Savrulma çağında istikamet - Açık Görüş
03 Aug 2015 - 04 Jun 2016
01.08.2015 15:43 - Güncelleme: 01.08.2015 15:43
12 ve 19 Temmuz 2015 tarihli Star Açık Görüş'te yayınlanan yazılarımızın ana konusu İslâmcılığa bağlı kimliklerin sorgulanmasıydı. Ancak gelen duygusal tepkilerle tartışma mecrasından saparak Nurculuk alanına kaydı. . Niyetim asla kısır bir polemiğe girmek olmadığı halde bu yanlış izlenimden dolayı bu üçüncü yazıyı yazma zarureti hâsıl oldu.
İşin başında usûle geçmeden önce sağlıklı bir tartışma yürütmek için esasa ilişkin bazı ilkeleri belirlemekte fayda görüyoruz. Tartışmanın sürüklendiği bu mecrada meselenin elimde olmadan yer yer şahsileştirilmesinden rahatsız olabilecek okuyucularımızdan peşinen özür dilediğimi ifade etmek isterim. Niyet okumasından kaçınmak, üsluptan ziyade muhtevaya/şahıstan ziyade fikirlere bakmak, başkaları değil. kendi adına konuşmak...
14 Nisan 2014-26 Mayıs 2014 tarihleri arasında Sakarya’da bulunan Serdivan Fikir ve Sanat Akademisi’nde yedi haftalık ‘İslâm Düşüncesinin Temel Kavramları’ başlıklı bir seminer programı yürütmüştüm. Aynı zamanda öğretmenlik yapan program katılımcılarından biri bana, “Hocam, biz normalde ‘sosyal bilimlerde 2x2 her zaman 4 etmez, doğrular birden fazla olabilir’ şeklinde modern seküler çoğulcu zihniyete uygun düşünce tarzıyla yetişmiş bir nesiliz. Hayatımda sizin kadar kafası, kriteri, perspektifi net biri görmedim. Siz, net bir ak/kara ayırımı yaparak insanları bu ikisinden birine yakınlığına göre değerlendiriyorsunuz” diye itirafta bulunmuştu. Ben de gülerek “Eyvallah, doğru söze ne denir!” diye cevap vermiştim. Seküler zihniyete göre ham yobazlık, kusur sayılabilecek bu tutum, “Emr olunduğun gibi istikamet üzere ol” diyen Kitabımıza göre ana idealimizdir. Müslümanların zihnen ve ahlaken bu kadar savrulduğu, ayakların sürekli kaydığı, at izinin it izine karıştığı, kriptoluk denen münafıklığın standart haline geldiği çağımızda inancımızı, duruşumuzu netleştirmek, pergelin ayağını sabitlemek zorundayız. ‘Amelde tevazu, ilimde iddia’yı düstur edinmiş bir Müslüman olarak üslubumuzun ne kibir, ne ifratla alakası vardır; “Doğru İslâm ve yoluyla ilgili kitabın ortasından konuşmamız”, hepimiz adına istikamet kaygısındandır.