"Yapılan edepsizliğe karşı tepkimiz itidal ve hikmet (yerinde, zamanında, ölçülü, amaca uygun) çerçevesinde olmalı" dedik ve bunda ısrar ediyoruz.
Bazı yazarlarımız konuya Batı ile İslam-Doğu arasındaki kültür farkından yaklaşıyor, bu iki kültürün çatışmasının kaçınılmaz, uzlaşmasının zor olduğundan söz ediyorlar. Bu yazarlara göre Batı'da düşünce ve ifade özgürlüğü neredeyse sınırsızdır, mutlaktır; "başkalarının kutsalına hakareti" de içerir. İslam'da ise Allah'a ve peygambere hakaret etmek şöyle dursun "Bir tek Allah vardır ve tahrik sonucu ona küfredilmesin diye bâtıl putlara bile küfretmek caiz değildir". İslam'ın kutsallarına hakaret kimden gelirse gelsin müsamaha ile karşılanamaz.
Bu anlayışa göre karşımızda bir "siyah-beyaz" farkı vardır. Peki bu tespit doğru mudur?
Bütünüyle doğru değildir; çünkü:
1. Sözü edilen kültür Batı'nın son birkaç asrına (aydınlanma ve sonrasına) aittir. Bundan önce asırlarca hakim olan kültürde dine hakaret hayal bile edilemez. Böyle bir (eski) kültürün izlerini silip yok etmek de mümkün değildir; yeniyi özümseyenler yanında geleneği devam ettirenler hep bulunur.
2. Önceki maddenin bir "gözleme dayalı kanıtı", son hakaret karikatürleri karşısında yine Batı'da görülen farklı yaklaşımlar, tavırlar ve tepkilerdir. Din otoriteleri, bazı siyasiler, yazarlar ve çizerler yapılanı tasvip etmiyor, kınıyor ve ifade özgürlüğünün böyle bir alanı kapsamadığını veya böyle kullanılamayacağını söylüyorlar.
3. İfade özgürlüğü Batı kültüründe mutlak olsaydı, "Ermeni soykırımı olmamıştır" diyen ilim adamımız Batı'da mahkum edilmezdi, Yahudilere yönelik soykırımı olmamıştır veya kemiyet ve keyfiyeti farklıdır diyenler mahkum edilmezdi, eşcinsellere hakaret edenler için "ifade özgürdür" denir, Hollanda'da bir Müslüman hatip bu yüzden mahkemeye verilmezdi...
Meselemizin bir başka yönü de "kasıt"la ilgilidir.
İnsanların maksadı elbette zihinlerinde gizlidir ve niyet okumak her zaman doğru olmaz; ama ceza davalarında haksız fiilin failinin kastı olup olmadığına, objektif delillerden yola çıkarak hükmedilir. Mesela bir kimseye, delici ve kesici bir aletle hücum eden veya vuran kimsenin -bunu kasıtsız değil- öldürme ve yaralama kastıyla yaptığına hükmedilir.
Sevgili Peygamberimiz'in "terörist" olarak kariktürünü yapan ve bunu yayımlayanların, yalnızca onu karalamaya değil, onun bugün yaşayan ümmetini hedef almaya ve belli çevrelerin maksatlı olarak ortaya atıp yaymaya çalıştıkları "islamofobi" hurafesinin propagandasını yapmaya yöneldikleri açıktır.
Bazı Avrupa ülkelerinde karikatürü destekleyen siyaset adamları ve toplulukların "ifade özgürlüğünün yanında yer alarak köktendincilikle mücadele"den söz etmeleri de çok vahimdir; çünkü terör başka, köktendincilik başkadır; bu ikincisi bir inanma ve yaşama biçimidir; dinin nasıl yorumlanacağı ve yaşanacağı ona mensup olanların işidir, din ve ifade özgürlüğü adına başkalarının inanma ve dindarlık biçimini belirleme hakkı -kimse için- sözkonusu olamaz. Eğer "Şöyle inanır ve yaşarsanız size özgürlük tanırız, ama böyle inanırsanız sizinle savaşırız" denmek isteniyorsa Batı, hâlâ Ortaçağını yaşıyor demektir.
Terör her yerde var, terörün dini yok, onu doğuran sebepler başka, o bir kere doğar veya doğacak olursa dinli dinden, dinsiz de dinsizlikten meşrulaştırma yolları ve dayanakları bulur. Terörü belli bir dine ve inanış biçimine bağlamak ilmî değil, ideolojiktir ve maksatlıdır.