Bilge Karasu - Beyaz Tarih
Kişiliği : Yazar, Felsefeci
Doğum : 1930 - İstanbul
Ölüm : Temmuz 1995 - Ankara
Başlıca Eserleri : Troya’da Ölüm Vardı, Uzun Sürmüş Bir Günün Akşamı, Göçmüş Kediler Bahçesi, Kısmet Büfesi, Lağımlaranası ya da Beyoğlu, Gece, Klavuz
Türk edebiyatının özgün kalemleri arasında yer alan Bilge Karasu’nun eserlerinde çocukluğunda yaşadığı olaylar ve içerisinde bulunduğu kozmopolit çevrenin esintilerini görmek mümkün. Yazar kişiliğinin yanı sıra aynı zamanda felsefeci yönü de kuvvetli olan Karasu, metinlerinde felsefi sorunları işlemiş ya da onun metinleri felsefi incelemenin konusu olarak görülmüştür. Postmodern romanın Türkiye’deki önemli temsilcilerinden biri olarak görünen yazar, eserlerinde bireyin sorunlarını, onun günlük hayattaki açmazlarını işlemektedir. Her insanın hayatında en az birkaç kere kafasından geçirdiği ya da yaşadığı sevgi, dostluk, yalnızlık, korku ve inanç gibi kavramları imgesel bir dille anlatma yoluna gider. Yazarın ele aldığı konular çoğunlukla günlük hayatı kapsadığı için, okuyucu hikâyelerde kendine ait karakterler ya da olaylar bulmaktadır. Bu nedenle de yazar ile okuyucu arasında güçlü bir bağ oluşur. Yazar çoğunlukla okurun hayal gücünü özgür bırakma yolunu izler. Bunun yanında kullandığı özenli ve üzerinde ustalıkla yönettiği dili okuru metin içinde tutacak cinstendir. Özgün yazıları ve üslubunu ustaca kullandığı eserlerinden biri olan "Gece" adlı kitabıyla 10 yılda bir verilen Pegasus Ödülü’nü alarak bu ödülü alan tek Türk yazar olarak kazanma başarısını gösterdi.
Şeyma Sezer, Bilge Karasu’nun Göçmüş Kediler Bahçesi’nin Temel Söz Dizimi, Derin Yapısı ve Gösterge Dörtgenleri, Çukurova Üniversitesi Türkoloji Araştırma Dergisi,
İbrahim Alan, Bilge Karasu’nun Hikâyeciliği, Selçuk Üniversitesi Yüksek Lisans Tezi, 2005
II. Meşrutiyet’ten sonra şiirlerini hece vezniyle yazan beş şairin Türk edebiyatındaki genel adı olan Beş Hececiler şiirde sade ve özentisiz olmanın en doğru yol olduğunu kabul etti. Tanzimat’tan sonraki yıllarda olduğu gibi Meşrutiyet’in getirdiği hürriyet ortamında da Osmanlı Devleti’ni çöküşten kurtarmak için bir kısım Türk aydınları Garpçılık, İslâmcılık ve Türkçülük fikirleri etrafında toplandı. Bunlardan Türkçülük cereyanı, aynı zamanda Türk kültür hayatında millî edebiyat meselesini de gündeme getirdi. 1911’de Selânik’te yayımlanmaya başlayan Genç Kalemler dergisi ile dilde ve edebiyatta milliyetçilik cereyanı da başlamış oldu ve böylece Türkçülüğün edebiyatta ilk tezahürü sade Türkçe ile yazmak ve hece veznini kullanmak şeklinde kendini gösterdi. Hece veznini aydın zümre arasında ciddi olarak ilk defa Mehmed Emin “Cenge Giderken” adlı manzumesinde kullandı. Millî edebiyat cereyanının tutunmaya çalıştığı 1911-1917 yılları arasında, bir yandan bu akım içinde yer alan şairler kendilerini halka kabul ettirmeye çalışırlarken diğer taraftan Servet-i Fünûn şiirinin Tevfik Fikret ve Cenab Şahabeddin gibi otoriteleri edebî itibarlarını henüz korumakta, Fecr-i Âtî şairleri de şöhretlerini sürdürmekteydiler.