2016 - Okur Yazan
Yalnız. Herkes uzak. Her yer uzak. Her şey uzak. Yaşam alanını belirlediği çemberin çapı, herkese, her yere ve her şeye o kadar uzak ki. Hayal etmekte zorlandığımız sonsuzluğun içinde tek başına sanki. Labirent gibi soyut duvarlarla çevrili bir sarmalın ortasında. Yalnız. Biri, başlangıç noktasına geliyor. Ona, somut olarak o kadar yakınken soyut olarak ne kadar uzak olduğunu şaşkınlık içerisinde fark ediyor. Devasa duvarlarını keşfetmeye başlıyor. Korkuyla labirente ilk adımını atıyor. Merak ve heyecan içerisinde ilerliyor. Bir bulmaca gibi çözmeye çalışıyor. Adımları çekingen. Korkuyor. Soğuk duvarların arasında dolaştıkça kaybolmaktan korkuyor. Her yolu deniyor ve artık labirentin kalbine yaklaştığını hissediyor. Tam merkeze ulaştığını sandığı sırada en başa döndüğünü anlıyor. Zaman yine acımasızca ilerliyor. Her seferinde merkeze teğet geçiyor. Bir türlü labirentin kalbine dokunamıyor. Adımları artık koşar gibi, kaçar gibi hızlanıyor. Bir süre sonra merak, yerini umutsuzluğa, heyecan ise huzursuzluğa bırakıyor. Labirentten çıkmak istiyor. Kendine itiraf edemese de aslında kaçmak istiyor. Çıktığında ise labirentin kapıları aynı kişiye bir daha açılmamak üzere kapanıyor. Ama o bunu henüz bilmiyor.
Bir Deli Mavi kız geldi girdi gönlüme. Gözleri derin, gönlü derya deniz. "Mucize" ile ilgili bir yazı var o yüzden sende yaz istedim dedi. Gülümsetti yine beni, bir deli mavi kız...
Dünyaya yeni gelen bir bebeğin gözlerini ilk kez açışını, annesini ilk kez gördüğünde yüzündeki gülümsemeyi gördüğüm an mucizelere inanmaya başladığım an diyebilirim. Dünyadaki en büyük mucize, bir bebeğin gözlerinde, kokusunda, dokunuşunda gizli.
İş başvurusu yaptığım büyük bir firmadan, istediğim pozisyona beni uygun bulduklarını ve en yakın zamanda gelip başlamamı söylemelerini isterdim sanırım. İş konusunda psikolojik olarak öyle bunaldığım bir dönemdeyim ki aklıma mucize olarak bile bu geliyor. Bu soruyu belki 1 yıl önce yanıtlayacak olsaydım bambaşka bir yazı olurdu. Maalesef.
Ablamın doğum yaptığı gün benim mucizem. O gün hissettiklerimi asla unutamam. Anne olmanın verdiği hissi tahmin bile edemiyorum. Sizin canınızdan bir can doğuyor. İnsan daha önce hiç bu denli yoğun bir hisse kapılmadığını anlıyor. Bu denli sevmediğini anlıyor. Hayat, o minik bebeğin gözlerinde duruyor. Kalp atışlarınız onun her hareketinde değişiyor. O ağladığında hiç olmadığınız kadar çaresiz çırpınıyorsunuz. Size bu dünyada en büyük mutluluğu verebilecek ve en büyük acıyı yaşatabilecek tek varlık o oluyor. Beni mimleyen, çok sevdiğim Bir Deli Mavi kıza çok teşekkür ediyorum. Bende değerli yazar arkadaşım Yeliz'i ve yeni tanıştığım değerli Çıplak Yazar arkadaşımızı bu değerli mime davet ediyorum.
