PARENKİMAL NÖROBEHÇET HASTALIĞINDA LEZYON DAĞILIM PATERNİNİN OLASILIK HARİTALAMASI KULLANARAK ANALİZİ
AHMED SERKAN EMEKLİ 1 ERSİN ERSÖZLÜ 1 TUNCAY GÜNDÜZ 1 MURAT KÜRTÜNCÜ 1
1- NÖROLOJİ ANABİLİM DALI, İSTANBUL TIP FAKÜLTESİ, İSTANBUL ÜNİVERSİTESİ, İSTANBUL/TÜRKİYE
Nörobehçet hastalığı (NBH), Behçet hastalarının %5-15inde görülmektedir. NBH, genellikle parenkimal lezyonlar veya serebral sinus ven trombozuyla ortaya çıkmaktadır. Parenkimal lezyonlar, sıklıkla mezensefalo-diensefalik bölgede ve beyinsapında kendine özgü bir dağılım paterni göstermektedir. Fakat, beyin parenkimindeki lezyonların dağılım paterniyle ilgili yeterli çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışmada, olasılık haritalaması ile NBH’nda beyindeki parenkimal lezyonların dağılım paterninin belirlenmesi, hastaların klinik ve laboratuvar özelliklerine göre lezyon dağılımındaki farklılıkların ortaya konulması amaçlanmıştır.
Çalışmamızda parenkimal Nörobehçet hastalarının standardize olmayan beyin manyetik rezonans görüntülemeleri kullanılmıştır. Aksiyel T2 ağırlıklı kesitlerdeki lezyonların sınırları, bilgisayar yardımlı dizayn (CAD) yazılımı aracılığıyla poligon olarak işaretledikten sonra yüksek çözünürlüklü hücresel verilere dönüştürülmüştür. Dijitalize lezyonlar 7 mm kesit aralıklı standardize edilmiş beyin taslağının üzerine taşınmıştır. Kesişen sınırların birleştirilmesi için alan analizi uygulanmıştır. Elde edilen haritalardan farklı hasta kategorileri için alt grup haritaları çıkarılmıştır. Bu kategoriler arasındaki değişkenliğin ortaya konulması için fark haritaları hesaplanmış ve bu haritalar üzerinde istatistiksel anlamlı farklılığın olduğu anatomik bölgeler ortaya konulmuştur.
Akut lezyonu olan 55 hastanın 66 manyetik rezonans görüntüleme kesitleri çalışmaya dahil edilmiştir. En sık etkilenen bölgeler pontomezensefalik bileşke, pons, talamus ve internal kapsül olarak bulunmuştur. Kadınlarda erkeklere göre beyin sapında, erkeklerde kadınlara göre bazal çekirdekler düzeyinde, ilerleyici olan ve hastalık şiddeti daha fazla olan hastalarda kortikospinal traktusun seyri boyunca, paterji testi pozitif hastalarda ise mesensefalodiensefalik bölgede ve ponsta lezyon olma olasılığı istatistiksel anlamlı derecede daha fazla olduğu bulunmuştur (p<0,01).
Bu çalışmada, standardize olmayan beyin görüntülemeleriyle lezyon olasılık haritası oluşturmanın basit ve yeni bir yöntemi uygulanmıştır. Daha önceki parenkimal NBH çalışmalarında, beyin lezyonları anatomik olarak kesin olmayan kategorilere ayırılarak sınıflandırılmaktaydı. Bizim çalışmamız, lezyonların kesin lokalizasyonlarını ve görsel olasılık haritalarını sunmaktadır. Hasta grupları arasındaki lezyon bölgelerinin farklılıklarının nedenleri ileride NBH’nın patofizyolojisine de ışık tutabilecektir.