Kalenin Duvarında Taş Olmak
Hızla değişen ve dönüşen bir dünyada yaşıyoruz. İklimler değişiyor, ihtiyaçlar değişiyor, imkânlar değişiyor, insanlar değişiyor ve haliyle Müslümanlar değişiyor. Hiçbir şey eskisi gibi kalmıyor. Ama bir şey değişmiyor ve hep aynı kalıyor: Kulluk görevimiz.
Bizler Allah’a kulluk için yaratıldık. Allah bizleri bunun için yaratmış: “Ben insanları ve cinleri ancak ve ancak bana kulluk etsinler diye yarattım” (51/56) diyor. Kulluk görevimiz değişmiyor. Hazreti peygamber sahabesine hangi görev ve vazifeleri tevdi ettiyse bizler de aynı vazifeleri yerine getirmekle yükümlüyüz. Bu konuda kimse torpilli ya da görevden muaf değildir. Herkes eşittir. Herkes kuldur. Peygamber bile önce kul, sonra resuldür. Bunu her namazda tekrarlıyoruz.
“Muhammeden abdühü ve resulühü…” / ”Muhammeden resulühü ve abdühü” denmiyor. Onun için kulluk daima aynıdır ve değişmiyor. Dolayısıyla bizler nerde olursak olalım değişmeyen tek ve ilk rütbemiz kulluktur. Başbakanlıktan, bakanlıktan, müdürlükten, öğretmenlikten, demircilikten, inşaatçılıktan, müteahhitlikten, sahaflıktan önce kulluk gelir. Önce kulsun sonra başbakan; önce kulsun sonra öğretmen; önce kulsun sonra sahaf!
Peki, kulluk derken neyi kastediyoruz? Bunun bir ölçüsü, standardı, tanımı var mı? Kulluğun ölçüsünü ve sınırlarını belirleyen Allah’tır. Bizim hayat kitabımız, ölümsüz rehberimiz Kuran’dır. Kuran’ı bize açıklayan Hazreti peygamberdir. Hazreti peygamberin anlattığı ve aktardığı bilgilerin cümlesine İslamiyet diyoruz. Bazıları gibi Kuran’ı ve Hazreti peygamberi birbirinden ayırmıyoruz. Bu ikisi bir bütündür. Biri öbürüsüz olmaz ve anlaşılmaz. Kulluk şuurunun çıtasını koyan Kuran’dır. Bunu görmek için Kuran’a bakmamız yeterlidir.
“De ki; Eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, aşiretiniz, kazandığınız mallar, gitmesinden korktuğunuz alış veriş, beğendiğiniz evler size Allah’tan, Onun resulünden ve O’nun yolunda cihattan daha sevgili ise, artık Allah’ın emri (azabı) gelinceye kadar bekleyin! Allah, fasıklar topluluğunu doğru yola iletmez.” (9/24)
Evet, ayette özellikle üç noktanın altı çizilmektedir: Allah, peygamber ve cihad. Asırlar geçse de bu üç önemli nokta değişmemektedir. Müslüman için her şeyin en önünde bu üç madde gelir. Bunların önüne hiçbir şeyin geçmesine izin vermez. Ne sevgide, ne itibarda, ne saygınlıkta! Geçtiği zaman hem kulluk yara alır, hem de bizim kulluğumuz, Allah’ın istediği bir kulluk olmaktan çıkar, nefsimizin istediği bir kulluğa dönüşür. Yani kulluk rütbesinin önüne hiçbir şeyi koyma hakkına ve salahiyetine sahip değiliz. Peygamberlik rütbesi bile “kulluk” rütbesinin önüne konulmazken sana ne oluyor da üç günlük dünyanın etiketlerini kulluk rütbesinin önüne geçirebiliyorsun?
Bu ifadeler Müslüman kişiyi bağlar. Ben Müslüman’ım diyen için bu üç maddeyi aşan her şey puttur. Onun için put denince aklımıza sadece Lat, Menat, Uzza gelmesin. Allah, Resulü ve onun yolunda Cihaddan daha ağır basan her şey puttur. Kadın, makam, servet, çocuk, mal mülk, korku, sevgi, araba, ticaret, aşk vesaire… Aklınıza ne gelirse! Kendimizi bu asrın putlarından korumalıyız. Bizi, Allah ve Resulünü dinlemekten, Kuran’a uymaktan alıkoyan her şey puttur ve onların sevgisinin üstüne çıkan her şeyde tağuttur. Bu üç şeyin önüne geçmeyen her şeyi yapabilirsiniz, serbestsiniz. Kulluğunuza hiçbir halel gelmez.
