ASYA VE AFRİKA’YA SERVET DAĞITIRKEN Serdar Adem İŞLER Köşe Yazıları
10.12.2012 - Bu Yazı 2378 Kez Okundu.
Türkiye birçok yere yardım maksadıyla akıl almaz paralar dağıtmaktadır. Bunda ilk başta yanlış bir şey yok gibi görünüyor.
Yapılmak istenen hayrın temelinde yatan niyete bir diyeceğim yok. Hatta Allah kabul etsin bile diyebilirim.
Ama olayın sonucu itibariyle varılmak istenen hedefe ulaşamama noktasında ciddi problemler olduğu açıkça görülmektedir.
Türkiye’nin en büyük hatası desteklediği toplum ve devletlerde kendi lehine çok ciddi ve samimi gelişmeler olup olmadığını denetleyememesidir.
Bir ülke ya da topluma yardım ediliyorsa; bahsi geçen coğrafyada yaşayan Türk vatandaşlarının mevcut vaziyetlerinde ve Türkiye’nin milli çıkarlarında kısa, orta ve uzun vadede birtakım olumlu gelişmelerin beklenmesi gerekir. Aynı zamanda Türkiye’nin her vesile ile tanıtılması noktasında temsilcilerinin birbirleriyle yarışma içinde olmasını bekler.
Zaten doğrusu da budur. Öyle ya, bir fidanı suluyorsanız; o fidandan önce çiçek beklersiniz, ardından meyve vermesini. Son olarak da gölgesinden yararlanmak istersiniz.
İnsan, toplum ve devletlerarası ilişki bu mantık ve çıkar esasına dayanır. Eğer verdiğinizi karşılayacak kadar bile bir yararınız olmuyorsa; yapılan hayır bir süre sonra israfa inkılâp edecektir.
Birçok devlet ekonomik açıdan iflasın eşiğine gelmişken hazinedeki milyarlarca dolarlık artı değere bakarak bol keseden harcama yapmak bana pek mantıklı gelmiyor doğrusu. Özellikle Asya’daki yatırımların en azından kısa vadede masrafı kurtarmadığını bizatihi tespit etmenin endişesi beni bu yazıyı kaleme almaya teşvik etti.
Biraz itina ve biraz dikkat gerekir kanaatindeyim. Yardım yapmak elbette son derece insani bir haslet. Ama yardım ettiğiniz coğrafyalarda Türkiye lehine ciddi ve samimi gelişmeler fazla göze çarpmıyorsa; o zaman o bölgelere gönderdiğiniz yetkili temsilcilerinizde bir problem var demektir. Aslında bütün mesele bu noktasında düğümlenmektedir.
Türkiye birçok yerde kuvvet ve kudretiyle mütenasip temsilciler tarafından temsil edilememektedir. İşin daha enteresan tarafı Ankara’nın bu duruma ilgisiz gibi görünmesinde düğümlenmektedir.
Ankara bir şekilde kendisine gelen dilek, şikâyet ve temennileri dilekçeleri geri iade etmek yerine tam yetki verilmiş tebdili kıyafet müfettişler marifetiyle tetkik etmelidir.
Yardım ettiğiniz ülkelerdeki Türk okulları teknik açıdan dökülüyorsa ya da mesela üvey evlat muamelesi görüyorsa temsil kudreti layıkıyla kullanılamıyor demektir. Bunun çözümü de Ankara’nın inisiyatif ve iradesinden geçmektedir.
Türkiye’yi temsil eden kurumlar arasında iletişim ve uyum eksikleri varsa; üst düzey temsil makamları yetki ve inisiyatiflerini verimlilik ve memnuniyet esasıyla mütenasip bir şekilde kullanamıyorlar demektir. Ankara öncelikle bu durumun sebep ve saiklerini uzman eller marifetiyle iyice tetkik ve tahlil etmekle mükelleftir.
Türkiye’yi temsil amacıyla gönderilen personelin istisnasız tamamına bölgenin dili, yine kendi kurumlarımız tarafından seri bir şekilde ve ücretsiz olarak öğretilemiyorsa; temsil mekanizması kesinlikle hedefine ulaşamayacak demektir.
Bu durum idari personel tarafından tespit edilememişse; Ankara bu konuda yönlendirici bir görev üstlenebilir. Görev süresini yaşadığı bölgenin dilini öğrenemeden geçiren bir personelin Türkiye’yi tam anlamıyla tanıtabileceğini düşünmek bile anlam ve mantıktan yoksun bir düşüncedir. Üstelik bu personele yapılan yüz binlerce dolar tutarındaki masraf da heba olmuş demektir.
Bu konuda en kısa zamanda Ankara üzerine düşeni yerine getirmelidir. Diplomatik misyonlarını bu konuda yetkilendirerek ve görevlendirerek işe başlayabilir mesela. Böylelikle yapılan ve yapılması düşünülen yardımlar kısa vadede Türkiye’nin tanıtımına artı değer olarak yazılacaktır.
Yoksa yanlış düşünüyor ve Asya ve Afrika’dan büyük bir ekonomik dev olarak görülen Türkiye adına yararsız bir fikir mi öne sürüyorum? Ne dersiniz?