kumtanesi: Mayıs 2013
Dalga dalga dalgalansın deniz,
Pırıl pırıl parlasın,
Bütün herkes yazın geldiğini anlasın.
Dalga şehir olsun,
Yeni bir dua olsun,
Bizim sınıf çok yaşasın.
Hava hava olsun,
23 Nisan'ı bana versin.
'Ne dersiniz Demir ile Şiirli Günler' ilk tomurcuğunu verdi galiba. Şiir okumaya devam o halde...
Gönderen Canan Begendi zaman: 14:42
Etiketler: Çocukta şiir duygusu
Bu gün Demir'in kitaplığından, seçimini kendi yaptığı iki kitabı tanıtacağım. İkisi de bir birinden ilginç kitaplar.
İlk kitabın yazarı Katie Daynes. Kitabı tasarlayan Suzie Harrison. Resimleyen ise Marie-Eve Tremblay. Açılıp kapanabilen 60 pencerede çocukların merak ettikleri bir çok sorunun cevabı var:
Kitabın arkasında bir de açıklama var. Bu kitap İngiltere baskısıyla aynı anda basılmıştır ve tüm sağlık kontrollerinden geçmiştir. Kullanılan boya ve kağıt Avrupa Birliği standartlarına uygundur.
Kitap Türkiye İş Bankası Kültür Yayınlarından.
Her sayfada çocukların merak ettikleri solular açılır kulakçıkların üzerine yazılmış. Kulakçığı kaldırıp cevapları okuyorsunuz. Ben bu tür kitapları oldukça beğeniyorum. Çocuklarda merak duygusu uyandırmanın yanında kitabı siz okurken çocuğun pasif dinlemesini önlüyor.
İkinci kitap fotoğrafta da görüldüğü gibi 3D görüntülü bir kitap. Gaby Goldsack tarafından yazılmış. Simon Williams tarafından çizilmiş. Koleksiyon yayınlarına ait bu kitapta sayfaların sağ tarafında bulunan yüksek kalite görüntüleme sistemi hayvan resimlerinin gerçek gibi görünmesini sağlıyor. Çocuklar için eğlenceli bir kitap.
Kitap ortadan açılarak okunuyor. 3D görüntüyü sağlayan sağ üst köşedeki büyüteç gibi duran kısım. Burası katlanarak yukarda duruyor ve okuduğunuz hayvanların resimlerine bu şekilde bakıyorsunuz.
Oğlum güzel bir kitap almış. Okula kurulan kitap standından seçmiş. Yanında ben yoktum alırken.
Güzel kitaplar seçmiş. Ben de zevkle okuyup, inceledim.
Çocukların kitaplarını kendilerinin seçmesine olanak verirken, yalnızca onlara rehberlik etmekle yetinelim.
Gönderen Canan Begendi zaman: 02:03
Etiketler: çocuk kitapları, eğlenceli kitaplar, kitap
Gönderen Canan Begendi zaman: 17:15
Etiketler: çocuk ve ilgi alanları, kaya matkabı
Bu hafta sonu Demir ile hazırladığımız bir ikindi kahvaltısını paylaşmak istedim sizlerle. Özellikle domates, biber, yeşil soğan ve maydanozu salatalarda yiyemeyen çocuklar için ideal bir ikindi kahvaltısı.
İsteğe göre, bir tutam maydanoz, bir tutam yeşil soğan yaprakları
Dilimlenmiş buğday veya kepek ekmeği
Tüm malzemeleri ince ince doğrayıp bir kaseye alıyoruz. Yumurtaları kırıp karıştırıyoruz. Sonra bu harcı, tepsiye dizdiğimiz ekmek dilimlerinin üzerine yayıyoruz. Isıtılmış fırında kızarıncaya kadar pişiriyoruz.
İstersek farklı sebzeleri de ilave edebiliriz. ( havuç gibi)
Ama maydanozu ve yeşil soğanı çocuklar yiyemiyorlar. Bu şekilde bizim Demir yedi.
Peynir, çocuğun hem fiziksel hem de zeka gelişimi için önemli bir besin. Kalsiyum kaynağı peynirin büyümeyi sağladığı hep söyleniyor. Bir kibrit kutusu büyüklüğünde beyaz peynirin her gün tüketilmesi çocukların büyümesi için olmazsa olmazlardan. Peynirde bulunan çinkonun büyüme hormonlarını etkilediği belirtiliyor. Sağlıklı kemik ve diş gelişimini sağlayan peynir, protein, fosfor, kalsiyum ve B12 vitaminince zengin. B12 vitamini sinir hücreleri için gereklidir.
