İyi geceler küçük Joe: Yazmak üstüne.
Hakkımda Perşembe, Şubat 25, 2016
Umberto Eco vefat ettiğinde facebook'ta bir video izledim. Yazar evinin içinde kitaplığından bir kitap alıp geri dönüyor. Ama kitaplığı gör sen. Dört yüz metrekare bir alan gibi, silme kitap. Adam gidiyor gidiyor, sağı solu kitap. Gidiyor gidiyor, sağlı sollu gene kitap. Birisi videonun altına, bu kadar kitap bir yaşam için çok çok fazla demiş. İşte, diye yakaladım kendimi. Gene aynı şeyi yapıyordum. Hep uç örneklerle kıyaslıyordum kendimi. Yorumcu haklıydı. Tamam kitap okumak güzel bir şey. Ama o kadar kitap normal değil. Batı medeniyeti midir nedir, hep uçlarda dolaşan insanları ön plana çıkartıp şanla ödüllendirmiş. Hayat hikayesini incelediğim kim varsa böyle. Bobby Fischer sendromu diye isim taktım ben ona geçenlerde. Hala o sendromu hazmetmeye çalışıyorum. Bak Paganini'nin keman konçertolarını beğendim ya. Ona da dönüp baktım, kimmiş, özel yaşamı filan. Gene aynı şey. O da kumarbaz ve kadın avcısıymış özel hayatında. Döneminin en başarılı keman virtüözü diğer yandan. En başarılı keman virtüözü olması içimi rahatlattı. Keman konçertolarını bu kadar beğenmem anlam kazandı çünkü. Ama...gene bir dengesizlik var. Tutku adamı. Kumar bir tutkudur çünkü.
O yüzden Ayşe'nin yorumuna bıraktığım cevapta da dediğim gibi, "üst limiti" belirlerken belki daha iyi düşünmek gerek. Belki de o kadar zirvelere göz dikmemek gerek. Her bokta birinç olunca başın göğe ermiyor. Hele edebiyat gibi bir sanat alanında. O kadar farklı faktörler devreye giriyor ki. Birinç olmayı hakkedip de spot ışıklarının senden yana hiç bakmaması da var. Eninde sonunda ölücez. Birinç de olsak ölücez, sonunç da olsak. Bu bir yolculuk. Ne kadar süreceğini dahi bilmiyoruz. Bu birinç olma koşullanmasını aşmak istiyorum artık. Kim, ne zaman bunu iliklerime işlediyse, bu tutsaklıktan kurtulmak ve yolculuğun keyfini çıkarmak istiyorum. Güzel davranan, güzel insanlar tanımak istiyorum. Varsın edebi değeri az daha düşük kitaplar yazayım. Yazarken mutlu oluyorsam, daha önemli bir şey yok.
Anıl Ateş25 Şubat 2016 22:57Galiba son zamanlarda okuduğum en güzel yazınızdı faydalı olmama çok mutlu oldum ayrıca :')''Sadece Aptallar 8 Saat Uyur'' adlı bir kitabı okuyorum şuan.Kesinlikle okumalısınız sizin görüşlerinizi çok merak ediyorum.Beni kendi içimde bir savaşa yönlendiriyor.Uyuyamayan biriyim ve yazar bunu destekler nitelikte bir sürü hikaye anlatıyor farklı yollarla.Aslında bize dayatılan 8 saat uykunun saçmalığına eğer zamanında 4 saat uyutularak yetişseydik dünyanın nasıl değişeceğine vs. vs. uyku hakkında her şey var kitabın içinde okumanızı öneririm bu disiplinli bir yazar olmaya çalıştığınız zamanlarda,işe yaracaktır ^^YanıtlaSilDukuju26 Şubat 2016 00:16Şu son paragrafı okurken nefes alıp verişim derinleşti. Nasıl odaklanmışsam. İşte böyle çözülmeler ve öze ulaşmalar beni nasıl rahatlatır.. Bazen kendimi de güzel yakalıyorum. Fakat sorun şu ki: İstikrar! Güzel bir ipucu yakalıyor insan. Ve oh diyor, neden bunu daha önce böyle göremedim. Hayat şimdi akıyor işte. Ama ne oluyor bilmiyorum geceler, gündüzler geçiyor- ben yine unutmuşum o güzel ferahlığı. Eski çıkmazlarda dolanıyorum.O çıkmazlar bazen uzuyo uzuyo. Bitmiyor. Ve o zaman artık bir dünya seyahati gerekiyor. O da en tasarruflu haliyle, işte şu belgeselle oluyor. Bilmem izledin mi? Bunu izleyenin bir aylık yoga etkisinde kaldığını söylüyolar :DŞaka bir yana..Hayatımda izlediğim en özel şeylerden biri. Kişisel gelişim makalalerini yerle bir eder. Life in a DayYoutube Linki: https://www.youtube.com/watch?v=JaFVr_cJJIYYanıtlaSilsibel durmaz26 Şubat 2016 09:13Gerçekten çok fazla zirvelerde olmak için ölesiye yaşamamak lazım. Tabi bazı insanların böyle kapasiteleri var yani çok fazla uğraşmadan zirvede oluveriyorlar. Doğuştan böyle kapasiteleri var zekiler,akıllılar sen fazla inanmıyorsun belki ama şanslılar. Ama yok olmuyorsa fazla zorlamanın bir manası yok bencede hayatı sonuna kadar yaşayacaksın kardeşim.Neden mutlu