yours truly, nc.: 2013
elindeki her şeyi bırakıp koşacağın bir insan var mı? en son ne zaman durup, zamana meydan okuyup çimenlerde soluklandın? nefes alıyorsun. peki bu yaşadığını kanıtlamaya yeter mi? hayatınla ne yapıyorsun? sana sunulan zamanı hakkıyla yaşıyor musun? güzel bir şiir okuyalı ne kadar zaman geçti? peki güzel bir şarkı mırıldanalı? her şeyi bir kenara bırak. önündeki kitapları kapat. sınavları unut. kafanı kaldır ve pencereden bak. ağaçları seyret. bir fincan çay iç. sokağa çık. nereye gittiğini bilmeden yürü biraz. bir kediye rastla. kendin için bir şeyler yap. nefes alıyorsun. peki yaşıyor musun? sokağa çık. çünkü hayat sokaklarda. çık ve hakkın olanı al. çünkü en güzel elbisemle seni sokaklarda bekliyorum. seni bekleyeni al. yaşa.
yours truly, nc 0 kere iskirildim.
bilmemenin dayanılmaz hafifliği diyordu. öyle miydi gerçekten. artık emin olamıyordu. tuhaf diyorlardı onun için. olsundu. tuhaflığını seviyordu. bir gün bir kadın ya da adam, tuhaflığına rağmen ve tam da tuhaflığı için sevecekti onu. saatlerce yürümüştü. karanlık çökmeye başlamıştı toprak yola. tam bu an kitaplıktı. sabahattin ali'nin kaleminden çıkma bir sahne sergiliyordu. bu ona tuhaf bir zevk veriyordu. türk edebiyatını düşündü. bu coğrafyanın yarattığı yalnız adam ve kadınları. okuduğu tüm romanları düşündü. tanpınar'ları, yaşar kemal'leri düşündü. acı dolu adamlardı bunlar. soysal'ları düşündü, füruzan'ları. acıyla yoğrulmuştu hepsi. bilge adamlar ve kadınlar. bilgelik diye düşündü, bilmemenin dayanılmaz hafifliğinden geliyor olmalıydı. belki de bu yüzden tuhaf diyorlardı ona. desinlerdi. bildiklerini sanmanın dayanılmaz ağırlığından böyle konuşuyorlardı.
seni özlemiyorum hayır. seninleyken olduğum insanı özlüyorum ben. ayrılık hep iki kişiyle ilgiliymiş gibi gelir insana. alakası yok. bu benimle alakalı. ayrıldıktan sonra sana ne olduğu umrumda bile değil aslında. umrumda olan bana ne olduğu. yılgınlaştım. misk kokan bir kadın her zaman tehlikelidir. bunu bana sen öğrettin. mağlubiyet hiçbir zaman işime gelmedi. bu yüzden hep ben terk ettim seni. ne var ki ilk sen mağlup ettin beni. ayrılmak istiyorum dediğimde gülümsedin. dudaklarını ısırdın. tam o an kendi kaleme gol atan bir kaleci mahcubiyetindeydim. her şey değişir. 4.4 milyar yıl öncesinde dünya yörüngesinde 2 ay vardı. şimdi kimseler bunu bilmiyor. kimse plüto'dan bahsetmiyor. sen beni anmıyorsun. ben yüzünü parça parça unutuyorum. değişimden geriye kalan kırıntıları özlüyoruz. seni özlemiyorum hayır. belki kırıntılarını, biraz da kendimi.
