Hint Okyanus’undaki Cennet-6 - GÜNCEL KADIN
GEZİ Hint Okyanus’undaki Cennet-6 03 Mayıs 2017 Çarşamba 18:00 12
Mekân ve Narsizm
Kıyıdaki en güzel turistik yerleşimlerde çok zevkli ve çekici bir mimari anlayışı göze çarpıyor. Bugün kuzeyde kaldığımız Carana Bay koyunda mola verirken, yeşilliklerin ve çiçeklerin arasında hasır, bambu ve tahtaların ağırlık kazandığı iç dekorasyona hayran oldum. Duvarlarda buradaki egzotik ağaçlardan yapılmış balık figürleri, maskeler, tuhaf ağaç biçimleri belli ki usta bir sanatçının elinden çıkmıştı.
Kahvede tam burnumuzun dibindeki hasır şezlonglarda yatan yarı çıplak turistler dikkati çekiyordu. Arada bir kumsala koşup deniz kıyısında fotoğraf ya da selfi çekiyorlardı. Bikinili bir genç kadın tıpkı magazin dergilerindeki mankenler gibi saçlarını sağa sola atarak, boynunu kıvırarak, kıçını çıkararak poz veriyordu. Başka bir kadın ise iki de bir de üstünü değiştirip farklı deniz giysileriyle selfi çekiyordu. Bir adam kolları havada dalgaları yara yara denize girdi. Neden sonra onun da su geçirmez bir fotoğraf makinasıyla bir dizi selfi çektiğini gördük şaşkınlıkla. Sonraki günlerde de bir yandan yüzen bir yandan da selfi çeken çok kişi gördüm.
Tangalı yaşlıca bir adam ise benden güzeli var mı havalarında ortalıkta dolaşıp turistlere içki servisi yapan siyah garsonlara flört ediyordu.
Bembeyaz saçlı iyice yaşlı mafya kılıklı bir turist ise bir heykeltıraşını elinden çıkmış gibi güzel ama hüzünlü yüzlü bir simsiyah kızla elele dolaşıyordu. Kız gerçekten dünya güzellik kraliçesi olacak kadar göz kamaştırıcıydı.
Granit kayaların üstünde bikinili orta yaşlarda bir kadın da playboy dergilerindeki resimler gibi acaip pozlar veriyordu, Yanındaki kel kafalı adam da bir iki üç diye sayarak onun poz poz fotoğraflarını çekiyordu. Kadın az önce gördüğümüz genç kadın gibi bacaklarını açıyor, memelerini sallıyor, kıçını kıvırıyordu. Sonra sıra adama geldi. Bu kez kadın adamın fotoğraflarını çekmeye başladı. Adam kayalara tırmanarak poz verirken habire zafer işareti yapıyordu. Seksi kadın, kahraman erkek pozunda onlarca fotoğraf çektiler.
Cep telefonu herkesin elinde vardı ama herhangi bir kitap hiç kimsenin elinde yoktu. Okuma kültürünün çok satar kitaplarda odaklaştığı bir ortamda havaalanlarında satılan kaldırım taşı gibi kalın çok satar kitaplar bile yoktu buralarda.
İnsanlar irili ufaklı daireler oluşturuyorlar, bu dairelerin içinde neredeyse trans halinde dönüp duruyorlardı. Öylesine kendileriyle doluydular ki kendileri dışında hiç bir şey görmüyorlardı. Narsisim küreselleşen bir dünyada insanları giderek etkisi altına alan bulaşıcı bir hastalık gibi. Sosyal medya da bu duruşu destekliyor. Bu hastalığın en korkunç yanı empati duygusunu sıfıra indirerek bir tür körleşmeye yol açması. İnsanlar kendilerinden başka hiçbir şey görmüyorlar. Hasır şezlonglarla bar mekânın içiçe girdiği mimari anlayışı da insanların kendini sergilemekten başka bir şeyi düşünmedikleri narsis yaşam biçimiyle birebir örtüşüyordu.
kaldığımız oteldeki odamız da aynı dünya görüşünün ürünü olmalı. Odanın tam orta yerinde büyük şık bir duş, karşısında kocaman bir banyo, çevresinde de de bütün duvarı kaplayan aynalar var. Tuvalete de öyle bir pencere yapılmış ki oturduğun yerden hem deniz manzarasını rahat rahat izleyebiliyorsun hem de dışarıyla iletişim kurabiliyorsun. Özellikle tuvaletteki odaya ve denize bakan bu pencereyi gördüğümüzde gülmekten yerlere yattık. Her yer bedeni merkez alacak bir biçimde açık. Çağımızın hastalığı olan görünür olmak ve görünmek mimari anlayışının da temelini oluşturuyor.
