Mehmet Ali Kayacı - Virüsü firsat bilerek ölmek
29 MAYIS 2020 Cuma 09:50
Giriş Tarihi : 06-04-2020 18:02
Virüsü firsat bilerek ölmek
İnsanların şehirler inşa ettiği ancak şehirlerin insanları terk etmek istediği mevsimleri yaşıyoruz. Bir fırsatını bulsa yaratılmışların en şereflisi, yine yeni şehirler inşa eder ve sadece yenisi için mevcut olanı terk eder.
Mevsimlerden biri gelir biri gider, ancak insanoğlu yine kendisine yeni mevsimler inşa etmeyi tercih eder. Hem de kendisine sunulanın kıymetini anlamlandıramadan...
Bugün, hepimiz, kendi dünyamıza dönüyoruz. Yanımızdakinin de dünyasına şahit oluyoruz. Birlikte nefes alabildiğimiz canların, bir değer olduğuna şahit oluyoruz. Ve sanıyorum ki, sadece şahit olmayı tercih ediyoruz.
Her birimiz, yaşamak için okyanusta yüzmeyi, su üstünde kalmayı istiyoruz ama hiç birimiz yaşamak için okyanustan çıkmayı tercih edemiyoruz. Bizi, bu okyanusta tutan şey ne? Sonsuz bir kalış mı sergileyeceğiz, buna gerçekten inanıyor olabilir miyiz? Peki, daha ne kadar yaşayabileceğimizi düşünüyor olabiliriz?
Kaçımız, bir başına okyanusta kalmayı tercih eder. Kaçımız, bir başkasının okyanusta kalmasını ister. Hiç birimiz, bir alemde tek başımıza kalmak istemeyiz, hiç birimizde bir başkasının tek başına kalmasını istememeliyiz.
Lakin bugün, şehirleri inşa eden insanlar, inşa ettikleri şehirlerden kovulurken, bu dünyanın tadı tuzu olan birlikteliklerinide geride bırakıyor. Geride kalan sadece bir insan değil, geride kalan hayat, can, kıymet, değerlerin ötesindeki bir hazinenin yeni çağdaki tohumu...
İnsan, muhakkak ki huzur ikliminde yaşamak, yine bu iklimde son nefesi teslim etmek istiyor. İstenilen bu olgunun herhangi bir mevsimde hayat bulması, yine insanın kendi elinde. Ancak bu kez arada çok ince bir fark var. Öncelikle insan, insanın ruhunda kalmayı tercih edebilmeli.
Yaratılmışların en şereflisi bir insan, kendisi gibi yaratılmışların en şereflisi bir başka insan için yaşarsa, bu hayat; öncelikle kendimiz için aradığımız dünyanın can bulmasına, ekilen bu tohumun filizlenmesi ile dünyamızın bir tebessüm tadında boyanmasına, mutluluk sarmalının ise dünyayı sarıp yeniden bize ulaşmasına vesile olur.
Şehirleri inşa eden insan, şehrini inşa etmek için önce şehrinden vazgeçmeli ardından bir başkasının şehri için can olmalı.
Bugünün özeti; insan, kendi şehrinden vazgeçip nasıl oluyorda bir başkasının şehri için yaşamayı tercih edebilir? Daha şehrini feda etmeyenlerin yöneltebileceği bu makul sorunun cevabı da, elbettte ki insan ölümlüdür, olmalıdır.
Başka bir dünyada uyanmak isteyenlerin ölümü yakından hissettikleri bu dünyada, kimse kendisi için yaşamaz, yaşamadığı bir dünyada da kalmayı istemez. İstenilen şey, şehirlerde yalnız kalmamaktır.