Aralık 2017 ~ Okuyan Muggle
Pazar 6'lısı : 2017'de Tanıştığım 6 Yazar
07:06 Gözde Türker 8 comments
Bu temayı yazmayı çok istediğimden ödevlere kısa bir ara vereyim kafamı boşaltayım dedim. İyi bir vesile oldu. Finallere bir hafta kala belki de bloga gireceğim son yazı da bu olur. Raporlarımı bu sefer yeni yıldan önce değil sonra yazabileceğim ne yazık ki.
Neyse listeme geçiyorum;
1- Yaşar Kemal
Yaşar Kemal zaten tanıdığım bir yazardı tabii ama kitaplarını okumaya ancak bu yıl başladım. Geç kalmış hissediyorum kendimi aslında ama daha önce okusaydım da yanlış değerlendirebilirdim diye düşünüyorum. Bu yıl Yaşar Kemal'den iki kitap okudum : Ağrıdağı Efsanesi ve Yılanı Öldürseler. İkisi de harika kitaplardı. 2018'de daha çok Yaşar Kemal okumak istiyorum, aslında aklımda İnce Memed serisi var.
2- İhsan Oktay Anar
Bu yıl kalemiyle tanıştığım Anar, en sevdiğim yazarlar arasında yerini aldı; hatta Marquez'le birinci sırayı paylaşıyor diyebilirim. Puslu Kıtalar Atlası ( Yorumu için tıklayın. ) ile tanıştım onunla, çok sevdiğim bir hocamın tavsiyesiyle hem de. Daha sonra Kitab-ül Hiyel ( Yorumu için tıklayın ), Amat ( Yorumu için tıklayın.) , Suskunlar, Efrasiyab'ın Hikayeleri kitaplarını okudum. Hepsi kelimenin tam anlamıyla mükemmeldi. Yazarın okumadığım iki kitabı kaldı, onları da bu yıl okumak istiyorum fakat bu konuda biraz hüzünlüyüm. O hep yazsın, ben hep okuyayım istiyorum zira.
Yazarla ilgili yazdığım şu keşif yazısını da okuyabilir, tarzı ve kitapları hakkında genel bir bilgi sahibi olabilirsiniz.
3- Mine Söğüt
Yazarla anlık bir merak duyarak, Beş Sevim Apartmanı kitabıyla tanıştım. Bu kitabı gerçekten çok hoşuma gitmişti. Yazarın üslubunu beğenmiştim ve kitabın kurgusu çok ilginç gelmişti. Ardından hemen Madam Arthur Bey ve Hayatındaki Her Şey kitabını okudum ve hayal kırıklığına uğradım. Oysa her kitabıyla daha da beğenerek okuyacağım bir yazar olacağını sanmıştım Mine Söğüt'ün. Bir daha okur muyum bilemiyorum.
4- Haruki Murakami
Kitaplarını çok merak ettiğim bir yazardır Haruki Murakami. Bu yıl onun bir öykü kitabını okuyup kalemiyle tanıştım : Kadınsız Erkekler. Belki hikayelerden oluşuyor olmasındandır ama beklediğimi bulamadım. Genel olarak kısa hikayeler okumaktan pek keyif almıyorum zaten. Bu yüzden yazarın romanlarını okumaktan vazgeçmedim ve beklentilerim hala yüksek.
5- Heinrich Böll
Bu sene kendime koyduğum hedeflerden biri Almanca edebiyat eserlerine ağırlık vermekti fakat bunu pek başarmış hissetmiyorum. Yine de en azından Heinrich Böll'ün bir eserini okuduğum için de şanslıyım kendi adıma. Yazarın Katharina Blum'un Çiğnenen Onuru ( Yorumu için tıklayın ) adlı kitabı beni gerçekten etkiledi ve beklentilerimi de büyük oranda karşıladı. Aslında şaşırttı da çünkü yazarın esprili bir dili olmasını beklemiyordum. Bu açıdan güzel bir sürpriz oldu benim için. Diğer kitaplarını da kesinlikle okuyacağım.
6- Hasan Ali Toptaş
Kitaplarını merak etmemin tek nedeni tarzının İhsan Oktay Anar'a benzetilmesi, büyülü gerçekçilik akımında yazıyor olmasıydı. Gölgesizler kitabıyla yazarla tanıştım, fakat umduğumu bulamadım. Bir kitabını daha okumak istiyor gibiyim ama çok da hevesli olduğum söylenemez; Gölgesizler'i okurken çok sıkılmıştım çünkü. Ancak birinin bir kitabını çok çok övmesi gerek okumam için.
2018'de daha çok yeni yazarla tanışmak istiyorum.
Siz bu yıl hangi yazarları keşfettiniz?
Önerdiğiniz, mutlaka okumalısın dediğiniz yazarlar var mı?
Lütfen benimle paylaşın!
2017 Popsugar Reading Challenge Raporum
06:23 Gözde Türker 5 comments
Popsugar okuma meydan okumasına çok büyük bir hevesle başladım ve yılın ortalarına kadar da kategorilere göre kitap okumak için büyük bir çaba sarf ettim. Fakat yazın gelmesiyle birlikte ortaya çıkan reading slumpla birlikte meydan okumanın kategorilerini yazdığım kağıdı kaybettim ve hevesim de kaçtı böylece.
Okulların açılınca okuma düzenim rayına oturdu ve meydan okumaya devam edeyim, okuduğum kitapları uygun kategorilere yerleştireyim dedim ve fark ettim ki aslında farkında olmadan kategorilere uygun kitaplar okumuşum çoğunlukla.
Yılın son ayını neredeyse yarıladık, finallerime de az kaldı. Yoğun sınav döneminden önce bu yıla ait tüm raporları yazıp bitireyim diyorum. Zaten çok bir şey fark ettirmeyecek büyük ihtimalle okuyacağım birkaç kitap da. O yüzden yazıp dökeyim şimdiden dedim.
Popsugar'ın okuma meydan okumasında 40 kategori vardı ve ben Aralık 13 itibarıyla bu 40 kategorinin 27'sini tamamladım. Yılın başında en az 30 tanesini halletmeyi hedefliyordum, yani hedefimin altında kalmışım ama olsun. Tüm yaz okumadan geçince bu sonuç kaçınılmazdı zaten.
Tamamladığım kategoriler şunlar;
Bir de buraya dahil edilmeyen bir kategori vardı : "Hiç bulunmadığın bir ülkenin yazarından bir kitap."
Bu kategori için de Dostoyevski'den Beyaz Geceler uygun düşüyor.
Sesli Bir Kitap belki bu ay sonuna kadar dolabilir, Nutuk'u sesli olarak dinliyorum hala. Umarım yıl bitmeden bitirebilirim.
Bunun haricinde şu an için dediğim gibi 27 kategorim dolu. Nutuk da biterse 28 olmuş olacak. 30'a çok yaklaşmışım ama boş kalan kategorilerin çoğu da çok düşündürücü şeyler bence. Mesela ilki... Bizim ülkemizde çok ütopik geliyor kütüphane görevlisinden öneri kitap istemek. Ya da ben hep asabi görevlilere denk gelmişim bugüne kadar, bu yüzden karamsarım bu konuda, bilemiyorum.
Sevgili Eslem'e bu meydan okumayı Türkçeleştirip bizlere sunduğu için bir kez daha teşekkür ediyorum. 2018'in meydan okumasını da bekliyorum, kategoriler çok yaratıcı.
Eslem çevirir çevirmez ben de listemi, en azından planladıklarımı paylaşacağım.
Bu sefer en az 30 yapmakta kararlıyım!
Pazar 6'lısı : Kış Ayında Okunmalık 6 Kitap
11:31 Gözde Türker 8 comments
Uzun süredir Pazar 6'lısı dizisine devam edemiyordum, halbuki çok hoşuma giden temalar da olmuştu. Eslem bu ayın temalarını açıklayınca listelerimi erkenden yaptım ki unutma etme durumu olmasın. Bu ayın temaları ve etkinlik hakkında ayrıntılı bilgi için Eslem'in bloğunu şuradan ziyaret edebilirsiniz.
Bu haftanın teması kışın okuyabileceğimiz ya da kışı hatırlatan kitaplar. Bana kışı hatırlatan kitap bulamadığım için diğer seçenekten yürümek zorunda kaldım.
Önce kış ayı için insanın içini açacak, sıcacık, sevgi dolu hikayeleri barındıran kitapları seçeyim dedim ama baktım ki ben öyle kitaplar da okumuyorum pek fazla.
Kışın ne tür kitaplar okuduğumu sordum kendime : kasvetli, karanlık, trajik hikayeler.
Genel olarak da böyle kitapları seviyorum sanırım. Neyse işte listem;
1- Beyaz Geceler / Dostoyevski
Kendime çok yakın bulduğum bir anlatcı olmasından mı yoksa kitaptaki o "gece atmosferinden" midir nedir, ben çok sevmiştim Beyaz Geceler'i. Klasik müzik eşliğinde okunduğunda tesiri artıyor, duygusallık tavan yapıyor. Özellikle sonlarını gözlerim dolu dolu okumuştum. Anlatıcıyla hissel bağlantı kurmuş, onunla kolayca empati kurabilmiştim ve bu yüzden okurken onu yaşadığı duygusal şeyleri ben de yaşamıştım.
Harikaydı, okumanızı kesinlikle tavsiye ediyorum.
2- Vahşetin Çağrısı / Jack London
3- Beyaz Diş / Jack London
Beyaz Diş, vahşi doğada doğmuş, daha sonra insanla, yani medeniyetle karşılaşan, vahşi dürtülerinin üstesinden gelip bu doğasını değiştirmek durumunda kalan bir kurt kırmasıdır. Bunun aksine Vahşetin Çağrısı'ndaki ana karakterimiz Buck, bir çiftlikte yaşayan evcil bir köpekken gizlice başkalarına satılıp, kuzeye gitmek zorunda kalmış ve kızak köpeği olmuştur. Derinlerinde hissettiği vahşiliği gittikçe gün yüzüne çıkar.
İkisi de birbirinden güzel eserlerdi, ayrıca Jack London'ın kendi kişiliğini anlamak konusunda da okuyucuya büyük ipuçları da veriyorlardı bana göre. şuraya tıklayıp yorumunu okuyabilirsiniz kitapların.
