Sardunya: Ölüp de doğmamak ayıp olur hayata karşı
Her ölümün fiyonklu eşantiyonuysa doğum, benim hayali paket programım şöyle olmalı ölümden sonraki doğumumda:
Gece doğmalıyım. Çok karanlık bir kış gecesinde. Doğa cilve yapıp aklını başından almamalı annemin, babamın. Kış olmalı ki baharı beklerken sıkılmasınlar. Ben oyalayayım onları. Gece doğmalıyım. Çünkü sabaha kadar uyumalıyız. Yeni günde hepimiz birbirimizin gözünün içine bakacak kadar dinlenmiş olmalıyız. Normal doğumla gelmeliyim hayata. Doğumumla çektirdiğim sancıları en kolay ancak böyle unutturabilirim anneme. O sancı çekerken annesi elini tutmalı. Kadından kadına aktarılan gizli bir hayat iksiri gibi, bayrak yarışının bayrağı ben olmalıyım. Annesi vermeli ilk anneme beni. Normal doğum olmalı ki anne karnında üstüme sinen sıcaklık geçmeden annemin memesini bulmalıyım. Ne ilk çocuk olmalıyım ne son. Her an kaynayıp gidebilecek kadar sıradan sıfatlarla doğmalı, canımı dişime takıp sıradanın ne kadar özel olduğunu ispat edebilmeliyim ilk ve son çocuklarına tüm ailelerin. O kadar büyüleyici bir normallikte olmalı ki doğumum, annemin de her anne gibi anlatmaktan usanmayacağı, sonu belli ama ayrıntıları motiflerle bezeli güzel bir doğum hikayesi olmalı.
Beyaz zıbınlar giydirmeliler bana. Hiçbir renge kaymadan, beyazlara sarmalılar. Sonra beni katık yapıp hayatlarına annemle babam, herkesin kendi renklerinde canlanacağı güzel bir hayatla kundaklamalılar...
şimdi daha güzel dünya...
iyiki varsın sardunya...
burda olmaktan, seni okumaktan mutluyum...
19 Haziran, 2009 01:52
19 Haziran, 2009 06:34
pek bir bayıldım yazıya
19 Haziran, 2009 07:15
Öyle güzel bir anlatı olmuş ki.. Sanki gerçekten de kendi doğumunu anlatmışsın, tüm canlılığıyla hatırladığın doğumunu..
Uzun zamandır okuduğum en güzel yazı, teşekkürler..
19 Haziran, 2009 09:06
ölümle ilgili yazından sonra bu doğumla ilgili yazın pek bir yakıştı benim günüme :) her yeni gün yeni bir doğuş aslında, çok güzel yazmışsın, yeniden doğasım geldi, böyle çığıra çığıra.
19 Haziran, 2009 09:17
çOCUKLUĞUMUN DEDE EVİNDE DİNLENEN ARKASI YARIN TONUNDA,YİNE YÜREĞİME ELLEYEN SATIRLAR SEVGİLİ SARDUNYA...
SEVGİ VE SELAMLAR GÜZEL BURSA'M'DAN SANA VE
SENİN HEMŞERİ YAPTI YAPACAĞINI.ÇOK YAZILDI ÇİZİLDİ DİYE KALEM OYNATMAYACAĞINI BİLSEM DE FİKRİNİ MERAK ETMEDİM DESEM YALAN OLUR HANİ???
19 Haziran, 2009 09:58
kendi doğumunu planlamak, ne değişik bir deneyim olurdu... Cok keyifli bir yazı...Eline sağlık
reenkarnasyona inanmasam da heybetli bir yazı çıkmış yine çevirilerin arasından layıkiyle :))
19 Haziran, 2009 10:30
Iyiki dogdun Sardunyam, devam et yine yine dogmaya, dünya seninle daha bir güzellesiyor:))
19 Haziran, 2009 10:35
Çok ayıp olur tabi ya..ve ne ahenkli, keyifli olur böylesi bir doğum.
19 Haziran, 2009 11:56
Daha güzel anlatılabilir miydi doğum...Sanmıyorum...
19 Haziran, 2009 13:01
Nedir ilk ve son cocuklarla alip veremedigin bakiyim senin :))
Saka bir yana, satir aralarina sigmayacak kadar guzel ve ozel buluyorum bu tespitlerini. Satasmam bundan. Tabii bir de, ilk cocuklara bicilen o ozel olma halininin aslinda nasil da kahredici bir muebbet hapis cezasi oldugunu, yani hic de ozenilmemesi gerektigini, galiba Sardunya da iskalamis diye dusundugumden.
Guzel bir haftasonu diliyorum sana ve ailene.
19 Haziran, 2009 18:27
Cok degisik !
Bu arada hosgeldin, ben de hosbuldum :)
20 Haziran, 2009 03:15
Nasıl bu kadar güzel yazılır nasıl insan yazının içinde kayıp olur gider.Ve nasıl; acı olsa,komik olsa, heyecanlı olsa, neşeli olsa, düşündürü olsada her yazının sonunda gülümsetiyorsun insanı?
20 Haziran, 2009 15:00
Ne kadar hoş bir yazı yazmışsınız. Teşekkürler
22 Haziran, 2009 18:06
hayir seni bence bir kalem buyuttu. ne yazdigini bilen, hayatla konusan bir kalem bu. ben bu kadar keyifle bir yazi okumadim daha once.
26 Şubat, 2011 06:21