Erzurum-Kars yolculuklarıma bir gün ara verdikten sonra yolumuz Bayburt’a düştü. 27 Şubat’ta merhum Erbakan Hoca’nın vefatının yıl dönümü nedeniyle düzenlenen bir panele katılmıştım. Uçağa yetişmem gerektiği için konuşmam tadımlık olmuştu. Dostların ve dinleyicilerin izlenimi böyle. Anadolu Gençlik Derneği’nin davetine hayır diyemedim. Anadolu insanının samimiliğini, sıcak yüzlerini ve doğayı özlemişiz. Erzurum ile Kars’ta üniversitelerdeki programlardan sonra, dostlarımın ifadesiyle: “Hemen her gün, şehit haberleri, siyasal gerilim ve çekişmelerin olduğu bir zamanda bu programlar bir soluk aldırdı bize” dendi. Doğrusu aynısı bizim için de geçerli. Çünkü bu gerilimli ortamını anlatmak, bilgilendirmek için yorumlamaktan biz de bunaldık. Çünkü insan kanını oluk oluk aktığı, insan değerinin kalmadığı, toplu ölümlerin, cinayetlerin, suikastların, bombalamaların olduğu ve kanıksandığı şu zamanda yazmanın da neredeyse bir anlamı yok dense yeridir. Yazılanların ve söylenenlerinin karşılık bulmadığı gerçeği ile yüz yüzeyiz ne yazık ki.
Bahar mevsiminin doğallığında ve güzelliklerinde yol almak, gözlemlemek insana ferahlık veriyor. Gençliğinde doğayı doyasıya yaşamış biri için her kare önemli.
Bu hızlı akışta bir yandan insan sorunu, bir yandan bunalımlar ve gerilimlerle yoğun olan durumlar insanı fazlasıyla yoruyor, yıpratıyor. Kendimizden ve bunalımlardan kaçmak gibi bir duygu oluşuyor.
Konferansımız konu başlığı da zaten başlı başına bir sorun. “Filistin ve bölge sorunu.” Bu konu yeterince insanı yoruyor zaten. Müslümanların devletsiz, başsız ve dağınık. Uzak Doğu’dan Atlas okyanusuna kadar Müslüman topluluklar birbirine komşu ve sınır. Bu, Müslümanlar için bir lütuf ama ne yazık ki o kadar çok parçalı ki bunları bir arada tutmak mümkün değil. Düşündürmek bile zor. Zaten asıl sorun burada.
Millet olma bilincini yitirmiş olan Müslümanlar; kavim, kabile tutkularını önceliyorlar. Yeni giysiler peşindedirler. Kimlik arayışı denilen çabalar, aslında kimliklerinin yitimine neden. Çünkü bir milleti kimlik sahibi yapan ve değerli kılan dindir. Din, insanların hayat disiplinlerini sağlar ve belli ilkelere yönlendirir.
Müslüman kavimler, dinlerini devreden çıkarınca İslâm öncesi putperest pagan kültürlere sığınıyorlar. Gide gide varacakları yer orası.
Müslümanlar devletsiz. Şu kadar Müslüman topluluğun sahip olduğu devletçiklerinin ne gibi bir etkisi olabilir, nasıl bir bilinç taşıyabilir? Sorunlarının üzerinden nasıl gelebilir? Ne yazık ki Filistinli Müslümanlar dünya Müslümanlarının onurunu koruyor. Bu bir avuç insan emperyalizme, Siyonizm’e, Katolik haçlı ruhuna yalnız başına direniyor. Mescid-i Aksa’yı ve Kudüs’ü koruyor. Bütün bu devletçikleri oluşturan bir buçuk milyar insan ise sadece izliyor.
Müslümanlar ümmet bilincini yitirdi. Birbirine bağlanma yerine birbirine hasım ve düşman. Durduk yerde yeni yeni düşmanlıklar oluşturuyor. Birbirilerine sığınacakları, ortak noktalarını bulmak yerine uzlaşmazlık noktalarını öne çıkarıyorlar. Egemenlerin oluşturduğu yanılsatıcı dalgalara kapılıp gidiyorlar.
Müslümanlar ne yazık ki çok yüzlüleştiler. Bir yanıyla değerleri var, ona sahip çıkıyor gibi yapıyorlar ama bir yandan çıkara odaklanmışlar, onların peşinden koşturup duruyorlar. Sizi dinlediklerinde hak veriyorlar ama yedeklerinde mutlaka bir çok “amaları” bulunuyor.
Dava, medeniyet, millet ve ümmet bilinci yitince söylenecek bir söz kalmıyor. Makam, mansıp ve çıkar insanı peşinden koşturtuyor. Böylece şeytanın tutsağı oluyor. Siz ne söylerseniz söyleyin ne yaparsanız yapın bir yararı olmuyor.
Salonu dolduran bayan, bay, genç ve yaşlılara selam olsun. Programımızda arkadaşların ifadesiyle bir tek kişi salonu terk etti. Belli bir kişiyi veya kişileri putlaştırdıklarından, kritik edilmeyi hazmedemiyorlar. Doğrulardan kaçıyorlar. Ne diyelim sözün sahibi biz isek konuşacağız.