Nihai Hal içinde Elio D'Anna - Dialoghi con il Dreamer
İnsanın nihai hali içinde ne mutluluk ne keder barınabilir, orada sadece özgürlük vardır.
El değmemiş bir varlığın boşluğa fırlattığı bir mesajdı o sözler…
Zaman perdesini yırtarak dağılmış bir varlığın hatırlamasına, etrafa yayılmış uzuvlarını biraraya getirmesine ve birkaç saniyeliğine ölümsüzlüğü tatmasına izin veriyordu.
Ancak şimdi dünyanın ‘düş’ün bir gölgesi olduğunu idrak ettiğim anlar yaşayabiliyorum ve bu farkındalık için zamansızlıkta çoktan gerçekleşmiş olan şeyleri zamanda yaşamak zorunda kaldım.
Düşüm gerçekleşmek için, açığa çıkmalı, zaman ve mekan duvarlarını aşmalı, korku okyanuslarını ve şüphe çöllerini aşmalıydı.
Zaman içinde oluşması ise parlaklığını kaybetmesi, donuklaşması ve sırtımda ağırlaşan bir yük haline gelmesi demekti.
Çöl, Okul’dur…Okul ise Çalışma, bu Çalışma içinde hiçbir şey affedilmez.
Bu bilgi seni güçlendirir, Okul’un prensiplerini uygulamaya teşvik eder. Hayatta başkalarından yardım ya da merhamet beklentisi içerisine girebilirsin ancak Çöl’de, bir sorumluluk Okul’unda hiçbir şey affedilmez ve tüm borçlar ödenmelidir.
Seni affetmeye ve tüm borçlarını silip temizlemeye istekli , buna gücü yeten merhametli, daha doğrusu ahmak bir Tanrı olduğunu düşün. Bu başına gelebilecek en büyük felaket olurdu. Kendin üzerinde çalışmayı bırakır, giderek güçsüzleşir ve alışkın olduğun aynı değersiz hayatı tekrar etmeye başlardın.
Okullarda affetmek olsaydı, herhangi bir yerde Okul olarak varolmalarının bir anlamı kalmazdı.
Antagonist* hayatını çekilmez hale getiren kişi/şey olsa da, onsuz bir hiçsindir. *kötü adam, düşman, rakip, engel
Birbiriyle çelişen zıtlıklar arasındaki çatlak, ölümsüzlüğün kapı aralığıdır.