OĞUZ KARAHAN - Hikayeler
Okulun ilk gününde 5. sınıfın önünde dururken, öğretmen çocuklara bir yalan söyledi. Çoğu öğretmen gibi, öğrencilerine baktı ve hepsini aynı derecede sevdiğini söyledi. Ancak bu imkânsızdı, çünkü ön sırada oturduğu yerde bir yana kaykılmış ismi Mustafa Yılmaz olan bir erkek çocuk vardı. Bayan Mediha bir yıl önce Mustafa yı izlemişti ve diğer çocuklarla iyi oynamadığını, elbiselerinin kirli olduğunu ve sürekli olarak kirli dolaştığını gözlemişti. İlave olarak Mustafa tatsız ol
abiliyordu. Bu öyle bir noktaya geldi ki, Bayan Mediha onun kâğıtlarını büyük bir kırmızı kalemle işaretlemekten, kalın çarpılar (x ) yapmaktan ve kâğıdın üstüne büyük? F? (en düşük derece) koymaktan zevk alır oldu.
Adamın biri her zaman yaptığı gibi saç ve sakal traşı olmak için berbere gitti. Onunla ilgilenen berberle güzel bir sohbete başladılar.Değişik konular üzerinde
konuştular. Birden Allah ile ilgili konu açıldı…
Berber: ” Bak adamım, ben senin söylediğin gibi Allah’ ın varlığına inanmıyorum.”
EŞEK KUYUYA DÜŞER
Hayvancık saatlerce acı içinde kıvranmış, anırmış, sesini duyurmaya çalışmış. Derken eşeğin sahibi gelmiş kuyunun başına.Bakmış zavallı eşek kuyunun dibinde melül mahzun bakınıyor. Üstelik de yaralı. Bir hal çaresi düşünürken bir koşu gidip köylüleri yardıma çağırmak gelmiş aklına. Ne yapsak, ne etsek de şu eşeği kuyudan çıkarsak derken, bakmışlar ki hayvan zaten yaralı, belki de kırık çıkığı da var, çok acı çektiği de belli, artık kurtarılsa da işe yaramaz düşüncesiyle çıkarmaktan vazgeçmişler ve üzerini toprakla doldurmaya karar vermişler. Herkes eline geçirebildiği ne varsa başlamışlar kuyuyu toprakla doldurmaya.Zavallı hayvan, üzerine gelen toprakları her seferinde silkinerek üzerinden atmış.
Onlar yukarıdan atmış, eşek silkelenerek her defasında toprağı altına almış.Derken, ayaklarının altına aldığı toprak sayesinde her defasında biraz daha yükselmiş ve giderek yukarıya çıkmaya başlamış eşek.
Köylüler de şaşırmışlar hayvanın giderek yükselmesine. Onlar atmış eşek yükselmiş derken neticede hayvan yukarıya çıkmayı başarmış.Bu hikâyeyi daha önce duymamıştım. Bu hikâyeyi bana gönderen okuyucumuz altına şöyle bir not düşmüş: “Hayat, bazen bizim de üzerimize abanır. Üstümüzü toz toprakla örtmeye çalışanlar çok olur. Bunlarla baş etmenin tek yolu sızlanmak değil, düşünüp silkinmek ve kurtulmaktır. Aydınlığa bir adım daha yaklaşmaktır. Kör kuyuda olsak bile!”Ne yalan söyleyeyim.
Hikâyeyi okuduğumda taşıma suyla değirmen çevirmek, el toprağıyla yükselmek her zaman mümkün müdür sorusu geldi aklıma. Ardından, IMF’den gelecek yardımları düşündüm. IMF girdiği ülkelerden birçoğunu büyük sıkıntılara soktuğu halde, üzerimize serpilen bu toprağı (kredileri) her defasında altımıza alıp yükselebilir miyiz, yoksa hepten batar gider miyiz diye sordum kendi kendime. Konunun uzmanları soruyu daha iyi cevaplandıracaklardır. Biz bu kadarıyla iktifa edelim. (Teşbihte hata olmaz. Anlattığımız sadece bir hikâyeydi. Neyi neye benzetmiş tartışmasına girmeyelim lütfen.)
kayınvalide arasında anlaşmazlık çıkar. Tartışmalar kavgaya d...önüşür.
Gül veren ellerde gül kokusu kalır
“Merak etme! Bana bakacak yüzü kalmayanların gözü, hep sana döner!
Vakti tamam olunca bu dul kadin vefat eder, çocuklarin bakimi ise ihtiyar kadina kalir. Kadin pazara her hafata çikamiyor, ip eGiriyordu. Bir zaman baktiki altiyüz dirhem kadar ip eGirmisti, pazara götürmeye karar verdi.
- Ya Rabbi! Bu öksüzlerin, yetimlerin rizkini ver, diyerek sabah erkenden pazarin yolunu tuttu. Yolda giderken seyh Abdülkadir Geylani Hazretlerinin evinin önünden geçiyordu. Onu görünce durakladi. seyh mürüdleriyle sabah namazindan çikmisti, yasli kadini görünce duraklayarak:
- Hos geldin baci, nereye gidiyorsun?
- Bir miktar ipliGim var, pazara götürüp satacaGim.
- Ver bakalim. Benden altiyüz dirhem ip isteniyor, bunu ver de ben satayim.
- Memnuniyetle, lütuf buyurmus olursunuz, efendim dedi ve ipi verdi.
Abdülkadir Geylani Hazretleri eline aldiGi ipi saka yollu mescidin damina atinca hemen nereden geldiGi belli olmayan büyük bir kus gelip, ipi kapip gider. Kadin bu nebiçim saka diye kendi kendine söylenmeye baslayinca, müritler kadina itiraz etmemsi için isaret ettiler, kadinda daha fazla bir sey demedi.
Hazreti seyh kadina dönerek.
- Hatun canini sikma, ipliGi satmaya gönderdim, parasi gelsin ne kadar etti se alirsin.
- ipilik satildi mi?
- iplik satildi, fakat parasi henüz gelmedi. Bir hafta hadar bir zaman içinde gelir.
Kadin bir hafta sonra gelir, para henüz gelmemistir, kadina:
- Yarin gel, parani al.
Kadin, pazara niye gitmedim, simdi param elimde olurdu hayiflana hayiflana evine gitmek üzere iken, Mürütler:
- Bir gün daha sabret bakalim mevla ne gösterecek, derken bu isin sade bir saka olmadiGinin farkinda idiler.
Ertesi gün oldu. Abdülkadir Geylani Hazretlerinin huzuruna o ana kadar görülmeyen bir heyet geldi. Bin altin takdim ettiler. Müritler heyete bu kadar paranin ne olduGunu, niçin seyhe takdim ettiklerini sordular. Gelenler tüccar olduklarini belirterek:
- Altinlar Hazreti seyhindir. Denizde yolculuk yaparken firtina sebebiyle geminin yelkeni delindi, yol alamaz olduk, denizin ortasinda kalacaktik. Kaptana bir çaresi yok mu diye sorduGumuzda:
- Altiyüz dirhem ip olsa geminin yelkenini onarir, yolumuza devam ederdik ama, su anda nerede bulacaGiz, dedi.
Biz ellerimizi kaldirarak Allaha dua ettik ve duamizda:
- Ya Sultanul Arifin bize altiyüz dirhem kadar ip gönder, sana bin altin vereceGiz diye yalvardik. Bir de baktik ki, bir kus gelip altiyüz dirhem ipliGi geminin güvertesine birakip uçtu gitti. simdi o adaGimizi yerine getirdik, dediler.
Tüccarlar ayrildiktan bir müddet sonra, ihtiyar kadin gelip sordu.
seyh bin altini kadina verirken:
- Benim satisim seninki kadat kârli olmus mu?
Kadin bir anda zengin olmustu. Abdülkadir Geylani Hazretleri'ne tesekkür ederek huzurdan ayrildi.