en çirkini güzellerin.: it won't ever be what we want.
salonun köşesinde biriken tozlarla yaşamayı öğreniyoruz. süpürgenin ulaşamadığı noktada, başka bir şeyin devreye girmesine izin vermiyoruz. açılan pencereden giren rüzgarın bile yerinden oynatmaya cesaret edemediği o anıları, seviyoruz.
acılarımızla yüzleşirken en büyük haksızlığı yine kendimize yapıyoruz. acımasızca saldırıyoruz benliğimize, sırf karşımızdakine zarar gelmesin diye. biz hala en çok o'nu seviyoruz.
üzüntümüzü hep en içimizde yaşayıp, bildiğimiz kadar susup, hissettiğimiz kadar saklanıyoruz. içimizdekileri saklayıp, dışımızdan renkli kurdeleler sarıyoruz karşımızdakilerin ellerine. en ufak bir kıpırtıyı bile yutkunarak bastırmaya çalışıyoruz. taşma noktasına geldiğimiz an, gözümüzü kapatıyoruz.
yaşadığımız kaosu bastıracak daha büyük ve daha şiddetli kaoslar yaratmayı deniyoruz. ilk adımda geri çekilip kendi dağınıklığımızda ve pisliğimizde boğulmaya devam ediyoruz. uzandıkça geriliyor, dokundukça acıyoruz.
bedenimize silinmeyecek izler bırakıyoruz. unutmadığımız gibi her an hatırlamak için elimizden geleni yapıyoruz.
from zeynep özar | 23:00
~ life happens, the dears
dunno 24 Şubat 2013 06:04
hatıralar hep baş köşede tutulmalı ama eskiyen tişörtlerin toz bezi yapılması gibi bazı hatıraların varlık sebepleri de zaman içinde tekrar değerlendirilmeli. geçmişi olduğu gibi korumak adına olan biteni kendi üzerine almak korkaklık. bugünden vazgeçmek gibi. halbuki yanlış yolda yürümek doğru yolda beklemekten iyidir. bunları yazan, ben, çantasında bir yabancının çorabı, hiçbir yere gidemeyen. olsun, yanlış olduğunu biliyorum.
gözümüz kapalı yürümeyi öğreneli çok oldu.
zeynep özar 24 Şubat 2013 13:55
"bizim gibiler kendi kendini iyileştirmek zorundadır. kimse gerçekten yardıma ihtiyacımız olduğuna inanmaz."
o yol yanlış olsa da.
dunno 24 Şubat 2013 14:30
bir kere durursak tekrar devam edemeyeceğimizi bildiğimizden hep bütün çabamız. bu yüzden daima karmaşanın en orta yerinde olmak niyetindeyiz.
yaratılan kaos yeterince büyük olursa öncekinin yok olacağını kim söyledi bize? doğru değil. sadece artık sürecin bağımlısıyız.