Ağustos 2010 – Kimana's Blog
Büyük bir merakla annemleri bekliyorum
Bizim aile küçük olduğu için şu akrabalık ilişkilerini ve isimlendirmeleri anlayamazdım. Test sorusu gibi gelirdi. Halasının kocasının kardeşine ne denir, görümce nedir, dayım olsaydı karısına ne diyecektim anlayabilmek matematik problemi gibi gelirdi.
Bende teyze, amca, anneanne, babaanne, dede vardı. Başkasını da bilmem gerekmedi. Herkes İstanbul daydı. Hani herkesin bir memleketi vardır, tatillerde memlekete gider, işte orada tüm sülale bir araya toplanır, herkes herkesi bilir, tanır. Biz en fazla karşıya geçerdik, bizim denklemde bilinmeyen olmazdı.
Bir de, Türkiye’de kime sorsanız herkesin bir göç hikâyesi vardır ya bizimkilerde de var. Anneannemin ki daha yakın bir tarihte olduğu için bizim ‘popüler tarihimiz’ onun göç hikâyesiydi.
Televizyon dizilerindeki gibi annem de atalarının izini sürmeye gitti.
Evde nenemden kalma zarflar bulmuş, üzerilerinde adresler varmış, en az 30 sene önce yazılmış. Hepsine bir mektup yazıp göndermiş.
Bir ay sonra mailler gelmeye başladı. Biz sizin dedenizin kardeşinin torunuyuz vb diye… Fotoğraflar gidip gelmeye, soyağaçları yazılmaya, skype üzerinden sohbetler başladı. Tabii ki herkes birbirini davet ediyordu. Bizimkiler de atladılar, Kazan Rusya’ya gittiler. Ne yaptılar, neyle karşılaştılar hiçbir fikrim yok. Dönmelerini merakla bekliyorum…
Nenem (anneannemin annesi), büyük dedenin üçüncü karısıymış, Kazan’da evlenmişler. Bolşevik ihtilalı başladığı ve zulüm gördükleri için Sibirya üzerinden Japonya’ya göçmüşler. Nene ve dede hazır giyimle uğraşıyorlarmış. Japonyada da kadın ve çocuklara yönelik bir dükkân açmışlar. ilk göç eden Müslüman Tatar Türklerindenlermiş, sonrasında gelenlere önayak olmuşlar.
Büyükdedenin önceki hanımlarından iki erkek çocuğu da yanlarındaymış. Nenem ilk kızını 1923’teki büyük depremde kaybetmiş, yani çok aramış ama bulamamış. Bakıcı da ortadan kaybolduğu için hayatta olduğuna inanırdı hep. Falları hep onun adına baktırırdı. Tüm bunlar olurken anneanneme hamileymiş.
Anneannem Kobe doğumluydu, orada bir İngiliz okulunda (doğru hatırlıyorsam St Marry) okumuş.
Cumhuriyet kurulduktan sonra, Hiroşima’dan önce Türkiye’ye göç etmişler. Hatırlıyorum bir kere, gemiyle ilk boğaza gelişini ve koyun kokusunun midesini nasıl bulandırdığını, geri dönmek istediğini anlatmıştı. Herhalde 14, 15 yaşındaymış. Benim bildiğim kadarıyla da bir daha ne Kazan’a, ne de Kobe’ye gittiler.
Şimdi ise annemler kalktı, geride kalanlarla buluşmaya gittiler. Bu göç hikayesi benim çocukluk masalım gibiydi, çok anlatıldı ama gerçekliği yok gibiydi… Şimdi annemlerin gitmesiyle daha bir ete kemiğe büründü.
Gitmeden önce babam da kendi soy ağacıyla uğraşıyordu. Yakında bir de Bulgaristan turu yaparlar. Gezmek için güzel bahane, oralı hissetmek, ahbap edinmek için de kuzenler vesile…
Gönderi tarihi 23 Ağu 2010 24 Ağu 2010 kimana tarafındanPosted in DipnotYorum bırakın
İstanbul’da Ağustos, nemli ve sıcak… Apartman bahçesi
Bu havada çocukla arabasız bir yere gitmek ayrıca efor gerektiriyor. Evde de vakit geçmek bilmiyor. Bu durumda, ben de apartmanın bahçesini kendimize uygun bir tesis haline getirmeye karar verdim. İzin alıp, doğum gününü kutladığımız köşeye çöreklendik.
Evde yer kaplayan, kullanılmayan ne kadar oyuncak varsa bahçeye indirdim. Genelde de yaz tatillerinden kalma kova, kürek, kamyon vs.
Yapı malzeme marketine gidip, çalınsa üzülmeyeceğim iki plastik sandalye bir sehpa, iki tane de çocuk sandalyesi aldım. Çocuklar oynarken bizlerin de oturmaya hakkı var nihayetinde…
Bir de, yatakların altına konan, yayvan, tekerlekli, kapaklı plastik kutulardan alıp içine kum, deniz kabuğu, tırmık, kova vs doldurdum. Kapaklı olması mühim, bahçede kedilere tuvalet olsun istemedim, bir de haşere dolar vs. Kumu da Mother Care’dan aldım, ancak ellerinde stok yokmuş. Biz onu bir haftada döke saça bitireceğiz sanırım. İmkan olsa bir sahilden çuvalla getirmek lazım aslında. Neyse…
Bu sıcaklarda en kritik olan da su, şişme minik bir de havuz aldık. Denizin tadına bir kere varmış çocuğu havuz kesmez, o yüzden ufaklardan aldık. Doldurması, boşaltması, şişirmesi dert olmasın diye. Neticede, maksat ferahlaması, oyun olması. İçini öğlen sıcağında doldurup, üstüne bir branda koyuyorum biraz ısınması için, hızlı olmamız gerektiğinde üşütmesinler diye sadece ayak bileğine gelecek kadar dolduruyorum. Pratik başka bir fikir de arkadaşımdan, damacanayı doldurup güneşe bırakıyor, soğuk suyla karıştırıp koyuyor.
İkea çocuk çadırı kışın evde işe yarıyordu ama yazın dolaba beklemeye çekilmişti. Onu da attım aşağıya… Bahçede olmadığımız zamanlar bütün oyuncakları içine koyup mandallıyorum. En azından konuya komşuya ayıp olmasın, dağılıp kalmasın diye…
Güzel bir çözüm oldu, evde olacağımıza bahçede vakit geçiriyoruz. Ama illaki bir arkadaş arıyor bizimki. Ne kadar çok veya ilgi çekici olsa da oyuncakların tadı arkadaş olmadan çıkmıyor. O yüzden halka açılmaya karar verdik, herkesi davet ediyoruz, yoldan geçenleri bile buyur ediyoruz. Maksat muhabbet bekleriz…
Gönderi tarihi 13 Ağu 2010 05 Ağu 2011 kimana tarafındanPosted in aktivite, ÇocukEtiketler 2 yaş, bahçede yaz. Yorum bırakın