Sistemli Hizmet Adamı: Hafız Ali (r.a)
Biyografi / Tarih 17 Ocak 2015 Saat 17:15 /
Isparta Kahramanları Sempozyumu tebliğidir
İslamköy’de çok önemli hizmetlere imza attı. 1943 yılında Isparta’da tutuklanarak Denizli Hapishanesine gönderildi. Burada da Üstad’ı Said Nursi’ye çok yakın durmaya ve hizmetlerinde bulunmaya gayret etti.
Hafız Ali’nin, Denizli Mahkemesi’ndeki müdafaası da, O’nun Risale-i Nur hizmetine ve Üstad’ı Said Nursi’ye sadakatinin çok güzel bir numunesi gibidir. Hafız Ali, Denizli Ağır Ceza Mahkemesinde yaptığı kahramanca savunmasında, şunları ifade etmektedir:
Gariptir ki: Bu sır iddianamede keşfedilip dünyayı unutturacak derecede telkinat-ı diniye verilmiş diye yazılı olduğu halde hem siyasî cemiyetçi, hem tarikatçı, hem de halkı hükûmet aleyhine teşvik ediyorlar diye olan ittihamlarla nasıl kabil-i te’lifdir?
‘’İşte böyle sırf ahireti için, Kur’an’ın i’caz-ı maneviyesinden gelen Risale-i Nur’u okuyup kendi istifadesine çalışan bir ehl-i Kur’an’ı ve ehl-i ahireti cezalandıracak bir kanun tasavvur etmediğim gibi, ittiham edildiğim “siyasî cemiyetçilik” ve “tarikatçılık” ve “halkı hükûmet aleyhine teşvik etmek” gibi suçlarla hiçbir alâkam olmadığından yüksek mahkemenizden beraetimi taleb ederim.’’ (2)
Said Nursi ve talebeleri Denizli’ye getirilmeden önce, mahkûmlarla, adliye ve hapishanenin yetkililerinin de hazır bulunduğu bir toplantı yapılmış ve buraya getirilecek tutukluların çok tehlikeli olduğu ifade ile onlara rahat verilmemesi için telkinlerde bulunulmuştur.
Özellikle o zamanlar Denizli Hapsi’nin ağalarından olan ve cinayettenmahkûm bulunan Denizli’nin Beylerbeyi Köyü nüfusuna kayıtlı Süleyman Hünkâr’a bu konuda özel görevler verilmiş ve teşvik edilmiştir. Fakat Süleyman Hünkâr, Said Nursi ve talebelerini tanıdıktan sonra onların hizmetine girmiş, Denizli hapsinde yapılacak zulümlerin nispeten hafiflemesine vesile olmuş ve burada Meyve Risalesinin yazılması sırasında büyük hizmetlerde bulunmuştur.
Denizli Hapsinde, görevlilere verilen özel bir talimat gereği, Said Nursi, büyük bir baskı ve tarassut altına alınmış ve adeta aldığı nefeslere bile karışılmak istenmiştir. Burada tarassut-u mutlak(hücre hapsi) altında bulunan Said Nursi’nin, talebeleri ve diğer mahkûmlarla iletişimin kesilmesi için her yola başvurulmuştur
Teneffüse çıktığı zaman sürekli olarak Üstad’ın bulunduğu koğuşun penceresinin altına giderek, Üstad’ın bir ihtiyacının olup olmadığını anlamaya çalışırdı. Özel bir talimat alan bazı görevliler, böyle bir dehşetli ortamda fırsatını buldukları bir sırada Said Nursi’yi öldürmek kastı ile O’na şiddetli bir zehir vermişler ve kapısını da kapatarak, ölüme terk etmişlerdi.
Hafız Ali bu sırada yine pencerenin altından geçerken inilti seslerini duyar ve hemen Said Nursi’nin koğuşuna koşar. Bu arada hapishanede bulunan diğer Nur Talebelerine de haber verir. Said Nursi’nin koğuşunun kapısın açmak istemeyen gardiyanlara kapıyı zorla açtırdıkları zaman, Üstad Said Nursi’yi zehirin etkisiyle yerde kıvranırken görürler.
Said Nursi’yi bu şekilde, sekerat halinde ve vefat etmek üzere iken bulan Hafız Ali ve arkadaşları telaşla sağa sola koşmaya başlıyorlar. Kendisine verilen dehşetli zehirin ölümle burun buruna getirdikleri Üstad’larına yardım bulma maksadıyla, gardiyanları ve hapishane müdürünü çağırırlar ve daha sonra muayene etmek için bir doktor da hapishaneye getirtilir.
Said Nursi, bu konu ile ilgili olarak bir mektupta, şu görüşlere yer veriyor: “…Gizli düşmanlar beni zehirlediler. Ve Nur’un şehid kahramanı merhum Hafız Ali benim bedelime hastahaneye gitti ve benim yerimde berzah âlemine seyahat eyledi, bizi meyusâne ağlattı.’’(4)
“Sen adeta bizim ızdırârımızı dergâh-ı rubûbiyete iblâğ için urûç ettin (yükseldin). Üstadın bir sefîr-i mânevisi oldun. Senin sevimli fatıranın unutulmasına bizim için hiçbir imkân yok. Senin beşûş ve mültefit çehren, şefkatli ve mütevâzi nazarların bizim hayalimizde daima canlı bir varlık olarak yaşayacaktır…”
Hafız Ali vefat ettikten sonra Denizli kabristanına defnedildi. Üstad Hafız Ali’nin vefatı üzerine “Gizli düşmanlarım beni zehirlediler. Nurun şehit kahramanı merhum Hafız Ali benim bedelime berzah âlemine gitti” ifadelerini kullanması da çok ilginçtir.
“Sarf ve nahiv ilmini okuyan bir medrese talebesinin vefat edip, kabirde Münker ve Nekir’in: “Men Rabbüke” (Senin Rabbin kimdir?) diye suallerine karşı, kendini medresede zannedip nahiv ilmiyle cevap vererek, “Men mübtedâdır, Rabbüke onun haberidir. Müşkül bir meseleyi benden sorunuz, bu kolaydır” diyerek, hem o melâikeleri, hem hazır ruhları, hem o vâkıayı müşahede eden orada bulunan bir keşfü’l-kubur velîsini güldürdü ve rahmet-i İlâhiyeyi tebessüme getirdi. Azaptan kurtulduğu gibi, Risale-i Nur’un bir şehid kahramanı olan merhum Hâfız Ali, hapiste Meyve Risalesini kemâl-i aşkla yazarken ve okurken vefat edip kabirde melâike-i suale mahkemedeki gibi Meyve hakikatleriyle cevap verdiği misilli, ben de ve Risale-i Nur şakirtleri de, o suallere karşı Risale-i Nur’un parlak ve kuvvetli hüccetleriyle istikbalde hakikaten ve şimdi mânen cevap verip onları tasdike ve tahsine ve tebrike sevk edecekler inşaallah.”(9)
‘’Yani, mahkemeye dedim: Kusur varsa bütün o kusur benimdir. Nur talebeleri hâlis ve mâsum olup imanları için Nurlara çalışmışlar. İşte o ehl-i vukuf dahi Nurcuları kurtarıyorlar. Bütün kusuru bana veriyorlar. Ben de onlara, “Allah sizden razı olsun” derim. Yalnız, merhum Hasan Feyzi ve merhum Hâfız Ali’yi ve o iki mübarek şehidin sisteminde ve vârislerinden iki üç zâtı benim suçuma şerik etmişler. Fakat bir cihette sehvetmişler. Çünkü o zatlar, kusurda değil, belki hizmet-i imaniyede benden ileri ve benim hatalarımdan müberrâ olarak, zaafiyetime merhameten inayet-i İlâhiye tarafından bana yardımcı verilmişler. (11)
“Eyyühe’l- Üstadü’l-Muhterem, hayatımın her safhasından kıymetli ve o hayatı, pervâne-misâl, bir emrinin infâzına ateşte yakmaya her an hâzır olduğum kıymetli Üstadım. Üstadım, bize emânet olarak ve ne zaman alınacağı meçhul olan hayatın ve her zaman emrine âmâde ve hazır olduğum Cenâb-ı Mün’imin, o emânet üzerine ne gibi emri vâki olsa, inşaallah, bilâtereddüt emânetini iâdeye hazırız. Evet, Üstadım, belki de boyumdan aşan ve belki dâhilimin de siyah çamurlara mezc olduğu ve tefessüh etmeye başladığı bir zamanda Hızır gibi yetişip ve misl-i Lokman, Kur’ân-ı Hakîmin şifâhanesinden lemeân eden muâlecelerle (ilâçlarla) tedâviye başladınız. Hayat ismine lâyık bir hayat bahşına vesilesiniz. O hayatı ihsan edene ve vesile olan uğruna, o hayatı ifnâ etmemek kâr-ı akıl değildir”
