İyi ki doğdun Leyla ile Mecnun! - 1 - Ranini.tv
Bu afişe İsmail Abi'yi koymayanlar utansın!
Çok değil, 7 yıl kadar önceydi… Yerli dizi sürelerinin 160 dakikaya dayandığı bugünden bakınca yıldızlar kadar uzakmış gibi gelebilir ama dizilerin 70-90 dakika uzunluğunda olduğu ve prime time'da iki kuşak dizi yayınlanabildiği zamanlardı. Sosyal medyanın hayatımıza yeni yeni girdiği ve bir fısıltı gazetesi işlevini gördüğü zamanlardı. Twitter'ın bugünkü kadar bilinmediği, dizilerin her bölüm kendilerine etiket (hashtag) seçmediği,* dolayısıyla Twitter'da gündem olmanın ancak kendiliğinden gelişen bir şey olduğu zamanlardı.
Çok değil, 7 yıl kadar önceydi, 9 Şubat 2011 tarihinde TRT 1 ekranlarından bir kıvılcım düştü içimize, böylesine alevlenip büyüyeceğini, unutulmazlardan olacağını hiç düşünmediğimiz...
Büyük beklentilerle yola çıkmamıştı, büyük iddiaları yoktu, bir süredir pek de izlenmeyen TRT'ye yeniden seyirci kazandıracağı ve hatta o güne dek çeşitli yollarla ödenmiş TRT paylarının helal edilmesine neden olacağı muhtemelen kimsenin aklına gelmemişti.
Televizyonun bize büyük aşkları, mutlu sona yazgılı masalları, şatafatlı hayatları, kusursuz iyileri, sınır tanımayan kötüleri ve tüm hikâyeleri en estetize edilmiş haliyle sunmayı vaat ettiği yapay bir ortamda, en olağan ve gerçekçi haliyle ekranlarımızdaydı. Eve girerken ayakkabısını çıkarıp terliklerini giyen karakterin, içine göçen terliği giyemeyip öfkelenişini de gördük, esas oğlanın perde takarken omzunun tutulmasını da. Buna karşılık, astral seyahatten çölde soğuk su aramaya, saatli maarif takviminin içine düşmekten rüyasına giren ak sakallı dede ile "koyniş koyniş" yatmaya, Dostoyevski ile ev arkadaşı olmaktan zamanda yolculuk yapıp bizzat Fuzulî'den ayar almaya pek çok gerçeküstü temayı da gördük ve hiç yadırgamadık. Çünkü gerçeküstü olanın gerçeğe en çok yaklaştığı yerde hareket ediyor ve bütün varlığıyla umut veriyordu.
Kazananların değil, her denemede kaybedenlerin, yine de denemekten vazgeçmeyenlerin ve yenilgilerinden illâ ki ders almak zorunda olmayanların hikâyesiydi. Alametifarikası bu tür klişelere sırtını dönmekti, kendi çölünde kaybolanların hikâyesiydi çünkü.
İlk bölümün yaklaşık 15 dakikasını brit peşinde koşmaya ayıracak kadar yeni ve iddiasızdı.
Zamanla kendine, gündelik yaşamdaki etkisini hâlâ koruyan bir dil yaratan ve mütevazı hikâyesini bu kendine özgü dille anlatan, bolca gülen ve güldüren ama ağlamak ve ağlatmaktan da geri durmayan, edebiyatın ve sinemanın kült eserlerinin yanı sıra ortak hafızamızdan ve popüler kültürden de beslenen, iyiye iyi, kötüye kötü demekten çekinmeyen, TRT ekranından bizzat TRT'yi eleştirebilen, internetime dokunma, yerli dizi yersiz uzun gibi güncel isyanlara destek veren, sansüre karşı kendi orijinal çözümlerini geliştiren, kendi bant reklamını, ürün yerleştirmesini, kamu spotunu kendisi yapan, her şeyiyle bambaşka bir diziydi. O kadar farklıydı ki, ekranın bir diğer farklı işi olan Behzat Ç. ekibiyle yaptıkları, yerli ekranın en sağlam ortak bölümü (crossover), Behzat Ç. izleyicisine bile bir tuhaf gelmişti.
103 bölüme yedi (rakamla, 7) Leyla sığdıran ve Mecnun'u defalarca yakan, aşkı da acıyı da, Mecnun'un sevmesini de ölmesini de içimize kazıyan, gerektiğinde arabesk olmaktan (ve ötelenmekten) hiç çekinmeden kendi sözünü söyleyen bir hikâyeydi ve çöle düşürdüğü Mecnun'una bizzat Fuzulî'nin ağzından "Sende Mecnunluk istidadı yok" dedirtecek kadar ne olduğunun (ve ne olmadığının) farkındaydı.
Murat Menteş'in şahane romanı Dublörün Dilemması, L&M içinde gördüğümüz pek çok kitabın ilkiydi.
Shakespeare'den Edgar Allan Poe'ya, Leonardo Da Vinci'den Hipokrat'a pek çok büyük insana yer verdi, pek çok iyi kitabı, şiir ve şairi konu etti ve genç seyirciye tanıttı, yıllarca televizyondan uzak durmuş bir kesimi yerli dizi izlemeye, yerli dizi seyircisini de gönderme avcılığı yapmaya alıştırdı.