Tercîh ve Tavsiye Etmek Siyâset midir? / Ve Ağabeylerin Seçim Açıklamaları?
1,668 total views, 10 views today
TERCÎH ve TAVSİYE ETMEK SİYÂSET MİDİR? / VE AĞABEYLERİN SEÇİM AÇIKLAMALARI?
İlk yazımız olan “Takdîr ve Tahsîn Siyâset midir?” başlıklı yazımızı sizlerle paylaştığımızda, bu yazımızın başlığı ve kısmen içeriği de hazır idi. İki etap hâlinde düşünülen yazı dizisinin ilkinde; bir hizmeti takdîr etmenin ve beğenmenin siyâset olmadığının izâhına çalışıldı, bu yazımızda da beğendiğimiz ve tasvîb ettiğimiz hizmetleri üretenleri tercih etmenin ve tavsiye etmenin siyâset olup olmadığının üzerinde duracağız..
Propaganda’nın mânâsı “bir fikir veya harekete taraftar kazandırmak, düşünce, kanâat ve değer hükümlerini değiştirmek, davranış tarzlarını istenen yönde etkilemek amacıyle söz, yazı vb. yollarla yapılan çalışma” diye tanımlanınca, tam bu noktada propaganda ile tavsiyeyi birbirinden ayıramıyoruz.
Dîn nasîhattir hadisi sırrınca, bizim duracağımız yer ancak ‘tavsiye ve nasîhat’ makâmıdır.
“Evet bu küre-i arza memuriyetle gönderilen her insan, burada misâfir ve fâni olduğu ve mâhiyeti bir hayat-ı bâkiyeye müteveccih bulunduğu kat’iyyen tahakkuk etmiştir. O her insan, bu zamanda hayat-ı ebediyesini kurtaracak olan istinâd noktaları sarsıldığından bu dünyasını ve içinde bütün alâkadar ahbâbını ebedî terketmekle beraber, bu dünyadan binler derece daha mükemmel bir bâki mülkü de kaybetmek veya kazanmak davası başına açılmış. Eğer iman vesikası olmazsa ve beratı ve senedi olan itikadı sağlam bir surette elde etmezse, o davayı kaybeder. Acaba bu kaybettiği şeyin yerini hangi şey doldurabilir?
İşte bu hakikata binâen, benim ve kardeşlerimin herbirimizin yüz derece aklı ve fikri ziyadeleşse, bu muazzam vazife-i kudsiyenin hizmetine ancak kâfi gelebilir. Sâir mes’elelere bakmak, bize fuzulî ve malâyanî olur. Yalnız bu kadar var ki, Risâle-i Nûr şâkirdlerinin bir kısmı öteki davalar içinde bulunduğu ve lüzûmsuz ve sebebsiz bâzan bize akılsızların tecâvüzleri ve taarruzları zamanında zarûret derecesinde, istemeyerek muvakkaten bakmışız.
Demek mesleğimiz itibâriyle, mutlaka zarardayız..
Nisâ Sûresi, 5. Âyet ‘de Cenâb-ı Hakk cc buyuyor:
Meâlen: “Allah’ın sizi başına diktiği mallarınızı, aklı ermezlere vermeyin” Ve 6. Âyette de “Yetimleri deneyin. Akılca olgunlaştıklarını görürseniz mallarını kendilerine teslim edin” diyor.
Ve Buhârî ile Müslim’den gelen şu hadis ise “(Akıllı ve olgun) Mü’min aynı delikten iki defa sokulmaz, ısırılmaz” demesiyle, geçmişten ve yaşananlardan dersler ve ibretler alarak istikbâle yürünmesini ihtâr ediyor.
Bu durumda emânetlerin doğru ellere ve ehillerine verilmesi bir mes’ûliyettir ve doğru ellere verebilmek bilmek kadar, basîret ve ferâset sâhibi olmayı da ister. Ve bu husûsta nasîhat makâmında olan ehl-i ilmîn nasîhatleri de, ehl-i îmân için yol gösterici, birleştirici ve klavuzlayıcı olur. Basîret ve ferâsetlerin açılmasına da ve’sile olur..
RİSÂLE-İ NÛR VE MÜELLİFİ ‘ne BAKALIM:
EVVELEN, ferdî ve şahsî âlemimizde dahi zihnen ve fikren ve kalben siyâset cereyânlarıyla alâkâdar olmayı, yukarıda Sikke-i Tasdik-ı Gaybî ‘den kaydettiğimiz izâh çerçevesinde Nûr Talebelerini sakındırdığını ve ikâz ettiğini iyi biliyoruz. Risâle-i Nûrların çok yerlerinde buna dâir bahisler vardır.
“Risâle-i Nûr, dünyada her cereyânın fevkinde bulunması ve umûmun malı olması cihetiyle, bir tarafa tâbi’ ve dâhil olmaz. Belki mütecâviz dinsizlere karşı haklı tarafa yardımcı olur ve dost olur ve ihtiyat kuvveti hükmünde onlara bir nokta-i istinâd olur. Fakat siyâset hesabına değil; belki Nûrların intişârı ve maslahatı hesabına bâzı kardeşler; Nûrlar nâmına değil, belki kendi şahısları nâmına girebilir. Husûsan mübârek Isparta’nın şimdiye kadar Nûrlar medresesi olması ve muarızların dahi ona çok ilişmemesi noktasında, dâhilde tarafgirâne vaziyet almamak, mu’terizlerin nedâmetine ve hakikata dönmelerine bir vesile olabilir.” (Emirdağ Lâhikası-1)
1) “Mütecâviz dinsizlere karşı haklı tarafa yardımcı olur ve dost olur ve ihtiyat kuvveti hükmünde onlara bir nokta-i istinâd olur”
“Biz Nûr şâkirdleri Üstâdımızın hizmetinde ve mesleğinde bulunduğumuzdan, siyâsetlerle alâkamız yoktur. Fakat Demokratlar Nûrların neşrine müsaadekâr olmaları ve eskiden beri Nûr’un men’ine dâir zulümleri yapmadıklarından, Demokratın hatırı için seçimlerle alâkadar olduk. Evvelki defa gibi bu defa da Nûrcuların epey fâidesi, Demokrat lehine oldu.” (Emirdağ Lâhikası-2)
2) “Fakat siyâset hesabına değil; belki Nûrların intişârı ve maslahatı hesabına”
Evet, mutlaka ve mutlaka İslâmiyetin, dînin, mukaddesâtın ve Risâle-i Nûr’ların hesâbına ve menfaatine ve maslahatına binâen desteklenir ve sâhip çıkılır.
3) “Bâzı kardeşler; Nûrlar nâmına değil, belki kendi şahısları nâmına girebilir”
“Tahsin Tola’nın ehemmiyetli çalışmasıyla Sözler mecmuası resmen Ankara’da tab’edilmesiyle hem asâyişe, hem Demokrata, hem bu vatan ve millete yüz sene meb’usluk etmek kadar fâidesi oldu. Şimdi bu kadar mânevî, hakikî, hususan bâki ve uhrevî kâr onlara yeter. Bir-iki sene memuriyet ve meb’usluğa çalışmakla o bâki elmas gibi hizmetlerini, kırılacak fâni şişeye âlet yapmamak gerektir. Onun için ben onları tebrik ediyorum. Siz de onları tebrik ediniz, duâ ediniz. Hattâ ben Tahsin Tola’nın tekrar meb’us olmasını istedim, tâ Nûrlara hizmet etsin; fakat onun evvelki hizmeti kâfi geliyor. Kapıyı açmış, daha ihtiyaç kalmadı.” (Emirdağ Lâhikası-2)
4) “Mübârek Isparta’nın şimdiye kadar Nûrlar medresesi olması ve muarızların dahi ona çok ilişmemesi noktasında, dâhilde tarafgirâne vaziyet almamak, mu’terizlerin nedâmetine ve hakikata dönmelerine bir vesile olabilir”
İKÂZ VE İHTÂR MAKÂMI:
Bu vatanda şimdilik dört parti var. Biri Halk Partisi, biri Demokrat, biri Millet, diğeri İttihâd-ı İslâm’dır.
Halk Partisi ise: Hakikaten acib ve zevkli bir rüşvet-i umûmîyi kanunlar perdesinde bâzı memurlara verdikleri için, yirmisekiz senelik bütün cinâyâtıyla başkaların cinâyâtı ve İttihadcıların mason kısmının seyyiatları da o partiye yükletildiği halde, Demokratlara bir cihette gâlib hükmündedirler. Çünki ubûdiyetin noksaniyetiyle enâniyet kuvvet bulur, nemrudçuluklar çoğalır. Bu benlik zamanında, memuriyet hakikatta bir hizmetkârlık olduğu halde; bir hâkimiyet, bir ağalık, bir nemrudçuluk ile nefse gayet zevkli bir hâkimiyet mertebesini bir kısım memurlara rüşvet olarak verdiği için, bütün o acib cinâyetlerle ve kendinden olmayan ceridelerin neşriyatıyla berâber bana yapılan muamelelerinden hissettim ki, bir cihette mânen Demokratlara gâlib geliyorlar. Halbuki İslâmiyet’in bir kanun-u esasîsi olan hadîs-i şerifte سَيِّدُ الْقَوْمِ خَادِمُهُمْ yani: Memuriyet, emirlik ise reislik değil; millete bir hizmetkârlıktır. Demokratlık, hürriyet-i vicdan, İslâmiyet’in bu kanun-u esasîsine dayanabilir. Çünki kuvvet kanunda olmazsa şahsa geçer. İstibdad mutlak keyfî olur.
Millet Partisi ise: Eğer İttihâd-ı İslâm’daki esas olan İslâmiyet milliyeti ki, Türkçülük onun içinde mezcolmuş bir millet olsa; o Demokrat’ın manasındadır. Dindar Demokratlara iltihak etmeye mecbûr olur. Firenk illeti tâbir ettiğimiz ırkçılık, unsurculuk fikriyle Avrupa, âlem-i İslâmı parçalamak için içimize bu firenk illetini aşılamış. Fakat bu hastalık ve fikir, gayet zevkli ve câzibedâr bir halet-i ruhiye verdiği için pekçok zararları ve tehlikeleriyle berâber, bu zevk hatırı için her millet cüz’î-küllî bu fikre iştiyak gösteriyorlar.
Şimdiki terbiye-i İslâmiyenin za’fiyetiyle ve terbiye-i medeniyenin galebesiyle ekseriyet kazanarak başa geçerse; ekseriyet teşkil etmeyen ve ancak yüzde otuzu hakikî Türk olan ve yüzde yetmişi başka unsurlardan olanlar; hem hakikî Türklerin hem hâkimiyet-i İslâmiyenin aleyhine cephe almaya mecbûr olacaklar. Çünki İslâmiyet’in bir kanun-u esasîsi olan bu âyet-i kerime: وَ لاَ تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ اُخْرَى dır. Yani, birisinin günahıyla başkası muahaze ve mes’ûl olmaz. Halbuki ırkçılık damarıyla, bir adamın cinayetiyle masûm bir kardeşini, belki de akrabasını, belki de aşiretinin efrâdını öldürmekte kendini haklı zanneder. O vakit hakikî adâlet yapılmadığı gibi, şiddetli bir zûlüm de yol bulur. Çünki “Bir mâsumun hakkı, yüz câniye feda edilmez” diye İslâmiyet’in bir kanun-u esasîsidir. Bu ise çok ehemmiyetli bir mes’ele-i vataniyedir ve hâkimiyet-i İslâmiyeye büyük bir tehlikedir.
(Hâşiye): Eskilerin lüzûmsuz keyfî kanunları ve sû’-i istimalleri neticesiyle, belki de tahrikleriyle zuhûr eden Ticanî mes’elesini ve ağır cezalarını dindar Demokratlara yüklememek ve âlem-i İslâm nazarında Demokratları düşürmemenin çare-i yegânesi kendimce böyle düşünüyorum:
Nasıl Ezân-ı Muhammediye’nin (A.S.M.) neşriyle Demokratlar on derece kuvvet bulduğu gibi, öyle de Ayasofya’yı da beşyüz sene devam eden vaziyet-i kudsiyesine çevirmektir. Ve âlem-i İslâmda çok hüsn-ü tesir yapan ve bu vatan ahâlisine âlem-i İslâmın hüsn-ü teveccühünü kazandıran, bu yirmi sene mahkemeler bir muzır cihetini bulamadıkları ve beş mahkeme de beraetine karar verdikleri Risâle-i Nûr’un resmen serbestiyetini dindâr Demokratlar ilân etmelidirler. Tâ, bu yaraya bir merhem vurmalı. O vakit âlem-i İslâmın teveccühünü kazandıkları gibi, başkalarının zâlimane kabahatı da onlara yüklenmez fikrindeyim.
