Kitabı okumak için tıklayınız:Click here to view Kendimizi Bilmenin Neresindeyiz. Peygamberimiz bir hadisi şerifinde “ben ve Ali iki nur idi Allah’ı tespih, tahmid
(hamd) ve tehlil (tevhit) ederdik. Melekler de bizim tespihimizle tespih,
tahmid ve tehlil ederdi. Âdem halk olununca onun cephesine ve nesline intikal
eyledik” der. Âdem insanın insan olduğunu idrak etmesidir. İçimizdeki iki nur,
idrakten birincisi ‘insan’ olduğumuzu anlayış ikincisi bunun uygulanması
anlamında insanca davranış, ‘insanlık’ olarak kavrayıştır. Meleklerin
“tespihimizle tespih edişi” deyişinin demek istediği “biz hakkı görürsek görme
meleğimiz, yeteneğimiz de hakkı görür, işitme meleğimiz kulağımız da hakkı
işitir” olabilir. Âdem, bireysel yeteneklerimizin her birinin bizimle beraber
bir bütün olarak idrak düzeyinde tevhididir. Tüm yeteneklerimiz bize, organize
bir şekilde hizmet vererek, secde eder. Diğer bir deyişle, örneğin, beş
duyumuzla algıladığımız bir şeye çok farklı bir idrak seviyesinde anlam
verebiliriz. Sadece görmek veya sadece işitmek yerine işittiğimizi görüp ve
koklayarak hayata anlam katarız. Aslında ne olursa insanın içinde olur, iç olayları dış
âlemde uygulanmış görürüz. Bir fikir bir bilgi de önce kavram halinde düşünülür
sonra uygulamaya konur. Bir masa veya televizyon aleti böyle üretilir. Herkes
bir âlemdir denebilir. Beş dış duyumuz, görme, işitme gibi; adalet, vicdan,
zekâ, hayal etme, düşünme olmak üzere beş de iç duyumuzdan söz ederiz. Ancak,
vücudumuzda hücre ve organlarımız gibi birçok düzeyde ve çok sayıda
yeteneklerimiz, hatta sistemlerimiz vardır, sindirim ve sinir sistemleri gibi.
Bireysel ve bedensel her yetenek hemen herkeste ortaktır ve vardır. İnsanı
insan yapan özellikler ve insanı hayvanlardan ayıran özellikler ortaktır.
Ancak, bir insanı diğerinden ayıran özellikler ortak özelliklerin
kullanılmasına ilişkindir. Her kişinin yoğurt yiyişi ayrıdır. Nefis ve nefsanî
güçler ortaktır ama bunların kullanımı fark yaratır.
Âdemden itibaren efsane ve hikâyelerde çoğunlukla insanın
doğadaki özel konumu ve insanlık kavramları üzerinde durulur. Bir açıdan
bakıldığında Âdem’den itibaren temel olarak açıklanmaya çalışılan bir insanda,
vahdette, kesretin bütünlüğüdür. İbrahim ise, kendisinin kendi bünyesinde,
vücudunda idrakine varan Âdem’den sonra, diğer varlıklarla beraber bir bütün
olduğunu anlamıştır, “tevhidi” getirmiştir. Âdem düzeyinde bir bütünden sonra
âlem düzeyinde bütünlük gelmiş. Gerek kişiler ve kişilikler gerekse diğer ‘mevcudat
ilahları’ putlarını kırmıştır. Kesrette vahdeti ispat etmiştir. Kısaca,
meleklerin Âdem’e secdesi ile bireysel düzeyde, tüm mevcudatın secdesiyle de
genel anlamda tevhit gerçekleşmiştir.
Âdemin oğulları Habil ve Kabil hikâyesi, örneğin, insanın
hayal gücü ve aklı arasında geçen bir macera olabilir. Hayal gücünün ürünü “ham
hayal” ile aklın ürünü olan “saf akıl” yarıştırılmış olabilir. Güzel olan veya
olması istenen “akıllı hayal”dir, duygularla süslenmiş akıllıca bir iştir belki
Asi ve azgın olan nefs-i Nemrut ile kavmi olan gazap ve
şehvet gibi nefsanî güçler Ruh İbrahim’ini, yani ruhun mazharı olan vücut
incisini, zikir mancınığına koyarak rahmin doğal harareti ateşine attılar. Yüce
Allah ateşten sağ ve salim olarak kurtarıp İbrahim’e hidayet etti hakiki
erzaktan verdi ve olgunlaştırdı. İlim ve amel ile terbiye ederek âlemlere mübarek
kılınan ‘beden arzına’ gönderdi.
Bir kutsal mesaj “Biz, Ruh İbrahim'ini ve akıl Lût'unu, fenadan
sonra onlara hakka ait baki vücudu bağışlayarak onları kurtarıp ilim, hidayet
ve terbiyeye yaradılıştan yatkın kimselere olgun davranışlar meyvesi veren,
yararlı, iyi işler ahlakı ve fazilet ile mübarek kılınan, ‘beden doğasına’
gönderdik” der. Nasıl ki doğada yağmurlarla bitki ve meyveler yetişirse, beden
arzında da ilim suyu ile güzel ahlak meyveleri, anlayış ve idrak incirleri
Ayet : “Ruh İbrahim’ine, Hak’tan halka tekrar dönüşünde,
kavmiyle birlikte kalp makamına dönebilmesi için kalp İshak’ını verdik. Ayrıca,
iyi terbiye görmüş nefis Yakup’unu bağışladık. Her birini noksanlardan
arındırıp salih kul ve hidayet eyleyen imamlar kıldık”. Kalbin hidayeti bilgi
edinmesi, keşif yolu ile yeni bilgileri meydana çıkarma ve sır tutmasıdır.
Nefsin hidayeti iyi ahlak, güzel davranışlar ve edeptir. “Onlar, tevhit ve
kulluk ile bize ibadet etmişlerdir”. Fenadan sonra beka makamlarının sonunda,
tevhit ilmiyle hidayete ermiş kişiler Hakk’a vasıl olunca tekrar halkın arasına
beşerî özelliklerle dönemez. Özellikle İsmail ve kurban sonrasında ölümsüz ruh
ile diriliş tamamlanmış olur. Allah’ın ahlakı ile ahlaklanmış kişi halifeliği
kazanmıştır. Halka inen peygamberin hali öğrencisinin bilgi düzeyine inen
öğretmenin haline benzer. İbrahim’in kalp makamını halka iyi anlatabilmesi için
bu makama henüz çıkmakta olan İshak’ın yardımına ihtiyaç duyabilir. Musa,
Her ümmetin kazandığı kendinedir, sizin de
kazancınız kendinizedir. Kimse başkasından sorumlu değil. Taklit etmeyin ve
dinde taklit ile yetinmeyin, çünkü nakledilene güvenilemez. Herkes kendi ilmi,
ameli, ahlakı ve imanından sorumlu, başkasından değil. Bu nedenle, basiretli
olup yakınlığı talep edin, ona göre davranın. Herkes kendi diniyle perdelidir,
onun hak olduğunu zanneder, Yahudiler, Hıristiyanlar kendi dinlerinden
olunmasını isterler. Belki de hak olan, batıla meyletmeyen İbrahim’in
ümmetidir. En doğrusu peygamberlerin tümüne iman etmek, indirilen kitaplarına
inanmak ve her dini kapsayan tevhit inancına güvenmektir. Tevhit temeline
dayanan hiçbir peygamberi ve dini diğerinden ayırt etmeyin, birini diğerine
tercih etmeden, tevhit ile dinlerin tümü kabul edilir. Aynı inanç temeline
oturan herkes hidayet bulur. Biz Allah’a iman ettik ve Allah bizi boyamakla boyadı deyiniz. Her din ve
mezhebin batını aynı boya ile boyanmıştır. Her millet niyetlerinin rengi ile
boyalıdır. Tevhide inananlar Allah’ın boyasıyla boyalıdır. Bu nedenle,
peygamberimiz “Allah Teâlâ halkı zulmette yarattı, sonra, onlara nurundan
saçtı. Bu nur kime isabet ettiyse o hidayet buldu, isabet etmeyen dalalette
kaldı. O nur Allah’ın boyasıdır” buyurmuştur. Bir ayetin tevili şöyle olabilir:
«ruh» Rabbinden «akıl»
meleği vasıtası ile «kalp» Nebi'sine nazil olan, olmuş ve olacağı içeren,
insanları birey olarak ve doğrudan, aracısız muhatap alır. Yukarıdaki mesajlardan
da anlaşılacağı gibi, siz asla başkasının inancıyla ilgilenmeyin bile, taklit
hiç etmeyin, siz isteyin size de verilsin deniyor. Aklını kullananlar tevhitte
birleşir, kullanmayana da mesaj yoktur zaten.
Nuh, İbrahim ve İmran aileleri Allah tarafından seçilmiştir. Seçilme işi her
nebi için geçerlidir. Bir ayette “bazısı bazısına üstün kılınmıştır” denir,
nebilerin de derece ve mertebeleri vardır. Âdem seçilmişlikte, İbrahim
dostlukta ve Muhammed muhabbette üstün kılınmıştır. Din ve hakikatte, nesil
olarak, bazı nesiller seçilmiştir. Doğuş, dünyaya geliş maddî de manevî de
olabilir. Tevhit ve marifette, Bâtıni dinlerde bir nebiye tabi olan diğer bir
nebi tabi olduğu nebinin manevi evladıdır. Baba da dünyaya getiren, terbiye
eden ve ilim öğreten olabilir. Hakikî doğumda kalp vücudu istidat nefsi
rahminde öğretmenin nefesinden hâsıl olur. Hz. İsa “iki defa doğmayan
göklerdeki melekler âlemine giremez” demiştir. Çocuğun yaradılışında olan
öğrenme yeteneği öğretmeninin gayretleriyle meyve verir, yeni bir kişilik
ve öğretimde ailenin öneminin büyük olması nedeniyle, manevi doğuşların çoğu
maddi doğuşları izler. Peygamberler de genelde bir nesil, aynı ağacın
meyveleridir. Örneğin, İbrahim’in oğlu İshak oğlu Yakup oğlu Levi oğlu Yahir
oğlu Ümran’ın oğulları Musa ve Harun idi. İsa’nın annesi Meryem’in babası Ümran
da Yakup’un oğlu Yehuda oğlu Masan’ın oğlu idi. İbrahim’in Nuh neslinden, Hz.
Muhammed’in de İsmail neslinden olduğu bilinir. Bu konuda peygamberimiz de
“oğlan babasının sırrıdır” demiştir. Gıdası hak ve helal olanın ahlakı da mükemmeldir
denebilir. Yusuf, hikâyesinin bir yerinde, (12 Yusuf, 38), “tevhit yoluna
girdiğim zaman atalarım İbrahim, İshak ve Yakup’un dinlerine tabi oldum” der ve
devam eder “nebilerin vücudu olmayan bir şeyi Allah’a şirk koşması uygun
olmaz”. Bu şuhudun gereğidir.
“Allah’a giden yolların sayısı tüm insanların aldığı
nefeslerin sayısı kadardır denir”. Akıl aracılığı ile ruhtan alınan mesajlar
her insanın kalbine iner. Her insan her nefesinden sonra Allah’a bir nefes daha
yakındır. Diğerlerini örnek alabilirsiniz ama kutsal mesajlar aracı olmaksızın
doğrudan sizin için sizedir. Atatürk der ki “insan ve insanlığın gelişimi
paraleldir”. İnsanlık tarihi içinde eğer din keşfedilmişse, var ise, siz de
bugün yeterince olgunlaşmışsanız din keşfedilmemiş olsaydı keşfetmeniz
gerekirdi! Olgunlaşınca keşfedecektiniz.
Kitapta her olay bir hikâye gibi anlatılsa da anlamı çok ve
derin olabilir. Birey olarak kendi vahdetinizde kesreti ve dış âleminizdeki
kesrette vahdeti ilmen, aynen ve Hak’ken yaşamanız için mesajlar inmiştir ve
ilham inmektedir. Alınan ilim, edinilen bilgiler ve uygulama şekil ve zamanları
farklılıklar yaratabilir. Ancak, herkes kendi âleminde Âdem, İbrahim, İsmail,
kurban, Yusuf, gibi karakteristik kavramları yaşamalıdır denebilir. Her insanın
hayatında bu kavramlar bir kere yaşanmalıdır ve zaten de ancak bir kere
Âdem’de tevhitten sonra âlemde tevhit çok kapsamlıdır.
İbrahim’den sonra âlemde tevhit batın ve zahirde olmak üzere ikiye ayrılmak
zorunda idi. Hz. İsa’ya kadar zahiren olan tevhidin batınını anlamak zor oldu, daha
sonra da Bâtıni tevhidin zahirini anlamak Hıristiyanlar için zor oldu. Son
peygamberimizle evvelinde, ahirinde, zahirde batında ‘gayrisi’ kalmadı. Tevhit
ilminin devamı için İshak ile devam eden nesle de kurban gerektiğinden onlar da
zahiri olarak İshak’la kurbana kavuştular. Ancak, esas kurban, Bâtıni olanı,
İsmail ile devam etti.
Kitabı okumak için tıklayınız:Click here to view Kendimizi Bilmenin Neresindeyiz. Kurbanı Sende Ara Sende Bul
Hz. İbrahim tevhit babası, Allah
tarafından kendisine tevhit ilmi indirilen ilk insan, ilk İslam, teslim olan
ilk kişidir. Bağışlanan bu ilim sayesinde, Tanrının bir ve tek olduğunu bulan,
iddia eden, ispat eden insan. Hayatını incelersek bir hikmet de biz
yakalayabiliriz. Kendimizi onun yerine koyalım, bakalım ona anlayış
gösterebilecek, düşüncelerini idrak edebilecek miyiz? Bir efsane bir de hikâye
kısmı vardır gerçeğin. Hikâye, geçmişten gelen madde dünyasında her kişinin
anlaması düşünülen kişiler ve olaylar. Efsane kısmı ise er kişinin kendi
içinde, mana âleminde, idrakinde yaşaması beklenen dereceler veya makamlar
diyebileceğimiz, insan, olgun insan, kâmil insan aşamalarıdır. Her efsanenin
bir dediği bir de demek istediği felsefî
bir mesajı vardır. İnsanın iç âleminin mertebelerinde dış âlemin hadiselerini
yaşamak mümkündür. İnsanın içi ve dışı bir olmalıdır, belki de zaten birdir
Felsefenin ataları mı desek, dinin
ileri gelenleri mi desek, belki de en doğrusu sünnetullah veya adetullah,
denebilir ki tarihî kişilerce tarihî eylemler yaşanmıştır. Hz. İbrahim mana âleminde
yaşadıklarını hayata geçirmiş. İlahî aşka düşmüş, aşk ateşini anlatmış. Bu
dünyada ahreti yaşamış gibi anlatmış, böylece, tek Tanrılı dini açıklamış.
Tanrı ile konuşmuş gibi nida almış, su ve toprağı kutsallaştırmış. Mana âleminde
makam atlarken, beden, kalp, ruh aşamalarını geçerken, bunlara paralel ve
bunların gereği olarak dünyada da yer değiştirmiş. Kendisini ateşe atanlar ile
artık yaşayamazdı, oradan ayrılıp göç etmiş. Beytullah’ı imar etme görevi aldı,
Kâbe’yi yerinde inşa etti ve kalp Kâbe’sini yaşadı. Kutsal topraklardan, Kudüs
şehri yöresinden, Mısır ülkesine gitti ve döndü. Dediklerinden demek
istediklerini anlamaya çalışmak gerek, umarım yapabiliriz. Bizi günümüze
getiren kültürümüz de gerçeği idrak etmemize yardım eder.
Harran ovasında ateşe atılmış sonra
da ailesiyle birlikte göç etmiş kutsal topraklara. Aramış, ilmini hale çevirmiş
ve Tanrıya kavuşmuş biri mutlaka aşka, aşk ateşine düşmüştür. İlâhi aşka
düşenin kendisi yanmaz, bedeni yanmaz, ama benliği, ikilik yaratan bencilliği
yanar. Böylece, ‘ham imiş, pişmiş, yanmış’ veya ‘kendisi çıkmış aradan kalmış
yaradan’. Artık topraklar kutsaldır, her şey Allah’ındır, Allah’tandır, ne
eylerse Mevlâ eyler. Orası kutsaldır, kudstür, Kudüs’tür. Bundan sonrası, tekrar
nefis dünyasına dönüp, kalbinin ve ruhunun ileri makamlarından tekrar bedensel
ve nefsanî ihtiyaçlarına inme, böylece, hayata devam etme zamanıdır. İnsanı
beşerî âlemden ilâhî âleme yücelten tevhit ilminin hayata geçirilmesi sürecinde
sonradan velilerce halka kabul ettirilen ‘ilâhî aşk’ ilk defa yaşanmıştır. Daha
sonra halkın aşina olduğu ‘yanmışlık’ ve ‘aradan çıkış’ ilk önce “Allah’a
kurban oluş” ile yaşama geçmiş.
Son peygamberimize, “doğal ölümden
önce iradeniz ile iradî mevt ile ölünüz” ayeti inmeden evvel, Hz. İbrahim’in
kendisine bahşedilen tevhit ilmi sayesinde, beşerî âlemden ilâhî âleme geçişi,
her zamanki gibi, ancak, tarihte ilk defa olarak “aşka düşme” halleriyle
olmuştur. Tanrı’nın hidayeti ile verilen ilmi, ilmen yakın, aynel yakın ve
hakkel yakın aşamalarını bireysel olarak makamlar halinde yaşamıştır. Hz.
Mevlana ve Yunus sayesinde bugün kültürel olarak bu aşamaları daha kolay
anlayabiliriz. Allah yolunda olma veya doğru yola girme gibi süreçlere aşina
kimselere rahatça fenafillâh ve beka billâh makamlarından söz edilebilir.
Ancak, bu halleri ilk defa kendinde yaşayan kimseye özel bir anlayış göstermek
gerekebilir. Bireysel düzeyde yaşaması ve diğerlerine öğreterek yaşantıya
geçirmesinin önemi büyüktür. Kişiliğinde mertebe atlamak kolay, insan kendi
nefsine ve kalbine hâkim olabilir ama öğretme sürecinde, örneğin, eşini ikna
etmesi ve eğitmesi güç olabilir. İlim ve hal, ilmin ve uygulanmasının Âdem ve
âlem boyutlarında olduğu söylenebilir. Bireysel düzeyde Âdem olarak insanın
nefsi zevcesidir, eşidir öğretmeye gelince, âlem boyutunda, bir başkasına bu
hali anlatırken eşi deyince karısını anlayacaktır. Mana âleminde doğru olan
madde âleminde de doğrudur. Nefsine hâkim olan karısına da hâkimdir denebilir,
bugün bile anlatırken de anlayacak bir kişinin iki düzeyde de anlaması
beklenir. Hikâye olarak karısının başına gelenler, efsane olarak nefsinin
halleri anlaşılmalıdır. Her insanın kendisi beden ya da vücut olarak bir Mısır
ülkesidir. Herkes nefsiyle kendi ülkesinin tam hâkimidir.
Kutsal topraklarda yaşarken nefsanî
işler, bedensel ve dünyevî çalışmalar pek zevk vermez artık İbrahim’e. Bedensel
faaliyetleri azalmış, ilahî, kalbî, ruhanî faaliyetleri çoğalmış. Ama bu durum
böyle gidememiş, sürdürülebilir olmamış, zayıflık ve açlık benzeri haller
görünmüş ve Mısır’a göç kaçınılmaz olmuş. Aşağıya inmişler Mısır’a varmışlar.
Mana âleminde aşağısı nefs-i emmare yukarısı nefs-i levvame ve mutmaindir. Ancak, beden Mısır’ının firavun nefsi, Nefs-i Emmare
İbrahim’in karısı Sara’yı pek beğenmiş. Bedenin tek hâkimi olan firavunun
beğendiği eşlerle birlikte olma hakkı yasalmış. Bu Mısır’da bilinir, kabul
edilirmiş, bunu kabul eden Mısır’a girermiş. İbrahim’le birlikte levvame ve
mutmain mertebelerini yaşayan karısı, zevcesi nefsi, Sara’yı, adeta serap olanı,
alıkoymak, onunla olmak istemiş. Sara ‘sen benimle olamazsın, aşık atamazsın,
bana akıl erdiremezsin’ dese de inandıramamış, ikna edememiş Firavunu. Daha ilk
oturumda Firavun taş kesilmiş, donup kalmış, gerçekten mutmain nefsin
dediklerini hiç anlayamamış, taş kafa hissetmiş kendini. Gelsin eşin beni bu
durumdan kurtarsın ben de onun Tanrısına inanayım demiş. Sabah olunca Sara’yı ülkeye, firavunun eline
düşmekten kurtulma amacıyla, eşi değil de kardeşi olarak kayda geçirten İbrahim
davet edilmiş saraya ve Sara’ya. Öğretme ve eğitme kabiliyeti olan kişiden hak
ve hakikat bilgilerini alan firavun çok memnun olmuş, kurtulmuş taş
kesilmekten. Kalbi yumuşamış, ‘madem aç kaldığınız için geldiniz buyurun size
bol nimet, nimetleri servis edecek alın size bir de cariye Hacer’ deyip
göndermiş misafirlerini yine kutsal topraklara. Böylece, hem dünyası hem ahreti
olmuş İbrahim’in. Cenneti dünyada yaşar olmuş adeta.
