karga'nın günü: Mart 2010
-Araba kullanırken, radyoda en sevdiğim şarkılar çalarken aniden Hüseyin Çağlayan'nın "voööööğğğğğ" diye başlayan birbirinden anlamsız cümlelerini duymaya (lütfen birisi bana o cümlelerde ne demek istediğini anlatsın),
-Sağa dönmek için sinyal verip sola dönen bay / bayan sürücülere,
-Bahar gelirken, daha hafif giysiler giyecekken, gerçekten düzenli gitmeye başladığım spora rağmen beni 61,5 gösteren tartıya
-"diyet yapamıyorum bari yediğime içtiğime dikkat edeyim" diye niyetlenmeme rağmen, irmik helvası,dondurma, çikolata gibi bilumum zararlı ıvır zıvır aklıma getiren bünyeme
-"19 Mayıs Zafer Bayramı'nda tatil miyiz?" diye soran öğrenciye ve benim de bu ve bunun gibi öğrenci/öğrenmeyiciye ingilizce'nin a'sını b'sini c'sini öğretmeye çalışıyor olmama
Gönderen esra topuz zaman: Çarşamba, Mart 31, 2010 3 yorum:
Gönderen esra topuz zaman: Pazar, Mart 28, 2010 1 yorum:
Eski defterleri karıştırdım bu akşam. Ta ne zamandan beri bulduğum en küçük kağıt parçasına bile birşeyler yazmışım. Sevindiğim zamanlarda, üzüldüğümde hatta bazen sırf can sıkıntısından bir yerlere birşeyler karalamışım ve fark etmeden kendi kişisel tarihimi oluşturmuşum.
Bu gece kendi kendimi bir zaman yolculuğuna çıkardım. Sevdiğim adamlar, sevindiğim zamanlar, özlediğim anlar, hepsi geri geldi bu gece.
Keşke bu defterlerin yaprakları arasına girip, bazılarına geri dönebilsem ve hep orda kalsam.
Gönderen esra topuz zaman: Cuma, Mart 26, 2010 Hiç yorum yok:
Ses 1: Bak sakın yapma, ne kadar kalori o biliyor musun?
Ses 2: Olsun ya, yapalım kendimize bir kıyak. Ne olur sanki?
Ses 1: Ne oluru var mı sana göbek, selülit ve birkaç kilo şeklinde geri döner.
Ses 2: E çıkışta spora gidiyoruz işte.
Ses 1: Olsun, git spora ama yeme de. Yoksa veremeyeceğiz o beş kiloyu Haziran'a kadar ve iddiayı kaybedicez. Seni men ediyorum onu almaktan.
Ses 2:Valla istediğin kadar men et. Gözümün önünde dans ediyor, ben gidiyorum almaya.
Ses 1: Hayır dedim, sakın alma. Bak tamam, çıkışta spora gitmeyiz almazsan. İstersen eve gideriz ya da deniz kenarına. Alma, işte spora gitmeyelim.
Ses 2: Alayım, spora gidelim.
Herşey dün asansöre doğru yürürken, iştahla onu yiyen bir öğrenciyi görmemle başladı. Geçen hafta komşucuğum Ekmekçikız, bana hatırlatmıştı yıllar öncesinde bıraktığım doughnut lezzetini. (Yıllar önce Dunkin Doughnuts'tan, kendimi görevde NYPD polisi sanarak, bir kutu dolusu doughnutu doldurup tıka basa onları yedikten sonra, doughnuttan tiksinmiş ve semtinden geçmez olmuştum. Hatta Cadde'de açılan Krispy Kreme'i de görmüş, "Aman yine doughnut, oyyyk" demiştim kendi kendime. Ama kader hain ağlarını acımasızca ördüğü için, geçen hafta komşum bana bu lezzeti tekrar hatırlattı.) Tabakta bulunan "Glazed chocolate cake" ı ağzıma atmamla sıcak kumlardan serin sulara atladım, kendimden geçtim. Ama yine bu keyfi tadında bıraktım, bilinçaltıma attım. Kilo, selülit, göbek üçgeni daha fazlasına izin vermedi. Ta ki işte o hain iştahlı öğrenci karşıma çıkıncaya kadar. Ağzını doldura doldura yediği "glazed chocolate cake"i görür görmez ben başka birşey düşünemez oldum. Nereye baksam "glazed chocolate cake". Akşam spordan dönerken o yoğun trafiğe rağmen gidip alasım geldi ama içimdeki iradeli ses (ses 1) galip geldi, almadım. Ama dün akşam evde aklımda sürekli o var. Kediler bile ayaklı birer "glazed chocolate cake" gibi gözükmeye başladı.
