onikidensonragüzelleşir: Aralık 2009
Gönderen bazı.ağaçlar.kesilmelidir.dedi zaman: 04:02 Hiç yorum yok:
Gönderen bazı.ağaçlar.kesilmelidir.dedi zaman: 02:28 Hiç yorum yok:
Hayal ettiğim şeylerin , gerçek olma ihtimalinden korktuğumu kabul edebilmem için zaman geçmesi gerekti. Huzursuzluğuma tapıyordum ve hayallerimde huzur vardı. Huzursuzluk beni mükemmelliğe taşıyordu, zihnimdeki düzeni ona borçluydum. Bazı kimseler gibi olmanın tek yolunun onlar gibi doğrulmuş olmaktan geçtiğini anladığımda, hayallerimi değiştirmeye karar verdim. Hem gerçekleşmesinden korktuğum hayaller, zaman kaybıydı. Bense safkan bir pragmatiktim. Okuduğum dönemler mi kendimden uzaklaştığım zamanları yaratıyor ve şifa veriyordu yoksa kendime tahammül edemediğim anlarda mı kitaplara sarılıyordum, öğrenmek istemiyorum. Sadece sıkılmadığım tek şey okumak. Okuyabildiğim tek şey de, sebepsiz huzursuz yazarların , karanlık ama yoğun kitapları. Karanlığa mı yoksa yoğunluğa mı hayranım, bilmek istemiyorum. Hayran olabildiğimi görmek, merak etmem anlamına geliyor, ve merak da sormak olmasa da en azından izlemek demek. Bu da sürdürmek demek oluyor. Sürdürmek istiyorum.
Gönderen bazı.ağaçlar.kesilmelidir.dedi zaman: 19:27 Hiç yorum yok:
Zamanı anlatsın bana. Kendi zamanını. Ağzında bir mavi kuş şarkısıyla beraber çiğnediği hani.rüyalarından bahsetsin. Kendimi düşünmemem için kendini önüme sersin. konuşsun. Anladın mı diye sormasın. Anladım tabi. Duymak anlamaktır zaten. Rengim kalmamış olabilir, şikayetçi değilim. Ama bildiklerimi tekrar sormak huyum olmasın istiyorum. Bir rüzgar varmış. Bir adım uzağında insanın. Kendini rüzgara vereni anlatırmış masalcı, ben adımımı geri atmak üzereyim. Rüzgarlara karışmadan da yaşamak, başkası için, izlenesi hayat. Niye diye sormaya başladıktan sonra, mişli geçmiş zaman başlıyor. Niye dediysen eğer, ölüyor. Niyeyle başlayan cümleler, aslında ölü doğuyor. Aklım, mideme vuruyor.Arkası dönük, giden insan resimleri gözüme güzel göründü hep. gözümü kırpmadan bitek sırtlara bakabildim diye. Dokunduklarını anlatan kimse, kelimelerimden çalıyor. Yüklediğim anlamlar, yük oldu çeşit çeşit. Yürürken bile sokakları özlüyorum. Kendimi ışığa koydukça, karanlıkta aldığım kokuları arıyorum. Bardağımdan içime dökülen sarılar, sende ilk duyduğum koku. Belkide sokaktaydık diye. Yerden yüksek oynarken sen, uzanmam gerekti boynuna, dert etmedim, biliyorum, eğilebilsen, gelirdin sen de. Bakmanın görmek olduğu zamanlar, konumuz senken, o zamanlar. Yine de niyetim bir hikaye anlatmak değildi. Zaten sen, hikaye değil, ifadeydin. Devrik cümleyle etkiyi artırmasam da olurdu, masal anlatmayacaktım.
Gönderen bazı.ağaçlar.kesilmelidir.dedi zaman: 19:19 Hiç yorum yok:
Gönderen bazı.ağaçlar.kesilmelidir.dedi zaman: 21:34 Hiç yorum yok:
Karanlıkta bacaklarım, karnın,güzel ayağın, damarların. Sessizlikte iki soluk her şeyden sakin. Huzur odalarda bitek. Kapının dışı uçurum. Senle ben buradan çıkmayı reddedebiliriz. Ama dışarıda hayat var. Geri kalmak benim korkum, senin huyun.
Bir kitabın sayfalarını rastgele açıp satır seçtiğimiz günlerdi. Önce sağa sola, sonra sayıya karar veriyorduk ve tuttuğumuz satırla eğleniyorduk. Sıkılmayı unuttuğum az zamanlardandı. Çok kahkaha vardı. Geniş koltuklarda şekilsizce oturup, eski döşemeye ayak vuruyorduk. Sipariş alan ev sahipleri, hiç bi zaman ne söylediğimizi tek seferde anlamıyorlardı, anlasalar da yüzlerine bakınca anlaşılmıyordu.
Bir tutam saçın kulağı sarışını satırlarca anlatmışlardır, duydum, yabancısadım, alıştım, anladım. Duvarlardan değil de etinden geçen süper kahraman olmak var. Gıdıklamak, bazen. Histerik kahkahalar duymak.
Yazmam kusmam gibiydi. Kalemi bırakıp bir kamyonun ışığına bakmaya başladığım an yeni bir bulantıyla saçlarımı toplayıp , kafamı eğiyordum deftere.
Hepimiz hayattaki sanatın peşindeydik ve daha şiirsel yaşamak için ölüyorduk ama kimsenin şiir için ölmeye niyeti yoktu. Biz sinema severdik ve ayna karşısında rol çalışan küçük insan takımında oynuyorduk. Bir yazıyı romana dönüştürecek kadar büyümedimmi yoksa ayrık cümleleri daha mı çok sevdim bilmiyorum ama okuma zevkimi dört kitaba sıkıştıran o adama küfretme hakkımı şimdilik kullanmıyorum. Beğendiklerim ve inanamadıklarım giderek azalıyor ve sabırla yaşadığını düşündüğüm insanın, özüne malum eylem yapıldıktan sonra hala nasıl yaşadığını sorguluyorum. Pisliğe ve şiddete merakın kaynağını bilmek istiyorum. Utanç genetikmi yoksa sosyolojikmi merak ediyorum. Kişisel olmayan bir intihar düşünemiyorum ve anlam karmaşası yaşayan tüm tasvirleri duvarlara çarpasım var, güzel olmayan bir söze tahammülüm yok ama yinede güzel bir erkek sesi için katlanıyorum şu Dakka. Bir kitabın beni diriltmesini büyü diye algılıyorum.
Gönderen bazı.ağaçlar.kesilmelidir.dedi zaman: 21:24 Hiç yorum yok:
Çıkmamalıydık suların sıcaklığından, kadının yedi kat derininden, cennetin yedinci katından, bırakmamalıydık kendimizi insanlar ortasına. Yorgan altı muhabbet etmeliydik, tek yaşam müddetinde. Reddetmeliydik. Vazgeçmeliydik. Beklemek, beklerkenki meşguliyetten ibaret. Beklemek, başka türlüsünü edememek. Mecburiyet.
Gönderen bazı.ağaçlar.kesilmelidir.dedi zaman: 21:15 Hiç yorum yok:
Gönderen bazı.ağaçlar.kesilmelidir.dedi zaman: 21:14 Hiç yorum yok:
İnsanın içi vücudunun neresindedir? Karın boşluğunun az yukarsına mı denk gelir? İç geçer, iç acır, iç kaynar. Dökülünce yeniden mi dolar? İçinin alabileceklerinin hesabını yapan insan, ne yalancıdır kendine. Zorunda kalınca yutulanlar, yutarım deyip de kusulanlar, içimizin başına gelenler. İç bilinemezdir. İçimden geçeni kimse bilmez, deme boşuna, sen de içine bihabersin. İçi dışı bir, tekerlemedir. Çünkü hep içi bin, dışı birdir. İçler, hayvanat bahçeleridir. Kuşlar, kelebekler göçünce, soğuk kanlılar gelir. İçini dökmek, mecaz değil, tek yolu basbayağı tükürmektir. Birine içini dökmek, fizikseldir. İçini dökmenin tersi içine dönmektir, güvenli farzedilir. En çok yaptığımız şey içselleştirmektir. Küfrü, öfkeyi, asık suratları, pisliği içimize katarız. En az yaptığımız şey içselleştirmektir. Sahip çıkacaklarımızı balkondan atarız. İç, İ’dir. İç, Ç’dir. İnsan Çekirdeğidir. Yapılması en faydalı şey, güneşte kurutulup yenmesidir. İçi içini yedikten sonra, insan rahat eder.
Gönderen bazı.ağaçlar.kesilmelidir.dedi zaman: 21:13 Hiç yorum yok:
Alışmaktan geldi hep başa, başım ağır geldi, açtım baktım, hava. Hatırla-ma-ma hastalığı bu belli ki, en çok aklımı kazıyorum, aklım ağırken boş çıkıyor, şaşıyorum. Ben her şeyi herkesten eksik mi biliyorum? Zamanı öğreten mi olmamış? Deselerdi ya, zaman, öylesine, zaman sana bana, hepimize. Akıl bulanıklığı mı, ruh daralığı mı, iki hayat, doğum yeri aralığı mı, buluşmuyor baktığımız yerler. Eski oyunları oynamak, eski yüzleri görmekten daha iyi geliyorsa, anlamı ne , bulmak mı gerek? Gerekliliklerin listesi, o listedekilerin derecesi, tutuşturun elime.insanlık halime dönmeme iyi gelsin diye. Uyuş-turucu, sus-turucu. Fikirler vardı aklımın içinde, ne zaman istersem çağırırdım, gelirdi. Hisler vardı yanında, serili, serpili. Ben olmak ne zor şey. Baş başa kalmak, boş-almak.
Gönderen bazı.ağaçlar.kesilmelidir.dedi zaman: 21:12 Hiç yorum yok:
Biz kimseyi kurtarmak için üç başlı köpeği çalgımızla uyutacak kadar cesur değildik, zaten elimizden aldılar diye baharları kışa çevirecek kadar da sevmemiştik kimseyi. Etimizi didikleyen kuşları dikmemişlerdi başımıza ceza diye, yada bayır aşağı yuvarlanan kayaları yukarı itmeye çalışmıyorduk. Suyumuz da vardı içmeye. Mevsim değişikliğinden mi ne, yine de yaşamak bize zor geldi.
aslında sıcağı ister.kapalı ağızlara tahammül eder. iyi olacak diyen gözler varsa eğer. tenindeki balığa tutunup yüzmek ister. bir boyunda atan damardaki hayat yeter. yalın ama gerçek. tatlı ama telaşsız. kelebek besler. parmağına bırakayım die. bir kelebek adımı kadar iz bırakmak ister. belki burnundaki kıvrım yatak olur diye bekler.o kadar küçük,o kadar çocuk.bir yer aç. her neresiyse yeter. sendeyse eğer.
Gönderen bazı.ağaçlar.kesilmelidir.dedi zaman: 17:05 Hiç yorum yok:
Gönderen bazı.ağaçlar.kesilmelidir.dedi zaman: 17:01 Hiç yorum yok:
Gönderen bazı.ağaçlar.kesilmelidir.dedi zaman: 16:59 Hiç yorum yok:
Gönderen bazı.ağaçlar.kesilmelidir.dedi zaman: 12:50 Hiç yorum yok: