Ali Sami Yen: Boston Celtics: 5 + 20 + 34 + .... + 41 + 50 + 93 = 17
Boston Celtics, 2008 NBA Finalleri Altıncı Maçı için, evi TD Banknorth Garden'da ağırladığı Los Angeles Lakers'ı 131-92 gibi unutulması zor bir skorla mağlup etti ve sezonu şampiyon olarak tamamladı. Sezon boyunca toplam 108 resmi maç yapan Boston Celtics'in, zorlu ve uzun maratondaki emeğinin karşılığını aldığı gecede, seri boyunca maç başına 21.8 sayı, 4.5 ribaund ve 6.3 asist ortalamaları ile oynayan Paul Pierce da Finaller'in En Değerli Oyuncusu seçildi.
Sezon başında, ''34+5+20=17'' formülünün şampiyonluk yolu üzerinde olabileceğini ve Doğu Konferansı'nın Boston Celtics özelinde Batı'ya karşı bir karakter savaşı gerçekleştirebileceğini söylemiştik; ama Celtics'in başarılı yöneticisi Danny Ainge'in, daha sonra taraftarlarıyla paylaşacağı, ''Bu takımda sadece üç değil, on iki tane büyük yıldız var'' sözünün hakkını verircesine yaptığı hamleler, Boston'u ilk aylarda şampiyonluğun doğal favorisi haline getiriyordu.
34, 5 ve 20'ye ilk etapta 11, 41 ve 50 eklenecek, 28 ve 93 ile de formül tamamlanacaktı. Boston, 28 ve 93'ün katılımından sonra Texas turnesinden 3'te 3 ile çıkarak şampiyonluğun en büyük adaylarından olduğunu vurgularken sezon başındaki tüm soru işaretlerini de yok ediyordu.
Boston Celtics, 8-0 ile başladığı sezonda 24. galibiyetine 27. maçında ulaşacaktı. 24-3, Boston adına büyük anlam ifade ediyordu; çünkü Doc Rivers ve öğrencileri, bir sezon önce 82 maçlık sezonu 58 mağlubiyet ile tamamlarken sadece 24 galibiyet elde edebilmişlerdi. 2007-08 Sezonu'ndaki 82 maçlık serüvende ise Boston'un galibiyet haznesindeki sayı, 66'ydı. Celtics, NBA Tarihi'nin en büyük geri dönüşünü gerçekleştirmiş olarak girecekti, 2008 Playoffları'na.
Yedişer maçta geçilen Atlanta Hawks ve Cleveland Cavaliers'ın ardından Konferans Finalleri'nde Detroit Pistons'ı altı maçta bitiren Boston Celtics, NBA Finalleri'nde Los Angeles Lakers'ın rakibi oluyordu. Lakers, dizinden sakatlanarak sezonu kapatan genç pivotu Andrew Bynum ile birlikte şampiyonluk adına yeşerttiği umutlarını da kaybetmek üzereyken Memphis Grizzlies ile yaptığı takas sonrası, hiçbir şey karşılığında, Pau Gasol'ü kadrosuna katarak bir anda NBA'in repertuvarı en geniş takımlarından biri haline gelmişti.
Pau Gasol'ün katılımıyla Batı Konferansı'nı zirvede kapatan Lakers ve sezonun hızlı takımı Celtics, artık ''Rüya Final'' için gün saymaya başlıyordu. Finaller'e Lakers, daha dinç ve güçlü gelen taraftı; ama Celtics, ilk iki maç sonunda saha avantajını kaybetmeyecekti. Dahası, 2-3-2 formatında üst üste üç kez Staples Center'a konuk olan Celtics, deplasmanda da bir maç çalarak evinde oynayacağı iki maç öncesi büyük bir avantaj yakalamıştı.
Altıncı maçta Boston, işi bitirebilirdi ve bunun için hemen her şeye sahipti. Seri boyunca Boston savunması tarafından oldukça iyi yavaşlatılan Kobe Bryant ise, saygınlığını korumak adına rakibinin karşısına dikilmeliydi. Serinin altıncı maçına Kobe, bu şekilde başlıyordu. Serinin dördüncü ve beşinci maçlarında ilk çeyrekleri harika oynayan Lakers, Boston'daki ''kazan ya da eve dön'' maçına da hızlı girmişti. İlk dakikada skorda 4-0 ile öne fırlayan Lakers karşısında Celtics, ilk dört şutunda isabet kaydedemiyordu.
Maçın ikinci dakikasında ise, devam eden bölüme damga vuracak iki olay gerçekleşiyordu. Önce Rajon Rondo, Pau Gasol'den topu çalıyor ve daha sonra da Ray Allen, üç sayılık basket ile Celtics adına hesabı açıyordu; fakat Kobe, ilk dakikalarda etkiliydi. Normal sezon MVP'sinin arka arkaya bulduğu üç üçlük isabeti, Lakers'ı oyunda tutacaktı.
Boston Celtics, maça ilk 15 şutunda sadece 3 isabet bularak başlıyor ve Kobe Bryant, 3/4 üç sayı isabeti ile hücum ediyordu, Boston potasına; ama Lakers, buna karşın skorda sadece 13-12 ile bir sayı öndeydi. Boston'ın bu dakikalardaki kahramanın adı, Ray Allen'dı. Allen, takımını skorda 14-13 öne geçireceği turnike pozisyonunda yüzüne aldığı darbe sonrası soyunma odasının yolunu tutuyordu. Serinin ilk maçının üçüncü çeyreğinde takım arkadaşı Kendrick Perkins ile çarpışan ve dizinden sakatlanan Paul Pierce, soyunma odasına gitmiş; fakat bir süre sonra geri dönerek arka arkaya bulduğu üçer sayılık iki basketle Celtics adına maçı koparan isim olmuştu. Boston halkı, bir geri dönüş de Ray Allen'dan bekleyecekti.
İlk çeyreğin kalan bölümünü, o ana kadar 8 sayı ile takımın hücum anlamındaki en iyi opsiyonu, Ray Allen olmaksızın oynayan Boston Celtics, ikinci çeyreğe 24-20'lik üstünlük ile giriyordu. Boston Celtics, savunmada sertliği artırınca ilk çeyreğin son bölümünde Lakers'ın hücumdaki tüm yollarını kapatmayı başarmıştı. Ray Allen'ın soyunma odasına gitmesinden sonra Kevin Garnett, Boston hücumlarının yeni kahramanı olurken ilk 12 dakikalık bölümü 5-7 şut isabeti ve 10 sayı ile tamamlıyordu. Maça hızlı bir giriş yapan Kobe Bryant ise, tamamı boyalı alan dışından olmak üzere, 4-7 ile hücum ediyor ve 11 sayı ile geçiyordu, ilk bölümü.
İkinci çeyreğin başında Lakers antrenörü Phil Jackson, alışılagelenin dışına çıkarak, Kobe Bryant'ı oyunda tutmaya devam ediyordu. Beşinci maç sonrası konuştuğumuz strateji, uygulanıyordu bu kez Jackson tarafından; fakat ilk çeyrekte savunma anlamında güçsüz kalan Pau Gasol'ün yerinde kendisine göre daha sert olan Ronny Turiaf vardı.
İlk çeyreğin bitimine 4:20 kala soyunma odasına giden Ray Allen, yerini James Posey'ye bırakmıştı. 2006 yılında Miami Heat'in şampiyonluğuna savunmadaki ekstra çabası ile büyük katkıda bulunan Posey, oyuna girdiği andan itibaren Kobe'nin hücumdaki söz hakkını elinden almayı başarıyordu. James Posey, savunmada iyi işler ortaya koyarken hücumda da etkin rol oynamaktan kaçınmayacaktı.
Devrenin bitimine 7:50 kala Pau Gasol'ün basketi sonrası farkı 32-29 ile üç sayıya indiren Lakers karşısında Celtics, 2 dakika ve 21 saniyelik süre içerisinde yakaladığı 11-o'lık seriyle ipleri eline alıyordu. Bu seri sonrası 43-29'a gelen skorda benchten gelen bir katkı daha vardı. Eddie House, 8 sayı ve 2 asist ile geçiyordu ikinci çeyreğin ilk bölümünü.
43-29'luk skoru takip eden bir dakikalık bölüm içerisinde Pau Gasol ile üst üste dört sayı bulan Lakers, farkı 10 sayıya indiriyordu devrenin bitimine 4:28 kala. (İşin kötü tarafı şuydu ki: Lakers, gecenin kalan bölümünde Celtics'e daha fazla yaklaşamayacaktı); fakat Boston Celtics'in devrenin son iki dakikası için hazırladığı 9-0'lık bir seri daha vardı. Celtics'in kısa süreler içerisinde yaptığı patlamalar sonucu, takımlar soyunma odasına giderken aralarında oluşan fark, 58-35'lik skorla 23'e kadar çıkmıştı.
Lakers adına karşılaşmaya harika bir başlangıç yapan ve takımını hayatta tutmaya kararlıymış gibi gözüken Kobe Bryant, ilk yarıyı 4-11 saha içi isabetiyle 14 sayıda tamamlıyordu. Kobe, ilk yarıda saha içinden denediği son altı şutta ise isabet kaydedememişti. Serinin ilk beş maçındaki görüntü sonrası, takımının en iyi oyuncusu konumunda olan Paul Pierce'ın 2-9 ile hücum edip ancak 10 sayı üretebildiği Celtics adına ilk yarıda öne çıkan isim, Kevin Garnett oluyordu. İlk yarıda 8-12 saha içi isabetiyle oynayan KG, 17 sayı ve 6 ribaund üreterek iki takım arasında oluşan dağ gibi farkın yaratıcılarından olacaktı.
Lakers, serinin ikinci maçında 24 sayıdan geri gelerek farkı 2 sayıya kadar indirmiş; fakat Celtics'e karşı koyamamıştı karşılaşmanın son bölümünde. Bu anlamda, Lakers'ın ümidini koruyabilmesi için tutunabileceği bir dal varmış gibi görünebilirdi. Yine de serinin altıncı maçındaydık ve Celtics'in muhtemel bir galibiyetinde NBA'de 2007-08 Sezonu sona erecekti.
Boston Celtics, sezonu bitirmeye kararlıydı oysaki. Üçüncü çeyrekte Lakers potasına 31 sayı gönderen Celtics, rakibine geri dönüş izni vermeyecekti. Serinin ilk beş maçında hücum anlamında takımına katkı sağlayamayan ve daha da kötüsü Lakers tarafından aşağılanan Rajon Rondo ise, kariyerinin en iyi gecelerinden birini geçiriyordu. Son çeyrek öncesi skor, Boston lehine 89-60'a kadar gelecekti.
Son çeyreğe damgasını vuracak olay, Ray Allen'ın acımasız üçlükleri olacaktı. İlk çeyrekte yüzüne aldığı darbe nedeniyle soyunma odasına giden ve daha sonra müthiş bir geri dönüşe imza atan Ray Allen, dördüncü çeyreğin ilk bölümünde yakaladığı momentumu arka arkaya üç üç sayı isabeti ile devam ettirince Celtics, ''maç kazanmak veya şampiyon olmak'' amacını ''Finaller Tarihi'nin en büyük farkı'' seviyesine çıkarmayı başarıyordu.
Finaller Tarihi'nin en büyük farkını Chicago Bulls, 1998 NBA Finalleri Üçüncü Maçı'nda 96-54'lük skorla Utah Jazz'e karşı almıştı. 2008 NBA Finalleri Altıncı Maçı'nda ise bitime 1:22 kala Celtics, Tony Allen ile farkı 43'e kadar çıkarıyordu. Maçın kalan bölümünde Lakers, onurunu korumaya çalışacaktı (Bu noktada Lakers kenar yönetimi ve oyuncularını da kutlamak gerekir. 40 sayının üzerine çıkan farka karşın oyunu hiçbir zaman çirkinleştirmediler ve sahayı birer sporcu gibi terk ettiler).
Son çeyrekteki 42 sayılık koşusuyla müthiş bir skor gücü yakalayan Celtics, 21 yıllık aranın ardından NBA Finalleri'nin herhangi bir maçında 130 sayı barajını geçen ilk takım oldu. En son yine bir Celtics-Lakers eşleşmesinde, 1987 Finalleri 2. Maçı, Lakers'ın Celtics'i 141-122 yendiği karşılaşmadan bu yana hücum anlamındaki en iyi performans sergileniyordu, Celtics '08 tarafından.
Boston Celtics, 2007-08 Sezonu'nun son maçını 131-92 kazandı. 39 sayılık fark, belki Finaller Tarihi'nin en büyük galibiyeti olmadı; ama NBA Finalleri'nde seri bitiren maçlar göz önüne alındığında birçok istatistik alt üst edildi, Celtics tarafından.
NBA'in 61 sezonluk tarihinde, Final serilerinin son maçını kazanan takımların maç başına ortalama sayı farkları 8.2'ydi. Lakers'ı 39 sayı farkla geçtikten sonra kulüp tarihinin 17. şampiyonluğunu elde eden Celtics, daha önceki 16 şampiyonlukta son maçları ortalama 9.9 sayı farkı ile kazanmıştı.
