Hayal Kahvem: Eylül 2012
Cem Karaca'yla Barış Manço'nun, Selda'nın çalıştığı Ankara'daki kulübe uğramaları, hayatının yönünü İstanbul'a çevirir. Çünkü bu iki sanatçı kendisine plak yapmak için yardımcı olacaklarını söylerler. Tatlı Dillim, Katip Arzu Halim Yaz Yare Böyle, Çemberimde Gül Oya çok hoşlarına gider. Bu şarkılar banda okunup TRT ye gönderilir. Denetimden geçer ve radyolara dağıtılır. Türkan Poyraz'ın TRT için hazırladığı Mahpushaneler adlı programında Selda'nın Mahpushanelere Güneş Doğmuyor adlı şarkısı fon müzik olarak kullanılınca, ismi cismi belli olmayan fondaki ses çok beğenilir. Hatta Deniz Gezmiş'in eski nişanlısı olduğu söylentisi yayılmaya başlar. Deniz Gezmiş ve arkadaşları ise kısa bir süre önce yakalanmışlardır. Plakçılar evinin kapısını aşındırmaya başlayınca, gitar dersleri alır ve türküleri tamamen doğal sesiyle söylemeye başlar. 1971 yılında ilk 45'liği çıkar. Plakları ilgiyle karşılanır. Adaletin Bu mu Dünya ile listelerin en üst sırasına yerleşir. Aynı dönemde TRT deki programdaki sesin Selda olduğu anlaşılınca, Deniz Gezmiş'le adı anıldığı için yayınlanamaz kararı verilir. Moğollarla çalışmaya başlar. Bir süre sonra yolları ayrılır. 1972'de Dışişleri bakanlığı tarafından Bulgaristan'daki Altın Orfe yarışmasına gönderilir. Dereceye giremez. İzmir Fuarı'nda sahneye çıkar. Denetim, Selda'nın şarkılarını onaylamaz. Arif Sağ'ın bağlamayla yer aldığı albümünde türkü kokan şarkılar söyler. Ortam gergindir. Sol müziğin bayraktarlığını yapmaktan vazgeçmez. Kaldı Kaldı Dünya adlı parçası Hey dergisi 45'likler listesinde 1 numaraya yükselir. 12 Eylül Askeri Müdahales'nde üç kez göz altına alınır. Söylediği şarkılardan dolayı yargılanır. 1980-1987 arasında pasaportuna el konulur. Yurt dışına çıkamaz. Uzun bir dönem TRT yasaklısı olur. Ancak 1992 yılında ekranlara çıkacaktır. Geçmişte ürettiği albümleri ve 45'likleri ulaşamadığı geniş kitlelere ve genç kuşak için tekrar değerlendirmeye karar verir. Ve muhtelif albümler çıkarır. 2000 yılında konsere giderken ağır bir kaza geçirir ve uzun süre tedavi görür. Cumhur Canbazoğlu, kitabında Selda'ya ayırdığı altı sayfalık yazısını şöyle bitirmiş: "2004 yılında Denizlerin Dalgasıyım albümüyle geçmiş günleri anımsatan yoğunlukta politik, duyarlı bir söylemle yeniden listelerde gözükür. Anadolu popun yorulmaz emekçisi olarak Selda, bayrağı hiç düşürmeyerek her dönem büyük saygı görür."
Heyy! Du bi... İşte Selda'nın elinde bağlamayla bir fotoğrafını buldum. Acaba Selda bağlama çalıyor mu ki? Yoksa Türkülerimiz plağı için mi böyle fotoğraf çektirmişti? Kentin Türküsü kitabında, Selda'nın bağlama değil gitar dersi aldığı yazıyordu. Hatta türküleri gitarıyla çalıp söylüyormuş. Bir ara gitara da heves etmiştim. Allahım ben ne şıp sevdi biriyim? Yooo. Enseyi karartmayayım, ne var? Olsun varsın...Şimdi gitarla tek şarkı çalabilirim. Romans!.. Arpejle Romans'ı çalmayı beceriririm. Hımm... Acaba bağlamayı bırakıp, gitarla türkü çalmayı mı denemeliyim? Kafam karıştı. İnan bilemedim. Geç oldu. Önce şu yalan dünyanın herşeyine meraklı, dikkati dağınık, bilgisi yarım yamalak bünyemi tımar edecek bir Neşet Ertaş türküsünü Selda'dan dinleyeyim. Neşet Ertaş'ın ruhuna rahmet göndereyim. Selda'yla, Cumhur Canbazoğlu'na mahsus selam edeyim. Sonra anne sözü dinler gibi masum... Tıpış tıpış uyumaya gideyim. Gönderen
Öykü Deneme - Eli Kulağında... Sonbahar İyice Yerleşiyor.
istedim. Outlet’te arabamı park ettim. Yumuşak adımlarla köşedeki kafeye doğru ilerledim. İlk güz rüzgârı tatlı tatlı esmekteydi. Rüzgârın tenimi üşütmesi hoşuma gitti. Düşünsene… Bu esinti, daha geçtiğimiz ay… Ağustos’ta… Nasıl değişik tat veriyordu… Sıcaktı. Yakıyordu. Şimdi… Güz mevsiminde ise farklı. Artık daha serin esiyor... Diriltici. Önümüz kış. Kimi zaman dondurucu olacak. Sert esecek. Gürleyecek.... Önünde ne varsa peşi sıra sürükleyecek. Mevsimler, hayatlar gibi kendi mecralarında akıp gidiyor diye aklımdan geçirerek yürümeyi sürdürdüm. Belime doğru uzadığından beri saçlarımı artık hiç toplamıyorum. Yürürken esintinin ritminde saçlarımın dans etmesini, kimi zaman yüzüme doğru uçuşan saçlarımı tek elimi enseme sokarak arkama doğru ittirmeyi, mutlulukla alınan her nefesi, sağlıkla atılan her adımı, bilmediğim yepisyeni duygularımın varlığını keşfetmeyi seviyorum. Bir zamanlar böyle miydim? Bana hüzün veren her durumda dünyanın sonu geldi diye düşünürdüm. Of!.. Olur olmaz her şeye nasıl da kederlenirdim… Gene olmuyor mu? Oluyor elbette. Ama o eski günleri iyi ki yaşamışım diye düşünüyorum. Sana bir şey söyleyeyim mi? Anılar acı da olsa beyaz tülbentlere sarılıp saklanmalılar. Sonra ömrün farklı mevsimlerinde, çıkarılıp merhem niyetine hayata sıvanmalılar.
üzerine koymuştum. Hissediyordum. Kalbim fena halde acıyordu. Feci bir histi. Tuhaf... Benim kalbim… Benim acımdı ya… Ben bu acıyı sevmiştim. Şimdi oturduğum kafede Gipsy Kings No Volvare’yi söylüyor. Elimi yüreğime koydum. İnsan yürek acılarını sevmeli diye düşünüyorum. Kahvemin son yudumunu aldım. Şimdi kafeden çıkacağım. Rüzgarda dalgalanarak yüzüme dökülen saçlarımı elimi enseme sokarak arkaya doğru attıracağım. Gipsy Kings’in melodisini ıslıkla çala çala hayata dalacağım. Rüzgâr sertleşmiş. Sanırım güz kendisini belli ediyor. Anladım... Eli kulağında... Sonbahar iyice yerleşiyor.
etmenin binbir çeşidi yok mu? İnanıyorum ki var. Mesela Dünya'nın şahidi
olmak gerçek bir ibadettir. Bunu sevdiğim bir yazarın kitabından
öğrendim. Bir sonbahar günüydü. Güneş sımsıcak ışınlarını çılgınca
yeryüzüne göndermekteydi. Yüzümü güneşe karşı korumaya almış, şapkamı takmış,
bahçedeki şezlongta oturuyor, İhsan Oktay Anar'ın Puslu Kıtalar Atlas'ını
sessizce okumayı sürdürüyordum. Tek ömürde tek yaşamla yetinmek istemeyen bir
bünyeye sahibim. Sanıyorum bu sebeple hayal kurmayı seviyorum. Her kitabı okurken, içimde yepyeni bir hayata seyahate çıkıyorum. Elimdeki kitaba
göre, her insan şu ya da bu şekilde dünyayı okumalıydı. Kuran'ın
kendisi peygamberin dünyayı nasıl okuduğuna bir örnekti ve onun ardında giden
herkes, dünyayı onun gibi okuyup şahadetlerini yazmalı ve bunları başkalarına
aktarmalıydı. Dünya'ya şahit olmanın yolu ise maceranın kendisinden başka bir
şey değildi. Yaşanılanlar, görülenler ve öğrenilenler ne kadar acı olursa
olsun, macera insanoğlu için büyük bir nimetti. Çünkü dünyadaki en büyük
mutluluk, bu Dünya'nın şahidi olmaktı. Düşünceliydim. Eve girdim. Başımdaki
şapkayı çıkardım. Elimdeki kahveyi iyice koklayıp bir yudum içtim. Fincanı
şapkamla birlikte, Puslu Kitaplar Atlas'ının yanına masanın üstüne bıraktım.
