Bazı kimseler, “Hz. Ali Efendimiz (ra.), Müslümanların birlik ve beraberliğini dikkate alarak, kendi hakkını bilerek feda etti.” diyorlar.
O zaman şöyle düşünmek lâzım gelmez mi: Hz. Ali Efendimiz İslâm’ın birlik ve dirliğini bu derece düşündüğü hâlde, biz hangi akılla onun yolunu terk ederek çekişme ve ayrılık yolunu açıyoruz?!. Müslümanların birlik ve beraberliğe en çok muhtaç oldukları bu zamanda, 1.400 sene önce geçmiş birtakım hâdiseleri gündeme getirip, Müslümanları birbirlerine düşürmeye çalışmak hangi akıl iledir ve bunda hangi maslahat ve fayda vardır?
Resulüllah Efendimiz (asm.)’in, ahirete teşrifleri üzerine, sahabe-i kirâm, ümmet-i Muhammed’in birlik ve beraberliğinin muhafazasını göz önüne alarak, hemen halife seçimine teşebbüs etmişler ve daha. Peygamber Efendimiz (asm.) kabrine konulmadan bu seçimi gerçekleştirerek Hz. Ebu Bekir’i (ra.) ittifakla hilâfet makamına getirmişlerdir. Hz. Ali Efendimiz (ra.) dahil, umum ashap kendisine biat etmiştir.
Şu da var ki: Hz. Ali’nin, Peygamber Efendimiz (asm.)'in karabet cihetiyle en yakını olmasına rağmen, hilâfette en sona kalmasında, kaderin hikmetli bir tanzimi vardır. Şöyle ki: