Darkshadow's bookshelf: young-adult (showing
review I'm disappointed. And I feel sad for being disappointed.
review Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...The Maze Runner’ı okuyalı bir yıl geçti. Belki de daha fazla. Ancak filmini izleyeli ancak
Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...The Maze Runner’ı okuyalı bir yıl geçti. Belki de daha fazla. Ancak filmini izleyeli ancak birkaç ay oldu. Aslında unuttuğuma emindim kitapla ilgili birçok şeyi, fakat film imdadıma koşunca ikinci kitabı okumanın zamanın geldiğini anladım. Büyük bir heyecanla başlamıştım The Scorch Trials’a. Ne olacaktı? WICKED daha neler yapacaktı? Sevdiğim karakterlere bir şey olacak mıydı? Böyle düşüne düşüne kendimi kitabın içinde buldum. Heyecanımı körükleyici bir başlangıç da yaptı. Her şey yine gizemliydi, olaylar yine dur durak bilmiyordu. Ama sonra okul dolayısıyla araya başka ödevler, kitaplar sokmak durumunda kaldım. Otobüste gelip giderken okurum dedim ama hep ayakta tıkış tıkış kaldım. Oturduğumda da gözümü açamayacak durumda oldum. Böyle bir sürü sebepten dolayı kitabı bayağı ertelemek durumunda kaldım. Bu da benim kitaba olan bağlılığımı ve ona duyduğum heyecanı etkiledi dolayısıyla. Yazının bundan sonrası azıcık ucundan spoiler niteliği taşıyabilir!The Scorch Trials’ın aslında isminden anlıyoruz Thomas ve diğer Gladerlar’ın WICKED’la işinin bitmediğini. İlk kitabın sonunda deneylerin bittiğini ve güvenli bir yere gönderileceklerini söylemişlerdi ama kim inanır? WICKED bu. Kitabın başında söz verdikleri gibi odaları, duşu, yemekleri olan bir sığınağa götürülüyorlar. Her şeyin değişmesi çok zaman almıyor tabii. Çok geçmeden aç ve bitap hâlde o sığınağa tıkılmış olduklarını anlıyorlar. Üstelik Teresa da ortalıkta yok. Ve hattâ her bir Glader’ı adeta etiketleyen dövmeler var ortada. Sanki birileri onlara oldukları şeyi değil de yapmaları gereken şeyi anlatıyor.Sığınıkta bir de yeni karakterle karşılaşıyoruz: Aris. Tıpkı onlarınki gibi bir labirent daha olduğunu öğreniyoruz. Ve onların grubu da tamamen kızlardan oluşuyor. Dolayısıyla Grup B’nin Teresa’sı Aris oluyor. Peki, Thomasları mı? Duymak bile istemezsiniz.İçinde bulundukları yeni deney hakkında bilgilendirildikten sonra Scorch’a, yani eskiden bir şehir olan çölleşmiş yere salınıyor bizimkiler. Ve böylece bin bir tehlikenin kol gezdiği yeni bir ortamın içinde buluyorlar kendilerini.The Scorch Trials’la ilgili söylemek istediğim başlıca şeyler var. Bunlardan ilki James Dashner’ın bayağı bayağı acımasız olduğu. Ve yarattığı durumları kafamda canlandırmakta bazen zorlanıyorum. Adamın kafasının nasıl çalıştığını bir türlü anlayamadım. İkincisi ise kitapta aradığım şeylerin cevabını bulamamamın beni üzdüğü. The Maze Runner’ı kapattığımda elimde zaten bin ton sır vardı. İkinci kitapta en azından bunlardan birkaçının yanıtını alırım diyordum ki, başka sorular çıktı ortaya. Mesela Brenda. Ya da diğer her şey. Bu demek oluyor ki her şeyin cevabını son kitapta verecek. Açıkçası bu durum bende, her şey oldu bittiye gelecek izlenimi uyandırıyor. Kesin bir şeyler havada kalacak. Tek bir kitapta bunların hepsini açıklaması biraz zor zira.Kitapta beni üzen bir diğer unsur ise çok sevdiğim Minho ve Newt’in az gözükmesi. Onun aksine seriye başladığımdan beri sevmediğim Teresa’nın, ortada olmasa bile, ön planda olması. Ortamda Minho ve Newt olunca diyaloglar çok eğlenceli bir hâl alıyor. Gladerlar arasındaki saçma sapan muhabbetlere bayılıyorum ben. Lâkin The Scorch Trials’da Thomas neredeyse hep onlardan ayrı düştü. Bir de kitap boyunca Thomas’ın herkese, benim de Thomas’a olan güvenim sorgulandı durdu. Sonuç olarak kimseye güvenilmez bu seride. Herkes her an şaşırtabilir. Bu, kurgu açısından olumlu bir özellik olsa da, karakterlere bağlılık açısından birazcık olumsuz.Tüm bunlardan ötürü çok iyi duygular besleyemedim kitaba. Yine de beni fazlasıyla heyecanlandırdığı yerler oldu. Son kitap için beklentileri çok artırdı, bu da benim için hayal kırıklığına uğrayacağım demek oluyor. Tecrübe konuşuyor burada. ...more
review Me after Ignite Me:Thank you, Tahereh. That's why you are one of my favorite authors. Keep writing. I love you! Destansı yorumumu okumak için: http://
Me after Ignite Me:Thank you, Tahereh. That's why you are one of my favorite authors. Keep writing. I love you! Destansı yorumumu okumak için: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...
review Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Çok sevgili yazarım Maggie Stiefvater'ın favorileri listesinde görüp de okunacaklar listeme
Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Çok sevgili yazarım Maggie Stiefvater'ın favorileri listesinde görüp de okunacaklar listeme eklediğim, sonra da yıllar sonra hatırıma düşüp okuduğum kitaplardan biri daha Stolen.Günlerden bir gün Kitap Hayvanı'nın kısa zaman içinde yetiştirmesi gereken bir ödev varmış. Bu ödev için de okuması gereken bir kitap. Ama bizim Kitap Hayvanı ne yapmış; gitmiş en olmaması gereken anda kendine bu kitabı bulup bir anda başlamaya karar vermiş. Ardından saatlerce okumuş ve yarım günde bitirmiş.Kısa ancak ibretlik masalımdan da anlaşılacağı üzre Stolen elimden sadece üç ya da dört kez bırakıp soluksuz okuduğum kitaplardan biri oldu.Gemma, ailesiyle beraber bulunduğu Bangkok havaalanında ona tuhaf bir şekilde tanıdık gelen bir yabancı ile tanışır. Ve daha sonra o yabancı tarafından kaçırılır. Onu esir alan adam tarafından çok uzaklara, Avustralya'ya kadar götürülür ve ansızın kendini hiçliğin ortasında, medeniyetten ve kaçma imkânı olabilecek her şeyden yoksun sadece onunla, yani Ty'la baş başa bulur.Henüz on altısında olan Gemma bu muhtemelen kaçık adamın kendisinden ne istediğini bile bilmemektedir. Ancak Gemma elinden gelen her şeyi dener. Kaçmaya çalışır, Ty'a zarar vermeye hattâ onu öldürmeye çalışır. Ne yazık ki çölün ortasında, Ty'ın kendileri için yarattığı ve ne haritalarda ne de başka bir yerde var olan bir yerde sıkışıp kalmıştır.Ve Gemma ne kadar istemese de Ty'ı tanımaya, anlamaya başlar. Ty ona şehir hayatına olan nefretini anlatır ve eski yaşamını. Anlaşılan o ki tek istediği bu cennet olarak gördüğü yerde Gemma ile birlikte yaşayabilmektir. Üstelik ona zarar vermeyeceğine dair yemin bile eder. Arada yaşadığı ruh hâli değişimlerini saymazsak isteyerek zarar verdiği de söylenemez.Stolen, oldukça süssüz bir dilde yazılmış ancak beni etkilemeyi başaran romanlardan. Bunun en baştaki sebebi sanırım kendimi Gemma'nın yerine çok fazla koymam. Kitap okurken zaten bunu çok yaparım (herhalde hepimiz yaparız), eğer kendimi ana karakterin yerine koyabiliyor ve onun yaşadıklarını vücudumun her yerinde hissedebiliyorsam kitap benim için ayrı bir köşeye yerleşmiştir. Gemma'nın, Ty'a yazdığı mektuptan oluşan bu kitabı okurken de ölesiye bir empati kurdum. Başta bu ne idüğü belirsiz, deli adamın neden on altı yaşında bir kızı kaçırdığını ve onu havaalanı gibi bir yerden alıp bir hiçliğin ortasına getirecek cesareti nereden bulduğunu merak ettim. Sonra nefret ettim. Ardından anlamaya başladım. Çünkü şöyle ki Lucy Christopher'ın Ty'ı bize sunuş biçimi ne şeytan ne de bir melek. Ortada bir yerlerde, yanlış yolları seçen, psikolojik rahatsızlıkları olan bir adam.Gemma'nın mektubunu okurken de bu bahsettiğim şeyleri fark ediyorsunuz. Bir yandan Ty'ın bu kadar şeyi tek başına başarmış olmasına hayran olmadan duramıyorsunuz ve doğaya olan tutkusunu ağzınız açık okuyorsunuz, sonra ise yaptığı bencilce ve korkunç şey aklınıza geliyor ve kendinizi derin bir ikilemin içinde buluyorsunuz. Tüm kitap boyunca bu ikilemlerin içinde debelendim durdum.Kitabı kapattığında Gemma ile aynı duygular içinde olduğumu biraz korkarak fark ettim. Bu bir Stockholm Sendromu vakası mı? Belki. Evet. Fakat Ty beklediğimden çok çok farklı bir adam mıydı? Kesinlikle. Ürpererek onu gayet iyi anladığımın ayırdına vardım. Aynı zamanda Gemma'nın güçlü kişiliğine ve doğru kararlarına da içimden alkış tutmadan duramadım.Kitabın büyük kısmının geçtiği Avustralya'nın Büyük Sandy Çölü beklenmedik şekilde beni etkileyen mekânlardan. Normalde çöl ikliminden nefret ederim. Kim sever ki? Ty'ın gözünden bakmaya başladığımda ise güzelliklerini gördüm galiba. Çünkü Ty Aborjinler'in öykülerini, inanışlarını biliyor ve anlatıyor. Onun çölün renklerine duyduğu sevgi ve kendini o sessizliğin, sonsuzluğun içinde mutlu hissetmesi ister istemez size de aktarılıyor.Stolen, genç yetişkin türünün "karanlık" kitaplarından biri. Maggie'nin favorileri listesinden şaşmamam gerektiğini bana bir kez daha hatırlattı. Çok etkilendim. Ty'a Gemma ile beraber elveda dedim. Genel ahlak kurallarınızı sorgulatacak, kafanızı karıştıracak bir kitap ve önerilerim arasında.
review Yorumun tamamı: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Eleanor & Park, "Sevsem mi, yoksa nefret mi etsem?" diye sizi ikilemde bırakacak kitaplard
Yorumun tamamı: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Eleanor & Park, "Sevsem mi, yoksa nefret mi etsem?" diye sizi ikilemde bırakacak kitaplardan. Seviyorsunuz çünkü; eh, kitap harika canım! Ama nefret de etmek istiyorsunuz çünkü sizi enkaz hâline getirerek bırakıyor. Rainbow Rowell'in kitaplarını daha önce okumamıştım. (Söylemeden geçemeyeceğim; Rainbow ne güzel bir isimdir!) Aklımın bir köşesinde duruyorlardı ama elime geçmedikçe aklıma bile gelmezdi galiba. Geçtiğimiz yılbaşında çok sevdiğim bir dostum bana hardcover baskısını hediye edince sevinçten havalara uçtum. Hafta başından beri kitabı okuyorum ve elime her aldığımda zamanın nasıl geçtiğini unutuyor ve bırakmak istemiyordum. Bir yandan da ertelemek istiyordum çünkü bitsin istemiyordum. Otobüste, dersin başlamasını beklerken, evde, anlayacağınız pek çok yerde okudum kitabı. Bir yandan da sürekli beğendiğim alıntıların resmini çekiyordum. Telefonla kitap ayrılmaz bir bütün hâline gelmişti. Ne kadar çok yeri not aldığımı aşağıda da göreceksiniz. Kitabın bitmemesi için çok çabaladım. Ancak son kırk sayfaya geldiğimde artık geri dönülmez bir yolun içine girmiştim. Bir "insan" olduğumu unutarak okudum ve kapağı kapattığımda içimde koca bir boşluk vardı.Eleanor biraz "farklı" bir genç kız. Tupturuncu, kıvırcık saçları, biraz maskülen tuhaf giyimi ile dikkatleri üzerine çekmek için yaratılmış gibi adeta. Ama kimse onu "iyi tuhaf" olarak görmüyor. O "tuhaf tuhaf", şişman, ucube kız. Park ise çizgi romanları ve walkman'ini yanından ayırmayan Asyalı çocuk. Birbirinden zıt bu iki kutup okul servisinde yan yana geliyor.80'leri hep çok sevmişimdir. O aykırılığında bile bir çekicilik var. Walkmanler, permalar, rengarenk kıyafetler, müzikler. Her şeyiyle güzel hisler uyandırıyor bende. Eleanor & Park da 80'lerde geçiyor. Park'ın kulağından kulaklıkları eksik olmuyor. The Smiths'den, U2'dan, Joy Division'dan, The Cure'den, The Beatles'dan bahsediyorlar. Beraber Alan Moore'u, X-Men'i okuyorlar. Bu yetmezmiş gibi gelmiş geçmiş en sevdiğim film serilerinin başını çeken Star Wars'a göndermeler yapıyorlar. Uzun lafın kısası benim kitaba âşık olmam için adeta birebir uğraşıyorlar.Sadece referans verilen müzikler ya da filmler de değil. Karakterleri o kadar benimsedim, o kadar sevdim ki... Eleanor'dan başlayacak olursak; henüz kitabın başında "normal" bir hayatı olmadığını biliyordum. Fakat son derece güçlü bir kız. Her şeye rağmen ayakta durmayı başardı. Dış görünüşü ve yaşamak zorunda olduğu hayat yüzünden dışlanan Eleanor'a, ilk karşılaştırında Park bile tuhaf gözle bakıyor. Park ise anne tarafından Koreli olmasına rağmen kimsenin o kadar ilgisini çekmeyen bir çocuk. Ve göğsünde kocaman bir kalp taşıyor.Park'ın Eleanor'a olan sevgisi ilk andan beri yapmacık değildi. Aslında ilişkilerinin gelişimlerini çok sevdim. Her şey yavaş yavaş, sindire sindire oldu. Hele bir ilk el ele tutuşmaları var ki... İnanın bana, aşka inanmayan bir insana bile bir şeyler hissettirecek şekilde yazmış Rainbow Rowell. Evet, Eleanor & Park'ı deli gibi sevdim. Bunun bir "ama"sı olacak elbette. Ama sonundan bir türlü emin olamadım. Sevdim sevemedim mi karar veremedim... Son cümleyi okuduğumda suratımda Park'ınkine benzer ufak bir gülümseme vardı; kabul edeceğim. Ama yine de...Galiba her şeye rağmen baş ucu kitabı yapacağım.
