gel son nefesimi vermek üzereyim - Tatlı Aşkım - Sayfa 2
Sayfa 2 Toplam 12 Sayfadan < 1 2 3 4 5 > Son »
22-07-2008, 16:03 #21
SEN SOYLEMEDEN DE BiLiYORUM
Seziyorum ki kacacaksin..
KENDINI BIRAK BENDE..
22-07-2008, 16:04 #22
Çünkü acilar da, sevincler gibi olgunlastirir insani
Ve hayat, sunulmus bir armagandir insana..
25-07-2008, 13:18 #23
Çünkü her sabah kalktığımda
Bir günü daha seninle geçirecek olmanın mutluluğunu yaşatıyorsun bana..
Ben güne seninle başlıyorum...
Ve hergün gün hayatı yeniden keşfediyorum...
Çünkü gökkuşağının her tonunu gölgede bırakan
En parlak renksin sen...
Herşey senin rengini taşıyor...
Ve benim için ancak o zaman anlamlı oluyor.
Çünkü soğuk günlerde içimi ısıtan meltemsin...
Sıcak günlerde içime ferahlık veren kuzey rüzgarı...
Çünkü herşeyde sen varsın...
Nasıl olmayacaksın ki?
Sanki sen doğduğumdan beri içimdeydin...
Yüreğimin en derin köşesindeydin...
Ve ben orada olduğunu farkedince hakettiğin yere çıkardım seni...
Çünkü hep benimlesin...
Seni görmem için yüzüme bakmam gerekmiyor...
Gözümü kapatsam oradasın...
Gördüğüm her yüz aslında sensin....
Çünkü gözlerinin içindeki binlerce yıldız gecenin karanlığını delip geçiyor...
Sen bana bakarken ben kendimi yıldızlara bakıyor gibi hissediyorum...
O yıldızların parlaklığında kaybediyorum kendimi...
Güneş doğmasa, yıldızlar kaybolmasa diyorum...
Ama biliyorum ki güneşim de sen olacaksın gecenin sonunda...
Bu kez daha parlak, daha aydınlık çıkacaksın karşıma...
Çünkü saçların ellerimin arasında kayıp giderken
Cennetin sahibi sensin...
Ve biliyorum ki sadece izin verdiklerin girebilir o cennete...
Ben o cennette kalmaya kararlıyım...
25-07-2008, 14:48 #24
Hep çok sevdiğinizi söylediniz, hep... Sözcükler arasına sığdırdınız yaşanası duyguları. Sahi bunu nasıl başardınız?
Bilemediniz! Doğduğunuz gün başlamıştı ölüme yolculuğunuz. ilk başlarda soğuktu hayat denilen sona yaklaştıkca ısınırdınız.
Pusla örtülmüş Ekim akşamında mumlarımı yaktınız, aydınlandı soğuk duvarlarım. Bir santranç tahtasına usulca düştüğünde yüreğim, oyun bitmesin sürsün istedim; şah yanımdaydı mat diyemedim. Kızılca kıyamet alacasında kirpiklerimden vurduğunuzda toprak kokuyordu teniniz, sonbahar tüttü ruhum. Martıların kanadından düşkıranlar koparken ses etmedi çocukluğum, izledi; düştük kelimelerde/n...
Ben bavuluma sığdıramadıklarımı sırtlanırdım, alışıktım gitmelere ki gitmeliydim. Siz tüm acıları kağıttan uçaklara çizdiniz. Ne sandınız? Rüzgarın yönünü değiştiremezdiniz. ilkel bir silah gibiydi fırlattıklarınız; uzaklaştı sandığınızda gelip yine bizi vuracaklardı. Vurmadılar mı?
Zaman yoktu benim için, saatlere bakmazdım fakat sizin için önemliydi. Siz çok sever, hayatınızı dilimlere ayırırdınız. Kurduğunuz hayallerin bile bir saati vardı, zamansız hiç bir halt olmazdı sizin için.. Oysa birlikte düşlediklerimiz dahi beraber degildi; ben istanbul'da bir hayal kahvesindeyken, siz başka bir kıtada balıkçı teknesinde olacaktınız. Zaman denilen yalan kavramda sürüklendikçe, hayallerimizin yolları bile ayrılırken hayatı paylaşmayı nasıl bekleyebiliyordunuz? Bu yüzden takvim yapraklarını hiç koparmıyordum, yaşam akmasın, dursun...
Omuzlarımın üzerinde, rüyalarımda dahi günahlarımı - sevaplarımı yazan meleklerim vardı size göre.. Uyku öncesi şeytan kıran dualar etmeliydim, Tanrı duymalıydı.. Oysa ben Tanrı'yı duyuyordum, siz nasıl duymadınız? Dokunurken bir akşam rüzgarıyla tenime fısıldıyordu inceden ' .......... ' Merak ediyorsunuz değil mi? Duymayı başaramıyorsanız, söylemeyeceğim. Sizin büyük sırlarınız oldu hep, benim hiç olmamıştı. Öyleyse, Tanrı'nın bildiği halde bu da benim sırrım olsun.
Neydi hayat? Yalanla gerçek arasında sallanıp duran ve bizden cesaret uman bir köprü, siyahla beyaz arasında griyi tutturmak gibi bir şey belki de... Bulanık suda berraklık aramak mı yoksa... Bilemediniz! Çünkü siz hiç önünüze sunulan renk dağarcığını farkedemediniz. Gözlerinizi yarınlara diktiniz, bugünü unuttunuz. Gördüğünüz rüyaların gerçek olmasını umarken asıl hayat avuçlarınızdan uçup gidiyor, rüya oluyordu.. Göremediniz! Ben az sonra gelecek dalgalara aldırış etmeden, durgun denizler kıyısında kumdan kaleler yapıyordum. O anki çocuksu heyecanımı sonsuza yazarken, siz betonlaşmış yüreklerinizle hesap kitap peşinde koşturdunuz. Hedeflediğiniz yerde olacaktınız. Yine yanılmıştınız, hayat bir yere varış degil, o yere varmak için uğraşmaktı. Ah ne kolaydır hiçbir şey yokken her şeyi kaybetmek ve ne acı olmalı her şey varken hiçbir şey bulamamak...
Çiy çiy renkler dökülürken, bir sokak lambası altında karanlığınızı gizlemeye uğraştınız. Oysa tam karşınızdaydım; tek bir kara bulut gölgelemezken, taşkın yağmurlarda ruhumu yıkıyordum. Siz topraktan korktunuz, elbet girmeyecek miydiniz bir gün? Neden sizden güçlü kıldınız da kahkalarla çiğnemediniz üzerindeyken... Ne kadar olduğu nasıl da önemliydi sizin için, aşka fiyat biçmeye çalıştınız. Ömür dedim; anlamadınız!
Küçüklüğümüzden bahsederken büyümediğime inandıramazdım. Sizin renkli misketleriniz vardı, benimse hiçbir oyunda bir araya getiremediğimiz gözleri oyulmuş taş bebeğim.. Kabuklarını soyduğum umutlarımın ışığı kamaştırırdı hep gözlerinizi, doğruluğuna inanamadınız. Sizin uçurtmalarınız hep bir buluta takıldı kaldı, faili meçhuldu oyunlarınızı bozanların, hiçbir ebe kör değildi aslında siz duygularınızı körelttiniz. Rüzgara başkaldırmaktan korktunuz, bu yüzden bütün balonlarınızı esir ettiniz göğün maviliğine. Ellerinize elma şekerini yakıştırmayıp parmaklarınızı erkenden silmeye alıştırdınız. Silemediğinizi karalardınız değil mi? Hayat karalamaya gelmiyordu oysa ve karalamak unutmaya yetmiyordu...
Şimdi karşıma geçmiş hala hayattan bahsediyorsunuz. Üzgünüm bayım size verecek kadar yaşayamadığım bir hayatım olmadı benim. Üstelik hayat tutuyordu beni bu yüzden sizin hiçbir zamam okuyamayacağınız, okusanız da anlayamacağınız bir dilde şiirler kusuyordum. Siz hep sevdiniz, hala da sevdiğinizi söylüyorsunuz fakat içimde kıvranıp taşan hiçbir acı çığlığı duyamadınız.
Geçtiğim her istasyonda bir şiirim var şimdi.. Hala kaybedecek bir şeylerinizin olduğuna sevinmiyor da üzülüyorsanız bayım; kimsesiz şiirlerimin babası olur musunuz?
25-07-2008, 14:49 #25
Ben gülüşünü değil
Gülüşünün altında yatan saflığı,
Rüzgarda süzülen saçlarını değil
Saçlarında beni hapsaden zindanı sevdim.
Ben seni seviyorum diyen sözlerini değil
Sözlerindeki o asaleti sevdim.
Bana bakan o gözleri değil
Gözlerinin altında yatan okyanusu sevdim.
BEN ,BEN SENİ HİÇ SEVMEDİM Kİ...
Gittiğinde ardından bakmayı değil
Bir kenara çekilip sessizce ağlamayı,
Geride kalan hatıraları değil
Hatıralardaki seni sevdim.
Baharın yağmurunda ıslanmayı değil
Ve temmuzun sıcağında
Alev alev yanmayı sevdim.
Ben sevgim uğruna,
Gözü kapalı ölüme gitmeyi sevdim.
BEN,BEN SENİ HİÇ SEVMEDİM Kİ...
25-07-2008, 14:49 #26
Seviyorum deme ne olur
Git şimdi nereye gideceksen
Hangi şehre hangi insanlara gideceksen git
Senden tek isteğim unut beni
Belki bir gün ihtimali yok artık
Kimseler bilmeden severim seni
Bir daha belki göremem seni
25-07-2008, 14:52 #27
bülbüle göğsünü açan gülün...bütün bahçeleri talan
gündüzü dost biliyor geceyi düşman
gecenin rahminde bir cenindi...gündüzün katline uğramadan
avuçlarımızda tuttuğumuz gökyüzüne kanıyor
zincire vurmuşlar beyazı
nasıl da mutlu kokuşmuş kara gölgeler...vicdanlar ağlıyor
bir kardelen düşmüyor her ölüye
merheme düşman oluyor yara
ve karanlıklarda büyüttüğümüz zulüm...
kafeslerde yüreklerini bıraktırıyor kuşlara
pırıl pırıl yıldızlar kızıl saçlarından asılırken...ayaklar çırpınıyor...
tövbeden utanıyor suç
keşke kırılsaydım da yazmasaydım diye...ah çekiyor da kalem
niyaz etmiyor idam sehbası hiç
oysa cüceleşmeden önce...
kuşlar...kardeşce paylaşırdı gökyüzünü
mum yakardı aydınlığına sığınmak için insanlık...teriyle büyütürdü gülü
her yara kabuğa sevdalıydı
cellat merhameti...bir kâhinin azık torbasında değildi
iğde yapraklarında gökkuşakları demlenir
ihtilâle koşan deli rüzgarlar...
“insan yüzüne” değince...nasıl da ehlileşirdi
hangi rengi öpsek
yapraklar arasında kuruttuğumuz;...kelepir bir mavi
ekmek arası iki türküydü
kulaklarımızda acı bir çığlık değil
takılmadan akıp giden bir kum saati,
yüce bir dağın sukuneti,
sesi yitik bir gök gürültüsü
ve temize çekilmiş...tatlı bir öyküydü
/- insan :
- eşit doğmuyor öldüğü gibi/
kavanozda akide şekeri-/
sardıkça çiçek açan, açtıkça saran...maviş bir sarmaşık//
25-07-2008, 14:53 #28
yudum yudum çekip
akılalmaz yılanlar besliyorum.
cigaram hala yanıyor.
sanırım sönüyor güneş!...
25-07-2008, 17:18 #29
Yüreğime saplanabilirmisin kanatmadan?
Yoksa diğerleri gibiseverken öldürenlerdenmisin kan kaybından?
Ben sonucunu tahmin ettiğim bi deneyin kobayı olmayı tercih ederim.
Ölü bi kobayın bilinen failiyada katili olmaktansa...
Önce susturmakla başla işe.
Susturkiyalvarışlarımı duymaola ki için acırbağrına basarsın.
Sonra gözlerimi bağla.
Bağlaki o bakışları görmeola ki yumuşarsıngözümün içine içine bakarsın.
Nihayetinde sende insansın…
Ellerimi de bitiştir yanlarımabelimden bağla beni yüreğindeki masaya.
Ola ki dokunmaya kalkarım ellerineellerin titrer
Doğrulurum yüreğinden bi adım atmak için
Aşağısı boşluktur bilmem bendüşüveririm
Düşsemde ölürümdüşmesemde ölürüm.
En iyi bunu bilirim.Bırak yarım kalmasın deneyin
Alman gereken tüm önlemleri al
Mesela hayatını benimle geçirmekten çekin
Düşünvazgeçmek zorunda olduklarından bedenine tam uyan bi elbise dikin
Beni bırakmanı gerektiren tüm sebepleri işle aklına
Tüm çıkarlarını yaz avuçlarına
Yüreğindeki o masayı süsle benim içinbi kaç çiçek getirme
Parlayan kağıtlarlada gelmegözüme görünen güzellikler verme bana
Banaruhumun göreceği güzelliklerle gel.
Tüm algılarımı kapattım ben.
O yüzden anlayamam getirdiklerinin sahte ve naylon olduğunu.
Merak etmeben kandırılmaya hazırladım kendimi.
Bildiğin tüm çocuklardan daha çocuk aklım.
Bildiğin tüm renklerden daha renkli boyalarım.
Bildiğin tüm suslardan daha sessizim.
Sorduğum tüm sorulardan daha çok meraklıyım yapıcaklarına ve sana.
Aldığım tüm cevaplar kadar yoksun sende bana.
Sana edilmiş tüm şikayetler bende birikir
Aldığın tüm tebrikler kadar geri dönerim sana.
Sende sevmezsin eleştiriyi diğer severken öldürenler gibi
Korkmazaten bende eleştirmeyi sevmem diğer öldürülenler gibi.
Mahkumuzdur bizcanı alınanlar aynı özelliklere sahiptirler sanırım.
Yürekleri dağlanmışbedenlerinde kesik izleri vardır hep.
Hepdeanlaşılamayan bi iyi niyet görülür son kez bakılan gözlerinde.
Hepaldanmıştırlar bi yerdebi sözdebi gözdebi yüzde.
Hep umut taşırlargeri dönerkolay affederseversever derlerson nefeslerinde bile….
Haklı çıkmaya alıştım.
27-07-2008, 19:09 #30
Öylesine seviyorum ki seni…. Kalbimin en özel en gizemli yerindesin.damarlarımda akan kanım kadar yakınımdasın.
Nasıl sevdiğimi sorma bana çünkü bende bilmiyorum. Nedensiz sevdim. Nasıl olduğunu anlamadan,anlamaya bile zaman kalmadan. Delicesine sevdim. Ama ancak rüyalarımda görebiliyorum seni. Rüyalarımda dokunabiliyorum sana. Çünkü uzaksın… Yokluğun ne zaman aklıma gelse çılgına dönüyorum adeta. İçimde bir boşluk canımda bir eksik olduğunu hissediyorum. Sanki sen yanımda olsan, ellerimi tutsan saatlerce, canımın eksik yarısı tamamlanacak gibi oluyorum…
Seni düşünüyorum, bıkmadan usanmadan…
Beraber olmak her anı beraber paylaşmak, aşkı delicesine yaşamak varken hep uzağımdasın. Ama seviyorum seni… mutlaka bir gün tutacaksın ellerimi ve işte o zaman tamamlayacaksın canımın diğer yarısını…
Seninle…. Sonsuza dekk…. TEK YÜREK
28-07-2008, 14:04 #31
Kelimeler, göze değer.
Ama içindeki manalar; en gizli, en ince, en ulaşılmaz yerine tesir eder insanın…
En dokunulmazına ulaşmış biri, işte bu yüzden sanki en yakının olur, onu hiç görmesen bile… Onu, bunun için seversin…
Yine bunun için, söyleyen de sever; sözünü verdiği, yani kendinden manalar akıttığı kişiyi… Sanki bir annenin, sütünü verdiği yavrusu gibi! Fakat diliyle değil, kalbinden söyleyen…
İşte sen, böyle bir özel’sin benim için…
Biliyorum senin için özel de olduğumu ve zaten sözüme bunun için kulağını açtığını biliyorum…
Sen de artık; yarının daha güzel olacağını, biliyorsun… Seni affedeceğim hiçbir şey olmadığını; çünkü bana karşı yapabileceğin her şeyi, henüz sen yapmadan affetmiş olduğumu biliyorsun! Öylesine, rahatsın…
Ve zaten rahat ol; çünkü dün nasılsam sana, yarın da aynı olurum… On sene evvel ne kadar yakınsam, on sene sonra da aynı mesafede dururum…
Geçecek bütün sıkıntılar, buna çok inan… Canımsın… Üzülmeni istemiyorum. Ama her şey tecrübe; demek ki lazımmış bu sıkıntılar: Dişler birleşip kederle kenetlenince; eller birleşip parmaklar kenetleniyor… Nihayeti güzel olsun inşallah…
Son söz, mü?
Her zaman, u-m-u-r-u-m-d-a-s-ı-n…
Çünkü sen, çok kıymetlisin!
Bir de şunu bil ki benim güzel bebeğim;
Bebekler ne verirsen onu alır, onu emer, onu yutar ve onunla doyar… Bedenleri senin seçtiğin gıdalarla beslenir ve ruhları, bedenlerinin beslendiği gıdaların seçimine göre inkişaf eder… Anne melek, bebek melek, erkek melek olmaz, öyle denmez; çünkü meleklerin cinsiyeti olmaz!..
Bebeklere, günah işlemedikleri için; iyilik yapanlara, işlerinde hayır olduğu için; söz dinleyenlere, itiraza tevessül etmedikleri için “meleğim” denir…
Bitkilerin öz suyu vardır;
Kurtlar, böcekler kökünü yer, arılar balını alır, ayılar ise basıp çiğner!
Sen tatlısın, ballısın;
Ağlasan şerbet sızar!
Onun için sakın başkasına ağlama; bana söyle, bana anlat, bana dinlet, bana ağla!
Çünkü benim canımsın…
28-07-2008, 15:08 #32
umutlarım yalnızlığımın esiri...
artık hayallerim tek kişilik...
ve acıyla yoğrulmuş...
sen artık anlamsızsın bende...
çünkü biliyorum gelmiyeceksin...
yalnızlık yoldaşımdır benim...
geceleri üşüyen bedenimi saran....
ağladığımda gözyaşlarımı silen...
sigaramı çekerken ciğerlerime derin derin eşlik eden...
sen gittin gideli tek yoldaşım...
13-08-2008, 06:39 #33
neden sevdim bilmem ama çok sevdim seni
"Ben sevdanın oturduğu sokakta oturuyorum"ama;
13-08-2008, 23:05 #34
Sana Aşık OLacağım...!
Biliyorum ama elimde değil söyleyememek. Bir gerçeklik vaat etmesede "merhaba" deyişin.. Yüzüme bakmadan konuşabilsende elimde değil işte.. Ben bakıyorum senin yüzüne.
Seni "elsiz" ezberliyorum!. Belki hiç dokunamayacaksın bana.. Bir gülün yaprağına dokunur gibi dokunacağım ben.. Sana değil; yine bir gülün yaprağına...
Seni "dilsiz" tanıyorum!.. Seni ne zaman düşünmesem susuveriyorsun kulaklarımda. Sende özge düş, hayal yok. Sen duvarlarımda alışılmış bir yalnızlıksın. Konuşamıyoruz "merhaba" dan başka kelime... "Nasılsın" lar zoraki çıkıyor dudaklarımızdan.. Duymuyoruz!.. Eminin..
Kendimi "hissiz" liğine inandıramıyorum..Şu yazdıklarım varya; olmasa onlar?? Tüm noktalı virgüllerimle birlikte ben, sana aşık olacağım..!
Şiirler umrumda değil. Şarkılar.. Hepsinin boğazını sıkacağım!!! Duyduğum her güzel melodiye susacağım artık. Çünkü; ben, sana aşık olacağım..!
Seni ilk okuduğum şiirde olduğum gibi.. Seni ilk gördüğüm resimde olduğum gibi.. Seni ilk tanıdığımda olduğum gibi.. Ve dün ve bugün olduğum gibi.. Yarında ben, sana aşık olacağım..!
Aynı kaldırımlarda üşümüş olabiliriz bir ihtimal, bu sebepten seviyorum artık onları. Aynı yağmura tutulduk.. Aynı anda bakmışızki ayışığına... Ben, sana aşık olacağım..!
"Sus" diyecek gözlerin bana. Biliyorsun birdaha bakmayacağım onlara. "Sus" diyeceksin duymayacağım sesini. Beni reddedişini bile çok göreceğim kendime. Bir hayal şiiri yaratacağım ve onun içinde ben, sana aşık olacağım..! "Sus" diyemeyecek yazdıklarım bana. Bende "sus" olmayacağım yazdıklarımda!.. Seni yazacağım. Çünkü; artık "varsam varım"... Çünkü; ben, sana aşık olacağım..!
İçimde senden başka bir sen var artık ve ben onu sonsuza kadar yaşatacağım.. Bir hayal kenti yaratacağım ve onun içinde ben, sana aşık olacağım..!
Sen bilmediğin için beni, gönlünlünce yazacaksın şiirlerini.. Senin yazdıklarını okurken ben o şiirlerdede bir başka "ben" yaratacağım. Böylelikle sende "ben"i anlatacaksın. En çözülmez açmazlarla hazırlandım sana.. Bir değişiklik yapmayacağım...
ve ben; (hala bilmiyorsan söyleyeyim)
...SANA AŞIK OLACAĞIM!!!
14-08-2008, 00:06 #35
14-08-2008, 10:01 #36
14-08-2008, 10:48 #37
16-08-2008, 20:12 #38
Durup durup seninle gezdiğim yerlerde dolaşıyorum
Sanki köşe başından sen çıkacaksın
Geçen gün birine rastladım aynı sokakta
Saçları sen, gözleri sen, kaşları sen,
Ve hayatımda ilk defa
Bir tokat yedim senin yüzünden
Bense bu gidişle sensizlikten ölüceğim
Kimbilir hangi cehenmem desin?
İşte böyle sevda benimkisi
En korkunç uçurumlara bırakmak kendimi
16-08-2008, 22:33 #39
ellerine emeğine ve yüreğine sağlık....
16-08-2008, 22:51 #40
Dün aksam bu sözler geldi aklima ``bundan sonra yokum``
Sonra aci bir gülümseme belirledi yüzümde,nasil yani...
``Bundan once varmiydim`` ki yokum su an...
Yasanmisliklarim, hüzünlerim, hayati tanimak icin
yasadigim her saatte varmiydim.
Acaba arada kacirdigim bölümler oldumu yasamimdan...?
Belki bir dalginligima gelmistir... Unutmusumdur izlemeyi.
Belkide o bölümü heyecenla bekleyip saatler öncesinden kurdugum saati bile duymayip uyuya kalmisim.
Bilemiyorum, hayatim boyunca yasadigimdan da emin degilim.
Su an sensizim ve sensizligimde yokum, en azindan seninleyken varligimi biliyordum...!
Seni taniyinca anladim, benim bir yarimim sendin.
Yarim kalan bir resim gibi, sözleri unutulmus bir sarki gibiydim.
Geldin, ve bana ait olan resimin her bir rengini,
benligimdeki bütün yarim kalan kelimelerimi,
Düsün ki, geceleri pencereden disari bakiyorsun.
Yildizlar yanip sönüyor, göz kirpar gibi...
Aklina ben geliyorumdur belki ozaman.
Sonra bir evrenin yarim kalmasini düsün, yildizsiz, aysiz karanlik bir gökyüzü.
Nasil bos, soguk ve yarim kalir degilmi...?
O hissi anlatmaya calissamda anlatilmaz yasanir ve su an bu duyguyu yasiyorum.
Ben simdi bu yarimligimla yok olmaya calisiyorum.
Ve yoklugumu hissediyorum aslinda. Ne tuhaf,
nasil oluyorsa bu...?
yazabildigime göre oluyormus demek.
Bundan sonra yokum,ne kadar aci bir cümle...ve bunu bagirarak söylemek geciyor icimden...ki ben hayatim boyunca bagirmaya bile cesaret edemedim...!
Sonra düsündüm kendi kendime.
Yok olmak neden mutlu edecek ki beni.
Var olmak neden mutsuz ediyor beni...?
Sorulara cevap almamakta yok olmanin bir parcasi degilmi.
Yoklugumda kimse benim yerime cevap vermeyecek.
Simdiden alismaliyim ben bu yanitsiz sorularima.
Yok olmanin da kendine göre kurallari var, öyle kolay degil iste.
``Bundan sonra yokum`` ...evet.
Yokluguma alismak zor olacak