Nehir'in Annesi: 2015
Her yılbaşı arifesinde çocuklar gibi mutlu olurum ben, umut kaplar içimi. Tertemiz bir sayfa açılır ya önümüzde, iyi hissettirir kendimi. Ama ne yalan söyleyeyim Nehir'den sonra zamanın akış hızını yakalayamıyorum. Bir fotoğraftan diğerine Nehir'i büyümüş gördükçe onu öpmeye sevmeye doyamadan büyüyüverecek diye korkuyorum. Nehir'le bu yıla da renkli bir şekilde hazırlanmaya çalıştık. Yeni yıl ağacımızı süsledik. Halamıza, teyzemize, dayılara,, anneanne, babaannemize kart hazırlayıp gönderdik. Gingerbreadman kurabiyelerden hazırladık (ama zencefilsiz ve pekmezsiz- çünkü Nehir pekmez kokusundan nefret etti ve ilk denememiz fiyasko oldu :-) Bu yıl yine Nehir'le, eşimle ve ailemle birlikte çok mutlu olmayı diliyorum; sağlıklı ve birarada olmayı; huzurumuzun eksilmemesini...
Susan Striker'ın bu kitabını okumak için epey geç
kaldığımı üzülerek belirteyim öncelikle. Bana göre hamileyken ya da bebeğimiz
doğar doğmaz okumamız gereken kitapların başında geliyor. Ancak kitabı okurken;
kulaktan dolma bilgilerimle, sağdan soldan, yabancı bloglardan, internet
gruplarından okuyup araştırdıklarımla Nehir'i çok da yanlış yönlendirmediğimi
görüp seviniyorum. Ancak kitapta çocuğa vereceğimiz renklerin bile bir
sıralaması var ve kesinlikle yapmamamız gerekenlerle ilgili uyarılar var. Bu
kadar titiz olamadığım için de üzülüyorum.
Susan Striker'a göre 1-4 yaş arası çocuk karalama
dönemindedir ve bu ilk karalamalar hayati önem taşır. Çocuğa karalama
çalışmaları yapması için yeterli fırsatı muhakkak sunmalıyız. Bu ilk
karalamalar çocuğun okur-yazarlık döneminde sembolleri tanımasının ilk adımını
oluşturuyor. Anlamlı çizimler 4 yaş civarı başlıyor. Ancak buna rağmen 5-6 yaş
döneminde hala dönem dönem karalamalara dönüş olabiliyor ve bu da gayet normal
kabul ediliyor. Çocuğumuzu asla anlamlı çizimler için zorlamamalı, teşvik
edeceğiz ya da resim yapmayı öğreteceğiz diye oturup ona resim yapmamalıyız. Çizdiği
tesadüfi şekilleri birşeylere benzetmeye çalışıp isimlendirmemeliyiz. Örneğin
çocuk ışınlar çizmeyi keşfettiğinde, biz hemen aa ne güzel güneş çizmişsin
deyip, coşkulu övgüler yağdırdığımızda, çocuğumuz ebeveyni tarafından sadece bu
güneş çiziminin onay bulduğunu, geri kalan karalamalarının hiçbir anlamı olmadığını
düşünecek ve bu güneşi her resmine taşıyacaktır. Çocuğumuz resim yaparken sürekli, ne çizdin, bu nedir
diye sormamalıyız. Yaptığı çalışmayı somut cümlelerle övmeliyiz. Sadece, ne
harika çizdin, aferin dememiz yeterli olmaz. Örneğin, renkleri kullanma şeklini
çok beğendim, üstüste iki çizgi çizmişsin çok hoş olmuş, iki kareyi yanyana
çizmen harika... gibi.. Susan Striker "çocuğumun yaptığı bir resmi
atmaktansa, bebeklik dönemine ait bir fotoğrafını atmayı tercih ederim"
diyor. Çünkü tüm bu çizimler elimizdeki onun gelişimini gösteren en büyük
araçlar. Çocuğumuzun resimlerine değer verdiğimizi ona da göstermeliyiz, tüm
çizimlerini özenle dosyalamalı; buzdolabının üzerinde değil, çerçeveleyerek
evimizin en güzel köşesinde sergilemeliyiz. Astığımız ya da sakladığımız
resimler , çocuğumuzun anlamlı çizimleri, insan figürleri çizmeye başladığı
resimler olmamalı; bundan önceki döneme rastlayan karalamalarına da aynı özen
ve değeri göstermeliyiz.
