Mushkil Gusha'nın Büyüsü | Bilgi Kitabı
Mustafa Yakut 2 Eylül 2018 Yorum Yap!
Bir zamanlar İsfahan’ın kraliyet şehrinde, genç kızı ile birlikte yaşayan yaşlı bir oduncu vardı. Her gün, oduncu, odun çalılarını toplamak için ormana çıkardı sonra da onları pazarda satardı. Bu şekilde, ikisi için zar zor yetecek parayı kazanabiliyordu.
Bir sabah, oduncunun kızı dedi ki, “Baba, her zaman aynı yemekleri yiyoruz. Sadece bir kez, farklı yemekler yemek güzel olurdu. Bize biraz kek alabilir misin?”
“Sanırım alabilirim, canım kızım” dedi oduncu. “Bugün biraz odun toplayacağım.”
Ertesi sabah oduncu hava hala karanlıkken uyandı. Kendisine şöyle dedi “şu an dışarı çıkıp başka bir tahta yükü alabilirim. Sonra iki katı kadar satabilirim ve daha da fazla kek alabilirim.”
Böylece yükünü bıraktı ve daha fazla çalılık toplamak için geri döndü.
Ama yine de bu, istediğinden daha uzun sürdü ve geri döndüğünde, hava yine karanlıktı ve kapı civatalıydı. Böylece yine kapıda uyumak zorunda kaldı.
Şafaktan önce bir kez daha uyandı. “Bir gün israf etmenin bir anlamı yok, dedi. Bir daha büyük yük için geri döneceğim. Kaç tane pasta yapacağız o zaman!”
Oduncu kapıya gitti ve ağladı. O esnada “Neyin var yaşlı adam?” dedi biri.
“Kutsal efendim, üç gün boyunca dikenli çalıları toplamak için dışarı çıktım ve üç gün boyunca çok geç geldiğim için eve giremedim. Ve tüm bunlar olurken, hiçbir şey yemedim.”
“Bu gece nedir?”
Oduncu “cuma günü, tabii ki” dedi.
“Doğru. Kutsal günümüzün arifesi. Ve bu Mushkil Gusha’nın zamanı.”
“Mushkil Gusha?” diye sordu oduncu.
“Bu doğru” dedi, yaşlı adam.
Kutsal adam, kesesinden biraz közlenmiş nohut ve kuru üzüm aldı ve onları oduncuya teslim etti. “İşte, bunları benimle paylaş” dedi.
“Mushkil Gusha zaten size yardım ediyor. İyi bir servetin devam etmesini istiyorsan, yapman gereken şey: Her cuma günü, ihtiyacı olan birini bul. Sonra sahip olduklarınızı paylaşın ve Mushkil Gusha’nın bir hikayesini anlatın. Bu sayede ikinize de yardım edersiniz.”
“Baba, neredeydin? Oh, lütfen içeri gel! Çok endişelendim!” dedi kızı.
“Ne tatlı küçük kız!” dedi kraliyetten genç bayan. “Ben kralın kızıyım. Benim elçim olmak ister misin?”
“Evet, majesteleri” dedi kız.
Birkaç gün sonra sarayda prenses kolyesini aradı fakat bulamadı. Oduncu’nun kızına öfkeyle döndü.
“Kolyemi çaldın! Yüzmek için gittiğimizde almış olmalısın!”
“Hayır Majesteleri, bunu yapmam!”
“Sen de bir hırsız ve yalancısın! Senin türünden insanlara ne olduğunu göstereceğim!”
“Oh, ne kadar aptal, nankör biri oldum! Derviş, her Cuma arifesinde sahip olduğum şeyi paylaşıp Mushkil Gusha’yı anlatmamı istemedi mi? Bir kere bile yapmadım!”
“Genç arkadaş!” dedi oduncu. Size bir hikaye anlatırken lütfen bunları benimle paylaşın.”
“Teşekkürler bayım” dedi çocuk. “Yemeklere ihtiyacım vardı ve hikaye de iyiydi. Umarım mutlu bir sonu vardır.”
“Benim tek oğlum! Doğumda çalındığından beri, sol yanağındaki doğum lekesini aradım. Şimdi sonunda seni buldum!”
Ertesi gün prensesin babasının özel bahçesinde bir piknik daha vardı ve yine yüzmek için göle iniyordu. Kolyesinin yansımasını gördüğünde suya adım atmak üzereydi. Ağaca baktı – ve kolyenin kendisi orada asılı duruyordu.
Ve ondan sonraki her Cuma arifesinde, oduncu her zaman ihtiyacı olan birini bulmayı, sahip olduklarını paylaşmayı ve Mushkil Gusha’nın hikayesini anlatmayı unutmadı.
Altın Kuş Masalı – Çocuk Hikayeleri – Üç Dilek Masalı