4- Sevimli ve seviyeli insan; önce düşünür sonra karar verir: Hislerinin ve kaprislerinin değil, aklının ve inancının emrindedir. Herhangi bir konuda iyice düşünmeden, kafasında muhakeme ve mukayese edip değerlendirmeden, "rastgele karar veren ve aceleci davranışlara girişen" kimselerin sonunda pişman ve perişan oldukları bir gerçektir. "Hırsla kalkanların zararla oturdukları" zaten bilinmektedir. Öyle ise "Yüz kere ölçüp bir kere biçmemiz"gerekmektedir. Çünkü bin tane keşke bir kuruş etmeyecektir. Sonunda pişmanlık verici davranışları azaltabildiği kadar, bir insan olgunluğa yaklaşıyor demektir.
d- Kimileri "eş ve aile" merkezlidir: Bunlar eşlerini ve ailelerini memnun edebildiği kadar kendilerini mutlu ve başarılı sayarlar. Ailelerinden olumsuz bir tepki veya tenkit alırlarsa yıkılırlar. Onlardan bağımsız bir karar alamazlar. Ve tabi etki alanı olarak ta eş ve aile çevresini bir türlü aşamazlar.
6- Uyumlu Müslüman ve olumlu insan; kendisi kazanmayı istediği kadar, başkalarına kazandırmaya da önem vermelidir: "Rabbena, hep bana" düşüncesinde değildir. Sadece kendisini düşünen, ticarette olsun, siyasette olsun hatta ibadette olsun, sadece kendi çıkarını hesap eden kimseler, bencil ve beleşçidir. Oysa, herhangi bir işte birlikte hareket etmek durumunda olduğumuz insanların beklentilerini de hesaba katmamız ve onlara da kazandırmamız gereklidir.
Herkesi kullanmaya ve onları istismar edip sırtından makam ve menfaat kazanmaya kalkan tipler, eninde sonunda fark edilir ve terk edilir. Bunun için özellikle ortak girişimler de, olaya sadece kendi hesabımızdan değil biraz da diğerleri açısından bakmamız gerekli ve önemlidir."Kendisi için istediklerini başkalarına da reva görmedikçe kişi iman olgunluğuna erişemez"ölçüsüne dikkat etmelidir.
8- Olgun ve dolgun insan; sürekli kendini yenileyecek ve geliştirecektir: Hareketsizlik bereketsizlik demektir. Durgun suyun bozulması ve kokuşması gibi, yerinde sayan insanların da kabiliyet ve karakterleri donuklaşır ve güdükleşir. Hem bilgi ve beceri yönünden, hem de ahlak ve ibadet yönünden, devamlı kendisini yenileyen ve geliştiren kimseler, ruhen ve bedenen hayat boyu dinçliliğini ve özellikli statülerini sürdürmektedir. Okumayan, araştırmayan, ilgi ve istek duymayan, sorup anlamayan, mevcuda razı olan tembel ve uyuşuk tiplerin, varlığı ile yokluğu fark edilmemekte ve bunlar kuru yaprak misali hayat rüzgârlarıyla sürüklenmektedir. Öyle ise "İki günü eşit olan aldanmıştır. Her gün (her yönden) daha geriye giden ise hüsrandadır"hadisine ve hikmetine riayet edilmeli ve her geçen gün daha iyiye ve daha ileriye gitmenin gayreti çekilmelidir...
Bunlar "her şeyi ben bilirim" havasında ve "en iyisini ben beceririm"kafasında olan, kendini beğenmiş, kibirli kimselerdir. Böyle düşündükleri için de hiçbir konuda başkalarına danışmaya ve dayanışmaya gerek görmeyen tiplerdir... Bunlar bir nevi kendi heva ve heveslerini ilahlaştırmış ve firavun gibi enaniyetini putlaştırmış demektir. Gurur ve kibirlerinden dolayı başkalarına danışmadıkları gibi, dayanışmaya ve ortak çalışmaya da yanaşmadıkları için, girişimlerinin çoğu pişmanlık ve perişanlıkla bitecektir.
Bunlar da, birinci gruptakilerin tam aksine, hep başkaları tarafından güdülmeyi ve yönlendirilmeyi bekleyen, asla bağımsız karar veremeyen köle ruhlu kimselerdir. Bu tiplerin kişilikleri gelişmemiştir. Genellikle basit ve düşük seviyelidir. Bunların bir kısmı da verecekleri kararların sorumluluğunu taşımamak için devamlı "emir eri" olmayı yeğlemektedir... "Tevazu ve teslimiyet" perdesi altında, her türlü riskten ve olumsuz tepki ve tehditlerden uzak kalmayı düşünmektedir. Bu gibiler ya arkadaşına, ya ustasına, ya amirine, ya başkanlarına veya komutanına devamlı: "Ne emredersiniz?", "Siz bilirsiniz!", "İsabet buyurdunuz" diyerek asla düşünüp değerlendirmeden, şahsi kanaat ve kararını belirtmeden, yanlış ve yersiz bile görse, her türlü emri ve öneriyi tasdik etmek niyetindedir... Bu tavır ve teslimiyetleri de samimi değil, sahtedir...
3- "BİZ" PARADİGMASI:
"BİZ" paradigması taşıyanlar, hem insanlığın onuruna hem de İslâm'ın ruhuna uygun hareket etmektedirler...
Cenabı Hak Kur'an'ı Kerim'de pek çok ayette "Ben" yerine "Biz" zamirini kullanarak bizlere bir edep ve insanlık dersi vermektedir. Müslüman yalnız bile namaz kılsa, Fatiha'da "Ben" yerine "Ya Rabbi "biz" ancak sana kulluk etmekte ve yalnız senden yardım istemekteyiz" demekte ve bütün Müslümanlar adına Allah'a yönelmektedir... Zira "Müslümanlar bir vücudun azaları gibidirler" gerek ticarî gerek siyasi, gerekse ahlaki ve insani amaçlı olsun, bütün hizmet ve hareketlerin:
Tam aksine başkalarının emeğini ve alın terini sömürmek isteyenler...Onun bunun gayret ve marifetini kendisine mal etmeyi düşünenler... Zahmet ve külfeti başkalarına yüklemeyi, nimet ve ganimeti ise kendi hesabına geçirmeyi "gözü açıklık" zannedenler, eninde sonunda fark edilip terk edilecektir.
Hz. Ebubekir'in (ra) söylediği "Ya Rab! Vücudumu öylesine büyüt ki cehennemi sadece ben doldurayım. Başka insanlara yer kalmasın" düşüncesinde anlamını bulan İslâm'ın merhamet ve müsamahasına ulaşmaya çalışılmalı
"Filistin'de, Suriye'de, Keşmir'de, Körfez'de, Cezayir'de, Somali'de velhasıl dünyanın her yerinde Müslüman kanı dökülsün mazlum ve masum insanlar devamlı ezilsin ve sömürülsün, Afrika'da, Asya'da milyonlarca insan açlıktan ve hastalıktan ölsün ki, yani bu dünyanın bir kısmı cehenneme dönsün ki, biz Avrupa ve Amerika'da şeytanca eğlenelim ve saltanatımızı sürdürelim" düşüncesini taşıyan "BATI"nın barbarlığından ve bayağılığından uzaklaşmalıdır.
Yeryüzünde, asırlardır özlenen ve hasretle gözlenen "Adil bir Düzen" kurmak ise "BİZ" paradigmasına sahip Müslümanların sorumluluğundadır; bu şeref, cihat ve sadakat şuuruna sahip kahramanların olacaktır
Kaynak : http://www.millicozum.com/mc/ozel-yazilar/olgun-ve-uygar-insanin