Her insanın kendine özgü bir iç
âlemi bir de dış âlemi vardır. Herkes dış âlemi kendi içinde değerlendirir.
İnsanın içi dışı bir olmalıdır derken söz konusu âlemler kastedilir. Tevhit
ilminin uygulamaları sonucunda, geçilen makamlardan sonra bir de arifler “bir
ben var benden içeri” demişlerdir. Aynı deyimi “insanlıktan nasip almamış”
denebilecek bir kişinin de kullandığı düşünülürse önemi daha iyi anlaşılabilir.
Hz. İbrahim iç âleminde ahreti ve cenneti dış âleminde dünyayı yaşar olmuş,
O’nun huzurunda ve huzur içinde yaşarken.
Uzunca bir süre sonra, İbrahim kendisinden
sonra ne olacağını, İslamiyet ve teslimiyetin nasıl sürdürüleceğini düşünmeye
başlamış. Belinden değil yolundan gelecek bir oğla, erkek evlada, yani tevhit
ilmini öğretecek birine gerek var demiş. Tanrı’ya kurban vaat etmiş. Eşine,
soyun devamı için, oğul veremeyeceğini idrak eden Sara ise, teslimiyetini tekrar
gösterip, daha genç olan Hacer ile evlenmesine rıza göstermiş. Bedensel ve
dünyevî zevkleri canlı olan, dünyevî nimetleri sunmakla görevli olan, cariye nefis
Hacer’in bir oğlu olur. Böylece, İbrahim’e bir veledi kalp bağışlanır. İç
âleminde bir İbrahim daha olur İbrahim’den içeri. Oğul İsmail ile annesi Hacer,
soylarının devamı için, eğitim ve öğrenimlerini tamamlamak üzere, dünyada Allah
adına İbrahim’in inşa ettiği beytullaha, Kâbe’ye, kalp Kâbe’sine, yani
İbrahim’in geride bıraktığı makamların ilkine dönerler, Sara tarafından
gönderilirler. Kalp veledi, babasının oğlu, babasının indiği kadar çıkmış, urûc
etmiş, iki yay mesafesindeki döngüyü tamamlamıştır. Hakka ulaşmış, hakka ait
bilgilere hâkim olmuştur. Sıra tevhit ilmini dünyada hayata geçirmeye ve
öğretmeye gelmiştir. İsmail’in Kâbe çevresinde içtikçe içilen, içilmeye
doyulmayan, kana kana içilemeyen, suya kandırmayan tevhit ilmi suyunun
kaynağını, zemzemi bulması bilinen hikâye ve efsanedir.
Efsanenin burasında İbrahim’in “bir
ben var benden içeri” dediğini düşünebiliriz. İçteki “ben” onun veledi
kalbidir. Bu kalp veledi önce doğacak sonra büyüyecek, eğitim ve öğrenimden
sonra kurbanlık İsmail olacaktır. Ayağının altında tevhit ilmi suyunu bulması
bu durumda gayet “doğal” olacaktır.
İsmail’in öğrenim ve eğitimi bir
seviyeye, kendisi bir makama gelince babası bir rüya görür. Vaat ettiği kurban
hatırlatılır ve “en sevdiği” şey olarak ikaz edilir. Bunun üzerine, oğlunu çok
sevdiği için, durumu İsmail’e anlatır. Allah’a kurban fikri ilmine uygun
düştüğünden, oğul derhal kabul eder. Taşı kesen bıçağın oğlunu kesmemesi,
insana, ateşe atıldığı halde yanmayan babasını hatırlatır. İbrahim’in kurbanı
kabul edilir, bencil benliğinden geçen İsmail yaşamına Allah tarafından
bağışlanmış hayatı ile devam eder, diğer bir deyişle, fenafillâh mertebesinden
geçer beka billâh mertebesi verilir, baki olan ruh verilir ve fani olan nefis
alınır. Allah yolunda verilen kurban kabul edilmiş, baki olan bağışlanmış, fani
olan alınmıştır. Bağışlanmış hayatta Hakk’ın ilmi Hak’ça uygulanır, Hak
görünür, Hak bilinir, fail, işleyen Hak, mevsuf, sıfat giyinen Hak’tır.
Bağışlanma, bağışlama ve yeniden hayata başlama sanki bir yeniden doğuştur.
Efsanenin burasında yer alan hayvansal bir tanımlama hayvanî veya dünyevî
tarafı ağır basan nefis olabilir. İsmail’in bağışlanmış hayatı ancak Hz.
İbrahim’in hayvansal nefisten arınmış haliyle devam edebilirdi. Zaten Hacer de
oğlunun su bulması üzerine Allah’a şükrederek teslim olmuştu. Peygamberimizin
soyunun Hz. İsmail’e dayandığı bilinir.
Hiçbir kişinin içindeki ben harici
bir bıçakla dıştan kesilemez, öylece kurban edilemez. Herkes bindiği dalı
kesebilir, kişiyi kişi yapan, ona ben dedirten her ne ise onu kesmelidir de
belki ama bu beşeri âlemde söz konusu olabilir ancak. Hz. İbrahim’in beşerî, fani
olan nefsi alınmış, İsmail kurbanı sayesinde, ölümsüz, baki ruh verilmiştir.
İslam ve İslamiyet kavramı, öz ve yoğun olarak, birçok husus ‘giz’li kalarak,
Hz. İbrahim ve İsmail ile yaşanmış oldu. Tevhit ilminin “sudan geliş” bölümünü
teşbih ve yeniden doğuş kapsamında Hz. Musa, öğretişe dayalı “kulaktan giriş”
bölümünü yüceliş ve tenzih kapsamında Hz. İsa tekraren açıklama niteliğinde
yaşayacaktır. Tevhit ilminin tamamı, ölümsüz ruh ile diriliş ise, hem teşbih
hem tenzih kapsamında, gizlenmeksizin, alenen yaşanması son peygamber ile
hayata geçirilmiştir. Batıl gitmiş Hakk gelmiş, zahir olmuştur.
Bir kere daha görülebilir ki bugün
ezelden beri anlatılan efsaneler ve anlatılmak istenen her şey insanın
kendisinden kendisine boyutunda gerçekleşmektedir. İç âlem aynı dış âlem, damla
ile derya ilişkisine kesret ile vahdet denmiş. Umarım bizim de hikâyemiz gerçek
Hiç sorulmayan, oturup
öğrenilmeyen ama ilk günden beri bilinen şeylerdir bunlar. Laf olsun diye sorulur
“hayat nedir ya Hu?”. Doğal bu, bu doğal olsa gerek. Doğuştan bilinir ve
yaşanır. Hayatını kaybedene de “öldü” denir. Bu kadar basit, bunu bilmeyecek ne
var? Hayatı ve ölümü biliyorsan da ilim de odur, biliyorsun, ilim sahibisin.
Kitapta, koskoca Kur’an’da bunlara yer vermeye ne gerek var da denebilir.
Artık hiçbir şey doğaya
bırakılmıyor. Önce bırakılsa da sonra oturup öğreniliyor bakalım ayrıntıları
neymiş. Eğitimi ve öğretimi insanlığa yüceliş olarak alınca, amaç bu olunca
işin temelinden başlamak gerek. Bir güç varsa eğer
uygulanırsa bilinir. Yönetim gücü, kuvveti ve kudreti, varsa eğer, yalnız uygulama alanında
görülebilir. Bu nedenle melekût âlemi veya mana âlemi mülk, eşya, madde âlemini
gerektirir. Yönetim, yönetilen varsa yürütülebilir. Her şeye kadir olma hali uygulama
alanında görülebilir. Yed-i kudretiyle yani kudret eliyle mülk âleminde mevcut
olan her mümkünata tasarruf eden, hükmünü sürdüren, her şeye kadir olan yalnız
zorunlu, gerekli de olsa, irade gerektiren hareketler bütünüdür. Mevt ise iradî
hareketlerin olmamasıdır. Ölümün olmaması yani ölüm niteliğinde bir şeyin
olmaması hali ise kendiliğinden olamaz, önce bir vücut, bir mevcut olması
gerekir ki onun ölümü olsun. Yönetim gücünün bilinebilmesi için yönetilenler
halk edildi, hayat bağışlandı ve cüzi irade verildi; ölüm ile veya hayat
alınarak bunlara hükmedildi.
ölüm bir vücudun varlığını gerektirmeseydi vücut olma emrinin gerçekleştiği bir
ortama, mevcudiyet ortamına gerek olmazdı, ihtiyaç duyulmazdı. Bu nedenle, halk
edilen halkın, yaratılmış olan yaratılmışların, hayat ile olan ilgisi ve
ilişikliği gibi, mevte, ölüme ilgisi ve alâkası doğru olur.” (67.2) Hayatta
olan, hayatı olan ölüm ile de ilgilidir.
yönetim kudreti halk üzerinde uygulama alanı bulur, halk gerektirir. Halkın
gelişimi de mevt ile mümkün olur. Vücut buluş ve mevcut oluş hayat ve ölümün
varlığını zorunlu kılar. Kudret eliyle mümkün olanın vücut bulmasını, hayat
sahibi olarak yaşamasını ve mevt ile hayatta oluşuna son vermesini yöneterek
yönetim gücünün fonksiyonunu yürütür.”
ile hayatın halk edilişinden amaç insanın olgunluğunun (ahsen amel, güzel
ahlâkın) ortaya çıkışıdır. Gelin ile damat, toprakla tohum olmalı ki hayat
devam etsin, mevt de olmalı ki hayat gelişerek sürdürülebilir olsun. İlim elden
ele geçmeli, uygulanmalı ki ortaya çıksın.” Rekor
kırılması, zafer kazanılması için olimpiyat düzenlenmelidir. İnsan-ı kâmilin
yaratılabilmesi, insanın arzdan semaya yücelebilmesi için insanlar ve
insanlığın var olması gerek. Gaybta gizli olan ilim insanlıktaki uygulamalar
halinde ortaya çıkabilir. Maluma tabi ilmin zuhuru ile zahir olan ilmullahdır,
Allah’ın ilmidir. Hayatla kudret ortaya çıkmış olur, kudret elinin marifetleri
bilinir. İlim yönetim kudretiyle, kudret halk ile halk da hayat ve mevt ile
görünür, yaşanır olur. Vücut bağışıyla gelen bedensel saadete ilaveten ilimden
ibaret olan ruhani saadet bağışlanır, bunları idrak eden kavuşur. (2.247)
daha iyi ameller ortaya çıkar ve hayatta kalır kötüler yok olur. Doğal
seleksiyon, seçilme, hayatın şartlarına uyum gösterebilme ile evrim devam eder.
Teknoloji ilerledikçe öncekiler “eski” olur, ölür, yeni şeyler ilmin daha iyi
ve mevtle nefisler fazilet yarışında ya helak olur ya da kurtuluşa erer. Kötü
amel işleyenleri kahreyleyen galiptir, iyi amel işleyenleri sıfat nurlarıyla
setreden, örten mağfiret, bağışlama sahibidir. Önemli olan yarışa katılmaktır,
asıl olan yarıştır, katılanlar için zafer önemli ise de, zaferin muhteşem
olması için yenilginin de ezici ve hüzünlü olması şarttır. Yarışı var eden, halk
eden, kudretini gösterir!” (2.36; 45.24)
tabaka, kademe kademe, derece derece yedi sema halk eyledi, var etti. Mülk
âleminin nihaî kemali, yani, olgunluğunun zirvesi semaların halkındadır, halk
edilişinde, var edilişindedir. Kademe ve düzenlilik açısından semalardan daha
iyisi, halk yönünden, halk ediş açısından daha sağlamı yoktur. Cemadat, nebatat
ve hayvanatta kendilerine özgü ruh, ilim vardır. Rahmanın halkında hiçbir
uyumsuzluk görülmez.” “Semaların
halkını Rahman'a nispet etmesi, onunla birlikte anması, se­maların haricî
nimetlerin temelini ve diğer dünyevî nimetlerin özünü, çekirdeğini
oluşturmasındandır. Hayatın sürdürülmesinde güneş, atmosfer ve yağmurun önemi
bunun ispatı niteliğindedir. Semaların yuvarlaklığı uyumu artırmış, uyumsuzluğu
gidermiş ve mükemmelliği sağlamıştır. Tekrar tekrar bakılsa da bir aralık,
çatlak ve yırtık görülemez, parçalanması mümkün değildir.” (67.3). İlmin
enerjiye, kütleye, eşyaya dönüşü mükemmelden entropi ile uzaklaşımdır.
ve Âlem uyumu nedeniyle, insan kendi semasının (kalp, gönül, vicdan...), bitki
ve hayvan gibi diğer mevcutlardan farkının idrakine varmalı. Semaya bakıp,
çıkıp kendini bilmeli. Halk edilmişlerin arasında semaya çıkmasına izin verilen
yalnız insandır. Bilgileriyle ilme ulaşmalı, ilimle, ruhla dirilmelidir.
inmiş Kur’an (düzen) kitabını okuyup kendi özüne Kur’an hitabının inmesini,
inmişliğini idrak etmeli. Maymuna, maymunluk yapana inen kitabı maymun okursa,
okuduğunu anlarsa, idrak edip uygularsa kitabın hitabı onu insan yapar.
Böylece, Âdem için evrimin sonunda devrim de gerçekleşir. Yücelebilen insandır,
yalnız insan arzdan semaya, kendi gönlünün semasına, kalbinden ruha, ilme
ruhunu üflemiş, nefesinden nefes vermiş ve çamur Âdem halife insan, kâmil insan
olarak dirilmiş olur. İnsanlığın en mükemmel hali, hayatın var edilişinin amacı
ortaya çıkmış olur. Hak, halkı halk ederek, halkiyette Hakk’iyetin görünmesini
sağlamış. Halk, Hakk’ın kudretini sergiler. İlim amele dönüşür.
ve gökte bulunan bütün mevcudat O’nu tespih eder, anar. Her mevcut, görünen ve
görünmeyen vücudu ile hâl lisanıyla O’nun oluş ve yok oluştan tenzihini,
acizlikten ve olgunluğu ortaya çıkarmak üzere mevcudatı tertipleyip düzenleme
konusunda herhangi bir eksiklikten tenzihini izhar eder, gösterir. Mevcutlar
gelip geçici, vücut kalıcıdır.
mevcudun o haliyle var oluşu, kendiliğinden, tüm gerçeğin delilidir, şahididir.
O, kendi vücuduyla, mevcudatı var ve yok edebilen tek kuvvet ve hikmet
Patlamada, boyutu sıfır, ısısı ve kütlesi sonsuz olanın ilmiyle patlamasından
itibaren her şey otomatiktir, evrim gerçeğiyle, tek hücreden bugüne
gelinmiştir. Tüm varlık bir ve tek bütündür. Ayrı, ikilikle, ne yaşayan ne de
ölen vardır. Kendiliğinden ne bir şey veya kimse var olur ne de bir şey yok
olur, yaşam süreklidir. Sıcaklık, patlama, soğuma, atom oluşumu, hareket,
harekete bağlı zaman O’nun ilminin halidir.
Melekût âlemi, manevî, hüviyet,
kişilik, mahiyet âlemidir. Mülk âlemi ise maddî, bedenî, cisim, eşya âlemidir.
Mülk âlemi irade gerektirir, bir amaç için oluşturulur, çoğalma, büyüme,
genişleme ve zahir olup görünme sonucunda oluşabilir. Bu iki âlem ilim ve
uygulama âlemleri olarak düşünülebilir. Madde âleminde mana âleminin
mükemmelliği tam olarak görülemez. Madde âlemindekiler harekette sınırlı, kayıtlı
ve koşullu kalır. Her şey ilmine tabidir, ona biat etmek, yani, boyun eğmek
zorundadır. Örneğin, bir TV setinin ilmi ve teknolojisi kadar fonksiyonu
vardır. Eşya da ustasına biat eder görünür ama aslında tabi olduğu mürşit
gerçekte ilimdir, ustasının ilmi, ustasında görünen ilim! Veznedarın elinde
görünen para onun değildir.
Tekâmül eden robotlar âlemi gibi mülk âlemi de
melekût âleminin tesiri ve kudreti altındadır. Tahta oyuncaklardan elektronik
oyuncaklara gelindi. Her şey zamanına uygundur. Zamansız bir şey ne yapılabilir
ne de kullanılabilir. İlmin herhangi bir derecesinin uygulanışındaki acizlik ve
eksiklik ilmin kendisinde değil teknolojinin uygulanışındadır. Her çağın bir
ilim düzeyi vardır. Var olan ilmin bir de uygulanış yöntemi, tekniği,
teknolojisi vardır. Fizik
ve kimya ilminden anlayabildiklerimiz arttıkça, bildiklerimiz çoğaldıkça,
bilimsel uygulama ve teknolojimiz de o kadar artar. Anlayışımızın sınırlı
olması, örneğin, fizik ve kimya ilminin sınırlı oluşunu gerektirmez. İlim
uygulamadaki acizlikten ayrı tutulmalı, tenzih edilmeli, arınmalıdır. Gelişim,
Darwin’in dediği, daha doğrusu Darwin’den de dendiği gibi uyumsal, bilimsel ve
teknolojiktir, ilme dayalıdır. Aynı şekilde, O’nun zatı, hüviyeti ve mahiyeti
melekût ve mülk âleminin acizliklerinden tenzih edilmeli, arınmalıdır. O’nun
kudret eli her âlemde tasarruf sahibidir, tutulacak, tabi olunacak, öpülecek el
bu eldir, ayetlerde “yed-i Allah”, “yedullah” olarak geçer. Her mevcut olan
cisim gayrinin değil Hakk’ın kudret eliyle mümkün ve ortaya çıkmış olabilir.
Dilediği gibi icat eder ve onlara tasarruf eder. Eşyayı yapan ve ona sahip olan
ona dilediği gibi hükmeder. Allah “var” olandır, O’ndan gelinir, O’na gidilir!
Nasıl ki karanlık yoktur, ışığın olması ve
olmaması durumu vardır, aynı şekilde, hayat ile ölüm de aynı ilişki içindedir.
Ölüm yoktur, hayatın olmaması haline ölüm deriz. Ölüm kendi başına bir şey
değildir. Ölüm olarak var olan bir şey tanımlanamaz, tarif edilemez, o bir
haldir, hayatın olmaması halidir, bu hal tanımlanabilir. Hayat ise iradî
hareketler bütünüdür, birbirine tabi ve entegre olan alt sistemler
sistemlerin birinin diğerine biat etmemesi, tabi olmaması durumu ölümdür.
Melekler, melekeler, yetenekler, alt sistemler, organları Âdeme biat etmeseydi
Âdem olmazdı. Göz, görme meleğinin, melekesinin, yeteneğinin ilmine tabidir,
ışık düştüğü kadar görüntü oluşturur, göz maddesi ışığın düşüş, kırılış ve
şekil oluşturma bilgisine, ilmine biat etmiştir, tüm işini, kulağın yaptığı
gibi, Âdem için yapar. Böylece insan işittiği şeyi görür, tutar veya tadar. Her
insan da kendine biat eden organlar topluluğu, sistemi olarak insanlık ilmine
biat etme, tabi olma durumundadır. İnsan olmaya aday olan kişi olgunlaşarak,
fıtratı, yaradılışı ne olmasına izin verirse onu olmalıdır, kâmil insan
olmalıdır. Her bireyin kendini gerçekleştirmesi beklenir. Potansiyeli ne ise
onu dışarı çıkarmalı, gerçekleştirmelidir. Her insan kendisine verilmiş
insanlık ilim ve sanatını sonuna kadar uygulamalı, ortaya çıkarmalıdır. Sesi
güzel olan sesini güzel kullanmalıdır. Gerçekte tabi olunan, biat edilen mürşit
ilimdir! Öğretilmez, öğrenilir!
Ölüm ve yaşamın var edilişindeki amaç iyi ve
kötü amellerle insanın sınanması, denenmesidir. Robotların mükemmelleştirilmesi
gibi, gittikçe daha iyi insan var ederek insanlık tekâmül etmekte,
geliştirilmektedir. Maluma tabi ilmin uygulanışı iyileştirilmektedir. Gayb
âleminde “malum”, içinde altın damarı olan bir dağ gibi düşünülebilir. Altın
damarını kazdıkça elde edilen altın bizimdir, kazancımızdır. İlimden elde
edilen bilgiler de bizim kazancımızdır, bilgilerimiz, bilimimiz,
yaptığımızı tarih boyunca çeşitli insanların yeni diye elde ettikleri,
buldukları bilgileri kullanarak yaparız, bilimseldir yaptıklarımız. Kendimize
en uygun yapma tekniğini seçeriz, aletlerle yaptığımız iş de böylece bilimsel
ve teknolojik olur.
var oldukça var olan bilinmektedir. İnsanlığın insanlarda ortaya çıkışı ile
ilim zahir olmakta, görünmektedir. Malûmun zuhuru ile zahir, görünmesiyle
aşikâr olan ilmullah, O’nun ilmidir. Çünkü hayat kendisiyle amellere kudret
hâsıl olan bir şeydir. Hayat için güç, kuvvet, kudret ve irade gerekir,
örneğin, var olmak için yer çekimine, çevreye, karşı koymak, direnç göstermek
şarttır. Soğuk olduğunda ısınmak, sıcak olduğunda serinlemek için iş yapar,
eyleme geçer, amellerimizle, yaptığımız işlerle hayatımızı düzene sokarız.
