Seçimler gençliğe ne söylüyor? - Uğur Demirbilek
31 Mart itibariyle AKP ülkenin en büyük üç kentini kaybederek önemli bir yara aldı. Genel seçim havasında yaşanan ve oldukça sert geçen bir süreçten sonra ekonomik krizin pençesindeki emekçiler 17 yıllık AKP iktidarına yönelik tepkilerini gösterdiler. Bu anlamda iktidar şiddetinin en çıplak biçimleriyle tehdit edilen halkın zorbalığa karşı sandıkta verdiği tepki olumludur. Bu tabloda 17 yıldır yaşamın her alanını boğan iktidara karşı biriken gençliğin öfkesinin de payı olduğu gözden kaçmamalı. Gençlik ister tehditle, ister rüşvetle; diktatörlüğe razı gelmeyeceğini yeniden gösterdi.
Ancak ortaya çıkan olumlu tablo rehavete yol açmamalı, seçim sonuçlarına abartılı anlamlar yüklenmemelidir. Büyük şehirlerde ortaya çıkan olumlu tablonun CHP’nin ‘başarılı’ siyasetine değil, büyük ölçüde HDP seçmeninin tercihi doğrultusunda gerçekleştiği ve kriz koşullarının ağırlaşmasına rağmen AKP’nin oy oranında kayda değer bir düşüşün yaşanmadığı gözden kaçmamalıdır.
İBB özelinde yaşanan gelişmeler ışığında söylenebilir ki Türkiye’de “seçimi kazanmak” için bile salt seçimi kazanmak yetmiyor. En küçük geri adım bile iktidarın toplumsal muhalefete saldırısına yol açıyor, en küçük ilerleme bile yaşamın her alanını kapsayan örgütlü çabayı gerektiriyor.
Seçim döneminde açıkça gördüğümüz üzere AKP’nin Türkiye halkına vaat edeceği bir şey yoktur. Yapılan kamuoyu araştırmaları AKP’ye angaje en geri kitlelerin bile ekonominin düzeleceğine dair bir umut taşımadığını gösteriyor.
Seçimin hemen ardından ilk konuşulan konuların başında ekonomi var. IMF’siz IMF veya doğrudan IMF programından söz ediliyor. Patronlar, seçim bitti sıra ekonomide diyor. Erdoğan yenilginin ardından yaptığı balkon konuşmasında TÜSİAD açıklamasına paralel reform mesajları veriyor.
Kriz ağırlaşarak sürüyor. Son bir yılda bir milyonu aşkın insan işsiz kaldı. İflaslar birbirini izliyor. Yatırımların yapılmadığı, ithalatın büyük oranda düştüğü, borçlanmanın arttığı koşullarda istihdamın daha da düşeceği; işsizlik, açlık ve yoksulluğun büyüyeceği görülüyor.
Tablo nettir: Gençliği kriz bekliyor, gençliği işsizlik bekliyor, gençliği geleceksizlik bekliyor.
Kimilerine klişe gelebilir ancak ortada sandıkla, seçim ufkuyla halledilemeyecek kadar büyük sorunlar var. AKP’den kurtulmak isteyen, eşitlik ve özgürlük isteyen gençlerin kendini sandıkla sınırlamayan, toplumsal yaşamın bütün alanlarını göz önüne alan bir perspektife ihtiyacı var: Bizi kendi çeperlerimize hapseden siyaset anlayışına yüz çeviren, günü birlik muhalefetin bir parçasıymış gibi hareket etmeyi reddeden, alternatifi temsil eden sınıfsal eksenli bir gençlik siyaseti…
Bütün biçimleriyle düzen muhalefetinin bu perspektifi yaratmaya ne isteği, ne de gücü var. Onlar halk iteklemezse sandıkta kazandığını masada kaybedecek kadar iradesiz durumdalar.
Seçimler veya başka bir şey; her yeni gelişme gerçek özgürleşmeye giden yolda bir durak olarak görülüp bu bilinçle siyaset yapılacaksa yol bellidir: Gençliğin dağınık öfkesini düzen karşısında siyasal bir güç haline getirmek. Bu basit görünen izlek ıskalanırsa, yıllardır tecrübe ettiğimiz gibi her seçim döneminde birbirini takip eden abartılı umut ve umutsuzluk fırtınaları muhalefeti aşındırmaya devam edecek, olumlu gelişmeler bile bir çeşit dağılmaya yol açacaktır.