İLK GÖZ AĞRISI (6) : Sanem Bozkurt ve “Kravatlı Mavi Sakal”
Bu süreçte iki dönüm noktası oldu sanırım. Kitapları yemek istercesine seven cinsten bir okurdum ve yazarlar da gökyüzünde oturup arp çalan, yani fazlasıyla ulaşılmaz ve çok üstün insanlardı benim için. Sonra bir gün sevgili arkadaşım Hande (Ortaç) bir kitap yazdı ve benim hayatım değişti. Yazarlar gökyüzünden inip ete kemiğe büründü ve içimde heves edip duran birinin olduğunu keşfettim böylece. Yaratıcı yazarlık atölyesine giderek yazma sürecini öğrenmeye ve yazmaya çalıştım. Birkaç yıl böyle geçti. Sene oldu 2013 ve ben neden yazdığımı sorgulamaya başladım. Tam bu sırada altKitap Öykü Yarışmasında birinci oldum. Yazmaya devam etmek için çok büyük bir motivasyon oldu.
Anlatmak istediklerimi öyküyle daha rahat ifade ettiğime inanıyorum Bir de öyküdeki knock-out durumu beni cezbediyor. Öykü okumayı da bu sebeple çok seviyorum.
Kitaplarını okumaktan keyif aldığım birkaç tane yayınevine gönderdim dosyamı. Ayizi’nden çok kısa sürede olumlu yanıt geldi. Allah dağına göre kar verir derler ya, çok doğru. Seneler geçse, üst üste ret cevapları gelseydi, çok ısrarcı davranmaz, kolaylıkla pes ederdim. Neyse ki oldukça çilesiz oldu benim için bu süreç.
Kitabın editörü Neslihan Cangöz ile oldukça verimli bir çalışma gerçekleştirdik. Sihirli dokunuşları oldu. Fazlasıyla razıyım. Aynı şekilde Ayizi’nden de. Her şey söyledikleri şekilde ve belirledikleri takvime uygun gelişti. Hem Neslihan Cangöz hem de Ayizi ile çalışmak harikaydı. Kendimi çok şanslı hissediyorum açıkçası.
Bir hayali gerçekleştirmenin verdiği müthiş bir manevi haz eklendi hayatıma. Öykülerimi başkalarıyla paylaşabilmiş olmak şahane. Çünkü yazmaya başladığınız anda aslında zaten birilerinin okuması için yazıyorsunuz ve sonra yazdıklarınız bir bumerang gibi elinizden çıkıyor, güzel yorumlar ve beğeniyle de size geri dönüyor, oldukça hoş.
İlk kez bir öyküm 2012 yılında altZine’de yayınlandı. Yaklaşık üç sene geçmiş demek ki.
Yazmamın ciddiyetine inanmalarından çok bu kadar uğraşmamın ve harcadığım emeğin karşılığını almama sevindiklerini söyleyebilirim. Günlük hayat rutinimde bir değişiklik olmadığı için kitapla beraber özgürlük alanım genişlemedi veya dokunulmazlık zırhı gelmedi. Fakat bence bu bir açıdan iyi bir şey, çünkü sınırlarınızın olması sizi daha üretken olmaya zorluyor. Biliyorum ki her akşam sadece yarım saat ayırabilirim yazmaya. O süre inanılmaz kıymetli oluyor.
Bundan sonrasını ben de merak ediyorum. Şu an için hiçbir şey yazamıyorum, yazdıklarımı beğenmiyorum. Bakalım geçecek mi?
Ayizi Yayınları İlk Göz Ağrısı Sanem Bozkurt söyleşi
Etiketler: Ayizi Yayınları İlk Göz Ağrısı Sanem Bozkurt söyleşi