Gülçinin Defteri: yol arkadaşım-1
Annem -susun- diye parmağıyla işaret veriyor, kemal amca çok gıcık bi adam hiç paraya ihtiyacı yok koca kamyonları var bağ bahçe o kadar zenginler bide süt satıyorlar yinede alamadığı para onda hırs yapıyor acısını küfrederek bizlerden çıkarıyor, babam onun karşısına hiç çıkmıyor :) parasızlıkta koca adamı korkutuyor işte..
benim kardeşlerimden bir farkım var ama çok kötü bir fark bu, neden olduğunu bilmiyorum aslında çok neşeli bi kızım bi sorunum yok, utanıyorum bunu söylemekten ama...
ben altımı ıslatıyorum :( beni ayıplar mısınız? kötü söz söylemeyin n'olur, elimden gelen herşeyi yapıyorum yatarken meyve yemiyorum, su içmiyorum terliksizde dolaşmıyorum ama işte...çok üzülüyorum elimde değil; ablam ve kardeşimde böyle bişey yok onlar normaller bi ben böyleyim, annem yatağıma muşamba, üstünede bi örtü seriyor gece uyanıyorum sıcacık bişey sarmış bacaklarımı, offfff kalkıyorum sessizce, annem duymasın diye ayağımın ucuna basa basa üstümü başımı değiştiriyorum -bu günde ıslattım :( muşambayı örtüyü alıp banyoya götürüyorum ağlıyorum sessizce her gece aynı sıkıntıyı yaşamaktan bende bişey kaldı
bilemediğim bi huzursuzluk bi sıkıntı geldi misafir oldu bedenime, sabah kalkıyorum -hayııır olamaaaz..yinemii...napıyorum ben, niyee? nedeeenn?