Yazmak Keyifli: KIYMETLİM...
Pazar haftanın en huzurlu olması beklenen günü. Dolayısiyle bende aldım gazetemi, kahvemi birkaç saat sonra ortalığı kavuran güneşe inat sabah serinliğinin keyfine bakıyorum balkonda. Pazar gazetesini severim, bazen sıra sıra çok güzel konular çıkartır karşınıza, kafanızı kurcalayan, yüreğinize dokunan. Ben de her Pazar sabahı acaba ne bulacağım diye heyecanla çeviririm sayfaları.
Gene buldum işte bir kafa karıştıran satır ve zihnim isyanda!
Yazının başlığında diyor ki; “ Kalbi kapalı kadının rahmide mi kapalıdır?”
Tartışma konusu için sizi aklınızla ve dostlarınızla başbaşa bırakacağım zira benim yazım yazarın son cümlesinden oluştu diyebilirim.
“Herkes kendi karmaşıklığında kendini muayene etmeli…”
Baktım bu cümle bana uydu. Devamına geçenlerde okuduğum bir yazıyı ekledim, kafamdakine cuk oturdu!
İnsan bu dörtlüğün üstüne şöyle bir kıpırdanmak istiyor. Eminim hepimizin yanından bir sevdiceğimiz uzaklara gitmiştir.
İnsan olsun, hayvan olsun, çiçek olsun…
Üzülür bu beden her gidişe. Bu gidişten sonra insan nedense daha bir bağlanır yaşama, bakışını, duruşunu yeniler değişim başlar. Kıymetli olur herşey.
Dörtlükler devam eder…
Parayı baş tacı etmemek lazım, onurun paranla ölçülmeyecek.
Tutumlulukla cimriliği karıştırmamak lazım, dostların yoksa o para kimle yenecek?
Malın mülkün derdine, hayatı kaçırmamak lazım!
Sahip olduklarını götüremezsin yanında, senden sonra başkaları yiyecek.
Dönüp baktım kalbime, bakalım kıymetlim para mı, yoksa parayı tükettiğim zaman ve dostlar mı? Neyi kazanmak için üzüyorum kendimi?
Hiç ağlamadıysan bir gidenin ardından, gözlerin ıslanmayı nereden bilecek?
Babannem'in doğum günü
Sanırım en sevdiğim dörtlük bu oldu. Yad edilesi günlere dönmenin hüznü kadar gururu ve keyfi de vardır. Şimdilerde gidiyorum babaannemin kalkamayan 99 senelik tükenmekte olan bedenin yanına ve dinliyorum eskileri bir kaç damla yaşla…
Aşk desen çocukluk, gençlik derler neden ki? İnsan doğduğundan ölümüne kadar aşık olmalı yoksa bu benin nesi kıymetli?
Bu dörtlük beni acıttı ama otuzdan kırka dönünce baktım ki acının da şekli değişmiş, ne de olsa kalbim kıymetli…
Uzun zamandır gün batımını kendime hedef almıştım, gün batsada sonra yeniden doğar, karanlıklar hep aydınlık olur diye avutmuşum kendimi.
Bir baktım ki bu günlerde rüzgar en yakın dostum.
Karşısında durulası, sağlam basmak lazım.
Aynı zamanda serbest olmalısın ki uçursun seni yükseklere. Yükseldikçe şeytanlardan kurtulup yeni melekler görebilesin. Her yükselişte kalbim aynı kelimeleri sıralıyor, şükürler olsun!
Öğretemezsen eğer, bu evren senin üstüne koca bir çarpı koyup geçecek…
Son dörtlük bana en kıymetlimin kalbim olduğunu fısıldıyor.
Onu camdan kavanozlara saklamadan büyütmek lazım, herşeyi sabırla öğrenmesini beklemek lazım. Bir tutam acı, bol bol sevgi koymak lazım. Yalnız kalmasın diye yanına hep birini oturtmak lazım. Çarpı koyulmadan yaşamak için kendini kıymetli saymak lazım!
Yoksa olacaklar O cümlede saklı…
bu resim Ertuğrul Özkök'ün yazısının resmidir.Yazının tamamını okumak isteyenler;
Gönderen Stell' zaman: 04:29