iyi turks: Bir Çocuğun Anıları Geleceğinin Mimarıdır.
Bir çocuk, yaşadığı olumsuz bir durum ne olursa olsun ebeveynleri tarafından yeterince kabul gördüğünü ve sevildiğini hissedemezse, bazı anılarla baş etmekte zorlanır.
Bu zorlanma hali de kendini bir davranış problemi olarak gösterir. Böyle bir durumda çocuk, dışarda çok saldırgan veya çok içe kapanık olabilir. Aslında buna sebep olan, iç dünyasında anlamlandıramadığı ve nasıl işleyeceğini bilemediği duygulardır çünkü çocuktaki bir zorluk durumu öyle bir anda, ortada hiçbir sebep yokken çıkmaz. Bunun mutlaka "bir öncesi" vardır ve bu önce, tahmin edilenden çok daha eskilere dayanıyor olabilir.
Bu konuda belki de en zorlayıcı kısım, anne-baba olma haliyle başlıyor çünkü nasıl bir ebeveyn olacağımızı da sahip olduğumuz anılar belirliyor. Bize nasıl bir annelik, babalık yapılmıştı, ne yaşamış, ne hissetmiştik? İçinde büyüdüğümüz aile ortamında değer gördüğümüzü, sevildiğimizi, bize açılan bir alan olduğunu mu deneyimledik yoksa dayatılan bir program dâhilinde çok da fikrimiz sorulmadan bize verilen o dar yaşam alanında mı var olduk?
Bu soruların cevapları, sahip olduğumuz anıları, dolayısıyla nasıl bir ebeveyn olacağımıza dair içimize aldığımız ilk parçaları oluşturuyor. Yaşadıklarımız, bir süre sonra yaşattıklarımıza dönüşüyor. Bu biraz örtük, biraz da açık hafızamızın eseri oluyor belki ama sonuçta aynı hikâyeyi tekrarlayıp duruyoruz.
Mesela babasının annesine uyguladığı şiddete şahit olarak, babasının öfkesiyle baş etmekte zorlanarak büyüyen bir kız çocuğu, yetişkin olduğunda öfke problemi olan bir adamla evlendiğinde çocuklarının da benzer bir hikâyenin parçası olduğunu görebiliyor.
Peki, bu durum yaşanır ve biter mi? Geriye dönmek, bazı parçaları yeniden düzenlemek mümkün değil mi? Elbette mümkün. Hatta mümkün olmayan şey; bir çocuğun olumsuz anılara sahip olmadan büyümesidir diyebiliriz.
Mutlaka içinde kayıpların, acıların, eksiklerin olduğu hatıralarımız olur fakat anne-baba-çocuk arasındaki bağ, bu anıların etkilerini onarmayı, işleyebilmeyi ve yeniden düzenlemeyi de mümkün kılar. Çocuktaki bu kapasiteyi arttıran en temel faktör de duygusunun üstünün örtülmesi değil, duygularını ifade edebilmesi ve anlaşıldığını hissetmesidir.