Target Striker: 11/2014
Stephen King'i hiç okumadım ama kaçıncı defa filme dönüşen bir hikayesini izlediğimi hatırlamıyorum.
Hemen hemen çoğunda gerildim, heyecanlandım ve filmin sonuna kadar merak duygusunu yaşadım. Üstelik hepsinde, az veya çok düşündürmeye iten bir felsefe barındığına inanırım.
Fakat sanırım benim için en zayıfı buydu. Carrie; güzel bir hikaye olabilir. Okuyunca -ki sanmıyorum- fikrim değişebilir. Ama Brian De Palma öyle bir hale getirmiş ki, 80'lerin gençlik filmlerine ışık tutmaktan başka bir artısı olmamış (Film 1976). Korku eksinde yola çıkıp komediye dönüşmek bir korku filminin yaşayacağı en büyük sıkıntı. Sanki burada öyle olmuş. Son sahnelerde korkmak, gerilmek bir yana, gülünç hallerle karşılaştım.
Öte yandan King, kendi eserlerinin sinemaya uyarlanmasından hoşlanmaz ve ortaya çıkan filmlerin çoğunu beğenmez. İlginç olan King'in bu filmi beğenmiş olması...
Herhalde bunun da gazına gelinerek 2013'te yeni bir versiyonu çekildi. Aslında bu da başka bir konu. Aradan geçen 40 senede yaşanan bir değişim söz konusu. Mesela toplumdaki güzellik algısı. Veya yaş grupları arasındaki değişim.
İkincisini izlemedim, izleyeceğimi de sanmıyorum. Hollywood'un kısırlaştığını görmek hem üzüyor hem de ince ince bir tebessüm oluşturuyor.
Diyarbakır'da futbol ikiye bölündü. Bir tarafta zamanın Süper Lig görmüş ama şimdi zor zamanlar geçiren, sehrin asıl takımı Diyarbakırspor, diğer yanda ise belediyenin takımı BB Spor.. Belediyenin takımı daha başarılı olmasına rağmen halkın ilk göz ağrısı, başına "Yeni" sıfatını almasına rağmen halen daha çok seviliyor.
Son oynanan Çankırıspor maçında (3.Lig), Diyarbakırspor rakibini 2-0 mağlup etti. 12 maç yaptıkları ligde hala yenilmediler, fakat çok fazla beraberlik yaşadıkları için bir diğer namağlup Eyüpspor'un 9 puan arkasında kaldılar ( Bu arada Eyüp'e de deplasmanda yenilmediler).
İşin matematiği bir kenara, maç sonu ortaya çıkan görüntü yukarıda... Diyarbakırspor tribünleri, zamanında Grup Roj tarafından bestelenen "Diren Diyarbekir" adlı şarkıyı söylüyor. Siyasi kısmına çok fazla dalmadan şunu söylemek lazım, Grup Roj da, söylenen tezahürat da yerel halk için önemli anlamlar ifade ediyor. Belki de Türkiye'nin geri kalanında söylendiği zaman büyük sıkıntılara yol açabilir.
Diyarbakır insanı çok da önemli değil. Fakat futbolcular da bu tezahürata eşlik ediyor. Üstelik baya içten bir şekilde. İlk bakışta, futbolcuların altyapından yetişen, şehrin çocukları olduğu düşünülebilir. Öyle bir sahiplenme var. Ben de ilk başta öyle sanmıştım. Fakat sonra kısa bir Maçkolik araştırması yaptım. Futbolcuların çok büyük kısmı Diyarbakır doğumlu değil. Türkiye'nin dört bir yanından gelmişler. Milliyetçi tavırlarıyla isim yapmış ve zaman zaman Diyarbakır ile sıkıntı yaşayan Trabzon ve Bursa'dan gelen futbolcular bile var. Hatta Çankırıspor maçının ilk 11'inde Diyarbakır doğumlu oyuncu bile yok. Oyuna sonradan giren Mustafa Kuru bu durumu bozmuş. İstanbul'dan, Ankara'dan, Adana'dan, hatta Almanya'dan ve Avusturya'dan gelenler var.
