GalataSaray Tarihçe - Spor Köşesi - Hemşinliyiz Biz
13 May 2007, 08:31
13 May 2007, 08:34
13 May 2007, 08:35
(1905-1918) (1925) Refik Cevdet KALPAKCIOĞLU
(1919-1922) (1934) Yusuf Ziya ÖNİŞ
(1922-1924) (1950-1952) Ali Haydar ŞEKİP
(1926) Adnan İbrahim PİRİOĞLU
(1927) Necmettin SADAK
(1928-1929) Abidin DAVER
(1930-1931) (1933) Tahir KEVKEP
(1931-1932) Ali Haydar BARŞAL
(1932-1933) (1933-1934) Fethi İSFENDİYAROĞLU
(1936-1937) Sedat Ziya KANTOĞLU
(1937-1939) (1944) Nizan NURİ
(1939) Adnan AKISKA
(1940-1942) Osman DARDAĞAN
(1942-1943) Muslihittin PEYKOĞLU
(1944-1946) Suphi BATUR
(1953) (1962-1964) Refik SELİMOĞLU
(1954-1956) (1960-1962) Sadık GİZ
(1957-1959) Selahattin BEYAZIT
(1973-1975) Prof.Dr.Ali URAS
(1979-1984) (1984-1986) Dr.Ali TANRIYAR
(1986-1988) (1988-1990) Alp YALMAN
(1996-2001) H.Mehmet CANSUN
(2001-2002) Özhan CANAYDIN
13 May 2007, 08:37
13 May 2007, 08:38
13 May 2007, 08:39
* 100. Yıl Kutlama Derneği yayınından. Galatasaray Dergisi`ne bize sağladıkları içerik için teşekkür ederiz.
GALATASARAY ISO 9002 SAHİBİ
13 May 2007, 08:44
Galatasaray Spor Kulübü Futbol Şubesi, taraftarına ve Türk sporuna en iyi şekilde hizmet vermek, öncü olmak ve hizmette kaliteyi sürekli kılmak amacıyla, Kalite Yönetim Sistemini oluşturmuş ve 29 Nisan 1999 tarihinde ISO 9002 kalite güvence belgesi almaya hak kazanan ilk Türk Spor Kulübü olmuştur.
Anılan tarihte bu belge Dünyada sadece 3 Futbol Kulübünde var idi.
Ulusal ve Uluslararası alanda Türk Sporunun önemli başarılar elde etmesi ve başarılarının sürekliliği anlamında, çağdaş yönetim uygulamasının bir göstergesi olan bu belgeye hak kazanmış olmaktan gurur duyuyoruz.
Bugün okul Fransız hükümetinden, Galatasaray Vakfı’ndan ve çoğu Türk toplumunun önde gelen üyelerinden oluşan mezunlarından güçlü bir destek almaktadır.
14 Nisan 1992 tarihinde Galatasaray başka bir dönüm noktasına ulaştı ve de 1952 tarihli Türk-Fransız kültür anlaşmasına yeni bir madde eklendi. Buna
dayalı olarak Galatasaray Eğitim ve Öğrenim Kurumu kuruldu.
O günden itibaren Galatasaray, ilkokuldan üniversiteye dek eğitim sunan bir organizasyon haline geldi. GEOK 1996 yılında resmen ‘Galatasaray Üniversitesi’ haline geldi. Bu bağımsız kurumun ilkokul ve lise eğitimi Türkiye Milli Eğitim Bakanlığı’nca
yayınlanan kurallar ve mevzuatla uyumlu bir biçimde yürütülmektedir. Üniversite de Türkiye’deki diğer yüksek öğrenim kurumlarında uygulanan kurallara ve akademik yönetmeliklere uyulmaktadır.
Öğretimde araç olarak kullanılan temel dil Fransızca’dır. Gerektiğinde Fransızca yüksek öğrenim müfredatı da kullanılmaktadır.
Galatasaray Lisesi’nden mezun olan öğrenciler yüksek öğrenimleri için bir çok seçeneğe sahiptirler.
Galatasaray Lisesi öğrencileri ÖSYM sınavında elde edecekleri başarı sonucunda Galatasaray Üniversitesin`de okumaya hak kazanacakları gibi, Fransızca yapılan kurum içi bir sınavı geçtikten sonra da Galatasaray Üniversitesi’ne devam edebilirler.
