nasıl üreteceğiz? leningrad senfonisi | mete yılmazer | Tavır Dergisi
“Sonunda beni -bu dört gözlü yarasayı- Milis
Teşkilatı’na almaya zorladım onları.” Şostakoviç
tatmin olmuş görünüyordu. “Soluğum kesilene kadar
çekiç indirmeyi, çukur kazmayı ve inşaat yapmayı
amaçlıyorum. Moralleri yükseltmek için şevk verici
ezgiler bestelememin isteneceğine eminim. Yirmi
dört saat hizmet etmem istense bile yaparım.
Leningrad olmadan bir hiçim ben.” “Bana kalırsa bu duygu karşılıklı. Bütün şehir senin başarılarından gurur duyuyor.”
Bir an aksilenir gibi göründü Şostakoviç. “Bir şey
değil o. Benim görevim.”
‘Solonuz eksik kaldı, karşılığında siz de bir şeyden yoksun kalacaksınız. Geç gelen herkesin ekmek istihkakının verilmeyeceği kararı alınmıştı’. ‘Lütfen yapmayın bunu. Mesele…’ Vedernikov dudaklarım öyle sertçe ısırdı ki morumsu cildinde beyaz izler kaldı. ‘Mezarlıktaydım. Karımın gömülmesini bekliyordum.’ Nina Bronnikova soluğunu tuttu, Petrov da titrek bacaklarının üzerinde doğrulur gibi oldu. Öbür flütçüler ellerini Vedernikov’un kollarına koydular, hatta askerler bile duygularını bastırmak için öksürdüler. Ama Elias taş gibi dikiliyordu orada; ne çizmelerinin içinde ayak parmaklarını hissediyordu ne de ayaklarının altındaki zemini. ‘Kural kuraldır,’ dedi gözlerini karşıdaki duvara
dikerek. ‘Bir kişi için bozulamaz. Her tarafımız ölüm! Yarın hangimizin hayatta olacağını kim bilebilir? Kesin olan tek şey, Ağustos’un ilk haftasında Yedinci Senfoni’yi çalacak durumda olmamız gerektiği. Vedernikov, bugünkü istihkakınızı kaybettiniz. Baştan başlıyoruz.’ Flütçüye bir daha bakmadı…”
“Benim meskenim dağlardır” SABAHATTİN ALİ
BASIN EMEKÇİLERİ'NE ÇAĞRIMIZDIR!