BİR ALİMLE TARTIŞMAM
Alimlerimizin birine dedim ki; "Muaviye, günahsız halkı öldürüp, hakkın namusuna tecavüz etmesine rağmen yine de siz onun ittihad edip ictihadında hata yaptığına ve bu ictihadı için Allah katında mükafatının olduğuna hükmediyor ve Muaviye'nin oğlu Yezid'in Resulullahın evlatlarını öldürüp Medine halkının canını ve namusunu kendi askerlerine mubah bilmesiyle birlikte yine de onun bu işlerde ittihad edip ictihadında hata ettiğine ve bu yüzden iki mükafattan birine Allah katında layık olduğuna inanıyorsanız; Neden ben bu inceleme ve araştırmalarıma dayanarak ictihad etmeyeyim Oysa bu ictihadlarımm sonucu ise sadece bazılarının durumları hakkında tereddüte düşmek ve bazısına da tan etmekten başka bir şey değildir. Görüldüğü gibi bun~ar Muaviye'nin ve oğlu Yezid'in, Resulullah'ın Ehl-i beytine karşı işledikleri cinayet ve katillerle asla mükayasa edilmez. İctihadımın neticesinde eğer hakkı bulursam iki mükafatım olur; Eğer hata ederimse yine bir mükafatım olur. Oysa ki benim bazı sahabeyi yermek, onlara ta 'n etmekten maksadım, onlara lanet okuyup sövmek değil sadece ben hakikatı bulup Fırke'i naciye'yİ(kurtuluşa eren fırkayı) firek'i zallle'den (sapık fırkalardan) ayırmak istiyorum. Bu ise hem bana hem de benim gibi her ferde farz olan bir mükellefiyeti yerine getirmektir. (Allah'u Teala sırları ve kalplerin gizlediği her şeyi bilir.)"
O, bana şöyle cevap verdi: "Evladım, yıllardan beridir ictihad kapısı kapanmıştır". Bu kapıyı kim kapatmıştır?" dedim.
Dedi ki: Dört mezhep imamları. Sevinçli bir halde "Allaha Şükürler olsun ki ictihad kapısını kapatan ne Allah'tır ne de onun Resuludur ve ne de hülefa'i raşidindir; dedim. "O halde ben de onlar gibi ictihad edersem bir vebala girmiş olmam".
"Sen içtihad edemezsin" dedi "Çünkü ittihad etmek için nahiv, sarf, tefsir, lugat, belagat, hadis ve tarih gibi on yedi ilmi bilmen lazımdır". Onun sözünü kesip dedim ki: Efendim, ben halka fetva vermek yahut islam adına yeni bir mezheb kurmak için ittihad etmiyorum; Hayır, ben sadece hak ve batılı tanımak için ittihad ediyorum. Mesala Ali'nin mi yoksa Muaviye'nin' mi haklı olduklarını araştırmak istiyorum ve bu kadarını bilmek için bahsettiğin on yedi ilmi bilmeğe gerek yoktur. Yalnız onların her ikisinin de hayatını, gidişatını, Ahlaklarını incelemek yeterlidir.
"Bunu bilmenin senin için ne yararı vardır? "dedi ve şu ayeti okudu: "onlar bir ümmet idiler gelip geçtiler; Kendi işlerinin sorumlusu kendileridirler ve sizler de kendi işlerinizin sorumlususunuz ve onların yaptıklarından dolayı siz asla sorumlu tutulmayacaksınızl".
"Bu ayette geçen kelimesini acaba "tes'elun"mu okuyorsun yoksa "tuselun mu" dedim. "Tus'elun okunur' (1). dedi.
"Allah'a şükürler olsun ki, "tus'elun" okunuyor" dedim "yoksa "tes'elun" okunsaydı, tartışmak ve incelemek artık şer'an doğru sayılmazdı, ama "tus'elun" okunduğuna göre ayetin manası şöyle olur: "Sizler onların yaptıklarından dolayı sorumlu tutulmayacaksınız".
Bu ayetle aynı manayı ifade eden diğer ayeL'i kerimeler'de mevcuttur. Mesela şu ayet-i kerime: "Her kes kendi kazancına bağlıdır" ve keza şu ayet: "Gerçekten insan ancak çalıştığını alır".
