Uyandım Saçmaladım!: Hikayesiz
Sıkma canını, geçen hafta servise bindiğimde kulaklığımdan Sting'in Fragile'ı yükseliyordu, bariz bir kişiye çok üzüldüğüm için gözümden yaşlar gelmeye başladı, sonra pencerenin dışında tanıdık bir yüz görünce beni öyle görmemesi için kendimi toplayıp uyuyor gibi yaptım.Kendime mi kızayım, rastlantısallığa mı kızayım, bilinmezlik içinde olmaya mı kızayım, neye kızacağımı bilemediğimden hüzünlenip ağlama noktasına geliyorum zaten...
17 Mart 2010 23:08
selam öncelikle ve koyver gitsin yaşamı canm,akıl vermek değil derdim,sadece okudum ve bikaç bişey yazmak istedim,belkide yalnzlığını benmmkiyle tanıştırmak=)
ay bana da oldu bugün bu yersiz ağlama. house 1. sezon izlerken daha bölüm başlar başlamaz bi daraltı bastı böyle, nasıl ağlamak istiyorum. ama bi sebep yok, dedim ağlamıycam lan ne alaka?! ama ortalarda tutamadım kendimi. adamlar tıbbi muhabbet çeviriyo ben incileri döküyorum. sonra dediğin gibi oldu, birden kesildi, sildim gözlerimi ve izlemeye devam ettim. manyak mıyız neyiz sayın gokcii, sorarım size :)
18 Mart 2010 02:07
jazz; üçüne de kız ama en çok bilinmezliğe kız. ben olsam en çok ona üzülür ona kızardım. fragile da ne üzgün şarkı değil mi, ağlatır. ya şimdi düşündüm de raslantısallığa kızma onun pek suçu gibi.med cezir;bu benim koyvermiş halim aslında :) durum o kadar vahim değil arada gelirler giderler.sinem;öncelikle manyak falan değiliz sevgili sinem :) oluyor işte arada, en alakasız yerler ve durumlarda. bi keresinde bi house bölümünde bana da olmuştu, çok karanlık başlamıştı bölüm, sıkılıp daralıp ağlamıştım. ama ben bunu house'a bağlamıştım bence sen de öyle yap böylece nedensiz olmamış olur :) :)
Ne güzel blog bu bacım ya! Hayır gerçi bir an utandım kendimden "millet sıkıntıda verdiğin tepkiye bak diye" fekat sonradan dedim ki "bu kardeş henüz yalnızlığın nasıl güzel ve önemli bir nimet olduğunu bilmiyor". Yani bu tip düşünceler, söylenesi laflar, olup olmadığına karar veremediğim metinsel zırvalar. Kapatırken şu cümleyi kurayım: İyidir yalnızlık da önce her açıdan birlikteliğin okkalı bir kazığını yemeyi gerektirir.
18 Mart 2010 20:29
teşekkür ederim efendim öncelikle :)bu böyle bi tek başınalığın yalnızlığı değil başka bir şey, arada hissedilen bir boşluk gibi. ama emin olun ki yalnızlığın nasıl bir nimet olduğunu biliyorum, insanın yalnızlığa alıştığında onu nasıl özlediğini de biliyorum.
bayıldım yazınıza, boşverin ağlamak güzeldir bazen.avm konusuna hiç girmeyeyim yaşam enerjisi çalıyor bence oralar.otobüse gelince ben de insanların konuşmalarına kulak misafiri(!) olmayı seviyorum.havadan sudan konuşmalar, dertlenmeler.sanki bir anlığına ortak oluyosunuz sonra bitiyor.
11 Nisan 2010 18:31
evet gerçekten güzel demişsin "yaşam enerjisini çalıyor" diye. uzun süre maruz kalmamak gerekiyor. konuşmalara ben de kulak misafiri olmayıs everim eğer müzik dinlemiyorsam ki genelde dinliyor olurum. ama mesela bugün çok komik bi tanesine de denk geldim, ayıp olmasın diye de gülemedşm :)