Заголовок: AİHM, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunması Sözleşmesi'nin 1 No'lu Protokolünün 1. maddesinin şartl Сведения: Петухов О.А. 2018-09-15 06:34:19 2018-09-15 06:34:19
Dokmeci - Türkiye davasında 06 Aralık 2016 tarihli AİHM Kararı (şikâyet 74155/14).
2014 yılında başvurucu şikâyetin hazırlanmasında yardımcı olmuştur. Daha sonra şikayet Türkiye'ye bildirildi.
Durumda, geçici miktarın ödenmesinden sonra mal sahibinin mülkiyet hakkından mahrum bırakılmasına rağmen, kamulaştırma tazminatının nihai ödenmesi için faiz ödenmemesi üzerine bir şikayet başarılı bir şekilde değerlendirilmiştir. Dava, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunması Sözleşmesi'nin 1 No'lu Protokolünün 1. maddesinin şartlarının ihlal edildiğini içeriyordu.
Dekmedzhi tarım arazisinin sahibidir. 2006 yılında baraj ve hidroelektrik santralinin planlanan inşaatı bir kamu yararı projesi ilan edildi. 2009 yılında, projenin etkilenen arazi istimlak sahibinin yokluğunda çıkış denetimden sonra geçici tazminat atanmasını sağlayan acil kamulaştırma prosedürleri (kamulaştırma N 2942 tarihinde Kanununun 27. Maddesi) konusu olacak karar verildi. İlgili makam, bu şekilde belirlenen miktarı derhal ödedi ve kendi toprak hakkını elde etti. 2010 yılında, bu beden "normal" bir prosedür sahibi misafir muayene katıldı sağlar, (Kamulaştırma Kanunun 10) sonuçlara yol açabilecektir tazminat belirlenmesi için mahkemeye uygulanır.
2012 yılında, mahkeme olan geçici miktarda (% 45), kalan miktar aynı yıl ödenmiştir ve arazi mülkiyeti ilgili kuruma aktarılmış oldu biraz yarısından az, nihai ödeme miktarını ayarlayın. Başvuran, Yargıtay'a ve daha sonra Anayasa Mahkemesine başarısız bir şekilde şikayette bulunmuştur. Onun düşüncesine göre, faizi hesaplamak için kullanılan yöntem, enflasyonun seviyesini yeterince telafi etmemiştir.
Sözleşmeye Ek 1 No'lu Protokol'ün 1. maddesiyle uyum konusunda. Mülkiyetin mahrumiyeti yasaldı. Yükün orantılılığını dikkate almaya devam etmektedir. İkinci prosedürden sonra başvurana yapılan ek miktar faiz ödemesini içermemektedir. Bu dönemde enflasyon dikkate alındığında, başvuru tarihine kadar karar verilinceye kadar mahkemeye kadar tazminatın bu kısmı, arazi değerinin yaklaşık % 14'ünü kaybetti.
Anayasa Mahkemesi gibi, Mahkeme, tazminatın ikinci kısmının amortismanının, verilen toplam miktar dikkate alınarak değerlendirilmesi gerektiğini tespit etmiştir. Acil ve olağan prosedürler esasen tek bir prosedürdü ve bir bütün olarak değerlendirilmiş olmalıydı. Böylece dikkate alınması gereken amortisman% 7,7'dir.
Anayasa Mahkemesi başvuranın kullanmak geçirmek veya düzenli prosedürünün başlamasından önce yaklaşık 11 ay boyunca tazminat kısmını yatırım olabileceğini de belirterek, bunu orantısız ve aşırı bir yük bulamamıştır.
Avrupa Mahkemesi bu sonuca katılmamıştır. Mevcut dava, Türkiye'ye karşı aynı konuda düşündüğü davaların geri kalanından ayrılmalıdır.
vakalar Gyulecha ve Armuti onun yargıları, (I) veya Budzhaka ve (16 Kasım 2010, N 25969/09 şikayet itibaren) diğer (Ocak 2011'de 18, N 44019/09 cazibesi), AİHM tazminat amortisman % 10,74'e ulaşan kamulaştırma için orantısız ve aşırı bir yük yoktu. Aynı zamanda, başvuranlar, bu süre zarfında mallarını kullanmaya devam ettiler, ki bu kısmen tazminatlarının devalüasyonu için kısmen telafi edildi. Ancak, mevcut davada, başvuran, acil prosedürün sona ermesinden araziden mahrum edilmiş ve bu nedenle, inceleme altındaki süre boyunca kullanma imkânı bulunmamıştır.
iş Arabadji üzerinde kararda ve Kurtuluş (7 Mart 2002, N 65714/01 şikayet itibaren) (li) (28 Eylül 2010 tarihinden itibaren, şikayet N 44019/09), bu amortisman mevcut durumda önemli ölçüde daha azdı (5 ve sırasıyla% 3.67). Mahkeme'nin görüşüne göre, Anayasa Mahkemesi ve davalı Devletin Hükümeti hatalı şekilde aşağıdakileri korumuştur:
(a) başvuru sahibi, normal prosedürün başlamasından yaklaşık 11 ay önce tazminatın bir kısmını kullanabilir, harcayabilir veya yatırım yapabilir. Bu argüman spekülatif ve mantıksızdı; zira başvurucu, ilk ödemenin alındığı tarihte arazisinin mülkiyetini kaybetti;
(b) Tazminatın ilk kısmı, nihai değerden sadece yüz değerinden düşülmüş ve mahkemeye sevk tarihinden itibaren revize edilmemiştir. Başvuranın ilgili faydaları, özellikle mülkünü o dönemde kullanamaması ve toprak mülkiyeti zararı sırasındaki topraklarının değerine karşılık gelen tutarın tam olarak karşılanması bakımından, asgari düzeyde idi;
(c) o dönem için kamulaştırılan mülkün değerindeki bir artış nedeniyle nihai tazminat artırılmıştır. Bu argüman spekülatif oldu, çünkü bu konuda bir kesinlik yoktu. Her halükarda, davalı Devlet, Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesinde öngörülen usulün uygulanmasında bir miktar gecikme pahasına yetkililerin kendileri tarafından yaratılan durumdan yararlanamamıştır.
Sonuç olarak, mahkemeye giderken tazminat bedeli ile fiili ödemedeki değeri arasındaki tutarsızlık, faizsizin açıkladığı şekilde açıklanmalıdır. Mahkeme'nin görüşüne göre, başvuran, mülkiyet haklarının korunması ve toplumun çıkarları arasında adil bir denge kurma gereğini ihlal eden orantısız ve aşırı bir yük yaşadı.
Sözleşmenin 41. Maddesinin uygulanmasında. Mahkeme, başvurana maddi tazminat olarak 11.700 Euro tazminat ödenmesine karar vermiştir;
Ayrıca, 6 Temmuz 2010 tarihli Yetis ve Diğerleri / Türkiye kararı, başvuru no 40349/05.