Boşanmış İnsanlar ve Aile Platformu | Kardeşinin Dilinden Bir Şehidin Yaşadıkları
14 yıl uzman çavuşluk yapan, çok zor şartlarda bu ülke için kendini feda eden bir askerin en küçük kardeşiyim. Büyük bir umutla ve güvenle attığı evlilik imzasının ömrü 3 yıl sürdü. Bir kız evladı oldu. Bu kez hem vatanına hem kızına ömrünü adamaya başladı.
Boşandıklarında 2 yaşında olan kızını evliliği süresince bile doya doya koklayamadı. Mesleği öne sürülerek düzenli bir hayat sunamazsın denilen evladının velayetini karşılıklı güvenin de etkisiyle anneye bıraktı. Mahkeme kararı yılda 30 gün toplu olarak çocuğunu görebileceğini söylüyordu.
Verilen sözler istediği zaman görebileceği şeklindeydi ancak bu zamanla zulme dönüştü. Her defasında kapıdan kovuldu. Gelmesi kabul edildiğinde ise baskına geldiği iddia edilerek polislerle karşılaştı.
İstediği tek şey belki de geri dönemeyeceği doğu görevinden önce kızı ile anılar biriktirmekti. Her fırsatta güzel iletişim kurmaya çalışan bir babanın sürekli olarak çocuğundan ayrı bırakılması ve tahrik edilmesi psikolojik işkencedir bunun herkes farkında. Bir anlık öfke patlamasıyla kurulan cümleler ile adli yoldan ceza aldırıldı.
Annesinin bilgisi dahilinde babaya teslim edilen günlerde dahi kızını kaçırdı iddiasıyla mahkemeye verildi. Şehadetinden hemen önce yazılı olarak tek vasiyeti kızının annemiz tarafından büyütülmesiydi. Elbette annesi varken ayrılmasın onun kokusundan.
Babasız kalan bir çocuk annesiz de kalmasın. Şehadetten sonra verilen sözler yine aynı oldu. İstediğiniz zaman görün. Fakat babaanne ve dede olarak tek istek görüş haklarının resmiyete dökülmesiyken bu bile kötü niyetli olarak itiraza götürüldü.
Zamanında babasına hem vatani görevden kaynaklı hem de kasıtlı olarak doyurulmayan küçük şimdi de üst soylarını unutmak üzere. Oysa canımızı verdiğimiz bu devletten ve insanlardan tek beklentimiz, biricik abimizin biricik evladıyla teselli olabilmek ve ona kol kanat germekti.
Bir Şehit Kardeşi