Görev bilinciyle yazıyorum bu yazıyı. Ela'nın babası, sabah uyanınca yeni yazı görsem ne güzel olur filan diyor. E şimdi nasıl yazmiyim. Daha yazıcam demişsin diyor. Dedim. E dedin yapıcaksın. Süt dedim ben. Bari aktiviteden gidelim. Geçenlerde bir arkadaşımla buluştum, onun kızı 2 yaşını geçti. Ela'nın eliyle yediklerini anlatıyordum, aa eliyle yemesine izin mi veriyorsun dedi. Onun kızı özellikle çatalı güzel kullanıyormuş. Ben de hımmm dedim kendi kendime. Aklıma yazmışım. Sonra bugün bir blogda baktım çocuğun elinde kaşık... Allah dedim, geç kaldık koşş. Ben zaten blog blog gezip Ela'nın yaşındakiler ne yapıyor bakıyorum. Aynısını yapamazsa, yapana kadar dövüyorum çocuğu. Böyle hırslı bi insanım ben. Neyse. Gerçekten "ah yavrum, kaşık tutma yaşı gelmiş de annesi vermemiş mi acaba" diye meraklandım hemen. Aslında gündüz yemek yerken bakıcı ablamızla beraber kaşık denemeleri var. Çatalı takınca da ağzını bulabiliyor. Ama akşamları ben hiç denememiştim. Sonrasında nurturia'da sordum. İlginç fikirler geldi. Annelerden şöyle bir öneri geldi. Kaşık kullanımını teşvik etmek için, koy bi kaba fasulye kaşıkla öbürüne aktarsın dediler. Fasulye yutma riski nedeniyle korkuttu. Ben de akşam koydum mercimeği önüne. Verdim kaşığı. Sonrası çok komik. Bir kaç kez kaşıkla aktarıyor, sonra eliyle mercimekleri atmaya başlıyor. Ben kaşıkla gösteriyorum. Biraz kaşıkla gidiyor. Sonra son derece konsantre bir şekilde mercimekleri diğer kaba aktarıyor. Eliyle. Çok gülesim geldi. Yani a"nnecim derdin nedir, bak koydum dediğin kaba" hesabı. Sonuç odaklı kızım. Haklı. Nasıl da ciddi. Sonra ikinci akıl olarak su doldurmaca oynayalım dedik. Şişeden suyu hiç de fena koymadı bardağa. Sonra da alıp içti. Akılsızlık bende çeşme suyu koymuşum, içeceği aklıma gelmedi. Üst baş ıslandı tabi. Üstünü değiştirdim. Pijama giyince normalde meme vakti geliyor. Algoritmayı bozmamak lazım. Bu defa sonrasında yemek vakti vardı, ha meme, ha mama dedim. Oldu gibi. Yemekte tavuklu, bezelyeli pilav vardı. Kaşıkla bir kaç kaşık aldı, bıraktı sonra.Yalnız aktarma olayı güzel gerçekten. Daha önce okuduğumda boğazına kaçar diye boşuna telaşe etmişim. Bir mercimek ağzına gitti, kurtaramadım. Ama onun dışında iyiyiz.Babası için bir kaç foto koyuyorum ve sonra işimin başına dönüyorum. zaman:
Buradayız:Bezsiz bebekİngilizce bilenler için teorik : Diaper Free Baby
"Unutulan birer birer.."Çoğu insan evlendiğinde, eski hayatından daha farklı bir dünyaya adım atmış oluyor. Bekar arkadaşlarla daha az görüşülüyor, daha kelli felli olunuyor filan. Bizde hiç öyle olmadı. Beş gün önce neyse, beş gün sonra aynı modda devam ettik. Öyle büyük tabaklı çanaklı resmi misafir ağırlamalarına girişmedik, icabında pizza söyledik bira içtik. Gezdik, tozduk. Film izlerken cümbür cemaat uyuyakaldık.Hamilelik sürecinde değişim başladı. Pizzalar ve kötü besinler evi terk etti. Değişik memleketlerden alınmış şaraplar mahzene kaldırıldı. (Malikanede yaşıyoruz da.) Sigara içenler, balkona davet edilir oldu. Biz davet etmeden genelde onlar balkonu tercih ettiler ya da. (sağolsunlar)Ne olduysa Ela doğduktan sonra oldu. Bu kadar değişimi eski hayatımızdan kopmayacağız tadınd güzelce atlatmış bizler bu defa başka türlü bir işin içine girmiş olduğumuzu anladık. Başlarda 2-3 saatte bir emzirildiğinden evden en fazla 1.5 saat uzaklaşmaya izin vardı. Gittim, geldim, cee dedim döndüm. Annemler ya da kayınvalidemler olduğunda hadi kış kış diye Ela akşam uykusuna yattığında kovuyorlardı bizi. Biz de o saatte naapalım, sokaklarda geziyor, bostancı sahil, bağdat caddesi, çokça da evin köşesindeki kafede takılıyorduk. Zamanla Ela büyüdükçe özgürlük alanımız artsa da "geceleri evden çıkma" "ev gezmesi" gibi şeylere girişmedik. Toplasan 7 gün etmez. Halbuki annemler ben küçükken akşamları beni de alır misafirliğe giderlermiş. Biz yapmadık. Varsa yoksa Ela'nın düzeni, uykusu, yemeği. Yaz akşamları yemeğe gittiğimizde puşette uyuduğu oldu ama yani nerden baksan biz "Ela'lı akşamlar"ı evde değerlendirdik, yatağında rahat rahat uyusun istedik.Görüşememenin bir etkisi de var tabi, ama onun dışında psikolojik olarak da bir kopuş var sanki. Yurt dışında yaşadığı halde denk gelip görüştüğümüz arkadaşımız oldu. (Bu genelde onların fedakarlığıyla oldu)Sizlerde durum nedir? Ne kadar değişti sosyal ortam çocuktan sonra?(Daha yazıcam sonra.)
Eski günlerden bir manifesto. Geçen sene bu zamanlar. Katılıyor muyum? Belki o zamankinden de fazla!http://ozguranne.blogspot.com/2009/03/manifesto-iste-oyle-bir-sey.html
Bu yolu takip etmek isteyenler ya da merak edenler için gelsin... İçine sinmeyen uygulamasın.Bu sabah Ela ile uyandık. Son dönemlerde sabahları kuru bez görme sıklığımız yüksek. Uyanınca tuvalete gidiyoruz ve genelde çiş yapıyor. (Biz de öyle değil miyiz?) Bu sabah, baktım oturakta ayakları karnına çeker gibi hareketler. Gel dedim, katiyen oturaktan kalkmadı. Ben de oturdum, bekledim. İşi bitince derhal kalktı. Kaka yapmış. Bu günlerde yeni hareketimiz bu. Kaka varsa bitene kadar kalkmıyoruz. Çişi hemen yapıyoruz ve bitince hemen kalkmak istiyoruz. Bazen tuvalete girip oturağı gösteriyor. Doktor muayenemiz vardı bu ay. Konuştuk, zorlama olmadıkça sakınca görmediğini söyledi. Bakıcı ablamızla ortak gözlemimiz (her dakika çişe tutmuyoruz) kuru bezlerin arttığı, oturağa oturduğu anda çiş yaptığı şeklinde. Herhangi bir şekilde beze kaka yapmışsa, örneğin öğle uykusunda, uyanıyor ve çok rahatsız oluyor.Bugünlere nasıl geldik, kısaca anlatayım.Sabahları uyanınca, geceleri yatmadan önce, yemeklerden yarım saat sonra oturağa oturduk.Tuvalete beraber girdik. Yaptığında aşırı sevinmedik, yapmadığında olsun dedik öptük. Zaten çişi varsa hemen yapıyor. Kakası gelince anlıyoruz, mutlu bir şekilde yapıyor.Çiş-kaka-oturak ilişkisi kuruldu. Klozetin hemen yanında oturağı duruyor. Önünde Ela'nın kendi Miki fareli paspası var. Tuvalette kendi kitabı var, bazen bakıyor.Memnunuz halimizden. Tavsiye ederiz. zaman:
Söyleyecek çok şey olduğunda dili tutulur ya insanın. Buraya yazabilmemin tek nedeni, her daim acele içinde olmam. Bir pencere açıp içimdekileri söyleyip, ev soğumasın diye hızlıca kapatmak gibi bir şey. Çok ciddiye alınacak bir yanı yok. Annelikle ilgili değil bu yazı. Evden çalışıyorum ya, tekrar mesaili günlere dönersem diye ödüm patlıyor. Bazen aksilikler oluyor, geçenlerde bakıcı abla izinliydi mesela. Sonra ben arkadaşımla buluştum kendime izin verdim, geceleri ayaktaydım, akşamları çalışamadım. Stres. Evde verimli çalışamayacaksan git bi işe gir bari. Kişiliğimin bir yanı diğerini fena dövüyor bu ara.Ama. Ama iş hayatının acımasız çemberinde olmanın ne demek olduğunu biliyorum. Özellikle yüksek derecede yaratıcılık ve özveri gerektiren işlerde çalışmanın insanın ruhunu yıpratan bir yanı var. İster yazılım yap, ister sanat. İster proje yönet, istersen film. Çekememezlikler, yükselen egolar, kıran kırana mücadele, arkadan konuşmalar, gizli saklı işler, çirkefleşen insanlar, çirkinleşen ortamlar. Virüs gibi yayılan adaletsizlik. Güvendiğin dağlara yağan karlar. Arkanın olmaması, hakkını arayamamak. Hak diyenin uyumsuz, mert diyenin lafını bilmez oluşu. Bazı sektörler diğerlerinden daha acımasız senden ruhunu talep ediyor çünkü. Kendi kişiliğine ait özelliklerini sömürüyor. Yaratıcı enerjini akıtıyorsun işine, bunun maddi bir karşılığı olamaz. Kendini vermişsin. Geceni, gündüzünü, inancını vermişsin. Adını vermişsin. İmzanı atmışsın.O enerjinin kıymetini bilmek lazım. Yaratıcılık nehrine tövbesiz sokmamak lazım. Başkalarının hayallerinin parçası olmamak için. Kendi izini sürebilmek için. (selamlar kisd.)
Radikal'den Kaan Sezyum'un yazısını okuyun. Geçen haftadan beri hayatımın pek bir anlamı yok gibi geliyor. Ne yazılarımı okutacağım birisi, ne sabah güldüğümüz birisi, ne de balkonda kuşları yemlediğimiz birisi var yanımda. Yok yani. İşin en fenası da bu yok oluşun, tam anlamıyla bi yok oluş halinde gerçekleşmesi oldu. Gayet güzel kahvaltı ederken, birlikte Türk kahvesi için tek bir sigarayı ortaklaşa tüttürürken birden akşam oluyor, evde kimseler yok. Çat! Şimdi evde iki kişi kaldık. Kedimiz Tortor da bu vesileyle üzerime kaldı. Yokluk kendisini zamanla hissettiren bir şey. Varken olanı hissetmiyorsunuz, yokken de olmayanı hissediyorsunuz, garip. Kısa sürede çok üzüldüm. Devamı: Hayat ve Anlamı
Bundan 0n yedi yıl sonra neler olacak ? O zaman da ÖSS-ÖYS olacak mı acaba? Gerçi dert sınavın kendisi değil. Sistem temelden yanlış. Üç sınav yapalım, beş sınav yapalım, her üniversite ayrı sınav yapsın gibi çözümler çözüm değil bence. Rekabet ve hırs oldukça, bizler "bir üniversite bitir, sonra ne yaparsan yap" düşüncesini terk etmedikçe bir değişiklik yaratmayacak sonuç. ABDde olduğum dönemde arkadaşın çocuğu Harvard'a giremeyeceği için çok endişeliydi. Beraber yaşadık kabul sürecini. SATler filan. Sonra girdi. Gitti mutluluk dersi aldı hatta. Mutlu oldu mu bilmiyorum. Olmuştur belki. Orta sınıf, yani biz fakirler, iş güvenliği peşinde koşar, kazandığımız üç kuruşu (ister 2 iste 20 milyar olsun, maaş maaştır) bireysel emeklilik, araba giderleri, mortage taksitleri olarak zenginlerin eline kaptırırmışız. Halbuki babamız zengin olsa, "evladım, iş güvenliği yerine finansal özgürlük peşinde koş" dermiş bize. Orta sınıf... Hem paranın çok önemli, hem de hiç önemli olmadığı inancına sahip olanlar... Birbirlerini araba markası, oturduğun semt, çocuğunun sırtındaki tshirte, telefonuna, saatine ve komiktir gözlüğüne göre sınıflandıranlar... Kızım özgür olsun istiyorum. Benim, senin, onun dediklerine göre hareket etmesin... ama... İnsan lisedeyken, yani hayatla ilgili belirleyici kararları hayat hakkında bişi bilmezken alırken... nasıl özgür olabilirsin? Çok erken ele almalı bu cesaret işini. Sanki olay, ne yaratıcılıkta, ne zekada bitiyor. Cesaret edemiyorsan, o güveni yüreğinde hissedemiyorsan adım atamazsın. Dehan varsa zekan erir gider, işe girip kazandığın paraların aslında istemediğin şeylere akması gibi... Annenin babanın yapabileceği en önemli yatırım karakteri güçlendirmek mi yoksa?. Hayatın renklerini göstermek. Önce kendi hayatında, sonra çevresinde. Ama göstermek yetmez. O gücü hissedebilmeli çocuk, tutkunun gücünü. Seçim yapmanın bilincini. Ana yoldan gitmek istemeyene yeşil ışık yakacak donanım gerekli ama önce insanın kendisinde açılmalı kapılar. Sezen Aksu'nın babası, şu kalan derslerini verseydin diyormuş ya yakın zamana kadar. zaman:
Yorgunum. Dün gece Ela bir nedenle uyandı ve uzunca bir süre uyumadı. Su istedi, içti. Sonrasında dalıyor, hop uyanıyor. Burnu tıkalı gibi geldi. Serum fizyolojik mücadelesine girdik. Bir damla anca damlatmışımdır. Nasıl ağladı, nasıl... Sonrasında gülücükler, oyunlar. Su içtiğim kupadaki ineklere mölemeler. Ali babanın şarkısında köpekleri var diyince "av avvv" diye katılmalar... Sonra uyudu. Bu defa ben uyumakta zorlandım. Saat olmuş üç. Her an uyanabilir gibi geldiğinden insan dalamıyor. Dalıp uyanmak zor çünkü. Dün bakıcı abla izinliydi öğleden sonra. Kızımla başbaşa geçirdik. Hafta sonları yorucu geçiyor, üstüne bir de dün pestilim çıktı. Babasıyla konuştuk, skype yaptık. Bir yandan o açık, bir yandan kız kucağımdan kaçıp gider, bir yandan yorgunluk, üstüne çamaşır makinası trip attı, komşu geldi, apartman yönetiminden şikayet etti filan derken şiştim. Ela akşam uyuduğunda parmağımı kıpırdatacak halim kalmamıştı. Ne işimi yaptım, ne Ela ile güzel ilgilendim diye kendi kendimi yedim. Bugünlerde en favori kelimemiz "havavv". İki hafta önce köpek gördüğünde "avavvv" dediğinden beri, sürekli söyletmek istiyoruz. Resimlere bakarken, yolda gördüğünde ve ali babanın şarkısında avavvvv. Böyle dönüp bakıyor, ince sesiyle "av havv avv". Mahçup gülümsüyor. Deli oluyorum. O kadar tatlı ki yavrum, maşallah. Deli oldum ben bu avavv işine. Onun dışında bana sarılım "annemmm" demesi var ki anlatılmaz. Kelimelerimizde ciddi artış var. Onun dışında uzun cümle benzeri şeyler kuruyor. Uzun uzun konuşuyor, tek sorun benim anlayamamam. Sanki yabancı bir dilde konuşuyor. Uzun uzun. Bazen söyleniyor. Ela'yı giydirirken parmakları çıkınca aa parmaklar sayalım birkiüçdörtbeş yapıyorduk. Geçen çıkmış parmakları, sayar gibi hareketler yapıp biküçdöbe seslerine benzer sesler çıkardı. Saydı mı, sesi mi taklit bilmiyorum. Dün kadınlar günüydü. Evde kızımla geçirdim. Evden çalışmanın sakinliğine çok alıştım, yalnız bir sorunumuz var. Bakıcı abla pazartesi sendromu diyor buna. Hafta sonu tentene, oyunla geçirdikten sonra kızım pazartesileri benden ayrılmak istemiyor. Evde olduğum için hevesle koşup geliyor. O halini görüp de almamak çok zor. Ama çalışmam lazım. Çalışamadığım her an çok huzursuz oluyorum. Bu defa akşamları çalışıyorum. Geçen hafta iyi gitti. Dün öyle yorgundum ki onu da yapamadım. Bugün yeni bir başlangıç olsun.Sarıçizmeli mimlemiş. Ela'nın kitaplarının resimleri çekilecek, konulacak... Evin köşesi mimini yapamadım hala. Aktaramadığım fotolarım var. Yapacağım da ne zaman.Annelik hakkında düşünüyorum. Şu blogcular arası atışmalar, kırılmalar başlamadan önce birbirimizi yargılamak hakkında yazacaktım. Başlayınca şimdi yanlış anlaşılır diye askıya aldım. Onu yazmak istiyorum. Annelikte duygular biraz uçta mı yaşanıyor sanki. Daha az yargılayıcı olmaya çalışıyorum kendi adıma.Bu ara Ela'nın odasını tekrar düzenlesek mi diye heveslendim. Montesorri odalarına bakıyorum internetten. Bir dolap almamız lazım. Kıyafetleri varolan dolaplara sığmamaya başladı. Dün küçülenleri eledik Ela ile. Sığmamak değil de, yeni bir organizasyona ihtiyacımız var sanki. Boyuna göre bir dolap alsak diye düşünüyorum. Kendi giyinir hem diyorum sonra bu bana çok uzak, çok ulaşılmaz geliyor. Oysa kendi hırkasını çıkarabiliyor istemediğinde. Bluzleri giyerken elleri kendi sokuyor. Çıkarırken kollayı havaya kaldırıyor. O kadar uzak değil kendi kendine yapabileceği günler. Kafamın bir yanı hadi canım diyor. Bak işte kendi yemeğini yiyor elleriyle. Daha dün o da uzak değil miydi... Böyle düşününce kendime çok kızıyorum. Zihnimle engel koyuyormuşum gibi. Yerdeki kıyafetlerini alıp alıp kirli sepetine attığı bir video var, aktarabilsem onu koyacağım, çok matrak. Düzenli ve tertipli bir kızım olacak gibi bir his var içimde. Yandık:)Kafamı toplasam yazsam. Bir uyansam, uyansam, uyansammmm uykumdaaaaaaaaaaaaaaaaaan.
Stres yaratan bir yanı vardır bu sorunun. İşe gidersin, hafta sonu naaptın? "Kayağa gittim", "Fransa'da akşam yemeği yiyip geldim", "yüz metre rekoru kırdım", "Ağrı dağına çıktım, Everest haftaya kısmetse" gibi yanıtlayasın gelir. "Hiiçç yattım öyle evde" dersin bazen. Ela doğalı beri sahiplenmediğim bu yanıtın aslında nasıl da bir özleme dönüştüğünü düşünüyordum tam. Toplanacak ortalık, temizlenecek oda, yıkanacak çamaşır, toplanacak mutfak var. Önceki haftasonlarına göre görece iyi geçmesine rağmen nedense enkaz gibi hissediyorum. Şu anki halimin nedenleri belli. Diş çıkarıyoruz, uykular eh işte. Diş çıkarıyoruz, iştah eh işte. Gece uyuduğum saatler arası uzun zamandan sonra ilk kez derin uyumuşum. 2-5 arası ama derin. O da bana uyumadığım uykuları hatırlattığından daha bir uyku heveslisi olmuşum. Üstüne uyanınca aninden üşümek gibi garip bir hal gelmiş başıma, kansız mıyım yoksa? Üşümeyen kişiydim ben noldu. Üstüne bizim kız bugün yolda yürürken düştü ve dudağı patlattı. Çok rahat ve sakin davrandım diye kendimi tebrik etsem de halime bakınca aslında bu durumu kanlanan montu soğuk suya bastırdığım gibi içerlerde bir yerlere bastırdığımı, fena halde stres olduğumu anlıyorum. Zaten ben galiba rahat anne filan değilim. Olduğumu sanıyorum sadece ama ı ıh. Dahası olmak istiyorum. Aslında ben arkamda özgüranne mi ay o ne geniştir, ne rahattır, ne gamsızdır, ne tembeldir, böyle hiiç kasmaz ama yapıverir, hep dört ayak üstüne düşer, Ela zaten melek bebek filan desinler istiyorum. Ne yazık ki bu doğru değil.Çay yapsam keşke. Ama üşeniyorum tek başıma şimdi. Hava da buz. Sondan başlayalım. Bugün öğlen güneşi gördük hemen hop dışarı. Hava çok ama çok soğuk olmadıkça çıkıyoruz zaten. Ben çıkamazsam bakıcı abla çıkıyor. Bu hafta güya evden çalışmakla beraber 4 öğlen dışardaymışım. Ela ile hiç çıkmadım. Onun hevesi de vardı. Dün hava ciddi soğuk olunca bugüne kaldı. Teyzesi ben Ela çıktık, parka gittik. Salıncaklarda sallandık. Kaydırağa beraber çıktık ve kaydık... (Ela kaydı ben merdivenden geri indim) Pek güzeldi. Sonra biraz daha dolaştık yürüdük. Sonra Ela yürümek istedi. İndirdik. Yolda yürümeye başladık üç hanım. Ela kamyonunu istedi, çıkardık. Ela teyzesinin elinde, öbür elinde kamyonun ipi, biz önde kamyon arkada yürüyoruz. Yürüdük, geri dönerken ne olduysa (El tutmak istemiyo bizimki. ) eli bıraktı, kamyona mı takıldı, göremedim. Pat yerde. Kanıyor, gördüğüm kan. Aldım bakıyorum, açmak istemiyor ağzını. En sonunda otuttum yandaki bir duvar üstüne ağzını açtım. Dişlere bişey oldu sandım ama dişler sağlam. Dudak patlamış. Üst dudak yara. Çocuk tabi düşe kalka yürüyecek filan diyorum, kardeşim perişan oldu. Baktık, doktora gitmeye gerek yok. Eve gittik. O arada sustu ama çok kanadı. O kanları görmek