Motosiklet ile Doğu Karadeniz (3370 km) – 2. Bölüm
Yayınlandı: 17 Eylül 2017 / Motosiklet, Motosikletli Gezilerim
Sabah Samsun’da uyandığımızda hava yine kapalıydı ancak yağmur yoktu. Hedefte Ordu sahil yolu üzerinden Giresun’a varmak vardı. Kahvaltıyı yolda yaparız diyerek düştük yola.
Samsun’dan Fatsa’ya kadar, hafif yağmur çiseleri ile birlikte sürerken, yola çıktığımızdan beri ilk defa ıslanıyorduk. Ama hem Emre hem de ben de emindik ki, Karadeniz bize gerçek yüzünü göstermeden bırakmazdı 🙂
Fatsa’nın hemen girişinde (Samsun’dan gelirken) sağda, “Dayının Yeri” adlı minik bir kahvaltıcı var. Hem kahvaltısı lezzetli hem de fiyatları uygundu. Bu nedenle yolu düşenlere tavsiye ediyoruz.
Fatsa’yı çıkar çıkmaz yol ikiye ayrılıyor. Bir tanesi yeni yapılan ve doğrudan Giresun’a giden yol, diğeri ise sahilden Perşembe’ye giden yol. Biz elbette ki sahilden gideni tercih ettik 🙂 Yağmurun da artık sağanak kıvamına geldiği süre boyunca sahil yollarından tırmanış ve inişler yaparak Perşembe’ye indik. Aslında açık bir havada muhteşem kareler yakalabileceğimiz bu yolda elimizde birkaç yağmurlu ve sisli hava fotoğrafı kaldı.
Perşembe’de, çok anlatılan “Uzun Saçlının Yeri” adlı çay içebileceğimiz mekanı sorduğumuzda, bize geride kaldı dediler. Eğer bu mekana gitmek isterseniz Perşembe’ye varmadan önce sormanızda fayda var 🙂 Biz o yağmur altında geri dönmek istemediğimiz için Boztepe’ye doğru devam ettik.
Ordu, Samsun’a göre daha küçük, daha az gelişmiş ancak daha sevimli geldi bana. Zaten doğuya ilerledikçe her şehir bir öncekinden daha da güzel geliyor gözünüze.
Boztepe’ye teleferikle çıkıp çay içtikten sonra “Ordu Texas” isimli yazımda daha önce paylaştığım, Vespa ile Amerika kıtasını ve Avrupa’yı gezen Osman Amca’yı ziyarete gittik. Hem elini öpüp bayramlaştık, hem de hikayalerini kendi ağzından birkez daha dinledik (Elimdeki videoları toparladıktan sonra Osman Amca için ayrı bir video hazırlayacağım).
Ordu’da pide yemek isterseniz (ki istemenizi öneririm 🙂 ), hemen meydanda meşhur bir pideci var. Hatta adı da zaten “Meşhur Pide“. Bizim yediğimiz kavurmalı ve kuşbaşılı pidelerin ikisi de harikaydı. Benim daha önce okuduğum yazılarda Boztepe’deki pidecileri önermişlerdi ancak Ordu’da yaşamış olan arkadaşlarımın önerisiyle gittiğimiz bu mekanda 10 dakika kadar yer beklememize rağmen pidenin tadı gerçekten buna değdi.
Karnımızı doyurduktan sonra yola düştük, ancak saat de zaten geç olmaya başlamıştı. Ordu’da hesapladığımızdan fazla zaman kaybettiğimiz için Giresun’a akşam üstü varabildik. Oteli bulup yerleşmek, üzerimizdeki eşyaları kuruması için asmak, biraz dinlenmek derken akşam oldu ve Giresun’u gezemedik.
Özellikle rotayı hazırlarken yol üstünde olan birkaç yeri işaretlememe rağmen uğrayamadık. Belki bu geziyi havanın daha geç karardığı temmuz ayında yapsak ve hava da güzel olsa hepsini yapabilirdik ancak yediğimiz yağmurdan sonra ikimizin de durası gelmemişti. Giresun’a dair elimizde kalan tek fotoğraf, Giresun Kalesi’nden inişte gördüğümüz manzaraydı (Kale’ye de gündüz çıksak eminim çok daha keyif alırdık).
Sabah kahvaltı sonrası Giresun’dan çıktık ve Trabzon’a geçtik. Yol üstünde Vakfıkebir sınırları içerisinde büyükçe bir çay bahçesinde mola vererek çay içtik. Hava açıktı ve yağmıyordu. Dördüncü günümüzdeki gezimizde tek ıslandığımız gün 3. gün oldu. Havanın yüzümüzde yarattığı tebessüm ile çayımızı yudumlarken, birkaç kilometre sonra Emre ile yollarımızın ayrılacağı düşüncesi ikimizi de mutsuz etmişti 🙂 Emre’nin izninin bitmesi nedeniyle İstanbul’a geri dönmesi gerektiğinden,
o Maçka üzerinden dönüş yoluna geçecek, bense daha önce Trabzon’da askerlik yaptığım ve görülmesi gereken birçok yeri gördüğüm için doğrudan Rize – Ayder Yaylası’na çıkacaktım.
Trabzon levhasının önünde pozumuzu verdik ve 4 günlük yol arkadaşlığına böylelikle noktayı koymuş olduk. Rize, Batum, Artvin ve diğer şehirlerde artık tek tabanca olacaktım.
Motosiklet ile Doğu Karadeniz (3370 km) – 1. Bölüm