elif'den kalan kırıntılar
sticky: fiction, letters to nobody
düpedüz dedi, hudutsuz. çimlere uzanmak gibi dedi. üşümek gibi. karıncalanmak gibi. kedilerden bahsetti. bir sigara sardı, yarısına kadar içti. anlaşılmak istiyordu. sevilmek. ama daha çok sevebilmek. korkmadan sarılmak gibi dedi. uyur uyanık konuşmak gibi. uyurken son gördüğü, uyanınca ilk gördüğü gibi saçma değil dedi, sarılmak işte. dingin dedi. yorgun dedi. uyumak istiyordu. kedi gibi kıvrılmak. soğuktu. esnemek gibi dedi. anlaşılmamaktan korkuyordu. çay içmiştik dedi. çay içtiğin insanla nasıl kötü olabilirsin ki. oluyor işte dedi. hür hissetmek dedi. hür değildi. üşüyordu. hudutlara takılıyordu. düpedüz gidemiyordu. sigaranın kalan yarısını içti. çay içelim mi diyecekti.
she had a pet dragonfly
bizi biz yapan ne? giydiğimiz kıyafetler, okuduğumuz okullar, belki hesapladığımız paralar. beni ben yapan seçtiğim adamlar, okuduğum kitaplar, sevdiğim kediler, dokunduğum eller, oturduğum kaldırımlar. bugün saatlerce soğuk bir taş merdivende oturdum. hayal ettim. gittiğim kentleri, yürüdüğüm arnavut kaldırımları, dokunduğum hayatları. evimi hayal ettim, içinde beni bekleyen kedimi. sigaram defalarca söndü, oradan geçen adamlar ve kadınlar ellerime bastı, ayaklarıma çarptı, beni ezdi geçti. çünkü benim hayal ettiğim ev buluttandı, çünkü o ev kaç odalı olacak, koltuklar kaç para hayal edemiyordum. kedimi düşünüyordum, sevgilimi düşünüyordum, yusufçukları düşünüyordum. çünkü beni ben yapan ayağımdaki ayakkabılar değildi, çünkü saatlerden ya da arabalardan konuşmuyordum. seni bekledim biraz. sigaram defalarca söndü. sen gelmedin. gelsen beni görürdün, belki o adamlar ve kadınlar görmüyordu ama sen kesin görürdün beni. yanıma otururdun, belki bir çay içerdik. sana evimi anlatırdım, kedimi anlatırdım. sen de benim kadar heyecanlanırdın. ne okuduğum okullar önemli olurdu, ne elimden geçen paralar. defalarca soru düşündüm, defalarca sigaramı yaktım. çayım soğudu. ellerim üşüdü. gelmedin. bizi biz yapan ne? görmeyi seçtiklerimiz.
şimdi sen üzgünsün ya bir şiir okurum sana. kalabalıklar içinde yalnızlaşırız ama ellerini tutarım, güçleniriz, kalabalıklaşırız. göğe bakar çaylarımızı yudumlarız. ellerimi tutarsın, belki biraz ağlarız. ağlamak ayıp değil, kabahat hiç değil. hepimiz hanelerimizde ağlarız. yaşların akması gerekmez ağlamak için. sessiz ağlamak daha büyük erdemdir. ellerini tutarım birlikte hüzünleniriz. kuşları seyrederken devleşiriz. belki bir kedi görürüz. kucağıma yatırıp severim. ellerimden tutarsın birlikte büyürüz. seni bir daha aramam belki ama bulursun beni, gelip tutarsın yine ellerimi. büyürüz, güçleniriz. şiir okursun belki bana, üzülürüz birlikte. sefil oluruz, evsiz derler bize. modern şehrin delileri oluruz, tutarsın ellerimi. gelişir kalbimiz, büyür ellerimiz. arama beni vita, sadece tut ellerimi.
(21/11/2013'de yazılmış, niye yayımlanmamış.)
