Bedevi'nin Seyir Defteri: 2013
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken...
Yani çok eskiden, mutlu bir çocuk varmış.
Çocuk olmanın mutlu olmaya yetmediği bir ülkede, mutluluğun çocuğa dönüştürdüğü bir adammış aslında bu çocuk.
Benim burada olduğumu bilmediğini biliyorum. Bilsen burada olmazdın zaten; onu da biliyorum.
Hatırlarsın; ikinci yeni sevişmelerimin öznesiydin bir zamanlar. Ben insanlık tarihinin en garip akımında kaybolmuşken, sen fütüristik hayatındaki dişlilerden biri olmuşsun artık belli ki.
Oysa ben geçmiş zamanın derinliklerindeyken, çok farklı hayal etmiştim şimdiki zamanı. Sen, şimdi uzaktan selamlamak maksadıyla kaldırdığın o kadehi benim kadehimle tokuşturacak, her yudumda genişleyen bir gülümsemeyle bana bakıyor olacaktın.
Gelecek zamanın yalanları bitmez, bilirsin. Gelecek zamanın hikayesiyiz artık biz.
O uzak masada, ağzından çıkan sessiz kelimeler bir anlam ifade etmese de okuduğum o dudaklar destan yazıyorlar bu gece. "Bir destan bu dudakları yazmalı." diyorum kendi kendime.
Sonrası sessizlik, pişmanlık ve utangaçlık.
Ben masamda otururken sen ağır ağır kalkıyorsun artık. Gece de bizim gibi bitiyor yavaş yavaş. İkinci yeni cümleler doluyor ağzıma sana baktıkça.
Gözlerini kaçırıp çıkıyorsun kapıdan. Kelimeler de ağzımdan çıkıveriyor o an:
Gözlerin durur mu? Onlar da gidiyorlar. Gitsinler."
Şiirin gerisi bizi anlatmıyor artık. Biz bir şiirin ilk iki dizesi ediyoruz ancak.
Macera No -6-
Özlediğimi söyleyemediğim biri var uzun zamandır. Tek istediğim biraz çilek tarlası, biraz da rakı sofrası halbuki. Fantastik gibi ama biraz da anasonlu.
O gece söylemek isterdim ama cesaretim yoktu; bir kadeh bir insanın eline ancak bu kadar yakışabilirdi.
Ve alkol tüm güzelliklerin anasıydı o gece.
Sonra gidiyorum dedi. Takvim bana geç kaldığımı söylüyordu. O kadar geç kalmıştım ki, gitme demeye hakkım yoktu.
O gün söylemek isterdim ama cesaretim yoktu; bir bilet bir insanın eline ancak bu kadar yakışmazdı.
Ve kolumdaki dahil tüm saatler durmuştu o mevsim.
Gün bugün olmuş; ben hala durgun, hala durmuş bekliyorum olduğum yerde. O uzaklardan geçip gidiyor ara sıra.
Gidip özlediğimi söylemek isterdim ama cesaretim yok.
Gün gelecek, sana niye bu kadar değiştiğini soracaklar. Neden bu kadar acımasız olduğunu, nasıl bu kadar vurdumduymaz olabildiğini soracaklar. Vereceğin cevap senin cevabın olacak. Yaşadıklarınla şekillendirdiğin bir cümle sunacaksın onlara. Sadece bir cümle yeterli olacak.
Kendini bildin bileli kimseyi üzmeden mutlu olmaya çalışıyorsun. Mutsuzluğunun tek sebebi de bu çaban aslında. Kimseyi üzmeden nasıl mutlu olabilirsin ki? Birilerine sırtını dönmeden diğerlerinin yüzünü nasıl görebilirsin?
Unutma; hayatında attığın her gol sonrasında, sen sevinirken çimler üzerinde üzüntüyle diz çökmüş insanlar olacak.
İnsanoğlunun bencil olduğunu senden daha önce anlamış -bir şekilde anlatılmış- kişilerin arasında kalmış fedakar bir çocuk olman uzun sürmeyecek, merak etme. Kendinden verdiğin her şeye rağmen yalnız bırakılacaksın. Yalnız başına hayatta kalmayı öğreneceksin. Düştüklerinde el uzattığın insanlar, sen düştüğünde orada olmayacaklar ve sen kendi kendine ayağa kalkmasını öğreneceksin. Avlanacak, tuzaklar kuracak, her hareketinde kendini güvenceye alacaksın.
Acımasız olmayı, vurdumduymaz olmayı öğreneceksin. Karnını doyurmak için öldürdüğün hayvanın, egonu doyurmak için yaraladığın insanın acısını düşünmeyeceksin.
Ayakta durabildiğinde duyacağın ilk soru bu olacak: "Niye bu kadar değiştin?"
Şimdi bana soruyorlar; "Niye bu kadar değiştin?" diye. Benim de bir cevabım var artık.
"Hepimiz başkalarının acılarından besleniyoruz."
Hayra Alamet Degil
Ne zaman bir kedi miyavlasa dedem gelir aklıma.
Hep aynı zamana denk gelir bu gidişler. Ya öncesinde yağar yağmur, ya arkasından. Ama illa ki yağar.
Güneşin cesaretlendiği, bulutların esaretinden kurtulduğu günlerde gelir bu gidişler. Yağmurun geldiğini görmeyesin diye esmiştir ılık rüzgar. Ve sırılsıklam olmak üzere gömlekle çıkmışsındır dışarı.
Derin bir nefes alırsın sokağa çıktığın gibi. Bahar havasıdır sanki.
Bilir misin bilmem ama, ölüm iyiliği derler ya hani?
O an fark ettim, onun konuşmasına değil de halının desenlerine odaklanmış olduğumu.
-Boşver! Ha sana anlatmışım, ha duvara. Bir şey fark etmiyor en nihayetinde.
Etmiyor hakikaten. Tartıştığımız konu o kadar anlamsız ki, şu an telefonda konuşuyor olsak, senin her dediğine "He." derken, halının çizgilerine basmak suretiyle evin ortasında bir dikdörtgen çizip duruyor olurdum herhalde.
Hâlâ başka şeyler düşündüğüm için kendime kızmalı mıyım acaba? Anlamsız bir sebepten doğan anlamsız bir tartışmanın içinde bırakıldım ve bu tartışmaya bir anlam veremediğim için terk ediliyorum. Halının desenleri üzerine düşünmenin doğurduğu sonuca bak.
+Ne bileyim, sen gidiyorum deyince refleks olarak şey ettim. Neyse git sen, boşver. Ha seni dinlemişim, ha halıyı incelemişim. Bir şey fark etmiyor en nihayetinde.