belki şehre bir film gelir: 2018
bir deliler evi. içinde doktorlar ve hastalar birlikte yaşıyor. doktor laing ruhsal hastalara ilaç verilmesine şiddetle karşı olan, onların dinlenmesini isteyen ve istediklerinin verilmesini isteyen sıra dışı bir doktordur. bu ev öyle bir ev ki ; öncelikle ve tabi ki ayfer tunç'un bir deliler evinin yalan yanlış anlatılan kısa tarihi'ni çağrıştırdı hemen bana.
bu ev diyordum; içindeki hastaların bazen doktor, doktorların da hasta olduğu garip bir ev. güvercini frank'e şiir okuyan jim, kendini isa mesih sanan raymond, yüksek rahibe maria, beş yılda sıfırdan bir milyona ve oradan geriye doğru, milyondan sıfıra sayan john'un olduğu evlere şenlik bir ev.
hakkında hiç bir fikrim yokken dvd dükkanında sırf kapağına bakarak aldığım bu 'değişik' filmi sevdim. hiç sıkılmadan izledim. izledikten sonra baktım. iskoç psikiyatrist ronald david laing'in hayatından bir kesitmiş. böyle olunca tabi gerçeğine uydurmak gibi bir sorunumuz çıkıyor. bu da filmde kopukluklara yol açıyor. lakin yine de sıra dışı bir filmdi benim için.
Gönderen mithad selim zaman: 15:55
korkma. ada çok gürültülü. sesler ve tatlı esintiler hoşuna gider, incitmez. bazen binlerce enstrüman, bazen sesler kulağımda vızıldar.
dostlar, romalılar, yurttaşlar hele bi'dinleyin!
asla iyi bir film anlatıcısı olamadım. film yazıcısı da değilim. lakin bu filmi olabildiğince güzel , mümkün olduğunca afili anlatmak istiyorum. izlemeyen kalmasın istiyorum. çünkü ve zira ben çok sevdim.
eminim dönem filmlerini sevenler çok sevecek.
romantik filmleri sevenler de sevecek.
inancım odur ki; dram filmlerini sevenler de sevecek.
hele hele kitap kulubü grupları bu filmi baş tacı yapacaklardır.
hikayemiz 2.dünya savaşının hemen ertesinde ingiltere'de küçük bir adada geçmektedir. savaş romanı yazarımız juliet hanım yeni roman hazırlıkları yaparken talih kuşu guernsey isimli küçük bir adadan gelir. savaş zamanı biraz da mecburiyetten kitap kulubü kuran ekibin bir üyesi hanım yazarımıza naif bir mektup yazar. sonra olaylar nasıl güzel gelişir, nasıl ince ince içinize işler, ruhunuza yayılır. izleyin ve görün.
lily james kızımız rolünün hakkın vermiş. sanki bu rolü ondan başkası oynasa sakil duracakmış. özel bir terziye, özenle diktirilmiş elbisenin bedenine cuk oturması gibi bu rol de ona çok yakışmış. çok.
sevimsiz nişanlısı mark efendi de şımarık, herkesi paramla döverim züppeliğini çok iyi sergilemiş. yalan yok şimdi. ama işte elin domuz yetiştiricisi böyle alır kızı elinden mark efendi! - ay spoylır oldu değil mi? canı cehenneme en güzel yerini söylemedim ki. finali çok güzeldi. ve ben çok güldüm. ama muzip ve sinsice değil. keyiflice. ve sevdim de.
bu film için daha ne söyleyebilirim ki, adada yaşama isteğimi daha da harlandıran (hatta mümkünse guernsey adası), sonunda ve filmin içinde bir çok yerde gülümseten, bazen hüzünlendiren ve bir sahnesinde neredeyse ağlatan (evet yalan değil yönetmen azıcık daha sıkıştırsaymış oyuncuları salya sümük ağlardım) bittiğinde yüzümde şapşal bir gülümseme hissettiğim (leon'cular alınmasın ama) hoş bir sevgi filmi.
olayları şili'nin başkenti santiago'da gelişen bir ispanyol masalı.
