Bu akşam evde bir aşk
kokusu vardı. Aşk köpeği olduğum için bu kokuyu iyi alırım. Ama kim aşık
olacak, kim maşuk, tahmin bile edemiyordum. Aşk bir ortama ilk önce kokusuyla
gelir, sonra yerleşir. Hani derler ya “aşk insanı güzelleştirir” diye, işte o kozmetik
işlem kokuyla başlar. Sonra insanın gözlerinin içi ışıldar, sonra saçları daha
gür ve parlak çıkmaya başlar. Vücut maşuğuna sahip olabilmek için tüm gücünü
kullanır. Deniz elindeki akıllı telefonundaki tanışma programında gezinmeye başlayınca
bir şeyler bulacağını anladım. Bu gezinme esnasında değişik bir fotoğrafa
rastladık. Gencin biri ne kendi fotoğrafını koymuştu ne de internetten
indireceği bir manken fotoğrafını. Çok güzel bir yeşil vadinin fotoğrafı vardı.
Aylardan Ekim sonuydu ama fotoğraf ilkbahardan kalmaydı. Bu gencin hiçbir
özelliğini fotoğraftan çıkartamıyorduk elbette. Deniz hemen alt köşelerde yazan
bilgilere odaklandı. Boy, kilo, mesafe gibi bilgilerin yanında arayışını
açıklayan birkaç cümle bulunuyordu. Yazdığı cümlelerden bir şey anlamak pek
mümkün değildi. “Daralırsan seslen! Darılırsan unut gitsin!” bu çocuk neyin
peşindeydi. Yirmi iki yıllık ömrüyle kime ne dersi vermek istiyordu ki? Bu
arada boyu 176 cm, kilosu 65 filan. Yani gayet fit, ama bu bilgilerden de anlayabileceğimiz
gibi öyle kaslı bir tip değil, çünkü kilosu ucu ucuna boyuna yetişiyor, daha
zayıf olsaydı bildiğimiz Cin Ali diyecektik, ya da şimdilerin modern söylemiyle
“Ceset”. Neyse tip olarak uygun birisi olabilir ama hiçbir fotoğrafı yok,
sadece yeşil bir vadi. Çok uzaktan minik minik ağaçlar, ortadan akan bir su
filan. Hadi bul bakalım, sarı çizmeli Mehmet Ağa.
Deniz bu süreçte başka
profilleri de gezdi, fotoğraflara baktı, dibinin düştüğü birkaç fotoğrafı uzun
uzun seyrettikten sonra öğrenilmiş çaresizliğine yenilip hiçbir şey yazmadan
telefonu kapattı. Çünkü ev arkadaşı ona söz verdiği sofrayı hazırlamış, yemeğe
çağırıyordu. Deniz’in gey olduğunu bilmeyen ev arkadaşına bir şey çaktırmaması
gerekiyordu. Programı telefonunda görse bile işi anlayacak kadar zeki bir
çocuktu ve daha açılması için yeterli şartlar sağlanmamıştı. Deniz tüm yemek boyunca
yeşil vadinin arkasındaki sırrı düşündü, yemeği yerken sürekli merakına
yeniliyor, kendi kendini yiyordu. O zaman bir selam yazsaydı, şimdiye cevap
gelmiş olurdu ve bir muhabbet oluşurdu. Ayrıca Deniz’in yüz fotoğrafları vardı,
acaba bu Yeşil Vadi onu beğenecek miydi bakalım? Yani yeni birisini bulmanın
tüm keşmekeşi, tüm belirsizliği ve sıkıntılı zaman dilimi bir anda yüreğine
üşüşmüştü. Deniz’e tüm bu uğraş için enerji veren doğru birisini bulursa
yaşayacağı mutluluk güdüsüydü.
kalkmaz, sofrayı toplayıp, bulaşıkları yıkadı ve hemen odasına kapandı.
“Daralırsan seslen!” diye açık çağrıda bulunan Yeşil Vadi hala programda aktif
olarak bulunuyordu. Deniz, artık daralmıştı ve seslenmenin tam zamanıydı.
