Elini, dilini, gözünü kulağını, kalbini, dimağını işgalden kurtar. Kendini fethet. İşgal var mı gerçekten, bir bak kendine. Eline, diline, gözüne, kulağına, kalbine, dimağına bir bak. Bütün melekelerin yaratılış gayesi istikametinde insicam halinde aynı istikamete mi yöneliyor? Yoksa her bir uzvun bir fırtınanın önüne kapılmış savrulma halinde mi?
Öncelikle şu tespiti yapalım. Müslüman bir insanın iki düşmanı sabittir. Birincisi dış düşman; yani İblis, diğeri de iç düşman var; yani nefis. Dış düşmandan Allah’a sığınıyoruz, gerekli tedbirleri alıyoruz. Euzu besmele çekiyoruz “İblisten koru bizi Yarabbi” diyoruz.
Allah Teâlâ bu âlemi bizim hizmetimiz için yaratmış kendisine kul olalım hizmetinde bulunalım diye bizlere nice güzel uzuvlar vermiştir. Ne var ki insan Cenâb-ı Hakk’ın kendisine ihsan ettiği bu güçleri çoğu zaman kontrolsüz bir şekilde ve kötü yollarda kullanmıştır. İnsanlar arasında kendilerine her açıdan sâhip olabilen, nefislerini tam kontrol altına alarak yüce Rabb...
İnsan sorgulamalıdır. Sorgulamayan insan köleleşmeye mahkûmdur. Her insan “Ben bu dünyaya neden geldim? Bu âlemdeki gelip geçici misafirliğimin hikmeti nedir sorularını kendi kendine yöneltmelidir. Sorgulanmamış ve cevabı verilmemiş bir hayatın gerçekliği yoktur. Böyle bir hayat karşılıksız çek gibidir.