LEYLAK DALI: Şubat 2010
Gönderen Leylak Dalı zaman: 16:01 8 yorum:
Akşam tiyatroda kesilen başağrım sabah tekrar başladı. Yalnızca başağrım değil üstüne bir de yağmur başladı, başlayan başlayana yani. Oysa kafaya koymuştum resim sergisine gitmeyi, birkaç dakika süren kararsızlık çabuk sona erdi. "Haydi" dedim, "caymak yok, şu yalan dünyada önüne gelen sanatsal fırsatları kaçırmayacaksın". Giyindim, mor laleli pembe şemsiyemi açtım, düştüm yollara. İlk mola kitapçıda, ikinci mola simitçide, üçüncü mola kolyemin düşen taşını tamir için gümüşçüde, dördüncü mola bir-iki parça giysi alışverişi için LCW'de verildi. Ne yalan söyleyim çok yoruldu, hem yürümekten zavallı ayaklarım, hem şemsiye ve poşet taşımaktan carpal tunnel sendromlu ellerim. O nedenle sergi salonuna çıkmadan Çankaya Belediyesi Çağdaş Sanatlar Merkezi'nin kafeteryasında bir mola verdim. Plastik bardakta da olsa bir bardak çay ve yanına eşlik eden tuhaf isimli kitabımın birkaç sayfası iyi geldi. Sonrasında istikamet sergi salonları. İlk katta Kiwanis Kulüb'ün "Dünya Çocukları" konulu fotoğraf sergisi vardı. Değişik ülkelerden dünya tatlısı çocukların fotoğraflarını seyrettikten sonra üst kata çıktım.
"B Galeri" de "Fadime Baltacıoğlu"nun 47.Sanat Yılı Kişisel Resim Sergisi vardı.
Ord.Prof.Dr. İsmayıl Hakkı Baltacıoğlu'nun kızı olan ve küçük yaştan beri ciddi anlamda resim eğitimi alan bu zarif ve hoş hanımefendinin değişik tekniklerle yaptığı resimler gerçekten olağanüstü. Pekçok kişisel sergi açmış ve karma sergiye katılmış sanatçı Fadime Baltacıoğlu ile kısa bir sohbetimiz de oldu ve bana imzalı sergi katalogunu hediye etmek nezaketinde de bulundu. Alttaki resimler onun eseri.
Bir üst kattaki C Galerisi'nde Ressam Semiha Yılmaz'ın kişisel sergisi vardı. Üstte fotoğrafını gördüğünüz sanatçının canlı ve renkli bir tekniği var. Ben çok sevdim resimlerini ve sizler için görüntüledim.
Lalecim, bu resme bakarken seni hatırladım, içimden kulaklarını çınlattım ve senin için görüntüledim. Keşke satın alabilme imkanım olabilseydi de paketletip adresine yollayabilseydim. Ne demişler "Az veren candan", sen de fotoğrafıyla idare et artık, bahçene bir lale de benim aracılığımla ressam hanımdan...
Bu resme bayıldım. Sanki birazdan ayağa kalkacaklar, sol baştaki mutfağa girip çay demleyecek ve getirip ikram edecek. Sanatçının ellerine, emeğine sağlık.
Bu da bizzat kendim için, leylakların altında bir güzeller güzeli. Blogum adına görüntüledim.
Bir üst katta da Kadın Ressamların karma sergisi vardı, artık ondan fotoğraf koymuyorum, post çok uzadı çünkü, oysa orada da çok güzel resimler vardı. Sergiden çıktığımda gördüğüm güzel resimlerin, tanıştığım sanatçıların sayesinde başağrımdan eser kalmamıştı. Sözün özü, sağlıklı olmak istiyorsan ya sanatla uğraş, ya da sanat eserlerini seyret. Bu kadar...