Mümkünse evimizin, balkonumuzun, garajımızın bir köşesini
sanat köşesi olarak düzenlemeliyiz. Çocuğumuzun boyaları, fırçaları, kağıtları,
hamurları, üzerinde çalışabileceği masası heran hazır ve ulaşılabilir olmalı.
Evde de okullarda da konulu resim çalışmalarından
çocuğumuzu uzak tutmalıyız. Yeni yıl ile ilgili, Cumhuriyet bayramı ile ilgili
bir resim yap demek çocuğumuzun yaratıcılığını kısıtlamaktan başka bir işe
Çocuğumuza heran yeni malzemeler sunmamıza gerek yok. Aksine
çocuklar alışık olduğu malzeme ile daha
rahat çalışırlar. Bu malzemelerden sıkıldıklarını anladığımız an yenisini
sunabiliriz. Çocuğumuza boyama kitapları, kolay suluboyalar, hazır
çizim kalıplarını asla ve asla sunmamalıyız. Çocuk 6 ay civarı yiyeceklerle boya yapmaya başlayabilir.
Mama sandalyesinin tablasına dökeceğiniz 1 kaşık marmelatı parmakları ile
karıştırarak boya ve sanat çalışmalarına ilk adımını atmış olur. 1 yaşına
geldiğinde ise boş bir kağıt ve tek renk kalemle (beyaz kağıt-siyah kalem ya da
siyah kağıt-beyaz kalem) ilk karalama çalışmalarına başlamalıdır. Daha sonra fırça ile çalışmalara geçilebilir. Yine önce tek renk çalışılır. Sonra ana renklerle 2 ya da 3 renk birlikte çalışmaya başlanır. Çocuğun her renk değişiminde fırçayı temizlerken konsantrasyonu dağılmaması için her boya ayrı bir kaba konur ve her boya için boya ile aynı renk sapı olan ayrı bir fırça hazırlanır. Ana renklerle yeterince çalışıldıktan sonra ara renklere ve renk karışımlarına geçilebilir. Sprey şişesi ile boyama, pipet ile üfleyerek boyama, baskı çalışmaları gibi çeşitlendirmelerle sanat çalışmalarına devam edilir.
Bu da Nehir için oturma odamızda ayırdığım mini çalışma alanı. (Nehir 52 aylık)
Hikayelerden birinde Zackarina sabah annesinin yanına gidiyor, "saklambaç oynayalım mı" diye soruyor. Annesi işe yetişmek zorundadır. Babasına gidiyor, o da çalışma odasında işlerine gömülmüştür. Neden hep işleri çok önemli, neden hep aceleleri var, diye düşünüyor Zackarina. Bizlerin de öyle değil mi? Haftaiçi sabahları ben Nehir'den önce evden çıkıyorum. Babası hazırlayıp okula gönderiyor, 7 de kalkıp 7,30 da servise biniyor Nehir. O yarım satte uyanıp kendine gelmesi, giyinmesi, el yüz yıkaması, ilaçlarını içmesi, iki lokma birşeyler atıştırması lazım. Eşim çocuğa da üzülüyorum ama elimden birşey gelmiyor diyor, sürekli "hadi Nehir, hadi Nehir" demek benim de hiç hoşuma gitmiyor diyor. Eh akşam uyku saatleri yaklaştığında da aynı koşturmaca. Hadi Nehir dişlerini fırçala, hadi Nehir pijamalarını giy, hadi Nehir kitaplarını seç...... vs vs.. :-( Keşke istediği saatte yatabilse, keşke istediği saatte uyanabilse.. Gerçi en azından onunla oyun oynayan, her gece ona kitap okuyan, birşeyler anlattığında can kulağı ile dinleyen, sorularını sabırla yanıtlayan anne ve babaya sahip Nehir. Böyle düşünüp teselli ediyorum kendimi. Ancak kızımla zaman zaman hiçbirşey yapmadan boş boş