Görüldüğü gibi bu ayetlerin, araştırma yapmayı men'
1- Bakara / 142.
etmekle bir alakası yoktur. Kur'an'ı kerim bir çok ayetlerde bizleri geçmiş ümmetierden haberdar olmağa ve onlardan ibret almağa davet etmiştir. Allah'u teala, bir yandan Firavun, Haman, Nemrud, Karun gibilerin hayatlarını ve diğer yandan Peygamberlerin hayatını Kuran-ı kerim'de bizlere anlatmıştır. Şüphesiz ki bunları, Al1ah-u teala bizi eğlendirmek için değil hakkı batıldan ayırt etmemiz için zikretmiştir.
Bu konuyu bilmenin sana ne yararı var diyorsun; Bu konuyu bilmemin benim için bir çok yararı vardır; evvela: Allah'ın velisini tanıyıp ona uyarım ve Allah'ın düşmanını tanıyıp onunla düşmanlık ederim. Bu da Allah'ın bize vacip ettiği bir şeydir.
Saniyen: Benim için önemli olan Allah'ın istediği şekilde ona ibadet etmektir. Ebu Hanife ve Malik ve diğer müctehidlerin istediği gibi değil; Çünkü görüyorum ki Malik namazda bismillah'ın denmesini mekruh biliyor, oysa Ebu Hanife, bismillahı namazda vacip biliyor ve ötekisibismillahsız namazı batıl biliyor. Namaz dinin direğidir; O eğer kabulolursa diğer ameller de kabulolur ve eğer kabulolmazsa diğer ameller kabulolmaz. Ben namazımın batıl olmasını istemiyorum. Ve abdest için de aynı şey sozkonusudur; Çünkü şii ayağa meshediyor ama sünniler ayağını yıkıyorlar. Kur'an'ı kerim'de "baş ve ayaklarınızı meshedin" diye ayet mevcuttur.
Yani Kur'an'ı Kerim açıkça ayagm meshedilmesine emir veriyor.
Peki o halde aklı başında olan bir müslüman, nasıl araştırmadan bunların birinin sözünü kabul edip diğer inin SÖzünü reddedebilir?"
Bunun üzerine dedi ki: "Scn isıediğin mezhebi seçebilirsin; Çünkü bunların hepsi islam mezhebidir ve hepsi de hükümlerini Peygamber'den almışlar".
Ve ben dedim ki: "O zaman korkarım ki Allah'ın: "Heva ve hevesini kendine iIah edeni gördün mü? O şahıs ki Allah bilerek onu sapıklığa terketmiş ve onun kulağı m ve kalbini mühürlemiştir ve gözüne de perde çekmiştir; Artık Allah'tan başka kim doğru yolu ona gösterebilir. Hala mı öğüt, ibret almazsınız?! (1) buyurarak kınadığı kimselerden olayım ve dedim ki: "Efendim, ben tüm mezheplerin hak olduğuna inanmıyorum; Çünkü oDların birisi bir şeyi helal diğei aynı şeyi haram biliyor; Oysa bir şeyin hem hala 1 hem de haram olması mümkün değildir. Ve Resulullah'ın getirdiği hükümlerde vahye dayalı olduğundan dolayı bir çelişki olmaz. Nasıl kı Hak tea la buyuruyor ki: "Eğer Allah katından ayrı bir yerden gelseydi, onda birbirini tutmaz bir çok şeyler bulurdun" (2).
Ama dört mezhebin arasında birbirini tutmayan birçok hükümler mevcuttur; Bundan anlaşılıyor ki bunların bepsi Allah ve peygamberinden sadır olmuş değildir. Çünkü peygamber, Kur'an'a muhalif olan bir hüküm vermez.
Adam benim sözlerimin mantıklı ve delillerimin sağlamlığını görünce konuyu değiştirerek şöyle dedi: "Allah'ın rızası için sana nasihat ediyorum ki ne hakkında şüphe edersen et, yalnız Hülefa'i Raşidin'de şüphe etme; Çünkü onlar islamın dört direğidirler; Eğer onlardan biri düşerse islam'ın yapısı yıkılır...,"
Ve sonra şöyle -dedi: Bunlar, imamlarımızdan ve üstadlarımızdan öğrendiğimiz şeylerdir. Bizler kendi dönernimizde sizin gibi alimlerimizle tartışmıyorduk Ama sizler her şeyde şüphe ve tereddüt ediyorsunuz. bu, ahirzaman'ın
1- Casiye / 23
2- Nisâ / 82-
alametlerindendir. Resulullah buyurmuş ki: "Kıyamet ancak kötü halk yüzünden kopar".
Dedim ki: "Bu boş sözleri niye sarfediyorsunuz; Ben dinimde şüphe ve tereddüt etmekten Allah'a sığınıyorum. Ben Allah'a inanıp O'ndan başka bir mabud'un olmadığına ve onun meleklerine ve kitabına iman etmişim. Ve serverirniz Allah'ın kulu ve resul'u ve tüm enbiya ve resullerden afdalı ve onların en sonu olan Hz. MuhammedCs.a.v) e ima n etmişim. Ben bir müslümanım, neden beni suçlamaya kalkışıyorsun?
Dedi ki: Bundan daha büyük suçlarla seni suçluyorum; Çünkü sen, efendilerimiz Ebubekr ve Ömer hakkında şüphe ediyorsun; Oysa ResulullahCS.A.V) buyurmuş ki: Eğer benim ümmetimin hepsinin imanını Ebubekr'in imamyla tartsalar Ebubekr'in imam onlarm hepsinin imamndan ağır gelir. Ve Ömer'in hakkında buyurmuştur h: "Ümmetimi bana gösterdikleri zaman gördüm ki gömlekleri sinelerine bile yetişmiyor, ama Ömer'i bana gösterdikleri zaman gördüm ki Ömer'in gömleği yerde sürünüyor"!?
Sordular ki bu sözün manası yahut tavili nedir ya Resuluılah? Buyurdu ki: Yani onun dini fazladır"?!. Oysa sen on dördüncü asırda, gelip sahabenin, özellikle Ebubekr ve Ömer'in hakkında şüphe ve tereddüt yayıyorsun. Acaba Kufe'lilerin, Iraklıların nifak ehl'i olduklarını bilmiyormusun?
Bu sözleri duyunca kendi kendime dedim ki, gururu yüzünden böylesine yanlışı üzerine direten birisine ben ne söyleyebilirim. Bahsetmek yerine, suçlama ve iftiralara başvurarak, muritlerinin huzurunda kendini galip göstermek telaşına kapılan birisiyle neyi tartışabilirim?!
O konuştukça, yanındaki etrafındakileri daha bir galayana geliyor ve gözlerinde şer okunuyordu. Acele eve gelip imam Malik'in "El'muvatta" kitabını ve
Sahih'i Buhari'yi alıp hemen geri döndüm. Dedim ki: Efendim, beni Ebubkr'in hakkında şüphe ve tereddüte salan ilk şahıs Resulullah(s.a.v) dır. Sonra "Muvatta" kitabını açıp şu hadisi okudum: İmam Malik rivayet ediyordu ki Resulullah Uhud şehitleine dedi: "Ben bunların imanlarına şahidim. "Bunun üzerine Ebubekr dedi ki: Ya Resuluılah, acaba bizler onların kardeşleri değilmiyiz? bizler onlar gibi islamı kabul etmedik mi? onlar gibi cihad etmedik mi?
Resulullah buyurdu ki: Evet ettiniz ama bilmiyorum benden sonra dinde ne bid'itlar koyacaksınız. O zaman Ebubekr çok ağladı. Daha sonra dedi ki: Bizler senden sonrada mı yaşayacağızı?!
Sonra Sahih'i Buhari'yi açtım ve şu rivayeti okudum. Ömer ibni Hanab, Hafsa'nın yanına geldi. Esma bint'i Ümeys'de onun yanında idi. Ömer, Esma'yı görünce, bu kimdir diye sordu. Hasfe, Esma bint'i ümeys'dir dedi.
