Hayalci ve Arkadaşı: 2017
İkibinli yılların başında eşimin eğitimi dolayısıyla bir süre Amerika’nın Baltimore şehrinde yaşamıştık. Oturduğumuz sitedeki güler yüzlü ve misafirperver Japon komşularımızla iletişimimiz arttıkça sade yaşam biçimleri beni çok etkilemişti. Ev eşyaları, giysileri, günlük alışkanlıkları gösterişsizdi ama kullandıkları her şeyin fonksiyonel ve kaliteli olduğu dikkatimi çekti zamanla.
Yaklaşık 6 ay ile 2 yıl arasında değişen sürelerle lisansüstü eğitim için çeşitli ülkelerden gelen site sakinleri (biz dahil) ikinci el otomobil ile ulaşım sorununu çözmeye çalışırken Japonların tercihi istisnasız sıfır kilometre otomobildi. Burada amaç olası arızalarla vakit harcamamaktı, hava atmak filan değildi tabii ki. Kısa süreliğine geldikleri bir ülkede alışkanlıklarını terk etmemek için gözlerini kırpmadan duvar piyanosu bile alabiliyorlardı….
Biraz araştırınca öğrendim ki, bu minimalist yaşam felsefesiymiş.....
İlk insanlar, avcılık ve toplayıcılıkla geçindikleri için belirli bir yere bağlı olarak yaşamıyorlarmış. Tarımla birlikte belirli bir yere bağlı olarak yaşamaya ve daha sonra endüstrinin gelişmesiyle her şeyi biriktirmeye başlamışlar. Toplayıcılık ve seyahat etme huyumuz çok eskilere dayanıyor yani……
Ancak insanoğlu açgözlülüğüyle hayatını gereksiz şeylerle tıka basa doldurup daral gelince zamanla sade, yalın, açık, kolay, hafif, mütevazı olmanın daha değerli olduğunun farkına varmış. Kişi sadece kendisine değer katan etkinlik ve eşyalara hayatında yer açtığı takdirde dinginlik ve mutluluğa erişebiliyormuş meğerse….
Doğayla baş başa, ergonomik, hayatı kolaylaştıran, abartıdan gösterişten uzak ancak son derece keyifli ve ille de içinde gizlenmiş bir kalite detayı barındıran sade bir yaşam sürmeyi tercih edenleri son bir kaç yıldır yaptığım Norveç ve Bodrum Gümüşlük tatillerimde gözlemliyorum.
Gözlemlerimden doğal olarak etkilenip sadeleşmeye çalışıyorum artık.....
Sade bir hayatın tanımı, herkes için farklı olabilir. Bence “sade hayat felsefesi” demek “gönüllü olarak seçilen bir yaşam biçimi, bir bakış açısı, bir duruş” demek…..
Hayatımız üzerinde baskı oluşturan her şeyin, dozunu/yükünü azaltarak kendi istek ve alışkanlıklarımıza saygı duyabilme, değer verebilme başarısı demek….
Çevremizdeki hiçbir canlıya zarar vermeden, kadın erkek eşitliğine, çocuk ve yaşlı haklarına saygılı, hayvanlara ilgi gösteren, huzurlu ve dingin bir iletişim içinde yaptığımız her işi yararlı ve zarif biçimde yapma halidir……
En iyisi birkaç madde halinde sıralayayım;
- Başta eşiniz, mesleğiniz ve çevrenizde bulunan insanlar kendi seçiminiz, tercihiniz olmalı. Yaptığınız her şeyin en az % 90’ını severek, isteyerek ve keyif alarak yapabilme imkanınız/şansınız bulunmalı, çünkü yaptıklarımızın duygusal bir anlamı olduğunda, sevdiklerimiz ve güvendiklerimizle paylaştığımızda kendimizi daha hafif hissederiz.
- Hayatınızı kolaylaştırmak, aradığınızı her zaman yerinde bulabilmek için kullandığınız eşyayı aldığınız yere koyma alışkanlığı kazanmalısınız. Obsesif- kompülsif olmadan derli toplu, düzenli yaşayabilirsiniz…..
- Çevreye zarar vermeden üretilmiş, dayanıklı eşyalar seçmeli, teknolojiyi esiri olmadan kullanabilmelisiniz.
- Bazen “hayır” demeyi bilmeli, omuzlarınıza gereksiz yük almamalı, içinde olmak istemediğiniz bir durumdan kurtulabilmelisiniz.
- Başkalarını memnun etmek ya da gösteriş yapmak için katlanmak zorunda olduğumuz “topuklu ayakkabılar, dar, rahatsız, çabuk buruşan ve aşırı ciddi giysiler, abartılmış kibarlık, yağcılık halleri, mış gibi tavırlar, ergonomik olmayan gösterişli mobilyalar, işe yaramayan, gereksiz ev aksesuvarları, belki bir gün işe yarar düşüncesiyle istiflenip evimizi daraltan, çöp eve çeviren her şeyi” hayatımızdan çıkarabilmeliyiz.
- Az ve öz konuşmayı, gerekmiyorsa konuşmamayı denemelisiniz. Suskunluk, sessizlik kendimize sunduğumuz bir ödül olur bazen. Keyifli bir kenarda oturup kendimizi ve sessizliği dinleyip sükutun altın huzuruna erişelim….
- Bazen zorlamamak ve işleri oluruna bırakmak gerekebilir, ne demişler “baktın olmuyor bakmayacaksın, fazla kafaya takmayacaksın”.
Bilmem anlatabildim mi.....
Gönderen Hayalci ve Arkadaşı zaman: 14:49 3 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Malum yaz tatili zamanı ve önümüz bayram. Herkes gönlünce güzel bir gezi programı planlıyor....
Sevgili arkadaşım Gülce, doğu Karadeniz, Gürcistan ve Abhazya gezisi yapacağını söyleyince Abhazya etabında işine yarar düşüncesiyle ona bir jest yapmak istedim ve çocukluğumdan kalan hatırlayabildiğim Abhazca kelime ve cümleleri yazmaya karar verdim......
Daha önce yazmıştım sanırım. Canım annemin annesi ve babasının aileleri, 1864 yılında Kafkas Tehciri ile Abhazya’dan deniz yoluyla önce Kandıra Kefken’e gelmişler, daha sonra da Adapazarı ve Düzce’nin köylerine yerleşmişler….
Rahmetli anneannemle dedem, Adapazarı ve Düzce doğumlu olmalarına, göç sefaletini yaşamamalarına rağmen, büyüklerinden dinledikleri göç anılarında birçok teknenin alabora olması sonucu Karadeniz’in azgın sularında kaybolan akrabalarının denizdeki balıklar tarafından yendiği düşüncesiyle ömürleri boyunca ağızlarına balık sürmemişlerdi…..
Çocukluğumun ve erken gençliğimin (70’li 80’li yıllar) yaz tatilleri abhaz köylerinde geçtiği için abhazca, abhaz yemekleri, sosyal yaşam tarzı ve sınıfsal özelliklerini yansıtan abhaz gelenekleri konusunda bilgim fena değildir…..
Abhazlar çok temiz, asil, modern, kibar ve saygılı insanlar, o yıllarda bile gençleri moda dergisinden fırlamış gibi zarif ve şık giyimliydi. Laf aramızda, fotoğraflardan gördüğüm ve hayran olduğum annemin genç kızlığında giydiği zarif elbiseleri ben hiç bir zaman giymedim…..
En önemlisi o zamanlarda bile abhaz gençleri (kız ve erkek), son derece seviyeli bir şekilde sosyal ortamlarda arkadaşlık ederlerdi ve değil yakın akrabaları, uzak akrabalarını hatta komşularını bile kardeşleri gibi görürlerdi. Abhazlar için akraba evliliği asla ve de kat’a söz konusu olamazdı.
Kardeş görme konusunun altını çizmek için sanırım şöyle bir deyimleri vardır Abhaz’ların; “aynı köprüden geçtikleri ya da aynı güneşte çamaşır kuruttukları ile akraba olmak”.
Velhasılıkelam anneannemden öğrendiğim sınırlı sayıdaki abhazca kelimeleri, su gibi akıp geçen yıllar içerisinde unutmuşum ben. Kafaya taktım ve anneciğimle birlikte (yaşlandığı için bazı kelimeleri hatırlamakta zorlansa da) çay sohbetlerimiz esnasında hatırladığımız kelime ve cümleleri alt alta yazıverdim......
