akp – haganbey
RT @zeroospace: Şaka maka 1 günde 2 yıllık parasını çıkarmışlar twitter.com/capamaggundem/… 19 hours ago
“Hakikat dediğin nedir ki zaten? Anladığın neyse hakikat de odur” diyor Roger Zelazny, Işık Tanrısı romanında. Müsaadeniz olursa, Zelazny’nin bu estetik cümlesine kaçak kat çıkmak istiyorum; “Hakikat dediğin nedir ki zaten? Anlamak istediğin neyse hakikat de odur”. Bence, 1995’te hakkın rahmetine kavuşan Zelazny, sosyal medya ve internet devriminin bizi getirdiği yeri görseydi beni mazur görürdü.
Malumunuz sosyal medya iletişimi, markasından siyasetçisine, futbolcusundan stk’sına artık olmazsa olmaz durumda. Fakat bu “iletişim”in niteliği, özellikle “siyasi iletişim”in niteliği konusunda genişçe bir parantez açmak elzem.
Türkiye açısından sosyal medyanın önemi muhtemelen Gezi Direnişi ile tavan yaptı. O güne kadar pek de hassasiyet gösterilmeyen sosyal mecralar bir anda direnişin birincil aktörüne dönüştü. Tıpkı Mısır, Suriye, Tunus’ta olduğu gibi. Sosyal medyanın, en büyük kötülüklerin kaynağı ve Türkiye’yi yıkmak isteyen üst akıllı kaçak dövüş ustalarının manipülasyon aracı olduğu ifade edildi iktidar tarafından. Bu duruma karşılık, görünür manipülasyonu azaltıcı önlemler almak yerine karşı-manipülasyon silahı kuşanıldı. Doğrudan devlet tarafından yönetilen dev bir sosyal medya ekibi göreve başladı. Büyük yazılım firmalarından milyon dolarlar verilip, gözetleme yazılımları satın alındı. Bunun haricinde de iktidar sahiplerinden nemalanmak amacıyla karşı-manipülasyon yapan troller, kanaat önderleri, ideolojik hesaplar ortaya çıktı. Dolayısıyla iktidar sahiplerinin ağzıyla “offline”da konsolide edilen kitleler, sosyal medyada da benzer bir sürece tabii oldular.
Türkiye’nin siyasi durumu kötüye gittikçe (doların uçuşa geçmesi, barış masasının devrilmesi, Suriye ve Irak’a müdahil olmamız, HDP vekillerinin tutuklanması, gazete/dergi/televizyonların kapanması vs), sosyal medyada konsolide edilmeye çalışılan kitleler de daha sert bir üslupla karşılaşmaya başladı. Başta Cumhurbaşkanı olmak üzere neredeyse tüm iktidar üyelerinin “Eyyy Almanya…” “Eyyy Avrupa Birliği…” çıkışlarının toplumda bir karşılık bulmaması olanaksızdı.
Saadet Oruç, Cumhurbaşkanı Başdanışmanı
Dolayısıyla, yukarıda basitçe anlatmaya çalıştığım tüm bu sürecin sonunda bugün, anlamsız şekilde politize olmuş bir kitle var. Yozgat’ta çiftçilik yaparak yaşamaya çalışan ilkokul mezunu birinin, muhtemelen daha önce hiç duymadığı bir konu hakkında Twitter’da “Eyy Almanya” diyerek söze başlaması, rol model gördüğü kişilerin basit bir izdüşümünden fazlası olsa gerek. Çiftçi siyasete bulaşmasın demiyorum elbette, ancak öncelikli derdi mahsulünü iyi fiyattan satmak, ilacı, mazotu ve tohumu daha ucuza almak vs olması gereken çiftçinin, hayatını birincil olarak etkileyen bu konulara hiç girmeden, Avrupa Parlamentosu’nun Türkiye üzerine verdiği bir tavsiye kararını ya da Anayasa Mahkemesi’nin aldığı bir kararı eleştirmesi toplumsal bir zehirlenmenin semptomu oluyor bana göre. Buna Hakikat Zehirlenmesi de diyebiliriz pekala, hem ironik de olur.
Abrurrahim Boynukalın, kısa zaman öncesine kadar AK Parti Gençlik Kolları Başkanı’ydı. Şimdi Gençlik ve Spor Bakanı Yardımcısı. Yukarıda, Hakikat Zehirlenmesi dediğim şey o kadar derine işlemiş durumda ki, şehitlik isteyen, şehitliği kutsayan birinin bedelli askerlik yapmış olması absürtlüğü kimseye garip gelmiyor.
