Meşru mudur ?
@Ottomaans·15 Oca 18:26
Henüz ayaklanmamış bir kimsenin ileride ayaklanması kuvvetle muhtemeldir diye öldürülmesi meşru mudur?
Son devir Osmanlı hukukçularının ileri gelenlerinden İbn Âbidîn (1836) ta’zir bahsinde diyor ki:
“Nesefî’nin (1310) Ahkâmü’s-Siyâse Risâlesi’nde zikredilmiştir ki; Şeyhülislâm Hâherzâde’ye (1253), fetret zamanında fesatçıların öldürülmelerinden sorulmuş, o da, ‘Onlar yeryüzünde bozgunculukla hareket ettikleri için öldürülmeleri mübah olur’ diye cevap vermiştir.
Kendisine, onlar fetret zamanında fesatçılığı bırakıp gizlenirler, denildiğinde, ‘Zarureten böyle yapıyorlar. ‘Geri gönderilseler bile kendilerine yasak edilen şeylere döneceklerdir’ mealindeki âyet-i kerime (En’âm sûresi, 20: 28) gereğince biz böyle görmekteyiz’ demiştir.” (İbn Âbidîn, III/186)
Mustafa Bey de, Bayezid Bey de, diğer bazı şehzadeler de bu hükümlere göre katledildi.
Bugünkü akılla anlamak zor, ancak o günkü akılla anlamamak daha bir zordur.
Sonuçta herkes Allah’a hesap vermektedir. Biz sadece sebeplerini ve mantığını anlamaya çalışıyoruz.
@Ottomaans·15 Oca 16:09
İ’lâ-yı Kelimetullah Misyonu - İslâm hukukçusu Prof. Dr. Ahmet Akgündüz
Bir kere bu idamlar pozitif hukuka, yani Fatih Kanunnâmesi’ne uygundur. Dolayısıyla şeklî hukuka göre meşrudur. Ancak bu Kanunnâme, Osmanlı hukukuna hâkim olan şer’î esaslara uygun mudur? Olmadığı kanaatini taşıyanlar var. Uygun oluğunu savunanlar da var. Gerçekten İslâm hukukunda kanunsuz suç ve ceza olmayacağı gibi, ileride suç işlemesi ihtimaline binaen kimseye ceza verilemez.
Ne var ki, İslâm hukuku, hükümdara bir takım suçlar ihdas edebilme ve bunlara cezalar koyabilme salahiyetini tanımıştır. Buna ta’zir denir. Padişah bir kimseyi bu çerçevede cezalandırabilir ve bu İslâm hukukuna aykırı değildir. Siyaseten katl, yani devlet başkanının, devletin birliği ve milletin dirliği için yaşaması zararlı görülen kimseleri öldürtmesi de ta’zir cezalarındandır.
Bütün monarşilerde olduğu gibi, İslâm hukukuna göre de devlet başkanı yani padişah, yargı gücünü elinde tutar. Bir başka deyişle padişah başhakim mevkiindedir. Kadılar, ona vekâleten dava dinler ve onun namına hüküm verirler. Böyle olunca padişahın dava dinleyip, gerekirse suçluları cezalandırması hatta idamına hükmetmesi mümkün ve meşru idi.”