Maydanoz, A,C,E ve K vitaminleri ile demir, magnezyum, potasyum, kükürt, kalsiyum ve fosfor mineralleri açısından zengin bir besindir.
Yeşil Soğanın baş kısmı C vitamini içerir. Yeşil soğanın kalp sağlığına faydasından söz edilmektedir. Eskiden hatırlarım diş çıkaran çocukların ellerine soğanın yeşil kısmından bir parça, çiğnemesi için verilirdi.
Domatesin faydaları saymakla bitmez. Burada en önemlisi kanseri önleyici likopen bakımından zengin olması.
Yeşil biber C vitaminince zengindir. Antioksidan özelliği vardır. Bağışıklığı kuvvetlendirir.
Yumurtanın büyüme çağındaki çocuklar için gerekliliği tartışılmaz. Çok önemli amino asitleri ihtiva eden yumurtanın tamamına yakını sindirilmektedir ve en kaliteli proteini içermektedir.
Bunun yanına bir içecek olsa fena olmaz diyorsak vişneler tezgahlarda görülmeye başladı. Bir vişne şurubu iyi gider derseniz;
4 su bardağı toz şeker (arzuya göre şeker miktarı azaltılabilir veya artırılabilir)
Yıkayıp ayıkladığımız vişneleri kabukları çatlayıncaya kadar bir tencerede kaynatalım. Şekeri ilave ederek 5 dakika daha kaynatalım. Limon suyunu ilave edelim. Köpük olmuşsa kaşıkla alalım. Sonra suyunu süzelim. Taneleri süzgeçten geçirelim. Kavanoz veya cam şişede muhafaza edelim. İkram ederken su veya buz ilave edebiliriz.
Vişne, hafıza gelişimine faydalıdır. Bir bardak vişne suyu, günlük potasyum ihtiyacının yüzde onunu karşılar.
Bu ikindi kahvaltısını yaparken de Demir ile şiirli günlere devam ettik. Yine Orhan Veli'den okuyoruz.
Gönderen Canan Begendi zaman: 10:43
Geçen gün Demir ile oyun parkına gittik. Parkta yaşları 8-12 arasında olan 7 çocuk oynamıyorlardı. Demir onları izliyor ve oynamamalarına sanırım bir anlam veremiyordu. Yaşça Demir'den büyüklerdi. Durmadan bir birlerine sataşıyorlar. Anlamsızca birbirlerine vuruyorlar, amaçsızca birbirlerini kovalıyorlardı. Biraz izledikten sonra çocuklarla iletişim kurmaya başladım. Önce onlarla tanıştım. Sonra da bizim çocukluk oyunlarımızdan bahsetmeye başladım. Hepsi pür dikkat dinlemeye başladılar. Hemen karşıma oturdular. Oyunu anlattıktan sonra 'Oynayabilir miyiz?' diye sordular. Onlar isteyince ben de Demir ile birlikte ilk oyunlarına katıldım. Oyunumuzun adı :
Hacı Baba Hicaz'dan Gelmiş
Tüm oyuncular daire oluşturacak şekilde, yerde veya bir sandalyede oturur.
Oyunu birinci oyuncu, yanındaki ikinci oyuncuya 'Hacı baba Hicaz'dan gelmiş' diyerek başlatır.
İkinci oyuncu 'Ne getirmiş?' der.
Birinci oyuncu 'Bir yelpaze' diyerek sağ elini sallamaya başlar.
İkinci oyuncu üçüncü oyuncuya 'Hacı baba Hicaz'dan gelmiş' der.
Üçüncü oyuncu 'Ne getirmiş?' der.
İkinci oyuncu 'Bir yelpaze' diyerek sağ elini sallamaya başlar.
Tüm oyuncular turu tamamlayınca;
Birinci oyuncu ikinci oyuncuya 'Hacı baba Hicaz'dan gelmiş' der.
Birinci oyuncu 'İki yelpaze' diyerek sol elini sallamaya başlar.
İkinci oyuncu 'İki yelpaze' diyerek sol elini sallamaya başlar.
Birinci oyuncu 'Üç yelpaze' diyerek sağ ayağını sallamaya başlar.
