Ukrayna’dan Hareketle Hegemonik Bloklar Sorununa Bir Bakış – Gün Zileli
Ukrayna’dan Hareketle Hegemonik Bloklar Sorununa Bir Bakış
Dünya çapında emperyalist hegemonya mücadelesi, eninde sonunda iki emperyalist blokun oluşmasına yol açar ve 20. Yüzyılda gördüğümüz gibi, nihai olarak dünya savaşları hesaplaşmasına varır.
Emperyalist blokların müttefiki devletler tarafından ezilen halklar, stratejik olarak bütün emperyalist bloklara karşıdırlar, birinden birinin yanında yer almazlar ve emperyalist-kapitalist sisteme karşı mücadelelerini kendi devlet iktidarlarını yıkma temelinde sürdürürler.
Ne var ki, bu halklar hangi emperyalist bloka dâhil burjuvazinin ya da egemen sınıf/ların baskısı altındalarsa, yürüttükleri mücadele rakip blok tarafından açık ya da üstü örtülü bir şekilde desteklenir. O halk, bu desteği ne kadar reddederse etsin, taktik planda ve objektif olarak rakip emperyalist blokun müttefikiymiş gibi bir görüntü çıkar ortaya.
Tarihte bunun o kadar çok örneği vardır ki. En belirgin örnek, Rus burjuvazisini yıkmak isteyen Lenin’in, Ekim günlerinden önce Rusya’da mühürlü bir Alman vagonuyla gelmesidir. Taktik ve objektif yan yana düşüşü bu kadar açık bir işbirliği noktasına götürmek doğru mudur, bu tartışılır ama emperyalist savaşı ve her türlü emperyalist hegemonyayı stratejik planda reddeden Lenin’in, Rusya’ya, rakip emperyalistlerin desteğiyle girdiği bir gerçektir.
Bir başka örnek Kronstadt’tır. Kronstadt bahriyelileri, 1921 yılında “üçüncü devrim” diyerek Bolşevik diktasına karşı ayağa kalkmışlardır. O sırada Sovyetler Birliği’ni abluka altında tutan Fransa ve İngiltere gibi emperyalist devletler, bu ayaklanmanın proleter niteliğine bakmaksızın, sırf Sovyetler Birliği’ni yıkacağı umuduyla Kronstadt bahriyelilerini desteklemiş ve Rusya dışına kaçmış karşıdevrimci Beyaz Ruslar aracılığıyla Kronstadt’a maddi yardım önerisinde bulunmuşlardır (bkz. Paul Avrich, Kronstadt 1921, çev: Gün Zileli, Versus, 2006). Kronstadt bahriyelileri bu yardım önerisini reddetmiştir ama şu da bir gerçektir ki, Bolşevik diktatörlüğü ile çarpışan Kronstadt, hiç istemediği halde, objektif ve taktik planda batı emperyalizminin desteklediği bir “müttefik” durumuna düşmüştür. Elbette buradan, “öyleyse ayaklanmamak gerekirdi” sonucunu çıkarmıyoruz.
İkinci Dünya Savaşı’ndan önce de iki emperyalist blok oluşmuştu. Bunlardan biri, Alman ve İtalya devletlerinin başını çektiği ve “Mihver Devletler” denen faşist bloktu. Diğeri ise, “batı demokrasileri” diye anılan, İngiltere, Fransa ve ABD’nin başını çektiği devletler bloku. Sovyetler Birliği’nin bu iki blok arasında sarkaç diplomasisi yürüttüğü söylenebilir. Önce “faşizme karşı birleşik cephe” adına “batı demokrasisi” ülkelerinin faşist bloka karşı çıkması için çabalayan Sovyetler Birliği, Batı’nın, faşist bloku kendi üzerine saldırtmak istediğinden haklı olarak kuşkulanıp bu sefer faşist bloka yaklaştı ve Molotof-Ribbentrop saldırmazlık anlaşmasını imzalayarak kendini güvence altına almaya çalıştı. Savaş çıktıktan sonra da, Nazi Almanya’sının Sovyetler Birliği’ne saldırısı üzerine yeniden Batı ile ittifaka girdi.