4- Dr. Jekyll ile Bay Hyde
Okumadıysanız bile bu hikayenin bir korku hikayesi olduğunu biliyorsunuzdur, oradan buradan duymuşsunuzdur mutlaka. Beni çok fazla korkutmasa da o gerilim havasına azıcık da olsa sokmuştu. Sonunu çok beğenmiştim ve gidişat da oldukça ilginçti. Karanlık atmosferinden dolayı kışın okuması harika bir kitap bence.
5- Coraline / Neil Gaiman
Çocuk kitabı kategorisine girmesine rağmen bence Coraline'in hikayesi oldukça tüyler ürperticiydi. Uyarlamasını izlediyseniz zaten o da gayet kasvetli, karanlık bir film. Kitabın aynı şekilde ürpertici olmasını beklemiyordum ama filmden daha çok gerilmiştim. Tam soğuk kış gecelerinde battaniyenin altında okumalık!
Yorumu için tıklayın!
6- Koku / Patrick Süskind
Koku hikayesiyle, uyarlamasıyla, karakteriyle, her şeyiyle en sevdiğim kitaplardan biridir. Kışın okumalık bir kitap olduğunu düşünsem de ben kokuyu yazın okumuştum -_-
Hem mekan tasvirleri hem de, hatta bilhassa koku tasvirleri öyle başarılı ki burnunuzun ucuna geldiğini hissedeceksiniz o kokuların. Hepsi iyi kokular değil tabii, o 18. yüzyıl Fransa'sının baskın boğuk kokusunu da çekmek zorundasınız.
Akılda kalıcı sonuna da hazırlıklı olun, etkisinden bir süre çıkamayabilirsiniz.
Yorumu için; tıklayın.
Filmler, İzleyen Muggle
The Fountain / Kaynak (2006) | Film Yorumu
00:36 Gözde Türker 10 comments
Herkese merhaba, uzun süredir yapmadığım bir şey yapıp bir filmi yorumlamaya çalışacağım. Genelde beğendiğim filmlerin öneri yazılarını yazıyorum ve bu yazılar tanıtım içerikli oluyorlar. Bu sefer söz konusu filmi sadece önermek değil, hakkında düşündüklerimi de aktarmak istiyorum zira beni çok etkileyen ve düşündüren bir film oldu kendisi. Eğer hakkında biriyle konuşmazsam, ya da bu durumda bir şeyler yazmazsam aklımdan atamayacağım bu hikayeyi.
Ayrıca bu film, öyle kolayca önereceğim bir film de değil; çünkü herkes beğenmez, herkese hitap etmez eminim.
Fakat yine de öncelikle, filmi izlemeyenler ve yukarıdaki ifademle vazgeçmeyip filmi daha çok merak edenler için yüzeysel olarak filmden bahsetmek istiyorum.
Tom Creo, yaptığı çalışma ve deneylerle ölüme çare arayan bir cerrahtır. Karısı Izzie'nin kanser olduğunu öğrendikten sonra bunu adeta bir takıntı haline getirir ve eşini iyileştirmek için durmadan çabalar.
Afişin altında da gördüğünüz gibi uzun bir zaman dilimine yayılmış bir aşk hikayesi izliyoruz aslında. Izzie'nin yazdığı kitapla, 1500'lü yıllarda kraliçesi için her şeyi yapmaya hazır bir komutan olan Tomas'ın hikayesine tanık oluyoruz. Uzak gelecekte bir ağaçla, uzayda yolcukluk yapmakta olan bir Tom daha var.
Film, yaşam-ölüm ve ölümsüzlük konularını da oldukça etkileyici ve derin bir şekilde işlemesinin yanında uzayda yolculuk konusuna yeni bir bakış getirmiş.
Film çok ama çok derin.
Bu noktadan sonra film hakkında düşüncelerime ayrıntılı bir şekilde değineceğim. Son olarak böyle sarsıcı ve derin filmleri seviyorsanız kesinlikle tavsiye ederim, ama yukarıda da dediğim gibi bu filmden herkes aynı tadı alamaz. Bir soundtrack bırakayım, son kararınızı verin.
Filmin başları yavaştı, hikayeye adapte olma konusunda, dürüst olmam gerekirse zorlandım. Sahneler, konsept kafa karıştırıcı geldi. Fakat sonra taşlar öyle bir yerine oturdu ki...
Filmin atmosferi ve Clint Mansell'in yaptığı harika film müzikleriyle birlikte zihniniz ve ruhunuz anlatılmak istenen şeye öyle güzel hazırlanıyor ki sonlara doğru tüylerim diken diken oldu. Özellikle Izzi'nin öldüğü sahneden sonra her şey yokuş aşağı gitmeye başladı ve ben kalbim gümbür gümbür, bir taraftan neler olduğunu anlamaya, hikayeleri birleştirmeye çalışıp bir taraftan yaşamakta olduğum duygusal sarsıntıyı dizginlemekle uğraşıyordum.