Birinci oyuncu 'Dört yelpaze' diyerek sol ayağını sallamaya başlar.
Birinci oyuncu 'Beş yelpaze' diyerek dilini dışarı çıkarır ve sallamaya başlar.
Birinci oyuncu 'Altı yelpaze' diyerek başını sallamaya başlar.
Tüm oyuncular turu tamamlayınca kadar oyun devam eder. Oyun süresince sallanan organlardan herhangi birini sallamayı durduran oyuncu oyun dışında kalır. Oyun diğer oyuncularla devam eder. Oyun tek oyuncu oyunda kalana sürer.
İlk oyunu onlarla birlikte oynadım. 'Tekrar oynayalım ne oluuuuur', yakarışlarından sonra oynamayıp rehberlik edeceğimi söyledim. Oyunu ve kuralarını öğrendikten sonra kendileri oynadılar. 'Bize başka oyunlar öğretir misiniz?' dediklerinde 'Bir başka gün neden olmasın.' dedim. Onlarda razı oldular. Her şeyi bir günde tüketmelerini istemiyordum. Çünkü bu oyunlar bizleri büyütmüştü. El göz koordinasyonumuz bu oyunlarla gelişmişti. Bu oyunlarla öğrendik sıramızı beklemeyi, bu oyunlarla öğrendik mücadeleyi ve dayanıklılığı...
Çocuklarımız bilgisayarda, internette en zor oyunları oynuyor. Ama ne eksik. Arkadaş eksik, ruh eksik. Oyun oynamayı öğretelim çocuklarımıza. Kendi çocukluğumuzun yalın, basit ama içi paylaşım dolu oyunlarını anlatalım onlara. Oynamaksa onlara kalmış...
Gönderen Canan Begendi zaman: 07:13
Etiketler: nostalji, oyun
Bugün 19 Mayıs. Bayramınız kutlu olsun. Samsun'da doğan güneş içimizi ısıtıyor. O güneş hiç sönmeyecek. Her geçen yıl daha kuvvetli parlayacak, önümüzü bir öncekine göre daha çok aydınlatacak. Türk gençliği dünyada var oldukça, o güneş hepimizi sımsıcak sarıp sarmalayacak. Dünyanın neresinde olursa olsun, bir güneş gibi parlayan Türk gençliğine armağanımdır...
Hepimiz Samsun'uz bugün,
Samsun'dan doğan güneşiz,
Erzurum'uz, Amasya'yız, Sivas'ız
Oralardan Ankara'ya imkansızlıklarla koşanız,
Hepimiz Ankara'yız bugün,
Ankara'da çelikten bir duvarız,
Hepimiz Kocatepe'yiz, İzmir'iz bugün,
Askerin tayınıyız, tayınındaki kuru ekmekle hoşafız,
Cephe gerisinde mermi taşıyan kız, kızan,
Cephede en öndeki askerin, elindeki bayrağız,
Hepimiz Atatürk'ün mavi gözlerindeki umutlarız bugün.
Hepimiz Anadolu'yuz, Anadolu'da akan gümüş dereyiz.
Eğer istersek yeri göğü inletiriz.
Gönderen Canan Begendi zaman: 05:48
Etiketler: Atatürk, bayram, gençlik
Müzik, hayatımıza işitme yeteneğimizi kazandığımız an girer ve bir ömür duygu dünyamızın can suyudur. Daha anne karnında tanışır insanoğlu onunla .Bir ömür sürer birlikteliği. Doğduktan sonra ninnilerle tanışır, müzikle dalar uykuya. Her yeni gün yeni melodiler duyar. Müziğin ahengine kapılan çocuk dans eder, mırıldanır ve büyüdükçe şarkılar söyler. Evrenseldir müzik ,bu yüzden hangi dilde olursa olsun insan onu sever.
Ama bazı çocuklarda şarkı söylemeden öte işaretler vardır ki, bunlar küçük yaştan itibaren gözlenerek fark edilebilir. On iki çocuğun kemanla tanışmasına ve eğitim almasına rehberlik etmiş bir insan olarak soruyorum. O halde erken çocukluk ve çocukluk döneminde aile ve öğretmenlerin bu konuya dikkatle eğilmesi gerekmiyor mu? Yetenekli çocukların erken keşfedilmesi sizce de bu alanda harikalar yaratmaları için önemli bir aşama değil midir? Çocuklarımızı keşfedelim. Biz anneler iyi gözlemciyizdir. İlk görev bizim, sonra baba ve öğretmenlerin. Ailede bir müzisyen varsa çocuğun keşfi kolay olur. Nitekim Dünyaca ünlü keman virtüözümüz Suna Kan 'ın babası müzisyendir. Suna Kan, keman eğitimine beş yaşında başlamıştır. Bunun yanında Cahit Aşkın'ın ailesinde müzisyen yoktur. Onun yeteneği ilkokulda fark edilmiştir. Bu iki örnek bize aile ve öğretmenin bir kaşif ciddiyetiyle hareket etmesi gerekliliğini çok iyi modelliyor. Müzik eğitmenleri 6-13 yaşın keman eğitiminde uygun yaş olduğunu belirtiyorlar. Çünkü insanda kas ve motor gelişimi kabadan inceye ya da içten dışa gerçekleşiyor. Önce kol, sonra el, daha sonra da parmak kaslarımız gelişmektedir.
Birçoğumuz bu tekerlemeyi söylemiştir, öğretmiştir yavrusuna.
Ağzım kapalı çarşı,
Burnum horhor çeşmesi,
Bu tekerlemelerde duyar belki çocuk ilk defa kemanın adını. Nasıldır bu kemanın sesi? Keman sesi insan sesine en yakın sestir.
Bazen bir bebeğin ninnisidir,
Bir çocuğun kıkırdaması,
Bir kadının gözyaşıdır kimi zaman,
Bir babanın ekmek kavgası,
Bir ihtiyarın sızılarıdır keman,
Bir gencin kalp acısı,
Suyun çağıltısı, rüzgarın esintisi
Bir dolu tanesidir keman,
Kuş cıvıltısı, arı vızıltısı.
Bu kadar bize yakın, bizden,
En çok da yaşayan insandır keman.
Bunca yıl nice yetenekler keşfedilemedi ülkemizde acaba. Şimdi kim bilir neredeler? Yeteneklerini fark edemeden belki de göçüp gittiler. Belki de bir keman sesi duyduklarında irkilmekteler. Acaba hangi kemanın sesinde ağlamaktalar?
Bu fotoğrafı Viyana'da bir parkta çektim. Bizim parklara bakarsanız anlarsınız, neden keşfedilmeyen çocukların kemanın sesinde ağladıklarını.
Gönderen Canan Begendi zaman: 14:18
Etiketler: keman, keman virtüözü, müzik, yetenek
Gönderen Canan Begendi zaman: 02:41
Baharla beraber bir kıpırtı, bir kıpırtı içimizde. Doğa canlanırken insanoğlunun durması beklenemez.
Bir sabah bakarız ki dün sadece yapraktan ibaret erik ağacı bugün bir başkadır. Takmış takıştırmış, sürmüş sürüştürmüş, bir kadın edasıyla seğirtir rüzgarda. O halde çocuklarımızla bahara şiir okuyarak doyalım. Ben böyle düşünürken; Demir, anne Orhan Veli'den okumadık bugün deyince, gel hadi o zaman dedim ve başladık. Baharla nükseden ve içimizde pır pır eden uyanışa uygun olsun, doğayı yüreğine sığdıran tüm küçük ve büyük çocuklara selam olsun.
Gönderen Canan Begendi zaman: 06:04
Etiketler: Bahar, Orhan Veli, pır pırlı şiir
Anneler Günü Yaklaşırken herkeste bir telaş vardır. Varsa kardeşler aranır 'Anneme ne alıyoruz' 'Anneler Günü için bir şey düşündü mü? 'ler sorulur. Sonunda yıllardır yemek pişiren anneye büyük olasılıkla mutfak eşyası alınır. Bence bu yıl bunu yapmayın. Annenizin sizi büyütürken, şimdi de varsa torunla ilgilenirken yapmak isteyip yapamadığı şeyler, gitmek isteyip gidemediği yerler vardır. Hediye almayın demiyorum ama en iyi siz bilirsiniz zamansızlıktan, fedakarlıktan ertelediği şeyleri. İşte bu nokta size oldukça yaratıcı bir seçenek olur.
Ben de anneciğimi kaybettiğimden dolayı tüm annelerin 'ANNELER GÜNÜNÜ' canı gönülden kutluyorum. Bu şiiri onlara armağan olarak yazıyorum. Ve her annenin bir kokusu ve tadı vardır diyorum.
