Sen de bir mücadeleye girersin bu istekler doğrultusunda.Ardından okul yılları gelir. Geçilmesi gereken dersler,yapılması gereken işler ve istekleri yerine getirilmesi gereken konu komşu ve akrabalar vardır devrede.Bunun için hep bir mücadele içerisine bulursun kendini.Ve hep bir şeyleri yetiştirme, yoluna koyma telaşın vardır. Zaman geçtikçe bu telaşın daha da artacaktır.Çünkü ilk yıllar sorumlulukların daha azdır.Dolayısıyla mücadelen daha kolay olacaktır.Ama kendi ayaklarının üstüne durmak istediğinde bu sandığın kadar kolay olmayacaktır. Tam kendi ayaklarımın üstünde durdum dediğin an hayatın tokadını yiyip yere düşeceksin. Kalkmak için çabalayacaksın ama nafile.Ya kalkmanı istemeyenler sana engel olacak ya da hayat bir sürprizle karşına çıkacak tekrar.Bir daha,bir daha yere düşeceksin.Her şeye rağmen pes etmeyip ayağa kalkabilirsen hayattaki ilk golünü atmış olacaksın. Ama bunu pek çokları başaramadı
onlarca şey gelebilir. Annesini,babasını ve en sevdiklerini kaybedebilir. İşinden, evinden hatta sağlığından bile olabilir.Bu listeyi daha da uzatmak pekala mümkün. Ama bize bu listenin ne kadar uzun olduğundan ziyade, bu kötülüklerle dolu listeyi nasıl alt ettiğimiz veya edeceğimiz gerekli.Bana göre bir insan her türlü zorluğu yenebilir.Yeter ki başarmak istesin ve umudunu kaybetmesin.Defalarca yere düşüp mücadelesini kaybetse de hayatta olduğu, nefes aldığı sürece bir şeyleri değiştirmek için hala bir şansı vardır. Peki öyleyse bizdeki bu yılgınlık, kaybetmişlik de niye?Hayat devam ediyor ama biz
çoktan havlu atmışız mücadeleye. Sonra da yakınıyoruz hayat çok acımasızsın, çok kötüsün diye.Doğru, hayat çok acımasız ve çok kötü. Ama biz güçlüyüz ve her
zaman da güçlü olmak zorundayız.Hani bir şarkıda diyor ya ”Düştüysek kalkarız daha ölmedik ya”bu senin için, benim için geçerli hayat yolunun yolcusu. Henüz ölmedik,o zaman hayata karşı hala kazanma şansımız var.Öyleyse hayat mücadelemize kaldığımız yerden,yılmadan devam edelim.Bizi kurtaracak olan da bu mücadelemizdir.