Lakap : Bess
Konu: Beatrice. C.tesi Tem. 24, 2010 7:45 pm
- Ad & Soyad : Beatrice Oak Growen
- Kullanacağınız Ünlü: Miley Cyrus
- Karakteristik özellikler : Dışa dönük ve renkli karakteri en belirgin yönüdür Bess'in. Savurgan, anlayışlı, eğlenceli biridir. Arkadaşları arasında ise her daim aranan bir yüz olmuştur. Çevresindeki insanlarla kurduğu ilişkilerin çoğu çıkar ilişkisine dayanır aslında. Yadsınamayacak kadar büyük bir egoya sahip olan Beatrice'i tatmin etmek de bir hayli zordur.
- Aile Özgeçmişi: Growen ailesi New York'un lüks kesiminin çoğunun aksine medyatik olmaktan daima kaçınmışlardır. Bunun asıl nedeni Bess'in babası olan Bay Growen'ın New York'un seçkin iş adamlarından biri olmasıdır elbette ancak ne yazık ki Bayan Growen'in mesleği ve Bess'in çalkantılı hayatı son zamanlarda bu durumu biraz değiştirmiştir. Fransız asıllı olan Bayan Growen NYC'nin önde gelen bir moda dergisinde baş editörlük yapmaktadır. Growen ailesinin her bir üyesi kendi işleriyle öyle meşguldür ki aile kavramı onlar için aynı çatı altında uyuyan bir grup insan dışında bir şey ifade etmez.
Su damlacıkları gri bulutlardan aşağı doğru süzülürken üzerinde bulunduğu yemyeşil çimenlerden yükselen o enfes kokuyu duyumsuyordu. Çimenlik alabildiğine genişti, tek bir ağaç tek bir çiçek bile yoktu, ufukta görünen tek şey sonsuz yeşillikti. Nerede olduğunu bilmiyordu veya neden burada olduğunu... Zihni tüm bu düşüncelerden sıyrılmıştı, ağırlığını hissetmiyordu artık bedeni, hafifti ve huzur doluydu. Hiç olmadığı kadar huzur dolu. Ama bir şey vardı, onu rahatsız eden bir şey bu sessizlik tekinsizdi hem de çok. Üzerindeki füme rengi takım elbise her bir yağmur damlacığıyla biraz daha ıslanıyordu, ama umurunda değildi gözleri ufuktaydı, ne beklediğini bilmiyordu, derin mavi gözleri ufku tarıyordu yalnızca...
Ve onu duydu, uzun zamandır duymadığı o ses, şefkatli ve yumuşacık bu sesi ne kadar da özlemişti. Kalbinin hızla atmaya başladığını hissetti gırtlağı kurumuştu, sesin geldiği yöne çevirdi kafasını. İşte oradaydı, omuzlarında sona eren koyu kahverengi saçlarının bir kısmı gümüş rengine çalmaya başlamıştı, merhamet dolu mavi gözleri Arch'ınkilerle birleşmişti, beyaz teninde yılların ona armağan ettiği izleriyle oradaydı. Hiç değişmemişti, bıraktığı gibiydi. Bakışları genç adamın içini ısıtıyordu. " Anne? " Dedi gülümseyerek. Karşısında duran kadında gülümsüyordu, ellerini Archles'a uzatmıştı " Buraya gel Samael." dedi yumuşacık sesiyle Archles yarı koşar halde kadına doğru ilerledi ve elini tuttu, ılık yağmur damlaları Archles'ın gözyaşlarıyla karışmıştı. Kadına sarıldı, onu sımsıkı sardı bir daha bırakmak istemiyordu, kadından yayılan buram buram yasemin kokusuyla doldurdu ciğerlerini. Elleri hala kadının beline dolanı iken " Josephine nerede? " diye sordu kuşkuyla. Tam o anda daha çocuksu bir ses işitti " Buradayım." Archles hemen annesinin kollarından ayrıldı ve yaklaşık 10 metre ileride duran genç kızı uzun uzun inceledi, gözleri yine dolu dolu olmuştu. Küçük kızda hiç değişmemişti, beline dek uzanan sarı saçları rüzgârla savruluyordu, kahverengi gözleri Archles'a merakla bakıyordu, narin bedeni ve masum suratıyla tıpkı bir melek gibiydi " Merlin aşkına Jo... Seni çok özledim buraya gel." Dedi kollarını açarak ve küçük kızın kendisine sarılmasını bekledi. Ama cadı olduğu yerde duruyordu kıpırtısızdı, suratında hiçbir ifade yoktu. " Jo, hadi ama." Dedi gülerek ve kıza doğru seğirtti. İşte o anda birden ikisi de yok oldu, ne annesi oradaydı ne de kız kardeşi. Ne olduğunu anlamamıştı, bu da neydi şimdi? Nereye gitmişlerdi?