@Fatima_binti_islam·02 Oca 01:07
Lüks bir salonda, ışıklar altında, smokinli erkeklerin ve gece elbiseli açık bayanların, aralarında herhangi meşru bir bağ olmadan, birbirlerinin kollarında müziğe uyarak salınışları, kenarda ellerinde kadehleriyle durup seyredenlere çok güzel ve kibar görünebilir. Bunu onlar adına anlamak mümkündür. Aynı şekilde bir Eskimo'nun erkek misafirine karısını ikram edişini de o kültürün kalıpları içersinde izah edebilirsiniz. Buradan hareketle ülkelere, kültürlere göre, güzellik, namus, kibarlık, misafirperverlik ve sair telakkileri, çeşitli toplumların farkli tezahürleri veya eğilimleri olarak, kendi mantıkları ve yapıları içinde değerlendirmek, bunlar karşısında irkilmeniz ne kadar şiddetli olursa olsun soğukkanlılığınızı muhafaza etmek de mümkün. Ancak falan ülkede düzenlenen Türk Haftasında" Türk'ü, bin yıl önce girdiği İslâm dairesinde kesin şekiller alan ve İslam'ı asıl karakteri haline getiren bir toplumu, iç çamaşırların, geceliklerin, endamlı, oynak mankenler tarafindan sergilendiği bir defile ile tanıtmak mümkün müdür? «Ya da bu tanıtılan biz miyiz?» Ya da buna razı olacak Türklerin sayısı, Türkiye Cumhuriyeti sınırları içinde kaçtır?
Bu tanıtma programlarını Kızıl Rusya nin, Çin'in sınırları içersinde esir milyonlarca Türk'e gösterseniz ve işte "bu programlarla sizi dünyaya tanıtıyoruz" deseniz, onların sizler için ağızlarından çıkan ilk kelimesi ne olur?..
@WickedGame·05 Ara 2018
''Nasıl oluyor da yalnızca intihar meşgul ediyor onu? İntihar bir insanın gizli zevki gibi bir şey olabilir mi, onu istediği gibi bozabilir mi? İntihar, nedir bu? Kendini sona erdirmek. Haklı ya da haksız yere. Hangi hakla? Neden olmasın? Bütün düşüncelerim bir noktada birleşmeye çalışıyordu: intihar meşru mudur, sorusuna yanıt bulunan yerde. Bir yanıt bulamadım. Hiçbir yerde. Çünkü insanlar birer yanıt değiller, birer yanıt olamazlar, yaşayan yanıt olamaz, ölüler de. Kendi suçum olmayan bir şeyi, kendimi öldürerek yok ediyorum. Bana emanet edilmiş bir şeyi mi? Kim emanet etmiş? Ne zaman? O zamanlar bunun gerçekleştiğinin bilincinde miydim? Hayır. Ama basitçe duyulamayan bir ses, intiharın günah olduğunu söylüyor bana. Günah mı? Bu kadar basit mi? Her şeyi çökerten bir şey olduğu için, diyor ses. Her şeyi? Peki ‘her şey’ nedir?''
Süha Demirel Çevirmenin Başucu Kitabı'ı inceledi.
Carlos Batista: Çevirmenin Başucu Kitabı
Genelde çevirmen, dili ameliyat etmek için kaynak metni uyuşturup uyutur.
Hamile bir çevirmen: “Her kadın çevirmen, erkek olan kaynak metinden aldığı tohumla melez bir çocuk dünyaya getirir. Bebek, babasına ne denli benzerse o kadar meşru kabul edilecektir.”
Don Juan bir çevirmen şöyle der: “Kuzey Amerika’da yaşayan bir Kızılderili halk olan Huronların dilinde, yemek yemek eylemi her yiyecek maddesine göre değişir. Acaba gönlünü fethettiğin her kişiye göre sevmek fiilinin değiştiği bir dil var mıdır?”
Racine’in yaşadığı XVII. Yüzyıldan Fransız İhtilaline kadar olan dönemin Fransızları gibi Romalılar da “çevirme” nin fethetme anlamına geldiğini düşünüyorlardı.
XVIII. yüzyılda yaşamış Alman yazar Jean Paul’e göre: “Fransızların koca olarak eşlerine sadakati çevirmenlerin sadakati kadardır.”
Aynı aşk dolu bir kucaklaşma gibi çevirinin de mekanik (sıkıcı) ve şiirsel (büyüleyici) yönleri vardır.
Deli bir çevirmen der ki: “Sözcüklere bu kadar yakından bakmanın sonucunda sözcükler benden daha çok uzaklaştılar.”
