Türkiye’nin daha kapsamlı, geniş, derin hamleler yapmasına İran, Rusya ve Suriye de karşı. Çünkü Türkiye’nin Suriye politikası henüz Atlantik bağımlılığını aşamadı.
Türkiye’nin Fırat Kalkanı Harekâtı sürüyor. Hedefte hem ABD emperyalizminin açıktan desteklediği, “kara gücüm” dediği, silah verdiği, donattığı PKK – PYD var, hem de yine ABD yapımı olan, ABD aleyhine tek eylem yapmayan, ABD için kullanışlı, işlevsel bir araç, “gerektiğinde devreye sokulan bir düşman” işlevi gören IŞİD var. Fırat Kalkanı doğru, ama gecikmiş bir hamle olduğundan, kısa sürede büyük sonuç alınması beklenemez. Çünkü hem her iki terör örgütü de uzun zamandır bölgede, hem de ABD’nin IŞİD’e karşı PKK – PYD’yi cepheye sürmesi, Türkiye’nin PKK – PYD’ye karşı daha sert, daha ileri hamleler yapmasını engelliyor. Dahası, Türkiye’nin daha kapsamlı, geniş, derin hamleler yapmasına İran, Rusya ve Suriye de karşı. Çünkü Türkiye’nin Suriye politikası henüz Atlantik bağımlılığını aşamadı. Rusya ve İran’a tam olarak güven vermiyor. Halen Esad karşıtı sözler edildiğinden, Özgür Suriye Ordusu (ÖSO) denen ABD güdümlü grupla işbirliği yapıldığından, Ankara bir türlü bölge güçlerinin kafalarındaki soru işaretlerini gideremiyor.
Şurası açık: ABD elbette Türkiye’nin sadece IŞİD’i vurmasını, PKK – PYD’ye hiç dokunmamasını yeğler. Hatta Türkiye’nin, PKK – PYD teröristleriyle birlikte IŞİD’i vurmasını çok ister. ABD her ne kadar PKK – PYD’ye, “Fırat’ın batısına geçme, geçersen desteğimi keserim” dese de, Türkiye’ye de şunu diyor: “Fırat’ın doğusunda benim kara gücüm olan PKK – PYD’yi hırpalama”. Bunu duyan Türkiye de, uzun süre bekledikten sonra, ancak bıçak kemiğe dayanınca, PKK – PYD’yi vurmaya başlıyor. Fırat Kalkanı, ABD’nin son aşamada bilgilendirilmesiyle ve de Rusya’ya, dolayısıyla da İran ve Suriye’ye daha önceden bilgi verilmesiyle hayata geçebiliyor.
Bunun aksi mümkün değil. Siyaseten mümkün olmadığı gibi, askeri açıdan da mümkün değil. Çünkü Suriye’nin hava savunma sistemini kuran, Rusya. Ona rağmen Suriye topraklarına girmek olanaksız. Suriye’nin egemenliği ve bütünlüğünü ihlal eden bir harekât yapabilmek için, Rusya, Suriye ve İran’ın itirazlarının dikkate alınması, hassasiyetlerinin gözetilmesi, onlara kapsam, süre, kuvvetin büyüklüğü, hedeflerler konusunda güvenceler verilmesi şart. Bu süreçte kafaları karıştıran, bu ülkelerin Türkiye’ye yönelik kuşkularını artıran en önemli unsurlardan biri, Türkiye’nin halen, siyasi olarak ciddi ağırlığı, askeri olarak büyük gücü olmayan ÖSO ile birlikte davranması. Onu parlatması. Suriye’de rejime karşı savaşan, bünyesinde kimi aşırı unsurlar bulunduran ÖSO’nun önünü açması.
ASKERİ HEDEF TAMAM DA, SİYASİ HEDEF NE
Türkiye; Irak ve Suriye’de izlediği yanlış politikalarla uzun yıllar Kürt koridoruna fiilen destek verdi. Bu ülkelerin rejimi ve bütünlüğü aleyhine atılan her adımın, olgusal olarak Kürt koridorunu ve Kürt devletini desteklemek anlamına geldiğini görmedi. Irak ve Suriye bölünürse, Akdeniz’e uzanan Kürt koridorunun açılacağını kavramadı. Gelinen noktada Fırat Kalkanı ile bu yanlıştan en azından askeri anlamda döndü Ama buna uygun siyasi adımları atmada halen istekli, kararlı, tutarlı, yürekli davranamıyor. Atlantik ezberlerini bozamıyor. Batıya kendisini sıkıca bağlayan zincirlerden kurtulamıyor. ABD IŞİD’e karşı PKK – PYD’yi desteklerken, “Türkiye’nin IŞİD’e göz yumduğu, PKK – PYD’yi vurarak IŞİD’e yardım ettiği” algısı batı kamuoyunda yayılırken, Türkiye bu konuda suçlanırken, Ankara gerekli karşı adımları atamadı. Bölgede yalnızlaştı. Batıda da çok eleştirildi ve dışlandı. Rusya, Almanya ve Suriye’nin elinde bu iddiaları kanıtlayan belgeler, deliller olduğunun yerli – yabancı basında sıklıkla yazılması, zaten şantaja, tehdide açık olan Türkiye’nin elini kolunu daha da bağladı. Fırat Kalkanı ile hem bu algıyı kırmak hem de 15 Temmuz FETÖ’cü darbe girişimiyle itibarı, inandırıcılığı, caydırıcılığı aşınan orduya moral vermek de amaçlandı. “Türkiye’nin en iyi ihraç ürünü Türk ordusudur” diyen Soros beslemelerini “akil adam” yapanlar, kumpas davalarla ordunun itibarını yerle bir edip, en seçkin subaylarını hapse atanlar, şimdilerde ordunun başarısını alkışlıyorlar. ABD de, hem Türkiye’nin ısrarlı taleplerini, hem de Türk kamuoyunda ABD’nin PKK – PYD’ye ve FETÖ’ye verdiği destek nedeniyle artan ABD karşıtlığını dikkate alarak, Türkiye’nin Fırat Kalkanı harekâtına fazla ses etmedi.