Daha da ilginci bu futbolcuların çoğu takıma ya bu sene ya da bir önceki sezon dahil olmuş Yani en kıdemlileri bile iki yıllık. Fakat görüntüler her şeyi açıklıyor. İnanılmaz bir sahiplenme, önyargıları yıkma, bütünleşme...
Uzun zamandır Diyarbakır'ın futboluna bakınca 2. Lig'de zirve mücadelesi veren Diyarbakır BB Spor'a göz atıyordum, bu sene Yeni Diyarbakırspor'a daha dikkatli bakacağım. Güzel bir olay var sanki..
Etiketler: anadolu futbolu, diyarbakırspor, tribün
Sadece Salih Uçan yok...
Etiketler: Adem Ljajic, avrupa futbolu, italya, Radja Nainggolan, roma
Yıl 1984. Coen kardeşlerin ilk filmi. Öte yandan David Lynch henüz çok ünlü değil. Lynch ne alaka? Blood Simple, Lynch filmlerinin havasını barındırıyor. Görüntüler, kısa cümleler, sert bakışlar, gerilim.. Ama bir yerden sonra, film ilerleyince fark ortaya çıkıyor. Seyirci yorulmuyor. Senaryo, kurgu, hikaye, her ne denirse izleyeni (beni) bütün zayıflıklarına rağmen çekiyor.
Bu filmin de eksikleri var muhakkak. Sonuçta bir ilk film. Ama felsefeye sadık kalınca, kariyerin devamında kusursuza ulaşmışlar. Barton Fink'in, Fargo'nun ve diğerlerinin ayak sesleri...
Şu postta bile filmle alakası olmayan Lynch'e salladım. Adama kızıyorum. Yeteneğini harcayan yıldız futbolcu gibi geliyor bana.. Topla varyete yapmak yerine ara pasını salsa, biz de gol görsek..
Filme dönersek, Coenler gibi, Frances McDormand'ın da ilk filmi. 27 yaşında. Kadın gençken güzelmiş. Uğruna kan dökülürmüş...
Gönderen kutay zaman: 20:27 0 yorum
Herkes ismimi biliyor ama yüzümü unutmuş.. Ya da ben değiştim, bilmiyorum. Bir gün babamla simit yemeye gittik, kasadaki adam "Hangi dizide oynuyorsunuz" diye sordu. Bir kere de taksicinin biri, "Sen bir futbolcuya çok benziyorsun" dedi. "Can Arat'a mı" diye sordum. "Allah onun belasını versin" dedi.
Can Arat / 4-4-2 Kasım / Hilal Gülyurt röportajı
Etiketler: can arat, Fenerbahçe, futbol, ibb
Ben bunu hem yeni izliyorum, hem de yeni öğreniyorum.
Bilica İtalya'da Venezia forması giydiği yıllarda, Milan maçına çıkar. Maç içinde yaşananlardan sonra kendini kaleye geçmiş olarak bulur. Penaltı noktasının başında ise, dönemin en iyi golcülerinden biri olan Andrei Shevchenko vardır.
Sonuç şaşırtıcı. Bilica penaltıyı kurtarır.
Seneler sonra Türkiye'de penaltı noktası kazan adamın yaptığına bak. Büyük anı. Belki de futbolculuk kariyerinin zirve noktası...
Etiketler: ac milan, anadolu futbolu, andrei shevchenko, avrupa futbolu, bilica, italya
İnsan eskiden güldüğü şeylere bir dönemden sonra gülmüyor... Biz değiştik tabi Jim Carrey de değişti... İyi oldu, iyi ki değişti...
Çok kötü şeyler yaptım, istemeden. Yalan söylüyorum gibi mi geliyor sana? Bana da.
Aziz bey anlatmıştı. Hani bir idam mahkumu ölümünden biraz evvel şöyle düşünmüş: Yüksek ve sarp bir kayalıkta, yalnızca iki ayağımın sığabileceği dar bir basamakta, dört bir tarafım uçurumlar, okyanuslar, sonsuz bir gece, sonsuz yalnızlık ve hiç bitmeyecek bir fırtına ile sarılmış durumda olsam ve benim ömrümce hatta bin yıl boyunca ve hatta sonsuza kadar bu bir karış toprakta yaşamam gerekse...
