‘’Dehşet sokağının sapağında kendine yürüyen kadın ‘’ | ağrımıza uysal bir mevsim
Marksizm buysa ben Marksist değilem. →
Yaşam bir rüyadır, uyanmak bizi öldürür
Nehirde yüzen cesedi insanlar tarafından görüldüğünde öldüğü anlaşıldı. Virginia da ölür. Hem de ölümünü nehirlere yazarak. Nehir yutan insan korku tünelinde kendini savaşa adamış bir bedendir. Ne yana dönse paslı çivilerin zihnini allak bullak eden sarhoşluğuna bulanırdı. Bu yüzden çıkar yol serin bir türküde hüzünlenmeden bir ölüm seçeneğindeydi.
Kendi kendinin kurdu olan insan kendini kemirirken; çürüyecek bedenine en embesil yaraları açarken ruhunu kaybetmişliğin verdiği düşünceyle korkuyla buluşur. Bu bulşma uzun bir yolculuğun ilk basamağıdır.
1882’de Londra’da dünyaya geldi. Victoria Devri’nin en tanınmış yazarlarındandır. Ailevi ilişkisi iyi olmayan bir ailenin çocuğudur. Küçük yaştan beri yazar olmak istemiştir. Kendini babasının kütüphanesine kapatarak geliştirmiştir. 1895’de bir gazetede ilk olarak kısa hikâyelerini yayınlatma fırsatı yakalar. 1904’te babasının ölümünden sonra Bloomsbury’ye taşınması onun için bir dönüm noktası olmuştur.
1912’de Leonard Woolf ile evlendi. Bu evlilik tamamen bir mantık evliliği olarak görülebilir. Çünkü Virginia bu vesileyle yazdıklarını Leonard’ın basımevinde yayımlatma imkânı bulmuştur.
Virginia Woolf. Onun en büyük korkusu savaş korkusu ve yeteneğini kaybetme korkusu olarak tanımlanır. Bu korku türlerine ek isim olarak ne eklenir bilinmez ama sonuna bir fobi eklenip öylece bilinir kılınabilir. Yazmak onun için su içmek gibi bir hayat kaynağıydı. Yazmadan yapamadım.
İngiliz edebiyatının en tanınmış ve en iyi yazarlarındandır. Feminist düşünce yapısında hem yazar hem de eleştirmen olarak tanınmıştır. Roman türünün gelişmesine katkıda bulunduğuna inanılır.
Korkudan kaçış da ancak başka korkuların düşünceleri sarmasıyla olurdu ve korku ancak korkuyu beslerdi. O karanlık sokakta bir çatışmanın vermiş olduğu durum insanların beyinlerinden yayılan radyoaktif etki gibi insanı kaplayıp dururdu.
Dışa vurumculuğunu nevrotik kelimelerle süsleyen bir yapıyla yazan yazar/eleştirmen yazdığı eserlerle insanlığa bu türden güzel eserler vermiştir.
Huzuru yalnızca yazmakta arayan biri yazmadığı zaman o huzurdan mahrum kalırdı elbet. Woolf’da artık yazamamanın ve patlak veren II. Dünya savaşı yüzünden zaten kalıtsal bir özellik olarak ailesinden miras kalan ruh hallerini bir özkıyım rengiyle boyamıştır. Cesedi bir hafta boyunca nehirde dolaştıktan sonra; nehrin etrafında oynayan çocuklar tarafından bulunmuştur.
Manik depresif tanısıyla etiketlenen bir yazar olarak bu ruh halini asla gizlememiştir. Kendinde olanı kendinden isteyen ve eserlerini okuyanlarına şırıngalayan bir yazar olarak tarihe geçmiştir.
Korku, sağlıklı bir insanı hayatta tuttuğu gibi ölümüne de yol açan bir olgudur. Azı karar çoğu zarar olan bu olgu insanlarda değişik etkiler uyandırma bakımından üstünde durulması gereken psikolojik olaylardandır. Woolf’da ise bu korku bir intihar teşebbüsü eyleme dönüştüren bir hale bürünmüştür. Bu duyguyu da yazdıklarına işlemiştir.
“…düşündüğümüzü tam olarak yazma yürekliliği ve özgürlüğüne sahip olursak; biraz olsun ortak oturma odasından uzaklaşıp insanları her zaman birbirleriyle olan ilişkileriyle değil ama gerçeklikle olan ilişkileri çerçevesinde görebilirsek ve gökyüzünü ağaçları ya da kendi içinde varolan herhangi bir şeyi de böyle görebilirsek; milton’un gulyabanisinin ardına bakabilirsek; çünkü hiç kimse görüş alanımızı kapamamalı ve gerçeği göğüslersek, çünkü şu bir gerçektir ki tutunacak bir kol yoktur ve tek başımıza yol alırız ve yalnızca kadınların ve erkeklerin dünyasıyla değil, gerçeklikle ilişki içindeyizdir; o zaman beklediğimiz olanak doğacak ve Shakspeare’in kız kardeşi olan beklediğimiz ölü ozan, birçok kez toprağa yatırdığı bedenine bürünecektir.”
Virginia Woolf’dan kim korkar
Korkularının korkunç şekilde büyümesiyle elindekilerini ve tüm varlığını bu korkuya teslim edip yıldırdığı hareketi ‘’intihar eden ünlüler’’ kategorisine girmesiyle sonlanmıştır. Korkudan kaçmak bir cesaretlik örneği sayılabilir mi bilmiyoruz ama Woolf yazın dünyasındaki yerini sağlam harflerle yazmıştır.
“Sevgilim, yine çıldırmak üzere olduğumu hissediyorum. O korkunç yeniden yaşayamayacağımı hissediyorum. Ve ben bu kez iyileşemeyeceğim. Sesler duymaya başladım. Odaklanamıyorum. Bu yüzden yapılacak en iyi şey olarak gördüğüm şeyi yapıyorum. Sen bana olabilecek en büyük mutluluğu verdin. Benim için her şey oldun. Bu korkunç hastalık beni bulmadan önce birlikte bizim kadar mutlu olabilecek iki insan daha düşünemezdim. Artık savaşacak gücüm kalmadı. Hayatını mahvettiğimin farkındayım ve ben olmazsam, rahatça çalışabileceğini de biliyorum. Bunu sen de göreceksin. Görüyorsun ya, bunu düzgün yazmayı bile beceremiyorum.. Söylemek istediğim şey şu ki, yaşadığım tüm mutluluğu sana borçluyum. Bana karşı daima sabırlı ve çok iyiydin. Demek istediğim, bunları herkes biliyor. Eğer biri beni kurtarabilseydi, o kişi sen olurdun. Artık benim için her şey bitti. Sadece sana bir iyilik yapabilirim. Hayatını daha fazla mahvedemem. Bizim kadar mutlu olabilecek iki insan daha düşünemiyorum.”
Diyerek ardından kitaplarını, kitaplarındaki dışavurumculuğu, feministliğini korkularını ve birçok hikâye bırakarak kendini göçe zorlamıştır.
Bu yazı bilal can, makale içinde yayınlandı ve bilal can, bilal can yazıları, edebiyat, intihar, roman, virgina wolf, virgina wolf eserleri olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.