GÖRGÜSÜZLÜĞÜ KURUMSALLAŞTIRDIK - Ali İhsan Ersöz
Nesilden nesile gelen, eski deyimle "adab-ı muaşeret"imiz vardı bizim; ailede, okulda, derneklerde ve diğer islamın ruhunu barındırmış ortamlarda öğretilir, üzerine titrenirdi. İnsana nezaket, zarafet, tutarlılık,kibar ve nazik olmasını sağlayan görgü kurallarımız vardı.
Katıldığınız bu programdan saat kaç gibi ayrılmak istediğinize yönelik düşünce zihninizde belirgin. Ardından belki de başka programlarınız var. Ya da evde çoluk çocuğun sizi beklediği bir saat var. Program zamanlıca başlasın ve bitsin diye düşünen bir titizlik içindesiniz. Bin bir zahmetle programa yetişmeye çalışmışsınız.
Adam çocuğuna düğün, sünnet merasimi yapıyor, ya da açılış, toplantı vs. farklı bir etkinlik düzenliyor, tüm bakanlara, milletvekillerine, il genelindeki belediye başkanlarına, kaymakamlara, müftülere, stklara, meclislere, sanki başka işleri güçleri yokmuş gibi davetiye gönderiyor. Bir insanın oturup bir defa çay içmişliği olmayan kişilere davetiye göndermesi, ardından katılımcılar program başlasın diye beklerken, ömründe bir defa iki kelam etmediği ama davetiye gönderdiği insanların telgraflarını okutarak havalara girmesi ancak aşağılık kompleksi ile izah edilebilir.