evde zaman geçirmenin keyfini yaşamak isterdim doğrusu. Anne-baba olmak böyle birşey, kendimizde de çevremdeki arkadaşlarımda da gördüğüm, ne yaparsak yapalım hep bir yetersizlik hissi, hep bir vicdan azabı. Ama bu hisler bizlerin daha ilgili ve anlayışlı ebeveyn olma yolumuzda itekleyici güç oluyor sanırım. Kitaba dönelim; Zackarina 5 yaşında bir kız çocuğudur, anne ve babası ile birlikte deniz kıyısında bir evde yaşarlar. Her çocuk gibi meraklıdır Zackarina. Çoğu şeyi merak ediyor. Mesela annesinin karnına düşmeden önce nerdedir? Ya da bisikletini dik yamaçtan aşağı hızla sürerse denize yumuşak bir iniş yapabilir mi? Evren sonsuz diye duymuştur babasından, peki sonsuz nedir, herşeyin bir sonu yok mudur? Zaman zaman da huysuzdur Zackarina. Öfkelenenir; anne ve babasını anlayamaz ya da anne ve babası tarafından anlaşılmadığını düşünür. Kumlara tekmeler savurduğu, güzlerinden ateş çıktığı, ayaklarını pat pat yere vurduğu zamanlar vardır.. Ama günün birinde kumkurdu ile tanışır ve tüm bu kafa karışıklığı yaşadığı anlarda, tüm sorularının yanıtlarını Kumkurdu'nda bulur. Kumkurdu onun sorularını direkt olarak yanıtlamamaktadır ama kendisi keşfetmesi için yönlendirmektedir. Anne ve babasının davranışlarını anlamasını sağlamaktadır. Denemeden bilemeyeceği şeyler için de yüreklendirmektedir Zackarina'yı. Kısa kısa öykülerden oluşuyor Kumkurdu. Nehir'le çok hoşumuza giden birtanesini kısaca anlatmak isterim sizlere. Birgün yemek masasında otururlarken Zackarina'nın bacakları bir türlü yerinde duramamaktadır. Anne ve babası, Zackarina yeter artık masa sallanıyor derler. Zackarina bacaklarını zaptetmeye çalışsa da başarılı olamaz. Dışarı çıkar. Kumkurdu oradadır. Kumkurduna kıpırdamadan durmaya çalıştığını çünkü anne ve babasının sürekli hareket etmesinden rahatsız olduklarını anlatır. Kumkurdu "onlar için söylemesi kolay tabii, büyüdüler ya unuttular" der. "Nasıl yani?" diye sorar Zackarina "Neyi unuttular?".. "Büyürken eklemlerimizin patlayan mısırlar gibi olduğunu, yerinde duramadığını." Sonra bir şarkıya başlar: " Ölü bir balık gibi oturamaz insan... Bedeni büyür ve gelişirken... Koşmalı oynamalı zıplamak, hop hop hop hop hoplamak...." Bu şarkıyı söyleyerek hoplayıp zıplarlar birlikte. Zackarina eve döndüğünde anne ve babası kapıya çıkmış onu aramaktadırlar. Zackarina ile elele tutuşurlar, Zackarina bu şarkıyı söyler, kendilerinden geçerek dans ederler hep birlikte..
" Yetişkin bir balık gibi oturamaz insan... Bedeni büyür ve gelişirken... Koşmalı oynamalı zıplamak, hop hop hop hop hoplamak...." Hem küçükler hem büyükler için olan kitaplardan. Tüm anne-babalara tavsiyemdir, okumaları ve de çocuklarına okutmaları... Küçük Prens'i seven yetişkinler bu kitapları da sevecekler muhakkak..
KÜTÜPHANEMİZ 74- GECE MAYMUNU GÜNDÜZ MAYMUNU GECE
MAYMUNU GÜNDÜZ MAYMUNU
maymunu gündüz uyuyup geceleri gezmektedir. Gündüz maymunu ise tam tersi.
