Tuğba'nın Dünyası: Yürüdüğüm tüm o yollar
coletté 15 Aralık 2014 16:08
Yabancı bir yerde kendine yabancı bir kültürde yaşamak zor ama her anı keşfetme heyecanıyla dolu olduğundan ilginç olmalı. Benzer deneyimleri yaşayan oğlumdan bakalım neler işiteceğim ?
TUĞBA'NIN DÜNYASI 16 Aralık 2014 14:17
Gerçekten dediğiniz gibi yabancı olduğunuz bir yerde yaşamak zor, aslında yurt içinde de olsa öyle. İnsan zamanla, tecrübe ederek alışıyor, seviyor. Umarım oğlunuzda ileride mutlulukla hatırlayacağı anılar biriktirir.
Havva Peynirci 15 Aralık 2014 17:11
yazının başında ben olsam kaçıp gitmiş miydim dedim?
olgunlaştıkça sorunlardan kaçmak yerine çözmeye çalışmayı tercih eder oldum,öğrendim ki,çözülmeyen sorun şekil değiştirir yine karşına çıkar.
sen şimdi orada oldukça deneyim kazanıyorsun,yakında ülkemizde neler olacak,sanırım hayali mümkün!
herşey bi yana çok güzel yazıyorsun
TUĞBA'NIN DÜNYASI 16 Aralık 2014 14:20
Uzaktan bakınca bazen kendime ben de şaşırıyorum açıkçası. Belki başkası anlatsaydı ben de yapamam derdim. Yine de biliyorum ki insanoğlu istedikten sonra pek çok şeyi yapabiliyor, yapamam dediklerini bile.
Burada dediğin gibi deneyimliyoruz pek çok şeyi, olumsuzlukları da. Burada herşey aslında ülkemizle kıyasladığımızda hele ki şu sıraları baz alırsak inan daha iyi iç açıcı ve umut vadedici görünüyor.
Teşekkür ederim güzel sözlerin için de yeniden.
GeCe 15 Aralık 2014 20:30
Bende bugün aşağı yukarı yakın bir konuda yazdım. Uzaktan herşey ne kadar farklı görünüyor ama işin içine girmeden o ülkede yaşamadan tam anlamıyla idrak edemiyorsun. Her ülkenin kendine göre olumlu olumsuz yanları var ve onlar içindeki toplumun tercihleri doğrultusunda şekilleniyor. Biz topluma sonradan dahil olanlar yagırgıyoruz belki ama onlar için normal olan bu. Belki de bu yüzden hepimiz için en rahat ettiğimiz yer kendi memleketimiz oluyor
TUĞBA'NIN DÜNYASI 16 Aralık 2014 14:25
Kesinlikle her yerin kendine has bir takım olumsuzlukları oluyor. En şahane görünenlerin bile. Biz sonradan dahil olanlar kendi alışkanlıklarımızla bakıyoruz içine girdiğimiz yeni oluşuma. Bu elbette kötü sayılamaz. Nitekim buradakilere sorsan gidişattan memnunlar bile diyebiliriz.
Gurbette olanlar için bilhassa ülkede neler olursa olsun yine de herşeyin en iyisi en güzeli her daim orada olacaktır. En azından ben öyle hissediyorum. Çünkü anılar vari yaşanmışlıklar var ve doğduğun yer var özünde, kim ne derse desin:)
serra güler 15 Aralık 2014 22:22
Böyle seni takip edip okurken bir yandan o kadar hoşuma gidiyor ki , özeniyorum sana yeni bir yer yeni bir bir kültür. Sonra acaba zorlanıyor mudur derken bu yazın geldi karşıma . Hem çok güzel sanırım biriktirdiğin anıların hem zor ve stresli. Ama halen Cezayir'de yaşamak istiyorum . Sayende :)
TUĞBA'NIN DÜNYASI 16 Aralık 2014 14:30
Ahh çok mutlu oluyorum o zaman ben de işte. Yeni kültürleri merak eden ilgi duyanlar olunca yazılar daha anlam kazanıyor. Böyle güzel sözler duyunca da yazmak da anlamlanıyor. Zorlandığım kesin, ilk başlarda daha bir toz pembe geliyor herşey sonra zorlaşıyor aslında, şimdilerde alışkanlığın verdiği de bir parça umursamazlık var ama yine de olumsuzluklar karşısında moral bozuluyor ister istemez. Yine de bazen herşeye ve onca karmaşaya uzak kalmak çok iyi geliyor. Şimdilerde Türkiyeye dönmek fikri inan kafamda kocaman bir kaos ortamı yaratıyor..