Kaf dağının arkasında, Gürcistan’da özerk bir cumhuriyet olan Abhazya’ya, turistik bir gezi yapacak olanların belki işine yarar bu kelimeler…..
Şara/Fara Ali/Ayşe (hitap ederken önce "siz" sonra isim söyleniyor)
Babşi (kadına)- Bak
Vabşi (erkeğe)- Bak
Vara sıphus- Karın
Sıhşa- Kız kardeş
Seyşa- Erkek kardeş
San leyşa- Dayı
San dahşa- Teyze
Sab yeyşa- Amca
Sab lahşa- Hala
Sahşapha- Kız kardeş kız yeğeni
Sehşapha- Erkek kardeş kız yeğeni
Bunapı- Vunapı- Ellerim
Buşapı- Vuşapı- Ayaklar
Amş abaey- Saat kaç (gün nereye geldi)
Ben baa- Ne zaman geldin
Yeha sayt- Bugün geldim
Vaha sayt- Akşam geldim
Ben basuva- Ne zaman gideceksin
Vuşta svayt- Şimdi gidiyorum
Vacı svayt- Yarın gideceğim
Afv yurkı- Kapıyı kapa
Afv yırtı- Kapıyı aç
Yaabsa zagui- Ne yaptın
Babasey- Nereye gittin
Ba Buynu- Senin evin
Ava dıpkıma- Ev tuttun mu
Agart- Asmok- Tabure
Aça Sagıyt- Uykum geldi
Çukra Sagıyt- Tuvaletim geldi
Amla Sagıyt- Acıktım
Azba Sagıyt- Susadım
Ahta Sagıyt- Üşüdüm
Aphızı Sılzi- Terledim
Sıhı Sıhoyt- Başım ağrıyor
Saapseyt- Vaapseyt- Yoruldum
Yırlas Yırlas- Çabuk çabuk
İtabuu- Teşekkür ederim
Bısra bısayd aha, abri sıptuma- Seni yoracağım ama şunu verir misin
Harahdop- Biz burda oturuyoruz
Abziyeraza- Iyi günler
Abziyeraza haybeba- İyi günlerde görüşelim
Lıpşıra çigyop- Çirkin
Abısta- Mısır unundan pasta/ekmek
Açamuka- Peynirli mısır unundan pasta/ekmek
Aça şıla- Buğday unu
Acıka hırş- Tuz
Apırpıl cıka- Biberli
Ahulçapa- Cevizli bir yemek
Sızbal- Sos (genel olarak)
Aktuj- Tavuk Eti
Aktu sızbal- Akakan sızbal- Çerkez tavuğu
Avardın- Eşek arabası
Gönderen Hayalci ve Arkadaşı zaman: 17:58 5 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Önceki yazımda “Melankoli” durumundan söz etmiş “muhteşem bir manzara seyrederken, nefis bir yemek yerken, sevdiğim güzel insanlarla beraberken, keyifle sohbet ederken, çiçeklerimle ilgilenirken, sokaktaki hayvanları beslerken; an geliyor, içimi bir huzursuzluk kaplıyor” diye halet-i ruhiyemi anlatmıştım. Şüphesiz insan olan herkesi çevresindeki üzücü olaylar etkiler, ama benim etkilenme dozumun giderek arttığının farkındaydım ve bu halime kendimce yorumum (hayalim) “ruhen tekamül ediyorum” galiba olmuştu……
Gerçeği öğrenmem gecikmedi, yaşımın kemale ermesi nedeniyle tesadüfen geçen hafta yaptırmış olduğum rutin kan tahlillerimin sonuçlarını görünce anladım ki hiçbir şikayetim yok diye gezerken, vücudum bal gibi de D vitamini eksikliği sinyali veriyormuş ama anlamıyormuşum meğer.…..
Gelelim kan tahlili sonuçlarıma, D vitamini düzeyim çok düşük çıktı, hekim olmanın verdiği bilgi karmaşasıyla paniğe kapıldım önce, hemen konunun uzmanı bir kaç arkadaşımla hasbihal neticesinde D vitamini ve kalsiyum düzeylerimi yükseltmek için yükleme tedavisine başladık…..
Yaz aylarının avantajı olarak güneş ışınlarından da faydalanmak lazım tabii ki. Cildimin yeterince D vitamini üretebilmesi için öğle saatlerinde avuç içlerimi, kollarımı, yüzümü, bacaklarımı güneş kremi sürmeden 10-15 dakika güneşe göstermem gerekiyor. Yüzümde çiller oluşacak ama sağlık için katlanacağım artık…..
Google’da, “D vitamini eksikliği belirtileri” diye bakınırken bir de ne göreyim!!!!!
D vitamini eksikliği belirtilerini sıralarken, “daha çok kendinizi nedensiz olarak hüzünlü hissetmeniz olarak tanımlanabilir, bunun nedeni beyinde üretilen ve ruh halinin düzenlenmesinde kullanılan serotonin seviyesinin D vitamini eksikliğine bağlı olarak düşmesidir” demesi tam da beni anlatıyormuş…..
Lakin zamanlaması manidar…..
Yine de tekamül konusunu es geçmemeyi düşünüyorum…..
Gönderen Hayalci ve Arkadaşı zaman: 10:15 6 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Hayalci ve Arkadaşı zaman: 11:41 5 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Geçen hafta anneciğimi ziyarete gittiğimde köşede unutulmuş eski bir dost bana sitemle göz kırptı.
Annemin dikiş makinası…..
Ve beni aldı, onunla haşır neşir geçen yıllarıma götürdü…..
En eski çocukluk anılarımda o varmış meğer, kendimi bildim bileli annemin başköşesinde aktif bir şekilde dururdu çünkü....
Canım annem gençlik yıllarında, küçücük dört yavrusuna dikiş makinası ile "bir örnek" ne çok güzel giysiler dikerdi.
Sadece bize mi?????
Evimizi de diktiği divan örtüleri, perdeler, yastıklarla süslerdi.....
Dikiş dikmeyi bildiği için çok gururlanırdı annem ve güzel de dikerdi gerçekten….
Fakat o yıllarda bu kadar çok hazır giyim olmadığı için olsa gerek, evimize misafirliğe gelen veya bizim misafirliğe gittiğimiz akrabalarımız angarya olarak anneciğimin eline hemen bir dikiş tutuşturuverirlerdi....
Özellikle babamın akrabaları söz konusu olduğunda anneciğim hiiiiç sesini çıkaramazdı, bugünden geriye bakınca anneciğimi iki iltifatla kandırıp çok sömürmüş olduklarını anlıyorum. Bazı insanlar vardır, bir şey öğrenmeden, çalışmadan başkalarını kullanma, sömürme konusunda çok ustadırlar bilirsiniz. İşte öyle bir şey…..
Sonradan annem de onu sömürdüklerini fark etmiş ki aynı şeyi yaşamayalım diye bize dikiş dikmeyi öğretmedi asla.
Ama onu göre göre alıştığımız dikiş dikme eylemini biz pas geçemezdik elbette. Kız kardeşim ve ben ergenlik yaşlarımızda dikiş dergilerinden kalıp çıkarıp bir şeyler dikmeye çabaladık. Gönülden isterseniz öğrenilmeyecek bir şey yok şu dünyada. Tabii ki annemiz kadar başarılı olmamız imkansız olsa da azıcık çabalayınca iyi kötü bir şeyler başarırdık....
Bu arada her ikimizde enteresan bir şekilde dikiş makinası almışız evimize. Benim dikiş makinam arka odada dekor olarak duruyor maalesef, ilk aldığımda bir hevesle çocuklarıma pijama filan dikmiştim. Yıllardır kapağını bile açmadım…..
Kız kardeşim kesinlikle daha başarılı, yılda birkaç kez kapağını açıyor hiç değilse……
Ah canım annem iyice yaşlandığı için dikiş dikemiyor artık ve dikiş makinası dekor olarak köşede kalmaktan böyle küs küs bakıyormuş....
Geçmiş günlerin hatırına kapağını kaldırdım, tozunu aldım, okşadım usulca.....
Gönderen Hayalci ve Arkadaşı zaman: 17:35 2 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Annenizin, babanızın ve sizi seven insanların bakışlarından size duyulan sevgiyi, hayranlığı, kaygıyı, gururu hissettiğiniz gibi; sizi çekemeyen birisinin bakışlarından da kıskançlığı, küçümsemeyi, korkuyu, nefreti, düşmanlığı hemen hissetmez misiniz?
Altıncı his mi desem gönül gözü mü desem her neyse bende o his çocukluğumdan beri çok güçlüdür, yani tipik bir yengeç burcu özelliği….
İletişim içinde olduğum kişinin sözleri kadar bakışlarından, duruşundan yorum yaparım her daim. Gözler kalbin aynasıdır çünkü, beden dili de aynanın çerçevesi…..
Hemen hissederim karşımdaki insan bana ne kadar değer veriyor, benim ona verdiğim değer kadar mı, daha az ya da daha çok mu, anında ölçer biçer tartarım…..
Gençken bu farkındalığımı, alınganlık zanneder, yaşadığım olumsuz bir iletişimde “hata bendedir” diye düşünür kendimi geliştirmeye çalışırdım. Karşımdakinin gözüne girmek, değer vermesini sağlamak için çırpınır dururdum….
Oysa hiçte öyle değilmiş, insanlar karşısındakine verdiği değere, sevgiye, ilgiye, bazen beklentisine göre davranırmış…….
Bir anım geldi aklıma, sanki dün gibi taze!!!!!!
Yıllar yıllar önceydi, mutlu, sevgi dolu, güler yüzlü ve şirin bir çocuktum. Gerçek söylüyorum, “kendim” diye taraf tutmuyorum vallahi…..
Evde anneme yardım eder, kardeşlerime ablalık yapardım hiç gocunmadan hatta yararlı olmaktan dolayı keyif bile alırdım bazen.
Büyüklerime çok saygılıydım, misafir gelince işe yarama ve büyüklere yaranma/göze girme coşkusuyla koşturur dururdum. Annemin küçük kardeşi “dayımı ve eşini” çok severdim, onlarla vakit geçirmekten çok mutlu olurdum….
Lakin dayımın genetik özelliği miydi neydi bilemiyorum, hiçbir şeyi ama hiçbir şeyi beğenmezdi ve sürekli beni eleştirirdi. Ergenlik yaşımda bile bana tokat attığını şu an dehşetle hatırlıyorum. Bütün bunlara rağmen onu olduğu gibi kabul etmiştim. Genetik özellikleri gereği herkese böyledir diye hoş görürdüm üstelik….
Gel zaman git zaman ben tıp fakültesinde okumaya başladım. Bir yaz tatilinde yine mutlu bir şekilde onları ziyaret gittiğimizde, eşinin Adapazarı'nda yaşayan ablasının kızı sümüklü Serpoş'la bir iltifat bir espri sohbet ettiğini görünce beynimden vurulmuşa döndüm. Uğradığım hayal kırıklığını anlatmam mümkün değil, “vay be” dedim içimden, “beni sürekli iğneli sözlerle eleştiren, takdir ve iltifattan habersiz olduğunu sandığım, ö… dayım böyle zarif cümleler kurabiliyormuş, ancak insan ayırımı yapıyormuş meğer”.
O yaşımda oldukça cesur bir karar verdim, ağzıyla kuş tutsa benim için bitmişti artık, o gün ondan ve ailesinden vazgeçtim…..
Beni değersiz hissettiren herkesten ve her şeyden vazgeçmek için miladım oldu o gün….
Bir zamanlar benim için önemli olan insanlara dair hiçbir şey hissetmediğim gibi yaptıkları hiçbir şeyin de umurumda olmadığını fark edip yürüyüp gitmeyi o gün öğrendim.....
Kimseye kendimi sevdirmek zorunda olmadığımı ya da bunun zorla olmayacağını anladım. İçimdeki sevgi böcüğünün etkisiyle karşımdaki insanlara bir müddet/zaman/süre tanısam bile, asla bekleme yapmamayı, vakit kaybetmemeyi öğrendim…..
Hayatım boyunca sevmediğim, inanmadığım hiçbir şeyi yapmadığım gibi güven duygumu sarsan ve bana itibar etmeyen hiç kimseyle yola devam etmedim. Ben bir sürü çaba harcarken benim için çaba harcamayan karşılıksız kalmış bir dostluğu, arkadaşlığı sürdürmedim hiç, kendime saygı duymamı etkileyecek gidişe dur dedim çoğu zaman ve hiç beklenmeyen bir anda bıraktım ipin ucunu…..
