Post Mortem, 3:01 inceledi.
01 May 17:01
Puanımdan da belli olacağı üzere, kitabı beğenmedim. Biraz farklı, belki biraz da ciddiyetsiz olarak algılanabilecek bir inceleme yapacağım, bu hakkı kendimde buluyorum, şimdiden teşekkürler.
Adım adım gidelim. Bir kere yazarın kafası karışmış ya da baskıda bir hata olmuş. Adam kaynanasının evine gidiyor, geri kendi mahallesine dönüyor falan. Buraya kadar her şey normal ama bir şey anormal. Bu olaylar olurken saat hep 3:55. Saatin pili bitmiş zaar.
Sayfa 30. "Herkes olabilir ama o olmasın". Bu ne demek lan davar, senin karın melaike mi? Nitekim olmadığı da belli oluyor.
Yazara göre Londra çok tekinsiz. Acaba gerçekten de öyle mi, yoksa Londra'ya gelmeyelim diye mi böyle yapmış, bilenler aydınlatırsa memnun olurum.
Dedektif Mike, organize suç olayındaki başarısı sebebiyle cinayet soruşturmasını alıyor. Tam "Arka Sokaklar" stayla.
Bu arada hafiften spoiler kokacak buralar ama söyleyeyim. Karısının yaptıklarından sonra hala neden bir sırnaşma peşinde bu arkadaş, anlayan beri gelsin. Kadının yaptıklarından sonra, boşanma davası açsan ilk celsede biter iş. İkinci duruşması bile olmaz yani o derece.
Bu arada çeviri de çok kıytırık.
Yazar, işi heyecanlı hale getirmek için olayı sulandırmış sanki. Kimin dost kimin düşman olduğu belli değil. Verdikleri ya da verecekleri tepkiler belirsiz.
Kitaptaki zaman kavramı acayip derecede kafa karıştırıcı. Ya da Greenwich sayesinde İngiltere'ye kıyak geçilmiş, "bir gün 24 saatten fazla olsun size" demişler. Bunca yaşanan olay da bu kadar kısa bir zamanda nasıl yaşandı bitti hayret doğrusu.
Cinayet şüphelisini salıvermek bu kadar mı kolay? Ben de bu tip uygulamalar bir tek bizim yargı sistemine mahsus sanırdım.
En komiklerinden biri de şu ki, kadın hayatından endişe ediyor. Korunmak için yanında silah taşıyor. Buraya kadar komik bir şey yok değil mi? Bekleyin geliyor... Yanında taşıdığı ve kendini koruyacak silah, mutfakta kullandığı fileto bıçağı =) Yahu paraya kıyıp el altından bir tabanca neyin temin edeydin. Madem Londra bu kadar tekinsiz, sana da "doktordan az kullanılmış" bir tabanca, tüfek bulunurdu elbet.
Kitaplarda bulunan ters köşeler genelde insanı heyecanlandırır ve bazen kötü giden bir kitabı bile kurtarabilir. Yalnız bu kitaptaki ters köşeler işin cılkını çıkarma düzeyinde.
30 Nis 09:27 · Kitabı okudu · 7/10 puan
Güzel bir dizeyle yüreği kandırmadan, bu müthiş zevki tatma­dan ölüp giden ne kadar çok insan var bu dünyada. Hele zengin­ler ve daha da zenginleşmek için uğraşanlar!
Eğer iyi oturtulmuş bir dizeyle kanatlanıp uçmuyorsan, eğer edebiyatın, müziğin, resmin büyülü evreniyle kendinden geçmi­yorsan; onca para pul, iktidar neye yarar ki! Belki sadece sıkıntı­dan kurtulmaya... Çünkü sanatsız geçen bir hayat, yavan, anlam­sız, tekdüze. Dünya giderek sanattan kopuyor. Türkiye’de durum daha da korkunç. Televizyonun karşısına geçmiş milyonlarca in­san, kendilerine sunulan ucuz mavalları yutarak yaşamaya çalışı­yor. Oysa her akşam yerel komedi seyrederek vakit öldürenlerin anne babaları müthiş masallar biliyorlardı. Bazen bir türkü mırıl­danırlardı. Kök boyayla boyanmış kilimin içe işleyen nakışların­daki hüneri sezebilirlerdi.
