Hikaye: Aynayla Sohbet - Gabriel Garcia Marquez » Cafrande Kültür & Sanat
(Derinlerdeyse gülümsemeye devam ediyordu). Yirmi dakika sonra defterlerimin başında olabilmek için tıraş olmam lazım Banyo sekiz çabuk yapınca beş kahvaltı yedi. Sosisler bayatlamış bozulmuş Mabel’in bakkal dükkanı salamlar sosisler vidalar ilaçlar içkiler burası tıpkı bir şey kutusu gibi ama şimdi sözcüğü unuttum Salı günleri otobüs yedi dakika gecikir. Pendora. Hayır, Peldora. Böyle değildi. Toplamda yarım saat. Vakit yok. Sözcüğü unuttum, her şeyin içinde olduğu bir kutu işte. Pedora. Pe ile başlıyor.
Gülümsedi. (Gülümsedi.) Dil çıkardı kendi kendine. (Dil çıkardı gerçek haline.) Aynadakinin dili, sarı bir tabakayla kaplıydı, “Miden bu aralar rahatsız,” diye teşhis koydu (konuşmadan gülümseyerek) sırıtarak. Yeniden gülümsedi. (Yeniden gülümsedi.) Ama bu kez yansımadaki gülümsemede aptal, yapay ve sahte bir hava sezdi. Sağ (sol) eliyle saçını düzeltti (saçını düzeltti) ve hemen çekingen bakışına karşılık verdi (ve gözden kayboldu) . Aptal bir çocuk gibi aynanın karşısına geçip ağzını yüzünü oynatmak tuhafına gitmişti. Yine de herkesin ayna karşısında benzer hareketlerde bulunduğunu düşündü ve kızgınlığı daha da arttı, çünkü herkes aptalsa kendisi de onlardan aşağı kalmıyordu. Sekiz on yedi.
Sabun ve fırçayla temas etmenin getirdiği rahatlık kaygılarını bir an için unutmasını sağlamıştı. Sabun köpüğü yüzünde, damarlarının oluşturduğu ağın üstünde geziniyor ve yaşamsal makinesinin işleyişini kolaylaştırıyordu. Böyle normale dönmüş haldeyken sabunlaşmış beyninde Mabel’in bakkalını karşılaştırmak istediği sözcüğü daha rahat bulabileceğini düşündü. Peldora. Mabel’in çömlekçisi. Paldora. Şarküterisi veya ilaç deposu. Veya hepsi tek seferde: Pendora.
Henüz usturayı silkeleyip temizlemeye bile fırsat bulamamışken mutfakta pişen ve yahninin ağır ve yağlı kokusunu taşıyan bir buhar bulutu banyoya doldu. Dilinin altındaki titreşimi hissetti, yağlı etin insanı dinçleştiren lezzetini aklına getirince ağzı hemencecik sulanıvermişti. Böbrek yahnisi. Mabel’in sabıkalı dükkanında nihayet bir şeyler değişmişti. Pendora. Bu da değildi. Salçayla pişen sakatatın çıkardığı ses, aslında önceki gece duymuş olduğu, pencereyi çekiç gibi döven yağmurun sesiyle birlikte kulağında çınladı. Dolayısıyla galoşlarını ve yağmurluğunu giyinmeyi unutmamalıydı. Salçalı böbrek. Şüphe yoktu.
Gözlerini açtı ve gülümsedi (gülümsedi). Artık hiçbir şeyi umursamıyordu. Mabel’in bakkal dükkanı Pandora’nın kutusundan farksız!
Kategoriler Edebiyat Etiketler Aynayla Sohbet, EDEBİYAT, Gabriel Garcia Marquez, Gabriel Garcia Marquez yazıları, Hikaye, Marquez öyküleri Yazı dolaşımı