Blogcu Gebe – 28. hafta
Ve üçüncü trimester’la karşınızdayız sayın seyirciler…
Geçtiğimiz haftaya kadar gayet laylaylom olan bendeniz bundan birkaç gün önce yatağa girdiğimde, hani tam uyumak üzereyken gazilyon tane alakasız şey gelir ya aklına, hah işte tam o anda bir aydınlanma yaşadım (daha doğrusu iç kararması da denilebilir): Bebeğin gelmesine üç aydan az kalmıştı ve bende henüz hazırlık namına tık yoktu. Evet, cici bici badiler neyler falan aldık da, bu çocuğun ne bir puseti, ne bir yatağı, ne hiçbir şeysi yok.
Sonra benden iki hafta önde giden Gül’ün yazısını okudum ve ‘Amanın, bir de hastane çantası hazırlayacaktık, değil mi?!’ oldum.
Sonra hastane deyince aklıma geldi ki henüz hastaneyi görmedim. Yani, hastaneyi çok gördüm aslında, son senelerde grip sezonunda da bayağı bir yattım çok şükür (!) ama doğumhanesini henüz görmedim.
Şöyle ki, hamile kaldığımı ilk öğrendiğim zamanlarda ‘Ben bunu evde doğururum’ demiştim. Sonra doktorumun evde doğum yaptırmadığı öğrendim, ‘O zaman devlet hastanesinde doğururum’ dedim. Sonra devlet hastanesindeki kadın doğumcu tanıdıklarımla konuştum, ‘Hiç tavsiye etmeyiz’ dediler. Ben de doktorumla konuştum, ve onun rutin olarak doğum yaptırdığı (karşıdaki ve oldukça fiyatlı) bir hastane yerine, bizim her türlü rutin kontrol ve rutin olmayan hastalıklarımız için gittiğimiz, tanıdıklarımızın da olduğu, gayet memnun olduğumuz, fiyat olarak da geçen seferki tecrübeme göre oldukça uygun sayılan hastanede karar kıldım.
Doktorum sağ olsun hastaneyi gördü ve yeni bir hastası olsaydım normalde kabul etmeyeceğini, ancak onunla ikinci ve toplamda üçüncü doğumum olduğundan benim için geleceğini söyledi. Çok sevindim. Çünkü hastaneyle ilgili bana ve bebeğime yeterli sağlık hizmetini vermesinin ötesinde hiçbir lüks beklentim yok, mümkün olsa evde de doğururdum, o kadar da normal görmek istiyorum bu olayı… E ama Türkiye şartlarında cesaret edemiyorum evde doğuma, madem öyle evimize yakın, gayet yeterli, fiyat olarak uygun ve doktor halam sayesinde tanıdıklarımızın da olduğu bu hastane bence biçilmiş kaftan. Bi de gidip görsem doğumhanesini, iyice rahatlayacağım…
Ben haftaları geri saydıkça annem de telaşlanmaya başlıyor. ‘Amanın battaniyesini bitirmem lazım’ Ah aman kitap ayraçlarına başlamadım!’
Daha önce söylemiş miydim? Galiba söylemiştim, şöyle:
Annem çocuklara doğumdan önce birer battaniye yaptı hep. Deniz’inki isminden dolayı balıklıydı. Derin’e -o zamanlar maymunları seveceğini bilmediğimizden- köpekli yapmıştı. Bu ara @minimayno’lar vaktini alsa da sürpriz yumurtanınkini de ihmal etmiyor. Derya’nın battaniyesi tilkili, çünkü Küçük Prens 💕🐺
A photo posted by Elif Dogan (@blogcuanne) on Oct 21, 2015 at 11:54am PDT
İşte bu Küçük Prens etkisi bizim Derya oğlanın birçok şeyinde kendisini gösterecek gibi görünüyor çünkü neden? Çünkü annesi öyle istiyor. Eh, 9 aylık evsahibi olarak o kadar pay çıkaralım değil mi kendimize?