Sabah kalktığımda krizim geçmiş, normal bir insan dönmüştüm. Öğle yemeği için kantinden birşey almaya gidince birden o sesi duydum kulaklarımda "glazed chocolate cake, glazed chocolate cake" (hani Türk filmlerinde vardır ya o ekolu ses. Filmin kahramanı duyar, kulaklarını tıkar, ses yankılanır sürekli, o sesten işte). Dayanamadım, yukardaki iç hesaplaşmayı yaşadım. Ama içimdeki iradeli ses (ses 1), iradesiz sese (ses 2)yenildi. Kantinde doughnutları satan kadın "glazed chocolate cake"i uzatınca, ona resimdeki çocuk gibi baktım. Gözlerim şaşı oldu, zevkten.
Bu satırları "glazed chocolate cake"e bulanmış parmaklarla yazıyorum ve çıkışta spora gidiyorum.
Gönderen esra topuz zaman: Perşembe, Mart 25, 2010 1 yorum:
Yazın yağan yağmur sonrası ortalığı kaplayan toprak kokusunu,
Kumsalda ayaklarımın gelen her dalga ile kumlara daha da gömülmesini,
Yine kumsalda arkamda ayak izi bırakmayı,
Yüzüstü yatıp kendimi dalgaya bırakmayı, sahile vurmuş fok edasıyla deniz kenarında yatmayı,
Saat yediden sonra kimsenin kalmadığı sahilden denize girmeyi,
Denize ilk girdiğimde soğuk suyun yarattığı şok etkisini,
Yeni kesilmiş çimen kokusunu, yeni pişmiş kahve kokusunu, kahvenin yanında sütlü çikolata yemeyi, sıcak pırasayı,
Salondaki koca kanepeye yayılıp, kanal kanal dolaşmayı, bunun beynimi bulandırmasını, uykumu getirmesini ve televizyon karşısında derin bir uyku çekmeyi,
Eve gelince Misket bey'in bana taklalar atmasını, ben bilgisayarın başına oturunca sanki o da birşeyler yazacakmış gibi klavyenin önüne oturmasını, Kara'nın her gece kucağıma tırmanıp, sanki günlerdir uyumuyormuşcasına uyumasını,
Yere yatıp Misket bey'le miskinlik yapmayı,
Evin temizlikten sonraki pırıl görüntüsünü, Cifle tüm lekeleri ovmadan temizlemeyi,
Djarum'dan bir nefes alınca yanan izmaritin cızırtısını dinlemeyi,
Puding yapınca tencerede kalanları parmaklarımla sıyırmayı hatta hızımı alamayıp tencereyi yalamayı,
Simit, kaşar, uludağ gazoz (bazen cola) üçlüsünü,
Manikür, pedikürden sonra ellerimi ayaklarımı seyretmeyi,
Kırmızı babetlerimi, incik boncuklarımı,
Kloş etekler giyip küçük kız çocukları gibi başım dönünceye kadar dönmeyi,
Gündüz bulutları gece yıldızları seyretmeyi,
Tertemiz çarşaflarda uyumayı,
Ütüyle kırışıkları düzeltmeyi,
Dolapları boşaltıp tekrar yerleştirmeyi,
Çok sevdiğimi ve bunların beni mutlu ettiğini farkettim.
P.S: Kaan'nın bu yazısına bir göz atın derim.
Gönderen esra topuz zaman: Çarşamba, Mart 24, 2010 2 yorum:
Kafamda yapacak bir sürü iş, yazacak bir sürü blog konusu, okunacak bir sürü kitap, "Ferit Abla"ya dönmüş kısık bir ses varken canım sadece yatmak yatmak yatmak, uyumak ve bardaklar dolusu çay içmek istiyor.
Gönderen esra topuz zaman: Salı, Mart 23, 2010 1 yorum:
Cuma günü kendime bir Kadıköy ısmarladım. Ne zamandır gideyim diye düşünüp kendi kendime bir sürü bahane uyduruyordum. Sabah fatura ödemeye çıkıp işim beklediğimden de erken bitince dedim ki "ya hava süper, ne duruyorsun atla git Kadıköy'e". Dinledim çalışkan, enerjik iç sesimi atladım sarı dolmuşa, ver elini Kadıköy.