Konuşmaya başladılar. Konuştukça ısısı artan gaz zerreleri gibi bulundukları
kaba sığmaz olmuşlardı. Deniz’i uzaktan göz hapsine almıştım, yatağına uzandığı
halde yerinde duramıyordu. Bir ayaklarını uzatıyor, bir kolunun üzerine
yatıyor, bir bağdaş kurup oturuyor, farkında değildi ama neredeyse her beş
dakikada bir pozisyon değiştiriyordu. Birbirilerini bulmanın verdiği heyecanla
kanları kıpır kıpır kaynayan iki erkeğin bir telefon programı üzerinden
mesajlaşmalarına şahit olmak beni de ayrıca heyecanlandırıyordu. Çünkü Deniz onunla
konuşmasa ders çalışacaktı ve artık tıp fakültesinin birinci sınıf derslerini
çalışmaktan bıkmıştım. Deniz için hava hoş tabii o hala doktor olacağım,
prestijli bir mesleğim olacak, ailem benimle övünecek havasında dolaşıyor,
çalışmaktan hiç sıkılmıyor. Gecenin ilerleyen
saatlerinde Yeşil Vadinin adını, sanını, nerede oturduğunu filan hepsini birden
ben de öğrendim. Bu arada Deniz’e bol bol fotoğraflarını da atmıştı ve gördüğümüz
kadarıyla pek hoş bir çocuktu. Üniversiteden yeni mezun olmuştu, İzmir’de
ailesinin yanında yaşıyordu. Oturdukları semt bize yakındı. Bu gün İzmir’de
denizin coştuğu bir gündü, bol dalgalı, çokça karışık, bolca çamurluydu. Sahile
indiğimizde denizin üzerinde insanların attığı pet şişeler, naylon torbalar
bile yoktu. Sanki deniz sinirlenmiş hepsini birden içine almıştı. İnsanlar hala
çayını kahvesini içmek için kordona çıkadursun, fakat deniz onları bu gün hiç
sakin karşılamıyordu, pek misafirperver değildi. Sanki bizim evde de o coşkunun
etkilerini görüyoruz, hikâyemizin kahramanı hafiften hafiften yarın olmasını
bekleyemez bir heyecana hapsoluyor, bu mahkûmiyetten zevk alır konuma
geliyordu. Bir insan ne zaman özgürlüklerinden kendi isteğiyle feragat eder? Âşık
olduğu an. Eğer âşıksan tek bir isteğin vardır ve gerisi insana fuzuli gelir.
Bizim Deniz, daha 19 yaşında, haliyle genç çocuk, bundan önce birkaç deneyimi
oldu elbette; ama onda böylesi bir muhabbet aşkı görmemiştim. Özeline girmemek
için neler yazıştıklarına filan bakmıyordum; zaten onu ve heyecanını izlemekten
ben bile mutlu oluyordum. Sanki âşık olacak olan benim…
saatlerinin de sonuna geldikleri zaman çocuk yarın onların üniversiteye, hatta
direkt fakültelerinin hastanesine geleceğini, tetkiklerini yaptırdıktan sonra yüz
yüze görüşebileceğini söyledi. Deniz bu kadar erken bir randevu sahibi
olabileceğini beklemiyordu. Şimdiye kadar ki konuşmalarında herhangi bir
hastalıktan bahsetmemişti. Tabii olarak birisi 19 diğeri 22 yaşında olan
gençler sohbetlerinde ilaçlardan, doktorlardan ya da tedavi masraflarından
filan konuşmazlar. Bunlar biraz daha elli yaş üstü sohbetlerin konusudur. Deniz
gençliğin verdiği dinamik duruş sebebiyle Yeşil Vadinin hastalığının çok mühim
bir şey olmadığını tahmin etti ve pek üzerinde durmadı. Bu yüzden Deniz hem
sevinçli, hem de telaşlı bir şekilde yamaç paraşütü yapar gibi adrenalin dolu