Kulluk konusunda bir yanlışlığa düşmemek için tecrübelere ve örnek şahsiyetlere ihtiyacımız var. Bu konuda Kuran-ı Kerim bizim için bir yol haritası belirlemiştir. Kimleri takip edip etmeyeceğimizi açıklamıştır.
“Kim Allah’a ve peygambere itaat ederse işte onlar, Allah’ın kendilerine lütuflarda bulunduğu peygamberler, sıddıklar, şehitler ve sâlih kişilerle beraberdirler; bunlar ne güzel arkadaşlar” (4/69)
Kullukta, Kuran’ın tavsiye ettiği bu dört grubu takip edersek, örnek alırsak kulluğumuz hiçbir zaman zarar görmez ve hep iyi kullardan oluruz. Yani Allah’ı, resulünü ve cihadı nasıl anlamamız, yaşamamız ve hayatımızın neresine koymamız gerektiğini bunlardan öğreniyoruz. Bunlar bizim yol rehberlerimizdir.
Hızla değişen ve yozlaşan şu dünyada istikametimizi ve yönümüzü şaşırmamanın en garanti yolu bu rehberlere uymaktır. Bunlar da bizim için güzel örnekler vardır. Ayetin sonunda “Bunlar ne güzel arkadaşlardır” deniyor. “Bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim” der gibi. Efendimizin de bu konuda hadisi var: “Kişi arkadaşının dini üzeredir.” İşte bizim arkadaşlarımız bunlar olursa kulluğumuz yavan olmaz, yaman olur, Allah’ın razı olduğu bir kulluk olur ve bu kulluğun önüne hiçbir etiket geçemez ve bizler o zaman İslam kalesinin duvarında bir taş olma bahtiyarlığına ulaşabiliriz. Taş demişken taş ile ilgili bir misali paylaşmak isterim.
CAMİ’NİN DUVARINA TAŞ KOYMAK
İstanbul’da Süleymaniye Camisi yapılırken zamanın padişahı teftişe gelmiş. Bakmış ki işçilerden biri eline aldığı bir taşı üst katlara götürüyor, sonra tekrar aynı taşı en alt kata indiriyor. Ve bu böyle devam ediyor. Tabi padişah meraktan soruyor. Aldığı cevap ilginçtir:
“Efendim cünüptüm, gusül abdesti almak üzereyken siz geldiniz. Ben de boş görünmeyeyim diye bu yola başvurdum. Oraya bırakmaya da çekindim. Ya cünüp olarak götürdüğüm taşı ben dönene kadar birisi alıp duvara koysa ne olur halim? Onun için götür-getir yaptım ki cünüp olarak taşıdığım bu taşı kimse duvara koymasın!”
Büyüklerimiz taşları duvarlara böyle koymuşlar. Onlar böyle çalıştığı için ülkeler fethetmişler. Ta Viyana kapılarına kadar gitmişler. Cünüpken taşı duvara koymayan adam ayette ifade edilen üç emri de aynı anda yerine getiriyor. Allah’ı, Resulünü ve onun yolunda cihadı tüm meşgalelerinin en başına koyuyor ve öyle çalışıyor. Kulluk şuuru dediğimiz şey tam da budur. Onun önüne hiçbir meşgaleyi, etiketi, unvanı, kaygıyı koyamayız. En büyük dava kulluktur. Bunun için yaratıldık. Bunun bilincinde olanlar ve gereğini yapanlar kuldur.
BU ASRIN PUTLARI
Geçen haftalarda Cuma’dayız. Yan tarafımda gençler oturuyor. Hoca hutbe okuyor onlar elinde telefonla uğraşıyorlar. Bu asrın putlarından biri cep telefonudur. Allah’ın huzurundasın. Hicret esnasında mağarada dinlenen iki dostu hatırla! Allah’ın Resulü rahatsız olmasın, uykusundan uyanmasın diye yılanın deliğini eliyle kapatan Hz. Ebubekir-i Sıddık’ı düşün. Ya Hz Âli’ye ne demeli? Ayağına ok batmış. Namazda çıkarın diyor. Namaz bitince çıkardınız mı diye soruyor. Evet diyorlar. Onlarda huzurda, biz de huzurdayız. İşte rabıta budur, aşk budur, sevgi budur, teslimiyet budur, İslamiyet budur, kulluk budur.
İmam Şarani’nin Tabakatü’l Kübra’sında okumuştum. Talebe, hocasının huzurunda oturuyor. Nerden geliyorsa bir akrep geliyor talebenin elbisesinin altından vücuduna giriyor, muhtelif yerlerinden ısırıyor. Talebe edepsizlik olmasın diye susuyor, söylemiyor. Sonra akrebin ısırmaları bitiyor. Sohbetten sonra bakıyorlar ki akrep ölmüş. Hocasına haber veriyorlar, gelip bakıyor tebessüm ediyor: “Senin teslimiyetin akrebi zehirlemiş” diyor. Böyle teslim olacaksın. Böyle teslim olursan tüm akrepler ölür. Arkalarında İsrail’de olsa, ABD’de olsa, bir başka şer güç de olsa fark etmez! Ama teslimiyetin yok ki zafere yüzün olsun.
