Şarabın en ‘doğal’ı | Agos
Levon Bağış 07.04.2016
Tufandan sonra, Upnapiştim suyun üzerine kuşları salar, çoğu konacak yer bulamayıp geri döner ama bir tanesi bir dağa konar. Tevrat’taki hikâye ile neredeyse birebir aynı... Bu hikâyede, Nuh’unkinin aksine, şaraptan bahsedilmez. Tevrat’a göre Nuh Ararat Dağı’nda karaya çıkar çıkmaz, ilk iş şarap üretmiştir. Bu hikâyede ise, şarapla alakalı olan kısım 11. tablette yer alır: Gılgamış ölümsüzlüğü ararken güneşin ülkesine varır, orada şarabını içenin ölümsüz olacağı büyülü bağları bulur. Asmalar “meyve yerine yakutla yüklüdür” ve bunlar “salkım salkım sarkarlar, onlara bakması o denli güzeldir.”
Bu tarz kadim şaraplar hâlâ üretiliyor, şarabın anavatanı sayılan bölgelerde. Antik çağlarda olduğu gibi, büyük toprak kaplarda yapılıyorlar – Gürcistan’da ‘kwevri’, Ermenistan’da ‘karasi’ adı verilen yöntemlerle... Her iki ülkede de neredeyse kutsal olarak nitelendirilen bu şaraplara özgü âdetler de var. ‘Keipi’ adı verilen şenliklerde hep beraber açılıp tüketilen şaraplar, ilk tadımda, çağdaş şaraplara alışmış damaklar için epey zorlayıcı olsa da, iyice haşır neşir olduğunuzda çok keyif veriyor. Başka zamanların, başka hayatların başka tatları...
Ölüp cennete giden bir Gürcü, susuzluğunu dindirmek için su istemiş meleklerden. Hemen bir kadeh güzel bir şarap gelmiş. Adam şaşırmış ama şarabın güzelliğinden, hiç sesini çıkarmamış. Yıllarca her su istediğinde önüne birbirinden güzel şaraplar gelmiş. Tam 15 yıl boyunca... O kadar yıl sonra bir gün yine su istemiş. Bu sefer eline gerçekten su tutuşturmuşlar. Çok merak ederek sormuş, “Bunca yıldır su istedim şarap geldi de, bugün neden su geldi?” diye. Demiş ki melekler, “15 yıldır ilk defa bugün öbür taraftaki dostların senin için kadeh kaldırmadı, o yüzden bugün su içeceksin.”