Türkiye, üçü de emperyalizm destekli olan PKK, IŞİD ve FETÖ terör örgütlerine karşı mücadele ederken, kamuoyunu bu mücadeleye hazırlamalı. Fırat Kalkanı, askeri sonuçlarının yanında, hatta ötesinde psikolojik yönüyle de önemli. PKK – PYD ve IŞİD’e verdiği zararın yanında, siyasi olarak ABD emperyalizmine de mesaj vermeli. Aksi halde eksik kalır. Çünkü her askeri harekâtın aynı zamanda siyasi hedefi de vardır. Türkiye’nin atacağı adımlar özenle saptanmalıdır. Bunlar da milli bütünlüğü pekiştiren siyasi, iktisadi, toplumsal, kültürel adımlar olmalıdır. Bu da laiklik olmadan olmaz. Yurttaş kimliği olmadan olmaz. Etnik, dinsel, mezhepsel aidiyetleri aşan, üst, ortak, ulusal kimlik güçlendirilmeden olmaz. Cumhuriyet hukuku, Cumhuriyetçi kültür pekiştirilmeden olmaz.
ÇÖZÜM: GAZİ’NİN BÖLGE MERKEZLİ DIŞ POLİTİKASI
Şunu görmek gerekiyor: Türk devletleri arasındaki ayrım ve farklar da; Ortadoğu’da, İslam dünyasındaki kültürel, toplumsal farklar da Türkiye’yi yönetenlerin bildiklerinden çok daha derin. Mısır – Suriye, Suriye – Suudi Arabistan, Suriye – Katar, İran – Suudi Arabistan, Arap – Fars, Arap – Kürt, Şii – Sünni, Türk – Fars rekabeti, gerginliği, anlaşmazlığı dikkate alınmadan yapılacak hamlelerin başarısız olacağı açık. Türk dünyası da, Arap dünyası da, İslam alemi de türdeş, tek tip, uyumlu değil. Emperyalizm de bu ayrımları körüklüyor. Onlardan yararlanıyor. Dahası, Türkiye’nin yeni Osmanlıcı iddiaları da temelsiz, tabansız. Böyle hevesler için siyasal, kültürel, iktisadi zemin de, bölgesel ve küresel ortam da uygun değil. Üstelik Türkiye’nin böyle bir devlet kapasitesi yok. O nedenle dış telkinlere, dış tehditlere fazlasıyla açık.
Misal; İspanya ve İngiltere ayrılıkçı hareketlerle yıllarca mücadele ettiler. İngiltere IRA terörüne, İspanya ETA terörüyle mücadele ederken, ABD ve AB onlara teröristle pazarlık yapmaları, uzlaşmaları, teröristlerin istekleri doğrultusunda yasal – anayasal değişiklik yapmaları yönünde telkinde bulunmadı. Ama Türkiye’den bunları istiyorlar. 2003’te ABD Irak’ı işgal etti. O günden beri Türkiye’nin komşusu ABD. Irak anayasasını yazdı. Irak cumhurbaşkanını seçti. Kuzey Irak Kürt Bölgesi’ni kurdu. Ama geçen zamanda ABD, Irak Hükümeti, Kuzey Irak Kürt Bölgesel Yönetimi, tek bir PKK teröristini yakalayıp Türkiye’ye teslim etmedi. Avrupa da aynen ABD gibi PKK terörünü destekliyor. IŞİD terörü vahşi yüzünü gösterince, batının PKK ve onun Suriye uzantısı PYD’ye verdiği destek daha da arttı.
Kıssadan Hisse: Terörün dış desteği, ekonomik desteği, politik desteği, diplomatik desteği, lojistik desteği kesilmeden, terörle mücadelede kesin başarı mümkün değil. Türkiye’nin bunu görmesi gerekiyor. PKK terörünün arkasındaki emperyalist ABD ve AB desteği kesilmeden, tam başarıya ulaşamayız.
15,120 Bu habere tepkiniz: