Süpermarkete alışveriş için girmemiştim aslında. Kocamı kaybedeli bir hafta olmuştu ve bu dükkanda onunla çok güzel anılarım vardı. Ben alışveriş yaparken ortadan kaybolurdu ama nereye gittiğini bilirdim. Elinde üç tane beyaz gülle dönerdi hep.
Kocam beyaz gülleri çok sevdiğimi bilirdi. İçim sevgiyle ama aynı zamanda hüzünle, büyük bir özlemle doluydu. Birkaç şey alıp sepete attım. Tek kişi için olan alışveriş, iki kişi için yapılan alışverişten daha çok düşündürüyor-zorluyor insanı nedense.
Et reyonundaki külbastılara bakıp, eşimin bunları ne kadar çok sevdiğini özlemle hatırlarken genç bir kadın geldi yanıma. Güzel bir kadındı. Bir pirzola paketi alıp sepetine attı. Sonra durdu, düşündü, pirzolaları sepetten çıkarıp tekrar rafa koydu. Aynı anda, ona tebessüm ederek baktığımı fark etti.
- Kocam pirzolayı çok sever ama bu kadar parayı da ödeyemem ki.
Dokunsalar ağlayacak durumdaydım. Kadının gözlerinin içine bakarak, "Kocam sekiz gün önce öldü." dedim sesimin titremesini kontrol etmeye çalışarak, "Alın bu pirzolaları ve birlikte olduğunuz her anın hazzını yaşayın." dedim. Ricamı başıyla onayladı ve pirzolaları tekrar sepetine koydu.
Ben de süt-yoğurt-peynir reyonuna gittim. "Şimdi, artık ne kadar süt alsam bana yeterli olur?" diye düşünürken bana doğru gelen kadına dikkat ettim. Et reyonundaki kadındı. Yüzünde müthiş güzel ve anlamlı bir tebessüm vardı. Göz göze geldik.
- Bunları size aldım, dedi. Kasaya vardığınızda parasının ödendiğini söyleyeceklerdir.
Uzandı, yanaklarımdan öptü ve... ve sepetime uzun saplı beyaz güller bıraktı. Ona yaptığının önemini, bu güllerin benim için ne anlam ifade ettiğini söylemek istedim ama mümkün mü? Hıçkırıklara boğulmuş durumda, gözyaşlarım görmemi engellerken, kadının uzaklaşmasını hayal meyal izledim.
Sepetimdeki güllere baktım. Tam üç taneydi. Nereden biliyordu? Anladım. Bilmiyordu ki! Markette yalnız değildim. Gözlerimde yaşlar, etrafa baktım. "Beni unutmadın, beni bırakmadın değil mi?" Kocam her zaman olduğu gibi, yine benimle alışverişe gelmişti.