Gündüz maymunu bir sabah yeni uykuya yatmış olan gece maymununu aniden
uyandırır. Birlikte dolaşmaya başlarlar. Gece maymunu, gündüzü hiç bilmemekte,
gördüklerini tanımamaktadır, hatta çoğu şeyden korkmaktadır. Arkadaşı ona
güler, ama aynı zamanda da açıklar tek tek herşeyi. Bir
başka günün gecesinde ise gece maymunu, gündüz maymununu uyandırır. Bu kez
korkma, komik duruma düşme sırası gündüz maymunundadır. Ama arkadaşlar
birbirine yardım etmek için vardır elbet. Gece maymunu gecenin güzelliklerini
sonra yine herkes kendi uyku saatinde uyuyup, uyanık kalma saatlerinde uyanık
kalır. Ancak bazı zamanlar gece maymunu ve gündüz maymunu sabahın erken saatlerinde uyanık kalırlar ve birlikte birşeyler yiyip, etrafı izleyip, sohbet
bilmediği, tanımadığı şeyden korkar, bu bir gerçek. Hele ki çocuklar. Ama yanımızda
bize destek olan sevdiklerimiz varsa, yeni şeyler öğrenmenin tadını doyasıya
deniz kızı bir Jullia Donaldson klasiği. Pırtık Tekir tadında, sonunu merak
ettiren, heyecanlı bir öykü. Şarkı söylemeyi çok seven deniz kızı Seval, sık
sık denizin derinliklerinden sahile çıkar, martılardan midyelere kadar tüm
deniz canlılarından oluşan bir kalabalığa keyifle şarkılar söyler. Deniz
canlıları da Seval'i dinlemeye
bayılırlar. Ancak günün birinde kasabaya gelen bir sirkin, gözünü para bürümüş
sahibi, Seval'in şarkısını duyar. Onu büyük mermer havuzlar, şöhret ve
zenginlikle kandırıp götürür. Ancak Seval'i minicik bir akvaryuma
hapseder... Seval çok sevdiği engin
denizlere, arkadaşlarına, sahiline, eski özgür ve mutlu günlerine dönebilecek
mi? Nasıl? Cevaplar kitapta elbette.
hem hikayeyi hem de rangerenk resimleri çok sevdik. Kesinlikle tavsiye ederiz.
Nehir için artık özel olarak etkinlik hazırlamıyorum. Gerek olmuyor, vakit de kalmıyor. Meraklı Minik, Bilim Çocuk dergilerini alıyorum düzenli. Ekstradan Nehir'le çıktığımızda aldığımız dergiler de oluyor. Etkinlik kitaplarımız var henüz bitmemiş; Caillou set mesela. Zekare setimizi yapıyoruz ara ara çıkarıp. İş Bankası yayınlarının çıkartmalı kıyafetlerle kızları giydirme kitapları var. Bu aralar favorimiz oldu, hatta bağımlılık yaptı diyebilirim. Okuldan ayda bir gelen aile katılım etkinliklerimiz oluyor. Bir dergi ya da kitapta görüp yaptığımız deneyler oluyor. Serbest resim yapmayı seviyor Nehir bu aralar. Bir de kağıt kesmeyi. Birşeyler çiziyor, sonra makas isteyip çizdiklerini kesiyor. Kendi etkinliğini kendisi yapıyor yani. Puzzle, lego ve diğer oyun oyuncaklara da zaman ayırıyoruz bolca. Yeni kitaplar alıp okuyoruz. Eh daha ne olsun değil mi? Neyse konumuza döneyim. Bu ay Meraklı Minik, Nehir'in çok sevdiği vücüdumuz konusunu işlemiş. Yüz tombalasını ingilizce olarak oynadık. Hayvanların dıştan görünüşleri ve iskeletleri eşleştirme kartlarını yaptık. Vücudumuz maketini hazırladık. Dergi sayfalarını okuduk, inceledik. Vücudumuzdan çıkan sesler şiirini besteledik, çok güldük.