Ayetlerde yer alan “Mevt” (2.28) de iyi
amellerle yeniden diriliştir ve ihya oluşa sebep olan bir şeydir. Nasıl ki
şehvet mevti tadıp iffete dönüşürse, bir “mevta” için de cemaat “iyi biliriz”
der, “hiç bir kötülük yapamaz” olarak bilir. Hayat ile amellerin aslı, amacı,
zahir olduğu gibi mevt ile de iyi ve güzel olan “olmaz” olur, ortadan kalkar,
zail olur. Günahtan günah diye kaçmak günah olduğunda, iyilik yapmak da
ve mevt ile nefisler fazilet yarışına girer, uyumludurlar, ancak, helak oluş ve
kurtuluşta uyumsuzluk içindedirler. Ayette mevt önce gelir çünkü mevt zata
aittir, hayat ise sonradan olma, arızîdir. Kötü amel işleyenleri kahreyleyen
galiptir, iyi amel işleyenleri nuruyla setr eyleyen, örten, mağfiret sahibidir,
bağışlar. “Ben” çıkar aradan!
Malûma tabi olarak önce
ilim nasıl uygulanmış ortaya bir hayat çıkmış ve çeşitli şey, eşya ve insan
halk, zahir olmuşsa sonunda her şey aslına dönecektir. Bu bilinen bir gerçektir.
Asıl olana dönüş ölüm müdür? Yoktan gelenin yokluğa dönüşü ölüm müdür? Şeyler
için ölüm kavramı kullanılmaz. Masa öldü denmez. Hiçbir şey kavramına insan
dâhil midir? Dâhil ise insan da mı ölmez? “Hiçbir şey ölmez” diyenler arasında
akil adamlar ve en büyük âlimler de vardır. Ne demek istiyorsunuz sorusuna “biz
yol gösteririz idrak sana aittir” derler. Güçlük bu kadar da değil. Din ve
bilim kavramlarını farklı görenlere de saygı duymak gerek, öyle anlıyor öyle
biliyorlar. Biz de konuya iki açıdan bakalım. Bilime
göre enerjinin atom altı parçacıklar şeklinde ortaya çıkışından sonra, önce
Hidrojen atomu oluşmuş. Bir tane mi aynısından bin tane mi daha mı çok bilinmez.
Atomdan sonra elektron ile hareket başlar, hareket zamanı, zaman hızı başlatır.
Daha sonrası bilimsel deneyler alanına girer. Evrenin 14 milyar yıllık oluşu
evrenin kazaen, tesadüfen olmadığının kanıtı değil midir? Patlamadan önceki çok
kere milyar kere milyar derecelik sıcaklık nereden gelir ve nasıl soğur? Elektronun
ilk hızı ve çekirdeğin durağanlığı nereden gelir, neden daha hızlı veya yavaş
değildir? Mum ışığı ile güneş ışığının hızları nasıl olur da eşit olur? Püf
sesi ile bomba sesinin hızları nasıl eşit olur? Oluşum ile ilgilenen bilim
insanının kafasını kaldırıp “Allah yoktur” demesi bilimsel kanıta mı dayanır?
Bilim insanlarına bu sorular nasıl olur da saçma gelir? İnsan
ve insanlığın sınama, denemeyle gelişimi ise ilmin, malumun alanıdır. Bir tohum
gizli bilgiler içerir şeriatına uygun ortamını bulunca kendini gerçekleştirir. Böylece
biz de ne tohumu olduğunu anlarız. Enerji “yokluk”, “hiçlik” diye tanımlanandan
çıkar ortaya. Yoktan var eden, var olanı da yok eder. Gücü, kuvveti ve kudreti
olan onu ortaya koyacak ve hükmedecek varlığı da var da edebilir yok da edebilir.
Zahir olanın batını kendisidir. İsterse zahir olur halk diye görünür, isterse
halk batın Hak zahir olur. Zahir ya da batın oluşunun ölüm neresindedir?
âleminin amacı, olgunluğun doruğu semaların yaratılışındadır. Mertebe ve düzen
yönünden semalardan daha iyi ve halk yönünden daha muhkem, sağlam, doğru,
değişmez bir şey görülemez. Var edişte uyumsuzluk
yoktur. Semaların yaratılışında Rahmandan bahsedilmesi zahiri nimetlerin
dünyevî nimetlerin ilk unsuru oluşundandır. Semaların döşenmesindeki
yuvarlaklık ve uyum düzenliliğinin güzelliğindendir. İlmin yedi aşaması,
makamıyla insan kâmil insan olur! Kur’an’da yaradılışın ve halk edilişin
anlatılması gibi geriye dönüş yolları da anlatılmış ve açıklanmıştır. Üstelik
ilmin uygulanışında, maddî âlemdeki kusurlar geri dönüş yolunda, semada yoktur,
sema aralıksız, boşluksuz ve kusursuzdur. Hayatın
kusurları geri dönüşte ortadan kalkar. Bilen de bilmeyen de geri döner, ama
yokluğa ama ‘var’lığa, Hakk’a! Ancak böylece, “hiçbir şey ölmez”, yalnız
inanmayanlar “yok idik, yok olacağız” der! Herkes ve her şey yeni isim ve sıfat
almış zattır. Değişim isim ve sıfattadır. İnsan üretilmez yetiştirilir,
insan olunur. İnsan, maddî şeylerden ayrı ele alınmayı hak eder. İnsanı insanca
yetiştirmek üzere toplumda büyük ve önemli kurum ve kuruluşlar kurulur. Hem
dinsel hem de bilimsel açıdan bakarak, konuyu felsefe penceresinden
irdeleyebiliriz. Eşya ölmez, isim ve sıfat değişir, insan da ölmez, olgunlaşır,
kâmil olur, aradan çıkar!
Evrendeki her obje, her parçacık, her
‘ışık paketi enerjisi’ bir bilgi taşıyıcısı olarak hareket eder.(4) Her ‘şey’
kendi fiziksel özelliklerinin deposudur, ardındaki bilgisi, özellikleri ve ilmi
ne ise odur. Evren, özellik ve bilgilerinin, ardındaki ilminin aynısıdır. Kara
deliklerin, eksenleri etrafındaki enerji ışınımı, ‘Hawking Radyasyonu’ bilginin
kaybını önler. Böylece, kara delikler yavaşça hiçliğe buharlaşırken bilgi
varlığını sürdürür. ‘Şey’in, ‘eşyanın’ kendine özgü bilgisi, transfer
edilebilir ama asla kaybolmaz. Olay ufkunun ötesine geçen parçacıkların bilgileri,
kaplama gibi çıkar, kütleleri enerjiye dönüşerek, olay ufkundan önce bırakılır
ve kara delikten kaçar. Bu durum büyük patlamadaki ilmin bütününün korunduğunu,
bilgi kaybının önlendiğini gösterir. Ayrıca, ilk oluşan plazmanın içinde,
evrende var olan tüm objelerin bilgisinin var olduğunun kanıtıdır. Biz büyük
patlamada var idik ki açığa çıktık, ilmimiz vardı ki bilgimiz açığa çıktı. Sonradan
oluşan her objenin, kendine özgü bilgi ve özellikleriyle oluştuğu açıktır. Eğer
bir yerde tüm bilgiler toplanmış ise buna ilim de denebilir. Büyük Patlamadaki
ilk enerji bütünü ilmin tümünü kapsar. Sonradan evrende oluşan her ‘şey’ bu
ilim ile oluşur.
O herşeyin evveli,
ahiri, zahiri, bâtınıdır ve her şeyi bilir. (57.3)
(Ayet 1) (..yedi..mülkü),
(Ayet 2) (..halakalmevt..hayât..ahsen amel), (Ayet 3)
(..halaka seb'a semâvâtin tıbâkâ), (57 Hadid, 1, 3)
NOT: Bilim insanları bilimi geliştirdikçe inanç güçlenir. Bilmeden inanmanın yerini şuurlu inanç alır. Hayat non-material yani maddesel değil, bilgidir, ilimdir diyen ilim adamları doğru söyler. İlim olduğu sürece de hayat asla yok olmaz, ölüm gerçek olamaz, her şeyin yaşadığı kanıtlanmış olur. Form, şekil değişikliği olur ama ölüm olmaz.
KENDİNİ BİLEN BİLİR SENİ
Ey ulu, önder, şanlı, yüce, Türk,
Gazi, Mustafa, Kemâl, Atatürk,
Sana kalpten minnettarız hepimiz,
Seninle kabarık küçük yüreğimiz.
Bizi bilmeyenler birleşip de geldi,
Ruh ve bedenimize birlikte girdi,
Vatan toprağımızı bölmek istedi,
Sandılar ki bölebilirler bu milleti.
Yaptıklarını okudum mest oldum,
Dediklerini düşündüm de coştum,
Herşeyinle seni kalbimde buldum,
Gönülden, gözünden bakar oldum.
Dedin ve demek istedin, anlamlıydı,
Anlamazdık, gönülden olmasaydı,
Gönlümdeki yerleri doldurmasaydı,
İdrak edemezdim, sevgi olmasaydı.
O’nun ruhuyla dirilip bildin kendini,
Hakkı hem de Hakka tapan milletini.
Bildin ve bildirdin herkese haddini,
Koşturdun başarıya asker ve sivilini.
Büyük Türk Milleti! Olmuştu, hitabın,
İçinde Hakka, dışında halka, saygın,
Halka hizmet Hakka hizmet, anlayışın,
Sabırlı ve huzurlu tavırla, anlatışın.
Ne güzel, çocuk bu böyledir, hitabın,
İnsanın olgunlaşmasıdır, temeli dinin,
Olgun kula ilâhi ilham iner, inancın,
Bilselerdi yanlış yapmazlardı, tavrın.
Demedin hiç yaptım, başardım, ettim,
Dilinde gençlik, millet ve memleketim,
Öğrettin, toplumu millet yapan nedir,
Toprağı vatan yapan uğrunda ölendir.
Milletce inandık ve güvendik sana,
Senin inanıp güvendiğin gibi halka,
Kendimi bilmekte örnek oldun bana,
Herşeyimiz feda olsun güzel vatana.
Dirildiğin ruhla dirilip, olduk seninle,
Başardık, yendik bilim ve
Görüp, gösterdin bize geleceğimizi,
Kanıtladın, milletce öğüneceğimizi.
Biliriz zaten, Hakk Bir, hakikat birdir,
İnanıyoruz, en hakiki mürşit ilimdir,
İlmi aramayan, bulamayan zalimdir,
Kendini bilen kişi, ümmî ve âlimdir.
Değişmişti herşey kökten, o günden,
Bilgi versem gerek var mı bugünden,
Sorunlar farklı değil aslında dünden,
Gidiliyor hedefe, gelir gibi düğünden.
Dün sen vardın, yanında küçüktüm ben,
Bugün ben varım, içimde büyüksün sen.
Dün de bugün de aynı bütünüz fark yok,
Ama, gerçeği göremeyen ulema pek çok.
Halâ varsa da arada derviş ve şeyhler,
Batılılar koysa da anlaşmalara şerhler,
Ama, var yine senin dediklerini diyenler,
Açıklayıp gerçekleri, halka söyleyenler.
Kalbine giremeyen tanımlayamaz seni,
Kendini bilmeyen, tam anlayamaz seni,
Bilemezdim ben de kuvvet ve kudretimi,
Seninle tanıdım ben de bu asil milletimi.
Öğrenmişlerdi dün Türklüğü saymasını,
Hesaba katmalıyız bazılarının caymasını.
Davet edilmeden başvurduk üye olmaya,
Ama, gelmeyiz oynanmaya, oyalanmaya.
Sen de istemiştin bir çok parti kurulsun,
Fikirler çatışsın, doğrular ortaya çıksın,
Kafalarımız, fikir ve görüşlerle dolsun,
Bak, bugün sen bile tartışmaya açıksın.
Seni yetiştiren Türk’ten farklı değilsin,
Milleti tam anlayıp, bütünleyen sensin,
Ruhun ile kalpleri tamamlayan sensin,
Ben seninle asil, sen benimle yücesin.
Görünen her zaman buz dağının üstü,
Süsler her köşemizi aziz Ata’nın büstü,
Anlayışsız olanlar bilmediği için küstü,
Kendini bilen bırakamaz seni yüzüstü.
Canınla canlı, ruhunla diriyiz bilesin,
Gene gelirlerse yine yeneriz göresin,
Kendini bilmeyenler seni nasıl bilsin,
Ruhunla, asil Türk Gençliği kükresin.
Ben köyümden bilirim, severler seni,
Kentlerde görürüm, örnek alırlar seni,
Başkalarına laik cumhuriyetini överler,
Şüpheli, kesrette vahdeti görmeyenler.
Türkiye, Türk’üm diyenin, öyle olacak,
Dinim, siyasetten arınıp temiz kalacak,
Çağdaş medeniyete, Türk katkı yapacak,
Kurduğun Devlet ebediyen yaşayacak.
Var oldukça Dünya ve milletler hayatta,
Güvenip, öğünüp, çalışacağız kâinatta,
Kim engel olabilir ki, ne zaman, nesiyle,
Öder emanete kasteden canı, bedeniyle.
Iyi, doğru ve güzel için yarış edenler var,
Aklı kullanmayana gelir geniş dünya dar,
Bu Ata ve necdet ile tarih neler de yazar,
Laik demokratik cumhuriyet ebedî yaşar.