Kim olurlarsa olsunlar, beni değersiz hissettiren herkesten vazgeçtim.
Evet sadece ve sadece vazgeçtim…….
Profesyonel iş yaşamımda her aşamada, farklı dozlarda olumsuz birçok duygu ve davranışa maruz kaldım. Tahammül, sabır, katlanma, mücadele gibi çeşitli baş etme ve savunma mekanizmalarımın yanı sıra sadece iletişimden vazgeçerek huzurlu olmayı öğrendim…..
Vazgeçmek, bana özgürlük getirdi, hüzünlü olsa da duygu ve düşüncelerime berrak bir netlik kazandırdı, kendime olan saygımı artırdı her zaman....
Ne derler, beni yıkmayan şey güçlendirir (what doesn’t kill you makes you stronger) misali…..
Ancaaaaak ben de robot gibi mekanik bir insan değilim hiç şüphesiz, ömrü hayatımda yıkamayan ama hasar bırakan dostlarım olmuştur mutlaka …..
Şu da bir gerçek ki; değerimi bilen, sıkıntılı anlarımı olduğu kadar “mutluluklarımı da kıskanmadan sevinerek paylaşabilen”, itibar, takdir, iltifat konusunda cimri davranmayan, dostluğumu sürdürebilmek için emek harcayan, özen gösteren, beni hayatının merkezine veya merkezine yakın bir yere koyan insanları başımın tacı yaptım ve yapacağım her zaman…..
Aslında bugünkü Ben’in gelişmesinde katkısı olduğu için dayıma bir teşekkür borçlu olabilir miyim?????
Gönderen Hayalci ve Arkadaşı zaman: 15:52 10 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Oslo dönüşü uçakta yanımda yaşça benden büyük bir hanımefendi oturuyordu. Genellikle yolculuk yaparken en sevdiğim kişi dahi yanımda oturuyor olsa konuşmayı sevmem ve kulaklıkla müzik dinleyerek ya kitap okurum ya da uyumaya çalışırım. Ancak bu sefer hanımefendi çok kibar bir şekilde selamlaşınca hal hatır sorma gereği duydum ve tanışıp yolculuk boyunca sohbet etmekten kendimi alamadım…...
Emsal hanım 70’li yıllarda Anadolumuzun küçük bir kasabasından eşi ile beraber işçi olarak Norveç’e gitmiş ve bir hastanede hastabakıcı olarak çalışmaya başlamış. İki çocukları olmuş, para biriktirip Türkiye’de yatırımlar yapmışlar veeeee yaklaşık on yıl sonra eşinin onu aldattığını anlamış. Hiç gözünü kırpmadan, kimsenin beklemediği bir kararlılıkla kocasını boşamış, önce Norveç’te sonra Türkiye’de…..
Emsal hanımın gerçek hayat mücadelesi bundan sonra başlamış. Bütün mal varlığı eşinin üzerine kayıtlı olduğu için beş parasız kalmasına rağmen çocuklarını okutabilmek adına kasabasının koşullarına dönmek istememiş. Önce azmederek Norveççeyi çok kısa bir sürede öğrenmiş, ek iş bularak gece gündüz iki işte birden çalışmış, çok yorulmuş, çocuklarıyla bir kaç yıl maddi manevi zorluk çekmişler. Bisikletle işe gidip gelmiş (bunu özgürlük göstergesi olarak övünerek söyledi), çeşitli kurslara giderek mesleğinde yükselmiş (sanırım yardımcı hemşire olmuş). Hekim olduğum için bana ayrıntılarıyla anlattığı tıbbi süreçlerde iyi bir ekip elemanı olarak işini çok severek ve başarılı bir şekilde yapmış olduğunu hissettim.
Bütün bu zorluklar onu gitgide daha güçlü ve başarılı bir kadın haline getirmiş. Çocuklarını en iyi okullarda okutmuş ve şu anda Norveç’te üst düzey mevkilerde çalıştıklarını söyledi, özellikle de bir bakanlıkta yönetici olarak çalışan kızının uluslararası toplantılarda çok önemli konuşmalar yaptığını detaylarıyla anlattı.
Evlatlarını seven her anne gibi gözlerinden, sözlerinden, sesinin enerjisinden onlarla yüksek derecede gurur duyduğunu gördüm….