vücuduna sahip çıkmaya çalışıyordu. Sevinci zamanla telaşını altına aldı, halt
etti, bizimkisi de mutlu mutlu uyumaya daldı. Artık Yeşil Vadinin hem telefon
numarasına hem de en yakın tarihten onunla bir randevuya sahip. Deniz’in o
mutlu ve huzurlu uykusunu izlerken benim de gönlüm geçmiş, tatlı tatlı rüyalar
görmüşüm. Sabah olduğunda kendimi huzurlu bir hayalin içerisinde uyanmış bir
şekilde buldum. Bu hiç görüşmeden başlayan gönül ilişkisinde ben de kendimi bir
taraf gibi hissediyordum. Deniz sabaha uyanır
uyanmaz ne giyeceği üzerinde uzunca düşündü. Bu ilk izlenim kıyafeti önemliydi,
ne abartmalı ne de çok salaş bırakmalı. Ayarı tutturmak bundan sonraki tüm
davranışları etkileyecektir, her zeki erkek bunu bilir. Bu yüzden en sevdiği oduncu
gömleğini ve klasik kot pantolonunu giydi, üzerine bir de yelek giyerse biraz
daha özenli duracağına inanıyordu, bence de iyi durmuştu, üstüne kabanını
geçirip ilk ders için yola çıktı. Üniversitede buluşma saatleri 12 gibi öğle
arasına denk geliyordu. O saatte Deniz’in de dersi yoktu, dersi olsa da
girmezdi ki! Ona sorsanız akşamki yazışmaya dayalı muhabbetten pek hoşlanmıştı.
Müzik zevklerinden, sevdikleri yemeklere kadar konuşmuşlar, patlıcan üzerinde
anlaşmışlardı. Ailevi ilişkilerinden, genel olarak geçmiş deneyimlerinden filan
bahsetmişlerdi. Deniz hemen aklından planlar yapmaya başlamıştı, onu odasına
nasıl sokacaktı, ev arkadaşına ne diye tanıştıracaktı, tabii evine gelmesi için
ilk önce en azından bir hafta dışarıda görüşeceklerdi, ama çok da bekleyemezdi,
hayat akarken o ilişkinin demlenmesine zaman ayıramazdı, ona özgürce sarılma
isteği vardı bunu çok fazla durduramazdı. Dudakları çok çekici duruyordu. Gözlerine
uzun uzun bakarsa hasreti diner sanıyordu. Deniz yeniden bir çocuktu, sanki
Yeşil Vadi için doğmuştu. İyi ki “Daralırsan seslen!” demişti, seslenmişti ve
onlarca gün sonra o nefret etmeye başladığı programdan adam gibi birini bulmuştu.
Seks yapmanın ötesinde bakışmaya kâfi gelecek birisini bulmanın inanılmaz
hazzına kapılmış gidiyordu. O gece yorgunluktan iyi
uyumuştu; ama gün geçmek bilmiyordu. Saat nasıl 12 olacaktı ve bizim Yeşil Vadi
gelecekti, merakla bekliyordu. Dersten derse giriyordu ama o gün hangi
konuların işlendiğinden bile haberdar değildi. Bu çocuk biraz kolay mı kanıyor
ne! Tamam, bir aşk kazasına rastgeleceğimizi ben de hissetmiştim ama bir
gecelik sohbetten bu kadar heyecan! Bu gençleri anlamak kolay değil. Deniz iyi bir çocuktu.
Kolay kolay üzülsün istemiyordum. Bu Yeşil Vadi nasıl birisiydi hiç
bilmiyordum. Ama ayrıldıkları zaman hem tuhaf bir sevinci vardı, değişik bir
yaşam isteği hem de elinden bir şeyler kayıp gidiyormuş gibi bir telaşı. Sanki
birçok şey yolunda giderken bazı çok önemli şeyler ise sekteye uğramış gibiydi.
Neler olmuştu acaba? Bu çocuğun ne gibi bir isteği bizim naif adamımızı bu hale
getirdi. Denizden ilk öğrendiğim bilgi yarın yine görüşecekleri üzerineydi.
Yarın yine görüşeceklerse bu üstü kapalı sevinç neden bulutluydu? Deniz neye
karar verme aşamasındaydı. Bir şey üzerine bolca düşünüp kararını netleştirmesi
gerektiğine inanıyordu. Hayır, 19 yaşındaki bir gençten bu kadar büyük ve
sıkıntılı ne istenebilirdi ki? Şaşırıp kalmıştım. Eve gittiğimizde neler
olduğunu anlayacaktım elbette. Yol boyunca sessizce bekledim.
Eve girdiğimiz gibi
Deniz bilgisayarına oturup araştırmaya başladı. Tüm kaynaklardan aynı hastalığı
araştırıyordu. Bu hastalığın bizim Yeşil Vadiye ait olduğunu anladım. Yeşil
vadi fotoğrafı aslında büyük bir ironiymiş bunu anladım. Sonbaharına girmiş
gencin hayalini kurduğu sağlıklı yaşamın fotoğrafı.
Daha sonra Deniz’in
anlattığına göre Yeşil Vadi ile bir masaya oturmuşlar. Bir iki kelam etmişler.
Bizimkisi delicesine etkilenmeye başlamış, tüm hal ve hareketlerinden sevgisini
nasiplendirirken “çok önemli bir şey söylemem gerekiyor” demiş ve başlamış anlatmaya.
“Bunu sana anlatmadan konuşacağımız, yaşayacağımız her şey büyük bir yalandan
ibaret olacaktır. Benim hayatımın bir gerçeği var ve sen bir doktor adayısın.
Beni en iyi sen anlarsın ve çok daha az yargılarsın diye düşünüyorum. Dün akşam
Hornet’te dolaşırken bir doktor ile karşılaşmayı filan beklemiyordum. Aslında
artık hayata küsmüştüm, kimseyle karşılaşıp buluşmayı bile hedeflemiyordum.
Sana ve senin bu naif sohbetine yenik düştüm ve randevu vermek zorunda
hissettim kendimi. Birisiyle bir şeyler yaşamam aslında hiç saçma değil; ama
toplum ve cahilce geliştirilmiş baskıcı bakış açısı beni ve benim gibi hasta
olan kişileri içeri itiyor, evine kapatıyor. Bazen hemşireler bile çok itici
davranıyorlar. Aslında onlar biliyorlar bu hastalığın nasıl bulaştığını ve
aslında nasıl da bulaşmayacağını. Korkuyorlar, bir insanın kendisinden
korkulması, öcü gibi bakılması öyle ağır geliyor ki yaşamak yerine, insan içine
karışmak yerine eve kapanmayı daha çok sever oluyorsun. Ben HİV pozitifim. Bu
virüsü eski sevgilimden kapmışım. Kapmışım diyorum çünkü benimle sevişirken o
da bilmiyordu. Biz Konya’da üniversite okurken tanıştık ve kimse dışarıdan
neler olacağını bilemez. İkimiz de çok sağlıklı görünüyorduk. Ben âşık oldum, o
da beni seviyordu, sonra beraber yaşamaya başladık. Sevişiyorduk herkes gibi.
Kim bilebilir ki içimizde taşıdığımız virüsün neler yapabileceğini, ne zaman
geldiğini ve ne türde acılar çektirmeden gitmeyeceğini. Ailelerimiz bizi ev
arkadaşı olarak biliyorlardı. Günler geçti, aylar geçti üniversitede son
yılımızdı. Kış ayında o zatürre oldu. O
kadar hastalandı ki bir türlü iyileşme gösteremiyordu. Üniversitenin
hastanesine yatırmak zorunda kaldılar. Ben ara ara derslere gidiyordum, bol bol
başında bekliyordum. Sonra annesi geldi, ben başa çıkamaz oldum, gencecik bir
beden, deli gibi dinç ve güçlü bir beden, bu yüzyılda zatürreden ölecek
değildir değil mi? Ben de hiç tahmin etmezdim. Annesi gelince, babası da geldi,
sonra onu alıp gittiler. Aylarca iyileşemeyince gerekli tüm testleri yapan
doktorlar onun HiV pozitif olduğunu söylediler. O an ben de oradaydım. Babası
gözleriyle bana baktı, demir gibi bakıyordu, o bakışlar yüreğimi delip
geçiyordu, kimse hiç konuşmuyordu. Gözlerimden yaşlar süzülüyordu. Kendim için
mi yoksa onun için mi süzülüyordu bir türlü ayırt edemiyordum. Yaşarmış ve işte
o günden itibaren yaşlanmış kendi gözlerimle nereye bakacağımı bilemedim. Kendi
içime mi baksam, yoksa hemen kendi ailemi mi arasam, yoksa gey olduğuma mı
yansam, hemen test yaptırmak için aşağıya mı koşsam. O anı, ailenin kahroluş
sahnesini, sevdiğim adamın elimden kayıp gidişini anlatamam. Çünkü düşünecek
yüreğim, söz söyleyecek aklım kalmamıştı. Hemen koşa koşa kendimi en güvenli
hissettiğim yere, evime gittim. Uyudum. Uyuyunca geçeceğine inanmak istedim.
