ACEMIDEMIRCI Cumartesi, Ekim 24, 2015 Yorum Yok
Ankaralı olarak çok üzüldüğümüz bir Cumartesi idi o gün. Yüzler gülecek gibi değildi.
İnsanız ve üzülünce soluklanmak isteriz. Soluğu arka balkonda aldım soluklanmak için. Aşağı bakınırken gözüme bir hareket ilişti.
Bloğun bahçesine girmiş bir kaplumbağa, bahçe duvarı üzerindeki tel çite ayaklarını atıyor; ama dışarı çıkamıyordu. Eni konu bunalmış olmalıydı. Resimde de görüldüğü gibi benim keyfim de yerinde değildi.
Biraz seyrettim çabasını. Çıkamayacaktı. O teli aşması mümkün değildi. Hemen aşağıda indik eşimle.
Bu, üçüncü kaplumbağa oluyordu kurtardığım. Bağasının üzerindeki berelenmelere bakınca daha önce de zorda kaldığı anlaşılıyordu. Böyle meraklı olup o bahçe senin bu bahçe benim gezerse daha göreceği de vardı.
Kurtardığım ilk kaplumbağadan “Sadzida’nın Ziyareti” adlı öykümde bahsetmiştim. Bosna’dan gelen akrabalarla Anıt Kabir’de buluşmamız sırasında turist otobüslerinin altına girmesine az kalmışken fark etmiştim. Yola çıkmış ve tekerin altına doğru ilerliyordu. Arkasında onca yeşil alan, çalılar, muhteşem ağaçlar, çiçekler varken. Galiba yavaş oldukları için hızlı olan şeylere meraklılar. Araba, otobüs gibi.
Kaplumbağayı kaptığımla Anıt Kabir’in muhteşem yeşilliğinin içine bırakmam bir oldu. Önce korkup ayaklarını, kafasını içeri çekti. Sonra kurtulmak için kolunu, bacağını, başını çıkarıp debelenmeye başladı.
İkincisine bizim caddede rastladık. Yolda büyük bir taş izlenimi veren boz bir şey hareket edince eşim arabayı durdurmuştu. Ben de hemen inip kocaman kaplumbağayı aldım. Daha önce arabalar durmayıp üzerinden geçmiş olmalı ki bağasının üstünde koca bir delik vardı.
Kaplumbağayı aldığınızda önce korkup içeri çektikleri başları ve ayaklarını biraz sonra çıkarıyorlar. Huysuzlanıp, yaramaz çocuklar gibi kollarını bacaklarını oynatıp duruyorlar. Bu arada iç çekme gibi bir ses de çıkarıyorlar. Oflayıp pofluyorlar; herhalde kızgınlıklan
Kaplumbağaları çok severim ve öfleseler de kızsalar da zorda olduğunu görürsem onları kendi hallerine bırakamam.
Bu kaplumbağa, kurtardığım üçüncü kaplumbağa. İkincisi dışında birinci ve üçüncünün resimlerini çekme fırsatım oldu. Onu, arkadaki koruluğun çitinin hemen dibine bıraktık. Durup bana baktı. Durumu anladı galiba. Orada durup bakmaya devam edince biz ayrıldık, yoluna devam etsin diye.
"Tüm kaplumbağalar birbirine benzer; hadi bir dahaki karşılaşmamızda onu tanıyamazsam" korkusu olmaksızın. Zira bağasındaki berelenmeler, onun üzerine kazınmış imzası sanki.
▼ Ekim 18 - Ekim 25 (1)
Ankaralıolarak çok üzüldüğümüz bir Cumartesi idi o...