Sensiz Kelimeler Sözlüğü: Allahım kızıma unuttur şu hayırsızı!
Bugün her ay sevgili değiştirmekle meşhur çalışanlardan birisi yemek masasında bir söz söyledi. Arkadaşıyla evlilik üzerine konuşuyorlardı ve onun evlilik için aradığı kıstas şuydu:
- Sevişebilecek kadar sevdiğin herkesle evlenebilirsin.
Ben olaya hiç böyle bakmadım. Senden sonra hiç evlenebileceğimi de düşünemedim. Şu arada sırada içime doluveren yalnızlık duygusu olmasa evlilik aklımın ucundan bile geçmiyor. Bazen kibirlenip ‘Allah bu güzelliği verdiyse yarenlik edecek bir yiğit de gönderir elbet.’ diyorum kendime.
Senden sonra becerebildiğiklerimden biri de ne istediğimi bilmek oldu. 50 yaşında bir adamla bile evlenebilirim diyorum kendime. Çünkü artık bir daha sevemeyeceğim duygusuyla yaşıyorum hep.
Sevmek ve aşk için insanın bir kere hakkı oluyor bu hayatta. Evlilik içinse sınırsız. Ben o hakkımı kullandığım için tekrar yaşayabileceğime dair hiç bir umudum yok. Nankörlük yapmamakda lazım. Bu hakkını bile kullanamadan giden niceleri var.
Ama eve gelecek kocamı düşünerek keyfimin kaçtığı bir hayatta istemiyorum. Böyle arkadaşlarım var benim. Eve kocasının gelme saati yaklaştıkça canı sıkılan, depresifleşen kadınlar. Onları gördükçe en büyük azaplardan birinin ‘İnsanın sevgisini verememesi’ olduğunu düşünüyorum.
İçinde kocaman bir sevgi dağı var, ama onu yüklenecek bir yoldaşın yok. Ne kadar acı!
Eğer evlenirsem bunu test etmiş olacağım, tüm bu sorularımın cevapları da ancak o zaman bulacak.
Annemse durmadan dualar ediyor. ‘Allah’ım şu kıza hayırlı bir eş ver.’ diye. O kadar çok dua etti ki muhtemelen tutacak. Ama “Allah’ım şu kıza hayırlı bir aşk ver diye.’ dua edecek bir annem olsun isterdim. Çat pat etraftan duyduğu senle ilgili duasıda var tabi:
-Allahım kızıma unuttur şu hayırsızı!
İşte ne kadar dua etsede, yalvarıp yakarsa da muaffak olamayacağı yegane duası annemin.
Çünkü insan unutmak istemiyor. Unutunca hayatından kocaman bir parça kopup gidecek sanıyor.
Seni unutunca adımı unutacağımı zannediyorum çoğu zaman. 35 yıldır taşıdığım adımı.