Bir futbol maçında amaca ulaşabilmek için önce futbola yoğunlaşmak gerek. Biz İsviçre&#8217;de kötü oynadığımızı kabul edip, daha farklı bir skordan kurtardığımız için bir anlamda sevinmemiz gerekirken &#8220;terim&#8221;izi akıtmadan &#8220;dişli&#8221; çıktık, gündem değiştirmeye kalktık.
Ortamı gerdik, havaalanından otele neredeyse rezil olduk. Rövanşın daha 45. saniyesinde çok acemice bir hareketle penaltı yaptırdık. Elin oğlu baskıya maskıya bakmadan penaltıyı verdi, golü yedik kendimize geldik ve bir futbol maçını kazanmak için önceliğin futbola verilmesi gerektiğini anladık. Önceliği futbola verdik ve fırtına gibi esmeye başladık. İsviçre’ye nefes aldırmadık. İlk yarının bitiş düdüğü çaldığında 2-1’i bulmuştuk. İkinci yarıda da dinmedi fırtına. Tuncay ve Serhat’la kanatlardan gelen bunaltıcı baskı kısa sürede semeresini verdi ve üçe ulaştık. Artık büyük hedef için sadece bir gol kalmıştı. İşte o anlarda savunma güvenliğini çok riske etmiştik. Birkaç kez sinyali verdiler ve sonunda da amaçlarına ulaştılar. Halbuki bu dönemde biraz da skora yoğunlaşmalı, kalemizde göreceğimiz olası bir golün çok pahalıya mal olacağını hesap etmeliydik, edemedik. Sonuçta Dünya Kupası Finalleri’nin kapısından döndük. Çok ağır bir bedel ödeyerek büyük ders aldık. Keşke oynadığımız muhteşem futbolla anılır şekilde kalsaydık. Maçtan sonra izin versek de adamlar sevinebilse, onları alkışlama erdemini gösterebilseydik. 4-2’lik skorla “Yazık oldu Türkler’e” dedirtseydik. Farkında mısınız, sadece futbolda kaybetmedi.