Tazekahve: Aralık 2013
Ve kahve hikayelerimin ikincisini pas ediyorum size sevgili dostlar , yakalayın bakalım ! Dün öğleden sonra ve bu sabah; yoğun arkadaş telefonları , vakıf planları , misafir trafiği ve düşünceler düşünceler gölgesinde yazıldı bu hikaye :) Hikayeler yazıldı ,kahvaltı yapıldı, görevler tamam o halde diğer görevlere yol alabilir Bilgecik ! :))
Eğer çöl iklimine yakın bir yerlerde yaşamıyorsanız “size
uzak olan diyarlardan birinde bir kahve ağacı vardı…” diye başlamak gerekir
bu hikayeye.Çünkü porselen
fincanlarımızda son bulan yolculuklarına çok uzak diyarlardan yola çıkarak
başlar büyüleyici kahvelerimiz . İşte bu uzak diyarlardan birindeki bir kahve ağacında başlıyor anlatacaklarımız.Bu ağacın güneye bakan dallarından
birinde bir avuç kahve çiçeğinin dünyaya "merhaba" demesiyle hem de …
Dünya atmosferiyle o sabah tanışan kahve çiçekleri sevinçle selamlaşırlar önce …Her
biri gelinliği andıran beyaz zarif
yapraklarıyla birbirlerine sırt sırta vermiş, güneşe döndükleri çehreleri ışıl
ışıl parlamaktadır.Tüm dünyayı kuşatan sımsıcak bünyesine rağmen mütevazi halini hiç bırakmayan sevgili güneş de her
biriyle ayrı ilgilenir bu yeni doğan bebeklerin.Aramıza yeni teşrif etmiş bu
kahve çiçeklerine en samimi “hoş geldin” ışıktan elleriyle onları sevip okşayan güneş annelerinden gelmiştir
belki de… Selamlaşma faslından sonra ;
-Ne kadar güzeliz ! Ne kadar canlı ve tazeyiz ! diye çığlık
atar içlerinden biri. “Birinci çiçek” diyelim biz O’na. Hem ilk sırada hem de
en konuşkan ve en heyecanlı olanıdır diğerlerinin içinde O… Kahve çiçekleri de
konuşur mu? Diye soran okurlara “müzik icra eden ağustos böceğini “hatırlatalım
hemen ve de birazdan olacaklara da itiraz etmeyeceklerse devam edelim… Mutluluğunu haykıran birinci çiçeği gülümseyerek tasdik eder
diğer çiçekler... -Söylesenize hayalinizdeki fincan hangisidir sizin? diye sorar yine
birinci çiçek. Bahsettiği “fincan” çözünüp son bulacakları akıbetleri anlamına gelmektedir.Ve her kahve çiçeği, bu zirve
akıbetin hayaliyle gün yüzüne çıkar
esasen.Kahve çiçeğinin hayali, tüm sertliğini terk edip bir miktar suyun içinde
eriyerek, bulunduğu ortama o büyülü taze kahve http://www.e-gurme.com/kahve/taze-harman-kahveler/kokusunu verdiği birkaç dakikadır
aslında. Tüm o sıkıntılı sürecin ve uzak
diyarlardan avuçlarımıza kadar gelip içimizi ısıtan kahve hikayesinin
temelinde işte bu hayal yatar hep… -Ben bir müzisyenin kahve fincanında son bulmak istiyorum. Der
içlerinden biri. Brahms çalmalı beni içerken.Pencere kenarına yerleştirilmiş
ahşap masasında oturmuş ruhunu dinlendirirken Brahms’tan Hungarian Dance ‘ ı dinliyor olmalı ve fincanından yükselen büyülü kokumla
müziğinin tüm notalarına nüfuz etmeliyim
ben de … diye devam eder sonra.
-Ben bir işçi ailesinin hafta sonu keyfi için hazırladıkları
kahve fincanlarında son bulmak istiyorum.diye söze başlar diğeri. Tüm yorgunluklarını unutup
birbirleriyle kaynaştıkları dakikalara eşlik etmeli , sıcaklığımla onların
muhabbetine sıcaklık katmalıyım diyerek gülümser.