Koltuğa, sırtüstü uzandım. Gözlerimi kapadım. Düş görmeye
bir mağarada yapayalnızdım. Dehlizler açarak yer altında ilerliyordum. Yerin
kim bilir kaç kat dibinde olmama rağmen dehlizlerin duvarları sanki toprak
değil de karanlık bir sisti. Kazmamı duvara vurdukça toprak zifiri bir karanlık
bir dumana dönüşüyor ve bu sis, dizlerimden aşağıya yayılıyordu. Ne var ki bu
duruma şaşırmış görünmüyordum. Bıkıp usanmadan kazıp sarkıt ve dikitlerle dolu
sayısız mağaraya, kaynar suların gürüldediği hesaba gelmez yeraltı nehirlerine
ve bir nice azman kertenkele iskeletine ulaşmıştım. Ancak, en ufak fısıltının
bile madeni duvarlarda gökgürültüsüne dönüştüğü bir mağaraya eriştiğimde
donakaldım. Sarkıtların altında ve dikitlerin üstünde tahtaları çoktan çürümüş
devasa bir gemi vardı. İçine girdiğimde hepsinden bir erkek ve bir dişi olmak
üzere envai çeşit hayvanın iskeletini görüp korktum. Dehşet içinde güverteye
çıktığımda, mağarada gördüklerim kanımı dondurdu. Paslanmış zırhlarıyla demir
peçeli yeniçeriler mağaranın duvarlarından, sanki bir sisi yarıyorlarmış gibi
çıkıyorlardı. Yeniçeriler karşı duvarın içine girip kaybolunca, dehlizimi bu
yönde açmaya başladım. Durup dinlenmeden yerin altına indim, cinlerin
yıkandığı kaynar çamurları, ergimiş kurşun ırmaklarını, deliklerden püsküren
kibrit buharlarını geride bırakıp mıknatıslı bir mağaraya geldim. Burası bütün
pusulaların gösterdiği yerdi. Dehşetten donakalmıştım. Çünkü kara alevler
mıknatıslı duvarları yalıyor, geçmişin ve geleceğin bütün günahkârları bu
mağarada azap içinde inliyordu. Burası, varabileceğim nihai derinlikti. Kaçıp
kurtulmak istedim. İçimdeki bir ses bana, bir ağaç kökünü izleyip yukarı
çıkmamı söyledi. Kibrit buharlarının arasında, o ağacın kökünü böylece buldum.
Yukarıya yol alırken, ejderhaların koruduğu hazineler, yaşayıp ölmüş bütün
hayvanların kalıntılarına rastladım. Mücevherli taçları, ve altın zırhlarıyla
yatan kral ölülerine, zincirlere vurulmuş lanetli iskeletlere, göğüslerine çakılmış
kazıklarla uyuyan upirlere, başsız gövdelere ve kesik başlara kayıtsızca
baktım. Kabir azabı çeken ölülerin inlemelerini ibretle dinledim. Kökü izleyip
çok geçmeden tilki, köstebek, tavşan ve fare yuvalarına ulaştım. Çaresiz,
yukarı doğru kazmaya başladım ve ağacın gövdesine eriştim. Artık
yeryüzündeydim. Yıldızları gördüm ve gecenin duru havasını ciğerlerime çektim.