Filmi benim gibi ilk izledikten sonra anlamlandıramayanlar için benim teorim şu yönde ki bu sonuca varana kadar bir sürü teori yazısı okuyup açıklama videosu da izledim. Bunlardan çoğu uzayda seyahat eden Tom'un, günümüzdeki Tom olduğunu ve onun bir şekilde ölümsüzlüğü bulup Izzı'yi hayata döndürmeye çalıştığını öne sürüyordu.
Ben bu noktada onlardan ayrılıyorum. Şöyle ki; Tom Creo günümüzde yaşayan bir doktor ve ölüme kafayı takmış bir insan. Karısını kanserden kurtarmak için ölümü yenmeyi takıntı haline getiriyor ve bu onunla vakit geçirememesi anlamına gelse de karısıyla ilgilenmeyip çalışmalarına gömülmüş biri. İlk ve merkez hikaye de bu zaten.
1500'lerde yaşayan Tomas'ın hikayesi, zaten anlaşılacağı üzere Izzi'nin kurgusu. Onun yazdıklarını izliyoruz yani.
Diğer Tom, yani uzayda bir kürenin içinde seyahat eden kişi ise, bence Tom'un zihni.
Önce ben de diğerleri gibi düşünüp onun gelecekte ölümsüzlüğü bulmuş Tom olduğunu, gerçek olduğunu düşündüm çünkü filmin son sahnesinde Tom Izzie'nin mezarına bir tohum atıyor ve gökyüzüne bakıyor; Xibalba'ya. Izzi'nin hikayesinin sonlandığı yer olarak belirttiği yere bakıyor yani.
Izzi'nin ölümünden sonra Tom kendisini hastane odasından dışarı attığında, başka bir odada yaşlı bir adama gözü takılıyor. Adam ağlıyor ve kamera adamın parmağındaki yüzüğe yaklaşıp onu vurguluyor. Tom'un gördüğü bu sahne zaten hayalle gerçek arasında; bu yüzden bu yaşlı adamın onun yaşlılığı olduğunu düşünüyorum. Ki, kürenin içindeki abimiz devamlı boş yüzük parmağına bakıp acı çekiyordu. İşte bu durum bence, yarım kalmışlığı ve bir arayışın devam ettiğini sembolize ediyordu.
Burada da Izzi'nin "Bitir onu." repliğinin derinliğini hatırlatmak istiyorum.
Izzi'nin ölüm ve ölümsüzlük hakkındaki düşünceleri, anlattıkları, yazdığı kitap aslında filmin asıl odak noktası ve merkezdeki hikaye ve bunun verdiği mesaj da bu fikir etrafında şekilleniyor. Aslında filmde, filmdeki geçmiş ve günümüzdeki hikayenin ikisinde de, iki ana unsur var : Ölüm gerçeği ve ölümsüzlük arayışı.
Izzi karşımıza ölüm fikrini kabullenmiş ve bunun bir son olmadığına inanan bir figür olarak çıkarken, Tom tam tersine ölümün bir hastalık olduğunu ve diğer tüm hastalıklar gibi tedavi edilebilir olduğunu öne sürüp bu fikri savunuyor.
İşte tüm mesele bu!
Tom Izzi'ye kitabının nerede başladığını sorduğunda Izzi, "İspanya'da başlıyor ve orada bitiyor." diye yanıtlıyor ve gökyüzünü, Xibalba'yı gösteriyor. Xibalba Maya efsanesine göre Orion Bulutsusu'nda bulunuyor ve "Ölülerin Diyarı" manasına geliyor. Yani ölümden sonraki hayatın olduğu yer. Zaten Izzi için ölüm bir son değil; ölümün ölümsüzlük için bir anahtar olduğuna inanıyor. Tom, Izzi'nin kitabını okumaya başladığında ve biz de kitabın içine girdiğimizde karşımıza Engizitör çıkar ve şunları söyler;
"Bedenlerimiz, ruhlarımız için birer hapishanedir. Derimiz ve kanımız, bu hapishanenin demir parmaklıklarıdır. Ama korkmayın. Ölüm her şeyi küle döndürür. Ve böylece ölüm, her bir ruhu özgür kılar."
İşte, filmin anlatmak istediği tam olarak bu ve biz bu ifadeleri filmin başlarında duyuyoruz zaten. Gerisi sizin dikkat ve idrağinize kalıyor.
Yarım kalmış hikayesini kastederek devamlı "Bitir onu!" diyen Izzi, aynı zamanda uzayda yolculuk eden Tom'u da rahat bırakmıyor. Bu da bize bu cümlenin daha yoğun bir anlamı olduğunu gösteriyor aslında. Izzi Tom'dan ölümü kabullenmesini istiyor. Sonunda kürenin içindeki Tom yani gerçek Tom kendi içinde ölümü kabul ettikten sonra hikayeye dahil oluyor ve Izzi'nin kaldığı yerden onu bitiriyor.
Peki nasıl bitiyor bu hikaye?
Tomas kraliçesi için büyük çabalarla arayıp durduğu Hayat Ağacı'nı sonunda buluyor. Hayat Suyu'nun cazibesine direnemeyip ağacı bıçaklıyor ve suya kanmış gibi büyük bir açlık ve hırsla Hayat Ağacı'nın suyundan içmeye başlıyor. Tıpkı Izzi'nin ona anlattığı Maya efsanesindeki gibi Tomas'ın içinden çiçekler çıkmaya başlıyor ve bedeni yeryüzüne karışıyor. Bir anlamda ölümsüzlüğü bulmuş oluyor aslında.
