Ömer Hayyam | TARİHTEN NOTLAR
CEM SULTAN HAYATI - 106.029 views
Şunu çok iyi anladımki bizler Ömer Hayyam’ı yanlış tanıyoruz. Çoğu zaman onun ismini duyduğumuz zaman şaraptan başka birşey gelmiyor aklımıza. Onu devamlı şarap içen, keyfine düşkün… olarak biliriz.
Bunların Ömer Hayam’a ait olmadığını aklı başında herkes çok rahat bir şekilde anlayabilir. Bu gün batıda kitapları ders olarak verilen Ömer Hayyam’ı bizler daha iyi tanıyıp ona sahip çıkmalıyız.
Yayın tarihi 07 Ekim 2009 07 Ocak 2010 Yazar alexanderKategoriler Ömer Hayyam, Nizamülmülk, Hasan SabbahEtiketler Ömer Hayyam, Rubailer, Selçuklular, SemerkantÖmer Hayyam’ı Yanlış Tanımak için 48 yorum
Bütün rubailer Ahmet Kırca’nın Ömer Hayyam Rubaileri adlı kitabında bulunan 180 rubai içinden alınmıştır.
Dalgın gezerken uğradım bir testiciye;
Ustayı gördüm çamurlu elleriyle;
Padişahın başından kulp yapıyordu,
Dilencinin elinden baş testilere.
Birlikte dönüp durduğumuz şu gökler:
Kocaman bir hayal fanûsuna benzer.
Evren o fânûstur,güneş onun lambası,
Biz de gelip geçen şaşkın görüntüler.
Manâ kitabının ilk sayfasıdır aşk,
Gençlik şiirinin ilk dizesidir aşk,
Ey, aşk dünyasından haberi olmayan!
Bil ki yaşam aşk demektir, yalnız aşk.
Geçici olan aşka aşk denmese yeridir,
Alevî olmaz onun, yarı sönmüş kor gibidir.
Âşık dediğin bütün yıl, ay, gündüz ve gece
Uyumayan, dinlenmeyen, yeyip içmeyendir.
Gerçek görenlere güzel, çirkin hepsi bir,
Sevenler için cennet, cehennem hepsi bir,
Aşka düşenler ha çul giymiş ha ipekli
Ha yastığa baş koymuş ha taşa hepsi bir.
Dünya dilediğince sürse sonu ne?
Şu ömür hikayemizin sonu ne?
Say ki bir yüz yıl gönlünce yaşadın,
Bir yüz yıl daha yaşasaydın sonu ne?
Toz toprak olmuş mezarlarda her beden,
Her zerre kopup ayrılmış birbirinden.
Ah! Bu nasıl şaraptı ki sızıp gitmiş
İçenler ve habersizler olup bitenden.
Elimde olsa bu dünyaya gelmezdim,
Bu dünyadan da hiç ama hiç gitmezdim.
En iyisi şuydu ki bu yıkık yere:
Gelmeseydim, olmasaydım, gitmeseydim!
Hasan Sabbah´ın Alamut Kalesi, Cennet Bahçeleri ve Fedailerin Tarihi
Hıristiyanların zaman ölçüsü birimiyle 1092 yılının ilk baharında hatırı sayılır büyüklükte bir kervan, Semerkant´tan başlayarak Buhara üzerinden Horasan´ın kuzeyindeki Elbruz platosuna dek uzanan, bir zamanlar muzaffer orduların kullandığı eski yolun üzerinde ağır ağır ilerliyordu. Karların erimeye başlamasıyla birlikte Buhara´dan ayrılan kervan haftalardır yollardaydı.
“Avni oğlum, Tahir´in torunu!” demişti ona.
“Doğruca Demavend Dağı´na giden yolu tut.
Rey´e ulaşınca Şahrud Irmağı´na giden yolu sor. Irmağın kaynağı sarp bir vadide bulunmaktadır; oraya çık. Büyükbir kale göreceksin: Bu yerin ismi Alamut Kalesi´dir yani ´kartal yuvası.´ …”
Kitabın konusu n1034 – 1124 yılları arasında yaşamış olan ,kendini insanlara peygamber diye tanıtan Hasan Sabbah’ın neler çevirdiğini anlatıyor kitap.Hasan Sabbah kendini kurmuş olduğu cemaate adayan bir insan.Ve bu amaç uğrunda Alamut Kalesinde kendi askerlerini yetiştiren biri.
Yetiştirdiği askerlerin daha önce dünyevi faliyetlerden uzak durmasına özen gösteriyor.Kalenin içindeki komutanlara askerleri en donanımlı şekilde yetiştirmelerini söylüyor.Askerler Hasan Sabbah’ı eğitimlerinin sonuna kadar hiç görmüyor…
Okumanızı şiddetle tavsiye ederim. İnanılmaz şeyler anlatılıyor.
Yayın tarihi 27 Eylül 2009 11 Ocak 2010 Yazar alexanderKategoriler KitaplarEtiketler Alamut, Hasan Sabbah, Ömer HayyamALAMUT için bir yorum