Annem ne kadar telaşlıysa, üç çocuk babası olmak üzere olan sevgilim canım kocacım da o kadar şaşkın durumda… Geçenlerde eve yeniden bir yardımcı almamız gerektiğini konuşurken, işte hangi saatlerde gelecek falan derken ‘Ya zaten çocuklar okula gidiyorlar, sabah erken saatte gelmese de olur’ dedi. Dedim ‘E bir yandan iki çocuğu hazırlarken bir yandan emzirilmesi, altının değiştirilmesi, gazının çıkarılması gereken bir bebekle ilgilenebileceğimizi düşünüyorsan sorun yok’ Ne cevap verse beğenirsin? ‘Aaa bebek…’ Bebek yaaa, hani şu geçtiğimiz aylarda ‘Biz bu dosyayı kapattık’ derken çıkagelen kapımızı çalan sürpriz yumurta… Hani ortaya çıkarmak için iki kişi gerekiyor, bir kadın ve bir erkek… Hani Ocak’ta geliyor aramıza, ismine karar verdiydik hani…
Unutuyormuş bazen hamile olduğumu, öyle dedi bana. Hayır yani Kibele gibi olmasam tamam da bu heybetli görüntüme rağmen nasıl unutuyorsun, ben de onu anlamadım. Üçüncü olunca, araya zaman girince böyle olmuşmuş. E hakkımızda hayırlısı…
Geçen gün de ‘Canım çaya pötibör bisküvi banmak istedi’ dediğimde bana tee seyahate giderken aldığımız (neyse ki açılmamış) Çizi peynirli krakeri getirmişti evde o var diye… Sonrasında artık nasıl baktıysam bakkala gidip aldı. Tam o anda fark ettim ki benim asıl istediğim pötibör değil parmak bisküviydi, ama kapris yapmayayım diyerek onu bandım çaya… Neyse, ben bunları yazıyorum bir kenara, doğumdan sonraki hüsranlarımda tek tek çıkararım ortaya… Unutuyormuş, peh!
‘Nasılsın?’ diye soranlara ‘İyiyim, bir sıkıntım yok’ demeye devam ediyorum, öyle çünkü… Hatta Derin’e hamileliğimle kıyaslayınca daha bile rahat olduğumu söyleyebilirim; onda bu haftalarda bir sürü şey yaşamıştık diye hatırlıyorum. Bir şekilde gebeliğim daha zor geçmişti, belki de evde küçük bir çocuk olduğundan… Şimdi de çocuklarla ilgilenirken yoruluyorum tabii ama yardım da alıyorum onlardan. Ayakkabımı giydikten sonra sıkışan dilini yukarı çekiyorlar örneğin, ya da eve girer girmez fenalık geçirdiğim için çoraplarımı çıkarmama yardım ediyorlar ayağımdan. Güzel şeyler bunlar tabi…
Gebeliğim boyunca en çok eğlendiğim şeylerden ‘Ay canım cicim gebe’ diye bana bakan insanların bunun üçüncü çocuğum, dahası üçüncü oğlum olduğunu öğrendikleri andaki tepkileri oluyor. Ben de tadını çıkarmak için taksit taksit söylüyorum ‘Tebrik ederim’ falan diyenlere: ‘Bu üçüncü’… Gözleri büyüyüp kocaman oluyor, ya onlar kız mı oğlan mı yok evdekiler ne falan diye soruyorlar, ben de ‘üçüncü oğlan!’ diyorum, ahahhaaha! Ama geçende yolda görüp de ‘Allah kurtasın’ diyen bi amcaya söylediğime pişman oldum, sanki kalp krizi geçirecekti adam.
Arada densizler de çıkmaya devam ediyor, genel olarak gülüp geçsem de bazılarına artık cevap veriyorum. ‘Ay çok kötüsüüüün’ dedi biri bana geçen hafta karnımdaki bebeğin üçüncü oğlum olduğunu duyunca. İçimden ‘Bana baksana sen! Oraya gelirsem senin ağzını caaaaart diye yırtarım’ demek geldiyse derin bir nefes aldım, yaa öyle dedim sustum. Ama ne zaman ki durmadı, ‘Ay n’apacaksın dört erkekle evin içinde?’ diye sordu, artık dayanamadım, ‘İsterseniz birkaç tanesini sokağa bırakayım’ dedim. Kötüymüş… Sensin kötü!
Yemin ederim yakında bi dernek falan kuracağım: Çocukları aynı cinsiyetten olan anneler, birleşin!