oluyorsan,neyi seviyorsan o.Mesela ben aksiyon filmlerini severim. James Bond,Görevimiz Tehlike Tom Cruise hayranıyımdır.Yıllarca beni eleştiren yakınlarım oldu. Vay sanatsal değeri yokmuş bu filmlerin, yok aktörler bir ödül bile alamazmış bu filmlerle sizene kardeşim ben seviyorum adam bana göre çok yakışıklı değilmi ama :))) halbuki kendileri de gizli gizli izlerler. Yok onlar illede entel filmler seyrederler.Karmakarşık neyse uzadı benim yazıda. Bencede fazla kasmamak gerek romanını nasıl istiyorsan öyle yaz. Edebiyat'dan anlayanlar kızacak ama öyle sevgiyle kal.YanıtlaSilKafa Dergi26 Şubat 2016 11:08Ya ben yeni keşfettim burayı! Küçük Joe! Hoşuma gitti burası artık hep gelirim... :)YanıtlaSilAyşe'nin Kozası26 Şubat 2016 12:04Tren sesi eşliğinde yazıyorum....Dün 30 günlük yoga dersinin ilkini izledim, bugün Yunus ile beraber yapacağız. Yunus, nerden buldun bu videoyu diye sorunca, bir arkadaş tavsiye etti dedim...Blog arkadaşlığı bu olsa gerek, yazı ile anlaşmak, sevmek, yakınlaşmak...Yazı inşallah bizlere yeni kapılar açar, yeni dünyalar, yeni hayatlar ile rastlaşırız...YanıtlaSilBerkay Abalı26 Şubat 2016 12:42Naçizane tavsiye mutluluktan ziyade keyif kısmına odaklan. Mesela insan melankoliden mutlu olmaz ama keyif alabilir. Her şey için geçerli, insan istemediği sürece keyfini hiçbir şey bozamaz ama mutsuz olabilir. YanıtlaSilküçük Joe26 Şubat 2016 15:38@Anıl: sen oku diyorsan koşa koşa gidip o kitabı edinmem lazım. Çünkü sağ gösterip sol çakıyorsun sen blog postlarından öyle anladım. Hiç çaktırmadan hem de.Yazıyı beğenmene sevindim :)Sen bence boşver dört saatlik uyku da neymiş. Uykunu almana bak. Boşver.YanıtlaSilküçük Joe26 Şubat 2016 15:41@Dukuju: istikrar konusunda haklısın, insan unutuyor kazanımlarını, ne acı. Ama bu sefer kalıcı olmasını umuyorum. Çünkü hergün üstüne çalışacağım. Ama bakmışsın dört yıl sonra gene aynı noktaya gelmişim. Olabilir. Ne demişler: can çıkar, huy çıkmaz. O verdiğin linke çok kısa göz attım. Boş bir anımda enine boyuna izleyeceğim. Sanırım bir kere daha izledim ama güzeldi diye hatırlıyorum. Gene izleyeyim.YanıtlaSilküçük Joe26 Şubat 2016 15:49@Sibel: biliyor musun kimsenin uğraşmadan zirvelere tırmanabildiğine inanmıyorum. Ha şöyle birşey olabilir, torpille, tanıdıkla, rüşvetle, üçkağıtla bazı makamlara gelmiş insanlar var. Hele bu memlekette. Tom Cruise demek ha! Benim o bir kere! Kimselere kaptırmam :D :D :D Ta Top Gun'dan beri beğeniyorum ben onu. Top Gun'ın afişine ağzımın salyaları akarak bakardım...hey gidi...Sene oldu 2016 hala Tom Cruise var ortalıkta. Hala kadınlar hayran. Birisi görmüş onu Amerika'da, yer cücesi filan demişti. Ahahhaha şimdi hatırladım. Bunu söyleyen eski bir sevgilimdi. Kıskanç şey. Yok kasmayacağım. Kim kızarsa kızsın.YanıtlaSilküçük Joe26 Şubat 2016 15:51@Kafa Dergi, hoşgeldin aramıza :) Gene gel bekleriz.Ama seni ben daha önce buralarda bir kere olsun gördüm gibi. Epey oluyor ama. Sene filan. Baktım demin bloguna. Sen de kitap yayınlamışsın. Tebrikler! Ve darısı başıma :)YanıtlaSilküçük Joe26 Şubat 2016 15:57@Ayşe tren sesi çok şahane değil mi?Ben bugün 3. günü yaptım ama her an bırakıp başka bir yoga videosuna takılabilirim. Bazı yerleri ciddi zor. Yapamadıklarımı bıraktım. Sen de yapamazsan, yılma. Yoga for beginners diye arat youtube'dan. Bence de arkadaşlık bu blog. Mesela bu blogu okuyan herkes adalı olsaydı, iskelenin pastanesinde birbirimizi görseydik. Fena mı olurdu?Ben kararlıyım. İnsan tanımak istiyorum. Yazan, çizen, düşünen. Güzel insanlar ama.YanıtlaSilküçük Joe26 Şubat 2016 15:59@Berkay: ne güzel bir ayırım yaptın: keyif ve mutluluk. Ben aslında ikisini karıştırıyorum ama melankoli örneğini çok beğendim. Otur düşün şimdi bunu.Bir de kimse keyfimi bozamaz mı gerçekten? Sanki benimkini bozabiliyorlar ya...YanıtlaSilAnıl Ateş26 Şubat 2016 18:35Ahaha ne güzel bir betimleme öyle,gururlandım o zaman ^^Aman aynen ya 4 saat uyku da ne ben uykuya dalmak için o kadar saat harcıyorum :/ :DYanıtlaSilYorum ekleDaha fazlasını yükle...