ELİF EZGİ UZMANSEL - SEVGİSİZ
Okunma Sayısı: 14632
Sevgimi yitirmeden önce
“Savaşta onlarca kişi ölüyor, sen ona üzülme, git bir tane keşin ölümüne üzül” diye ağzından salyalar saçarak klavye başı akbabalığına soyunmuşlara bakıp, “acı çekmelere” de kota koyuluyor demiştim. Eceli ile değil, merhametsizliğin ürünü olan herhangi bir silahla öldürülmüş herkese dökecek bir damla gözyaşımız yok muydu bizim? Bu kadar mı cimrileşmişti vicdanlarımız? Bilemedim… Konduramadım… Yanılmayı istedim. Hem de çok istedim bunu. Ve yanıldığımı görebilmek için, en basit, en yakın insan ilişkilerinden tutun da, birbirini bir kez dahi görmemiş insanlar arasındaki münasebetlere çevirdim gözümü…
Umudumu yitirdim, çünkü sakinlik anlarında kararlar alıp, kriz anlarında bütün yeminlerimizi bozuyor ve egomuz bize neyi emrediyorsa bir harf dışına çıkamıyoruz. Derin bir nefes alıp, “Şimdi, şu anda çılgınca öfkeye kapılmadan davranacağım” diyemiyoruz. Ve size yemin ederim her şey böyle başlıyor. Bu, sevgisizliğin ilk ilmeği…
anne boyutu yaşam elif ezgi uzmansel amy winehouse
İnsanın en kötü yanı, Tanrıcılık oynamaya bayılması... Hangi hayatın daha değerli(!) olduğuna karar verebilme özgüvenine sahip, 'insancık' çoğu zaman haddini aşıyor malesef... Kendi değersiz yaşamı sadece bir gölge oyunu çünkü...
Herkese yetecek kadar merhameti olmadiktan sonra insanin neye yara uc bes vicdan rahatlatma..