İşte bu durumum, biraz sonra yarım saat içinde ölecek olmamdan daha iyidir.
Yaşamayı çok mu seviyorsun birader? Öyleyse bunun cezasına hazır olmalısın. Çünkü yaşamayı çok sevmek suçtur.
Peki, suç dediğin ne? Birinin gerçekten suçlu olduğunu nasıl anlıyorsun? Suçu gördüğünde suçluya ceza kesme kudretini nereden buluyorsun? O cezayı keserken suçlu olmayı nasıl göze alıyorsun? Vicdanından dolayı mı? Peki, senin vicdanın var mı?
Benim vardı. Çünkü doğru nedir, yanlış nedir karar vermeye çalışıyordum. Vicdanımı dinliyordum. Ama sonra kafam karıştı. Çünkü yaşadığım doğru hayatı korumak için o yanlışın doğru olduğuna kendini bir kere inandırdın mı artık vicdanın ile ilgili bir sorunun kalmaz. Çünkü dersin ki yaşıyorum işte; bundan iyi ne var.
Bazen yaşamı başkalarının hayatına kast edecek kadar çok sevdiğini fark edersin. sana hiç oldu mu? Bana oldu. İşte o an, yani bir başkasının atan kalbine gözünü diktiğin an, aslında senin son nefesini verdiğin andır. Sen yaşadığın sürece bunu bilirsin. Yaşadığın her saniye o anı düşünmen, pişman olman, vicdan azabı çekmen gerekir...
Fakat çekemezsin çünkü artık bir vicdanın yoktur.
Etiketler: doğaçlamalar, şubat, tv
Cast olarak bir altyapı filmi. 1997 yılında yapılmış; Tobey Maguire (22), Elijah Wood (16), Christina Ricci (17), Katie Holmes (19) oynuyor. Bu açıdan güzel ve keyif verici. Ergenliklerini görüyoruz.
Hikaye de sonuna kadar izlettiriyor. Araya serpiştirilen Nixon skandalı olmasa 1970'lerde geçtiğini anlamayacağız, gayet güncel bir mevzu var ortada. Zaten ABD bu konuyu işlemeyi seviyor. Mesele, niye bu kadar kurcalıyor.
Yozlaşan toplum ve aile üzerine eleştiriler; özellikle 2000'lerde yapılan filmlerle tavan yaptı. Çok başarılı olanları da var. Ama hepsini bir arada değerlendirince, ortak şekilde bir açmaza giriyorlar. Aslında bize göre açmaza giriyorlar, çünkü kendi düşüncülerini etkili bir biçimde sunabiliyorlar. Bu açıdan başarılılar.
Mesele, bu filmlerde, yozlaşmanın tüm sebebini (en azından çoğunu) cinselliğe bağlamaları... Komşusuyla yatan adam, erken yaşta bekaretini kaybeden kız, libidosu yüksek ergen, kocası tarafından tatmin edilemeyen anne.... Veya buna benzeyen karakterler. Sorunların kaynağı cinsellikte. Hatta "ahlaksız cinsellik"te...
Bütün sorun bu mu koca ülkede? Hatta o ülkenin sistemini yaydığı tüm dünyada..
American Beauty de böyleydi ama en azından orada sistem eleştirisi de vardı. Tüketim çılgınlığı da payını alıyordu. Fakat geri kalanlarında bu cesareti göremiyoruz. İşin sonunda, 20.yüzyıla özgü basit bir ahlak tartışması elde kalıyor.
Sanırım 1997'de çekilen bu filmin en cesur kısmı, hikayeyi 1970'lere dayandırıp alttan çok ufak bir Nixon eleştirisi sunması. Umarım bir göndermedir. Yani bu yozlaşmanın simgelerinden biri bu tarz adamlardır demek için bu ayrıntıyı kullanmış olabilirler. Umarım öyledir. Yoksa zaten pekala bu filmi 1997'ye göre uyarlayabilirledi.
Filmi izlediğim VCD'de Türkçe ismi "Kirli Yaşamlar" olarak geçiyordu. 9-10 tane ana karakter vardı, hangisinin yaşamı kirli hangisinin temiz emin olamadım.
Çarşamba, Kasım 19
Volkan olayı başlı başına komik ve herkes bunu konuşuyor.
Sadece belli noktalarda bazı durumları netleştirmek lazım. Çünkü olay "Duygusal milli kahraman Volkan"a dönüşüyor. Oynadığı her derbi maçta ve hemen hemen diğer maçların çoğunda şovunu yapan, hatta yeri gelince kendi takımının tribününe sırt çevirip "Oraya gitmiyoruz" diyebilen erkten yana tavır alan düzen adamının bu sahne gösterisinden de güç kazanarak çıkması üzücü olur.
Olayın en başına dönelim. Yani Volkan'ın küfür yemesine. Bu arada ben Volkan'a edilen toplu küfürü duymadım. Zaten çok kısa bir görüntü var, onda da ıslıklar falan duyuluyor. Bu arada Vatan Gazetesi'nin iddiasına göre de ıslıklar, Kazak bayrağı açan Kazakistan tribünü için yapılmış, Volkan yanlış anlamış. Neyse çok da önemli değil, sonuçta Volkan'ın küfür yemesi şaşılacak bir durum değil. Farklı olan hassas duyguların sahibi Volkan'ın dayanamayıp stadyumu terkediyor olması...
Soru şu; TT Arena'da oynanacak bir derbi maç öncesinde aynı küfürler (ne edildiyse) hatta daha da fazlası Volkan'a edilse, Volkan aynı duygusal travmayı yaşar mıydı? Büyük ihtimal yaşamazdı. Hatta milli takımın rakibi Hollanda falan olsaydı, kritik ve güçlü bir rakibe karşı oynasaydık Volkan yine sahada kalırdı diye tahmin ediyorum. Nasıl bir psikoloji ve nasıl bir hassaslık ki, rakip ve öneme göre şekil değiştiriyor.
Tam bu noktada bu sefer Volkan destekçileri (çoğu taraftar değil, futbol ailesinin üyeleri ve aile dostları) şunu söylüyor: "Evet ama Volkan rakip taraftarların küfürlerine alıştı, falat kendi taraftarı, milli takım için orada bulunan insanlar küfür edince üzülüyor, sinirleniyor."
O zaman ikinci soru geliyor. Ya o insanlar ile Volkan Demirel aynı tarafta değilse....
İğrenç futbol düzeninin samimiyetsiz ailesi. Bütün bireyleri. Birbirlerini kollayanlar. Birbirlerini güçlendirenler. Volkanlar, Emreler, Demirörenler, Terimler, Sinan Enginler...PFDK, TFF, A Milli Takım, passoligçiler...Adaleti sağlamak yerine herkesi ama en çok da kendi çevresinde olanları memnun etmeye çalışanlar... Ya siz karşı taraftaysanız ve o adamlar diğer taraftaysa...
Deniyor ki, milli takıma kulüpçülük karıştı... Tam tersi milli takımda kulüpçülük kalmadı. Artık renk ayırmadan, kimse milli takımı sevmiyor, hatta milli takımın temsil ettiği değerlerden de hoşlanmıyor. Milli takım, eskiden milliyetçilikten beslenirdi ve ne olursa olsun bir birlik teması yaratırdı. Şimdi ise, adaletsizliğin, adam kayırmanın, sınıf farkının, eyyamın, hamasetin, biatın yeri oldu. O nedenle kimse kulüpçülük yapmadan ortak hissiyatla bu milli takımdan uzaklaşıyor.
Hamit Brezilya maçından sonra diyor ya, "Bizim 20 yaşımızdaki yavrumuzu ıslıklıyorlar" diye. Aslında 20 yaşındaki yavruyu değil, komple ait olduğunuz düzeni ıslıklıyorlar.
Terim, bizim oyuncumuza neden yuh çekiyorlar diye soruyor ya, o yuhlar sadece oyuncular için geçerli değil, antrenörden TFF başkanına kadar herkes için geçerli...