Kolu kanadı kırık kadın. İnsanlardan korkuyor. İnsanların yapacağı her şeyden korkuyor. Sevmekten korkuyor. Çünkü sevgi bu hayatta var olabilecek bir duygu değil. BU hayatta duygulara yer yok! Aldığı yaraları saymaya başlıyor. Bir yerden sonra hatırlamıyor. Kaç kez kırdılar kanatlarını? Kaç kez onarmaya çalıştılar? Hatırlamıyor. Unutmak belkide iyi bir şeydi. Acı her an sızlamıyor olsaydı eğer. Uykuları acıyla kavruluyor olmasaydı eğer. En ufak bir durumda dünyayı terk etme isteği doğmuyor olsaydı eğer. Kelimeler bile canına kast etmiyor olsaydı eğer. Şarkılar kulaklarını sağır etmiyor olsaydı. Aldığı nefesi içinden acıyla vermiyor olsaydı. Gözleri bir ağaca takılıp dolmuyor olsaydı. Yaşıyor olsaydı eğer. Unutmak iyi bir şey olacaktı belkide.
Kadın darmadağın. Kadın, yarı yok. Ancak bir hayalet bu kadar yok olabilirdi. Ancak bir ölü bu kadar sessiz kalabilirdi. İnsan bir şeylerden kaçmaya çalıştıkça daha çok yakalanıyor. Ve en önemlisi sevmek yetmiyor. Sevmek belkide, bu devirde yetmiyor. İnsana hiçbir zaman hiçbir şey yetmiyor. İnsan yetinmeyi zaten bilmiyor. Ama sevgi, sevgi öyle mi? Öyleymiş. Sevginin yetemediği bir dünya varmış. Sevginin yetemediği bir yaşam mümkünmüş. Kadın sevginin yetmediğini ilk kez anlamış.
Sevgiyle... "Birini sevmeye koyulmak başlı başına bir iş, bir girişimdir. Güç ister, yürek ister, körlük ister. Hatta başlangıçta öyle bir an vardır ki uçurumun üstünden sıçramak ister; düşünmeye kalkarsan aşamazsın onu."
Üzerine sonsuz sayıda söz sarf edilmiş kavram. Kavraması basit ama acı. İnsan
anladıkça kaçıyor. Ağır geliyor anlamak. Anladığın her şeyi anlatamayıp yutmak!
Ağır geliyor yaşamak. İdam gününü bekleyen bir mahkumun yaşadığı acı kadar acı,
hayat kurmak, yeniden başlamak mümkün mü? Varlığının ağırlığı altında ezilmeden
yaşamak.. İnsanların kör ve sağır olduğu çemberin dışına çıkmak ve orada yalnız
başına dönüp durmak.. Gerçek ve hayal arasında asılıp kalmak..
derdi kendini değerli hissetmek mi? Sevmek ve sevilmek için çırpınmak mı?
Hayatta belli bir konuma yükselmek mi? Adını duyurup, ünlü olmak mı? Her şeyi
başarabileceğine inanmak mı? Hepsi kendini değerli hissetmek üzerine kurulu
ideallerden başka bir şey değil. İnsan kendini değerli hissettiği sürece, var.
Bir insanın değerli olup olmadığı değil, değerli hissedip hissetmediği mevzu
bir değeri vardır. Can fakında değilse neye yarar?
olmadığının farkında ama neye zamanının olmadığının farkında değil. Yaşamamak
için direniyor. Yaşamak için ne yapıyor? Her gün önünden geçip gittiği, çorap satan
yaşlı kadının önünde durmaya zamanı olmuyor. O yaşlı kadını görmüyor. O yaşlı
kadını sevmiyor. O yaşlı kadını umursamıyor. Yaşlı kadın, koşar adımlarla
geçenleri gördüğünde belki bir acelesi, derdi, hastalığı vardır diye onlara dua
ediyor. Ama yaşlı kadının varlığını ezbere bildiği halde yok sayanlar, evden 5 dakika
erken çıkıp yaşlı kadına “Kolay gelsin.” demiyor. Dünya kadar derdi olduğunu
sananlar, dert nedir bilmiyor. Herkesin derdi dünya kadardı oysa...
