Demokrasi tartışması iki rayda yürütülür. Birinci açılımda farklı üretim ilişkileri bağlamında demokrasi kavramının farklı yansımaları irdelenir, ancak bugünkü konumuz bu değil. İkinci açılımda ise, demokrasi meselesi dar kapsamda ele alınır ve burjuva demokrasi anlayışı çerçevesinde tartışılır. Türkiye yeni bir seçime hazırlanırken tartışmalarımızı ikinci bağlamda, burjuva demokrasisi anlayışı çerçevesinde sürdürmek durumundayız. Öyle anlaşılıyor ki, Cumhuriyet’in kuruluş aşamasından günümüze dek fazla çaba harcamadan, zaman zaman destekli olarak da olsa, sağlanmış demokrasi görüntülü burjuva toplumunda, toplumun alt katmanlarında kaynayan dokusal patolojileri algılayamadan günümüzü geçirmişiz. Cumhuriyet’in ilk dönemleri, özellikle de devletçilik dönemi hariç, diğer dönemlerde ne ekonomi ne eğitim ne de diğer alanlarda fazla bir çaba harcamadan soğuk savaş nimetleri havuzunda buralara gelmişiz. AKP’nin belki de farkında olmadan ve amaçtan bağımsız olarak topluma sunmuş olduğu hizmet, perdelenmiş ve durağan toplumsal oluşumların alenileştirilmesine ve kışkırtılmasına yol açması olmuştur. AKP’nin emperyalizm dürtülü bu çabası, dilden düşürmediği “büyük yürüyüş” kalkanı altında gizlenerek, maalesef, buralara kadar gelindi.
TARİKATLAŞAN PARTİ ANLAYIŞININ TUTUNDUĞU SAP
Bu meşum gerçeklik modernleşmeye evirilemeden, küresel nizamın örtülü emri ile iktidara getirilmiş kadroların Türkiye’yi Arap kültürüne sürüklemesiyle ters çevrilip, çökme aşamasında azgınlaşan kapitalizmin küresel mücadelesine desteğe yönlendirildi. Eğitimi çökertilen ülkede cehaletin anlaşılamaması; hukuku çöken ülkede adaletsizliğin toplumun büyük kesimince algılanamaması; medyası çökertilen ülke halkının dizilerle avutulması vs.. hiç sanmam ki salt iktidarın avantajına olsun! Sosyal alandaki sorunlar ekonomiye yansımadığı sürece uyutucu ülke politikaları emperyalizmin amacı ile çatışma halinde görülmez, zaten böyle bir çatışma yaşanmadı da! Ancak, emperyalizmin uç devletleriyle siyasi çatışmaya girildiğinde yaşanan finansal dalgalanmalar sosyal çöküşün değil, fakat piyasa derinliği olmayan bir ekonomi temelinde siyasi yalpalanmaların emperyalizm-yansımalı görüntüsüdür. Emperyalizmle ekonomik işbirliği içinde kalıp, NATO gibi bağımlılığa ilaveten, enerji, tasarruf ve teknoloji gibi çok temel açıkları dikkate almadan girişilen bölgesel liderlik sevdası içte var olan siyasete geçici destek sağlayabilir, fakat ülkeyi tehlikeye sürükler. Şu hale göre, ülke içi demokrasi mücadelesi salt farklı siyasi partiler arasındaki seçişle ilgili değil, dış siyasetin tahkim ettiği siyasi tabanın aydınlatılması ve demokratik tartışma alanına çekilmesi ile de ilgilidir. İçi boşaltılmış siyasi ve dinsel dokulara iman derecesinde bağnazca bağlılıkla mücadele, Einstein’in ifadesiyle, atomu parçalamaktan daha zordur. Aydın görüntülü “yetmez, ama evet” aymazlarıyla, tüm gerçek su yüzüne çıktığı halde, tartışmanın güçlüğü karşısında, toplumsal demokratik ortamda aklıselim tartışma yürütmek zor zanaat olsa gerek! Bir özdeyiş bu durumu bakın nasıl özetliyor: “Bir delil ile kırk âlimi yendim, kırk delil ile bir cahili yenemedim.” İşte tarikatlaşan parti anlayışının tutunduğu sap! Bu ortamda demokrasi tartışması, hatta mücadelesi yapmak!..
Burjuva demokrasisinin de asgari kuralları ve işleyiş mekanizması vardır. Bu kuralların baş tacı olan anayasaya her siyasinin koşulsuz sadık kalması ve hiçbir maddesini değiştirmeye kalkmaması temel kuraldır. Tabii ki, anayasa değişir, ama bu değişikliği iktidardaki siyasi erk yapamayacağı gibi, bu erkin hâkim olduğu parlamento da yapamaz. Bu temel kural ihlal edildiğinde burjuva demokrasisi diktatörlükle ikame dilmiş demektir. Zira böylesi durumlarda başta adalet mekanizması olmak üzere, hemen tüm kamusal kurumlar kamusal görüntü altında olsa da, kamusal özellikleri perdesi altında partisel olmaya başlar. Bu koşullar altında mücadele beyhude şekilsel çabadan öteye gidemez. Fetvalarıyla iktidara bu yolu açan hukuk ulemaları anlık abat olabilirler, fakat bunlar istikbalde tarihin huzurunda minnetle anılmayacaklardır.
EN KUTSAL MÜCADELESİDİR
Türkiye tarihinde ilk defa kamusal kurumların ve tüm seçişlerin partileştirildiği koşulda demokrasi mücadelesi vermektedir. Bu durum tüm zamanların en kutsal mücadelesidir. Seçimlerin iptali gerekçesi; iptalin salt büyükşehir belediye başkanlığını kapsaması; iptal edilen zarflar bağlamında seçilmiş diğer kamu ajanlarını kapsamaması; halkın vicdani sorumlulukla kullandığı oyların yenilenmesi, halkın iradesinin dikkate alınmadığı, siyasi yaşamın devamının sağlanması amacıyla halk iradesinin reddi mesajıdır. Bu mesajın içerdiği böylesi ağır ve siyaseten telafisi olanaksız irade reddi kararı, yaralanan seçmende mücadele azmini kızıştırırken, aynı zamanda da tüm bu tartışmalı ortamı yaratanlara olan güvenin de kaybolmasına yol açmıştır. Durumu yönetmeye yönelik zaman kazanma amacıyla iradesini küçümsediği halkı karşısına alan siyasi erk, karşısında demokrasi mücadelesinde bilenmiş ve birleşmiş seçmeni bulur. Bu hazin manzaranın toplumumuza sunduğu tarihsel olanak da, siyasilerin parçalamaya çalıştığı halkların demokrasi mücadelesinde birleşmesidir. Zira siyasi erkin parçalayarak ayrıştırmaya çalıştığı seçmen kitlesi bu uyanışla birleşmiş seçmen kitlesine dönüşmüştür. Tarih ülkesel silkinişi, yaşananlarla uyanarak birleşen kitlelerin kıpırdanışı olarak kaydedecektir. Keşke demokrasi mücadelesi bu denli çirkin ortama sürüklenmemiş olsa idi! Demokrasi; zor zanaattır!
tarikat parti istanbul yetmez ama evet