Üç Şair İki Çocuk
Dünyada, “Şair bilmem kim sen misin?” diye sorulduktan sonra dövülmek istenen kaç kişi vardır acaba? Vardır epey, şairler zıpır olurlar biraz. Ama şair olmadığı halde bu soru kendisine sorulduktan sonra dövülmek istenen kaç kişi vardır? Yok yok, dayak yemedim ama kıyısından döndüydüm. Herkes Kafka’yla Milena değil ki! (Sahabısı olan kadınlara mektup yazmayın Romalılar!)
“Şair” ve “deli” çeken bir tarafım var. Misal: Dört milyonluk bir şehirde ablanın biri beni seçip, yolda durdurup erkeklerle ilgili hiçbir tecrübesi olmadığını, bu konuda onu bilgilendirmemi ister. Benden (evet erenler, benden, şaka gibi) evleneceğim kadında hangi özellikleri aradığımı sorar. Tabi, bu ayrı, upuzun bir konu, geçelim. Misal: Sabahın köründe, Dikili’de sahilde bir sigara içeyim derim, yanıma bir abi gelir. İzin verirsen sana şiirlerimi okuyayım der, inci gibi yazıyla not defterine yazılmış şiirleri okur. Olur böyle şeyler.
Ahmet Arif parkının az aşağısında, Ahmet Haşim Caddesinde oturuyorum. Metin Altıok’un bir dönem yaşadığı ev, benim mahallemde, iki sokak ötemde. İşyerime yakın iki park var: Cemal Süreya ve Pablo Neruda parkları.
Ulen Onur dedim (ben kendime arada ulen derim), madem Bermuda şair üçgeni arasındasın, Yutmi’yle Başak’ı da çağırsan, şu şairleri bir fotoğraflasanız! Çok da güzel oldu. Biz, üç şair ve iki çocuk ve Yutmi güzel bir gün geçirdik. (Yukarıdaki fotoda mesela, tam Metin Altıok parkındayken, bir mesaj gelir uzaktaki bir arkadaşımdan, açarım: Yerleşik Yabancı yazıyordur sadece, şiir tanrısı olsa inanacağım gelir.)
Metin abiden başladık. Mete Apt. No: 18. Her sabah önünden geçerken bir dize mırıldanırım. Sevgiden caydığım yerde darıl bana ya da Üstümde bu ütüsüz gökyüzü. Herkes sabah telaşındadır. Oto-yıkamacı daha sabahın o saatinde başlamıştır işe. Herkese selam veren amca cami avlusundan yeni çıkmıştır (Selamün aleyküm. Şalom diyesim gelir). Bizim muhtarı bekler birkaç kişi. Tam Metin abinin parkının orda. Belki bazısı merak edip bakıyordur kim bu Metin Altıok diye. Belki. Ama genelde şiir yoktur, hiçbir yerde değildir. Kimsenin de şiirle işi yoktur. Devam edelim biz.
On üç yıl olacak, Ankara’dayım. Ey iyi kalpli üvey anam benim. Ne kadar sevsem de Ankara’yı, burada hep bir üvey çocuk muamelesi göreceğim kesindir. Ankara’nın öz evladı var mıdır ki zaten? A. İlhan gelir aklıma: ulan ankara ben senin oğlun değil miyim? Benim aklıma böyle saçma şeyler gelir. Akranlarım, çocukları için sünnet düğünü derdine düşmüşken, benim böyle lüks takıntılarım, dertlerim vardır.
İşte bu üveylik yüzünden. Her sabah Metin abiyi hatırlamak iyi gelir bana. Bergama gelir yanıma. Gel yanıma.
İşe ilk girdiğim zamanlarda, o kadar bunalıyordum ki, o kadar olur. Soluğu ya Cemal Süreya Parkında ya da Pablo Neruda Parkında alırdım, öğle araları. Bazen bu ikisinin kitapları da olurdu yanımda. Oyalanırdım işte.