Çevirmen acemi bir şaire seslenir: “Edebiyat için delirenleri çeviri ya olgunlaştırır ya da eskisinden daha deli yapar.”
O zaman şair ona sorar: “Sadakat mümkün müdür?” O da: “En mükemmel biçimde sadık olmak, daha da fazla ihanet demektir “ der.
Şair bir soru daha sorar: “Peki, çevirmenin eseri nedir?” Çevirmen yanıtlar: “Seçim yapabilme yetisi.”
Özgün ifade ne kadar eksiksiz ve verimli ise; çevirmenin çekeceği sıkıntılar da o derece büyük olurlar.
Çeviride, güzellik ve işkence eş anlamlıdır.
Çeviriler, yabancı metinden her zaman daha uzun görünür. Gerçekte onları uzatan verdikleri sıkıntıdır.
Üç ayrı çevirmen tipi vardır: Sünger, süzgeç ve elek. Sünger her şeyi siler geçer; bu şekilde, her şeyi yeniden kurduğunu zanneder. Süzgeç, tortusu kalsın diye sıvıyı süzer. Elek ise; sağla samanı ayırır. Sen elek olmalısın.
Çeviri, sadakati yasaklayan bir evliliktir.
Sofist bir çevirmen: “mantıklı çevirmenler kaynağı kendi dilleriyle bağdaştırmaya çalışırlar (sav). Mantıksız çevirmenler ise; kendi dillerini ısrarla kaynak dille bağdaştırmaya çalışırlar (karşı sav). Böylelikle en iyi çeviriler akılsız olmayan çevirmenler tarafından yapılır (saçmalık).
Çevirmen olma hakkında şüphe duymayan çevirmen yoktur.
Simyacı bir çevirmen: “Çeviri, kaynak metnin en bir kopyasıdır ne de kaynağa dönüşüdür, onun taçlandırılmasıdır.”
Babil: Dillerin buluştuğu bir randevu evidir.
Ya Tanrı insanoğlunu kendi imgesinden harfiyen çevirirken karşıt-anlam oluşturduysa?
Nabokov şöyle derdi: “Uyakta allanır pullanır ya da ayaklanıp havalanır.” Tıpkı Goethe’nin kendi eseri Faust’u Nerval’in çevirisinden okumayı tercih etmesi gibi.
Şiirlerinin çevirilerini görmeyi arzulayan yabancı bir yazar, editörüne şöyle der: “Benime serime, bir başka benim eşlik etmemi sağlayın.”
Çevirmen kim bilir kaç kez sararıp soldu, kaç kez içini çekerek inleyip durdu, kaç kez kaynak eseri yastığının altına koyup sabah uyandığında arzu ettiği bağdaşımı bulmayı arzu etti?
Bir gazeteci sorar: “Bütün çevirmenlerin hayal ettikleri iltifat nedir acaba?” Çevirmen: “Çift dilli bir okurun, çeviriyi kaynak metne tercih etmesidir” diye yanıtlar.
Yapı ustası bir çevirmen: “Çeviri yapmak, evi yıkmadan temelleri yeniden yapmaktır.”
Traduttore traditore: Çevirmen haindir.
Başarısız bir çeviri, kaynak eserin tortusu, başarılı bir çeviri ise temelidir.
Çevirileri çevrilmeyi bekleyen kaynak eserlere acıyorum.
Bir çeviri neden bir sanat eseri olarak kaynaktan daha aşağı düzeyde kabul edilir? Çünkü biri yarı-gerçekliktir, diğeriyse bütün halinde bir yalandır…
Süha Demirel, 26 Mayıs 2013.
Kitabın Özgün Adı: “Bréviaire d’un traducteur”, Arléa, 2003
Kitabın Türkçe Adı: Çevirmenin Başucu Kitabı
Yazar: Carlos Batista
Türkçesi: Füsun Ataseven
Yayınevi: Diye Yayınları, Birinci Baskı, 2013