Valla özlemişim Kadıköy çarşısını; balıkçılarını, taptaze meyva ve sebzeleri ile manavlarını, çeşit çeşit restoranını, sahaflarını, kafelerini, Petek pastanesini, Beyaz fırınını özlemişim. Aslında hedefim tezle ilgili kitap dergi vs. araştırmaktı. Önce hedefe odaklı dolandım sokaklarda. Birkaç sahafa girdim çıktım. Bulamadım aradığımı. Sahaflar sanki eski sahaf gibi değil. Ne aradığınızı söylüyorsunuz, hiç bakmadan "yok!" diyiveriyorlar. "Başka nerelere bakabilirim?" diye sorunca da "valla bilmem!" diye başlarından atıyorlar. Sahafsın sen kardeşim, "ben bir araştırayım dersin" dimi ama yok "salla gitsin". Tok esnaf bunlar ne olcak. "Yemek ve Kültür" dergisinin eski sayılarını aradığım bu sahaf gezisinde kafam o kadar doldu ki bir sahafa girdiğimde "Yemek ve Sahaf dergisi var mı sizde?" diyerek önce kendimi sonra da sahafı bir iki saniye dumur edebildim. Neyse sonuç olumsuz oldu tabii, aradığım sayıları bulamadım. Bulduklarımla yetindim. Bakına bakına dolanırken aklıma Fazıl Bey kahvecisi geldi.
Zaten sabah telefon faturasını öderken veznedeki memura okkalı bir Türk kahvesi gelmiş, utanmasam "bana da bir kahve söyler misiniz"i ağzımdan kaçıracak kadar kahve kokusu beni kendimden geçirtmişti. Hemen girdim Fazıl Bey'den içeri, söyledim bir orta kahve, çıktım yukarı. Pencereden dışarıyı seyrederken kahvem geldi. Kahvemi yudumlarken de arka fondan Müzeyyen Senarla Tarkan düeti keyfimi tamamladı.
Söyle perişan olayım"
Keyif güzeldi de eve dönme vakti çoktan gelmişti. Dönüş yolunda Baylan'a da bir selam çakıp, bir dahaki sefere "Kup Griye" sözü verdim. Hemen yanında açılmış olan İş Bankası yayınlarından da "20.yy Felsefe Tarihi" kitabını attım çantaya. En kısa zamanda okumalı bunu, zira faydalı bir eser kendisi.
Caddebostan'da dolmuştan inip arabaya doğru yürürken, meşhur Suat'ın kapısında asılı duran kedili tşört bana göz kırpınca, onu da attım çantaya ve arabaya doğru yürümeye başladım.
Bir arabanın tepesinde baharı karşılayan martı efendi, günün en güzel sürpriziydi bana. Onunla
da selamlaşıp, eve doğru yola koyuldum. Bahar geldi bir hoş oldum ben yahu.
Gönderen esra topuz zaman: Pazar, Mart 21, 2010 4 yorum:
Eğer acele etmeseydin bugün 60 yaşına basacaktın. Sen 60'ına bir kala gitmeyi tercih ettin.
Nerdesin, ne yaparsın bilmiyorum. Hep diyorum ve bir yerlere yazıyorum ya, nerde, nasıl olduğunu çok merak ediyorum. Sen gittiğinden beri içim hep huzursuz. Aslında bir bilsem iyi olduğunu, rahatının yerinde olduğunu, bizi gördüğünü, bizden haberdar olduğunu, babanı, çok sevdiğin babaanneni falan bulduğunu bilsem, kesin bu içimdeki huzursuzluk bitecek ama bilemiyorum işte. Bu yüzden de içimdeki bu huzursuzluğa alışmam lazım biliyorum.
Kendi kendime doğum gününü kutladım bugün. Yaşasaydın, senin yapacağın gibi, aldım biraz haydari, havuç salatası, patlıcan ezmesi, arnavut ciğeri, beyaz peynir,açtım bir 35'lik, doldurdum çay bardağına, koydum karşımada senin resmini, şerefine kadeh kaldırdım.
Doğum günün kutlu olsun baba! Daha nice yılları beraber geçirebilmek isterdim ama olmadı işte. Belki daha sonra....
Gönderen esra topuz zaman: Perşembe, Mart 18, 2010 4 yorum:
Bir süre önce başladığım Julie/Karga projesinin ikinci tarifini onurla sunarım. Bu sefer gerçekten onurla sunuyorum çünkü sonuç çok lezzetli oldu. Tarifler arasında çok fazla aralık var ama şimdilik haleti ruhiye parçalı bulutlu ve ara ara sağnak yağışlı olduğu için böyle. Belki sonra daha sıklaşır. Neyse gelelim tarife.