Ayrıca, 1952 tarihli
Fransız-Türk kültür anlaşmasına göre, bir Türk üniversitesine kabul edilen Galatasaray mezunları Fransız Bakalorya sınavına girmek zorunda kalmadan doğrudan bir Fransız Üniversitesi’ne kayıt olma hakkına sahiptirler. Galatasaray Lisesi mezunlarının Fransa’da bulunan Sorbonne Üniversitesi’nde lisansüstü
eğitimlerini alma şansları vardır.
Galatasaray Lisesi Türkiye Milli
Eğitim Bakanlığı, Fransız Hükümeti ve Galatasaray Vakfı’nca resmen tanınmış bir
Galatasaray Lisesi bünyesinde her biri otuz öğrenci kapasiteli 54 sınıf, iki multimedia merkezi, her biri kırk öğrenci kapasiteli iki resim atölyesi, iki müzik odası, biri 250, öbürü 350 öğrenci kapasiteli iki toplantı merkezi, 30 bilgisayarlı bir bilgisayar laboratuarı, bir tennis kortu, üç jimnastik salonu, bir futbol sahası, 15 kişilik revir, 250 kişilik kız öğrenci yurdu, 675 kişilik erkek öğrenci yurdu, her biri 400 kişilik üç büyük yemekhane yer almaktadır.
Fransızca ve İngilizcenin yanısıra, İtalyanca ve Latince
de öğretilmektedir. Galatasaray Lisesi’ne on dört yaşında giren öğrencilerin ilk iki yılı yoğun bir Fransızca eğitimi programıyla geçer. Lise programı 10, 11 ve 12. sınıflara denk gelen üç yıllık bir programdır.
İlköğretim okulunda eğitim sekiz yıl sürer. Sekizinci yılın sonunda gerçekleştirilen bir seviye tespit sınavıyla öğrencinin lisede Fransızca eğitime devam etme kapasitesi saptanır.
Öğretim yılı ilki Eylül`ün başından Ocak`ın sonuna, diğeri de Şubat`ın ortasından Haziran`ın başına kadar uzanan iki
eğitim döneminden oluşmaktadır.
1999 - 2000 öğretim yılında okula devam edilen gün sayısı 180’dir.
13 May 2007, 08:45
Öğretim programı Paris’teki Sorbonne Üniversitesi’nden
uyarlanan üniversite hem lisans hem de lisansüstü düzeyinde yaklaşık 2500 öğrenciye ev sahipliği yapmaktadır.
Boğazın kıyısında Çırağan Sarayı’nın yanında bulunan Galatasaray Üniversitesi beş fakülte, iki enstitü, üç araştırma merkezinin yanı sıra lisansüstü ve doktora programlarından oluşmaktadır.
Fakülte, enstitü ve araştırma merkezleri aşağıdaki gibidir:
•Avrupa Birliği Araştırma Merkezi
•Stratejik Araştırmalar Merkezi
•Ceza Hukuku ve Kriminoloji Araştırma Merkezi
13 May 2007, 08:46
O An Yaşandı
13 May 2007, 08:54
İşte o anlardan biriydi 5 Nisan 1996 gecesi Kadıköy Şükrü Saraçoğlu Stadında yaşanalar. Galatasaray ve Fenerbahçe Türkiye Kupası Finalinin ikinci maçında karşı karşıya gelmişlerdi.Oynanan ilk maçı Galarasaray Saunders'ın golü ile 1-0 kazanmış ve maça bu avantaj ile çıkmıştı.Maçın normal süresi Fenerbahçenin 1-0 üstünlüğü ile sonuçlanmış ve uzatma dakikalarına geçilmişti. O an yavaş yavaş geldiğini hissettirmeye başlamıştı. Ve herkes o anın gelişini engelliyemi yeceğinin farkındaydı. O anı başlatan olay maçın 117. dakikasında Saunders'ın ayağından çıkan müthiş füzeydi. Top Fenerbahçe kalesinin 90 tabir edilen üst köşesine takılmış ve Galatasaraylı futbolcuları sevinç yumağı haline getirmişti. Bitiş düdüğü o anın yaşanma zamanının geldiğini haber veren son işaret olmuştu. Tribünlere koşan Galatasaraylı futbolcular ve Teknik Direktör Graeme Souness o anın duyguları ile coşmuş bir şekilde kendilerinden geçmişlerde. Ve o an gelip çatmıştı Souness daha sonra kendine Ulubatlı lakabının takılacağı anı yaşatmaya hazırlanıyordu. Tribünlerden aldığı büyük bir Galatasaray bayrağı ile tur atmaya başladı ve aniden sahanın ortasına doğru yöneldi. Santraya ulaştığında tüm tribünler onu seyretmekteydi. Ve o Galatasaray bayrağını Kadıköyün tam ortasına bir kaç denemeden sonra dikti. O an artık yaşanmıştı ve Galatsaraylılar için bir zevk ve kıvanç Fenerbahçeliler için bir öfke kaynağı olmuştu. Ve hırslı İskoç tarihi oluşturan önemli anlardan birinin başrol oyuncusu
Tarihi Galata Saray Yazar…
Aman o ne lodos fırtınası... İstanbul’un her yani şişmiş, denizi kabarmış dalga dalga, lodos kıyameti desek yerinde olacak... Günlerden 30 Aralık 1911.