Bu örnekte de Avrupa Birliği’nin ekonomik ve toplumsal durumu hakkında fikir beyan eden eski Maliye Bakanı, şimdinin Başbakan Yardımcısı Mehmet Şimşek ve ona cevap yazan, dahası onu Başbakan Binali Yıldırım’a şikayet eden bir kişiyi görüyoruz. Artık hiç kimsenin fikir beyanına, tek merkezden çıkan sözler haricinde yeni sözlere tahammülü yok. “Düşük profilli başbakan” ihtiyacı tam da bunun göstergesi aslında. Hakikat mi? Boşver. Herkes aynı şeye inanınca hakikate ihtiyacımız kalmayacak.
Son olarak, bu hakikat zehirlenmesi CHP, HDP vs kitlelerde de fazlasıyla var. Akıl yerine reflekslerle hareket edildikçe de bu devam edecek. Durup düşünmek, şüpheye düşmek bu delilik anında yapabileceğimiz en iyi şey muhtemelen.
By haganbeyde Davarizm, Güncel Mart 2, 2017 Mart 2, 2017 735 WordsYorum bırakın
Geçenlerde Çağıl M. Kasapoğlu’nun blogunda 2012 sonunda yayınlanmış, “Ömer Çelik, Hegel, Marx ve Gramsci” adında bir makaleye denk geldim.
Şimdinin Kültür ve Turizm Bakanı, makalenin yayınlandığı dönemin ise AKP Dış İlişkilerden Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı Ömer Çelik, Ingiltere’de King’s College Üniversitesi’nde bir konferansa katılmış. Öğrencilerden biri de “Hegel, Marx ve Gramsci’nin Türk siyasetindeki yeri nedir? Ne olabilir?” diye bir soru sormuş. Ömer Çelik şöyle bir cevap veriyor;
“Avrupa’daki sağ ve sol Türkiye’de yer değiştirdi. / Sol gelenek devlet üzerinden, devletçilik üzerinden ekonomik gelişme sağlanacağını düşünmüştür. Sağ gelenek ise ekonomi, ekonomik gelişme üzerinden demokratikleşmenin sağlanacağını düşünmüştür. / Egemenliği politik iktidar olarak kabul edelim. Hegemonyayı da kültürel iktidar olarak kabul edelim. AK Parti’den önce politik iktidarı elde edenler, halkın sahip olduğu kültürel iktidarı reddediyorlardı. / O kültürel iktidar üzerinden politik iktidarı elde etmeye çalıştığınızda, önünüze çeşitli siyasi engeller çıkabilir. / O sebeple kültürel iktidarı temsil eden partiler çevre partiler olarak kaldı, politik iktidarı temsil eden partiler merkez partiler olarak ortaya çıktı. / … bu gerilim sonucunda politik sistem çöktü. / AK Parti kültürel iktidarı temsil ederek politik iktidarı yeniden kurguladı. Yani AK Parti bir bakıma kültürel iktidar ile politik iktidar ilişkisindeki praksis noktasıdır Gramsci’nin tabiriyle. / Dolayısıyla AK Parti burada yeni bir politik iktidar alanı, yeni bir egemenlik alanı kurmuş olmuyor, tam tersine halkta temsil edilen değerler üzerinden egemenliği yeniden inşa etmiş oluyor. / Bölge halklarının temsil ettiği kültürel iktidarın politik iktidara dönüşme süreci Arap Devrimi’dir, bunu tam olarak destekliyoruz. / Dolayısıyla 10 yıl sonra 20 yıl sonra AK Parti siyaset sahnesinde bu kadar güçlü olmasa bile, halklar var olacağına göre, bu kurulan politik sistem gücünü kültürel iktidardan alacağı için devam edecektir…”
(Not: Üstteki alıntıda / işareti kullandığım yerler önceki ve sonraki cümle arasında başka cümle olabileceğini gösteriyor. Her ne kadar Çağıl Kasapoğlu’nun makalesinde cümleler art arda olsa da aynı tırnak içinde yazılmamış. Arada farklı bir şey söylenmiş olma ihtimali var, not düşelim.)
