Fethi Ahmet HARMANŞAH TAHAMMÜL ÜZERİNE!
Güncelleme : 2018-02-11 09:55:18Bu içerik 290 kez okundu.
Hepimiz insan olarak sınırları olan varlıklarız. Sadece irademiz cüzi değil, gücümüzde, sabrımızda, tahammülümüzde sınırlı. Dolayısıyla hepimizin kırdığı yumurta kırkı geçmiştir. Dolayısıyla insan trafikte olduğu sürece, yani yaşadığı sürece kaza, yani hata yapacaktır.
İnsan insandır ancak bu genel tarifin dışında, özelde her insan da farklı bir insandır.Bu farklılıkları yok etmek, en orijinal şekilde yaratılan insanı inkardır.Bunu tespit ettikten sonra yine genel değerlendirmeye geçersek insan hata ile iç içedir.Yani peygamberler dışında her insan hata yapar.Hatta bu insanı yaratan Allah’ın, insanı yaratma hikmetlerinden de birisidir üstelik.
Bir insanın kazandığı, diğerinin kaybettiği zaferler sadece nefsimizin hoşuna giden zaferlerdir.Üstelik bu zafer çoğu zaman arkadaşımıza, dostumuza, bizden olana karşı kazanılıyor.İşte dikkat edilmesi gereken nokta burası.Karşı tarafı zelil etmeden, mağdur etmeden, çok üzmeden kazanılan zaferler kıymetlidir.Mümkünse bunlara zafer dahi denilmemeli, çok sevinilmeden adeta iş geçiştirilmelidir.Hatta kazanıp ta kalben kaybedenlerin yanında olanlar işin erdemine ermişlerdir.
Bir takımın ligden düştüğü diğerinin de şampiyon olduğu maçlar gibi. Evet mücadele etmişiz, kazanmışız, sevinmek en doğal hakkımız olabilir ancak karşı tarafın üzüntüsüne de saygı duymalı ve sahada sevinç gösterileri yapmamalıyız, sevincimizi daha uygun ortam ve şartlarda yapmalıyız.Üstelik her şey bu kadar basitte değil.Kaybedilen bazen maçtan çok daha öte, kaybeden insan oluyorsa hiç sevinmemek daha doğru olur.
Bizim yolumuz (ki ne kadar uzaklaşmışız) ümmeti olmadan Cennete girmek istemeyen bir peygamberin, bedenimi o kadar büyüt ki Cehennemde başka yanan olmasın diyen sahabelerin, Allah dostlarının, yine başkasının günahı için ağlayan yüce gönüllü insanlarımızın yoludur. Ancak alınan terbiyenin, görülen örneklerin, unutulan güzelliklerin, bireyselleşmenin, cep olarak zenginleşip gönül olarak fakirleşmenin bir sonucu olarak bu günlere geldik.Sanki artık yaşayan örnek yok gibi.Soyu tükenmiş kuşlar gibi hissediyorum.Mehmet Akif’in dediği gibi sanki Kuran mezarlıklara okunmak için, kırkıncı, elli ikinci geceler için, fal bakmak için indirilmiş.Diriler nasipsiz kalmış.Onu okuyup yaşayan, sonrada karşımıza olgun, arif, kendini aşmış Mevlana gibi, Yunus gibi, Hacı Bayram Veli gibi, Abdulkadir Geylani gibi insanlar çıkaramıyoruz.
Ve yine yanlış olan bir şey daha var ki olanların da kıymetini anlayacak kimseler yok.Belki de arz talep dengesi bunda da vardır.Allah dostu az, kıymetini bilen de az.Ülkemiz gerçekten siyaset olarak ta manevi gelişme yönünden de az biraz rahat nefes aldığımız bir döneme girmiştik.Her şey gayet güzeldi.Artık Müslüman ülkesinde salyangoz satılmıyor, öz yurdunda garip kalınmıyordu.Ancak bu yine sanki çok görüldü.Çünkü bakıyorum da kıymeti maalesef bilinmiyor.Parti, cemaat, kişisel hırslar ön plana çıkarılmaya çalışılıyor..
Yanlış anlaşılmasın.Şu an karşımızdaki insanlar elbette ki birlikte rahmet olduğunu biliyorlar, küfrün bir millet olduğunu biliyorlar, ancak yinede bizim görevimiz iyiliği bilseler dahi hatırlatmak.Bu bizim görevimiz ve bunu yapmamız da kendi adımıza sorumluluğumuz.
Şu an yapılması gereken şu ki az konuşup hele hele kötü konuşup ortalığı toz duman etme zamanı değil, az konuşup çok dua etme zamanı.Şu an safları sıkı tutma zamanı.Çünkü şeytanların cirit attığı ve kongre yeri olarak ta Türkiye’yi seçtiği ve toplandıkları yer.Sabır ve tahammül bizim en iyi bildiğimiz şeyler olması gerekir.Ve eğer hançerde Müslüman eli olursa bunu affetmek mümkün değildir.Ne biz nede Yüce Yaradan bunu affetmez.Allah birliğimizi ve bütünlüğümüzü bozmasın duasıyla ve sizin aminlerinizle sözümüzü noktalayalım.Vesselam.