Oymalı Sandalyenin Hazin Vuslatı / Aydan Yıldız Güneş – DergiZan
“Ah ne günlerdi o günler! Hele son nefesini de üzerimde verirken, bir tek ben duymuştum sessiz çığlıklarını ve canının acısını. Gizlice bana söylediği şu sözü ne kadar da kahretmişti beni, kimse bilemez. “Hakkını helal et. Yıllarca ağırlığımı taşıdın, bugünse son taşıyışın olacak. İnan bana senin üzerinde ölmek, sevgilinin sinesinde ölmek kadar güzel.” demişti de, birlikte ağlaşmıştık o hazin vedaya. “Yok canım bana kıyamazlar, onunla yaşadıklarımı bilmeseler bile, burada koskoca bir mazim var. Beni cam kenarından ayırmasalar, o bana yeter de artar bile. Ben de son nefesime kadar burada kalmak istiyorum. Ben bir taneyim, hatırayım, bir düzine değilim ki, nasıl olsa tekim, bir ayrıcalığım var, biraz bakım yaptırdılar mı, daha çok sandalyelik ederim,” diye düşüncelere dalmışken, konağın kapısı tekrar açılmıştı. İçeriye ev sahibi Ahmet Bey girmişti. Gözüyle salonu şöyle bir gezdirdi, oymalı da kilitleyip mutfaktaki eşine seslenivermişti: “Hanım bu eski sandalyeyi nereye koyarız?” deyince, oymalı kendini ayak bağı oluyormuş gibi hissetti ve verilecek cevaba kulak kesildi. İçerideki eşin cevabı gecikmedi. Kararlı, edalı bir sesle cevap verdi: “Kömürlüğe atıver hayatım, onun vadi doldu artık. Biraz da kömürlükte dursun sonra bakarız.
Kategoriler:	Öykü	/ Yorum yapılmamış / Yazar: ramazan 20 Nisan 2019