NBA'de son beş sezondaki görüntü ise şu şekilde oluştu:
2007: San Antonio Spurs 83-82 Cleveland Cavaliers, (4-0)
2006: Miami Heat 95-92 Dallas Mavericks, (4-2)
2005: Detroit Pistons 74-81 San Antonio Spurs, (3-4)
2004: Detroit Pistons 100-87 Los Angeles Lakers, (4-1)
2003: San Antonio Spurs 88-77 New Jersey Nets, (4-2)
Yukarıdaki tablodan da görüldüğü gibi; Boston Celtics, büyük bir iş başardı 39 sayılık fark ile. Son beş sezonda, Final serisini bitiren maçlarda sahadan şampiyon olarak ayrılan takımların rakiplerine atmış olduğu sayı farkının toplamı, 35. Celtics'in 39 sayılık galibiyeti, bu anlamda da, NBA Tarihi'nin en iyi performansı olarak kayıtlara geçecek:
2008: Boston Celtics 131-92 Los Angeles Lakers- 39 sayı
1965: Boston Celtics 129-96 Los Angeles Lakers- 33 sayı
1949: Minneapolis Lakers 77-56 Washington Capitals- 21 Sayı
1960: Boston Celtics 122-103 St. Louis Hawks- 19 Sayı
Boston Celtics, sezon boyunca sonuna kadar hak ettiği şampiyonluğu kazandığı gecede rakibi Lakers'ı her cephede teslim almayı da başardı. 43-87 saha içi isabetiyle oynayan Celtics, 43 basketin 33'ünü asist üzerinden buldu. Lakers ise 48 dakikalık bölüm içerisinde sadece 16 asist yapabildi. Rakibini 19 top kaybına zorlayan Celtics, takım olarak sadece 7 top kaybı yaptı.
Top kayıplarındaki fark, top çalmada da Boston Celtics lehineydi. Celtics, altı farklı oyuncusu ile toplam 18 top çaldı ve Finaller Tarihi'nde bir maçta çalınan en fazla top sayısına ulaştı. Celtics'in 18 top çalmasına Lakers, yalnızca 4 top çalma ile cevap verebildi. İki takım arasındaki bir diğer önemli fark da ribaundlar konusundaydı. 48-29'luk ribaund farkında kritik nokta, Boston'ın aldığı 14 hücum ribaundu olacaktı. Boston, 14 kez ikinci hücum şansını yakalarken Lakers, maç boyu sadece 2 kez hücumda ribaund alabiliyordu.
Kevin Garnett'in 26 sayı, 14 ribaund, 4 asist, 3 top çalma ve 1 blok ile yıldızlaştığı maçta Boston, ruhani liderinin boyalı alandaki yeteneklerinden faydalanmayı da bildi. Rakibine boyalı alan sayılarında 44-29 ile üstünlük kuran Celtics, fast-break sayılarında da 16-2 ile önde olan taraftı; fakat Celtics'in etkili olacağı birkaç alan daha vardı şampiyonluk gecesinde. Ray Allen'ın 26 sayılık performansına 7-9 ile büyük katkı sağlayan üç sayı isabetleri, Boston'un beslendiği kaynaklardan biriydi. Boston, maç boyu yayın gerisinden 13/26 gibi müthiş bir isabet ile hücum edecekti. Bir de Lakers'ın karşılaşmayı 0 (sıfır) blok ile tamamladığını araya sıkıştırmış olalım.
Boston Celtics adına en beklenmedik katkı ise Rajon Rondo'dan geldi. İlk beş maçta rakip savunmanın üzerine oyuncu bile göndermediği Rondo, 21 sayısının yanına 7 ribaund, 8 asist ve 6 top çalma ekledi. Rondo'nun serinin son maçındaki top çalma yeteneği, tarihe geçebilirdi. Rondo, bir top daha çalabilmiş olsaydı, Robert Horry ile birlikte, ''Finaller Tarihi'nde herhangi bir maçta en fazla top çalan oyuncu'' ünvanını paylaşabilecekti.
Celtics'in bench katkısının ana kaynağı olan James Posey, kenardan gelerek 4-4 ile 11 sayı üretti. Posey'nin isabetli üç üç sayılık basketi ve Kobe Bryant üzerinde yaptığı savunma baskısına Eddie House'ın da enerjisi eklendi ve Celtics'in 39 sayılık formülü tamamlanmış oldu.
Boston Celtics, sezonu şampiyon olarak tamamladı. Lakers ise Andrew Bynum'ın yokluğunda hiç de fena bir iş çıkarmadı. Celtics'in başarıya aç yıldızları karşısında durabilmeleri zordu belki; ama Kobe Bryant, daha iyi olabilir. 2008'i Celtics kazandı. 2009'da rövanşı olur mu ?
(MVP Paul Pierce, farklı bir başlıkta konuşulmak üzere saklanmıştır...)
Gönderen SozenE. zaman: 15:58