İslami Bilgiler Eshab-ı kiramın hayatları Ebu Süfyan Bin Hâris
Ebu Süfyan, Kureyş müşriklerinin, Peygamberimizle yaptıkları çarpışmaların hiçbirinden geri kalmadı. Müslümanlar, Şair Hassan bin Sabite, Sen de onu hiciv ve tahkir et demişlerdi. Hassan bin Sabit de demişti ki:
- Ben, Babamın kardeşi olan amcamın oğlunu hiciv ve tahkir et diye, sana nasıl izin verebilirim?
"Resulullah efendimiz, (Siz de Kureyşlileri hiciv ve tahkir ediniz! Çünkü, hiciv, onlara ok yağdırmaktan daha ağır gelir!) buyurdu ve Abdullah bin Revahaya, (Onları, hicvet) diye haber gönderdi.
Abdullah bin Revaha, Kureyşlileri hicvetti. Resulullah efendimiz daha sonra, Kab bin Malike, sonra da Hassan bin Sabite, Kureyşlileri hicvetmeleri için haber gönderdi.
Hassan, hemen Ebu Bekire gitti. Sonra, dönüp gelince dedi ki:
- Ya Resulallah! Senin soyun bana iyice açıklandı. Seni, hak dinle Peygamber olarak gönderen Allaha yemin ederim ki; hiç süphesiz, seni, onların arasından, hamurdan kıl çeker gibi, kolayca çeker, çıkarırım!
"Peygamber efendimizin Hassana, (Hiç süphe yok ki, sen, Allah ve Resulü tarafından müdafaa yaptığın müddetçe, Cebrail seni destekleyip duracaktır) ve yine, (Hassan, onları hicvedip susturmakla, hem Müslümanları ferahlatti, hem de, kendisi ferahladı) buyurduğunu, kendisinden işitmişimdir.
Hassan bin Sabit, Sair Ebu Süfyan bin Hârise hitaben çesitli hicivlerde bulundu. Neticede Ebu Süfyan bin Hârisin kalbine İslâm sevgisi düştü.
- Ben, Ebu Süfyan bin Hâris bin Abdülmuttalibim!
- Sen, Muhammed bin Abdullah bin Abdülmuttalibin amcasının oğlu musun!
Rum Kayserinin yanında, ne İslâmiyetten kaçıldığını, ne de Muhammedden başkasının tanındığını gördüm! Bunun üzerine, kalbime, İslâmiyet sevgisi girdi. İçinde bulunduğum müşrikliğin batıl ve boş olduğunu anladım.
Şerefli ve yaşlı kişiler, putlarından yardım dileyerek Muhammede karşı ayaklandıkları ve ataları yüzünden ona kızdıkları zaman, onlara uyduk!
- Yola çıkmak için hazırlanınız! Muhammedin yanınıza gelmesi, çok yaklaşmıştır!
- Canımız sana feda olsun! Arapların ve Arap olmayanların Muhammede tabi olduğunu görüyorsun da, hâlâ, ona karşı düşmanlık mevkiinde bulunuyor, düşmanlıkta direnip duruyorsun!?
Uşağım Mezkura dedim ki:
Resulullah ile buluşmak maksadıyle Mekkeden yola çıktık. Yanımızda Abdullah bin Ebi Ümeyye de vardı. Ebvaya varıp indiğimiz zaman, Resulullah efendimizin öncü birliği oraya gelmiş ve Mekkeye yönelmişti.
Oğlum Caferin elinden tutup, yaya olarak bir mil kadar gittik. Sabahleyin Resulullah efendimizin yanına vardık. Halk, takım takım geliyordu. Peygamberimiz, hayvanına bineceği zaman, kendisiyle görüşmek istedim. Yüzünü, bizden başka tarafa çevirdi. Yüzünü çevirdiği tarafa geçtim. Tekrar tekrar benden yüzünü çevirdi. Biraz düşüneyim...
Bütün yakın uzak her şey beni tuttu, sıktı! Ona erişemedikçe bir ölü olduğumu, Onun iyiliğini, merhametini ve bana olan yakınlığını düşündükçe Beni tutar diye ummuştum.
Ensardan birisi beni Hazret-i Ömerin yanına yanaştırdı. Ona bakınca, bana dedi ki:
Hemen amcam Abbasin yanına vardım. Ona dedim ki:
Bunun üzerine Hazret-i Abbas, (İste, o!) diye Hazret-i Aliyi gösterdi. Hazret-i Ali ile buluşup konuştum. O da, bana Abbasın sözlerinin tıpkısını söyledi."
- Bana, onların ikisi de gerekmez. Amcamın oğlu, benim haysiyet ve şerefimi, dili ile lekelemek istedi! Halamın oğlu ve hısmım olan kişi ise, Mekkede bana söylememesi gereken sözleri söylemiştir!
Gerçekten de, Peygamberimiz Mekkede iken, bir gün, Kureyş müşriklerinin azılıları toplanıp, Peygamberimize ileri geri tekliflerde bulunduktan sonra, Peygamberimizin Peygamberliğini reddetmişlerdi. Peygamberimiz, onların yanlarından çok üzgün olarak ayrılmışlardı.
Peygamberimiz, Hazret-i Ümm-i Selemeye, Abdullah bin Ebi Ümeyye ve süt kardeşi hakkında nazil olan ayet-i kerimeyi de (Isra 93) okudu. Hazret-i Ümm-i Seleme dedi ki:
Ebu Süfyan bin Hâris der ki: Cuhfeye varıncaya kadar, ne Resulullah efendimiz, ne de Müslümanlardan hiçbiri benimle konuşmadı.
Ezahir yokuşundan Mekkenin Ebtah vadisine inince, Resulullahın çadırının kapısına yaklaştım. Bana baktı. Bu bakış, Onun, bana ilk yumuşak bakışı idi. Kendisinin gülümseyeceğini de ummaya başladım.
Hazret-i Ali, Ebu Süfyan bin Hârise dedi ki:
Bundan daha güzel bir söz bulunabileceği kabul edilemez. Ebu Süfyan bin Hâris böyle yapınca, Peygamberimiz, Hazret-i Yusufun kardeşlerine söylediğini bildiren, (Size, bugün hiçbir başa kakma ve ayıplama yoktur! Allahü teâlâ, sizi bağışlasın. O, merhametlilerin en merhametlisidir) [Yusuf 92] mealindeki ayet-i kerimeyi okudu.
Ebu Süfyan bin Hâris, Peygamberimizin, "Bana, onların ikisi de gerekmez buyurduğunu haber aldığı zaman demişti ki:
- Vallahi, ya yanına girmeme izin verecektir, ya da su oğlumun elinden tutup yeryüzünde açlıktan, susuzluktan ölünceye kadar çekip gideceğiz! Sen ki benim hem akrabam, hem de halkın en uslusu, yumuşak huylusu, en iyilikseveri ve cömerdi bulunuyorsun.
Peygamberimiz, Ebu Süfyanın bu sözlerini işitince, her ikisine de acıdı ve kendilerinin huzurlarına girmelerine izin verdi. Girdiler ve Müslüman oldular.
Miladi 644 senesinde, hacdan dönerken vefat etti. Namazını Hazret-i Ömer kıldırdı. Medinedeki Bakî kabristanına defnedildi. Hadis-i şerifte, Ebu Süfyan cennet yiğitlerindendir buyurularak, Resulullahın methine mazhar oldu. Siması Resulullaha benzeyen yedi kişiden biri de bu idi.
ismail 02-12-2009 12:34