Ömer dedi: Bu, deniz yoluyla Habeşe'ye giden, kadınlardan mıdır? Esma evet dedi. Ömer "Bizler hicrette sizden öne düştük; bizler Peygambere sizden daha yakınız" dedi. Esma sinirlenip "Allah'a and olsun ki hayır"; dedi "Çünkü sizler Peygamber'in yanında idiniz ve o sizlerin açlarınızı doyurup cahillerinize öğüt verdi.
Oysa bizler Hebeşe'de uzak bir çölde düşmanların içerisinde kalıyorduk ama kalplerimiz, Allah ve Onun Resulu ile beraberdi. Allah'a and olsun yediğim her yemekle, içtiğim her suyla Resulullah'ı hatırlıyordum. Biz, orada devamlı korku ve vahşet içerisinde; yaşıyorduk. Ben senin dediklerinin hepsini Resulullab'a söyleyeceğim, ondan soracağım.
1- Muvatta,' Imam Imam Malik, c. 1. s. 307. ve Vakidi'nin Meğazisi s.310.
Esma, Resulullah(S.A.V) geldiğinde dedi ki: Ya Resulullah, Ömer böyle diyordu. Ben de böyle cevap verdim. Resulullah(S.A.V): "O, bana sizden yakın değildir; O ve onunla olanlar yalnız bir hicretten başka bir şey yapmadılar ama siz gemi halkı, iki hicret yaptıDIz". buyurdu.
Esma diyor Ebu Musa ve gemi ile hicret edenler devamlı gelip benden bu hadisi soruyorlardı. Dünyada onları en çok sevindiren şey, Resulullah (s.a. v) ın buyurduğu bu sözler olmuştu: (1)
Şeyh ve yanındakiler, hadisleri okuduktan sonra renkleri değişip birbirinin yüzüne bakmağa başladılar. Hepsi, şeyhin bir şey söylemesini bekliyorlardı. ama şeyhin kendisi onlardan fazla şaşırmıştı. çaresiz kalıp şaşkınlıkla: Allah'ım sen benim ilmimi artır: demekle yetindi.
Ve ben dedim ki, :Resulullah(s.a.v): benden sonra ne bid'atler çıkaracaksın diyerek Ebubekr'in hakkında şüphe ve tereddüt eden ve onun lehine şehadet vermeyen ilk şahıs ise, yine Ümeysin kızı Esma'dan bile Ömer'in üstün olduğuna ikrar etmemiş ve hatta Esma'nın ondan üstün olduğunu buyurmuşsa benim de hakikatı bilmeden kimseyi diğerinden üstün bilmemeye hakkım vardır.
Bu iki hadis, Ömer ve Ebubekrin faziletleri hakkında nakledilen tüm hadisleri batıl ediyor; Çünkü bu hadisler, onların faziletini isbat eden hadislerden metin ve muhteva yönünden daha güçlü ve gerçeğe daha yakındırlar:'
Orada bulunanlar "bu nasıl olur? dediler"
Dedim ki" Resulullah (S.A. V) Ebubekr'in imanına şahitlik etmedi ve "bilmiyorum benden sonra dinde ne bid'atlar
1- Sahih'i Buhari c. 3. s. 387- Hayber muharebesi- babında.
koyacaksınız."diye buyurdu. Bu söz, makul olmasıyla birlikte, Kur'an ve tarih tarafından da tastik olmuştur. Tarihler bildiriyar ki, onlar Resulullah'tan sonra ahitlerinin üzerinde durmadılar. Ebubekr'in Hz. Fatime'yi rencide ettiğinde ağlaması Resulullah'ın haber verdiği tehlikeye düştüğü içindi.
Yine ahdı üzerinde durmadığı için ölümünden önce yaptıklarına pişman olarak" Keşke insan olmasaydım:' diyordu.
Ama "Tüm ümmetimin imamm Ebubekr'in imam ile tartarlarsa Ebubekr'in imanı onların imanlarından ağır gelir" diye nakledilen hadis'e gelince, bu hadis ma'kul değil ve batıldır; Çünkü ömrünün kırk yılını Allah'a şirk koşup putlara ibadet etmekle geçiren birisinin imamnın, Peygamber'in ümmetinin hepsinin imanından üstün olması mümkün değildir; Oysa ümmetin içerisinde bunca evliyalar, şehitler, imamlar, ömürlerinin hepsini Allah yolunda cihatla geçiren mücahitler vardır. Birde Ebubekr nerede, bu hadis nerede? Eğer o böyle bir imana sahip idiyse neden ölümünden önce "Keşke insan olmasaydım" diye arzu ediyordu?
