«Bir çift ayakkabı almak zorunda kaldım ve onları özel bir teklifte buldum. Geçen hafta aldığım elbiseyle eşleşiyorlar ». "Otobanda arabamı hızlandırmak zorunda kaldım çünkü arkamdaki arabalar hızlandı ve beni daha hızlı sürmeye zorladı." «Bu pastayı yedim çünkü sonuncusu ve buzdolabında yer açmak zorunda kaldım». «Biraz beyaz bir yalan kullanmak zorunda kaldım; çünkü kız arkadaşımın duygularını incitmek istemedim ».
Hepimiz bunu zaten yaptık. Çocukken başladık, yetişkin olarak devam ettik. Yapmamamız gereken bir şey yaptığımızda, kendimizi suçlu hissetmemiz gereken şeyleri daima yaparız. Fakat kendimizi suçlu hissetmiyoruz çünkü yaptığımız şeyi yapmak için iyi bir nedenimiz olduğuna inanıyoruz. Bize en azından o zaman - bizim için gerekli olanı yapmamızı sağlayan bir ihtiyaç gördük ve bu kimseye zarar vermedi. Buna (kendini) haklı gösterme denir ve çoğumuz farkına bile varmadan bunu yaparız. Eylemlerimizin sorumluluğunu üstlenmemize engel olabilecek bir alışkanlık, bir alışkanlık haline gelebilir. Koca ağzımı açtığımda ve dostça ya da eleştirel bir şey söylediğimde sık sık kendimi haklı çıkarırım.
Evet, şimdi ve sonra düşmanca şeyler söylüyorum. Dilin kontrolü zordur. Kendimi haklı çıkardığımda, suçluluk duygularımı (neredeyse) ortadan kaldırıyorum ve yorumlarımın alıcının ruhsal olarak öğrenmesine ve büyümesine yardımcı olduğumdan memnun hissetmeme izin veriyorum.
Gerekçemiz bizim için birkaç şey yapar. Başkalarına üstün hissetmemize yardımcı olabilir. Borcumuzu elinden alabilir. Haklı olduğumuzu ve yaptığımızın tamam olduğunu düşünmemize yardımcı olur. Olumsuz sonuçlarla karşılaşmayacağımız bir güvenlik hissi verebilir bize. Değil mi? Yanlış! Kendi gerekçeniz bizi suçlu yapmaz. İşe yaramıyor, sadece bize yanlış davranışı iyi geçebileceğimiz konusunda yanlış bir fikir veriyor. Bizi suçsuz yapan bir gerekçe var mı? Tanrı'nın gözlerindeki gerekçelendirme, haksız günahkarların İsa tarafından haklı çıkarıldığı bir eylemi tanımlar.
Sadece Tanrı'dan iman ve iman yoluyla haklı çıkarımız, bizi suçluluktan kurtarır ve O'nun için kabul edilebilir kılar. Haklı olması bizim kendimiz gibi değil, bu sayede kendimizi masum bir şekilde yanlış yaptığımız için iyi nedenlerle suçlanmadan canlandırmaya çalışıyoruz. Gerçek gerekçe yalnızca Mesih aracılığıyla gelir. Tanrı'nın bize bir kalite olarak yerleştirdiği onun doğruluğu, ama bu bizim değil.
Mesih'e olan inancımız gerçekten haklı çıkarsa, artık kendimizi haklı çıkarmak zorunda değiliz. İlahi gerekçeler, kaçınılmaz olarak itaat işlerine yol açan gerçek inanca bağlıdır. Rabbimiz olan İsa'ya itaat etmek, bu makalenin başında belirtilen şartlar dahilinde bize kendi sorumluluğumuzu ortaya koyacaktır, böylece onlara uygun olabiliriz. Güdülerimizi tanıyacağız, sorumluluk alacağız ve pişman olacağız.
Gerçek gerekçelendirme, yanlış bir güvenlik hissi vermez, aynı zamanda gerçek güvenlik sağlar. Sadece kendi gözlerimizde değil, Tanrı'nın gözünde olacağız. Ve bu çok daha iyi bir durum.