Ankara'da 474., Sakarya'da 496.,
"Biz nerede yanlış yapıyoruz da, Allah- u Teâlâ’nın (cc) yardımından mahrum kalıyoruz?”
14 MART 2015 TARİHLİ 474. HAFTA BASIN AÇIKLAMASI
15 Mart 2015 tarihinde Suriye dramı dört yılını geride bırakmış olacak. Bu süre içinde sadece Suriye’de üç yüz binden fazla insan; kadın, çocuk, yaşlı, genç demeden Suriye ordu güçlerince tank, top ateşi varil bombaları ve kimyasal silahlarla katledildi. Yüzbinlerce yaralı, milyonlarca mülteci binbir güçlük içinde hayatta kalma mücadelesi veriyor. Sadece Türkiye’deki mülteci sayısı iki milyona ulaştı. Emperyalist batı ülkelerinin güdümündeki BM, bu süre içinde Suriye’de devlet eliyle işlenen bu katliamları bırakın önlemeyi, Türkiye’deki mültecilere yaptığı göstermelik gıda yardımlarını bile durdurdu. Zaten BM’nin Türkiye’deki mültecilere bugüne kadar yaptığı gıda yardımı 250 milyon dolarken, Türkiye’nin yaptığı yardım 5.5 milyar dolar. Anlaşılan o ki; ABD ve Siyonist İsrail güdümündeki Batı dünyası, Suriye’de taş taş üstünde kalmayıncaya ve savaşacak insanlar birbirini tüketinceye kadar Suriye’yi seyretmeye devam edecekler.
ABD’nin işgalinden bu yana Irak’ta da akan kan durmuyor. Bir milyondan fazla insanın ölümüne sebep olan ABD işgali sonrası Irak halkı rahat yüzü görmedi. Savaş ve katliamlar hâlâ devam ediyor. Bölgede ajanlar cirit atıyor. Sosyal medyada esen IŞİD fırtınası Müslümanların vahşeti ve kana susamışlığı imajını zihinlere kazıyor. Son olarak IŞİD’e katıldığı iddia edilen üç İngiliz kızın Suriye’deki Kanada ajanlarından yardım aldığı ortaya çıktı. Yani emperyalist güçler oyun içinde oyunlar kurarak İslâm topraklarında Müslümanları birbirlerine kırdırmakla kalmıyor, etkisi nesiller boyu sürecek fitne tohumları ekmekten de geri durmuyorlar. Bu hengâmede Müslümanların yüreğini kanatan acı gerçek ise; İslâm topraklarındaki bu katliamların ya işbirlikçi hain rejimler, ya emperyalistlerin oyununa gelmiş Müslüman geçinen gafiller tarafından işleniyor olması. İran’ın dört yıldır, zalim Esed yönetimi ile beraber Suriye’de Müslüman kanı döktüğü yetmemiş olacak ki, bugün başını ABD’nin çektiği koalisyon güçleri ile beraber Irak’ta batılıların işlediği katliamlara ortak oluyor. Geçmişte ABD’yi büyük şeytan olarak niteleyen İran, şimdi ABD ile işbirliği içinde Şii Hilalini oluşturuyor. IŞİD ise kendisine tabii olmayan Müslümanları önce tekfir edip sonra katlediyor. Bütün Müslüman gruplarla savaşıyor ama nedense şerlerinden İsrail nasibini almıyor. Bu güne kadar zalim Esed güçleri ile bir çatışmaya girdiğini de duymadık. Mısır ve Bangladeş’te zalim ve darbecilerin emrindeki yargı, Müslümanlara sudan sebeplerle idam kararları verirken idama karşı olduklarını söyleyen çevrelerden hiç ses çıkmıyor.
İslâm topraklarındaki bu manzara karşısında artık Müslümanların “Biz nerede yanlış yapıyoruz da, Allah- u Teâlâ’nın (cc) yardımından mahrum kalıyoruz?” sorusunu kendilerine sormanın ve cevabını bulmanın zamanı gelmedi mi? Allah (cc)’ın gönderdiği dini tartışma konusu yapan, müctehid imamları beğenmeyip hafife alan ve alay eden Müslümanlar; hiçbir ilmi olmadan Kur’an ve Hadis meallerinden hüküm çıkarırken kendileri de müctehitlik yapmış olmuyorlar mı? İslâm Dini’ni hayatlarımıza rehber etmeyip sadece tartışmalarda bir ideoloji gibi kullanmaya kalkışırsak Allah-u Teâlâ (cc) bize rahmet eder mi? Lider ve şeyhlerin İslâm’a aykırı emirlerini kayıtsız şartsız yerine getirenler onları rab ve ilah edinmiş olmuyorlar mı? Soruları daha da çoğaltabiliriz. Ancak biz İslâm’ı hayatımıza hakim kılmadıkça, mükellefiyetlerimizi yerine getirmedikçe, anlaşmazlıklarımızı İslâm fıkhına göre çözmedikçe imtihanı kazanamaz, hem bu dünyada, hem de ahirette zilletten kurtulamayız.
Sakarya’da gerçekleştirilen 496. hafta basın açıklamasında milletvekili aday adaylarına seslenilirken “Hadi ülkede tabiat katliamı yapılırken seslerini çıkarmadılar diyelim, peki şehrin göllerinden dağlarına kadar tüm çevresi katledilirken bu vekillik iddiası taşıyan arkadaşları herhangi bir çevre eyleminde gören, buna ilişkin herhangi bir itirazı gündeme getirirken gören duyan kimse var mıdır?” ifadelerine yer verildi.
Kadrican Mendi tarafından okunan basın açıklamasında “Toplumsal guruplar arasında süratle ortadan kalkan güven duygusunu yeniden tesis edebilmek tüm seçim zaferlerinden daha önemlidir. Hiç bir seçim tek başına bir halkın kaderini belirleme yetkisine sahip olmamalıdır.” ifadelerine yer verildi.
Sakarya Adalet ve Özgürlükler Platformu 496. Basın Açıklaması
Genel seçimlerin yaklaşmasıyla birlikte siyaset pazarı tezgahını bir kez daha açtı.
Peki kim bu adaylar; öncelikli sıfatları henüz sürecin en başında iken 7500 tl yani bir asgari ücretlinin 8 aylık maaşını başvuru ücreti olarak verebilecek servete sahip olanlar şeklinde ortaya çıkmakta.
Yani tüm çıplaklığıyla önümüzde duran gerçek; milleti temsil etme, siyaset yapma iddiasında olanlarda, entellektüel ve ahlaki yeterlilikten önce parasal yeterlilik arandığı gerçeğidir.
Ama hadi haksızlık yapmayalım; diyelim ki adam zengin ama millete vekalet etmenin diğer şartlarını da haiz, millete hizmet etmek aşkıyla kendini paralamakta, gözünü budaktan sakınmamakta...
Bu sayın aday adayları pekala, mesela ülke insanını ilgilendiren en temel meselelerde halka öncülük etmiş, zor zamanlarda bir adım öne çıkmış, doğruyu bedelini ödemek pahasına savunmuş, bunun için emeğini, vaktini, parasını, zamanını harcamış olabilir!
Peki o zaman halkın hangi meselelerine sahip çıkmış olmalarını beklersiniz bu adaylardan?
Asgari ücret köleliğiyle, taşeron sömürüsüyle ile ilgili, hadi eylemden de vazgeçtik, iki kelam etmişler, zülfü yare dokumuşlar mıdır hiç ?
Sendika hakkına, tazminat meselesine ilişkin bu halka vekalet etme anlamında hangi çabayı sergilemişlerdir?
İddiaları buysa o zaman lütfen hayatlarının her hangi bir anında çok sevdiklerini iddia ettikleri bu halk için yaptıkları tek bir fedakarlık göstersinler bize.
Aziz hemşehrilerimiz, bildiğiniz gibi son 3-4 yılda ülkenin en hayati meseleri dahi günlük siyasetin aracı haline getirilmiştir.
Önümüzdeki seçimin toplumu adalet temelinde ikna edebilecek, yeni bir “toplumsal sözleşme” yolunda atılacak bir adım olarak görülmesi, ve bunun zeminini oluşturacak “Yeni bir Anayasa “nın “nasıl bir meclis tarafından yapılabileceği” meselesinin masaya yatırılması gerektiğini düşünüyoruz.