Biliyor musun? En çok “seni seviyorum” diyebilmeyi
Kimliksiz gecelerde yüzün yansır; yakamozun koynunda kalırım… Yüreğim sürgün ol(ma)sa da, yine de seni severim.
Yapraksız baharda dalım düşer; meyvesiz ağaçların yüreğinde kalırım… Ruhum solgun çiçek yüzü kadar mahkûm olsa da, güneşe; hani gözlerime yağmur yağ(ma)sa da, yine de seni severim.
( Nasıl olurda, seni sevmeyi bir an bile düşünemem… Bu idamım olmaz mı? Böylesine bir sevgiyi yüreğime kazımışken; nasıl olurda sevmiyorum, diyebilirim. Bu
Biliyor musun? En çok “seni seviyorum”, seviyorum… İnan buna değersin… Yanılmıyorum sevgilim! Seviyorum…
Kimliksiz gecelerde aklıma düşüyorsun; çığlık-çığlığa haykırıyorum: yüreğimdesin sevgili! Yüreğimde… Tümcelerim çoğalıyor, ağlıyorum. Yıldızlar düşüyor, zaman durgun ve suskun… Sana yetişememekten korkuyorum.
Sevgilim! Yağmur üşüyen bulutlardan geldim. Bütün iklimlerin felaketinde, içimde sakladığım yenilgilerden kaçarak, yüreğine geldim. Kabul eder misin?
Her hayalinde sayısız cennet kapıları açılırdı. Çaresizdim. Sensizdim. Bilirsin beni işte! İçimde yaşarım aykırılıklarımı; hayata sataşırım ve yine sen gelirsin aklıma kimliksiz geceler(im)de… Yokluğunla, üzülme sevgilim! Ben senin hayaline de razıyım. Yeter
Aşkın içinde kalan bir adamsın; ne diyebilirim ki… Yüreğimdesin!