ağır ağır, ilmek ilmek içinize işliyor film. dedim ya masal tadında. küçük, önemsiz gibi görünen harika detaylar. görüntüler. bazı hüzünlendirip bazı neşelendiren anlar. misal; sağır sandığınız kızın (victoria) sokak çalgıcılarının müziği eşliğinde kent meydanında dansı, angel'in mecnun gibi sokaklarda atla dolaşması.
aslında sıradan başlayıp muhteşem devam edip hüzünlü biten film el baile de la victoria.
naif de bir film. biraz uzun sürüyor. ama izlediğinize değiyor. ispanyolların zaten kötü film yaptığını daha görmedim.
Gönderen mithad selim zaman: 18:04
- küçükken hayatı bir filmmiş gibi hayal ederdim. istediğin zaman durdurup geri sarabileceğin bir film. ve yeniden başlayabileceğin. canın nerden isterse...
ağır bir sırp filmi! tam bir dramatoloji. oğlunun ameliyat parası için cinayet teklif edilen adamın çaresizliği, bir ailenin adım adım dağılışı ve derin iç hesaplaşmalar..
pek fazla sürpriz yok. aksiyon yok. ama ve yine de oturup sakin sakin izliyorsunuz. böyle ağır ve kasvetli filmleri normalde sevmem. lakin bu filmi beğendim. derdini sevdim. görsellerini sevdim. kırmızı yeşil sarı ışıkta bir türlü gitmeyen arabayı sevdim. kağıt uçağın döne döne aşağıya inişini sevdim. filmi diyorum, sevdim ben.
Gönderen mithad selim zaman: 15:34
şirin bir japon filmi.
1959 yılında çekilmiş. filme ismini veren ohayô, günaydın demek.
filmin adı gibi kendisi de, konusu da sade. öyle aman aman bir iddiası, mesaj kaygısı yok.
japon kardeşlerimiz karakterleri gibi her türlü gösterişten uzak, yalın bir film çekmişler.
bu "hiç bir şey" vaad etmeyen ama çok şey anlatan sinema güzeli film öyle kolay alıyor ki sizi avucunun içine yerinizden kalkamıyorsunuz.
belki dili ve kültürü japon ama içindekiler evrensel hatta bizden. günlük yaşam içindeki basit, sıradan diyaloglar, olaylar çok tanıdık geliyor. bilhassa bana.
misal filmdeki küçük kardeşlerimiz çok şanslı. evde televizyonları olmadığı için komşularının evinde rahatlıkla izleyebiliyorlar. televizyonun mahallemize ilk geldiği seneleri hatırlıyorum. önce evinde tv olan bir komşumuzun penceresinden izlemek için karşılarındaki bir duvarın üzerine tüneyişimizi. sonra ve kaç defa o duvardan düşüp kafamızı gözümüzü patlattığımızı, ailelerimizin eve tv almak zorunda kalmalarını düşünüp gülüyorum şimdi kendi kendime.
geleneksel japonya'nın, batılılaşma ve tüketim çılgınlığı seline kapıldığı dönemlerde çekirdek bir aile ile bunların etrafındaki bir kaç ev ve insanın ekseninde gelişen gündelik olaylara oldukça naif ve temiz görüntülerle bakmış yönetmenimiz ozu.
"televizyon 100 milyon aptal yaratır" sözüyle de inceden bir selam çakmış bu 'şeytan icadına!'
yalnız japonlar da az dedikoducu değilmiş arkadaş. beni çok şaşırttılar.
ama her şeye rağmen ortamdaki huzur veren sessizlik ve sakinliğe hayran kaldım. keza görüntülerdeki dinginliğe ve geçişlerdeki ustalığa. ozu'nun izlediğim ilk filmiydi bu.
başka filmleri var mı bakacağım birazdan.
uzun lafın kısası; birisi kısaca bu filmi özetle dese ona şöyle derim :
kalamış'tan bir tatlı huzur almak, heybeli'de mehtaba çıkmak neyse ohayô izlemek de odur.
Gönderen mithad selim zaman: 15:35
henüz sezon bir, bölüm beşteyim.
prison break ve lost'tan beri beni böylesine heyecanlandıran ilk dizi.
hem de ispanyol. daha ne isterim.
hemen bitmesin isterim.
azar azar izlerim.
lakin merak da ederim.
ispanya kraliyet darphanesine soymaya kalkışan profesör ve ekibini tutarım elbet. yalan yok şimdi.
ama dedektif raquel'e ayrı sempati beslerim.
hani bir vakit hırsız polis dizimiz vardı. mavi ile çınar.
köşeyi dönsem ölüm. düz gitsem hayat.
şimdi işte bir acayip la casa de papel içindeyim.
sensizlik imkansız diye çığırmak isterim.
lostvari flashbacklerini beğenirim.
profesörün şansını zorlamasına sinirlenirim.
tokyo'ya az biraz sakin ol derim. rio'ya çocuklaşma diye nasihat ederim.
ama en çok moskova'yı severim. berlin'e uyuz olurum.
nairobi'nin tez vakit çocuğuna kavuşmasını dilerim.
oslo ve helsinki'ye çekinserim. denver'a mesafeliyim.
son tahlilde gerilimi, aksiyonu ve dramı ile sarıp sarmalıyor
ne bedel istiyor ne hesap soruyor
bize de oturup bir güzel izlemek düşüyor
ha unutmadan şarkısına da ayrı meftun oldum.
final bölümüyle gelen edit : ciao bella hiç bir vakit böyle hüzünlü olmamıştı.
Gönderen mithad selim zaman: 22:45
- dans edemiyorsam neden yürüyeyim ki?
az önce bitti film. ve izlerken dişlerimi o kadar sıkmışım ki sinirden ağrıdığını şimdi fark ediyorum.
böyle çarpıcı, sarsıcı ve zaman zaman sert bir film mudbound.
biri siyah, öteki beyaz iki aile ekseninde şekilleniyor.
ama ve aslında günümüzde hâlâ şöyle demokratiğiz, böyle insan haklarını savunuyoruz diye ortalıkta uluyan ve insanları katleden amerikan soytarıları ile ekürilerinin yaşatmış olduğu insanlık dışı dramı, insanlığın yüz karası ırkçılığı baz alan müthiş bir film.
görüntüler, hikaye geçişleri, carey mulligan'ın insanın içini ısıtan gülümsemesi ve ışıldayan gözleri, yine jamie rolünde garreth hedlund, florence da mary blige ve hap rolünde rob morgan olağanüstü oyunculuk çıkartmışlar.
çok anlamam bu işlerden ama bir kaç tane oskar ödülü rahatlıkla alacaklar gibi. ki hakları.
Gönderen mithad selim zaman: 21:13
uzun, çok uzun zaman sonra izlediğim ilk kore filmi.
doğrusu bu kadar başarılı bulacağımı sanmıyordum. ilk dakikalardan itibaren içine alıyor film.
gizem, gerilim hiç eksik olmuyor. tempo düşmüyor.
öyle ki cinayet sahnesine kadar çok çok başarılı gidiyor senaryo. ilerleyen her karede beklenmedik ayrı bir detaya rastlıyorsunuz, hangisi gerçek hanisi rüya derken cinayet sahnesinde ritim bozuluyor. filmin kalbi tekliyor.
lakin işe; müthiş senaryo, gerilimi, dramı, gizemi dört dörtlük derken hani neredeyse komediye sıvamışlar cinayet sahnesini. kazarayla olan seri cinayeti ilk kez bir kore filminde görmek de varmış kader de.
oysa bir old boy, bir boş ev kadar sevmiştim filmi. ta ki o sakar cinayet sahnelerine gelince büyü bozuldu.
ha unutmadan, elemanımızın karakol aynasında 20 yaş birden yaşlandığı sahneyi çok sevdim.
bilmiyorum belki de ben çok evham yaptım o kadar başarılı kurguya daha anlamlı, mantıklı bir sahne yakışırdı diye düşündüm.
ama ve yine de 10/7 diyorum helalinden.
Gönderen mithad selim zaman: 22:52
bir yanda yüzüklerin efendisi elijah wood. öte yanda melanie lynskey.
sonuç; eğlencelik, hoş bir kara komedi.
aslına bakılırsa trajikomik bir hikaye. gülüyoruz ağlanacak halimize.
kahramanımız hemşire ruth tam da bunu anlamamaktadır işte.
ulan zaten yaşayıp göreceğimiz üç otuz dünya. sonunda hepimiz toprak olup gideceğiz. bunun için bu kadar bencilliğe, vurdumduymaz olup çevreye ve diğer canlılara zarar vermenin alemi ne? diyor. anlamıyor. anlayamıyor. 'hasta' oluyor.
çift egzostan gökyüzüne salınan zehirler, sokaklara çöp atmalar, gezdirdikleri hayvanların pisliklerini ortada bırakmalar, markette, otoparkta bencilce ve saygısızca davranışlar çıldırtıyor ruth'u. üstüne bir de evi soyulunca. iyice çileden çıkıp süper starımız ajda'ya meydan okuyor.
bu benim dünyam değil diyor.
polis bürokrasisinden bunalıp suçluya haddini kendi bildirmek istiyor. yanına da tuhaf hareketleri olan, ninja komşusunu alıp başlıyor hırsız polis oynamaya.
son tahlilde; güldürürken, ince mesajlar veren, finale yakın tarantino havası estiren ama ve lakin finalde hollywood sendromundan kurtulamayan bir amerikan bağımsızı film.
izlenir. hatta not bile verilir. 7/10.
Gönderen mithad selim zaman: 21:18
o bir ada güzeli. bir birleşik krallık polisiyesi. galler kırsalının hikayesi.
polisiyeleri, mini dizleri ve bbc yapımlarını seviyorsanız. tam yerine denk geldiniz!
pastoral güzellikler, değişik kamera açıları cabası.
ben yaklaşık bir haftadır, akşamları hap niyetine alıyorum. hatta özlenen sevgili gibi bir bölüm daha izlemek için akşamı zor ediyorum. o derece.
polisiyeleri bu kadar çok severken diziye bu denli geç tesadüf etmem. benim ve netflix’in şansızlığı. diziden radyo z sayesinde haberim oldu. iyi ki de oldu.
esas adamımız baş müfettiş tom mathias; geleneği bozmuyor. benzeri karakterler gibi işinde çok başarılı ama evinde başarısız. tabi geçerli nedeni var. hayat, kader, şans. artık adına ne derseniz. ruhu incinmiş, yüzü melankoli satan, geçmişinden kaçan, bir tutunamayan o. elinde bir tek, en iyi bildiği ve yaptığı işi kalmış. hayata da bununla tutunmaya çalışıyor. çalışkan, zeki, pratik, vicdanlı, uykusuz, kontrolsüz, agresif, kendinden kaçak bir birey.
mared rhys; üç kişilik yardımcı ekibin en yeteneklisi. mathias'ın 1.yardımcısı. ve bölgeyi iyi tanıyan biri! hal ve tavrından o'nun da bir hayat kırgınlığı olduğunu seziyoruz. fakat şimdiye dek izlediğimiz toplam 2 sezon 6 bölümdür ne olduğu ortaya çıkmadı. kızıyla yaşıyor. arada anne ve babasını görüyoruz. hırslı, duygulu, vicdanlı. dürüst. gerçekçi. kuralcı.
ekibin patronu var bir de. brain prosser; beyaz saçı ve beyaz gömleği ile arz-ı endam ediyor genelde. ekipteki herkes gibi o'nun da suratı pek gülmüyor. hatta mathias ile suratsızlıkta yarışıyorlar.
öte yandan, her bölüm bir cinayet çözülüyor. ama ben bu adamı çözemedim arkadaş. senarist yahut yönetmen de özellikle bunu istiyor sanırım. haneke gibi sinir uçlarımızla oynuyor. adam her an bir bomba patlatacak gibi yahut geçmişindeki büyük bir günahı saklar gibi bakıyor.
kokusunun çıkması an meselesi.
Gönderen mithad selim zaman: 21:56