en çirkini güzellerin.: a place called home
bugünlerde ev arayan çok yakın bir arkadaşımın çaresizliğine tanık oluyorum. şehir dışından gelip, çok da güzel bir iş bulup 'koca' istanbul'da kendisi için tutacak bir ev bulamayan arkadaşımın çaresizliği.
büyük/küçük, aydınlık/karanlık, uzak/yakın, pahalı/ucuz...bileşenlerinin arasında kaybolup hayat denklemini bir türlü çözememek gerçekten sinir bozucu. istanbul'da ev bulmak gerçekten sabır işi. peki neden? bu işi bu kadar zorlu kılan ne? ev bulmaktaki sınırlarımızı belirlerken hangi kriterleri dikkate alıyoruz ve nelerden feragat ediyoruz? ev dediğimiz yer kapısını kapattığımız an bize ait bir dünya yaratıyorken neden hala dış dünya ile olan bağımızı kopartamıyoruz?
bu bölünmüşlüğü ve dağınıklığı toparlamak gerçekten yorucu. neyse ki kendi denklemimi çözmek için biraz daha zamanım var.
from zeynep özar | 01:52