Hatırladıkça özgürleşir insan... - Yusuf Kaplan - Timetürk Makale Oku
Vali Yardımcısı'nden miniklere ziyaret
Müdürlükten DİDER'e ziyaret
Bütün çağrı'lar çağ'larını kurmak için vardır. Çağ'ını kur(a)mayan bir çağrı'nın varlığından da, hayat sunduğundan da sözdilemez.
Dolayısıyla çağ'ını kuramayan bir çağrı'nın bağlılarının yaşadıklarından da sözedilemez.
Bizim çağrımızın eseri olan bir çağ'ımız yoksa, çağrı'mız da fiilen yok demektir; hayata aktarılacak, hayata mânâ ve ruh katacak ses'ten de, nefes'ten yoksun demektir.
Çağ, devâsâ bir ağ'a dönüşmüş durumda. Sadece bizim için değil bütün insanlık için.
Bütün insanlık bu devâsâ ağ'da debelenip duruyor...
Tek bir uygarlığın, pagan Batı uygarlığının zihnen bütün dünyaya hâkim olduğu, bütün medeniyetlerin zihinlerini, varoluş zeminlerini ve zamanlarını yok ettiği, bütün dinlerin, bütün medeniyetlerin çocuklarını -insanlık olarak henüz farkına bile varmadığımız- bir çağ körleşmesi sorununun eşiğine fırlattığı bir ağ'da sürükleniyoruz sadece...
Ama asıl ürpertici olan bütün insanlığın devâsâ bir ağ'da sürükleniyor olması değildir. Asıl ürpertici olan, bütün insanlığın devâsâ bir ağ'da sürüklendiği yakıcı gerçeğini göremiyor olmasıdır.
Bunun nedeni, çağ körleşmesi'dir.
Çağ körleşmesi, iki düzlemde yaşanıyor: Birincisi, bütün insanlığın Batı'ya mahkûmiyeti. İkincisi de, bütün insanlığın kendinden mahrûmiyeti; yani kendi dünyasından, kendi hakikatlerini hayata geçireceği yaşama ve varolma zemininden ve kendi zamanından mahrûmiyeti.
Batılılar, modernlikle birlikte geliştirdikleri meydan okumayla, Yaratıcı fikrini, hakikat fikrini yitirdiler; insanı tanrılaştırdılar; Batı uygarlığının bütün diğer dinleri ve medeniyetleri fosilleştirmesiyle birlikte, diğer dinlerin ve medeniyetlerin müntesiplerini de, kendilerine benzettiler, kendi çağ'larının çağrı'sına mahkûm ettiler.
Sadece İslâm'ı fosilleştiremedi ve dönüştüremedi Batılılar. İslâm dünyasını fiilen işgal ettiler, paramparça ettiler ama İslâm'ı kendilerine benzetmeyi başaramadılar.
O yüzden İslâm'ı Protestanlaştırma, İslâm'ı hayattan uzaklaştırma, bunun için de “Kur'ân İslâm'ı”, “Peygambersiz İslâm” hatta “İslâm'sız İslâm” gibi projeleri dört bir koldan (hem medyatik oryantalizmle hem akademik oryantalizmle hem de fiîlî işgalllerle) hayata geçirmeye çalışıyorlar.
Müslümanlar, seküler bir zihne sahip olduklarını, seküler bir dünyada / zeminde yaşadıklarını ve seküler bir zaman'a maruz kaldıklarını farkedebildikleri zaman tarihin akışı değişecek; her şey silbaştan hatırlanacak, yeniden Müslümanlaşma süreci başlayacak biiznillah.
Hatırlama ile özgürlük arasında hem etimolojik hem semantik hem de ontolojik irtibatlar var; bizi çağ'ın ağlarından kurtarabilecek kopmaz, koparılamaz bağ'lar ve bağlantılar.
Hatırlamak, özgürlüktür; öz'ün gürleşmesi yani.
Mağripli mutasavvıf Rezzûk, “Kavaidü't-Tesavvuf başlıklı muazzam kitabında şöyle bir şey söyler: “Şeriat mübeyyendir; Hakikat muayyen.”
Hatırlama, an'ı anımsama değildir sadece. An, hatırlama eyleminin resmettiği bir noktadır. Fakat o noktada bir dünya saklıdır. Damla'da derya misali.
Hatırlama zihnin, kalbin, ruhun melekelerini aynı ânda harekete ve hayata geçirir: İnsan, bütün melekeleriyle hatırladıkça fıtratın hakikatine değer. Âyân-ı sâbiteler, fıtratta yeşerir. Kişi fıtratına değdiğinde, değebildiğinde, göz'ü görmeye, söz'ü konuşmaya, öz'ü saf haliyle oluşmaya başlar.
Yani öz'ünüz ne kadar gür'se o kadar özgür'sünüz demektir.
Öz'ünüz ne kadar güçlü ise sözünüz o kadar sahici, etkili ve etkileyici demektir.
Öz'ünüz ne kadar derinlerde köksalmışsa, “basar” (çıplak göz), “basiret”e (kalp gözüne) dönüşür, gözünüz o kadar kesin ve keskin görür, demektir.
İnsan araçlardan kurtulduğu ölçüde amaçlarını hatırlayacak, amaçlarını hatırladığı ölçüde özgürlüğüne kavuşacak, çağrısına ulaşacak, çağrı'sının çağ'ını “kurma” yolculuğuna çıkacak...
SPK, Borsa İstanbul pay piyasalarında açığa s