Cuma, 04 Nisan 2014 14:00
Bak bugün de oldu ne güzel. Bugün oldu güzel ama bugünde neler oldu neler de olmadı aslında. Dünkü koşturmacanın bir başka versiyonu bugün de yaşanıyor olabilir mi? Kim bilir belki dün de bir önceki günün, bir önceki gün de ondan önceki günün benzer versiyonuydu.
Sağlıklı olmak, bir şeyler için koşturabilmek elbet çok güzel. Peki ya mutluluk?
Bazen akışa öyle bir kaptırırız ki kendimizi, bir de bakmışız yıllar geçivermiş. Çoğu kez ertelemeye öyle meyilliyizdir ki gerçekten istediklerimizi, biz bile şaşarız sonrasında, “Ben bu noktaya nasıl geldim?” diye.
Küçük bir çocuğu düşünün. Nasıl da isteklerine odaklıdır. Bunu düşünmek aslında o kadar da zor değil, sadece hafızamızı biraz zorlamamız yeterli. Çünkü bunlar bizim geçmiş kayıtlarımızda zaten saklı. O dükkânda beğendiğimiz tatlı bebeği, ya da parlak, üstü çizgili topu ailemize aldırmak için neler neler yaptığımızı hatırlamak o kadar da zor olmasa gerek.
İsteklerimize kavuşmak aslında o kadar da zor değil. Ama hayat, büyüme dediğimiz o zorlu süreçte öyle sınırlamalarla karşımıza çıkar ki, zamanla unutturuverir bize gerçekten istediklerimizi. Günlük karmaşanın içinde başkalarının hayatlarını kendi hayatımız zannederek harcarız. Ama unuttuğumuz öyle önemli bir şey vardır ki, başkalarının hayatını yaşarsak, o hayatlardan da beklentilere gireriz ve beklentilerimizin gerçekleşmediğini hissetmeye başladığımızda da gelsin hayal kırıklıkları, gitsin gönül koymalar.
Hayat paylaşmaktır elbet. Sorumlulukları yerine getirmek de çok önemli. Bununla birlikte kendimize gerçek konfor alanları oluşturabilmek ve kendi mutluluklarımızı kendi hayatlarımız içinde inşa edebiliyor olmak, hem bugünümüze hem de yarınımıza yapabileceğimiz en önemli yatırımlardandır.
Evet, hikâye güzel, belki bir farkındalık da oluştu. Oluştu ama nasıl gerçekleştireceğiz?
Önce durup şöyle bir bakacağız hayat filmimize. Ne istiyorduk ve neredeyiz diye. O isteklerimiz hala geçerli mi? Ve hala bunları gerçekleştirmeyi gerçekten arzu ediyor muyuz? An itibariyle gerçekten neler istediğimizi fark ettikten sonra da biraz hayallerimizi şımartacağız. Hayal kurmak sadece çocukluğa ait değildir. Hayallerimiz olduğu sürece umutlarımız ve yaşam gayemiz var olur. Vee sihirli soruyu soracağız kendimize… “Bunun gerçekleşmesi için neler yapmalı, ya da neler yapmamalıyım?” diye.
Sonra mı? Kendimiz ve çevremiz için etik ve ekolojik olduğunu da düşünüyorsak, bu küçük konfor alanlarını yaşamımıza katacağız. Kendi mutluluğumuzu sadece kendimiz inşa edebiliriz.
Fark et, iste, inan ve yap. Yaşamak ona kattığımız anlamlarla güzel…
Okunma 8201 defa
Kim bu eve ekmek getiren anneler?
Bu kategoriden diğerleri: « Kim korkar masallardan!	At mısın mübarek! »