Ayışığında ağacın silüeti seçiliyordu. Dolunaya erişmek istedim. Ağaca
tırmandım, sincapları uyandırıp yuvalarındaki kuşları ürküterek tepeye
erişince, dolunay sandığım şeyin, aslında ağacın yegâne meyvası olduğunu
gördüm. Bu meyvayı tatmak için dayanılmaz bir istek duydum. Gümüş rengi meyvayı
ısırdığımda hazineleri koruyan ejderhaların alevlerini tattım, kanlı
altınların, mavi azül taşlarının, kızıl yakutların dayanılmaz lezzetlerini
tattım, ateş ve suya hükmeden sultanların gazabını ve upirlerin hüznünü tattım,
mezarlarında iki meleğin sorguya çektiği ölülerin azabını, günahkârların
neşesini ve bu neşenin bedeli olan kara ateşin yakıcılığını tattım. Meyvesini
yediğim ağacın köklerinin uzandığı her yerden gelen binbir çeşniyi, binbir
lezzeti, binbir hüznü, binbir kahkahayı tattım. Bu yeraltının tadıydı ve
tanıdım. İhsan Oktay Anar'ın kitabından edindiğim Atlas'ın
bütün sayfalarını bu tatla tanıdım ve onda içinde bulunduğum dünyanın karanlık
gözlerimi açmakta zorluk çektim. Kendimi son derece yorgun hissediyordum. Sanki
yüzyıllık uykudan uyanmıştım. Eğer Dünya'nın şahidi olmak gerçek bir ibadetse,
ki inanıyorum ibadetti. Dünya'ya şahit olmanın yolu ise, maceranın kendisinden
başka bir şey değildi. Yaşanılanlar, görülenler ve öğrenilenler ne kadar acı
olursa olsun, macera insanevladı için büyük bir nimetti. Az önce sırf
ibadet olsun niyetiyle, kendimi Puslu Kıtalar Atlası'nın sayfalarına
gömdüm. Mutluluk neydi ki? Yüreğimi dinledim. Mutluluk, ehlinin elinden çıkmış
bir puslu kıtalar atlasıyla maceraya atılıp, Dünya'nın şahidi olmak demekti.
Yazara hayallerimi kışkırttığı için teşekkür ettim.
Umarım yazar afeder beni, italik yazılar, İhsan Oktay Anar'ın Puslu Kıtalar
Atlası'ndaki cümlelerinin kendime uyarladığım halidir. Gönderen
puslu kıtalar adası
"Eylül'de aynı yerde ve aynı insan olmamı isteyen' notunu buldum kapımda. Altına saat: 16.00 diye yazmıştın, ve 16.04'tü onu bulduğumda. Daha o gün anlamalıydım bu ilişkinin yazgısını Takvim tutmazlığını Aramızda bir düşman gibi duran zamanı Daha o gün anlamalıydım Benim sana erken Senin bana geç kaldığını."
"Gittin. Şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza. Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana. Şimdi biz neyiz biliyor musun? Akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz. Birbirine uzanamayan Boşlukta iki yalnız yıldız gibi Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz Bir zaman sonra batık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca Kendi denizlerimizde sessiz sedasız boğulacağız Ne kalacak bizden? Bir mektup, bir kart, birkaç satır ve benim şu kırık dökük şiirim Sessizce alacak yerini nesnelerin dünyasında Ne kalacak geriye savrulmuş günlerimizden Bizden diyorum, ikimizden Ne kalacak? "Kitaplara sarılmak, dostlarla konuşmak, Yazıya oturup sonu gelmeyen cümleler kurmak, Camdan dışarı bakıp puslu şarkılar mırıldanmak.... Böyle zamanlarda her şey birbirinin yerini alır Çünkü her şey bir o kadar anlamsızdır İçimizdeki ıssızlığı dolduramaz hiçbir oyun Para etmez kendimizi avutmak için bulduğumuz numaralar Bir aşkı yaşatan ayrıntları nereye saklayacağınızı bilemezsiniz Çıplak bir yara gibi sızlar paylastığımız anlar, Eşyalar gözünüzün önünde durur birlikte yarattığınız alışkanlıklar Korkarsınız sözcüklerden, sessizlikten de; bakamazsınız aynalara, Çağrışımlarla ödeşemezsiniz." "Şimdi biz neyiz biliyor musun? Yıkıntılar arasında yakınlarını arayan öksüz savaş çocukları gibiyiz. Umut ve korkunun hiçbir anlam taşımadığı bir dünyada Bir şey bulduğunda neyi, ne yapacağını bilmeyen çocuklar gibi" "Ayrılığımızın kışı başlıyor Giriyoruz kara ve soğuk bir mevsime. " "İyi bak kendine Gözlerindeki usul şefkati Teslim etme kimseye, hiçbir şeye"
NOT: Şair umarım afeder beni, Murathan Mungan'ın Yalnız Bir Opera adlı şiirinin bazı dizeleriyle, Zagor karelerini eşleştirdim. İtiraf etmeliyim ki, dizelerin yerlerini de değiştirdim.