İtiraf ediyorum, özgüveni, görgüsü, objektif yorumları ve genel kültürü beni biraz şaşırtıyor. Zor koşulların bir kadını nasıl güçlendirebildiğinin ve başarılı bir birey haline dönüştürdüğünün canlı örneği Emsal hanım.....
Artık emekli olmuş, evi, arabası, yazlığı, sosyal güvencesi var. Çocuklarıyla, torunlarıyla ilişkisini ve hayatını "kurallarını kendi koyduğu" bir düzenle sürdürüyor. Evinde yalnız yaşıyor ve çok mutlu, bir çok sosyal uğraşı varmış, hiç boş vakti olmuyormuş…..
Anlattıklarını hiç sıkılmadan saygıyla ve hayranlıkla dinliyorum yol boyunca….
Gurbet ellerde tek başına kalıp, yıkılmadan, pes etmeden büyük bir cesaretle ayağa kalkıp mücadele etmiş, bunca yıldır taşıdığı sorumlulukların ona kazandırdığı kendinden emin bakışlarını ve duruşunu izlerken, aklımdan onun genç hali nasıldı sorusu geçiyor. Ömrünü eşinin omuzunda yaşamanın hayaliyle gelin olup evlendiğinde o sevdiği kocasının onu ateşlere atacağı hiç aklına gelmiş miydi acaba diye düşünüyorum….
Genç yaşında aşktan, sevmekten vazgeçmiş, kırılmış kalbini soğutmuş, kimseyi hayatına almamış. Gözlerini kaçırarak ex eşinin kendisinden hayli genç bir kadınla birlikte yaşadığını fısıldadı kızgın ve küçümseyen bir ses tonuyla…..
Yolculuğumuz biterken bir kadın başarısı olan hikayesine hayran olduğumu, güçlü, cesaretli duruşuna saygı duyduğumu kendisine ifade ettiğimde ise gözleri buğulandı, vedalaşmadan usulca yürüdü pasaport kuyruğuna doğru …..
Gönderen Hayalci ve Arkadaşı zaman: 14:43 5 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Madem ki Biliyorsun, Neden Öğretmiyorsun??????
Uzun süredir rahmetli babamla ilgili yazmadığımı fark ettim. Oysa kulağıma küpe sözleri, genetik olarak bana geçmiş davranışlarıyla her zaman varlığını yanımda hissediyorum…..
Daha önce birçok yazımda bahsettiğim gibi kardeşlerimin ve benim eğitimimiz konusunda çocukluğumuzdan itibaren hedefler koyup ufkumuzu açmış, üniversite mezunu ve meslek sahibi olmamız için çok emek vermişti…..
Sadece bizi değil gördüğü her çocuğu ve genci üniversite okumaya teşvik, ailelerini ise ikna ettiğine çok şahitliğim var….
Öğretme duygusu, bu kadar güçlü olan çok az insan gördüm, çünkü o insanların özellikle kız çocuklarının ve kadınların eğitim gördükleri zaman kimseye müdana etmeden kendi ayakları üzerinde durabileceklerine inanıyordu. İnsanların bir meslek sahibi olduklarında, öğrenmeyi başardıklarında ve üretebildikleri zaman kendilerini değerli hissederek mutlu olacağını biliyordu. 85 yaşına kadar hep okudu, öğrenmeye, öğretmeye devam etti ve bizim mesleğimizle ilgili okuyup okumadığımızı kontrol etmeyi de hiiiiç ihmal etmedi…..
Rahmetli babacığım, öğretmenliği içselleştirerek sevmesine rağmen, 36 yıl mesai yaptığı öğretmenlik mesleğinde çok yorulduğu için olsa gerek biz çocuklarının öğretmenliği meslek olarak seçmemizi istemedi…..
Ancak ya babama hayranlığımdan ya da genetiğimden olması nedeniyle eğitimci yanım o kadar ağır bastı ki tıp okuduktan sonra sağlık eğitimi yüksek lisansı ve halk sağlığı doktorası yaptım. Çalıştığım kurumun bir çok hizmet içi eğitiminde her zaman gönüllü eğitimci olarak derslere girdim ve pratik eğitimlerde görev aldım….