İç mimari de duvarların olmaması, mekâna farklı açıların bakabilmek, açık mutfak benim de İstanbul’da seksenli yılların sonlarından bu yana yaşadığım evimin tipik bir özelliği. Özellikle açık mutfağın kadını mutfağa kilitlemediği ve mutfağı ailedeki herkesin bir araya geldiği bir iletişim mekânına dönüştürdüğü için çok önemli olduğunu düşünüyorum. İşin tuhafı ev ve mutfak işlerinin yüzde yüz kadın işi olduğunu kabul etmiş ve bunu içselleştirmiş bir çok kadın bunun ne kadar kendi lehine işleyen bir keşif olduğunun farkında bile değil.
Ama buradaki mekân düzenlenmesinin çok farklı bir boyutu var. Amaç iletişim ya da perspektif zenginliği değil, çağımızın sosyal medyayla neredeyse sapıkça boyutlar alan narsisizm hastalığına uygun olarak sadece görmek ve görünür olmak...Kış ortasında Seyşellere gelip ellerinde cep telefonlarıyla selfi yapıp. kendilerini facede sergileyen, astronomik paralarla helikopter ya da yatlarda adalar arası dolaşan belki müzisyen Jean gibi bir yeteneği keşfedip Seyşeller’den Almanya’ya doğum günü partisine davet ederek caka satan, güzel zenci kızları ya da çocuklarıyla gönül eğlendiren cepleri dolu turistler bizim Seyşeller serüvenimize, yollara düşüp sürekli insanların arasına karışmamıza, günlük yaşamdan fotoğraflar çekmemize, berbat otobüslerde sürünmemize, yeni bir şeyler keşfetmek heyecanımıza, dik yamaçlı köy yollarında gezmemize kısaca uzunca bir süredir sürdürdüğümüz biraz Hippivari yaşamımıza tanık olsalar acaba ne derlerdi?
Bugün fırtına vardı. Denizde dağ büyüklüğünde dalgalar. irkiltici olan dalgaların yüksekliğinden çok çeşitli yönlerden büyük bir hızla gelerek tam bir kaos yaratması. Aynı anda köpüre köpüre karaya vuran dalgalar insanı çılgınca döndürüp oradan oraya savuruyorlar. Dalga masajı, dalgalarda havaya zıplamak, dalgalara karşı düşmeden durmak, dalgaların içinden geçerek yüzmek bugün olanaksız gibi.
Denizde dalgalarla oynamaya cesaret eden bir kaç gözü pek adalı genci izlerken bile insanın başı dönüyor. Kıyıda yürürken, ayaklarımıza, dizimize köpürerek çarpan dalgalar insanı hızla denize doğru çekiyor. Düşmemek ya da denize doğru savrulmamak için olanca gücümüzle direnmemiz gerekiyor. Tökezleyip düşmek en kötüsü çünkü ayağa kalkmadan bir başka dalga geliyor, sonra bir başka dalga daha, bir başka dalga daha....
Dalgalara eskiden olduğu gibi karşı koyamamak bir an bana yaşımı ve enerjinin ve gücün azalışını anımsatsa bile kafamdaki bulutları çabuk dağıtıyorum. Her şey çok doğal, yaş almak, gücün günden güne, aydan aya, yıldan yıla azaldığını hissetmek ve bir gün çekip gitmek de, tıpkı annemin gittiği gibi... Bu akışa içsel dengeyi yitirmeden ayak uydurmaya ve ona göre yaşamı biçimlendirmeye, olumsuz enerji akımına kapılmamaya bilgelik diyoruz. Acı, hüzün, öfke hep yaşadığımız andan uzaklaşarak, yani geçmiş ya da gelecek odaklı yaşayarak kendi ürettiğimiz olumsuz duygular. Geçmişte kaybettiğimiz sevdiğimiz biri, yitirilmiş ya da aşınmış bir dostluk ya da geçmişteki güç ve enerjimizin azalması bize acı veriyor, şu an yaşadığımızı geçmişle karşılaştırıyoruz ve geçmişte güzel olanın olduğu gibi kalmasını istiyoruz çünkü. Oysa yaşam akış içinde, durdurmayız ki. Gelecek ise çoğu kez kaygı ve korku veriyor.
Bu olumsuz duygular aşılıp iç huzur ve bilgeliğe ulaşılabilir. Bunu bana hep örnek olan annem bile başaramamıştı son günlerinde, çünkü yaşama çok bağlıydı, gitmek onun için kabul edilemez bir şeydi, ama ben bu bilgeliğe ve dinginliğe ulaşmayı her şeyden çok isterdim.
Dalgaları izlerken olağanüstü renk ve ışık oyunlarına kapılıp gidiyorum. Bin bir çeşit mavi bembeyaz köpükler, batan güneşin altında kumun altın ve kızıl renklerdeki pırıltıları...Vahşi, vahşi olduğu kadar da göz kamaştırıcı bir doğa gösterisi.. Doğa bir mucize...Yaşam bir mucize...
Daha yaşanacak çok güzel yıllar, aylar, günler, anlar var...
Bu pazar sahilde tam bir eğlence vardı, elektronik aletlerle gümbür gümbür konser yapılıyordu.Çoluk çocuk aileler gelmişlerdi. Müzikle birlikte dans edenler, şarkı söyleyenler, sohbet edenler...Renkli balonlar, keten helvası, pamuk şeker, renk renk fosforlu, ışıklı çocuk oyuncakları, su tabancaları, üfleyince tuhaf biçimlere girerek uçuşan balonlar. Yiyecek tezgâhları da açılmıştı, Yağlı yağlı tavuk ve patates kızartmaları, Hamburger, Hindistan cevizi sütü ve bira satılıyordu.
Gülüşmeler, kahkahalar, çocuk cıvıltıları, öyle neşeli bir hava vardı ki...Kalabalığın içinde güveni sağlamak için dolaşan kadın polisler de dikkatimizi çekti, işin tuhafı bazılarının yüz kilodan fazla olması. Şuradan şuraya hareket edemeyen polis nerede görülmüş? Ama kalabalık yerlerde polisin dolaşması da herhalde sadece bir formalite. Seyşeller'de suç oranı çok yüksek değilmiş. Ama adalardan biri hapishane olarak organize edilmiş. Bir süre hayhuyda karışıp fotoğraf çektikten sonra yine dalgaların ve rüzgarın huzur verici havasına geri dönüyoruz.
Yaşamın Akışı Bu akşam facede ellinci sanat yılını kutlayan sanatçı bir arkadaşım"Yaşım 70 i geçti. Biliyorum durulmam gerekiyor" diye yazmış. "Ama aklıma gelince bir şeyler hele bir yapayım diyorum". Şaşırdım. Yetmişten sonra durmak gerekiyor diye bir kural mı var acaba? Babam (Mazhar Şevket İpşiroğlu) yetmişlerin sonlarını yaşadığı son günlerine kadar "Siyah Kalem" kitabı üstüne çalışıyordu. Annemin uzun yaşamı çok verimli geçti. Muhsin Ertuğrul’dan Halit Ziya Uşaklıgil’e kadar yaşamına dokunmuş sanatçıları ele aldığı son kitabı "Karşılaşmalar ve Düşündürdükleri"ni ölümünden bir kaç hafta önce 92 yaşında bitirdi. 89 yaşında kalbinden dolayı hastaneye yattığında "Mozart ve Verdi'de İnsan" kitabının son okumalarını yapıyordu. Hastane odası kitaplar ve dizüstü bilgisayarla çalışma odasına dönmüştü. Doktorun anneme sitem ederek "Nedir bunlar? Ama kendinizi yormayın böyle" demesini çok yadırgadığımı anımsıyorum.
