1940'lardan sonra Erzurum artık cil yakmak, şehre cil getirmek ve satmak yasaklanınca yakacak olarak sadece pelit, sorhun, çam kalmış, bunları almayanlar işi tezek yakarak çözmüşlerdi. Uzun yıllar böyle devam etmiş, 1960 sonrası artık tezek satışı yasaklanmış, kömür bolluğu nedeniyle tezek yakanda kalmamıştı.
1990'lara gelince Sovyet İmparatorluğu çökmüş, birden yeni enerji kaynakları ortaya çıkmıştı. Gemiler Trabzon, Rize limanlarına Rus kömürü getiriyor ve oradan tüm ülkeye nakledilirken en büyük kömür tüketici şehri olarak Erzurum ortaya çıkıyordu. Artık kömür tüccarları zümresi oluşmuş, serbest piyasadan vatandaş istediği kadar kömürü alabilmişti. Artık karne, sıra ve kuyruk yoktu.
1960 sonrasında şehir hızlı göç almış, kömür tevzi artık kömür satışını karneye bağlamıştı. Hane sahipleri kömür tevzi'ye müracaat ederek kömür karnesini alıyordu. Böylece ilk işlem tamamlanmış sırada kömür parası yatırmaya gelmişti. Hastaneler caddesindeki kömür satış bürosuna nüfus cüzdanıyla birlikte karne sahibi gider kömür karnesini ve nüfus cüzdanını ibra eder ve adına tahsis edilen kömüre parasını yatırırdı.
Artık deh deme zamanı . Kömürünü hele de tozsuz kömürü alan kişi sevinçle evin yolunu tutarken mutluluğu gözlerinden okunuyor.