Hac'daki Hidayet ve Bereket | Prof. Dr. Suat Yıldırım Köşe Yazısı || Samanyolu Haber
Hac yaklaşıyor. Büyük bayram ve toplantı günleri geliyor. Bütün ülkelerden, şehirlerden bu toplantıda mü'minleri temsil edecek delegeler son hazırlıklarını tamamladılar. Şimdiye kadar yaptıkları işlerin, gördükleri hizmetlerin tekmilini vermeye, raporlarını sunmaya hazırlanıyorlar. "Duyufu'r-Rahman"ın, Rahman’ın misafirlerinin o toplantıya takdim edecekleri armağanların yanında, oradan dönerken getirecekleri, kendilerine ihsan edilecek büyük mükâfatlar, atiyyeler olacak. O ziyafetgâhta, şartına uygun olarak yapacakları her hizmet ve ibadet için yüz bin misli ecir verilecek. Onun içindir ki mü'minlerin hacdaki hidayet, feyiz ve bereketten, mümkün olan en ileri derecede istifade etmeye çalışmaları gerekmektedir.
Hükümdarın sarayını nice defalar dolanıp durduktan sonra bulup, nihayet huzura kabul edilmesi, Mevlâsının huzuruna çıkıp dileğini arz etmesi, O'ndan kabul yüzü görüp el öpmesi ile, kulun mutluluğu zirveye çıkar. Allah'ın yeryüzündeki yemîni olan(2) Hacer-i Esvedî öpmekle mü'min, Rabbinin dinine bağlılık akdini yeniler, imanını ve şehadetini oraya tevdi eder. Hadis-i şerifte bildirildiği üzere "İnsanlar Allah'ın hane halkıdır." Yani bütün insanlar, hilkatte eşit olup, en ileri seviyelere ulaşmak imkânı hepsine verilmiştir. İşte bu mânâ burada gerçekleşir. İnsanların kardeş olduklarını söylemek bu mânâ ile değer kazanır. Yoksa bu perişan, kararsız, fani dünyada Mevlasını tanımayan, sahipsiz evsiz, yurtsuz, birbirlerine yabancı ve düşman duran insanları sırf bir sözle kardeş yapmak imkânsızdır. Büyük ümit ve iddialarla kurulan Birleşmiş Milletler Organizasyonu bile, kardeşliği temin şöyle dursun, mazlumların katliamını dahi önlemiyor.
İbrahim (as)'dan itibaren bütün Araplar Kâbe'yi tazim etmede müttefik idiler. Oraya giren kendi nefsi hakkında eziyet ve taarruzdan güven içinde olurdu. Aralarındaki onca kin ve düşmanlığa rağmen cahiliye Arapları da böylece devam etmişlerdi. İslâm, bu hükmü ibka etmiştir. Hz. Ömer (ra) şöyle demişti : "Orada (babam) Hattab'ın katiline rastlasam, dışarı çıkmadıkça elimi süremezdim." Bundan ötürü İmam Ebû Hanife şöyle demiştir: "Hill bölgesinde (Mekke dışında) kısas, irtidad, zina sebebiyle katli vacip olup da Harem'e sığınan kimse tutuklanmaz. Fakat o barındırılmaz, kendisine yiyecek ve içecek verilmez, ona satış yapılmaz, ta ki oradan çıkmaya mecbur kalır."
Cahiliye devrinde intikam her şey sayılıyordu. Öldürülen yakının intikamı alınmadığı müddetçe kabilenin bütün fertleri şerefsiz sayılıyordu. Toplum içinde rahat dolaşamazdı. Katile rastladıkları yerde hücumu kollarlardı. Böyle iken Mescid-i Haram'da, birbirlerine ilişmezlerdi. Kâbe, o vahşet döneminde bile yılda dört ay barış sağlıyordu. Bunda elbette aşikâr bir belge olma vasfı vardır. Kur'ân'ın vahyinden 50 yıl önce Kâbe'ye hücum eden Ebrehe ordusunun perişan olması da bu belgelerden biridir.
Mekke'nin fethinde kılıç kullanılması, Beytullah'ı şirkten kurtarma ve ibadete tahsis etme zaruretinden ötürü olmuştu. Hz. Peygamber (s.a.s) bu zarurete işaret etmek üzere "Günün bir saatinde sadece bana Mekke'de (kıtal) mübah kılındı. Yoksa ne benden önce kimseye mubah kılındı, ne de benden sonra kimseye mübah kılınacaktır." Bununla beraber Hz. Peygamber (s.a.s.) Mekke'ye silahla girmiş ise de, Beytullah'da silah kullandırmamıştır. Hatta O şöyle emretmiştir : "Her kim Mescid-i Haram'a girerse emindir. Her kim kendi evine girip kapısını kapatırsa güvenliktedir. Her kim Ebû Süfyan'ın evine girerse o da emindir."
Ebû Süfyan, Hz. Peygamberin bayraktarının, "Bugün kavga günüdür. Bugün destan yazılacak gündür. Bugün Kâbe'nin (orada savaşın) mübah olduğu gündür" sözünü nakledince Hz. Peygamber (s.a.s.) cevaben şöyle demişti : "O yanlış söylemiş. Bugün, Allah'ın, Kâbe'yi tazim edeceği gündür. Bugün Kâbe'nin elbisesinin yenileneceği gündür." Nitekim, insanlık tarihinin görüp geçirdiği en ileri seviyede bir af hâdisesini o fethin akabinde gerçekleştirmiştir. Kendisine ve canı kadar sevdiği ashabına yirmi seneden beri her türlü işkenceyi reva gören, bunun da ötesinde, hak ve hidayetin insanlar arasında yayılmasının karşısına çıkan zalim, katil, mücrimlerin, ceza olarak öldürülmeyi on kere hak etmiş olan o suçlu müşriklerin cezalarını bekledikleri anda: "Ey ahali! Sizi kınamıyorum, kusurlarınızı anmıyorum. Gidiniz, hepiniz serbestsiniz" deyip o canileri affetmiştir.