Osteomyelit - tedavi, semptomlar, nedenler, osteomiyelit belirtileri
Osteomiyelit , periost ve nekrotik doğanın inflamatuvar bir süreç olup, periost ve kemik iliğini çevreleyen kemik dokusunu etkiler. Osteomyelitin etken ajanları, vakaların ezici çoğunluğunda stafilokok ve streptokoklardır.
İlk kez ortaya çıkan osteomiyelit akut olarak adlandırılır. Hasta alevlenmeler ve remisyonlarla hastalığın seyrini uzarsa o zaman kronik inflamatuvar bir osteomyelit prosesi olur. Çoğu zaman osteomyelit ile kemik iliği dahil tüm kemik dokusu inflamasyon sürecine karışır. Kronik osteomiyelit sürecinde, kemik sklerozu ve deformite gelişir.
Osteomiyelit, Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermis (vakaların% 70'i), Streptococcus, Enterobacteria ve Pseudomonas aeruginosa gibi bakteriyel patojenlere neden olur. Nadiren de osteomiyelit nedeni mikobakteri tüberkülozu olabilir.
Osteomiyelit, açık kırık veya kemiğin üstündeki bölgedeki belirgin inflamatuar lezyonlara bağlı olarak patojen mikroorganizmaların kemiğe ve çevre dokulara doğrudan girmesinin bir sonucu olarak ortaya çıkar. Ayrıca, osteomiyelit, antiseptik ameliyat yarası koşullarının kötü olduğu durumlarda, kemik dokusu üzerinde operasyondan sonra (osteosentez) oluşur.
Vücuttaki kronik inflamatuar süreçler osteomiyelitin nedenlerine atfedilebilir. Bunlara şunlar dahildir: kronik sinüzit ve bademcik iltihabı, çürükler, yenidoğanlarda uzun süre iyileşmeyen umblikal yaralar, furunculosis ve benzerleri. Bu gibi durumlarda mikroorganizmalar kemik dokusuna hematojen yolla girerler. Vücuttaki kronik inflamatuar süreçler, kemiklerin travmatize edilmesinden sonra sıklık sıralamasında ikinci sıradadır.
Osteomyelitte, çoğu vakada, üst ve alt ekstremitelerin boru kemikleri, kafatası ve çene kemikleri, vertebral kolon ve kaburgalar etkilenir.
Mikroorganizmalar tarafından bir kemik dokusu lezyonu olduğunda lezyonlu lezyona lökositler bağlıdır ve lezyonlar kemik dokusunu parçalama özelliğine sahip bazı litik enzimler üretir. Kan damarlarında, etkilenen odaktan pürülan bir eksüdanın yayılması vardır ve bu da kemik dokusunun tutulmasına yol açar. Sonuç olarak, kronik enfeksiyon odağı oluşur. Bununla birlikte, kapak denilen nekroz alanında yeni bir kemik dokusu oluşmaya başlar. Histolojik inceleme sırasında, osteomyelitin kesin aşaması belirlenir: akut veya kronik.
Osteomyelit, çeşitli patojenlerden kaynaklanır ve çeşitli nedenlerden dolayı farklı şekillerde ilerlemektedir.
Akut, kronik, ateşli silahlar, post travmatik, hematojen, odontojenik, çene osteomyelit osteomiyelitleri, eklem ve omurga osteomyelitleri vb. Var.
Osteomiyelit belirtileri lezyonun alanına ve bölgesine bağlıdır.
Akut osteomyelit, etkilenen bölgede patojenik floranın hızla çoğalması, belirgin ağrı sendromu, zehirlenme belirtileri, etkilenen bölgedeki pürülan akıntı ve dokuların belirgin şişmesi ile hastalığın akut başlangıcı ile karakterizedir.
Kronik osteomyelit sıklıkla subakut oluşur ve alevlenme dönemleri ve remisyon dönemleri eşlik eder.
Odontojenik osteomiyelit, kulak veya gözdeki ışınlanma, ateş, titreme, uyku bozuklukları ve iştahsızlık gibi etkilenen diş alanında şiddetli ağrı eşlik eder.
Silahüstü osteomyelit, yaranın hızlı süpürasyonunun ilk günlerinde görülür. Bunun nedeni, çok sayıda cepten ve geniş doku nekrozu alanlarından kaynaklanan ateşli yaranın patojen mikroflora ile doldurulmasıdır. Odaklanma, vücudun bağışıklık sisteminin durumu ve stresli durumların lokalizasyonu da burada karakteristik bir role sahiptir. Ancak ateşli osteomyelit oluşumunun başlıca nedeni yaranın sağlığa ve cerrahi tedaviye yetersiz olmasıdır.