sınava çalışırken geldin aklıma. kronoliji ne tuhaf şey. 1961, menderes'i astılar. 1975, lübnan'da iç savaş başladı. 1980, jr vuruldu. 1980, 12 eylül türk ordusu darbe yaptı. 1992, 2 ekim brezilya polisi carandiru hapishanesinde katliam yaptı. 1992, 5 ekim güven hastanesinde doğdum. peki senin ve benim kronolijimiz? 2011, merkez kampüsü ilk kez karlar içinde gördüm. kim bilir sen neredeydin o sırada? 2012, ilk kez kaldırımda ağladım. gerçek bir ankara'lı en az bir kere trafiğe karşı ağlar. sen ağladın mı akan kennedy trafiğine karşı? 2013, belki sen benim elimi tuttun. 2014, ilk kez birlikte uçağa bindik. sen kenara oturmak istedin, ben bulutları seyretmek. beni kıramadın, asla kırmazdın zaten beni. çakmağım kayboldu o gün, üzüldüm diye schiphol havaalanından gereksiz pahalı bir çakmak aldın bana. inatla cebinde taşıdın onu, kaybedip de yeniden üzülmeyeyim diye. 2014, eylül bilkent'e döndük. havalar bozgun yapmadan son kez çimlere uzandık. ben tepeden kafa üstü uzanıp yürüyenleri seyrettim, çocuk gibi güldüm. bana biraz kızdın ama her zamanki gibi içine attın. sonra sana çay aldım, earl gray vardı çantamda. bana gülümsedin beyaz bayrak uzatınca. 2015, mezun oldum. iş arama telaşıyla migrenlere gömüldüm. benim için gazete taşıdın hep. ilanlara baktık. benim gözüm ev ilanlarına kaydı. sen benim için iş bakarken ben bizim için ev baktım. bir kedi alırdık dedim içimden. kronoloji tuhaf şey. seni beklemek gibi. 2013, kasım şimdilik buraya kadar yazdım, gel de gerisini birlikte yazalım.
sana ilk ve belki de son kez böyle sesleniyorum. onur ünlü düştü aklıma çay içerken. sen şimdi muhtemelen bir trendesin. ben çay içip ağlıyorum, beni öpersen belki şair olur seni yanıma aldırırım diyorum içimden. bugün ilk kez pırasa yedim. yeşil rengini çok severdin. portakal tadı aldım yerken, sigarayı bırakmak gerçekten arttırıyormuş tad almayı. belki de duyularım keskinleştiğinden sen bir trendeyken ağlıyorum şimdi. trenler eskisi gibi değil, o kara yataklı trenlerden birinde değilsindir şimdi. her şey gibi trenler de aşktan yoksun kaldı, her şey yeşil şimdi. ama pırasa yeşili değil, franklin yeşili. aşk örgütlenmektir demiş ece abi. düşünüyorum. sen beni öpersen bankaları soyardım, eski trenleri tedavüle sokardım. geçen gün ilk kez elimde banknot tutarken iğrenmedim kendimden ve maveraünnehirden. berkin elvan için yazı yazdım banknotlara, belki birisi yirmi saniyeliğine de olsa paraya senin bana baktığın iştah ve merakla bakarsa diye. sahi sen ne güzel bakardın bana. şimdiye yaklaşmışsındır sofya'ya, kaldır kafanı ve bak tuna'ya. senin ve benim en sevdiğimiz renkler var orada. göz göze gelsek sevgilim derdim sana. ilk ve son kez ama.
şunun hissettirdiğinin kıyısından köşesinden geçebilirse bir gün yazdığım, o zaman tamamım.
"sen beni öpersen belki de ben fransız olurum
senegalliler dahil değil.
yoksa seni rahatsız mı ettim?
freud diye bir şey yoktur.
haydi iç de çay koyayım."
sticky: ah! muhsin ünlü
bütün vücudum seni bekliyor. ellerim, parmaklarım. dudak kıvrımlarım. midem kıvranıyor, ayaklarım karıncalanıyor. huzursuzum, sürekli bir yerlere gitme telaşındayım. seni bekliyor olmaktan başka açıklaması yok bu özlemin, bu yoksunluk hissinin. oysa adını bile bilmiyorum. güleç misin, adem elman çıkık mı? bu sorular beni delirtiyor. sesini duymak istiyorum. üstüme kül döküldüğünde sen silk istiyorum, çay getirmek istiyorum sana. arkadaşın olmak istiyorum. ailen olmak. sevgilin belki. senin olmak, sen olmak.
