Bulutların İçinde Bir Ülke : Sıkkim | Aklım Fikrim Yollarda
31 Mayıs 2011 Bi Acayip HikayelerHacer Aydın
Hatice ile beraber cennet Darjeling de 2 gün kalıp tuttuğumuz taksiyle Sıkkım’ın başkenti Gangtok’a doğru yola çıkıyoruz.
Teesta Nehri boyunca yeşilin her tonuyla kucaklaşıp Sıkkım’a varıyoruz. Her gördüğüm güzel manzarada şoförü durdurup fotoğraf makineme sarılmam şoförün pek hoşuna gitmiyor ama kendimi tutmakta zorlanıyorum. Bir süre sonra şoför de alışıyor buna, kendiliğinden durmaya başlıyor.
Sıkkım sınırında ILP denen özel izin almak gerekiyor. Bu izin için bir adet fotoğraf, pasaportunuzun ve Hindistan Vizenizin fotokopisi gerekiyor. Bir sorun çıkması olasılığı beni kaygılandırıyor, “ya izin vermezlerse” diye korkuyorum. Ancak tüm korkum boşa çıkıyor. Gayet güler yüzlü görevlilerden 10 gün iznimizi alıyoruz. Üstelik izin için bizden para da almıyorlar. Halbuki geçen sene gidenlerden 30 dolar aldıklarını duymuştum. Elbette bu duruma hiçbir itirazım olmuyor. İzinde nerelere gidebileceğimiz yazılı, serbestçe her yeri dolaşmak mümkün değil.
Toplam 4 saatlik bir yolculuktan sonra başşehir Gangtok’a geliyoruz. Dağların tepesinde bir yerleşim yeri. Onun da tepesinde sürekli bulutlar var. Yine her zaman olduğu gibi bizi yağmur karşılıyor. Buranın insanlarının şanslı olduğunu düşünmeden edemiyorum; gözlerimin önünde müthiş bir doğa var!
Gangtok oldukça “modern” bir şehir. Bütün markalar bu şehre girmiş. Oteller lüks ve temiz. Şehrin “modernleşmesinin” olağan sonucu olarak burada fiyatlar yüksek. Modernleşmenin nimetlerinden yararlanıp güzel bir otele yerleşiyoruz. Otelimizin sahibi Pasat cana yakın bir Tibetli. Bize bayağı güzel bir indirim yapıp güzel bir oda veriyor..
Akşam MC Market denilen buranın meşhur caddesine gidiyoruz. Bütün ünlü markaların yer aldığı mağazaları, restoranları ve sokak müzisyenleri ile bana Alsancak’ı hissettiriyor. Doğanın içindeyken aklıma hiç gelmeyen İzmir, şehre iner inmez zihnime üşüşüyor. Kültürel imgeler gibi belleğin imgeleri her yerde bizimle…
Ertesi gün şehirdeki görülmesi gereken yerleri ve tabii ki manastırlarını geziyoruz. Ormanların içindeki Ralong Monastry oldukça güzel. En muhteşemi ise Rumtek Dharma Çakra Manastırı. Ben Rumtek’i sadece manastır sanıyordum, halbuki içinde sevimli “guest house”ların da olduğu küçük huzurlu bir köymüş.
Rumtek Manastırı şu an Kuzey Hindistan’da Himachal Pradesh eyaletinin Dharamsala şehrinde yaşayan H.H. 17. Karmapa Trinley Thaye Dorje’ye bağlı. Kargyud-pa mezhebine ait bu manastırda Sıkkım’dan, Hindistan’ın değişik yerlerinden, Bhutan ve Tibet’ten gelen rahipler oldukça zorlu geçen 9 yıllık eğitimlerini alıp sonra bu mezhebe bağlı manastırlara dağılıyorlarmış.
Rumtek’e aldığımız özel izin ve pasaportla giriliyor. Manastır kısmında olağanüstü bir güvenlik oluşturmuşlar. Manastırda kocaman bir altın “stupa” ve paha biçilmez bir sürü sanat eseri var. Bina o çok sevdiğim Tibet mimarisinin güzel örneklerinden biri. Monkların pujalarını izleyip istemeye istemeye ayrılıyoruz. Manastırların içinde dolaşırken hep bir filmin içindeymişim gibi oluyorum. Kırmızı örtülerini savurarak salınan monkları hep sevdim. Kendi istekleriyle birçok dünyevi zevkten elini eteğini çeken bu insanlara saygıyla bakıyorum.
Geçen sene bir ay kaldığım manastırda yaşamlarını görünce kendi doymak bilmez tüketiciliğimden utanmıştım. Çözemediğim pek çok sorunun cevabını onların yaşantısına bakarak cevapladım. Artık daha sabırlıyım, daha az tüketiyorum. Bütün canlılara daha sevecen davranıyorum.
Gangtok’ta da yağmur var. Bulutlardan hiçbir yer görünmüyor. Durmadan yağıyor. Gideceğimiz bazı yerlerin yolları yağmurdan dolayı kapanmış. Bazı yerlere de izin yok. Çin sınırındaki Nathula köyüne gideceğiz fakat izinde problem çıkıyor. Orası ve birkaç yer için aldığımız iznin dışında başka bir izin daha gerekiyor.
Biz de, Namchi denen bir şehre gitmeye karar veriyoruz. Yollarda fotoğraf çekimleri için ara sıra durunca 5 saat süren inanılmaz güzel bir yolculuktan sonra Namchi’ye varıyoruz.
Namhci’ye girerken görevli “Buraya gelen ilk Türksünüz” dedi. Nedense bu bir an beni mutlu etti. Hemen Nasuh Mahruki’nin kitabını anımsadım. Galiba görevli beni mutlu etmek istedi ve bir an bile olsa bunu başardı.
Dağların içinde Sandrupse isimli bir meditasyon merkezi ve manastır var; kocaman mı kocaman da bir Buda heykeli. Ayrıca dev Şiva heykelinin olduğu Solophok (Char Dham) isimli Hindu Tapınağı da anılmayı hak ediyor. Bir de meşhur Hindi Gurusu Sai Baba’nın yeri var. Söylediklerine göre burada doğmuş.
Dönüş yolculuğumuzda 4 saat sürüyor. Yağmurdan dolayı gezimiz kısa sürdü. Çünkü yağmur ve yollar berbat. Sabah normal geçtiğimiz yol akşamüzeri heyelandan kapanmış oluyor. Ormanların her yanı şelale… Her daim başı dumanlı nazlı dağları bize görünmedi burada da. O kadar yağmur yağıyor ki hiçbir yeri görmek mümkün değil.
Ayrılık vakti… Siliguri’den trene binip Kalküta’ya gidiyoruz. Bu yazıyı da etrafımda onlarca hamam böceğinin olduğu “first class” trende yazıyorum. Etrafımızda uçsuz bucaksız pirinç tarlaları ve sular eşliğinde (hamam böceklerini de unutmayalım) ilerliyoruz.
Doğanın güzellik konusunda bunca cömert davrandığı bu ülkeden ayrılmak insanı hüzünlendiriyor. Üstelik yağmur nedeniyle bu güzelliğin çok az bir kısmını görme şansını yakalamak canımı sıkıyor. İzmir’den Sıkkım’a uzanan bu uzun yolculuktan bana kalan tamamlanmamışlık hissi. Her ne kadar bunun sorumlusu olarak yağmuru göstersem de aslında hüznün nedeni doğanın cennete dönüştüğü böyle bir yerden ayrılmak zorunda olmak… Ama biliyorum ki eninde sonunda burayı tamamlayacağım.
DSCF1826 DSCF1827 DSCF1841 DSCF1864 DSCF1878 DSCF1879 DSCF1887 DSCF1892 DSCF1900 DSCF1919 DSCF1920 DSCF1950 DSCF1965 DSCF1971 DSCF2195 DSCF2196 DSCF1997 DSCF2008 DSCF2016 DSCF2027 DSCF2028 DSCF2029 DSCF2030 DSCF2057 DSCF2063 DSCF2069 DSCF2084 DSCF2085 DSCF2100 DSCF2106 DSCF2098 DSCF2127 DSCF2118 DSCF2144 DSCF2135 DSCF2169 DSCF2171 DSCF2154