İki patlama sonrası kimi bir bacağı eksilerek canını kurtardı o meydandan, kiminin bedeni sağlamdı ama en yakınlarını sonsuza dek orada bırakmışlardı.
Ankara Gar katliamında sevdiklerini kaybedenler, geçen bir yılı anlattı. Acılar katmerlenmiş, katliamın sorumluları hesap vermemiş, bu büyük yasla yüzleşilememişti
25 yaşındaki Cafer, “Doktorlar da inanamıyor yaşamama” diyor. Zaten öldü sanılıp müdahaleden vazgeçilmiş; yaşadığını gören başka bir doktor sayesinde bugün karşımda. Patlama anında bacağı kopmuş, sağ yanı paramparça, üçüncü derece yanıklar, iki ciğer patlamak üzere, kan kaybı, kalbin iki santim altında bilye, yoğun bakımda bir de kalp krizi... “Bunlardan teki ölüm için yeterli. Hayata dönüşümün bir nedeni olmalı, eksik kalan bir mücadele var demek ki” diyor şimdi. Vücudunda 19 bilye kadar, politik görüşüne göre davranan doktorlara öfkesi de duruyor hâlâ. Ankara katliamı üzerinden geçen bir yılda Türkiye’de neler oldu, Cafer’in sağ kalçasındaki bir yara durmaksızın aktı. İki hafta önce geçirdiği bir ameliyat yüzünden protezini şu an takamıyor. Protezin hikâyesi ayrıca mühim. Dokuz ay koltuk değnekleriyle yürüyen Cafer için internet üzerinden bir kampanya açılmış ve bir ay içinde ihtiyacı olan 26 bin dolar toparlanmıştı.Şaşırmış.
O sabah Gençlik Parkı’nda bir grup arkadaşıyla menemen yiyorlar, neşe içinde. O ekipten Abdülkadir Uyan ve Dicle Deli aramızda değil artık. “Biz oradayken, canlı bombalar da aynı yerde kahvaltı ediyormuş. Düşünün beş dakika sonra hepimizi patlatacak ve karnını doyuruyor.” O güne dair videolar izletiyor, soru sorma cesaretini onun dirayeti veriyor bana. Yoksa bu halay çeken insanlara nasıl bakabilelim? Rüyalarında patlamanın kendisini değilse bile, yüzüstü düşmüş arkadaşlarını görüyormuş hep Cafer’ in inadı... Şimdi bir arkadaşıyla kafe açmış, oraya gidiyor her gün. Profesyonel olarak engelli basketboluyla ilgilenmeye başlamış. Zaten eğitimini almıştı, coğrafya öğretmeni olma arzusu zihninde baki. Ama 10 Ekim sonrası diye de yeni bir mevsim var hayatında muhakkak. “Hayata bakışınız değişiyor her şeyden önce” diye başlıyor, “Ev falan gibi bireysel gelecek kaygıları kalmıyor, hayalleriniz kaybettiğiniz dostlarınızın yarım kalan hayalleri oluyor. Düşen pankartları yerden kaldırmak gerekiyor.” 10 Ekim öncesi seçimde HDP için çalıştıysa da siyasetle bağını bugün katliamda yakınlarını kaybedenlerle yaralı kurtulanlardan müteşekkil 10 Ekim Barış ve Dayanışma Derneği üzerinden tarif ediyor artık. “Suruç ve Ankara katliamlarından sonra yaşananlarda, havalimanı patlamasında, Taksim’de, Kızılay’da insanları hep istatistik haline getirdiler. Sultanahmet’te 12 kişi öldü ama isimleri, hikâyeleri yok. Orada olmaları kadermiş gibi. Belki de korkuyorlar, anlıyorum. Biz öyle yapmadık, 50 yıl sonra da yapmayacağız.” Hiç isyan edip etmediğini soruyorum. “Neden ben diye hiç sormuyorum. Hatta başka birinin başına geleceğine bana geldi diye seviniyorum. İçine kapanabilirdi, bu kadar güçlü duramayabilirdi. Ben kendimle barıştım.
Dicle Deli'nin babası Faik Deli: Acımızı paylaşan tek beyan yok
Siyasallaşmış hukuk sisteminde katliam davasına ilişkin adil bir karar beklemiyor. Yeniden ifade vermek için çağıran tebligatın o sabah elinde olacak şekilde yollanmasını davanın sulandırılması olarak yorumluyor. Garın önündeki anıtın 15 Temmuz gecesi tahrip edilmesi, korumaya gidenlerin tartaklanması kadar onu üzen başka bir şey daha var: “Çocuklarımızın katledildiği yerin trafiğe kapatılması ve hatıralarının korunması talebimiz vardı. Oradan geçen her yaya, her araç çocuklarımızın üzerine basıyor gibi hissediyoruz biz...”
Güney Doğan'ın annesi Derman Doğan: Söyleyin, barışa giden biri öldürülür mü?
Sonra gar önünde oğlunu tarif ediyor, “Yüzükoyun yatmış böyle kanatlarını açmış gibi...” Bedeninin organları sırayla hasta düşerken, kafası da o günden beri yerinden uçmuş gibi Derman Hanım’ın. Rüyalarına giren Güney’i anlatıyor, uyumazken de gelip sarılışını. Az evvel geçtiğimiz koridorlarda anne-oğul neşeyle halay çekişlerini. Katliam sonrası aylarca kapandığı evinden, sonra “bir bebeğin emekleyişi gibi” çıkabilmiş ancak. Herhangi bir resmi kurumdan biri aradı mı, tazminat ne haberi yok. Tazminattan önce davanın adaletli bir biçimde sonuçlanmasını istiyor zaten. “20 yıl geçse de, Güney’i anlatmakla bitiremem.
Tayfun Benol'un eşi Gülderen Ertaş, oğlu Deniz Berol: Tanıyana onsuz hayat çok zor
Lise yıllarından beri solcu, hep sosyalist siyasetin içinde Tayfun Benol. En son Politika gazetesinin yazıişleri müdürü. Eşi Ertaş onun bu eyleme gidişinin gayet normal olduğunu anlatıyor; gitmese garip gibi. Birlikte oradalar. Böyle ayrılık anlarını hayat hep bir filme dönüştürüyor. Ertaş’ı rastladığı arkadaşının yanında bırakıp İnşaat İşçileri Sendikası’nın yanına yürüyor. İlk kez bir eylemde ayrılıyorlar. Sonra patlamalar... Onun hep yaralılara yardım ettiğini düşünüyorlar sessizliğine mana bulmak için. “77’de Taksim’deydim, kaçacak iki yolum vardı, ben doğru tarafa kaçmışım. Diğer tarafa gitseydim ölmüştüm, derdi. İşte burada yanlış tarafa kaçmış” diyor Ertaş. Hiç polis görmeyişlerini, sivil polis bile gözüne çarpmayınca Benol’u arayan bir dostlarını, onun da bunu hissetmiş olabileceğine dair kuşkularını anlatıyor. Öldüğü anda bir işçi kaskı ve sendikanın yeleği var üzerinde. Deniz, “Orada ne için bulunduğunu bilmek öfkemi artırıyor” diyor babası için, “Oh olsun, diyen faşistler var bir de. Hrant Dink öldüğünde beyaz bere takanlar onlar. Yüz yüze böyle bir şey yaşamadım ama internette görüyorum, çok sinirleniyorum.”
Fatma Karabulut'un kardeşi Salih Karabulut: O gün her şey için milatmış gibi
10 Ekim Dayanışması'nda Hatice Karpuz: İnadına iyi ve güçlü olmaya çalışıyorum
‘Yoksa çöker kalırdık"