doğum sonrası bunalım,moral bozukluğu ya da depresyon yaşadınız mı? Nasıl başa çıktınız? (57 cevap) - Cinsellik - Doğum Sonrası Depresyon - Hamilelik - Hamilelikte Doğum Sonrası Hazırlıkları - Sayfa 4 - Nurturia
herkes çok farklı boyutta yaşamış bu dönemi. kimisini yanlızlık zorlamış, kimisini etraftakiler.
zaten olayın hormon dengesiyle ilgili sıkıntılı kısmı da var.
Bu soruyu sordum çünkü benimde çekincelerim var. o nedenle nasıl başa çıkmam gerektiğini size danışmak istedim.
birinci çekincem eşimin bakış açısı. o bayanların yaşadığı bu döneme kapris olarak baktığını düşünüyorum. Bana inanır ve anlarsa desteğini esirgemeyeceğine eminim. ama beni anlaması ve bunun naz kapris olmadığını bilmesi şart. şimdi sürekli onunla konuşarak
bu konuya hazırlamaya çalışıyorum.
ikinci çekincem annemle k.validemin nasıl geçinecekleri. hamileliğin başında 2 hafta yanımda kaldı ikisi de. biri kız istiyordu diğeri erkek. açık açık da ifade ediyorlardı. annem çok zor doğumlar yaptığından bana kıyamıyor zorunlu olursa sezeryan yapmamı istediğini
ifade ediyordu. kaynanam ise ben 4,5 kilo doğurdum. sezeryanda neymiş muhabbeti yapıyordu. daha o zamandan yanmışım dedim.yani bana yakın iki kadın arasında pres olmaktan çekiniyorum. hadi k.validem varken annem gitsin diyeceğim ama kimse annem gibi bize saçını
süpürge etmeyeceğine eminim. illa birilerine bişeyleri söylemen lazım. ama anneme bişey demeden herşeyi çekip çeviriyor.
üçüncü çekincem annemde gördüğünü duyduğunu malesef ki bu kız üzülür diye kendine saklamaz. ama bu konuyu da kendisiyle konuşucağım.
süt meselesine gelince eminim ona da laf edecek olacaktır. bir de şu büyüklerin biz kaç çocuk yetiştirdik. o öyle olmaz böyle olur bilmişlikleri. şimdiden yeni doğan sünnetine karşı olduklarını söylediler bile. Şimdi bunların üzerine hamilelik stresi de olursa bununla başa çıkmak zor olsa gerek.
oha kendime, çok abartmışım fazla uzun yazmışım kusura kalmayın farketmeden içimi dökmüşüm aslında :)
ben yazarken seninki güncellenmiş draysegul.
ne güzel atlatmışsın. kvalidenle de ilişkin gerçekten güzel idare etmişsin. belli ki o da anlayışlıymış.
ben kendi anneme bile kitaptan. internetten bişey okusam burun kıvırır.
saol önerilerin için.
evet eşinin anlayışlı olması çok önemli, ben emzirirken ilk günler göğüslerim çok acıyodu dişimi sıkardım acıdan, o da benimle üzülürdü elimi tutardı o esnada hep, o bile o kadar önemli ki çektiğim acıyı unuturdum. Kapris filan olamaz ya enteresan birşey
bu doğum sonrası dönem. Şimdi aklıma gelen bir şey mesela benim aldığım bebek tırnak makasını kvalidem beğenmemiş, kendi getirdiği ile kesmemi söylemişti de çok üzülmüş ağlamıştım bir de tavır yapmıştım kadıncağıza altı üstü tırnak makası halbuki hem de kadın
haklıydı benimki güzel değildi:) şimdi gülüyorum o hallerime
maalesef bakış açımız değişmiyor. Şöyle ki "büyüklerin hangi biriyle uğraşayım. birini ikna etsen diğeri konuşacak, bi konuda eyvallah deseler diğerine mırın kırın edecekler. sen bence hepsine kulağını tıka, bildiğini oku" der kociş. yani bu depresyon
bana hiç uğramaz inşallah:)) normal zamanda beceremediğim şeyi ruh halim karışıkken nasıl yapacaksam. pozitif bakıyorum ve uğramayacak bana uğramayacak bana diyorum.
hamilelik dönemim tahmin bile edemeyeceğiniz streslerle geçti.eşimden ayrıydım.dağın başı bir şehirde misafirhanelerde iğrenç odalarda tanımadığım kişilerle kalmak zorunda kaldım,kabiliyetsiz eksik zekalı başhekimlerle uğraştım.haksız yere mahkemeye verildim.vatandaşlıktan
çıkmayı düşündüm ve hatta planladım. doğum sonraki ilk haftamminicik bebeğimle birlikte acil servislerde geçti.%25 ihtimalle içinde bulunduğum tablonun ölümcül olduğu söylendi(ki kendimde doktorum) .1 haftalık araştırma sonunda aşırı sıvı yüklemesine bağlı olduğu ve yapılan tetkiklerin hatalı
olduğu söylendi.ve sadece özür dilendi.
ve 2 haftada maksimuma ulaşan kolikli bir minik kuzu.
günlerce süren ağlama,günlerce süren depresyon(bu arada ailem beni bırakıptatile gitti üstüne niye ağladığımı anlamayıp nankörlükle suçladılar) vede üstüne psikiyatri stajındakileri yarım yamalak hatırlayıp ben kafayı yicem diye iyice kendini beter yapan bir benn..
amaaa hepsinin sonucunda :
herşeyy bitmicek denilen herşey,ağlamalar,bu bebişebakamıcam ben düşüncelerisonra niye boyle düşünüyorum diye kendini suçlamalar hepsi ama hepsigeçiyor.
sadece bunu bilin ve zamana bırakın.
sonra o günlerigülümseyerek hatırlayacağınıza eminim..
Elifalya, benim bu tur sorunlarim olmamasina ragmen gecirdim depresyon. Metanetli kadinmissin, ne diyim. Ne kadar zormus yasadiklarin...
ben hala depresyondayım:((
elif_alya seni tebrik ediyorum gercekten cok iyi basa cıkmıssın..
arkadaslar gercekten depresyondasaniz 3 ayin sonunda yardim almanizi tavsiye ederim. ben 2.5 ayin sonunda doktora gittim. ilac (sute gecmiyor) ve terapi ile kendime geldim. bir de bol bol acik hava, bazen bebekli bazen tek basima ciktim yarim saat bile
olsa. herkese tavsiye ederim.
ben 45 gün sebepsiz yere ağladığımı hatırlıyorum, gereksiz bir endişe duyuyordum sürekli...eşimin bu konuda bana yardımcı olduğunu pek söyleyemem ama annem ve kızkardeşim yanımdaydılar hep.birde sezeryandan sonra hastaneden çıktığımda önce annem, sonra
eşim , sonra babam sonradaerkek kardeşim yani evcek grip oldular, bu durum beni çok üzdü, hiçbiri bana ve oğluma yaklaşamadılar, hepsini izole ettim ve maskesiz dolaşamıyorlardı.ben ve oğlumda yatak odamızda 10 gün dışarı çıkmadan geçirdik,yemeğimizi kapıdan
uzatıyorlardı, sezeryan sonrası herşeyle kendim ilgilenmek zorunda kalmıştım fakat onlar içinde tam bir işkenceydi böyle bir zamanda çok fena grip olmak. zor bir dönemdi benim için ,belki bununda etkisi vardı depresyona girmemde...iyi düşündüm, bebeğimle ilgilendim
hep zamanla azaldı, geçti..profesyonel bir yardım almadım.