2005, Rick Riordan. Bu kitabın yayın hakları Akçalı Telif Hakları Ajansı aracılığıyla alınmıştır.
Download "Copyright @ 2005, Rick Riordan. Bu kitabın yayın hakları Akçalı Telif Hakları Ajansı aracılığıyla alınmıştır."
1 2 3 Percy Jackson ve Olimposlular - Canavarlar Denizi Özgün Adı: Percy Jackson & The Olympians - The Sea of Monsters 2005, Rick Riordan Bu kitabın yayın hakları Akçalı Telif Hakları Ajansı aracılığıyla alınmıştır. Türkiye Yayın Hakları: Doğan Egmont Yayıncılık ve Yapımcılık Tic. A.Ş. 19 Mayıs Mah. Golden Plaza No:l Kat:10 Şişli Tel: (0212) Baskı: istanbul, Çeviri: Kadir Yiğit Us Yayına Hazırlayanlar: Esen Gür, Belce Oztuna, Gülay Ekal Basım Yeri: Yıkılmazlar Basın Yayın Prom. ve Kağıt San. Tic. Ltd. Şti. Adres: Yalçın Koreş Cad. Basın Sanayi Sit. No:13-14 Yenibosna-lstanbul Avcılar-lstanbul Tel: (0212) ISBN: Sertifika No: 119404 CANAVARLAR DENİZİ Rick Riordan Çeviri: Kadir Yiğit Us Doğan Egmont5 Ailenin en iyi öykü anlatıcısı, Patrick John Riordan için v6 İÇİNDEKİLER 1. En İyi Dostum Gelinlik Alışverişinde 2. Yamyamlarla Yakantop Oynuyorum 3. Sonsuz Azap Taksisini Çağırıyoruz 4. Tyson Ateşle Oynuyor 5. Yeni Bir Kulübe Arkadaşım Oluyor 6. İblis Güvercinler Saldırıyor 7. Bir Yabancıdan Hediyeler Alıyorum 8. Prenses Andromeda'ya Adım Atıyoruz 9. Tarihin En Kötü Aile Buluşması 10. Ölü Konfederasyon Askerleriyle Yolculuk Ediyoruz 11. Clarisse Her Şeyi Mahvediyor 12. K.K. Kaplıcaları ve Tatil Köyü'nde Kalıyoruz 13. Annabeth Eve Kadar Yüzmeye Çalışıyor 14. Kıyamet Koyunuyla Tanışıyoruz 15. Altın Post'u Kimse Alamaz 16. Gemiyle Birlikte Batıyorum 17. Miami Plajında Bir Sürprizle Karşılaşıyoruz 18. Parti Midillilerinin İstilası 19. Araba Yarışı Bir Patlamayla Sona Eriyor 20. Altın Post Büyüsünü Fazlasıyla Gösteriyor vii7 BÖLÜM BİR EN İYİ DOSTUM GELİNLİK ALIŞVERİŞİNDE Kabusum şöyle başladı: Küçük bir sahil kasabasında, ıssız bir sokağın ortasındaydım. Gece yarısıydı. Bir fırtına çıkmıştı. Rüzgar ve yağmur kaldırımdaki palmiye ağaçlarını köklerinden söküyordu. Sokak boyunca pencerelerine tahta çakılmış pembe ve sarı sıvalı binalar sıra sıra dizilmişti. Bir sokak ötede, suyun kenarına dizilmiş amberçiçeği çalılarının ardındaki okyanus köpürmedeydi. "Florida burası," diye geçti aklımdan. Gerçi bunu nasıl bildiğimi bilmiyordum. Hiç Florida'ya gitmemiştim. Sonra kaldırımda tıkırdayan toynak seslerini işittim. Döndüm ve dostum Kıvırcık'ın canını kurtarmak için kaçtığını gördüm. Evet, "toynak" dedim. Kıvırcık bir satir. Belden yukarısına bakınca bildik gençleri andırıyor: sırık gibi boylu, şeftali tüyü keçi sakalı olan, yüzü ergenlik sivilceleriyle dolu bildiğimiz ergen işte. Tuhaf şekilde aksayarak yürür Kıvırcık ama onu pantolonsuz yakalamadığınız sürece (ki hiç tavsiye etmem) insandan bir farkı yok. Tabii ki bol pantolonu ve sahte ayakları, Kıvırcık'ın tüylü bir kıçı ve toynakları olduğu gerçeğini saklıyor. Kıvırcık altıncı sınıftan beri en yakın dostum. Benimle ve 18 Annabeth adındaki bir kızla beraber bu dünyayı kurtarma macerasına çıkmıştı ama onu geçen Temmuzdan, yani tek başına tehlikeli bir göreve çıktığından beri görmedim ki bu göreve giden hiçbir satir geri dönmemiş. Her neyse, rüyamda Kıvırcık, hızlı gitmesi gerektiğinde yaptığı gibi insan ayakkabılarını eline almış, keçi kuyruğunu sallayarak gidiyordu. Küçük turistik eşya dükkanlarının ve sörf kiralanan dükkanların önünden takır tukur ilerliyordu. Rüzgar öyle bir esiyordu ki palmiye ağaçlarının tepeleri neredeyse yere değiyordu. Kıvırcık arkasındaki bir şeyden dehşetle kaçıyordu. Belli ki sahilden yeni gelmişti. Tüylerinin arasına ıslak kumlar yapışmıştı. Bir yerlerden kaçmıştı. Bir şeylerden uzaklaşmaya çalışıyordu. Kemikleri titreten bir kükreme, fırtınanın gürültüsünü yardı geçti. Kıvırcık'ın arkasında, sokağın uzak köşesinde belli belirsiz karaltı gibi bir şekil göründü. Bir sokak lambasına vurup ezince lamba kıvılcımlar saçarak patladı. Kıvırcık bir an tökezledi, korkudan ağlıyordu. "Kaçmam lazım. Onları uyarmalıyım!" diye kendi kendine mırıldanıyordu. Peşine neyin düştüğünü göremiyordum ama o şey neyse, fısıldadığını ve küfürler ettiğini duyabiliyordum. 0 yaklaştıkça yer sallanıyordu. Kıvırcık bir köşeyi döndü ve yalpaladı. Dükkanlarla çevrili bir meydana geldi, buradan çıkış yoktu. Geri dönecek vakti de yoktu. En yakındaki kapı fırtınayla parçalanıp açılmıştı. Karanlıkta zor seçilen camekanın üstünde şöyle yazıyordu: AZİZ AUGUSTİNE GELİNLİK BUTİĞİ. Kıvırcık içeri girdi. Gelinlik dolu bir rafın arkasına daldı. Canavarın gölgesi dükkanın önünden geçti. O şeyin kokusunu alabiliyordum: berbat bir ıslak koyun postu ve çürük 29 et kokusu karışımı ve yalnız canavarlarda bulunan, sanki yalnız Meksika yemeğiyle beslenen bir kokarca kokusuna benzeyen, o tuhaf kekremsi beden kokusu. Kıvırcık gelinliklerin arkasında tir tir titriyordu. Canavarın gölgesi ilerlemeye devam etti. Yağmur dışında bir ses yoktu. Kıvırcık derin bir nefes aldı. Belki de o şey geçip gitmişti. Sonra şimşek çaktı. Dükkanın önü tamamen patladı ve canavarımsı bir ses kükredi: "BEEEENİİÎM!" Anında yataktan doğruldum, titriyordum. Fırtına falan yoktu. Canavarlar yoktu. Sabah güneşinin ilk ışığı yatak odamın penceresinden içeri sızıyordu. Camın önünden bir gölge geçti gibi geldi, insan gibiydi şekli. Ama sonra yatak odamın kapısı vuruldu, annem "Percy, geç kalacaksın," diye seslendi ve pencerenin önündeki gölge kayboldu. Hayal görmüş olmalıyım. Ellinci kattayız, pencerenin önünde ha düştü ha düşecek eski bir yangın merdiveni var... dışarıda kimse olamaz. "Haydi, canım," diye annem yine seslendi. "Okulun son günü. Heyecanlısındır şimdi! Neredeyse bitirdin!" "Geliyorum," dedim güç bela. Elimle yastığın altını yokladım. Parmaklarım yatarken her zaman yanımda tuttuğum dolma kalemi sardı, içim rahatladı. Yastığın altından kalemi çıkarttım, üzerine kazınmış Antik Yunanca yazıyı inceledim: Anaklusmos. Dalgakıran. Kapağını çıkartmak geçti aklımdan ama bir şey beni tuttu. Dalgakıran'ı uzun süredir kullanmıyordum... Üstüne üstlük annem dairede ölümcül silahlar kullanma- 310 yayım diye söz verdirmişti. Tabii bu bir ciridi yanlış yöne fırlatıp annemin porselen dolu rafını indirdikten sonra olmuştu. Anaklusmos'u yatağın başındaki çekmeceye koydum ve kendimi zorla yataktan çıkarttım. "Kaçmam lazım. Onları uyarmalıyım!" Kıvırcık ne demek istemişti? Kalbimin üzerinde üç parmaklı bir pençe yapıp dışarı doğru uzattım; bu Kıvırcık'ın vaktiyle öğrettiği, kötülüğü defetmek için yapılan çok eski bir hareketti. Bu kabus gerçek olamazdı. Okulun son günü. Annem haklıydı, heyecanlanmam gerekirdi. Hayatımda ilk kez okuldan atılmadan bütün bir seneyi tamamlamak üzereydim. Tuhaf kazalar da olmadı. Sınıfta kavga da çıkmadı. Öğretmenlerim canavara dönüşüp yemekhanede beni zehirlemeye veya patlayan ev ödevleri ile öldürmeye de çalışmadı. Yarın dünyanın en sevdiğim köşesinde olacaktım: Melez Kampı. Yalnızca bir gün kalmıştı. Onu da artık ben bile berbat edemezdim herhalde. Her zamanki gibi, ne kadar yanıldığıma dair en ufak bir fikrim yoktu. Annem kahvaltı için mavi gözlemelerle mavi yumurta pişirmişti. Annem de bir hoştur yani, özel günleri mavi yemeklerle kutlar. Bence kendince her şey mümkün demeye çalışıyor. Percy yedinci sınıfı bitirebilir. Gözlemeler mavi olabilir. İşte böyle ufak mucizeler... Annem tabakları yıkarken mutfak masasına oturdum. İş kıyafetlerini geçirmişti üzerine: Amerika Şekerleri'nde şeker satarken giydiği yıldızlı mavi bir etek ve kırmızı-beyaz çizgili bluz. Uzun kahverengi saçlarını bağlayıp atkuyruğu yapmıştı. 411 Gözlemelerin tadı harikaydı ama sanırım her zamanki gibi içlerine gömülmemiştim. Annem başını çevirip baktı ve kaşlarını çattı. "Percy, sen iyi misin?" "Evet... İyiyim." Ama annem ne zaman bir şey kafamı meşgul etse anlar. Ellerini kuruladı ve karşıma oturdu. "Okul mu, yoksa..." Lafını bitirmesine gerek yoktu. Ne sorduğunu biliyordum. "Sanırım Kıvırcık'ın başı dertte," dedim ve ona gördüğüm kabustan bahsettim. Dudaklarını büzdü. Hayatımın "diğer" kısmı hakkında pek konuşmazdık. Olabildiğince normal yaşamaya çalışırdık, ama annem Kıvırcık hakkında her şeyi bilirdi. "Bence endişelenecek bir şey yok canım," dedi. "Kıvırcık artık kocaman bir satir oldu. Bir sorun olsaydı haber alırdık... Şeyden... kamptan..." "Kamp" der demez annemin omuzları gerildi. "Ne oldu?" diye sordum. "Yok bir şey," dedi. "Bak sana ne diyeceğim. Bu öğleden sonra okulun bitişini kutlayacağız. Seni ve Tyson'ı alıp Rockefeller Merkezi'ne götüreceğim, şu çok sevdiğin kaykay dükkanına." Ah be abicim, işte bu çok cazipti. Sürekli parasızlıkla boğuşuyorduk. Annemin gece dersleri, benim özel okul derslerim derken hiç kaykay almak gibi özel şeyler yapacak zamanımız olmuyordu. Ama sesindeki bir şey canımı sıktı. "Dur bir dakika," dedim. "Bu gece kampa götüreceklerimi hazırlamayacak mıydık?" Mutfak önlüğünü çekiştirdi. "Ah, canım, o konuya gelince... Dün gece Kheiron'dan bir mesaj geldi." Yüreğime bir şey oturdu. Kheiron, Melez Kampı'nın etkinlikleri yöneten müdürüydü. Ciddi bir şey olmasa 512 bizimle irtibata geçmezdi. "Ne dedi?" "Dediğine göre... şimdilik kamp senin için yeterince güvenli olmayabilirmiş. Ertelememiz gerekebilirmiş." "Ertelemek mi? Anne, orası nasıl güvenli olmaz? Ben bir melezim! Orası benim için dünyadaki en güvenli yer!" "Genelde öyle canım. Ama şu anki sorunlar yüzünden..." "Ne sorunu yahu?" "Percy... gerçekten üzgünüm. Öğleden sonra seninle bu konuyu konuşacaktım aslında. Şimdi her şeyi anlatamam. Kheiron dahi anlatabilir mi, emin değilim. Her şey bir anda oldu." Başım dönüyordu. Nasıl olur da kampa gidemezdim? Soracak milyonlarca sorum vardı ki mutfaktaki saat buçuğu vurdu. Annem iyi ki dercesine baktı. "Yedi buçuk canım. Gitmen gerek. Tyson bekliyordur." "Ama..." "Percy, bunu öğleden sonra konuşuruz. Okula git." En son istediğim şey buydu ama annemin gözlerinde kırılgan bir bakış vardı. Sanki onu zorlarsam ağlayacak gibiydi, beni uyarıyordu. Üstelik arkadaşım Tyson konusunda haklıydı. Onunla tam zamanında metro istasyonunda buluşmak zorundaydım, yoksa üzülürdü. Tek başına yeraltından gitmeye korkuyordu. Eşyalarımı topladım ama tam çıkacakken eşikte durdum. "Anne, şu kamptaki sorun... Acaba... bunun Kıvırcık'la ilgili kabusumla alakası var mıdır?" Gözlerime bakamıyordu annem. "Bunu öğleden sonra konuşuruz canım. Anlatırım... Elimden geldiğince." İstemeye istemeye anneme veda ettim. İki numaralı treni 613 yakalamak için koşarak merdivenden indim. O an bilmiyordum ama annemle öğleden sonraki konuşmayı asla yapamayacaktık. İşin aslı evimi uzun, hem de çok uzun bir zaman göremeyecektim. Dışarı adım atınca sokağın karşısındaki kahverengi taşlı binaya şöyle bir baktım. Bir an için sabah güneşinin ışığına gizlenmiş, karanlık bir şekil görür gibi oldum. Bu tuğla duvara dayanmış bir insan siluetiydi... kimseye ait olmayan bir gölge. Sonra dalgalandı ve yok oldu. 714 BÖLÜM İKİ YAMYAMLARLA YAKANTOP OYNUYORUM Günüm normal başladı. Ya da Meriwether Koleji İlköğretim Okulu'nda işler ne kadar normalse o kadar normaldi. Bakın, okulumuz Manhattan'ın güneyindeki "ilerici" bir okul. Yani sıralar yerine armut koltuklarda oturuyoruz, not almıyoruz, öğretmenlerimiz de okula kot pantolon ve gittikleri rock konserlerinden aldıkları tişörtlerle geliyor. Benim için fark etmezdi. Nasılsa bende Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu (DEHB) ve ayrıca disleksi, yani okuma bozukluğu vardı; çoğu melezde olduğu gibi. Bu nedenle beni okuldan atmalarından önce de normal okullarda pek başarılı olmayı becerememiştim. Meriwether'in tek sorunu öğretmenlerin işin hep olumlu yanından bakması, öğrencilerinse... eh, pek olumlu bakılacak yanlarının olmamasıydı. Mesela bugünkü ilk dersim: İngilizce. Tüm ortaokul öğrencileri şu bir sürü çocuğun bir adada mahsur kalıp birer psikopata dönüştüğü Sineklerin Tanrısı denen kitabı okumuştu. Bu yüzden final sınavımızda öğretmenler bizi teneffüste çıktığımız bahçeye bıraktı; başımızda bir yetişkin olmazsa neler olacağını görelim istiyorlarmış. Sonuç: yedinci sınıf ve sekizinci sınıf öğrencileri arasındaki devasa bir don çekme yarışması, iki çakıl taşı kavgası ve tam donanımlı bir 815 basketbol maçı. Bu etkinliklerin çoğunu okulun kabadayısı Matt Sloan yönetti. Sloan ne iriydi ne de güçlü ama öyleymiş gibi yapıyordu. Gözleri pitbull gözü gibiydi, kabarık siyah saçları vardı ve her zaman pahalı ama şapşal kıyafetler giyerdi; sanki ailesinin parasını zerre kadar umursamadığını herkes görsün ister gibiydi. Babasının Porsche marka arabası ile turlayayım derken LÜTFEN ÇOCUKLAR İÇİN YAVAŞLAYIN levhasına çarptığında ön dişlerinden biri kırılmıştı. Her neyse, Sloan herkesin donunu çekiştirirken, aynısını arkadaşım Tyson'a yapma hatasına düştü. Tyson, Meriwether Koleji İlköğretim Okulu'ndaki tek evsiz çocuktu. Annemle beraber durumunu düşününce şu sonuca vardık: çok ufakken anne babası Tyson'ı sokağa atmış, muhtemelen çok... tuhaf olduğu için. Tyson'ın boyu neredeyse 1.90, Kar Canavarı Yeti'ye benzer bir yapısı var ama sürekli ağlar, bir şeylerden korkar, buna kendi yansıması da dahil. Yüzü biraz yamuk gibi, üstelik sert bir ifadesi var. Gözleri ne renk diye sorsanız söylemem mümkün değil, başımı kaldırınca çocuğun yamru yumru dişlerinden yukarısını göremiyorum ki! Boğuk bir sesi var ama o kadar tuhaf konuşuyor ki sanırsınız ufacık çocuk. Meriwether'dan önce hiç okula gitmediği için sanırım. Yırtık kot, yağlı spor ayakkabıları giyiyor, üstelik ayakkabılar herhalde elli numara. Üstündeki kareli fanilada da delikler var. New York şehrinin sokakları gibi kokar Tyson, bu da herhalde 72. Sokak'taki karton bir buzdolabı kutusunda yaşadığı içindir. Meriwether İlköğretim Okulu, Tyson'ı bir toplum hizmeti projesinin parçası olarak kabul etmişti, böylece tüm öğrenciler kendilerini iyi hissedebilirdi. Ne yazık ki çoğu Tyson'a tahammül edemiyordu. Onun korkunç gücüne ve bakışla- 916 rina karşın kocaman bir yufka yürek olduğunu keşfeder keşfetmez, onunla uğraşarak kendilerini iyi hissetmeye başladılar. Neredeyse tek arkadaşı bendim, bu da o benim tek arkadaşım demekti. Annem okula milyon kez şikayette bulunmuş, Tyson'a yeterince yardım etmediklerini söylemişti. Sosyal hizmetleri aradı ama hiçbir şey olmadı. Sosyal hizmet çalışanları Tyson diye birinin var olmadığını iddia etti. Tarif ettiğimiz sokakta her yeri arayıp taradıklarını ama onu bulamadıklarını söylediler; buzdolabı kutusunda yaşayan dev bir çocuğu nasıl olup da ıskaladıklarını aklım almıyor. Her neyse, Matt Sloan onun arkasına geçip donunu çekmeye çalıştı ve Tyson paniğe kapıldı. Sloan'u birazcık fazla itmiş. Sloan neredeyse beş metre uçtu ve ufak çocukların üstünde sallandığı araba tekerinin içine sıkıştı. "Seni ucube!" diye bağırdı Sloan. "Karton kutuna geri dön!" Tyson hüngür hüngür ağlamaya başladı. Oyun parkındaki tahterevalliye öyle bir oturdu ki altında eğrildi. Sonra da başını ellerine gömdü. "Sözünü geri al Sloan!" diye bağırdım. Sloan yalnızca alayla gülümsedi. "Neden uğraşıyorsun ki Jackson? Sürekli o ucubeyi savunmasan senin de arkadaşların olurdu." Yumruğumu sıktım. Yüzüm de elim kadar kızarmadı diye umuyordum. "O ucube değil. O sadece..." Ne söylemem gerek diye düşündüm ama Sloan beni dinlemiyordu ki. O ve çirkin, iri arkadaşları kahkahalar atmakla meşguldü. Bana mı öyle geldi bilmiyorum ama sanki Sloan'un yanında her zamankinden fazla sayıda ahmak vardı. Genelde yanında iki, üç arkadaşı olurdu ama bugün neredeyse yarım 1017 düzine kişi daha vardı. Dahası bu kişileri daha önce görmediğime emindim. "Beden dersine kadar bekle Jackson," diye seslendi Sloan. "Bittin sen." İlk teneffüs bitince İngilizce öğretmenimiz Bay de Milo dışarı çıkıp katliama bakmaya geldi. Sineklerin Tanrısı'm çok iyi anladığımızı söyledi. Hepimiz dersinden geçmiştik ve büyüyünce asla ama asla şiddet uygulayan insanlar olmamalıydık. Matt Sloan samimiyetle başını salladı ve bana gülümseyerek kırık dişlerini gösterdi. Tyson'ın ağlamasını kesmek için ona öğle yemeğinde fazladan fıstık ezmeli sandviç almaya söz vermek zorunda kaldım. "Ben... ben ucube miyim?" diye sordu. "Hayır," dedim dişlerimi gıcırdatarak. "Esas ucube Matt Sloan." Tyson burnunu çekti. "Seni iyi bir arkadaşsın. Seni özleyeceğim, eğer seni... seni..." Sesi titriyordu. Gelecek sene toplum hizmeti projesi için tekrar buraya çağrılıp çağrılmayacağım bilmediğini anladım. Müdür bu konuyu onunla konuşma zahmetine girmemiş bile olabilirdi. "Derl etme, koca adam," demeyi becerdim. "Her şey yoluna girecek." Tyson bana öyle bir minnetle baktı ki kendimi büyük bir yalancı gibi hissettim. Onun gibi bir çocuğa neyin yoluna gireceğine dair söz verebilirdim ki? Sonraki sınavımız fen dersindendi. Bayan Tesla, bir şeyleri patlatana kadar kimyasal maddelerle deney yapmamız gerektiğini söyledi. Tyson laboratuarda eşimdi. Elleri kullan- 1118 mamız gereken ufacık test tüplerine göre fazla büyüktü. Tezgahın üstündeki kimyasal madde dolu tepsiye kazara çarpınca, maddelerin düştüğü çöp kutusunda turuncu renkli bir mantar bulutu oluştu. Bayan Tesla laboratuarı boşalttıktan sonra tehlikeli atık yok etme ekibini çağırdı ve doğuştan kimyagerler olduğumuz için Tyson'ı ve beni övdü. Sınavlarında otuz saniyede en yüksek başarıyı gösteren ilk öğrenciler bizdik. Sabah çabuk geçtiği için seviniyordum, böylece kendi sorunlarımı düşünecek vaktim olmamıştı. Kampta