Gönderen Leylak Dalı zaman: 20:40 16 yorum:
Gönderen Leylak Dalı zaman: 00:20 6 yorum:
Gönderen Leylak Dalı zaman: 16:26 12 yorum:
Gönderen Leylak Dalı zaman: 21:27 4 yorum:
Uzunca bir süredir düzenli günlük tutuyordum. Önceleri eski usul defter-kalemli günlüklerdi bunlar. Sonra "Tüfeng icat oldu mertlik bozuldu" hesabı bilgisayarda kayda almaya başladım yaşadıklarımı, fotoğraflarıyla birlikte. Şimdi böyle yazınca kendimi birden pek önemli hissettim, sanki "VIP" şahsiyetmiş gibi falan, çat orada, çat burada, o şehir senin, bu toplantı benim, bugün imza günü, yarın panel, öbürgün film galası vs vs. Ay lafından bile çok yoruldum, insan bünyesi dayanır mı bunca etkinliğe. Neyse ki sıradan bir adem kızıyım da vücut denen makineyi fazla yorup yıpratmadan götürüyorum işi. Sıradan insanların bile sıradan olmayan günleri olabilir düşüncesiyle başlamıştım zaten günlük işine. Bloga bulaşalı beri aksattım, eski sıklıkta kayda alamıyorum günlerimi. Bugün kendi kendime içimden konuşup dururken geçen yıl bugün nerede olduğumu, ne yaptığımı merak ettim. Benim gibi bir arşivci için çok kolay işte, günlük kayıtlarını, o da yetmedi fotoğraf klasörlerini açar bakarsın. Netekim şıpın işi buldum, geçen yıl bugün Hamamönü'ndeki restore edilen evleri görmeye gitmişim. Aman nasıl soğuk bir gündü, titreye titreye dolaşmıştık sokakları. Hatta bir ara kar yağdı aşağıdaki fotoğrafta rahatlıkla göreceğiniz üzere.
Restorasyon işi Altındağ Belediyesi tarafından yürütülüyor, geçen yıl henüz çalışmalar sona ermemişti, yazın daha derli toplu görmek mümkün oldu. Birkaç yıl önce gördüğümüz semti tanıyamadık; yıkanıp, eli yüzü silinip, giysileri değiştirilmiş pasaklı çocuklar kadar temizlenmiş, güzelleşmişti mahallenin evleri ve sokakları. Soğuğa rağmen büyük bir zevk ve merakla dolaştığımı çok iyi hatırlıyorum.
Tacettin Camiinin avlusundaki bu Beşiktaşlı pisi, karın durup güneşin kısa süre de olsa yüzünü gösterdiği bir zaman diliminde büzülmüş, ısınmaya çalışıyordu.
Burası Tacettin Camii yanındaki Tacettin Dergahı, nam-ı diğer Mehmet Akif Evi. İstiklâl Marşı bu mütevazı evde yazılmış. Geçmiş yıllarda içini de gezmiştik.
Restorasyon alanından sonra Hacettepe civarındaki sokaklara dalmıştık. Farkı farketmektesinizdir sanırım. Eskimiş evler, bel vermiş duvarlar, rutubetten kabarmış sıvalar, derme çatma soba borularından püsküren dumanlar olsa da bir mahalle sıcaklığı hissetmemek mümkün değil. Sokaklardan birinde rastladığımız yaşlı teyzeyle yaptığımız sohbette buraya gelin geldiğini, neredeyse 50 yıldır aynı evde oturduğunu söylemiş ve bize el sallayarak poz vermişti.
Hacettepe Camiinin tahta işlemeli zarif minaresi. Yapılış tarihi 14. YY'a ulaşan bu camii ve civardaki pekçok camii minaresi bu fotoğraftaki gibi ahşaptan yapılma. Geziye burada son verip eve dönmüştük zira soğuk dayanılmaz hale gelmişti.
Yine günlükte yazdığına göre geçen sene bu zamanlar Buket Uzuner'den "Yolda", Ayfer Tunç'dan "Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi", Onur Caymaz'dan "Yaz Tarifesi" kitapları ile "Fırat" çizgi romanını okumuş, "Cumhuriyet Devriminin Yolu: Atatürk Bulvarı" adlı eski Ankara'yı anlatan bir fotoğraf sergisi gezmiş, bir kere lise arkadaşlarımla buluşmuş ve bir akşam da onları yemekte ağırlamışım, menünün ana yemeği ise "Asma yaprağında somon balığı" imiş.
Geçmişten gelen bu kayda Onur Caymaz'ın çeşitli şiirlerinden alınmış dizelerle son vereyim:
"Ne romandı anımsamıyorum
Uzun bir zamanmış hayat, öyle dediler."
"Tüm fallarda mutluluktan bir hale
Yanına yine de biraz telve al sen
Ay doğacak hanene"
"Nü’ler çok üşür balkonlu evlerde"
Gönderen Leylak Dalı zaman: 17:08 9 yorum:
Bulanık, yağışlı, sıkıcı bir Pazar gününü kurtaracak en iyi şeyin film izlemek olduğuna karar vererek başladım güne. Ama öncesinde mutfağa girip biraz hamaratlık gösterisi yaptım. Öyle tembel oldum ki son günlerde, konsantre bir Tatlı Cadı siparişi vermek istiyorum. Şişe içinde bir kenarda duracak, ihtiyaç olduğunda çıkarıp suya ıslatacaksın şişecek, normal boyuta geçecek. Sonra bir oynatacak burnunu şipşak heryer tertemiz, ardından mutfağa, ikinci bir burun oynatma ile kap kap yemekler tezgahın üstüne sıralanacak. Uğraşmasın, çamaşırı ben yıkarım gerçi işaret parmağım biraz yorulacak ama olsun. Ütü zamanı bir burun oynatma daha rica edeceğim sonra sıkacağım suyunu, tekrar şişenin içine. Off, hayali bile güzel.
Hayal karın doyurmuyor ne yazık ki. O yüzden önce dün Trabzon fuarından aldığım kırık mısır ve evdeki kabuksuz buğdayı haşlayıp ağzıma layık bir yoğurt çorbası pişirdim. Yoğurt çorbası hayatımın çorbasıdır, utanmasam bir tencereyi tek başıma içerim. Lakin yoğurt süzme olacak, içine de pirinç yerine aşurelik buğday ya da bugün yaptığım gibi mısır konacak, ohh miss. Çorba kaynarken bir de poğaça yaptım birazı peynirli, birazı kuru domatesli, kekikli. Poğaçayı fırına attım, pişen çorbadan aile boyu bir kupaya doldurdum ve film izlemek üzere konuşlandım ekran başına.
Filmin adı "Hayat Var", bir Reha Erdem yapımı. Çocukluktan ergenliğe geçme sancıları içindeki küçük Hayat, balıkçılığın yanısıra bir sürü yasadışı iş yaparak hayata tutunmaya çalışan bir baba, oksijen tüpüne bağlı yatalak bir dede, bütün sevgisini ikinci kocasından doğurduğu oğlana adamış ilgisiz bir anne, kuralcı bir üvey baba, tuhaf komşular, tacizci esnaflar, eve girip çıkan her tür garip insan, çıkarcı arkadaşlar, anlayışsız öğretmenler arasında, sevgisizliğin doruğunda yoksul yaşamını sürüklemeye çalışmaktadır. İstanbul'un, özellikle Boğaz'ın fon oluşturduğu, cam kırılmalarının, siren ve silah seslerinin, Orhan Gencebay şarkılarının film müziği olarak kullanıldığı, her türlü arabesk ögenin yoğun varlığına rağmen arabesk olmayan bir film. İnsanı çarpan, göğsüne taş gibi oturan bir film. Fırsat buldukça cenin pozisyonu alıp parmağını emen Hayat'ın film boyunca inleme, ninni, şarkı arası bir sesle mütemadiyen mırıldanması çarpıcı etkiyi artırıyor, buna yatalak dedenin gürültülü soluk alışları da dahil. Filmin sonunda Hayat'ın yüzü ilk kez gülüyor gülmesine de bu gülüşün kalıcılığı konusunda pek emin olamıyorsunuz. Hasılı insanın tepesine küt diye inen bir film bu, vurgun yemiş gibi oluyorsunuz ama izlemeye değer. Hele ki Hayat rolünde Elit İşcan'ın oyunu tartışmasız olağanüstü. 2008 Festivalinde saati denk gelmemişti, sinemalarda izleme olanağı da bulamamıştım, iyi ki kızkardeş DVD'sini vermiş yoksa çok iyi bir filmi kaçıracakmışım. Sizlere de tavsiye olunur...