Kendimi genellikle yeryüzünün her yerinde sürgün sayıyorum. Ve hiçbir yerinde göçmen saymıyorum. Yazdıklarım göçmen yazını değil. Somut anlamda sürgün yazını da değil. Ben kendi kendimi her an, her yerde için için sürüyorum. Tezer Özlü | Yeryüzüne Dayanabilmek İçin Continue Reading 22
Karmakarışık. Kafam, elim, kolum, dilim ve gönlüm.
Durmayan, durulmayan bir sağanak var yüreğimde. Durmayan sözler var zihnimde.
Her yeni gün bir başlangıçmış. Her yeni gün yarım. Bomboş beyaz sayfalar
bıraktım geride. Tek bir mürekkep damlası dahi damlamadı gönlüme. Dalgasız
deniz gibi ölü ruhum. Terk edilmiş bir kasaba gibi sessiz dilim. Bir rüzgar
dahi esmiyor bu kente. Yalnızlık, insanın yanında olan onca cana rağmen öyle
hissedilir bir boyuttaki. İnsan dile getiremediği, getirse de anlam ifade
etmeyen her şeyi yüreğinde taşıyor. İnsan yaşadığını değil yaşıyormuş gibi
yaptığını anlıyor. Yalnızlığın boyutu durmadan büyüyor. İçindeki sağanak
şiddetleniyor. Dışarıdan nasıl sakin gözüküyor kadın. Dünya yansa
umurunda değil. Her şeyi dikkatle dinliyor, mantıklı cevaplar veriyor hatta
tebessüm bile ediyor. Mutlu ve huzurlu bir izlenim bırakıyor ardın da. Belki de
tam aksi lakin dile gelmiyor. Dillendirilmeyen onca acı gibi. Unutulup giden
hatıra defterleri, çoktan yok olmuş resimler, gözyaşları ile yazılıp yok
edilmiş mektuplar. Değeri olan ne var ki? Bu hayat mı? Bu can mı değerli?
Okyanustaki kum tanesi kadar, belki…
" Kelimelerim seni korkutmasın; ölmüş olan biri artık hiçbir şey istemez, sevilmeyi de, kendisine acınmasını da, teselli edilmeyi de istemez." Stefan Zweig | Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu Continue Reading 11
Sevgili arkadaşım Semanur beni mimlemiş. Daha önce hiç mim yazısı yazmadım lakin elimden geleni yapacağım. Güzel arkadaşımın yazısına da buradan ulaşabilirsiniz.
Okuduğum kitapları genelde uzun araştırmalar sonucu seçerim. O yüzden beğenmediğim pek kitap çıkmaz. Lakin en güzelini seçmem gerekirse Sabahattin Ali / Kuyucaklı Yusuf derim. Yusuf'un hikayesi beni derinden etkiledi. Kitabı çok kısa bir sürede okudum ve son sayfalarda göz yaşlarımı tutamadım. Çok gerçek ve acı bir romandı. Varlığı büyük boşlukları dolduracak mahiyette değildi; fakat yokluğu müthişti...
2. Bu yaz okuduğun ve sana hayal kırıklığı yaşatan kitap? Zor bir soru açıkçası. Kendisi çok sevdiğim Avusturyalı yazar Stefan Zweig. Kitabı ise Olağanüstü Bir Gece. Kitaplarını her okuduğumda kendisine daha çok hayran olmama rağmen bu kitabı beni hayal kırıklığına uğratmıştı. Belkide kendisinden çok şey beklediğim için böyle oldu. Ama kitap sitelerine bakarsanız puanı oldukça yüksek ve kitaba olan ilgi fazla.
Size ait değilim artık, içinizden biri değilim, ama yükseklerde ama diplerde dışınızda bir yerlerdeyim, fakat asla ve asla sizin burjuva refahınızın düz kumsallarında değilim artık.