Volkan ve diğerleri bir tarafta, onu ıslıklayanlar hatta küfredenler diğer tarafta... Şu noktada ise yeni bir soru gelebilir. O zaman bu kadar insan niye Kazakistan maçına geliyor?
Benim anlamadığım da bu... 27.000 kişi (yarısı sponsor biletiyle veya davetiyeyle gelmiştir zaten) pazar akşamı bu futbol ailesinin takımını izlemek için niye Seyranytepe'ye gider?
Bu düzen böyle devam ettikçe, Kazakistan maçından bile bu kadar yaygara çıkardıkça, gece sonunda muhabirleri dövdükçe, hatta bunu kulübünün organizasyonuyla yaptıkça, halının altında pislik saklamaya devam ettikçe, eyyam sorunların çözümünde bir ezber halinde olmaya devam ettikçe bu sayı çok kısa sürede 7.000'e düşer zaten.
7.000 de bu düzene göre çok ama sponsorlar sağolsun işte.. İşesevindirici tarafından bakın, o zaman gelince tribünde size küfür edecek kimse olmayacak...
Etiketler: futbol, milli takım, volkan demirel
Gönderen kutay zaman: 13:15 0 yorum
Futbolu seven, bu uğurda hayatını şekillendiren, sevgisini mesleğe dönüştürmeye çalışan ama iğrenç ülke düzeni ve futbol ortamı sayesinde kaygılarla ve korkularla yaşayan, belki de bu nedenle hobisinden nefret etmeye başlayan 5 Türk, Brezilyalılara ayrılan tribününde maç izliyor.
Milli takımlar aslında bir aynadır. Bir ülke sporunda sistem, yetenek, birlik, huzur ve diğer iyi kelimeler yoksa, milli takım başarılı olamaz. Milli takım sporcuları tek başlarına bir çıkış yaratamaz. Bir şeyler üretilir, bir emek verilir, bir çaba gösterilir, bir kültür yaratılır ve en sonunda da bunların sonucu milli takıma yansır. Milli maçlarda görülenler, o karşılaşmalarda alınan skorlar bu üründür. Hatta belki de sadece ülke sporu ile daraltmak da eksik kalabilir. Futbol gibi kitleleri sürükleyen bir spordan bahsediyorsak, ülkenin genel yapısı da bu duruma etki edebilir.
Brezilya tribününde oturan az sayıdaki Türkler, henüz 2. dakikada yapılan yan pasa "Gerizekalı bu adam" derken, adamlar kaçan gole seviniyor. Böyle anlayışa böyle milli takımlar.
Aslında normal şartlar altında bile Brezilya'ya 4-0 yenilmek sorun değil. Fakat baştan aşağıya iflas etmişken de var olanı normalleştirmeye gerek yok. Islıklar mı? Kaçarı yoktu. En ucuz bileti 60 lira yaptıktan sonra insanların önüne etkisiz ve yetersiz bir milli takım çıkarırsanız, karşındaki rakibin de pek önemi kalmaz. Üstelik grubunda 1 puanı dahi zor almışken.
"Kimse gücümüzü test etmeye kalkmasın" ezberiyle yönetilen ülkenin, kukla olmuş bir kurumu, gücünü test etmeye kalkınca ezildi.
Keşke bu teste girmeseydi. Fakat iyi de oldu. İnsanlar biraz olsun güzel futbol izledi. Adamların ısınmada oynadığı ortada sıçan bile büyük kaliteydi. Isınma hareketlerini bile topu ortaya koyarak yaptılar. Tek pasları, çalımları, golleri... İyi ki sağa sola sponsor biletleri dağıtıldı da 55.000 kişi bu şöleni izledi. Aksi durumda, el altından dağıtılan o biletler olmasa, ya da büyük icat passolig bu maçta da uygulansa, Brezilya'nın kalitesini çok az kişi izleyebilecekti.
Etiketler: brezilya, futbol, milli takım, türkiye
Gönderen kutay zaman: 18:59 0 yorum
Etiketler: anadolu futbolu, kocaelispor, tribün
- Karikatürist Oğuz Aral, sizin sesiniz için “İbrahim Tatlıses’e beş basar” diyor…
Yok abi, olur mu? İbrahim Tatlıses o.
- Sever misiniz İbrahim Tatlıses’i?
Ben onu beğenmesem, oğlumun adını koymazdım İbo.
- Bir oğlunuz daha olsa ne koyardınız adını?
Orhan (Gencebay) olur
Gönderen kutay zaman: 11:20 0 yorum
Cuma, Kasım 7
Dünya Kupası'nın üzerinden neredeyse yarım sene geçti. Belki de bu tarz bir analiz çoktan yapılmıştır. Fakat kafama takılınca ben de bir göz gezdirmek istedim. Geçen sene Türkiye'de U-20 Dünya Kupası düzenlenince turnuva geçmişi hakkında biraz bilgilenmeştim. Oradan yola çıkınca ilginç bir durumla karşılaşıyoruz.
Bu sene dünya futbolunun zirvesinde Almanya ile Arjantin yer aldı. Almanya, finalde Arjantin'i mağlup edince şampiyon oldu. Ortak kanaat Almanya'nın bunu hakettiği şeklindeydi. Kimse karşı çıkamaz. Şampiyonluk sonrasında Almanya'nın başarısında altyapının önemi vurgulandı. Bu da doğru bir tespit olarak görülebilirdi.
Fakat ilginç olan bir durum var. Almanya 2000 sonrası başlattığı altyapı devrimi sonrasında U-20 Dünya Kupası'nda hiç bir zaman ilk 4'e giremedi. Son 7 turnuvada bir kez bile olmadı.... Hatta öncesinde de sıkıntı var ama bu şampiyonluğun mimarları olan Lahm, Schweini, Götze, Neuer, Mesut, Hummels gibi isimler U-20 Dünya Kupası'nda zirveye oynayamadı.
Günü kurtardığı iddia edilen ve bunun için Messi, Agüero, Di Maria gibi ayaklara muhtaç olduğu söylenen Arjantin'de ise durum daha farklı...
2007 Kanada'da Agüero, Di Maria, Zarate, Ever Banega'nın yer aldığı kadro şampiyon oldu.
2005 Hollanda'da şampiyon olan takımda ise Messi, daha genç bir Agüero, Zabaleta, Garay, Gago, Lucas Biglia görev yaptı.
Arjantin, 2005'te Nijerya'yı, 2007'de ise Çek Cumhuriyeti'ni finalde yendi. İkisi de Dünya Kupası'na katılamadığı gibi, üst seviyeye Obi Mikel dışında çok başarılı oyuncular -şimdilik- çıkaramadı.
2005'te üçüncü olan Brezilya'nın başarılı olup olmadığı tartışılır ama aradan geçen 10 senenin ardından kendi ülkelerindeki turnuvaya o takımdan bir tane oyunu verememiş olmaları ilginç. Bobo'nun da yer aldığı takımda milli formaya en çok yaklaşan Filipe Luis ise, Scolari'nin tercihi nedeniyle kadroya giremedi.
İlginç bir durum.. Fakat Almanya'nın gençler kıta içinde daha başarılı olduğunu da inkar edemeyiz. 2009'da UEFA U-21 şampiyonasında İngiltere'yi yenerek kupa kaldıran Almanya'dan Neuer, Höwedes, Hummels, Mesut kaptan Khedira gibi isimler sadece 5 sene sonra dünya şampiyonu olmayı başardı.
Buradan bir sonuca bağlamak gerekiyor ama daha kapsamlı bir araştırmak lazım. Altyapının önemi inkar edilemez ama alt yapından daha önemli bir şey varsa o da oradan üst seviyeye oyuncu çıkarmaktır. Alt tarafta başarılı olmak geleceğin teminatı olarak sunulmamalı. Daha önemli ve daha zor olan, yaşıtları arasında fark yaratan yetenekleri üst yapıya taşıyabilmek, entegre edebilmek.
Gönderen kutay zaman: 18:48 0 yorum
Etiketler: avrupa futbolu, dünya kupası, güney amerika
Sinema tarihinin en kült filmlerinen birini izleyip buraya "Çok da keyif alamadım" yazarak şov yapacaktım ki, görüşlerim bir anda değişti. Ben filmin, IMDB'de ilk 100'e girdiğini (veya oralara yakın) sanıyordum. Bize bu kadar bahsedilen, neredeyse her filmde-şarkıda göndermesi bulunan, bir çağa ışık saçan bir filmin seviyesi oralar olmalıydı, Ben de oradan çıkıp ufak ufak filme sallayacaktım.
Ama film IMDB'de top 250'ye bile girememiş. Rezalet.O kadar da değil...
Haliyle filmle ilgili negatif düşüncelerim kayboldu. Mazlumun yanından olma psikolojisi herhalde, filme verdiğim not bir anda arttı. Gerçi bu film nasıl "mazlum" olarakak görülebilirse...
Filmle ilgili birçok şeyi zaten biliyorsunuzdur. Üstelik her yerde sadece sinemacıların değil, birçok sosyal bilimcinin analizleri bile mevcut. Ekstra bir şey demeyeceksek, konuşmaya da çok gerek yok!
Biraz gereksiz olarak şunu söyleyebilirim ama... A bout de souffle ve Breathless filmin Fransızca ve İngilizce isimleri. İkisi de güzel. Fakat Türkçe'ye çevrilmiş hali daha şahane; Serseri Aşıklar. Belki de filme en çok uyan isim. Kimin aklına geldi de Türkçe'ye böyle çevirdi acaba? Godard duysa kıskanırdı... Çoğu zaman, Türkçe'ye çevrilen film isimleri eleştirilir ama 50 küsür sene önce bu konuda baya başarılı olmuşuz.
İyi ki bu filmi 17-23 yaş arasında izlememişim. Yoksa o dönem çevremde Jean Seberg'i görmeye çalışırdım. Gerçekten bilinçaltını olumsuz etkileyecek bir güzellik.
Godard demiş ki; "Do you want to make a film? All you need is a girl and a gun"
O da , sinema tarihi de buradan yürümüş...
Aradan 55 sene geçmiş, hala izlenebilir, defalarca izlenebilir...
Rostov maçından sonra bizim bakkal,"Ha bu Rostov bizim Akçaabat Sebat gibi takım. Kazandınız diye hava atmayın ha!'' dedi. Ev sahibim eskiden bir amatör kulübün başkanlığını yapmış, her gün kapımı çalıp akıl veriyor. Komşularım börek getirdiğinde iki taneden fazla yememem için tembihliyor.
Yusuf Erdoğan / 4-4-2 Ekim Sayısı-Hilal Gülyurt röportajı
Gönderen kutay zaman: 21:17 0 yorum
Etiketler: anadolu futbolu, trabzonspor, yusuf erdoğan
Bak seni nasıl unutuyorum Hiroşima!!!
Gönderen kutay zaman: 16:10 0 yorum
Etiketler: fransa, japonya, sinema
"Umut etmek bir insanın başına gelebilecek en kötü şeydir, çünkü acıyı arttırır" diyenler yanlış söylemişler. Umut acıyı arttımaz. Çünkü umut etmek son noktadır. Zaten o kadar çok acı çekiyorsundur ki, yaşamak için elinde kalan tek şey umut etmektir. Ondan sonrası yoktur.
Her şeye yeniden başlamak... Bu ihtimal insanı hayatta tutar. Umut etmeyi aşağılayanlar yeniden başlayamaz. Onlar yeniden başlamaya cesaret edemeyen korkaklardır. Onlar dünyada iyliğin bittiğini zannederler. Yanılırlar. onlar umut etmeyi bırakanlardır.
Beklediğinin gelmeme ihtimalini göze alma pahasına umut etmeye devam etmek... İşte bu yüzden hem bıçaktır hem yaradır umut etmek. Bıçağınla kendi yaranı deşersin, eğer cesaretin varsa.
Peki yarana bakmaya cesaretin var mı?
Gönderen kutay zaman: 01:51 0 yorum