Bizler de huzurdayız. Elimizde telefon, kalbimizde dünya! Sonrada, olmuyor, olmuyor diyoruz, feryadı figanı basıyoruz! Bırak olmasını, hala yaşadığına, nefes alıp verdiğine şükret. İmam Şafi ne diyor: “Sen hak ile meşgul olmasan batıl seni istila eder”Hasan el-Benna “Risaleler” adlı kitabında şöyle bir hatırasını nakleder: “Bir evde sohbetteyiz. Ev sahibinin yüzü kireç gibi! Sohbetin sonuna kadar bir şey konuşmadı. Sohbet bitince, tam ayrılacağımız sırada “kızım vefat etmiş, onu birlikte defnedelim” dedi, diyor.
“Neden daha önce söylemedin” dediğimizde cevabı şu oldu:
“Kızım davadan daha önemli değil ya hocam!”
Buyrun, ona mı, kendimize mi ağlayalım. İşte dava şuuru budur. Kalenin duvarında taş olmak tam da böyle bir şeydir. Allah bu şuura erişenlerden ve bu şuura erişenlerle beraber olanlardan eylesin.
Hazreti peygamberin hicretini hepimiz hatırlıyoruz. Kapısında, onu öldürmek için sıraya girenlerin emanetlerini kendilerine vermek üzere yeğeni Ali’yi Mekke’de, yatağında bırakıyor. Bunu yapan kulluğun ser çeşmesi Hazreti Peygamber Efendimizdir (sav). Kulluk böyle olur demek istiyor bize. Düşmanın dahi olsa haktan, adaletten, doğruluktan ayrılmayacaksın, diyor.
Uhud’da şehit düşen Musab bin Umeyr’i hatırlayalım mesela! Ne yapmıştı Musab? Her iki kolu kesildiği halde sancağı bırakmamıştı. Neden, çünkü sancağı ona Allah’ın Resulü vermişti? Canı pahasına da olsa Musab, Allah’ın Resulünün verdiği sancağı yere düşürmüyor ve Hz. Ali gelip sancağı alıyor. Hakiki kulluğa erişenler bunlardır işte! Allah sana rahmet etsin ya Musab.
Mağaradaki Hz. Ebubekir’in, Uhud’daki Musab’ın, akrebin ısırmalarına sabreden talebenin ve Hasan el-Benna’nın anlattığı ev sahibinin tavrı arasında temelde hiçbir fark yoktur. Hepsinde de aynı şuur, aynı teslimiyet, aynı sadakat ve aynı kulluk bilinci vardır. Bu ruhu yakalamalıyız. Gerisi çelik çomak oyunudur!
YİBO’da okurken Edebiyat Hocamız vardı. Burada bazı arkadaşlarımız hatırlayacaklardır. Birkaç sene evvel “Efsane Bir Öğretmen: Kel Hoca” isimli bir yazıyla kendilerinden bir parça söz etmiştik. Dava ehli bir adamdı. Hani hizmet delisi, dava delisi falan deriz ya… Bunların hepsinden fazlasıyla onda vardı. Biz davayı, İslamiyet’i, kulluk şuurunu, kitap okumayı, Allah için sevmeyi vesaire hep ondan öğrendik. Kel Hoca’nın okulumuza gelmesinden sonra okulumuzun çehresi tamamen değişmeye başladı. Bambaşka bir okul olup çıktı. Daha sonraki yıllarda o günleri daha iyi anlamak ve anlatmak için özellikle ‘Kel Hoca’dan önce, Kel Hoca’dan sonra’ tabirlerini kullanma gereği hissederdik. O, okulumuz için bir milat olmuştu çünkü. Gece gündüz çalışırdı.