Yaşadıkça verimli olmak, üretmek değil mi hayatın anlamı? Ürettikçe, yani yaşamın akışına ayak uydurdukça kendimizi daha iyi hissetmiyor muyuz? Her yaşın kendine göre olumlu yönleri yok mu? Hayat bir mucize. Bu mucizeyi de yaratan bizleriz. Bunun yaşla da ilgisi yok. Selfi çekerek kendi çizdikleri dairenin içinde dönenler mi hayatı daha yoğun yaşıyorlar, yoksa üreterek hayatına anlam verenler mi? Üretmek tabii çok geniş anlamı olan bir sözcük, kimi resim yapar, kimi kitap yazar, kimi yemek pişirir, kimi tiyatro oynar, kimi bir sivil örgütlenmede çalışır, kimi spor yapar, kimi dünyayı gezer, kimi de belki sadece hayal kurar. Önemli olan hayatı bir yanından tutup da tadını çıkartacağımız, iyi ki yaşıyorum diyebileceğimi bir özgürlük alanı yaratabilmek. Durmak diye bir şey olamaz, çünkü hayat zaten sürekli bir akış içinde, yaşadığımız sürece bu akışa nasıl ayak uydurduğumuz önemli.
Yolculuğumuz sona eriyor. Sıcak denizi, mercan kayaları, göz kamaştırıcı güzellikte ki renkli ve ışıklı balıkları, kumsalda yürümeyi, sağanak yağmuru, sağanak yağmurda yürümeyi ve yüzmeyi, kırmızı kuşları, kahverengi desenli evcil güvercinleri, sımsıcak insanları, çikolata çocukları, el büyüklüğünde midyeleri, palmiye ve Hindistan cevizi ağaçlarını, kar beyazı hindistan cevizi sütünü, baharatlı Kreol yemeklerini, ağaçtan taze koparılmış çok lezzetli küçük ve sulu muzları ve adadaki uçsuz bucaksız yeşilliği, dev palmiye, hindistan cevizi, badem, vanilya, tarçın ağaçlarını çok özleyeceğim. Son gün gittiğimiz botanik parkında gezerken balta girmemiş bir ormanın içine girer gibi olduk. Bu parktaki en büyük yaşantı ise neredeyse üç yüz yıl yaşayan dev kaplumbağalardı. İnsan yaşamının da bu kadar uzun olmasını isterdim. Çünkü hayat her şeye rağmen çok ama çok güzel...
+ Benzer Haberler » FEST Gezginleri II. Thales Buluşması » Şehrin içinde gizli kalmış bir vaha » Lionel Hotel İstanbul Konukları için her ayrıntıyı düşünüyor » İşte dünyanın en ücra, en maceralı seyahat destinasyonları! » Tatil yaklaşıyor: Yıllık izinler hakkında tüm merak ettikleriniz » Online tatil harcamaları 10 milyar lirayı aştı » Boutique Style ile kişileştirilmiş bayram tatilleri! » Miami’nin en güzel sırrına davet » Çince meraklıları piknikte buluştu » Makyajınızı değil tatilinizi düşünün » Adriyatik’in incisi Montenegro’da yatırım yapmak için 10 sebep! » Herkes için erişilebilir turizm » İstanbul Marriott Hotel Şişli’den çocuklara yaz okulu, büyüklere SPA ve spor » Gemi ile dünyalar senin olsun » Bu Yazın Yeni Gözdesi "Fransız Şatoları" » ZUBİZU seyahat buluşmaları’nda şehrin bilinmeyenleri üzerine keyifli bir yolculuk » Gençler için otelcilik sektöründe çalışmanın beş avantajı » Hint okyanusunda aşkınızı canlandırın! » Dünyanın en büyük Hampton by Hilton oteli Berlin’de açıldı » Hilton İstanbul Bosphorus’la şehrin ortasında hafta sonu tatil keyfi » Sıcak havalarda momondo’dan vizesiz destinasyon önerileri » İstiklal caddesinin asaleti, Mr. Cas Hotels ile geri döndü » Faruk Pekin’in son kitabı Gezmek Yaşamaktır raflardaki yerini aldı! » Samos için kampanya » Hilton İstanbul Bomonti anneler günü’nde sizi şehrin ortasında piknik keyfi yaşamaya davet ediyor İlgili Haberler