Hatalarımızı tamir etmek istememiz doğaldır, ama ne kadar çok denersek o kadar kötü hale getiririz. Bazen oldukları gibi bırakmak daha politiktir. 1971 'de New York Times Birleşik Devletler'in Hindiçini'yle ilgisini konu alan Pentagon Belgeleri'ni yayınladığında Henry Kissinger büyük bir öfke patlaması geçirdi. Nixon yönetiminin bu türlü zarar verici bir sızıntıya karşı savunmasızlığı yüzünden öfkeye kapılarak sonunda sızıntıyı tıkamak için Tesisatçılar olarak adlandırılan bir grubun oluşturulmasına yönelik tavsiyelerde bulundu. Bu grup daha sonra Watergate Oteli'nde Demokrat Parti'nin ofislerine gizlice girip Nixon'ın düşüşünü hazırlayan olaylar zincirini başlatan birimdi. Gerçekte Pentagon Belgeleri'nin yayınlanması idareye yönelik ciddi bir tehdit değildi, ama Kissinger'ın tepkisi onu önemli bir olay haline getirdi. Sorunu halletmeye çalışırken başka bir sorun yarattı: sonunda hükümete çok daha büyük zarar veren güvenlik paranoyası. Pentagon Belgeleri'ne aldırmasaydı yarattıkları skandal sonunda unutulup giderdi.
Soruna odaklanıp sizin için ne kadar kaygı yarattığını herkese göstererek durumu daha da kötüleştirmek yerine durumu horgören aristokratı oynamak, sorunun varlığını kabul etme tenezzülünde bulunmamak daha akıllıcadır. Bu stratejyi uygulamanın birkaç yolu vardır. Birincisi, ekşi üzüm yaklaşımıdır. Eğer istediğiniz ama elde edemediğiniz bir şey varsa yapabileceğiniz en kötü şey o konuda yakınarak düşkırıklığınıza dikkat çekmektir.
Bazıları her şey hakkında dedikodu yaparken bazıları da her şey hakkında boşuna telaş eder. Her zaman büyük konuşurlar, [ve] her şeyi ciddiye alırlar, bir kavga çıkarıp, olayı esrarlı hale getirirler. Çok az derdin içinize işlemesine izin vermelisiniz, aksi takdirde kendinize nedensiz kaygı yüklemiş olursunuz. Omzunuzun üzerinden geriye fırlatmanız gereken üzüntüleri ciddiye almak karmaşık bir davranış şeklidir