Ana Sayfa Anneyim ben Uyku Eğitimi Veremeyen Anne
Merhaba, anne dostum, ben uyku eğitimi veremeyen anne tanıştığımıza memnun oldum.. Hep yapabildiklerimizi paylaşacak değiliz ya, biraz da yapamadıklarımızdan bahsedelim değil mi?
Biraz geçmişe dönersek, 4 yıl önce hamilelik arifesinde uykuyu seven bir anne adayı olarak büyük konuşur ‘bir bebeğim olursa ona uyku eğitimi vereceğim, o uyuyacak ben de, o mutlu ben mutlu derdim’. Şimdi anlıyorum ki baştan o kadar büyük konuşmamak gerekiyormuş..
Hamile kaldım, her şeyin ABC’sini öğrenme hevesi ile doğum öncesi kurslara gittim. Gittiğim kurs uykudan beslenmeye herşeyi kapsayan güzel bir eğitim serisiydi. Hazırdım, bebeğim geliyordu, 3 aylık olunca uyku eğitimine başlıyorduk. Bebeğim doğdu ama 1 ay erken doğdu ve ortalama ağırlıktan da 1 kilo da düşüktü. Beslenme ve onu bir an evvel büyütme derdine düşen ben çoktaan bu uyku konusunu ötelemiştim bile. Ne zaman uyansa süt verilecektim ve bir an önce bebeğim büyüyecekti o sıralar tek derdim buydu.
Hem hamileliğimde hem de bebek doğduktan sonra tüm uyku eğitimlerini hatim etmiş, ilgili tüm yazıları okumuştum, bebeğim 3 ayını geçmişti ve hazırdım uyku eğitimi vermeye. Eşim de geceleri uyumayan bebeğimiz nedeniyle beni destekliyordu. Ama bu 3 ayda öyle bir anne olmuştum ki, onun bir damla göz yaşına kıyamıyordum. Tüm uyku eğitimleri o sıra bana çok zalimce geldi. 1-2 belki de 3 gece ağlayacak sonra da alışacaktı ama ya o geceler onun için stresli geçmeyecek miydi? Daha anne karnından yeni çıkmış, dünya ile adaptasyonunu tamamlamaya çalışan minik bir bebekti nihayetinde..
Eşimin desteğine de rağmen uyku eğitimini veremedim. ‘6 aylık olsun büyüsün bakarız’ dedim. Aylar geçtikçe bebeğimin uyku saatleri de artmaya başlamıştı, evet gecede 2 uyanıyordu belki ama bu şikayet etmeyi gerektirecek kadar sık değildi ve tabi ki 6 aydan sonra da ben eğitimi veremedim, sıcak anne koynunda uyumak varken nerden çıkmıştı bu uyku eğitimi..
Yaş bire yaklaşırken artık uyutmak zorlaşmaya başlamıştı, kilo atmış, uykuya dalmak istemiyor, illaki sallanmak istiyordu. O zaman dahi uyku eğitimi vermedim, veremedim işte, içimden gelmedi, ‘zamanla uyur öğrenir’ dedim.. Kıyamadım işte bir türlü.. Bebeğim büyüdükçe ağırlaştıkça hayat da zorlaştı tabi. Pişman oldum mu? Aslında çok da olmadım diyebilirim. Çünkü benimki bilinçli verilmiş bir karardı ve her karar gibi sonuçlarına da razı olmak gerekiyordu.
Bir buçuk yaş ve sonrasında yatağına koyarak pışpış ile uyumaya başladı ve elbette çok daha güzel oldu hayat. Yaş 2’den sonra ise artı kendi kendine uyumaya başladı ve çok şükür dedim.
İlk çocukta yapamayınca ikincide de yapamadım tabi. Ama yapamamakla da mutluyum ben. Çok şükür sağlığımız yerinde, bugünler de gelip geçecek ve ben onların bebek olmalarını, onlarla birlikte uyumayı ve onları sallamayı çok özleyeceğim biliyorum. O yüzden anı yaşamaya, anda kalmaya çalışıyor ve sahip olduklarım için her gün şükrediyorum.
uyku eğitimi vermek
Önceki İçerikHangi mevsimde hangi balık
Sonraki İçerikLohusa arkadaşım; Sen bebeğine yetersin, endişelenme
seda 15 Aralık 2015 at 21:43
Sariye 10 Eylül 2016 at 11:27
Kendim gibi birini gormek ne kadar guzel. Soyadim da gunes oldugundan ayni ben. Kizim 8aylik zor geliyor aslinda bu uyutmalar ama bir turlu yapamiyorum. Kiyamiyorum. Bedenim iflas etti aslinda ama duygularim israrla yaptirmiyor 😞
gunesanne 18 Eylül 2016 at 12:20
İç sesiniz ne diyorsa onu dinleyin Sariye hanım, o sizi her zaman doğruya yöneltecektir:)