27 Kasım 2015 - 0 Yorums - Haber-Yorum
Gelişmelerin olağanüstü bir hızla yaşandığı bir dönemden geçiyoruz. Hemen hergün yaşanan olaylarla dünya, sürmekte olan ilan edilmemiş bir emperyalist savaştan, ilan edilmiş bir savaşa doğru yol alıyor.
Dünya kapitalist medyası aylarca 20 Kasım’da Antalya’da toplanacak olan G20 zirvesini propaganda etti. Toplantıda dünyayı her gün biraz daha yaşanamaz hale getirenlerin yol açtığı sorunlar, küresel ısınma, Suriye ve diğer işgal altındaki ülkelerden yaşanan göçler ve bunların Batı için, kapitalizm için barındırdığı tehlikeler, yoksulluk, gelir adaletsizliği vb. tartışılacaktı. DAİŞ 18 Kasım’da Fransa’da gerçekleştirdiği vahşetle yıllardır yapılmakta olan bu ikiyüzlü toplantının gündemini de değiştirdi.
Afganistan’ın işgali ve yeniden dizaynı için El-Kaide’yi keşfedenler, Suriye’nin işgali ve yeniden dizaynı için de DAİŞ’i keşfettiler. DAİŞ ve benzeri imal örgütler kullanılarak Suriye’de iç savaş başlatıldı. Ve yine bu örgütler kullanılarak, tıpkı 11 Eylül’de olduğu gibi, “terörizme karşı savaş” adı altında kaos içindeki Irak ve Suriye’nin emperyalist paylaşımına koyuldular.
DAİŞ, Suriye ve Irak’ta üslendiği görevin yanında Fransa’da yüzden fazla kişiyi öldürerek işlediği insanlık suçlarına bir yenisini eklerken de onu imal edenlerin hizmetindeydi. Katliamı G20 toplantısının hemen öncesine “rastlatarak” imalatçılarını “can sıkıcı” konularda yeni yalanlar üretmekten kurtardığı gibi, “terörizme karşı savaş” için yeni bir toplantı toplamak zahmetinden de kurtardı.
Kürsüye çıkan her bir “lider” terörizmin ne korkunç bir şey olduğunu anlattı. DAİŞ’e karşı ortak mücadeleden söz etti. Bütün bu mizansenin içinde en anlamlı sözler Rusya lideri Putin’den geldi. Putin, G20 içinde yer alan ülkelerin bir kısmının DAİŞ’İ desteklediğini ve ellerinde bunu kanıtlayacak veriler olduğunu söyledi. Diğer liderlerin açıklamalarını anında dünyaya yayan medya tekelleri Putin’in bu açıklamasını uzun bir süre görmemezlikten geldi.
DAİŞ’in Paris saldırısı, sürmekte olan emperyalist savaşta yeni bir dönemin de başlangıcı oldu. Bu saldırı, saldırganla, onu imal eden arasındaki ilintiyi örttüğü gibi, Avrupa devletlerine kendi halklarını savaşa hazırlamada bir gerekçe görevi gördü. Başta Fransa, İngiltere ve Almanya olmak üzere Avrupa’nın hemen her ülkesinde halklar terörize edildi. “Alarm seviyesi” en üst düzeye çıkartıldı, olağanüstü hal uygulamalarına geçildi, halklar adeta evlerine hapsedildi. Hemen her ülkede terör bahane edilerek yasalar ve anayasaların değiştirilmesi gündeme getirildi. Kısacası 11 Eylül’de ABD’de ne yapıldıysa Avrupa’da da o oldu.
Avrupa’daki bu yeni yönelimin bir yanı halkı terörize ederek savaş yasalarının sessiz sedasız çıkmasını sağlamaksa, diğer yanı da tıpkı ABD’nin 2. Emperyalist savaşta Pearl Harbour’da* yaptığı gibi, halkı gelmekte olan büyük savaşa ikna etmek, hazırlamaktır.
Türkiye’nin Son Kozu mu?
Baştan beri bölgedeki konumlarını Suriye’de Esad’in yenilgisiyle ilişkilendiren Türk egemenleri , bunu sağlamak için olmadık yol ve yöntemleri denedi. DAİŞ, El-Nusra, Ahrar-ı Şam, Sultan Murat Tugayları vb. örgütlerin imalatçısı Türk devleti değildiyse de, Türkiye bu örgütleri desteklemek için her türlü yardımı yaptı. Bu örgütlerle katılımıyla operasyonlar yönetti. Bunlardan sonuç alamayınca birbiri ardı sıra provokasyonlara başvurdu. Başarısız olan her provokasyondan sonra adata gözü dönmüşçesine daha büyük operasyonlar denedi, deniyor. Çünkü Suriye, Türk burjuvazisi için sadece bir bölgesel etki alanı değildir. Suriye aynı zamanda Suriye müdahalesini bir Kürt soykırımına döndürme anlamında, Türk devletinin en önemli sorunu olan Kürt sorununun da “çözüm alanıdır.