Çok fazla film izleyen biri olarak ilk 3 seçmek benim için biraz zor olacak. Ama aklıma gelen ve çok etkilendiğim 3 film şöyle:
1. The Fisher King / 1991 ( Balıkçı Kral)
2. Antwone Fisher / 2002 3. Life As a House / 2001 ( Yeni Bir Yaşam )
Her şarkının ayrı bir yeri ve değeri vardır bende. Bu yüzden yine zor bir soru benim için. Sanırım sürekli dinlediğim şarkı:
5. Bu yazıyı bir kelime ile tarif et
Eğlenceli. Beni davet eden arkadaşım Semanur'a çok teşekkür ederim. Bende diğer arkadaşlarımı davet ediyorum.
Gizli Özne Bol Kafein Ben Lacivert
Bazen bir bakışta, sorguluyorum
hayatımı. Bazen bir sözde, sorguluyorum yanlışımı. Bazen sorgulamıyorum. Ben
bazen yaşamıyorum. Susuyorum uzun uzun. Dalıp gidiyorum yeşil ördek gibi. Elimi
eteğimi çekiyorum üzerinden hayatın. Hayat kalmıyor bende. Damarlarımdaki tüm
kan çekiliyor. Çekip gidiyorum gökyüzüne. Orada beni kimse bulamıyor. Ben orada
kimseyi aramıyorum. Aramayı bırakıyorum. Bırakıyorum kendimi. Çocukluğumda
hayal ettiğim gibi aya sarılıp uyuyorum, yalnız yıldızlar parlıyor içimde. Ben
bazı geceler gökyüzüne kaçıyorum. Yeryüzünden daha huzurlu geliyor karası.
Ölümü hatırlatan bir toprak parçası bile yok. Hapishaneleri hatırlatan bina
Kaçıyorum. Dörtnala kaçıyorum
kendimden. Yaşam yakamı bırakmıyor hayallerde de. Bir ses dalıyor içine ve tutup çekiyor beni ışık hızı ile yeryüzüne. Işınlanmayı yaşıyorum. Hayallerimle
hayatım arasında bir ışınlanma. Nereden nereye? Neydim ne oldum? Sahi
ne oldum? İlkokul hayalimdeki gibi herkese gönülden yardım eden bir doktor olamadım.
Lise hayalimdeki gibi kendini insan psikolojisini anlamaya adamış bir psikolog da
olamadım. Maden mühendisi oldum. Pişman değilim de sanki, eksiğim. Bir yanım
eksik. Eksik olan ne?
"Acıları dev aynasında büyüten rezil bir hassasiyetim var."Cemil Meriç
Dev gibi bir kapının eşiğindeyim.
Kapının ardındakilerle ilgili devasa hayallerim var. Gül bahçem bu kapının
ardında gizli. Öyle bir kapı ki bu,
asla eşiği geçemeyeceğim. Öyle bir kapı ki bu, eşiği geçsem öleceğim. Nasıl bir
duygu ki bu, fırtınalar içindeyim. Hayatımdaki en büyük kapının
önündeyim sanki. Sanki tüm hayatım bu kapıda gizli. Arkamı dönüp gitsem,
geleceğimden vazgeçeceğim. Kapıda dursam, geleceğime yürüyeceğim. Kapı öyle
heybetli ki yıkılsa altında ezileceğim.
Bugüne kadar hangi kapılardan geçtim?
Hangilerini seçtim? Hangilerinden vazgeçtim? Kim bilir hangi kapıları görmedim. Eşiğine kadar geldim çalmadım. Çalan kapılarımı açmadım. Kapalı
kapılar ardında kaç yıl yaşadım? Yahut yaşadım mı? Saymadım. Ama anladım. Kapattığım
her kapıda kaybettiğimi, çalmadığım her kapıda vazgeçtiğimi, açmadığım her
kapıda göç ettiğimi fark ettim.
Korkmuyorum. Kapı dev gibi olsa da,
üzerime yıkılsa da, uğruna ölsem de. Dimdik duruyorum eşiğinde, gül bahçemin
Bir adım atmak için illa birinin bizi
itmesi mi lazım? Bir telefon açmak için illa ilham gelmesi mi lazım? Hayallerimizin
peşinden koşmak için ne lazım? İstememiz, kendimize güvenmemiz ve biraz olsun
umut etmemiz lazım. 5-6 ay önce mezun oldum ve
çalışmıyorum. Hiç iş başvurusu yapmadan iş teklifi aldım. Hem de iş bulma
konusunda ümitsizliğe kapılmak üzere olduğum bir dönemde (yaklaşık 1 ay önce). İş
teklifini kabul etmesem de beni umutsuzluğa düşmekten kurtardı ve iş başvurusu
yapmaya başladım. “Başvurduğunuz için teşekkür ederiz.” haricinde bir geri
dönüt almadım. Tekrar umutsuzluğa düşmek üzereydim. Sonra kendime şunu sordum:
“Ne yapmak istiyorum?”. İç sesim beni terk etmişti. “Çalışmak istiyorum.”
diyordu aklım ama kalbimden ses çıkmıyordu. Sahi neydi hayalim? Büyüyünce neyin
peşinden koşacaktım dörtnala? Bunun cevabını neden veremiyordu dilim? Nerede
kaybetmiştim hayalimi? Nerede susturmuştum kalbimi? Yalan dünyada kaybolmuş
hissettim kendimi. İçimdeki sesti beni ben yapan. O ses olmadan robottan ne
farkım kalırdı ki? Belki de sesini kısmıştım sadece. Silkelenip, kendime
gelmeliydim. Mesleğim ile ilgili yapabileceğim her
şeyi yapmalıydım. Gitmek istediğim tüm kursları araştırdım. Özgeçmişimi
yollayabileceğim her yere yolladım. İşte şimdi gerçekten istiyordum, kendime
güveniyordum ve biraz olsun umudum vardı. İç sesim sonunda bana “Merhaba!”
demişti. Gözlerim, dalıp gitmekten vazgeçip gülmeye başladı. Ne zaman umutsuzluğa düştüğümü
hissetsem, iç sesime sorarım; “Ne istiyorsun? , Ne bekliyorsun?”. Hepimizin umutsuzluğa kapıldığı anlar
oluyor. Genellikle, kendimize sormak yerine başkasına soruyoruz. “Ne istiyorum
ben? , Ne bekliyorum?”. Bunun cevabı içimizde gizli. Bizi, bizden iyi kim
bilebilir ki? Sevgiler…
Cennet ve cehennem; uzaklarda aramanız
gereken bir mekan değil; içinizde var olan bakış açısıdır. Hepimizin kendine
gerçekten şu soruyu sormasını istiyorum: Yaşadığım hayat cennet mi cehennem mi?
Benim cevabım kesinlikle cennet! Umarım sizin cevabınız da budur veya artık
bu olur. Çünkü yaşadığımız hayat bizim olaylara bakış açımıza dayanıyor.
Pozitif veya negatif hatta nötr birisi olmak doğuştan gelen bir şey değil!
Doğduğumuz andan itibaren bizi yetiştiren insanlardan tutun da yaşadığımız
toplum dahil; bakış açımız, pozitif veya negatif bir birey olmamızı
etkiliyor. Düşünce yapımıza, inancımıza, yaşam tarzımıza, doğrularımıza ve
yanlışlarımıza etki edip bizi şekillendiriyor.
