Sosyal Medya Mahallesi – Özge Doğan
Uzun süredir sosyal medya araçlarını aktif olarak kullanıyorum. Açıkçası ilk başlarda bu mecrayı sadece bir eğlence aracı olarak gördüğümü itiraf etmek zorundayım. Gerçekliğine inanmak ya da işlevini fark etmem ya da hepimizin fark etmesi biraz zaman aldı. Kimse bundan sadece bir kaç sene önce gündemin bu araçlardan tartışılacağını ya da gündemi birebir sosyal medyanın belirleyeceğini aklına getiremezdi. Üniversite eğitimimi pazarlama üzerine yaptım ve şu an okulda öğrendiğim her bilgi o kadar eski ve kullanılmaz hale geldi ki. Biz klasik pazarlama faaliyetleri ile bir şeyleri yapmayı öğrendik oysa günümüzde bu geçerliliğini kaybetmiş durumda. Markaların sosyal medyayı kullanmadaki doğruları yanlışları bambaşka başlık konusu elbet. Benim bu noktada bahsetmek istediğim şey ‘gündeme dair’ kullanım.
Ülkemizin her gün hatta saat başı değişen gündemi ortada. Her gün bambaşka bir ülkeye uyanıyoruz aslında. Bu değişim sosyal medyayı birebir tam ortasından vuruyor. Siyasete uzak duran insanları siyasete yakınlaştıran ya da belkide günlük gazete okuma alışkanlığı olmayan insanlara köşe yazarlarını okutan bir mecra çıktı ortaya. Bunun dışında gündemin nabzının burada atması ile ‘mahalle baskısı’ dediğimiz kavram ‘sosyal medya mahallesinde’ gözükmeye başladı. İnsanların duyarlılıkları attıkları bildirimlere göre ölçülmeye başlandı. Bunun yanında eğer güne gündemi okumadan başlamış ve içinizden gelen mesela ‘keyifli bir gün’ gibi bir bildirimi yazdıysanız vay halinize. Birden bire bu mahallenin delikanlıları işaret parmaklarını size doğru uzatıp sizi ‘duyarsız’ ‘kendini bilmez’ gibi suçlamalarda bulunur oldu. İşte bu noktada işin şekli değişti. İnsanlar kendilerine benzer insanlar ile karşılıklı takipleşmeye başladı. Farklı gelecek her hangi iyi niyetli bir fikre, bakış açısına dayanamayan insanlar oldu. Aslında çok sesliği, çok renkliliği savunurken birden bire tek ses tek renk peşinde koşan insanlar ile çevrelendik. Yazdığınız her bildirim size hiç ummadığınız bir şekilde dönebilir hale geldi. Bu durum beni rahatsız ediyor. Biz kendimizi fişe takıp şarj olan makineler değiliz. Rutin yaşantımız içinde bir çok iyi, kötü olaylar yaşıyoruz. Her an duyarlı olmak ya da hissettiğimiz duyarlılığı dışa vurmak zorunda hiç değiliz. Ülkenin her hangi bir noktasında yaşanan acıya karşı benim bilgisayar başında ne derece duyarlı olduğumu yazdığım bir iki kelime cümleden tahmin etmek hatta tahmin ile kalmayıp bu konuda bilinçsizce eleştiriye gitmek sadece kabaca densiz bir tutum. İnsanlar sanki rutin hayatları devam etmiyormuş, o sabah kalkıp tuvalete bile girmemiş, kahvaltı etmemiş ya da sevgilisine mesaj atıp gülmemiş gibi tüm sahte maskelerini takıp klavyeden insanları işaretliyorlar. Sadece kendi düşüncelerini yazmak elbet yetmiyor bunu diğer insanlara duyurma ihtiyacı hissedip diğer kendi gibi düşünenlere parmakla sizi gösteriyorlar.
