Özlemle beklerdi ziyaretlerimi. Büyük bir hevesle eski günlerini anlatır, bundan inanılmaz mutluluk duyardı...
O anlatırken yüzünde yer almış derin çizgilerde görürdüm her kesiti. Asırlık bir çınarın ağzından dökülen koskoca bir yaşamdı izlediğim...
Her yıl bu tarihlerde telefonla arar,
- ''Kağıtlarım geldi kızım,'' der ve ardından heyecanla sorardı;
- ''Kaçta gelirsin bugün?''
''Gitme kızım!'' diye yalvarışların gözümün önünden hiç gitmiyor...
Ve sana sarıldığımda anneannemi duyumsadığım o kokun...
Ben de ayrılmak istemezdim senden hiç, biliyor musun? :(
Işıklar içinde ve rahat uyu Rukiyeciğim, ASIRLIK ARKADAŞ'ım...
Bağlantı: ASIRLIK ARKADAŞ
Gönderen Zeugma Zaman: 03:33
HADİYE 16 Ağustos, 2010
Ah nasılda içten ve hasretle anlatmışsın özlemini!
Ancak giden gelmez.
Senmi? Güzeldir yokluğun acısını yüreğinde hissetmek. Bu duygu bile sevdiklerinin var olduğunun göstergesi....kaybetmiş olsan bile. Yüreğinde hiç bir duygu olmayanlardan korusun Rabbimiz.
T.he 16 Ağustos, 2010
Bu yaşanılanların aynısını ben de geçmişte rahmetli büyükbabam ile yaşamıştım. Bloguma da hatta yazmıştım, sonra nedense yazıyı silmiştim. Büyükbabam son gördüğümde Gitme Oğlum Demişti ama ben gitmiştim. Hala içimde kanayan yaradır bu..
Tibetin annesi 16 Ağustos, 2010
Ona bir tebessüm, bir bekleyiş bırakmışsın ya bu dünyada... Allah mekanını cennet eylesin... Başın sağolsun...
alizafersapci 16 Ağustos, 2010
Hatice Bartan 16 Ağustos, 2010
Ne mutlu sana Zeugma, onun anlattıklarını dinleme şansın olmuş.
Zavallı babaannem, kulağı ağır işitirdi. Hastanedeyiz, babaanne dedemle nasıl evlendiniz,babam doğduğnda neler hissettin dedim.anlatsana biraz.
önce derin bir ahh çekti ve anlatmaya başladı. isterdim ki uzun uzun sorayım, o da uzun uzun anlatsın. ama ne yazık ki, sesimi babaanneme duyurmak için yüksek sesle konuşmak zorundaydım. ve hastane ortamında bunu yapmam imkansızdı, onun da yorgun bedeninin herşeyi anlatmaya gücü yoktu.bir süre anlattı, sonra sustu ve daldı gitti..
nil 16 Ağustos, 2010
zeugma'cım başın sağolsun. kaybettikleimizin enerjisi kaybolup gitmeyecek ve yeryüzünde bizlerle beraber olmaya devam edecek ve biz onları duyumsayabileceğiz ihtiyacımız olduğunda... böyle düşünmek bana daha iyi hissettiriyor, umarım sana da iyi gelir.sevgiler.
Nur içinde yatsın sevgili Rukiye nine...Hayatlarımıza dokunan bu değerli insanlar hiç bir zaman unutulmayacaklar canım...
şafak 16 Ağustos, 2010
en çok korktuğum şey bu aslında benim ...en çok,ne olur hiç olmasın dediğim şey bu...
hani içimi açıp baksalar
kısacık bile baksalar
o tek bakışta bile
nasıl çok yanımla ve nasıl sarmaşıklar gibi usul usul dolana dolana sarıldığımı
nasıl hiç gitmesinler diye
hani içimden geçen alakalı alakasız her dileğin sonuna onları da eklediğimi
ve ölüm yoluyla birini yitirmekten nasıl korktuğumu çabucak görebilirler...
