Ahmet KÖKSEL 1241 07.12.2017 Tüm Köşe Yazıları
İnsanoğlunun en büyük düşmanı, kendi nefsidir. İki kaşımız arasına yerleştirilmiş; sürekli kötülüğü, çirkinliği, fenalığı ve hayasızlığı emreder.
Dualar okuyarak, Euzü- Besmele çekerek şeytanın şerrinden belli ölçüde korunabiliriz, ancak Nefs-i Emmare sürekli bizimle beraberdir. Gaflete düştüğümüz an vesvesesi ile hedefine ulaşır. Bize istediği kötülüğü yaptırır. Nefsin kötülükte tavanı yoktur.
Harici düşmanlardan iyi bir savunma hattı ile teknolojik silahlarla korunabiliriz. Dahili düşmanımız olan nefsin de tezkiye yolları vardır. Nefsin en büyük korktuğu silah Allah’ın nurunu kalbimize akıtmak, Nur-u İlahi ile sulanan kalbimizle ALLAH diyebilmektir.
Efendiler Efendisi, Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa (S.A.V) bir savaştan dönerken, ashabına şöyle buyurmuştur. “Küçük savaştan, büyük savaşa dönüyoruz” ifadelerinden sonra “Ey Rasülullah bundan daha büyük savaş olur mu?” “Kardeşlerimiz şehit oldu” sorusuna mukabil olarak; nefs-i emmare ile mücadelenin daha şiddetli büyük savaş olduğunu ifade duyurmuşlardır.
Düşman içimizde sürekli bizi gözetliyor, hataya düşürmek, günah bataklığına atmak için 7-24 fazlası ile uyanık, hiç toleransı yok… Fırsatını bulduğu an hemen golünü atıveriyor.
Hasıl-ı kelam; böyle şiddetli bir düşmana karşı en tesirli silah; koruma kalkanlarına bürünmek, kalbimizin diri ve uyanık olmasına, Allah’ın nuru ile hemhal ve zikrullahta daim olabilmektir.
Efendimizin (S.A.V) duası ile nihayet verelim. “Ey Allah’ım bizleri gözümüzü açıp, kapatıncaya kadar nefsin eline bırakma.” Amin…