Ölümsüzlük nedir? Sonsuza kadar yaşamak mı?
Bu güne kadar böyle düşünmüş olmaktan ve bu konuda daha derin düşünmememden dolayı çok kızdım kendime. Bu kadar sığ bir fikri nasıl eşelememişim, nasıl derinlerine inmemişim, hayret ediyorum.
Ölümsüzlük düşüncesine çok farklı bir bakış açısı getirilmiş bence bununla. Yine Izzi'nin anlattığı başka bir hikayede, arkadaşının babasının ölümsüzlüğü buluşundan bahsediyor. Mezarının üstünden çıkan ağacın meyvesinden bir kuş yediği zaman bu adamın o kuşa da karıştığını, sonsuz olduğunu söylüyor. Ki bu sahne de bence filmin en can alıcı, en koparıcı sahnelerinin başında geliyordu. Gerçekten çok vurucuydu.
Yani ölümsüz olmak, aslında başka hayatlara karışmak. Bunun yolu da kişinin kendi ölümünden geçiyor. Ölümsüz olmak için önce beden hapishanemizden çıkmamız, ölümün ruhumuzu özgür bırakmasına izin vermemiz lazım. Ölümün, sonsuzluğa açılan bir kapı olduğunu kabullenmemiz gerekiyor.
Hayat Ağacı'nı biraz araştırdım. Kutsal kitaplarda yeri var mı diye merak ettim. Özellikle İslam'daki yorumunu öğrenmek istedim. Çünkü aslında buradaki düşünce İslam'daki ahiret inancıyla paralellik gösteriyor bana göre. Müslümanlıkta da ölümün bir son olmadığı, sonsuz hayata bir geçiş olduğu öğretisi vardır. Bu açıdan Hayat Ağacı neymiş bir bakayım dedim.
Bir yerde okuduğum şey çok dikkatimi çekti; şöyle diyordu : Adem ve Havva cennetten yasak meyveyi yedikleri için değil, Hayat Ağacı'nın meyvesinden yemesinler diye çıkarıldılar. Evet, biliyorum Kur'an ve diğer kutsal kitaptaki hikayeye ters bir teori ama insanı düşündürüyor da. İnsanların hep ölümsüzlük arayışında olduklarını biliyoruz zaten, öyleyse, tamamen dinsel çerçeveden düşünmezsek ve bu ifadeye felsefi yönüyle bakarsak, neden olmasın?
Çünkü varlığın dinamiği ikilik, yani zıtlıktır. Karanlık ancak aydınlıkla, iyilik ancak kötülükle var olabilir. Aynı şekilde, yaşam da ölümle varlığını sürdürebilir. Fizik kurallarına göre bu yüzden, bu gerçeklikte ölümsüzlükten söz edilemez.
Peki gerçekliğin ötesinde?
Orion Nebulası, yani Xibalba'nın içinde bulunduğu bulutsudan İncil'de de söz ediliyor. Tanrı Orion'u yaratıp karanlıktan aydınlığı yaratıyor. Yönetmenin başka bir filmi Noah'da da buna bir gönderme var. The Fountain'ın sonunda da, küredeki Tom ölümü kabullendiğinde, yani Xibalba'ya ulaştığında bir patlama meydana geldiğini görüyoruz. Bu patlama yaşamın başlangıcını temsil ediyor olabilir; bu durumda yeni bir yaşamın...
İşlediği konuyla, düşündürdükleri ve hissettirdikleriyle benim için The Fountain unutulmaz bir film oldu. Etkisini uzun süre üstümden atamadım, atayım diye böyle bir yazıya giriştim ama düşündükçe kendimi daha da kaptırıyorum. Dahası bu, üzerinde kafa yormaktan ve felsefe yapmaktan çok ama çok keyif aldığım bir konu. Ölüm-ölümsüzlük-sonsuzluk olguları şimdiye kadar kafamı çok kurcalamadıysa da bundan sonra peşimi bırakmayacak. Her aklıma düştüğünde de bu filmden hatırladığım sahnelerle tüylerimi diken diken edecek.
Tek kelimeyle, muhteşemdi.
Müziklerinden senaryosuna, oyunculuklara, görsellerine, kurgunun aktarılışına kadar her şeyi mükemmeldi.
Kim bilir bu filmde benim yakalayamadığım, anlamadığım daha ne çok gönderme, imgeleme vardır.
Bir beş-altı yıl sonra tekrar izlediğimde bu yazdıklarımı okuyacağım ve ruhsal&zihinsel olarak ne gibi değişimler geçirdiğimi göreceğim.
Kafayı yemezsem iyi!
Siz The Fountain'ı izlediniz mi?
Görünmez Canavalar / Chuck Palahniuk | Kitap Yorumu
00:19 Gözde Türker 8 comments
Yazarı : Chuck Palahniuk
Türü : Yeraltı Edebiyatı
Çeviren : Funda Uncu
Herkese Kasım ayının son kitabıyla merhaba!
Kasım ayının başında, bu ay vizeler var diye çok kitap okuyamam sanıp hayıflanıyordum. Yine vizelerden sonraya kadar hiç kitap okuyamadım ama ayın sonlarına doğru okuduğum kitaplar çok güzeldi. Görünmez Canavarları ayın son gününde bitirdim ve bu kitapla ayım güzel bitmiş oldu.
Chuck Palahniuk'u Dövüş Kulübü'yle tanıyordum ve zaten yazardan okuduğum ilk ve tek kitap Dövüş Kulübü'ydü. Onu da yaklaşık iki sene evvel okudum. Çok da beğendim aslında ( Yorumu için tıklayın.) ama bu kitap bu kadar popüler, diğerleri neden değil, demek ki diğer kitapları bu kadar iyi değil, diye bir düşünce oluştu kafamda ister istemez. Ben de pek yaklaşmadım yazarın diğer kitaplarına.
Sonra geçenlerde Goodreads'te bir arkadaşın yorumuna rast geldim ve kitabı hemen okumak istediklerim listesine ekledim; ertesi gün kütüphanede bulunca da hemen aldım. Biliyorsunuz normalde, listeye eklenen kitaplar eklendikleriyle kalıyor ve uzunca bir süre okunamıyor. Bu sefer öyle olmadı ama Goodreads'te ben bunu çok yapıyorum. İnsanların yorumları beni çok etkiliyor yani. Yorum gerçekten çarpıcıysa o kitabı hemen edinip okuyabiliyorum yani. - Aynı şeyi Beş Sevim Apartmanı'nda ve Gölgesizler'de de yaşadım.
Neyse yani, kısacası Görünmez Canavarlar için "Okumak istiyorum!" diye gezinilen sancılı süreç hiç yaşanmadı ve kitaptan haberim olur olmaz hemen okudum resmen. Bekleyen kitaplarım lütfen alınmasınlar, özellikle sen, Boş Koltuk!
Kitabın konusunu nasıl anlatsam bilmiyorum. Çünkü ben de konusunu ancak kitabın yarılarında çözdüm. Bu yüzden buraya bir şeyler yazarsam okuma keyfini azaltırım diye korkuyorum. Evet, bir şey yazmayacağım. Buradan kitabın arka kapağını, yazarla ilgili bilgileri inceleyebilir ve kitabın ön okumasına ulaşabilirsiniz.
Hikaye birdenbire başlıyor ve kendinizi bir sahnenin ortasında buluyorsunuz, yazar sizi oraya aniden ışınlamış gibi. Olayın başını ya da sonunu bilmeden o ana giriveriyorsunuz ve yazar sizi daha ilk satırlardan allak bullak ediyor, kafanızı karıştırıyor, geriyor ve telaşlandırıyor.
Sonra da hikayeyi anlatmaya başlıyor fakat yine ileri-geri giderek, karakterin arka planını da anlatarak, geçmiş ve günümüz çizgisinde ilerleyerek. Kafa karıştırmaya çok müsait bir anlatımı var kitabın aslında ama merak ederseniz ve zaman sıçramalarına alışıp yazarın üslubuna pes etmezseniz hikayenin akıp gittiğini göreceksiniz. Öyle ki ben kitabı toplu taşıma da dahi okuyabildim.
Kitabın başlarında "Bu ne böyle?" dediğimi inkar edemem. Yarıya gelene kadar defalarca bırakmayı da düşündüm ama iyi ki devam etmişim dedirten bir sonu vardı. Daha doğrusu, nokta atışıyla 144'üncü sayfadan itibaren kitabı elimden bırakamadım ve yarım bırakmadığım için de şükrettim; yoksa böyle bir kitaptan mahrum kalmış olurdum.
Anlatım konusunda şöyle bir savunma yapabilirim ama; bu hikaye başka türlü anlatılamazdı. Anlatılsaydı anlamı kalmaz, aynı etkileyiciliği yakalayamazdı. Annem bu tür bir anlatımı sevmez diye düşünüp ona hikayeyi anlattım mesela - çünkü eminim ki hikayeyi sevecekti - hiçbir esprisi kalmadı. O yüzden bence yazar kurguyu aktarmak için çok doğru bir anlatım seçmiş.
Şunu söylemekte fayda var : Bu kitabı herkes beğenmez. Birincisi, dediğim gibi alışılmışın dışında bir anlatımı var ve dikkati çabuk dağılan ya da zaman sıçramalarını sevmeyen insanlar için sıkıcı olabilir bu. İkincisi, kitap çok edepsiz :D
Kesinlikle +18 uyarısı yapmam lazım, çünkü ben bile (22 yaşındayım) bazı yerleri çok çok fazla rahatsız edici buldum. Dövüş Kulübü'nün dili nasıldı tam olarak hatırlamıyorum ama bu kadar kirli değildi sanki, yoksa rahatsız olduğumu anımsardım. Zaten kitap birçok yayın evi tarafından ağır bir dili olduğu gerekçesiyle reddedilmiş.
Kitapta, yeraltı edebiyatından beklenildiği gibi birçok eleştirel nokta vardı. Ben mesela en çok, televizyon-tanrı benzetmesini çok beğendim ve çok doğru buldum. Aynı şekilde "Hepimiz birer ürünüz." argümanı da düşündürdü, sorgulattı. Bu açıdan da oldukça dolu bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Sizin için bu sorun değilse, mutlaka okumanız gereken bir kitap. Benim için bu yılın enlerine kesinlikle girecek. Yalnız dediğim gibi, kitabı ilk yarısına göre değerlendirmeyin ve sabırla devam edin okumaya. 144'ten sonra hala size yavan geliyorsa, eh, tür size göre değilmiş diye düşünürüm. Bakın söylüyorum, 144. sayfa!
Chuck Palahniuk okumaya devam etmek istiyorum ama aynı tadı alamamaktan da korkuyorum. Öneriniz varsa almaya can atıyorum!
Siz Görünmez Canavarlar'ı okudunuz mu?
Aylık Rapor | Kasım 2017
07:42 Gözde Türker 15 comments
Herkese Kasım ayının raporuyla merhaba.
Bir ay daha geçti ve artık yılın son ayındayız, 2017'yi özleyeceğim sanırım. Güzel şeyler de yaşadım, kötü, can sıkıcı şeyler de ama aklımda şimdilik yılın getirdiği güzellikler ön planda.
Kasım ayı okuma açısından kötü bir ay oldu benim için çünkü malum, vize döneminde kitap okuyamadım. Kitap okumaya resmen ayın 17'sinde yani yarısından sonra başlayabildim. Normalde ben sınav dönemlerinde de kitap okuyabilen, hatta ve hatta blogumu takip edenler bilir, sınav dönemlerinde normal zamanlardan daha çok kitap okuyan biriydim.
Fakat bu sefer öyle olmadı çünkü çok ama çok yoğun çalışmak zorunda kaldım. Neden böyle oldu bilmiyorum ama ciddi anlamda ben, hayatımda bu kadar çok çalıştığımı hatırlamıyorum; evet, lisede bile. Üçüncü sınıf zormuş, öyle olmasını beklemiyordum ama gerçekten bayağı yoğun geçiyor. Buna rağmen çabuk da geçti gibi, dönemin bitmesine üç hafta kaldı. Hep dolu dolu olduğundan olsa gerek.
Bir de bu ay ne çok yağmur yağdı İzmir'de. Gerçi ben seviyorum yağmurlu havaları da, bir kere öyle yoğun yağdı ki okula gidemedim, trafikte kaldım resmen :D Acıydı..
Neyse, rapora geçiyorum;
- The Acts of King Arthur and His Noble Knights / John Steinbeck 4/5
Kral Arthur efsanesine olan merakım ilk izlediğim yabancı dizilerden biri olan Merlin dizisine dayanıyor. O zamanlar diziden ne öğrendiysem onunla yetinip derinlemesine araştırmalar yapmamıştım haliyle. Fakat bu sefer, yazdıklarımda kullanmak istediğim motifler olduğundan efsanenin aslını okumak istedim, bunu gerekli gördüm daha çok. Bu efsaneyle ilgili pek çok uyarlama, daha doğrusu yeniden anlatım var fakat pek azı Türkçe'ye çevrilmiş. İngilizce kitaplar arasında da en kolay John Steinbeck'in yazdığı bu kitaba ulaşabildiğim için bununla başladım okumaya.
Arthur efsanesini çeşitli kaynaklardan, şiirlerden, halk hikayelerinden yararlanıp derleyen Sir Thomas Malory'nin Arthur'un Ölümü adlı eserine dayanan bir yeniden anlatım "The Acts of King Arthur and His Noble Knights." Baskısı filan da çok hoştu. Anlatımı çok sade ve düz geldi bana, daha mistik, daha epik bir anlatım bekliyordum ben. Onun için okurken yer yer sıkıldım.
- Gölge Oyunu 2/5
Kapaktaki "Neil Gaiman" yazısına aldanıp hemen satın aldığım bir öykü derlemesiydi Gölge Oyunu. Ayrıca henüz bir kitabını okumama rağmen saygı duyduğum bir yazar olan Ray Bradbury'nin anısına yazılmış öykülerdi bunlar. Fakat umduğumu bulamadım. Neil Gaiman'ın yazdığı öyküyü bile beğenmedim. Yirmi küsür hikayenin için yalnızca üç tanesini filan çok beğendim. Gerisi okumasam da olurdu hissi bıraktı üstümde.
- Beş Sevim Apartmanı / Mine Söğüt 5/5
Yerli edebiyat okuma çabalarımın bir sonucu olarak bu ay Mine Söğüt'ün kalemiyle tanıştım. İyi ki de tanıştım! Kitap harikaydı. Konusu, işleyişi, yazarın üslubu, her şeyiyle mükemmeldi. Sonunu tahmin ettim biraz ama yine de şaşırdım, üzüldüm, bir burukluk oluştu içimde. Ayrıca benim için böyle cin peri hikayelerinden korkan tiplerdenseniz kitap sizi de ürkütebilir.
- Görünmez Canavarlar / Chuck Palahniuk 5/5
Çok güzeldi, çok güzeldi, çokçokçokçok güzeldi! Bu ay okuduğum en güzel kitaptı, büyük ihtimalle yılın enlerine de girecek. Yorumu gelecek.
