Mehmet B. eşinden aldığı manevi destekle kendini biraz daha iyi hisseder. Fakat AIDS hakkında doktorların verdiği bilgiler tekrar moralini bozmaya yeter de artar bile. Enfeksiyon hastalıkları uzmanı bir doktor, Mehmet Bey'e çocuklarından, eşinden, iş arkadaşlarından kesinlikle uzak durmasını, tabak ve kaşıklarını ayırmasını, üstelik 1,5 yıla kadar ölebileceğini söyler. Duydukları karşısında ilk tepkisi: "Böle yaşanmaz, bana bir iğne vurun ve öldürün" şeklinde olur. Fakat kendi tabiriyle 'Can tatlıdır' ve her şeye rağmen yaşamayı istemek işte böyle bir şeydir!
VE... YENİDEN HAYATA DÖNÜŞ
Duyduklarından sonra hayata, hastalığına bambaşka bakmaya başlayan Mehmet Bey: "Eğer buraya gelmeseydim, yitip gidecektim. 4 ay boyunca sırtımda beni ezen, başımı yere baktıran kocaman bir ağırlıkla gece gündüz geziyordum. Dernekten çıktığımda yükümü atmış, hafiflemiş, tıpkı bir kuş gibiydim. O gün eve otobüsle değil, sanki uçarak gittim." Tabii bu yaşadıklarını eşine de anlatır: "Ben ölmeyeceğim, hastalık bizim bildiğimiz gibi değilmiş" cümleleriyle başlayıp Dr. Mamçu'nun anlattıklarını bir bir sıralar. Vefalı hanımefendinin uzun zaman sonra gözlerinin içi güler ve sadece: 'Şükürler olsun!' diyebilir.
HASTALIĞIMI KİMSEYE SÖYLEMEM
Artık hayatı düzene girmiş Mehmet Bey, AIDS'e karşı önyargının bu kadar fazla olduğu bir ortamda çevresindekilere 'HIV Pozitif'im' demeyi düşünmüyor. Çünkü inanıyor ki etrafındakiler hastalığını öğrenir öğrenmez koyunun kurttan kaçtığı gibi kendisinden kaçacak. Hatta öyle ki ileride çocuklarına bile söyleyip söylememe konusunda tereddütleri var. Ona göre ilaçlarını kullandığı müddetçe ne kendine ne de başkalarına zararı var; dolayısıyla bu 'küçük sırrı' kimsenin bilmesine de gerek yok. Üstelik bu bilginin kime ne faydası var?