Tahtacı Fatma - Eski Kitaplarım - Eskiden günümüze kitaplar
Eski Kitaplarım - Eskiden günümüze kitaplar > Video ve Müzik > Youtube Videoları > Belgeseller
34 yıl sonra Odatv'ye konuştu
Süha Arın?ın efsane belgeseli ?Tahtacı Fatma?nın 12 yaşındaki unutulmaz karakteri Fatma Şimşek?le 34 yıl sonra Tahtacıları, Toroslar?ı, yoksulluğu ve umudu konuştuk...
Unutulmaz belgesellere imza atan, 2004 yılında yitirdiğimiz usta yönetmen Süha Arın?ın 1979 yılında çektiği Tahtacı Fatma belgeseliyle zorlu yaşam öyküsünü tüm dünyaya duyurduğu 12 yaşındaki Fatma Şimşek (Yıldız), 34 yıl aradan sonra ilk kez konuştu. Süha Arın?ın, Toroslar?da keşfederek yaşamını belgesel yapmaya karar verdiği Tahtacı Fatma, bugün iki çocuk sahibi oldun bir kadın. Antalya?nın Kumluca ilçesine bağlı Çalka (Hızırkahya) köyünde eşi ve çocuklarıyla birlikte yaşayan Fatma Yıldız, uzun süredir felçli olan annesinin bakımını da üstlenmiş. ?Dağlarda geçirdiğim günleri, yediğim ekmeği içtiğim suyu özlüyorum? diyen Tahtacı Fatma, ?o yıllarda daha özgürdüm? diye de ekliyor?
İşte Türkiye?yi çarpan öyküsünün ardından zaman içinde unutulan ama yaşamı hep merak edilen Tahtacı Fatma?nın düşleriyle, yaşamın gerçekliği arasında salınan bir ömrün satır araları?
SÜHA ARIN: ?FATMA?YI GÖRDÜM, TAHTACILARI FİLM YAPACA?IM? DEDİM
Usta yönetmen Süha Arın (1942-2004), 1977 yılında TRT için Yörükler?in yaşamını ele alan kurmaca bir film çekmek için Toroslar?da bir geziye çıkar. Arın ve ekibi, Orhan Asena?nın öyküsünü yazdığı ?Yörük Elif? adını taşıyan film için mekân seçmek için Antalya?nın Elmalı ilçesi köylerinde dolaşırken Tahtacılarla karşılaşır. Arın, 1999 yılında öğrencileriyle yaptığı bir söyleşide bu karşılaşma anını şöyle anlatıyor: ?ailecek, büyük tehlike altında çoluk çocuk kadın erkek hepsi bir arada çalışıyorlar. Çok iyi eğitilmiş gibi görünüyorlar. Çok açık fikirliler. Sorulara çok net, açık yanıtlar veriyorlar. Dünya görüşleri benim tahmin ettiğimden çok çok ileride, çok farklı bir düzeyde. Beni çok etkiledi bunlar. Fatma?yı o zaman gördüm. 12 yaşında bir kız çocuğu ve hayalleri var. Ama ailesiyle birlikte dağa çıkıp ağaç kesme zorunluluğunu duyuyor, onlara yardımcı oluyor. Dedim ki, ?ilk fırsatta Tahtacılarla ilgili bir film yapacağım.?
TAHTACI FATMA?YI BORÇLA ÇEKTİ
Arın ve ekibi bu kararın ardından Tahtacıların zorlu yaşamını belgesel olarak çekmek için kolları sıvar ancak o yılların koşullarında böyle bir belgeseli finanse etmek bir hayli zordur. Arın, bu zorlukla baş başa kaldığının farkındadır ve bunun için yaptığı diğer filmlerden az çok kazandığı parayla bu filmi kendi olanaklarıyla çekmeye karar verir. Borçlanarak çektiği filmin borçlarını yaklaşık 2 yılda ödediğini anlatan usta yönetmen, yıllar sonra o günleri anlatırken ?benim için bayağı masraflı oldu ama bence değdi? diyecekti.
YOK SAYILAN ?A?AÇ ERLERİ?NİN ÖYKÜSÜ
Tahtacı Fatma belgeseli, 1979 yılında katıldığı Antalya Altın Portakal Film Festivali?nde ?Altın Portakal? ödülünü alır. Ardından Balkan Film Festivali?nde birincilik, Şam Film Festivali?nde ise Gümüş Kılıç? ödülüne layık görülür. Kısa ama etkileyici belgesel bir süre sonra TRT arşivinin tozlu raflarına kaldırılırken Başta Süha Arın?ın öğrencileri olmak üzere birçok genç sinemacı ve belgeselcinin ilgisini çekmeyi sürdürür. Ancak 1970?li yılların Türkiye?sinde emekleri ve alın terleriyle milli ekonomiye çok önemli bir katma değer sağlamalarına rağmen, sosyal güvenceden yoksun, zorlu doğa koşullarında orman işçiliği yapan ve yüzlerce yıldır ?ağaç erleri? olarak anılan Tahtacı toplumunun yaşamına ayna tutarak yaşanan sıkıntıları işaret eden belgeselin ardından 34 yıl geçmesine değişen çok fazla bir şeyin olmaması insanı bir kez daha çarpıyor.
?TAHTACI FATMA ŞİMDİ NE YAPIYOR ACABA??
Süha Arın, Tahtacı Fatma?yı çektikten 30 yıl sonra (1999), o yıllarda bir çocuk olan Fatma?nın bugün ne yaptığını çok merak ettiğini dile getirerek,?şimdi belki de evlenip çoluk çocuğa karışmıştır. En büyük ideallerimden biri Tahtacı Fatma 2'yi yapmaktır. Çünkü bunun bir devamı olsa gerek. Oradaki insanların şimdi ne yaptığını herkes merak ediyor. Ben de çok merak ediyorum. Özellikle Tahtacı Fatma ne yapıyor. Yaşam biçimlerini sürdürüyorlar mı? Yoksa hiç bir şey değişmedi mi? Her şey benim bıraktığım gibi mi? sosyal güvencelerinin olmadığını biliyorduk. Orada bir ilk yardım çantasının bile bulunmadığını biliyorduk. Acaba koşullar değişti mi değişmedi mi? Açıkçası bunları çok merak ediyorum ve de olanak bulursam oraya gidip bir film yapmak istiyorum bunlarla ilgili olarak? demişti.
TAHTACI FATMA?NIN EVİNDEYİZ?
Arın?ın da aklını kurcalayan soruların yanıtını bulmak için Tahtacı Fatma ile buluşuyoruz. Kumluca?nın Çalka köyünde eşi Zait Bey karşılıyor beni. Çalka, eski adı Hızırkahya olan bir köy. Köyün büyük çoğunluğu Alevi ailelerden oluşuyormuş. Zait Bey?le iki katlı evin avlusuna girdiğimizde Tahtacı Fatma karşılıyor bizi. Elindeki süpürgeyi yere çalarak ?hoş geldiniz? diyor, yıllar öncesinden belgeselden kulağımda kalan sesiyle. Evde beni bir de sürpriz bekliyor. Odadan içeriye girdiğimde adeta 12 yaşındaki Fatma?nın ikizi gibi duran 14 yaşındaki kızı Sedef koltukta oturmuş televizyon izliyor.
ZAMAN GÖZLERİNDEKİ IŞILTIYI SİLEMEMİŞ
Yılların ağır yükünü taşıyan yorgunluğu yüzünden okunuyor Tahtacı Fatma?nın ancak aradan geçen zaman gözlerindeki ışıltıyı hiç eksiltememiş. Acıyla ve mücadeleyle geçen yaşamların, yürekte yanan insanlık ateşini hiç söndürmeden yaşama direnebilmelerinin arkasında yatan görünmez güç gözlerden yansıyan bu ışık sanırım?
?FİLM ÇEKECE?İZ DEDİLER, NASIL YAŞIYORSAK ÖYLE GÖRÜNDÜK?
Teybimizi açıp 1979 yılına gidiyor ve Tahtacı Fatma ile koyu bir sohbete dalıyoruz?
-Süha Arın sizinle karşılaşınca Tahtacıların yaşamını belgesel yapmaya karar vermişti. O günlerden neler hatırlıyorsunuz? Belgesel çekimleri sırasında neler yaşadınız?