Bu bloklaşmalar içinde devrim isteyen halkların konumu neydi veya ne olmalıydı? Tarih, “anti-faşist” bir mantıkla yanlış yazılmış ve II. Dünya Savaşı, Sovyetler Birliği’nin de etkisiyle, “anti-faşist bir yurt savunması” savaşı olarak takdim edilmiştir. Oysa II. Dünya Savaşı da, birincisi gibi emperyalist bir savaştı ve Sovyetler Birliği de, bütün sosyalist iddialarına rağmen bu emperyalist savaşa dâhildi. Nitekim, Sovyet dış politikasının aleti haline getirilen Komintern, Sovyetler Birliği’nin faşist blokla ittifak halinde olduğu iki yıllık dönemde, bu ülkelerin içindeki anti-faşist mücadeleyi iptal etmiş, “burjuva demokrasi”lerindeki “sınıf mücadelesi”ni olağanüstü ölçüde körüklemiş (bkz. Jan Valtin, Karanlığın Ötesinde, çev: Gün Zileli, Kibele, 2009), savaşın ilk iki yılında da, Nazi işgali altındaki ülkelerde bulunan komünist partilerine direnmeme ve Nazilerle işbirliği talimatı vermiştir.
Tabii bu, Komintern’in tutumudur. Çok belirgin örnekleri yok ama aslında yapılması gereken, her iki emperyalist blokta da devrim mücadelesini sürdürmekti. Bunu yaparken, örneğin Fransa’da, “acaba Nazilere mi hizmet etmiş oluruz böyle yaparak” diye düşünmemek gerekirdi. Nasıl, bu ülkelerde Nazi işgalinden sonra direniş savaşlarına girişirken, “acaba kendi ülkemizin burjuvazisi ile sınıf işbirliğine mi giriyoruz” diye düşünmemek gerekirse.
Daha yakın dönemlerden de örnekler verebiliriz. Örneğin Türkiye’de, 1960’lı yıllarda halkın anti-emperyalist mücadelesi sağcı güçler tarafından “komünistler Moskova’ya” sloganıyla “taltif” edilmiştir. Neden? Çünkü sağcılar, ABD emperyalizmine karşı çıkmanın otomatikman Rusya’nın hizmetine girmek anlamına geldiğini düşünüyorlardı ya da öyle göstermek işlerine geliyordu. O dönemde dünya yine iki hegemonik bloka bölünmüştü. Dolayısıyla, ABD bloku içindeki her direnişin Moskova’ya ve Sovyet bloku içindeki her direnişin de Washington’a hizmet edeceği gibi saçma bir önyargı vardı ve bunu körükleyenler de en başka Washington ve Moskova’ydı.
Bu tür propagandalara karşı uyanık olmak elbette gerekliydi ama uyanık olmakla ona ödün vermek farklı şeylerdi. Örneğin 1970’lerde, önce Aybar’ın, sonra da Maocuların “Ne ABD, ne Rusya” sloganı atmaları yanlıştı. Gerçi Maocuların bu sloganı atmaları Çin’e bağlılıklarıyla ilgiliydi ama bu durum yanlışlığı ortadan kaldırmaz. Çünkü bir ülke hangi emperyalist blokun hegemonyasındaysa, atılacak sloganlar esasen o emperyaliste vurmalıdır. Ve vurguyu buraya yaparak acaba diğer emperyalistin yanına mı düşüyoruz türü saçma endişeleri bırakmak gerekir. Stratejik planda bütün emperyalist ve hegemonyacılara karşı olunduğu söylenmelidir ama aktüel sloganlar o anda hangi emperyalistin hegemonyası ile mücadele ediliyorsa ona karşı atılmalıdır. Elbette bu, diğer emperyalist blokla objektif ve taktik planda bir yakınlaşmayı getirebilir ama “abdestinden emin olanlar” böyle şeylerden korkmazlar.
