Paradan Daha Önemli Ne Var? - Temel Aksoy Blog
10 NİS 2012 Oca 11, 2017
Nizamettin BİLGİN dedi ki:
Kas 20, 2005, 12:00
Böyle bir yazıyı okuduktan sonra insan memnuniyetini ve mutluluğunu ifade etmekte zorlanıyor. Sadece ellerinize sağlık diyerek tebriklerimi ifade etmek istiyorum. Yüksek lisans öğrencisiyim şuan aldığım bir ders ile alakalı cuma günü bir makale üzerine sunum yapmam gerekiyor. İzniniz olur ise yazınızı kullanmak istiyorum.
Tem 20, 2024, 12:00
çok keyifle tekrar tekrar okudum, paylaştım. Gönlümden geçenleri paylaşmak istedim.
Allah gücü elinde tutanlara merhamet duygusu ve adalet sağlamayı nasip etsin. Güçsüzlere de ne olursa olsun adaleti istemeleri için güç versin. Bu da zenginliğin aslolan sonsuz kaynağını bilmekten geçiyor.
Nis 20, 2015, 12:00
–	Mutluluğunun sorrı nedir?
–	Hiçbir sırrı yok majesteleri.
–	Bana yalan söyleme. Ben yalan söylemekten daha ufak suçlar için kafaların kesilmesini emrettim.
–	Yalan söylemiyorum majesteleri. Hiçbir sırrım yok.
–	Neden her zaman neşeli ve mutlusun? Ha? Neden?
–	Majesteleri, üzüntülü olmak için bir nedenim yok. Siz, size hizmet etmeme izin vererek beni onurlandırıyorsunuz. Sarayın bize verdiği evde karım ve çocuklarımla yaşıyorum. Kıyafetlerimiz var, karınlarımız tok. Ve bana arada sırada ödül olarak verdiğiniz birkaç kuruşla kendime birşeyler ısmarlıyorum. Nasıl mutsuz olabilirim ki?
–	Eğer sırrı hemen şimdi bana söylemezsen, senin kafanı uçuracağım. Bana söylediğin şeyler kimseyi mutlu edemez.
–	Ama majesteleri, hiçbir sır yok. Sizi memnun etmek için herşeyi yaparım ama sakladığım birşey yok…
–	Defol! Celladı çağırmadan defol!
Kral sakinleştiğinde, danışmanlarından en akıllısını çağırmış ve ona sabaj uşağıyla arasında geçen konuşmayı anlatmış, sonra da sormuş:
–	O neden böyle mutlu?
–	Ah! Majesteleri, o çemberin dışında.
–	Çemberin dışında mı?
–	Evet, doğru.
–	Ve onu mutlu eden bu mu?
–	Hayır, hayır mahesteleri, bu onun mutsuz olmasını engelliyor.
–	Doğru mu anlıyorum? Çemberin içinde olmak insanı mutsuz mu ediyor?
–	Peki, çemberden nasıl çıktı?
–	Çembere hiç girmedi!
–	Peki, bu çember nedir?
–	Bı, 99 çemberidir.
–	Gerçekten hiçbir şey anlamıyorum.
–	Anlamanız için tek yol, size gerçekleri göstermek.
–	Uşağınızın çembere girmesini sağlayarak…
–	Evet, doğru. Onu girmeye zorlamalıyız.
–	Hayır, majesteleri, kimse kimseyi çembere girmesi için zorlayamaz.
–	O zaman onu kandırmalıyız!
–	Buna gerek yok majesteleri. Eğer ona fırsat verirsek kendisi girecektir.
–	Bunun mutsuzluğa yol açacağının farkında olacak mı?
–	O zaman girmeyecektir.
–	Buna karşı koyamaz.
–	Çembere girmenin neden olacağı mutsuzluğun farkında olacak ama yine de onu bırakamayarak gireceğini mi söylüyorsun?
–	Evet majesteleri. Bu çemberin yapısını anlamak için mükemmel bir uşağı kaybetmeye istekli misiniz?
–	O halde bu gece sizi bulacağım. İçinde doksandokuz altın para bulunan deri bir çantayla hazır olmalısınız. Unutmayın doksandokuz, ne bir eksik ne bir fazla!
–	Başka bir şeye gerek var mı? Her ihtimale karşı korumalarımı çağırayım mı?
–	Deri çantadan başka bir şeye gerek yok majesteleri.
–	Birisi paramı çaldı, birisi paramı çaldı. Lanet olsun, diye bağırmaya başlamış.
Tekrar giysilerine, yerlere, çantaya, giysilerine bakmış. Ceğlerini boşaltmış, mobilyaların yerini değiştirmiş ama aradığını bulamamış.
–	Bu para çok fazla, diye düşünmüş. Ama bir paraya daha ihtiyacım var. Doksandokuz tam bir sayı değil ama yüz öyle. Doksan dokuz hayır!
–	Yüz altın paraya sahip olmak için ne kadar süreyle para biriktirmem gerekir?
Hesabını yapmı. Eğer çok çalışır, yevmiyesini ve aldığı ufak tefek bahşişleri biriktirirse, o zaman onbir ya da oniki yılda yeterince kazanabilecekmiş.
–	Oniki yıl uzun bir süre, diye düşünmüş. Belki karıma şehirde bir iş bulmasını söyleyebilirim Ve sonra saraydaki işim saat beşte bitiyor. Geceleri de bir yerde çalışıp fazladan gelir elde edebilirim.
Tekrar hesaplamış. Kendi fazladan çalışmasını ve karısının işine de eklerse, yedi yıl içinde parayı alabiliyormuş. Ama bu hala çok uzunmuş! Sonr kendi kendine:
–	Ah! Demiş, belki saraydaki yemek artıklarını her gece şehre götürüp satabilirim. Aslında biz ne kadar az yersek, o kadar çok satabiliriz, satabiliriz, satabiliriz.
–	Bu kadar kışlık giyisye ne gerek var? Bir çift ayakkabıdan fazlasına neden ihtiyacımız olsun? Bu bir fedekarlık ama dört yıllık fedakarlıktan sonra yüz altın paraya kavuşacağım.
Sonraki aylar boyunca, uşak planlarını uygulamaya o sabah karar verdiği gibi devam etmiş. Bir sabah, uşak momurdanarak sıkıntılı bir havayla kralın yatak odasının kapısını çalıp içeri girmiş.
–	Neyin var? Diye sormuş.
–	Her şey yolunda, her şey yolunda…
–	Sen her zaman güler, şarkılar söylerdin.
–	İşimi yapıyorum değil mi? Majesteleri benim aynı zamanda soytarılık görevini yapmamı da mı tercih ediyor?
* Öykünün yazarı bilinmiyor. Kaynak: Ruhu olan Öyküler – Rosario Gomez A.
Aylin Sakar dedi ki:
Nis 20, 2013, 12:00
Paylaşımlarınız için çok teşekkürler, hiçbir siteyi bu kadar keyifle takip etmiyorum ve yakınlarımla bu kadar çok paylaşmıyorum.
Nis 20, 2010, 12:00
çok güzel ve özgün paylaşım . başarılarınızın devamını diliyorum
Bende Tuğrul bey’e katılıyorum;ellerinize,yüreğinize sağlık üstat.
Harika bir yazı. Çok faydalandım. Gönlünüze sağlık…
Tugrul Akgunduz dedi ki:
Bu yazıyı ayakta alkışlıyorum. adalete olan ihtiyacımız ne kadar insaniymiş, hatırlattığınız için teşekkürler.
Penguen ve Leviathan : İşbirliğinin Kişisel Çıkar Karşısındaki Zaferi