Eğer onun imanı tüm müminlerin imamndan ağır olsaydı, bütün alemin kadınlarının serveri ve Resulullah'ın kızı Hz. Fatime'yi bağrını kanla dolduracak derecede rencide etmezdi. O der~ ki Hz. Fatime onlardan razı olmadığına dair Allah'ı ve meleklerini şahit tutmuş her namazından sonra onlara beddua edeceğini söylemiştir".
Benim sözlerim bitince o alim hiç bir şey demedi ama etrafındakilerden bazıları: "Vallahi bu adam bizleri de şüpheye saldı". dediler.
Bunun üzerine o alim bana dönüp dedi ki: "bunu mu isıiyordun? işıe bunların hepsini, dinlerinde şüpheye saldın" Onlardan birisi hemen kalkıp o alime şöyle cevap verdi: "Bu adam doğru söylüyor, sözleri haklır. Bizler şimdiye kadar
ömrümüzde bir kitabı bile baştan sonuna kadar okuyup bitirmiş değiliz. Şimdiye kadar körkörüne diğerlerinin sözlerine uyduk durduk ama yavaş - yavaş öğreniyoruz ki bu adam doğru söylüyor. Bizler de okumalı ve tartışmalıyız".
Onun yanındakiler de ona katılıp aynı sözü tekrarladılar.
Bu tartışma gerçekte hak için bir başarı idi. Bu başarı zor yahut mızrakla ele gelmedi; Akıl ve delillerin yardımıyla kazanıldı. Allah-u teala buyuruyor ki: "Ve de ki eğer doğru söylüyorsanız delillerinizi getirin". (1)
Bu gibi olaylar, beni bu konulara girmeğe ve tam manasıyla araştırmayı başlatmaya sevketti. Allah'ın ismiyle ve Onun yardımıyla ve Resulullah(s.a.v) ın dini üzerine ve Allah'u TeAla'dan tevfik ve hidayeti ümit ederek araştırmaya başladım.
Allah Teala onun yolunda mücadele edip hakkı araştıranlara doğru yolunu göstereceğini vaad etmiştir ve onun va'dinde hiç bir zaman hilaf olmaz.
Araştırmam tam üç yıl sürdü, bu müddet zarfında ben her mevzuyu dikkat ve titizlikle inceledim; hatta bazı eserleri baştan sona bir sayfasını bile kaçırmadan bir kaç defa mütalaa ettim. İmam Şerefuddin'in önemli eseri olan El'Müracaat kitabını bir kaç defa okudum. Bu kitap, önüme bir çok ufuklar açtı ve benim doğru yolu bulmama sebep olup kalbime Ehl-i beyt'in gerçek muhabbet ve dostluğunu işledi.
Şeyh Emini'nin el- Ğadir isimli 13 ciltlik eserini üç kez okudum. Bu eser bir çok önemli hakikatleri bütün açıklığıyla beyan ediyordu. Ayetullah Muhammed Bakır sadr'ın "el'fedek'u finarih" (Tarih'te fedek olayı) isimli kitabını ve şeyh Muzafffer'in yazdığı "Es'sakfe" isimli eserini okudum. Bu iki
ı- Bakara / 111
kitap sayesinde, tarihin bir çok karmaşık sırları na vakıf oldum. Ve yine Şerefuddin'in yazdığı "'Ennas"'su vel ictihad" isimli kitabını okudum. Bu da benim yakinimi daha da artırdı ve sonra aynı yazarın "Ebu Hüreyre" adlı kitabını ve sonra Mısır'lı Şeyh Muhammed ebu Reye'nin Ebu Hüreyre hakkında yazmış olduğu" Şeyh'ul Muzeyre" isimli kitabı okudum ve bu kitapta yine Peygamber"den sonra onun sünnetini değiştiren sahabenin iki kısım olduklarını öğrendim; Allah'ın hükümlerini zor gücüyle yani siyasi otorite sayesinde değiştiren sehabiler; bir de ilahi hükümleri uydurdukları yalan hadisler vasıtasıyla tahrif eden kişiler.