-Süha Bey bize rastlantı üzerine gelmiş. Biz böyle çalışıyorduk. Ben 12 yaşındaydım. Beni küçük halimle çalışırken, boyumdan büyük işleri yaparken görünce bunların dikkatini çekmiş. Geldiler, ?film çekeceğiz? filan dediler. Tanıştık. Ben küçük çocuktum, büyüklerimizle konuştular. Ne yapabilirdim ki? Ne söylerlerse onu yapardım. Sonunda film çekmeye karar verdiler. Bize eğitim vermediler. Nasıl yaşıyorsak öyle, olduğumuz gibi göründük. Bizi öyle kabul ettiler, çok da hoşlarına gitti. İki buçuk ay kadar bir çalışmamız oldu. Suluçukur ve Dokuzgöller arasında iki Tahtacı obasında çekildi film. Biz Suluçukur obasındaydık.
-Belgeseldeki insanlara ne oldu, içlerinde yaşayanlar var mı? Mesela yaşlı bir teyze vardı, "hastayım ben guzum" diyordu hani?
-O nenemdi, öldü.
-Sizin nineniz mi?
-Babamın akrabasıydı ama yaşlı olduğu için biz ona nine diyorduk. İsmi Elif Şen'di.
-Bir de "35 yaşındayım ama başım kel kaldı, dişlerim döküldü" diyen bir adam vardı?
-O'na ?Gabaş Ahmet? diyorduk ama soyadını hatırlayamadım şimdi. Hatırladım şimdi... Kara, Ahmet Kara? O da öldü?
-Belgeselde yer alan bugün hayatta olan kimler kaldı sizin bildiğiniz?
-Bildiğim kadarıyla kardeşimle ben kaldım...
-Evet. Hurşit Ağabeyim. O şimdi Antalya'da kendi işinde çalışıyor. Temizlik şirketi kurdu.
-20 yaşında olduğunu ve lisede okuduğunu söyleyen, büyüyünce doktor olmak isteyen bir genç kız vardı Ona ne oldu?
-?Erkek Melahat? derdik biz ona. (Gülüyor?) Lakabı öyleydi yani. Melahat Civaroğlu...
-Doktor olabildi mi peki?
-Hayır. Okuyamadı. O da evlendi sonra.
-Belgeselde saz çalıp ağıtlar, türküler söyleyen Aşık Mehmet Civaroğlu da öldü mü?
-Evet. O da öldü.
-Kaç yılında evlendiniz peki?
-1990 yılında evlendim.
?ŞEHİR ŞİMDİ BİR HİÇ BENİM İÇİN?
-Bu döneme kadar yaşamınız nasıl geçti? İlkokulu bitirdikten sonra eğitime devam etmediniz sanırım?
-Hayır devam etmedim. Hep Tahtacılık yaparak devam etti hayatım. Sonra eşimle tanıştık ve evlendik. Evlendikten sonra Tahtacılık yapmadım artık. Babam 1994 yılında öldü. Kardeşimin yanında kalıyordu, Antalya'da. Orada öldü. Sonra götürüp köye (Akçaeniş) gömdük. Yani ondan sonra Tahtacılık bitti bizim için.
-Belgeselde okumayı, öğretmen ya da doktor olmayı istediğinizi söylüyordunuz?
-Okumayı çok istiyordum ama babamın gücü olmadığından okuyamadım. Fakirdik, yoksulluk içindeydik?
-Belgeselde konuşan Fatma çok zeki bir kız çocuğu aslında. Öylesine içten ve doğal ifade ediyordu ki yaşadıklarını. Örneğin şehirde yaşamaya bir özlem vardı küçük Fatma'da. O günkü duygularınızla bugün yaşadıklarınız arasında neler değişti? Şimdi yaşadığınız yer de şehre yakın, küçük bir şehir sayılır. Dağlardaki yaşamı özlüyor musunuz?
-Oradaki yaşamım daha özgürdü. Zordu ama özgür bir hayattı. Nane, kekik kokusu dolu, mis gibi doğada yaşıyorduk. O an içinde olduğumuz için değerini bilmiyorduk. Sorumluluğumuz da çok büyüktü. Ağır işler yapıyorduk. O zaman şehri gözünde büyütüyorsun. Şehre özlem duyuyorsun. Oraya gidince her şey daha iyi olacakmış gibi geliyor. Şehir şimdi bir hiç benim için. Şehri sevmiyorum.
-Bugünden 12 yaşındaki dağda yaşayan Tahtacı Fatma'ya bakınca o döneme ait en çok neyi özlüyorsunuz?