28. hafta Blogcu Gebe Hafta hafta hamilelik Hastane çantası hastane seçimi Oğlan annesi Üçüncü gebelik Üçüncü trimester	2015-10-26
Etiketler28. hafta, Blogcu Gebe, Hafta hafta hamilelik, Hastane çantası, hastane seçimi, Oğlan annesi, Üçüncü gebelik, Üçüncü trimester
Önceki: Ezgi’nin Gebelik Günlüğü, 14. hafta
Sonraki: Benimle blog yazar mısın?
Öznur ve Ada’nın Hikayesi
Oylum ve Ekin Hikayesi
Blogcu Gebe, 29. hafta
Sanem’in Gebelik Günlüğü, 13. hafta
26 Ekim 2015, 11:16
Bir kızım var ikinci kız yolda soranlara ah tutturduk aynı cinsiyet +1 çoğalıyoruz dünyada diyorum, çıt hiç ses yok ,ay bu erkek falan gibi muhabbete hiçççççççç giremiyorlar bile …..
26 Ekim 2015, 11:19
Ayyy Allahım ne kadar da meraklı ve patavatsız insanlarız. 3 çocuk olunca noluyormuş, yada 3ü erkek olunca noluyormuş. Ben olsam durabilirmiyim sizin gibi sakince acaba. ne bilim insanların bu denli karışabilmesi nasıl birşeydir. Biraz mahremiyet gerek bize milletçe bence.
26 Ekim 2015, 11:21
Bence bilakis biraz buyudukten sonra evin tek kadina prenses muamelesi yapacaklardir. Sana asik dort adam iste ne guzel. Ayrica battaniye cok cok guzel olmus.
26 Ekim 2015, 11:29
Ahhhaaahhhaaa süper :))) 2 danalı bi ana olarak bayıldım vallahi bu fikre. Bence de kuralım bir dernek te çekiştirelim bu kaba fikirleri…
Ohhh mis gibi ne güzel 3 erkeğin olması. Güle güle büyüsünler inşallah. Ve de hayırlı doğumlar dilerim şimdiden.
26 Ekim 2015, 12:53
Bende 23 haftalık hamileyim bu bebiş ikinci oğlum olacak ins!! Bu tip insanlari anlayamiyorum.. Aynen ikincide erkek deyince benim adıma iki saniyeligine uzuluyorlar tuh tuh vah vah bir de kizin olsaydi diye.. Allah once hayirli saglikli evlat versin diyorum boyle patavatsiz tiplere!!!
26 Ekim 2015, 13:51
ay çok güldüm sana 🙂
aynı haftadayız, o yüzden midir yoksa seni çok sevdiğimden midir bilemiyorum ama sıkı takipçinim yazılarını zor bekliyorum. benim ilk çocuğum ve erkek . bakalım senin yolunda ilerleyecek miyim?
durmak yok yola devam 🙂
26 Ekim 2015, 14:02
Dernek kuracaksanız ilk üyesi benim.3 kızım var diye bana acıyanlar sizi Allaha havale ediyorum.Ben çocuklarımla mutluyum size ne,artık kızlarım anlıyor ve ortanca kızım geçen gün “ben erkek olsaydım keşke”dedi.Lan kaynana seni Allaha havale ediyorum.
26 Ekim 2015, 14:07
2010,2012,2014,1984 dogumlu 4 erkekle yasiyorum.
Avantaji;mesela onlar bogusurken sen araya girdiginde daha bi kibar davraniyorlar.(ay ay)
Elimde poset varken kapiyi acmak icin yarisiyorlar.
İmdaaat!desem,hemen kahraman olup kurtariyorlar.
Disari cikmak icin t-shirt eşofman alti 5 dk.da tamam.
Tokalarin,makyaj malzemelerin hep senin….ne biliiim bir suru şey var.
Dezavantaji;kesin kafa bi kiz arkadas lazim belli bi sure sonra.şarj için.
26 Ekim 2015, 17:29
Biz üc kız kardes;
1numara 3 erkek 4.yolda dememe gerek yok o da erkek
2numara 2 erkek
3 numara olan bende 2 erkek
06 Kasım 2015, 08:10
Elif Hanım, hangi hastaneye karar verdiniz acaba bende 19. haftalık hamileyim anadolu yakasında makul sayılabilecek bir hastane arayışım devam ediyor. Tercihinizi merak ettim
06 Kasım 2015, 08:45
Bağlarbaşı’ndaki Academic Hospital’da doğum yapacağım.