*2 yumurta, çırpılmış
*süt ve mayayı yavaş yavaş karıştırın
*iyice eridikten sonra yumurtaları ekleyin
*tuz, tozşeker, kabartma tozu ve sıvıyağı ilave edin
*unu ekleyip karıştırın
*üzerini kapatıp 40 dakika kadar mayalanmasını bekleyin
*hamur kabardıktan sonra teflon tavada biraz sıvıyağı ısıtın
*hamurdan 1'er çorba kaşığı koyarak minik bliniler yapın
Valla parmaklarınızı yersiniz. Biraz kreple ekmek arası birşey gibi geldi bana. Neye benzediğini düşünürken, doğru yanıt komşum Ekmekçikız'dan geldi. "Hani"dedi "kızgın kumlardan serin sulara dalarsın ya onun gibi değil de KFC'de tavuğun yanında verilen minik ekmeklerden bunlar"dedi. "Aaaaa" dedim, "tabii ya, bunlar onlar". Evet efenim, eğer KFC'nin minik ekmeklerini seviyorsanız işte size tarifi. Ben yaş maya yerine, kuru maya ile yaptım. Bir de bu işin sonunda öğrendiğim şey şudur ki; mayalı hamur mutfak işlerinin bataklığı. Maya ile sütü karıştırın diyor ya oraya kadar hiçbir problem yok, asıl problem unu eklediğimiz zaman oluşan karışımı karıştırabilmek. Ben acemi bir karga olarak, bu karışımı mikserle karıştırayım da şöle güzel akıcı birşey olsun dedim, nerdeyse miksersiz kalıyordum. Karıştırma kaşık vs. gibi birşeyle olmalı. Bir de tavada yapılan daha lezzetli oluyor, biraz yanık kokusu siniyor ama vakit alıyor. Ben hamurun bir kısmını tavada birazını da fırında yaptım. Her iki yöntem de gayet başarılı. Pişirdikten sonra minik blinilerinizi ortadan kesip, arasına tarator, mayonez, sarımsaklı herhangi bir sos ya da salata veya hiçbirşey yoksa reçel ve peynir konulabilir. Zira ben yaptıklarımın yarısını peynir ve reçel ile mideye indirdim.
Sahi ben rejimdeydim ve spora gidecektim di mi?
Gönderen esra topuz zaman: Pazartesi, Mart 15, 2010 6 yorum:
Etiketler: julie/karga projesi, karga mutfakta
Aşağıdaki listede yazanları bilenler ya da bulanlar ödüllendirilecektir:
Ben kendilerini kaybettim de...
Gönderen esra topuz zaman: Pazartesi, Mart 15, 2010 2 yorum:
gamsızca, sere serpe yatabilme
Gönderen esra topuz zaman: Pazar, Mart 14, 2010 2 yorum:
Gönderen esra topuz zaman: Pazar, Mart 14, 2010 Hiç yorum yok:
Bugün günlerden 25 Rebi'ul-evvel 1431 yani 11 Mart 2010.
Yılın 70.günü, kalan gün 295
Gündüzün uzaması 3 dakika
Ezani saat 1 dakika geri alınır.
Berd-ül-acuz Soğuklarının başlaması
Karlıova, Fındıklı ve Ilıca'nın kurtuluşları
Kız adı: Sacide
Yemek: Un çorbası, ızgara köfte, şehriyeli pilav,yoğurt
Evladın babası üzerinde üç hakkı vardır:
1-Ona güzel bir isim koyması
2-Kur'an-ı Kerim öğretmesi
3-Vakti gelince evlendirmesi
Günün nüktesi: Eli Açık Olmak
Sadi Şirazi hazretleri Hindistan'da maymunları nasıl avladıklarını şöyle anlatır:
Maymunun elinin sığacağı bir kavanoza muz koyarlar. Maymun muzu almak için eli açıkken kavanoza elini sokar, muzu eline alınca yumruk yapar. Elini kapatınca kavanozdan çıkaramaz ve yakalanır.
Elini açan kurtulur, elini açamayan, elindekini bırakmayan kurtulamaz. İnsanın başına felaketler eline aldığını bırakamayışından gelir. Eline aldığını bırakabilen saadete kavuşur, bırakamayan felakete gider. Hiç kimse verdiğinden sıkıntı çekmez, ama aldığından sıkıntı çeker. Cömert olan, vermesini bilen, elini açan her zaman rahat eder. Eli sıkı olan, eli kapalı olan, veremeyen her zaman sıkıntı çeker.
