IŞIKLA YAZIYORUM: Nisan 2013
Kendimi bildiğimden beri sadece iyi insan- kötü insan ayırımı yaptığım için kavgaları, mücadeleleri, ötekileştirmeleri ve dışlamaları anlayamıyorum. Zihnim böyle programlanmamış, ne kadar zorlasam da havsalam almıyor, empati falan yapamıyorum 'kavgacı' zihniyetle. İnsan doğuştan mı böyle ( sık sık bunun doğruluğunu düşünüyorum) yoksa çevre, yaşanmışlık, birikimle mi şekilleniyor bu düşünceler ( muhtemel ki hepsinin bir karışımı) bilemiyorum.
Edebiyatçı insana ait duyguyu, düşünceyi en sade haliyle anlatabilen kişi. Kazancakis'de bunlardan biri. Bakınız pek sevdiğim roman kahramanı (belki de en sevdiğim, Budala'nın Prens Mişkin'i ile beraber ) Alexis Zorba ne diyor:
"Bir zamanlar diyordum ki: Bu Türk'dür, bu Bulgar’dır ve bu Yunan'dır. Ben vatan için öyle şeyler yaptım ki patron, tüylerin ürperir; adam kestim, çaldım, köyler yaktım, kadınların ırzına geçtim, evler yağma ettim… Neden? Çünkü bunlar Bulgar’mış, ya da bilmem ne… Şimdi kendi kendime sık sık şöyle diyorum: Hay kahrolasıca pis herif; hay yokolası aptal! Ve kendimi böyle azarlıyorum. Yani akıllandım, artık insanlara bakıp şöyle demekteyim: Bu iyi adamdır, şu kötü. İster Bulgar olsun, ister Rum! Hepsi benim için; şimdi iyi mi, kötü mü, yalnız ona bakıyorum. Ve yediğim ekmek üzerine yemin ederim ki, ihtiyarladıkça da, buna bile bakmamağa başladım gibime geliyor. Ulan, ister iyi, ister kötü olsun be! Hepsine acıyorum işte… Boşversem bile, bir insan gördüm mü içim cız ediyor. Nah diyorum, bu fakir de yiyor, içiyor, seviyor, korkuyor, onun da Tanrı’sı ve zıt Tanrı’sı var, o da kıkırdayacak ve dümdüz toprağa uzanacak, onu da kurtlar yiyecek… Hey zavallı hey! Hepimiz kardeşiz be… Hepimiz kurtların yiyeceği etiz."
Bundan fazlası boş lakırdı olur.