Aptal Gibi Hissetmek
18. Douglas Adams
Senemnur, Dövüş Kulübü'ü inceledi.
@Senemnur·02 Haz 17:10·Kitabı okudu
Bu yüzyılın insanlarını en iyi tanımlayan cümleye yer veren kitap; “Biz tarihin ortanca çocuklarıyız.”
Her şey bu noktaya kadar biz henüz doğmadan gelişti ve bu karanlığın ortasına doğduk. Dünyada kahraman sayısı giderek azalmakta çünkü bu karanlığı alt edebilecek güçte olmak çok zor. Başta hepimizin hedefi sabit oluyor, kendimize ait bir yuva ve rutin bir hayat. Huzurun tanımını kişiye ait bilmem kaç m2 alan olarak değiştirmiş durumda çoğumuz. Çünkü bizi bizimle bıraksınlar istiyoruz, dünyayı bu hâle getirip yüzsüzce düzeltme sorumluluğunu hassas ruhumuza yük etmesinler istiyoruz. Evet, kitaptaki kahramanda kendine bir ev döşemekteydi. Kendi zevkini yansıtan koltuklar, tabaklar, halılar... Sadece o evde saklanıp bu çaresiz dünyayı aklama sorumluluğundan kaçmak için değildi insanın imrendiği bu alan. Birey olduğumuzu hissetmek için, bir kişi olduğumuza inanmak için hepimiz farklı materyaller satın alıyoruz, sürekli. Bunlara gerçekten ihtiyaç duymasak bile, tamamlanma isteği, kişiliğimizin olduğuna önce kendimizi sonra bizim için değersiz olsalar bile insanları ikna etme ihtiyacı devreye giriyor. Tyler bu evi havaya uçurduğu anda, kimliği yok olmalıydı tüm bu algıya göre fakat gerçek şu ki özümüze ulaşmanın yolu aidiyetlerden kurtulmaktır. Hiçbir şeyi havayı uçurmamız gerekmiyor, tüketmeyi durdursak ve kendimizi tüm bu mal mülkten bağımsız görebilsek yeterli. Ancak gelin görün ki kendimizi bu şekilde görebilmenin tek yolu evi havaya uçurmak gibi görünüyor.
Aslında hepimiz kükremek istiyoruz, cesur olmak, bedenimizi ortaya koyabilmek ve yanlış giden her şeye karşı çıkmak. Bizi doğanın değil de insanların zorunlu kıldığı eylemlerden sıyrılmak. Bir topluluğun sesi olabilmek, güçlü olmak. Evet bir kalabalık gerekiyor ardınızda, güçlü olmak adına. Önceden insanların yaptığı da buydu, isyan. İçlerindeki kini, nefreti ve öfkeyi olduğu gibi aktarabiliyorlardı. Ancak günümüzde biz, geçmişin ve günümüzün hâlini tartışanlar arasında, bir ailenin ortanca evladı gibi dişimizi sıkıyoruz. İsyan etmenin bir çare olmadığının ve önünde konuştuğumuz bir topluluk olsa bile bu insanların da bizi terk edebileceklerinin bilinciyle, sadece yerimizde sayıyoruz. Haklı mıyız? Başka ne yapabiliriz? Bugün bu değil sorgulamalarım. Bugün neyiz, ne yapıyoruz, kendimize ve tüm bu kişisel gelişim çabamıza objektif bir bakış atacağız, cesur olma isteğiyle.
Sesimizi çıkarmak istediğimiz anda kendimizi nerede ve nasıl bulacağımızı bilmek bizi korkutuyor ve biz korktukça onlara izin veriyoruz. Evet bu kitapta insanlar nihayetinde esip gürlüyor ve saf değiştiriyorlar ancak bunu gerçek hayata geçirmeyi hayal bile edemediğimiz durumdayız. Her şeyi bırakmamız gerekir çünkü. Bizi biz yaptığını düşündüğümüz evimizi, bizi “var” kıldığını saydığımız çevremizi, pek kıymetli görünüşümüzü. Kıymetli bir kar tanesi olmadığımız yazıyor kitapta. Doğru, bizim tek yaptığımız kelebek olmak adına yıllarımızı kozada harcamak, biz kozadayken dünyayı daha da batırmalarına fırsat sunar gibi. Kelebek olmak gerektiği tabusu iyice kuvvetlensin ister gibi.
