LEYLAK DALI: RAMAZAN
şelale 21 Ağustos 2009 00:09
merhabalar,leylakcım çocukluk ve gençlik yıllarındaki yaşadığın ramazan anıların benide çok uzaklara alıp götürdü,demekki yaş kemale erince yaşanmışlıklar daha anlamlı oluyor,tabi birde çekirdek aileden zamasız göçler birer birer çoğalıp seni tek başına bırakınca çabuk olgunlaşıyorsun ve heyy gidi günler heyy diyorsun.Bende hayırlı ramazanlar dilerim.
Çınar 21 Ağustos 2009 00:18
Leylak dal'ım, o kadar bahsetmişsin bir tarifini verseydin şu sucuk içi köftenin.
Annemde mayalı hamur hazırlardı geceden,sahurda da üşenmeden erken kalkar kızartırdı.En çok bunu severdik. Kim daha çok yiyecek diye yarışırdık. Ne sağlam midelerimiz varmış. Şimdi asla böyle ağır şeyler yiyemeyiz gece.
Bir de eskiden memlekette komşular sahurda birleşir herkese sırayla bazlama yapardı. O arada da sokaktan davulcular geçerdi. Ne kadar keyifliydi.
Şimdi hiç tadı yok sanki birşeyin.
NEFİSE 21 Ağustos 2009 00:24
Nurşen'cim...Ramazan inşallah önce ruhlarımızı arındırır.Herkese hayırlı olsun ...Sana bir ödülüm var ..gelip benim sayfaya uğrarmısın..adet böyleymiş...
Asuman Yelen 21 Ağustos 2009 01:12
Bunlar çok güzel anılar. Tabii ki sana ve ailene özel ama bir yandan da hepimizin ortak anıları.
Ramazan anıları hep güzel gelir insana. Bize de büyüklerimiz anlatırdı.Keyifle dinlerdik. Umarım gençler de aynı tadı alıyorlardır. İnancın keyifle ama sorgulanmadan, eleştrilmeden yaşanırken komşuluğun ve dayanışmanın içtenlikle sürdürüldüğü (bunların hepsi senin kelimelerin ama bir kere daha üzerinden geçmek istedim) o günleri hep anlatmak gerek ki unutulmasın bu güzellikler değil mi!...
Ellerin dert görmesin. Sevgiyle kal...
atoş 21 Ağustos 2009 02:18
Senin Rahmetli Anneciğinin sucuk içi köftelerini özlediğin gibi bende Ramazan öncesi açılıp, saçta pişirilerek kurutulan yufkaların temiz bir örtü yayılıp, dağ gibi üstüste dizildiğini hatırladım yazını okuyunca. O yufkalar ki, sahurda ablalarımla yattığımız odada kurulan yer sofrasında, annemin ve babamın kaşık çatal sesleri ile uyandığımda burnuma şu an bile kokusu gelen, kuzinede pişmiş kıymalı böreğe dönüştüğünde ve kayısı kompostosu eşliğinde yendiğinde nasıl lezzetli olurdu… Şimdi ne o yufkalar var, ne kuzine, ne de sahura kalkıp uykumu bölmemi istemeyen koruyucu, kollayıcı anacığım... Hepinize güzel tatlar verecek nice Ramazanlar diliyorum. Sevgiler...
özlem 21 Ağustos 2009 08:38
Hepimizin ramazanları aynı geçmiş sanki, radyodaki o tok sesli adam, sofra başı duaları, ben de çok özlüyorum eski ramzazanları ve yıllar sonra da şimdi yaşadığımız ramazanları özlemekten korkuyorum Nurşen'ciğim.
neslihan 21 Ağustos 2009 11:37
ipex 21 Ağustos 2009 13:05
Ne güzel yazmış, hatırlatmışsınız, içim titredi okurken. Cümbür cemaat küçücük masaya oturup dirsek dirseğe iftar yaptığımız günleri hatırladım. Oruç tutmasak bile o sofrayı paylaşıp gelenekleri yerine getirmek biz çocuklar için nasıl da keyifliydi! Bu akşam iftara davetliyiz, Brüksel'de tanıdığımız bir avuç genç Türk dostumuzla sözleştik, sık sık iftar yapıp memleket kokusunu (ve annelerimizin kokusunu) içimize çekeceğiz. Herkese hayırlı ramazanlar :)
nalan 21 Ağustos 2009 13:12
şeker zıkkımı derdine oruç da tutmasam ben de çok özeniyorum iftar sofralarına ve tam da senin anlattığın sebepler yüzünden. ellerine sağlık, ne iyi ettin de tercüman oldun...