Üstad Bediüzzzaman, daha mektubun sonuna gelmeden bu cümleye koyduğu “hâşiye” ile “Benim bedelime şehid olacağını hissetmiş. Kuvvetli ihlâsın kerâmeti olarak haber veriyor. Haber verdiği gibi şehid oldu” notunu düşmüştü. (12)
6-Hafız Ali Sisteminin en bariz özelliklerinden birisi de, iman ve Kur’an hizmetinin her şeyin önünde olmasıdır. Risale-i Nur’ları kendisinden sonra yazmaya başlayan ve üç ay gibi kısa bir sürede güzel hattıyla temayüz eden Hüsrev Altınbaşak’a olan gönülden tebrik ve takdir duyguları, bu güzel düşüncenin en bariz bir ispatıdır. Hafız Ali için önemli olan iman ve Kur’an hizmetinin en iyi şekilde ve insanları etkileyecek bir güzellikte yapılmasıdır. Bunun, kimin tarafından yapılması önemli değildir. Herhangi bir şahsi rekabet veya kıskançlık içinde olmadan, hizmetin en mükemmel bir şekilde ifa edilmesi, bu sistemin en önemli vasıflarındandır.Said Nursi’nin ifadelerinde, Hafız Ali’nin bu yüksek hasleti şöyle ifade edilmektedir:
Nur’un Birinci Talebesi Hulusi Yahyagil’in bu konudaki ifadeleri şu şekildedir: ”Bir Nur Talebesi, kardeşinin eksikliğini tamamlayacak, gediği varsa kapatacak, söküğü varsa dikecek, yarığı varsa tamir edecek. Allah yardım etsin. Dikkat edin, eğer bir kardeşinin yüksek sıfatları var, güzel hizmetleri var, güzel hususiyetleri var da, o kardeşinin o meziyet ve kabiliyetlerinden rahatsız oluyorsan, sen çok çiğsin. Daha doğrusu kelek ve kabaksın. Git kendini tekmil et, anlıyor musun? Kardeşinin meziyetinden, kabiliyetinden dolayı içinde bazı mikroplar nüksediyorsa senin mesleğinde, senin dünyanda nâkıslık var. Kendi niyetini düzelt.
O zat yanıma geldi; ötekinin hattı, kendisinin hattından iyi olduğunu söyledim. “O daha çok hizmet eder” dedim. Baktım ki, Hâfız Ali kemal-i samimiyet ve ihlâsla, onun tefevvukuyla iftihar etti, telezzüz eyledi. Hem Üstadının nazar-ı muhabbetini celb ettiği için memnun oldu. Onun kalbine dikkat ettim, gösteriş değil, samimî olduğunu hissettim. Cenab-ı Allah’a şükrettim ki, kardeşlerim içinde bu âli hissi taşıyanlar var. İnşaallah bu his büyük hizmet görecek.’’ (15)
‘’Hafız Ali kardeşim, Bir zaman Barla’da Cuma gecesinde dua ederken, senin “Âmin” sesini iki defa sarihan işittim. Arkama baktım, dedim: “Hafız Ali ne vakit gelmiş?” Dediler: “O burada yoktur.” Ben şimdi o vakıadan diyebilirim ki, üç dört saat mesafeden duama âminini işittirmesi, otuz günlük mesafeden buradaki zayıf davet ve duama kuvvetli ve tesirli bir âmin hükmünde olan yazıların imdadıma yetişmesi çok mânidar bir tevafuktur.’’ (16)
‘’Sabık üç tevafuku yazdıktan sonra, büyük Hafız Ali’nin gayet güzel mektubuyla, Hulusi-i sâlis Abdullah Çavuş’un manidar mektubu ve Hulusi Beyin ve Kâtip Osman’ın kıymetli mektuplarını aldım. Hafız Ali’nin mektubunda yazdığı şu fıkra, Konya âlimlerinin Risale-i Nur’u yazmakta ve takdir etmekte olduklarını ve tefsir sahibi Hoca Vehbi’nin (r.h.) Risale-i İhlâs karşısında mağlubiyetle beraber, Risale-i Nur’a karşı hayran ve takdirkâr olması münasebetiyle, Hafız Ali demiş: “Risale-i Nur’un bir kerametidir, öküze et ve arslana ot atmaz. Öküze ot verir, arslana et verir. O arslan Hocanın en evvel İhlâs Risaleleri eline geçmiş.” İşte, Hafız Ali’nin bu mektubunu aldığımdan ya altı, ya yedi gün evvel, Karadağ’dan inerken, birden diyordum: “Yahu, ata et, arslana ot atma; arslana et, ata ot ver.” Bu kelimeyi beş altı defa hoşuma gitmiş, tekrar ediyordum. Ya Hafız Ali benden evvel yazmış, bana da söylettirdi veyahut ben evvel söylemişim, ona yazdırılmış. Yalnız bu garip tevafukta bir farkımız var. O, “öküze ot” demiş, ben “ata ot” demişim.’’ (20))