Gönderen Leylak Dalı zaman: 20:32 5 yorum:
Gönderen Leylak Dalı zaman: 17:40 7 yorum:
Bu fotoğraf çekildiğinde birkaç aylıkmışım sadece. Yer Edirne-Meriç. Aslında doğum yerim olmayan ama nüfus kağıdımda yazan, hiç hatırlamadığım, hiç görmediğim ama çok merak ettiğim, birgün mutlaka gidip görmek istediğim kent. Mevsim yaz olmalı, giysimden belli, bu elbiseyi hatırlıyorum, taba üstüne beyaz çiçekli, yıllarca annemin sandığının bir köşesinde durdu çünkü, sonra ne oldu bilinmez. Korkmuşum, ağlamaklı yüz ifadem öyle gösteriyor, terkedildiğimi sanmış olabilirim. Akıl erdiremediğim bir nokta var, bu resme kendimi bildiğim günden beri her baktığımda bana doğru uzanan annemin bilezikli elini hatırlarım. Ben korkmayım, kendimi güvende hissedeyim diye uzatmış olmalı. Peki ama ben bunu nasıl hatırlıyorum, mümkün mü birkaç aylık bir bebeğin bunu aklında tutması. Ama görüntü o kadar net ki, şimdi bile o bilezikleri şıngırdayan bana uzanmış el gözümün önünde. Kimbilir, zihin derin bir kuyu, akıl ermez, bir yerlere fotoğrafını çekip gizlemiş olabilir o anın.
Birhan Keskin'le yatıp Birhan Keskin'le kalkıyorum ya bu aralar, okuduğum iki dize tam kalbimden vurdu beni. O dizeleri okuyup bu fotoğrafa bakınca da annemi ne kadar özledim...
"Hem hiçbir mevsim ısıtamaz ellerimi
Gönderen Leylak Dalı zaman: 19:27 13 yorum:
Etiketler: Anımsamalar, Çocukluk
Gönderen Leylak Dalı zaman: 14:17 18 yorum:
Tabak deyip geçmeyeceksin, beni nerelere aldı götürdü. Bugün annemin mutfağında dolap raflarında birşey ararken bir tabak yığınının altından çıkıp geliverdi çocukluğum. Benim tabağımdı bu, takımı olmayan, tek başına bir tabakçık. Çok severdim desenini, formunu. Her sofraya benim için özel konurdu, bilhassa özgür yaz tatillerinin keyifle yenen balkon sofralarına. Yıllar öncesinin şehirden uzak, yemyeşil Yenimahalle'sinde bütün Ankara'yı panoramik gören bir arka balkonumuz vardı, minicik. Radyoda "Tarla Dönüşü" başladığında annem de akşam yemeği hazırlıklarına başlardı. "Yurttan Sesler" korosu dinlenirken sofra kurulur, "Ajans" başladığında da sofraya oturulurdu. Babamla ben karşılıklı yerleşirdik balkonun kenar kısmına, anneme iç taraf düşerdi her zaman, kapının önü, mutfağa yakın. Koca bir tabak meyve üstünde buz kalıplarıyla balkon duvarının üstüne yerleşmiş olurdu. Buzdolabımız yoktu henüz, zaten komşuların çoğunun yoktu. Akşam yaklaşırken elimde bir tabakla buzdolabı olan komşumuzun kapısına dayanır, "Annem biraz buz istedi" der ve tabağa tıkırdayarak dökülen buzları kapar, bir parçasını ağzıma atıp eve koştururdum. O buzların bir kısmı su sürahisine, bir kısmı meyve tabağına paylaştırılır, yaz sıcağıyla başetmeye çalışılırdı. Domatese benzeyen domatesler, mis gibi kokan salatalıklar, çıtır biberlerden yapılırdı salatalar. Hele yemekte bezelye-pilav varsa değmeyin benim keyfime. Mütevazı ama lezzetli sofralardı. Öyle pirzolalar, biftekler, tavuklar arz-ı endam etmezdi hergün menüde. Bu pahalı tadlar konuk ağırlanacağı günlere saklanırdı. Sebze ağırlıklı beslenirdik, köfte-patates kızartmasıydı lüksümüz. Patatesler daha sofraya gelmeden mutfakta aşırılmaya başlanırdı, ancak yarısı ulaşabilirdi yemek masasına. Neden artık o patateslerin tadı yok kızartmalarda? Colalı içecekler buyurmamıştı henüz hayatımıza. Su içerdik, ayran bazen, en fazla Ankara gazozu cam şişelerde, kapağı fışırdatılarak açılan, köpükleri burnumuzu gıdıklayan. Balkonun ışığını yakınca evin ışıklarını söndürürdük sivrisinek girmesin diye. Haberler biter reklamlar başlardı, ardından şarkılar, gününe göre "Mikrofonda Tiyatro". Yemek sonrası annem sofrayı toplarken ben babamın kahvesini yapar götürürdüm. Höpürtülü bir yudum aldıktan sonra her akşam aynı dizeleri tekrarlardı:
"Ehl-i keyfin keyfini kim tazeler,
Taze elden, taze pişmiş, taze kahve tazeler."