“O bir tek yuva. Olmasa o bir tek yuva. Kuşun yuvası, olurdu bütün dünya.”
Gariptir ki, özümüze, o savaşçı ve kendine hayran kılan ruh kırıntılarından ne kaldıysa, buna ulaşsak ve asıl arzularımız doğrultusunda hareket etsek, hakkımızdan geleceklerdir. Ancak o öze ulaşmakla var oluyorsak eğer, var olmamız bir ölüm demek olabilir. Ancak bir kez şu zincirleri kırmak, kısa bir an için var olmak bile bizi kahraman kılabilir. Ölümsüz kılabilir. Belki de bu yüzden “Sonsuzluğa kadar yaşamak istiyorsan ilk adım olarak ölmek zorundasın.”
İsmimiz değiliz, geçmişimiz veya malımız mülkümüz değiliz diyor kitap. Belki de tüm bunlar olmalıydık ancak hayatın ne kadar kısa olduğunu biliyorken nasıl benliğimizi bir şey ilan etme cesaretine sahip olabiliriz? Bunu da bir alıntıyla özetleyelim, “8G’de oturan kız... ne yapacağını bilmiyor ve yanlış şeye bağlanmaktan korktuğu için hiçbir şeye bağlanmıyor.” “...ve yaşlandıkça seçeneklerinin azalmasından korkuyor.” Sahi, bu kadar çok seçeneğin olduğu bu yorucu yüzyılda seçimlerine güvenmek ne zor, güvenen insanlar ne aptal/ne yüce. “Napolyon, bir kurdele parçası uğruna hayatlarını feda edebilecek insanlar yaratabilmekle övünürdü.”
İyi insanlar olmaya çalışıyoruz ama mükemmeliyetçiyiz, en fazla iyi olabileceğimiz nokta ne ki? Tarih boyunca birileri kurban edilmek zorundaydı ve bunlara gıkımızı çıkarmadan göz yumduk. Kurbanlar sebebiyle elden edilen sonuçlardan yararlanmaktan geri durmadık. “Ürün testlerinde kullanılan hayvanları düşün.” “Uzaya fırlatılan maymunları düşün.” “Onlar ölmeseydi” diyor Tyler, “onlar acı çekmese, onlar kurban edilmeseydi, bugün hiçbir şeyimiz olmayacaktı.” Kendimizi süslemeyi keselim. İnsan aklına kendi varlığı geldiği ana kadar iyidir.
