Her geçen gün yeni bir çocuk cinayeti ve neredeyse bu cinayetleri bile gölgede bırakan çocuk istismarı haberleriyle alt üst oluyoruz. Bir sarsıntımız bitmeden diğeri başlıyor ve aklın, kalbin hatta midenin bile almadığı hikayeler sabrımızın sınırlarını tırmalıyor.
Bu vakaların giderek artması yetmezmiş gibi geçtiğimiz günlerde ödüllü bir öykü kitabında geçen pedofili ifadeler nedeniyle yazarı ve yayıncısı göz altına alınarak 10 yıla kadar hapis istemiyle haklarında dava açıldı.
PEDOFİLİDE BİR DÜNYA MARKASI OLMA YOLUNDA
Pedofili, cinsel eğilimi çocuklar olan psikoseksüel bir hastalık. Bu hastalık dünyada da giderek artarken ülkemizde alt kategorileri telofili (biyolojik olarak olgunlaşmamış çocuğa ilgi) ve infantophilia’nın (bebeğe yönelik cinsel ilgi) giderek arttığı gözlemleniyor.
Ülkemizde cinsel suçların %46’sı çocuklara karşı işleniyor, her 3 çocuğun biri cinsel istismara uğruyor. Suç oranı son 10 yılda 700 kat arttı ve dünya sıralamasında üçüncülüğe yükseldik. Son 16 yılda 18 yaşın altında 440 bin çocuk doğum yaptı. Kimisi kardeşini, yeğenini hatta anne, babasını doğururken kimisi yaşadığı mahallede, kasabada, köyde babasının bile kim olduğunu bilmediği bebekler taşıyor.
Peki bu sadece tedavi ile kontrol altına alınabilecek bir hastalık mı? Yoksa sapkınlaşmış bir cinsel iştahın dizginlenemediği, toplum belleğine de yerleştikçe kazınamayacak bir ahlak yetmezliği mi?
KİMYASAL HADIM YÜRÜRLÜKTE
Pedofili sebebiyle suç oranlarının artışı devletleri de yasal olarak harekete geçirdi. Bu gibi suçlarda uygulanabilecek ceza olan cerrahi hadım yerine insan haklarının da yükselişiyle birlikte kimyasal kastrasyon (cinsel dürtülerin kontrol altına alınması) bir tedavi yöntemi olarak yasallaşmaya başladı. Suçun mükerrer olmasıyla zorunlu hale gelen yükümlülük ABD’nin çeşitli eyaletleri başta olmak üzere İsveç, Finlandiya, Danimarka, Çek Cumhuriyeti, Polonya, Güney Kore, Rusya, Moldova ve Estonya gibi ülkelerde hükümlüler üzerinde uygulanıyor.
Ülkemizde ise çocuğa karşı cinsel saldırı ve 15 yaşından küçük çocukla cinsel ilişki suçlarından hüküm giyenlere yönelik son yıllarda tartışılan ve ilk kez 2011’de TBMM’de kanun teklifi olarak verilen kimyasal kastrasyon uygulaması 2016’da Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girdi. Ancak 2018’de katledilen 8 yaşındaki Eylül Yağlıkara vakası sonrası Bekir Bozdağ’ın yaptığı “yasa her yönüyle uygulanacak” açıklaması uygulamanın bir rutine oturmadığını da bir açıdan doğruladı.
CİNSEL İSTEK AZALSA DA PEDOFİLİ AZALMIYOR
Kimyasal hadımın tıbbi açılımı net olmasına rağmen hukuki yönü zayıflığını koruyor. Çünkü uygulamanın özü cinsel işlevin sonlandırılmasına yönelik değil, dürtülerinin azaltılarak kontrol altına alınmasını içeriyor. Dolayısıyla da uygulama şu anki haliyle hükümlülere bir ceza yerine tedavi yöntemi olarak sunuluyor. Bu sebeple de her tedavi gibi hastanın onayıyla yürüyor. Cezai yaptırım ise bu yükümlülük yerine getirilmediği noktada hükümlünün karşısına disiplin cezası veya koşullu salıverme halinde olumsuz bir unsur olarak çıkıyor. Yani bunu göze alan hükümlü için tedavi süreçlerine uyulmaması da ihtimaller dahilinde. Gerçi yapılan araştırmalar testosteron düzeyi ile cinsel suç arasında açık bir neden-sonuç ilişkisi olduğunu göstermiyor. Cinsel ilgiyi, performansı ve buna bağlı olarak cinsel suçun tekrarını azaltsa bile cinsel objeyi değiştirmediği için pedofilik suçluların, uygulama sonrasında da çocuklara cinsel istek duymaya devam ettiğini gösteriyor.
MEDYA, SUÇU ARTIRIYOR MU
Cinsel istismar tabi ki sadece tıbbi nedenlere bağlı değil. Bireyin yaşadığı coğrafya, geldiği kültür-aile-gelenek sistemi, çevresel faktörler ve sosyal etkileşim patolojik bir bünyeyi tetiklediği gibi hiçbir bozukluk taşımayan bireyin de iştahını gıdıklama noktasında rol oynayabiliyor. Yani kitlelere ulaşan yayınların aslında önemli sorumlulukları var.
Jamaikalı kültürel teorist ve sosyolog Stuart Hall bundan tam 40 sene önce bir haberin görünebilmesi için içerisinde şiddet olması gerektiğini ifade eder. İngiliz tarih profesörü Philip Jenkins ise bu konuyu biraz daha detaylandırarak özellikle ahlaki sapkınlık sonucu gerçekleşmiş bir saldırıda eğer çocuklar söz konusuysa bu hikayenin daha fazla haber değerine sahip olacağını belirtir. Hatta bu tür haberlerin medyada yer alması bir anlamda garantidir ve ahlaki seferberlik açısından toplumu harekete geçirme kabiliyetine sahiptir.
Bu kabiliyetin gayet hızlı biçimde linçe dönüşmekte zorlanmadığı bir sosyal medya ortamında sadece suça karşı çıkanların değil, suç işleyenlerin de bu ortamdan aynı şekilde faydalanmasına olanak veren riskler yok değil. Dolayısıyla olaylardan sansürsüz biçimde ve hızla haberdar olmanın getirdiği bir kanıksanma, suça meyli olanlara sadece fikir vermekle kalmayıp, özendirici ve teşvik edici bir role neden dönüşmesin? Üstelik her geçen gün yeni bir akılalmaz vakayla karşı karşıya kalıyorken, potansiyel suçluların hayal gücüne hizmet eden içeriklerin toplumda infiale sebep olması bir tesadüf olmamalı.
Tam da bu noktada yazar Abdullah Şevki’nin Zümrüt Apartmanı adlı öykü kitabında dişleri bile henüz çıkmamış bir bebeği sapık fantezilerine konu etmesi, aralarında dünyaca ünlü yazarlar Marquis de Sade, Vladimir Nabokov ile ülkemizden de Elif Şafak, Ayşe Kulin’in önceki kitaplarında yer alan kimi ifadelerin de gün yüzüne çıkarak, karşılaştırmalı olarak sorgulanmasına sahne oldu. İfade özgürlüğü veya başka deyişle pervasızlığı kurban gözüne dönüştüğünde mübah mı sayılmalıydı? Yoksa her koyun kendi bacağından mı asılırdı...
Elbette ki, suç her eserde yazara göre değişebilen ucu açık bir kavram. Suçu cezalandıracak veya yüceltecek inisiyatifin yazarda olması, bu hakkı sonsuz kullanma riskini de beraberinde getiriyor. Hareket kabiliyeti ahlaki değer sınırında fren yapmazsa bireyi suça teşvik edici, emsal niteliğinde bir role dönüşebilir. Benzer bir örneği sigara ve alkole getirilen kısıtlarda da görmek mümkün. Kimsenin canına direkt bir tehdit olmamasına rağmen bu tür maddelere özendirici uygulamalar maddenin tüketiminden bile daha ağır cezalara sebep olurken kitlelere ulaşma gücü olan haber, yayın gibi içeriklerin bu hassasiyeti taşımaması bu suça ortak olmanın bir diğer tarifi sayılabilir. Üstelik sonucunda birden fazla hayatın ışığı sönebilir.
Baudelaire, insanın iyi doğduğunu ancak kötülüğün üzerimizde soğuk bir mühür gibi hep var olduğunu söyler.
Bu mührü her ne yolla olursa olsun görünür hale getirmek de içgüdüyü suça kanırtmış olmaktan hüküm giyecek mi hep birlikte yaşayıp göreceğiz.