Umutsuzluğa kapılmayın. Hayatta olduğunuz sürece hiçbir şey için GEÇ
değildir. Yeter ki içinizdeki cennetten vazgeçmeyin. Ve Mahatma Gandi'ye kulak
“Söylediklerinize dikkat edin; düşüncelere
edin; duygularınıza dönüşür…
edin; davranışlarınıza dönüşür…
dikkat edin; alışkanlıklarınıza dönüşür…
dikkat edin; değerlerinize dönüşür…
edin; karakterinize dönüşür…
Karakterinize dikkat edin; kaderinize
1-) Şu andan itibaren söylediklerimizin
pozitif şeyler olmasına dikkat etmeye başlayalım. Aklımıza, herhangi bir durumda olumsuz bir söz
geldiğinde kendimizi tutup, kendimizi bu olumsuz sözü söylemek isteyip
istemediğimizi düşünmeye itelim. Bunu sabırla yapmaya devam edersek emin olun
hayatımızda bir çok şey olumlu yönde değişmeye başlayacaktır. Hatta insanlarla
ilişkilerimiz hiç olmadığı kadar güzel olur ve kendimizi daha huzurlu
2-) Gülümseyin! Sadece tanıdığımız insanlara değil, herkese selam verelim ve
tebessümümüzü asla eksik etmeyelim. Mesela, hiç tanımadığımız ama her gün
karşılaştığımız karşı komşumuza, sürekli gittiğimiz marketteki kasiyere,
metroda yanına oturduğumuz kişilere, asansörde karşılaştığımız insanlara
"Selam!" verelim artık! Bu bir süre sonra bizde alışkanlık
haline geldiğinde kimyamızın bile nasıl değiştiğini fark edeceğiz.
3-) Mesafe, iyidir. Herkesle arkadaş olmak,
görüşmek veya konuşmak zorunda değiliz. Bizi sadece olumsuzluğa iten, dibe
çeken, ruh halimizi mutsuzluğa sürükleyen veya hoşlanmadığımız konulara maruz
bırakan insanlarla aramıza biraz mesafe koymak iyi gelecektir. Çünkü farkında
olmasak da bizim düşüncelerimizi, bakış açımızı yani hayatımızı kökten
etkiliyorlar. Daha huzurlu bir hayatın en temel felsefesi; az eşya, az insan
4-) Fazlalıklardan kurtulmamızın
vakti, yarın değil bugün! Erteleyip durduk hep ama farkında
olmadan sırtımızda taşıdık onları yük gibi. Giymediğimiz kıyafetler,
kullanmadığımız eşyalar, ayakkabılar vs. hepsi bir yük bize fark etmesek de.
Bir yerden başlamamız lazım ve minimum ne kadar eşya ile idare edebiliyorsak
belirleyip uygulamamız lazım. Mesela kullanmadığımız ama hala kullanılabilir
eşyalarımızı ihtiyaç sahipleri için belediyeye veya her hangi bir kuruluşa
verebiliriz, etrafımızdakilere hediye edebiliriz veya başka türlü bir alanda
kullanmak için değerlendirebiliriz. Hiçbir işe yaramayan bir yığın olmaktan
kurtarabiliriz onları. Bizim hiç ihtiyacımız olmayabilir ama bir başkasının çok
ihtiyacı olabilir. İnsanı en mutlu eden şey, birini mutlu etmek değil midir?
Bu listeyi özellikle kısa tutuyorum
çünkü bunu sadece bir bakış açısı olarak paylaşmak istedim sizlerle. Belki bir
çoğumuz cennet ve cehennemi ölünce gideceği birer mekan olarak görüyor ama
değil. Bu dünyada cenneti ve/veya cehennemi göremeyen, yaşayamayan,
hissedemeyen biri öbür dünyada nasıl görebilir, yaşayabilir veya hissedebilir?
Gelin, biz içimizdeki cenneti keşfedelim. Yaşadığımız hayatın bir cennet
olduğunu fark edelim. Ölmeden önce, yaşayalım. Cehennem gözlüğümüzü
hayatımızdan çıkarıp cennet gözlüğümüzle bakalım yaşamımıza. Yalnız; umudumuzu
yitirmeyelim, inandığımız şeyler uğruna mücadele edelim, hayallerimizi
gerçekleştirmek için bir adım atalım artık.
