TEŞEKÜRLER ARDAHAN’LILAR - Ardahan Haber ( Haberin Doğru ve Tarafsız Kaynağı) Haberde lider tek gazete...
Yazar Fakir - Temmuz 10 2008 - 21:05:50
TEŞEKÜRLER ARDAHAN’LILAR/Sezer Nişancı
Türkiye’de bir ilk gerçekleştirme kararı almıştım Bir şiir Turnesi. Bu ülkenin Batı’sı varsa Doğu’su da var dedik ve sıvadık kolları. Şiir, şair yürek olmak bahanemizdi ve illaki yürek götürüp, yürek getirecektik.
Artvin festivali ile başlayacaktı gezimiz. Şiir dinletisi yapıp kitaplarımızı imzalayacaktık.
Sonrasında Damal’da Atamızı görecektik. Ardahan’ı Ardahan’lıyı görecektik. Dağlarda sesimizi yankılatacaktık.İlk girişimim Damal belediyesine yazdığım iletinin cevapsız kalmasıydı ve daha sonra Kaymakamlık sitesine de ulaşamadım bu gönül birlikteliğini gerçekleştirmek için. Ardahan’da kimi tanıdım ki ben. Fakir Yılmaz’ı. Sitesine zaman zaman yazılarımı şiirlerimi yolladığım, arada sırada yayın yaptığım radyodan da ortak yayına bağlandığım Kuzeyanadolu gazetesi sahibi Fakir Yılmaz’a anlattım derdimi. Dedi ki; ben bunu yapamam.Niye yapamazdı? (içimden resmi makamlarla arası iyi değil belki de, ondandır. Ki, sanırım öyle. Niye yapamazdı? işi başından aşkındı ve ille de bana çay ısmarlamayacaktı, bütün derdi oydu sevgili Fakir’in . Niye evet hadi gelin diyemedi? 9 batılının kaprisini çekemem dedi belki de. Bunların için de ünlü de var üstelik ( demiş olabilir hani) Elbette işin şaka yönleri ayrıydı ama bu işi yaparım deyip de yapmasaydı işte o zaman çizdirecekti karizmayı. Açık yüreklilikle -ben bu işin altına giremem abla- dedi. Budur ya. İstediğim cevap buydu. Yaparım ya da yapmam.Açık sözlülüğün için teşekkürler sana.
İşte yol hikayemiz :
Ardahan dinletisini yazacağım yazmasına da, öncesi açıklamayı yapmadan yazamam ben bu yazıyı. Bu şiir turnesini organize ederken Ardahan’ı atlamak olmazdı. Damal’ daki Ata slüetinin tam zamanıydı bunu atlamak olmazdı ve illaki dünyaca ünlü Damal bebeklerinden satın almalıydık. Bütün girişimlerim sonuçsuzdu. Tek cevap gelmiyordu ilgililerden. İlgisizlerdi, şiir de neymiş dercesine. Öylesine kırık ve umutsuzdum ki...
Yetkililerin, yetkilerini kullanmadığını gördüğümde, Ardahan’da bu dinleti işi yattı dediğim anda, içimizden biri, sevgili İsrafil Yıldızkan’ın “bir dakika, orası benim memleketim” sözüyle durdum.
Belki sadece 10 dakika sonra İsrafil Yıldızkan’dan şu cevap geldi bana:
-Sezer abi bu iş tamamdır.(Lakabımdır abi /Gerçekte en hasından bir abla ve anne olmak işim ama severim abi olmayı böyle zamanlarda) Bizim çocuklar Dursun Akçam’da bize dinleti ayarlayacak ve kendileri bize sponsor olacak güçlerinin yettiği kadar.
Adam adam!!! çok uzaktasın gel de sana bir sarılyım dedim ama, neyse karşılaşınca sarılır da öperim yanaklarından.
Çocuklar zengin miydi? Kabarık aile bütçelerinde 9 kişi yatırıp yedirip ağırlayacaklardı da aklım da karışıyordu. Yoooo dedi İsrafil, yürekleri büyük. Yürekleri zengin sadece.
Aaa, bizde de ondan var, anlaştık o zaman dedim ve grubuma, şiir yüreklere verdim haberi, Ardahan’a gidiyoruz dostlar.