review Yorumun tamamı: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Bir Sır Saklı İçimde'yi bir süredir merakla bekliyordum. Ne kadar fantastik ya da çağdaş kitap
Yorumun tamamı: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Bir Sır Saklı İçimde'yi bir süredir merakla bekliyordum. Ne kadar fantastik ya da çağdaş kitaplara merakım olsa da bu türde kitapları da sevdiğimi arada bir kendime hatırlatmam gerek. İnsanı derinden etkileyecek, asla unutulmayacak türde kitapları yani.Kapağına falan aldanmamak gerek. Ben de elimde gezdirirken tipik genç yetişkin paranormal romanı sanılmasına ve burun kıvrılmasına tanık oldum. Ama bu kitap kapağından çok daha fazlası. Tabii yorum yapmam gerekirse ben kapaktaki ağız detayını çok sevdim.Judith, yıllarca bir adam tarafından esir olarak tutulmuş bir kız. Orada pek çok şeye tanık olduktan sonra birgün evine, kasabasına geri dönüyor. Ama orada olanları anlatamayacak biçimde. Hayatının iki senesinin çalınmış olması yetmezmiş gibi konuşma gücü de elinden alınmış olarak.Zaten çok konuşkan bir kız değildi Judith. Ancak artık bildiği bir şeyler var. İnsanların ona takındığı tavır, öz annesinin bile onu kafasında koyduğu yer korkunç. Judith varlığı ve yokluğu hiçbir şey ifade etmeyen bir insana dönüşüyor. O kadar yaşanmışlığın arasında da aklını en çok meşgul eden şey çocukluk aşkı Lucas.Sesi ve varlığı elinden alınmış bir kızın hayata ve kendine yeniden tutunuşunun kitabı Bir Sır Saklı İçimde. Ve bunları aşk ve kendine güvenin yardımıyla yapıyor. Judith'in dilinin kesilmesini imgesel olarak düşündüm hep. Burada bir "kadın" hikâyesi de gizli çünkü. Judith sadece dilsiz olduğu için aşağılanmıyor. Onu kaçıran adamın ona yaptığı muhtemel şeyler için, dilsiz bir kızın yapması gerektiği gibi (!) sadece evinde oturmadığı için ve birini sevdiği için de aşağılanıyor. Kasabanın gazabına uğruyor. Yavaş yavaş kimliğini yeniden kazanma mücadelesi ise neredeyse epik.Judith'in sırrı tahmin ettiğimden çok daha farklı çıkınca bir hayli afalladım doğrusu. Ancak kitabın gidişatını o kadar sevdim ki... Bir kere oldukça sade fakat şiirsel bir dili var. Judith'in kafasının ve kalbinin içini çok rahat bir biçimde görebiliyorsunuz. Küçük kasabadaki konuşamayan kız olabiliyorsunuz siz de. Lucas'ı anlamaya çalışıp, onu görünce heyecanlanabiliyorsunuz. Bu yüzden okunmalı derim ben. Son derece farklı ve sarsıcı bir kitap. Emeği geçen herkese teşekkürler!
review Yorumun tamamı: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Bir John Green fırtınasıdır gidiyor. Aynı Yıldızın Altında, Alaska'nın Peşinde derken Green'in
Yorumun tamamı: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Bir John Green fırtınasıdır gidiyor. Aynı Yıldızın Altında, Alaska'nın Peşinde derken Green'in Türkçede yayımlanan son kitabı Kâğıttan Kentler oldu. Pegasus Yayınları'nın yine ciltli bastığı kitabı çok sevgili bir dostum ile beraber bir tür yeniyıl değiş-tokuşunda almıştım. Yani şöyle oldu; "Neden birilerinin bize hediye almasını bekleyelim, (Zaten kimse almayacak)" dedik ve ikimiz de istediğimiz kitapları birbirimize aldık. Ben ona defalarca övdüğüm Aynı Yıldızın Altında'yı aldım, o ise bana Kâğııttan Kentler'i. Hemen o gün kitapları değiştik ve ta-da! Galiba bu işten en zararlı çıkan o oldu çünkü geçtiğimiz günlerde bana ne kadar etkilendiğini anlatıyordu.Margo Roth Spiegelman, Quentin Jacobsen'in çocukluğundan beri uzaktan izleyerek hayranlık duyduğu komşusu. Margo popüler. Margo güzel. Margo zeki. Margo farklı. Margo maceraperest. Quentin, daha çok seslenildiği adıyla Q, ise onunla çocuklukta bir süre oynamış sıradan bir çocuk işte. Uzun zamandır doğru düzgün konuşmamışlar. Ancak Q, Margo'nun imza attığı aktivitelerden haberdar. İçten içe tek dileği çocukken olduğu gibi onlardan birine davet edilmek.Margo'nun Q'nun hayatına yeniden girişi ani bir şekilde oluyor. Bir gece çocukcağızın penceresinde beliriyor. Tamamen aksiyona hazır vaziyette. Onu maceralarından birine davet ediyor. Bu zamana kadar bu tür şeylerden uzak kalmış ve mezuniyetine haftalar varken yakalanmaktan korkan Q başta çekingen davransa da konu Margo olunca ister istemez kabul ediyor.Margo ve Quentin'in macerası böylece başlamış oluyor. Tek bir gece olsa da Q, Margo'nun değişik ve hiç bilmediği yanlarını keşfediyor. Aslında âşık olduğunu düşündüğü kız olup olmadığını sorguluyor. Ve Margo o kadar kafasını karıştırsa da bir sonraki gün herkesin içinde görüşeceklerini düşünüp umutlanıyor.Bir sonraki gün Q'nun umutlarının yok olmaya başladığı gün oluyor. Margo onunla görüşmek şöyle dursun, bir anda ortadan kayboluyor. Daha önce de bu tür vukuatları bilinen kız için endişelenen tek kişi elbette Q oluyor. Günlerce süren arayıştan sonra Margo'nun geride bıraktığı ipuçlarını keşfediyor. Onu bulmayı kafasına koyuyor. Böylece Quentin'in macerası da başlamış oluyor.Kâğıttan kentlere gideceksin ve geri dönmeyeceksin.Margo'nun ipuçlarını takip ederken o gece tanıdığından çok çok daha farklı bir kız olduğu ortaya çıkıyor. Ona hayran kalıyor, ondan korkuyor ama en önemlisi onu bulmak için yanıp tutuşuyor.Kâğıttan Kentler, John Green'in beni yine şaşırtmaktan çekinmediği bir kitap. Bir sürü kelimesinin altını çizmek istedim. Q'nun cümlelerinde kendimi buldum. Margo'ya hem sinirlendim hem de hayran oldum.Margo aslında Alaska'dan yola çıkarak beklentilerimi oluşturduğum türde ama biraz daha farklı bir karakter olarak çıktı karşıma. Alaska'nın diğer kitaplardaki kadın karakterlerden farklılığı beni çok etkilemişti. Böyle düşünenleri hayal kırıklığına uğratmayacaktır Margo. John'u sevmemin nedenlerinden biri de bu sanırım. Her seferinde çok farklı hikâyelerle çok farklı karakterleri anlatabiliyor. Üstelik öyle değişik bir üslupla yapıyor ki her seferinde şaşırıyorum.Kitaptaki yan karakterler de John Green esprilerinden nasibini almış; eğlenceliler. Okurken bir kere bile sıkılmadım. Heyecanla Margo'nun geri dönüşünü bekledim. Lâkin ondan bir yıldızı almamı sağlayan ve beni üzen de bu oldu. Margo'nun "dönüşü" beklenmedik ve kırıcı bir şekilde oldu. Kendimi Q'nun yerine biraz fazla koymuş olabilirim ama ortada kalmış gibi hissettim. Kalbim kırıldı.Yine de John Green'in hikâyelerinden hoşlananların kesinlikle kitaplığına eklemesi gereken, eğlenceli, şaşırtıcı, duygusal ve derin bir kitap Kâğıttan Kentler. Tavsiye listeme girdi bile.
review Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Böyle bir dönem okumaya başlayıp yarım kitapların ne kadar iyi olduğunu görünce kendime nas
Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Böyle bir dönem okumaya başlayıp yarım kitapların ne kadar iyi olduğunu görünce kendime nasıl sövüyorum anlatamam. Ama her kitabın zamanı cidden var galiba. O dönem okusam sevemeyeceğim bir kitap olabilir Ölümcül Merhamet. Gününü beklemiştir belki.Gelince de beni kendine hayran bırakmıştır hemen.İlk başta söylemem gerekir ki, çoğu kitapta olduğu gibi Ölümcül Merhamet'i okumadan önce de yanlış izlenimlere kapılmışım. Kötü anlamda değil elbette ama insan konuyu görünce kafasında ister istemez bir şeyler şekillendirir ya; benimki bayağı farklı bir şeydi. Assassin yani Suikastçi olayını çok severim. Ama öyle bir sevmek değil bu. Kadın Suikastçiler'e küçüklükten beri âşığım. Küçükken bir ara, elimde annemin şişleriyle adam öldürme taktiklerini çalıştığımı bile bilirim. Hattâ bir ara bu konuyla ilgili bir şeyler yazmaya kalkışmıştım. O konulara hiç girmeyelim şimdi. Anlayacağınız benim uzun zamandır ilgimi çeken bir konu bu ve hakkında yazılmış adam gibi eser bulamıyordum. Ölümcül Merhamet'i görünce balıklama dalışa geçmem bu yüzdendi. Geçtiğimiz günlerde önümde 14 saate yakın bir otobüs yolculuğu görününce 50 sayfasını bile okumadan elimden bıraktığımı hatırlayıp çantama atıverdim. İyi ki de yapmışım. O işkence gibi yolculuğu katlanılır kıldı kitap.Hani otobüste saat 8 oldu mu ışıklar kapanır, herkes uyku moduna geçer, televizyonlar açılır falan. Ben arkamdaki adamın bana sövdüğünü bile bile okuma ışığımı açtım ve saatlerce kitabın içine gömdüm kendimi. Kapağını bile kapatamadım. Molalarda kapatmak zorunda kaldığımda içimde burukluk oluştu. Gerçekten günümü kurtaran şeydi ve minnettarım Robin LeFevers'e. Aradığım kitabı değil belki ama ona yakın bir şeyi yazmış benim için.Kendi derdimi anlatmak kitabı anlatamadım. Şimdiye kadar bir tek suikastçi kısmını aktarabilmişim. Daha fazla kelimelerin içinde kendimi kaybetmeden başlayayım en iyisi.Ismae, genç bir kız. Ancak hayatının bir işkenceden farkı yok. Annesinin bile rahminden sökmek için uğraştığı, babası tarafından yıllarca ezilen ve en sonunda serserinin birine evlilik adı altında satılan Ismae Ölüm'ün kızıdır. Yani eski Tanrı Aziz Mortain'in seçtiği kızlardan biridir. Bir keşiş onu bu dehşetin içinden kurtarır ve Mortain'in hizmetindeki manastıra sağ salim teslim eder.Ismae Manastır'da kendi gibi Ölüm tarafından sahiplenilmiş kızlarla birlikte eğitim görür, kendini Aziz Mortain'in hizmetine adar. Bundan sonra onun emirleri doğrultusunda Ölüm'ün mutlak görevini yerine getirecektir. Ancak yeminlerini etmeden önce geçmesi gereken üç sınav vardır. Ve henüz ilkinden aksilikler başlar. Ismae, çok geçmeden kendini Bretanya'nın Düşesi'nin düşmanlarının karşısında ve bir sürü entrikanın içinde bulacaktır.Kitapta sevdiğim bir çok orijinal unsur var. Biri Orta Çağ'ı bizi tarihin içinde çok boğmadan aktarması. İkincisi Dukaları, hanedanları vs. kafanızı karıştırmadan aktarabilmesi. Ki burada kurgusal olarak yaratılmış ailelerden ve karakter kalabalığından bahsediyorum. Böyle bir şeyi doğru bir şekilde yazabildiği için Robin LeFevers bir alkışı hak ediyor. Diğeri de insana kendini sevdiren karakterler herhalde. Gerçi karakterlere sırılsıklam âşık olamadım. Ama çoğunu sevdim, nefret ettiklerimden de ölesiye nefret ettim.Ismae saraya gittikten sonra komploların, entrikaların göbeğine düşüyor adeta. Bunlar da oldukça iyi kurgulanmıştı. Sadece bu da değil, saray yaşamı ve günlük yaşam da güzel aktarılmıştı. Anlayacağınız kelimenin tam anlamıyla "iyi yazılmış" bir kitap Ölümcül Merhamet.Ama... Aması var elbette. Yoksa aşağıdaki puanı görüp akıl sağlığımdan şüphe etmeye başlardınız. Tam olarak ne olduğunu söyleyemeyeceğim, çünkü bilmiyorum, fakat kitabı bu kadar bayılarak okumama rağmen beni tam puan vermekten alıkoyan bir şeyler vardı. O yüzden 1 puan kırıyorum.Duval'ı neredeyse unutuyordum! Dış görünüşü çok anlatılmadan kendini sevdirmeyi başaran yegâne karakterlerden kendisi. Ismae ile aralarındaki ilişkiyi de çok sevdim. Birbirlerine duydukları güvenin gelişmesi bununla beraber değişen duygular... Duval'ın olduğu sahneleri iple çektim adeta.
review Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Fracture Me, serinin Beni Bırakma/Unravel Me'nın son bölümlerinden başlayıp devam eden ve b
Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Fracture Me, serinin Beni Bırakma/Unravel Me'nın son bölümlerinden başlayıp devam eden ve bu kez Adam Kent'in bakış açısıyla anlatılan ikinci novellası.Adam, Juliette'in ilk aşkı bildiğiniz gibi ancak kendisini ilk kitaptan beri sevemedim. İkinci adam rolündeki (kime göre neye göre?) Warner'ı daha yakından tanıdıkça da açıkçası sevmeye çalışmaya zahmet bile etmedim. İkinci kitabı okurken bayağı bir soğumuştum kendisinden; çünkü fazla sönük bir karakter olmaya devam ediyordu. Buhranlı, Juliette'e âşık olduğunu söyleyen ama yeri geldiğinde kızı zerre kadar umursamayan ve aslında onu hiç tanımayan bir tip Adam. Beni Bırakma'nın son bölümlerinde savaş sırasında yaptığı tercihle gözümden bir güzel düşmüştü artık. Ayağa kalkamayacak kadar. Bu novellayı okurken çok daha iyi anladım neden Adam'ı değil de Warner'ı sevdiğimi.Öncelikle, Tahereh'e bu novellayı yazdığı için teşekkür mü etmeliyim kararsızım. Çünkü Adam'ın yüzünü iyice görmemi sağladı. Hani birazcık seveceğim varsa da artık yok. Kararsız olmamım sebebi de neden bu kadar boş karaktere novella yazma gereği duyduğunu anlayamamam. Okumuşsanız anlayacaksınızdır, Adam'ın iç dünyası ne çok ilgi çekici, ne eğlenceli ne de üzücü. Bence Adam ile ilgili en güzel şey erkek kardeşi James.Bu çocuğu sevmemem için çok neden var. Fracture Me'de de bunu iyice gösterdi bana. Bir kere Adam'ın aşkına inanmıyorum ben. En azından Warner'ınki kadar güçlü değil. İkinci olarak insanı bunaltan bir karakter. Tahereh'in tarzını çok seviyorum ama ilk defa onu okurken bu kadar sıkıldım. Bir diğer neden de Adam'ın Juliette hakkındaki düşünceleri.Juliette'nin güçlerini kullanmada hâlâ yeteri kadar iyi olmadığını hepimiz biliyoruz. Ancak Adam onun tamamen güçsüz olduğunu ve savaşmayı bilmediğinden geride durması gerektiğini düşünüyor. Ona göre Juliette James'le falan beraber sığınakta kalmalı. Bir karşılaştırma yapmak gerekirse; Warner'ın bakış açısı bunun tam tersi. O Juliette'in gücüne hayran, onu geliştirmek ve kullanmak istiyor. Ve Juliette'in kendisinin de ne kadar güçlü olduğunu biliyor. Aradaki farkı anlatabilmişimdir umarım.Anlayacağınız pek zevk almadım okurken. Sebebi de kesinlikle Adam. Tahereh'in kalemini ise özlemişim. Galiba bu novellanın en sevdiğim kısmı sondaki Ignite Me ön okumasıydı. Juliette'in bakış açısını ve "Warner" yazısını görünce yaşadığım sevinç ve rahatlamayı görmeliydiniz! Ah, bir an önce çıksa da aralarındaki ilişkiyi okuyup kendimden geçsem. Bu sırada Adam da James'le beraber istediği gibi yaşayabilir.
review Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Henüz Eğer Yaşarsam'ın yorumunu yazarken Sen Gittiğinde/Where She Went önümde açık duruyord
Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Henüz Eğer Yaşarsam'ın yorumunu yazarken Sen Gittiğinde/Where She Went önümde açık duruyordu. İlk kitabı bu kadar acımasızca bitiren Gayle Forman adeta beni kolumdan tutup ikinci kitabı okumaya sürüklemişti. Ben de itaat ettim ve Sen Gittiğinde'ye başladım. Bu seriyi üst üste okumak ne kadar doğru bilemiyorum ancak bu kitaplar yüzümde hüzünlü bir gülümseme ile kapandı benim için.Aslında Türkçe adları tadını biraz bozuyorlar ama bu serinin kitaplarının adları içeriğe son derece uyumlu bence. İlk kitapta Mia'nın "yaşaması/kalması" için mücadelesini okurken Sen Gittiğinde/Where She Went'te Adam'ın Mia'dan sonraki hayatını okuyoruz.Evet, bu kitap tamamen Adam'ın bakış açısıyla anlatılıyor. Bu yüzden ilkinden oldukça farklı bir yerde dursa da Gayle Forman'ın tanıdık kelimeleri size yine çarpıyorlar, merak etmeyin. Ondan ailesini alan trajik trafik kazasından sağ kurtulan Mia ilk kitabın sonunda Adam'ın çabalarıyla komadan uyanmıştı hatırlarsanız. Ve Adam ona bir söz vermişti; eğer yaşarsa ve bunu ondan isterse onu yalnız bırakacaktı. Yeter ki yaşasın. İsterse eski hayatından sonsuza dek kurtarabilirdi. Aslında Adam'ın tek amacı âşık olduğu kızın hayatta olduğunu görebilmekti. Mia'nın seçeceği yolun bu olacağını bilemezdi.Mia, uyandıktan kısa bir süre Julliard'a gitmek üzere Oregon'dan New York'a taşınıyor. Ve bu kadar. Bir daha geri dönmüyor. Sen Gittiğinde, bundan üç yıl sonrayı anlatarak başlıyor. Mia'yı üç yıldır görmemiş bir Adam var karşımızda. Hayallerine ulaşmış, grubu artık ünlü. Turnelere çıkıyor, röportajcıları peşlerinden koşturuyorlar. Ama Adam eski Adam değil. Bir şeyler eksik. Ne olduğunu tahmin edersiniz.Ben bir nehrin akıntısına kapılmıştım, o ise kıyıda kalmıştı.İlk kitapta hatırlarsanız Adam'a o kadar da çok yer verilmemişti. Son kısımda finalini yapıp, bizi kendine âşık ettikten sonra ortada dımdızlak bırakmıştı. Fakat bu kitapta onu çok çok daha yakından imkânı buluyoruz. Mia gittikten sonra yaşadıklarını öğreniyor, onunla beraber biz de Mia'yı merak ediyoruz. Ve sonra birden hepimizin karşısına dikiliyor.Mia ve Adam New York'ta, Mia'nın resitalinin bitişinde karşılaşıyorlar. Adam için onu böyle karşısında görmek acı verici. Elbette onun neler yaptığını az çok biliyor. Hayallerinin peşinden koştuğunu, tanınmış bir çellist olma yolunda hızla ilerlediğini... Aynı zamanda da hiçbir şey bilmiyor. Böylece koca bir geceye beraber geçiriyorlar. Birbirlerini, daha doğrusu yeni Adam ve Mia'yı, yeniden tanıma fırsatı buluyorlar.Yazar, yine çok kısa bir dönemi ele almış. Tabii geriye dönüşler var. Ve tıpkı Eğer Yaşarsam/If I Stay'de olduğu gibi hiç sıkılmadan, fakat boğazımda bir yumruyla okudum.Beni paylaşmıyorsun. Ben seninim.Galiba bu seride en sevdiğim şeylerden biri karakterlerin "fazla" gerçekçi olması. Mia'nın geriye kalan tek sevdiğini terk etmesine ve kendisine yeni bir hayat kurmasına kızamıyorsunuz. Sadece ona üzüldüğünüz için değil, gerçekten anladığınız için yapıyorsunuz bunu. Adam'ın ise yeni alışkanlıklarına ya da dönüştüğü kişiye bakıp suratınızı buruşturamıyorsunuz. Aksine, daha çok seviyorsunuz. Çünkü ikisi de bu kitapta daha çok "gerçek" olmuşlar. Büyümüşler. Değişmişler.Kısacası seri aklımda her zaman yer edecekler arasında yerini aldı. Gayle Forman'ın tarzını sevdiğim için diğer kitaplarına da göz atmayı düşünüyorum.Son olarak; yaklaşık iki gündür dönüp dönüp dinlediğim Lea Michele'nin bu yeni şarkısının kitaba ne kadar uyumlu olduğunu bugün fark ettim. Paylaşmadan olmaz.http://www.youtube.com/watch?v=eMb0ll...
review Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Bazı kitaplar vardır, konusunu okursunuz ama ya anlayamazsınız ya da beyniniz algılamanızı
Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Bazı kitaplar vardır, konusunu okursunuz ama ya anlayamazsınız ya da beyniniz algılamanızı istemez. Yine de bir nedenden kitaba çekilir, sonuç olarak da okursunuz. Eğer Yaşarsam/If I Stay de benim için böyle kitaplardan. İki seneden fazla süredir kitaptan haberdarım, listemde bekletiyorum ancak bir türlü okuyamıyorum. Ne olduysa iki gün önce oldu; dün okumaya başladım ve bugün bu yazıyı yazıyorum.Daha önce muhtemelen söylemişimdir ama tekrarlamakta bir sakınca yok: Asla ağlamak için kitap okumam. Kitabın bana vereceği her duyguyu saygıyla karşılarım. Eğer Yaşarsam'ın beni üzeceğini tahmin etmiştim ama ağlatacağını tahmin edememiştim. Planlarıma hiç uymadı bu. Bilseydim, kitabı otobüste okuma gafletine düşmezdim. Kendimi çok zor tuttum. Okurken baştan sona Mia'nın hüznünü kendinizinkiymiş gibi hissediyorsunuz.Mia'nın muhteşem bir hayatı olmasa da, oldukça normal hattâ bazı yönlerden kıskanılacak bir hayatı olduğu olduğu söylenebilir. Sevgi dolu bir ailesi, eğlenceli bir en yakın arkadaşı ve tapılası bir erkek arkadaşı var. Ve geleceği de oldukça parlak. Küçüklükten beri çello çalan Mia, henüz on yedi yaşında olmasına rağmen başarılı bir müzisyen. Ve mükemmele yakın hayatı bir günde paramparça oluyor.Hall ailesini yok etmenin eşiğine getiren bir trafik kazası oluyor. Mia ailesine ulaşmaya, hayatta olup olmadıklarını anlamaya çalışırken kendi yaralı bedenini görüyor. Ve Mia komada olduğu tüm süre boyunca yakınlarının yaşadıklarını/yaptıklarını dışarıdan izliyor.Herhalde kime sorulsa görünmez olmayı ister. Biz orada yokken insanların bizim hakkımızda neler düşündüğünü kim öğrenmek istemez ki? Tabii Mia'nın durumunda bunun hiç de üzerine atlanılası bir fikir olmadığı aşikar. Mia yakınlarının acı çektiğini görüyor. Yarı canlı bedenine bakıp kendine acıyor. Hastaneden uzaklaşamasa da geçmişi düşünüp hayatını tekrar gözden geçiriyor.Gayle Forman, "bir insanın hayatının bir günde nasıl yıkılabileceğini" çok güzel anlatmış. Öyle çok süslü kelimelerle de değil, basit ama etkili biçimde. Mia ve ailesinin hayatlarını şekillendiren müziği de harika kullanmış.Bir de Adam faktörü var tabii. Mia'nın eşsiz, müzisyen erkek arkadaşı. Adam öyle bir yerde giriş yapıp son noktayı öyle bir koyuyor ki ona hayran olmadan edemiyorsunuz. Üstelik kendisi YA kitaplarında sevdiğim nadir "Adam" isimli karakterlerden. İsme karşı ön yargı oluşturmak üzereydim ki gelip günü kurtardı.Eğer Yaşarsam/If I Stay, bir yandan sizi derin bir hüzne sokarken diğer yandan umut da veriyor. İster istemez kendinizi Mia'nın yerine koyup "Öyle bir durumda ben neyi seçerdim? Yaşamayı mı yoksa ailemi mi?" diye sorguluyorsunuz.Kitap şu sıralar filme çekiliyor. Tam tarihi belli değil fakat 2014'te vizyonda olması bekleniyor. Mia'yı Chloë Grace Moretz, Adam'ı ise Jamie Blackley canlandırıyor.
review Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Distopya okumayı ciddi anlamda özlemişim. Sanırım artık vazgeçilmez türüm hâline geldi. Can
Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Distopya okumayı ciddi anlamda özlemişim. Sanırım artık vazgeçilmez türüm hâline geldi. Canım sıkıldığı zaman açıp distopya okuyabilirim, o derece seviyorum. Nefes de, tam anlamıyla, ihtiyacım olan kitaptı. Bir sayfasında bile sıkılmadım okurken. Sürükleyici ve şöyle bir düşününce karakterlerin içinde yaşadığı dünya ürkütücüydü.Nefes’te üç ana karakterimiz var: Alina, Bea ve Quinn. Onların içinde yaşadığı “yeni” dünyada, bitkiler ölmüş ve doğal olarak oksijen miktarı da dibe vurmuş. Dünya nüfusunun pek çoğu oksijenlikten ölürken, geriye kalanlar Nefes adlı şirketin olaya el atmasıyla “Koza” adını verdikleri yeni yaşam alanında hayatlarını sürdürüyorlar. Koza’da ağaçlar var, evet. Ve orada yaşamak için yeterli oksijen var. Ancak ne yazık ki orada da zalim bir eşitsizlik söz konusu. Asıllar, yani toplumun zengin kesimi, oksijeni diledikleri gibi kullanabilirlerken, fazladan oksijen almaya parası yetmeyecek olan daha yoksul kesim, diğer adıyla Yedekler, ise oksijenlerini ellerinden geldiğince tutarlı kullanıp hayata tutunmaya çalşıyorlar. Hiç oksijensiz bir hayat hayal ettiniz mi bilmiyorum ama daha önce etmediysem bile ben kitabı okurken ettim. Ve inanın bana berbat bir şey. Yedekler, deli gibi çalıştıkları yetmezmiş gibi, sokakta koşamıyor, spor yapamıyor, hattâ öpüşemiyorlar bile. Üstelik üzerlerinde sıkı kurallarla sınırları çizilmiş bir baskıcı güç de var. Tüylerinizi ürpertecek kadar korkunç bir durum ve ben kitabın bu kısmından bir hayli etkilendim.