Bülent Şirin Trabzonspor ve sivil itaatsizlik
Güncelleme : 2019-09-03 15:27:06
Zaten haddinden fazla uzayan bu bu süreç artık bitmelidir. Ne yapmalıdır?
Şöyle bir düşünelim: Diğerleri bir yana; 1996, 2005 ve 2011’te gördüğümüz muameleden sonra moral ve neşemizi kaybetmeden yolumuza devam etseydik durumumuz bundan kötü mü olurdu? Bağırdık, çağırdık, üstümüzü başımızı paraladık, sövdük, saydık... Eee? Adamların kundurasından bir çivi mi düştü? Yok. Peki biz ne olduk? İzaha bile gerek yok sanırım, hep birlikte yaşadık ve yaşıyoruz.
Taraftara, özellikle şehir dışında başka takım taraftarlarıyla temas halinde yaşayan taraftara çok önemli görevler düşmektedir. O insanlarla normal insani, ticari, komşuluk vs. ilişkilerimiz devam edebilir, fakat asla onlarla futbol ve taraftarlık odaklı konuşma-tartışmalara girmememiz gerekiyor. Öyle maç sonucu için iddiaya girmek, maçtan önce “Sizi şöyle yamultacağız, böyle benzeteceğiz” diye kızıştırmak, yenince “Nasıl becerdik!!!” diye takılmak, yenilince nefesimiz tükenene kadar hakem, federasyon, medya ve rakibin bütün unsurlarını suçlamak... Bunların hiçbiri onlara zerre kadar işlemiyor, bize de hiçbir faydası olmuyor. Yapılacak en güzel şey, onlarla kendimizi futbol ve taraftarlık konularından soyutlamaktır. Size ilişmeye kalktıklarında ya sessizce gülümsemeli ya da konuyu değiştirmelisiniz. En güzel ve en etkili cevap bu olacaktır. Bunu yaptığınız takdirde çok geçmeden ne kadar rahatladığınızı fark edeceksiniz. Diğer türlü kendi cenahınızı ne kadar ateşli ve etkili savunursanız savunun, hakkınızda diyecekleri “Bizim Laz gene kızdı” olacaktır.