9.0/10 (615 Oy)
Düzenlendi: 12 May 18:42Gönderiyi direkt paylaşGönderiyi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@memento_mori·12 May 18:36·Kitabı okudu
Yaşasın lastik değiştiren kadınlar :)
YOLDA hızla kayan limoni renkli lüks arabanın bayan sürücüsü, bir terslik olduğunu hissedip frenlere yüklenir. Ara­badan inince ön lastiğin patladığını görür. Hiç zaman kaybet­meksizin tamirata hazırlanır: yani, birini bekliyormuş gibi gelip geçen arabalara bakınır. Kadının bir sorunla karşı karşıya ol­duğunu gösteren bu evrensel işareti («erkek teknolojisinin çaresiz bıraktığı zayıf kadını») gören bir araba yaklaşıp durur. Sürücü, bir bakışta sorunun ne olduğunu keşfeder ve rahatlatıcı bir havayla, «Merak etme. Şimdi hallederim,» der. Kararlılığını göstermek için de bayan sürücüden krikosunu ister. Lastiği kendi başına değiştirip değiştiremeyeceğini sormaz, çünkü karşısında duran otuz yaşlarındaki zevldi giyimli, makyajlı hanımın bunu yapamayacağını bilir. Kadın kendi krikosunu bulamadığı için, erkek diğer aletlerle birlikte kendininkini çıkarır. Beş dakika sonra iş tamamdır, yeni lastik takılmış, pat­lak olanı bagaja konulmuştur. Erkeğin elleri kirli yağa bu­lanmıştır. Kadın ona kağıt mendil vermek ister, ancak o nazikçe reddeder; torpido gözünde bu günler için bulundurduğu üstüpü bezi vardır. Kadın, «kadınca beceriksizliğinden» ötürü özür dileyerek adama yürekten teşekkür eder. Durup yardım etmemesi halinde belki de akşama kadar orada öylece kalabile­ceğini söyler. Erkek karşılık vermez, ama kadm arabasına biner­ken kapıyı onun için açar. Yan açık camdan, yeni bir lastik al­masını öğütler, kadın da hemen o akşam oto tamircisini göreceğine söz verir. Sonra da gazlayıp gider. Aletlerini toplayıp arabasına dönen adam ellerini yıkayabilmeyi ister. Tekeri değiştirirken çamura girmiş, ayakkabıları pisliğe bulanmıştır (işi satış temsilciliğidir). Dahası, müşterisiyle olan randevusuna yetişmek için acele etmesi gerekmektedir. Mo­toru çalıştırırken, «Ah şu kadınlar! Al birini vur ötekine. Hepsi aptal,» diye düşünür ve yardım etmediği taktirde kadının ne yapmış olacağını ciddi ciddi merak eder. Gaza basıp genelde olandan daha çok hız yaparak yoluna devam eder.
Hemen her erkek — ve kadınların çoğu— aynı şekilde dav­ranırdı. Bir an düşünmeksizin, sadece erkek erkek olduğu, kadın da ondan çok farklı olduğu için bir kadın, bulduğu her fırsatta erkeklerden yararlanacaktır. Arabası arızalandığı za­man başka ne yapabilirdi ki? Ona, erkeklerden yardım alması öğretilmiştir. Ne iyi ki erkek bilgilidir, ustadır: tekeri bedavaya ve çabucak tamir edebilmiştir. Giysileri toza toprağa bulanmış, randevusuna geç kalıp işini riske atmıştır, hatta hız yaparak kendi yaşamını tehlikeye sokmuştur. Ama arabada başka bir arıza bulmuş olsaydı, onu da onanrdı. Arabalar konusundaki bilgisi de zaten bugünler içindir. Karşı cins (dünya nüfusunun yarısı) bu işi onun için bedava yapabilecekken ve buna gönüllüyken bir kadın patlak lastikleri tamir etmeyi neden öğrensin ki? Kadınlar, erkeklerin onlar için çalışmalarını, onlann yerine düşünmelerini, onların sorumluluğunu almalarını sağlar, gerçekte erkekleri sömürür. Peki kadınların zayıf, hayal gücünden yoksun ve aptal olmalarına karşılık erkeklerin güçlü, zeki ve hayal güçleri geniş yaratıklar olmalanna rağmen neden sömüren taraf erkek değil de kadındır? Bu güç, zeka ve hayal gücü, iktidarın ön koşulu olmaktan çok, sadece köleliğin önkoşulu olamaz mı? Dünya, uzmanlar ta­rafından değil de, hiçbir şeye uygun olmayan yaratıklar —ka­dınlar— tarafından yönetiliyor olamaz mı? Ve eğer hal böyleyse kadınlar, bunu, kurbanlann kendilerini aldatılmış ve küçük düşürülmüş hissetmek yerine olmadıkları bir şey —ev­renin efendileri— olduklarına inanmalannı sağlayacak şekilde nasıl başarabilmektedir? Kadınlar, erkeklerdeki onlan her an daha büyük başarılara götüren bu üstünlük ve gurur duygusu­nu yaratmayı nasıl başarmaktadır? Neden kadınların maskesi hiç düşmüyor?
