DOSTLUK | www.xprodoksit.net
'Nereden çıktın bu vakitte' dememeli, bir gece yarısı telaşla yataktan fırladığında;
gözünün dilini bilmeli, dinlemeli sormadan, söylemeden anlamalı...
Övmeli alem içinde, baş başayken sövmeli ve sen öyle güvenmelisin ki ona, övdüğünde de sövdüğünde de bunun iyilikten olduğunu bilmelisin.
Seni senden iyi bilen, sana senden çok güvenen bir sırdaş..
'Parkurun bütün zorluklarına rağmen dostluğumuzu koruyabildik, acıları birlikte göğüsleyebildik ya;
yenildik sayılmayız' diyebilmeli...
Issızlığın, yalnızlığın en koyulaştığı anda, küçücük bir kağıda yazdığımız kısa ama ümit var bir yazıyı yüreğe benzer bir taşa bağlayıp birbirimizin camından içeri atabilmeliyiz:
one ben bir sey 12 Kasım 2006 10:59
sibel 12 Kasım 2006 11:22
Öyle dostlar bulmak artık çok zor.
meryemce 12 Kasım 2006 14:20
Sen bulmuşsun ne güzel darısı diğerlerine
suveyda 12 Kasım 2006 18:23
mevlana diyor ya hani,
Güzel haberler aldığında seninle dans etmeli, Ve ağladığında,
Kalbinin derinliklerindeki ihtiyacı hesaplamalı...
Ve her zaman bütün parçalardan daha büyük olmalı...
ALLAH cennet komşuluğuu yapacağımız dostlar nasip etsin.
Birsen Şahin 14 Kasım 2006 03:40
Süveyda çok güzel özetlemiş dostluğu. Daha ne gerek?
Yıllar öncesine gittim. Sanırım 1994 sonu veya 1995 başı. Bir iş seyahati. Bursa'da çalıştığım fabrikanın Almanya'da da bir toptan dükkanı var. Orada ayrıca patronumun bir arabası da var. Uçaktan inip de dinlendik mi, doğru arabayla seyahatlere.
Paris'te fuara da rastlamıştım. İki günü orada geçirdikten sonra, yine arabayla müşteri ziyaretlerini yapa yapa yukarıya çıkıyoruz. Gecenin bir saati, ben diyeyim 9, siz deyin 10, en son Belçika'dan ayrılmak üzereyim. Çocukluk arkadaşım Yasemin'i aradın, Amsterdam'da oturur kendisi. Yıllarca görüşmemiştik. Ama dedim ya, biz çocukluğumuzu birlikte tamamlayıp, gençliğimize birlikte yürüdük. Eski anlayacağınız.
Bana telefonda sadece bir soru sordu: Nerdesin?
Ben de Belçika'da Hollanda sınırına yakın olduğumu söylediğim anda:
Hemen atlayıp trene, doğru buraya geliyorsun!
Biz Yasemin ile birbirimizi belki 10 veya 15 yıl görmeyiz, sonra bıraktığımız yerden devam ederiz.
Ben çok şanslıyım.
Bir dostum daha var. Sevinç, Bursa'da. Hiç anlaşamayız. Birbirimize tam zıt karakterlerdeyiz. Ama, biliyor musunuz? Biz dostuz. Hem de sapına kadar.
Birbirinize tahammül etmeyi öğrenebiliyorsanız, almadan da vermeyi yaşayabiliyorsanız, yakalıyorsunuz.
Tabii ki vermenin de ölçüsü var arkadaşlar.
Şu iki dudak var ya, nelere kadirdir bir bilseniz. Arkadaşınız size sırrını verdiğinde, o iki dudak kapalı kalmayı biliyorsa, mutlaka dostlarınız olacaktır.
xprodoksit 14 Kasım 2006 21:35
Benimde var bir dostum ve Hayatım'ım parçası