Bugüne gelecek olursam, bana bunları düşündürenin Ukrayna’daki halk ayaklanmasından sonra ortaya çıkan dünya krizi olduğunu belirtmeliyim. Aslında dünyayı paylaşan emperyalistlerin hegemonya taşlarını yerinden oynatan her zaman ya da çoğunlukla halkların başkaldırısı olmuştur. Yine öyle oldu. Ukrayna halkı, Rus hegemonyasına ve onların desteğindeki hırsız ve yağmacı oligarklara başkaldırdı ve devirdi. Bu devrim, Rus hegemonyacılarını telaşa düşürdü. Çünkü Ukrayna’yı kaybetmeyi göze alsalar bile (pek göze de almazlardı ya) şu anda Ukrayna’nın bir parçası kabul edilen Kırım’ı kaybetmeyi göze alamazlardı, çünkü bu ülkede, hem kendi “arka bahçe”lerini kontrol etmeleri hem de Ortadoğu’daki çıkarlarını kollamaları açısından çok önemli askeri üsler bulunmaktaydı. Bu durumda, devrim yapan Ukrayna halkı, istilacı Rus hegemonyasının karşısında batılı emperyalistlerle objektif ve taktik bir müttefik durumuna gelmiş gibi görünmektedir. Fakat bu, objektif olarak böyledir. Bir devrim, eninde sonunda ve uzun vadede emperyalistlerin bütünüyle kapışmak zorundadır.
Bazı arkadaşlar, bu objektif yan yana gelme durumunu göstererek Ukrayna halk devriminin (faşistler yaptı demogojisinin üzerinde durmayacağım bu yazıda) aslında bir karşıdevrim olduğunu ileri sürüyorlar. Neden? Batı ülkelerinde ya da batının hegemonyası altında olan, örneğin Türkiye gibi bir ülkede devrim olduğunda, bunu Rusya destekliyor diye karşı mı çıkacaksınız?
Nitekim bunun canlı örneği de vardır. Suriye Rusya Federasyonu’nun müttefikiydi. Bu ülkede bir ayaklanma çıktı. Bu ayaklanma kısa sürede, batılı emperyalist ülkelerin ve Türkiye’nin müdahalesiyle yozlaştırıldı ve bir iç savaşa dönüştürüldü. Bu iç savaş devrimin tam zıddıydı ve Suriye halkına tarifsiz zararlar veriyordu. İç savaşla birlikte, Türkiye gibi bölgesel hegemonyacı devletlerin de dahil olduğu bir batılı emperyalist müdahalesi gündeme geldi. Buna hepimiz karşı çıktık. Rusya da kendi çıkarları açısından böyle bir müdahaleye şiddetle karşıydı ve gerek Suriye halkı, gerekse emperyalist müdahaleye karşı çıkan bizler objektif ve taktik planda Rusya ile müttefik bir konuma girdik ve halen bu durum devam etmektedir. Bu durumda, bugün Ukrayna ile ilgili ter ter tepinen solcularımızdan hiçbiri, emperyalist müdahaleye karşı Rusya ile aynı safta gözükmemize bir itirazda bulunmadı. Acaba neden? Yoksa onlar emperyalizmden sadece batı emperyalist blokunu mu anlıyor? Ve sakın bazıları, Rusya’nın Sovyetler Birliği’nin mirasçısı olduğunu düşünüyor olmasınlar…
Muhtemelen yarın yazacağım yazıda benzer bir konuyu, bu sefer Türkiye’deki egemen sınıflar bloklaşması açısından tahlil edeceğim: AKP iktidar bloku ile CHP-MHP-Cemaat bloku arasındaki kapışma karşısında devrimci tutum ne olmalıdır?
