16 Mayıs’ta görev süresi dolan Ahmet Necdet Sezer; cumhurbaşkanını halkın seçmesini öngören anayasa değişikliğini veto etti. Şaşırmadık.
Sayın Cumhurbaşkanının hukuki gerekçeleri üzerinde tartışılabilir elbette.
Ama tartışma götürmeyecek bir gerçek, tarihe not olarak düşülmüştür. Halkın iradesini veto eden bu karar “maşeri vicdan”ı yaralamıştır. Hepimiz, gelinen bu garabet durumun şahitleriyiz.
Halkın iradesine şu veya bu sebeple ipotek konulan rejimin, “tam demokrasi” olması mümkün müdür?
Özal, Demirel ve Sezer’i bu meclis seçerken 367 şartı aranmamıştı. Abdullah Gül’ün Cumhurbaşkanlığı, Anayasa Mahkemesi’nin vermiş olduğu kararla ne yazık ki bloke edildi.
Birilerinin dediği gibi Ak Parti Cumhurbaşkanı seçememiş değildir.
Bütün dünya şahittir ki Abdullah Gül, CHP’nin hırçın genel başkanı Baykal’ın başını çektiği Ağar ve Mumcu’nun ellerini ovuşturarak seyrettiği “kuşatma harekâtında” demokrasi sınırları zorlanarak “seçtirilmemiştir”.
Sayın Başbakan; bu durumu azınlığın çoğunluğa tahakkümü olarak nitelendirmiş, Millet Meclisinin ve dolayısıyla demokrasinin kilitlendiğini söylemiştir. Ve bu sözünde sonuna kadar haklıdır.
Görevde olduğu süre içerisinde Hükümet tarafından gönderilen 717 adet müşterek kararnameyi veto eden Sayın Sezer’in şimdiye kadar yaptıkları belki unutulur ama halka söz hakkı tanımayan bu son veto, Türk Milleti tarafından unutulmayacaktır.
Millet kendi Cumhurbaşkanı’nı seçemezse, vekil olarak Meclis’e gönderdiği iktidarın seçmesi de engellenirse “egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” sözü ölümcül bir yara alır.
“Cumhur”; kendi başkanını seçmelidir. Halkı devre dışı bırakan formüller zorlamadan ibarettir. Yıllardır uygulanan toplum mühendisliği açık vermiştir.
Türk Milletini çağdaş Batı’ya taşımaktan bahsedenler, bugüne kadar Cumhuriyet devrimlerini ve laikliği konuşmaktan başka ne yaptılar ki?
Batı’nın yaşam standartlarını kendileri için garantileyen mutlu azınlık, onurlu ve özgür bir yaşam tarzını bu Aziz millete çok gördü.
Batı’nın demokratik standartlarına ayak direyenler, klasik müzik dinlemeyi ve bale yapmayı çağdaşlık zannettiler.
“İslam” geçmişine sırtını dönerek, “doğu”lu kimliğini reddeden ama hiçbir şekilde batılı da olamayan; acayip bir “azgın azınlık” olarak açıkta kaldılar.
Ne yazık ki artık mızrak çuvala sığmıyor. Sınıfta kaldılar.
“Ne ABD, ne AB, tam bağımsız Türkiye” diyenler, gerçek anlamda inandıklarını söylemiyorlar. Asıl amaçları ülkeyi içe kapatıp, gerçek dünyadan soyutlamaktır.
İzmir mitinginde bayrak sallayanlara sormak gerekir. Bu ülkenin uçak gemileri niçin olmadı? Milli gelirimiz, kurtuluş savaşında dedelerini denize dökmekle övündüğümüz Yunanlılardan niçin daha geride? Türkiye’nin bir ili kadar olan ülkeler, Avrupa Birliği’ne girdi de biz neden kırk yıldır engelleniyoruz?
Yüzyıl önce Cihan İmparatorluğu’na sahip bir milletin, kayıkçı kavgalarıyla bugün getirildiği nokta üzüntü vericidir.
74 milyonluk koskoca bir ülkeyi İstanbul, Ankara ve İzmir’in meydanlarından ibaret sananlar çok fena yanılıyorlar. Halkın kahir ekseriyetini yok varsayanlar aslında kendilerine ait olan “elitist azınlık” iktidarı için tam bağımsızlık istiyorlar.
İnancından dolayı sakal bırakan veya başını örten vatandaşlarına “kamusal alan” yasağı koyanlar, Bilal-i Habeşi Hazretlerinin okuduğu ezana “insan çığlığı” diye hakaret edenler için deniz bitmiştir.
Toplumun iç dinamiklerini, kültür köklerini hesaba katmayan ve insan ruhunu “matematik” kurallar ile şekillendirmeye çalışan hiçbir toplum mühendisliği planı tarihte kalıcı bir başarı elde edememiştir.
Cumhur; azgın azınlığın, makul çoğunluğu bastırmak için yaptığı tahakküm denemesine sandıkta cevap verecektir.
“Abdullah Gül” için 367 lazımsa bu Aziz Millet, onu da verir.