Birkaç yıl önce Zaman Bilinci diye bir kitap okumuştum. Kitap zamanın değerli olduğundan bahsediyor, Emevi ve Abbasi devrinde yaşamış İslam alimlerinin hayatlarından örnekler veriyordu. Kimisi yemek yerken kitap okumayı terk etmemek için kız kardeşinden ona yemek yedirmesini istiyor, kimisi Camiye giderken yolda bile kitabını okuya okuya gidiyormuş.
Kitaptan çok etkilenmiştim. Kısa da sürse zamanımı boşa harcamamaya çalışmıştım da konu bu değil. Bu aralar kitap okumaya fena sardım. Vizeler final arası bu kısa sürede ne okusam kardır diye hızla okuyorum. Okuyorum okumasına da bu öyle kolay olmuyor. Mesela uzun bir süre okuyunca gözlerim yanıyor. Işığı doğru kullanmak için eğri büğrü oturuyorum, oram buram ağrıyor. Yurttan kötü haberler duyuyorum moralim bozuluyor.
Gerçi şunu biliyorum. Siz iyi şeyler yapmaya çalıştığınızda önünüze engeller çıkacaktır. Tarih bunun örnekleriyle ağzına kadar doludur. Zaten asıl mesele zorluklara karşı direnebilmektir.
Not: Ne olduysa yazamıyorum.
Urfa Tutkunu 8 Aralık 2011 11:52
İlk okuldayken annem "hadi uyu artık" dediği için kitabı yorganın altına sakladığımı ve o odadan çıkınca hemen çıkarıp okuduğumu bilirim =) Okumak gibisi var mı...