1948 yılında Marshall Yardım Planının uygulanmaya başlanmasıyla birlikte tarım sektöründe son derece hızlı bir makineleşme sürecine girilmiştir. 1948’de 1800’ün altında olan traktör sayısı 1950’de 16000’i 1955’de de 40000’İ aşmıştır. Söz konusu donanım olanaklarına 1950 1953 yılları arasındaki iklim şartlarının olağanüstü iyi geçmesi de eklenince, tarımsal hasıla da yılda ortalama %12 civarında büyüme olmuştur. Bununla birlikte makineleşmenin de etkisiyle tarımdaki istihdam oranında bir azalma gerçekleşmiş ve 1950 yılında Türkiye’deki toplam iş gücünün %85,7 sini istihdam eden sektörün 1960 yılına gelindiğinde istihdam oranı %75’e gerilemiştir.
Özellikle 1951-55 döneminde ortalama hektar veriminde önemli bir yükselme olmuştu. Bu dönemde verim artışını etkileyen 1. Faktör iklim şartlarının iyi gitmesidir. Ancak yine de tüm verim artışı da iklim şartlarına bağlanamaz zira iklim şartlarının normale döndüğü 1956-60 yıllarında da verim aynı seviyeyi korumuş hatta daha da yükselmiştir. Bu durum gübre, ilaç ve sulama gibi verim artırıcı girdilerin kullanımında ki artışla açıklanabilir.
Ancak elde edilen sayısal büyüme karşın bilgi ve deneyim yetersizliği, yedek parça bulma karşılaşılan güçlükler gibi nedenlerle çoğu tarım makinesi kısa sürede hizmet dışı kaldı.
1950’lilerde tarımsal üretimi özendirmek için fiyatlar yüksek tutuldu. Toprak Mahsulleri Ofisi buğdaya yüksek fiyat verdi ve alımları nicel olarak artırdı, 1940’larda birkaç 100 tonu aşmaya yıllık tohumluk dağıtımı, 1950’de Devlet Üretme Çiftlikleri’ni kurulmasıyla artış gösterdi. 1950-60 döneminin ilk yıllarında iklim koşullarının elverişli olması ve Kore Savaşı’nın dünya ekonomisine getirdiği canlılık nedeniyle tarım ürünlerinin fiyatları hızla arttı ve tarımsal üretimde oldukça yüksek bir artıl gerçekleşti. Tarımda 195’den sonra görülen bu hızlı gelişme, tarımsal yapıyı da değiştirdi. Bu değişim başlıca iki yöde oldu: Tarımda girdi kullanımının ve ulaşım olanaklarının artması, Pazar için üretimin gelişmesine yol açtı. Öte yandan makineleşme kırsal kesimdeki nüfus artışıyla birleşince köyden kente göç hareketi hız kazandı.
Özetle 1950-60 döneminde tarımda belirli ölçülerde nitel ve nicel gelişmeler elde edilmiş, başta makineleşme olmak üzere, çağdaş girdi kullanımının artması, işlenen alanların genişlemesi ve verim artışı tarımsal üretimin büyümesi sağlanmıştır. Tarım daha fazla pazara açılmış, böylece köylünün refah seviyesinde iyileşme elde edilmiştir.