“Akademisyen, altyapısı sağlam, bilimsel ahlak sahibi olan kişidir”
ABD’de doğdum. İlkokula Ankara Teğmen Kalmaz İlkokulunda başladım. İlkokulun son iki yılını ve ortaokulun bir bölümünü babamın misafir öğretim üyesi olarak görev yaptığı Miami, Florida’da okudum. Ortaöğrenimimi TED Ankara Kolejinde tamamladım. Bir yıl ODTÜ Kimya Mühendisliğinde okuduktan sonra yine üniversite sınavına girerek AÜ Tıp Fakültesini kazandım. 1993 yılında AÜTF Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalında uzmanlığımı aldım ve 1999 yılında aynı bölümde doçent oldum. Uzman olduktan sonra anesteziyolojinin yan dalı olan algoloji de ilgi alanım içindeydi. 2006 yılında profesör olmaya hak kazandım. Aynı yıl içinde part-time olarak çalışmaya başladım. Anestezinin yanı sıra ağrı tedavisi ile uğraşmaktayım.
Aslında çok da bilinçli verilmiş bir karar değildi. Lise yıllarımda meslek seçimi konusunda pek fazla bilgilendirildiğimizi düşünmüyorum. Babamın ve ağabeyimin doktor olması benim de doğal olarak doktorluğa yakınlaşmama neden olmuştur. Yaşamımın bazı dönemlerinde doktor olduğuma pişman oldum. Genelde memnunum diyebilirim.
Türkiye’deki sağlık politikasından kimsenin hoşnut olduğunu sanmıyorum. Sağlık sistemine ayrılan bütçe yetersiz olduğu sürece verilen hizmet de yetersiz olacaktır. Bunun faturası da maalesef doktorlara çıkarılmaktadır. Bu nedenle Türkiye’de doktor olmanın genelde zor olduğunu düşünüyorum.
Akademisyen, altyapısı sağlam, bilimsel ahlak sahibi, bilgisini ve deneyimlerini paylaşabilen ve örnek olabilen kişidir. Ancak akademisyenler de devlet memuru oldukları için maaşları kanunla belirleniyor ve özendiren bir düzenleme olmadığı için akademik performansın sürekliliği sağlanamıyor. İyi akademik performansın mutlaka ek getirisi olmalı diye düşünüyorum. Sanırım yeni kurulan bazı özel üniversitelerde teşvik sistemleri daha iyi kurulmuş. ABD’de her yıl akademik faaliyetlerinizi belli bir düzeyde tutmazsanız (belli sayıda yayın, yıllık kongre katılımları, kongre bildirileri) işinizi kaybedersiniz. Performansınız yüksekse yerinizi garantiler ve zam alırsınız. Türkiye’deki koşullar yan gelip yatmaya çok uygun.
Doktor olarak babamı örnek alıyorum. Hasta ile empati yapamayanların iyi doktor olabileceklerini düşünmüyorum. Bu durum, bütün klinik branşlar için geçerli bence. Branşımla ilgili olarak herhâlde her hocamdan bir şeyleri örnek almışımdır.
Gerçek bir sağlık reformu görebilecek miyiz merak ediyorum.
Anestezi ihtisasımın 1,5 yılını Londra’da St. Thomas Hastanesinde yaptım. Bu süre içinde kalp cerrahisi ağırlıklı olmak üzere tüm cerrahi bölümlerde çalıştım. Uzmanlık tezimi de orada yaptım.
Londra’da çalışmak isterdim.
10’u yurt dışı olmak üzere toplam 30 kadar yayınım var.
Ankara Üniversitesi bence Türkiye’deki en köklü ve altyapısı sağlam olan kurumlardan biri. Bilimsel teşvik sisteminin daha iyi olabileceği kanısındayım.
YÖK, yüksek öğretim sisteminde merkezi bir düzen sağlamak üzere kurulmuştur. Bu düzeni sağlarken aynı zamanda üniversitelerin özerkliklerinin de korunması önemlidir. Bu nedenle çok duyarlı ve objektif olmak gerekli. YÖK başkanının siyasi kimliği öne çıkmamalı ve iktidarların adamı olmamalıdır. Seçilirsem düşünürüm neleri değiştireceğimi.
Anesteziyoloji zaten yeterince stresli bir branş. Çalışma ortamı da huzursuz olursa hiç çekilmez olurdu herhalde. Bölümümüzde her zaman uyum, hoşgörü ve dayanışma olmuştur.
Unvan olarak evet ama asıl profesör olduktan sonra yapılması gerekenler konusunda hedefime ulaşabildiğimi düşünmüyorum.
Asistanlığımın ilk yıllarıydı. Bir sonraki gün ameliyat olacak hastaların vizitini yapıyordum. Bir kadın hastaya herhangi bir alerjisi olup olmadığını sordum. Yalnızca anestezide kullanılan süksinilkolin adlı ilaca karşı alerjisi olduğunu söyledi. Bu ilaç kasları felç ederek solunumu durduran bir ilaçtır. Ancak hastanın hikayesine baktığımda daha önce ameliyat olmadığını gördüm. Alerjisini nasıl anladığını sorduğumda sırt ve bel ağrısı nedeniyle eczaneye gittiğini ve bir kas gevşetici yaptırmak istediğini ve kalfanın da ona kalçadan bu ilacı yaptığını söyledi. Bu ilaç damardan yapılmış olsaydı hasta ölebilirdi.
Oldukça özen gösterdiğimi düşünüyorum.
Uzun bir süre çalmaya ara verdiğim piyanoya tekrar başladım. Meliha Yılmaz Doğal Hayatı Koruma Vakfının kurucu üyesiyim. Haftada 3 gün spor yapıyorum.
Herkes gibi benim de oldu. Ancak artık keşke sözünü pek kullanmıyorum. Yaşadığımız, deneyimlediğimiz birçok olay bize olumlu bir şeyler de katıyor.
Son 1,5 yıldır evime çok daha fazla zaman ayırabiliyorum.