Okulumuzun İdare binası, okulun tam ortasındaydı. Hafta içini geçtim hafta sonları bile gece yarılarına kadar çalışırdı. “Hocam neden bu kadar çok çalışıyorsunuz?” dediğimizde: “Benden öncekiler işleri öylesine savsaklamışlar ki düzeltmek için geceler bile yetmiyor” derdi. Kel Hoca’nın kulluğu öğretmenliğinin önündeydi. O önce kul, sonra öğretmendi. Bankamatik bir memur değildi; bilinçli, şuurlu, takvalı, vazifesinin eri Müslüman bir öğretmendi, bir davetçiydi, sürekli huzurda olduğunun şuurunda mümin bir kuldu. Tevbe suresinin yirmi dördüncü ayetini o bize ezberletmişti. Hem Türkçesini, hem de Arapçasını. Bana ilk ezberlettiği ayet buydu. Ne kadar bilinçli bir tercih öyle değil mi? Bir hafta içerisinde ezberle gel konuşalım, derdi. Bu da senin mükâfatın olurdu. Hocanla diz dize oturup muhabbet ediyordun, çay içiyordun, yemek yiyordun. Ezberlemeyene mükâfat yoktu. Ve daha bir sürü şey. Sonra namaz mesela. Namaz konusunda çok hassastı. Haftalık namazlarınızı tam kılacaksınız, derdi. Bunları da, kendi yöntemleri vardı takip ederdi. Öyle saldım çayıra Mevla’m kayıra hesabı yapmazdı. Böyle böyle böyle bir sürü şey yaptırırdı bize. Her gün Kuran okumak, beş vakit namaz kılmak, pazartesi Perşembe günleri oruç tutmak, ayet ezberlemek, kitap okumak, İslam tarihi okumak… Bunları öyle bir anda yüklemezdi tabi, yavaş yavaş, hazmettire, hazmettire… Evinin küçük bir odası vardı. O küçücük oda da sabaha kadar oturduğumuz geceleri hatırlarım. Daru’l-Erkam gibiydi, Erkam’ın evi.
Hayatımın en güzel günleriydi. Diz çöker otururduk. Öyle kanepeye falan da oturmazdık. Yere serdiği minderlerin üzerine otururduk. Şunu da belirtmekte fayda var; hoca, hiçbir zaman bize şöyle oturun, böyle oturun demezdi. O nasıl oturursa biz de öyle otururduk. Tebliğci böyledir işte! Diz çökerek oturmayı ondan öğrendik. Benim güzel hocam. Allah senden razı olsun. Allah’a sunacağım en güzel günlerim o günlerdir. Çocuktum mocuktum ama seni anlatan bir adamın huzurunda sabaha kadar oturmayı yatağıma uzanarak yatmaya tercih etmiştim, derim. Kim bilir affeder belki!
Sözün özü: Allah’ın vaadi haktır ve o bir gün mutlaka nurunu tamamlayacaktır. Bu davayı kurda kuşa yem etmeyecektir. Hicr Suresi dokuzuncu ayeti kerimeyi hatırlayalım. Bunu da Kel Hoca bize ezberletmişti. Ne diyor Allahü Teâlâ? “Şüphesiz Kuran’ı biz indirdik, onu biz koruyacağız.”
Burada hiçbir sorun yoktur. Korumak onun için zor değildir. Ve nasıl koruduğunu da çok iyi biliyoruz. Ateşin içinde de korur, denizde de korur, balığın karnında da korur, mağaranın ağzında, kendilerini akıllı zannedenlerin akıllarıyla alay edercesine örümcek ağlarıyla da korur. Ona ne kimse bir şey diyebilir, ne de bir şey yapabilir?
Ancak asıl önemli olan bu haklı davada bizim durduğumuz yerdir. Bizim duruşumuz, bizim tavrımız, bizim katkımızdır. İbrahim (as)’ın ateşini söndürmeye koşan serçeyi düşünelim. Gerisi boş, gerisi yalan.
Elimden bir şey gelmez demeyin! Herkesin elinden bir şey gelir. Az çok demeyin, kalenin duvarında bir taş olmaya bakın. İster tuvalet taşı olun, ister mihrap taşı olun fark etmez, yeter ki bu davanın duvarında bir taş olun.
Evet, bu davanın duvarında bir taş olmak için ahlakı, imanı, ihlâsı, kalbi, istikameti güzel olanlarla beraber olmak için buradayız, tüm amacımız budur. Ölüm gelirse bize burda, bu yolda gelsin. Çöldeki karınca gibi hedefimize varamasak da bu yolda ölelim. Sözlerimizi, Necip Fazıl’ın, Hocası Seyid Abdülhakim Arvasi’ye halinin ne olacağını sorduğunda aldığı cevap ile bağlayalım: Allah ile kalın.
“Sen geminin içinde olmaya bak. Gemi kurtulursa kaptan da, tayfada kurtulur” der.
HERŞEYE RAĞMEN TASAVVUF -1 Münir Arıkan’ın “Aile Zekâsı” kitabını okurken Tokyo Üniversitesi öğretim üyel...
SÜPER ÜLKE TÜRKİYE’YE DOĞRUGüzel günler çok uzağımızda değildir. Ümidinizi kaybetmeyin. Sizi yıldırmaya çalışanlara f...