“İnsan Olmak” ve “Özünden Kop(ma)mak” » Batman Gap Gazetesi Cesur ve İlkeli Habercilik
Birçoğumuz bize yaşamın ve başkalarının verdiği rolleri oynamaktayız. İyi bir insan olma, iyi bir anne olma, iyi bir eğitimci ve öğretmen olma, iyi bir baba olma, iyi ve güzel bir meslek sahibi olma, ahlaklı ya da dindar olma gibi.
Aslında girilen bu rollerden birçoğu da hep başkalarını mutlu etmeye yönelik bir durumdan ibarettir. Ve bu da kendi özünden kopmak demektir.
Bütün bunların ötesinde bizler neyiz?
Bizler öncelikli olarak kimiz?
Bizler öncelikli olarak insanız. “Ben kimim?” yahut “Bizler kimiz?” sorularına rolleri öne çıkararak verilen ben eğitimciyim, ben babayım, ben Türk’üm, ben Kürt’üm, ben Müslümanım, ben polisim, ben öğrenciyim, ben zenginim, ben fakirim, ben güçlüyüm cevapları insan olmamızı ve yaşamımıza anlam kazandıran özümüzü daima geri plana atmakla beraber bizleri kendimizden öte başkası yapmaktadır.
İnsanlık özümüz geri plana atıldığı ve itildiği zamanda insanlık, sevgi, saygı, ilke ve değerler, adalet duygusu ve hakkaniyet, gerçekler ve vicdanlar tamamen kaybolmaktadır.
Oynadığımız ve içine büründüğümüz roller yaşamımıza tamamen hakim olmaktadır. Kendilerine biçilen rolleri oynayan insanlar kendi var olma gerçeğinden tamamen uzaklaşmaktadırlar.
Gerçek kendiliğini yaşamamakta olup kendi özü ve içine büründüğü rolü arasında sıkışıp kalmaktadır. Bu da onların ne kadar basit olduğunun en önemli kanıtıdır.
Kendi kendimizin kişilik elbisesini değil de, başkalarının fikirlerini, düşüncelerini, davranışlarını taklit ederek, onların kişisel olan özelliklerini bir elbise gibi üstümüze giyinip öylece bir yaşam sürdürmeye çalışıyoruz.
Bu durumda da bizlere ait olmayan elbiseler daima dar ya da bol gelmektedir. Giydiğimiz bu elbiseler bir türlü bizlere uymuyor ve içerisinde rahat bir yaşam sürdüremiyoruz.
Yaşam boyu sürekli olarak sıkıntılar verir durur. Lakin ne yazıktır ki; bizlerin yaşamını darlaştıran ve sıkıntılara yol açan bu elbiseleri çıkartmaya çekiniyoruz.
Yazık ki; bir sürü insan da kendi yaşamlarını üzerine tam oturmayan bu elbiselerle tamamlıyorlar.
Böylesi insanlar, hiçbir zaman kendileri olmadan, bunu bir an olsun bile düşünmeden kendi yaşamlarına bir nokta koyuyorlar.
Ve bu noktayla hem insanlıktan kopuyorlar hem de kendi özlerinden tamamen uzak bir yaşamın içerinde boğulmaya mahkum kalıyorlar.
İnsan olmanın ve yaşam enerjisinin en önemli kaynağı insan olmakla birlikte insanın kendi özüdür.
Özünden kopan insan, içine bürünmeye çalıştığı rollere her daim yenik düşer.
Önceliği insan olmayanın yaşam şevki kalmaz.
Böylece yaşamın hiçbir noktasında mutlu olmaz ve sürekli olarak kendi yaşamın içerisinde bir mahkummuş gibi bir yaşam sürdürmeye çalışmaktadır.
Yaşamın manası ve değeri insanlık özünde gizlidir. Özünden kopan insanın yaşamı, ruhsuz kalmış bir bedenle eşdeğerdir.
Özüyle yapılan her şey anlamlı bir o kadar da heyecan verici bir durumun kendisidir. Özünden kopan insan, insan olmaktan çıkar ve böylece yaşamı anlamsızlık döngüsünde boğulmaya terk edilir.
İşte bunların tümünün sebebi önceliği insan olmadan kendi özlerinden kopan insanların kendisidir.
Kalıplaşmış insan sayısının çoğunlukta olmasıyla beraber bu duruma sebep olan resmin tam da kendisidir.
Bu insanların önceliği başta kendileri olmak üzere yaşamı seven ve önceliği insan olan herkesi yaşamdan uzak tutmakla beraber kendi özlerinden uzaklaştırarak insan olmayı unutturmaya çalışmalarıdır.