Engin Esen ve Mehmet Tez
Engin Esen: Şato’da buluşurduk * 1980 civarında doğan Modalılar bir bakıma şanslı, diğer yandan şanssızız denilebilir. Şanslıyız ki Moda plajını görerek büyüyen son çocuklar olduk. Ama yetişkin olarak yüzemedik plajda.
* Aslında 1990'lar Moda ve Kadıköy için biraz bunalımlıydı. Plaj kapanmış, Moda ve Mühürdar sahilleri şantiyeye dönmüş vaziyetteydi. Bomonti Çay Bahçesi ile Saint Joseph'in sosyal tesisleri arasındaki devasa alanı kaplayan "Mustafa Çayırı" denilen bölgede de site inşaatı başlamıştı. Onlarca meyve ağacının olduğu Mustafa Çayırı genç aşıkların "koklaşma", çocukların spor ve uçurtma, ailelerin piknik yeriydi. Moda Camisi'nin arkasındaki, maç yaptığımız toprak alan halı saha oldu. Aynı yıllarda Moda "herkesin birbirini tanıdığı" semt olmaktan çıktı. * Fenerbahçe'nin A takımı da Dereağzı'nda antrenman yapmayı bıraktı 1990'ların sonunda. Öncesinde gençlerin eğlencelerinden biri gidip antrenmanları izlemek, sonunda da futbolcularla sohbet etmeye çalışmaktı. Moda İskelesi kullanım dışı kaldığında gençlerin uğrak yeri oldu, gayriresmi bir eğlence mekanıydı. 90’larda, "Şato" diyordu gençler oraya kendi arasında. (soldaki fotoğrafta bir grup Kadıköy Anadolu Lisesi öğrencisi Şato'da takılırken görülüyor-1996) * Moda Parkı şimdikine göre çok daha mütevazıydı. 1 kaydırak, 1 tahteravalli, 3-4 salıncak, 2 tırmanma aleti gibi bir şeyler vardı. * "Moda turu" atmak en sıradan ve sık yapılan şeydi. "Atalım mı bir Moda turu?" diyerek düşülürdü yola. Bir ara Moda Burnu'nda açılan bir büfe, semt dışından gelen gençler için de çekim noktası oldu. Sonra semt sakinlerinin şikayetiyle kapatıldı. Motorcu gençler çok takılırdı oraya. Semt gençliği genelde bilardo ve atari salonlarındaydı. Bazı gençler bazı atari oyunlarını o kadar iyi oynardı ki, tek jetonla makineyi uzun süre meşgul ettikleri için dükkan sahipleri kalabalık saatte oynamalarına izin vermezdi. * O yıllarda Moda'dan -aranızın iyi olmadığı biriyle- İstanbul'un başka bir yerinde karşılaştığımızda hal hatır sorduğumuzu, gülümsediğimizi hatırlıyorum. Gurbette hemşeri görmüş gibi...
* Unutmadığım bir olay var: Arkadaş grubu olarak Moda Caddesi'nden geçerken ankesörlü telefonla bir arama yapmaya çalışan amca bize dönüp, "Delikanlılar, İstanbul'un telefon kodu kaçtı yahu?" diye sormuştu "212"yi kastederek. Moda henüz İstanbullaşmamıştı. Mehmet Tez: Kadıköy müzik kültürümüzü yarattı 90'larda üniversitedeydim. Okula yakın olsun diye Tarabya’da yaşıyordum. Ama liseden beri Kadıköy'e gelip giderim. Son 8 yıldır da Moda’da yaşıyorum.
Acıbadem civarında, Koşuyolu’nda sağlam bir rock kitlesi vardı. Metin abi de efsane gitarist Gür Akad da orada yaşardı mesela. Parkın karşısındaki kafe de buluşulurdu. Hatta oraya sık sık gelen bir arkadaş, yıllar sonra öğrendim ki Mor ve Ötesi grubunun basçısı Burak’mış. O zamanlar uzun saç standarttı! Saçı uzun olmayan yok gibiydi, keza ben de. Postal, yıpranmış kot giyerdik, salaştık. O dönem gençlerinin sırtında mutlaka gitar olurdu.
Punk ve rock tayfasında fırtınalı aşklar yaşanırdı. Mesela bir gruba kız solist gelir, tüm grup elemanları ona aşık olurdu! Sevdiğin kıza kaset çekmek o zaman bile klişe bir hareketti ama işe yarardı. (gülüyor) Protest müziğin çok yükselişte olduğu dönemlerdi 80'lerin sonu 90'ların başı. Şimdi bitti o tür müzik ama o zamanlarda o protest müziği yapan çok kişi vardı.
Benim 90’larım, gerek Beyoğlu’nda gerek Kadıköy’de her telden insanla iletişim içinde geçti. Ülkedeki politik olaylar sertti ama bizim ortamlarımızda doğrudan siyaset yoktu. Gözlemlerimi şöyle anlatayım; mesela Yoğurtçu’nun orda yaşayan bir arkadaşın evinde toplanır, şiir, edebiyat, müzik konuşurduk. Herkes farklı kültür ve görüşlerden olurdu, burjuvadan gelen rockçı çocuk da var bağlama çalan Kürt öğrenci de. Feminist arkadaşlarımız da vardı. Politikadan ziyade birbirimizi, görüşlerimi tanıyıp anlamaya çalışırdık. Yorum Ekle