Sayfa 7 - Öteki Yayınevi
@Lathematisationdeletre·13 Mar 00:36
zaman zaman bir aptal gibi hissetmek ne ağır
Düzenlendi: 12 Kas 2017Gönderiyi direkt paylaşGönderiyi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Sevilmeyen_adam·12 Kas 2017
Kendimle sohbet 6 ( vedaya ramak kala )
+ Şey buna bir son vermeliyiz
- Ne oldu Peter?
+ En başından beri aptal ve çocukça bu yaptığımız
- Ne yapıyoruz ki
+ İşte bunu artık eski halimize dönmeliyiz, konuşmalarımızı başka varlıklarla paylaşmak çok amaçsız ve boş
- Bunu sen başlattın neden bende bitirmemi istiyorsun ? Ayrıca neden boş olduğunu düşünüyorsun ki
+ Hımmm biliyorsun işte sürekli hayal kurup plan yapan biriyim ....
- Sonrada vazgeçen ...
+ Aynen öyle bu işten vazgeçmeliyiz çünkü, İnancım kalmadı. Neye hizmet ediyorum ben , kim ilgilenir kimin umrunda olur ki konuşmalarımız,
- Zaman gösterecek Peter zaman
+ Zaman neyi gösterdi ki bu zamana kadar, sıradan biriyim , aynı konuşmamız gibi
- Biz belediye değiliz ki halka faydamız dokunsun bu yaptığımız yada yaptığın kendin için, en azından sessizlikten bozulmanı engelliyor farkında mısın
+ Belkide sorun budur ne dersin
- Sorun mu ? Huzursuzlukdan kurtulmak senin için sorun mu
+ Malesef evet , Huzursuzluğum gidince huzur bulmuş olmuyorum, boşluktan düşerken acaba yere ilk nerem değecek diye düşünür gibi oluyorum ben Araf da kalmayı sevemedim
- Sorun artık birşeyler hissetmemen yani . Bu , bu gerçekten kötü
+ Fazlasıyla, bir zamanlar 3 dk dinlediğim şarkıyla paramparça oluyorken şimdi 30 dakikadır dinlememe rağmen hiç birşey hissetmiyorum, üstelik hissetmek için o anıları film şeridi gibi gözümün önüne sermekte faydasız oldu
- Kurtuldun acılarından buna sevinmemiz lazım , lazım ama birşey var Peter sevinmemize engel olan bunun bende farkındayım .
+ Sorun tespit edildi ....
- Neymiş sorun Peter?
+ Acılardan başka neyimiz var ki , onlarda giderse anadan üryan kalıyoruz, işte sorun tamda bu ...
- Haklısın Peter haklısın
Düzenlendi: 04 Eki 2017Gönderiyi direkt paylaşGönderiyi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@deliyurek07·04 Eki 2017·Kitabı okudu·Beğendi·7/10
Aşkın tarifini o gün şöyle yapardım: İnsanın kendisini aptal gibi hissetmekten hoşlanabilmesi. Jülide olsa, şu yanıtı verirdi: "Senin değil, karşındakinin aptal olup olmadığı önemli olan."
Ertuğrul, sürdürürdü: "Aptal gibi hissetmek kime yakışıyorsa o öyle hissetsin. Bazısına yakışır çünkü."
Fırat, noktayı koyardı: "Aptal aptallığında dirense bilge olurdu. Kimin sözüydü şimdi hatırlayamadım."
Git Kendini Çok Sevdirmeden, Tuna Kiremitçi
@mercer·18 Eyl 2017·Kitabı okudu·İnceledi·10/10
"Kendimi aptal gibi hissediyorum."
"Arada aptal gibi hissetmek iyidir, Fjerdalı."
"Bunu söylüyorsun çünkü senin utanman yok."
Sahte Krallık, Leigh Bardugo
Sayfa 152 - Novella Dinamik, Matthias, Nina