Bugün paltomu asarken dolabın dibinde unuttuğum bu saatli maarif takvimi gözüme çarptı. Neler varmış diye biraz karıştırdım, bugünün önemli notlarını da buraya alayım istedim. Bir nevi kamu hizmeti, fena mı?
Gönderen esra topuz zaman: Perşembe, Mart 11, 2010 4 yorum:
Dün akşam hazırladım yemeğimi, açtım haberleri ve Keko'yla tanıştım. Onun, evini, yıkıntıların arasında annesini, kardeşini arayışı içimi yaktı. 6.0'la evleri yıkılan, insanları ölen bir ülkenin vatandaşı olmaktan utandım. Çaresizlikten, birşey yapamamaktan içim kavruldu. Onlar orada soğukta ısınmak için çabalarken ben sıcak evimde olmaktan utandım. Yediğim yemek boğazımda kaldı. Onların dertlerinin yanında bizimkiler ne kadar eften püften. Bu aralar ayağa kalkmaya çalıştıkça hep vuruyor hayat, sıkıldım.
Gönderen esra topuz zaman: Perşembe, Mart 11, 2010 Hiç yorum yok:
Etiketler: Huysuz şirin, Huyum suyum, Ve melankoli
Bir süreliğine moleküllerime ayrılmış bir şekilde
Tekrar birleşmek isteyinceye kadar salonumun bir köşesinde ööööleeeecene havada asılı kalmak istiyorum....
Ya da en iyisi ben Heroes dizisindeki Hiro olayım,
Zamanda yolculuk yapıp durayım.
birşeyleri düzelteyim, özlediklerimi göreyim, şöle sıkı sıkı sarılayım
Ya da en iyisi bir peri gelsin beni bilumum sihir güçleri ile donatsın dilediğimi yapayım, tamam sadece bir süreliğine olsun.
Peki şunda anlaşalım peri gelsin, vazgeçtim sihir güçlerinden de kabul ben fani bir insanoğluyum ama beni alıp sıcakcık bir yere götürse şu peri kızı ve ben etrafımda olan bitene aldırmadan sıcakcık bir denizde sırt üstü yatıp bulutları izlesem, denizin sesini dinlesem, kendimi akıntıya bıraksam, olmaz mı?
Yine mi çok şey istiyorum....
Gönderen esra topuz zaman: Çarşamba, Mart 10, 2010 Hiç yorum yok:
Etiketler: Huysuz şirin, Ve melankoli
Bir süredir düşünüyodum ama artık kararım net: başbakan oluyorum. İşte size eylem planım.
1. İlk iş "eşcinsellik bir hastalıktır" diyen kadından ve aileden sorumlu bakanı'nın bakanlığını elinden alıyorum içim rahat ediyor.
2. Sonra hemen programımın, doğu ve güneydoğu'daki tüm köyleri, şehirleri kapsayacak şekilde ayarlanmasını sağlayıp, ülkenin ne kadar zengin kalantoru varsa hepsini mazeret kabul etmeksizin yanıma alıp, bu yerleri gezmeye gidiyorum. Yolu olmayan, okulu olmayan, alt yapısı olmayan kısacası yaşam şartlarının yaşamak için uygun olmadığı köyleri, şehirleri gezip, ne kadar eksik varsa onları belirliyor ve hemen işe koyuluyoruz. Kalantorlar, ellerini ceplerine atıp oralara güzel güzel binalar, yollar, hastaneler, lojmanlar yapıyorlar. Bunu mecbur tutuyorum. Hayırı cevap olarak kabul etmiyor, bahane duymak istemiyorum. Birde her yere ağaç diktiriyorum.
3. Sonra eğitim öğretimin düzeltilmesi için bu konunun bilir kişilerini yanıma çağırıyorum. Nasıl biz bu çocukları "bön kuşağı" olmaktan çıkarabiliriz, söyleyin bana ey proflar!" diyorum. Temel eğitimi herkese şart koşuyorum, çocuğunu okula göndermeyen adamları ev hapsine alıyorum. Ayak bileklerine takılan prangalar sayesinde evde oturup, onlarda ders çalışıyorlar, eğitim alıyorlar. Bunları eğitmek için özel hoca sistemini getiriyorum. Bu kadar işsiz öğretmen varken, onlara da iş sahası olur.
Temelinde her seviyede Matematik, Türkçe, iki yabancı dilin öğrenilmesinin şart koşulduğu bir eğitim sistemini gerçekleştirmeye çalışıyorum. Tarih kitaplarının düzeltilmesini, Türk ve Dünya tarihinin sadece "padişahın sakalındaki inci"den ibaret olmadığını, aslında çok keyifli konular içerdiğini çocukların aklına sokulmasını sağlamaya çalışıyorum.
4. Sokaktaki çocuklar için koskocaman yerler yaptırıyorum. 365 gün sıcak yemek ve kalacak yer bulabilecekleri. Ayrıca bu koskocaman yerde eğitim almalarını sağlayacak bir sistem getiriyorum. İsteyen bir meslek edinir isteyen bir hobi edinir, canları ne isterse onu yaparlar ya da sadece orda kalırlar.
5. Bütün şehirlerde sokak hayvanları için özel yerler yaptırıyorum ve giderlerinin devlet tarafından karşılanacağı evlatlık sistemi ile herkesin bir hayvanı evlat edinmesi sistemini getiriyorum. Bütün hayvanların gayet iyi şartlarda yaşayabilecekleri güzel barınakların yapılmasını sağlıyorum tüm yurtta.
6. Yurdun her yerindeki binaların elden geçirilmesini, hepsinin kayıtsız şartsız deprem yönetmeliğine uygun yapılıp yapılmadığını kontrol ettiriyorum. Öyle bu zamanda kerpiçten ev falan kalmıyor bu diyarlarda.
7. Bir de belediye başkanlarını denetliyorum sık sık. Habersiz geziyorum onların sorumluluk alanlarında, baktım yollar delik deşik her yerde çöp var, hesap sorarım "bu belde niye böyle başkan uyuyor mu?" diye.
Bunlar ilk etapta yapacağım şeyler. Yapacak çok iş var ama azimliyim. Yol uzun ama inancım tam. Bir de seçimlere girecek bir parti bulabilsem ya da en iyisi ben kurayım partimi "Kılavuzu Karga Olanlar" partisi. Fena fikir değil ha!
Nerde seçme ve seçilme klavuzu ?Klavuzu, uzat bakıyım ordan bana yavrucuum!
Gönderen esra topuz zaman: Salı, Mart 09, 2010 2 yorum:
Her sene belli olaylar, kutlu gün ve haftalar var dört gözle beklenen... Mevsimler gibi bu önemli, kutlu gün ve haftaların gelmesi bekleniyor. Günler gelip geçiyor arkasından tozu, çeri çöpü kalıyor. Mesela yeni yıl; teeee iki ay öncesinden (utanmasalar yazdan başlayacaklar) başlıyorlar "yeni yılda ne giyilir, ne içilir, nasıl güzel olunur?" diye yazı dizileri hazırlamaya. Bizim gibi "pttgiller"den olanları da alıyor hafiften bir kaşıntı; "ya bizde bir yamukluk mu var acep?, evde pinekleyip duracağımıza çıksak mı dışarı?" diye düşüne düşüne giriyoruz yeni yıla. O kadar gümbürtünün ardından bir ocak sabahı ne saçımız pembe, ne boyumuz daha uzun yani değişen hiçbirşey yok, sadece matematiksel hesaba göre bir yaş daha yaşlandığımız ve tabii ağır bir baş ağrısı var geriye kalan.
Yeni yıl yazısı gibi oldu ama sadede geliyorum. Yani demem o ki, teeeee Ocak sonunda başlayan "Oscar lotoların" sonucu dün akşam / bu sabaha karşı belli oldu. İlk defa bir kadın yönetmen Oscar amcayı evine götürdü. Kendi kendime yaptığım Oscar tahmini tuttu (Akademi bu sağı solu belli olmaz, Avatar'ı pompalar, ödülleri o süpürecek dersin ama hiç iddiası olmayan başka bir film ödüle boğulur, aynı postmodern roman gibi sağ gösterip sol vurur bunlar dedim mi demedim mi? Dedim ama kendi kendime). Önümüzdeki günlerin planı belli oldu, Oscarlı filmler izlenecek tekrardan. Daha farklı bakılacak filmlere, oyunculara...
Eskiden,lisedeyken sabahın köründe kalkar töreni izlerdim, şimdi popomda pirelerin uçuşmasını bu törenin ihtişamına ve heyecanına tercih eder oldum. Al sana yaşlanmaya bir işaret daha, sen daha kırışıklık kremi kullanmıyorum diye gerin dur. Artık ödül alanları internetten, töreni de gece tekrarından izliyorum. Bu sene beni en çok etkileyen en iyi müzik ödüllerinin açıklanmasından önce yapılan dans gösterileriydi. Adamlar yemiş yutmuş, dans etmediler, uçtular, kıvrıldılar. Bizde "Yetenek Siz misiniz acep?" yarışmasına utanmadan katılıp, bizim gözümüzü bozan sözde dans yeteneklerine "ahanda dans etmek budur"u gösterdiler, tabii seyrettilerse.
