MUTLULUK BİZİM DE HAKKIMIZ – VeGaste
Tarihimizde şaşmaz bir şekilde işleyen berbat bir kural var: kadınlar ne zaman bir başarı kazansa, mutlu olsa sevinse, birileri bundan hiç hoşnut olmaz, o başarıyı gölgelemeye ve o sevinci kadınların kursağında bırakmaya çalışıyor.
Çocukken çok güldüğümüzde büyükannelerimiz kendi çocukluklarından çok eski bir kuralı tekrarlayıp: “çok gülmeyin kızım, çok gülmek ağlamak getirir” derdi. Şimdi bu berbat döngünün örneklerini yaşadıkça ister istemez aklıma geliyor. Sonuçta mizojini dediğimiz kadına nefret, kadın düşmanlığı, tarihin en eski önyargısı. Bu ayrımcılıkla yaşayan kadınlar da bir tecrübeyi kuşaktan kuşağa aktararak korumaya çalışıyor; “aman kızım çok sevindiğini belli etme”. Yani senin işine yarayan, senin lehine bir durum doğduğunu çaktırma ki, geri almaya çalışmasınlar demek istemiş olabilir büyükanneler. Haksız değiller çünkü mesela bizim tarihimizde 2011’de kadınlar şiddetten can verir, devlet ve mevcut yasa korumaz iken, daha etkili 6284 Koruma Kanunu çıkar, biz kazandık diye seviniriz, o dakika uygulamamaya karar verip uygulamazlar. Kanunun sırf yayınlanmış olması bile kadın cinayeti sayısını düşürürken, ardından gelen yıllarda doğru düzgün uygulanmayışı ve geri alınmaya çalışılması ile yeniden şiddet artıyor. Geldiğimiz noktada 6284’ün kağıt üzerinde kalan haline bile tahammülleri yok. Ama öte yandan 6284 bu kağıt üzerinde kalan, doğru düzgün uygulanmayan haliyle bile bir çok kadının hayatını kurtarıyor. Bu yüzden de kadınlar 6284 sayılı yasayı sonuna kadar sahiplenmeye, değil hakları geri vermek, tam olarak uygulatmak için mücadeleye devam ediyor.
Canan Kaftancıoğlu’na yönelik saldırı, bu döngüye yönelik bir başka örnek. Ana muhalefet partisi CHP’nin İstanbul İl Başkanlığı’na ilk kez bir kadın başkan seçildi. Sonuçlar açıklandığında kadınların ve gençlerin sevinci elle tutulacak kadar somuttu. Bunun CHP’de bir ilk olmasının, şimdiye kadar olamamış olmasının eleştirisi bir yana, bu hali bile birilerini rahatsız etti. Epey zor bir işi başarmış, bileğinin hakkıyla seçim kazanmış Canan Kaftancıoğlu’na daha 24 saat geçmeden soruşturma açıldı. Şüphesiz saldırı sadece kadın olduğu için değil, rejimin uygun gördüğü müesses nizama uymadığından, yandaş muhalefet yapılamaz siyasetçi olmasından, yani ezilenler için ümit yaratmasından kaynaklanıyor. Nitekim kazandıklarında ezilenlerin sevincinden hoşnut olmayanların neler yapabildiği konusunda çok daha büyük bir tecrübeyi 7 Haziran seçim sonuçlarının çalınmasıyla da görmüştük.
Sonuçta kadınlar tarihin en eski ezileni ve tüm ezilenler için çark şöyle işliyor: ezenin bütün baskısına, zorluklara ve adaletsizliğe rağmen ezilenler kazandığında başka hiçbir yerde hiçbir zaman görülmeyen bir mutluluk ışığı yayılır. Ümit yayılır.
Ezilenlerin umut kazanmasından korkanlar işte bu ışıktan fena halde rahatsız olup söndürmek ister. Ama bu nafile bir çabadır. Ne kadar farklı yol denense de –ki pek de yaratıcı değildir bu dar kafalılar, genelde yine en klişe baskı yollarını denerler- o ışık, o ümit ezilenlere bir kere görünmüştür. Gösterene saldırılması, susturulmaya çalışılması, kişinin şahsen etkisiz kılınmaya çalışılması ile de bitmez bu ümit. Çünkü o ümidi kişiler değil kolektif kazanmış, kazandırmıştır.
Ve tarihte baskı dönemlerinde durgunluklar olmuştur ama hiçbir zaman herkesi birden susturamazlar. O ümit potansiyel olarak hep yaşar ama onun gerçeği değiştiren bir güce dönüşmesi de kendiliğinden olmaz. Kazanmak için çalışmakla, zor kazandığımız halde zaferimiz çalındıysa bir daha çaldırmamanın yolunu aramakla, kazandıklarımızı geri almaya çalıştıklarında vermemek için direnmekle olur.
Sonuçta kadınlar ömrümüzü büyükannelerimizin dediği gibi “sevindiğimizi gizleyerek” geçiremeyiz. Hem elbette mutlu olmak bizim de hakkımız hem de sevinecek kazanımlarımızın olması için de mücadele şart. Bunun bugün somut anlamı ise başta 6284 olmak üzere kadınların can güvencesi olan haklarımızı savunmak için en geniş kadın örgütlenmesi için çalışmaktır. Öte yandan tüm toplumun selameti için seçimse seçim mücadelesi ve seçim güvenliği için en geniş kuvveti kurmak için çalışmak şart.
Ne iyi ki, feminizmin yılın sözcüğü seçildiği, kadınların asla suskun kalmadığı dönemler yaşıyoruz. Bu hep böyle değildi, kadın hareketinin çok durgun dönemleri de oldu. Bu yüzden kıymetini bilmeli, feminizme uzanan ellerle örgütlenmeli, hakkını vermeliyiz.