Hayat; kısa yahut uzun. Bilmiyoruz.
Bir dakika sonrasını bilmiyoruz. Tek bildiğimiz ve tek elimiz de ol'an, şu AN.
Neden bir cennet gibi yaşanmasın şu AN ?
Bir Animasyon Film
Sosyal medyasız bir hayat, boş. Değil! Asıl sosyal medyasız hayat, hoş. Sosyal medyaya olan ilgimiz bağımlılık değil, resmen putperestlik!
Sosyal medya hastalığının bir de adı var; FOMO (Fear of Missing Out) adında yani Türkçesi ‘Gelişmeleri Kaçırma Korkusu’. Bu psikolojik bir rahatsızlık olarak tanımlansa da bence küçümsenecek bir boyutta değil. Her gün bir tümör gibi büyüyen, yayılan ve bunu hissettirmeden, tatlı tatlı yapan bir virüs. Sosyal medyaya bu kadar laf eden ben, asıl kendime söylüyorum bunları. Sabah gözlerimi açtığım gibi (hatta açmadan) telefonumu elime alıp "Neler kaçırdım?" diyerek bir bir gezmeye başlıyorum putlarımı. En son baktığım haberlere gelince telefonu bir kenara bırakıp yataktan ancak kalkıyorum. Bir de buna "Yatak keyfi yapıyorum." demiyor muyuz? Ne keyif ama! "Kim kiminle nerede, neler yapıyor?" bunu öğrenerek, izleyerek, okuyarak "yatak keyfi" yapmak nereden çıktı? Kendimize gelip şu telefonları ve putları bir kenara koymanın vakti geldi. Neden mi?
Sevdiklerimizle birlikte gerçekten vakit geçirmiyoruz.
Sohbet etmek için buluştuğumuz arkadaşlarımızın yüzüne 5 dakikadan fazla bakmadan ayrılıyoruz. Ailemizle birlikteyken kimse kimsenin yüzüne bakmıyor. (Herkesin bakması gereken bir telefon yüzü var.) Birbirimizi gerçekten dinlemiyoruz.
Birbirimizle gerçekten konuşmuyoruz.
Birbirimize putlarımızdan daha çok değer vermiyoruz. (Maalesef)
Sosyal medyayı tamamen hayatımızdan çıkartmaktan bahsetmiyorum. Yemek saati, iş saati gibi belirli bir zamana konması gerektiğini düşünüyorum. Yaşadığımız anın tadını çıkarmak, sevdiklerimizle gerçekten iletişim haline geçmek için bunu yapmak zorundayız. Daha iyi konuşmanın 10 kuralı adlı videoyu izlerseniz belki ne halde olduğumuzu ve buna ihtiyacımız olduğunu daha iyi anlatabilirim. Çünkü bir çoğumuz sohbet etmeyi, karşıdakini dinlemeyi ve hatta samimiyeti kaybetmek üzere. Bunu değiştirmek bizim ellerimizde.
Yurt dışında bu konuda bir çok uygulama var. Benim size ve kendime önerilerim;
Sana bir şey katmayan ve zamanını boş yere çalan uygulamaları SİL.
Biriyle veya birileriyle buluştuğunda telefonu sessize al ve göz önünden KALDIR.
Seni olumsuz etkileyen her şeyi ve herkesi bir bir yok SAY.
Canın sıkıldığında sosyal medya yerine başka bir seçenek BUL.
Her şeyi herkesle PAYLAŞMA. Umarım bu tepkimi yanlış anlamazsınız ve bir arkadaş olarak, sevgiyle yaptığımı hissettirebilirim sizlere. Ben yapmaya başladım, sıra sizde. Sevdiklerinize "like" atmak yerine kucak açmanız, yüz yüze, uzun ve doyumsuz sohbetler yapmanız umuduyla. Sevgiler...