insanı üzüyor. Eve geldik temizlendik filan. Kötü değil. O uyurken kardeşimle geçmişimizdeki acılı düşüşleri gözden geçirdik. Sonrasında sevimli yavrum uyandı. Oyunlar oynadık. Taklitçi bi zihniyetim ben. Kimden ne duysam hemen uyguluyorum. Geçen ilkay sabunlu su balonlarından bahsetmişti. Cuma günü pazarda görünce almıştım. Onunla oynadık bol bol. Baloncukları yakalamaya çalışıyor Ela. Sonra pazardan bi de şu manyetikli tahtadan aldım. Biraz çizdi etti, fena değil. Bir sürü kutu buldum evde, onları içiçe koymaca oynadık. Kutulardan biri (ikea ampul kutusu) ile sevgilinin saat kutusunu bileştirip içine bir rampa yapıp, topu koy, öbür yandan düşsün benzeri bi düzenek kurduk. Öyle oynadık. Yavrusu ve Evren'den aldığımız ilhamla çamaşır sepeti sürüklemesine oyuncak ayıyı, aslanı, mikiyi, kurbağayı, ve dev köpeği dahil ettik. Dolmuş yaptık evin içinde.Dün pişirdiğim yemekleri mırın kırın yedi. Yalnız akşam bizim salataya dadandı. Bir kaç şeyi çok istiyor bugünlerde. Zeytin, salata ve kaşar peyniri. Her zaman çok sevdiği yoğurdu ise benimle yemiyor, anlamadım neden. Parkta bir olay oldu bugün. Bir çocuk balonla oynarken Ela şöyle bir baktı. Annesi de kardeşle paylaşalım diyerek alıp Ela'ya verdi. Bu defa veren çocuk ağlamaya başladı ve kendimi çok kötü hissettim. Annesi ama paylaşman lazım filan derken çocuk ağlamayı sürdürdü. Neticede o da küçük, henüz paylaşmayı öğrenme zamanında değil kanımca. Ben "verin isterseniz balonu" dedim. Bu defa Ela mızlandı ama dikkatini çeken çok şey olduğu için unuttu. Anneler böyle işlere karışmamalı. Bir de çocukları büyükler için geçerli kavramlarla değerlendirmemek lazım. Belirli bir yaşa kadar, hepsi bencil, hepsi benmerkezcil. Doğal olan bu. Önce "benim" duygusunu sindirecek ki "senin" gelsin.Sonra... Burnu tıkanıyor arada. Zorla serum fizyolojik koydum burnuna. Sonrasında bir çalım giderek Tim Seldın'ın "Harika çocuk nasıl yetiştirilir" kitabını okumaya başladı. Çok gülesim geldi. O kitabı çok seviyor, resimler filan çok güzel. Öğrenip bana anlatacak bilmiş. Bugünlerde kitapları okuyup cümleye benzeyen sesler çıkarıyor. Parmağıyla gösteriyor ve bir şey söylüyor. Sanki konuştu konuşacak gibi. Videoya çektik bazı yerlerini. Bir kaç güne koyarım belki.Bir sürü komik şey oldu, aha bunu bloga yazmalıyım dediğim ama hepsini unuttum. Aklıma gelirse gelir eklerim artık...Bugün oturağa çiş yaptıktan sonra, illa adaptörü istedi biraz da normal tuvalete oturdu Ela. Bi de şu don şeklindeki bezlere bayıldık. Alıştırma kilotu denedik ama sanırım biraz erkenmiş. O giyilebilir olanlar çok pratik ve sevimli. Tavsiye.
Öğle yemeğine optimuma uğramıştım. Ya geldiyse diye migrosa girdim. Evet!!!Hemen kaptım geldim bi tane... Tavuğumu kaçırmışlar, suyuna da pilavv pişirmişler... Oh!