Bu yazı (3.938) kez görüntülenmiştir.
Anti-emperyalizm ve Ulusalcılık, Devrim ve Sosyalizm Sorunları, Dünya Devrimi, Savaş, Ukrayna
1 Mülayim Sert 4 Mart 14 / 3pm
Lenin, Kronsdatlilar, 60’lardaki Türkiyeli Sol’u ve sayısız başka örnek sadece emperyalist bloklar arasında yeni bir konuma gelme veya bağımsız ulus-devlet oluşturma gayesi ile hareket etmiyordu. Şu veya bu derecede içeriye dair ciddi sosyal dönüşüm programları vardı.
Ukrayna’da bunu göremiyoruz, gördüğümüz kadarı ise bizi kaygılandırıyor (faşistlerin uygulanacak neoliberal programdan sonra halk bu iktidardan da soğuyunca nasıl bir alternatif sunacakları merak konusu, Svoboda iktidar ortağı olduğu için prestij kaybedebilir ama Sağ Sektör kendini dışarda tutarak
pusuda bekliyor, gerçek bir Nazi stratejik bilinci ile).
Israrla argümanınızdaki bu kara deliği görmezden gelmeye devam ediyorsunuz.
Sizin şemanızda ayaklanan halkların sosyal değişime dair özgün yönelimleri görünmez oluyor.
Böyle yaparak, esas siz herşeyi emperyalist bloklar ve ulus-devletler arasında bir mücadele düzleminde algılamış oluyorsunuz çünkü siz bu düzlemde cereyan eden kapışmaya olumlu/ilerici yönler atfediyorsunuz. Adaleti sosyal devrimde değil ulus-devletlerin güç savaşı arasında arıyorsunuz. Bazı eski-sol’cuları haklı olarak Rus emperyalizmine olumlu yanlar atfetmekle suçlarken, siz de Ukrayna ulusalcılığından ayırt edilmesi güç bir çizgi tutturuyorsunuz.
3. Dünyacı, Maoist bir hangover mı bu?
2 mikail firtinaci 4 Mart 14 / 5pm
Sorunu bulandirdiginiz nokta halk devrimi kavraminiz. Halk muglak bir kategori. Cikarlari zit iki sinifi, sermayedarlari ve iscileri de kapsiyor halk. O yuzden somuruculer ile somurulenler arasinda uzlastirilamaz olan celiskilerin ustunu ortuyor.
Komintern’in cepheciligi savundugu 1934-1939 doneminde izledigi klasik Stalinist cizgiden esasen bir farki yok bu savundugunuzun. Ispanya’da Mayis 1937’de isciler ve Durrutinin Dostlari grubu cumhuriyet hukumetine karsi ayaklanip, “ne cumhuriyet, ne fasizm” sloganini yukselttiklerinde onlari bastiran Komunist Parti ve Halk Cephesi hukumetinin cizgisi de buydu. Buna gore esitlikci bir komunist devrim Ingiltere ve Fransa’yi urkuteceginden geri plana atilmaliydi. Cunku bas dusmana karsi sermaye ve emekcilerin cikarlari ortak gorulmeliydi. Boylece Cumhuriyetin Ispanyol kolonilerinden cekilmesi fikri reddedildi- cunku bu diger “demokratik” somurgeci devletleri urkutebilirdi. Ya da kollektiflestirmeler terk edilmeliydi – cunku bu ozel mulkiyeti ortadan kaldirmaya yonelik bir adim olarak burjuvalari ve yine “demokratik” devletleri urkutebilirdi…
Emperyalist savaslari mesrulastiran siyasi cizgi de budur. Olayin tam bir resmini vermeyerek garip ve carpik bir tarihsel okuma sunuyorsunuz. Halbuki Mulayim Sert’in de belirttigi gibi, hic bir siyasi konjonkturde komunistler acisindan sorun egemenler arasinda taraf tutmak degildir; toplumsal sorundur.