HER ŞEY SENDE GİZLİ.
TED talks, sloganı "Yaymaya Değerli Fikirler" olan ve meraklı herkesin bilmesi gereken harika konferanslar topluluğudur. Vikipedi den alıntı yaparak kısaca hakkında bilmeniz gerekenler;
TED (İngilizce: Technology, Entertainment, Design), her iki yılda bir Kaliforniya, Monterey'de düzenlenen bir konferanstır. Bu konferansın varoluş amacı, farklı alanlardaki ileri derecede bilgi sahibi kişilerin bilgi alışverişine zemin oluşturmaktır. İlk olarak 1984 yılında hayata geçirilen fikir, 1990 yılına kadar yaşanan kesintinin ardından aralıksız devam etmektedir. TED, kâr amacı gütmeyen özel Sappling Vakfı'nın sahip olduğu, “Yaymaya Değer Fikirler”i yaymak amacı ile kurulmuş küresel konferanslar serisidir. TED başlangıçta 1984 yılında bir kereye mahsus bir etkinlik olarak düzenlenmiş fakat 1990'dan itibaren Monterey, Kaliforniya'da yılda bir kez düzenlenmeye devam edilmiştir.
TED talks, sadece bilim ve teknoloji alanında profesörlerin veya filozofların konuşma yaptığı bir platform değil, sıradan insanların da fikirlerini maksimum 18 dakikalık bir süre içerisinde paylaşmalarını sağlayan harika bir platformdur. İnternet sitesinden Türkçe alt yazı seçeneği ile de bir çok videoya ücretsiz ulaşma imkanı var. Türkçe alt yazılı videolar için bu www.ted.com adresi tıklayarak ulaşabilirsiniz. TEDxİstanbul Nedir? (x = independently organized TED event)
www.tedxistanbul.com TEDxİstanbul hakkında bilmeniz gerekenleri ise bu adresten alıntı olarak ekliyorum. TED benzeri bir deneyimi yerel ve bağımsız olarak gerçekleştirmek amacıyla düzenlenen bir etkinliktir.TEDx etkinlikleri küçük topluluklara TEDTalks videolarını ve canlı konuşmaları bir arada izleme ve tartışma imkanı verir. TED Konferansları TEDx etkinliklerine birer rehber olmakla birlikte TEDx etkinlikleri bağımsız birer organizasyondur. TEDxIstanbul konferanslarının ilki "Limits of Tolerance / Toleransın Sınırları" temasıyla 2010 yılında, ikincisi “The Rising Power of Women / Kadınların Artan Gücü” temasıyla, üçüncüsü “The Future is Bright, The Future is Youth/ Geleceğin Umudu Gençlik” temasıyla, dördüncüsü "Momentum" temasıyla 2014 yılında, son etkinlik ise "Yeniden Keşfet" temasıyla 2.054 kişinin katılımıyla 2015 yılında gerçekleşti. TEDxİstanbul, 11 Haziran 2016 tarihinde Volkswagen Arena da gerçekleştirilecek. Sizde orada bulunmak istiyorsanız bu www.biletix.com linki tıklayarak bilet alabilirsiniz.
Ayrıca TED talks'da konuşma yapan ve özellikle benim tekrar tekrar izlediğim ve paylaştığım videoları sizin için aşağıda link şeklinde paylaşacağım. Herkesin izlemesi, paylaşması ve en önemlisi de daha umutlu olması dileğiyle.
Sen Atatürk'sün, Senin Elin Kanar mı? / Ahmet Naç
Kalbe Üflenen Hayal? / Metin Hara
Elini Kaldır! / Karsu Dönmez
f(öğrenci) = robot | Cihan Nalbant
Ey İnsan, Sen Vicdanını Nerede Kaybettin? | Emin Çapa
İnsanlığın Büyük X'i | Ece Temelkuran
"Olmaz"ları Birleştirmek | Mehmet Aksel www.tedxistanbul.com