Ela:Sabah erken kalkıp oynadık, akşam oynadık. Zihnim yeni oyun, yeni oyun bul bull bulll diye deliriyor. Nurturia arkadaşlarımız sağ olsun önerileri aldık, deniyoruz yavaş yavaş. Öğlen toplantım vardı. Dışarı çıkmışken optimuma gittim ordan. Sonra Migros'a uğradım. Organik tavuk bulamıyorum, ey organik tavuk gelirsen masaya vur lütfen. Normal tavuklardan çok soğudum. Kendim yiyorum da Ela'ya yediresim gelmiyor. Ama akşam fırında tavuk yaptım sebzeli. Hapur hupur yedik karşılıklı. Neden daha önce yapmadım acaba diye kafayı vurdum duvarlara. Acayip pratik, lezzetli ve sağlıklı. Ayrıca parmak boyası aldım. Evde portakal sıkıyoruz, onu belki pipetle içer diye pipet aldım. Fazla bişi almadım. Sadece Ela için alışveriş yaparken çok mutlu oluyorum. Böyle içim titriyor. Tabi acele acele ve panik halinde yapmıyorsam.Geçenlerde nerde okudum, çocuğunuza bir şey verin, sonra bir şey daha verin, ikisi elindeyken bir şey daha verin gibi bir oyundan bahsetmiş. Ben de bugün bowling labutlarından birini uzattım, aldı. Öbürünü uzattım, onu da aldı. Sonra üçüncüyü uzattım. Sağ elindekini atıp bunu aldı. Düşeni alıp geri uzattım. Sağ eldekini alıp bunu uzattı. Bi süre bunu yaptıkça ikimizi de gülme tuttu. İlk o güldü, ben daha çok güldüm öyle maymunlaştık. Sonra üçünü birden tutmak için uğraştı. Olmayınca bacaklarıyla da sarılarak tutmaya çalıştı. Neticede bana birinci labutu verdi. Aldım. İkinciyi verdi, öbür elime aldım. Üçüncüyü verdi. O da benimle oynadı uyanık asker. Öyle olsun bakalım. Kutuları kutu içine koyduk. Hediye paketleri yaptık, açtık.Ben:Dün Ortaköy'e gittim, bugün de dışardaydım. Havalar güzelleşti. Güneş moral veriyor. Hareket etmek iyi geliyor, nerde hareket, orda bereket... Evde çalışmak giderek zor hale geliyor. Ben evdeyim bunu bildiği için sürekli olduğum yere geliyor kızım. Biz:Yorgun ama mutluyuz. Vardı başka söyleyeceklerim hepsini unuttum. Lost ne bölümdü ama. Üf... Kara duman gecikir, belki hiç gelmez... zaman:
Daha önce de bahsetmiştim, yeniden ve daha doğru düzgün bahsedicem. Nurturia'yı biliyorsunuz. Yan tarafta linki var, sonra yazı aralarında bahsettim o kadar. Daha gidip bakmayan kaldı mı? Olsun ben ilk kez gelenler için yazıyorum. (Siz bu satırları okurken ben nurturia'da aklıma geleni soruyor, gördüğüm soruya atlıyor olacağım.)Öncelikle Nurturia Nedir, Damla'nın kaleminden kopyalayalım:------------------------------------------------------------------------------------Nurturia Nedir?"Nurturia ile çocuğunu daha kolay büyüt"Bebek bekleyen ve küçük çocuklu ailelerin çocuklarının günlük hikayelerini, gelişimlerini sevdikleri ile paylaşabildikleri, aynı zamanda diğer anne-babalar ile tecrübe paylaşarak yardımlaşabildikleri sosyal platform Nurturia.Nurturia'da Neler Yapabilirsiniz?Kendiniz için bir hesap açabilir, çocuklu arkadaşlarınızı ekleyebilirsiniz, yeni arkadaşlar bulabilirsiniz.Kendi hesabınızın altında çocuklarınız için ayrı birer hesap oluşturabilirsiniz. Çocuklarınızın günlük maceralarını buradan paylaşabilirsiniz.Çocuğunuzun anı defterini güncelleyerek hem anılarını hem paylaşırken, hem de gelecek için kayıt altına alabilirsiniz. İlkleri, dedikleri, yaptıkları, büyümesi...Çocuklarınızın hesaplarını eşinizle birlikte güncelleyebilirsiniz.Çocuk büyütmekle ilgili her türlü sorunuzu sorabilir, soru yanıtlayarak tecrübelerinizi paylaşabilirsiniz.Gruplar kurabilir, varolan gruplara üye olabilirsiniz.Hamilelikten itibarenHamileyseniz de üye olarak hamileliliğinizin nasıl geçtiğini, günlük heyecanlarınızı, sıkıntılarınızı paylaşabilirsiniz.Henüz doğmamış çocuğunuz için profil sayfası açıp, anı defterini oluşturmaya başlayabilirsiniz. İlk tekmeleri, cinsiyetinin öğrenilişi, isim seçimi...Tecrübeli anne-babalara hamilelik ve çocuk bakımı ile ilgili sorular sorabilirsiniz. Gruplara üye olabilir ya da kendi grubunu kurabilirsiniz.Nasıl Üye Olabilirim?Üyelik ücretsiz. www.nurturia.com.tr adresinden 1 dakikada üye olabilirsiniz. Kayıt olduktan e-posta adresinizi onaylamayı unutmayın.Nurturia Tanıtım Turu Adresi: http://www.nurturia.com.tr/account/tourNurturia Ne demek?Nurturia, İngilizce'de iyi bakmak, büyütmek anlamındaki "Nurture" kelimesinden geliyor. Yurt dışına açılma planlarından dolayı ingilizce kökenli bir isim seçilmiş.------------------------------------------------------------------------------------Bir süredir aktif olarak kullanıyorum. Şu avantajlarına bayılıyorum.1- Sorduğum soruya yanıt bulabiliyorum. (Üstelik yanında bonus olarak empati de geliyor)Özellikle insan ilk anne olduğu zamanlarda panik halinde her yere saldırıyor. Evet doktora soruyoruz, annemize babamıza soruyoruz. Ama ortada kalan noktalar oluyor. İnternetin köşesindeki bir bilgi kırıntısı için saatlerimi harcadığımı, bulunca da ne kadar rahatladığımı iyi bilirim. Blogumun köşesindeki "kızımın yaşıtları" diye ayrı bir yer bulunmasının nedeni, acil bir sorum olduğunda yakın yaştaki çocuklara ve annelerine gidip onlarda da benzeri olmuş mu bakmak, yeri geldiğinde sormak gibi bir kaygıydı. Nurturia'dan sonra bu kaygım azaldı, işim kolaylaştı. Çünkü, üyelerin adlarının yanında bir kutucuk var ve içinde bebeklerinin ayı, çocuklarının yaşı, ana karnındakilerin haftası yazıyor. Böylece yanıtlayanla hemen empati kümecikleri oluşturabiliyor, benzer yaşta çocuğu olan annelerle bir araya gelip fikir teatisinde bulunabiliyorsunuz. Tecrübeli anneler araştırdıkları ya da deneyimledikleri şeyi anlatıyorlar, yüreciğimize sular serpiliyor. Bildiğimiz bir şey olursa hemen anlatıyoruz. Artık blog blog dolaşmak şart değil. Doğrudan sorabiliyorsun. Destek alabiliyorsun.2- Sosyal ortamOradakiler de senin gibiler. Yani çocuk sahibi, onu iyi beslemek, büyütmek isteyen tipler. Farklı yanlar çok ama ortak noktalar daha çok. Ana sayfada twitter benzeri bir güncelleme hikayesi var. Bazen sadece orda kim ne yapıyor, noluyor diye girip okuyorum. Arkadaşım oldular, merak ediyorum, herkes nasıl. Sıcacık...3- Anı DefteriBu zaten her anne babanın aklından geçen, yazılımla uğraşan herkesin yaw yapsam acaba dediği ama yapmadığı, artık Gökhan ve Damla yapmış olduğu için geride kalan bizlerin ohh kurtulduk diyip sevineceği bir özellik. Çok basit. Çocuğun bugün okaliptüs mü dedi. Hemeennn gidiyorsun sözlük kısmına ya da ilkler kısmına ekliyorsun. Yürüdü mü, ekle, ilk kez çiş mi dedi, hemen yaz. Sonra o resme bir bakıyorsun uzaktan. Sözcükler, adımlar, hayatımızın unuttuğumuz ama asla unutmamamız gereken muhteşem detayları. Büyüyen bir çocuk, büyüyen bir anne ve baba.4- Foto şipşak.Kızımın fotolarını da koyuyorum. Ordaki arkadaşlar görüyor, maşallah diyorlar. Aslında benim bloga foto koymamın başlıca amacı uzaktaki anne ve babamın, teyzemin, dedemin, kuzenlerimin tek tıkla hem yazılarımıza hem fotolarımıza ulaşması. Facebook filan uymuyor. Fotoğraflar ayrıca flickrda duruyor ama o kadar kolay değil bakması. Pek çok insan bloga çocuğunun fotosunu koymak istemiyor. Kimbilir, belki bir gün ben de kaldırırım fotoları. Nurturia'da fotoları koyabilir ve ailem dışındakiler görmesin diyebilirsiniz. Diğer ortamlardan kolay.5- GruplarAynı ilgi alanına sahip insanlar buluşup tematik konuşuyoruz. İkinci El'de ilanlarımızdan bahsediyoruz. Uyku sorunlarında yöntemleri tartışıyoruz. Montessari eğitiminde çok zihin açıcı tartışmalar oldu, duyurular oldu çok faydalandım. Bazen seminerler oluyor, haberimiz oluyor böylece. Sonra 2008 Aralık anneleri grubumuz var ki kendi aramızda paylaşıp duruyoruz haberlerimizi. Normal hayatımızda, işimizde gücümüzde, bekar arkadaş çevremizde dile getiremediklerimizi paylaşıyoruz arkadaşlarımızla. Arkadaş derken, girene kadar bloglardan tanıdığım üç beş kişiyi saymazsam kimseyi tanımıyordum. Gide gele kaynaştık.Böyle yani. En azından bir girip bakın.Neden ısrarla gelin diyoruz, gelin diyene hediye mi dağıtıyorlar derseniz... Evet dağıtıyorlar. Anne ve babaların en çok ihtiyacı olan şeyi, bilgiyi ve paylaşımı dağıtıyorlar. Siz de gelin. Sizin bildiğiniz bizim bilmediğimiz şeyler vardır. Ne kadar kalabalık, o kadar iyi.Sevgiler, bekliyoruz. Ben özgüranne olarak bulunuyorum nurturiada.