Büyüdükçe eskiyi özlüyorum
Ve çerçevesinden kurtulmuş bir elin yüreğime dokunmasıyla döndüm kendime. “Seninle konuşmacılık oynayalım mı?” dedi.
Göç etme güdüleri körelmiş çingeneler dizilmişlerdi kaldırıma ve yollar, kendi yamalarına bakarken, yara sandığı o küçük lekeleriyle bakıyorlardı ardından. Telaşlı bir ülkenin mermer rengini alan mezarlarında susmuştu herkes. O zaman uğradım eğildiğim taze toprağa. “Kötü dublajlı bir film sahnesi,” dedim, artık susmuş o kocaman yüreğe. Biz hangi karanlıkların içinde zamanı yırta yırta dilimizin üzerinde aydınlık bir ülkenin hecelerini kurduk dostum? Biz, dedim, aceleye getirilmiş bir filmin içinde hızlandırılmış seslendirmesi ve hafızalarda kaçırılmış gerçekleri miyiz seyircinin?
Nisan’dı ve televizyondaki ameliyatlı yüzü boyalar kapatıyordu. Kadının silikonlu dudaklarında, cümleleri dudak boyası kanatıyordu. “Öldü,” diyordu sana “Öldüüü.” Ve şimdi ben, tam başucunda, içimde inanılmaz bir sigara yakma arzusu ile ışıklı bulvarın üzerimde bıraktığı lanetlenesi melankolik yanımla ne diyeyim sana.
Pencereleri kapalı bir kentin kurşun izlerini takip eden kuğuların düşlerindeki buğday gibi… Öyle telaşlı, öyle umursamaz bir yorgunlukla geliyorum ki yanına, kadınların aynalara bakarak kendine ağladığı şehirler çoğaltıyoruz.
Artık oluyor birden insan! Şiir kirlenmiş uyanıyor sabaha. Yalancı kelimeler cümlelere yerleşmeden düşük düşlerde dökülüp saçılıyor çakıl taşı gibi cebimden. Sonra Pepuk Kuşu hikâyesini anımsatıyor bana gidip geldiğim ülke. Habil ve Kabil’den de eski bu bakışlar; yeşilin en açığında bir orman bakışı. Cümleleri baltayla parçalar yürek dediğin yanında. Aşk düşer başucuna ve bir masal öte yanına. İki kardeşten biri dağda kengere kazma vururken diğeri sırtlar heybesini. Küçük kardeşin heybesinde topladığı kengerleri saymak ister bir mola anında büyük kardeş. Sırtından indirdiği çul bir hayal kırıklığıdır, boştur. Histerik nöbete tutulan büyük kardeş “Sen hepsini yedin,” der, küçük kardeşin korku dolu gözlerine bakarak. Yemini maya tutmaz bir Nasrettin hoca hikâyesidir belki, ama son çare “Elindeki kazmayı karnıma vur, eğer ben yediysem öldür beni,” diyen küçük kardeşin boş midesine hışımla iner balta ve kenger olmayan midesine aldığı darbeyle oracıkta ölür. Heybenin yırtığını görüp yollara savrulan ganimete rastlayınca büyük kardeşin artık vicdanından mı, derin acısından mıdır bilmem ama Tanrıya yakarışı karşılığını bulur. Kuş olma arzusundaki masalda,
“Ah vah, kim öldürdü?”
“Ben yıkadım, ah vah,” diye Kirmanciki cümleler dökülür o Kaf dağının arkasından bize sarkan zamana.
Biz ki incitmeden bir yaprak dalını, gözün şerrinden uzak dursun diye bir kırlangıcın ardından bile bakmayan bir halkın savurduğu rüzgâr kırıntısıydık. Biz nasıl senin dağlardaki çırpınışlarına Pepuk kuşu olan büyük kardeşin aç gözlülüğüyle baktık? Bağışla beni dostum. Kadastronun yarattığı kadastrofik yıkımla ikiye bölünmüş bir ailenin küçük kardeşiyiz biz. Bir halk susarak nasıl bakar ayakuçlarına böyle? Kalk tut omuzumdan salla beni, biz nereye böyle dostum, biz nereye...
Ben seninle konuşmacılık oynuyorum işte. Beş taş oyunu çocukluğumuzda kaldı ve ben büyüdükçe eskiyi özlüyorum.