'Müvekkilin suçlu mu? Hâkimin önüne kadar götüreceksin...'
Her meslekte böyle midir bilmiyorum ama avukatlık en çok akıl verilen mesleklerden birisi galiba.
Yani ne bileyim, bir beyin cerrahı ameliyattayken yanına birisi gelip, ‘Bak yanlış kesiyon, sol lob kısa kaldı’ demez herhalde. Ya da ne bileyim öğretmen tahtada ders anlatırken vatandaşın biri ağzında sigarayla sınıfa girip, ‘Hocaa hocaaa! Önce harfleri, sonra heceleri öğret, birleştiriversin yavrucaklar’ diye atar yapıp gitmez diye düşünüyorum. Ha, bak futbolculara akıl veren çok olabilir. ‘Tekniğini geliştirmen lazım, kafa toplarına daha hâkim olmalısın, kanatta yavaş kalıyorsun’ gibi eleştiriler alabilirler. Bir de avukatlar.
Beni süratle sakinleştirmeye çalışan ortağım, amcayı alıp dışarı çıkartıyor. İçeride bir yarım saat daha kalıp evlerimize dağılmak üzere büroyu terk ediyoruz. Akşam akşam neydi bu? Ve neden? Müvekkilimiz bile değilsin. Bizimle herhangi bir işin hiç olmamış. Doğru düzgün tanımıyorsun bile. Tamam, canın çok sıkılıyor, bilmem hangi devlet dairesinin yanındaki çay ocağından kurum çalışanlarına çok fazla hizmet etmiş olmandan dolayı bürokrasiye de hukuka da son derece hâkimsin ama neden bizden avukat olmuyor, neden biz hiçbir şeyi bilmiyoruz ve neden durduk yere Allah bizim belamızı veriyor?
Ve dahası, böyle bir cesareti insanlar nereden alıyor? Genç olmamızdan mı? Avukatlık mesleğinin içine düştüğü itibarsız durumdan mı? Yargının güya kurucu unsuru olan savunma makamının bizim gibi devlete tapan toplumların gözünde beş paralık değerinin olmaması, avukatlığın arkasına devlet otoritesini alamamasından mı kaynaklanıyor? Davasını vermek için gelen müvekkille ananevi olarak pazarlık edilmesinden ve bunun da avukatlığı bir esnaf faaliyeti haline getirmesinden dolayı mı yaşanıyor tüm bunlar? Ha deyince bir hâkimin ya da savcının odasına giremezken, bir yığın zırvayı kusup kendi kendine terapi yapmak, avukatın bürosuna rahatlıkla gelebilmekten mi kaynaklanıyor? Avukat-müvekkil ilişkisini tüccar-müşteri ilişkisine düşüren zihniyet mi yol açıyor tüm bu densizliklere? Bilgi satın almanın direkt mideye inen bir ekmeğe benzememesi mi değersizleştiriyor bizim mesleği? Bilmiyorum.
(Av. Erdem Oktar / Solhaber)