burası rezerve: Acımadı ki!
bu mudurr? budur... tebrikler... ne yapsak da acıyor biliyorum... nasıl yapsak da acıyor...ego denen şey merdivenlerin en tepesine salına salına çıkıyor... ama düğün salonuna girer gibi nazlı nazlı inmiyor o merdivenlerden... öyle bir düşüyor ki ağzını burnunu dağıtıyorsun... sonra böyle genizden... derinden... en derinden.... kalemine sağlık kendimi gördüm, post tadında yorum yaptım...
8 Ocak 2010 22:49
şımartılmış egolarda bu yok işte semmy, onlar kayıtsız şartsız her durumda banu alkan modunda 90-60-90 halisünasyonlarıyla yaşıyolar.belkide o aşşağıladığımız insanlar çok daha kolay baş edebiliyolar egosal sorunlarla.yorumuna sağlık semmy:)
9 Ocak 2010 01:42
Geçmiş olsun birkaç gün sonra normale dönersin merak etme.Egonla iyi geçin insanın tek gerçek dostu sadece odur.Sana birkaç mısra yolluyorum teselli bâbında..Bir sayfalık mesafe alt tarafı.Daha sensiz ilk sabahında yüzleştiğimYalnızlık korkusunun,Akşamüstü satırlarındayım.Canım acıyor hem de çok.Silip atamam sanırken başka bir acıyıDaha doğrusu böyle büyükken içimin acısı,Vazgeçtim kendimden...
teselli için teşekkürler prof:)
yazılarınız çok samimi ve güzell tebrikler süpersinizz