- Lion (2016) 4/5
Çok güzeldi, gerçek bir hikayeye dayanıyor olması etkisini arttırdı. Dev Patel için izlemeye karar vermiştim ve konusunu filan hiç bilmiyordum ama hikayesi için kesinlikle izlemelisiniz.
- Ayla (2017) 4/5
Güzeldi, başyapıttı filan ama - beni taşlamayın lütfen - filmin ikinci yarısı neydi öyle ya? Sanki birden başka bir film izlemeye başlamışım gibi hissettim kendimi. Duygusuz, samimiyetsiz bir havası vardı ikinci kısmın ve hiç hoşuma gitmedi. İlk yarı muhteşemdi gerçekten, oyuncular olsun, filmin atmosferi olsun harikaydı. Ne zaman gelecek kısımları anlatılmaya başlandı tadım kaçtı. Son sahne bile yeterince duygusal gelmedi bana. Gerçek görüntüler olmasaydı duygulandıramazdı yani. Herkes güzelledi filmi, ben de olumsuz düşüncelerimi yazayım dedim.
- Sometimes the Good Kill (2017) 2/5
- Don't Hang Up (2016) 3/5
- Gehenna : Where Death Lives (2016) 3/5
- Co Hau Gai (2016)4/5
- Dead Awake (2016) 2/5
- While You Were Sleeping (2017) 4/5
Öneri yazısı yazmadım ama bence K-drama sevenlerin izlemesi gereken bir dizi. Çok güzeldi. Çeşitli olaylar işlendiği için asla sıkmadı ve keyifle izlettirdi kendisini.
- One Punch Man 4/5
Arkadaş tavsiyesi olmasa asla izlemeyeceğim bir animeydi. - Teşekkürler Mesut, teşekkürleeer! - Cidden çok iyiydi ve ikinci sezonu gelirse kesin izlerim. Daha önce bu kadar güldüğüm başka bir anime daha izlememiştim, müthişti. Tavsiye ederim.
- Supernatural (10. Sezon) 2014 4/5
Dönüp dolaşıp yine Spn izlemeye başladım :D Üç sene önce mi ne, yani dizinin onuncu sezonu yayınlanırken izlemeyi bırakmıştım. Hem de yıllardır takip ediyordum, çok zor bir karardı bırakmak :D Sonra geçenlerde meleklerle ilgili araştırmalar yaparken Spn'ın wiki sayfasına denk geldim ve biraz spoiler yedikten sonra hemen kaldığım yerden devam etme hevesine kapıldım. Evet, kaldığım bölümü dahi hatırlıyordum.
Çok özlemişim ya.
Şimdi on birinci sezondayım ve mutluyum.
Siz bu ay neler yaptınız?
"Yönetmek için gereken vasıflarla iktidara gelmek için gerekenlerin aynı olmadıklarını söyle ona. İşlerin iyi idaresi insanın kendini unutup sadece başkalarıyla, özellikle de en muhtaç durumdakilerle ilgilenmesini gerektirir; oysa iktidara gelmek için insanların en açgözlüsü olup kendinden başka hiçbir şeyi düşünmemek, en yakın dostlarını bile ezmeye hazır olmak lazım."
-Semerkant / Amin Maalouf
SİNEKLİ BAKKAL / HALİDE EDİP ADIVAR | KİTAP YORUMU
2016 Klasik Kitap Okuma Maratonu (Yerli) >> 3/12 Sinekli Bakkal Yazarı : Halide Edip Adıvar Türü : Yerli Klasik Puanı...
Görünmez Canavalar / Chuck Palahniuk | Kitap Yorum...
Kitap Yorumlarım (80) Aylık Rapor (37) Pazar 6'lısı (20) mimler (18) 2016 Bahar Okuma Şenliği (15) Ne Var Ne Yok? (15) İzleyen Muggle (15) 2016 Klasik Kitap Okuma Maratonu (13) 30 Şarkı Meydan Okuması (13) Diziler (9) #kom2018 (8) 2018 Klasik Kitap Okuma Maratonu (8) K-Drama (7) Filmler (6) Gabriel Garcí­a Márquez (6) 2017 Klasik Kitap Okuma Maratonu (5) EN YEDİ (5) Maratonlar (5) Muggle Postası (5) Yazan Muggle (5) J.R.R Tolkien (4) Neil Gaiman (4) #kom2019 (3) George Orwell (3) Klasikler (3) Muggle'dan Öneriler (3) Okuyan Bir Muggle Olmanın Zorlukları (3) Yakup Kadri Karaosmanoğlu (3) Yazar Muggle (3) Yüzüklerin Efendisi (3) 2017 Popsugar Reading Challenge (2) Bu Ayın Gözdeleri (2) Etkinlikler (2) Yarıyıl Reading Challenge 2017 (2) 2018 Popsugar Reading Challenge (1) 2019 Klasik Kitap Okuma Maratonu (1) Buz ve Ateşin Şarkısı (1) George R.R Martin (1) Keşfettiğim Yazarlar (1) Kim Bu Muggle? (1)