Paranın icadı ile ekonomi yeni boyutlar kazandı.
İhtiyaç duyulan veya satılacak bir malı stoklamanın sınırı varken, para stoklamanın sınırları nerede ise önü açık hale geldi.
Değerli madenlerden yapılan para,artık kağıda basılıyor. Para basma yetkisine sahip güç, kağıdı mürekkepleyip her şeye sahip olabilmekte. Dünya gücü Amerika,askerinden çok doları ile sömürüyor. Bir Amerikalı, bir Afrikalı kadar çalışmasa da onun on katı tüketiyor. Amerikanın para birimi dünyada geçerli olmasa, on kat güçlü askeri de olsa Amerikalılar bu kadar tüketemez. Amerika için tüm malların karşılığı yeşile boyadığı kağıtları.
Sömürgeyi icat eden İngilizlerin para birimi dünyada geçerliliğini yitirdikçe, İngilizlerin zenginlikleri azalmaya başlamıştır.
Para ihtiyaçların giderilmesini sağlayan bir araç iken, bir kısım tatminsizler bu vesile ile tatmin olmayı kendilerine yol seçip parayı amaç edinmişler. Paranın bir kısım insan elinde toplanması,sosyal dengeleri bozup fakirliklere sebep olmaktadır. İşin doğrusu parayı elinde tutanlar sıkıntı,stres ve mutsuzlukta, paradan uzak olanlardan daha kötü durumdalar.
Zenginliğin devlete,kurumlara,şirketlere ait olması lazım. Kişisel zenginliklerde büyük uçurumlar olması her iki tarafın da kimyasını bozmakta ve mutsuz bir dünya oluşturmaktadır.
İnsanın en değerli varlığı,kısacık ömrüdür. Bu ömrü çok miktarda paraya ulaşmak için heba etmek insanın kendi kendine yapabileceği en büyük kötülüktür. İnsanların bindiği arabalara,oturduğu evlere,işgal ettikleri makamlara göre değerlendirildiği, hırsız veya tefecilerin zengin olunca bey gibi karşılandığı toplumlarda “insanlık onuru” diye bir kavram kalır mı?
Yetecek kadar paramız olacak, sosyal güvenlik kurumlarımız hepimizi içine alacak ve geleceğimizi düşünmekten bizi alıkoyacak kadar güçlü olacak ki, “insanlık onuru” kavramı yeniden günyüzüne çıkabilsin.