﻿Kalabalıklar Ve Yalnızlığı Seven İnsanlar - Savaş Yıldırak / Tükenmez Kalem - Batman Medya Gazetesi
21 Ocak 2019, 14:35 Okuma: 541
~~Uzun zaman sonra Batman Park’ın terasında oturma fırsatı buldum. Bir dönemin bütün yorgunluğunu bir kahveyle atamayacağımı biliyorum, ama ruhumun böyle edebi istekleri oluyor arada ve ben de ruhumun bu isteklerine kayıtsız kalamıyorum doğrusu.
Herkesin, her şeyden sıkıldığı veya herkesin her şeye sevgiyle baktığı zamanlar vardır. Bazen de her şeyi unutup sadece ruhun sesine kulak kestiğimiz zamanlar…
Hayatın bütün telaşını bir gömlek gibi üzerimizden çıkarıp sadece kendimizle ve ruhumuzla baş başa kalmak istediğimiz zamanlar.
Hemen herkes bilir bu duyguyu.
Sanırım şuan öyle bir zamandayım.
Batman Park’ın terasında oturmuş kahve içerken bir yandan da Diyarbakır Caddesinden dar sokaklara karışıp ve orada eriyen kalabalığı izliyorum.
Hava soğuk. Şehri çevreleyen dağlar karla kaplı. Kenar mahalle evlerinin bacalarından yükselen dumanlar, o evlerdeki sıcaklığı soğuk yüreklere kadar taşıyor.
Dışarıdan bakıldığında bir masumiyet görüntüsüne sahip olsa da kalabalıklar, çoğu kez bulandırır insanı. Aklı, duyguyu, karakteri…
Çünkü kalabalıklar her türlü insanı saklar içinde. Hırsızı, katili, karaktersizi, ahlaksızı…
Kendimi bildim bileli sevmedim kalabalıkları.
İnsanların ıstırapları, günahları, kötülükleri ne kadar artarsa kalabalıklara olan ihtiyaçları o kadar artar. Kendilerini gizlemek için en iyi yerdir çünkü. Tıpkı bir balığın yakalanmamak için sığ sulardan kaçıp derin sulara sığınması gibi.
Herkesin bir araya gelip oluşturduğu ama kimsenin aslında kendisi olmadığı bu kalabalıklardan arınmak için yalnızlığa ihtiyacımız var. Kendi ruhumuzun sesine, kendi benliğimizin iradesine ihtiyacımız var.
Kalabalıkların karanlığından sakınıp kendi içimizin berraklığına sığındıkça huzur buluruz. Hayatın bütün acılarıyla, zorluklarıyla ve o bitmez tükenmez hengâmesiyle ancak bu şekilde baş edebiliriz.
Yalnızlık, kendimizle yüzleşmektir.
Kendisiyle, acılarıyla, eksik yanlarıyla ve hayatın içinde edindiği yerle yüzleşmeyenler, bunları kalabalıkların içine gizleyenler, ileride daha büyük sorunlarla karşılaşırlar. Erken tedavi için erken teşhis şarttır. Bu da kendimizle yüzleşmekle mümkündür.
Bilinç ve edinilen dava derinleştikçe yalnızlığa olan ihtiyaç da artar. Kalabalıklarda bayağılık, ölçüsüz bir ritim vardır, yalnızlıkta sanat, felsefe, edebiyat, sevgi, aşk, maneviyat ve tasavvuf vardır. Kalabalıklar şekilciliktir, tembelliktir; yalnızlık ise, anlam ve üretmektir.
Sanatçıları, düşünür ve aydınları kalabalıklardan ayıran en büyük fark budur.
Kendisiyle yüzleşmeyen, yalnızlığı sevmeyen, kalabalıklarda kaybolan hiçbir insan sanatçı, düşünür ve alim/aydın olamaz. Bu yüzden kanlı kavgalar, kıyımlar, savaşlar ve linçler kalabalıklar tarafından gerçekleştirilirken bu tür zamanlarda kalabalıkları engellemeye çalışan, onları akl-ı selim olmaya davet eden ve bir şeyler üretmeye çalışan hep sanatçılar olmuştur. Picasso’nun tabloları, Stefan Zweig’ın yazıları, Wegner’in eserleri bu yüzden hala kalıcılığını koruyor.
Toplumlara manevi yolu işaret eden ve bunu da gönüllere köprü kurarak yapan Üstad Bediüzzaman’ın hayatında da önemli bir olaydır kalabalıklardan uzak yaşamak. Isparta’nın Barla nahiyesinde yalnızlığın en azametli ve tesirlisini yaşar. Daha derinden tefekkür etmek için buna ihtiyacı vardı. Bu yüzden ''yalnız kaldım, yalnızlıkta bir nur arıyordum'' diyor, belki de.
’’Sevmek yaşamaktır. Yaşamak için de yalnızlık şarttır.’’ diyen Cemil Meriç, yalnızlığı bu kadar sevmeseydi bugün hala gönüllerde yaşamayabilir miydi? Sanmıyorum.
Yani, bazı insanlar istese de kalabalıklara ait olamaz. Onlar yalnızlıktan beslendikleri içindir ki bugün bile hala toplumlara yön verebiliyorlar.
Hava iyice soğudu. Karanlık çökmeye başladı. Akşam ezanı ve sızlamaya başlayan dizlerim…