Konusu 'Bir derdim var : (' forumundadır ve deryainci tarafından 22 Mart 2010 başlatılmıştır. 2 sayfadan 1. sayfa
çok mutsuzum nerden başlasam bilemiyorum
kasım ayında babamı kaybetim...... ve o günden beri toparlandığımı söyleyemem sürekli ağlıyor sürekli annemi kardeşimi düşünüyorum bu arada yeni evliyim ağustos ayında evlendim 3 ay sonra babacımı kaybettim daha evime alışamadım sürekli annmelerin yanında olmak istiyorum...
çok şükür eşim anlayışlı sesini çıkarmıyor... ama daha ne kadar dayanır bilemiyorum çok üstüne gidiyorum. sürekli bi kavga peşindeyim en ufak şeyde tartışma çıkarıp ağlama krizlerine giriyorum hiç suçu yokken peşimde koşuyor
benim bu halim ne olacak kendimi hiç iyi görmüyorum..
bebek düşünüyoruz oda olmadı 3 aydır uğraşıyoruz oda olmuyor
eşim 2 sene sonra düşünüyordu toparlanacağımı düşünerek kabul etti
ama o da olmayur iyice kötümser uyuz biri oldum offffff nie yazdım bilmiyorum ama içimi dökmeye çok ihtiyacım var
çanım başın sağ olsun gerçekten çok kötü ama hayat devam ediyo bence eşinide ihmal etme napsın oda hep senin yanında olmak istiyo bence o yüzden herşeyi alttan alıyo ama artık buna alışmalısın sonuçta evlisin bi eşin var ve bide çocuk düşünüyosun ama bu kadar pisikolojin ii dilken nasıl olucak çocuğun bence yavaş yavaş kabullen artık hatta mümkünse bi tatile çıkın biraz kafanızı dinleyen bende babamı deli gibi seviyorum ve onsuz bi hayat düşünemiyorum ama napalım elvebette bi gün hepimiz ölücez ve onlarda unutulup gidicek tekrar başın sağolsun eşinede yazık onuda ihmal etme kendine çok ii bak Allaha emanet ol
canım öncelikle başın sağolsun .allah sabırlar versin.yaşadığın zor bir durum ve acın taze.ama hepimizin başına geldi veya gelicek.ölümün acısı geçmiyor ama alışılıyor.hayat devam ediyor sonuçta.şu sıralar bebek düşünme derim ben.çünkü o yavrucak daha güzel bir psikolojiyle istenmeli.anne karnındada olsa yaşadıklarını hisseder.öncelikle normal hayatına dön sonra bebek düşün.tabi bence.belkide yardım almanda iyi olur.tekrar allah sabırlar versin diliyorum.:teselli:
çok haklısın ama işte sanki yarım gitti ve nasıl toparlanacağımı bilmiyorum gün geçtikçe özlemi ile beraber daha kötü oluyorum
herşey daha kötüye gidiyor bir türlü kabul edemiyorum
alışmak çok zordur ama hayat devam ediyor derler ya hep...
ağlamak,üzülmek babanızı geri getirmeyecek,aklınıza her geldiğinde duanızı okur ,öyle rahatlarsınız,
ama bu psikolojinizi evinize,eşinize olumsuz yansıttığınız zaman,
psikolojiniz düzelmeyecek,aksine eşinizle bir müddet sonra kötü olacaksınız,
onun için mantıklı düşünün lütfen,
çocuk olayı için daha çok erken diye düşünüyorum,
öncelikle evliliğiniz otursun,siz kendinizi toparlayın,
hayırlısıyla oda olur ama lütfen hayatınızı zehir etmeyin derim...
canım öncelikle başın sağolsun .allah sabırlar versin.yaşadığın zor bir durum ve acın taze.ama hepimizin başına geldi veya gelicek.ölümün acısı geçmiyor ama alışılıyor.hayat devam ediyor sonuçta.şu sıralar bebek düşünme derim ben.çünkü o yavrucak daha güzel bir psikolojiyle istenmeli.anne karnındada olsa yaşadıklarını hisseder.öncelikle normal hayatına dön sonra bebek düşün.tabi bence.belkide yardım almanda iyi olur.tekrar allah sabırlar versin diliyorum.:teselli:Genişletmek için tıkla...
sürekli dua ediyorum sürekli elimde resim ile geziyorum
evliliğimi yaşayamadım.... çocuğu da bana iyi geleceğini aileme de iyi geleceğini düşünerek istedik..
onunla tutunurum sanıyorum hayata ama bu psikolojiyle olmuyor sanırım
onunla tutunurum sanıyorum hayata ama bu psikolojiyle olmuyor sanırımGenişletmek için tıkla...
Elbette bu acıyı yaşamayan bilemez ama
dediğim gibi zorda olsa hayat devam ediyor,
eğer tek başınıza altından kalkamayacaksanız,
uzman bir doktordan yardım alın derim,
yada çalışmıyorsanız işe girin yani kafanızı dağıtacak meşgaleler bulun...
yada çalışmıyorsanız işe girin yani kafanızı dağıtacak meşgaleler bulun...Genişletmek için tıkla...
çalışıyorum.. fakat eve girince aynı oluyorum
yardım alma konusuna eşim karşı ilaç vercekler kendini uyuşturcaksın dior başka bişi demiyor aslında bu konuya bende sıcak bakıyorum
gerçekten kendimi iyi görmüyorum kendimden korkuyorum bazen yanlış şeyeler yapacağım die.... malesef devam ediyor ama ne tadı var ne de tuzu kaldı
CNM HAKKATEN ÇOK ZOR BıR DURUM AMA YAPTIĞIN HıÇBıRŞEY BABANI GERı GETıRMEDıĞı GıBı SıZı DAha da kötüye götürür.silkelenip kendine gelmelisin elbette çok zor ama eşinde anlayışlıymış nolur aranızı bozmayın huzur bi kaçtımı bidaha gelmez.bebek içinde bence brz erteleyin normal hayatınıza dönün ondan sona düşünürsünüz.ayrıca hepimiz öleceğiz o yüzden biran önce toparlanın dua edin babanıza bol bol
yaşadığınız çok zordur eminim ama geride kalan sizler için hayat devam ettiğinden, bu hayatı elinizden geldiğince yaşanır kılmalısınız.
bence çocuk işini bir süre erteleyin. çünkü gebelik psikolojisi de kolay değil. bu mutsuzluğunuzun üzerine bir de gebelik çökerse daha içinden çıkılamaz durumlarla karşılaşabilirsiniz.
acınız bu kadar tazeyken gebe kalırsaanız bu sefer keşke babacığım da görseydi diye daha da içine kapanırsınız diye düşünüyorum.
ilaçlar ise beyninizi uyuşturmaz merak etmeyin. ben bolca kullandım zamanında. sadece acılara daha üstünkörü bakarak yaşanır kılınmasını sağlar. verdiğiniz tepkileri azaltır.
ben bu dönemi uzman desteğiyle atlatmanızı öneririm.