18 Mart 1915 sabahı İngiliz ve Fransız gemilerinden müteşekkil düşman donanması Çanakkale boğazına girdi. Burasını kolayca geçip İstanbul’a gideceklerini düşünüyorlardı. Bu suretle Osmanlı İmparatorluğu teslim olacaktı. Öndeki zırhlılar, boğazın Anadolu ve Rumeli yakalarındaki Osmanlı tabyalarını seri ateşli ve uzun menzilli ağır toplarıyla döğmeye başladıkları sırada, düşman filosunun diğer gemileri de hücuma geçtiler. Saat 14.00’de bombardıman müthiş bir hal aldı. Sahil kasabaları ateş içinde kalmıştı. Osmanlı tabyaları kısa menzilli toplara sahip ve cephaneleri sıınırlı olduğundan düşmanın gemilerinin iyice yaklaşmalarını bekledikten sonra mukabil ateşe başladı. Fakat bu pek tesirli olmadığı gibi, düşman bombardımanının sabit hedefler üzerine yoğunlaşması na da sebep oldu. Nereden bir ateş açılsa gemiler hemen namlularını oraya çeviriyor ve ölüm kusuyorlardı. İngilizlerin meşhur Queen Elizabeth zırhlısı kendisine hedef olarak Rumeli yaka sındaki Mecidiye tabyasını seçmişti. Bu yüzden düşmanın kudurmuş toplarına mukabele etmek şöyle dursun, tabyada top başında kalmak bile mümkün değildi. Takım kumanda nı Fahri Bey, “sığınağa gir” emrini vermişti ki, batarya cephaneliğine bir mermi isabet etti. Topçu erlerinden Edremitli Mehmed oğlu Seyit, kendisine gelip de gözlerini açtığın da, arkadaşı Niğdeli Ali’yi başında bekler buldu. Ne olup bittiğini sorunca, cephaneliğin infilak ettiğini, 14 şehid ve 24 yaralı verdiklerini, yaralıların sargı yerine taşındıklarını ve tabyada yalnız iksinin kaldığını öğrendi. Bundan sonrasını Edremitli Seyit’ten dinleyelim:“Deli gibi olmştum. Ayağa kalktım. Gözlerimi şehid arkadaşlarımın üzerinden ayı ramıyordum. Bazılarının bedeninden kopmuş el ayak parçalarına baktıkça tüylerim diken diken olup, hırsımdan zangır zangırt titremeğe başladım. Denize doğru bir baktım, hınzır gavurlar ateş yağdıra yağdıra hâlâ ilerliyorlardı. Toplara baktım, bizim top meydanda. Öteki iki top toprağa gömülmüş. Bizim topun mataforası (mermiyi kaldıran vinç) kopmuş Sonra o topun yanındaki gülleleri gördüm. Onlara bakarken o iri gülleler bana ufacık ufa cık birer oyuncak gibi gelmeğe başladı. Ali’ye seslendim; “Ali, çabuk yetiş, bana yardım et” dedim ve yürüdüm güllelere doğru. Ali benim ne yapmak istediğimi anlamıştı. “Ne yardımı Koca Seyit? Delirdin mi sen, kaç okkadır onlar bilir misin? Tam 215 okka (275 kilo) İki kişinin harcı mı onları namluya koymak?” dedi. Lâkin benim gözüm kızmıştı bir kere. Belki de Allah, “Yüklen Seyit, gücün kuvvetin bende” diyordu. Ali’ye; “Ali, bu acılara dayanılır mı? Bana çok dokundu bu ya... Hani benim teğmenim, hani benim Mehmed çavuşum, hani benim Konyalı Ömer’im, hani 36 arkadaşım, neredeler onlar?” dedim ve Besmele çekip “Yâ Allah” deyip bir karakcak ettim güllenin birisini, amma havaya kaldır mışım. Ali bunu görünce “Yaşa Koca Seyit” dedi ve koşa koşa yanıma geldi. Namlunun içi ne mermiyi sürerken yardım etti gayrı. İyice yerleştirdik gülleyi namluya. Önde giden geminin birisine nişan aldım. “Ali, dedim, sen öndeki gemiye iyi bak” sonra da “Yâ Allah” deyip de bir ocakladım ona. Ali hemen “Vurdun Koca Seyit” diye bağıra düştü. Ben, “Sahi mi Ali, deme” deyip inanmıya inanmıya gözlerini o tarafa kaydırdım. Geminin olduğu yer de bir duman yayılıverdi. Biraz sonra duman dağılınca bir de gördük ki, gemi yanlamış, içinde bir telaş, bir tarafını su gömmeğe başlamış bile.”Edremitli Koca Seyit, tek başına ateşlediği top ile tek atışta tam isabet kaydede rek, İngilizlerin Ocean zırhlısını sulara gömdü. O günün akşamı düşman donanması ağır zayiat vererek Boğaz’ı terkettikten sonra Çanakkale Müstahkem Mevki Kumandanı Cevad Paşa, gazileri tebrik için tabyalara geldi. Koca Seyit’in akıllara durgunluk veren başarısını duymuştu. Mecidiye tabyasına gelince ilk önce bu kahramanı görmek istedi. Yine Koca Seyit’in ağzından dinleyelim:“Akşam geç vakit Cevad Paşa geldi yanımıza. Hem şehidler için gözyaşı döktü, em de benim yanaklarımdan öptü. Bir de onbaşılık nişanı getirmiş, onu da kendi elleriyle koluma taktı ve “söyle oğlum, mükafat olarak başka ne istersin?” dedi. Ben “Sağol Paşa baba, mükafatımı verdiniz, başka bir şey istemem” dedim. Cevad Paşa “Olmaz oğlum, se nin hizmetin çok büyük, iste daha bir şeyler” diye ısrar edince bu defa ben “Çift tayın ve rirseniz memnun olurum” dedim. Paşa “Ne demek oğlum, sana çift değil, beş tayın bile azdır. Hemen bu günden itibaren verilsin” dedi. Birkaç gün çift tatın yedim, fakat herke se tek tayın verilirken çift tayın boğazımdan geçmedi, sonra kumandanlarıma söyledim tek tayın verin diye, tekrar tek tayın yemeye başladım.”Seyit Onbaşı, Çanakkale Savaşından sonra Millî Mücadeleye de katıldı. Büyük Taarruzun üçüncü günü 28 Ağustos 1922’de yaralandı ve terhis oldu. 10 sene askerlikten sonra doğduğu yer olan Edremit’in Çamlık köyüne döndü ve kahramanlara yakışır bir tevazu içinde sade bir hayat sürdü. Kimseden bir lütuf, bir iltifat ve bir yardım bekleme den, meşe kömürü satarak geçimini temine uğraştı. 1939 yılında, yaşadığı zor hayat şartlarının neticesinde zatürreye yakalandı ve bu hastalıktan kurtulamayarak 50 yaşında hayata veda etti.
Tahir Ceyhun Yıldız Kayı 11'ı inceledi.
@tahirceyhunyildiz·25 Ara 2019·Kitabı okudu
27 Haziran 2014’te Kayı 1 ile başladığım Kayı serisini, 22 Aralık 2019 pazar akşamı Kayı 11 ile nihayet verdik. Uzun bi yolculuktu bizim için. Kayı 1, 2, 3, 4 ve 5’i 18 günde ardı ardına bitirmişim. Sonrasında aralıklı olarak okuduğum Kayı serisine bu sene tekrar ağırlık verdim ve bitirdim. Elde ettiğim sonuç şu:
Kayı 1’de anlatılan zamanlarda erdemler, ahlâklar, insan kazanmanın usûlleri, millî ve kalbî birliktelik, feraset, basiret, ayıklık -agâhlık- ve daha birçok şey; Kayı 11’de kaybedilmiş... Uğruna can verilen, kan verilen topraktan namusa, vatandan haysiyete her şey tükenmiş. 1290’lı yıllarda ahlâkları, şecaâtleri, insanlıkları, adalet ve cesaretleri ile ‘peygamber ve sahabesi’nin asr-ı saâdetini andıran insanların yerine; 6 asır sonra 1890-1920’li yıllarda ahlâksızlıkları, korkaklıkları, insanlıktan çıkmışlıkları, adaletsizlikleri, cesaretsizlikleri, kibirleri, hasetleri ile Ebu Cehillere türbe yapmamıza vesile olacak insanlar gelmiş ve hüküm sürmüş. 31 Mart olayı sonrası Sultan Abdülhamid’in hal’i ve sonrasından yaşananları okudukça ben utandım. Bulgaristan’ın ve Trablus’un elden çıkması, Sarıkamış faciası, Çanakkale Savaşları’nın başarısı hariç yapılan hatalar, Kanal ve Irak’ta göz göre göre yapılan hatalar, 3 paşanın kini, kibri, haset ve riyaset sevdaları ve dahi alttaki paşaların hamiyetsizlikleri, ferasetsizlikleri, düşman devletlere duydukları hayranlık ile kendi memleketlerini satmaları, Sultan’ın Anadolu’ya gönderdiği paşaların sonrasında Sultan’ı ve ailesini öldürmekle tehdit etmeleri vs hepsi bu devirde olmuş... Kayı serisini okuyun. Pişman olmayacaksınız. Kayı 11 Ahmet Şimşirgil
Mevsuf bir alıntı ekledi.
@Mevsuf·08 Ara 2019·Kitabı okuyor
"'Şunlar, şu Türkler, o müthiş donanmayı nasıl yendiler?'
Sinirden yüzünü kaşıya kaşıya kanattı.
Bu başarı Türkleri çok şımartacaktı. (ABD BÜYÜKELÇİSİ Morgenthau)
18 Mart Çanakkale Deniz Savaşı (79 şehit)
"Yaralılar hastanelere kaldırıldı, şehitler vatana eklendi."
" Çanakkale de yangın başlamıştı.
Yangın kızıllığının yansıdığı Boğaz, ateşten bir nehir gibiydi."
'ÇANAKKALE 18 MART' kitapları