burnum omzunda diyen şarkıyı dinler misin mesela. sen de kedileri sever misin? sen de özlüyor musun beni, bedenin arıyor mu bedenimi?
altı aydır düşündüğün tek soru ben olmak istiyorum. birlikte yalnızlaşalım istiyorum, birlikte sefil olalım. çaya şeker atmayalım, soğuğa inat merdivenlerde yaşlanalım.
en sevdiğin renk ne? ben en çok maviyi seviyorum. en çok seni seveyim istiyorum. seni arıyorum, seni özlüyorum, seni bekliyorum. ellerim, parmaklarım ve dudak kıvrımlarım. hepsi sana dokunuyor şuan, seni çağırıyor. sence de artık gelme zamanın gelmedi mi?
denklem onlarca değişkene sahip, kesin yargılar yaratılışı gereği kompleks yapıya haksızlık ediyor. tüm değişkenler ayrı ayrı düşünüldüğünde saf, sönmeyen ateş gibi. bir araya geldiklerindeyse sonsuz patlamalar, sözsüz şarkılar yaratıyor. mesele doğru değişkeni bulmak. n'nin ihtiyacı olan sadece küçük bir x, ve voila. milonguero tarzı tango, bacaklar serbest, göğüs kafesleri bir bütün. her şey şahane. sırlar, yara izleri, yıkımlar, kasıklar, eller, tavanlar, dudaklar, kavisler, çimenler, sonbahar yaprakları, ben, sen. mesele x'i bulmaksa, onun gözlerinin içine baktığında sonsuzluk uzanmalı irislerinden irislerine. sonsuzluk kısa ömürlülüğün zıttı değil ama, aida açıklamış. sonsuzun zıttı unutulanmış. unutulmayan bir x olmalı denklemi harcamayan. sen x değilsin, ben tango yapamam, gözlerinden sonsuzluk akmıyor, şarkıya adi sözler giriyor. uykuya yatıyorum şimdi, 12 saat sonra uyandığımda ne sen kalacaksın hayatımda, ne de x. çünkü uyku toprağı tanıyor, çünkü uyku bizi nadasa alıyor. ve uyandığımda tüm bunlar küçük bir sır olacak, senin ve benim sırrım. X.
aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor
dünyadaki en büyük dürtüdür bu, ölmeye yatmak. vücut mükemmel bir makinedir, beyinse en büyük zafer. travma anında hava yastıklarını açar beyin. ölmeye yatacak kadar unutur, travma anlarını göz ucuyla seyredecek kadar uyanık kalır. telefonu kapatmaz beyin, uçak moduna alır. ölmeye yatacak kadar ulaşılmaz olur, uzak durduklarını göz ucuyla seyredecek kadar ulaşıma açık. çünkü günün sonunda, önemsenmek istemeyecek kadar ölmek istemez vücut, önemsemeyecek kadar ölür. aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor, lütfen tekrar deneyiniz. ölmeye yatmak ulaşılmamaktır, ulaşmaya çalışıldığını bilmek ister insan. bencil bir makinedir vücut, kusursuzca ölmeye yatar.
deniz misin, liman mı?
milyonlarca el sıkışması, sayısız günaydın, benim yüzüne dokunduğum sayısız adam, senin göğüslerine baktığın sayısız kadın, kucağıma yatan onlarca kedi, arkasından baktığın tonlarca köpek, yürüdüğümüz kaldırımlar, bindiğimiz otobüsler, kaçırdığımız dolmuşlar, benim uyandığım yedi bin altı yüz yetmiş dokuz sabah, senin uyuduğun yedi bin altı yüz küsür akşam, elimizden geçen yüzlerce bozuk para, tonlarca grip, kestirdiğin saçların, boyadığım dudaklarım, sayısız ayrılık, arkasından ağlanan şarkılar, hala okunamayan şiirler, söylenmeyen iltifatlar, kondurulmayan öpücükler, korkularım, kuruntuların. senin benim hayatıma girmen, bana koyduğun mesafeler, sana duyduğum öfke, bana duyduğun nefret, başka kadınlara duyduğun aşk, başka adamlara duyduğum keşke, bencilliğin, açık sözlülüğüm, kestiğin roller, biçtiğim sözler, hep okunan sayfalar, yapılmayan konuşmalar, verilmeyen sözler. hayatımdan çıkıp gitmen, seni istemeyişim, beni tutman, seni itmem, beni çekmen, asla dökmediğim yaşlar, attığın kahkahalar, kal diyemeyişin, gidemeyişim, karşıdan karşıya geçtiğimiz sayısız yollar. tarihin sayısız günlerinden bana düşen yedi bin altı yüz yetmiş dokuz günde hayatıma denk düşmenle kafamı açan sorular. deniz miyim, liman mı? deniz misin, liman mı?
"fakat allah kahretsin, insan anlatmak istiyor albayım. böyle budalaca bir özleme kapılıyor. bir yandan da hiç konuşmak istemiyor. tıpkı oyunlardaki gibi çelişik duyguların altında eziliyor. fakat benim de sevmeye hakkım yok mu albayım? yok, peki albayım. ben de susarım o zaman. gecekondumda oturur, anlaşılmayı beklerim. fakat albayım, adresimi bilmeden beni nasıl bulup anlayacaklar? sorarım size, nasıl? kim bilecek benim insanlardan kaçtığımı? tehlikeli oyunlar oynamak istiyor insan, bir yandan da kılına zarar gelsin istemiyor. küçük oyunlar istemiyorum albayım."
kitap okuyorum, hep bu sayfa.
kelimeler. kelimeler. kelimeler.
yoga yaptığımı sanıyorlar.
barış'ın aldığı çapalı şalımı doluyorum üstüme, ufak bir ürperti geldi sadece. hayır çay istemem, evet müzik dinliyorum. elbette seni dinliyorum. evet yoga yapıyorum şuan. hayır derse girmeyeceğim. evet dünyada sadece senin yaşadığın problemleri biraz daha dinlerim. evet az önce söylediklerim bir şiirdendi, manastırlı hilmi beye mektuplar. evet kavga ettik geçen gün, simdi iyiyiz ama. hayır onu düşünmüyorum. hayır özlemedim. oyun oynamıyorduk. beni sevdiğini sanmıyorum. hayır canım sıkkın değil. yorgunum. evet grip olmuşum. hayır ilaç almıyorum. yoga yapıyorum şuan evet, yoksa niye öyle oturayım. evet müzik dinlerken seni dinleyebiliyorum. hayır tabi ki hak etmiyorsun.
yoga yaptığımı sanıyorlar,
yok yere, bir gece nilgun marmara duserse aklima, kus koysunlar yoluma.
şiirlerle 2013 direnişi (2) / Hızla Gelişecek Kalbimiz
"...kendi öz hüznümüzün ılık tarlasında
bozkır dayanıklılığımızın tarlasında
ellerimiz ayaklarımız arasında
ve kimsenin bölemediği şarkıyı
güllerin, buğdayların ve acının şarkısını
bir haziran uygulayacak sesimize.
sütçünün sesiyle birlikte
erkenci işçilerin sesiyle birlikte
şoförün sesiyle birlikte
sabah başlamış sarhoşların sesiyle birlikte
yaman sarhoşların sesiyle birlikte
ve yeni uyanışların ve yeni doğmuşların
ve herkesin ve herkesin
bir haziran uygulayacak
kimse bölemeyecek ve kalbimiz
hızla gelişecek." turgut uyar
şiirlerle 2013 direnişi / gabriel peri, haziranda ölmek zor, tanya
iltica et, hayatin bağışlanır.
bunu çıplak bir kılınç gibi açık ve uzun söylediler.
gabriel peri dikkatli bir sabırla
ve hafif tertip alaycı nezaketiyle dinledi.
tırmanmak bir dağın yamacına ...
ve ordan masmavi denizi görmek.
