papatya: Kim Dogru Kim Yanlis
Hep bildigim ama,nedense bikmadan usanmadan yaptigim ayni hata.Hak edilenden fazla deger vermek insanlara...
Hak ettigi degerden fazlasini vermeyecegim diyorum ama, her hayal kirikliginda,bunu basaramadigimi, bir kez daha goruyorum.Kiziyorum kendime.Neden kendimi bu kadar feda ettigime, anlam veremiyorum bazen.
Ve Soruyorum:Bu kadar iyi niyetli olmak zorunda miyim?Herkes kendisi icin yasarken,karsisindakini hic dusunmezken,neden ben dusunuyorum.
O kirilmasin,bu kirilmasin, o bundan hoslanmaz, bu sunu sever gibi ayrintilari onemseyerek, karsimdaki insani, uzmemek icin elimden geleni yapmaya calisirken, bir sozle, bir davranisla, cok guzel aliyorum, bu iyi niyetimin karsiligini.
Benim icin cok hassassin diyorlar,hassaslik degil bu aslinda.
Olmasi gerekeni yapiyorum ama karsi taraf benimle ayni dusunmediginde, sonuc hep ayni.Aci husran...
Her defasinda yikilan, ama bikmadan,usanmadan,:"Tamam benden bu kadar artik, dusunmeyecegim kirilanlari,ben de gamsiz olacagim."diyerek kendini avutan ve yine ayni hataya dusen ben, yavas yavas tukendigimi, ve yoruldugumu hissediyorum.
Kafam cok karisik.Kim dogru, kim yanlis, ben de algilayamiyorum artik.
Ne aci verilen emeklerin bilinmemesi, nasil da koyuyor insana...
Sonra beynimde simsek gibi cakan su soruyla irkiliyorum."Benim hakkettigim deger bu mu?"
Gönderen papatya zaman: 16:11
Yalnız degılsın bu konuda papatya
bu durumu ne yazık kı cokca yasıyoruz..
6 Haziran 2009 19:20
Gonul ister ki hic yasamamak,bu durumlari.ama saniyorum ki bu kadar gamsiz insan varken hayatta, normal olan birseyin anormal sayilmasi
6 Haziran 2009 22:13
Bence kişiliğinden hiç ödün verme,
aynı yolda devam et.
Değer vermeye devam et, tek farkın senin kullanamamaları olsun.
İyi niyet insana zarar vermez.Ama değerinden fazlasını vermek orası biraz karışık.
İnsanları çözmek zor.
Kesinlikle katiliyorum insanlari anlamak gercekten cok zor.Guzel mesajiniz icin tesekkurler.Sevgiyle kalin...
Sanki kendi ağzımdan çıkmış kadar aynı hissediyorum :)
Gamsız olamayız ki biz çünkü oğlağız :)
Yaşlar da aynı ;)
11 Haziran 2009 03:46
Edacim benden de sana sevgiler.
Aynı hastalıkdan muzdaripiz. Oralarda varsa bir hekim bende randevu alayım.
Her şey bir tarafa ben son 8-10 yıldır böyle olunca onun kaybı ve hüsnüniyetsizliği deyip kesiveriyorum. Aslında malzeme bizlerde onlar üretemezler. Asalak gibi beslenirler. Yani şerefsiz onursuz bir yaşam. Biz deki sorun tespit ettiğiniz gibi doz. Fakat hayalbemol haklı. İnsan gibi insan olmaktan vazgeçmeyin. Olamassak o kırılganlıktanda kötü bizim gibiler için.
23 Haziran 2009 00:21
bazen hayal ediyorum esimle çocuklarımla çok uzaklara gitsek dahamı mutlu oluruz herşeyi geride bırrakıp bizde çok yıprandık hala karsılıksız herseyimi veririm maddi manevi ötelere yaptıklarımızla gidecegiz takdir edilmektende hoslanmam yanlız ne yapsak yaranamıyoruzya insana bu koyuyor bunu yapan birde kendi ailen olunca daha acı
23 Haziran 2009 00:30
Ali Bey´e ,henuz doktor arastirmasi yapmadim.Yapinca bilgilendiririm sizi:)))Ben o dozu, iyi niyetimden dolayi tam ayarlayamiyorum sanirim.Kenya´dan selamlar...
Feyza´cim valla uzaklara gitme isine birsey diyemeyecegim cunku hala zorlaniyorum.ilerde ne olur bilmem.Yaranmak degil benim istedigim takdir edilmekte degil, o karsidakinin vicdanina kalmis.Verilenler ve yapilanlar bilinsin yeter benim icin dile getilmesine gerek bile yok.Sevgiyle kalin.
Ayrica yorumlariniz icin tesekkuler sizlere...
yüreğinde sevgi barındırdan herkesin bir gün gelip cevabını bulamadığı bir sorudur ve kendine belki de kızdığı andır... değeri karşılığını bulmak için vermese de, bir gün gelir bu kadar değersiz oluşuna öfkelenir içten içe... dilerim hak ettiğin değeri sana sunacak güzel yüreklerle karşılaş bundan sonra...
bir de zor olanı seçmişssin... (ben de eşimin işi dolayısyla cezayire gitmiştim, tatillerden farklıydı 2 yıla yakın kaldım ve hayat çok şey öğretti bana) dilerim, düşlerindeki gibi olur herşey, dilerim, oluyordur...
Evren,kesinlikle haklisin canim soylediklerinde.
Umarim hersey iyi olur hepimiz icin..