Ana Sayfa Çalakalem Bir El Uzaniyor Ve Ben Susuyorum
Bir El Uzaniyor Ve Ben Susuyorum
Zamanin çok çok gerisindeki oyalanmalarin, ertelenmelerin zararindayim. Gerçek suretimle mutlu bir fotografta var olmak, suda yansiyan akiste belirmek, grup ile sönmek, iste buydu bütün dilek. Yalnizligin sokagindan saga sapip, ilk duraktan sola dönüp huzur sokagina varmakti, iki durak arasi mutlak var olan bosluklara dikkat ederek.
Gölgemin küçülecegini bile bile günesiyle aydinlanmak, kis sogugundan teniyle korunmak, hayatin tozu dumanindan varligiyla arinmak. Akrep ve yelkovana erteleyerek yasamak, ille de yasamak, çocuk gibi sen, kus gibi özgür, iyilik kadar insani, sular kadar temiz, sahiplenmek kadar öz ve güzel olan duygular…
Isigini hapsetmek gözlerine; hani olur ya bir gün isigi kaybedip de karanlikta kaldiginda, göz sezebilecegi bir renk görebilmek adina, tene varligini hapsetmek; bir gün yalniz birakilsak da özel bir ruhu hissedebilmek adina…
Dem bu dem ki, vakit bu vakit kirginliklar, ertelenisler biriktirmisim meger ne çok yorulmusum, ne çok soru sormusum, ne çok konusmus, ne çok anlasilmamisim, ne çok vazgeçilmisim, ne çok geri dönüslere izin vermisim, pusulasi hasar görmüs, sonsuz derinliklerin korkusundan demir atan korkak kaptanlarin sigindigi, yikik dökük bir tersane misali.
Ne çok el uzatmisim, sanki ayaktaymisim gibi, ne çok saklanmisim bir sir misali, hep var olup aynada görünmemek te neyin nesi simdi… Ne çok beklemisim, sanki dönseler bile her sey eskisi gibi olabilirmis gibi, küçük bir tebessüm yalnizligi silip atabilirmis gibi, yillarin kirginligini tek bir cümle telafi edebilirmis gibi, sanki onlari affedecek gücü kendimde bulabilecekmisim gibi…
Yalandan laf arasi kelimelerle mi daha mutlu olunabilir? Yoksa bir cesaret hayatindan aci verenleri gerçekten temizleyip tertemiz bir yalnizlikta mi? El uzatmak seni mi büyütür karsindakini mi? yasli bir ruhla hayati seyretmek mi daha olgun, yasli bir bedende bir çocuk saklamak mi? Çok gören mi daha çok bilir, yoksa her varliga gözünü kapatan mi? Sevgi mi kötülügü ehlilestirebilir, yoksa nefret mi? sorular biriktirmek mi yasam, yoksa cevap siklarinda isminin var olmasi mi?
Tüm sususlarin yan etkisi bu yazinin sebebi, zülfü yâre dokundu, altin çamura düstü, iki durak arasi bir boslugun en dibine. Ha bir gayret çabalamalarin getirecegi sonuç ve bir sonraki duraga ulasma çabasi, bir el uzakligi ara mesafe yorgunlugun arasinda bir el, bir gayret tutunma çabasi. Bir el çikarsiz, payesiz, dost arasi bir selam kadar sicak, okyanuslar kadar derin, kum taneleri kadar çok, evren kadar sonsuz, yasamak kadar gerçek… Nihai bir el uzaniyor ve ben sadece susuyorum… Nedenini bilemedigim bir suskunluk…
Önceki İçerikBen Seni “Sen Yokken” Dahi Yasiyorum!
Sonraki İçerikBazi Gerçekler Hiç Degismez – Mürselat Suresi, Günes Ve Deve Hörgücü
delisey 29 Mayıs 2011 at 00:00
susmak bazen konusmaktan daha fazla anlatir söylenecekleri… düsünmek bir kaç soluk arasi susmanin kardesidir:)
vaists 29 Mayıs 2011 at 00:00
susma, sustukça sira sana ge-le-cek ! 🙂