Toplumsal iliskilerin degistirilmesi sorunu Ukrayna’da gundemde mi? Hayir. Ukrayna’da esas sorun Rusya’ya karsi AB ile ittifak kurmak, Rus oligarklarin yerine Ukraynali oligarklari yerlestirmek olarak beliriyor. Kiev’de sorun Rus milliyetciligine karsi Ukrayna milliyetciligi olarak konuyor. Alternatifler bir milliyetcilige karsi diger bir milliyetciligin savunusu. Burada isci sinifinin tutacagi bir taraf yok. Zaten Ukrayna isci sinifi da aktif bir sekilde Kiev’de sizin “halk ayaklanmasi” dediginiz fasist/asiri sag koalisyona destek vermis degil. Ukraynali ve Rusyali anarsistler iki tarafin da savunulmasina karsi, olasi bir savasta taraf olmamaya ve mumkunse savasi engellemeye yonelik enternasyonalist cagrilar yapiyor.
Ukrayna’nin sanayilesmis, isci sinifinin yogunlukta oldugu dogu kesiminde ne Kiev’deki AB yanlisi sag iktidar, ne de Rusya ve onun kuklasi Yanukovich’e yonelik ciddi bir destek yok. Ya bir sessizlik ya da Rusya isgaline karsi ufakda olsa karsi cikislar var. Ukraynalilarin yogun olarak yasadigi Kiev’de ve Bati bolgelerinde bile, emekciler milliyetci hezeyana kapilmis degiller. Meydan esas olarak asiri sag paramiliter guclerin isgalinda su esnada.
Ilgilenenler icin Rus ve Ukraynali anarko-sendikalistlerin enternasyonalist bildirileri su linkte bulunabilir:
Mart 4th, 2014 at 18:10
AWO’NUN açıklamasını beğendim. İspanya iç savaşı ile ilgili dersler için teşekkürler ama sonuç olarak anarşistler (hükümete katılma hatası ayrı tabii) cumhuriyetçi saflarda yer almışlardı.
3 mikail firtinaci 4 Mart 14 / 6pm
4 Barış 4 Mart 14 / 10pm
“Anti-emperyalizm” denen şeyin kendisini de tartışmak gerekmiyor mu bir ara? Tek bir ülkenin (Önce İngiltere, sonra ABD) veya iki kutbun (Sovyetler ve ABD) tek başlarına tüm dünyayı sömürdüğü dönemlerde anti-emperyalizm başat meseleydi ama Türkiye dahil onlarca ülkenin alt-emperyal ülke rolüne soyunduğu (Afrika’da Çin, Suriye’de Türkiye vs.) bir dönemde anti-emperyalizm hala temel kavram, temel mücadele alanı mı? Tabii bunu söylemek, Rusya’nın Ukrayna’da emperyal amaçlar peşinde olduğu gerçeğini ortadan kaldırmaz. Kırım’da liman, Donetsk ve tüm Donbass’ta kömür ve diğer değerli madenlerin peşinde olmalılar.
5 soruYorum-EK 5 Mart 14 / 9am
emperyalizm kavramı ikinci dünya savaşına kadar olan bir dönemi ifade eden, ancak küreselleşme sürecinin hızlanmasına paralel olarak (ki sscb nin havlu atması, dönüm noktasıdır) önemi kalmayan bir kavram. günümüzün tahakkümcü devletlerinin en sık kullandıkları bahane….günümüzün en yaygın yalanı….çünkü oluşturan nedenler hızla tasfiye olmakta… bizse hala, marksizmden gelen bir miras olarak kullanmaya devam ediyoruz.
6 guri yagarin 5 Mart 14 / 11am
teorik olarak devrimcilerin emperyal bir ülkenin hegemonyası altına girmektense bağımısızlıkçı ulusal burjuvaziyi desteklemeleri daha makul görünüyor. hegemonya, genelde o ülkenin işçi sınıfını fakirleştiren ve sınıfsal çelişkilerin derinleşmesinin önünde emek ve doğal kaynak sömürüleri mekanizmalarıyla engel oluşturur. tıpkı türkiye’deki devrimcilerin kürt ulusal devrimini desteklemeleri gerektiği gibi, ya da lenin’in mustafa kemal’i desteklemesi gibi, blok veya değil, emperyal zincirin halkalarının kırılmasını hem işçi sınıfının hayat koşulları hem de müstakbel devrimi açısından avantajlı olmasıdır öngörülen.
ve fakat “ulusal burjuvazi” denen oluşum kapitalizmin globalleştiği ve de özellikle para kaynağının nereden ve nasıl geldiğini önemsemeyen finans kapitalin borusunun öttüğü bir dönemde, işçi sınıfı açısından hangi milletin burjuvazisini desteklediğinin bir önemi var mı emin olamıyorum. global kapitalizmin kriz fobisiyle neo-liberal saldırılarını arttırmak zorunda olduğu bir dönemde Ukrayna’daki AB’ci veya bağımsızlıkçı ulusal burjuvazinin bu döngüden paçasını sıyıramayacağı gibi işçi sınıfının da “tepişen fillerin hangisinin altında kalsam acaba?” sorusu anlamsızlaşıyor. ha, temel insan hakları ve sendikal hakların daha bir kazanılmış olduğu AB ülkeleri standarları çekici görünebilir, ancak AB standartlarının aynı kalacağının garantisini de kimse veremiyor, keza son yıllarda AB ülkelerinde görülen hareketlenmelerin hemen hepis sınıf temelli ve sözkonusu hakların geriletilmesi veya neo-liberal talanın dozunu arttırması ile ilgili oldu. Batı kapitalizmi, -dilerseniz G8 diyelim- giderek çaresizcce daha fazla emek ve doğal kaynak sömürmeye yönelik politikalar geliştiriyor. Bu noktada iflasın eşiğindeki bir AB, ve Ortadoğu’da Afganistan’da hala kıçını toplayamayan bir ABD, Rusya’yı caydırmıyor. Bu farkındalık
palazlanmaya doyamayan Sovyet sonrası Rus oligarkının daha da güçlenebilmesi için Ukrayna ve Kırım halkları üzerinde şov yapabilmesi ve Rusya’daki işçi sınıfını “yazlıklarımızı geri alacağız” vaadiyle kandırmaya yönelik bir iç siyaset malzemesi üretebilmesine olanak sağlıyor. .
Türkiye’de de aslında Ukrayna ile çok benzer bir durum söz konusu. Halkın Fethullah Gülen ve Tayyip Erdoğan arasında yani AKP- CHP/MHP tercih yapmaya zorlanması, aslen son eksen kaymasıyla belirginleşen “Amerika mı Rusya mı?” sorusunu dayatma anlamına geliyor. AKP İran, Rusya ve Çin ile yürüttüğü/yapacağı doğalgaz ve silah anlaşmaları ile daha büyük bir güç olma yönünde avantajlı olmak isterken, NATO ve şu an mecbur olduğu G8 ekonomisinin ağlarına dolanıyor. Bu noktada “merkez” yani Batı yanlısı sağa oynayan CHP ve MHP bir alternatif olarak işçi sınıfının önüne sunulıuyor.
Fillerin tepişmesinden devrim de çıkabilir faşizm de. Bunu kesitremediğimiz için tarihte yapılan pakt ve cephe tercihlerine de burun kıvıramayız. Devrimciler müneccim değildir, medyumlığa da soyunmamalıdır. “Ama tarihte şu oldu” göndermeleri genelde gerçekçi referanslar olmazlar. Stratejik hata, bazen stratejinin yanlışlığından değil cephelerin zayıflığundan ya da kısaca koşulların elvermemesinden dolayı da yapılabilir. Hata dedğimiz şey aslında masım bir kifayetsizlik de olabilir veya ilkesel bir duruşun mağlubiyeti de. Bu noktada devrimcilerin belirli ilkeler doğrultusunda herket etmeleri her zaman hata payını azaltır. Nedir bu ilkeler?