Yatağa başımı koyduğumda mutlu hissederdim kendimi, ertesi gün hangi oyunları oynayacağımı, hangi kitapları okuyacağımı düşünürken dalar giderdim pamuksu bir uykuya.
Güzel miydi o günler gerçekten, yoksa çocukluğun kendisi mi güzeldi? Artık ne o deliksiz uykular var, ne yemeklerde eski tad. Şairin dediği gibi:
"Bir beyaz yelkenmiş çocukluğum
Geri ver istiyorum çocukluğumu"
Ey tabak, sen nelere kadirmişsin...
Gönderen Leylak Dalı zaman: 21:24 16 yorum:
Birkaç gündür hava yumuşadı, hafiften bir bahar kokusu duyulmaya başladı bile. Çiçek tezgahları muhteşem bu aralar, hem mevsim hem de Sevgililer Günü nedeniyle binbir çeşit çiçekle bezenmiş durumda. Bir arkadaşa geçmiş olsun ziyareti nedeniyle çıktım evden bugün. Mor kazağımı giydim, arkadaşımın hediyesi, iğne oyası "Kahire'nin mor gülü"nü taktım yakama broş olarak, yukarıda fotoğrafını gördüğünüz tezgahtan iki demet mor sümbül kaptım, mosmor olmuş bir vaziyette devam ettim yoluma.
Yolum Kumrular Sokak'tan geçiyordu, Ankara'nın en sevdiğim sokaklarından-aslında cadde-biridir. Koruma altına alınmış devasa çınarlar süsler iki yanı. Bir tarafta erken Cumhuriyet dönemi mimarisine uygun binalar vardır gözü tırmalamayan, gayet zevkli: Çankaya Kaymakamlığı, eski Milli Kütüphane, Namık Kemal İlkokulu ve bunların arkasında Ankara'nın, hatta belki Türkiye'nin ilk toplu konutları, Saraçoğlu Evleri. 65 yıllık mazisi olan bu mahalle şehrin en merkezi yeri olan Kızılay'ın ortasında yeşil bir vaha gibidir. Her ne kadar eskiyip artık yetersiz ve kullanışsız hale gelseler de bu ikişer, üçer katlı bahçe içindeki evler Ankara'nın göbeğinde bir banliyö sakinliği içindedir. Ne yazık ki birkaç yıldır Kumrular sokak hareketlendi, gürültüsü arttı. Bir yandaki asil binalara inat caddenin öbür tarafı dönerci, kuruyemişçi, eczane, gözlükçü, otobüs yazıhanesi gibi her türden gürültülü mekanlara evsahipliği yapar oldu. Üstüne üstlük dolmuş güzergahı ve taksi park yeri olarak kullanıldığı için de sokakların o asude havası da kalmadı. Oysa yıllar önce çınar ağaçlarının gölgesinde, kuş sesleri içinde, sakin, huzurlu bir yerdi Kumrular Sokak. Zaman içinde orası da heryer, herşey gibi kirlilikten, karmaşadan payını aldı.
Dönüşte kitapçıya uğradım ve son günlerde şiirlerine takıldığım Birhan Keskin'in bütün kitaplarını satın aldım. Birkaç zamandır ilgimi çekiyordu, geçenlerde "Ezel" dizisinde bir şiiri okundu ve son olarak da Ekmekçim blogunda bahsetti. Muhteşem metaforları var, şiirler harika. Şunu okuyun hele:
"Acımalı ki “insan olan yerlerimiz„
Işısın sol yanımızda sürekli çiğnediğimiz,
O ışık görmemiş aydınlığımız…"
Ve şu dizeleri:
Önümüzdeki 2 gün boyunca Birhan Keskin şiiriyle hemhâl olmak istiyorum.
Birhan Keskin şiirine ilaveten bu aralar Macar Edebiyatı'na takılmış durumdayım. Türkçe'de yayınlanan ilk kitabını okuduyup tiryakisi olduğum Magda Szabo'dan sonra edebî hayatıma iki Macar daha dâhil etmiş bulunmaktayım: Attila József ve István Örkény. Lâkin bu yazı çok uzadı. Macar arkadaşlar bir dahaki postun konusu olsun, günlerinize nergis, frezya, sümbül kokuları dolsun...
Etiketler: Çiçekler, Gündelik Yaşam, Kitaplar, Şiir
Gönderen Leylak Dalı zaman: 00:44 7 yorum: