“Bu Dava öksüz, bu dava yetim.”
Tarih: 22.12.2015 19:11:59 / 304okunma / 0yorum
Ş.Y.Şenler için hazırlana gecede duyduklarım, tanıdıklarımdan yüreğimde ve zihnimde bu cümlelerle ayrıldım. Hüzünlenen ve nemlenen gözlerini silerken tanımadığım biri, bende yüreğimde oluşan depremi tutuyordum sağlam sallansın diye.
Çocukluğumun hatırlayamadığım yaşlarında içimde hep bir istek vardı, beklide imrenme “Ben neden İslam´ın Rahibe Teresa´sı olmayayım” yıllarca bu isteği söyledim kendime. Oysa Müslüman olduğumun. Müslüman olmanın ne demek olduğunun idrakinde bile değildim kendi memleketimde.
Yıllar geçerken ne zaman yüreğim bir şeye meyletse onun benden önce başka birine nasip olduğunu görüp huzurla hafifte buruk başka bir hedef belirlerdim kendime. Ülkemin ilk F-16 kadın pilotu, İmam Hatipli ilk kadın vekil, hatta dönemin Başbakanının bir konuşmasını beğenmemiş ve ben neden olmayayım demiştim kendi kendime.
O gece yıkıldı hayalden kulem hamd ede ede.Bu hayalimi yaşayan yaşatan insanların o dönemlerde zaten var olduğunu görmeye başlamıştım bir yıl gibi kısa bir sürede.Onlarla tanışma, onları tanıma şansıda nasip oldu bir şekilde.
Ve o gece yüreğimin en özel eksik parçasının var olduğunu gördüm. Umut, huzur, göz yaşı, dua, hamd ile yürüyüşe çıktığım bu davada ne kadar değerli öncülerin, önderlerin zaten var olduğunu, onların rehberliğinde yapılacak çok şey olduğunu daha iyi görerek adım atmanın anlamını anladım.
Adı; ŞULE YÜKSEL ŞENLER. Her zaman duyduğum bu isim o gece hak ettiği yeri aldı bende. Ben, Nuran olmakla dert dava sahibi olmakla başlamalıyım ilk cihette.
Hiçbir emek boşa gitmez demişti bir seminerde konuşmacı.
Anladım ki emek vermek; bir gün inandıklarınızın, kırıldığınız halde savaşlardan kaçmamanızın gelecekte genç yüreklerin yaşamlarında güzellik inşası için verilmiş bedeller olduğunu bilerek pes etmemekmiş.
Teresa olmadan ben olarak bir tek deniz yıldızını dahi denizle buluşturmak en büyük vazifeymiş. O gece bir kez daha öğretti, umut ve ümitleri tazeledi.
Anahtar Kelimeler: Teresa, Şenler