Can Baba’nın biliyorsunuz fake şiirleri dolanıyor ortalıkta. Geçenlerde bir edebiyat dergisinde bile gördüm. Yuh! onlara. Neyse, onun öz hakiki şiirlerinden bir tanesidir Cemal Süreya Parkında: "Bir Kasım güneşlisinde / Meclis'in o askerî duvarının / Dibinden geçip / Geldim oturdum karşına senin... / Hiç bu kadar mülk sahibi olmamıştın / Darphâne müdürü olduğunda bile... / Epiy bir yüzölçümün var / Bir basket sahan / Çocuk bahçen / Havuzun / İki kutu gibi helan / Sunay’ın dediğince Gülcemaller’in solmuşsa da / Tektük çimen yeşilin var sağa sola serpili... / Çocuklar bu ara okulda / Ama firarîler de var aralarında / Erkek-dişi kışkırtıyorlar. / Arabalar etrafında vızır vızırmış / Olsun! / Sen geceleri çıkarsın zâten ortalığa / Bankların üstünde eski gözağrılarınla / Al takke ver külâh... / Parkın sana mübarek olsun!.."
Can Baba’nın gördüğü halini bilmiyorum ama anlattıklarının eksiği yok, fazlası var şimdi. Heykel yoktu mesela (birkaç senedir yoktu, daha öncesini bilmiyorum), şiirler yoktu. Artık var.
Biz -dedim ya- üç şair, iki çocuk yorulduk. Cemal Süreya parkının hemen karşısında Yolluk vardır. Orada bir öğle rakısı yaptıktan sonra, Pablo abiye koştuk. Çünkü ona soracaklarım vardı. Sorular Kitabı’nı yazmak kolay, kendisi cevaplasın bakalım:
Neden bu kadar çok gözyaşı döker
ve yine de sevinçlidir bulutlar?
Pablo Neruda adını taşımaktan saçma
başka bir şey olabilir mi bu dünyada?
Ve aralıkla ocak arasındaki
ayın adı nedir sahi?
Sevmek, ah sevmek onu ve herkesi
onlar yok ki artık, ama nereye gittiler?
Doğru mu yasın geniş ve
karasevdanınsa dar kalçalı olduğu?
Sonra o gece başka dostlarla buluşuldu, dünyanın en güzel meyhanelerinden birinde muhabbet edildi. Sonra ben, gece yarısı eve dönerken mırıldanıyordum kendi kendime:
Bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu / Yalvarırım onu okuma çarşamba günleri.
Oysa, benim artık mektubum yoktu ki!
Bu üç şairin şiirlerinden yapılmış çok güzel besteler var(dır) elbet. Yeni çıkan ANKÂ albümünde de çok başarılı Metin Altıok besteleri var. Ancak benim son zamanlarda dinlediğim, yeni duyduğum bu Kavaklar yorumu, ah!
Cemal Süreya Metin Altıok P. Neruda şiir
Etiketler: Cemal Süreya Metin Altıok P. Neruda şiir
Adsız 27 Ekim 2014 06:59
Nasıl bir güzelliktir bu arkadaş; yaşarken bile buluşamayan şairleri bir sofraya oturtmuşsunuz. Bir şölen gibi.
Nöbetçi meyhane aratacaksınız sabah sabah insana.
Aklınıza, gönlünüze sağlık.
Onur Çalı 27 Ekim 2014 12:12
:) eyvallah abi. bigün beraber gezelim, daha geniş bi rota belirleyelim, şiir okuyalım parklarda :)
Ebru 27 Ekim 2014 20:35
Şanslıymışsın, işe ilk başladığımda kaçabileceğim tek yer tuvaletti, üstelik akşam bile gidecek evim yoktu.
Parklar ne güzeldir, ve şiirler,ve elbette mektuplar :)
Onur Çalı 28 Ekim 2014 01:13
Her mektup güzel olmasa da katılıyorum :)