-Ben bir yazarın fincanında son bulmak istiyorum. O’nun
yazdıklarına ilham vermiş olmak ve yazdığı hikayelerinin içinde mutlaka yer almak
istiyorum diye anlatır bir diğeri.
Peki sen nasıl bir fincanı hayal ediyorsun ? diye sorarlar
birinci kahveye . -Ben bir yalnızın fincanında erimek istiyorum diye haykırır
coşkuyla birinci kahve. O’nun tek arkadaşı tek dayanağı ben olmalıyım ve gözünü
uzak ufuklara daldırdığı hüzünlü gece saatlerinde ruhuna ayıklık veren tek şey,
benim eridiğim fincandan yükselen dumanım olmalı diye devam eder heyecanla. Kahve çiçekleri muhabbetlerine keyifle devam ededursun ,birden beyaz tülleri andıran yapraklarının
uçuşmaya başladığını fark ederler. -Ne oluyor , yapraklarımız gidiyor ! diye bağırır birinci
kahve çiçeği. Diğerleri “daha haberi yok herhalde” diyerek gülüşürler kendi
aralarında. -Değişeceğiz… der bir yazarın fincanında son bulmak isteyen
kahve çiçeği. Kahve meyvesi formuna
geçiyoruz. Kimileri kahve kirazı da der.Kirazlar gibi kırmızı taneler halini
alacağız zira… diye açıklar sonra. -Ama ben böyle çok mutluydum... diye söylenir birinci kahve çiçeği.Değişmek istemiyorum ki !
-Bu mümkün değil. Diye söze girer bir diğeri. Hepimizin
hayal ettiği fincanlara ulaşıp mutlu bir şekilde son bulmamız için bazı
değişimlerden geçmemiz gerekir. Şu halimizle hiçbir şeye yaramayız çünkü.
Yaratılış amacımızın yerini bulabilmesi için üzerimizde değişimler olması şart. Buna
kısaca “tekamül” diyoruz. İnsanlar da dahil olmak üzere kainattaki herkes ve her
şey sürekli değişim içindedir . Bazen isteyerek bazen istem dışı değişik koşullara maruz kalırız ve bunun
sonucunda ilk halimize oranla daha da olgunlaşıp kıvama geliriz. Kısaca etrafta
gördüğün her şey bir tekamül içindedir. Keyifsizce sustu birinci kahve çiçeği … Bir süre
sessizlikten sonra “canım acıyor” diye inledi yeniden. -Biraz acı çekeceğiz , çekmemiz gerekiyor . dedi diğer kahve çiçeği.
Birkaç günlük zamandan sonra tüm çiçekler kahve kirazı haline gelmişlerdi. Zorlu bir süreç
olmuştu. Değişen vücutlarında gerilmeler
şişmeler ve renk değişimleri meydana gelmişti ve hepsi de bu olurken fazlasıyla
örselenmişlerdi. İçlerinde en çok hayıflanıp şikayetçi olan hep birinci çiçek olmuştu ve diğerlerinin
destekleri olmasa belki de çoktan pes edecekti…
-Sanırım her şey yoluna girdi , artık bu kırmızı koca
göbeklere alışmamız gerekecek , oysa beyaz tüllerimizle ne güzeldik bir
zamanlar..diye söylendi birinci kahvecik. -Sen yine bu hale de pek alışma… diye kıkırdadı diğerleri… Bunu duymak pek hoşuna gitmedi birinci kahveciğin .
-Daha ne olabilir ki , zaten yeterince yıprandık , birileri
kahve içecek diye bu kadar eziyet çekmek bana göre değil hayır ! diye ekşitti
Birkaç gün geçmeden çürümeler başladı kırmızı gövdelerde. Yine ilk söylenen bizim
birinci kahvecik oldu.
