Galip Tekin: Boğaziçi’nde üniversite bitirmeyen tek hoca olabilirim
Özgür Duygu Durgun Ekim 8, 2015
Galip Tekin, ‘’Üniversite bitirmediğim halde Boğaziçi’nde hoca olan sanırım sadece ben varım’’ diyerek çizgi romanın inceliklerini anlatıyor… "Oğuz Aral ‘’Bak, burada üç dergi var, bırak akademiyi ben sana hem çizgi çizmeyi öğreteyim hem de üstüne para vereyim’’ dedi. Öyle başladık…
Dersler çok eğlenceli. Ağır derslerden gelen çocuklar için rahat ve keyifli oluyor. Öncelikle insan anatomisi gösteriyorum. Sonra insanı hareket ettirmeyi anlatıyorum. Perspektif çizimleri derken yavaş yavaş hikâye buldurmaya, kurgulamaya yönlendiriyorum. Dersin içine her şey giriyor. Zaman geliyor sosyolojiden konuşuyoruz, ya da zooloji giriyor, hayvan çizmek istiyorlar. Zooloji deyince işin içine evrim giriyor. Sanırım ben iyi bir hocayım. Gırgır’dayken de amatörlere ben öğretirdim çizmeyi. Ama ben de öğrencilerden çok şey öğrendim. Eskiden kalma İngilizcem burada epey ilerledi. Exchange öğrencilerim var. Onlara da ders anlatmam gerekiyor. Aslında çizgi çizerek her şeyi anlatabilirsiniz. Müzik için beynelmilel dil derler ama daha beynelmilel olan bence çizgidir. Mesela Çin’e gittim ve hiç Çince bilmiyorum. Pekin ördeği yemek istesem, bir ördek çizip üzerine çatal saplasam herhalde oradaki adama derdimi anlatabilirim.
Çizgiyi öğretebilirsin bir şekilde ama hikâye bulmak başka bir şeydir. Hikâye bulmayı teknik olarak öğretebilirsin. Hayal gücü kuvvetliyse iyi hikâyeler çıkar. Mesela türbanlı bir öğrencim vardı bana inanılmaz hikâyeler anlatıyordu. Hikâyenin nereden çıkacağı hiç belli olmaz. Çocuklar derste, eğer hikâye bulamıyorlarsa en azından hikâyenin başını buluyorlar. Sonunu bazen ben tamamlıyorum. Eğer hiçbir şey bulamazlarsa açıp Edgar Allan Poe veya Borges okuyoruz. Çizgi romancı olmak için hikâye yazabilmen lazım. İyi bir çizgi ile birleşebiliyorsa o zaman iyi bir çizgi romancı oluyorsun.
Ben kurgubilime mecburiyetten başladım. 12 Eylül 80 darbesinde her şey yasaktı. Bizim en büyük beslenme kaynağımız ise politikacılardı. O da yasaklanınca derdimizi kurgubilimle anlatmaya başladık. Mesela ben o dönemde inanılmaz işkence hikâyeleri çizdim ama tümü başka bir gezegende geçiyordu. O zaman da kimse bir şey demiyordu. Bizim kültürümüzde aslında korku hikâyeleri hep vardı. Gece olunca büyükler evde çocuklara oturup korku hikâyeleri anlatırlardı. Anadolu’da nereye gitseniz her bölgede böyle hikâyeler vardır. Bu nedenle bu hikâyeler uzak gelmedi okuyucuya. Fantastik bilimkurguyu sevdiler.
Önceki YazıAlman Sineması Günleri
Sonraki YazıNereden Nereye