Sonuç olarak, Hollywood dağda yazılı bir yazıdan ibaret birşey değildir. Günün birinde benim gibi oralara gider ve bir peri masalı, sihirli bir yer göreceğinizi sanıp ama aslında Dolapdere'den hallice bir yerle karşılaşır, ünlülerin el izlerinin her gün milyonlarca turist tarafından ayaklar altında ezildiğini görüp, bütün filmlerin aslında koskoca bir alana yapılmış hayalet bir kasabanın filmin dönemine göre dekorcular, kostümcüler, set işçileri, ışıkçılar vs. tarafından hazırlandığını, aslında o yerlerin hiç varolmadığını görürseniz, üzülmeyin, Hollywood bu işte. Bir pazarlama mabedi, hayal diyarı ve bu adamlar bu işi iyi yapıyor. Kim ne derse desin, ister bir kandırmaca, ister pazarlama isterse kitleleri uyutma aracı olsun, ben böyle bir sihri yarattıkları ve sinemayı var ettikleri için onlara şapka çıkarıyorum ve onların hayal dünyalarında kaybolmaya devam ediyorum.
Gönderen esra topuz zaman: Salı, Mart 09, 2010 Hiç yorum yok:
Gün bizim günümüzse eğer
Bugün herşeye paydos,
Bugün çalışmayalım, temizlemeyelim, yıkamayalım, ütülemeyelim, yemek pişirmeyelim
Koskoca bir gün, 24 saat bile değil, sadece güneşin doğduğu ve battığı bir zaman dilimi bile olsa Bizim için karnaval olsa
Hepimiz yollara düşsek, dans etsek, kafelerde buluşup otursak, konuşsak...
Anneler çocuklarını alıp dışarılara çıksalar
Bugün gerçekten bizim günümüzse "gerçekten bizimmiş" gibi yaşasak bugünü ne olur...
Olmaz tabii, sadece hayallerde olur!
Bu yüzden bugünü hayallerle geçirelim ve Ekmekçikız'ın sayesinde gördüğüm şu linke bir tıklayalım.
Gönderen esra topuz zaman: Pazartesi, Mart 08, 2010 1 yorum:
Gönderen esra topuz zaman: Pazar, Mart 07, 2010 Hiç yorum yok:
Her gidenin ardından bana bir hüzün çöker. Küçükken de böyleydi, anneannem bize ziyarete geldiğinde deli gibi sevinir gittiğinde ise içim burulurdu. Yaşlandım hala aynı. Gelenlerle evim dolup taşıyor, acayip seviniyorum; gittiklerinde ise ev sessiz sedasız kalıyor, içim buruluyor, canım hiç birşey yapmak istemiyor.
Yine kedişlerle kaldık, bir başımıza. Anne evine gitti. Kediler bile bir mahzun bugün. İki haftadır yediğimiz önümüzde yemediğimiz arkamızdaydı. Eve gelince çay, örgü keyfi gırla gidiyordu.
Bir dahaki buluşmaya kadar takvime çarpı atmaya devam.
Gönderen esra topuz zaman: Cuma, Mart 05, 2010 1 yorum:
A: Merhaba, ben Karga, bilgi işlem değil mi?
B: Evet, buyurun.
A: Ben Ozan beyi arıyorum.
B: Ozan bey mi ? Hiç tanımıyorum.
A: Öyle mi, hadi ya.
B: Emin misiniz adının Ozan olduğuna, burda Ozan diye biri yok.
A: öyle mi! Hay allah!
B: Siz niye aramıştınız ?
A: Ya aslında adının O ile başladığından emin değilim. Şimdi biz onunla birkaç ay önce Rektörlüğün önünde bir köpek hakkında konuşmuştuk da. Hani araba çarpan köpek hakkında. Orta yaşlı, hafif kel ve yakın gözlükleri sallanıyordu önünde.
B: köpek hakkında konuştunuz? Haaaa, siz Cenk beyi arıyosunuz!
A: Evet, evet Cenk bey!
B: Tamam bağlıyorum, bekleyin.