hayatının amacına sadık kalıp ölmenin sükûneti.
dostlarına ve yurttaşlarına yazdı son mektubunu.
lüzumsuz bir tek virgül bile koymadan
ve sözü doğrudan doğruya söyleyerek
her seferki dikkatiyle yazdı bunu.
ve dinledi kendi kendini son defa:
902' de başlayan
ve bu sabah
941 yılı aralık ayının on beşinde
bu sabah şafakla bitecek olanı
elden gelseydi tekrarlamak
tekrarlardı aynı yerden başlayıp
aynı yoldan geçerek
ve yine gerekirse aynı yerde bitirmek üzere.
ve biraz kibirli bir rahatlık duyuyordu.
kafasıyla, kitapların arasından gelmişti kavgaya
fakat sadık kalmıştı ona namuslu bir amele gibi..." nazım hikmet ran
"yıllar var ki ter içinde
haziranda ölmek zor!"
"nazlı, uzun boynuna ilmiği geçirdiler.bir subay fotoğrafa meraklı,
bir subay, elinde makina : kodak,
tanya seslendi kolhozlulara ilmiğinin içinden
"- kardeşler, üzülmeyin.
yakın, yıkın, öldürün..."
fakat askerlere dönüp devam etti partizan :
"- biz iki yüz milyonuz.
iki yüz milyon asılır mı?
teslim olun, vakit varken..."
kolhozlular ağlıyordu. cellat çekti ipi.boğuluyor nazlı, boynu kuğu kuşunun.
fakat dikildi ayaklarının ucunda partizan
ve hayata seslendi insan:
kavga sonuna kadar.
geliyor bizimkiler!" nazım hikmet ran
her gerçek ankaralı en az bi' kez kaldırımda oturup ankara trafiğine karşı ağlar.
"sen de olmasan galata" dedi, öyle bir dönmüştü ki gözünde istanbul'a olan nefreti görmüştüm. alevler içindeydi yedi tepesi, tıpkı bir ihsan oktay anar karesi gibi. okumuş muydu o romanı, bunu hep merak ettim. içinde herşeyi ateşe vermek isteyen bir piroman yatıyordu galiba, beni ve kendini o ana hapsetmişti ve alenen yanıyorduk. galata bile kurtaramıyordu istanbul'u, ben bile kurtaramazken bizi. elindeki fotoğraf makinesini görmemiştim bile. galata'yi alıyordu kadrajına, hapsediyordu. sanki az sonra istanbul'u ateşe verecekti, galata'yla helalleşiyordu. o günden sonra ne onu gören oldu, ne galata'yı. sesi hala kulaklarımda.
"sen de olmasan galata".
sticky: letters to nobody
hiçbir şey üretmiyorum. bu yeni bir şey değil, üniversiteye geçtiğimden beri keyfim için hiçbir bok yazmıyorum yazamıyorum. hayatımın kontrolünü ne ara bu kadar kaybettim, bilmiyorum. yelkenleri suya indiriyorum. her adımı ben atıyorum. korkuyorum. kızıyorum. kırılıyorum. çabuk unutuyorum. kabulleniyorum. kafamı öldürüyorum. dumanı yutuyorum. beni yutuyorsun. mantık namına ne biliyorsam hepsini siliyorsun. ve ben yine de dönüyorum.
sekans'da çekilmişti asla 1:21'i geçmeyen saatim
bu bir farewell yazısı. tam olarak 1 saat sonra sekans kapanıyor. artık bir pazar elimde kruvasanımla damlayıp termosuma earl gray alabiliceğim bir sığınak yok. okul çıkışı akşamüstü birası da yok. aşk heyecanıyla orada karşılaşmak, belki bir birada laflamak da yok. güvenli olan yok, tanıdık olan yok. the time is gone, the song is over. güle güle sekans, çok tatlıydın.