Çocuklara yüzme, cimnastik gibi temel kazanım sporlarının 3-4 yaşlarından itibaren verilmesi gerektiğini düşünüyorum. Bunları; çocuğu o kurs senin bu kurs benim koşturmak olarak görmüyorum. Hatta birkaç yerde Avrupa'da her mahallede büyük yüzme havuzlarının olduğunu, bunların halka açık ve ücretsiz olup, çoluk çocuk ailecek gidip yüzme öğrenildiğini ve 6 yaşına gelmiş her çocuğun yüzme bildiğini okumuştum. Sevgili Deniz Sudağından da bloğunda Avrupa'da devlet okullarına ait spor salonlarının haftasonları halka açıldığından ve ücretsiz olarak hizmet verdiğinden, ailecek gidip spor yapma imkanı bulduklarından bahsetmiş bloğunda. Bizim için bunlar şu anda biraz ütopik, hatta çoğu devlet okulunda spor salonu bile yok ki halka açılsın da ücretsiz hizmet versin. Ancak İstanbul'da yaşayanlar olarak biraz daha şanslıyız. Büyük Şehir Belediyesi spor komplekslerinde cimnastik (eskiden jimnastik yazılıyordu ama şimdi cimnastik olarak türkçeleştiğini görüyorum), yüzme, basketbol, futbol gibi pekçok branşta hem çocuklar hem yetişkinler ücretsiz spor yapma imkanı buluyorlar. Ben Nehir'i cimnastiğe başlattım. Spora en iyi başlangıç olacağını düşündüm. Haftasonu Cumartesi ve Pazar günleri 1er saat gidiyor. İleride bir spor branşında süreklilik sağlayacaksa da bunu zaman gösterecek. Ancak şu an için hem kaba motor becerilerinin gelişmesi, hem de bir spor disiplini alması açısından cimnastiğin en faydalı branş olduğunu düşünüyorum. Dersleri uzaktan izlediğim kadarıyla çocuklara katkısı çok fazla;
Nehir de gayet mutlu ve severek katılıyor derslere. Hocasını da sevdi. Dersleri biz Tv ekranından dışarıdan izliyoruz, o yüzden fotoğraf yok elimde. Bu yaz da bir şekilde yüzme dersleri almasını sağlamak istiyorum Nehir'in. Büyükşehir Belediyesi spor komplekslerindeki yüzme derslerine ne yazık ki talep çok ve epey yoğunluk var. Evimize yakın başka bir alternatif bulursak değerlendireceğiz. Şimdilik bu kadar.
Nam-ı değer müzisyen anne sevgili Ahu hanımın kurucusu olduğu Etiler Müzik Okulu'nda 2,5-4 yaş çocuklar için verilen Kids Music and Rthym derslerini, Ahu ve Özge (Çocuğumla Evdeyim) sayesinde deneme imkanı bulduk. Dersler haftada 1 gün 1 saat şeklinde yapılıyor. Davullarla, marakaslarla, tahta çubuklarla ritm tutup, şarkılara eşlik ediyor, kukla oynatıyor, paraşütle coşuyoruz. Biz iki derse katıldık, 2 derse daha katılıp sonlandıracağız. Nehir o kadar sevdi ki, okul bize bu kadar uzak olmasa kesinlikle devam ettirmeyi düşünürdüm. Hatta çok kısa da olsa izleme imkanı bulduğum 4-5,5 yaş arası çocuklar için verilen Kids Piano Class'a katılmasını Nehir'in çok isterdim. 4 yaştan itibaren piyano eğitimi öneriliyor ve sağ beyin sol beyin kullanımı için en uygun enstürman. Bu yüzden Nehir'in piyano dersi almasını çok isterdim. Yalnız direkt piyanonun başına oturtmak için de oldukça küçük geliyor bana ve sıkılmasını da istemem. O yüzden bu süper eğlenceli piyano dersleri ideal bir başlangıç olurdu bana göre. Bakalım evimize yakın benzer ders veren bir okul bulursam değerlendireceğim.
Dersten bir minik kare.
Eğer siz çocuğunuz için düşünürseniz instagramda @kidsmusicclass ve @muzisyenanne hesaplarını takibe almanızı öneririm.
Snoopy ve Charlie Brown filmini 3 boyutlu olarak izledik. Bizim evde bir küçük Snoopy oyuncağı olduğundan Nehir bu karakteri henüz filmi izlemeden tanıyor ve seviyordu. Sinemalarda filminin gösterileceğini duyduğunda da kendisi istedi gitmeyi. İyi ki gitmişiz. Kavgasız, gürültüsüz, şiddetin ş'sini içermeyen yumuşacık bir öykü. Bir sınıf dolusu çocuk, bir köpek ve bir minik kuşun maceraları. Snoopy sürekli hayallere dalıyor, Charlie Brown' un işleri sürekli ters gittiğinden arkadaşları arasında kendisini ezik ve dışlanmış hissediyor. Ama temiz ve iyi yüreği sayesinde o da bu şanssızlığını yenmeyi başarıyor.
