1780 li yıllarda; binlerce kölenin çalıştırıldığı maden ocakları ve şekerkamışı tarlalarının; eli silahlı bir kaç bekçi tarfından korunduğunu gören Fransız aydınları; kölelerin neden ayaklanmadıklarını merak etmişler. Çünkü binlerce kölenin birleşerek, birkaç silahlı bekçiyi etkisizleştirip kaçabilmeleri hiçte imkansız değildi. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Aydınlar yaptıkları araştırmaların sonunda kölelerin birbirleriyle konuşmalarının yasaklandığını tespit etimişler. Köle sahipleri; kölelerin kendi aralarında konuşmalarını yasaklamış ve bekçilere; arkadaşıyla konuşan köleyi kurşuna dizme emri vermişlerdi.
Köle sahipleri birbirleriyle diyaloga geçebilen kölelerin; er geç bir kurtuluş planı üzerinde anlaşabilecekleri gerçeğini bildikleri için kölelerin birbirleriyle diyalog kurmasını kesin bir şekilde yasaklamışlardı. Direniş ve örgütlenme düşüncesi olan köle, fikirlerini yakınındaki arkadaşlarına açıklamaya yeltendiğinde; durumu farkeden bekçiler köleyi anında kurşuna diziyorlardı.
Diyalog uğruna hayatını riske atmak istemeyen köleler; muhtemel bir direniş ve kurtuluş planı yapma olanaklarından yoksun ve ölünceye kadar köle kalmaya mahkum ediliyorlardı.
İnsanların, gurupların birbirleriyle anlaşabilmeleri için en kesin ve kısa yolun diyalog olduğunu herkez bilir. Zaten kutsal kitaplarda da insanların birbirleriyle konuşup anlaşabilmesi için kelamın (sözün) önemine dikkat çekilir.
Ezilen ve köle statüsünde tutulan milletleri meydana getiren gurup ve yapılar arasında diyalogun birleştirici özeliğini iyi bilen sömürgeci güçler; sömürge halkı arasında diyaloğun engelenmesi ve ortadan kaldırılması için özel çaba sarfeder, milli güçleri bir birine düşürür ve diyalog ortamını zehirlerler.
Bu doğrultuda; Kürt milletinin tarihine baktığımızda; düşman ve sömürgeci güçlerin Kürtleri birbirlerine düşürmek ve diyalog ortamını zehirlemek konusunda çok başarılı olduğunu görürüz. Tarihimizde; düşman güçlerin; sunni gerekçe ve çelişkiler yaratarak, Kürtleri birbirlerine düşürdüklerinin yüzlerce örneği var.
Bana göre; son zamanlarda Türk basınında konu edilen ve PKK’ nin; derin devlet tarafından kurulduğu tezide; Kürtler arasında diyalog ortamını zehirlemek için kurulan tuzaklardan biridir. Kürtlere karşı her zaman gizli bir planı olan Türk hükümetleri ve Türk basını bu konuyu güncelleştirerek; iltihaplı bir yaranın, tüm vucuda yayılmasını amaçlıyor.
Somürgeci güçlerin böl-yönet politikasının panzehiride, Kürtler arasında fikir alışverişini ve kalıcı diyalog biçimlerini hayata geçirmektir. Böyle olunca da 9 Mart’ta Diyarbakır’da; 51 Kürt aydın ve yurtseverinin düzenlediği ‘kollektiv akıl ve ortak vicdan’ konulu toplantı büyük bir önem arzediyor.
Kuzey Kürdistan’da tüm parti, gurup ve bireysel aktörlerin kardeşçe tartışıp, sonuçlandırdığı ortak duruş deklarasyonu; tarihi bir dönüm noktasıdır. Nasılki 1959 ‘da tutuklanan 49’lar olayı yakın tarihimizde bir dönüm noktası olmuş ve Kürt hareketinin kitleselleşmesine ivme kazandırmışsa; 9 Mart 2012 deki 51’ler deklarasyonunun da öylesine olumlu etkilerini ve sonuçlarını çok beklemeden görebileceğimize inanıyorum.
‘Kollektiv akıl ve ortak vicdan’ toplantısıyla önemli bir eşik aşılmıştır ancak her şey tamam rehavetine de kapılmamak gerekir. Bu tarihi adımı provake ederek, etkisizleştirmek isteyen güçler çıkacaktır elbette. Bu tarihi adımı boşa çıkarmak isteyen güçlere karşı duyarlı olamak, diyalog ortamını yeniden zehirlemek isteyenlere fırsat vermemek hepimizin görevi olmalıdır.
51 aydın; Kuzey Kürdistan’da ilk defa böyle kapsamlı; tüm parti, gurup, hatta siyasal kişileride içine alan bir ortak duruş deklerasyonu açıklayarak; Kürtlerin; birbirleriyle çatışma yerine; dayanışma ve diyalog yollarını kulanacağını göstermiştir.
Açıklanan deklarasyonun eksiklikleri ve fazlalıkları olabilir, kendi program ve taleplerimize uygun düşmeyebilir ancak gün; aile fertlerinin, bir masa etrafında toplanarak kardeşçe tartışıp, uzlaşabileceklerini dostlara ve düşmanlara gösterme günüdür.
Görmek ve göstermek istediğimiz resim de budur.