Güzel anılar da olmasa zaten herşey daha zor olurdu inanki.
Yaşamak bir süreliğine güzel bir deneyim olabilir. Bence her yer kısa bir süre için buna değer, görülebilir, deneyimlenebilir. Başka bir hayatta olsam ben kesin kaşif olmak isterdim zaten:)
İlgini çekerse sana burada kart falan atabilirim istersen, haber verebilirsin bana:)
Buket 15 Aralık 2014 23:32
Son okuduğum kitapla yazdıkların benzer geldi. seninde bu kitabı okumanı isterim . nedim gürsel'in ''acı hayatlar''. Yazarlar ve kentlerini anlatıyor. çok çok severek okudum. cezayirle ilgili birçok şey anlatmış. bir zamanlar fransız sömürgesi olduğundaki hali, sonrasında tamamiyle yerli halkın eline geçip yoksulluğun gelmesi ve medeniyetin kısmen terk etmesi. çok etkileyici bir bölümdü. aynı capetown gibi.
TUĞBA'NIN DÜNYASI 16 Aralık 2014 14:51
Merak ettim şimdi Buketcim nasıl bir kitapmış diye. Cezayir'den bahseden çok az sayıda türkçe kaynak bulunabiliyor ne yazık ki. Sevindim böyle bir kitabın olmasına. Yazarın gözünden nasıl bir yer olduğunu okumayı isterim doğrusu. Web den bakayım kitaba, bulursam alayım. Geldiğimde koştur koştur kitapçılarda araması çok zor oluyor bu türk kitapları. Zaten şansıma da nedense aradıklarım hiç kitapçılarda kalmamış oluyor:)
Ersin DOĞAN 16 Aralık 2014 07:51
Zor ama kesinlikle tatmak istediğim tecrübelerden biri...
TUĞBA'NIN DÜNYASI 16 Aralık 2014 14:53
İnan bana bence de kesinlikle zor ama yaşanması gereken tecrübelerden biri. İnsana çok şey kazandırıyor, hayata, insanlara ve kendine bakışını değiştiriyor.
sebuş 16 Aralık 2014 08:04
ne kadar zorlu bir mücadele.. yabancı bir ülke yabancı bir kültür yabancı bir ahlak, yabancı bakışlar allah kolaylık versin.. geçen yıl eşim iş için gidip gelmişti bir ara da o anlatmıştı.. bizlerde çok geride bir ülke diye.. Fransız sömürüsünün hala izlerini taşıyor oluşu, 21.yy.da hala bir tık ilerleyememiş oluşu inanılır gibi değil..
TUĞBA'NIN DÜNYASI 16 Aralık 2014 15:10
Gerçekten zorlu bir yolculuktu bizim için. Ama şanslıyız ki güzel anılarımız oldu zor olmasına rağmen. İnşallah böyle de devam eder. Eşiniz geldiyse o da objektif bir gözle anlatmıştır elbette buraları. Türkiye'nin 80 lerdeki haline benzetiyoruz biz. Yine de bozulmamış, saf tarafları olmasına seviniyoruz. Bir tık ilerleyememiş gibi gelse de bizimle kıyasla yol aldıkları bir gerçek. Bakalım ilerdeki senelerde neler göreceğiz merak ediyorum. Bu kültürün gelişimine şahit olmak da açıkçası çok hoşuma gidiyor. Cezayir de pek çok ilk gördük, ileride anlatacak hikayelerimizin olması heyecan verici oluyor.
Yigit Tekeli 16 Aralık 2014 09:50
Canım karıcım ne kadar güzel anlatmışsın. Bunca yıldır yaşadıklarımızı yazın sayesinde aynen gözümde canlandırdım ve tekrar yaşadım. Yine de Cezayir'deki durumun Türkiye'den daha iyiye gittiğini de sanırım birlikte görüyoruz. Ağır ama emin adımlarla medeniyete doğru ilerliyorlar.
Kendi adımıza da biriktirdiğimiz bunca anı için şanslı, mahrumiyet yıllarımız için de şanssız hissediyorum. Yine de tartıya koyduğumda bunca yıllık tecrübe yaşamaya değerdi. Düşünsene böyle bir yaşam hayatta kaç kere karşına çıkar.
Seni seviyorum, hep seveceğim.