bu yüzden böyle durumlarda ne desem boşmuş gibi hissediyorum ben hep
ama yine de içimde bir yer
ağrılarından ve sızılardan uzak bi yerlerde, mutlu gülümseyişler ülkesinde mesela
veya bulutların arkasında özenle saklanmış beyaz bulutlar kadar yumuşak ve mavi gök kadar huzurlu bir gizli kıtada
bizleri görerek üstelik varlıklarını tüm sıkıntılardan uzak devam etirdiklerine inanmak
biz göremesek de onları
onların iyi bir yerlerde ve güvende
olduklarına kendimi inandırmaya çalışmak
bi akıntıda sımsıkı tutunmaya çalıştığım dal gibi...
neyse,,dedim ya böyle anlarda ne desem boşmuş gibi hissediyorum
ama hani sen böyle şimdiki gibi yazarak
böyle konuştukça onunla
ve bazı şeyleri onunla yaşarmış gibi içinden yaşattıkça
kolların yetmese de
ama hani yüreğin her yere yeter ya sende tıpkı bu yazıdaki gibi böyle yüreğinle
hep sende ve senle
yaşayıp gidecek sayılmaz mı...
kısaca, sen içinde öldürmedikçe
o hep yaşayacak bir şekilde
ve biliyorum ki sen onu hep yaşatacaksın
ve eminim bunu o da biliyo
ve bunu bilmenin güveninde
rahat ve sevildiğini bilerek mutluca, uyuyo...
sarılmaya devam edebilirsin.
Çınar 16 Ağustos, 2010
Canım benim ne güzeldir anneanne ile sohbet, O nun o sıcacık dizinde yatmak, yumuşacık yanaklarını okşamak. Ve bilirim yokluğunun acısını da. Çeyrek asırdan fazla oldu anneannemi kaybedeli, anmadığım bir gün bile yok. Sıcacık yumuşacık tombul yanaklarını titrete titrete annattıklarını dinlemeyi o çakır gözlerindeki sevgi dolu ışığı ne özledim bilemezsin.
Senin ona özlemini sevgini biliyor ve gülümsüyordur biryerlerden eminim.
Nurlarda yatsın Rukiye Anneanne, asırlık arkadaşın
Gidenin bir daha gelmeyeceğini bilmek kötü yapıyor..
Duanıza ''Amin''' diyorum
O zaman bu yazı yaranıza tuz biber ekti. Özlediği için öyle söylemiştir dedeniz. Yoksa gitmek zorunda olduğunuzu o da biliyordur o anda..
Çok seviyor ve özlüyordu beni torunuymuşum, kızıymışım gibi..
İçim burkuldu o sahneyi gözümün önüne getirince..Yaşlılık çok zor..
Keşke daha önceden anlattırsaymışsın
Benzer şekillerini deniyorum ben de.Bir şekilde bizi görüp izlediklerini..Böyle düşünmek gerçekten iyi hissettiriyor.
Teşekkür ederim nil, sevgiler..
annemineli 16 Ağustos, 2010
Keşke hep genç kalsakta bunları yaşamasak, ama o zamanda olgunlaşamayız.Olgunluk bu olsa gerek.....sevgilerrrrr...
Zeugma'cım çook üzüldüm başın sağolsun.Allah sizlere sağlıklı güzel yıllar versin inşallah :(
Sevgili Esinciğim, onunla aramızda çok farklı ve özel bir iletişim vardı. Kaç yıl önce gelip beni evrakları için kendisi buldu ve hayatıma bir şekilde dokundu.
Yokluğuna bu kadar üzüleceğim aklıma gelmezdi.
Yazdıklarını içim sızlaya sızlaya okudum. Benim de en korktuğum şey bu.. Öyle güzel anlatmışsın ki...
Bahsettiğin o inanç olmasa buna dayanabilmek çok zor zaten..
Son cümlelerindeki telkinler terapi gibi geldi. Ve hiç aklımdan çıkmayacak..
Çınarcığım, yazıda bahsettiğim anneannem değildi. Onu kaybedeli 7 yıl oldu.
Aşağıda''Canıma'' adlı yazıyı anneanneme ithafen yazmıştım.
Yazıda sözünü ettiğim, anneannemin kokusunu duyduğum ve özlediğim ''ASIRLIK ARKADAŞ''ımdı. Bu kelimeyi tıklasaydın hikayesini görecektin.Farketmedin sanırım...
O yüzden en alta bağlantı olarak kopyaladım sonradan.
Rukiye Teyze'nin hayatımda önemli bir yeri vardı.Daha yeni vefat etti ve içimden hiç çıkmıyor.
Ölüm insanı olgunlaştıran ya da olgunlaştırması gereken en büyük nedendir bana göre de..
Neden ''Adsız''oldun sen yine ? Giremedin mi bloguma yoksa?
İyi dileklerin için çok teşekkür ederim İzciğim..
Canım benim yeni farkettim Rukiye Ninenin hikayesini. Nurlarda yatsın asırlık arkadaşın.
HÜSEYİN USTA 17 Ağustos, 2010
Bende bu yakınlarda çok sevdiğim
bir arkadaşımı kaybettim.ama onunla geçirdiğim güzel anılar onu asla unutmayacağımı sağlıyacak.
sevdiklerimizi unutmamak onları yüreğimizde yaşatmak dileğimiz olsun.
Aydedeye havlayan 17 Ağustos, 2010
ışığa doğru huzurlu bir şekilde yürüyordur eminim Rukiye Ninemiz... Yokluğu üzecektir sizi en çok ama olsun yine de birliktesiniz...
Hayalbemol 17 Ağustos, 2010
Aşk, hasret, geçmiş ve beklentiler. İnsanın içinde yerleşmiş derin bir kap gibi. Daima hatıralarla doldurulmak istenir bu iç kabımız. Keşke bir saat daha görebilseydim dediğimiz ama bir gün bizim de toprak olacağımız gerçeğiyle sarsıldığımız hatıralar. Hayat işte budur. Acısıyla, tatlısıyla. Sana huzur ve mutluluk diliyorum Zeugmacım. Şimdilerde biraz yokum bende. Dram süresini tamamlar tamamlamaz döneceğim gölgem kalmış sahneme...
ASLI 17 Ağustos, 2010
Allah rahmet eylesin. Yakın zamanda biz de babaannemi kaybettik. Giden gelmiyor vakti gelene de dur denilmiyor. Hayat işte bazı şeyleri acı da olsa kabullenmek gerekiyor. Ben öyle yaptım. Duygu yüklü satırlarına sağlık.
UykusuZ 17 Ağustos, 2010
duygularını paylaşıyorum Zeugma
Efsa 17 Ağustos, 2010
dün anneannemin sekaret döneminde olduğunu öğrenmem ve bugun bu yazıyı okumam. Garip bir tesadüf. İşaret belki.
Bol rahmet diliyorum. Allah ın cennetlik kullarından olsun.
yemekbiraşk 17 Ağustos, 2010
mekanı cennet olur inşallah. benimde annanecim 81 yaşında içim pır oturuyor pır kalkıyor ....:(
Zeugma 17 Ağustos, 2010
İki yıl önce yazmıştım onunla aramızdaki bağı...
Sizin de başınız sağolsun..
Unutmamak ve yüreğimizde yaşatmak dileğimizdir Hüseyin Usta..
Yapayalnız bir yaşamdı onunki..
Dilerim aynen dediğin gibidir Göktuğ..Huzur içinde ışığa doğru yürüyordur..
YAŞAMIN KIYISINDA 17 Ağustos, 2010
Allah yattığı yerde Rukiye Hn.ma huzur versin. Zor geçen yanlızlık yıllarında birilerinin elinden tutması ne güzel.
Güle güle Rukiye güle güle...
Çok güzel ve derin bir özet çıkarmışsın bemolcüm.
Ben de sana huzur ve mutluluk diliyorum..
Ve en kısa zamanda sahnene dönmeni..
Başın sağolsun senin de...Acı olayları kabul etmek, içinden atabilmek biraz uzun sürebiliyor.
Bunu başarabilmiş olman ne güzel..