"hiçbir yer, hiçbir şey, hiçbir kimse ve hiçbir zaman kazanamayacak"
Her gün birbirine benzer mi? Nasıl denirdi? Dün dündür, bugün bugündür, öyle değil mi? Du bi... Aman diyeyim... Kafam bozuk ya şimdi... İnanmadığım lakırtıları inanıyormuşum gibi yazabilirim. Bi kalemde rüsva olabilirim. Amann yaa... Hayal Kahvem'de keyfimin kahyası benim arkadaşım. Zaten az önce eve geldim. Üzerine afiyet nasıl yorgunum anlatamam. Ayakkabılarımı fırlattığım gibi salondaki koltuğa geçtim. Canım sıkkın... Öfkeliyim. Nedir bu? Medeniyet denilen tek dişi kalmış canavar, her gün beni önüne katıyor. Ha babam de babam hamur gibi şekillendiriyor. Yılgınım. Günlük hayatımda her türlü mücadele karşısında ziyadesiyle hanım olmaya, uslu olamaya, hisli olmaya, gurur okşamaya, her soruya cevap olmaya, vizyonuma masaj yapmaya çalışıyorum. Bari Hayal Kahvem'de saçmalama hakkımı rahatça kullanabileyim. Herşeye boş vereyim, abarttıkça abartayım, yazdıklarımı kabarttıkça kabartayım. Beceriksiz olayım. Zavallılaşayım. Afilli bir hata yapayım. Vitesi boşa alıp tepe taklak yüreğime yuvarlanayım. Du bi... Hatta ustanın dediği gibi "marjinal olayım, uçta dolaşayım, tarikat kurayım, kendimi ömrüme asayım, efsane olayım, tarihe ara sıcak bir mevzu olayım." Şimdi aklıma yan gelip yatan adamın hikayesi geldi. Hani adamın biri sürekli yan gelip yatıyormuş. Çevresindekiler yan gelip yatan adama her daim "çalışsana, zengin olursun" diyorlarmış. Yan gelip yatan adam "zengin olunca ne olacak" diye sormuş. Çevresindekiler koro halinde "zengin olunca yan gelip yatarsın" demişler. Bütün gün yan gelip yatan adam da "zaten ben şimdi yan gelip yatıyorum, niye mesaimi boşuna harcayayım?" demiş ya hani... Hımm.. Bu hikayeyi kimden öğrendiğimi biliyorum ben... Usta bellediğim Metin Üstündağ'ın Denemeyenler'inden... Oh ya! Yazarın ömrüne bereket! Metin Üstündağ'ın kitabını elime aldım. Yazar bencileyin sıkıntılıdır. Dünyadaki "bunca kurban, bunca katliam, bunca yalan dolan, acı, sancı, geyik muhabbeti, trip, fıkra, efsane yetmedi mi?" deyu isyanlardadır. Kendisini evde çöp biriktiren insanlara daha yakın hissetmektedir. Ve der ki: "çöp biriktirmekle, para biriktirmek arasında hiçbir fark yok.. çöpler de çöp olmadan evvel kendilerince bir para değeri vardı, ama şimdi para değerleri gitti, anı ve sap değerleri kaldı.. çöp de para da kokuyor, kokuşuyor, kokuşturuyor sonuçta.. para, çöpün hammaddesi.. çöp, paranın ekşimesi, oksitlenmesi.. hayatımızdaki her şey para olmadan önce hiç televizyonlarda borsa haberlerinden evvel evinden çöp çıkan insan oluyor muydu ki.. para eşittir çöp, çöp eşittir para işte esas hikaye." Rüzgarın önünde altın sarısı bir yaprak gibi, yorgun, dermansız, çuval gibi hissedince, Metin Üstündağ'ın "hiçbir yer, hiçbir şey, hiçbir kimse ve hiçbir zaman kazanamayacak" tadındaki sözlerini ezberimden tekrarladım. Ne o? Öldüğümde poster olsam şu dünyaya ne olacaktı ki? Yazara uyup, kendimi hiç'lik derecesine indirmeliyim hemen. Evdeki çöpleri biriktirmeye başladım.