TUĞBA'NIN DÜNYASI 16 Aralık 2014 15:18
Canım bende o günleri tekrardan yaşadım. Evet burasıyla ilgili gördüğümüz pek çok şey var. Gelecek onlar için ne gösterecek emin olmasam da umut vaat ettiği bir gerçek. Yaşadıkları acılardan ders alan bir zihniyetleri var çünkü. Baksana adamlar çocukları o acıları unutmasın diye ne kadar çaba sarf ediyorlar, turizme bile açılmıyorlar.
Bende adımıza seviniyor hem de üzülüyorum. Hislerimiz çok benzer. Burada güzel şeyler yaşamanın dışında zor zamanları da birlikte geçirdik bu yüzden yaşamı tecrübe etmiş olduk. İnşallah yurdumuza döndüğümüzde de güzel anılar biriktireceğiz. Kesinlikle yaşamaya değerdi haklısın, pişman değilim hiç, sadece sen de bende zaman zaman koşullar dolayısıyla üzülüyoruz hepsi bu. Zaten Türkiye'de de hiç bir şey güllük gülistanlık değil biliyoruz. Hayat nerede olursak olalım zor bir şey, inişli çıkışlı bir acayip tuhaflıklar diyarı.
Düşünüyorum da buraya gelmesek bu kadar anıyı bu kadar kısa zamanda nasıl biriktirecektik. İlerde inşallah çocuklarımıza bahsedeceğiz her birinden. Bunu düşününce de aklıma hep vecihinin anlattığı aslanlı hikaye geliyor, arada biz de abartabiliriz komikleştirebiliriz belki:):)
Bende seni seviyorum hayatım, hep de seveceğim, büyük mutlulukla, aşkla...
Yazmana sevindim. Teşekkür ederim...
sebuş 18 Aralık 2014 14:53
çok tatlısınız karşılıklı yazışmanıza bayıldım...
aşkınız sonsuz olsun..
TUĞBA'NIN DÜNYASI 18 Aralık 2014 15:31
Çok teşekkür ederim. Arada böyle eşim yorum yapınca seviniyorum ben de:)
Güzel dileklerinize de minnettarım:)
eratasarim2012@gmail.com 16 Aralık 2014 21:14
Suudi Arabistan' a ilk gittiğimizde taksiye binerken eşime
-Önce sen bin sonra ben, inerken önce ben ineyim sonra sen derdim. Bazen unuttuğumuz olurdu taksiden tedirgin bir şekilde atardım kendimi resmen. Öyle bir anlatmışlardı ki özellikle gözleri renkli olanları kaçırıyorlar gece gündüz güneş gözlüğü takın gözünüze diye... :)))
Daha sonra wc de tek başına bir Türk hanımla karşılaşmıştım o kadar sıkışmasına rağmen tuvalete girememiş bana demişti ki:
-Noolur ben çıkıncaya kadar bekler misiniz? Bazı kadınlar içeri aniden dalıp saldırıyorlarmış!!! Dövüyorlarmış...
Nasıl bu kadar kötü ün sahibi olabilirler diye geçirmiştim aklımdan. İlk gittiğiniz zamanki tedirginliğinizle ilgili yazınızı okuyunca bunlar geldi aklıma.
Ve hala düşünüyorum benim başıma gelmedi şükürler olsun ama acaba gerçek miydi? Böyle şeyler olmuş muydu diye.
En çok medeniyet, nezaket, temizlik, insanlık, ahlak ve edeple dünyaya örnek olması gerekmez mi bu ülkelerin? Ne büyük bir tezat. Ve dine yüklenmiş ne ağır bi yük. Büyük bir zevkle okudum yazınızı. Ankara' nın ayazlı buz gibi havasından sıcacık selamlar...
