İhsan Oktay yoksa bireyci bir jakoben mi? | Sakızlı Ohannes Paşa
İhsan Oktay Anar denen tepeden inmeci fikri yobazın son kitabı Yedinci Gün’ün 197. sayfasından alıntıladığım aşağıdaki pasaj zihnimde başlıktakine benzer şekilde yüzlerce çılgın soruya sebep teşkil etti. Kitaplarını o çok küçümsediği halka satmakta hiçbir beis görmeyen bu densizi hepinizin gözleri önünde afişe etmeyi kutsal bir görev bilirim. İŞTE O HAKİML.. pardon pardon işte o satırlar!
Baldırı çıplak ahali birbirine, krallarının onlara yaptığından çok daha fazla zulmettiler.Çünkü mağlupken mazlum, galipken zalimdiler. Kralın kafasının koparılmasının ardından, ortalıkta Sargon’dan ve hatta Firavun’dan bile daha zalim bir canavar peyda oluverdi. Bu canavar, Leviathan, halk yığınlarının ta kendisiydi. Asırlardır kendilerinden emilen kanı, bir anda iştahla ondan bundan, hatta birbirlerinden emmek istiyorlardı. Ardından Napolyon nam bodur bir topçu bu keşmekeşe son verdi. Canavarlarını kavmiyetçilikle ta Rusya’ya sürüp telef etti. Kleopatra’nın burnu iki santim kısa, topçunun da boyu da 10 santim uzun olsaydı tarihin akışı değişirdi. Derken iştirakiler payitahtta barikatlar kurdular. Kendilerinin köle olduklarını da söylüyorlardı. oysa Cemahir-i Mütehide’deki köleliğe son vermek için çıkan dahili harpte ölen beyazların sayısı neredeyse, orada bulunan zencilerin sayısına eşitti. Öte yandan Karl nam bir Germen, “Kral değil köleyim!” diye bağırıp haysiyet kazanan amelelere dünyada cenneti vadedince çılgına döndüler. Bu Germen, onlara imalattan gelen kudretlerini kullanmalarını tembih ediyordu. Oysa kitleler üretimden çok yıkıma yarıyordu. Şehirlerin sokaklarına barikatlar kurup iştiraki bir hayat için muharebe ettiler. Medeniyet adına ne varsa, silmesinin bizzat kendilerinin mamulu olduğunu, dolayısıyla başka hiçbir şahsın bu kalemler üzerinde hak iddia edemeyeceğini söylüyorlardı. Evet! Kitleler baruttan sonra keşfedilen en ölümcül silahtı. Onları artık krallar değil, halk avcıları kullanabilirdi. Çünkü kitleler dalkavukları severlerdi. Tek iken sefil, zavallı ve haksız, biraraya geldiklerinde ise şerefli, kuvvetli ve haklı oluyorlardı. Bu, on pezevengin biraraya gelince bir aziz etmeleri kadar akla havsalaya sığmaz bir şeydi.
Uncategorized içinde elitizm, halk, ihsan oktay anar, karl marx, marksizm, medeniyet, nevzatizm, pezevenk, popülizm, yedinci gün, şehir etiketleriyle Mayıs 1, 2013 tarihinde sakizliohannes tarafından gönderildi.
← TRF İslam, Muhammed ve İfade Özgürlüğü →
“İhsan Oktay yoksa bireyci bir jakoben mi?” üzerine bir düşünce
ahmet Mayıs 15, 2013, 7:38 pm
Ya sen ne zırvalıyorsun? İşine geldiği gibi konuşmakta üstüne yok.