TEK BAŞINA SONSUZLUK - BURASI DÜZCE - DÜZCE'Yİ YAŞAYANLARIN GAZETESİ
Toplam Ziyaretçi :71320089 Aktif Ziyaretçi :5415 7 Haziran 2020 Pazar
Güneş ne güzel... Ağaçlar aydınlanmakta olan gökyüzüne karşı dimdik. Nehir gökyüzünden akıyor sanki. Nehrin kenarından yürüyerek yukarıya çıktım ve tarlaların yanından geçerek patikaya girdim.
Bu patika ne zaman oluşmuştu kimbilir? Çok kullanılır aslında ben en sakin zamanında yürüyorum. Gelincik tarlaları arasında olmak ne ayrıcalıklı bir duygu.
Yanından geçtiğim o harabe. Yüzyıllar öncesine ait bir han. Ne hikayeler anlatıldı, kimler demlendi bilinmez.
Gecenin karanlığında tüneyen kuşlar, kasabasına panayır gelmiş çocuklar gibi şen..
Hayal edebildiniz mi o neşe ve telaşı.
Doğa bir kadın gibi.
Tutkuyla konuşan, koca gözlü, mavi damarları çıkık bir kadın. Birkaç köylü yaklaşıyor. Çan çan zilleriyle sepetli bisikletleri üzerinde neşeliler. Selamlaşıp uzaklaşmalarını izlerken yanımdan fırtına gibi kendini çita sanan bir minik köpek geçti. Bisiklete yetişmesi mümkün görünmese de mücadelesi yüzümde kocaman bir gülümseme bıraktı.
Arkalarından o koca ağaçlar, üstünde olduğum bu patika, yanımdaki bu gelincikler, kuşlar sustu. Güneşe göre saat 10:00 civarlarında olmalıydı.
Aniden gelen sessizlikle az önceki coşkumun yerini buruk bir acı aldı.
Tam şarkıda dediği gibi “Gurbet içimde bir ok. Her şey bana yabancı. Hayat öyle bir han ki; acı içinde acı... “
Oysa özlemenin ne güzel bir duygu olduğunu da bu dağlarda anlamıştım ben.
Ya şimdi hissettiğim neydi.
Bu tek başınalık duygusu acıtan bir duygu değildi şarkıdaki gibi ancak buruyordu kalbimi. Var olmanın yalnızlığı derdi hocam, o zaman bir eşik atlamışım ben demek ki. Kendim olmuştum demek ki, bir armut ağacı gibi yani. Sadece armut ağacıdır o, siz ben armutum ama meyvem kiraz olacak diyen bir ağaç gördünüz mü?
Tek başına olmak ne çok öğretmişti bana. Bu başlangıçtı aslında.
Tek başınasın, bulut gibi, karpuz gibi, derede taş gibi...
Sanırım kendimle iletişim kurabilmem için tek başıma olmam lazımdı. Ama bu tek başınalık sosyal hayatı reddetmek, kendini kapatmak değil. Tüm ihtiyaçlardan arınmak. Bu konu hakkında şöyle bir paragraf okumuştum. “Tek başınalık zihnin nihai ürünü değildir. Zihin olarak, tek başına kalmayı istemezsin. Bu tür bir istek sadece iletişim kuramamaktan kaynaklanan acıdan bir kaçıştır.”
Ben neydim o zaman, ne yapıyordum?
Bildiğim tek şey ne sebeple olursa olsun sadece tek başına olan kişi için hayat daha anlaşılır ve sonsuz.
“Tek başına olan kişi, var olmayı asla bitiremez” der başka bir kitapta.
Güneş ne güzel. Şu ağaç buraya ilk geldiğimde çırılçıplaktı üzülmüştüm ona, şimdi kocaman yemyeşil güçlü... Balıkçılar da gelmiş.
Herşey kendi gibi.