Tüm çocuklara ve büyüklere izlemelerini öneririz..
Filmin tanıtım bülteninden :
Charlie Brown, Snoopy, Lucy, Linus ve sevilen “Peanuts” çetesi, onları hiç görmediğimiz 3 Boyutlu halde beyaz perdeye geliyor. Charlie Brown, en iyi arkadaşı olan Snoopy ile birlikte, baş düşmanı Kırmızı Baron’u alt etmek için epik bir yolculuğa çıkıyor. Charles M. Schulz’un hayal gücü ve BUZ DEVRİ filmlerinin yaratıcılarından, SNOOPY VE CHARLIE BROWN PEANUTS FİLMİ her ezilen kişinin şansının dönebileceğini kanıtlıyor. Bunu E-postayla Gönder
kadar hızla akıp gidiyor ki avuçlarımızdan, o kadar çabuk büyüyorlar ki
çocuklar; neredeyse üzülüyorum Nehir'in bu kadar hızlı büyümesine. neden mi? çünkü biliyorum:
biliyorum, şimdi banyoda şarkılar söyleyerek, ıslak
saçlarından öpüp koklayarak , köpük köpük yıkadığım bebeğim, bir zaman gelecek
ve "anne kendim hallederim" diyecek.
biliyorum, bugün ben mutfakta yemek yapmak ya da çamaşır
yıkamak ya da ütü yapmak zorundayken "odama gel anne, oynayalım anne"
diye paçalarımdan çekiştirip duran bebeğim, bir zaman gelecek ve odasında
yalnız olmak isteyecek.
biliyorum, gece ben ya da babası yanına uzanıp kitap
okumadan uyumayan, uyuyana kadar elimden tutan ve yanında kalmamı isteyen, tam
uyuduğunu sanıp yanından kalkacakken " gitme anne korkuyorum" diyen
bebeğim, bir zaman gelecek uyku öncesi kitabını kendisi okuyacak, yatağına
birlikte sığamayacağımız kadar büyüyecek.
ellerimle ördüğüm saçlarını kendisi tarayacak, kendi istediği model
kıkır kıkır gülerek izlediğimiz çocuk tiyatroları, çizgi filmler yerine belki
romantik komedileri ya da aksiyon filmlerini tercih edecek, hem de
arkadaşlarıyla birlikte izlemek isteyecek..
biliyorum peki? daha düne kadar emzik kullandığını hatırlıyorum, altnda kocaman
bezle dolaştığı hali gözlerimin önüne geliyor, yarım yamalak konuştuğu sesi kulaklarımda çınlıyor, süt kokusunu
duyabiliyorum hala. Gözümü bir açıp
kapadım ve o günlerden bugünlere geliverdik sanki..
yanıma gelip o minicik elleriyle kurabiye yapan bebeğim, bir zaman gelecek,
elinde yeni bir tarifle mutfağa girecek, "anne, baba sizin için kurabiye
arabanın arka koltuğunda çoğu zaman uyuyakalan ve beni otopark köşelerinde
uyanana kadar bekleten bebeğim, birgün gelecek " direksiyon sınavını
geçtim hadi birlikte kutlayalım anne, baba" diyecek.
uğraşıp, düşünüp taşınıp, doğumgünü partileri hazırladım bebeğim, belki günün birinde
babası ve benim evlilik yıldönümümüz için süpriz bir kutlama hazırlayacak.
Çocuklara çok kitap almak, bol bol kitap okumak çok güzel evet. Ama süreli yayınları da ihmal etmemek lazım diye düşünüyorum. Kendi yaş gruplarına hitap eden, içerisinde eğlenceli etkinlikler barındıran dergileri aydan aya alıp okumak incelemek ayrı bir zevk oluyor çocuklar için ve ufukları genişliyor. Bu yaşımdan sonra ben bile ne çok şey öğrendim Meraklı Minik'ten.
Meraklı Minik kasım sayısı konusu Ağaçkakanlar. Hareketli ağaçkakan oyuncağı ve meşepalamudu saklama oyunu ile eğlenceli bir sayı olmuş.
Düşyeri Peppee Dergisi Peppee dergisini son zamanlarda beğeniyorum. İçerisinde çok eğlenceli etkinlikler oluyor. Nehir'in de çok hoşuna gidiyor. Yalnız dergiyi hazırlayanlara nacizane tavsiyem, eğer görür okurlarsa; kesilen yapıştırılan etkinlik sayfalarını dergiden ayrı olarak ve daha kalın kağıt olarak vermeleri. Boyadığı bir sayfayı kağıdın diğer yüzündeki etkinlik için kesmek pek cazip gelmiyor Nehir'e. Bundan da öte kitap ve dergilerini gözü gibi saklayan Nehir'in dergisini keserken biraz içi acımıyor değil. Dergiden kitap ayraçları kesti Nehir.
Kendi kitabını hazırladı. Çizimler ve hikaye ve kapak tasarımı kendisine ait. Hatta kitabın adını da o koydu; Masallar, Hikayeler..
Daha çok çizgi roman içerikli bir dergi. Nehir'in yaş gurubuna fazla hitap etmiyor aslında. Ama sevdiğimiz birkaç köşe var içerisinde, o kısımları okuyoruz. Bir de ekleri daha bize göre oluyor, eğer benim aldığım sayılarda tesadüf denk gelmedi ise. Daha önce birkez okul öncesi eki vardı, çok beğenmiştik. Bu sayıda da TRT Çocuk çizgi film kahramanları boyama kitabı vardı. Nehir çok sevdi.
Malesef bizim bayiye gelmiyor, abone de olmadığımdan her sayısını alamıyorum. Ama buldukça alacağım artık çünkü Nehir Meraklı Minik'ten daha çok ilgilenmeye başladı Bilim Çocuk ile. Ekim sayısını da almıştım ama o arşivde bekliyor, yapmaya fırsat bulamadığımızdan.
Bu sayıda peri bacaları, keseli hayvanlar, doğal taş yapılar, uzay ve daha pekçok konuda bilgi var. Yaprak çantasını ilk akşam yaptık Nehir'le. Fırsat olur doğaya çıkarsak topladığımız doğal malzemeleri koyacağız içine..
Pisa kulesi kumbarası ve ağaçları tanıma kartları derginin diğer ekleri.
Nehir'le babasının sabah muhabbetleri (eşimden bana aktarılan)
-- baba bugün kaçıncı gün?
-- ne kaçıncı gün kızım?
Nehir' in sağ eli havaya kalkar , parmaklariyla saymaya başlar .. 1 gittim , 2 gittim bugün 3. gün babaaa -- evet kızım bugün okulun 3. Günü
- - evet baba sonra 1 gitcem 1 daha gidecem tatiill .. tatil olunca istediğim kadar uyuyabilirim dimi baba :-(( :-))
Velhasıl kelam, çalıışan anneler yorgun evet, ama çalışan annelerin çocukları da yorgun :-((((
sevdiğimiz yazar Jullia Donaldson'un birkaç kitabını daha edindik. İçlerinden
çok sevdiğimiz, Bir Kabuğu Paylaşmak kitabını önce yazmak istedim. Bu
kitapta deniz kenarında küçük bir su birikintisinde yaşayan yengeç kendisine
bir ev aramaktadır ve çevresindekilere gidip kabuklarını paylaşmak ister. Ancak
kimsenin kabuğunu paylaşmaya niyeti yoktur. Derken yengeç kendisine boş bir
kabuk bulup yerleşir,; bu kez de onunla kabuğunu paylaşmak isteyenler çıkar;
bir deniz gülü ve bir tüplü kurt. Deniz gülü tehlikeli canlıları kaçırmakta,
tüplü kurt kabuğu hergün temizlemektedir. Böylece birbirlerinin eksik yönlerini
tamamlayarak evlerini paylaşıp, birlikte mutlu bir şekilde yaşamaktadırlar ki, günün
birinde iyice büyüdüklerinden artık kabuğa sığmadıklarını farkederler. Deniz
gülü ve yengeç birbirlerine kızıp, küsüp yollarını ayırır, gururlarından
yeniden biraraya gelemezler. Tüplü kurt onları tekrar biraraya getirmeyi
ve paylaşmak üzerine çok güzel bir kitap. Nehir en çok da kitaptaki sulu boya
resimleri sevdi. Hatta genelde soyut çalışan ve nesne çizmeyi sevmeyen Nehir bu kitaptan esinlenerek birkaç resim çizdi.
Anne bak kabuğu paylaşmak kitabındaki teknenin aynısını çizdim diyerek getirip
bana gösterdi. Keşke fotoğraflasaydım ama silinebilir kelemle yazı tahtasına
yapmıştı resmi :-( Çok hoşuma gitti bu
seviyorum ben bu kızı..
dümdüz uzayıp uçlarının lüle lüle oluşunu seviyorum,
alışkanlığıyla hala uykuya dalana kadar elimi tutmasını seviyorum,
yapıp kıkırdadığı, şımardığı anları seviyorum,
dahi kitaplarıyla girip, o elindeki kitaplar bitene kadar oradan çıkmayışını
olduğu günler, akşama kadar kaç kez anne seni seviyorum demesini seviyorum,
birşey yaptığında, acaba gördük mü diye göz ucuyla babasıyla bana bakışını
giydiğinde kendi etrafında fırıl fırıl dönüşünü seviyorum,
öğrendiği bir kelimeyi, her cümlenin içine sıkıştırmaya çalışmasını seviyorum,
bezli ya da yarım yamalak konuşan kendisinden küçük çocuklara bebek deyişini,
kendisini abla olarak görmesini seviyorum,
girip Nehir'le birlikte kek, pasta yapmayı seviyorum,
birlikte gezmeyi seviyorum.- neresi olursa..
geceler tuvalet için uyandığında, yarı uykuda onu kucaklayıp götürdüğüm anları
örmeyi, banyo yaptırırkenki o yumuş yumuş halini seviyorum,
birşeyler sormasını seviyorum, onu uzun uzun yanıtlamayı seviyorum (bazen
abarttığımı farketsem de ),
müzik açıp deli deli dansetmeyi, her
söze anlamlı- anlamsız bir şarkı uydurmayı, koltuğa sarmaş dolap uzanıp
birlikte çizgi film izlemeyi, kısacası Nehir'le birlikte yeniden çocuk olmayı
Herkese merhaba. Zekare Smart Görsel Dikkat Setleri'ni duymayanınız kalmamıştır sanırım. 2-5, 4-6, 6-9 ve 9-12 yaş grupları için hazırlanmış olan setlerin tamamı düşünme, algılama ve konsantrasyon becerilerinin gelişmesine yönelik. Setler klasik kağıt kalem ile çalışılan eğitim kitaplarından çok farklı. Setler benzerlik ve farklılıkları ayırt etme, sıralama, gruplama, ilişkilendirme, parça-bütün, şekil-zemin ilişkisi, matematiksel beceriler, konsantrasyon gibi temel kazanımları sağlıyor. Çocuğa kendi kendisini kontrol etme imklanı sunduğundan, hem bağımsız çalışma imkanı yaratmış hem de özgüven ve sorumluluk kazandırmış oluyor. Kreşe gitsin gitmesin, okul öncesi ve okul çağı çocukları için kesinlikle önerebileceğim bir set. Okullarda bu tarz dikkat geliştirici etkinlikler fazla sunulmuyor çünkü. Özellikle evde geçirilen şu kış günlerinde size çocuğunuzla kaliteli zaman da sağlayacaktır.
Üstelik yazılıp çizilmediğinden, tekrar tekrar açılıp çalışılabilir, büyük kardeşten küçüğüne miras kalabilir nitelikte. Ben zaman zaman setlerin içeriklerini ve Nehir'le yaptığımız çalışmaları da buradan paylaşıyor olacağım.
Hareketli dinozorların sergilendigi Dinozor müzesi'ne geçen yıl da gitmiştik, bu yıl da ziyaret ettik. Özellikle dinozor meraklısı çocuklar muhakkak götürülmeli bence. Kültür Merkezi içinde bir de şişme oyuncakların yeraldığı oyun alanı var. Ancak tam hastalık mevsimi olduğundan Nehir'i bu kez oyun alanına sokmadım. Zaten biraz öksürüyor çünkü bu aralar, hepten terleyip hasta olmasını istemedim. Bir de büyük çocuklar biraz tehlikeli olabiliyorlar bu oyun alanlarında. Kış aylarında bir haftasonunu dolu dolu değerlendirmek için harika bir seçim Türkan Saylan Kültür Merkezi.