“Üstâdımızdan, ne için Demokrat Parti’yi muhâfazaya çalıştığını sorduk, cevaben:
‘Eğer Demokrat Parti düşse, ya Halk Partisi veya Millet Partisi iktidara gelecek. Halbuki Halk Partisi, İttihadçıların bozuk kısmının cinâyetleri ve hem cumhuriyetin birinci reisinin Sevr Muahedesiyle ve çok siyasî desiselerin icbârıyla, onbeş senede yaptığı icraatının kısm-ı a’zamı tamamıyla eski partiye yüklendiği için, bu asil Türk milleti ihtiyarıyla o partiyi kat’iyyen iktidara getirmeyecek. Çünki Halk Partisi iktidara gelecek olursa, komünist kuvveti aynı partinin altında bu vatana hâkim olacaktır. Halbuki bir Müslüman kat’iyyen komünist olamaz, anarşist olur. Bir Müslüman hiçbir zaman ecnebilerle mukâyese edilemez. İşte bunun için hayat-ı içtimaiye ve vatanımıza dehşetli bir tehlike teşkil eden bu partinin iktidara gelmemesi için, Demokrat Parti’yi, Kur’ân ve vatan ve İslâmiyet nâmına muhâfazaya çalışıyorum’ dedi.” (Emirdağ Lâhikası-2)
Risâle-i Nûr’a derc edilen derslerin kıyâmete kadar yol gösterici ve ehl-i îmân için birer rehber olan kudsî hakîkatler olduğunu unutmamak ile, aynı dersleri risâlelerle birlikte bir de Hazret-i Üstâd’ımızdan bizzat tahsîl ve taallüm eden ve risâle metinlerine girmeyen ahvâl-i Üstâd’a, beyân-ı Üstâd’a bizzat şâhid olan ve Hazret-i Üstâd tarafından da vekîl, vâris olarak ta’yîn edilen muhterem ağabeylerimizin seçim açıklamalarını, sâhibü’l-zaman ünvânı ile de tesmiye edilen Bedîüzzaman’ın tarz-ı harekâtıyla ve bu asra Kur’ân’ın bir dersi hükmünde olan Risâle-i Nûr ‘un muhteviyâtıyla gâyet muvâfık ve münâsib ve aynı minvalde olduğunu ve buraya kadar aktardığımız delîllerin ışığında bu açıklamaların siyâset yapma mertebesinde ve makâmında da olmadığını, tavsiye, nasîhat ve irşâd makâmında olup, bilhassa şu acib zamânda ve lâzım gelen ihtiyâca binâen, menfaatlerini ve maslahatlarını da beyân ve izâh ederek açıkladıklarını görüyoruz. Ve bu mânâda ağabeylerin de kendi üzerlerine düşen vazîfeyi icrâ ettiklerini müşâhede ediyoruz.
“Nûr şâkirdleri, hiç siyâsete karışmadılar, hiçbir partiye girmediler. Çünki îmân, mâl-i umûmîdir. Her tâifede muhtaçları ve sâhibleri vardır. Tarafgirlik giremez. Yalnız küfre, zındıkaya, dalâlete karşı cephe alır. Nûr mesleğinde, mü’minlerin uhuvveti esastır.” (Emirdağ Lahikası-1)
Emirdağ Lâhikası-1 ‘in te’lîf tarihleri yaklaşık 1944-1947 iken, yukarıda kaydettiğimiz ve Üstâd’ımızın partiler hakkındaki açık beyânlarını içeren mektûblar Emirdağ Lâhikası-2’dir ve te’lif tarihleri 1949-1960 arasıdır. Demek Üstâd’ımız bunları beyân ederken, kendisine mânevî ihtâr ile yazdırılması ve Risâle-i Nûr metinleri içine de girmesi gösteriyor ki; bu ‘taraf olma’ mes’elesi gözardı edilmiş veya atlanmış değil!
Herbirinize binler selâm eder, samîmi duâlarınızı beklerim..
Makâle Bediüzzaman, Ersin Miman, Hükümet, idari, nasihat, nur talebesi, oy, oy kullanma, parti, partizan, politika, rey, Risale, Risale-i Nur, Said Nursi, seçim, siyaset, siyasi, tavsiye, tercih, yönetim
← Takdîr ve Tahsîn Siyâset midir?
Kısas Haktır, İdâm için Referandum Yapılsın →