Şiddetini arttıran yağmurla beraber bulutlarda gitgide kararıyordu, " Anne? Josephine?" Archles deli gibi bağırarak yeşil sonsuzlukta koşmaya başladı, gitmiş olamazlardı oradaydılar annesine sarılmıştı gerçekten oradaydılar hayal görmemişti. "Jo!? Neredesiniz?" Avazı çıktığı kadar bağırıyordu ama duyduğu tek ses boşlukta yankılanan kendi sesi ve hafif gök gürültüsüydü. Sağanağa dönen yağmur yüzünden hiçbir şey göremiyor deli gibi dönüp duruyordu ve işte tam o anda boşlukta yeniden bir şey gördü... Ama bu görmeyi beklediği şey değildi. Yerde iki mezar taşıydı gördüğü, metrelerce ötesinde olmasına rağmen taşların üzerindeki isimleri okumakta hiç güçlük çekmiyordu. 'Elizabeth Frohagen' 'Josephine Frohagen'. Bir anda yer ayaklarının altından çekildi sanki ve dizlerinin üzerine düştü. Kafasını iki elinin arasına alıp fısıldamaya başladı "Hayır, hayır, hayır." Tek söylediği buydu, gözleri mezar taşlarındaydı. Ve sonra onu gördü, elinde asasıyla yağmurdan sırılsıklam bir halde iki mezar taşının arasında duruyordu. " Baba? "
Güneş cılız ışıklarıyla pencereden içeri giriyordu, başındaki feci ağrıyla gözlerini araladı. Gördüğü elbette lanet olası bir rüyaydı. Ama içindeki boşluğu hissedebiliyordu hem de fazlasıyla. Kolundaki saate göre öğle civarlarıydı. Kendini berbat hissediyordu, o olaydan sonra pek çok kâbus görmüştü ama bu en gerçekçi olanıydı, rüyasının tamamı hala capcanlı zihnindeydi, her bir saniyesiyle beraber. Orada öylece tavana bakarak, yarı bilinçsiz bir halde ne kadar yattığını kendiside bilmiyordu. Ama tekrar dünyaya dönmesini sağlayan şey sağ tarafında yatan ve kim olduğunu bile hatırlayamadığı yarı çıplak bir kadındı " Günaydın." dedi kadın mutlu mutlu. Archles yaklaşık bir dakika boyunca garip bir ifadeyle kadını inceledi, kadın ise bunun yeni bir fantezi filan olduğunu düşünmüş olsa gerek ki şehvetli bir ifadeye bürünmüştü. " Sana da günaydın ıı." Zihninde beliren isimle beraber " Eloise" diye ekledi. Dün gece bir muggle barında tanıştığı sıradan bir muggledı bu kadın. Normal şartlarda mugglelarla birlikte olmazdı ama İngiltere'ye gelişinin ve kadının berrak güzelliğinin şerefine ufacık bir istisna yapmıştı işte. Kadın Arch'a şehvetli bir öpücük verdikten sonra " Bugün ne yapıyoruz? " diye sordu gözlerini genç adamdan ayırmadan. Sarışın büyücü dudaklarına iliştirdiği o çarpık gülümsemeyle " Güne biraz hareketli başlamak fena olmaz." Dedi ve yatak hala sıcakken kadının dudaklarına yapıştı.
" Neden seninle gelmediğimi anlamıyorum? "
" Çünkü güzelim, gideceğim yer sana göre bir yer değil." Dedi izbe otel odasında ki küçücük aynada darmadağın olan saçlarını düzeltirken. Şu anda gitmek istediği tek bir yer vardı ama neden oraya gitmek istediğini kendiside bilmiyordu, oysa buraya gelirken o yere asla uğramayacağına dair yemin etmişti, ama gördüğü rüya içindeki bir şeyleri tetiklemişti adeta ve onu görmek istiyordu. Hiç vakit kaybetmeden hem de. Eloise hala yataktaydı ve çarşaflara sarınmış bir halde oturuyordu, suratında şımarık çocukların istedikleri yapılmadığında takındığı türden bir ifade vardı ve bu Arch'ı güldürmüştü. Yatağın yanındaki sandalyede asılı olan ceketini alıp üzerine geçirdi ve kadına küçük bir öpücük kondurdu ardından kapıya yöneldi. " Beni arayacaksın değil mi? " diye seslendi kadın, Arch tam çıkmak üzereyken. Sarışın büyücü omzunun arkasından kadına göz kırptı ve " Hiç şüphen olmasın güzelim. " diyerek odadan çıktı.