Hepimizin şaşkınlıkla karşıladığı ilk başlarda önemini bile anlamadığı bir süreç yaşıyoruz. Gezi parkı eylemleri ile beraber özellikle siyasi anlamdaki bölünme o kadar net yaşandı ki. Sokağa çıkamayan insanlar sabaha kadar körleşmiş basına karşı sosyal medya üzerinden ses çıkardı. Özgürlüğünü savundu. Daha güzeli bir oldu birlik oldu. Gezi bize verdiği mesajda ‘biz herkes için sokaktayız’ dedi. Yani ayrışmayın, bir olun, tek olun mesajını aldık hepimiz. Peki ne oldu? Bu sürece en çok zararı yine o süreci destekleyen insanlar verdi. Herkesin özgürlüğünü savunurken ‘gezi’ mesajına ters düşen herkesi tek tek işaretleyen. Hadi şuna saldırın diyen insanlar doldu. Bizim gibi düşünmeyene ‘bak ben sen daha özgür ol’ diye destek veriyorum mesajını vermektense onları ‘susturma’ yolunu seçti. Bu cümlelerimden sakın ama sakın bu ülkenin değerlerine hakaret eden insanlara karşı alınan tavırlar akla gelmesin. Onların ben de karşısındayım. Sadece var olan hükümeti desteklediği için, bizim gibi sadece görüşünü belirtmek için yazan insanlara karşı yapılan tavırlardan bahsediyorum.
Çok zor bir ülkede yaşıyoruz biz. O kadar farklı renk, ses, duruş ile bir bütünüz ki gerçekten ‘bütün’ kalmak bir o kadar zor. Sosyal medyadan önce ‘kim bu ötekiler’ dediğimiz insanları okuma, tanıma fırsatı ele geçirdik aslında. O yüzden en çok onların ne konuştuğunu anlamaya ihtiyacımız vardı. Sergilediğimiz tavır gerçekten sadece ‘görüşünü’ bildirmek için orada olan insanların susmasına neden oldu. Onlar çekilince onlar gibi düşünen çirkin, kaba insanlar ortaya çıktı. Hakaret bilgisayar başından bile yapılsa hakarettir. Kimsenin kimseyi bu şekilde baskılaması doğru değil. Bundan sadece bir yıl kadar önce aşırı ‘fanatizm’ duyguları ile takım taraftarlarının birbirlerine yaptıkları şeyler sadece ağız değiştirdi ve siyasi pencereden aynı fanatizm gözükmeye başladı.
Elimizdeki sosyal medya gerçekten bir güç. Sadece siyasiler için değil bizler için gerçekten güç. Tek yapmamız gereken önce vicdan sonra empati penceresinden olaylara bakabilmemiz. Kimse kavga , hakaret ile kendi görüşünü kabul ettiremez. Tam tersi kişi üstünde bunu hissederse daha kör daha duymaz olur ve gerçeklerden daha fazla uzaklaşır. Biz kocaman bir mahallenin üyeleriyiz. Her mahallede yazılı olmayan kurallar vardır elbet ama kimse kimsenin evine zorla girme hakkına sahip değildir. Sosyal medya mahallesinde evlerimiz düşüncelerimiz, sözlerimiz. Kimsenin onu yazma bunu yaz demeye hakkı yok. Kimsenin vicdanının, duyarlılığının bir rayting cihazı yok. Bu ölçümü yaptığınıza inanmak sadece sizin kendinizi kandırmanıza neden oluyor. Yalnızlaşan insanlar haline geliyoruz. Mahallelerde kapısını çalmaya çekindiğimiz huysuz yaşlılar gibi olmaya başlıyoruz.
Bırakın bu mahallenin de merdivenleri rengarenk boyansın. Her ses, her cümle, her bakış açısı bir basamağın rengi olsun. Bizim savaşımız renklerle değil. Bizim savaşımız renkleri yok etmeye çalışan griler ile. Ne kadar çok renk o kadar az gri. Sevgi ile kalın.
17 Eylül 2013 17 Eylül 2013 durumbildirimiyaşamözgürlük, facebook, gezi, istanbul, mahalle baskısı, sosyal medya, Turkey, twitter, yaşam
Önceki yazıYasemin Soysal ile Röportaj
Sonraki yazıBiraz Motivasyonunuz Varsa Alırım