iskenderpaşa: İslâm ile Batı’nın Arasındaki Derin Farklar
6 Rebi'ül-ahir 1440 | 14 Aralık 2018
İslâm ile Batı’nın Arasındaki Derin Farklar
Dünya üzerinde pek çok kültür var; değişik hayat felsefeleri, yaşam şekilleri mevcut. Acaba hangisi en doğru ve en güzeli; hangisi insanlığa daha faydalıdır; hangisine göre hayat sürülürse mutluluğa erilir; Rabbimiz hangisinden hoşnut ve razıdır?
Akla ilk önce, çarpıcı görünümü ve şaşaalı teknik başarı ile Batı Medeniyeti geliyor. Halbuki Batı Medeniyeti’nin aklen ve kalben hasta olduğunu, insanlığı felakete sürüklediğini birçok Batılı mütefekkir ve feylesof kesinlikle ifade etmekte, kurtuluş yolları arayıp durmaktadırlar.
Gerçekten, bizim de bu çılgın ve bunalımlı medeniyete hayretimiz günden güne artmaktadır. İnsanî prensipleri tek taraflı olarak sırf kendi menfaatleri için kullanır, başkalarına hak tanımaz, masum ve müdafaasız milletleri acımasızca yok ederler. Kibrin ve gösterişin zirvesine çıkmışlar, zevk ve sefada, frengili-aidsli bir yol tutturmuşlardır. Namus ve aile mefhumu oralarda ayaklar altına düşmüştür. Fertler arasında sevgi ve saygı bağları çözülmüş, nesiller içkiye, esrara, şehvete kurban olmuş, hippiliğe, punkluğa sapmıştır.
Üstelik bu acınacak hallerine bakmaz, bütün dinî ve sosyal müesseseleriyle kültür emperyalizmine kalkışır, diğer milletleri de kendi bataklıklarına sürüklemeye çalışırlar. Kitaplar, mecmualar, filmler, tiyatrolar, eğitim müesseseleri, özel okullar, kurslar, burslar, davetler, tahsiller ile amaçlarına erişmeye uğraşır dururlar.
Aralarına gittik, onları yakından tanıdık, iç yüzlerine vâkıf olduk, gizli niyetlerini anladık. Zavallılar mânevî bakımdan perişan durumdalar. Bizim onları örnek almamız, yaldızlı görünüşlerine kanmamız, hasta kültürlerine tâbi olmamız, mahvolmamız demektir.
Biz artık, kendi kültürümüzün üstünlük ve mükemmelliğini milletçe görmeli, onlara dört elle sarılmalı, taklitten sıyrılıp evlatlarımızı şahsiyetli, edepli, ahlâklı, sevgili-saygılı, ilimli, irfanlı, sorumlu, çalışkan, verimli halis müslüman kimseler olarak yetiştirmeliyiz. Çok titiz ve dikkatli olalım ki Batı’nın mânevî hastalıkları bizim nesillerimize bulaşmasın; aile yuvamız dağılmasın; milletimiz maddeten ve mânen çökmesin.
Sözümüzün binlerce delilinden bir-iki tanesini teberrüken Sevgili Peygamberimiz’in hadîs-i şerîflerinden seçerek veriyoruz. Herkes İslâm’ın sonsuz güzelliklerinden ve emsalsiz üstünlüklerinden numuneler görsün ve müslüman anneler ve Batı’daki köpek beslemeyi tercih edip evlat yetiştirmekten kaçan sorumsuz bayanları mukayese ederek İslâm kültürü ile Batı’nın farkını iyice anlasın diye...
“Kadın, hamileliğinde, doğum yapıncaya, bebeği memeden kesinceye kadar, Allah yolunda hudutlarda nöbet bekleyen mücahit gibidir (Daima öylece sevap alır durur). Eğer bunlar arasında ölüverirse ona şehit mükâfatı ve ecri vardır.”4
“Doğum ağrısı tuttuğunda, hiçbir mahluk onun ne kadar çok ecir ve mükâfat kazandığını hakkıyla idrak edemez.
“Çocuk büyüyüp memeden kesilme zamanı gelince vazifeli melek her iki omuzuna vurarak der ki:
“(Hiç günahın kalmadı, pak oldun) Haydi işe (hayata) günahsız olarak yeniden başla...”5
1. Nu’aym, Hılyetü’l-evliyâ, IV, 298; Heysemî, Mecma’u’z-zevâid, IV, 560.