-İnanamıyorum , şu geldiğimiz noktaya gerçekten
inanamıyorum. Tam bu hale de alışmak üzereydim ki şimdi yine kabuklarımız
dökülüyor. diye ağlamaya başladı. Diğerleri söze girmek üzereyken bir el onları koparıp hasır sepetlere koydu. Birinci kahvecik
hakkıyla bağırıp içini dökemeden arkadaşlarının daldan koparılıp götürülmesine
isyan etmeye hazırlanırken aynı el onu da boynundan tuttuğu gibi kopardı ve “ahhh
!” diye canhıraş çığlığına aldırmadan onlarla aynı sepete atıverdi. Neyse ki
sepette yine arkadaşlarıyla buluşmuştu üzgün kahvecik …
-Nedir bu başımıza gelenler ?! Birilerinin bize çok büyük
bir düşmanlığı olmalı ! diye inledi acıyla…
Diğerleri artık birinci kahveciği tesellide yorulmuş onu
kendi haline bırakmışlardı. Üzgün kahve de onların tesellilerine
aldırmıyor kendi kendine söylenip feryat
ediyordu sürekli. Kendini ilk beyaz tüllerle bezeli haliyle hayal ediyor ve
şimdiki haliyle kıyaslayıp acı çekmesine engel olamıyordu bir türlü. Izdırap içinde çürüyen yanlarına bakarken ilerde
kabuklarından soyulup siyah tanecikler haline getirilen arkadaşlarını gördü.
Kabak gibi simsiyah bir hale geliyordu hepsi ve çok çirkin görünmüşlerdi gözüne.”
Bu da mı tekamülün bir parçası ?” diye
söylendi hışımla. “Kimse beni bu hale getiremez ,artık kaderime kendim
hükmetmeliyim ve ne yapıp edip kurtulmalıyım bu halden .” diye düşündü sonra. Sepetten iş bandına boşaltılmak üzereyken atlayıverdi bandın
dışındaki boşluğa , atlayıverdi özgürlük sandığı ayaklar altına , atlayıverdi makus talihinin(!) peşini
bırakacağını sandığı bir yerlere…
Ve kırmızıyla bordo arasında kalmış çürükleri , tekamülü
yarım kalmış bedeni , üstüne üstlük tarifsiz acılarıyla yapa yalnız kalmıştı şimdi
kahvecik… Hala ilk halini sayıklıyordu , hala beyaz gelinlere benzeyen ilk
halini… Kaçınılmaz olan” değişim” gerçeğine karşı mukavemeti ısrarla ve inatla hiç değişmemişti kahveciğin…Belli
bir zaman yerde öylece kaldıktan sonra birileri gelip onu süpürdü ve içine
attıkları bir faraşla çöplüğe bıraktı. Yemek artıkları ve diğer çöplerin
arasında hayal ettiği büyülü kokusunu etrafa sunmak sadece bir “hayal” olarak
kalmıştı kahvecik için.
Kabukları soyulup kızgın fırınlarda kavrulan diğer kahve
çekirdekleri ise başarıyla tekamüllerini
tamamlamış olmanın huzurunu yaşadılar.
Ve bir zaman sonra ordan çok çok uzak diyarlardan birinde ,
bir işçi ailesinin evinde neşe içinde keyif kahveleri içiliyordu bir hafta sonu.Gecenin sessizliğine
kavuşunca pencere kenarındaki masaya oturan yazma sevdalısı kızları keyifle bir
şeyler yazmaya başladı önündeki kağıda. İlham aldığı kahvesine dair şeylerdi
yazdıkları. Kahvesi, hep hayal ettiği o zirveye büyü katarken ve O yazarken… son derece mutluydular.
Brahms’tan “Hungarian Dance” çalıyordu…
Not : Görseller gerçek kahve çiçeği ve kahve meyvesine ait fotoğraflardır. Gönderen
Temizlik günüm ve insanoğlu modelleri Bazı insanlar fırının kenarında unutulmuş bir yağ lekesi kadar inatçı ve zor; Yıpranmamak lazım onlarla ve sorun tazeyken icabına bakmak lazım.
Bazıları kapı önünde duran paspas gibi sürekli hareketli , sabit kalabilme yetisi yok ; daha ağır ve olgun tiplere meyletmeli aslında. Bazıları beyaz mobilya üzerine yığılı toz tabakası kadar sinsi,eline bir bez alıp silince ortaya çıkıyor anca ; dikkat etmeli o tiplere çok dikkat etmeli , içten iğnelilerin şerrinden Mevla'ya sığınırız...
Bazıları da siyah mobilya üzerine yığılı toz tabakası kadar ilgi alaka bekler hep,elinde bir bez sürekli silip durman gerek ; böylesi ilgi alaka bekleyen tipler de sorunlu kişilerdir çoğu zaman ve kendilerine ayırdığınız vakit asla yeterli gelmez...