Anti-militarizm / Savaş karşıtlığı, Anti-Kapitalizm, Eşitlik
Özgürlük, Kolektivizm ve Ekoloji temelinde kurulan her örgütlenme, blok/cephe siyaseti ve pratik; global kapitalizmin giderek arsızlaştığı bir dünyada devrimcilerin olmazsa olmazları olmaya devam etmeli ve siyasi bir alternatif olarak kalmalıdır. Faşizme karşı birleşik cepheler, UKKTH, ve hatta demokratik özerklik, giderek anti-kapitalizm potasında eriyecek ve halklar bir tercih yapmak zorunda kalacaktır. Bu tercihlerini soldan yana kullanabilmeleri için, devrimcilerin bu noktadan sonra “yılana sarılması” döneminin kapanması gerekiyor.
7 Anonim 5 Mart 14 / 7pm
yasasin en buzyuk hegemonyaya paralel ozgurlukcu cizgimiz, oh ne rahatladim heryerde stalinist dikatatorlukler yikiliyor…
8 Zileli'ye kötü haber 9 Mart 14 / 2pm
9 Ayhan Kırdar 16 Mart 14 / 7pm
“Halk devrimcisi” bir faşistten nasıl dmeokrat yapılır. Amerikan formülüne buyrunuz.
10 çıracı 18 Mart 14 / 11am
DSİP familyasının ipiyle kuyuya inenler için:
11 Anonim 19 Mart 14 / 12pm
(Kaynak: Marksist Tutum dergisi, no: 108, Mart 2014)
12 Anonim 28 Temmuz 14 / 11am
13 Anonim 12 Eylül 14 / 12pm
Balkanlaşan Ortadoğu ve Kürdistan sorunu
Yarın Rus azınlıklarını harekete geçirerek Üç Baltık Devleti olan Estonya, Litvanya ve Letonya’ya müdahale etmeyeceğinin garantisi de yoktur. Sovyetler Birliği’nin dağılmasından sonra bağımsızlıklarını ilan eden bu ülkeler 2004 yılında Avrupa Birliği’ne, 2005 yılında ise de NATO’ya üye olmuşlardır. Onun için adı geçen ülkelere müdahale edilemez. Evet, Ukrayna ve Ukrayna’ya bağlı Kırım Özerk Cumhuriyeti de ABD ve Rusya’nın garantisi altındaydı. ABD’nin güvencesinden dolayı Ukrayna Kırım’daki nükleer tesislerin sökülmesine izin vermiştir. Bu garanti Ukrayna’nın parçalanmasını önleyememiştir. Zaten anlaşmaların, statülerin geçerli olduğu dönemlerde paylaşım mücadeleleri söz konusu değildir. Paylaşım mücadelelerin olduğu dönemlerde ise, hiçbir anlaşmanın ve statünün garantisi yoktur ve her ülkenin durumunu siyasi/askeri gücü belirler.
14 Anonim 8 Ekim 14 / 2am
15 Anonim 15 Ekim 14 / 10am
16 Anonim 2 Aralık 14 / 4am
 Elif Çağlı, Çürüyen Kapitalizm, Kasım 2007, http://www.marksist.com
17 Anonim 28 Şubat 15 / 2am
Araplar Yemen’e karşı Suriye ve Irak’ı İran’a mı terk etti?
18 Anonim 14 Mart 15 / 10pm
19 Anonim 2 Nisan 15 / 11am
20 Anonim 17 Eylül 15 / 10am
21 Anonim 10 Ekim 15 / 8pm