İşte böyle buldum, aradığım kişiyi. Uyuz olmaya doğru giden köpeciğimi yarın Kadıköy belediyesinden gelecek kişiler, alıp tedaviye götürecekler. Cenk bey ilgileniyormuş, sağolsun. Birde şunu merak ettim, telefonu kapatınca, acaba koskoca kampüste yakın gözlükleri önünde sallanan kaç kişi vardır?
Gönderen esra topuz zaman: Perşembe, Mart 04, 2010 Hiç yorum yok:
Öğretmen sınıfa alıştırma kağıtlarını dağıtmış, "çalışkan" öğrenciler tıkır tıkır soruları cevaplamaktadır. Hoca verdiği sürenin sonunda cevapların üzerinden geçer. Biraz safigoz olan hoca, öğrencilerine şöyle der:
"Saturday Night Fever was a very famous film in the 80s." (Türkçe meali: Cumartesi gecesi ateşi 80'lerin kült filmiydi.) Safigoz hoca öğrencilerinden onay alan bir bakış beklemektedir ama öğrencileri ona balık balık (Türkçe meali: saf saf, bön bön, uzaylı uzaylı) bakmaktadırlar. Karşılarındaki kadının neden bahsettiği ile ilgili hiçbir fikirleri yoktur. Hoca hızını alamaz;
"Canım hani bu filmin Türkçe versiyonu da yapıldı, Yaşar Alptekin şalvar kotunun içine kalın kazaklarını sokardı ya" der. Cık... öğrencilerde yine aynı bakış.
Garibim hoca yılmaz yine dener,
"Pekiii" der "Fame?" Cık...
"Queen? Freddy Mercury? Rock Hudson?Elvis Presley? Beatles? Genesis? Simon and Garfunkel? Pink Floyd? Rolling Stones? Mick Jagger? Modern Talking? Nirvana? Dalai Lama? Che?" Cık... cık.... cık.... cık.... cık...
Öğrenciler balık bakışlarını hiiiiiç bozmazlar, hatta bazıları "hoca çıldırdı, kaçsak mı?" gibilerinden kıpırdanmaya kıkırdamaya başlarlar.
Sonunda hoca "Niiiiii! (Kaynanalardaki Tijen tribine girer)Amaniiin çıldiriciiim! Yahu bunları niye bilmiyorsunuz? Kuzum siz kaçlardansınız?" der.
Öğrenciler "Hocam biz 92'liyiz" diye cevap verirler.
"Eeeee" der hoca "bu neye tekabül ediyor?"
"Tarkan'nın 'Kuzu kuzu'suna"
Alır safigoz hoca cevabını oturur aşağa.
"Hey gidi hey" der kendi kendine "Sen daha aynalara bakıp bakıp, 'ey ayna söyle bana benden genç kim var bu alemde?' diye sorup dur, atı alan Üsküdar'ı geçmişte haberin yok!"
Gönderen esra topuz zaman: Çarşamba, Mart 03, 2010 6 yorum:
Gönderen esra topuz zaman: Salı, Mart 02, 2010 Hiç yorum yok:
Eeeee Mart'ta kapıdan bakmaya başladı. Onbeşinden sonra bir aksilik olmazsa ilkbahara yavaş yavaş merhaba diyeceğiz. Harala gürele 2010'nun üçüncü ayı da başladı. E "hayırlısı olsun" diyelim.
Eskiden yaşlı insanların sürekli ağızlarına pelesenk ettikleri bazı laflar sinirime dokunurdu ama yaşlandıkça benim de dilime bazıları yapıştı kaldı. Uzunca bir süredir ne olsa, kim ne derse ben de yaşlı nineler gibi üstüne bastıra bastıra "kıssssmeeet", "hayırlısııııı osssuun" diyorum ve kendime sinir oluyorum. Bunları söyledikten sonra dilimi ısırasım geliyor.
İşte kıssssmetseeee Mart ayı'da bir çırpıda geçip gidiverecek. Bakalım bu ay bizi ne gibi sürprizler bekliyor, fonda Sertaç Ortaç'dan bir şarkı ile Mart ayına merhaba diyelim:
"Hayaaaaat beni neden yoruyosuuuuun
Madem çok günaaaah oyun sen bozuyosuuun..."
Bu şarkıyı dinlerken ellerinizi başınızın üstünde çevirmeyi ve ahenkle saçlarınızı bir sağa bir sola Blendaxlamayı ay pardon sallamayı unutmayın.
Mart kapıdan baktırır,deliye her gün saçmalattırır...
Gönderen esra topuz zaman: Pazartesi, Mart 01, 2010 Hiç yorum yok: