Haftanın Çevirisi | İşçi Sendikası başkanı, Demokratların emekçi sınıfların oylarını bu şekilde alamayacağını söylüyor – Alexia Fernández Campbe
“Demokratlar ekonomideki kötü işleri nasıl ele alacakları ve onları nasıl iyi işler haline getirecekleri hakkında konuşmak zorundadır.”
Beyaz Saray için yarışan Demokratlar emekçi sınıf oyları ve sendika desteği için mücadele ediyor. Bu günlerde, McDonald’s işçileri ile yürüyen veya grev yapan market çalışanları ile Elizabeth Warren gibi grev gözcülüğü eden başkan adayları görmek sıradışı değil.
Ancak şu ana kadar sendika liderleri çok etkilenmedi. Yalnızca üç aday, Pete Buttigieg, Jay Inslee, ve Bill de Blasio- emekçilerin sendikalara katılmasını kolaylaştıracak ayrıntılı planlar önerdi.
Ve ülkedeki en büyük ve etkili sendikalardan biri olan Uluslararası Hizmet İşçileri Sendikası başkanı Mary Kay Henry, adayların Salı gecesi olan tartışma performanslarının büyük bir hayalkırıklığı olduğunu söylüyor. Çarşamba günü, tartışmalar için Detroit’te bulunan Henry ile telefonla görüştüm.
Son birkaç gününü adaylar ve işçiler ile toplantılar düzenlemek ile geçiren Henry, “emekçi sınıftan herhangi bir seçmen ile görüştüklerini düşünmüyorum” dedi. Adayların ücretler hakkında konuşmaya hiç zaman harcamadığını ve hiçbirinin emek hareketini nasıl büyüteceğini vurgulamadığını söyledi.
Sendika üyeliği 1980’lerden beri durmadan azalırken emek hareketi, hala adayın şansını arttıran veya azaltan bir seçmen tabanını temsil ediyor.
Bilhassa SEIU (Uluslararası Hizmet İşçileri Sendikası), Birleşik Devletler ve Kanada’da kapsamlı 2 milyon hizmet işçisi grubunu temsil ediyor. Birkaçını saymak gerekirse, onlar kapıcılar, güvenlik görevlileri, bakım işçileri ve cam silicilerdir. Ve güçlerini denemektedir.
Sendika, sendikal haklar ve 15 dolar asgari ücret mücadelesinde, ülke çapında fast-food işçilerini örgütlemek gibi dikkat çekici bir iş yaptı. Bu işçiler yedi eyalette 15 dolarlık asgari ücretin benimsenmesini zorlamada araçsal oldu.
2020 yılında SEIU gibi sendikalar geleneksel emek hareketi araçlarını –beyaz emekçiler- yeniden tanımlamaya çalışacak ve işçilerin sendikalara katılmasını kolaylaştıracak ilerici bir gündem arayacaklar.
Henry ile Demokratların emekçi sınıfı kazanmak için ne gerektiği konusunda ne düşündüğü ve Salı günkü performanslarının neden istenenin gerisinde kaldığı hakkında konuştum. Ayrıca bu imrenilen SEIU desteğini kimin alabileceğini de sordum. 2015’te bunu Hillary Clinton almıştı.
Sohbetimiz gözden geçirildi ve özetlendi.
Geçen gecenin tartışması kesinlikle Demokratlar, Trump’a oy veren emekçi sınıfları geri kazanmaya çalışıyor gibi görünüyordu. Ne yaptıkları ile ilgili ne düşünüyorsunuz?
Onların emekçi sınıftan herhangi bir seçmenle konuştuğunu düşünmüyorum.
Bence emekçilerin sokaklarda dillendirdiği taleplere cevap vermeleri gerekiyor. 24 adaydan yalnızca üçünün daha fazla insanın sendikaya üye olmasını sağlayacak kuralları yeniden oluşturmak için bir planı var.
Ortabatılı bir sendika basınında seçmenin göçmenleri sevmeyen aksi yaşlı ve beyaz olduğuna dair bir anlatı var. Bu ne kadar doğru?
Nostalji gibi. Fast food işçileri te greve başladığında herkes onların cep harçlığı kazanan lise öğrencileri olduğunu düşündü.
Artık ekonomi böyle çalışmıyor. Milyonlarca amerikalı saatte 15 dolardan daha az kazanıyor. Onlar evde bakım işçileri, çocuk bakıcıları, kamyon sürücüleri, perakende işçileri, hafif imalat işçileridir.
Emekçi sınıf seçmenlerin beyaz oldukları doğru değildir. Onlar beyaz, esmer, siyah işçilerdir ve tamamı kendileri ve çocukları için birazcık da olsa daha iyi bir yaşam istiyor. Emekçileri birleştiren budur. Demokratlar ekonomideki kötü işleri nasıl ele alacakları ve onları nasıl iyi işler haline getirecekleri hakkında konuşmak zorundadır.
Yani birçok aday grevdeki işçilere katılıyor. Bunlar sadece gazetecilere fotoğraf çekmeleri için imkan verilmesi mi yoksa emek hareketi ile ilgili daha büyük birşey mi ifade ediyor?
Bence ekonomimiz ve demokrasimizdeki ve seçimde ve çalışma sürecinde çıkarlara göre değiştirilen kurallardaki temel sorunun farkına varan adaylar ile ilgili birşey ifade ediyor.
[Onların katılımı] adaylar için övgüdür. Ama aynı zamanda McDonald’s işçilerinin sendikamızın desteklediği bu mücadeledeki korkusuzluğuna ve cesaretine övgüdür.
McDonald’s işçileri bir fastfood işçisinin bir şekilde kötü bir işi hakettiğini çünkü okuldayken kendilerine karşı nazik olmadığına dair miti yıktılar.
Fast-food işçileri Avustralya, Almanya ve Norveç’teki orta sınıfların temelidir. Bu ülkede fast-food işi bir orta sınıf işi olabilir. İşçiler sokaklara çıkana ve GM ve Ford’a daha fazla istediklerini söyleyene kadar otomobil işi yoksul mesleği idi. Otomobil şirketleri kendi arabalarını almak için işçilerin daha fazla parası olmasının daha iyi olacağını da farketti. Eyaletlerde ve şehirlerde asgari ücreti arttırmanın insanların mahallelerinde harcayacağı daha fazla paraya sahip olacağı için ekonomik büyümeyi teşvik ettiğini gördük.
Adayların ülkenin geri kalanına sendikalaşmanın temel bir Amerikan değeri olduğunu anlamalarına yardım etmelerini istiyoruz. Yani, geçinmek için çok çalışırsan daha iyi bir hayatın önünü açabilirsin. Ve bir grup işçinin ücretini arttırmak diğer işçilere de yardımcı olacaktır.
SEIU 15 dolarlık asgari ücret mücadelesinde kilit bir oyuncu. 2020 adaylarının çoğu bunu takdir ediyor. Bu sizi şaşırttı mı?
Nihayet! Bence 2016 Demokrat Parti platformunda bunu elde edebilirdik çünkü bu ulustaki 22 milyon insan şehir ve eyaletlerin asgari ücreti yükseltmeleri sayesinde 15 dolarlık ücrete yaklaşıyor. Amazon ve Target ile Facebook da saatlik ücreti 15 dolara yükseltti, dolayısıyla bana göre, bunu desteklemeleri için seçilmiş yetkililere belge verildi.
Sadece 6 yıl önce 9 ve 10.10 dolar arasında asgari ücret tartışıyorduk. İşçiler büyük bir politik değişim yarattı ve biz de ulusal düzeyde aynısını yapmayı istiyoruz.
Bazı Demokratların tüm bu iddialı planların gerçekçi olmadığı ve daha büyük değişimin olması gerektiği görüşüne ilişkin düşünceleriniz neler?
Bence ulus içerisinde ırk eşitsizliği ve ekonomik eşitsizlik katlanılmaz düzeye ulaştı. Hiçbir seçilmiş yetkili hedefe yavaş adımlarla ilerlemeyi kabul etmemeli.
Amerikalı vergi mükellefleri rekor düzeyde kar elde eden multi milyon dolarlık şirketleri sübvanse ediyor ama insanlar için iyi bir iş yaratamıyor. Kenarlardan çöplenemezsiniz.
Bu cesur çözümlerin hiçbiri radikal değil. Diğer ülkeler benzer önlemler aldı ve ekonomik büyümeyi görüyorlar. İşçiler fedakarlık yapıyor ve değişim için sokaklara çıkıyor. Şimdi onların çağrısına cevap verecek adaylara ihtiyacımız var.
SEIU nun kimi ve ne zaman destekleyeceği ile ilgili çok fazla söylenti var. Bununla ilgili ne söyleyebilirsiniz?
Bizim bir son tarihimiz (deadline) yok… her aday için bir dizi kriter belirledik. Biz onların üyelerimizle buluşmasını ve liderlermizle buluşmasını ve hayatlarımızı tanımalarını istiyoruz.
İkincisi, onların bir günü üyelerimiz gibi geçirmesini istiyoruz. Kamala [Harris] bunu yarın Detroit’te bir güvenlik görevlisi ile yapacak. Beto [O’Rourke] bunu Las Vegas’ta evde bakım görevlisi ile yapacak. Üçüncüsü onların milyonlarca işçinin bir araya gelmesini ve sendikaya üye olmasını sağlayacak kapsamlı bir ekonomik plan ve somut adımları ortaya koymalarını istiyoruz.
Bu gecenin tartışmasında adayların doğru şeyler söyleyeceğini düşünüyor musunuz?
Bu bizim umudumuz. Üyelerimizin bizi izlemeye devam etmelerini istiyoruz çünkü adaylar doğrudan günlük deneyimleri ve yaşamlarıyla konuşacaklar.
[Bu metin vox.com’daki orijinalinden Türkçe’ye Ekin Değirmenci tarafından PolitikYol için çevrilmiştir.]
Önceki İçerikArmağan Öztürk yazdı | Suriyeliler meselesi ve hak tartışması