Can Poyraz: İnmek için ayağa kalktığım anda omzuna dokunup “görüşürüz” dedim
Başım hafif dönüyor, alkolü biraz fazla kaçırmışım anlaşılan.
Ne evin yolunu şaşırdım ne de beni eve götürecek vasıtayı.
Minibüsteyim. Şoförü bile tanıyarak bindim hatta.
En arka koltukta, sağ tarafta, cam kenarında.
Başım cama yaslanmak istiyor günün ve gecenin yorgunluğuna teslim olma bilinciyle. Ama bırakmıyorum kendimi. Direniyorum. İnene kadar. İnince geçecek çünkü. Gecenin karanlığında, mümkün olduğundan fazla boş sokaklarda yürüyüp eve giderken kalmayacak o yorgunluk. Sanki yeni uyanmış gibi olacağım biliyorum. Teslim etmiyorum kendimi.
Tanıdık bir ses.
Her zamanki masumluğu ve gençliği ile dikkatimi çekiyor. Kafamı kaldırıp kim olduğunu arayacak halim yok. Boş vermişliğin dibindeyken hele..
Aynı sesi bir kez daha duyunca ve şoförün kendisine verdiği para üstünün fazla olduğunu söyleyince “kim lan bu enayi edasında” baktım.
Lise arkadaşımdı. Yıllar olmuş görmemiştim. Gerçi hiç değişmemişti.
İnmek için ayağa kalktığım anda omzuna dokunup “görüşürüz” dedim. Araçtan inip, paltomu düzeltip uzun sokakta düz adımlarla yürümeye başladım.
Şimdi ise sanırım uyumalıyım.
Gönderen can poyraz zaman: 2/21/2013
Her birimz aynı hıkayede fakat farklı yer ve farklı zamanlarda hayat verıyoruz hıkayenın kahramamlarına...öyle br büyüsüne kapılıyorz kı gözlerimiz kamaşıyor bır an kör olduk diyoruz ve göremiyoruz aslında sona nefes bıle almadan koştugumuzu finish cızgısıne geldıgımzde ödül olarak anılarımızı uzatıyorlar.nietzsche'nın dedıgı gbı"alınyazım;gecmıste kalanlara ait anıların sonsuza dek oyunlarının sergilenebılecegı bır sahne olmak mı?"...zannedersemde oyle.. Tek cümlelik hayatlardan ibaret gençlik , bunalım , efkar filan hikaye yani :) GRAFİK 3 ;)