elçin gören gri: Ağustos 2010
KORKMA; Okyanusla bir ağzımız!
Hayatın vitrinini kırmışsın.
Küçük cam parçacıklarına dönüştürüp kaçmışsın.
Hiçbir şeye dokunmadan gitmişsin sonra.
Yastığına sarıldığın, masumiyetinden arınmadığın, İstanbul’dan haz almadığın geçti aklımdan.
Seni ele vermedim…
Şimdi Ege ve Akdeniz şimdi Karayipler ve Kızıldeniz
Suçunu bilmekte ve gizlemekteyiz….
Benim güzel dünyam
Gönderen Elçin Gören GRİ zaman: 13:52
Etiketler: akdeniz, edebiyat, ege, elçin gören, gri, hayat, Karayipler, Kızıldeniz, radyo, rüya, sandal
Güven eksikti ama…
Bu yüzden -Kapat gözlerini! Dediğimde kirpiklerinin arasından bakma ihtimalini bağlardım şakaklarından!
’’Yakan top’’ oldun
Kalbimin üstüne üstüne vurdun.
Mavi, çizgili, plastik!
Bej, numaralı, kauçuk!
Hayaletlere inanıyor, gözlerini makasla kestikleri çarşaflar giyiyorlar sanıyordum!
Yok ki! Dedin.
Ellerin cebindeydi, cebinde bilye vardı o zamanlar!
Beş gazoz kapağına birini verdiğin…
Dün gece seni izledim rüyanda, güneşten yanmış alnına dokundum, öptüm kokladım.
Saçlarının üzerinden kayıp haritanın yollarını saydım.
Karanlıktı, ıssızdı, renksizdi ama vardı.
Bir gün bu tuhaf ormanın içinde Karnaval başlar mıydı? Başlardı!
Parmaklarımla taradım saçlarını, bir zamanlar başaklar varmış ya orda, onları hatırladım.
Çocukluk saçlarından düşenleri topladım.
Gözlerini açtın bir anda.
Oyun yaptım sana, sen açtın ben kapattım!
Biz şu ‘’aşkın’’ neresinden tuttuysak elimizde kaldı ya hani!
Ben saçlarınla birlikte dün gece onları da topladım
Siteden çıkarken güvenliğe baktım.
Kaç kez, Bu son! Diye çıkmıştım.
Kaskımı taktım, artık yoldaydım
Rüzgâr dokunuşlarını dağıtmak istedi, iki kez uyardım.
Bir uğultu başladı, evet kabul!
Çaresini aradım ...
Candan’ın şarkısını durdurdum yolda.
Yalnız sayılmazmışız bu konuda!
Fonda;Nedense sustum/Candan Erçetin
Başlık:Aynı adlı şarkıdan
İllustrasyon Arturo Elena
Gönderen Elçin Gören GRİ zaman: 01:30
Etiketler: candan erçetin, deneme, edebiyat, elçin gören, gri, hayat, kör ebe, masal, nedense sustum, rüya, şiir, uyku
Peki, ama böyle erken mi Küçük Bey?
Açık kahve uçuşan tüllerin, kadife kaplı koltukların arasından,
bindokuzyüzyetmişlerin sonundan gelmiştiniz.
Öyleyse yazlık sinemaların filmlerinden çok, ortasında başlayan rüzgârı sevmiştiniz
Çıkışta çekirdek çeteleri kurup duvarın dibinde yemiş miydiniz?
Arabaya binip Boğaz köprüsünden ilk kez geçerken ayaklarınızı havaya kaldırmış mıydınız benim gibi?
Aynı şehrin mevsimleriyle, sivrisinekleri ve sesleriyle büyüyen iki çocuğuz biz.
Çizgilenmemiş yüzünüzü, çillenmemiş ellerinizi, o her şeyden derin olabilen gamzenizi böyle erken götürmeyiniz
Ağustos'un ortasında ,
İstanbul, sinemalar, sivrisinekler, havalı köprü ışıklarıyla bize, gidişinizi izletmeyiniz.
Gönderen Elçin Gören GRİ zaman: 13:48
Üşüdüğümü ve sıcaktan söylendiğimi hatırlayamadığıma göre mevsim bahardı.
Belki çiçekli, belki sarı-kahverengi kuru yapraklı.
Çin böreği yemiş, yalnızlığımın göz alabildiğine huzur dolu vahasında yürüyordum.
Son çıkanlar!* Rafını hızlıca geçtim.
İlerledikçe kendimi bir şarkının, bir filmin içinde buldum.
Sonra birden ! Heyyy bu Murathan Mungan! Dedim.
Oysa üzerinde hiçbir şey yazmayan benim daha önce görmediğim, yazarın daha önce denemediği bir kapak tasarımına sahipti.
(Şu an yazının üzerinde gördüğünüz pembe dikdörtgen! Ancak ona yaklaşıp dokunduğunuzda içinin simle bezenmiş olduğunu görüyorsunuz;)
Birlikte uzun zamanlar geçirdiğiniz birini daha önce karşılaşmadığınız bir şehir ve hatta ülkede ensesinden, hırkasından, sesinden, saçlarının dalgasından, şen kahkahası ya da hüznünden tanımak gibi bir şeydi.
Görevli evet ‘’MUNGAN’’ dedi!
İsmi ’’ ELLİ PARÇA’’ kitabın…
Yazarın gelecekte tamamlamayı planladığı elli ayrı romanının parçalarından oluşuyor.
Hemen ilk sayfasında ‘’bir 2005 kitabı, başka yıllarda basımı olmayacak’’yazıyor.
Onca taşınmanın içinden geçti ama hala kütüphanemde duruyor!
Ara sıra okşuyor, okuyorum…
Gidin bir yerlerden bir ‘’2005 yılı’’ bulun kendinize.
Bu gece -onca gecenin içinden sadece bu gece- üç ayrı köşe yazımın başlangıçları arka arkaya yerleşti yaşama.
İtiraf etmem gerekirse önce onları birleştirmeye uğraştım.
Sonra fark ettim ki bunlar birbirine ‘’BAĞLI’’ değil.
Hiç biri bir diğerinden haz etmedi.
Bıraktım kendi hallerine…
Bu başlık yazı en son yazıldı.
Hayat bazen sıralamayı değiştiriyor.
Bütün organların kendine özgü gürültüleri olsaydı ‘’kalp’’ gibi!
Sesi, dokunuşu, atışı ve duruşu olan o!
Eros okunu ona fırlatacak elbette!
Peki, duru bir ırmak geçer mi zihinden bazen?
Öyle alışılagelmiş olduğu için daha az sızlayan yaranın üzerinden gider mi sakince?
Ayağa kalkıp kâğıdı iki parmağımın arasından yere bırakmak gibi! Dediğimiz türden vazgeçişleri yer çekiminden daha hızlı solurken örneğin…
Üzerini karalama telaşından yoksun.
Öyleyse varlıklı! Diyebileceğim türden sade bir ırmak.
Sizin şimdi bu satırları okuyunca;
Buradan da geçmişti bir ara! Demenizi temenni ettiğim bir ırmak.
Geçer mi dersiniz bazen?
Artık hiçbir şeyi birbirine bağlayamayacak kadar unutkan bakan Peter Pan gibi beni tanıyanların –sıkça okuyanların-tahmin edeceği -senin hiç bilmediğin- gibi kollarımı açarak koşacağım sana!
Çizgi film karakterlerine benzeyen gözlerine bakıp, ancak yetişebildim diyeceğim nefes nefese…
*Son çıkan kitaplar
Bu kitaplar bende iki duygu uyandırıyor.
Ama henüz okunmaya değer onlarca sayfa varken bu gelen yeni cilde teslim olmamalıyım!
Diğeri metro’da, sokakta ve hatta havuz kenarında ellerine aldıkları o popüler kitapların tek satırını bile okumadan, ön yüzünü yırtıp yelpaze yapacağından korktuğum ‘kendini verdiği 30 tl ile entelektüel ilan etmiş’’ ancak okuryazarlığından endişe ettiğim kimilerine benzemekten deliler gibi korkma duygusudur.
Son çıkan kitapların ‘’rafını’’sevmem yani!
Etiketler: aşk, elçin gören, elli parça, hayat, murathan mungan, peter pan, ve diğerleri...
Çünkü dışarıdan okunan hikayenin içindeki karmaşa,felaket,huzur,neşe ve diğer satırları onunla birlikte yazıyoruz.
Zafere yürünen yolu geçmeyi, takılıp düştüğümüzde akan kanı silmeyi öğrendik onunla.
Mutlak güveni damıtılmış gül yapraklarının en dibine saklayan hayatı salladık, aşılmaz denilen yolları, karanlığı tükenmez gibi görünen geceleri aştık.
Biliyor musunuz ilk bakışta görünen her şeyin bir başka hikayesi olduğunu yıllar yıllar önce birlikte anlamıştık.
Öğretilmiş, dizili satırların arasında kendi hikayesini yazmaya çalışan bir elçin o.
Ona kızın, onu bağışlayın.
Bu dünyada tek çabası sadece kendisi olabilmek'ten geçen bir masalda durmak
Ne çikolatadan evi, ne Hansel'i ne Gratel'i var.
Yıldızların tozu alınacak deseler, gönüllü olur gider!
Böyle biri işte, bu kadar çok bu kadar az.
elcingören 6 ağustos 2010/03:17
Peki, ama böyle erken mi Küçük Bey? Açık kahve uç...