AMERİCAN HALKI BU KADAR AHMAK MI? / Ahmet GÜRBÜZ
Bu soruyu sormamdaki maksadım bir topluma cümleten hakaret etmek değildir. Onları tahkir etmek, ya da aşağılamak da olamaz. Sebebi az sonra aşağıda anlatacağım hikâyede gizli olmakla beraber; siz bu soruyu; halkın katılımıyla seçilmiş, demokratik yollarla iş başına gelmiş liderler tarafından yönetilen diğer bazı batı toplumları, hatta onların uydusu İslam ülkelerine de teşmil edebilirsiniz.
Gerçi diyebilirsiniz; akıllı olsalardı Müslüman olurlardı.
Şeyh Sadi Şirazi’nin Gülistan’da hikâye ettiğine göre, beşinci ve en meşhur Abbasi halifesi Harun Reşid, ‘Mısır’ı aldığımda oraya kölelerimden birini vali olarak atayacağım’ diye ahdetmiş. ‘ Zira onlar liderleri Firavunları ilahlaştırmışlardı’ der. Nitekim fetihten sonra Huseyb adlı kölesini vali olarak atamıştır. Huseyb biraz aptalca birisi idi. Onun zamanında Nil nehri kabarmış, ahali perişan olmuş. Nil vadisinde pamuk eken çiftçileri hallerini arz etmek için huzura çıkmışlar. Validen yardım talep etmişler. Vali onları dinledikten sonra; ‘sizde pamuk yerine yün ekseydiniz’ demiş ve göndermiş.
‘Servet bilgiyle artsaydı, cahilden daha yoksul kimse olmazdı’ der üstad.
Doksanlı yıllarda Sovyet sosyalist Cumhuriyetler birliği (SSCB)’nin prostreikaya girmesiyle, kızıl tehlike bertaraf edilmiş oldu. ABD kendini dünyanın tek patronu olarak görmeye başladı. Ama yeni bir düşmana ihtiyaç vardı. Fundamantalizm, Kökten Dincilik, Radikal İslamcılar derken enerji kaynakları ve transfer güzergâhlarına hâkim olan Müslüman Ortadoğu ülkelerine göz diker. Meşruiyet sebebi olaraksa global ölçekte terörist gruplar bulunması lazımdı. Müslüman teröristler, Müslümanları öldürecekler ve Müslümanlar/Suudiler tarafından finanse edileceklerdir. Taliban, Kaide, Deaş ve türevleri. Diğer taraftan da ‘ılımlı islam’, ‘dinler arası diyalog’ kulaktan kulağa fısıldanacaktır. İşte ‘Yeni Dünya Düzeni’.
Bizim siyasi tarihimiz karizmatik liderler etrafında şekillenir, lider her şeydir. Oysa Amerika’da ‘Ceketimi koysam kazanır’ mantığı farklı işliyor. Sisteme olan güvenlerinden mi, yoksa Amerikan rüyasına olan imanlarından mı, seçtikleri liderin niteliklerine pek bakmıyorlar. Neler görmedik ki ABD’nin başında bu güne kadar, aktristinden kovboyuna kadar. Ama Tramp gibisi hiç görülmemiştir herhalde. Kimse onun hakkında bir öngörüde bulunamıyor, ne yapacağını kestiremiyor. En önemli kararlarını attığı tiwitlerle duyuruyor. Askeri harekât kararlarını, ekonomik yaptırımlarını, görevden aldığı yardımcılarını bile Twitterdan öğreniyor âlem.
Kuzey Suriye’den çekiliyoruz dediği ilk tiwiti dünyayı şaşkına çevirdiği gibi Türk kamuoyunu da şoke etmişti. Deaşla ilgili vurgusu dikkat çekiciydi. ABD’li ve üniformalı askerlerini çekiyor, bundan sonra yerli ve paralı askerlerini sahaya sürecek diye düşünmüştüm. Onun için YPG’lilerin kaçarken Deaşlıların tutulduğu hapishaneyi boşaltılmış olmasına pek şaşırmadım. Ama Münbiç’i bu şekilde rejimin katil sürüsüne devretmeleri şeytanın bile aklına gelmezdi.
Bir anda ABD, Rusya, İran, Rejim ve PKK, bütün düşmanların dost olup, tek sıra halinde saf tutup, Münbiç’i korumak için Türkiye’nin karşına dikilmesi, umarım mit tırları olayından bu yana misyon ajanlığı ve FETÖ avukatlığı yapan çevrelerin aklını başına getirmiştir. Ordusuna ve devletine güvenip, düşmanın algı operasyonlarına kurban olmaktan kurtulurlar inşallah.
“(Ortalıkta) hiçbir fitne kalmayıncaya ve dinin tamamı Allah’ın (buyurduğu şekilde) oluncaya kadar savaşın. Eğer (onlar şirk ve inkârlarına) son verirlerse (bırakın). Muhakkak ki Allah, yaptıklarını hakkıyla görendir.”(8/39)
Suriye’nin toprak bütünlüğünün korunması bölge ülkelerinden en çok Türkiye için önem arz etmektedir. Bunu en yüksek sesle ve en önemli ağızlarla baştan beri hep haykırmaktayız. ‘Barış Pınarı Hareketi’ de bu kararlılığımızı pekiştirmek için alınmış çok büyük bir risktir. Bunun böyle olduğuna tüm kalbimle inanıyor ve destekliyorum.
Ancak, bunlar Suriye’nin tek parça halinde kalması şartıyla.
Bütüne bakabilmek için küçük de olsa büyük bir makale kalemine veyüregine sağlık