otuz ve dokuz
"Ben zaten seni seviyorum ki," dedi Gizem.
Ulan bunu duymak için 2. sınıftan beri bekliyordum ben. Eğer Gizem 1. sınıftan itibaren bizimle birlikte olsaydı, 1. sınıftan beri de beklerdim. Ben Gizem'i hep beklerdim zaten. O yeter ki sonunda gelecek olsundu. Ben onu teneffüs zamanı kantinde de beklerdim, okul çıkışı servisinin önünde de. Ben Gizem için sabahın köründe kalkar, okul bahçesinde Andımız okunurken en ön sırada durabilsin diye acele acele gidip yer de kapardım onun için kızların arasında. Burun kıvırmayacağını bilsem, bir kenarından ısırdığım simidi komple verirdim de Gizem'e. Ah, ben nereden bileydim iğreneceğini, ah, ben nasıl akıl edememiştim de ısırmıştım pis ağzımla o nimeti aptal gibi, ah, bu ne cüretti, ah, ben kimdim be! Ben kimdim mi? Nasıl kimdim ben ya? Ben Gizem'i sıkıştırıp zorla yanağından öptü diye İbrahim'i döveyim derken dayağımı yiyen çocuktum. Ben, İbrahim piçi silgisini bilerek yere attıktan sonra onu arka sırada oturan Gizem'in eteğinin altına bakmak için yere yere yapışarak almaya çalışırken olayın gerçek yüzünü Gizem'e ispikleyen istihbaratçıydım. Ben ilk öyküsünü Gizem için yazan sanatçı adayıydım. Ulan ben ne güzel bir aşıktım, ulan ben çok güzeldim be!
Ertesi gün Gizem, "seni kandırdım ki geri zekalı, ben aslında İbrahim'i seviyorum," dediğinde, yüreğime patlayıp ölsün de tekrar doğsun diye izin verecek kadar güzel bir oğlandım ben. Ben Gizem olsam, karşıma geçip beni ağlatsam, göz yaşlarıma aşık olurdum be!
aşk aşk acısı gizem ibrahim 28.9.15