Bu Ayın Kazananları – Nisan 2020
Koronavirüs ile Mücadelede 14 Kural
Kötülük Sanal İyilik Gerçek
Mareşal Fevzi Çakmak Paşa
Nisan’dan Dökülen Takvim Yaprakları
EĞLENCE | TEST
Korona Testi ile Kedini Sınamaya Hazır mısın?
BULMACA ÇÖZ | ŞİFRE GÖNDER
Siyah Beyaz Bir Ömrün Hikayesi: Kayahan
SESİYLE GÖNÜLLERE DOKUNAN ŞAİR
GENÇLER BİRİNE HAYRANLIK DUYMAK İÇİN ONUN YOUTUBER OLMASI GEREKTİĞİNİ DÜŞÜNÜYOR!
1978 Ankara doğumluyum. 2 kız 1 oğlum var. 25 senedir radyoyla başlayan macera devam ediyor. Televizyon, sahne programları derken şimdi daha çok kitap yazmaya yoğunlaştım.
Çok küçük yaşta radyo programcılığına başlamışsınız. Ses yeteneğinizi ne zaman keşfettiniz?
Aslında 5-6 yaşlarında maç anlatıyordum. O zaman maçları TRT yayınlıyordu. Televizyonun sesini kısar ben anlatırdım. Bir merak vardı. Nerden doğdu nasıl doğdu şimdi hatırlamıyorum. Bir gün bir kandil akşamıydı bir radyoyu aradım. 13-14 yaşlarındaydım. Bir şiir okudum. 6 ay sonra tekrar bir vesileyle o radyoya gittiğimde “ya biz de seni arıyorduk” dediler. Neden aradıklarını sorduğumda şiiri beğendiklerini söylediler ve birlikte iş yapmak istediler. Ben de o yüzden çalmıştım kapılarını zaten. Bayrak radyo fark etti beni. Benim de merakım vardı kaderde ikisini bir araya getirince sesiyle meşhur olan bir adam çıktı.
Şiire merakınız nereden geliyor?
Şiir Necip Fazıl ile beraber hayatıma girdi. Ortaokul yıllarımda ‘Sakarya Türküsü’nü ezberledim. Üstadın konferanslarını dinledim, kitaplarını okudum. Yani çocuklukta maç anlatmak olarak başlayan heves Necip Fazıl’ı ve şiiri tanıyınca edebiyata doğru yöneldi. İkisinde de malzeme aynı ikisinde de ses var. Son zamanlarda da şiir okumaktan yazmaya doğru eğrilen bir süreç. Mikrofonu yorduk biraz da kalemi yoruyoruz.
Sizin altını çizdiğiniz bir mesele var: hakiki dert ve hakiki derman. Nedir bunlar?
O dertten çok bahsedince insanlar zannediyor ki ben hakikaten o derdi bulmuş birisiyim. Ben de o derdi arıyorum. Artık 40 yaşını aşmış bir insan olarak görebiliyorum; dert ettiğimiz şey kadar kıymetliyiz. Yani güzellikle iyilikle doğrulukla meşgul olan bir insansan Allah seni seviyordur. Ama yanlış ve çirkin şeylerin ardından koşuyorsan o zaman Allah ile aranı düzeltmeye bak. Biz dünyaya Allah’a kul olmaya geldik. Kulluk Allah’ın rızasını kazanmaktır. Bizim bu derde düşmemiz lazım. Bunu nasıl yapacağız? Sanki tek çaresi bu derde düşenlerle beraber olmaktır. İnsan sürekli buluştuğu konuştuğu insanların ortalamasıdır. Kiminle düşüp kalkıyorsanız hayatı onlar gibi görmeye başlıyorsunuz. Onların dert ettiğini dert etmeye başlıyorsunuz. Açıkçası dert meselesiyle başım dertte:)
Gençler sıkı takipçiniz doğrusu. Nasıl bir iletişiminiz var onlarla?
Gençler çok iyi. Geçen sene programlara başlarken çok soruyordum bunu, diyorum ki; buradan bakınca çok güzel gözüküyorsunuz. Allah iyiliğinizi arttırsın. Hemen “âmin” diyorlar. Diyorum ki dertli gözüküyorsunuz Allah derdinizi arttırsın. Gözüme ilk başta şaşkınlıkla bakıyorlardı. Sonra derdin
aslında ne olduğunu anlatıyorum ve programın sonunda tekrar ediyorum. Allah derdinizi arttırsın dediğimde bu defa gümbür gümbür “âmin” geliyor.
Gençler bizim zamanımızdaki gibi değil. Daha zeki hayatla daha bütünleşmiş. Daha dünyadan haberdarlar. Aslında aynı dili konuşabilmek biraz zor. Gittikçe makasın açıldığını hissediyoruz. Geçenlerde parkta bir hanım kızcağız benimle fotoğraf çektirdi. 7-8 yaşındaki çocuk bana “amca siz Youtuber mısınız?” dedi. 10 sene önce böyle bir gündemimiz yoktu. Kimse bilmiyordu. Bugünkü genç, birisine hayran olabilmesi için onun Youtuber olması gerektiğini düşünüyor.
Şiir okumak mı? Şiir yazmak mı?
Kesinlikle yazmak daha ağır basıyor. Okumaktan kasıt şu; Sahnede şiir okumak mı? Yoksa köşene çekilip kitap okumak mı? Okuyup yazmak çok daha kıymetli çok daha güzel. Şiir şuurla aynı kökten gelir derler. Şiir şuur verir insana ama sahnede güzel sesli abilerin okuduğu şiir değil bu. Evde bir köşeye çekilip kimsesiz olduğun ortamda kendimize okuduğumuz şiir. Şuur doğacaksa oradan doğacak. Bu da okumaya ve yazmaya mani değildir. Ben bunu tercih ediyorum.
Serdar Tuncer bir eş ve bir baba olarak nasıl bir yerde duruyor?
Ben rutini bozmayı seven bir insanım. Bunu yapmamız gerektiğini düşünüyorum. Rutinler hayatı hayata bakışımızı algılayış biçimimizi değer yargılarımızı sabitliyor. Eve gidip geldiğiniz yolu bile arada bir değiştirmek güzeldir. Kullandığımız telefonu farklılaştırmak güzeldir. Okuduğumuz kitabı giydiğiniz rengi sürekli gidip geldiğiniz mekânı değiştirmek güzeldir. Rutini bozmak iyi. Ne kadar başarabiliyorum bilmiyorum ama bunun iyi bir şey olduğunu biliyorum. Babalık meselesine ya da kocalık meselesine gelince 3 çocuğum var benim. En büyüğü 19 yaşında en ufağı 4 yaşında. İnsan çocukla birlikte baba olmayı öğreniyor. Büyük kızım Aybüke ile birlikte çırak babaydım. Habibe bana kalfalığı öğretti. Muhammed ile beraber usta babayım. Evlilikte aynı şekilde. 10-15 senden sonra bakacaksın ki aynı şeye gülebiliyorsun aynı şeyden mahzun olabiliyorsunuz. Bakışlarınızla konuşabiliyorsunuz ve birbirinize benzeşmişsiniz. Ruh ikizimi bulursam evleneceğim değil yani. Evlendiğin kişinin ruh ikizin olacağı güne kadar sabır etmek.
Biz istesek de sekülerliğin ve modernizmin bize dayattığı kimseler olamayız. Çünkü 7-8 kuşaktır getirdiğimiz bir şeyler var. Modernite bana “daha çok biriktir diyor” ama dedem bana şunu öğretti; “oğlum malından verirsen bereketlenir”. Ağırlık merkezini buraya taşırsak güzel insanlar olacağız.
Koyu bir Galatasaray taraftarısınız. Aileden mi geliyor?
Bir erkek çocuğu 6-7 yaşlarında bir takıma gönül verir eğer yukarıdan bir baskı yoksa. Benim 6-7 yaşlarım Galatasaray’ın güzel zamanlarıydı. Katmerlenerek artmış bir sevda. Mesela neyi terk etmek istersiniz diye sorsanız bana; Galatasaray’ın fanatik taraftarı olmaktan kurtulmak isterim. Ama insaflı bir taraftarım. Kötü oynadığı maçlarda rakip tarafı tutmaya başlarım Galatasaray’a kızarım. Galatasaray’ı seviyorum bu sene iyi gidiyoruz. Kötünün iyisi yine biziz.
Son olarak okurlarımıza tavsiyeniz nedir?
Gençlere tavsiye vermek haddim değil. Tavsiye vermek kendi meselelerini halledebilmiş insanların hakkıdır diye düşünüyorum ama illa bir tavsiye söyleyeceksek; güzel insanlarla beraber olsunlar. Doğru insanlarla birlikte olan eğri olamaz. Eğri kalamaz. İyilerle birlikte olan kötü olamaz.
İnsanlar üç türlüdür derler; akıllı, yarım akıllı ve deli. Deli ne dünyaya ne ahirete çalışmayanmış. Yarım akıllı ya dünyaya çalışırmış ya da ahirete çalışırmış. Ama akıllı hem dünyaya hem ahirete çalışanmış. Zannediyorum ki dünyada yaptığı işleri de kendisi için ahiret akçesi yapabilene akıllı diyorlar. Bu da niyetle olacak bir şey.
Çekmeköy Belediye Başkanı Ahmet POYRAZ’ın siz gençlere yönelik, bu ayki mesajını okumak ister misiniz? TIKLAYIN!
Çekmeköy Afet Koordinasyon Kurulu Toplandı
Öğrenciler Simit, Peynir ve Çay Eşliğinde Boğaz’ın Keyfini Çıkardılar
Afet Bilinci Hayat Kurtarır
Korona Virus Tedbirleri Kapsamında Dezenfekte Yapıldı
Meclis Gündemini Şehitlere Ayırdı
Nisan 2020 Nisan 2020 Haber
Çekmeköy Belediyesi aylık geçlik dergisi.
T.C. Çekmeköy Belediye Başkanlığı
Merkez Mahallesi Piri Reis Cd. No:5,
+90 216 600 0 600
© 2020 Teneffüs Dergi | Gençlerin Dergisi.