Altın Kardeşler Okuma Masalı
“Padişahın küçük oğlu beni alsaydı ona sırma saçlı, inci dişli bir kızla, altın dişli sırma saçlı bir oğlan doğururdum. Bu oğlanda bunu duydu, bu kızı aldı.
Bir zaman geçti, büyük oğlan, büyük kısa sordu: “Sen böyle böyle demiştin, hani halı?” “Ben onu sen beni alasın diye öyle söyledim.”
Ortanca oğlan da, ortanca kıza sordu: “Sen yumurta kabuğunda yemek pişiririm, bir âlem yer gene bitmez demiştin Ne oldu” “Ben, sen beni alsın diye dedim. Ben pişirsem babamın evinde pişirirdim. Senin evinde neden pişireyim.”
Küçük oğlanda, küçük kıza sordu: “Sen böyle böyle demiştin ne oldu?” “Allah verirse ben doğururum. Ben söyledim ama o Allah’ın elinde.”
Küçük kız hamile kaldı, küçük oğlan da harbe gitti. Annesine babasına dedi ki: “Karım ne doğurursa bana yazarsınız.”
Kızın vakti saati doldu, nasıl tarif ettiyse ayni öyle bir çift çocuk doğurdu. Aynı kızın dediği gibi altın gibi çocuklardı. Kardeşleri, bizim sözümüz olmadı da küçük kardeşimizin sözü oldu diye onu kıskanmaya başladılar. Düşündüler taşındılar. Bir cadı kadın buldurdular. Cadı kadın bu çocukları eteğine sardı götürdü, uzak diyarların birinde bir çalının dibine bırakı geldi. Bir köpek yavrusu ile kedi yavrusu getirip kadının yanına koydu. Kocasına da senin karın bir köpek yavrusu ve kedi yavrusu doğurdu diye yazdılar. O da o yandan, yedi yolun caddesinde bir mezar eşin, içine koyun, yanına bir top süpürge koyun, gelen giden naletlesin, diye yazdı. Kadını alıp yedi yolun caddesinde kazdıkları mezara koydular, yanına da bir top süpürge koydular, gelen geçen, kadını naletledi.
Gel gelelim çalının dibindeki çocuklara, bir ihtiyar kadının bir keçisi varmış, keçiyi bir çoban otlatıyormuş. Keçi Allah tarafından günde üç defa çocukları emziriyormuş. Bu keçi her gün geliyor, memeleri kupkuru. Kadın gidip çobanla kavga ediyor, sen benim bu keçimi sağıyorsun diye çoban da diyor ki:
“Anam, ben bu kadar ineğe bakıyorum, hiç birini sağmıyorum da seninkini mi sağıyorum?”
“Peki, ben ineğe bakıyorum, sen gel keçini bekle.”
Bu kadın sabahleyin keçisinin arkasından gitmiş, keçiyi biraz otladıktan sonra ineğin yanından ayrılmış. Keçi gitmiş, kadın gitmiş, baktı keçi bir çalının dibinde duruyor. Kadın bakmış durmuş. Keçi çocukları emzirdikten sonra çalılardan ayrılmış. Kadın bakmış keçi yine sağılmış. O çalının dibinde keçimi sağan kimdir, hele bir bakayım demiş. Gitmiş, bakmış bir çift çocuk karşı karşıya oturuyorlar, ikiside yıldızlar gibi parlıyor. Kadın sevinmiş, çocukları eteğine sarıp eve getirimiş. Bir kazan su doldurdu, çocukları yıkadı, baktı çocukların suları hep altın oldu. Çocukları günde üç dört defa yıkamaya başladı. Kadın zengin oldu çocuklar da büyüdü. Çocuklar kendilerini bildikten sonra bir dağın başında ev yaptılar. Oğlan kuş avlayıp kız kardeşini besliyormuş.
Gel zaman git zaman bu padişahın küçük oğlu askerden geliyor, ava gidiyor. Avda bu çocuğa rastlıyor, çocuğa kanı kaynıyor. Orada biraz konuşuyorlar. Evvelsi gün gene rastlıyorlar, padişahın oğlu bu çocuğa soruyor:
“Bak evim orada, biz bir iki kardeşiz. Kimsemiz de yoktur.”
Padişah da bu oğlanı öyle sever, öyle sever ki, Oğlan bunu o gece misafir eder. O gün de Allah tarafından üç tane keklik vurur. Kız pişirir, üçü beraber keklikleri yerler. Evvelsi gün padişah çıkıp evine gider. Der ki:
“Filân dağda bir kız bir erkek var, aynı bizim hanımın böyle böyle doğuracağım dediği gibi, İnsan bakmaya kıyamıyor.”
Küçük kızın ablaları bunu duyunca diyorlar ki:
“Öyleyse bunlar ölmemişler, yaşıyorlar.”
“Evin yapıla, kardeşini
yolla, gitsin Zülfü Maviyi getirsin. Onun her teli bir saz çalar. O çalar sen eğlenirsin.”
Kız oturur, kardeşini bekler. Kardeş avdan gelince kız ne yerinden kalkar ne de tüfeğini, avını alır. Cadı kadın da orada oturuyor.
“Ne edeyim, öleceğimi bilsem gene gideceğim.”
“Geliyorum oğlum.” Dedi ama oğlan da taş kesildi. Zülfü Mavi kalktı, üstünü başını giyindi. Atını kapıya çekti hazırladı, bir sitil su doldurdu aldı geldi. Bu suyu serpti kime serptiyse bütün taş kesilmişler canlandı. O dedi, “Ben tez geldim, benimle gel.”, o dedi: “benimle gel.” Zülfü Mavi:
“Ben kiminle gideceğimi bilirim,” dedi. Zülfü Mavi bu oğlanla beraber çıktı, o gece geldiler, evlerine kavuştular. Akşam Zülfü Mavi saz çaldı, dinlediler. Sabahleyin oğlan gene ava gitti. Avda gene padişahın küçük oğluyla karşılaştılar. Bu oğlan:
“Ben gittim Zülfü Mavi’yi getirdim. Bu akşam bize gidelim.” dedi. Geldiler eve, padişahın oğlu o gece orada misafir oldu. Zülfü Mavi’yle beraber oturdular, konuştular. Sabah oldu, Padişahın oğlu dedi ki:
Padişahın oğlu gitti. Ertesi gün Zülfü Mavi kızı da oğlanı aldı, annelerinin yanına götürdü. Zülfü Mavi, bu çocuklara o kadının kim olduğunu, teyzelerinin neler yaptıklarını anlattı. Her biri birer deste gül aldılar, gittiler, analarının terini sildiler. Analarına ağladılar, anaları da ağladı. Gülleri analarının göğsünün üzerine koydular. Padişahgile gittiler. Padişahın evinde çocukların teyzeleri yemek yapmışlar, hepsine de zehir koymuşlar. Sofralar dolmuş, masalar kurulmuş, Padişah demiş ki:
“Hiç biri yenmez, şu köpeğe dök, köpek yerse, ben de yerim.” Yemeği köpeğin önüne dökmüşler köpek oracıkta zeihirlenivermiş. O yemekleri döküp yenilerini yapmışlar. Padişah demiş ki:
“Senin yemeklerinden bir kap yenmez. Şu kediye dök, o yerse biz de yiyelim.” Yemeği kediye dökmüşler onunda sonu köpek gibi olmuş. Zülfü Mavi, parmağından bir yüzük çıkardı, kabın kenarına çarpaladı, kızla oğlana dedi ki:
“Her biriniz üçer lokma yiyin.” Her birisi üçer kaşık yediler. Zülfü Mavi:
“Hiç altın horoz altın arpa yer mi, hiç insan evlâdı köpek yavrusu ile kedi yavrusu doğurur mu?”
Vallahi Zülfü Mavi, insan evlâdının köpek yavrusu ile kedi yavrusu doğurduğunu gördük ama altın horozun altın arpa yediğini görmemiştik.”
“Nasıl oluyor da onu görüyorsunuz da bunu görmüyorsun? Haydi, oğlum kalk git babanın eline, kızım sen de. Bak işte bunlar senin çocukların, senin baldızların size kötülük yaptılar. Senin karın bu çocukları doğurdu. İnsan evlâdı hiç it eniği ile pisik eniği doğurur mu?"
Kalktılar gittiler, analarını mezardan çıkardılar. Yıkadılar temizlediler, el elbise giydirdiler. Teyzelerini de kovdular. Padişah yaptığına pişman oldu. Hanımından özür diledi. Bunlar mesut oldular. Yedi içti muradına geçti.
Ekleyen : Beyza Çmn
Altın Çocuklar Zülfü Mavi masal masal dinle masal sitesi masal oku masallar çocuk masalları masal arşivi tüm masallar masalcı en güzel masallar masal diyarı uzun masallar altın kardeşler
Öznur : Çok güzel bir masaldı uzun ama güzeldi okumaya değer yazanın emeğine sağlık.