İşte Quinn, işin kaymağını süren Asıllar’dan biri. Bea ise onun küçüklükten beri tanıdığı en yakın arkadaşı. Quinn, ilk başlarda hiçbir şeyden haberi olmayan ve istediğini almaya alışmış, yüzeysel bir genç adam gibi görünse de özünde oldukça farklı biri. Bir kere Yedekler’i diğer Asıllar gibi ezmiyor ve Bea’yı oldu olası kollamış. Kitabın ilerleyen kısımlarında Quinn’in karakterindeki gelişmeye de tanıklık ediyor ve onu daha bir seviyoruz.Gelelim Bea’ya. Bea, hayatını bir Yedek olarak sürdürmek zorunda olduğunun bilincinde ve Asıl olmaya dair pek ümidi olmayan, kendi hâlinde bir kız. Tam etliye sütlüye bulaşmaz cinsten. Ve Quinn’e yıllardır sırılsıklam âşık. Ne yazık ki hislerinin karşılıklı olduğu söylenemez. Quinn’in Bea’yı o gözle görmesi için gözlerinin önündeki perdeyi önce indirmesi gerek. Bunun yanında Bea kişilik olarak oldukça yumuşak kalpli ve hassas. Son olarak Alina’mız var. Grubun tek her şeyin farkında olan insanı. Alina, anne ve babası kaybolduğundan beri kendi ayakları üzerinde durmaya çabalamış bir Direnişçi. Evet, o Koza’daki insanlara uygulanan katı kuralların ve Nefes’in insanları nasıl manipüle etmeye çalıştığının bilincinde. Ve onlara karşı durmak için Direniş’in bir parçası durumuna gelmiş. Tabii Alina, Bea’nın aksine daha sert bir karakter. İdealleri uğruna pek çok şeyi göze alabilir. Buna hayatı da dahil.Gördüğünüz üzre, üç ayrı karakter ve üç ayrı yaşam stili var. Bu sayede yaşadıkları dünyayı her kesimin gözünden ayrı ayrı, yani farklı bakış açılarıyla, görebiliyoruz. Ki bence bu kitabın en güzel kısımlarından biriydi. Genelde karakter geçişi olan kitaplarda konudan konuya atlayışta sıkıntılar olur fakat Nefes’te bunu hiç yaşamadım. Olaylar birbirlerine iyi bir şekilde bağlanmıştı.Quinn, Alina ve Bea’nın yolları bir yerde kesişecek elbette. Kitabın içeriğini çok da anlatmak istemiyorum çünkü okurken benim hissettiklerimi siz de hissedin istiyorum. Dediğim gibi, kitaptaki oksijensiz dünya beni çok etkiledi. Bunun en önemli nedeni bizim de bir gün kendimizi böyle bir durumun ortasında bulabilme imkânımızın yüksek olması. Gelişen teknoloji ve artan doğaya karşı duyarsızlıkla birlikte bizim dünyamızından da, ne zaman olur bilinmez ama, oksijen bakımından böylesine muhtaç durumuna düşmesi imkânsız değil. Bunu bilerek okursanız hem kitaptan daha çok zevk alacak hem de böylece bazı şeylerin bilincine varmış olacaksınız. Genel olarak bakacak olursam; zevkle okudum Nefes’i. Her distopyada olduğu gibi bunda da detaylandırmanın eksik olduğunu düşünüyorum ama galiba bu konuda sorun benim. Her şey iyice önüme dökülsün ki ona göre okumaya devam edeyim istiyorum. Kurgu, karakter gelişimi çok iyiydi. Heyecan bakımından da yeterliydi. Kısaca distopya sevenlerin ve yukarıda okuduklarından etkilenenlerin okumayı düşünmesinde fayda var.Ve izninizle şimdi resmi olarak serinin ikinci kitabını bekleme evresini başlatıyorum.
review Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Sen nasıl tatlı bir kitapsın öyle!Struck By Lightning tam Chris'den beklediğim gibi bir kit
review Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Yine bol acılı, gelgitli duygularla çevreli bir okuma sürecinin sonuna geldik. Apollyon eli
Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Yine bol acılı, gelgitli duygularla çevreli bir okuma sürecinin sonuna geldik. Apollyon elime bir hayli erken ulaştı bildiğiniz gibi, gelir gelmez de okumaya başladım. Araya bir sürü şey girmese ikinci gününde bitirirdim.Kitap, her zamanki Jennifer akıcılığından nasibini almış. Anlayacağınız, elinizden hiç bırakmadan okuyabiliyorsunuz. Ama ne yazık ki biz zavallı Team Sethler'i hayal kırıklığına uğratabilir bu kitap. Nedenini yazının ilerleyen bölümlerinde açıklayacağım. En sevdiğim karakterin geri plana itilmiş ve sevmediğim (üzgün değilim, sevgili Aiden severler) karakterin gözüme gözüme sokulmuş olduğu, beni sinirlendiren ama eğlenceli bir kitap olmuş Apollyon.Apollyon'un başında Melez Sözleşmeleri serisinin 3,5 numaralı kitabı, yani ara kitap sayılan İksir/Elixir var. DEX İksir'i yayınlayarak muhteşem bir şey yapmış çünkü bu kitabı okumazsanız Apollyon'un başında kafanız bir hayli karışabilir.İksir, Tanrı'nın bıraktığı yerden devam ediyor. Yani Alex'in uyanışının hemen ardından. Bildiğiniz gibi Alex, Uyanış'tan sonra Seth'le tam bağ kurmuş ve tamamen ona bağlı hale gelmişti. İksir'de karşımıza çıkan da işte bu kendinde olmayan, tam anlamıyla delirmiş, etrafındakilere küfürler ve tehditler savuran Alex.İksir'i anlatan Aiden. Diğerleriyle beraber Alex'in Seth'e ulaşmaması için ellerinden geleni yapıyorlar. Eh, birleşirlerse Alex'in gücü Seth'e geçip onu Tanrı Katili'ne çevirecek sonuçta.Aiden, eski Alex'ini geri istiyor. Onu hapsetmek zorunda kalmış olsa da Alex'in aklı başına gelene kadar yanından ayrılmıyor. Bence bu novellanın en iyi tarafı Aiden'in sevgisini tam olarak anlayabilme imkanımız olmasıydı. Tamam, Aiden fanı değilim ama biraz olsun onunla empati kurmamı sağladı İksir. Hattâ sonunda "Ben bu çocuğu sevebilirim yahu." dedim fakat ilerleyen kısımlarda sözlerime pişman edeceğini düşünemedim tabii.Gelelim Apollyon'a. İksir'de olanlardan sonra (fark ettiyseniz spoiler vermemeye özen gösteriyorum taşlanmamak için) Alex sonunda eski hâline dönebildi. Ama her şey burada bitmedi. Daha yapmaları gereken çok şey var. Önce Seth ve Lucian'ı önlemeleri lazım. Tek düşmanları bu ikisi sanarlarken bir de onlara yardım eden bir Tanrı olabileceği düşüncesi bizim Apollyon takımının çaresiz duruma düşmesine yetiyor.Ben Tanrı'yı çok sevmiştim. Oldukça şaşırtıcı ve heyecanlı bir kitaptı. Nasıl okuduğumu hatırlamıyorum bile. Haliyle Apollyon'dan beklentim çok yüksekti. Ama ne yazık ki Tanrı'dan daha çok sevemedim. Dediğim gibi, tam bir Jen kitabıydı her şeyiyle. Elbette zevkle okudum ancak iki kitabı karşılaştırırsak Tanrı daha üst sıralarda benim için.Bunun ilk nedeni Seth yoksunluğu. Benim Seth takıntımı bilen biliyor. Ne yaparsa yapsın vazgeçmeyeceğim sevmekten. Kurgunun gidişatı dolayısıyla Alex'in Seth'den durabildiği kadar uzak durması lazım ama ne bileyim, bu kadar da Sethsiz beklemiyordum. Bir iki yerde sesini duyduk, adam gibi görmedik bile. İçimde bir yara olarak kaldı bu.