09 Nisan 2020 - Perşembe 21:30 Bu haber 184 kez okundu
Edirne’de öğrencilik yaptığım dönemlerde “Adress” adında bir barda, bundan yaklaşık yirmi yıl önce, gözlerimden akan yaşlara engel olamayarak okuduğum bir kitaptı.
Yanıma yine üniversiteden öğrenci, daha önce hiç görmediğim, güzelce bir kız oturdu. Şaşkındı, o şaşkınlıkla sordu; “Yahu sen deli misin? Bu gürültüde kitap okuyorsun, bu yetmiyormuş gibi bir de ağlıyorsun. Ne okuyorsun da bu kadar seni duygulandırdı?”
- “Bir Karşıyakalının hayatını okuyorum” diye yanıt verdim.
- “Peki, kimdir, necidir. Sen tanıyor muydun bu Karşıyakalıyı da bu kadar çok duygulandın?” diye sordu.
İşin ilginç tarafı kitabın yazarı Cevdet Florat’ı tanıyordum ama kitaba konu olan Dr. Tibet Kızılcan ile hiçbir araya gelmemiştik, Karşıyaka’nın Voleybol Şube Başkanı olması dışında kendisini tanımıyordum.
- “Bugüne kadar hiç tanışmıyorduk ama kitabı okuduktan sonra kendi hayat hikâyemi okumuş gibi oldum” yanıtını verdim.
Peki, neydi Dr. Tibet Kızılcan’ın beni bu kadar derinden etkileyen ve “kısacık” olan yaşam öyküsü. Gelin kitabımızın kahramanını önce kitabın yazarı Cevdet ağabeyden okuyalım. Kitabını tanıttığım yazara “ağabey” diye hitap edecek kadar samimi oluşumuzun da havasını ayrıca atmış olayım.
“Sevilmeye küçük yaşlarda başladı ve ölümüne kadar onun hakkında bir tek kötü sözcük kullanılmadı. Sevgi üzerine kurulu bir hayatı oldu. Sevdi ve sevildi. Hem de kimsenin sevilmeyeceği kadar. Yaşadığımız süre boyunca birlikte yaşananlar olacak hep aklımızda. Yaşayan için anı defilesini izlemek de zor. Ama anımsadıklarımız bir yerde avuntumuz da olacak. Unutmak yaşananların güzelliğiyle hem kolay hem de zor. İnsanız işte… Anımsadıklarımız mı? Tibet’in gülüşü, Berna’nın Tibet’in en zor anlarında üzüntüsünü içine gömerek gülümseyen yüzü, Tüzüm Bey’in hala ağlayan gözleri, İmren Hanım’ın acıdan haykıran yüreği… Acı, aşk, özlem, sevgi, Karşıyaka, rakı, deniz, arkadaşlık, dostluk… Adam gibi adam ya da Tibet… Seni çok özledik. “
Kimdi bu Tibet Kızılcan? Beni neden bu kadar etkilemişti yaşam öyküsü? Tibet’in babası Tüzüm Kızılcan bir seramikçiydi. Ünlü seramik ustası Füreyya Koral ile bir süre birlikte çalıştı. Tibet 16 Kasım 1965 günü doğdu. Adını Tibet koydular çünkü “Tibet dağı” gibi görkemli bir çocuk olmasını dilediler. Küçük yaşından itibaren farklı bir çocuk olacağı belliydi. Daha ilkokul yaşlarında çok okuyor ve kompozisyon yarışmalarına katılıyordu. Henüz sekiz yaşındayken resim ve seramik çalışmalarını sergiledi. Çok küçük yaşlarda Karşıyaka Spor Kulübü ile tanıştı ve yeşil kırmızı renklere o yaşlarda âşık oldu. Karşıyaka Spor Kulübü için 70’li yılların ikinci yarısı karanlık günler olarak adlandırılabilirdi. Futbol takımı 3. Lig bataklığında küme düşmeme mücadelesi veriyordu. Karşıyakalılar kendi temsilcilerinden ellerini eteklerini çekmişlerdi. Tribünlere yüz kişi bile zor geliyordu. İlkokul sıralarında Karşıyaka Spor Kulübü’nün bu haline üzülen çocuklardan Tibetlerle aynı apartmanda oturan Tapu Müdürü Kemal Çoksever, Tibet’i bir gün Karşıyaka maçına götürdü. Tibet ilk kez bir maça gidiyordu. Çok mutlu oldu. Bir anda yeni bir dünya ile karşılaştığının farkına vardı. Büyük aşk başlamıştı. O andan sonra en büyük tutkusu Karşıyaka oldu. Karşıyaka Stadı’nda oynanan 3. Lig maçlarına ailesinden izinsiz gittiği günler de aynı günlere denk geliyordu. Takımın haline üzülüyor, “Bir gün bu kulübe ben başkan olup bu takımı kurtaracağım” diye söylenip duruyordu.
Tibet, 1981-1982 döneminde lise öğrenimi için İzmir Atatürk Lisesi’nde okumaya başladı. Akranlarına göre farklı bir genç olmuştu. Tibet’in özgürlüğünün kısıtlanmasına tahammülü yoktu. Kendisine yol gösterilmesinden ve öğüt verilmesinden kesinlikle hoşlanmıyordu. Dersleri fazla iyi değildi, geçecek kadar not almayı tercih ediyordu ama tıp fakültesini kazandı.
Üniversite yıllarında Berna adında İzmirli çok güzel bir kızla tanıştı. Berna ile ilk dışarı çıktıkları gün Karşıyaka’nın maçı vardı. Akşamüzeri Berna ile daha çok zaman geçirebilme olanağı varken Tibet maça gitmeyi tercih etti. Berna bu duruma bozuldu ancak sesini çıkarmadı. Tibet o gün, neyse o olduğunu Berna’ya göstermişti. İlk günden oyunu dürüst oynuyordu. Karşıyaka Spor Kulübü’nün onun gözünde çok önemli bir yeri vardı. Bu inkâr edilemeyecek bir konuydu. İlk günden Berna’ya yalan söylemiyordu.
İnsansız yaşayamazdı Tibet. Yaşamının her anında çevresinde hep insanlar oldu. Sadece insanlar mı? Tüm canlıları çok seviyordu. Özellikle köpeklere karşı büyük sevgi duyuyordu. Tibet’in hayvanları sevmesi için bu hayvanların bir özelliğinin olması gerekmiyordu. Köpeğin sokak köpeği ya da cins bir köpek olmasının onun için bir önemi yoktu. Yaşama sıkı sıkıya bağlı, yaşama sevinci ile dolu olan genç doktora bir gün “Rectum kanseri” teşhisi konulduğunda eşi Berna ve ailesi adeta yıkıldı. İlk ameliyatı 4 Nisan 1994 tarihinde yapıldı. O, doktor olmasına rağmen hastalığını hiç ciddiye almadı. Her defasında yakın çevresine “İnsanları çok seviyorum. Yaşamı çok seviyorum. Bu hastalığı yeneceğim” diyordu.
Kitabın sonunda yazar; “Yo hayır. Ağlamıyorum. Başım da eğik değil. Dimdik. Bu kısacık yaşam öyküsünü paylaşmanın tadı var aklımda ve yüreğimde. Sadece Ali Güven’in kızı Banu’nun ‘Tibet Amerika’da’ derken gülen yüzüne bakarken gözlerimin yaşarmasını engelleyemiyorum” demişti ama kitabın sonunda okuyucuları hüngür hüngür ağlatmıştı.
Edirne’de yirmi yıl önce izbe bir barda göz yaşlarıma hakim olamayarak bitirdiğim kitabı başkasına kaptırmanın hüznünü uzun yıllar yaşadım. Geçtiğimiz aylarda ki bir Karşıyaka ziyaretimde sahafları gezerken eski bir kitapçıda karşıma çıktı bu kitap. Çocuklar gibi sevindim ve kitabı 2 TL’ye aldım. O gün bu kitabı rafta gördüğümde tekrar anladım ki “insanlar ölüyor, mezar taşları bile bir gün yok oluyor ama kitaplar kalıyor” O nedenle eli kalem tutan herkesten tek bir şey rica ediyorum. Yazın… Ve yazdıklarınızı bastırın. Tıpkı Cevdet Florat’ın çok sevdiği çocukluk arkadaşının hikâyesini ölümsüzleştirdiği ve gelecek nesillere aktardığı gibi.
Ben bu kitapta öncelikle bir arkadaşın arkadaşına vefasını daha sonra da Tibet Kızılcan’ın hayatı ile kendimden çok şey buldum. Ve maalesef kırklı yaşlara yaklaştığım şu günlerde, yirmili yaşlarımda olduğu gibi kitabı ikinci okuduğumda da gözyaşlarımı tutamadım.