bir şeylerin ters gidebileceği fikrine tahammül edemiyordum. Daha da kötüsü aklımdan o kötü kabusu çıkaramıyordum. Kıvırcık'ın başının dertte olduğuna dair berbat bir his vardı içimde. Sosyal bilgiler dersinde, enlem/boylam haritaları çizerken not defterimi açtım ve içindeki fotoğrafa baktım: Arkadaşım Annabeth, Washington D.C.'de tatildeyken. Turuncu renkli Melez Kampı tişörtünün üzerine kot ceketle kot pantolon giymişti. Sarı saçlarını bir bandanayla geriye atmıştı. Halinden memnun bir ifade ile Lincoln Anıtı'nın önünde kollarını kavuşturmuştu; sanki orayı kendisi tasarlamıştı. Bakın, Annabeth büyüyünce bir mimar olmayı istiyor, o yüzden meşhur anıtları falan geziyor. Onda da böyle bir tuhaflık var. Bana bahar tatilinde e-posta ile yollamıştı fotoğrafını. Arada bir o resme bakar, onun ve Melez Kampı'nın gerçekten var olduğundan, benim hayal gücümün eseri olmadığından emin olurum. Keşke Annabeth de burada olsaydı. Bu kabusun neye yorulacağını o bilirdi. Bunu ona asla itiraf etmem ama Annabeth benden akıllı; gerçi arada bir can sıkıcı olabiliyor. Tam not defterimi kapayacaktım ki Matt Sloan elini uzattı ve fotoğrafı geçirdiğim spiralden yırtıp aldı. 1219 "Hey!" diye itiraz ettim. Sloan fotoğrafa bakar bakmaz gözleri fal taşı gibi açıldı. "Olamaz, Jackson. O kim? Yoksa bu kız senin..." "Geri ver!" Kulaklarıma kadar kızarmıştım. Sloan fotoğrafı çirkin kankalarına verdi, onlar da kıs kıs gülerek fotoğrafları yırttılar ve tüftüfe takmak üzere çiğnemeye başladılar. Bunlar ziyarete gelmiş yeni çocuklar olmalıydılar çünkü hepsi idare bölümünden aldıkları "MERHABA! BENİM ADIM..." yazan isim kartlarından takmışlardı. Biraz da tuhaf bir mizah anlayışları olacak, ad kısmını acayip şeylerle doldurmuşlardı: İLİK EMEN, KAFATASI YİYEN ve JOE BOB. Hiçbir insanın böyle adı olmaz. "Bu gençler gelecek sene burada okuyacak," dedi Sloan şişinerek, sanki bundan korkacakmışım gibi. "Emin ol, senin gerzek arkadaşının aksine, onlar okul masraflarını ödeyebilir." "O gerzek değil." Sloan'un suratına yumruğu indirmemek için gerçekten, hem de gerçekten çaba göstermem gerekmişti. "Ne eziksin be Jackson! Neyse ki sonraki teneffüste şu sefil haline bir son vereceğim." O çam yarması arkadaşları çiğnedikleri fotoğrafımı tükürdüler. Hepsini kıyma haline getirmek istiyordum ama Kheiron kesin emir vermişti, sıradan fanilerden hıncımı çıkartmayacaküm, hem de canımı ne kadar sıkarlarsa sıksınlar. Kavgayı dövüşü canavarlara saklamak zorundaydım. Yine de içimden geçmiyor da değildi, şu Sloan bir bilse aslında kim olduğumu... Zil çaldı. Tyson'la beraber sınıftan çıkarken bir kız sesinin fısıltısını duydum: "Percy!" Kilitli dolapların olduğu koridora baküm ama kimse benimle ilgilenmiyordu. Zaten Merivvether'daki bütün kızlar 1320 adımı ağızlarına alacaklarına ölmeyi yeğlerler. Ama hayal görüp görmediğimi düşünmeye fırsat olmadan, kalabalık bir çocuk güruhu spor salonuna doğru koşmaya başladı ve Tyson'la beni de aralarında sürüklediler. Sıra beden dersindeydi. Koçumuz ders saatinde herkesin katılabileceği yakantop oynatmaya, Matt Sloan da beni öldürmeye söz vermişti. Meriwether'daki spor kıyafeti gök mavisi şort ve batik tişörtlerden oluşuyor. Ne şans ki atletizm işlerinin çoğunu içeride yapıyorduk, böylece Manhattan'ın Tribeca bölgesinde bir grup çaylak hippi asker gibi dolanmak zorunda kalmıyorduk. Sloan'la uğraşmak istemediğim için elimden geldiğince hızla soyunma odasında üstümü değiştirdim. Tam çıkacaktım ki Tyson seslendi: "Percy?" Daha üstünü değişmemişti. Ağırlık çalışma odasının kapısında durmuş, beden dersi kıyafetlerini tutuyordu. "Acaba sen... hı...?" "Hah. Evet." Bu isteğine kızdığımı düşünmesin diye ses tonumu ayarladım. "Evet, elbette abicim." Tyson ağırlıkların olduğu odaya daldı. O üstünü değişirken ben de kapının önünde bekledim. Bunu yaparken kendimi tuhaf hissetsem de genelde çoğu zaman bunu benden isterdi. Sanırım her yanı kıllı olduğu için ve sırtı nasıl olduğunu bir türlü sormaya cesaret edemediğim yara izleriyle dolu olduğundan bunu istiyordu. Her neyse, zaten kötü bir tecrübeyle de olsa öğrendim; eğer birileri Tyson üstünü başını değiştirirken onunla uğraşırsa, üzülüyor ve çelik dolapların kapılarını yerinden sökmeye başlıyor. 1421 Spor salonuna girdiğimizde Koç Nunley ufak masasında oturmuş Sports Illustrated dergisini okuyordu. Nunley neredeyse bir milyon yaşındaydı; gözünde çift camlı gözlükleri vardı; ağzında diş kalmamıştı; başı da dalga dalga yağlı, kır saçlarla doluydu. Bana Melez Kampı'ndaki Kâhin'i hatırlatıyor ki o kurumuş bir mumya; yalnız Koç Nunley daha da az hareket ediyor ve asla yeşil dumanlar üflemiyor. En azından ben bakarken hiç yapmadı. Matt Sloan, "Koç, beni kaptan yapar mısın?" dedi. "Hı?" Koç Nunley, dergiden başını kaldırdı. "Evet," dedi mırıl mırıl bir sesle. "Hımmm-hı-hı." Sloan pis pis sırıttı ve takım seçme işine başladı. Beni diğer takımın kaptanı yaptı ama kendi takımıma kimi seçtiğimin bir anlamı yoktu çünkü tüm sporcu çocuklarla popüler çocuklar Sloan'un tarafına geçmişti. O iri ziyaretçi çocuklar da. Benim yanımda Tyson, bilgisayar delisi Corey Bailer, matematik sihirbazı Raj Mandali ve sürekli olarak Sloan çetesi tarafından taciz edilen yarım düzine daha çocuk vardı. Normalde sadece Tyson olsa yanımda bana yeterdi, tek başına bir takımın yarısına denkti. Ama Sloan'un takımındaki ziyaretçiler, neredeyse Tyson kadar uzun ve güçlü görünüyorlardı; üstüne üstlük altı kişiydiler. Matt Sloan spor salonunun ortasına içi top dolu bir kafesi boşalttı. "Korkuyorum," diye mırıldandı Tyson. "Koku garip." Ona baktım. "Garip kokan ne?" Kendisinden bahsettiğini zannetmiyordum. "Onlar." Tyson, Sloan'un yeni arkadaşlarına işaret etti. "Garip kokuyorlar." Ziyaretçiler bize bakıp sizi çok fena yeneceğiz dercesine parmaklarını kütürdetiyorlardı. Bu çocukların nereden gel- 1522 diğini merak etmeden duramıyordum. Acaba çocuklara çiğ et yedirilip sopayla dayak atılan bir yerden mi? Sloan koçtan aldığı düdüğü öttürdü ve oyun başladı. Sloan'un takımı ortadaki çizgiye geçti. Yanımdaki Raj Mandali, Urdu dilinde bir şeyler bağırıp çıkışa koştu; tahminen "kakam geldi" gibi bir şeyler söylemiştir. Corey Bailer ise sürünerek duvardaki koruyucu yastıkların arkasına geçip gizlenmeye çalıştı. Takımımın kalanı ise ellerinden gelenin en iyisini yaparak korkuyla sindiler ve hedef teşkil etmemeye çabaladılar. "Tyson," dedim. "Haydi gid..." Tam o an karnıma bir top yapıştırdılar. Spor salonun ortasına lank diye çöktüm. Diğer takım kahkahalara boğuldu. Bulanık görmeye başladım. Sanki bir goril arkama geçip ciğerimi sökercesine sıkmıştı. Bu kadar sert top atılabileceğini bilmiyordum. Tyson bağırdı: "Percy, eğil!" Eğilir eğilmez ses hızında atılmış bir top daha kulağımın yanından vızıldayarak geçti. Boooom! Duvardaki koruyucu yastıklara çarptı ve Corey Bailer viyaklamaya başladı. "Hey!" diye seslendim Sloan'un takımına. "Öldürecek misiniz bizi?!" Adı Joe Bob olan ziyaretçi bana kötü kötü sırıttı. Nasıl olduysa şimdi daha da iri gözüküyordu... Hatta Tyson'dan bile iriydi. Pazıları tişörtünün altında şişmişti. "Umarım Perseus Jackson! Umarım!" Adımı söyleyişinde bir şeyler ensemden soğuk terler dökülmesine neden oldu. Gerçek kimliğimi bilenler dışında kimse gerçek adımı kullanmaz, bana Perseus demezdi. Yani 1623 dostlarım... ve düşmanlarım. Tyson ne demişti? "Garip kokuyorlar." Canavarlar. Matta Sloan'un etrafındaki ziyaretçiler büyümeye başlamıştı. Artık çocuk değillerdi. Vahşi bakışlı; sivri dişli; kollarında yılan, Hawaii dansı yapan kadınlar ve kalp dövmeleri olan; neredeyse 2,5 metre boyunda devlere dönüşmüşlerdi. Matt Sloan elindeki topu yere bıraktı. "Oha! Siz Detroitli değilsiniz! Siz kim..." Takımındaki diğer çocuklar çığlık atmaya, çıkışlara koşmaya başladılarsa da adı İlik Emen olan dev, ölümcül bir isabetle bir top fırlattı; top Raj Mandali tam kapıyı açıp çıkacakken yanından kıvılcımlar saçarak geçti ve kapıya çarptıktan sonra sanki büyü yapılmış gibi kapıyı sımsıkı kapattı. Raj ve diğer çocuklar var güçleriyle kapıya vurdularsa da kapı yerinden milim oynamadı. "Onları bırak!" diye bağırdım devlere. Joe Bob adındaki kükreyerek karşılık verdi. Pazısında şöyle bir dövme vardı: JB Bebek'ini seviyo. "Bırakalım da lezzetli lokmalarımızı mı kaybedelim? Hayır, Deniz Tanrısı'nın oğlu. Biz Laistrygonyalılar sadece sizi öldürmek için oynamıyoruz. Öğle yemeğimizi istiyoruz!" Elini salladı ve bir anda merkezdeki çizgide yeni yakantoplar belirdi. Ama bunlar kırmızı lastikten yapılmamıştı. Bronzdan yapılmışlardı, gülle büyüklüğündeydiler ve üstlerindeki deliklerden ateşler köpürüyordu. El yakacak kadar sıcaklardı herhalde ama devler onları çıplak elle