..Biz ki her dem yeniden doğarız; bizden kim usanası: Sınırlı ben ve sınırsız anlam..
Sınırlı ben ve sınırsız anlam..
Insana düşen keşfederek yaşamaktır.
Sürekli bir heyecan içinde ve keşfederek yaşamak. Duyarak, düşünerek.. yaşamak; yaşadığını bilmektir.
Hayatın bir parçasıyım ben. Ona katılırım Istesem de istemesem de.
Bana sunulanı verilen sürenin sonuna degin düşünmeden...sorgulamadan, bilmeden, görmeden aramadan istemeden, sevmeden .... yaşayabilirim.
Ancak, bu anlamsız değilse de, anlamını bilmediğim bir hayatı yaşamaktan başka bir şey değildir .. Insan anlamın da bir parçasıdır esasında. Bize düşen yaşamaktır ya .. yapılacak ne varsa yapılmış nasıl olsa .. Takılmadan hiçbir şeye, hayata takılıp giderim ..
Ama neyse ki, hayat bu kadar basit değildir. Benim hayatımın anlamlı veya anlamsız olması benim elimdedir. Yani ... öyleyse önüme-her an değişebilir-hedefler koyup, Hayatımı anlamlı da kılabilirim.
İradem sınırlıdır. Sınırsız sayıda isteklerde bulunabilme yeteneğime karşın her istediğim olmaz benim.
Bugüne degin "ol" dediğimle olmadı hiç isteğim.
Yine de isterim de isterim ...
Benden istenen neyse odur olan.
Çalışırım, öğrenirim, eylerim.
Beni anlama götüren güzergahtır çünkü bu.
Yine isterim. Yine çalışır ve yine eylerim.
Ve o sınırlı irademle Sonsuz Hayata hizmet ettiğimi bilirim ..
"Sorgulanmayan bir hayat yaşanmaya değmez" (Sokrates)
Gönderen ayferbilici zaman: 22:56
Etiketler: eylemek, hayata hizmet, istemek, sınırlı irade
Bazen hayatın sadece nefes almaktan ibaret olduğunu düşünüyorum...
ama bu sadece benim için geçerli. Çalışan, üreten, gelecek kaygısı taşıyan, yarını merak eden, geçmişi özleyenler için değil elbet.
Herşeyin istemekle olmayacağını, bazende zaman ve mekanın buna engel olduğunu, ne yapsamda olmayacağını çoktan kabullendim.
İnsan kaderini yaşıyor deyip kestiriyorum artık. Bu tembellik beni!!...
O yüzden hayat dolu insanlara, çalışkan insanlara hayranım.
21 Aralık 2009 08:39
sevgili lodoscum, bir ara yaşadığım zamanı algılamak için, anlamak için zamanı yani saniyeleri saymıştım. sayarken zamanı durdurduğumu düşünüyordum ama yaşamadığımı, anlamsız birşeye dönüştüğünü görmüştüm. ben de bıraktım çayıra, mevlam kayıra hesabı farkına varmasam da zamanın, yaşadıklarımın farkına vararak yaşamaya devam ettim, ediyorum.
haa! hala bişeyler istiyorum hayattan. bitmiyor istekler. ve her günü değiştirerek yaşama azmi, bir diğer güne taşıyor beni.
Sevgili Newbahar, hayat bazen sanki bizi görmezden geliyor, bazen de sırtımıza tonlarca ağırlık yüklüyor.
Bunun nedenini anlamak önemli. Ama ilk ve tek sebep kader değildir gibi geliyor bana. Kimbilir belki dikkati kendine çekmek için yapıyordur sadece.
Yine de..şiirlerinizden hayatın nefes almaktan çok öte olduğunu anladığınızı anlıyorum ben.
Üreten, çalışan, merak eden bir Newbahar var o sayfalarda..
Canım felsefecim yapamadığım tek şeyden söz ediyorsun bana..salıvermekten.
Sana bırakma..diyeceğim..Çünkü biraz olsun ipi gevşetmek iyidir ama bırakmak?? İşin o yönünü bilmiyorum aslında. Yine de salınca ipi, hayata sırt çevirmek,onu yarı yolda bırakmak, yarı yolda kalmak gibi bir şey olacak sanki. Eksik kalırmışım gibi geliyor o zaman. Ben ona çok asılıyorum sen de biraz yüz çeviriyorsun galiba.
Yaşadıklarını izlemen ve istemeye devam etmen harika. Onu ya da o olmazsa bunu. İstemeye devam etmeliyiz, bağlantının devamı adına.
21 Aralık 2009 21:21
Benim anladığım kadarıyla fazla zekisin.. fazla duygusalsın.. fazla akıllısın.. fazla iradelisin.. yani senin FAZLALIKLARIN var sevgili lodoscum..
Onlardan kurtul diyemem.. ama onları tanı diyebilirim.. hatta hoş tut da diyebilirim.. o zaman iradene sınır koymaman gerektiğini daha net anlayabilirsin.. O zaman kendini sorgulamak yerine ödüllenmeyi hak ettiğini fark edebilirsin..
Elinden, beyninden gönlünden fırlatıp atmayı düşündüğün her ne ise ve eğer geri gelmesini dönmesini istiyorsan, kesilecek ipe veya bağa gerek yok.. bumerang gibi fırlat gitsin.. bir gün bir yolunu bulup sana geri gelecektir.. gelmiyorsa.. gelmediyse bil ki o da başka atılan bumeranglara takılmıştır.
Yazdığın yazıyla ilgili bir yorum oldu mu olmadı mı bilemem ama bildiğim, biz birbirimizin ne dediğini, ne demek istediğini eninde sonunda biliriz!!...?? :)
Kader, insan, Tanrı...Bu muhteşem üçlü yani hayat, çok özel irdelenmiş.
Hocam haklısınız...evet, biz eninde sonunda ne demek istediğimizi biliriz:) Ayrıca sizin yazdıklarınız her zaman doğru yere gitmiştir, bilesiniz.
Bana yakıştırdığınız sıfatlar arasında fazla olan da var, fazla az olan da:) Korkarım ben her durumda zararda görünüyorum.
Ödül ve hak konusu...olacak bir şeyler sanki. Bazı şeyleri fırlatmayı başardığımda:)
22 Aralık 2009 23:44
Yaratıcı muhteşem yaratmış. Ve Onu izlemek çok zevkli (yapabildiğimce tabii).
Evet bütün her şey bu.
hayatta herkese yetecek kadar şans, herkese yetecek kadar fırsat var. herkese yetecek kadar keder, herkese yetecek kadar üzüntü de var.
o zaman şairin dediği gibi " hayat sana teşekkür ederim"
Bence çok doğru sözler bunlar. Herkese yetecek kadar..ya da belki ihtiyacımız kadar var herşey. Hayatla uyum için, bunu anlayabilmek ve özümseyebilmek zorundayız gibi geliyor.
Ben de minnettarım Hayata...
Teşekkürler size de. Sevgiyle.
29 Aralık 2009 21:25