Çok teşekkürler Uykusuz..
sen de yakın bir zamanda dostunu kaybetmiştin :(
Dilerim anneannen sağlığına kavuşur..
Teşekkür ederim efsa..
YAŞAMIN KIYISINDA 18 Ağustos, 2010
"canıma" adı altında ananene yazdığı yazı beni o kadar çok duygulandırdı ki! gözyaşlarım isyana kalktı.
Torunum,prensesim benim herşeyim ve ben onun en iyi arkadaşı. Bensiz yapamaz 7 yaşına geldiği halde kapıdan çıkamaz olurum, göndermez. İster ki hep onlarla yaşayayım aslında çok çok sık birlikte olduğumuz halde gözyaşları ile ayrılır benden.
Ne yapmak istese benimle yapmak ister.
İşte bu yazıyı bir gün onu bırakıp gittiğimde bana yazdığı yazı olarak gördüm. Senin duyduğun hissin aynısını oda duyacaktır eminim.
Torunumun bana yazacağı yazıyıve sevgisini dile getirdiği satırları önceden bana okuttuğun için çok teşekkür ederim.
Zeugma 18 Ağustos, 2010
İnşallah annenizle sağlık sıhhat içinde olur ve daha nice yıllar geçirirsiniz...
Ben yorumları yanıtlarken buradaymışsınız. Yorumunuzu sonradan gördüm ve okuduğumda......... asıl benim gözyaşlarım isyana kalktı, ara verdim :((
Sizin verdiğiniz detaylar da aynısıydı biliyor musunuz?Anneannem bize geldiğinde ben de evine gitmeyip bizde kalması için yalvarırdım. Tek başına yaşıyordu ve ben onsuz duramıyordum. 7 yaşına kadar değil, o aramızdan ayrılana kadar kadar hep böyleydi bu :(
Ama o rahatsızlık vereceğini düşünür, hiç kalmazdı. Ben onda kalırdım. Hatta ilk tayin olduğum şehre birlikte gittik.Çok ama çok mutluyduk beraberken..
Dedim ya, ilahi bir aşk vardı aramızda, her şeyimdi.
Rukiye Teyze'de onu buluyordum aslında, kokusuna kadar..
Sizin bu kadar duygulanmanız ve ağlamanız beni de duygu selleri içine sürükledi..
Dilerim torununuzla olan bu aşkınız çok ama çok uzun yıllar sürsün.
O büyürken yaşayacağı sevinçleriyle katmerlensin sevginiz. Hep mutlu ve huzur içinde olun...
sünter 19 Ağustos, 2010
sen kimbilir ne kadar mutlu ediyordun bu yasli teyzeyi. Eminim onun cok hayir duasini almissindir.Ne mutlu sana.
O hikayenin altina bir yorum gelmis hani, Baris manconun "Sakiz hanim ve Mahur bey" sarkisini animsadim demis ya, inan bende aynisini hissetim okurken.Tipki o sarki gibi güzel yansitmissin.
Allah gani gani rahmet eylesin ona.
Birde hepimize senin gibi, aradan yillar gecmesine ragmen, unutmayan bir dost nasip etsin.
Zeugma 19 Ağustos, 2010
''Asırlık Arkadaş''yazımı okumuşsun...O yazıyı yazdığımda yaşıyordu ve 94 yaşındaydı Rukiye Teyze.Köydeki akrabalarının evinde son 1 yılını yatalak olarak geçirdi. Ve daha yeni vefat etti...
Yıllar geçmedi yani...Ama ben onu hiç unutmayacağım :(
Yazıyı Sakız Hanım ve Mahur Bey şarkısına benzeterek beğenmene sevindim.Çok teşekkür ederim.
Allah kimseyi yaşlılığında yalnız bırakmasın. Hiçkimsesi olmayanlar da var...
