Shiva bir akşam üzeri düştü hayatıma, tüm obsesifliğimin üzerine hem de, patisinin izlerini bıraka bıraka minicik ayaklarını attı eşiğimden, bir gün bana atlatacağı eşikleri bilmeden. Bir barınağın ‘yuva arıyoruz’ sesi getirmişti onu evimize. O sesi ‘iyi ki biz duyduk’ dediğim onlarca ay geçti, ‘ya biz duymasaydık’ dediğim kaygılı gecelerle birlikte. Geldi hayatıma, geçti eşiğimden ama ben kendi alanını bir hayvanla nasıl paylaşacağımı henüz bilmiyordum. Öyle de günlerden geçiyordum ki, kırıyordum kendimi evi temizlerken. Her hangi bir yerin üzerindeki toz taneciği, üzerime düşecek çığ muamelesi görüyordu. Hayatımın her alanı obsesifliğim tarafından kuşatılmış haldeydi. Ben hem o minicik dostumuza alışmaya hem de evi aynı tertipli haliyle muhafaza etmeye çalışıyordum. Tüy topla, pati sil, tüy topla, pati izi sil…(Şimdi o tüylerle kaplı kanepenin üzerinde onunla birlikte sarıla sarıla yatmaktan ne kadar mutluyuz ikimizde) Bu parantezi açmak istiyorum size. Çünkü, hayatımı yeniden inşaa etti kendisi. Zira uyurken patileri üzerimde değilse; güzel bir rüya göremiyorum 🙂 Neyse dedim ya; tüy topla, pati sil, pati izi sil nereye kadar -Evinde tüylü bir dostu olan herkesin aklından, aynı ilk günler geçiyor mu?-
Nereye kadarın cevabını; Shiva, bir akşam bahçede koştururken patisini çatlatarak verdi bana. Onun ağlayan sesi, kulaklarımdan geçip kalbime indi. Çektiği acıyı anlamak için, lisana ne ihtiyaç vardı? O da candı, onun da canı yanmıştı, o da kendi dilinde ağlıyordu…Telaşlı bir gece, sarılan pati, ve başucundan ayrılamayan ev halkı… O gece; kızım ateşliyken başında beklemekle, Shivanın başında beklemek arasındaki fark hiçe indi, aynılaştı, aynı kalp ağrısı oldu. Çünkü, ikisinin de şefkate, korunmaya, sevilmeye ve iyileşmeye ihtiyacı aynıydı.
Böylece başka bir koridor açıldı hayatımda, koridorun üzerinde bilmediğim odalar ve bilmediğim kapılar…O kapıların ardında; mutlulukla kuyruk sallayan tüylü dostlar da vardı, insan elinin karanlık şiddetine maruz kalan da… Aç susuz olanlar, yarası kanayanlar, sığınacak yer arayanlar, yaşam alanı kalmayanlar, yuva arayanlar…Ve dahası, ve dahası hepsi o koridorun bilmediğim odalarındaydı ve o hiç bilmediğim kapıların ardında.
Hepimizin bir şekilde haberi oluyor aslında o koridordan. Onlarca haber yayılıyor internetin hızıyla. Paylaşıyoruz ve saniyeler içinde binlerce insana ulaşıyoruz. Her gören başka bir hissiyatla bakıyor önünde düşen fotoğrafa, fotoğrafın ona ne anlattığına ve aslında fotoğrafta ne olduğuna.
Ez cümle; o gece ve sonrası aslında. Açtığım kapıların ardında gördüklerimin ben de bıraktığı etkisi. Ne yapmak lazım? sorusunun kafamdaki yankıları. Ne yapabilirim? Görmemezlikten gelmek istemiyorum o zaman bir şeyler yapmalıyım!
Günlerce, “Ne yapabilirim?” sorusuna kendimce cevaplar aradım. *Barınakların yardım çağrısını duyabilir ve duyurabilirim. *İhtiyaçlarına destek olabilirim ve destek olacak içerikler üretebilirim. *Daha çok içerik üretmek için insanlara çağrı yapabilirim * Yeni insanlar katılırsa aramıza yeni içeriklerimiz olur ve desteğimiz de büyür *Ve aslında daha kim bilir neler neler yapabilirim…
Kafamda deli sorular 🙂 çıktım yola. Ben bir hikaye anlatayım ama insanlar o hikayeyi okumak için barınaktaki canlara bir kap mama koysunlar fikriyle. Yol, niyet böyle. Niyeti koydum ortaya, yol kendiliğinden çizdi rotasını. Her indirilen kitap, üzerinde yazan barınaktaki dostlara:) Aynı yol ve niyetle her sabah Shivamla birlikte uyanıyoruz mutlu günlere. 🙂
Kitap alarak barınağa destek vermek istiyorum, yolumuz buluşsun istersen:
Hikaye e-kitap olarak: www. heryerdekitap. com ‘da; adı da Öteki Sandalye. Gideceği barınak da belli, destek olacağın bedel de, kitabın tam üzerinde kırmızı harflerle 🙂
Gönderi tarihi 27 Temmuz 2020 29 Temmuz 2020 birdelinindunlugu tarafındanPosted in Öteki Sandalye HikayeleriEtiketler öteki sandalye, e-kitap, hayvan barınakları, hayvan hakları, heryerdekitap.
Sonraki Next post: kitaptan hayvan barınağı nasıl yapılır?