30 Haziran sabahı:
Ardahan’dan bize DSP araç yollamıştı yakıtıyla birlikte. En resmi makam o’ydu anlaşılacağı üzere.
Sevgili Bülent refakat ediyordu şöförümüz Fatih’e. Fatih sık sık Cezmi Ersöz’e bunalımda olduğunu ifade ediyordu yarı şaka yarı ciddi olarak. Başlamıştı Artvin sonrası Ardahan yolculuğumuz. 2600 metre de yediğimiz alabalık, Şavşat karagöldeki harika görsellik içimizi coşturuyordu. DSP aracında ön tarafta oturan, Ardahan köylüleri - kasabalıları onu belli ki genel başkan, sanıyorlardı ve sevgili Cezmi Ersöz de onların umutlarını hiç boşa çıkamadan selamlıyordu ara ara. Minübüsümüzde neş’eyle ve heyecanla yol alıyorduk biz gençler takımı.!!!
Ardahan’a vardığımızda o yürekleri gördük. Biri Akın’dı diğeri Sinan.
Yanlarında ilk çekingenliğin ardından bizleri yere göğe sığdıramayan çeşitli yaş guruplarından onlarca insan çevremizdeydi.
Resmi tek kişi yoktu aramızda. Sadece yürekler vardı , adları Oktay, İlhan, Muhammed, Murat... o güzel sesiyle Ferhat vardı ve bağlamasıyla yüreğimizi çoşkun sel gibi şahlandıran.
Bizi evlerine konuk etmek isteyenlerden biri de Fakir Yılmaz ve eşi Selmi Yılmazdı. Hoşgeldine gelmişlerdi bize. Hoşbulduk dostlar. Hoşgördük can yürekler.
Ardahan’da yaşadığımız aksaklıkları en yakın sürede yazacağım elbette. Ama Dursun Akçam kültür merkezinde yaptığımız söyleşi- imza ve şiir dinletisinde Ardahan değil, Ardahanlı 10 tam puan alarak gönül köşkümüze yerleşti. Bu dinletiye resmi olamayan 100 yürek katıldı belki ama biliyorum ki seneye biz oraya geldiğimiz de 500 yürek bizleri bekliyor olacak. Gençlere destek olmasını beklerdim yetkili makamların.
Kendi ceplerinden en iyi şartlarda ağırlamaya çalıştıkları misafirleri etrafında, bedenlerini akıllarını paralarını döken gençklere destek gerekirdi. Aklım karışıyor bu anlamda buralarda. Şaire şiire mi para harcanmamalıydı pop star bilmem kim dururken?
Ya nasıl varacaktık aydınlığa? Bir kez daha görüyorduk ki, yetkililerce Doğudaki vatandaşımın yüreği erteleniyordu. Festivallerde lay loy lomlara milyar liralar harcanırken, tahret musluğu bile olmayan otellerde şair ağırlamak bu kadar mı zordu?
Vazgeçtim ben başkandan validen kaymakamdan ya da herhangi bir müdürden,vs vs
Bir kişi bile , devletin herhangi bir memuru gelip de hoşgeldin diyemedi ya bize ben ona yanarım diyeceğim, demiyorum. Eminim onlar da Ardahan’lı değildi zaten.
Dokuz adet çay ve bir kutu kuru pastaya fitim dedim Fakir Yılmaz’a. Söke söke aldırdık. Maksat para harcatmaktı ya ona...yedik içtik. (Kesen dolu olsun gazeteci)
Dinletiye gelemedi sanırım işlerinin yoğunluğundan ama yüreği bizimleydi bunu biliyorum.
Ardahan’da yüreklerini aileleriyle birlikte ortaya koyan gençler...Adlarını bir kez daha yazmadan geçemem. Türkiye’min aydınlık yüzleri. Sevgili Akın Eken ve Sinan Onay’a başta olmak üzere, bize sunabilecekleri her türlü imkanı sunan tüm gönüllü dostlara ve benim bir cümlemin bitmesine izin vermeyen şair dostum İsrafil Yıldızkan’a tüm şair yazar dostlarım/yol arkadaşlarım adına teşekkür ediyorum.
Ardahan’ı değil Ardahan’lıyı özleyeceğiz. Ben bir kez daha gördüm ki bu vatan bizim. Edirne’den Ardahan’a.
8 Temmuz 2008 İzmir
1 Yorumlar | 1101 Okunma