‘’İki üç gün evvel, Yirmi İkinci Söz tashih edilirken dinledim. Gördüm ki, içinde hem küllî zikir, hem geniş fikir, hem kesretli tehlil, hem kuvvetli iman dersi, hem gafletsiz huzur, hem kudsi hikmet, hem yüksek bir ibadet-i tefekküriye gibi nurlar var. Bir kısım şakirtlerin ibadet niyetiyle risaleleri, ya yazmak veya okumak veya dinlemekliğin hikmetini bildim. Bârekâllah dedim, hak verdim. Bu mektuptaki beş altı meseleyi yazarken, Nur fabrikası sahibi Hafız Ali’nin mektubuyla, ihlasta ve çalışmakta ve ince düşünmekte mümtaz Hasan Âtıf’ın mektubunu aldık. Hafız Ali’nin mektubunda, Risale-i Nur şakirtlerinde sırr-ı ihlasın ne derece yüksek bir terk-i enaniyet ve hazz-ı nefsîdenteberri etmek gibi, ihlasın en yüksek seciyeleri Risale-i Nur şakirtlerinde tezahür ediyor diye bir delil oldu. Ezcümle: Hafız Ali diyor ki: Hüsrev kardeşimiz kendi kalemiyle yazılan “mu’cizâtlı Kur’an’ı fotoğrafla tab’ına taraftar olmaması ve demir harflerle müsaade oluncaya kadar beklemeye taraftar olması, onun fevkalade ihlâsına ve nefsin huzuzatından teberrisine kat’î delildir. Çünkü fotoğrafla tab edilse, onun kendi hattı olduğu için, binler Kur’an nüshalarını kendi eliyle yazmış gibi âlem-i İslamın manevi nazarında ve uhrevî sevap cihetinde büyük ve masumâne ve zararsız bir makamı terk edip, ihlasın sırrı için, hazzını unutarak, demir harflere taraftar olmuş. Ve gösterdiği yanlışlar düşmek sebebi ise, demir harflerde üç defa tab’a girmek noktasında dahi o yanlışlar bulunabilir. Elhâsıl: Hafız Ali’nin ihlâsından gelen ifadesi ve Hüsrev’i fevkalade ihlâs noktasında takdir etmesi ve Hüsrev de, gayet büyük ve bâki bir hissesini bırakıp, benim eskiden beri tekrar ettiğim bir dâvâm- ki, Risale-i Nur’un hakikî şakirtleri, hizmet-i imaniyeyi her şeyin fevkinde görür; kutbiyet de verilse ihlâs için hizmetkârlığı tercih eder- beni o dâvâda bilfiil tasdik etmesi cihetinden, bütün kuvvetimizle bu gibi kardeşlerimizi tebrik ediyoruz.’’(21)
1- Şahiner, Necmeddin, Son Şahitler, 1. Cilt, s. 312-313
2- A.g.e., s. 396-397
3- Nursî Bediüzzaman Said, Şuâlar, s. 290
4-. Nursî Bediüzzaman Said, Lem’alar, s. 263
5- Nursî Bediüzzaman Said, Şuâlar, s. 292, 330
6- A.g.e., s. 290-291
7- Şahiner, Necmeddin, Son Şahitler, 1. Cilt, s. 396
8- Nursî Bediüzzaman Said, Kastamonu Lahikası, s. 155
9- Nursî Bediüzzaman Said, Şualar, s. 233
10- Niyazi Beki, Risale Haber, http://www.risalehaber.com/mustafa-sungur-agabeyin-ardindan-14163yy.h
11- Nursî Bediüzzaman Said, Şualar, s. 347
12- Nursî Bediüzzaman Said, Barla lâhikası, s. 81
13- A.g.e., s. 210.
14- Nursî Bediüzzaman Said, Kastamonu Lahikası, s. 195
15- Nursî Bediüzzaman Said, Barla Lahikası, s. 87
16- Nursî Bediüzzaman Said, Kastamonu Lahikası, s. 28
17- A.g.e., s. 187
18- A.g.e., s. 8
19- A.g.e., s. 33
20- A.g.e., s. 197-198
21- A.g.e., s. 194-195
22- Nursî Bediüzzaman Said, Barla Lahikası, s. 69
Etiketler: abdulkadir menek, bediüzzaman, hafız ali, hizmet, nur fabrikası sahibi, risale-i nur, said nursi