Toplumumuzda herhangi bir şeyi pervazsızca kullanırız. Fazlasını döker saçarız. Daha sonra bu konuda sıkıntı çekeriz. Yaptığımız uygulamalardan kendimiz rahatsız olur ve en sonunda pişman oluruz. Ama ‘’son pişmanlık fayda etmez.’’
Ülkemizde geçmiş yıllarda kuraklık sıkıntısı çektik. Ülkemizin üç tarafı sularla çevrili olmasına rağmen yağışların az gitmesi göllerin çekilmesi toplumumuzda kaygılara neden olmadı mı? Geçen yıl ürünümüz bereketli oldu. Ekinlerden iyi ürün aldık, yüzümüz güldü. Tarlalarımızda buğday arpa saplarını bıraktık, Biçerdöverle ekinleri yüksekten hasat ettirdik. Bu yıla bakalım arpa ve buğdayı hasat ettirmek sap ve samandan yararlanmak için biçerdöverle hasat yaparken nerde ise toprağın üstünden hasat yapmaya çalışmadık mı?
Geçen yıl Akşehir, Yunak ve Tuzlukçu ovasına baktığımda her araziden dumanlar yükseliyordu. Anız yakması yasak olmasına rağmen. Durum neydi sap saman çoktu, cezasını bildiğimiz halde korkmadan anız yakmaya devam ettik. Bu yıl o yükselen dumanlar nerede? Demek ki anız yakmanın cezası herhalde caydırıcılığı yok gibi, fakat anız yakarken toprağın altında ve üstünde yaşayan hayvanların yandığı doğaya resmen zarara uğrattığımızın farkında olsak gerek. Doğaya zarar vermek geleceğe zarar vermek, hiyerarşiye sekteye uğratmak değil midir?
Bizim yaptığımız yanlışlarla doğaya zarar verirken elimizdeki sap samanı yaktık varlıkları hor kullandık. Bu yıl saman yapmak için geçmiş yılları aradık ama nerdeeee…. Şimdi saman yok diye dışarıdan ithal etmek için kolları sıvadık, hükümet yem desteği altında saman için destek vermesini bekliyoruz, kısaca elimizdeki milli değerleri hor kullanıp geleceğe yatırım yapmamız gerekirken, yan gelip yatmayı tercih ediyoruz, her şeyi devletten bekliyoruz. ‘’Sakla samanı gelir zamanı’’