Açıkçası, Ömer Çelik’in söyledikleri ilgimi çekti. Hele ki kamusal alanda sadece vasatlığın görünürlük kazanabildiği günümüz siyasi ortamında AKP politikalarını Marx, Gramsci gibi taşaklı teorisyenler üzerinden açıklamaya çalışmak nereden baksan önemli mesele. Gerçi konuşma 2012’de gerçekleşmiş. Ama ben Ömer Çelik’in bugün de aynı düşüncelerin arkasında olduğunu düşünüyorum. Zira Ömer Çelik’in devrim olarak adlandırdığı “kültürel iktidarın politik iktidara dönüşme süreci”, Gezi sonrasında neredeyse tüm AKP yetkilileri tarafından defalarca zikredilen “Milli İrade” lafıyla, “Sandığa gel” atarıyla temsil edildi, halen de ediliyor.
O zaman soru belli; Bir meşrulaştırma aracı olarak “Çoğunluk”, kamusal alanda her durumda geçerli bir kriter olmalı mıdır?
Adolf Hitler’in (söylediği iddia edilen) meşhur “İnsanların çoğunun muhakeme yeteneğinin olmaması, muktedirler için ne büyük bir nimettir” lafı halen geçerliliğini koruyor. Hele ki Türkiye gibi katliamlarla dolu geçmişiyle barışması daha zor olan ülkeler için, muhakeme yeteneği olan bireyler toplumdan dışlanması gereken ve düzenli olarak marjinalleştirilen kişilere dönüştürülür. Türkiye tarihinde azınlıkların tamamına sistematik olarak bu marjinal yaftası yapıştırıldı, hala da yapıştırılmaya devam ediyor. Gezi zamanı Tayyip Bey’in ağzından düşmeyen “marjinaller” lafını hatırlayın. Yahut, Gezi Parkı’na polisin gireceği zaman “sizler iyi çocuklarsınız ama aranızda marjinaller var” diye anons yapan polis müdürünü hatırlayın. Marjinalin sınırını belirlemeden “makbul”u tanımlayamazsın. Buna bağlı olarak da marjinallik eşiği ne kadar düşerse, o kadar diktatörleşme olur diyebiliriz herhalde.
Madem günümüz baskın siyasi gücü AKP ve İslam, örneğimizi de o taraftan verelim. Cahiliye döneminde Arap coğrafyasındaki bazı kabilelerde kız çocuklarının diri diri toprağa gömüldüğü bilinmektedir. Bunun Arap coğrafyasının tamamında geçerli bir gelenek olduğunu varsayalım. Yani üstte, toplumsal dizayn çalışmasına payanda yapıldığını söylediğimiz çoğunluğun/milli iradenin/kültürel iktidarın yeni doğmuş kız çocuklarını diri diri gömerek öldürmeyi meşru kabul ettiğini düşünelim. Bu durumda çoğunluğun kanaati politik iktidara yansımıştır deyip demokrasi güzellemesi yapılabilir mi? Peki, Hz Muhammed ve Islam kültürünün yayılmasıyla beraber bu geleneğin değişmesini nasıl açıklamak gerekir? Zira bu örnekte birebir “Milli İrade’ye saygısızlık”ı görmekteyiz. Tarihsel gelişimine baktığımızda Hz Muhammed ve Islam kültürü, erken dönemlerindeki sosyal yapı içerisinde, şimdiki iktidarın küfür gibi kullandığı “marjinal”e denk düşüyordu. Ki yapısı gereği sosyal hareketlilikler, marjinalden genele doğru ilerlemek zorundadır.
Bir diğer önemli konu da çoğunluğun kanaatinin nasıl oluştuğuyla alakalı. Güncel şartları göz önünde bulundurarak konuşursak; medyanın neredeyse tamamen iktidar ya da iktidar adaylarının sözcülüğünü yaptığı, alternatif hiçbir görüşün görünürlük kazanamadığı, devlet aygıtlarının her alanda iktidarın propagandasını yaptığı bir durumda “Milli İrade”nin “İrade”sinden bahsetmek mümkün müdür? Bir aralar biraz bu konuyla da alakalı şöyle bir şey yazmıştım; “Kim kendini bir kavme benzetirse, o da onlardandır“.
Son olarak, insan davranışları ve iradeyle ilgili olarak Asch Deneyi ve Milgram Deneyi‘ni incelemek elzem.
Velhasıl, çoğunluğa güzelleme düzmek en temelinde farklı düşünceye karşı kinin ve yeni şartlar içerisinde iktidarı kaybetme korkusunun temsilidir.
By haganbeyde Güncel Kasım 11, 2014 Mart 10, 2015 1,072 WordsYorum bırakın