05 Haziran 2017, Pazartesi HASAN BÜLENT KAHRAMAN
Sosyalizm o aşamadan sonra bambaşka bir sistematikle yeniden doğabilirdi. Olmadı. Gelişen yeni teknolojiler, ürettiği yeni zihinsel kabuller solun temel dayanaklarını aldı götürdü. Bugün ne kadar ihtiyaç olsa da kimse solun 20. yüzyıl ana ilkeleri üstünden, 'proletarya/ işçi sınıfı üstünden bir tez üretemiyor. Sadece İngiltere'de İşçi Partisi'nin tarihinin en dip noktasında olduğunu söylemek yeterli. *** Başlangıçta gülündü geçildi ama zamanla, 1990'larda küçük bir nüve olarak başlamış ve özünde solla birlikte gelişeceği düşünülen çevreci hareketler kendi içlerinde gelişip başlı başına bir ideoloji niteliği kazandı.
Şimdilik, daha önceki yazılarımda yazıp söylediğim şekilde, bu 'ideoloji', haydi daha doğru tabiriyle yazayım, 'pseudo-ideoloji', (yalancı ideoloji) 'quasi- ideoloji' ('ideolojimsi') elitlerin, beyaz yakalıların ilgi alanında. Henüz kitleye kendisini kabul ettirmedi. Büyük imkânlar kazandı. Fakat her şeye rağmen sınırlı. Dolayısıyla o çevrelerin oluşturduğu ve benim 'nesnesiz muhalefet' dediğim kesimin geliştirdiği siyasal söylemin bir unsuru. *** Trump, Paris İklim Anlaşması'ndan çekilince kopan kıyamet ve o kıyameti koparanların sınıfsal niteliği bu görüşümü doğruluyor. Elitler, eğitimliler, üst gelir grupları tepki gösteriyor. Ama kitlenin bu meseleye aldırdığı yok.
Aksine, açık açık konuşalım, Türkiye gibi henüz gidecek uzun yolu olan ülkelerin, çevrecilik sınırlamaları, kısıtlamalar ve daha birçok yaptırımla neler kaybedeceği de henüz yeterince konuşulmuyor. *** Bir kere işin bu yanını saptadıktan sonra şimdi başka bir çehresine bakalım.