Daha sonra Esed Haydarın yazdığı "İmam-ı Sadık ve dört mezhep" isimli kitabı okudum. Orada, Allah tarafından verilen ilim ile öğrenme ile elde edilen ilmin farkını ve aynı şekilde Allah'ın, dilediği kullarına verdiği ilahi hikmet ile, ümmet'i islam ruhundan uzak eden kendi görüşü ile yapılan ictihatların farklarını öğrendim.
Daha sonnra Seyyid Cafer Murtaza Amili, Seyyid Murtaza Askeri, Seyyid Hoi, Seyyid Tabatabai, Şeyh Muhammed Emin Zeynuddin'i ve Firuz'AbMi'nin kitaplarını ve İbn'i ebi'l Hadidin "Nehcül Belaga şerhini ve Taha Hüseyin'in elfitnetul kubra kitabını, Taberi'nin tarih kitabını, keza İbn'i Esir ve Mes'udi ve Ya'kubi'nin meşhur tarihle ilgili eserlerini ve başka bir çok kaynağı okudum ve İmamiyye şiasının hak olduğuna kanaat edip şia oldum ve Allah'ın lutfüyle Ehl-i beyt'in gemisine bindim ve onların vilayet iplerine sarıldım. Böylece az bir grupları hariç haktan döndükleri bana sabit olan sahabi'nin bazılarının yerine Allah'ın, her türlü pisliği uzak ettiği ve tertemiz kılıp mahabbetlerini herkese farz kıldığı Ehri beyt'e (Allah'ın selamı onların üzerine olsun) sarıldım, bizim bazı alimlerimizin dedikleri gibi şia Ömerin Kadisiyye'de yendiği
için ona düşman kesilen, kin besleyen farslar veya zerdüşiler değildir. Ben bu sözleri söyleyen cahillere şu cevabı veriyorum ki; peygamber'in Ehl-i beytine uymayı kendine şiar edinmiş şia, Irak, Suriye, Hicaz, Lübnan gibi bir çok ülkede kalabalık toplulukları oluşturmaktadır. Ve bilindiği üzere bunların hepsi de arapdırlar. Nasıl ki Pakistan, Hindistan ve Afrika devletlerinde milyonlarca şii yaşamaktadır; ve bunlar ne farsdırlar ne de arap. Ve bunlardan başka zikretmesini gerekli görmediğim daha bir çok ülkede de şii toplulukları mevcuttur. Eğer şia yalnız İranlılarda sınırlı olsaydı bile, bize karşı Allah'u Tealanın hücceti tamam olurdu. Çünkü farsların, imamlığına inandıkları on iki imarnın hepsi, araptırlar ve Kureyş kabilesinden Haşimin evlatlarından Peygamber'in ehl-i beytidirler.
Eğer farslarda bazı iddialarda yeraldığı gibi ırksal taassub olsaydı arapları kendilerine düşman kabul eder ve 12 imarnın yerine kendilerine farslardan olan imamlar bulmaya çalışır; mesela şia ve ehl-i sünnet'in değer ve faziletine iıiraf ettikleri Selmanı Farsiyi kendilerine imam yaparlardı. Ama ehl-i sünnet imarnet konusunda daha çok farslara uymuşlardır. Ehl-i sünnetin imamlannın çoğu fars kavmindendir; örneğin Ebu Hanife, İmam Nesai, Tirmizi, Buhari Müslim, İbn'i Mace, Razi, İmam Gazali, İbn'i Sina, ve bunlardan başka bir çoklannın hepsi farsdırlar. Eğer fars şiiler, sava~la Ömer'in ordusu tarafından yenik düşıükleri için onu sevmiyorlarsa peki Fars olmayan arap şiilerin Ömer'i reddeımelerini nasıl açıklayabiliriz?
