Yaşamın Kıyısında: KIYAMET
Gönderen Yaşamın kıyısında zaman: 02:14
ne guzel demissiniz insanlar degil ama insanlik yok oldu hakikaten :(
ama sizin gibi birkac kisiden ses duyunca da insan elinde olmadan seviniyor henuz neslimiz tukenmemis, bizim gibi dusunen birileri hala daha var diye.
Biz bireysel olarak ne dosttan yana olmayı ne de haklı olanın yanında kavi bir şekilde durmayı öğrenemedik.Çamur sıçramasın diye kaçıp gittik. Aman bana bulaşmasın diyip sustuk. Etraf çamur deryası oldu. Toplum bireylerden oluşur. Toplum zaaf gösterirse o "birileri" de bundan yararlanır.
Sana güzel bir hafta diliyorum Nur'cum...
daha da kötüsü biz hiçbir şey yapmıyoruz sessizce seyirci kalıyoruz...
27 Eylül 2010 12:44
Ne çok şeyi içinde barındıran bir yazı yazmışsınız Nur hanım
Belki siz yazarken biz okurken tıkanıyoruz ama yine de yaşıyoruz:(
27 Eylül 2010 17:44
Tabi ki tükenmedi daha ama sanırım azalıyor yada ben yıllara vurdukca umutsuzluğa kapılıyorum.
çok doğru tesbitlerin var. Biz kaçtıkça çamur arttı, kaçmasak dayanmak için yapımız da müsait değil. Devamlı zaaftan yararlananlara verilen paye bu günlere getirdi bizi.
Hemde hiç bir şey yapamıyoruz acı acı seyretmekten başka. Bu arada nice yıllara canım bir de buradan seslenmek istedim:))
Çok teşekkür ederim güzel yorumun için. Ah birde ben beni bırakabilsem belki daha rahatlamam için yazılarım sınırı aşarda, saygı sınırlarını zorlamaktan, birilerini kırmaktan korkarım canım.
28 Eylül 2010 01:58
Bizim kıyametimiz çoktan kopmuş anlaşılan Nur Hanım... Çalınmadık bir sırtımızdaki kırbaç izleri kalmış... Çok güzel aktarmışsınız gözlemlerinizi... Yüreğinize sağlık, selam ve hürmetler.
28 Eylül 2010 11:12
Ne güzel dökülmüş duygularınız..
Tüm hislerime tercüman olmuşsunuz...
Üstüne söyleyecek bir şey bulamadım inanın şu an :(
Babaannem geçmişi anlatırken gözlerinin içi parlardı.
Eski olayları anlatır,yaşamın türlü zorluklarından bahsederdi.
Şimdi ne onları dinleyen genç bir nesil var,ne de olmayan güzelliklerin anlatıldığı yeni bir dönem...
Hergün binbir sıkıntıyı okulumuzda barındırıyoruz biz...
Zor,çok zor artık insan olabilmek...
29 Eylül 2010 17:21
Gördüm ki aynı duygular içinde suskunlaşmışız. Kırgın üzgün en çok ta öfkeden. Avuçlarımızın arasından kayıp gidenleri görerek, var gücümüzle haykırıp ama sesimizi duyuramamaktan kırgınlığımız öfkemiz, anlatıp anlatıp ta anlatamadıklarımızdan...
Çok haklısın hırsızlık masum suç kaldı. Beynimizi ruhumuzu benliğimizi, aşımızı ekmeğimizi çalıp doymayanların suçu yanında...
29 Eylül 2010 18:22
İnsanlık yokoldu..Milenyum çağına da girdik foton kuşağına da..Hani tasavvufda gözünün gördüğü herşey sensin diyorlar ya;Eğer BU bensem BU benleri tanımıyorum diyorum.arıyorum bir türlü benzer bir yan bulamıyorum.Haberleri seyrettiğimde İNSAN yerine birbirine saldıran bağıran ısıran yaratıklar görüyorum.Hayvan demedim çünkü hayvanlar bile artık birbirine saldırmıyor.Hanefi Avcının son kitabını almıştım inan ki okuyamadım kafam basmıyor üçkağıda şeytani fikirlere ve her ineğin altına sıkıştırılan buzağılara, buzağı altındaki keçiye, keçi altındaki tavuğa inanasım gelmiyor.Sonuç: Biz ne kadar masum bir nesilmişiz onu görüyorum şükrediyorum. "Ya onların yerinde biz olsaydık!" diyorum. seni seviyorum dostum tontini.
30 Eylül 2010 05:32
çok teşekkür ederim güzel yorumun için, aslında bizim sırtımızdaki kırbaç izlerini bile çalıyorlar. Kim sırtımda kırbaç izi var diyebiliyor ki!
çok teşekkür ederim canım, beni çok iyi anladığını biliyorum.
Ezgi'm küçük öğretmenim benim. Babaannen ve bizler çok güzel zamanda yaşadık canım, o eski hikayeleri bende ara sıra yazarım, sırf yeniden yaşayabilmek için.
canım arkadaşım, duygularımız ve düşüncelerimiz aynı sularda akıp duruyor ve biz birbirimizi çok iyi anlıyabiliyoruz.
Ben de beni tanıyamıyorum, ben ben olmaktan sadece seyretmekten utanıyorum. Bizler gerçekten yaşanması gereken en güzel zamanda yaşamışız. Geçmişten tat almış, teknoloji çağını yakalamış!!! ken
insanlığında darmadağan olduğunu görmek çok acı.
H.Avcı'nın kitabını da okuma zaten yaşananları biliyoruz kitap sadece bildiğimiz özetin açıklamaları.
Ben okudum sitresimin artması zaten karışık olan kafamın iyice karışmasından başka bir işe yaramadı arkadaşım.
Bende seni seviyorum arkadaşım.
İnsanlığın yok olması da çok korkutucu Nur'cum, çok.
3 Ekim 2010 03:55
İnsanlar yok olmadı haklısınız ama insanlık yok oldu.İşte kıyamet alametleri olarak görüyorum bende bütün bunları.Bu zamanda doğru,dürüst,ahlaklı,hassas,duygusal olmak o kadar zor ki, artık azınlıklar grubuna girdiği için çoğunluğu olan insan müsfettelerinin yanında yıpranıyorlar maalesef ablacığım.Bu konular derin yaralar gerçekten.Umarım herşey ve en başta insanlık düzelir.İyilik,doğruluk galip gelir bu dünya da.sevgilerimle.