Rutin bir çalışma düzenim var, hemen hemen her gün çalışırım. Çok özel bir durum olmadığı sürece ara da vermiyorum. Meraklı biriyim, hangi alandan olursa olsun bilmediğim şeyleri öğrenmek, görmek, izlemek beni çok heyecanlandırıyor.Çalışmayı bütün bir şey olarak algıladığım için ayrıca bir zaman dilimini olabildiğince özel diye ayırmıyorum.
2. Son dönem çalışmalarınız nasıl bir noktaya evrildi? Şu ana kadar gelen süreci bize kısaca nasıl özetleyebilirsin?
Süreci özetlemem biraz zor gerçekten, ama şöyle söyleyebilirim.Resmin, resmetmenin anlamı uzun zaman önce değişti, çeşitlendi bunda diğer alanların etkisi çok önemli.Bu açıdan baktığımda resim tek kişilik bedensel bir performans benim için. Bir süredir de Vol. isimli zamana yaydığım yerleştirme çeşitlemeleri ile uğraşıyorum. Vol'de resmin çokça tekrarlanan temalarını yeniden yorumluyorum, çünkü bu bir alan ve tekrarlanan temaları var. Sergilerde bir çeşit doğaçlama (emprovizasyon) yapmaya çalışıyorum. Yanı sıra resmi ya da desen ile oluşturduğum görüntüleri zaman zaman neden-sonuç ilişkisinden ya da klişe temsil-nesne-görüntü ilişkisinden bağımsız bir alana çekebilmek benim için çok önemli. Deneysel, tahmin edilemeyen dolayısıyla olasılıklara açık bir form, sergiye dönebilir veya gelip geçici bir performans da olabilir. Belki şimdi geriye dönüp cevaplayabilirim nasıl evrildiğini işlerin, baştan beri tekrar ettiğim bir yöntemden bahsettiğimi şimdi fark ettim, vurgulamak istediğim bir nokta da, temsil, kanıt olarak sergi, yapıt vs. değil de yapılanların sadece kendisi olduğu ve onlar ile oldukları halleri ile ilişkiye geçilebilir diye düşünüyorum. Hatta bunu öneriyorum sergilerimde.
Film yapmak isterdim. Akan görüntü ile çalışmak onu bir forma sokmak çok heyecanlı. Aki Kaurismaki minimal ve çok dikkatli bir yönetmen, bir de çok iyi bulduğum video sanatçıları var örneğin David Claerbout ince düşünülmüş işler yapıyor.Bu görüntü çöplüğünde neyi nasıl yaptığın çok önemli. Alanı kabaca genellemek mümkün değil. Sanat dünyanın belli yerlerinde kurumsallaşmış, çeşitlenmiş geniş bir üretim ve kollektif yoruma açık bir düşünme yorumlama alanı. Genelde batımızda zengin diyebileceğim bir çeşitlilik görebiliyoruz. Kurumlar ne kadar yeterli bilemem ya da spesifik sorunlar vardır, üzerine uzunca konuşmak gerekir.En nihayetinde büyük bir sistem ve bastırdığı absorbe ettiği şeyler vardır. daha küçük ölçekte Türkiye'ye (Istanbul ) baktığımızda yapısal sorunları konuşmaktan yapıtları değerlendirme sürecine geçilemiyor, imkanlar çok kısıtlı. Gerçekten takdir edilecek düzeyde kişisel çaba ile ilerliyor herşey. Bir yandan çok ilginç sonuçlar ortaya çıksa da bir yandan da çok lokal kalıyor. Dünyaya açılmak tek yol, ama destek şart! o zaman yapılanlar daha farklı değerlendirilecektir.
Eğer mümkünse; yapabildiğini yap, mümkünse herşeyi kontrol etme, korkma …
İzleyiciler ile konuşmak çok önemli benim için.Son zamanlarda farkettiğim bir şey açık mekanlarda yapılan sergilerin iletişimi çok daha iyi oluyor. Son iki sergi bu açıdan son derece iyi geçti.
Ulusal olmasa ne iyi olurdu. Ama şimdilik böyle gidecek bu durum belliki. Bence, sanat illa kurumsallaşacaksa topografyaya yayılabilir. Demem o ki, izlediğimiz kurumlar çok çeşitli birimlerden oluşuyor yurt dışında ve çok katmanlı. Burada ise o katmanlılık yok, bir tür oran sorunu yaşanıyor gibi görünüyor. Potansiyellerin erimesi değil, desteklenmesi ve sanatsal kanaatlerin çeşitlenmesi çok önemli. Ama bu kabaca özetleyerek içinden çıkabileceğimiz bir şey değil ve bakmamız gerekenin kaynak paylaşımının nasıl yapıldığı gibi geliyor bana. Global veya lokal olarak öncelikle dikkatimi çeken konu bu.Çünkü çeşitliliği bu denge veya dengesizlik belirliyor.