Bu iddialar, tarihsel bir dayanıkıan lamamen yoksundur. Doğru olan şu ki şiilerin Ömer ile muhalefetleri, şunun içindir ki Ömer, Peygamber (s.a.v)den sonra onun vasisi olan Emir'ulmüminin Ali (a.s.)yi halifelikten uzaklaştırmada ve böylece islam ümmetinin sonsuz çileleri yaşanmasında büyük bir
röle sahipti. Bu gerçek o kadar açık - seçik olarak ortadadır ki, hür bir araştırıcının onu kavraması için yalnız gözünün önündeki perdeleri bir kenara itip ön yargılardan kurtularak konuyu ele alması yeterlidir.
Gerçekten şiiler ise ister Farslardan ister Araplardan isterse bunların haricindekilerden olsun, Kur'an ve Resulullah'ın sünnetinin imarnet ve hilafetle ilgili sahih ve nass olan hükümlerine' tam boyun eğmiş ve karanlıkların çırağı ve hidayet erbabı olan imam'a, az. Ali (a.s.)ye ve onun evlatlarına tabi olmuşlardır. Emevİ ve sonra Abbasileri yedi asırlık şiaya karşı uyguladıkları bazen cezbedid ve çoğu kez vahşet ve zulüm dolu siyasetlerine rağmen ve yüzbinlerce şiinin sırf Ehl-i beyt sevgisi yüzünden tarihin yüzünü karartan zulüm, katı ve tecavüzlere ve halkı nefret ettirici iftiralara maruz kalmalarına rağmen yine de şiiler Ehl-i beyt'i bırakıp başkalarını kendilerine imam ve önder tanımamışlardır.
Şiiler bütün bunlara karşı sabır ve sebat gösterip hakka temessük etmişlerdir ve Allah yolunda hiç bir kınayanın kınamasından korkmadıkları için bu güne kadar bu sabır ve sebatın ağır pahasını ödemektedirler. Ve tereddütsüz söylüyorum ki, eğer bizlerden bir alim taassubunu yenip şia ulemasıyla tartışma ve ilmi bahise girme cesaretini gösterise mutlaka basiret gözü açılır ve şia mezhebiin hak olduğuna itiraf ederek hidayetini orada bulur.
Allah'a şükürler olsun ki ben yolumu buldum. Beni hidayete kavuşturan o yüce Allaha hamd ediyorum; O Allah ki eğer O beni hidayet etmeseydi ben hidayete kavuşamazdım.
Allah'a sonsuz hamd ve şükürler olsun ki beni, sabırsızca aradığım "Fırka-i naciye" ile tanıştırdı. Artık benim Ali (a.s) ve evladına sarılmamın, Allah'ın kopmayan ipine sarılmak olduğunda hiç bir şüphem ve tereddütüm kalmamıştır; nsıl ki bu
husus tüm islam alimlerinin doğruluğunda icma' ettikleri Resulullah (s.a.v) ın kat'i naslarıyla ve sarih sünnetiyle de sabittir. Allah'ın vermiş olduğu nimetlerin başında gelen akıl da, hakkı dinleyip ona ulaşmak isteyen bir kişi için en iyi kılavuzdur bu yolda.
Ümmetin ittifakına göre Ali (a.s.) tüm sahabenin en bilgilisi ve onnların en şecaatlısı idi. Bu iki özellik bile onun halifeliğe diğerlerinden daha layık olmasına yeterlidir; çünkü A11ahtu Teala önderlik makamını verdiği Talut hakkında buyuruyor ki: "Peygamberleri onnlara dedi ki: "Allah size Talut'u padişah olarak gönderdi Dediler. Nasıl o bize buyuruk yürütebilir; bizim padişahlığa ondan ziyade hakkımız var, malca da bizden üstün değil Peygamberleri dedi: Şüphe yok ki onu Allah seçmiş ve onu sizden üstün etmiş ve ona bilgi ve vücut bakımından üstünlük vermiş; Allah mülkünü dilediğine verir, Allahın rahmeti boldur, her şeyi bilir." (1)
Ve Resulullah da buyuruyor: "Ali benden, ben de ondanım. O benden sonra her müminin velisidir"(2)
Burada, halimle munasıb geldiği için imam Zamehşeri,den şu bir kaç beyti nakledeyim. Şöyle diyor Zamehşeri:
"İhtilaflar ne çok, herkes de kendinin hak yolda olduğunu söylüyor ben La ilahe itlellah deyip Muhammed ve Ali'ye sarıldım Ashabı Kehf'in sevgisi bir köpeği kurtardıysa. Ali ve Ahmedi seven bir kişi nasıl bedbaht olur."