tutuyordu. "Koç!" diye bağırdım. Nunley mahmur gözlerle baktı ama yakantop oyununda anormal bir şey gördüyse de belli etmiyordu. Ölümlülerin 1724 sorunu bu işte. Sis adı verilen sihirli bir güç, canavarların ve tanrıların gerçek görüntülerini onlardan gizliyor, bu yüzden de yalnızca anlayabileceklerini görüyorlar. Belki de koç, her zamanki gibi, kendilerinden küçük çocukları döven birkaç sekizinci sınıf öğrencisi görüyordu. Belki de diğer çocuklar Matt Sloan'un haydutlarının etrafa Molotof kokteyli atmaya hazırlandıklarını görüyordu (bu daha önce de olmuştu). Her halükarda kimse bizim gerçekten insan yiyen, kana susamış canavarlarla mücadele etmeye çalıştığımızı fark etmiyordu. "Evet. Mımm-hımmm," diye mırıldandı Koç. "Doğru dürüst oynayın." Sonra tekrar okuduğu dergiye daldı. Kafatası Yiyen adındaki canavar elindeki topu fırlattı. Yana atladım ve ateşler saçan bronz kuyruklu yıldız omzumun üzerinden geçti. "Corey!" diye haykırdım. Tyson, tam top patlamadan önce onu gizlendiği egzersiz şiltesinin arkasından çıkardı. Gülle şilteyi yakıp paramparça etti. "Kaçın!" dedim takım arkadaşlarıma. "Diğer çıkıştan!" Soyunma odasına kaçalım dediler ama Joe Bob'un elini yeniden savurmasıyla o kapı da sımsıkı kapandı. "Kimse oyundan çıkana kadar dışarı çıkamaz!" diye kükredi Joe Bob. "Hepinizi yiyene kadar da oyundan çıkamazsınız!" Elindeki ateş topunu fırlattı. Takım arkadaşlarım, ateş topu spor salonunda bir krater açarken dört bir yana kaçtılar. Dalgakıran'a uzandım, her zaman cebimde olurdu ama sonra beden dersi şortlarımı giydiğimi hatırladım. Cebim bile yoktu. Dalgakıran soyunma odasında, katladığım kotumun arasındaydı. Ve soyunma odasının kapısı mühürlenmişti. Tamamen savunmasızdım. Bir başka ateş topu alevler saçarak bana yöneldi. Tyson 1825 beni kenara itti ama patlama yine de beni tepetaklak etti. Spor salonunun zemininde iki seksen uzandım, duman kafamı karıştırıyordu, batik tişörtüm delik deşik olmuştu, deliklerden de duman süzülüyordu. Tam merkezdeki çizgideki iki aç dev bana düşmanca bakıyordu. "Et!" diye bağırarak yeri göğü sarstılar. "Öğle yemeğinde kahraman eti var!" Her ikisi de bana nişan aldı. "Percy'nin yardıma ihtiyacı var!" diye bağırdı Tyson ve tam onlar toplarını fırlattıklarında önüme sıçradı. "Tyson!" diye bağırdım ama çok geçti. Her iki top da ona çarptı... ama hayır... Tyson onları yakalamıştı. Nasıl olduysa, sürekli laboratuar araç gereçlerini deviren, oyun parkındaki yapıları düzenli biçimde kıran sakar Tyson, saniyede milyarlarca kilometre hızla üstüne gelen iki metal ateş topunu yakalamıştı. Yakaladığı gülleleri de şaşkın sahiplerine aynen iade etti. Canavarlar "EYVAAAH!" diye bağırırken bronz küreler göğüslerinde patladı. Devler ikiz ateş sütunları halinde parçalarına ayrıldı; tamam, bu da onların kesinkes canavar olduklarının deliliydi. Canavarlar ölmez. Yalnızca toza, dumana dönüşürler; bu da kahramanları dövüşten sonra ortalığı temizleme derdinden kurtarır. "Kardeşlerim!" diye inledi Yamyam Joe Bob. Kaslarını gerdi ve Bebek dövmesi dalgalandı. "Onları yok etmenin bedelini ödeyeceksin!" "Tyson!" dedim. "Dikkat et!" Bir başka kuyruklu yıldız bize doğru son sürat gelmeye başladı. Tyson tam zamanında onu yana savurdu. Doğrudan Koç Nunley'nin başının üstünden uçup, kocaman bir GÜÜÜÜM sesiyle izleyici sıralarının arasına gömüldü. Çocuklar bağırarak kaçışıyor, zemindeki ateşi tüten kraterlere düşmemeye çalışıyorlardı. Diğerleriyse kapıya 1926 vuruyor, yardım çağırıyorlardı. Sloan sahanın ortasında taş kesilmişçesine duruyor, ölüm saçan gülleler etrafında uçuşurken gördüklerine inanamaz bir halde bakmıyordu. Koç Nunley hâlâ bir şey görmüyordu. Patlamalar kulağında cızırdama yaratmış gibi kulağındaki işitme cihazına tıklıyordu ama gözleri hâlâ önündeki derginin üzerindeydi. Muhakkak ki tüm okul patlamaları duymuş olmalıydı. Müdür, polis, birileri bize yardım etmeye gelecekti. Yamyam Joe Bob "Zafer bizim olacak!" diye kükremeye başladı. "Kemiklerinizle ziyafet çekeceğiz!" Ona yakantop oyununu fazla ciddiye aldığını söyleyecektim ama ağzımı açmaya fırsat bulamadan eline bir gülle daha aldı. Diğer üç dev de onu takip etti. Öleceğimizi biliyordum. Tyson bunların tümünü aynı anda savuşturamazdı. İlk atışı savuştururken elleri ciddi şekilde yanmış olmalıydı. Kılıcım olmadıkça... Aklıma delice bir fikir geldi. Soyunma odasına doğru koştum. "Çekilin!" dedim takım arkadaşlarıma. "Kapıdan uzaklaşın." Arkamda patlamalar oldu. Tyson iki topu sahiplerine geri fırlatabilmiş ve onları küle çevirmişti. Geriye iki tane dev kalmıştı. Üçüncü top doğrudan bana geliyordu. Zorla da olsa durdum, bekledim -bir, iki,... Sonra yana atladım, ateşten küre de soyunma odasının kapısını paramparça etti. Çoğunluğu erkek soyunma odasında biriken gazın bir patlama yaratmaya yeteceğini düşünmüştüm. Bu yüzden ateşten yakantop koca bir BOOOOOOM sesi çıkarınca şaşırmadım. Duvar bir anda yerle bir oldu. Dolap kapakları, çoraplar, 2027 atletizm kıyafetleri ve ne kadar pis şey varsa spor sahasına yığıldı. Tam zamanında döndüm ve Tyson'ın Kafatası Yiyen'in suratının ortasına yumruğunu patlattığını gördüm. Dev iki büklüm oldu. Ama son dev Joe Bob akıllılık edip uygun fırsatı bekleyerek topu elinde tutmuştu. Tam ona dönecekken topu Tyson'a fırlattı. "Hayır!" diye bağırdım. Gülle Tyson'ın göğsünün orta yerine yerleşti. Tyson saha boyunca uçarak arkadaki duvara çarptı. Duvar çarpmasıyla beraber üstüne döküldü ve Church Sokağı'na bakan bir delik açıldı. Tyson hâlâ nasıl hayattaydı anlamıyordum ama yalnızca sersemlemiş gözüküyordu. Bronz gülle ayaklarının dibinde tütüyordu. Gülleyi yerden almaya çalıştı ama baygın halde kül yığının ortasına düştü. "Aferin!" dedi Joe Bob şeytani bir keyifle. "Ayakta kalan son kişi benim! Bebek'ime bir torbacık olsun bir şeyler götürecek kadar et var!" Bir başka top aldı ve Tyson'ı hedefledi. "Dur!" diye bağırdım. "Esas istediğin benim!" Dev sırıttı. "Önce sen mi ölmek istersin, genç kahraman?" Bir şey yapmam gerekiyordu. Dalgakıran buralarda bir yerde olmalıydı. Sonra, hemen devin ayağının dibinde duran, üstünden dumanlar tüten kıyafet yığının arasında kotumu gördüm. Bir oraya varabilsem... Umutsuz olduğunu bile bile hamle yaptım. Dev güldü. "Öğle yemeğim yaklaşıyor." Topu fırlatmak için kolunu kaldırdı. Ben de kendimi ölmeye hazırladım. Birden devin bedeni kaskatı kesildi. İfadesindeki o şeytanlık kaybolup yerini şaşkınlığa bıraktı. Göbek deliğinin olması gereken yerden tişörtü yırtıldı ve boynuza, hayır, 2128 hayır, bir bıçağın parlak ucuna benzer bir şey belirdi. Top elinden kayıp düştü. Canavar tam arkasından onu delip geçen bıçağa bakakaldı. "Of be," diye mırıldandı ve patlayıp yeşil bir alev bulutuna dönüştü. Sanırım Bebek'çik buna bayağı üzülecekti. Dumanların ortasında arkadaşım Annabeth duruyordu. Kir pas içindeydi ve yüzünde çizikler vardı. Omzunda yıpranmış bir sırt çantası, cebinde katlanmış bir beysbol kepi, elinde bronz bir bıçak, fırtına grisi gözlerinde ise vahşi bir bakış vardı; sanki hayaletlerden kaça kaça binlerce kilometre tepmişti. Tüm bu süre boyunca aptal aptal bakınıp duran Matt Sloan en sonunda kendinde geldi. Annabeth'e gözlerini kırpıştırarak baktı, sanki onu not defterimin arasında duran fotoğrafından hayal meyal hatırlamış gibiydi. "O kız bu kız... bu kız o..." Annabeth, Matt'in burnunun üstüne yumruğunu indirdi ve onu yere yapıştırdı. "Ve sen," dedi ona "arkadaşımı rahat bırak." Spor salonu alev almıştı. Çocuklar hâlâ bağıra çağıra kaçışıyordu. Siren seslerini, hoparlörlerden karışık konuşmaları duydum. Çıkış kapısının camlarının arkasında okul müdürü Bay Bonsai gözüküyordu. Bay Bonsai kilitle uğraşırken kalabalık bir öğretmen güruhu arkasında birikiyordu. "Annabeth..." dedim kekeleyerek. "Nasıl... Ne kadardır...?" "Neredeyse sabahtan beri." Bronz bıçağını kınına soktu. "Seninle konuşmak için uygun zamanı bekliyordum ama bir türlü yalnız kalmadın." "Bu sabah gördüğüm gölge... O..." Yüzüm kıpkırmızı oldu. "Tanrılar aşkına, yatak odamın penceresinden içeriyi mi 2229 gözlüyordun?" "Açıklayacak vakit yok!" diye bağırdı, gerçi onun da yüzü kızarmış gibiydi. "Sadece şey istemedim..." "İşte!" diye haykırdı bir kadın. Kapı patlayarak açıldı ve içeri yetişkinler dolmaya başladı. "Seninle dışarıda buluşalım," dedi Annabeth. "Ve onunla." Hâlâ sırtı duvara dayalı, sersemlemiş halde duran Tyson'a işaret etti. Annabeth ona tiksintiyle bakıyordu, neden böyle yapıyordu anlamıyordum. "Onu da getirsen iyi olur." "Ne?" "Vaktimiz yok!" dedi. "Acele edin!" Başına Yankees beysbol kepini geçirdi, bu annesinden ona sihirli bir hediyeydi ve anında gözden kayboldu. Böylece müdür peşine okulun yarısını ve birkaç polis memurunu takmış gelirken alevler içindeki spor sahasının ortasında bir başıma kalakaldım. "Percy Jackson?" dedi Bay Bonsai. "Ne... Nasıl..." Çökmüş duvarın yanındaki Tyson inledi ve içine gömüldüğü kül yığının içinden ayağa kalktı. "Baş ağrıyor." Matt Sloan da kendine geliyordu. Gözlerinde dehşet dolu bakışlarla bana odaklanmıştı. "Percy yaptı Bay Bonsai! Tüm binayı ateşe verdi. Koç Nunley anlatsın size! O her şeyi gördü." Koç Nunley görev aşkıyla dergisini okuyordu ama bendeki şansa bakın, tam Sloan adını söylediği an başını kaldırmayı ve "Hı? Evet. Mımm, hımm," demeyi seçti. Diğer yetişkinler bana doğru döndü. Onlara doğruyu söylesem bile bana inanmayacaklarını biliyordum. Mahvolmuş kot pantolonumdan Dalgakıran'ı kaptım, Tyson'a "Haydi gel!" dedim ve binanın yanındaki delikten dışarı atladım. 2330 BÖLÜM ÜÇ SONSUZ AZAP TAKSİSİNİ ÇAĞIRIYORUZ Annabeth, Church Sokağı'nın aşağısındaki dar bir sokakta bizi bekliyordu. Tam yanımızda sirenlerini çala çala bir itfaiye aracı Meriwether İlköğretim Okulu'na doğru giderken bizi kaldırımdan sokağa çekti. Tyson'a işaret ederek "Onu nereden buldun?" diye ısrarcı bir ifade ile sordu. İşin aslı, farklı koşullarda olsak Annabeth'i gördüğüme gerçekten memnun olurdum. Onun annesinin Athena olmasına ve babamla geçinememesine karşın geçen yaz Annabeth'le uzlaşmıştık. İtiraf etmek istemeyeceğim kadar çok özlemiştim belki de Annabeth'i. Ama az önce yamyam devler bana saldırmıştı, Tyson hayatımı üç veya dört kez kurtarmıştı, bunlara karşın Annabeth'in tek yaptığı, sanki sorun oymuş gibi kötü kötü bakmaktı. "O benim arkadaşım," dedim ona. "Evsiz mi?" "Bunun ne alakası var? Seni duyabilir, biliyorsun değil mi? Neden ona sormuyorsun?" Annabeth şaşırmış gözüküyordu. "Konuşabiliyor mu?" "Konuşurum," diye itiraf etti Tyson. "Sen güzelsin." "Ööö! İğrenç!" Annabeth ondan uzaklaştı. Annabeth'in bu kadar kabalaştığma inanamıyordum. 2431 Tyson'ın ellerine baktım, yanan toplar yüzünden kötü şekilde yanmış olmaları gerekiyordu ama fena gözükmüyorlardı; pis ve yara bere içindeydiler, patates cipşi büyüklüğündeki tırnaklarının içinde kirler vardı ama hep böyleydi zaten elleri. "Tyson," dedim gördüğüme inanamayarak. "Ellerin yanmamış bile." "Elbette," diye mırıldandı Annabeth. "Yanında o varken Laistrygonyalıların saldıracak cesaret bulmasına bile şaştım. v Tyson, Annabeth'in sarı saçlarına bayılmış gibiydi. Onlara dokunmak istedi ama Annabeth uzanan ele bir tokat atıp itti. "Annabeth," dedim "sen neden bahsediyorsun? Laistry... ne?" "Laistrygonyalılar. Spor salonundaki canavarlar. Kuzeyde, uzaklarda yaşayan yamyam dev ırkı. Odisseus bir keresinde onlarla karşılaşmıştı ama onları New York kadar güneyde hiç görmemiştim." "Laistry... telaffuz bile edemiyorum. Anlayacağım dilde söylesene adlarını?" Bir süre düşündü. "Kanadalılar," demeye karar verdi. "Haydi, gidelim, buradan çıkmamız gerek." "Polis peşime düşecek." "Sorunlarımızın en ufağı bu dediğin," dedi. "Kabus gördün mü?" "Kabus mu? Kıvırcık hakkında mı?" Annabeth'in beti benzi attı. "Kıvırcık mı? Hayır, Kıvırcık'a ne oldu?" Ona kabusumu anlattım. "Niçin sordun? Sen kabusunda ne gördün?" Gözlerinde fırtınalar çıkmış gibiydi, sanki zihni saatte milyon kilometre hızla çalışıyor, düşünüyordu. 2532 "Kamp," dedi en sonunda. "Kampta büyük bir sorun var." "Annem de aynı şeyi söyledi! Ama ne tür bir sorun?" "Tam olarak bilmiyorum. Bir şeyler ters gidiyor. Hemen oraya gitmeliyiz. Virginia'dan beri peşimde canavarlar var, beni durdurmaya çalıştılar. Sana da çok saldıran oldu mu?" Kafamı hayır anlamında salladım. "Tüm sene boyunca olmamışü... bugüne kadar." "Hiç mi? Ama nasıl..." Gözleri Tyson'a kaydı. "Ah." "Ah da ne demek şimdi?" Tyson sanki hâlâ sınıftaymış gibi elini kaldırdı. "Spor salonundaki Kanadalılar Percy'ye bir şey demişlerdi... Deniz Tanrısı'nın Oğlu?" Annabeth'le birbirimize baktık. Bunu nasıl anlatabilirdim, bilmiyordum ama Tyson neredeyse ölecekti, bu yüzden gerçeği duymayı hak ediyordu. "Koca adam," dedim "Antik Yunan Tanrıları hakkındaki eski öyküleri duydun mu hiç? Zeus, Poseidon, Athena falan..." "Evet," dedi Tyson. "Tamam...o tanrılar hâlâ yaşıyor. Batı Medeniyeti nereye giderse oraya gidiyorlar, en güçlü ülkelerde yaşıyorlar, o yüzden şimdilerde ABD'deler. Bazen de ölümlülerden çocukları oluyor. Bu çocuklara da melez deniyor." "Evet," dedi Tyson, sanki hâlâ benim meselenin özüne gelmemi bekliyordu. "Hah, tamam işte, Annabeth ve ben meleziz," dedim. "Biz... hâlâ eğitim gören kahramanlarız denebilir. Bu canavarlar ne zaman kokumuzu alsalar saldırırlar. Spor salonundaki devler de öyleydi. Canavarlardı." "Evet." Uzun uzun ona baktım. Ona anlattıklarımla şaşırmamış, kafası karışmamış gibiydi; bu da beni şaşırtıyor, kafamı 2633 karıştırıyordu. "Yani... bana inanıyorsun?" Tyson evet anlamında başını salladı. "Ama sen... Deniz Tanrısı'nın oğlusun?" "Evet," diye itiraf ettim. "Poseidon benim babam." Tyson kaşlarını çattı. İşte şimdi kafası karışmış gibiydi. "Ama o halde..." Bir siren öttü. Yanımızdaki sokaktan bir polis arabası son sürat geçip gitti. "Buna vaktimiz yok," dedi Annabeth. "Takside konuşuruz." "Ta kampa kadar taksiyle mi gideceğiz?" dedim. "Kaç para tutar biliyo..." "Bana güven." Tedirgin oldum. "Ya Tyson?" Melez Kampı'na dev arkadaşımla gitmeyi düşündüm. Ama normal kabadayılarla normal oyun parkında kafayı yiyorsa, yarı-tanrıların eğitim kampında ne yapardı? Diğer yandan, polisler bizi arayacaktı. "Onu öylece burada bırakamayız," diye karar verdim. "Onun da başı derde girer." "Evet," dedi Annabeth, yüzünde kasvetli bir ifade vardı. "Kesinlikle onu da almalıyız. Haydi, gidelim." Bunu söyleyiş biçimi hoşuma gitmedi, sanki Tyson hastaneye bırakmamız gereken büyük bir hastalıkmış gibi... Ama yine de sokakta Annabeth'in peşinden gittim. Üçümüz beraberce şehir merkezindeki yan sokaklara daldık. Arkamızda ise okulumuzun spor salonundan pofur pofur kocaman bir duman bulutu yükseliyordu. k -k * 2734 "Burası," dedi Annabeth, Thomas ve Trimble sokaklarının köşesine geldiğimizde. Sırt çantasını karıştırdı. "Umarım yanımda bir tane kalmıştır." İlk başta düşündüğümden daha da kötü gözüktüğünü fark ettim. Çenesinde bir kesik vardı. Atkuyruğu saçlarına dallar ve yapraklar dolanmıştı, sanki birkaç geceyi dışarıda geçirmiş gibiydi. Kot pantolonunun kenarındaki kesikler, şüphe uyandırıcı biçimde pençe izlerine benziyordu. "Ne arıyorsun?" diye sordum. Her yanımızda sirenler ötüyordu. Çok geçmeden, etrafta spor salonunu bombalayan çocuk suçluları arayan bir sürü polis arabası olur, diye düşündüm. Hiç şüphesiz Matt Sloan çoktan ifadesini vermişti. Muhtemelen de öyküyü çarpıtmış, Tyson ve beni kana susamış yamyamlar olarak anlatmıştı. "Bir tane buldum. Tanrılara şükürler olsun." Annabeth bir drahmi olduğunu anladığım altın bir sikke çıkardı, bu Olimpos Dağı'nın para birimiydi. Paranın bir yüzünde Zeus'un resmi, diğer yüzünde ise Empire State Binası'nın resmi vardı. "Annabeth," dedim "New Yorklu taksi şoförleri o parayı kabul etmez." "Stethi\" diye bağırdı antik Yunan dilinde. "Ö hârma diaboles. r Her zaman olduğu gibi, o Olimpos dilinde konuştuğu anda ben de bir şekilde ne dediğini anladım. Şöyle demişti: Dur, Bela Arabası! Planı her neyse, beni pek de olumlu biçimde heyecanlandırmadı. Sikkeyi sokağa attı ama para asfaltın üzerinde sekeceği yere doğrudan asfaltın içine battı ve kayboldu. Bir an için hiçbir şey olmadı. Sonra, tam drahminin düştüğü yerde asfalt karardı. Eriyip 2835 bir park yeri büyüklüğünde dikdörtgen bir havuza dönüştü, içinde kana benzer kırmızı bir sıvı fokurduyordu. Sonra o çamura benzer şeyin içinden bir araba fışkırdı. Tamam, bu bir taksiydi ama New York'taki tüm taksilerden farklıydı; sarı renkte değildi. Sis grisi rengindeydi. Hatta aslında, sanki dumandan örülmüş gibiydi, içinden geçip gidebilirdiniz sanki. Kapının üzerine yazılmış sözcükler vardı (RGİ KKILDZRELŞ gibi) ama okuma bozukluğum yüzünden ne yazdığını bir türlü çözemiyordum. Yolcu penceresi açıldı ve yaşlı bir kadın başını uzattı. Gözlerini keçeleşmiş kır saçlar örtüyordu. Ayrıca tuhaf biçimde, mırıl mırıl konuşuyordu, sanki az önce sakinleştirici yutmuş gibiydi: "Nereye? Nereye?" "Melez Kampı'na üç kişi," dedi Annabeth. Taksinin arka kapısını açü ve atlamam için bana işaret etti; sanki olan biten her şey normalmiş gibi. "Ah!" diye ciyakladı yaşlı kadın. "Onun türünden olanları almıyoruz!" Kemikli parmağını Tyson'a uzattı. Bu neydi şimdi? İri-Çirkin-Çocuklarla-Uğraşma-Günü mü? "Fazladan öderiz," diye söz verdi Annabeth. "Varınca üç drahmi daha." "Anlaştık!" diye haykırdı kadın. İstemeye istemeye taksiye girdim. Tyson ortamıza sıkıştı. En son da Annabeth taksiye sığışmaya çalıştı. Taksinin içi de duman grisiydi ama yeterince katı haldeydi. Koltukta çatlaklar vardı ve bazı yerleri göçmüştü, yani diğer taksilerden farklı değildi. Bizi öndeki yaşlı kadından ayıran plastik camdan bir levha yoktu... Bir dakika. Önde yalnızca bir tane ihtiyar kadın yoktu. Üç taneydiler ve ön koltukta sıkışmış oturuyorlardı, Her birinin yapış yapış 2936 saçları gözlerini kapatıyordu, kemikli elleri ve kömür renginde çuvaldan elbiseleri vardı. Arabayı süren "Long Island'a!" dedi. "Şehir dışı zamlı tarife! Ha!" Gaza bastı ve kafam koltuğun arkasına yapıştı. Hoparlörden önceden kaydedilmiş bir ses geldi: "Merhaba! Ben Ganymede, Zeus'un sakisi, Göklerin Tanrısı'na ne zaman şarap almaya gitsem emniyet kemerimi takarım!" Başımı eğince emniyet kemeri yerine kocaman kara bir zincir gördüm. 0 kadar çaresiz değildim... henüz. Taksi, Batı Broadway'in köşesinden dönerken hızlandı ve ortada oturan gri hanımefendi çığlığı bastı: "Dikkat et! Sola dön!" "Eh, sen şu gözü bana ver Fırtına, o zaman gittiğim yeri görürüm!" diye şikayet etti şoför. Bir dakika. Gözü mü verecek? Soru sormaya vaktim olmadı çünkü şoför karşıdan gelen dağıtım kamyonundan kaçmak için direksiyon kırdı, çenemizi titreten bir küt setiyle kaldırıma vurup çıktı ve sonraki sokağa daldı. "Eşekarısı!" dedi üçüncü kadın şoföre. "Kızın verdiği sikkeyi bana ver! Bir dişimi geçireyim." "Geçen sefer dişlemiştin Öfke!" dedi adı herhalde Eşekarısı olan şoför. "Sıra bende!" "Değil!" diye bağırdı adı Öfke olan. Ortadaki, Fırtına, haykırdı: "Kırmızı ışık!" "Fren yap!" diye haykırdı Öfke. Eşekarısı bunun yerine gazı kökledi ve kaldırıma çıktı, bir köşeyi daha arabayı inleterek dönerken gazete kutusunu devirdi. Tabii midem de bu sırada Broome Sokağı'nın orada bir yerlerde kaldı. 3037 "Affedersiniz," dedim. "Ama... görebiliyor musunuz?" "Hayır!" diye bağırdı direksiyonun arkasındaki Eşekarısı. "Hayır!" diye bağırdı ortadaki Fırtına. "Elbette!" diye bağırdı Öfke pencereden bakarak. Annabeth'e baktım. "Kör mü bunlar?" "Tamamen kör değiller," dedi Annabeth. "Bir gözleri var." "Bir göz mü?" "Evet." "Her birinde mi?" "Hayır. Toplamda bir tane." Yanımdaki Tyson inledi ve koltuğu kavradı. "Çok iyi hissetmiyorum." "Of be oğlum," dedim çünkü okul gezilerinde Tyson'ı araba tuttuğunu görmüştüm ve inanın on beş metre yakınında olmak isteyeceğiniz türde bir şey değildi. "Dayan aslanım. Birinizde bir poşet falan var mı?" Üç gri hanım bana dikkatlerini veremeyecek kadar ağız dalaşıyla meşgullerdi. Annabeth'e göz attım, o da öldük öleceğiz dercesine bakıyordu, bu yüzden ne-demeye-banabunu-yaptın bakışı attım ona. "E, ama," dedi Annabeth. "Gri Kız Kardeşler Taksi kampa en hızlı gidiş aracı." "O halde neden Virginia'dan buraya bu araçla gelmedin?" "Hizmet alanı dışı da ondan," dedi, sanki herkesçe bilinen bir şeymiş gibi. "Yalnızca New York ve çevresine hizmet veriyorlar." "Bu araçta çok ünlü kişiler oturdu!" diye bağırdı Öfke. "Iason! Hatırladın mı?" "Hiç bana onu hatırlatma!" diye inledi Eşekarısı. "Seni yaşlı yarasa, hem o zaman taksimiz mi vardı? Bu dediğin üç 3138 bin sene öncesi!" "Dişi bana ver!" Öfke, Eşekarısı'nın ağzına el atmaya çalıştı ama Eşekarısı elini itti. "Firtına bana gözü verirse olur!" "Hayır!'' diye çığlığı bastı Fırtına. "Daha dün sendeydi!" "Ama ben sürüyorum, seni yaşlı cadaloz!" "Bahaneye bak! Sırân geldi! Salak, dönme sıran geldi!" Eşekarısı direksiyonu sertçe kırarak Delancey Sokağı'na daldı, ben de Tyson ve kapı arasında ezildim. Gaza basmasıyla beraber saatte yüz on kilometre hızla Williamsburg KöprüSü'nden fırlayıverdik. Üç kız kardeş şimdi gerçekten kavgaya tutuşmuştu. Öfke, Eşekarısı'nın surayını; Eşekarısı da Fırtına'nin suratını yakalamaya çalışırken bir yandan da birbirlerine tokadı basıyorlardı. Saçları uçuşuyor, avazları çıktığı kadar birbirlerine bağırıyorlardı. Eşekarısı'nın ağzındaki tek diş dışında hiçbirinin dişi olmadığını, olan dişin de sapsarı, çürük bir diş olduğunu gördüm. Gözlerinin yerinde, içeri göçmüş göz kapakları vardı; Öfke hariç. Onda etraftaki her şeye aç bir şekilde bakan, sanki gördükleri ona yetmeyen, kan çanağına dönmüş, yeşil bir göz vardı. En sonunda görme avantajına sahip olan öfke, kız kardeşi Eşekarısı'nın ağzından dişi söküp almayı becerdi. Bu Eşekarısı'nı öyle bir delirtti ki direksiyonu Williamsburg Köprüsü'nün dışına kırdı, bir yandan da bağırıyordu: "Vey onu! Vey onu!" Tyson öğürdü ve midesini tuttu. "Eee, belki ilgilenirsiniz," dedim "öleceğiz!" "Dert etme," dedi Annabeth ama sesinden endişelendiği belliydi. "Gri kız kardeşler ne yaptıkklarını bilir. Aslında çok bilgedirler." 3239 Bunu söyleyen Athena'nın kızı da olsa pek tatmin olduğum söylenemezdi. Doğu Nehri'nin kırk metre yukarısındaki bir köprünün üzerinde kayarak ilerliyorduk. "Evet, bilgeyiz ya!" diyerek dikiz aynasından sırıttı Öfke, bir yandan da yeni dişini gösteriyordu. "Biz çok şey biliriz!" "Manhattan'ın her sokağı!" dedi Eşekarısı şişinerek, bir yandan da kardeşine vurmaya devam ediyordu. "Nepal'in başkentini!" "Aradığın yeri!" diye ekledi Fırtına. Anında her iki yandan kız kardeşleri onu yumruklamaya başladı, "Kapa çeneni! Kapa çeneni! Daha sormamıştı bile!" "Ne?" dedim. "Ne yeri? Aradığım hiçbir yer..." "Hiçbir şey canım!" dedi Fırtına. "Haklısın evladım. Hiçbir şey!" "Söylesenize!" "Olmaz!" diye bir ağızdan bağırdılar. "Son söylediğimizde felaket şeyler oldu!" dedi Fırtına. "Gözümüz göle düştü!" diyerek ona katıldı Öfke. "Bulmak yıllar aldı!" diye inledi Eşekarısı. "Hazır ondan bahsetmişken... Ver onu!" "Hayır!" diye haykırdı Öfke. "Göz!" diyerek bağırdı Eşekarısı. "Bana ver!" Kız kardeşi Öfke'nin sırtına yumruğu indirdi. Mide bulandırıcı bir plop sesinden sonra Öfke'nin yüzünden bir şey fırladı. Öfke el yordamıyla gözü aradı, yakalamaya çalışıyordu ama tek becerebildiği gözü elinin tersiyle itmekti. Vıcık vıcık şeylerle kaplı yeşil göz omzunun üstünden uçtu ve arka koltuğa, doğruca kucağıma düştü. Öyle bir sıçradım ki kafam tavana çarpü ve göz yuvarlanarak uzaklaştı. "Göremiyorum!" diye bağırdı üç kız kardeşin üçü de. 3340 "Gözü bana ver!" diye inledi Eşekarısı. "Gözü ona ver!" diye haykırdı Annabeth. "Bende değil!" dedim. "Şurada, ayağının dibinde," dedi Annabeth. "Üstüne basma! Al onu!" "Onu elime almam kesinlikle!" Taksi bariyerlere çarptı ve korkunç bir gıcırdama sesiyle beraber kaymaya başladı. Tüm araba, çarpışma yüzünden araç gri dumanlar saçarak dağılacakmış gibi silkelenmeye başladı. "Kusacağım!" diyerek bizi uyardı Tyson. "Annabeth," diye bağırdım "izin ver de Tyson sırt çantana görsün işini!" "Sen deli misin? Gözü al!" Eşekarısı direksiyona asıldı ve taksi bariyerlerden uzaklaştı. Brooklyn'e doğru köprü boyunca fırladık, herhangi bir insan taksisinden kat be kat hızlı gidiyorduk. Gri Kız Kardeşler ciyakladı, birbirlerini yumrukladılar ve gözü almak için bağrışmaya başladılar. En sonunda sinirlerime hakim oldum. Zaten yanık yerleri parçalanmış olan batik tişörtümden koparttığım bir parçayla yeşil gözü yerden aldım. "Aferin sana!" diye bağırdı Öfke, nasıl olduysa kaybolan gözünü aldığımı bilmişti. "Onu geri ver!" "Anlatana kadar olmaz," dedim ona. "Siz neden bahsediyordunuz, aradığım yer neymiş?" "Vakit yok!" diye haykırdı Fırtına. "Hızlanıyoruz!" Pencereden dışarı baktım. Dışarıdaki ağaçlar, arabalar, tüm mahalle gri bir bulanıklığa gömülmüş, vız diye yanımızdan geçiyordu. Brooklyn'den çoktan çıkmış, Long Island'ın ortasına doğru ilerliyorduk. 34 Daha göster
1 Kızla İlk Buluşmada Nasıl Sohbet Edilir? Hızlı Bağ Kurma Teknikleri Bugün kızla tanışma anında değil de, flört süreci içinde olduğumuz bir kızla nasıl konuşmamız gerektiğini dilim döndüğünce anlatmaya Detaylı AHIRIN İÇİNDEKİ SARAY 300 Ispartalı filmini hatırladınız mı?
otuzsekizinci ders oluyor gezi genellikle hoş geldin mevsim hoş bulduk ilkbahar gecikti ilkbahar mevsiminde geciktin soğuk geciktim kış geciktiniz kış mevsiminde uç, sınır, son, limit bulunuyor/bulunur Detaylı Rick Riordan - Percy Jackson Ve Olimposlular 2 Canavarlar Denizi
Rick Riordan - Percy Jackson Ve Olimposlular 2 Canavarlar Denizi www.cepsitesi.net Ailenin en iyi Oyku anlatıcısı Patrick John Riordan için En Iyi Dostum Gelinlik Alışverişinde Kabusum şöyle başladı Küçük Detaylı Azra hızlı hızlı giyinip, kahvaltı yapmadan evden ayrıldı. Asansöre binerken arkadan hala Berrak ın sesi geliyordu:
Koru Azra nın kabusun etkisinden kurtulup yataktan kalkması için birkaç on dakikaya ihtiyacı vardı. Bu sırada Azra nın geveze ev arkadaşı Berrak her zamanki nutuk öğütlerinden birini atmakla meşguldü. Detaylı 1. Bölüm. Uçağın kalkmasına bir saat vardı. Birkaç dakika içinde kapıya çağırılacaklardı. Eğer yapacaksa, şimdi yapması gerekiyordu.
1. Bölüm Uçağın kalkmasına bir saat vardı. Birkaç dakika içinde kapıya çağırılacaklardı. Eğer yapacaksa, şimdi yapması gerekiyordu. Tim ayağa kalktı. İpi çekti. Grk ayağa kalktı, JFK Uluslararası Havaalanı Detaylı HAYAT BİLGİSİ A TEMASI: OKUL HEYECANIM. Gözümüzün rengi Saçımızın rengi Okula gitmemiz Yukarıdakilerden hangisi fiziksel özelliğimiz değildir?
YARATICI OKUMA DOSYASI En sevdiğiniz tatil kitabını anlatan bir resim çiziniz. MAVİŞ Mavişe göre Dünya nın ¾ nün suyla kaplı olmasının nedeni nedir?...... Maviş in gözünün maviden başka renk görmemesinin Detaylı İLK OK UMA KİT APLARI
İLK OKUMA KİTAPLARI Bu kitabın sahibi:... Altı yaşındaki Ugo bir sabah uyanmış ve bir de bakmış ki karnının üzerinde yeşil bir aslan oturuyor! Aslan şişman değilmiş ama pek ufak tefek de sayılmazmış. Detaylı Çok Mikroskobik Bir Hikâye
Otistik Çocuklar Otistik olmak normal insan olmaktan çok farklı değildir aslında, sadece günlük ihtiyaçlarını karşılayamıyorlar. Yani bizim kendi başımıza yapabildiğimiz (yemek yeme, kıyafet giyme, oyun Detaylı SAKLAMBAÇ. Müge İplikçi
Bir Kız Bara Girer Ve... Helena S. Paige Çeviri Kübra Tekneci 4 Bir Kız Bara Girer Ve... Bütün kadınlar bir iç çamaşırından çok fazla şey beklememeleri gerektiğini bilirler. Çok seksi olmak istiyorsanız, Detaylı ÇAĞDAŞ TÜRK EDEBİYATI. Refik Durbaş. Öykü KURABİYE EV. Resimleyen: Burcu Yılmaz
SARIGÖZLER ORMAN DEDEKTİFLİK AJANSI DEŞŞET ORMANI, YARATIKKÖY (Artık Perili Malikâne değil, Bay Postacı he he) İçinde büyük masa olan ofis Anneciğim ve Babacığım, Lütfen lütfen LÜTFEEEN Kasvetköy e gelip Detaylı I. BÖLÜM. Sayı, insan nefsinde birliğin tekrarından kaynaklanan manevi hayaldir. İhvan-ı Safa (Saflık Kardeşleri)
I. BÖLÜM Sayı, insan nefsinde birliğin tekrarından kaynaklanan manevi hayaldir. İhvan-ı Safa (Saflık Kardeşleri) Marifet, bize yâr olmayan sevgiliyi kalbimizin içinde öldürmek! İşte en haklı, en masum, Detaylı Bir gün Pepe yi görmeye gittim ve ona : Anlayamıyorum her zaman bu kadar pozitif olmak mümkün değil, Bunu nasıl yapıyorsun? diye sordum.
ALAY ETME Amaç : Başkalarına saygı duymayı öğrenme.alay etme ile baş edebilme becerisini kazandırma Düzey : 1. sınıf ve üstü Materyal: Uygulama 1 için:yazı tahtası, kağıt, kalem, Uygulama 2 : Kuklalar,oyuncak Detaylı GÜZELLİK KRALİÇESİ ERCİYES
GÜZELLİK KRALİÇESİ ERCİYES İlk defa 1983 yılında gitmiştim Erciyes e O günlerde sadece Spor İl Müdürlüğü nün Taş Binası vardı. Aşağıda şömineli bir salon, yukarıda ise biri erkekler, biri de kadınlar için Detaylı TEHLİKELİ YOLCULUKLAR
TEHLİKELİ YOLCULUKLAR Maun masanın sahibi, ciddi bakışlarını üstümden çekmiyordu. O izin verse ben de gözümden birkaç damla yaş çıkmasına izin verecektim. Doktorumun karşısında oturmuş, son sözlerini kavramaya Detaylı Kızım, evde köpek. bu köpeği eve? dedi. annesi. Zaten hep beni suçlarsın! dedi Cimcime. Mıyk! diye sızlandı köpek. Hemen gidecek bu köpek!
Kızlar, ben geldim, dedi Gönül Hanım. Hav! Cimcime! Bu köpek nereden geldi? Sen zaten hiç köpek sevmiyorsun! dedi Cimcime. Evde köpeğin ne işi var? Miyav! Miyav! Miyav! diye ağladı kedi Köfte dığı odadan. Detaylı Orijinal Adı: My Weird School / Miss Suki is Kooky! Yazarı: Dan Gutman Genel Yayın Yönetmeni: Meltem Erkmen Çeviri: Andaç Oral Düzenleme: Gülen Işık
BAYAN SUKI / ÇOK ÖFKELİ Orijinal Adı: My Weird School / Miss Suki is Kooky! Yazarı: Dan Gutman Genel Yayın Yönetmeni: Meltem Erkmen Çeviri: Andaç Oral Düzenleme: Gülen Işık Resimleyen: Jim Paillot Kapak Detaylı KURALLI VE DEVRİK CÜMLELER. --KURALLI CÜMLE: İş, hareket, oluş bildiren sözcükler cümlenin sonunda yer alıyorsa denir.
--KURALLI CÜMLE: İş, hareket, oluş bildiren sözcükler cümlenin sonunda yer alıyorsa denir. Örnek: Mustafa okula erkenden geldi. ( Kurallı cümle ) --KURALSIZ (DEVRİK) CÜMLE: Eylemi cümle sonunda yer almayan Detaylı Hazırlayan: Saide Nur Dikmen
Aşağıda verilen isimleri örnekteki gibi tamamlayınız. Örnek: Ayakkabı--------uç : Ayakkabının ucu İsim İsim İsimlerin Tamamlanmış Hali Kalem sap Çanta renk Araba boya Masa kenar Deniz mavi Rüzgar şiddet Detaylı HİTİTLİ PATTİYA İLE PALLİLİ
Gürol Sözen HİTİTLİ PATTİYA İLE PALLİLİ illüstrasyon: Gözde Bitir S. DESTANLAR VE MASALLAR Tarihsel Öykü Gürol Sözen HİTİTLİ PATTİYA İLE PALLİLİ illüstrasyon: Gözde Bitir S. Bir Anadolu Masalı... Yayın Detaylı > > ADAM - Yalnız... Şeyi anlamadım : ADAMIN ismi Ahmet değil ama biz şimdilik
KISKANÇLIK KRİZİ > > ADAM - Kiminle konuşuyordun? > > KADIN - Tanımazsın. > > ADAM - Tanısam sormam zaten. > > KADIN - Tanımadığın birini neden soruyorsun? > > ADAM - Tanımak için. > > KADIN - Peki... Detaylı Hedefler belirlendi. Saat on.
Bölüm Hedefler belirlendi. Saat on. En yakın arkadaşımın sesi, Thames Nehri üstünden esen rüzgâr kadar soğuktu. Beş yüz metre ötedeki Londra Kulesi nin antik duvarları kadar kararlıydı. Gecenin kararmakta Detaylı TEŞEKKÜR. Kısa Film Senaryosu. Yazan. Bülent GÖZYUMAN
Türkçe Dil Etkinlikleri Sanat Etkinlikleri Oyunlar Müzik Bilim Etkinlikleri Sohbetler *Kendimi tanıyorum (İlgi ve yeteneklerim, hoşlandıklarım, hoşlanmadıklarım) *Arkadaşlarımı tanıyorum *Okulumu tanıyorum Detaylı Melih Güler. - şiirler - Yayın Tarihi: 11.9.2011. Yayınlayan: Antoloji.Com Kültür ve Sanat
ΤΠΟΤΡΓΔΙΟ ΠΑΙΓΔΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΣΙΜΟΤ ΙΓΡΤΜΑ ΓΙΑΥΔΙΡΙΗ ΑΠΟΓΔΤΜΑΣΙΝΩΝ ΚΑΙ ΒΡΑΓΙΝΩΝ ΔΠΙΜΟΡΦΩΣΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΣΩΝ ΚΡΑΣΙΚΑ ΙΝΣΙΣΟΤΣΑ ΔΠΙΜΟΡΦΩΗ ΣΕΛΙΚΕ ΕΝΙΑΙΕ ΓΡΑΠΣΕ ΕΞΕΣΑΕΙ ΥΟΛΙΚΗ ΥΡΟΝΙΑ: 2012-2013 Μάθημα: Σοσρκικά Detaylı Söyleyiniz. 1- Çağdaş caddeye neden koştu? 2- Kazadan sonra Çağdaş a kim yardım etti? Sözcük Sayısı : 56
SAAT TUTARAK METİN OKUMA-1 KAZA Çağdaş ile Cevat cadde kenarında top oynuyordu. Top caddeye kaçtı. Çağdaş topun arkasından koştu. O sırada caddeden geçen minibüs Çağdaş a çarptı. Çağdaş yere düştü. Cevat Detaylı ÇAĞDAŞ TÜRK EDEBİYATI. Süleyman Bulut. Bilmece ŞİPŞAK BİLMECELER DEYİM VE ATASÖZLERİ. 2. basım. Resimleyen: Ferit Avcı
Resimleyen: Ferit Avcı Süleyman Bulut ŞİPŞAK BİLMECELER 2 ÇAĞDAŞ TÜRK EDEBİYATI Bilmece DEYİM VE ATASÖZLERİ 2. basım Süleyman Bulut ŞİPŞAK BİLMECELER 2 DEYİM VE ATASÖZLERİ Resimleyen: Ferit Avcı www.cancocuk.com Detaylı SÖZCÜKTE ANLAM. Gerçek Anlam Yan Anlam Mecaz Anlam Terim Anlam Sözcükler Arası Anlam İlişkileri Anlam Olayları Söz Öbeklerinde Anlam
SÖZCÜKTE ANLAM 1 Gerçek Anlam Yan Anlam Mecaz Anlam Terim Anlam Sözcükler Arası Anlam İlişkileri Anlam Olayları Söz Öbeklerinde Anlam BADEM AÐACI İlkbahar gelmişti. Hava bazen çok güzel oluyordu. Güneş Detaylı CAN'IN SESSİZ DÜNYASl
CAN'IN SESSİZ DÜNYASl Sınıfta herkes önüne eğilmiş, öğretmenin verdiği ödevi yapıyordu. Defterlerine çapraz çizgiler çiziyorlardı. Bir süre hiç ses çıkmadı. Bitirenler Özge Öğretmen in masası önünde sıraya Detaylı yaşam boyu bağlanırsanız.
Size nasıl tarif etsem ki... İlk görüşte âşık olmak gibi bir duygu. " İşte bu benim aradığım kadın," dersiniz ya, işte öyle bir şey. Önce teknenize âşık olacaksınız sonra satın alacaksınız. Eğer sevmeden, Detaylı Bu ses bu vücuttan nasıl çıkıyor, anlamıyorum, borazan
Doyumsuz Çocuklar Babam televizyon başında saatlerini geçirmekten keyif mi alıyor, yoksa acı mı çekiyor anlayabilmiş değilim. Ne zaman bir şey seyredecek olsa mutlaka yüzünü buruşturur, kızar, söylenir. Detaylı DÜZEY B1 Avrupa Konseyi Ortak Dil Ölçütleri Çerçevesinde BÖLÜM 4 SINAV GÖREVLİSİNİN KİTAPÇIĞI. Dönem Kasım 2009 DİKKAT
3 YAŞ AYIN TEMASI Cinsiyetim, adım, özelliklerim, görünümümdeki değişiklikler nelerdir? Vücudumuzun bölümleri ve iç organlarımız nelerdir? Ne işe yarar? İskelet sistemi nedir? Ne işe yarar? Aile ve aileyi Detaylı ANKARA ÜNİVERSİTESİ GELİŞTİRME VAKFI OKULLARI ÖZEL LİSESİ 2011-2012 ÖĞRETİM YILI I. DÖNEM 11-A SINIFI MF GRUBU DİL VE ANLATIM DERSİ I
ANKARA ÜNİVERSİTESİ GELİŞTİRME VAKFI OKULLARI ÖZEL LİSESİ 2011-2012 ÖĞRETİM YILI I. DÖNEM 11-A SINIFI MF GRUBU DİL VE ANLATIM DERSİ I. YAZILI SINAVI SORULARI Öğrencinin Adı ve Soyadı : Sınıfı: Numarası: Detaylı YIL DEDE'NİN DÖRT KIZI
ΕΘΝΙΚΟ & ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΣΙΑΤΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ Μάθηµα : ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ II ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΟΡΙΚΟ ΛΟΓΟ (70005Γ) DİNLEME İSTEKLER (9) Metinleri dinleyelim Detaylı Yagmur - Damlalarından Kolye
Yagmur - Damlalarından Kolye Bay Jones adındaki bir adamla karısı deniz kenarında yaşıyordu. Bay Jones fırtınalı bir gecede bahçedeyken, bahçe kapısının yanındaki çobanpüskülünün sallanıp silkinmeye başladığını Detaylı ÖZEL İSTANBUL ÜNİVERİSTESİ VAKFI ADIGÜZEL OKULLARI ÇEKMEKÖY ANAOKULU TAVŞANLAR SINIFI MAYIS AYI KAVRAM VE ŞARKILAR
ANNEM ANNEM Annem annem canım annem, Gönlüm senle kalbim senle Canım annem gülüm annem Dünyam sensin benim bir tanem.. Biliyorum elbet bir gün gelecek Bir başka bebekte bana annem diyecek Bende hep iyi Detaylı ŞEKİL KAVRAMI TEMA ÇALIŞMALARIMIZ KAVRAMLAR RENK KAVRAMI SAYI KAVRAMI SES KAVRAMI ÖZEL BİLGİ İLKÖĞRETİM OKULU ANASINIFI
ÖZEL BİLGİ İLKÖĞRETİM OKULU ANASINIFI 1 31 MART TEMA ÇALIŞMALARIMIZ Merakla ve sabırsızlıkla ilkbaharı bekliyoruz..gelir umuduyla.. Bu ay temamız İlkbahar.. Kışı gördük, iliklerimize kadar yaşadık aylardır.. Detaylı ŞİİR, HİKÂYE, MAKALE. Ekim 2013 Sayı 1. Yazar; HARUN ŞEN
ŞİİR, HİKÂYE, MAKALE Ekim 2013 Sayı 1 Yazar; HARUN ŞEN 1 İçindekiler KALDIRIMLAR 1... 3 DİYET... 4 ÇOCUKLARINIZA ZAMAN AYIRIN... 5 2 KALDIRIMLAR I Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında; Yürüyorum, arkama Detaylı Ö. Ç. BİLFEN ANAOKULU 6 YAŞ GRUBU GÜNLÜK EĞİTİM PROGRAMI
03.11.2014 PAZARTESİ Ö. Ç. BİLFEN ANAOKULU 6 YAŞ GRUBU GÜNLÜK EĞİTİM PROGRAMI SERBEST ZAMAN ETKİNLİĞİ: Çocuklarla selamlaşıldı. Müzik eşliğinde öğretmenin yönergelerine uygun ısınma hareketleri yapıldı. Detaylı ÇEVREMİZ VE BİZ 1.park 2.büfe 3.okul 4.banka 5.otel 6.market 7.alışveriş merkezi 8.kafe 9.hastane 10.köprü 11.nehir 12.kafe 13.spor salonu 14.
ΕΘΝΙΚΟ & ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΣΙΑΤΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ Μάθηµα : ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ II ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΟΡΙΚΟ ΛΟΓΟ (70005Γ) ÇEVREMİZ VE BİZ 1.park 2.büfe 3.okul Detaylı ÇAĞDAŞ TÜRK EDEBİYATI. Süleyman Bulut. Öykü ASLAN KRAL KORK. Resimleyen: Sedat Girgin
Süleyman Bulut ASLAN KRAL KORK ÇAĞDAŞ TÜRK EDEBİYATI Öykü Resimleyen: Sedat Girgin Süleyman Bulut ASLAN KRAL KORK Resimleyen: Sedat Girgin Yayın Koordinatörü: İpek Şoran Editör: Ebru Akkaş Kuseyri Son Detaylı ΣΔΛΙΚΔ ΔΝΙΑΙΔ ΓΡΑΠΣΔ ΔΞΔΣΑΔΙ. ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 2 ώρες ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 24 Μαΐοσ 2011 ΣΟ ΔΞΔΣΑΣΙΚΟ ΓΟΚΙΜΙΟ ΑΠΟΣΔΛΔΙΣΑΙ ΑΠΟ 8 (ΟΚΣΩ) ΔΛΙΓΔ. Τπογραφή καθηγητή:
RENKLER Ben bir küçük ressamım Pembe sarı boyarım Yeşil yeşil ormanlar Mavi mavi denizler Turuncudur portakal Gökte sarı güneş var Fırça kalem ve kağıt Olmazsa resim olmaz Reklerle oynamaktan Hiç bir çocuk Detaylı Davranış Bilimleri Enstitüsü uzmanlarından Klinik Psikolog Cemre Soysal tarafından 7 yaş ve üstü çocuklar için uygun bulunmuştur.
Davranış Bilimleri Enstitüsü uzmanlarından Klinik Psikolog Cemre Soysal tarafından 7 yaş ve üstü çocuklar için uygun bulunmuştur. Bu kitabın sahibi:... 4 5 İçindekiler Louis Braille, 7 Görmez Çocuk, 12 Detaylı Almanya'da Yaşayan Trabzonsporlu Taraftarın 61 Plakanın İlginç Azmin Hikayesi
Almanya'da Yaşayan Trabzonsporlu Taraftarın 61 Plakanın İlginç Azmin Hikayesi Yüksekova ve Cizre nin il yapılacağı duyuldu, 70 küsur ilçe Ben de istiyorum diye ayağa kalktı. Akhisar, Tarsus, Nazilli, Alanya, Detaylı EYLÜL 2014/2015 ANASINIFI BÜLTENİ. Eylül 2014 Bülten
EYLÜL 2014/2015 ANASINIFI BÜLTENİ AYIN TEMASI: OKULUM BEN KİMİM? *Kendi isimlerimizi söyleyerek, arkadaşlarımızla tanışma. *Sınıfımızı ve öğretmenimizi öğrenme. *Arkadaşlarımızın isimlerini öğrenme. *Okula Detaylı ABDULLAH ALİYE CAN ANAOKULU ÇİÇEKLER SINIFI ARALIK AYI BÜLTENİ
- şiirler - Yayın Tarihi: 11.10.2007 Yayınlayan: Antoloji.Com Kültür ve Sanat Yayın Hakkı Notu: Bu e-kitapta yer alan şiirlerin tüm yayın hakları şairin kendisine ve / veya yasal temsilcilerine aittir. Detaylı Başarıda İç Disiplin. Herkes insanlığı değiştirmeyi düşünür. Ama kimse önce kendini değiştirmeyi düşünmez.
Başarıda İç Disiplin Herkes insanlığı değiştirmeyi düşünür. Ama kimse önce kendini değiştirmeyi düşünmez. İÇ DİSİPLİN NEDİR? Her zaman yaptığınız veya yapmak zorunda olduğunuz işleri iki şekilde yaparsınız: Detaylı Jacob James. Ocak, 2006 Kaptana Ne Oldu?
Jacob James Ocak, 2006 Kaptana Ne Oldu? İnsanlar St. Marian adlı gezi gemisinin salonunda ne olduğu hakkında hiçbir şey bilmeden toplanıyorlardı. Gemideki bir yolcunun bir katil olabileceğini bilmiyorlardı. Detaylı Multi Sports Academy 2015 2016
Multi Sports Academy 2015 2016 5 16 yaş Basketbol Voleybol Futbol Judo Jimnastik DÜZENLEYEN Multi Sports Academy: Bu okula koşa koşa geleceksiniz. Gelince koşmaya devam edeceksiniz! Hafta içi her sabah Detaylı A. B. Saddlewick Çeviri Gülen Işık
Küçük Canavar Korkunç Bir Turnuvada A. B. Saddlewick Çeviri Gülen Işık Birinci Bölüm Maud un evcil faresi Kırpık, sahibinin tişörtünün cebinden dışarıyı izliyordu. Penelope yi gördüğünde korkuyla ciyakladı Detaylı yemyeşil bir parkın içinden geçerek siteye giriyorsunuz. Yolunuzun üstünde mutlaka birkaç sincaba rastlıyorsunuz. Ağaçlara tırmanan, dallardan
Karganın Rengi Siyah! Siyah mı? Evet Emre, siyah. Kara değil mi? Ha kara, ha siyah Cenk, bence kara ile siyah arasında fark var. Arkadaşım Cenk le hâlâ aynı şeyi, kargaların rengini tartışıyoruz. Galiba Detaylı Bölüm 1 AYRILIK. Yeni botlarından utandı: Kaskatı ve pasparlaktılar. Parlak botlar! Rezaletti bu. Temiz botlar deseniz, onlar farklıydı.
Bölüm 1 AYRILIK Tepelerin üzerinden görünmez bir sis gibi, çıtırdayarak geldi. Bedensiz hareket etmek onu yoruyordu, bu yüzden çok yavaş süzülüyordu. Şimdi düşünmüyordu. Son düşüncesinin üzerinden aylar Detaylı Şiir. Kategori: Şiir Cuma, 23 Nisan 2010 16:15 tarihinde yayınlandı. Gösterim: 4075. 1 / 7 Phoca PDF 1. SEN (1973) Senden, senden, hep senden,
Çemberlitaş taki dedesinin konağında büyüyen şair, Amerikan ve Fransız kolejlerinde başladığı ilk ve lise öğrenimini Deniz Lisesi nde tamamladı. İ. Ü. Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü nü 1924 te bitirince Detaylı Mehmet Yaşar. Resimleyen: Gülşen Arslan. Yayın no: 167 BİR SORUM VAR NEDEN?
Yayın no: 167 BİR SORUM VAR NEDEN? Genel yayın yönetmeni: Ergün Ür İç düzen: Durmuş Yalman Kapak: Zafer Yayınları Isbn: 978 605 4965 04 5 Sertifika no: 14452 Uğurböceği Yayınları, Zafer Yayın Grubu nun Detaylı ANKET SONUÇLARI. Anket -1 Lise Öğrencileri anketi.
ANKET SONUÇLARI Anket -1 Lise Öğrencileri anketi. Bu anket, çoğunluğu Ankara Kemal Yurtbilir İşitme Engelliler Meslek Lisesi öğrencisi olmak üzere toplam 130 öğrenci üzerinde gerçekleştirilmiştir. Araştırmaya Detaylı Yayınevi Sertifika No: 14452. Yayın No: 220 HALİM SELİM İLE 40 HADİS
Türkçe Dil Etkinlikleri Sanat Etkinlikleri Oyunlar Müzik Ve Ritim Sohbetler *Tatilde neler yaptık? *Hava nedir? Hangi duyu organımızla hissederiz? *Tatildeyken hava nasıl değişimler oldu? *Müzik dendiğinde Detaylı Anna Branford. Violet Mackerel in Küçük Sürprizler Teorisi
Anna Branford Violet Mackerel in Küçük Sürprizler Teorisi Violet Mackerel in Küçük Sürprizler Teorisi Violet Mackerel s Remarkable Recovery 2011, Anna Branford Curtis Brown Group Limited ve Akçalı Telif Detaylı 2017 © DocPlayer.biz.tr Gizlilik Politikası | Hizmet koşulları | Geri bildirim