ANNE KOKUSU VE TADI
Nasıl kokardı sizin anneniz,
Leylak mı, yasemin mi,
Annemin kokusu karanfil çiçeği,
Nasıl kokardı ipek saçları,
Portakal çiçeği mi, gül mü, menekşe mi,
Benim anneminki elma çiçeği,
Nasıl kokardı annenizin öpülesi elleri,
Lavanta mı, dağ sümbülü mü, nergis mi,
Yoksa annenizin tarlada, bahçede çalışkan elleri,
Kokar mıydı kayısı, zeytin, şeftali,
Limon kokardı benim annemin elleri.
Nasıldır annenizin tadı
Elma şekerimi, tahinli pekmez mi
Damla sakızı mı, dut pestili mi,
Benim annem pamuk şekeriydi.
Gönderen Canan Begendi zaman: 02:10
Etiketler: anne kokusu, Anneler Günü, çiçek, gül, karanfil, leylak, limon, menekşe, pamuk şekeri, portakal çiçeği, yasemin
Yalın bir hayatsa düşlediğin,
Bir çocuğun resimlerinde yaşa.
Ağaçtaki tek bir elma ol mesela,
Göldeki tek ördek.
İster apartmanın her hangi bir katında,
İstersen merdivenleri çık çık bitmeyen bir ağaç evde,
Nerede istersen orada yaşa.
İstersen iki bulutun biri sen,
İstersen buluttan dökülen.
Ne olursan ol hayatı iyi yaşa.
Koşulsuz sevgiyi istiyorsan,
Bir çocuğun gözlerini ara.
İşte hayata, sevgiye dair ne varsa,
Hepsi hepsi orada.
Gönderen Canan Begendi zaman: 19:45
Etiketler: bulut, hayat, sevgi, şiir, yaşa
Gönderen Canan Begendi zaman: 15:51
İstanbul'da hava bir gün iyi, beş gün kötü olunca ne giyeceğimizi şaşırıyoruz. Rüzgarın etkisiyle hava oldukça soğuyor. Havalar böyle olunca da bakınız bizim havuzun keyfini kimler sürüyor.
Bu iki kafadar bugüne kadar kendi göletlerinde yüzmek yerine havuzu tercih ettiler. Her zaman görüyorum, şu öndeki var ya öndeki hep onun başının altından çıkıyor bu fikir.
Aralarında şöyle bir konuşma geçiyor mudur acaba:
-Nurullah abi yetmedi mi bu kadar, hadi artık gidelim.
-Oğlum Feyzullah akıllı ol! Yakında havalar ısınır, havuz sezonu başlar, insanlardan bize sıra gelmez.
- Bak karşı balkondaki kadın bizi gördü, görevlileri ararsa yine kovalanırız. Gel kimse kovalamadan yuvamıza gidelim.
- Gitmek istemiyoooom. Yuva mı diyorsun sen ona? Minicik kulübe baksana tavus kuşu Hayrullah'ın yuvasına, villa gibi.
- Tüylerini kabartınca sığmıyordur Nurullah abi.
- Hıııh! Tüymüş! Biz kabartamıyoruz diye mi yani bütün bunlar. Bak bende söylüyorum bizim kulübeyi yıkıp yerine onunki gibi bir kulübe yapmazlarsa, ben de bu havuzda yüzüp havuza yapmaya devam ederim.
- Nurullah abi geldiler, kooooooooooş!
Gönderen Canan Begendi zaman: 10:57
Etiketler: hava, havuz, havuz keyfi, iki kafadar, İstanbul
Demir ile şiirli günlere devam ediyoruz. İlk şairimiz Orhan Veli oldu. Çocuklara şiiri sevdirirken ondan başlamayı tercih ettim. Şiirin duygu gücünü bilen ve çocuklarına şiir okuyan anneler bilir. Çocukluğu şiirlerle zenginleşmiş çocuk daha duygulu ve daha sanatsal yaşar hayatını. Bir süre sonra bu güzel şiirler dökülüverir çocuğumuzun ağzından. Nitekim bir kaç gün önce kahvaltı sofrasına otururken eşim pencereden dışarı baktı ve 'Bugün hava güzel' dedi. Demir hemen ne demiş Orhan Veli 'Beni bu güzel havalar mahvetti' demez mi? Ben bile beklemiyordum böyle bir cevabı.
Bugün Demir'le yine Orhan Veli'nin 'Gölgem' şiirini okuduk.
Senelerdir ayaklarımın ucunda,
Fakat şiir içeriği hakkında çok konuşamadık. Okulundan kitap getirmiş. Çok uykusu geldiği için kitabı okumamı istedi. Kitap, Tübitak yayınlarında 'Uydular'. Şimdiki çocuklar böyle...
Gönderen Canan Begendi zaman: 15:44
Etiketler: gölgem, Orhan Veli, şiirli günler, Tübitak, uydular
Bizim dilencilere buradan duyurulur: İnovasyon şart! Bu fotoğrafı Prag gezimizde çekmiştim. Bizim dilenciler kırmızı ışıkta atıveriyorlar kendilerini arabaların önüne. Kucaklarında zavallı minicik bebekler. Soğuk demiyorlar, rüzgar demiyorlar, biz nerede onlar orada. Minicik masum bebeklerin kullanılması hayırsever insanları sinirlendiriyor. Artık değişin. O masum çocukları kullanmayı bırakan. Bakın Prag'ta dilenci nasıl bir inivasyon geliştirmiş. Maket kullanmış. Belki de yeni fikirler peşinde koşarken benzeri bir maketi mesaiye bırakmış. Siz ise yıllardır aynı yöntemleri kullanıyorsunuz. Siz de kafa yorun biraz. Belki buna kafa yorarken artık dilenmek yerine çalışmayı akıl edebilirsiniz de bir dejavu sona erer.
Gönderen Canan Begendi zaman: 14:37
Etiketler: dilenci, inovasyon, maket, Prag
Anneler Günü yaklaşırken annesini kaybetmiş büyük çocuklar için yazmak istedim. 12 Mayıs Anneler Günü yaklaştıkça benimde üç yıl önce kaybettiğim anneme olan özlemim katmerleniyor. Özlemimi gideremediğimden midir neden evimizin yakınındaki küçük gölette alıyorum soluğu. Anlatıp üzmek istemiyorum kimseye anne özlemimi ama bir kurbağa vırakkkk diye sesleniyor.
- Hayırdır, düşüncelisin. Buradan görüyorum seni hep neşeliydin...
- Öyleyim, ama Anneler Günü yaklaşıyor ve ben üç yıldır annemin yavrum sen misin? sesini duyamıyorum.
- Olur öyle diyor...
- Hem sen neden soruyorsun ki...
Başlıyor bir karşılıklı sohbet. Oda annesini yeni kaybettiğini anlatıyor. Çok uzaktan bile duyunca annesinin sesini tanırmış. Çünkü annesinin sesi çok tatlıymış...
- Benimkinin de çok tatlıydı sesi..
Diyorum ve boğazım düğümleniyor. Devam edemiyorum.
- Çok mu özledin diyor.
- Ben de diyor. Mezarlığa git o halde diyor.
- Gidemem uzakta, ancak yaz tatilinde diyorum.
- Sen ne yapıyorsun özlediğinde diyorum. Göletteki tüm anneleri annem gibi düşünüyorum diyor. Sonra başlıyor göletteki yaşamı anlatmaya. Kirlilikten dem vuruyor.
- Anne özleminden ne zaman geldin oralara diyorum. Hani ikimizde özlemiştik diyorum...
- Hiç oralı olmuyor. Sen neler yapıyorsun ? diyor.
- Sen bilirsin diyorum. Her şeyi biliyorsun ya...
- Anlat diyor.
- Ben de anlatıyorum. O anlatıyor ben dinliyorum, ben anlatıyorum o dinliyor.
En son annemi gördüğüm rüyamı anlatıyorum. Dinliyor fakat o konuşkan kurbağa sustu.
- Sahi kurbağalar rüya görür mü? diye bir boşboğazlık yapıyorum ve o güne kadar hiç duymadığım bir acı sesle...
- Ne güzel diyor sen hiç olmazsa anneni rüyanda da olsa görebiliyorsun diyor.
-Öyle...diyorum. Nasıl gölette dostluklar. diyorum.
- İyi diye başlıyor. O rüya konusunu unutana kadar hep onu dinliyorum. Başka bir boşboğazlık yapıp dostumu kaybetmek istemiyorum.