Şimdi varsa yoksa güzel diye sunulan çirkin kadınlar ile kalas gibi erkeklerin arasındaki vıcık vıcık ilişkileri merak edip, yavan, tatsız ve kokuşan bir yaşamın eteğine yapışmak.
Gülten Akın ne demişti: “Ah kimselerin vakti yok durup ince şeyleri anlamaya!”
Kimsenin vakti yok! Çünkü herkes hem kendi­sini hem karşısındakini aşağılayan bir hırgürün coşkusuna kapıl­mış. Geri kalan zamanda da toplumun yeni kahramanlarını seyrediyor. Daha bir kuşak önce çocukların örnek almaması için uğraşılan, olumsuzluk örneği olarak gösterilen ilkel tipleri!
Bu ortamı yaratanlar niye böyle davranıyorlar bilmiyorum. Neden iyinin yerine kötüyü, erdemin yerine cıvıklığı, namusun yerine namussuzluğu, kalitenin yerine kalitesizliği, merhametin yerine gaddarlığı, gelişmişliğin yerine ilkelliği geçirmeye uğraşı­yorlar.
Bu topluma bu kadar mı düşman bunlar?
Sanat Uzun Hayat Kısa, Zülfü Livaneli (Sayfa 89 - Remzi Kitabevi)
Erdem, Türkçülüğün Esasları'ı inceledi.
29 Nis 15:44 · Kitabı okudu · 4/10 puan
“Osmanlı daima Türk’e “eşek Türk” derdi. Türk köylerine resmi bir kişi geldiği zaman “Osmanlı geliyor” diye herkes kaçardı.” (Sayfa 32)
Yukarıdaki cümle, yazarın, çalışmada, Osmanlıdan bahsederken kurduğu cümlelerden bir örnektir. Hatta, günümüz Türkçesi çevirisinde hata yoksa, Osmanlı – Türk ikilemi veya Osmanlı iç siyaseti bahsinde şu alıntı da önemli görülebilir: “Türkler Osmanlı İmparatorluğu’nun kurucusu iken bu topluluğun oluşturduğu feodalizm içinde Hristiyan uyruk durumuna düştüler. Aynı zamanda yaşamlarını topluluk için asker ve jandarma görevlerini yapmakla geçirdiklerinden, kültür ve ekonomi bakımından yükselmek olanağını bulamadılar, öbür budunlar Osmanlı topluluğundan kültürlü, uygar ve varlıklı olarak ayrılırken, zavallı Türklerin ellerinde kırık bir kılıçla eski bir sabandan başka bir miras kalmadı.” (Sayfa 72). Ziya Gökalp, Türk ile Osmanlının özellikle İmparatorluğun son dönemlerinde bir arada yaşamasının olanaklı olmadığını veya en azından ikisinin aynı anda var olamayacağının anlaşıldığı durumda Türk olgusunun ayakta tutulması gerektiğini vurgulamıştır.
Yazar, çalışmada, “Tanzimat Dönemi” ismiyle tabir edilen dönemde vücut bulmuş fikir akımlarından “Osmanlıcık” ve “İslam Birliği” anlayışını özellikle reddederken, Abdülhamit yönetimince düşman ilan edildiğini belirttiği “Türkçülük” düşüncesini önermektedir. Özellikle bunu siyasi ortamı betimlediği şu ifadelerinden anlıyoruz: “31 Marttan sonra Osmanlıcılık düşüncesi eski etkinliğini yitirmeye başladı. Bir zamanlar Abdülhamit’e İslam Birliği düşüncesini veren Alman kayzeri bu durumdan yararlanarak Sultanahmet alanında İslam Birliği adına bir gösteri yaptırdı. O günden bu yana ülkemizde gizli İslam Birliği örgütü yayılmaya başladı. Genç Türkler, Osmanlıcı ve İslam Birlikçisi olmak üzere iki karşıt bölüme ayrılmaya başladılar. …Her iki akım da ülke için zararlıydı. Ben 1910 kurultayında Selanik’te genel merkez üyeliğine seçildiğim sırada siyasal durum böyleydi.” (Sayfa 10).