Bazıları sokağa yakın bir balkon gibidir ve sürekli pislik alır içeri; bir insanın biraz ölçülü ya da seçici olması gerekir. Etrafa bu kadar açık kimselerle arkadaşlık çoğu zaman zarar getirir. Bazıları hiç kullanılmayan misafir odalarıdır; kendilerini topluma kapatmış inziva hali stabildir. Bu tiplerin topu da evlerden ırak olsun ki "sosyal"dir insan denen varlık. Aksi üzerine ısrar ediyorsa orda arıza var demektir.
Neyse , herkesin anlayabileceği üzere bugün evde biraz temizlik yaptım ve yine beyin fırtınası oldu bana ...
Sakince yaptığım işe adapte olamıyorum ben de, aklımda hep başka şeylere başka başka kaynaklar :)
Kafamın nasııı bi güzell olduğunu hala keşfedemedim , yapabilen varsa beri gelsin :)
Sevgiler dostlar ;))
Pazarları koruyalım ! Bommbaa gibi harika bir pazardan herkeslere günaydınlar dostlarrr !!
Bugün tüm gün evdeyim inanabiliyor musunuz bunaa ? Bol kitap bol atıştırma ve dostlarla bol bol çene çalma :))) Pazarlar güzell pazarlarımıza sahip çıkalım sevelim koruyalımm onlarıı ve kapımızın önüne bi kap yemek koyalım onlar içinnn !! ( Ya bu berbattı ama kimin umrunda :)) Beter böcee hatırlayanlarınız var mı bu aradaaa ?! Dinleyin şunu ve de neşelenin hade ! :)))
Mutluluk ... Ve yolda sakin adımlarla yürürken...
ve kulaklığında Gunsn Roses yüzyılın şarkısı November Rain'i söylerken... başını bi ara gökyüzüne kaldırıp bulutlara bakarsın ...
Bu kadar güzel şeyleri yaratabilen Allah'ı tefekkür edersin bi kaç saniye...
O an tüm ruhunu hakimiyeti altına alan hormonun adı "endorfin"dir...
Mutluluğu hep ama hep farkedin dostlar :)
Dün günlerden kermes günüydü,
ama yorgunluğu dünde kalmadı bugün hala etkisini sürdürmekte :) Ne mi oluyor kermes günlerinde ?
Bol miktarda yiyecek ve bol miktarda sevgi, coşku, muhabbet ...
Pazarlık yapan işgüzar hatun teyzeler :)
Satış reyonuna müptela ufacık tefecik kedicikler ,
Annesine habire bir şeyler satın aldırtmak isteyip habire mızıldayan minikler v.s. Bu da bizim kermesten bi kare işte efem :) Görüşmek üzere dostlar ;))
Size daha önce de söyledim , artık ciddi kahve hikayeleri yazmaya başlıyorum... Olgun ve kamil ruhumla sizleri alıp kahve kokulu diyarlarda gezdirip dolaştırıcam. Yeterince sessiz olup gözlerinizi dört açarsanız bu "yolculuk" sizi fazlasıyla değiştirebilir . Kahve hikayeleri postlarında çok ciddi ve otoriter bir insanım, kimse benimle laubali olmaya kalkmasın...( Diğer postlarda bol bol haşarılık yapabiliriz ama,yapmalıyızz ! :) )
Özetle , siz kahveyi sadece içiyorsunuz değil mi ? Bakın ben onda neler buluyorum neler ... İlki altta,okuyunuz efemm :)
-Son zamanlarda boşluyor musun sen beni ? diye sordu yaşlı
Taze kahvenin büyülü
kokusu tüm odayı kaplamıştı. Gözlerini fincanının üstündeki köpük tablosunda
bir desen aramaya koyuvermiş Serap, usulca kafasını kaldırıp beyaz tülbentli
dostuna baktı. Kafasının içi en az sabah bırakıp çıktığı odası kadar dağınıktı.
Annesinin “her yer her yerde” diye ifade ettiği türden bir dağınıklık vardı
zihninin tam ortasında… -Dersler işte haminne… diye cevapladı kahvesinden bir yudum
alırken Serap. Ufak yaşlarından beri “haminne” derdi kahve dostuna. Halbuki
O’nu tanıdığında genç bir kadındı Hasine hanım ama , kendisi de O’na böyle
hitap etmesini istemişti.Yalnız yaşıyordu haminne , sevgili eşini emeklilik yıllarında
kaybetmişti. Annesinin Serap’ı yoğun işleri esnasında giriş katında oturan haminnesine
emanet edip gitmesiyle başlayan birliktelik saatleri, büyüdükçe yerini gönüllü
buluşmalara ve kahve muhabbetlerine bırakmıştı. İkisinin de en sevdiği şeylerden
biriydi bol köpüklü orta şekerli taze kahvehttp://www.e-gurme.com/kahve/taze-harman-kahveler/. Yanına da mutlaka fıstıklı
lokumlardan koyardı haminne. Serap’ın hayalleri , hedefleri , gün içinde
yaşadıkları , Haminne’nin hatıraları , yol yordam gösteren cinsten tavsiyeleri
ve her ikisini de güldürüp neşelendiren ortak latifeleriyle kahve faslı bu
ikili için geleneksel bir tören halini
alırdı her seferinde.
Yalnız son günlerde Serap gerçekten arayı açar olmuştu.
Liseye geçtiği için yeni okulu evinden daha da uzağa düşüyordu ve erken
saatlerde bindiği servisten akşamın karanlığında yorgun argın iniyordu.
Haminnesine merdivenlerde çöp koyarken filan rastlamışsa yorgun kollarını coşkusuz ama huzur dolu bir
sevinçle O’nun boynuna doluyor , başını
göğsüne yaslayıp “özlüyorum ama ben seni…” diyerek nazlanıyordu. Haminnesi de
O’nunla kapı aralığında da olsa hasret gidermenin mutluluğunu yaşıyordu birkaç
Yaklaşık iki haftalık bir aradan sonra hafta sonu tatilinin
bir saatini ısrarla haminnesine ayırmak istemişti Serap. Kafasının içini
kurcalayıp duran şeyi O’nunla da konuşup
kendini rahatlatmalıydı bir an önce. Okuldaki en yakın arkadaşı Merve’yle
araları bozuktu iki haftadır. Koridorda görünce birbirlerini görmemiş gibi
davranıyorlar, kantinde biri oturuyorsa diğer oturmaktan vazgeçiyor,ortak
arkadaşlarını dahi itinayla bölüşüp diğeri ile görüşenle muhabbeti
kesiyorlardı. Haminne O’na hafta içinde ilk defa denediği
kurabiyeleri çini işlemeli zarif bir
tabağa koyup mutfaktan içeri geldiğinde Serap kahvesinin üzerinde duran köpüğün
ortasındaki boşluğu şekillendirmeye
dalmıştı. Haminnesinin odaya girdiğini fark etmesine rağmen konuşmuyor dalgın
dalgın fincanına bakıyordu. Neye benziyordu bu ? Bir balık , bir at arabası ,
bir karnıbahar …. ?
Birden başını kaldırıp , “Haminne biz Merve’yle konuşmuyoruz”
deyiverdi sonra. Haminne , Merve’yi Serap’ın en yakın arkadaşı olarak yakından
tanıyordu. Serap’la bir büyümüş gibilerdi , okulları , gezileri , ev
ziyaretleriyle bir dolu hatırayı Serap’ın ağzından dinleyerek pek görmediği
halde Merve’yi de Serap kadar sevmişti
zamanla. -Barışırsınız kızım. Dedi gülümseyerek. -Yok dedi Serap. Barışamayız artık , beni çok kırdı , O’nun yüzünü dahi
görmeye tahammül edemiyorum. Zaten kızların çoğu da benim tarafımda. En silik
tipler O’na kaldı , anlasın bakalım biraz bensiz kalmak nasılmış . diye devam
etti hışımla. -Kabul şartlarınız nedir sizin kızım? Diye sordu Haminne. -Ne kabul şartı ? dedi şaşkınlıkla Serap. -Baksana işverenmişsiniz gibi arkadaşlarını bünyenize alıp almamaktan bahsediyorsun. Mutlaka işe kabul şartlarınız
da vardır herhalde ? diye sordu gülümseyerek .
Serap , gülmeden söylendi :
-Sen de benimle dalga geçme lütfen haminne. Yaşlı kadın bir süre sessiz kaldı. Kızı gibi yetiştirdiği
tazecik çiçeğine bakarken ağır ağır ve sabırla konuşmasına başladı : -Dostluk , her şeyin sürekli yolunda gittiği , dertsiz
tasasız bir birliktelikten ziyade zorlukların ve sıkıntıların atlatılıp , tatlı mesuliyetin yerine
getirildiği oranda kıymetlenen bir değerdir kızım. Yıkmak kolay ama inşa etmek zordur . Kaldı
ki bugün sana çok önemli gibi gelen meseleler ilerde fındık kabuğunu doldurmaz
halde görünebilir. Ancak kaybettiğin dostluğundan geriye sadece hayal kırıklığı
kalır.Sen Mevlana ne demiş ona bak: Toprak gibi mütevazi ol , tüm pislikler
bağrına yığılsa da sen güzellikler ver etrafına. Merve ile aranızda her ne geçti bilemiyorum
ama O’nunla yaşadığın onca hatıra ve serüvenin önüne geçecek bir yıkım olmasa gerek. -Anlamıyorsun haminne. Diye böldü Serap. ..Benim okulda aday
olduğum öğrenci temsilciliği görevine O da aday olmuş. Hem de ne kadar
istediğimi bildiği halde. Önümüzdeki Cuma seçimler yapılacak. O zamana kadar
adaylığını çekip benden özür dilemezse O’nunla bir daha asla konuşmayacağım haminne
asla ! diyerek yüzünü pencereye döndü Serap. Kızı gibi yetiştirdiği çiçeğine biraz hüzün ve biraz da merhametle baktı
yaşlı kadın. Elinden geldiğince güzel şeyler aşılamaya çalıştığı kahve
muhabbeti seanslarının işe yarayıp
yaramadığını düşündü biraz kırgın… Önündeki kahve fincanını alırken Serap’ın çenesinden tutup
yüzünü kendine döndürdü ve sevgiyle öptü yanağından. Kapıdan uğurlanırken bir şey isteyip istemediğini sordu
Serap Haminnesine. “Cuma ziyaretlerini aksatma başka şey istemem” dedi yaşlı
kadın. Tamam dedi gülümseyerek Serap. “Biliyorsun ki seninle cumalaşmadığımda
hafta sonum pek iyi geçmiyor hatuncum “ diye ekledi haminnesinin yanağına öpücüğünü kondururken. Merdivenleri çıkarken içi biraz
daha rahatlamış gibiydi Serap’ın. Ama içindekileri anlatmış olmanın verdiği geçici bir
rahatlamaydı bu , devamı gelecek bir dizi gibi açık kapı kalmıştı ardından
gelecek olan sıkıntısına...
Günlerden cumaydı… Okul servisinde içi içine sığmıyordu
Serap’ın. Ne maceralı bir gün olmuştu. Tek bir günün içinde ne çok şey
yaşamıştı. Otobüsün penceresinde akıp giden caddeyi ,insan selini , elektrik
direklerini , bulutları , ağaçları ve kuşları gözüyle tarayıp geçerken zihninde
de günün öne çıkan başlıkları akıp
gidiyordu. Seçim heyecanı , öğretmenler odası , son konuşmalar , Merve’yle
koridorda karşılaşması ve sonrasındaki o
şaşkınlık verici gelişmeler… Hala inanamıyordu Serap, o gün içerisinde yaşadığı
tüm şeylere hala inanamıyordu…Sonra haminnesini düşünmeye başladı , O’na her
şeyi tek tek anlatmalıydı. Eve çıkmadan uğrayıp hem cumalaşmalı hem de günün
özetini heyecanla paylaşmalıydı O’nunla… Apartmanın önüne geldiğinde normalden fazla olan park edilmiş araç sayısı dikkatini
çekti. Merdivenleri çıkarken birinci kattaki ayakkabı fazlalığı ve Hasine
hanım’ın açık olan kapısı şaşkınlığını
daha da arttırdı. Düşünmek bile istemediği şey başına gelmiş olabilir miydi ?
Kapının önünde dona kalmış halde beklerken içerden genç bir abla çıkıp “Sen
Serap’sın değil mi?” diye sordu. Serap bembeyaz kesilmiş yüzünde belli belirsiz
bir selam ifadesiyle “evet” diyebildi. “Seni anlatırdı “ diye devam etti genç
kadın. -Ben Hasine hanım’ın kızıyım. Kalbi vardı belki biliyorsun. Annemi
bu sabah erken bir vakitte kaybettik. Genç kız, elindeki kitapları taşıyamadı ve hepsi birden yere döküldü. Avazı çıktığı kadar bağırmak , ağlamak , tüm hırçınlığıyla isyan
etmek , çok hızla koşup olabildiğince ordan ve o acıdan uzaklaşmak gibi bir sürü duyguyu ardı ardına
hissetti ruhunda. Sonra haminnesinin beyaz tülbetine eş huzur dolu ılık sesi
geldi kulaklarına . Sabır telkin eden sesine , pişirdiği taze kahvelerin büyülü
kokusu refakat etti sonra, nerden geldiyse… O gece penceresinin kenarına oturunca yıldızlara daldı
gözleri. Bu kez orta şekerli Türk kahvesini kendi kendine yapmıştı Serap. Tadı Hasine hanım’ın
pişirdiği kahvelerden daha farklıydı ama alışmalıydı buna artık … -Biliyor musun haminne diye mırıldandı… Bugün Merve’yle
seçim öncesi koridorda karşılaştık. O’nunla bir iki saniyeliğine göz göze
gelince içimde yaralar açıldı sanki. Tüm çocukluğumuz , tüm anılarımız hepsi
toplanıp aklıma hücum etti.Söylediklerin aklıma geldi sonra,toprak gibi olabilir
misin şimdi Serap dedim kendime. Olabilir misin ? … O benim
ardıma dönüp gideceğimi sanırken , yanına yaklaşıp ellerini tuttum. “Merve, başkanlık umrumda değil , ben
seni çok özledim “ dedim O’na. Merve de beni özlüyormuş meğer biliyor musun haminne
?! Bana seçimden çekileceğini söyledi,
razı olmadım. Zorla beni ikna etti ve seçimler sonunda öğrenci başkanı ben
seçildim. Ben Merve’nin ellerini tutup özür dilerken hem O’ndan hem
başkanlıktan, her şeyden vazgeçmiştim, tıpkı bir avuç toprak gibi hissiz ve
cansız hale gelmiştim haminne.Ama şimdi hem başkan seçildim hem Merve de
yanımda. Bunları bugün okuldan eve geldiğimde senin yüzünü öpücüklere boğarken
anlatmayı ne çok isterdim haminne , hem de ne çok… Son bir yudum aldığı kahvesini masaya usulca bırakırken göz
yaşları yanaklarından süzülüyordu genç kızın.Ancak elinde tuttuğu Hasine hanım’ın bir fotoğrafı gülümsüyordu
Serap’a. Çiçeğinin etrafa güzel kokular yaydığını fark etmişcesine
huzurlu bir gülümsemeydi hem de bu… Diğer kahve hikayesinde görüşmek üzere dostlar :) Gönderen
Çok ciddi saç bandları... Saç bandları , birbirinden renkli cicili bicili ve de neli ? Neşeli ! :))
Hepsini kendim imal ettim efem , birileri için yapıldı ama hala haberleri yok ... Yarın akşam öğrenecekler artık :)
Zaten şunları yapmaktan daha fazla başarı gösterdiğim şey bu hediyelerin sahiplerine ağzımdan kaçırıp da kendileri için saç bandları yaptığımı hala yumurtlamamış olmamdır diye düşünüyorum. :)) Cümle uzun oldu ama kesin biçin bölün ve anlayın efem ;))
Ve bi haber !
Artık daha sık sizlerle birlikte olucam sanırım , bloğumu satın almak isteyen birileri oldu ve gözümde daha bi kıymete bindi kendisi :P:)))
Şaka bi yana , bazen ciddi ve edebi şeyler yazmak üzere de kullanılacak bu blog. Hep geyik hep geyik nereye kadar demi ama :)
Ee saç bandlarını nasıll örmüşüm ?? :))) Sevgiler blogcanlar ! Gönderen