Yaz ve Jazz – Jazz Dergisi
4 Ağustos 2017 Zuhal Focan Yorum comments 322
Bu yıl 52’ncisi düzenlenen Finlandiya Pori Jazz Festivali 8 – 16 Temmuz tarihleri arasında yapıldı.
Her yıl 120 ile 160 bin kişinin izlediği festivalde bu yıl 2 küçük sahne, 3 de büyük sahnede 81 sanatçı ve grupla, 110 konser vardı. Bu konserlerden bazılarını sizler için izledik.
Lahitapiola-Lava, su kıyısında 500-600 kişilik oturmalı ama ayakta dinlenebilen 1000 kişilik, pek çok restoran ya da bar müşterisinin de rahatlıkla izlediği bir açıkhava mekanı. Festivalin ilk gününden son gününe kadar saat 12:00-22:00 arası her gün konser vardı. Daha çok lokal gruplar sahne aldı. Bunların başında Pori Big Band geliyordu. 12 Temmuz Çarşamba günü Finlandiya’da yaşayan Türk asıllı Anni Elif ve Edith Södergran konseri de bu sahnede idi. Sointi Jazz Orchestra ve Jaakko Laitinen & Vaara Raha’yı dinledik. Burada dinlediğimiz diğer konser 14 Temmuz Cuma günü 2010 yılında Nardis’te de sahne almış olan piyanist ve besteci Riitta Paakki Quartet idi.
Cafe Jazz festival bünyesindeki tek mekandı. Bizim Salon gibi yani. 200-250 kişilik. Burada her gece açılışı house band yaptı. Ardından lokal bir grupla devam eden geceyi yine house band ve konuklarıyla sonlandırdı. Benim kaçırdığım tek gecede Ambrose Akinmusire çalmış. Reiska Laine Band ile Önder Focan da 11 Temmuz’da bu sahnede sold out bir konser verdi. Burada Rönka-Tuuri-Heinola Trio’u dinledik, unutamayacağım konserlerden biriydi. Saat 21:00’de başlayan konserler jam-sessionlarla saat 04:00’e kadar sürüyordu.
Diğer mekanlar bir ada üzerinde yer alıyordu. Günlük veya kombine biletlerle de girilebilen bu konserlere yiyecek getirmek serbest ancak içki sokulamıyor. Çok büyük ormanlık bir alanda 3 farklı yere sahne kurulmuştu. Festivalin son 3 gününe denk gelen bu büyük mekan konserlerinin 13 Temmuz’daki Lokki Sahnesinde (Lokkilava) konserlerinden dinlemeye doyamadığımız tek konser Julian Lage Trio konseriydi. Son albümünden ve daha önceki albümlerinden parçalara yer verdi. Grubun birlikteliği üst düzeydeydi. Julian Lage olağan üstü tekniğini müzikal cümleler ile süsledi. Bu sene festival programında gördüğümüz en büyük eksikliğin sanatçı isimlerinin tanıtım listelerinde tamamının yer almaması idi. Grupta yer alan sanatçıların adları yazılı olmayan listeler bizim gibi ilgili takipçilere zorluk yaşattı. Çünkü adlarını daha önce duymadığımız harika bir basçı ve davulcu olan bu müzisyenlerin isimlerini yazamıyorum. Julian Lage’nin tadı damağımızdayken sahneye Bill Frisell Trio geldi. Basta Tony Scherr davulda Kenny Wollesen yer aldı. Bill Frisel son dönemde ilgi duyduğu country şarkılara yer verdi. Ancak repertuarını son derece sıkıcı bulduğumuzu da eklemek gerekir.
Ana Sahne (Paalava) en büyük sahne. 60 bin kişilik bu sahnede biz ilk önce Herbie Hancock Quintet’i dinledik. Lional Louke gitarda, James Genus basta, Vinnie Colaiuta’nın davulda yer aldığı konserde multi entrümantalist Terence Martin saksofon ve keyboard ve vocoder çaldı. Herbie Hencock sahnede dinamik tavırları ile beğeni gördü, müziğinde her zaman yeni ve taze arayışlar içinde olduğunu gösterdi.
Herbie Hancock Quintet’den sonra aynı ada ve aynı giriş ile kullanılan alandaki daha küçük sahnelerden biri olan River Stage (Jokilava) sahnesinde oldukça ilgi gören Jose Gonzales harika bir solo konser verdi. Adanın diğerlerine nazaran küçük sahnesinde ise The Bad Plus sahne aldı. O kadar açıkmış ve susamıştık ki, Bad Plus’ı biraz uzaktan dinledik ama ben yine de son 4-5 parçayı ön taraftan izlemeyi başardım. Aynı gün ana sahnede bütün alanı dolduran Jamiroquai sahnedeydi. Havanın da güzelliğinden, iğne atılsa yere düşmüyordu. Kafasında yanıp sönen, açılıp kapanan garip başlığıyla karizmatik şarkıcı tüm sevilen şarkılarına yer verdi. Hep bir ağızdan da söyletti.
Festivalin son gününde yine (Kirjurinluoto) Ada yollarındaydık. Zaten ufacık olan festival yolunda ve tüm çevrede rahatlıkla duyulan konserler saat 13:00’de başlıyordu. Saat 15:00’deki Michael Kiwanuka, Uganda asıllı İngiliz şarkıcı ve söz yazarı solo konseri ile ilgi gördü.
Bizim hedefimiz ise aynı sahnede yer alacak olan Jethro Tull idi. Programda ilan edilen saatlere tüm sanatçılar ve dinleyiciler uyuyor, hiçbir sarkma veya aksilik olmuyordu. İnanılmaz derecede sahne hızla değişiyor, beklenen saatte konser başlıyordu. Bir tek sarkma nedense Chaka Khan’da oldu bunu atlamak istemem. Ian Anderson döneminde olduğundan daha da entelektüel ve bilge göründü gözümüze. Esprileri ve günümüze dair fikirleri ile hem güldürdü hem de düşündürdü. Şarkıları da öyleydi zaten. Sahnede bir saniye bile durmadı. Yaşından beklenmeyen bir performans sergiledi. Flütünü yine ayağını dizine dayayarak çaldı. Yıllardır kullandığı gitarını da aynı ustalıkla kullandı. Yeni ve genç grubuyla tam bir uyum gösterdi. Onlarla gerçekten övündüğünü anlata anlata bitiremedi. Sevilen bütün parçalarına yer verdi. 1 saate yakın kısa bir set çaldılar. 20 küsur dakikalık Thick As A Brick’in festival için kısa versiyonunu çaldılar. Biste ise Aqualung’u çaldılar. İzleyici gayet memnun görünüyordu.
Jethro Tull konserinden sonra Chaka Khan alanına doğru tam yönelmek üzereyken sahne hızla değişti ve Cory Henry & The Funk Apostles sahneyi alınca yerimizden ayrılamayıp birkaç şarkılarını dinledik. Gerçekten çok iyi bir funk grubuydu. Havanın hiç kararmadığı büyük arena konserleri Chaka Khan ve ardından Grace Jones ile devam etti. Ama tamamına getirmeden ayrılmak durumundaydık. Küçük şehrin her mekanının dolu olduğu ve Önder Focan’ın son konserinin olduğu Korona Bar’a doğru yol aldık.
1996 yılından bu yana neredeyse kesintisiz izlediğimiz bu festival bence açık hava festivallerinin en başarılılarından. Ancak yaz festivallerinin zaman içinde daha popüler isimlere yer vermesi oldukça eleştiri alıyor. Ben bu konuya girmeden daha çok jazz dinlemenin yollarını aramaya devam etmekten yana olduğumu söylemek isterim. Önümüzdeki yıl 14-22 Temmuz 2018 tarihleri arasında yapılacak festivale de katılabilmek en büyük dileğim.
Previous article Vokalist Fuat Tuaç'ın İlk Albümü ‘Late Bloomer’ Kanada’da Yayınlandı