Bir dönemdir yaşanan gelişmeler, bölgedeki dengenin, bütün çabalarına ve provokasyonlarına rağmen Türkiye’nin aleyhine değiştiğini ortaya koyuyor. Bu durum Rusya’nın Suriye sorununa doğrudan müdahil olmasıyla birlikte geri döndürülemez ölçüde değişti. ABD’nin baskısıyla istemeyerek de olsa koalisyonda yer alarak DAİŞ’le ilişkilerini sınırlamak zorunda kalan Türkiye, Rusya’nın sahaya inmesiyle Suriye’deki öteki ittifaklarını (El- Nusra, Sultan Murat Tugayları vb.) da kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. Rusya’nın Suriye sorununa müdahil olmasının hemen ardından DAİŞ’e karşı yürüttüğü operasyonlar ve bu kapsamda DAİŞ’ten petrol satın alan Çalık grubuna ait yüzlerce tankeri bombalaması , Türk devleti ve özellikle Erdoğan’ın sinirlerini gerdi. Rus saldırılarının Hatay’ın hemen güneyinde üslenen ve Türk devletinden her türlü yardımı alan grupları hedef alması, Türkiye’nin elindeki son kozları da elinden aldı. Türkiye’nin son dönemdeki telaşı ve giderek artan kör saldırganlığının en önemli nedeni budur.
Erdoğan’ın yönetimindeki Türk devleti her cephede kaybetmenin telaşı içinde, içeride Kürt halkına karşı yürüttüğü savaşı acımasızca sürdürürken, dışarıda da yeni provokasyonlara başvuruyor. Türk devletinin, “sınır ihlali” gerekçesiyle Rus savaş uçağını vurmasına yol açan çaresizlik içindeki bu …… halidir.
Türkiye hem bölgesel bir güç olmanın, hem de Kürt halkını dize getirmenin yolunu Suriye müdahalesinde doğrudan yer almada gördü. Buna izin vermeyen konjonktürü provokasyonlarla aşmayı denedi. Olmayınca kendi tezini uçuşa yasak güvenli bölge olarak revize etti. Bu tezi her tavize razı gelerek, ABD ve diğer emperyalist devletlere empoze etmeye çalıştı. Rus uçağını düşürerek bunu bir emri vakiyle denedi. Yakın zamanda Rusya ile Kırım ve Ukrayna gerginliğini yaşayan NATO’yu (AB ve ABD) bu emrivakiye ortak edebileceğini varsaydı. Bunun için hemen NATO’ya koştu. Ama olmadı NATO sorunu “Türkiye’nin sınırlarını koruma hakkı vardır” cümlesiyle geçiştirdi. ABD ise “sorunun Türkiye ile Rusya arasında bir sorun olduğunu” söyledi. Diğer ülkeler sorunun büyümemesini telkin ederken, DAİŞ’e karşı ittifakın sürdürülmesini vurguladılar. Kısaca Türkiye bu defa da umduğunu bulamamıştır. Bulamamanın ötesinde, Rusya’nın Suriye’deki konumunun güçlenmesine yol açarak Suriye’de operasyon düzenleme imkanlarını kaybetmiştir. Rus uçağını düşürerek Türkiye aynı zamanda gelmekte olan savaştaki yerini de belirlemiş oluyor. Rusya’nın uçağın düşürülmesinden sonra aldığı önlemler de bunu doğruluyor. Rusya S400 füzelerini Suriye’ye gönderme , en büyük uçak gemisini bölgeye konuşlandırma ve savaş uçaklarını koruma kararı alarak bölgedeki askeri ve siyasi varlığını güçlendirmiştir.
Ancak bütün bu başarısız girişimlerin Erdoğan yönetimindeki Türkiye’yi durdurmaya yetmeyeceği görülüyor. Başarısızlıklar birbirini izledikçe macera arayışı daha da güçleniyor. Erdoğan 1914’te Avusturya veliahtı Arşidük Franz Ferdinand’ı öldürerek “savaşa yol açan” Sırp Gavrilo Princip’in rolünü üstlenmeye aday görünüyor.
Bu son dönemde baş döndürücü bir hızla yaşananlar her ne kadar Suriye ile irtibatlı görünse de, aslında daha büyük bir gelişmenin, bir emperyalist savaşın adım adım hazırlanışını gösteriyor.
Yüz yıl sonra dünya yeniden kriz, savaş ve devrimin içinde yer aldığı bir dalganın içinden geçiyor. Aralarındaki bütün çatışmalara rağmen Dünya burjuvazisi, egemenliğini tehdit eden bu dalgadan korunmak için bütün önlemleri alarak, Paris katliamı gibi kendi üretimleri katliamları da kullanarak hazırlığını sürdürüyor.
Böylesi bir ortamda gelmekte olanın taşıdığı risk ve olanakları görmek önemli olsa da, yetmiyor. Riski göze almak ve gelmekte olana hazırlanmak gerekiyor. Yüzyıl önce kriz, savaş ve devrimin içinde yer aldığı toplumsal tablodan devrime ulaşmayı başardık. Bugün de başarabiliriz. Bunun için gerekli olan Bolşevikleşmek, Bolşevik bilinç ve örgütlülükle işe koyulmaktır.