BİR BAŞKA PENCEREDEN SARIKAMIŞ | Tokat Gazetesi
Ana SayfaKöşe YazılarıBİR BAŞKA PENCEREDEN SARIKAMIŞ
7 Ocak 2020 - 10:23:48 - 288 Okunma
BİR BAŞKA PENCEREDEN SARIKAMIŞ
Yıl 1877-1878. Osmanlı tarihinin en önemli direniş mücadelesi yaşanıyordu Plevne’de.
Genç bir Osmanlı Subayı yaşı henüz 46. Emrindeki kolordu ile her bakımdan kat kat güçlü Rus ordusuna karşı büyük bir direniş gösteriyordu. Bu mücadele gelecek kuşaklara rehber olacak bilgi, beceri ve ruhla verilen bir kale savunmasıydı. Zaman uzadıkça güç azalıyordu. Devletten istenilen yardım nedense bir türlü gelemiyordu. Kayıplar veriliyordu. Askerinin daha fazla kaybına dayanamayan o cesur yürek “Şan günleridir. Ölmek var, dönmek yok!.. Allah’ını seven arkamdan gelsin!..” çağrısıyla kaleden çıkıp düşmanı yarma harekatıyla darmaduman eden o cesur yiğit insan bizim Gazi Osman Paşamızdır.
Yardımların gelmeyişi sonucu acı ve hüzün dolu bir neticeyi de hepimiz biliyoruz…
Plevne savunması tarihin akışını değiştiren önemli olaylardan bir tanesidir. Ve o tarih der ki; “Bu dahiyane ve cesurca savunmada Gazi Osman Paşa ne ihmalkarlığa, ne çaresizliğe, ne de zorluklara, O, ihanete yenik düşmüştür…”
Aradan geçen otuz küsur yıl, 93 harbinin acı sonlarıyla Osmanlıyı 11914 yılı I. Dünya savaşının içine taşımıştır.
Sarıkamış harekâtı da bu dönemlerin en acı, hüzünlü, dramatik tablosudur. Bu tablo yalnız askeri bakımdan değil manevi bakımdan da tarih sayfalarındaki gözyaşlarımız, gönül fırtınalarımızdır.
Ortak düşman yine Rus ordularıdır. Osmanlı askerlerinin donarak şahadet şerbetlerini içmelerine sebep bu kez düşmanın mermileri değil, Allahuekber dağlarının dondurucu soğuklarıdır.
Ve şu bir gerçek ki, Sarıkamış yanlış hesapların ağır bedelidir.
Görünün o ki; Plevne ve Sarıkamış’ın ortak kaderleri vardır. Düşman her ikisi içinde aynı düşmandır. Öte yandan devletin ve devlet adamlarının kaprisleri, kıskançlıkları, kendi çıkarları ve doyumsuz egoları sonucu düştükleri yanlışlıklar onlarca cana, canana yok olma fermanından başka bir şey değildir.
Kısaca diyebilirim ki;
Plevne, Batıda Balkanların kadersiz kızı. Tuna’nın suları onun gözyaşlarıdır.
Sarıkamış ise; Doğunun doruklarındaki buzlanmış yüreklerin acı feryadıdır.
Hepsini derin, saygı, minnet ve şükranla yad ediyorum. Övünmemiz gereken şudur;
Plevne’de Tuna boylarında “Ölmek var, dönmek yok!..” nidalarıyla yükselen o yüce ruhların, Sarıkamış’ın doruklarında buzlanmış ilâhi bedenlerle bütünleşip, Sakarya boylarında Mustafa Kemal’in “Ya İstiklal, Ya Ölüm!..” haykırışıyla vatan toprağına dönüşmüştür.
Ve o toprakların adı artık ANADOLUYDU. Ve şöyle sesleniyordu hadsizlere!..
Malazgirt’e dayanır tarihi yaşım
Doğumumu sorarsan Orhun’da taşım
Asırlara sığmam uluğ bir başım
Ben tarihe şan veren Anadoluyum!..
Pirim Yunus Emre, yolum sevgidir
Mevlana desturumsa hayat bilgidir
Hacı Bektaş pirimiz insanlığı övgüdür
Ben sevgiye can veren Anadoluyum!..
Amanoslar, Cilolar, Toroslar benim
Ağrı, Palandöken, Erciyes yerim
Kucak açtım Çamlıbel’de Köroğlu’nu besledim
Ben dağlarıma nam salan Anadoluyum!..
Bahar gelir yabanına, yazına
Karacaoğlan koşma dizer kekliğine bazına
Veysel’inde gönül gözü konuşursa sazına
Ben türkülerle, mayalarla Anadoluyum
Yeşilırmak, Kızılırmak nefesim benim
Kafkaslardan, Kazdağı’na ben bir bedenim
Ay yıldızdır en sonunda adsız kefenim
Bir ölürken, bin dirilen Anadoluyum
İstiklalim uğruna onlarca can gazamdır
Çanakkale, Sakarya, Dumlupınar imzamdır
Cihanda barış, yurtta barış rızamdır
Atatürk’le nefeslenen Anadoluyum.
"Şerare Kıvrak" diğer yazıları için tıklayın.