Milliyetçilik: Bir Din - Carlton J. H. Hayes
Milliyetçilik: Bir Din (Batı Siyasal Düşüncesinde Ulusalcılık Tasavvuru)
Carlton J. H. Hayes, Murat Çiftkaya (Çevirmen)
Batı Siyasal Düşüncesinde Ulusalcılık Tasavvuru
Milliyetçilik artık apaçık bir cihanşümul vakıadır, ve modern medeniyetin hem maddi hem de manevi gelişmesini kökten etkilemektedir. İnsanlığın siyasi ilişkilerinin yanı sıra ekonomik ve manevi ilişkilerini de giderek daha fazla etkilemeye yüz tutmaktadır. Bu kitap, yazarın hayatı boyunca milliyetçilik üzerine yaptığı araştırmaların bir hülasasıdır.
Her milli devletin, kabinenin ilk safında yer alan bir "Savaş Bakanı" daha "ince" bir ifadeyle, " Savunma Bakanı" vardır; bildiğim hiçbir milli devletin ise Barış Bakanı bulunmuyor.
Milliyetçilik: Bir Din, Carlton J. H. Hayes
Modern milliyetçilik ayini, diğer bazı dinlerden daha basittir; ama nispeten genç olduğu göz önüne alınırsa, bu ayin oldukça iyi geliştirilmiştir. Bu ayinin başta gelen sembolü ve merkezi tapınma nesnesi, milli bayraktır.
Devlet din için değil, din devlet için yapılmıştır.. Devlet her şeyin üstündedir. Dünyevi iktidarla ruhani iktidar arasında ayrım yapmak düpedüz saçmalıktır...
İnsan belli bir dine inancını kaybedebilir ve kültüne katılmaktan vazgeçebilir; ama bu durumda dahi şuurlu ya da şuursuzca, huşu duyacağı ve tapınacağı yeni bir merciye adanmaya eğilimlidir.
...Çünkü, kainat tabiat kanununa göre işleyen dev bir makineden ibaretse, o kainatta tabiatüstü bir dine yer kalır mıydı? Zaten, din de, tıpkı fizik gibi tabii değil miydi? Newton'ın çekim kanununu keşfetmesi gibi, gerçek din de,"vahy"e veya "otorite"ye başvurulmadan insan aklı tarafından keşfedilemez miydi?
Rousseau "Bir halkın dehasını, karakterini, beğenilerini ve adetlerini biçimlendiren ve hararetli bir ülke aşkını ilham eden, milli kurumlardır" diyordu. milli vatanseverliği hızlandırmanın araçları olarak methe layık vatandaşların özel payelerle ödüllendirilmesini, milli adetlerin canlandırılmasını, milli oyunlar düzenlenmesini, milli tiyatro oyunlarının temsil verilmesini ve "vatanseverlik solunan" bayramlar kutlanmasını sayıyordu. Bu araçların en önemlisi ise milli okul eğitimi olacaktı."Gözlerini açan bir çocuk vatanı görmeli," ve ölümüne dek başka şey görmemelidir; herkesin"ülke aşkıyla, yani hürriyet ve kanun aşkıyla" eğitilmesi gerekir. Ve milli eğitimin hemen ardından milli bir milis gelmelidir: "Her vatandaş ödev gereği bir asker olmalıdır."
Tekrarlayacak olursak, milliyetin kültürel temellerini ortak bir dil ve ortak tarihi gelenekler oluşturur. Bunlar, bir eğitim süreci tarafından popüler duygusal vatanseverliğin hedefi haline getirildiğinde, sonuç