Hava serinliyor. Veda zamanı dost diyorum. İyi geceler diyorum. İyi rüyalar diyor. Hala unutmamış. Arkamdan sesleniyor seneye Anneler Günü yaklaşırken yine gelecek misin? diyor. Tabii ki...
Gönderen Canan Begendi zaman: 12:55
bu blogda amacım paylaşımda bulunmak. Sizlerin fikirlerini almak. Birbirimizle paylaşarak daha sevgi dolu, çevreye, insana, edebiyata, sanata, bilime duyarlı birey yetiştirmenin sorumluluğunu da paylaşabiliriz buradan. Ben ancak bir kum tanesiyim ve diğer kum taneleriyle birlikte geleceğimiz olan çocuklarımızı hayata hazırlarken onları insani değerlerle nasıl birlikte bezeyebiliriz bunun inancını paylaşmaya çalışıyorum. Çok bilindik ama birlikten neler doğmaz. Çocuk yetiştirmek uzun ve meşakkatli bir süreç. Ne yazık ki bu süreçte geriye almak, silmek tuşları yok. Çocuklarımıza çoğumuz rutin olarak kitap okuyoruzdur. Bunlar çoğunlukla öykü ve masal kitapları oluyor. Okuduğumuz kitaplarla çocuklarımızın hayal gücünü zenginleştirmelerine katkı sağlayabiliriz. Ben dün gece Demir'e Mavisel Yener ve Aytül Akal'ın MAVİ AY adlı şiir kitabını okudum.
Çok güzel bir şiir kitabı. İçinde hayal gücünün imbiğinden süzülmüş çok hoş şiirler var.
Hele Demir ile Ay Nine şiirine bayıldık. Ay Alfabesi, Ay Pastası, Ay'da Lunapark, Ay'da Babam, Ay'da Annem, Ay'da Okul, Ay Uykusu...Hepsi hepsi çok güzel.
Gönderen Canan Begendi zaman: 10:26
Etiketler: ay, ay dede, hayal gücü, kitap, şiir
Demir ile gittiğimiz otomasyon fuarı sonrası Demir evde basit makine yaptı. Tabii ki ben de ona yardım ettim. Demir 5 yaşında ve hiç bir fen ve fizik dersi almadı. Bir gün onunla oynarken aşağıdaki malzemelerin bazılarını benden istedi.
Oyuncak plastik golf sopası
Oyuncak tren rayları
Benden ip istedi. Golf sopasının ortasına bir delik açmamızı istedi. Birlikte açtık. Sonra ipi içinden geçirip delikten dışarı çıkarmamız gerektiğini söyledi. Bunu da yaptık. İpin ucuna tren rayını bağladık. Diğer ucuna da kalem kapağını bağlayarak bir makara oluşturduk. Bunları o söyledi birlikte yaptık. Motor becerilerinin yetmediği noktada ben yardım ettim.
Görüldüğü gibi evdeki malzemelerden yapılmış bir basit makine örneği. Otomasyon fuarından hemen sonra yapıldı. Gitmesek yine de bunu yapar mıydı sizce? Bence çocukta yeni ufuklar açmayı yalnızca gittiği okulların tasarrufuna bırakmamak gerektiğini düşünüyorum. Çocukların makul çerçevelerde istediklerini yapmalarına fırsat sağlayalım. Eğitimi okul verir ama biz evdeki eğitim sürecinin en önemli unsurlarıyız. Onlarla kıymetli zamanlar harcayarak anne- baba sorumluluğunun gereğini sağlarken bir taraftan da çocuğumuzun dünyasına giriyoruz. Bu dünyada onun nasıl düşündüğünü görebiliyoruz. Bazen çocuklarımız çok saçma bir şey de düşünebilir ama bu biz büyüklerin dünyasında saçmadır. Onlar içinse tecrübe edilerek öğrenilmesi gereken bir fikirdir.
Demir ile robot şenliklerinin ardından orada gördüğümüz merdiven çıkan robotun eve yansıması görülüyor. Eski oyuncak araba tekerleri, ısıtarak şekil verdiğimiz plastik çatallarla bize bir robot şekil transferi sağladı ancak bizimki merdiven çıkan robota benziyor ama henüz merdiven çıkamıyor. Bu gidişle Demir ile birlikte ben mekanikte öğreneceğim galiba.
Gönderen Canan Begendi zaman: 09:33
Etiketler: evde eğitim
Gönderen Canan Begendi zaman: 16:12