Alper Aksoy - SAMAN TORBASINDAKİ KİTAPLAR - Enpolitik.com
Lise yıllarında Mehmet’in babası birden kan kusmaya başladı. Konu komşu toplanıp tek atlı arabanın üstüne yatırdılar. Doktorlar “alın evine götürün, tıbbın yapacağı bir şey yok, kanser bütün vücudu sarmış” dediler.
Babası, Mehmet’i yanına çağırdı: ”Yavrum!” dedi, “ben yolcuyum, hanenin reisi sensin artık. Anan, iki bacın ve kır at sana emanettir.”
Dördüncü yıl aklına bir fikir geldi: Pazarcıları, ayakkabı boyacılarını, lise öğrencilerini arabasına oturtup onlara saman torbasında getirdiği kitapları okumaya başladı. Sanki ülkü ocağında seminer veriyordu. Mehmet Yiğit’in bu kitap okuma ve sohbet anlarında ayak üstü dinleyicileri de katarsak sayı bazen ona, on beşe kadar çıkardı.
Bir gün yanına Adana'nın meşhur ülkücüsü Yunus Uzun geldi. Mehmet Yiğit’in başı o kadar kalabalıktı ki Yunus’un gelişini fark etmedi bile. Çevresindekilere Necdet Sevinç’in bir yazısını okuyordu. Yazı bittikten sonra:
İşte o günden sonra adı, soyadı unutuldu ve herkes ona “Seyyar Ocak” demeye başladı.
Mehmet’in tek atlı arabasının üstü gerçekten de bir ülkü ocağı gibiydi. Meydan parkındaki ayakkabı boyacılarının kasalarında artık bozkurtlu kartpostallar yapıştırılmıştı. Öyle ki pazar yerindeki satıcıların bağrışları bile değişmişti:
1977’den itibaren Adana’da silahlar kan kusturmaya başlamıştı. Seyyar Ocak Mehmet Yiğit’in şöhreti bütün mahalleyi sarmıştı. Üniversiteli gençler bile onun araba üstü seminerlerinin müdavimi olmuşlardı.
Kır at şimdi nereye gidiyordu?.. Kır at düz giderken birden sağdaki sokağa sapmıştı. Mahallenin ülkü ocağı gibi kullanılan Ergenekon Çayevi’nin önüne gelip durdu. Bir kişnedi o an, kişneme değil, ağıt gibi koygun ve derinden gelen acılı bir sesti.