Arkadaşlarım benimle "sen iflah olmazsın, emekli olduğunda bile powerpoint sunum hazırlayıp yemek tarifleri, pratik ev işi ve sağlık bilgileri verirsin, blog yazılarını zorla okutursun" diye dalga geçiyorlar.....
Bir Sümer atasözü olan “Mademki biliyorsun, neden öğretmiyorsun. Boşa vakit geçirdin, neye yaradı” cümlesini adeta babam söylemiş gibi hissediyor ve yaşıyorum…..
Mekanın Cennet olsun babacığım……
Gönderen Hayalci ve Arkadaşı zaman: 13:35 7 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Hâlâ Anlayamadınız Değil Mi??????
Önemli Olan Haklı ya da Haksız Olmak Değil, Kavganın Kazananı Yoktur,
Ya Kaybedersiniz ya da Daha Çok Kaybedersiniz.
Önemli Olan Kalp Kırmamak,
Önemli Olan Yargılamadan Karşılıksız Sevebilmek ve İyilik Yapabilmek,
Haklı Bile Olunsa, Özür Dileyecek Kadar Asil Olmak, Bilge Olmaktır.
Egonuzu Kontrol Edemediğiniz Sürece, O Sizi Kontrol Etmeye Devam Edecektir.
Böyle Olduğu Sürece Tüm Dünya Sizin Bile Olsa,
Asla Mutlu Olamazsınız.
Rosana- El Talisman
Gönderen Hayalci ve Arkadaşı zaman: 12:46 5 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Hava ısınma konusunda biraz nazlı olsa da, baharın tüm güzelliklerini yaşıyoruz gün be gün. Rengarenk, çeşit çeşit çiçekler, yapraklarla bezenen ağaçlar, çiçeklerin meyveye dönüşmesi....
Önce mart sonunda sakura ağaçları çiçek açtı, beyazdan erguvan rengine değişen renge boyadılar gökyüzünü, eş zamanlı olarak forsitya çalıları sapsarı çiçeklerle süslendiler. Her birini dikkatle seyretmek ve incitmeden tazeliklerini koklamak inanılmaz mutluluk vericiydi….
Aşırı yağan yağmur ve rüzgar o canım çiçek şölenini toprağa savurdu her nisan ayında olduğu gibi.
Ardından en sevdiğim çiçek olan leylaklar ve karanfiller açtı, meyve ağaçları çiçeklendi veeee bütün ağaçlar yemyeşil yapraklandılar. Şimdi ise rengarenk güllerin, hanımelilerin ve ıhlamur ağaçlarının mis kokusu sardı her yanı….
Her bahar olduğu gibi bu bahar da “kimbilir kaç bahar daha göreceğim” hüznü kaplamıştı içimi. Amaaaa sürpriz şekilde harika bir deja­-vu ile aynı mevsim içinde ikinci kez yaşadım baharı……
İkinci bahar hep mecazi olarak kullanılır, gerçek anlamıyla ikinci bahar bu olsa gerek….
Çünkü 19 mayıs haftasında ailece Norveç’e tatile gittik, dağ, bayır, fyord, kasaba, şehir bir çok destinasyon dolaşınca baharın her aşamasını tekrar büyük bir mutlulukla yaşadım. Bahar şölenini bir yıl içinde ikinci kez görebildiğim için Allah’a şükrettim….
Güzellikleri yaşarken bol bol fotoğraf çekmeye çalıştım, ancak hissettiklerimi fotoğraf karesine yansıtmayı başarmam imkansız....
Bu bahar ilk defa duyduğum, daha önce duymadığım için şaşırdığım, araştırıp öğrendiğim bir şey var. Öğrenmenin yaşı yok.......
Tüm ağaçlar evvela çiçek açar, sonra meyvesini verir diye bilirdim bu zamana kadar. İncir ağacının çiçek açmadan meyve veren bir ağaç olduğunu ben yeni öğrendim…..
İncir ağacı; elma, armut, şeftali, kayısı, erik hatta zeytin, ceviz, fındık vs. gibi çiçek açmazmış meğer…..
Daha doğrusu, incir teknik olarak meyve değil, tersyüz edilmiş çiçekmiş ve kabuğunun içine açan çiçekleri yermişiz meyve diye....
Gönderen Hayalci ve Arkadaşı zaman: 09:40 8 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar