Gerçek Şey: Ford'un Dearborn Geliştirme Merkezi - Arabalar - 2019
Bu yazı, Ford'un ileri düzey sanal gerçeklik tasarım laboratuarlarında perde arkasına giren Detroit Goes Digital'in devam eden serimizin bir parçasıdır .
Eski zamanlayıcılar, yer değiştirmenin yerini almadığını söylüyor. 3.5 litrelik, 365 beygir gücündeki Toros SHO, tacizcilere hitap eden gözyaşlarını yitirirken, Ford asfaltta kauçuğun dijital yedeklemesini gerçekten bulamadı. Ford mühendisleri, Ar-Ge laboratuvarlarının hemen bitişiğindeki Dearborn Geliştirme Merkezi'nde, yıllar boyu dijital olarak ürettikleri yarattıkları bir araya gelerek nasıl bir performans sergilediklerini görebiliyorlar.
Henry Ford'un günlerinde küçük bir havalimanı olan şirket, 2006 yılında 365 kilometrelik araziyi, 2.5 mil yüksek hızlı pisti, 2.6 kilometrelik dalgalı düşük hızlı kaldırım, 0, 8 mil uzunluğundaki ve her çeşidi bunlar arasında: taşıtlar, ideal olmayan çekiş gücü ile nasıl performans gösterdiğini test etmek için çakıl, demiryolu geçişleri, bordürler, baş döndürücü fren tepeleri ve 12 dönümlük bir ıslak ped.
Ford, Romeo, Michigan ve Phoenix, Arizona'nın dışında çok daha büyük bir zemine sahip olmasına rağmen, Dearborn tesisinin yakınlığı, mühendislerin kendi yaratıkları ile tam anlamıyla kendi arka bahçelerinde tinker etmelerine izin vererek geliştirme sürecini hızlandırıyor.
Örneğin, Ford'un eller serbest park yardım programının ardındaki beyinler, ilk olarak içeri çekildi, ellerini direksiyondan aldı ve programlamayı sınava soktu. En son Ford Fiesta'nın deniz bacaklarını kıvrımlarda süspansiyon ayarlı olarak alması. Ve şanslı bir test pilotunun bir serseri pedin etrafında Mustang'ları fırlattığı yer.
Ayrıca herhangi bir çizim tahtasına (sanal ya da başka türlü) rüzgar gürültüsü ve titreşim gibi görünmeyen sorunları düzeltmek için son şans.
Bundan sonra, gün batımına, üretime ve Detroit'li yavruların yepyeni bir çöpü için showroom'a.
Undriven Sürüş: Ford'un CAVE Çevre ve Programlanabilir Araç Modeli