23 Ekim 2019 11:28
Müzik sesi geliyor. O zaman anlıyorsun, müzik dinleyen insan daha bir iyi oluyor. Kimseye eziyet etmiyor. Kimseyi incitmiyor. Bir karıncayı bile... Kimseyi hor görmüyor. Güzel müzikler insanın ruhunu alevlendiriyor. Bir coşku veriyor insana. Bir itilmişlik, sevgi düşürüyor içerisine. Geçmiş günlerin buğusu tütüyor. Gözlerin doluyor, önünden her şey, tüm yaşamın gelip geçiyor. Tüm yaşanılanlar sıralanıyor bir bir... Ya da eski bir zamanda çok eski bir ana gidiyorsun. O anı yaşıyorsun. Sevdiğin müziği her dinlediğinde ilk dinlediğin anlar, zamanlar gözünün önüne geliyor.
Dağların başı dumanlı, çayırlar çimenler sessiz. Akarsu tüm iyimserliğiyle akıyor. Çiçekler renk renk bir başka açıyor. Dünya, müzikle dönüyor. Şiirler, müzikle havalanıyor. Bulutlar yavaş yavaş gözden yitiyorlar. Yıldızlar balkıyor. Gökyüzü mavinin bin bir tonuna bürünüyor. Ağaçlar, yapraklarla, rüzgarlarla fısıldaşıyor.
Bir film müzikle daha bir anlamlı oluyor. Müzik, filmi daha da güzelleştiriyor. Daha etkili kılıyor. Her anı müzikle oya gibi işleniyor filmin. Müzik, yüzyılları, ormanları, ağaçları, kuşları, rüzgarları, denizleri, ırmakları, yolları, karları, yağmurları anlatıyor.
Yine bir Halk Ozanı, söylediği türküyle duygulanıp karşısında ağlayan insana dönerek,"O gözyaşları neler anlatır." diyor. Müzik, her zaman içtenlikli geliyor. Müzikte her zaman duygular ön plandadır. Yoksa o müzik müzik olmuyor. Yalnızca ağızda çiğnenen sakız oluyor. Ya da anlamsızca çitlenen çekirdek gibi. Gerçek müziği bunlardan ayırmak gerek.