Tezkere - JALE YANILMAZ - Reel Piyasalar
8.10.2014 - 09:13:05
Uzun bir süredir, bırakın gırtlağına dayanmayı, boyunu fersah fersah aşan dış borçlarından dolayı Türkiye ne tür bir taahhüt imzalamak zorunda kalacak diye düşünüyordum ki, bayramın hemen öncesi başbakanlık tezkeresi kabul edildi.
Ne yaptıysa kapatamadı hükümet: rant getiren devasa projelere ve gün geçtikçe çöktüğü, yıkıldığı haberlerine uyandığımız çarık çürük duble yollara dökülen paraların; zevklere sefalara, kasvet çöken edalara kurban edilen caanım ağaçların mezarları üstüne dikilen villalara, ak köşklere, müstakbel türbe camilere akıtılan milli servetin; Ortadoğu’ya padişah olma hezeyanı ile gırtlağımızdan sökülüp teröristlerin kanlı ellerine verilen lokmaların, dalga dalga operasyonlarla üzeri örtülmeye çalışılan yolsuzlukların, ülkemizde açtığı derin çukuru.
Acele acele kamulaştırıp,gizli gizli özelleştirmeler, fırından yeni çıkmış sıcak paralar, ellerini ovuştura ovuştura gelen dış yatırımcılarla eller havada geçti yıllar. Geldi hanlar gitti hamamlar. Sinsi sinsi alkış tuttu hahamlar. “İyi şeyler oluyor” diye de bangır bangır yazdı yamyamlar. Halk inandı, bu eğlence yerine girecek bilet parası olmasa da kapının dışında, kaldırımlarda çekildi halaylar.
Gün geldi, gün ağardı. Baş döndüren parlak ışıklar söndü. Büyülüsesiyle ninniler tıslayan şarkıcı sahneden çekildi. Garsonlar masaları toplarken, şefler adisyonları kesti. Eller havada olanlar tuvalete gitmek bahanesi ile teker teker ortadan kayboldu. Aç karnıyla soğuk kaldırımlarda halay çekmekten bitap düşen halk el mahkum hesapları ödemeye koyuldu.
Önce, düşük (!) enflasyon endeksiyle maaş zamlarının büyük bölümünü çıkarıp verdiler. Son dönemde kalan kısmını da.
Çarşıya pazara, markete kasaba her defasında bir yerine iki ödediler. Benzine, elektriğe, doğalgaza, suya zamla yatıp zamla kalktılar. Hem yutkuna yutkuna hem seve seve ödediler.
Yetmedi, taşeron olup güvence masraflarından vazgeçtiler,yeri geldi adisyon uğruna öldüler. Allah için gık diyemediler. Gık diyecek olanı da diyemeyenler tepelediler. Yine yettiremediler kredi çektiler, ödeyemediler hapse girdiler. Özgürlüklerini de verdiler.
Hesap bitti sandılar, en ucuz ilaca mahkum olup kalan sağlıklarını da sundular.Ama en acısı “Benim tek davam ekmek” deyip vatan toprağını da verdiler.
Yedi bitirdi milleti yine de kapatamadı hükümet ülkenin kesesinde açtığı bu derin yırtığı. Yine de dik durdu eğilmedi, durmadı yoluna devam etti. Son kozunu oynamadan zinhar pes etmedi.
Yeni ninniler bestelediler vatan, sınır güvenliği, kardeşlik, sulh güftelerine. İleride böğürecekleri “ Kötüye giden ekonomimizin sebebi, vatan, kardeşlik, barış uğruna yaptığımız bu kurtuluş (!) savaşıdır. Milletçe el ele verip, bu zor günleri, göstereceğimiz (göstereceğiniz) fedakarlıklarla birlikte aşacağız elhamdülillah” sloganlarını şimdiden yazmaya başladılar yalan defterlerine.
Mehmetçiğimiz, sevdiklerinin yüreğinden sökerek koltuğunun altına koyduğu canını vermek üzere “Vatan… Sana… Canım… Feda” uygun adımlarıyla sınırı geçe dursun, Beyaz Köşkün penceresinden keyifli bir melodi süzülüyor kanlı karanlığa doğru.
“Gel tezkere gel tezkere bitsin bu korku
Yoluna döktüğüm kanlar temizlesin bu b…”