Heey, 25 Eylül'de 6. Beyoğlu Sahaf Festivali Başlıyormuş!
Orhan Veli Kanık Dün sabah Filmekimi için seçtiğim iki iş gününe kendime akortladım. O iki gün seyretmek istediğim filmleri işaretledim. Ne yazık ki seçtiğim filmlerin çoğunun bilet satışı bitmiş. Eli çabuk birileri gene benden önce bu filmlerin biletlerini satın almış belli. Anlaşılan gene kısmetime denk gelen filmleri seyredeceğim. Biliyorum her birini çok beğeneceğim. Seyredemediklerimi ise, yıl içinde bir şekilde bulup buluşturup, gene evde kendi kendime film festivali tertipleyip izlemeye niyetleneceğim. Neyse... Filmekimi'nin 11. yılıyken, ben 3. yıldır Filmekimi'ne gidiyor olacağım. Yüreğime film festivaline gitme arzusu eken, Tersninja'ya ve o zamanlar Tersninja'da yazılar yazan Numan Serteli'ye buradan teşekkür etmeliyim. Yılda iki gün Filmekimi'ne, iki gün de İstanbul Film Festine gidiyorum. Hayatımın hayhuyu, rutin koşuşturması içinde kendime ait, sadece kendime ayırdığım bazı günlerim olsun istiyorum. Film festivalleri ve kitap fuarları için ayırdığım günler bunlardan bazıları oluyor. O günler kendimi iyice çitiliyorum. Duygularımı köpük köpük abarttıkça abartıyorum. Yılda iki defa da olsa, benim gibi köyde yaşayan, fazla özelliği olmayan basit birine film festivallerinde İstanbul'a gitmek, bir sinemadan çıkıp diğerine girmek, Beyoğlu'nun ara sokaklarında dolaşmak, Emek Sineması'nın yeniden açılacağını umutla hayal etmek, salaş bir sandalyeye çöküp ince belli bardaktan demli çay içip simit yemek, insanları seyretmek, seyrettiğim insanlar arasından birinin, okuduğum bir roman kahramanı olduğunu farzetmek, herşeyi iyi ve güzel tarafından görmek, sinema yoluyla dünyayı dolaşmak, aynı bir film gibi bir gün yaşamımın sona erecek olacağını yeniden algılamak, sanatın ve sanatçının yanında hiçliğimi farketmek, insan duygularının müşterekliğini sezmek, sevginin varlığının en şifalı şurup olduğunu hissetmek, küçük sevinçlerin içimde uyandırdığı koskocaman haz duygusu gibi sayısız katkı sağlıyor. Zenginleştiğimi anlıyorum. Köyüme coşkuyla dönüyorum. Tanrım, lütfen bu coşku beni terketmesin!
if ı fell,
Ne vakit başladı bu sevda bilmiyorum. Daha ilk görüşmemizde, "Ben hiç böylesini görmemiştim. Vurdun kanıma girdin itirazım var." diyesim gelmişti diye hatırlıyorum. O gün bugündür onu tutkuyla seviyorum. Ne yapsam vazgeçemiyorum. Hayır, sadece benim bildiğim ortamlarda karşılaşsak neyse. Kendimi oyalayacak bir şeyler bulabileceğimi düşünüyorum. Ama heryerde karşıma çıkıyor. Kafamı dağıtmak için avare avare gezindiğim büyük alış veriş mağazalarında, kokusuyla beni kendimden geçiren kafelerde, yeni bir müşterinin adresini ararken bilmediğim ıssız sokaklarda, daldığım salaş pasajlarda, sinema festivalinde tam bir filmden çıkıp diğer filme girmek için koşturduğum Beyoğlu ortamında... Heryerde... Her fırsatta... Tam, unuttum işte dediğim anda... Birdenbire bakıyorum ki küt diye karşımda.. Kalakalıyorum. Tutkusu yerleşmiş ya yüreğime... Dayanamıyorum. En baştan başlıyorum. Çoğunlukla abartıyorum