TUĞBA'NIN DÜNYASI 17 Aralık 2014 11:38
Ahh işte ancak böyle şeyleri yaşayanlar daha iyi anlayabilirler. Taksiye inme binme maceranız da stresliymiş ama işte bazen bu tür yerlerde en acayip şeyi bile düşünmek icap ediyor üstelik alışık olmadığımız halde. Tuvalet konusunu okuyunca çok üzüldüm valla yazık, o kadar korkunç hikayeler neyse ki burada yok. Arabistan daha farklıymış duyduğum kadarıyla evet. Giden arkadaşlarımız anlattılar, tırsmıştım epey. Eşim de çocukken ailesiyle arabistanda yaşamış bir süre babasının işi dolayısıyla, aynı bizim gibi şantiye ortamında. O zamana ilişkin hiç böyle ürkütücü şeyler anlatmamışlardı sadece namus bekçileri modelinden bahsetmişlerdi, saçın görünmeyecek başörtüden falan gibi, o da her yerde değil. Şimdilerde daha fena olsa gerek. Apartmana girerken kadın varmı diye bakıyorlarmış etrafa, varsa hiç girmeye yeltenmiyorlarmış bile öyle bir hikaye anlatılmıştı bize gerçekliğine tamamiyle inandığımız. Şükür ki bizim de başımıza kötü bir şey gelmedi, hep şükrediyorum gerçekten. Umarım güzelliklerle uğurlar bizi Cezayir ve hep sevebildiğim bir yer olarak hatırımda kalır.
Tüm bu gariplikler, yasaklar gerçekten de dine yüklenmiş ağır bir yük ve tabi insanlara.
Ankaraya da çok selamlar buradan. Oranın ayazını iyi bilirim, nasıl da yakar ama her mevsimi ayrı güzeldir. Annem şimdi Ankarada ondan haberler alıyorum iki gündür Ankarayla ilgili.
deeptone 17 Aralık 2014 13:28
baksana amaaa son öykümdeeee senin orasını yazdım bakalım tanıcak mısııın kiiii :)
TUĞBA'NIN DÜNYASI 17 Aralık 2014 14:23
çok güzel yazmışsın, buradan da teyit edeyim:)
deeptone 17 Aralık 2014 13:55
bahr-i sefit. cezayirin eski adı. ya işte bu tarz tarihi öykü hiç yazmamıştım bi deneyim dedim. muharrir gazeteci demek. bu öykü uzun olcak devam etcem. bana yabancı bi dil bu arapça osmanlıca ilgimi çekmiyo hiç ama kendime meydan okudum işteee. sözcükleri araştırdım :)
TUĞBA'NIN DÜNYASI 17 Aralık 2014 14:28
Bunları bilmem güzel oldu. Daha önce Cezayir'İn böyle bir adı olduğunu bilmiyordum, duymamıştım. Demek burada da karşıma çıkmamış hiç. Bence gayet başarılısın, yani yeniden ve yeniden yazabilirsin rahatlıkla. Okuması da ayrıca keyifli. Devamında ne olacağını da şimdiden merak ettim doğrusu.
deeptone 17 Aralık 2014 14:49
tişkürleer :) osmanlı zamanı cezayiri oku bak bence ilginç olur kii :)
hayatintadinabakanlar 18 Aralık 2014 13:51
Nasıl ilginç bir yazı, bir nefeste okudum.. Muzikte muthis.. Yakın bir zamanda Tunus seyahatim olacak fakat ben Cezayir i daha cok merak ediyorum nedense.. Kız kardesimde Guney Afrika cumhuriyetinde yaşıyor , o da benzer sıkıntılar yaşadı. Dunyanın her köşesi farklı bir kültür farklı bir yaşam. ve gidip görmek şahit olmak o havaları solumak insanın ufkunu gerçekten açıyor. Gönlünüze sağlık
TUĞBA'NIN DÜNYASI 18 Aralık 2014 15:25
Çok teşekkür ederim. Beğenmenize memnun oldum. Müzik için de olumlu geri dönüşler aldığıma seviniyorum. Koyarken biraz tereddüte kapılmıştım okurları olumsuz etkiler mi acaba diye.
Cezayir evet merak edilen bir yer. Ben Tunus'u da Fas'ı da gördüm. İnanın içlerinde aslında en az dikkat çekici ve otantik olan yer. Oralar çok başka güzel. Ama her birinin yeri de ayrı elbette. Cezayirin turistik olmaması büyük kayıp. Fas ve Tunus daha iyi buraya göre, daha temiz bile diyebilirim her yer için olmasa da. Örneğin Casablanca'nın caddelerindeki amonyak kokusunu hiç unutamıyorum:) Cezayir'de henüz böyle kötü kokan bir muhit görmedim diyebilirim. Kesinlikle yazdığınız gibi dünyanın her köşesi ayrı güzel, her kültürün kendine özgü o halleri ayrı ilginç ve tecrübe etmeye değer bana kalırsa.
Umarım bir gün buraları da görürsünüz. Tunus gezinizde de bol keyifli zamanlar diliyorum.
Sevgiler ve selamlar bu coğrafyadan size:)