Evet Allaha hamd olsun ben onun lutfüyle hakikatı buldum
1. Bakara. 247.
2- Sahih-i Tirmizi. c.5,s. 696 - Hesais'un Nasai, s.67. Müstedreki Hakim. c.3. s110.
ve yüzü (abdest a'zaları) nurlu olanların önderi, Allahın galip arslanı Seyyid'ul vasiyyin Emir'ul müminin Ali ibn-i Ebi talibe ve cennet gençlerinin iki serveri, ümmetin iki çiçeği imam Ebu Muhammed Hasan'a ve imam Ebu Abdullah Hüseyinne ve Mustafa'nın vücudunun bir parçası ve pak imamların annesi, gazabı Allah'ın gazabı olan bütün alemlerin kadınlarının serveri Hz. Fatime'ye - Peygamber'den sonra tabi oldum.
İmam Malik'i bırakıp ümmetin muallimi ve imamların üstadı İmam Cafer'i Sadık'a sarıldım ve keza Allah'ın salih evliyası müslümanların önderleri olan ve imam Hüseyin'in soyundan gelen dokuz masum imama tabi oldum.
Muaviye, Amr ibni Muğeyret ibni Şübe, Ebu Hüreyre, Ekreme, Ka'bul ahbar ve bunlar gibi haktan dönen sahabenin yolunu bırakıp Peygamberle olan ahitlerinde sadık kalan Ammar ibni yasir, Selman'i Farsi, Ebuzer'i Gaffari, Mikdad ibn'i Esved, Hüzeyme ibn'i Sabiti zuşşehadeteyn ve Übey ibn'i Ka'ab gibi sahabelerin yoluna koyuldum. Bu uyanmayı bana muyesser kıldığı için Allah'a hamd ve şükürler olsun.
Fikirlerimizi durduran ve bizi gaflete koyduran; çokları zamanlarının sultan ve hükümdarlarına uymuş olan alimlerimizi bırakıp, ne zalim emir sahiplerine boyun eğen ve ne de bir gün olsun ictihadın kapısını kapatmış olan şia ulemasına sarıldım.
Bilahere çelişkileri bir arada toplayan, taassuba dayanan taşlaşmış donuk fikirlerimi atıp delil ve hüccete inanan hür ve parlak fikirleri benimsedim.
Otuz yıl boyunca Beni ümeyye'nin sapıkhklarıyla kirlenen beynimi, Allah'ın her türlü pisliği giderdiği, tertemiz kıldığı masum imamların akideleriyle yıkadım.
Allah'ım bizleri Ehl-i Beyt'in akidesi üzerinde sabit kıl ve onların sünneti üzerine öldür; kıyamet gününde bizleri onlarla haşreyle, çünkü senin Resul'ün buyurmuş ki "insan sevdikleriyle
Böylece kendi aslıma dönmüş oldum; çünkü babam ve amcalarım bizim şecerenameden bahsettiklerinde, bizlerin Abbasilerin baskı ve zulümleri yüzünden lrak'tan firar ederek Kuzey Afrika'ya sığınan ve Tunus'da yerleşen seyyidlerin soylarından olduğumuzu söylüyorlardı. Kuzey Afrika'da bizim gibi ResuluHah (s.a.v.)ın piik sülalelerinden oldukları için "şürefa" lakabıyla anılanlar çoktur. Ama ne yazık ki Emevi ve Abbasilerin zulüm ve baskıları yüzünden hak yoldan uzaklaşmış ve sadece Peygamber'in neslinden oldukları için halkın onlara karşı hürmetleri henüz devam etmektedir.
Hak yolu bana gösterdiği ve göz ve kalbimi hakikaıe açarak basireti bana nasib eylediği için Allah'a sonsuz hamd ve şükürler olsun.