-Ay o yılları çok özlüyorum gerçekten. Mantar toplamaya giderdik. Kır çiçekleri toplardık. Top oynardık, saklambaç oynardık. Ağaçların arkasına saklanırdık. İp atlardık, salıncak kurardık. O günlerimi çok özlüyorum. 1981 yılında bir kış boyunca ailemle Kaş'ta hem ağaç diktik hem de orman işinde çalıştık. Şöyle yamaçta bir yerdeydi, deniz görünüyordu uzaktan. Babam nereye götürürse oraya gidiyorduk. Bir kış kaldık. Bahar olunca köye geldik. O yıllar çok güzeldi ama yüküm de çok ağırdı. Annem benim çocukluğumdan beri hasta. Babamın maddi durumu da iyi değildi. Küçük yaşlardan beri hep kardeşimle ikimiz çalıştık. Bu yüzden çocukluğumu doya doya yaşayamadım.
-Doya doya yaşayamadığınız çocukluğunuzu, sıkıntılı da olsa yine de güzel hatırlıyorsunuz. Bunun nedeni, çocukluğunuzun doğayla iç içe geçmiş olması olabilir mi? Yani başka bir ortamda olsa bunca zorluğa direnebilmeniz zor olur muydu?
-Şimdilerde hep söylüyorum, o yıllarıma geri dönebileceğimi bilsem şu an her şeyimi feda ederdim. Çocukluğumdaki gibi güzel günüm olmadı. Mesela o zamanlar aklına bir yere gitmek geliyorsa, kalkar gidersin. Özgürsün yani. Git şöyle ormanı, dağları gez, bir rahatlarsın. Açılır, ferahlarsın. Ama burada öyle değil. Burada eşinden izin almayınca gidemiyorsun. Orada kendi başına hürsün, özgürsün. İstediğin yere gidebiliyorsun. Ama burada gidemiyorsun. Burada dağdaki kadar özgür hissetmiyorum kendimi. Sürekli evdeyim şu anda. Anneme bakıyorum işte?
?O FİLM ÇEKİLEN YERLERİ ÇOK ÖZLEDİM AMA GİDEMİYORUM?
-Köye gidiyor musunuz arada. Dokuz Göllere hiç gittiniz mi mesela?
-Köye gidiyorum ama sık değil. Dokuz Göller?e hiç gitmedim. O film çekilen yerleri çok özledim. Gidip gezmek istiyorum ama gidemedik, öyle kaldı. Çok gitmek istesem de maddi durumum da el vermiyor. Ben çalışmıyorum şimdi. Sadece eşim çalışıyor. O da asgari ücretle?
-Belgeselde en çok kuru fasulye, pilav, lokanta yemekleri sevdiğinizi söylüyorsunuz. Şimdi çocukluğunuzdaki yemekleri özlüyor musunuz?
-Yufka yapardık o zaman. O zamanlar yeni öğreniyordum. Ormandan ot toplayıp yerdik. Dağ nanesi, devetabanı, gelincik, kuş tırnağı otları topluyorduk. Onları özlüyorum.
-Çadır hayatı mı iyiydi, yoksa şimdiki ev hayatı mı?
-Çadır iyiydi bence...
-Çünkü dünyaya doğduğunda; mal, mülk ve para içinde gelmiyorsun. Yokluk içinden mücadele ederek geliyorsun bu duruma. Bu duruma gelene kadar her şeyini kazanıyorsun ama sonunda sen tükeniyorsun. Şimdi benim her yerim ağrıyor. Bedeli çok ağır oluyor yani. Yaşamda bir şeyleri kazanmak için sağlığını feda etmek önemli değil. Çulla çaputla yaşa ama sağlığın yerinde olsun. En önemlisi bu benim için. Şimdi benim her şeyim olup da sağlığım yerinde olmayınca ben ne edeyim o parayı. Kazandığını sağlığın için, hastane, doktor, ilaç parasıyla gene kaybediyorsun. Yediğinin tadı olmuyor. Zevki yok. O dağlardan içtiğim suları arıyorum şimdi. Hem de nasıl arıyorum. Şimdi dolapta soğutup içiyorum, hiç... O zaman eline bir ekmek al ye, bir su iç oyna gez, süperdi? O yılları özlüyorum.
?ARADA DÜ?ÜNLERDE SEMAH DÖNÜYORUM?
-Dağlarda, çadırlarda geçen o özgür hayattan sonra yerleşik düzene geçmek zor oldu mu?
-İnsan her şeyi yaşaya yaşaya öğreniyor. O zaman şehirdekiler rahat yaşıyorlar gibi geliyor. İyi giyiniyorlar, geziyorlar, rahatlar diye düşünüyorsun. Ama yaşaya yaşaya öğreniyorsun. Ben flört ederek evlenmedim. Tanımadığın bir çevreye geliyorsun. Orada çok zorlandım. Buranın kuralı başkaydı, benim yaşadığım yerin başka?
-Semah döner miydiniz eskiden?
-En son ne zaman Semah döndünüz?
-En son filmin son sahnesinde gösteriliyor, orada döndüm? Evlenmeden önce düğünlerde filan da dönerdik. Burada da düğünlerde arada döndüğümüz oluyor.
?SÜHA ARIN ÇOK İYİ BİR İNSANDI?
-Süha Arın'la daha sonra bir daha görüşemediniz değil mi? Babanız Ali Şimşek'le bir süre mektuplaşmışlar ama sonraları bu iletişim de kopmuş sanırım?
-Süha Arın, 1999 yılında bir söyleşisinde, bugün ne yaptığınızı çok merak ettiğini, Tahtacı Fatma'nın devamını yapmak istediğini söylemişti. Süha Arın size göre nasıl bir insandı?
-Çok iyi bir insandı. Film ekibinin hepsinin de davranışı mükemmeldi. Çekimler sırasında beni çok severlerdi. Hepsi de çok iyi davranıyordu. Hiç zorlanmadım.
-Tahtacıların yaşadığı sıkıntıları aktaran bu önemli belgeselin ardından, devlet yetkililerinden ya da herhangi bir kurumdan sıkıntıların çözümüne yönelik sizi arayıp soran oldu mu?
-Hayır, asla? Hiç kimse gelmedi. Geçen yıl bir hanım geldi, film yapmak istediklerini söyledi ama başka bir gelen olmadı. Bir de İzmir'den birileri geldi, konuştuk. O kadar?
-Tahtacı Fatma'nın üstünden 34 yıl geçti. Aradan geçen zaman içinde, Tahtacıların yaşamında, Türkiye?de ne değişti size göre.
-Ben 24 yaşında evlendim. Evlendikten sonra seralarda, halde çalıştım. Geçmişte elma topluyordum, sonra portakal toplamaya başladım. Yani benim açımdan değişen bir şey olmadı. Yani hayat böyle devam ediyor. Hayatımda önceki durumlarımdan fazla bir farklılık yok. İki üç yıl öncesine kadar eşimle birlikte kendimiz sera yaptık. Sonra eşim kereste atölyesinde çalışmaya başladı. Ben de gündelikçi olarak başkalarının seralarında çalışmaya başladım. Üç yıl önce kızım rahatsızlandı. Her doktora götürdük, bilemedik. Sonra beyin tümörü olduğu anlaşıldı, ameliyat oldu. Şimdilerde durumu iyiye gidiyor. Düzenli kontrollerini yaptırıyoruz. Oğlum da üniversiteyi bitirdi, askere gidecek.Türkiye şu anda ne iyi ne kötü. Berbat durumda. Kadın cinayetleri çoğaldı. Haberlerde izliyoruz her gün?
ZAİT YILDIZ: ?BİZİM EVDE DEMOKRASİ VAR?
Tahtacı Fatma ile sohbetimizi bitirince 14 yaşındaki kızı Sedef Yıldız bize kahve ikram ediyor. Eşi Zait Bey?e de teybi uzatıp ?Tahtacı Fatma?nın eşi olmak zor mu?? diye soruyorum. ?Görücü usulü evlendik ama birbirimizi beğendik. O?nu fazla sıkmadım, baskı yapmadım. Evimizde demokrasi var bizim. Birbirimize saygımızı yitirmedik? diyor.
SEDEF YILDIZ: ?ANNEMİN YAŞADIKLARINI ÇOK MERAK EDİYORUM?
Sedef ise ?annemin küçüklüğünde yaşadıklarını çok merak ediyorum. Arkadaşlarıyla dağlarda ne güzel oyunlar oynuyorlarmış. Benim hiç arkadaşım yok. Annem anlattıkça ben de gitmek istiyorum? diyor, gözleri dolarak. Başta dediğim gibi Sedef, Tahtacı Fatma?nın ikizi gibi. Yüzlerce yıldır süregelen doğa ve insan birlikteliğini önceleyen kültürleri, gelenekleri ve yaşama biçimleriyle Türkiye?nin en önemli renklerinden biri olan Tahtacı topluluklarının sorunları bir yandan görmezden gelinmeye devam ederken diğer yandan da bu köklü kültürü var eden doğa alanlarının hızlı tahribi bu sorunları daha da katmerlendiriyor. Biz de Süha Arın Usta?nın temennisi ile bitirip, Tahtacı Fatma ile yaptığımız bu söyleşimizi, Küçük Sedef?in düşlerinin gerçekleşmesi dileğiyle Türkiye?nin tüm orman emekçilerine ve onların cefakâr çocuklarına adıyoruz?
BELGESELDEN: ?DEVLET BİZİ NE ETSİN, BİZ ÖLESİYE ORMANDA YAŞARIZ??
Benim adım Fatma Şimşek. İlkokulu bitirdim. 12 yaşındayım. Babam tahtacılık yapıyor. Annem hasta olduğu için ormana gelmiyor. Genellikle köyde kalıyor, annem yokken burda işleri ben yapıyorum. Ağacın çok işleri var adamı yoracak. Ağacı yıkıyon, metreylen ölçüp kesiyon, kabuğunu soyuyon, odunları topluyon, odunları çekiyon, tomruğunu çekiyon, teslim ediyon bir sürü işi var.
Patates yaparım, fasulye, makarna, pilav. En çok sevdiğim yemek, et, fasulye, piyaz bunlar. Lokantadaki yemeklerin hepsini severim.
Gördüğüm en güzel rüya, annem, babam, ben bir yolda gidiyorduk. Arkamızdan küçük boylu bir dede geldi. Bir ağacın dibine durduk. Ağaç üstümüze eğilip eğilip kalkmaya başladı. O dede ?yanıma kaçın? dedi, ?ağaç üstünüze göçer? dedi. Ordan geçtik, eve vardık, uyanıverdim.
İlkokulu bitirdikten sonra ortaokula girmek istiyorum, ne babam vermez. Annem hasta en büyük ablam da yok, evin işine kim bakacak?
Ben böyle göç etmeyi sevmiyorum. Hemen rezil oluyor, her yerden her yere göç. Bir yerde durdun mu durmalısın. Bir yerde durdun mu bir gelirin olmalı, yeyip yeyip yatmalısın. Ben devamlı bir yerde kalmak istiyorum bir evim olmasını istiyorum.
Ben hayatımda hasta olduğumda ağlarım, abim döver ağlarım, annem azarlar ağlarım. Babam hiçbir şey yapmaz, babam beni çok sever.
Okusam öğretmen olmak isterdim. Öğretmen olmak iyi, maaş aylık alıyorsun. Doktor da olsam olurdu. En istediğim şehirde yaşamak. Orda aylıklı bir memur olucan şehirde yaşayacaksın. Şehirde rahat ediliyor dağdaki gibi irezil olunmuyor, hem de aylık alıyorsun, memur oluyon para kazanıyon.
Biz aylıklı değiliz ki biz ormanda çalışıyoruz. Onlar şehirde. Devlet bizi ne etsin? Biz ölesiye orman yaşarız.?
Aylar önce izlemiştim. Çok etkilenmiştim. Hem biçiminden hem içeriğinden. Elinize sağlık yüklediğiniz için.
telgraf Nickli Üyeden Alıntı
süha arın, tahtacı fatma
Ahmet Refik - Fatma Sultan salavat Osmanlıca ve El Yazması Eserler 13 02-14-2019 12:21
Fatma Afyoncu medetres Kitap İstekleri 2 08-19-2014 10:16
Fatma Yalçı - Sosyete ve Teknik Baybolla Siyaset Kitapları 7 10-22-2013 22:08
Fatma Aliye - Udî banko123 Kitap İstekleri 0 09-17-2013 22:58
Fatma İrfan Serhan - Karagöl metehan35 Romanlar ve Öykü Kitapları 0 09-06-2013 20:23