Boşanmış Çocuklar | TurkeyArena
Geçmiş yıllarda istatistiklere bakıp, ülkemizi gelişmiş batı ülkeleri ile karşılaştırdığımızda bizi üzen bir çok kıyaslamanın yanında, yüzümüze bir gülümseme yerleşmesine neden olan ender istatistiklerden bir tanesi de bizim toplumumuzdaki boşanma oranıydı. Orana baktığımızda hala gülümseyebiliriz ancak ne yazık ki bu oran gittikçe kötüleşiyor. Eskiden toplumun önemli öncelikli problemleri arasında sayılmayan boşanma ve bu boşanma sebebiyle bocalayan boşanmış ailelerin çocukları artık öncelikli problemler arasında giriyor. Yazar, eşlerin ayrılmasından sonra bir çocuğun neler hissedebileceğini tüm yalınlığı ile anlatmaya çalışmış: Geceleri uyurken, babasının onu kucaklamasını, onunla güreşmesini bir daha hiç yaşayamayacak. Kravat bağlamayı, sakal traşı olmayı öğrenebileceği babasını her istediği zaman yanı başında bulamayacak, ergenlik döneminde cinselliği konuşamayacak. Örnek alabileceği bir babası yoktur artık. Siz "Var, ben buradayım!" deseniz bile, hep korku ve kuşkuyla bakacaktır yüzünüze.
Yazar, boşanma sürecinde olan bir anne babanın çocuklarının hissettiklerini de çok iyi bir şekilde aktarıyor okuyucusuna: Okuma yazma öğreneli iki yıl olmuştu. Annem okula hiç bu kadar sık gelmezdi. Neredeyse her gün ve saat okuldaydı. Bu aralar babamın eve gidiş gelişleri azalmıştı. Annem daha sinirli ve ürkekti. Eskiden bana bağırmaz, sehpanın üzerindeki bibloları kırdığımda dövmezdi. Beni birisinden korumaya çalışır gibi bir hali vardı. "Anne babam eve niçin az geliyor?" " İşleri çok yoğun. Bazen arkadaşları ile kalıp, işlerini bitirmeye çalışıyor." Benim anlamadığımı sanması, anneme kızmama neden oluyordu. İki yıl önce de denemişlerdi. Sonra babam eve, her gece gidip gelmeye başlamıştı. O zaman da anlamıştım, ama belli etmemiştim. Nasıl olsa babam gene evdeydi. Anladığımı bilmeleri şart değildi. Onlar beni, ben onları kandırmayı sürdürmüştük. Keşke kimse kimseyi kandırmasaydı. Bu sefer iş ciddiydi. Babam beni neredeyse hiç aramaz olmuştu. Çok üzülüyordum. Demek ki beni koynuna alıp uyutan sonra da yatağıma götüren babamdı. "Babamı özledim. Ne zaman gelecek?" "Seyehatte. Yakında gelir." "Ne zaman? Onu çok özledim." Her şeyi anlayabiliyordum. Annem ve babam anlaşamıyorlardı ve ayrılmak en doğru yoldu. Çok küçüktüm, ama anlayabiliyordum. Aslında küçük olduğumu büyükler söylüyordu. Benim sadece boyum kısaydı. Gözümün önünde olup bitenleri anlayabilmem için 1,80 boyunda ya da 90 kilo ağırlığında olmam şart değildi.