bugün birden çok eksik hisettim. bana bunu hissettiren sen miydin, emin değilim. yapabiliceğim iki şey var. seni hiç düşünmeden yoluma devam etmek ya da bile bile senin beni umursamazca dağıtmana izin vermek. bazen hiçbir şey benim elimde değilmiş gibi geliyor, düğümleri çözmesi gereken senmişsin gibi. ama sanki ben, hep ben kendi kuyumu kazıyormuşum gibi geliyor, sanki bile bile eskişehir yolunda karşıdan karşıya geçmeye çalışmışım, araba uğultuları arasında kalmışım gibi. bazen diyorum, keşke bana çarpsan, keşke beni ezip geçsen ve uğultular kaybolsa. cırcır böcekleri kulağımı tırmalamasın istiyorum mesela. seni görmeyeyim istiyorum, beni bulma istiyorum. kendimi eskişehir yoluna atacak kadar aptal olmamak istiyorum bazen, ya da eskişehir yolunda karşıdan karşıya geçmeyi başarabilecek kadar delibozuk olmak. beni itme istiyorum, beni uzaklaştırma, cırcır böcekleri sussun istiyorum, sen susma.
cırcır böcekleri kulaklarımı tırmalamasa. seni görmesem, beni bulmasan. kendimi eskişehir yoluna atacak kadar aptal olmasam diyorum bazen, ya da eskişehir yolunda karşıdan karşıya geçmeyi başarabilecek kadar delibozuk olsam. beni itmesen, beni uzaklaştırmasan, cırcır böcekleri sussa, sen susmasan.
chicago'da yalnız bir gece
sticky: t.s. spivet
“A text is evolutionary by its very nature.”
"it's the house telling you to close your eyes"
"It's like you feel homesick for a place that doesn't even exist."
“Do you ever get the feeling like you already know the entire contents of the universe somewhere inside of your head, as if you were born with a complete map of this world already grafted onto the folds of your cerebellum and you are just spending your entire life figuring out how to access this map?”
"It is not down any map. True places never are."
"maybe that's all family really is. a group of people that miss the same imaginary place."
"oraya doğru fazla gidersem buraya dönmem coğrafya gereği."
"uzaklar hiç bu kadar yakından saldırmamıştı."
"kaçacak yerim yok ama evimdeyim."
"Then I realised that I was going about things the wrong way. But perhaps there are only wrong ways. All the same, you do have to find the wrong way that suits you."
"Anın tadını çıkarıyordum, tıpkı paraşütü açılmayan bir paraşütçünün anın tadını çıkarması gibi."
"inançlarım gereği, bazı şeyleri tadında bırakıyorum"
"artık hayatımın normale dönmesi imkansız."
"Etrafınıza bir bakın, sizce de kıyamet kopmuyor mu?"
"Kaderin penaltı düdüğü çalmıştı. Uygarlığın ceza sahasındaydım"
belki de değildim
"it may not be much light but it beats the darkness."
"The future lay in our hands. Uncertain, yet promising."
"Please hang around, I'll see you when I fall asleep."
"öpüyorum gülüşünün bütün kıyılarını."
duygusallık ayıp bir şey oldu abidin. mutluluğun resmini çekip instagrama koyarlardı. ağlardık, gülerlerdi. duygusal yazılar alay konusu oldu abidin. babalar hep bunun sorumlusu, şımarırsın diye gizli gizli öperlerdi seni uyurken, görmesinler diye. hiç ağlamazlar mıydı onlar abidin, hanelerinde gizlice kapı arkalarına saklanmaz mıydılar? ne zaman utanır olduk duygusal şarkılara karşı iki tek atmaktan, ne zaman koyverdik insan olmayı? ağlamanın adabı ne zaman yazıldı çizildi, biz neden duymadık ilan edildiğini. söyle bana abidin, kim çaldı sigara öksürüğü gibi hüzün dolu kapıları.
eve gidiyordum, belki 6 yaşındaydım. evimin kapısı ceviz ağacının yerlere kadar uzandığı bir arnavut sokaklı ankara kaldırımına açılırdı o zamanlar. okuldan dönmüştüm, kapıda karşılamıştı annem ve babam beni. o zaman çok çalışırlardı, belki mecazen ama mürekkep kokardı elleri sabah 8 akşam 6. saat 4 suları evde olmaları, ellerinde bir çantayla beni karşılamaları o yaşımda dünyadan korkmayan benim için bile tuhaftı. "bu akşam çiğdem'lerde kalıyorsunuz". o zamanlar yeni fenerli olmuştum, memoli izlerdim okul çıkışları. henüz prenseslik yıllarım bitmemişti, benim yurdum annemle babamın bavulun yanıydı daha, bezimi bile terk etmemişken başlamıştım gezmeye onlarla. çok seyahat ederleri, çok gülerlerdi. o gün gülmüyorlardı, istanbul'a gidiyoruz diyorlardı ve bavulları yoktu. "ben de istanbul'a gitmek istiyorum" demiştim ya da dememiştim, o kısımlar biraz bulanık. zaten istanbul'u hiç sevmem, hiç kimse gitmediğinden, ya da annemlerin bir parçası "istanbul"dan hiç dönmediğinden belki.
annem hiç gülmüyordu, ben yukarı koşmuyordum. sonra babam elimden tuttu, ya da tutmadı, dedim ya bulanıktı abidin. 5 kat merdiveni ışık hızıyla tırmandık, içeri sürükledi babam beni. o gün benimle bugün hala devam eden "katran gibi" konuşmalarının ilkini orada yaptı. artık gülmüyordum. gökyüzü gibi miydi çocukluk edip, hiçbir yere gitmiyor çünkü.
sahi duygusallık ne zaman ayıp bir şey oldu abidin?
doğduğumuz günden itibaren hiç tanımadığımız birini özlemeye koşullanıyoruz. onunla geçirmediğimiz onlarca doğumgününün, çektirmediğimiz yüzlerce fotoğrafın, yapmadığımız binlerce konuşmanın arkasından süt dökmüş kediye dönüyoruz. bu işte bir terslik aramasak mı?
seni ilk gordugum gun zihnimi bu kadar isgal edecegini asla dusunmezdim. guzel bir beren vardi, guzel bir gulumsemen. gordugun ilk an tatli diyecegin bir surat vardi karsimda, afyonu patlamamis. benim de afyonum patlamamisti o sira, sabah sekiz bucuktan kim gercekten uyanabilirdi zaten. bir sigara, en az iki cay lazimdi belki sendeki simseklerin beni carpmasina. ama beni carpman neredeyse iki yil surmustu, ankara -20leri gormustu ve belki biz en az yuzlerce defa karsilasacakken yollar bizi yutmustu. seni bu kadar ozel kilan ne bilmiyorum, belki o tasasiz gorunusun kamufle etmeye calistigi, derin huzune batmis gozlerin. bilemiyorum. sadece sunu biliyorum, acele et yetismemiz gereken onlarca karsilasma, yuzlerce ruya var.
arnavut kaldirimlarin cikardigi o kuytu sokakta bekliyorum
ve acele et...
yeni bir ruya yazmak icin sabirsizlaniyorum.
wait | m83
letters to nobody (34)
elindeki her şeyi bırakıp koşacağın bir insan var ...
bilmemenin dayanılmaz hafifliği diyordu. öyle miyd...
anais, seni özlemiyorum hayır. seninleyken olduğum...
şunun hissettirdiğinin kıyısından köşesinden geçeb...
yok yere, bir gece nilgun marmara duserse aklima, ...
şiirlerle 2013 direnişi (2) / Hızla Gelişecek Kalb...
şiirlerle 2013 direnişi / gabriel peri, haziranda ...
her gerçek ankaralı en az bi' kez kaldırımda oturu...
bugün birden çok eksik hisettim. bana bunu hissett...
duygusallık ayıp bir şey oldu abidin. mutluluğun r...
doğduğumuz günden itibaren hiç tanımadığımız birin...