Yara bastırıldıktan sonra iltihaplanma kemiğe geçer ve şiddetli ateş, hipokromik anemi , güçsüzlük, lökositoz ve vücudun sarhoşluğu eşlik eder. Etkilenen bölgedeki lokal reaksiyonlar pratikte değişmeden kalır: yara alanındaki infiltrasyonların olmaması, ekstremitenin şişmesi artmaz, pusun aşırı bir şekilde dışarıya çıkması. Ancak, aynı zamanda, yara, gri bir kaplama ve nekrotik granülasyonların görünümü ile karakterize edilen görünümünü değiştirir. Bundan sonra, iltihaplanma süreci kemiğin yara bölgesine geçer ve periostun altına ve kemik iliği kanalı boyunca uzanır. Akut ateşli silahlı osteomyelit için yeterli tedavi sağlamazsanız, iltihaplanma süreci uzamış, yani kronik bir duruma geçer.
Silah yaralanmasının bir sonucu olarak kemik kırıklarında, erken veya geç inflamatuar komplikasyonlar daha olasıdır. Lezyondan hemen sonra ortaya çıkan erken pürülan nekrotik komplikasyonlar, kemik iliği mikroorganizmalarının hızlı bir şekilde hasarlanması ve sepsis tezahürlerinden kaynaklanır. Geç komplikasyonlar inflamatuar sürecin alevlenmesinden kaynaklanabilir. Tahrip edici işlemin kemik iliği kanalında değil, kemik parçaları ya da yabancı bir vücut alanında oluştuğu unutulmamalıdır.
Post-travmatik osteomyelit neredeyse tüm ortamlarda osteomiyelit'e benzerdir. Pürülan iltihaplanma süreci aynı zamanda kemiğin tüm alanını da kapsar. Bazen bu süreç travma sonrası parotit adı altındadır. Kemiklerin açık kırıkları sırasında yumuşak dokuların yenilgiye uğraması, en sık karşılaşılan komplikasyondur ve bozulan kemik bölgesi içine piyojenik mikroflora girer. Travma sonrası osteomiyelitte inflamatuar sürecin gelişimi yaranın zamanında yaranın bulaşmasına bağlıdır ve ateş sıcaklığı (39-40 ° C), belirgin lökositoz, artmış ESR, zehirlenme ve anemiyi beraberinde getirir. Lokal tezahürler, etkilenen bölgedeki dokuların şişmesi, pürülan içeriğin yaradan çıkarılması, cildin yıkanması ve lezyonun akut ağrısı ile karakterizedir.
Eklemlerin osteomiyeliti, etkilenen eklem bölgesinde şiddetli ağrı şeklinde kendini gösterir. Hastanın hareketleri ciddi şekilde sınırlandırılmıştır. Hasta, belirli bir tür osteomiyelit lokalizasyonu için oturamaz, duramaz. Müşterek osteomyelit kronik seyrinde, eklemlerin tahribatı şeklinde (kalça, diz vb.) Ciddi sonuçlarla sonuçlanacak olan hasta. Böyle bir dersin tek yolu, endoprotezdir.
Sklerozan osteomiyelit Garre, subakut gelişir ve başta olmak üzere geceleyin kendini gösterir. Etkilenen osteomiyelit ekstremitede gece ağrısı ile karakterize edilen ekstremite fonksiyonunun ihlali ve vücut sıcaklığının düşük dereceli rakamlara (37.5 ° C) yükselmesi. Ayrıca sklerozan osteomiyelit Garre, yumuşak dokuların şişmesi ile birlikte subkütanöz venöz ağın genişlemesi ile birlikte görülür. Bu nedenle, sarkom ile ayırıcı tanı yapmak son derece önemlidir.
Albury osteomyelit, önemsiz hiperemi ve ekstremitenin yumuşak dokularında hafif bir infiltrasyon şeklinde deride yağsız lokal bulgularla karakterizedir.
Ayrıca, hastalığın seyrinin rahatsız edici olduğu veya şiddetli olduğu Brody apsesine eşlik eden klinik bir tablo olabilir.
Çene osteomiyeliti, çene bölgesinde inflamasyonun pürülan bir prosestir. Patojenik patojenler çenenin kemik dokusuna nüfuz etmesiyle ve yıkıcı değişikliklerle karakterize edilir. Çene osteomiyelitleri, odontojenik inflamatuvar süreçlerin sayısına göre diş hekimliği cerrahisinde sık görülen hastalıklardan biridir ve çene periodontitleri ve çene periostitleri olarak düşünülür. Çoğunlukla alt çene üzerinde lokalizedir ve esas olarak erkek cinsiyeti etkilemektedir. Farklı lokalizasyon osteomyelitleri arasında vakaların üçte birinden fazlasını oluşturmaktadır.
Çene osteomiyeliti odontojenik (diş hastalıkları), hematojen (enfeksiyon kronik fokusu) ve travmatik (çene hasarı) bölümlerine ayrılır.
Çene odontojenik osteomiyelitinin nedenleri şunlar olabilir: çürük, pulpit, periodontitis , perikoronitis, alveolit , diş granüloması. Kemikteki enfeksiyon, enfekte olmuş kök veya diş pulpasından oluşur.
Çenenin hematojen osteomiyelitinin gelişimi için ana enfeksiyon kaynağı çene bölgesinde furunculosis, pürülan otit, akut tonsillit, göbek bağı septisemi ve yenidoğan omfaliti, difteri ve benzeri olabilir.
Enfeksiyöz sürecin hematojen yayılması durumunda, çene kemiği başlangıçta etkilenir ve daha sonra diş dokuları etkilenir.
Çene travmatik osteomiyeliti, çene kırığı veya ateşli silah yaralanmaları sonucunda ortaya çıkar. Ayrıca, sebep burun mukozasında hasar olabilir. Bu gibi durumlarda, kemik dokusundaki enfeksiyon dış çevreye nüfuz eder.
Çene osteomyelitine neden olan patojenik flora, çoğunlukla Staphylococcus aureus, B grubu streptokok ve diğer patojenik anaerobik mikroorganizmalar olan mikrobiyal birleşmeler veya monokültür şeklinde ortaya çıkar.
Çene osteomyelit semptomları hakkında konuşurken, aşamasını da hesaba katmak gerekir. Çene osteomyelitli akut yolda, yaygın semptomların ortaya çıktığı ani bir tezahürle karakterizedir. Çoğu durumda şunlar kaydedilir: titreme, vücut sıcaklığının 39-40 ° C'ye yükselmesi, vücut zehirlenmesi, uyku bozukluğu ve iştahsızlık belirtileri.
Çene odontojenik osteomyelit ile inflamatuvar sürecin gelişmesiyle , hastada temporal loblara veya yörüngeye radyasyon uygulanan yoğun bir diş ağrısı yakınması görülür. Zamanla, ağrı lokalizasyonu değiştirir ve dağılır. Nedeni diş ve onunla komşu dişler mobil olup, dişeti mukozası ödemlidir. Enfekte diş alanı içindeki sakızların cebinden genellikle pürülan deşarjın ayrılması gözlemlenir. Hastanın ağzından keskin bir kusurlu kokusu vardır. Enfeksiyon yumuşak dokulara yayılırken, ağız hareketliliğinde bir sınırlama vardır, solunumda güçlük ve yutma sırasında ağrı vardır. Alt çene osteomyelitinde alt dudağın hissizleşmesi ve içinde karıncalanma hissi ortaya çıktığı zaman.
Çenenin akut osteomiyelitinde, etkilenen bölgede belirgin inflamatuvar infiltrasyon, yumuşak dokuların şişmesi ve kızarması, lenf nodlarının (submaxillary, servikal, parotid) gruplarının lokal olarak genişlemesi gözlenir ve yüz kontürleri asimetrik bir şekil alır.
Ayrıca, subperiosteal apseler, adenophlegmon ve peribiosteal flegmon oluşumu vardır. Üst çenenin diffüz akımlı osteomyelit, yörüngedeki balgam, yüz damarlarının tromboflebiti ve sinüzit ile komplike olur.
Çene osteomiyelitinin subakut prosesinde, genel durum belirgin olarak iyileşir, inflamatuvar infiltrasyon azalır ancak dişlerin hareketliliği artabilir.
Çene osteomiyelitli kronik süreci, kötü muamele gören akut osteomyelitin bir komplikasyonu olarak görülür ve uzamış bir seyir izlemektedir.
Zarar verme süreci zehirlenme fenomeni ve bölgesel lenf düğümlerinde bir artış ile sonuçlanır; bu nedenle pürülan deşarj ve ifade granülasyonları olan fistüller oluşabilir ve büyük kenetlenme maddeleri de görülebilir.
Genellikle, kronik seyirde, çene osteomyelitisi çene kırılmasına yol açar. Çene ve trismus deformasyonu da görülebilir.
Çene osteomiyelitinin teşhisi zor değildir ve anamnez, diş cerrahı muayenesi, travmatolog ve laboratuvar verileri üzerine kuruludur. Periodontitis, perikoronitis, alveolit ​​ve benzerleri ile ayırıcı tanı yapmak önemlidir.
Çene osteomiyelitinin tedavisinde ilk görev iltihaplanmaya neden olan pürülan odağın ortadan kaldırılmasıdır. Çene odontojenik osteomiyelitin gelişmesiyle, enfekte yaralanmaların primer cerrahi tedavisi olan travmatik kronik bir enfeksiyon odasının sanatasyonu olan hematojen gelişimi ile birlikte dişin çıkarılması gösterilir.
Genel tedavi, detoksifikasyon, immün modülasyon, semptomatik, duyarsızlaştırıcı terapi içerir. Tedavi aynı zamanda yarı sentetik penisilinler, sefalosporinler, makrolidler ile büyük antibiyotik tedavisinin atanmasını da içerir.
Çene X ışını muayenesinden sonra çene kronik osteomyelitiyle birlikte, sekestrektomi - sekestre kemik lekelerinin çıkarılması sorunu çözülür. Bu manipülasyonu yaptıktan sonra, kemik boşluğu antiseptik araçlarla yıkanır ve osteoplastik maddeler ile antibiyotiklerle doldurulur. Bir çene kırığı tehdidi olduğunda splint uygulanır.
Semptomatik ve akut osteomyelit seyri, çok sayıda faktöre bağlıdır: vücudun bağışıklık sisteminin durumu, enfeksiyon yöntemi, hastanın yaşı, kronik enfeksiyon odağı varlığı.
Akut osteomyelit, ekzojen ve endojen akut osteomyelite ayrılır. Endojen osteomyelitin (hematojen osteomiyelit) gelişmesinde enfeksiyöz mikroorganizmalar, farengeal lenfoid halkanın, nazofarenksin müköz membranlarının ve ağız boşluğunun bulunduğu bölgede bulunan birincil odaktan kanın akışı ile kemik dokusuna girer. Osteomiyelitin bu formu, çocuğun kemik sistemine olan kan kaynağının özelliklerine bağlı olarak çocuklarda da gelişir.
Hematojen osteomiyelitin akut seyrinin gelişmesine katkıda bulunan faktörler şunlardır: virüsler, akut ve kronik pürülan inflamatuar hastalıklar, dengesiz diyet, hipotermi, hipovitaminoz, diabetes mellitus , karaciğer ve böbrek hastalıkları. Ayrıca, periost ve kemik dokusunda hasar bulunan yaralanmalarla önemli bir rol oynar.
Akut osteomyelitin diğer biçimleri (tabanca, postoperatif, post travmatik ve temas) eksojen olarak kabul edilir. Akut osteomyelitin bu gibi formları ile, enfeksiyöz ajanlar kemik dokusunu dış ortamdan veya çevresindeki yumuşak dokulardan girer. Eksojen akut osteomiyelitin temel özelliği, enfeksiyöz prosesin, kemik iliği kanalında birincil iltihap odaklanmadan tüm kemik dokusu elementlerine nüfuz etmesidir.
Akut hematojen osteomiyelit esas olarak çocukluk dönemi için karakteristikken, vakaların üçte birinde hastalığın semptomları bebeklerde görülür. Osteomiyelitin bu formu ile, uzun boru kemikleri enfeksiyon sürecine katılır, daha az sıklıkla - düz ve kısa.
Akut hematojen osteomiyelitin üç şekli vardır: adinamik (toksik), septik-piemik ve lokal. Septik-piemik formdaki akut osteomyelit, ateşli sıcaklık ile akut başlangıç, vücudun zehirlenmesi, sürekli kusma, baş ağrısı, titreme ile karakterizedir. Bilinci, hemolitik sarılığı ve deliryumu ihlal ediyor olabilir. Hastanın durumu çok zordur. Hastalığın başlangıcından sonraki ilk iki gün boyunca etkilenen kemikte şiddetli ağrılar belirgin bir lokalizasyon ile ortaya çıkarken, etkilenen bacak zorla pozisyondayken aktif hareketler mümkün değildir. Etkilenen bölgede cildin şiddetli şişmesi ve hiperemi belirlenir. Ayrıca venöz desende bir artış var.
Akut hematojen osteomyelitin lokal biçimi ile süreç daha yavaş ilerlemektedir. Lokal inflamatuar sürecin belirtileri görülür. Genel durum pratikte acı çekmez.
Hematojen özellikteki akut osteomyelitin toksik formunda, organizmanın genel durumunda bir bozukluğun semptomlarının baskın olduğu, yıldırım hızlı bir inflamasyon süreci gelişir. İlk 24 saatte, vücut ısısı 40-41 ° C'ye hızla yükselir, kan basıncında keskin bir düşüş, meningeal semptomlar, bilinç kaybı ve konvülsiyonlar. Akut kalp yetmezliği yeterince hızlı gelişir. Bununla birlikte, lokal semptomlar hafif ya da eksiktir ve bu doğru teşhisi ve zamanında ilacın atanmasını büyük ölçüde karmaşıklaştırır.
Teşhis için kullanılabilir: ultrasonografi, MR, BT ve etkilenen bölgenin röntgen muayenesi, laboratuvar kan testi.
Hematojen akut osteomiyelitin tedavisi: antibiyotik tedavisi, detoksifikasyon tedavisi, bağışıklık düzeltme, antioksidan tedavi, duyarsızlaştırma, ekstremite immobilizasyonu, değişim düzeltme, biyolojik uyarılma, vitamin tedavisi, lazer ışınlaması.
Konservatif tedaviye ek olarak ameliyat da kullanılır. Bebeğe flegmon açılır. Ergenlerde ve daha büyük çocuklarda, osteoporasyon eklenerek pürülan-inflamatuar odağın otopsisi yapılır. Ortaya çıkan deliklerde, etkilenen kemik içerisinde antibiyotik ve antiseptikler eklemek için özel borular yerleştirilir.
Travmatik akut osteomyelit, açık kemik yaralanmalarının, ortopedik cerrahi ve ateşli silah yaralanmalarının bir komplikasyonu olarak görülür. Yaralanmadan iki hafta sonra gelişir. Onun oluşumundaki öncü rol, ameliyat müdahalesi sırasında antiseptik ve asepsi kurallarına uyulmamasıdır. Organizmanın genel durumu kesin bir değere sahiptir. Açık travma ve ateşli yaralar ile akut osteomiyelit gelişimi, mikrobik kontaminasyonun yoğunluğu, doku tahrip alanı, enfeksiyonun virulansı, lokal dolaşımı ihlal etme ve organizmanın travmatik etkilere karşı bağışıklık tepkisi gibi unsurlar tarafından tetiklenir.
Post-travmatik osteomyelit hem genel hem de lokal semptomlarla karakterizedir. Ağır zehirlenme, ciddi güçsüzlük, zayıf yön, titreme, baş ağrısı ve bulantı gelişir. Vücut sıcaklığı 39 ° C'nin üzerine çıkıyor. Yerel belirtiler, genel görünümden bir hafta sonra kendini göstermeye başlar. Etkilenen bölgede şiddetli ağrı, hiperemi ve dokuların şişmesi gözlenir. Çok miktarda pürülan içerik yara boşluğundan salınır.
Travma sonrası akut osteomiyelitin tedavisi cerrahidir. Bu tür müdahaleler hematojen akut osteomiyelitte olduğu gibi konservatif tedavinin arka planına karşı yapılmaktadır. Nekrotik kemik parçaları ve pürülan bol granülasyonları çıkarın, sekestrektomi uygulayın. Durulama ve drenaj yapın. Ekstremitenin immobilizasyonu, iskelet traksiyonu için İlizarov'un ekstra osteosentezli aparatı kullanılabilir.
Kontakt akut osteomyelit, iltihaplanma sürecinin çevredeki dokulardan kemiğe geçişi ile başlar. Uzun pürülan iltihaplanma süreçleriyle ( furunculosis , panaritium , vb.) Gelişir . Kendisini belirgin bir lokal ağrı, geniş şişlik ve fistüllerin görünümü olarak gösterir. Terapi karmaşık bir yaklaşımdır. Ameliyat müdahalesi büyük antibiyotik tedavisinin ve diğer ilaçların arka planına uygulanır. Cerrahi müdahale sırasında, etkilenen lezyonların lezyonları ve nekrotik dokuların eksizyonu açık boşlukların drenajı ile yapılır. Parmağın tüm dokularında (panarityum ile) veya başka bir ekstremitede bir lezyon varsa, amputasyon sorunu düşünülebilir.
Kronik osteomiyelitteki klinik bulgular, kemik yıkımı miktarına ve hastalığın süresine (remisyon veya alevlenme) neden olur. Akut osteomiyelitten kronik osteomyelite geçiş sırasında hasta biraz iyileşme kaydeder. Ekstremitelerde ağrı sendromunun yoğunluğu azalır ve gürültülü bir karakter kazanılır. Vücut sıcaklığı normale döndü, zehirlenme belirtileri kayboldu. Etkilenen bölgede, küçük pürülan bir deşarj ile çoklu karakterde olabilen fistüller oluşur. Olguların yarısında, bir takım fistüller cilt üzerinde açılan enfekte tubül ağlarına gruplanır. Bazen bu tür fistüller, osteomyelitten etkilenen ocaktan oldukça uzaktadır. Gelecekte, ankiloz, kıvrım veya kemiğin uzatılması oluşur. Ekstremite kısalması vakaları da var. Kronik osteomiyelitin remisyonu birkaç hafta ila birkaç ay arasında sürebilir.
Kronik osteomiyelitin alevlenmesi akut başlangıca çok benzer, fakat daha silinmiş bir formdadır. Kronik osteomyelitin alevlenmesi fistülün kapanmasıyla kolaylaştırılır ve bu da boşlukta bir sızlanma oluşturur ve kemik içindeki basıncı artırır. Hastanın durumu kötüleşir, etkilenen bölgede ağrı şiddetlenir. Şişmiş dokular, ciltte hiperemi ve ateşli vücut ısısıdır. Kanın resmi de değişir: lökositoz gelişir, eritrositlerin tanecikliliği oluşur, eritrosit sedimantasyon hızı önemli derecede artar. Pürülan odağın açılmasından sonra hasta durumu hızla gelişir.
Kronik seyirli osteomyelit tanısı radyografik muayene ve BT'de görülür ve davranışlarında herhangi bir zorluk oluşturmaz.
Etkilenen bölgede osteomyelit bulunan boşlukların varlığında ameliyat endikedir. Ayrıca, hastalığın zehirlenme, şiddetli ağrı sendromu, duyarlılığın bozulması ve ekstremitenin işleyişi ile sık rastlanan nükslerde cerrahi müdahale kullanılır. Kronik osteomyelitte, tüm granülasyonlar, kenetleme maddeleri çıkarılan fistüller ve osteomiyelit boşlukları eksize edilen sekestrektomi yapılır. Bu manipülasyon daha sonra drenaj yapılır. Boşlukları boşalttıktan ve sanitize ettikten sonra, plastik kemik uygulanır.
Hematojen osteomiyelit, hematojen infeksiyon patojenleriyle gelişen, kemik dokusunun inflamatuar yıkıcı bir hastalığıdır. Temel olarak, buna altın stafilokok, hemofilik ve psödomonas aeruginosa, grup B streptokok neden olur.
Hematojen osteomiyelitli patojen mikroflora, farklı enfeksiyon odaklarından ( piyelonefrit , tonsillit , mastitis, furunculosis, vb.) Oluşan septik embolüs kompleksinde kan akışıyla kemik dokusuna düşer.
Orta yaşlı insanlardaki hematojen osteomyelit semptomları çocuklarla karşılaştırıldığında zayıf olarak ifade edilmiştir. Yetişkinlerde vertebral kolon baskın olarak etkilenir. Vücut ısısı nadiren yüksek rakamlara ulaşır ve 37.5-38 ° C'de kalır. Hastalar hafif bir halsizlikten şikayet edebilir. Hematojen osteomyelit ile birlikte, kemik dokusunda lokalize hasar vardır. Bu durumda, sekestrasyon çok nadirdir. Olguların% 10'unda eklem osteomiyeliti oluşumu ile birlikte iltihaplanma sürecinin eklem içine geçişi vardır.
Hastalığın teşhisi anamnez, laboratuar verileri, BT, ultrason ve X ışınlarına dayanır. Bazı durumlarda, kemik dokusunun radyoizotop taraması gerekebilir.
Ayırıcı tanı kemik tüberkülozu, habis ve benign kemik süreçleri, osteomikoz ve kemik sifiliziyle yapılır.
Akut hematojen osteomyelitte hem konservatif hem de operatif terapiler kullanılır. Geniş spektrumlu antibiyotiklerin kullanımı gösterilmiştir. Ayrıca, apselerin drenajı ve kemik osteoperforezi ile bir açılım da vardır. Bazı vakalarda, sekestrektomi yapılır.
Konservatif tedaviden: intramüsküler antibiyotikler ve intravenöz olarak atanır. Bu özellikle hastalığın akut seyri için geçerlidir. Bu gibi durumlarda, kemik dokusuna tropizmi olan antibiyotiklere (Lincomycin, Kefzol, Fusidin) avantaj sağlanır. Sülfonamid preparatları (sodyum tiyosülfat) atayın. Ayrıca, antistafilokokal G-globulin, taze sitratlanmış kan transfüzyonu, antistafilokovoy plazma ile immünoterapi. Enjeksiyon yoluyla proteolitik enzimlerin kullanımı gösterilmiştir, bu da iyi bir terapötik etki sağlar. Hematojen osteomiyelitin aktif tedavisinden sonra, fikse etme etkisi, fizyoterapi, elektroforeoforis, UHF ve lazer tedavisinin inflamasyon odakları üzerine sağlanmasıyla sağlanır.
Odontojenik osteomiyelit, çene veya dişte bulaşıcı bir süreç olması ile karakterize, inflamatuar-alerjik doğanın bulaşıcı bir prosestir.
Odontojenik osteomiyelitin akışı akut ve kroniktir. Ayırt etme yaygınlığı içinde: sınırlı, odaklı ve dağınık.
Enflamasyonun nedenleri aynı zamanda kronik enfeksiyon odağı olarak da düşünülür.
Odontojenik osteomiyelitin akut seyrinde, hasta, etkilenen dişin çenesinde çene içinde şiddetli lokalize ağrıya sahiptir. Ağrı, trigeminal sinir boyunca (göz, kulak ve tapınakta) verilebilir. Alt çenenin yenilgisiyle, hasta dudakların uyuşmaması, alt çenenin tıkalı hareketi ve yutma ağrısı not eder. Odontojenik osteomiyelitli hastaların genel durumu kötüleşir. İlk baş ağrısı, zayıflık, vücut sıcaklığının 39-40 ° C'ye yükselmesi Biraz sonra, odontojenik osteomiyelitin lokal semptomları da katılır.
Hastanın muayenesi sırasında yumuşak dokuların şişmesi belirlenir. Palpasyon sırasında şiddetli ağrı sendromu ile infiltrasyon. Mukus geçişli kıvrımlar hiperemik ve edematözdür, çeşitli dişlerde alveol prosesi kalınlaştırılır.
Röntgen muayenesinde, bazı periodontit formları için karakteristik değişiklikler vardır. Osteomiyelit için tipik olan bulgular birkaç hafta içinde röntgenogramda görülebilir. Resimde nekroz odaklı kemik dokusu alanında bulanıklık gibi görünüyorlar.
Odontojenik osteomyelitin akut fazda tedavisi sadece hastanede yapılır. Pürülan odak, drenaj ve nedensel dişin ortadan kaldırılması için cerrahi temizlik yapılır. Cerrahi tedavi sonrası, geniş spektrumlu antibiyotiklerin kullanımı da dahil olmak üzere antibiyotik tedavisi yapılır. Antibiyotik tedavisi ile beraber desensitizing, antiinflamatuar ve semptomatik tedavi yapılır. Odontojenik osteomiyelit tedavisine başlandıktan beşinci gün fizyoterapi ile iyi bir etki elde edilir.
Çocuklarda, dolaşım sisteminin işleyişinin fizyolojik özellikleri nedeniyle epifizeal formdaki osteomyelit daha yaygındır. Kıkırdak dokusu etkilendiğinde. Büyük çocuklarda, çoğu vakada, boru kemiklerinin iltihaplanması ile ilişkili hematojen osteomiyelit gelişir. Kemik dokusunun iltihaplanmasının odağı kendiniz hakkında bilmek güçleştiğinden, genellikle yeterli teşhis koymada bazı zorluklar yaşanır. Bu tür özellikler komplikasyonlar ile ölümcül sonuçlarla doludur.
Çocuklarda osteomyelitin nedenleri: ciddi infeksiyöz hastalıklar ( sifiliz , tüberküloz, bruselloz vb.), Açık ateşin pıojen aerobik bakterilerle (streptokoklar ve stafilokok) enfeksiyonu, antiseptik kurallarına uyul- mamasıyla ortopedik operasyonlar yapıldıktan sonra, yakın inflamatuar odaklardan kemik dokusu enfeksiyonu yumuşak dokular.
Çocuklarda osteomiyelit bulguları çocuğun kemik alanının yaşına, bağışıklığına ve alanına bağlıdır. Yenidoğanlarda ve bebeklerde, osteomyelitin seyri esas olarak genel durumu etkiler. Derinin kaygısı, yemek yemeyi reddetme, yüksek sıcaklık (40-41 ° C), uyuşukluk gibi endişeler var. Vakaların yarısında, hastalığın seyrine kusma ve ishal eşlik eder. Çocuk ekstremiteyi korumaya çalışıyor ve etkilenen ekstremiteye en ufak bir dokunuşla, hastanın yaşı çok düşük olduğu için, doğru tanı koymayı zorlaştıran bir tırtıklı ağlama duyuluyor.
Çocuklarda osteomyelitin lokal belirtileri, etkilenen bölgede deri hiperemi şeklinde kendini gösterir. Birkaç gün sonra, ekstremite boyunca hiperemi izlenir. Doktora zamanında başvurulduğunda, pürülan odaklar vücuda yayılabilir.
Büyük çocuklarda semptomların şiddeti biraz daha parlaktır, ancak bebeklere kıyasla bu kadar hızlı bir semptom gelişmemektedir. Osteomyelitin ilk bulgularından sonra, büyük çocuklarda uzuvun hiperemi, bir hafta veya daha fazla ortaya çıkar.
Çocuklarda osteomyelit tedavisi, yetişkinlerde osteomyelit ile aynıdır, ancak çocuğun yaşı ve yüksek komplikasyon yüzdesi göz önüne alındığında, etkilenen bölgedeki cerrahiden sonra çocuğun dikkatle yoğun bakımda gözlemlendiği bilinmektedir. Büyük bir antibakteriyel, anti-inflamatuar, duyarsızlaştırıcı tedavi yapılır. Antibiyotiklerin hem intravenöz hem de intramüsküler olarak uzun bir süreyle reçete edildiği akılda tutulmalıdır. Genellikle birkaç grubun antibiyotikleri (penisilinler + sefalosporinler, makrolidler + sefalospirinler, vb.) Reçete edilir. Bir osteomiyelitten sonra rehabilitasyon, sanatoryum tedavisi, vitamin tedavisi ve immünoterapi de dahil olmak üzere 4-6 ay sürer ve sürer.
Osteomiyelit tedavisinde zorunlu hastaneye başvuru belirtilmiştir. Etkilenen bölgenin cerrahi tedavisinin yanı sıra kitlesel antibiyotik tedavisi (intravenöz ve intramüsküler antibakteriyel ilaçlar), güçlü detoksifikasyon tedavisi (plazma ve kan transfüzyonu), immünostimülanlar, vitamin tedavisi, hemosorpsiyon, hiperbarik oksijenasyon reçete edilmesi gereklidir.
Altı yaşın altındaki çocuklarda akut hematojen osteomiyelit tedavisinde: Sefuroksim ve Amoksisilin / Klavulanat (birinci basamak ilaçlar); Ampisilin / Sulbaktam, Ceftriakson ve Oksasilin (alternatif ilaçlar).
Akut hematojen osteomiyelit tedavisinde altı yaşından büyük çocuklar ve yetişkinler geçerlidir: Oksasilisin ve Gentamisin, Amoksisilin / Klavulanat (birinci sıra ilaçlar); Sefuroksim, Cefalosolin ve Netilmisin, Lincomisin ve Gentamisin, Klindamisin ve Gentamisin, Florokinolon ve Rifampisin (alternatif ilaçlar).
Travma sonrası ve postoperatif osteomyelit reçetelenir: ofloxacin, Ciprofloxacin ve Lincomycin (tedavinin ilk satırı); Üçüncü dördüncü nesil Sefepim, Vancomisin ve Sefalosporinler, Imipenem, Linezolid ve Ceftriakson.
Eklem ve omurga osteomyelitinde şunlar bulunur: Oksasilin, Ceftriakson ve Aminoglikozitler (iyileştirmenin ilk satırı); Siprofloksasin ve Rifampisin (alternatifler).
Hemodiyaliz hastaları ve uyuşturucu bağımlıları için: Oksaksilin ve Siprofloksasin, Vancomisin ve Siprofloksasin.
Orak hücre karakteri anemi bulunan hastalar için: Üçüncü kuşağın Ciprofloxacin veya Cephalosporinler (Ceftriaxone, Sefotaxime, Cefoperazone).
Ayrıca, hastalar sıkı bir şekilde gösterilir: ekstremitenin bir lapet alçı ile dinlenmesi, dinlenme, fizyoterapi (UHF, UFO, elektroforez), uygun diyet.