duygularımı. Gece gündüz birlikte oluyorum. Hayatım hep onunla doluyor. Dış dünyadan kopuyorum. Geceler boyu kendime "Benim de mi düşüncelerim olacaktı, ben de mi uykusuz kalacaktım, sessiz sedasız olacaktım böyle?" diyorum. Yoo. İnan deniyorum. Onunla ilgilenmemeyi deniyorum. Kendimi işe kaptırıp aşırı çalışıyorum. Sinemaya gidiyorum. Yemek yapıyorum. Arkadaşlarımla buluşuyorum. Spora gidiyorum. Yooo... Onu aklımdan atmayı asla beceremiyorum. Gözlerimi kaçırıp vurdumduymaz göründüğüm anlarda dahi ona karşı zayıf olduğumu çok iyi biliyor. İtiraf etmeliyim ki haklı. Konuşmasına gerek yok. Her defasında değişen dış görünümüyle, o asil duruşuyla, sakinliğiyle beni büyülemeyi beceriyor. Benim için hayatın özeti, oymuş gibi geliyor. Karşısında ezilip büzülüyorum. Acıyor mu acaba bana, inan bilmiyorum. Bildiğim... Onu nerede görsem, dayanamayıp uzattığı elini sıkıca tutuyorum. Dokunuyorum. Burnumu gövdesine dayayıp kokusunu içime çekiyorum. Her sayfasını tüm merakımla doya doya okuyorum. Vurdun kanıma girdin kitap, itirazım var! Sensiz yapamıyorum.
başımıza geldi. İşte biz edebiyat bilirsek daha derin bir düşünceye ulacağımız için, felaketin bize kazandırdığı bir şey olduğunu farketmemiz zor olmaz. Felaket bize ne kazandırır? Felaket bize, bizim için neyin önemli olduğunu görmeyi sağlar. Yani hayatım mı önemli, suyun
ya da enkazın altında kalan param mı önemli, kendi canım mı önemli, falanca eşyam mı, yükte hafif pahada ağır olan mı, manevi değeri olan mı, manevi değer nedir? Anlatabildim mi? Yani felaket hayatımızda hızla yeniden bir düzen kurma, zihnimizde yeniden bir düzen kurma refleksi getirir. Ama düşünemiyoruz. Edebiyat bilmediğimiz için düşünemiyoruz. Siyasetçilerimizin de çoğu, sanatçı diye alkışladığımız insanların da çoğu, yöneticiler, iş adamları, patronlar, amirler, edebiyat bilmedikleri için hepsi de, iyi durumda değiller diye bir probleme işaret etmiş olayım. " (Murat Menteş - Tahta Köprü'deki muhabbetinden)
Şimdi çıkmalıyım. Dönüşte kısmetse, dün gece pijamalarımı giymiş, Hayal Kahvem'in ayarlarıyla uğraşırken, yanlışlıkla tıklayıp, Hayal Kahvem blogspot'un yeni sürümüne geçince, beyaz sayfa lacivert bir karanlığa gömülünce, başıma büyük bir felaket gelmiş gibi nasıl korkup paniklediğimi, buncacık şeyden nasıl dünya başıma yıkılmış gibi hissettiğimi, sonra bir filmi ve senaryosundan kitaplaştırılan kitabını düşünüp, kendime nasıl geldiğimi, ardından Yaş Tahta'nın nasıl imdadıma yetiştiğini anlatmak niyetindeyim. Du bakalım... Hey, geç kaldım. Hemen gitmeliyim!
Nasıl sinir oluyorum kendime anlatamam! Allahım, nasıl yaptım bunu ben? Blogspotun hangi bela satırını tıkladım? Hayal Kahvem yeni sürüm diye bambaşka bir surata sahip oldu. Ne fena!
Hayır, becerikli olsam gam yemeyeceğim. İşte, buyrun, eskiye dönmeyi, değiştirmeyi denedim. Beceremedim. Kendime çok kızdım. Çook!
Afedersiniz, Hayal Kahvem'i eski sürüme nasıl geçirebileceğim konusunda yardım edecek biri var mı acaba? Gönderen
Bir Gün Daha Küçük Sevinçleriyle Yaşandı Ve Bitti.
Dün acentesi olduğum sigorta şirketinde toplantı vardı. Erkenden yola çıktım. Öğlen vakti İstanbul'daydım. Önce bir müşterime uğradım. Sonra şirketteki toplantıya katıldım. Akşam iş çıkışı ne yaptım biliyor musun? Marş marş... Beyoğlu'na gittim. Cadde tıklım tıklım doluydu. Ben ise yapayalnızdım. Ne yalan söyleyeyim, memnundum yalnızlığımdan. Kendi kendime tek kişilik saklambaç oynadım. O sokak senin bu sokak benim çıkmazlarda dolaştım. Bir ara nasıl başım döndü anlatamam. Bil bakalım, baş dönmesine birebir şifa olan ilaç nedir? Heey!.. Kitap kokusudur elbette! Hemen bir kitapçıya daldım... Hemen... Hiç gecikmeden!.. "Yoooo, bu kez kitap bakmayacağım," dedim. İstikâmetim dergilerdi... Bildiğim bilmediğim her dergiyi elime aldım. Kiminin sadece kapağına baktım. Kiminin sayfalarını dalgalandırdım. Hayal Dergisi'ni hep duyardım. Hiç denk gelip okumamıştım. Yazılarına göz gezdirmeye başladım. Bir de ne göreyim? Şenol Bezci'nin Çokkare başlıklı karikatürü yok mu dergide? Hey, nasıl sevindim anlatamam. Hemen Hayal Dergisi'ni cebe attım. Psikeart'ın zaten her sayısını almışımdır. Her ay yeni bir konu işler. Bu ayki konu başlığı tam benlik. Hayal Kırıklığı!.. Ne var? Aaa!.. Kırıklık mırıklık, hayalle ilgili işte... Sevinerek dergiyi cebe attım. Sonra... "İnsan seni savunuyorum sana karşı." alt yazılı incecik bir dergi dikkatimi çekti. Bu sıralar, yüzyıllardır bitmeyen insanın insana yaptığı zalimliklerden ziyadesiyle mustaribim zaten... İnsanı, insana karşı savununan dergi Edep'i merak ettim. Edep'i de cebe attım. Milliyet Sanat 40. yılını kutluyormuş. Ne güzel! Dergileri çok seviyorum. Hele böyle yıllanmış dergilere hem saygı hem sevgi duyuyorum. Hiççç naylonundan çıkarıp, sayfalarına göz gezdirmeme gerek yok, hemen cebe... Sonraaa... Afrodisyas Sanat adlı mavi kapaklı bir dergiye gözüm ilişti. Bu derginin adını ömrümde duymamıştım. Elime aldım. Sayfalarını dalgalandırırken, Atlantik Kafe adlı bir öykü dikkatimi çekti. Ayaküstü okuma başladım. Nasıl güzel bir öyküydü anlatamam. İnanmayacaksın ama bir solukta okudum. Sanki Atilla Atalay yazmış. Heyecanla yazarın adına baktım. Yooo... Başka biriydi. Tayfun Topraktepe... Bu ismi bir yerden hatırlıyordum sanki... Evet ya, hatırladım. Fotoğraf galesinden seçtiğim, çektiği bir kaç fotoğrafını Hayal Kahvem'de kullanmışım. Vay canına sayın seyirciler! Öykü de yazıyormuş demek ki. Acaba başka öyküleri ya da öykü kitabı var mıdır diye merak ettim. Kitapçıya sordum. "Bizde yok," dedi. Ben de dergiyi merakla cebe attım. Diyeceksin ki "Nedir bu? Hayal Dergisi, Psikeart, Edep, Milliyet Sanat, Afrodisyas Sanat... Hepsini cebe atıyorsun... Ne o? Yoksa sen dergileri aşırıyor musun?" Yooo. Bakma sen cebe attım dediğime, takır takır ödüyorum paralarını vallahi, hem de seve seve... İstiklal Caddesi'nde gösteri yapan gruplar...
Fransız-Belçikalı ve Türk Çizgi Romanlarına Çapraz Bakış isimli sergi
31 Ağustos’a kadar devam ediyor...
Elbette Filmekimi'ne hazırlık niyetine Filmekimi kitapçığı... Elbette kokoreç... Elbette midye tava... Ve elbette turşu...
Aslında yediklerimi değil, gördüklerimi yazacaktım ama... Ne yapabilirim?
Filmekimi kitapçığım, yemeğimin altında kalmış.
Bir gün daha küçük sevinçleriyle yaşandı ve bitti. Bugünün kısa özeti, işte böyleyken böyleydi. Gönderen