Yazarın, Osmanlıcılık ve İslam Birliği fikirlerinin neden zararlı olduğunu ve buna karşılık Türkçülük düşüncesinin gerekçelerini çalışmasında vermeye çalıştığını görüyoruz. Bunu yaparken yöntem olarak Marksizm veya “Tarihsel Materyalizmi” reddederek, Emile Durkheim yöntemi etkisi altında “Toplumsal Ülkücülüğü” benimsediğini belirtiyor. Bu bağlamda, önerdiği düşünceyi gerekçelendirirken: kültür ve uygarlığı keskin biçimde birbirinden ayırıyor, ulus, Türk ulusu, ulusçuluk, Türk kültürü, Avrupa uygarlığı ve hepsinden önemlisi “ulusal bilinç” kavramlarına başvuruyor. Çalışmanın ikinci bölümünde ise; tabiri caizse Avrupa uygarlığının Türk kültürüne monte edildiği, bazı uygulama esaslarından bahsediyor. Ancak çalışmada genellikle ulusal bilinç kavramı etrafında şekillenen Türk kültürü anlatımının aynı zamanda uygulama programı kısmında çok atıf yapılan “Eski Türkler” kavramının bilimsellikten uzak ve oldukça belirlenimci göründüğü; aynı zamanda sözde esaslar ve neden bu akımın benimsenmesi gerektiği noktasında belirtilen gerekçelerin oldukça yetersiz ve kapsayıcı olmadığı ortaya çıkıyor. Son olarak kültür ve uygarlık ayrımı noktasında Batılılaşma anlayışının kendi içerisine bir çelişki barındırabileceği gözden kaçırılmış gözüküyor.
Yazarın, özellikle Türk ulusunu tarif ederken, bu denli belirlenimci davranmasını, ulusu bir organizma olarak ortaya atıp hiçbir gerekçe olmadan bireylerini nerdeyse yok saymasını anlamak mümkün değildir. Mesela şu cümleler bir ulus bünyesinde yaşayan tüm duyguların neredeyse önceden belirliymiş gibi kesin olması gerektiği izlenimini uyandırmaktadır: “Sıradan bir kişi hangi ulusun eğitimini almışsa, ancak onun ülküsüne çalışabilir. …Oysa eğitimiyle büyümüş bulunduğumuz bir toplumunun ülküsü ruhumuza kesinlikle coşu veremez.” (Sayfa 19). “Serveti Fünun topluluğu, Osmanlı edebiyatının en parlak bir dönemidir. Bu topluluğa bağlı yazarlarla şairler çoğunlukla kuşkucu, karamsar, umutsuz, sağlıksız ruhlar biçiminde görünmüşlerdir. Gerçek Türk ise, inançlı, iyimser, umutlu ve sağlamdır.” (Sayfa 30). “…Türklerde Tanrı sevgisinin üstün olması bu eski geleneğin sürdürülmesindendir. Türklerde tanrı korkusu pek seyrektir.” (Sayfa 34). “…örneğin Fransızların Aleksandrin dedikleri 6 + 6 ölçüsüyle şiirler yazdılar. Bu şiirler, halkın hoşuna gitmedi. Çünkü halkımız hece ölçüsünün ancak kimi biçimlerini seviyordu. Ulusal ölçülerimiz, halkın kullandığı bu sınırlı ve belirli ölçülerdir. Halk ölçüleri arasında 6 + 6 biçimi yoktur. Bunun yerine 6 + 5 ölçüsü vardır. Denemeyle anlaşıldı ki Türk halkı bu son ölçüden çok hoşlanıyor.” (Sayfa 124). Buna benzer ifadeleri çalışma içerisinde görmek mümkündür. Yazarın, bu yönüyle adeta, 20. Yüzyılın ve hatta günümüz dünyasının baş belası “kafatasçılığın” neredeyse ülkemizdeki temellerini attığı aşikardır.
Yazar, Türkçülüğün görevi üzerine: “…bir yandan yalnız halk arasında kalmış olan Türk kültürünü arayıp bulmak; öbür yandan Batı uygarlığını tam ve canlı biçimde alarak ulusal kültüre aşılamaktır.” (Sayfa 38) sözlerini sarf etmiştir. Ayrıca konunun analizi üzerine de: “Öyleyse Türkçülüğü ülküsünün büyüklüğü bakımından üç aşamaya ayırabiliriz: 1) Türkiyecilik, 2) Oğuzculuk ya da Türkmencilik, 3) Turancılık.” (Sayfa 23) açıklamasını yapmıştır. Ancak Türkçülük ülküsünün gerekçesini belirtirken, coşu (vecd), mutluluk gibi kavramlardan bahsetmiştir. “…Çünkü ülkü bir coşu (vecd) kaynağı olduğu için aranır. … Özetle kişioğlu, eğitimce ortak olmadığı bir toplum içinde yaşarsa, mutsuz olur.” (Sayfa 19) alıntıları bunu göstermektedir. Yani çalışma, neden Türkçülük sorusuna: haz veya mutluluk üzerinden cevaplar vermeyi tercih etmektedir. Ulusal bilinç konusunda açıkça yadsınmış olan kişisel düşüncelerin sebep gösterilirken kişioğlu mutluluğu olarak ortaya atılmasının anlaşılır bir tarafı bulunmamakla beraber diğerlerine alternatif öne sürülen fikri temelsiz kılmaktadır.
Ziya Gökalp’in genel olarak kültür ve uygarlık ayrımı yaptığı bilinmektedir. Bu çalışmada da kültür ve uygarlığın ayrı ayrı tarifleri isabetli görünmektedir. Ancak bu tariflerden anlaşılıyor ki kültür ve uygarlık birbirlerine sebep-sonuç ilişkisi içerisinde bağlı olabilecek kavramlardır. Uygarlıkların içinde yaşadıkları kültürlerden etkilenmeden yaşayamayacakları veya en azından birbirlerini muhakkak etkileyecekleri çalışma içerisindeki anlatımdan anlaşılıyor. Buradan yola çıkarak, yukarıdaki alıntıdan da anlaşılacağı üzere, Batı kültür ve uygarlığının birbirinden ayrılması Batı kültürünün bir tarafa ayrılarak Batı uygarlığının edinilmeye çalışılması önerisi o denli isabetsiz görünmektedir. Yazar, Batı uygarlığının Batı kültürü içerisinde vücuda geldiğini, aynı zamanda Batı kültürü zemininde gelişebileceği gerçeğini yadsımıştır. Bu denli gerekçesiz yüceltilmiş Türk kültürü üzerine Batı uygarlığının oturtulmaya çalışılmasının isabetli olamayacağı aynı zamanda, çalışmanın, fayda ahlakı üzerinden yaptığı önerilerle de uyumlu olmadığı açıktır.
Çalışmanın özgün denemelerden oluşan bir yapıt olduğu belirtilmiştir. Özellikle uygulama kısmında yer yer dipnotlarla belirtilmiş olan düzeltmelerden anlaşıldığı üzere yapıt, daha çok çalışma notlarının derlenip kitap haline getirmesi izlenimini uyandırmaktadır. Bu yönüyle çalışma, toplum-bilimsel olma iddiasından çok politik ve kültürel veya ideolojik bir çerçeve sunmaktadır. Yeni bir tartışmayı başlatmış olmak açısından, yazarın, Osmanlı uluslar topluluğu yakıştırması üzerine sarf ettiği şu ifadelerinden: “…Egemenlik altındaki uluslar, ulusal benliklerini, imparatorlukların kozmopolit yönetimi altında, ancak geçici olarak unutabilirlerdi. Bir gün, ne olursa olsun uyrukluk uykusundan uyanacaklar, kültürel bağımsızlıklarını ve siyasal egemenliklerini isteyeceklerdi.” (Sayfa 38) yola çıkarak şu soruyu sormamız gerekir: O dönemden, kültürel bağımsızlık ve siyasal egemenlik elde etmeyi başaramamış, ancak ulusal benliğini hatırlayarak bir ulus devlet içerisinde yaşayan çağdaş Türkiye’ye miras kalmış başka uluslar da var mıdır? Yoksa yok mudur?
8.6/10 (183 oy)
608 kişi okudu.
Li-3, Otuz Beş Yaş'ı inceledi.
24 Nis 23:02 · Kitabı okudu · 4 günde · Beğendi
8.4/10 (321 oy)
1.332 kişi okudu.
birkitapbirilktir, Beyaz Gemi'yi inceledi.
23 Nis 21:48 · Kitabı okudu · 2 günde · Beğendi · 10/10 puan
Bir çocuğun gözünden bir ömür anlatılmakta. Şeker Portakalı'ndaki Zeze ile hemen hemen aynı hayat ama başka yaşamlar.
Bol bol masallara, efsanelere doyulacak bu kitapta. Boynuzlu Maral Ana kitabın tamamına hakim olan masal.
Kahramanımız doğduktan sonra anne ve babası onu terk etmiştir.Dedesi Mümın ona bakmaktadır. Kıvrak Mümin olarak tanınır. Küçüğün, gencin yapması gereken işi de o yapar yaşlının, yaşıtının yapması gereken işi de o yapar. Düğünde, cenazede tepsilerde yemek ve çay dağıtır insanlara. Aslında egosu olmayan, mütevazı bir kişiliğe sahiptir Mümin dede, bundan dolayı kendisine"Kıvrak"denilmiş. Oysa ne yalan bilir, ne laf taşımayı ne de dedikodu yapmayı. Kendi halinde yaşayan biri. Ama gel gelelim toplumda böyle insanlara saygı duyulmaz hor görülür. Yediden yetmişe herkes onunla senli benli konuşur. O ise bunlara pek aldırış etmez. Kızı ve damadı gittikten-daha doğrusu çocuklarını terk ediyorlar-sonra erkek torununa o bakmaya başlar. Bir de Bekey adında, çocuğu olmayan bir kızı daha vardır. Oğlu da on sekiz yaşında askerdeyken şehit olmuştur.Mümin dede hayat arkadaşını yıllar önce kaybedince ikinci kez evlenir. Ama bu eşindende yuzü pek gülmez, sürekli kendisini eleştirip sürekli konuşan bir tip.Dağlık alanda eşi, torunu, kızı, damadı Orozkul, Seydahmet ve Seydahmet'in karısı Gülcemal ile kızı yaşamaktadır; toplamda sekiz kişidirler. Bekey ve Orozkul'in çocuklar olmaz. Dağ korucusu olan Orozkul -tüm dağ işlerini Mümin dede yapar, o ise şölenlere katılıp içer' zil zurna sarhoş olduktan sonra sırf bir çocuk doğurmuyor diye karısını deli gibi döver. Gerçi deli gibi diyorum ama sevgili Dostoyevski̇ Suç ve Ceza eserinde şu cümleyi yazar, " Sarhoşlar delilerden daha tehlikelidir." Sarhoş aklıyla kadıncağızı mosmor edinceye kadar döver. Belli bir karekteri olamayan, kendine ait olmayan orman ağaçlarını yiyip içtiklerine peşkeş çeken biri.Ah, Mümin dede kızı dövülürken eli iki yanına düşer de bir şey yapamaz! Hoş karısıda karışma diye tembihler her defasında. Bu arada Mümin dedenin karısı torununu hiç sevmez ve ona hep yabancı der durur.
Romanın tamında insanı canı acıyor, söz konusu bir çocuk olduğunda. Saflığın, korkunun, güzelliğin aynası olan çocuklukta, insanın kalbi bir başka atıyor.
Kitabın sonu ne yazıknki mutlu sonla bitmiyor, inançlar bazen mecbur kalındığında çiğnenebiliniyor. Aytmatov'un kaleme aldığı her eserinde muhakkak bir sosyal mesaj vardır.
Cengiz Aytmatov'un gözüyle bu romanı değerlendirmek istiyorum. Beyaz, barışın simgesi; gemi bağımsızlığın; çocuk, saflık ( kimsesiz ve yönetimlerin baskısı altında kalan çocuk, acının çoğrafyası yok, çocuğunda adı yok. Ne demiş büyük üstat İsmat Özel, "Bebeklerin ulusu yoktur."); dede, kökleşmiş bir medeniyet; damat, içimizdeki düşman, diktatör. Neden mi bunlara başvurdum? Çünkü Aytmatov'un yaşadığı dönemin Rusaya'nın egemen olduğu ve komünist yönetimin olduğu bir dönem. Durum böyle olunca alelen hiçbir şeyin yazılamayıp daha çok kapalı anlatımların yani imgesel anlatımın yoğun olduğu bir dönem. Yazarın Gün Olur Asra Bedel, Dişi Kurdun Rüyaları vb.örnek gösterilebilir.
Siyasete bulaşmayıp ama halkının bilinçlenmesine önayak olan bir yazar.
8.3/10 (1410 oy)
4.910 kişi okudu.