Vladimir'in derdi: Bir Güz Masalı
Çocuğa oyuncaklarına veda edip okula başlamak da okul kapısında annesinden ayrılmak da zor geldi. Bir sınıf dolusu kendi yaşında çocukla başbaşa kaldığı o an dünyalara başına yıkılır gibi oldu. Koridorlarda annesinin peşinden koştu. Annesinin eteğine her yapışışında öğretmeni onu annesinde ayırdı. Çocuğu, yaşıtlarının olduğu o sınıfa geri götürdüler. O günden sonra çocuk her sabah, doğru, çalışkan, yasasının büyüklerini sayıp küçüklerini korumak olduğunu, kendi bir örneklerinin varlığına armağan edeceğine dair ant içeceği sınıfa geri döndü. Yeminler ettikçe boyu uzadı, sonunda göğe erdi. Yurdunu, ulusunu, büyüklerini seviyordu, dünyanın adil bir yer olduğunu, ideallerinin uğruna var olabileceğini sanıyordu. Ülkesini çok seviyordu, neden sevdiğini bilmiyordu. Ülkesi ise onunla doğduğu andan beri oynuyor, onu habire kategorize ediyordu. Ona isimler koyuyorlar, karkatürleştiriyorlardı. Ama o ülkesini seviyor, her sabah ilk gün korkarak ve istemeden girdiği o sınıfa geri dönüyordu.
Seneler geçti. Büyümesini öğrendi, ideallerini unuttu çocuk. Hayat sanki bir matematik denklemi gibi üzerine geliyordu. Kurallar her gün değişiyor bir ay önce aldığı not bir ay sonra girdiği sınavdan geçmesine yetmiyordu. Kuralları ile onu matematikleştiryordu sevgili ülkesi, çarpıyori bölüyor, toplayıp, çıkartıyor istediği şekle sokuyordu çocuğu. Çocuk genç bir adam olduğumu farkedemedi o ülkesini seviyordu.
Çocuğun ülkesinde kavgalar bitmiyordu, her gelen bir başka yöne çekiyordu Doğru bildikleri yanlış oluyor, yanlış bildikleri öve öve bitirilemiyordu. Ana kutsaldı onun ülkesinde. Ama kadınlara tecavüz ediyorlar, sonra tecavüzcüyü serbest bırakıyorlardı. Reşit olmaktan uzak kıza koca koca sakallı adamlar uçkur çözüyor, kızcağız travma geçirmediği için hapisten azad ediliyordu. Hapisten çıkan pisliğin suratında şeytandan ödünç alma sırıtış oluyordu.
Çocuk büyüyor, büyüdükçe özgürlüğünden uzaklaşıyordu. Çocuğun elinden oyuncaklarını alıyorlardı o ne yapacağını bilmiyordu. O ülkesini seviyordu ama ülkesi giderek bambaşka bir şeye dönüşüyordu. Sıkıştırıp tıkıştırıyorlardı çocuğu, depolaştırıyorları. Duyguları yok oluyordu, yüreği nasırlaşmasın istiyordu, demoralize olmasın diye yalvarıyordu, depolitik olmamak için uğraşıyordu, illegalize olmasın diye uğraşıyordu ama sevgisi ile yaranamıyordu ülkesine. Ama yine de sevmiyordu ülkesi onu. Her fırsatta onun önüne nefret etmesi için yüzlerce sebep sürüyordu. Çocuk ülkesini çok seviyordu, yalnız ve güzel ülkesi için şarkı söylüyordu dili döndüğünce.
ben seni öyle sevdim, böyle mi sevdim
her işten kaçar oldum, illegalize etme
Ey Dijitürk efendi yaptığın reva mıdır? Sen kalk git diyarbakır'da ağırşığını kullan mahrum et binlerce insanı serbest kürsülerinden, mahrum et onları "iletişim özgürlüklerini" kullanmaktan. Sonra ayıbın ortaya çıkınca "yok lan hata mı ettik bu bizim uzun vadede nefret edilip pazar payımızı kaybetmemize neden olmasın sakın" diye düşünüp tekrar fors kullanıp açtırt beş gün önce kapattırttığın yerleri. Yazıklar olsun Dijitürk, esefle teessüf ederim.
Gönderen Vladimir zaman: 00:32
Wilwarin 31 Ekim 2008 01:46
Çok güzel yazmışsın.Bir haftadır acaba yazmıcak mısın artık diye korkuyordum..Asıl sebebide benim kendi bloğumda dile bile getirmediğim,umursamaz sallamaz tavrım içten içe bana batıyordu.Herkesin dert edindiği ve edinmeside gerektiği bir konu bana deymedi bile.Sen yazınca böyle güzel en şahane kelimelerle,kendimede sinirim geçti nedense =)
haccecan 31 Ekim 2008 09:33
gerçekleri birde senden okumak güzeldi, sağolasın, var olasın...
Aydan Atlayan Kedi 31 Ekim 2008 09:38
sufi 31 Ekim 2008 09:41
Şeytandan ödünç alınmamış sırıtış, bence satın alınmış.Ne güzel anlatmışsın gerçekleri ellerine sağlık.Ben diyorum ki yine de.
beenmaya 31 Ekim 2008 10:11
benim sevdiğim gibi olmasa da karşılığı sevgimin öfkeye, nefrete dönüştürme çabası, bu vurdumduymazlık, tanımamazlık hali niye...
arzu pinar 31 Ekim 2008 10:16
kutup zencisi 31 Ekim 2008 11:00
bunlar ne digi ne türk...
başka da bir şey demiyorum vladimir...
GULTEINEN ENKELINI 31 Ekim 2008 20:20
geri dondun vladimir.
Bir dondun; pir dondun!
anlatamiyorum ben senin gibi ya; iste ben de tam boyle diycektim :-)
Brajeshwari 1 Kasım 2008 02:27
sevmek, herşeyin olmasına rağmen sevmeyi gerektirir..Nedenleri olmadan tüm tıkıştırılmaya rağmen.. Böyle Sevmeye çare, ancak sevmeye devam ederek olur..
Yazın çok güzeldi yine...
cinar 11 Kasım 2008 08:17
Yakında evlenme yaşı 14'e indirilecek. Kızın gönlü olsa bile 14 yaşındaki "çocuk"la 60 yaşındaki saçlı sakallı adamın evlenmesi normal midir yahu? gerçi kendisi 30 yaşındayken 15 yaşında bir çocukla evlenmiş olan bir adamdan başka kararlar çıkmasını da beklememeliyiz bu ülkede!!