Uyumak hep iyi gelirdi bana, sessizleştirirdi, sinirliysem sakinleştirirdi, hep
“uyuyunca geçer” derdi annem, işte o an annemi dinledim. Ama eninde sonunda
uyandım. Baktım ki ben de hastayım. Çünkü neredeyse iki yıldır ilişki
içindeyiz, teste bile gerek yok, bana bulaşmama ihtimali yok. Araştırmaya başladım. Bu hastalığı hep
duyuyorduk ama nasıl bulaşır, tedavisi nedir hiçbir bilgim yoktu. Biz seks
yapıyorduk ve hiç prezervatif kullanmamıştık. Ne gerek vardı ki? Ben hasta
değildim, o hasta değildi, kim kime ne bulaştıracaktı? Ama işte böyle basit
değilmiş dünya, ama bunu çok geç öğrenmenin sıkıntısı yüreğimi kavuruyordu.
Nefessiz kalıyordum. Aklıma annem geliyordu, oğlu mühendis çıkacak diye evde
kurula kurula bekleyen, şimdiden gelinine çeyiz düzüp torunları gözünde tüten
annem. Şimdi ben ona gey olduğumu mu açıklayayım, yoksa aids olduğumu mu, acaba
hangisini önce söylesem annemin canı daha az acırdı.”
Bu sohbet Deniz’in da
canını yakmıştı. İlk başta hiç beklemediği bir durumla karşı karşıya geldiği
için dumur olmuştu, bir şey diyememişti, ama eve geldiği an kararını vermişti.
Deniz doktor adayıydı, hani derler ya “iyi olacak hastanın ayağına doktor
gelir” diye, işte öyle olmuştu. Deniz aklına koydu, eğer Yeşil Vadi de kabul
ederse bir ilişkiye başlayacak ve onunla birlikte bu ölümlü dünyada sevdiği
adam için savaşacaktı. Bu alanda hem farkındalık yaratmak için çalışacak hem de
en zor anında onun yanında olacaktı. İşte Deniz’e yakışan da buydu. Ben de
ayağa kalktım ve Deniz’i gözlerinden öptüm. Tabii o bunu görmedi, bilmedi; ama
bence derinden hissetti.
DipNot: GZone Aralık sayısı için yazdığım hikayeyi okudunuz. Ocak sayısı için yazdığım yazıyı dergiye eklemeyi unutan arkadaşlarım internet sitesinden yayınladılar: Her Yıl Umut Eker, Sonra Çeker Gider
GZone Ocak Sayısını da tavsiye ederim...
Çok çok çok güzel ;))Su gibi aktı gitti kelimeler okurken
8 Ocak 2015 18:55
Sevgili Vişne ben de uzun oldu diye korkmuştum ama hikayenin de hafif uzunu makbuldür ;)Teşekkür ederim güzel yorumun için... 8 Ocak 2015 18:57
Cok güzel yazmissin ya. Icim ezildi resmen. Nasil guzel seviyor ve hikaye bile olsa ne guzel kalbi var. Yazan parmaklarina saglik :D
8 Ocak 2015 22:33
Sevgili Bayan Witch sanki hayat güzel sevince yaşanılası. Aksi takdir de yaşanılıyor elbette, ama yaşamak var yaşamak var. Ne demiş şair: Yaşamak bir haktır, iyi yaşamak kazanılması gereken bir hak.Yeter ki çabalarımız iyiden yana olsun, insanları kazanmaktan yana olsun. Gerisi elbette geliyor. İyi akşamlar.
