O zamanlar oturmak da pek kolay değildi. 15 Ağustos 98’de 170. haftada devletin sabrı taşmaya başladı. 30 hafta boyunca, dağıtma, polis şiddeti ve gözaltılarla boğuştular.
Nezarethane’de oturmaya dönüşen cumartesiler travmanın artarak tekrarlanmasına sebep oluyordu. Sürdürülemez durum karşısında 13 Mart 99’da, 200. haftada ara vermek zorunda kaldılar.
Elimizde bir dal kırmızı karanfille, saat 12:00’de yanlarında durabilelim hiç değilse. Seslerini çoğaltalım. Bu Cumartesi ve her Cumartesi...”
Bu çağrıya ses verelim
Yukardaki çağrı mütevazi biçimde başlayan ama 499 haftadır aynı kararlılıkla sürdürülen mücadelenin sesi olan annelerin çağrısıdır.
Bu çağrı son 20 yılın da bir anlamda demokrasi tarihinin çağrısıdır.
Bu çağrı bir adalet, bir vicdan çağrıdır.
Çocukları, yakınları kaybedilenlerin çağrısıdır.
Bu çağrı, otoriter devlete 500 haftada meydan okumaya davet eden bir çağrıdır.
Bu çağrıya ses vermek vicdan borcudur.
Bizden basit bir şey istiyor annelerimiz: “Elimizde bir dal kırmızı karanfille, saat 12:00’de yanlarında durabilelim hiç değilse. Seslerini çoğaltalım. Bu Cumartesi ve her Cumartesi...”
İnanın çok şey değil bu.
Gezi protestoları süreci ardından gelen 17-25 Aralık operasyonları süresi boyunca yazdıklarımdan ve ekranlarda söylediklerimden dolayı işsiz kaldım.
T24'ten Doğan Akın, bana bu sütunu açarak düşüncelerimi sizlerle paylaşma imkanı verdi. Bu fırsattan dolayı kendisine ne kadar teşekkür etsem azdır. Burada gerçekten özgürce ve dilediğimi yazdım. Çok olumlu dönüşler, düşüncelerime yeni pencereler açan yaklaşımlar, dönüşler oldu. Bunun içinde tüm okuyucularıma teşekkür ediyorum.
Türkiye'de yazılı basın üzerindeki tüm baskı ve zorluklara rağmen 29 Ekim'de yayın hayatına yeni bir gazete başlayacak: Millet.
Bundan böyle haftada 3 gün Millet Gazetesi'nde yazacağım. Bu T24'deki düzenli son yazım.
Buradan bir kez daha başta okuyucularım olmak üzere, Doğan Akın’a, görmediğim ama hep saygıyla anacağım editörlerim Ali Aslangül, Ozan Darıcı ve Ahmet Küçük'e ve yazılarıma her anlamda katkı sunan ve hala karşılıklı çay içemediğimiz Necati Ort’a ilgi ve sabrından dolayı teşekkür ediyorum.
Sürçü-lisan ettiysek affola.
Düşünmeye, yazmaya devam edeceğiz. Sadece kendimiz için değil, geleceğimiz olan çocuklarımız için.
murat aksoyt24vedacumartesi anneleriyalnız bırakmayalımyalnız bırakmayalım