Kasvetli gökyüzü kurşuni bulutlarla sarmalanmıştı, Güneş son bir gayretle alacalı renklerini bir tuvale vurulan rastgele fırça darbeleri gibi cılız bir ışıkla saçmaya çalışıyordu. Ama nafile, kalın bulut tabakası özlemle sarınmıştı göğe, Güneş'in sevgilisinden ayırmasına izin vermeyecekti kendisini. Ve nihayet parlak alev topu pes etmiş görünüyordu, hüzünlü bir halde sahneyi terk ederken yağmur damlaları bulutlardan süzülmeye başlamıştı. Sis tabakaları ağır ağır yeryüzüne çökerken ıslak damlacıklarda onlara eşlik ediyordu. Sarışın büyücü buram buram tarih kokan taş sokaklardan geçerken ıslanmaktan korkmadan olabildiğince hızlı adımlıyordu sert ve ıslak zemini. Zihninde dolaşan geçmişe dair hayalet anılar göğsünü demir bir yumrukmuşçasına sıkıştırırken kravatını çözdü. Bu iş oldukça can sıkıcı olacaktı. Bundan hiç şüphesi yoktu. Ama yapması gerekiyordu. Genç büyücü bunun farkındaydı, nedendir bilinmez ama bir şekilde o adamla konuşmalıydı, içindekileri söylemeliydi. Onun karşısına çıkacak gücü kendisinde bulmasına şaşırmıştı aslında, ne de olsa cenazeden beri görmemişti onu. Yıllardır toplamaya çalıştığı o gücü bu sabah aniden iliklerine dek hissetmişti. Bu konuşma kaçınılmazdı, bunu biliyordu Arch. O yüzden hiç tereddüt etmedi St. Mungo’nun tanıdık terk edilmiş kamuflajını adımlarken.
Etrafta dolaşan uçuk yeşil formalı büyücü ve cadılara bakmıyordu bile, düşündüğü tek şey az sonra göreceği kişiydi. Önünde yol gösteren bir stajyer ve arkasında ki iki hasta bakıcı ile üç kişi ona eşlik ediyordu. Odanın önüne geldiklerinde stajyer cadı kapıyı açmadan durdu ve[font='Verdana'] " Bay Frohagen, sizden sakin olmanızı ve hareketlerinize dikkat etmenizi rica ediyorum. Sizinle konuşmayacaktır, o nedenle hastayı fazla zorlamayın lütfen." dedi. Arch kadına son derece kaba sayılan bir tavırla " Uyardığın için sağ ol, şimdi aç şu lanet kapıyı. " dedi ve kadının şaşkın bakışları üzerine ekledi " Lütfen. "
Odada ki ağır hava nefes almasını güçleştiriyordu, yatağın yanına koyulan sandalyeye oturmaktansa soğuk duvara yasladı sırtını. Yatakta kaskatı yatan adama bakmıyordu, buna cesareti yoktu. Gözleri yerdeki taş döşemeyi tararken, sağ elini boynunu sıkan kravatına götürüp, gevşetti. Ciğerlerine çektiği karbondioksiti yüksek hava onu rahatlatmaya yetmemişti elbette. Ağır adımlarla sandalyeye yöneldi ve oturdu. Mavi gözleri bin bir düşünce ile perdelenmiş bir halde yatakta öylece yatan adamın üzerinde geziniyordu. " Onları gördüm. " Dedi fısıltıyla... Başı önüne eğikti... " Annemi ve Josephine'i... O kadar gerçektiler ki... Ona sarıldım, bir zamanlar âşık olduğun kadına, anneme... Kokusunu hissettim. " Güçlükle konuşabiliyordu. Bu adama karşı nefreti asla bitmeyecekti, bunu biliyordu ama bu konuşmayı yapmalıydı. " Kendi kızını ve karını nasıl öldürdün? Nasıl yapabildin bunu? " Dedi, artık fısıldamıyordu, ses tonu normaldi ama sesindeki öfke ve gerginlik herkes tarafından anlaşılabiliyordu, az önce ki ufak tefek cadı odanın diğer ucundan " Bay Frohagen! " Dedi otoriter bir tonla. Arch gözlerini adamdan ayırmadı bile " Onları özlüyorum... Ailemizi özlüyorum. Her şeyi mahvettin biliyorsun değil mi? " Dedi yutkundu " Keşke orada olsaydım, keşke sana engel olabilseydim. " Dedi artık çok geç olduğunu bilse de hala kendini suçluyordu, babasının durumunun kötüleştiğini duyduğunda İngiltere'ye dönmeliydi ama o, o kadar bencildi ki ailesinin neler yaşadığını düşünmedi bile tek düşündüğü kendi hayatıydı, hep öyle olmuştu... Acınası bir varlıktı Arch, bunu biliyordu... Bencilliği sonunda böyle bir sonuç doğurmuştu işte... Hayatı boyunca bedelini ödeyecekti, kaçamazdı bundan... Gözlerinin dolduğunu hissediyordu ama ağlamayacaktı, bu kadar yeter diye düşündü, buradan gitmeliydi hem de hemen. " Umarım iyileşirsin. " dedi sandalyesinden kalkarken " Umarım bir an önce iyileşir ve Azkaban'da geberirsin. Senden iğreniyorum. " Dedi yüksek sesle. Odanın diğer ucundaki cadı hızlı adımlarla Arch'a yöneldi " Bay Fro..." " Defol başımdan. " Dedi Arch ve kadının kendisine doğru uzattığı kolu ittirip fırtına gibi dışarı çıktı.
Konu: Geri: Beatrice. C.tesi Tem. 24, 2010 7:55 pm
Beatrice Growen, Miley Cyrus adlı ünlüyü kullanıyor ve Constance Billard IV. sınıf öğrencisi.