9 Ocak 2015 00:11
Magnifico! Diyecek bir şey bulamadım... :) 9 Ocak 2015 00:14
Sanırım ben de dahil herkes ŞOK!
9 Ocak 2015 02:45
Savaşmaya ve silahlara harcanan paranın 10 binde 1 i bile insan sağlığı için harcansa hastalık nedeni ile ölen insan kalmaz yeryüzünde.Zira "Ölümden başka her derdin devası" yaratılmıştır. Önemli olan bulmak, bulmak isteyenlerin önünü açmak.
9 Ocak 2015 08:47
Önceden bildiğin bir olayı okurken ağlar mısın? Ağlıyorsun işte.
9 Ocak 2015 10:11
Sevgili Quince Jamciğim teşekkür ederim. Bu yaşanmış bir olayın benim hayal gücümde hikayesidir ;)
Sevgili Boleyn Boyenciğim ay neden şok oldun kuzum anlayamadım..
9 Ocak 2015 10:14
Sevgili OGayciğim bu aralar fena siyasisin. Ama hep siyaset bu işler. Hep politika. Ve çok haklısın. Kendi yalanlarını insanlar üzerinden yürüten şirketler, örgütler, devletler... Şu günlerde yine acı olaylar var konuşasım bile yok. Bu arada olay sana da tanıdık geldi mi?
9 Ocak 2015 10:20
Sevgili BayGayciğim demek ki o duyguyu verebilmişim. Teşekkür ederüm kuzum. Gözlerinden öperim...
Evet Kaancım, maalesef tanıdık geldi bu kadar detaylı bilmiyordum ://
9 Ocak 2015 11:30
Benim gözler tekrar tekrar sulu ellerine sağlık Kaan'cım tekrardan söylüyorum çokzel olmuş :)
10 Ocak 2015 11:49
Sevgili Gayimnevarcığım asıl ben sana teşekkür ederim. Senin bu sözlerin çok değerli. Teşekkür ederim. 11 Ocak 2015 11:27
The normal heart filminin ana konusuna cok benzemis tebrikler 23 Ocak 2015 13:22
Sevgili adsız teşekkür ederim. Filmin ana konusu da aids üzerine olunca benzdikleri kesin. 23 Ocak 2015 13:29
anacım sen yaz ben sessiz seda sız seni okuyayım yahu yazın ilk yayınlandığı an okuduydum zaten ama akşam da bir arkadaşımla oturduk baştan okuduk uff yaa valla beni benden aldın gene :) aslında senin yazını okuduktan sonra ben de karaladıydım bişicikler yazınca hemen okumanı talep etcem :) ayrıca benden ayrı bi fanın daha oldu haberin olaaaa kaannn takipteyiz bangır bangır hemi de :)
24 Şubat 2015 21:08
Sevgili Nurhak çok teşekkür ederim. Hayat bazen bir sayfada art arda dizilmiş birkaç kelimenin uyumuna ayak uydurmaya çalışır. Aynı paydada buluşabilmek çok güzel.Arkadaşına da hoş geldin diyorum o zaman... Sevgiyle kalın lütfen.
ne yalnız ne de yanlış
her yazınızı hayranlıkla okuyorum sayenizde gay olduguma arada sevin,iyorum iyiki varsınız
24 Nisan 2015 21:07
Sevgili Ne yalnız ne yanlış ne kadar güzel bir isim seçmişsin böyle kendine :D Sen de iyi ki varsın, önemli olan karakterli, onurlu bir insan olabilmek yoksa gey olmuşsun heteroseksüel olmuşsun ne önemi var ki! Gün gelecek herkes bunu anlayacak ya bakalım ne zaman?Sevgilerimle... iyi ki varsın..
24 Nisan 2015 21:11