Yılbaşına bir gün kalmış, evlerde kestaneler çiziliyor, hazırlık
Vapurların kalkış saatleri birbirine girmiş, kalkıp kalkamayacakları bile meçhul.
Ama kalkan bir vapura zor bela yetişen dört Galatasaraylı oyuncu, dalgalarla mücadele eden vapur'un içerisinde, Fenerbahçe ile oynayacakları maç'a doğru yol alıyorlardı..
Galatasaray olarak Fenerbahçe karşında oynadıkları ilk üç maç'ta da galip gelmişlerdi, 2-0, 3-0, 5-0, eh, heyecanlı değillerdi pek, ama lodos onları perişan ediyordu.
Kadıköy’e geldiklerinde diğer takim arkadaşları ile buluşacaklardı, ama iskelede sadece iki arkadaşlarını gördüler.
Önce pek üstünde durmadılar, nede olsa Union Kulüp Stadında (Fenerbahçe Stadı) diğer arkadaşlarını bulabileceklerini ümit ediyorlardı.
Altı Galatasaraylı oyuncu yolladılar Stat'a... Başkan Ali Sami Yen onları orada buldu, başka da kimse yoktu.
Ali Sami Yen oynamak istiyordu ama sakattı, maç saati de yaklaşıyordu, yedi Galatasaraylı oyuncunun gözleri saat'in üzerindeydi, ne gelen vardı, ne giden!
Aralarında konuşup, oyunun ertelenmesini istediler;
İstanbul şehri bir lodos afetine yakalanmış, vapurlar iptal olmuş, oyuncular gelememiş, bu maç böyle oynanırımı, iptal en doğal hakkimiz diye düşündüler elbette.
Ama rakip takim Fenerbahçe buna razı olumuydu hiç?
Bizim yedi kişi kalmış Galatasaray takımımıza, "Sahaya çıkmazsanız, hükmen yenik sayılırsınız!" diyip,
tuturukluklarına devam edince, Galatasaray ruh'u bunu kaldırırımı, yenileceksek, aslanlar gibi çıkarız, saha'da yeniliriz diyip, yedi kişi çıkıp, oynamayı kabul ettiler.
Bir önemli sorunları daha vardı, kaleci yoktu! Lodos fırtınası yüzünden, kalecimiz de gelemeyenler arasındaydı!
Ali Sami Yen kaleci olmayı kabul edince, biri kalede olmak üzere, yedi Galatasaraylı Aslan, gururla saha'ya yayılıverdiler.
Ali, Bekir Bircan, Horace Armitage, Celal, İdris, Emin Bülent ve kalede Ali Sami Yen. Hey gidi ASLANLAR hey,
yelelerini diklettirip, pençelerini çıkarıp, gerinip, rakiplerine baktılar.
On bir tane Kanarya, lodos'un da etkisi ile biraz ürperdi ama, içlerinden de kıs kıs güldüler, arenaya sadece yedi aslan çıkabilmiş, saha vıcık vıcık, alırlardı elbet bu maçı!
Aman Allah hım oda neydi? Saha'da kükreyen aslanlar sanki yüzlerce oluvermişti...
Ali Sami Yen'in durduğu kale, rakipleri tarafından ziyaret bile edilemedi, 90 dakika boyunca top bir adet kere eline bile gelmedi...
Aslanlar hem atak yaptılar, hem de kalelerine kimseyi yaklaştırmadılar. Ne lodos, ne vıcık vıcık bir saha, nede on bir kişilik rakip takim onlarla bas edemedi.
Galatasaray, Fenerbahçe’yi 30 Aralık 1911 günü, yedi kişi ile, 7 - 0
Aslan Galatasaray’ı lodos afeti bile durduramamış, büyük ruh'u ile, yedi kişi ile oynadığı maç'tan alnının akıyla çıkmıştı. Yani İnfaz gerçekleşmişti.
O gece lodos tüm gücü ile devam etmiş, bizim Aslanlar ise vapurlar iptal olduğundan, geceyi rakiplerimizin evlerinde geçirmek zorunda kalmışlardı.
Bence, bizimkiler bir güzel uyumuştur da, karşı tarafı tam bilemiyorum! Nede olsa tatlı tatlı uyurlarken bir iki kükreme sesi çınlatmışlardır o evlerde Aslanlarımız,
rakiplerimizin tetikteki uykularını bölen!
İste Galatasaray ruh'u, inancı ve gerçeklerinden bir tanesi daha.
Bir rivayete göre, ne zaman lodos fırtınası çıksa, rüzgar’ın içerisinden bir kükreme sesi yayılırmış Kadıköy semalarına, içleri ürperten,
dolana dolana Fenerbahçe Stadına yayılan... Ali Sami Yen'in, Ali'nin, Bekir Bircan'in, Horace Armitage'in, Celal'in, İdris’in, Emin Bülent'in sesleri,
hani artik bizlere bulutların arkasındaki o güzel yerden bakanların kükremeleri bunlar.
13 May 2007, 08:57
Onların futbol topları yoktu.Hele sizin gibi topları hiç olmadı.Çaputları birbirine dolayıp bezden bir top yapmışlardı belki.Onunla da kimbilir kaç kez oynama fırsatı bulmuşlardı? Sizce en büyük eğlenceleri neydi? Gökyüzünde salınan bir uçurtmaları olmuşuydu? Gece yattıklarımda neyin hayali ile uyumuşlardı? Hayal kurmak için hiç fırsatları olmuşuydu acaba? Bugünkü rahatlığımızı borçlu olduğumuz onlar: babaları cephede olduğu için bir şeyler istemek şansına sahip değillerdi....Ve bir gün hepsinin üstüne görev düştü: "VATAN İÇİN ÖLMEK..." Tereddüt etmeden gittiler. Öyle güzel, öyle güzeldi ki gittikler yerler. Gittiler ve bir daha geri dönmediler.
Onları karşıma alıp bir bir gösterdim. Siperlerin arkasında ay ışığında sabaha kadar talim yaptık.Gün ışımadan biraz dinlensinler diye siperlere girdik. Ortalık hafif aydınlanır gibi olunca hep yaptıkları gibi düşman gemileri gelip siperlerimizi bombalamaya başladılar. Yer gök top sesleriyle inliyordu.Her mermi düştüğünde minare gibi alevler yükseliyor bir gün önce ölenlerin kol, bacak, el, ayak gibi parçaları havaya kalkan toprakla siperlere düşüyordu. Mermiler üzerimizden ıslık çalarak geçiyordu. Siperler toz duman içinde kalmıştı. Bir ara yüzbaşı "Azman yandık!.." diye siperin köşesini işaret etti. O şarkı söyleyerek sipere gelen, sanki çiçek toplarmış gibi neşeli olan o çocuklar siperin bir köşesinde sanki bir yumak gibi birbirine sarılmış tırtır titriyorlardı. Çocuklar harbin gerçeği ile ilk defa karşılaşıyorlardı.Ürkmüşlerdi. Yüzbaşı yandık demekte haklıydı. Muharebede bir ürküntü panik meydana getirebilirdi. Tam onlara doğru yaklaşırken içlerinden biri avaz avaz bir marş söylemeye başladı!..
9 Ara 2009, 10:00
7.23 kB, 193×102, 601 defa görüntülendi
7 Tem 2020, 01:30