İkinci neden ise Alex ve Aiden sahnelerinin fazla kaçmış olması. Seth açığını Aiden'le kapatmış Jen resmen. Sürekli aşk dolu bakışlar, ele ele dolaşmalar, öpüşmeler koklaşmalar... Biliyoruz, çok beklediniz ama bu kadar da yapmasaydınız keşke. Bıktırdınız bir süre sonra.Geldik benim Aiden'le ilgili görüşlerime. İksir'de başlayan sempatim Apollyon'un ancak yarısına kadar devam edebildi. Aiden, Alex'e çok iyi davranıyor. Seviyor Aiden, evet. Çok da yakışıklı, güçlü, seksi vesaire vesaire. Oldu. Ama bu arkadaş hâlâ kompleksli. Sevgili Jennifer, "senin için seni bırakıyorum" ve "her şey benim suçumdu" tripli erkeklere ne kadar kıl olduğumu biliyorsun. (Aslında bilmiyor.) E, o zaman niye böyle yapıyorsun? Tam anlamıyla ikincisini yaptı Aiden. Bir anda kendini yerden yere vurdu "Vay benim suçumdu. Ben olsam böyle olmayacaktı" diyerek sinirlerimi bozdu. Ne kadar güçlü bir herif olsan da bunlara karşı daha bir kuvvetle ayakta durmanı isterdim. O yüzden sana olan pozitif hislerimi geri aldım. Evet, sonuç olarak hâlâ Aiden'i sevmiyorum.Bir de kitaptaki heyecan eksikliğinden bahsedip kapatacağım bu mevzuyu. Tanrı'da aksiyonun dibine vurduktan sonra Apollyon'daki aksiyon oranı beni tatmin etmedi. Ayrıca bahsi geçen Tanrı'yı da taaaa ne zamandan tahmin ettim. Bu sefer şaşırtmadı, Jen.Her şeye rağmen su gibi akan bir kitaptı. Bana bol bol duygu fırtınası yaşattı görüldüğü üzere ve artık bunu iyi bir kitabın baş özelliği olarak sayar oldum. Yeraltı Dünyası kısmı güzeldi. Arada çıkan sevdiğimiz, eski karakterler sevindirdi. Ölümler yıktı geçti. Alex sinir etti ama bir yandan da sevdirdi. Belki bahsettiğim kısmı tahmin ettim ama beni şaşırtan yerler de oldu. Kısacası Melez Sözleşmeleri serisinin hakkını veren bir kitaptı Apollyon. Ah bir de daha fazla Seth olsaydı...
review Bitirdiiiiimmmm!Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Geldik zurnanın "zırt" dediği yere. Beni haftalardır süründüren, hiç yapmad
Bitirdiiiiimmmm!Yorumun orijinali: http://kitaphayvaniningunlugu.blogspo...Geldik zurnanın "zırt" dediği yere. Beni haftalardır süründüren, hiç yapmadığımı yapıp kitaba zarar vermeme ön ayak olan, sinirimi bozan ve okuma aşkımı söndüren Elit'e.Serinin hayranları şimdiden gardlarını alsınlar çünkü bu yorumda bayağı bir saydıracağım sanırım. Çünkü bu kitap beni uyuz etti. Karakterleri boğazlamak istedim. Her birini. O yüzden hazırlıklı olun diye şimdiden uyarıyorum.Kiera Cass'in iyi bir yazar olduğunu düşünmüyordum zaten. Sadece ilk kitapta iyi bir hikâye yakalamıştı. Okutuyordu kendini. Eğlenceli zaman geçirmiştim. Ama devam kitabında bu kadar kötü bir şey ortaya çıkaracağı aklıma gelmemişti. Evet, kitap vasattı bence. İçi boş ve karakterlerde bir gram tutarlılık yok. İlk kitapta tanıdığınız America 180 derece değişime uğramış. Hem de ilk başta fark ediyorsunuz bunu. Aspen'i saymıyorum bile ama Maxon da aynı şekilde. Sonuç olarak Elit'e başlamadan "Hiç olmazsa Maxon için okurum," diyordum artık onu da düşünmüyorum.America 6 Elit'ten biri. Seçim devam ediyor. Sarayda her şey aynı. Kızların prenses olma çabaları ve elbette entrikalar devam ediyor. Beni Seç'te iki erkek arasında kalıp da ikisini de şimdilik seçmeyen America'yı Elit'in başında Maxon'a deli divaneyken görüyoruz. E, tabii Aspen'in eli armut toplamıyor. America onu da seviyor. (!) Ama Maxon'dan da vazgeçemiyor. Tanrım, ne büyük sorunlar bunlar!Kitap kurgu olarak çok kötüydü. America'nın vasıfsızlığı bir kenarda dursun, doğru düzgün bir olay yok. Bu kız bir ona gidiyor bir ona. Diğerini seviyorum derken bir bakıyor o aslında düşündüğü gibi biri değilmiş. Valla derdi sıkıntısı çok bu kızın. Prenses olmaya da hazır değil bir de. Ne yapacak America? Ah ne kahırlandım ne kahırlandım!Gelelim America'nın olmayan kişiliğinden diğerlerine. İlk kitaptan sonra Maxon Maxon diye yeri göğü inletiyorduk (iki erkek arasında en aklı başında olanı o göründüğü için) Elit'te ondan da vazeçtim. Artık hiç kimsenin Team'i değilim. Herkes kendi başını yesin. İsteyen ölebilir, umurumda değil. Çünkü Maxon beyimiz de şöyle böyle tavırlarıyla bir güzel gözümden düşüverdi.Düşünüyorum, düşünüyorum kitapta en sevdiğim kısım neydi? Yok galiba. Son 30 sayfada falan hareketlenme oldu ama America'nın tavırları aşırı aptalcaydı. Hani yazar kotaramamış da oraya öylesine bir aksiyon eklemiş gibi oldu. Olmadı yani Kiera. Bizimla değılsın!Kitabı haftalarca bir elime alıp bir bıraktım. Düşünün ne haldeydim. O yüzden de eksi puan kazandı benden. Ayrıca çevirinin de çok iyi olmadığını düşünüyorum. Aceleye gelmiş, çok özenilmemiş gibiydi. Ne kadar şaşırma ünlemi varsa yerlerine "Aa" kullanılmış. Bir süre sonra "Birisi daha 'A' derse çocuğumu keserim!" moduna girdim. Düşünün, koca koca adamlar "Aa" diyor.Çok bunaldım bitireceğim diye. Bitirdiğimde bir güzel kalktım dans ettim. Anlayacağınız Elit hakkında tek bir olumlu düşüncem yokmuş. Bunu da yorumu yazarken fark ettim. Aslında içimden 2,5 vermek geçiyordu ama yok, 2 veriyorum arkadaş. Başkası kurtarmaz.Bu, yazdığım en negatif yorum olarak tarihe geçecek sanırım. Ancak anlayın beni gerçekten sinirlerim bozuldu okurken. Buraya anlatamadım tam bile. Şimdi susuyor ve köşeme çekiliyorum. Serinin son kitabını okur muyum okumaz mıyım hiç bilinmez.