“Anneciğim, Teyzeciğim, vs.” | Deniz Öztaş
Ana Sayfa / “Anneciğim, Teyzeciğim, vs.”
İnsan neden kendi çocuğuna “annecim” veya “babacım” diye hitap eder?
Peki tam tersini düşünelim: Çocuklarımız bize “çocuğum” veya “oğlum, kızım” diye hitap ediyor mu? Etmiyor… Etse de saçma olurdu. Çocuklarımız için en önemli kişiler ebeveynleri… Onlara hayat veren anne ve babaları… Onlar için adeta Tanrı! Onlarsız hayatta kalamayacağını düşünen çocuğa “annecim”, “babacım” diyoruz…
0-6 yaş arasındaki çocuklarımızın zihinsel durumu süngere benzetilebilir. Neokorteks henüz gelişmediğinden dolayı, çocuklarımız duydukları her şeyi doğru zannedip kaydeder. Aileden gelen temel inançların bir kısmı bu yolla oluşur. Freud’un ortaya koyduğu şekilde bu yaşlardaki deneyimler hayatımız için oldukça etkilidir.
Ayrıca atalardan gelen dinamikleri de katarsak, duygularını belli etmeyen babalar, ezilmiş annelerin olduğu bir ebeveynden geliyorsak, anne ve babadan hayat enerjisini almakta zorlanabiliriz ve içgüdüsel olarak anne ve babamızı kurtarmak adına her şeyi yapabiliriz. Tüm bunların üzerine çocuklarımıza “annecim, babacım, teyzecim, halacım…” gibi söylemler çocuklarımıza fazladan yükler ekleyebilir.