Benhurum 19 Ağustos, 2010
Benim rahmetli anneanneciğim de benim en yakın dostum, sırdaşım, arkadaşım, bugünlerin tabiri ile Kankam DI! Şimdi birbirimizi göremiyoruz tatlı ve derin sohbetler edemiyoruz ama kalben, ruhen hepbiraradayız. Eminim ki sen de bundan böyle yüreğinin en derin ve en özel köşesinde onunla buluşacak ve koyu sohbetlere dalacaksın! Onların yeri asla doldurulamaz çünkü bunun için en ufacık bir çaba dahi sarf edilmez:) Asırlık Arkadaşına gönül dolusu Rahmet diliyor sana da sevgilerimi bırakıyorum....
Parpali 19 Ağustos, 2010
beni de çok iyi bildiğim bir hüzüne götürdü satırların. Özlemek, çok fena...
mavi pervane 20 Ağustos, 2010
kal Rukiye abla
birdutmasali 20 Ağustos, 2010
ne güzel sevile sevile anılmak
arkadan sevgiyle bakılmak..
nurlar içinde yatsınlar canım.
(¯`·._)SİYAH KELEBEK(¯`·._) 20 Ağustos, 2010
içimden geldiği gibi ~~~ 20 Ağustos, 2010
Ölüm acısı öyle garip ki,kahkaha ile güldüğün bir an aklına geliyor ve o acı gülerken bile yüreğini sızlatıyor. :((
Başın sağolsun Zeugmacım.
ÇOBAN YILDIZI 20 Ağustos, 2010
Zeugma'm senle tanışmam anneannene yazmış olduğun yazıyı okumakla başladı.Senin hassasiyetin ve insaniyetin beni sana ve yazdıklarına bağladı. Annennemin hastalığının ilerlediği şu günlerde bu yazın içimi burktu,üzdü...Durup bakıyorum klavyeye ve yazacak bişey bulamıyorum. Ama hislerini anlıyorve hissediyor sana sabırlar diliyorum.Dostluğun yaş,mekan,yer,konum,etiket ve benzeri tür şeyleri reddetmesi onu kutsal kılıyor. Seni sevgiyle kucaklıyorum canım arkadaşım.
didem 22 Ağustos, 2010
Zeugma, basin sagolsun. Uzuntunu cok iyi anliyorum, anneanne gibisi yoktur. Ailemde en duskun oldugum en sevdigim insan anneannemdir. Guzel hatiralari dusun demekten baska diyecek birsey bulamiyorum cunku su an bile bogazima birsey dugumlendi. Allah rahmet eylesin
Yerleri doldurulamıyor haklısın.''En yakın dost,arkadaş, sırdaş'' üçlemesinin yumuşacık yürekli,mis kokulu kahramanlarıydı onlar..
Senin anneannenin de mekanı cennet olsun,diliyorum.
Bu hüznü iyi bildiğini ben de iyi biliyorum parpali..
Rukiye Teyze'nin ölümü beni aynı hüzne taşıdı.
Teşekkürler mavi pervane..
Arkasında sevgi dolu izler bırakmak çok güzel bir şey olmalı gerçekten..
Nurlar içinde yatsınlar Nunucum..
(¯`·._)SİYAH KELEBEK(¯`·._) ;
Detay bilginizi okudum,adresleri gördüm, teşekkür ederim.
Böyle bir kampanyayla deprem çocuklarının yanında olup ''kayıtsız'' kalmadığınız için tebrik ederim.
Tarif edilemez bir duygu o gerçekten..
Düşündükçe karanlıklarda kayboluyor gibi oluyorsun. Aklına geldikçe istemsiz yaşlar boşanıyor gözlerinden...
''CANIMA'' adlı yazıma gelmiştin ilk kez.. Ağlayarak yazmıştın yorumunu ve daha o an başladı sana sevgim... Ben de sana tanıdıkça daha çok bağlandım. Bir çok şeyi önceden hissedebilecek kadar...
''Dostluğun yaş,mekan,yer,konum,etiket ve benzeri tür şeyleri reddetmesi onu kutsal kılıyor.''
Bu ne güzel bir cümledir böyle...Aynen öyle canım..Aynen öyle..Çok öpüyorum seni..
Anneanne gibisi yok Didem..Haklısın...Eğer hayatta değilse bu kelime bile insanın boğazını düğümlüyor böyle...
Ben de senin anneannene rahmet diliyorum..