BAŞIMA SÜNGER DÜŞTÜ | Karacabey Yörem Gazetesi
BAŞIMA SÜNGER DÜŞTÜ
Zengin mi zengin, güzel mi güzel bir kadın varmış. Günü zamanı gelince evlenmiş. Evlendiği adam kendisini öyle bir yaşam içinde bulmuş ki bir eli yağda bir eli balda. Gel zaman git zaman bu rahatlık adamı ‘mız mız’ her şeyden şikayetlenen, çıtkırıldım, dayanıksız bir hale getirmiş.
Zengin kadın adamın bu haline daha fazla tahammül edemeyerek yol vermiş. Varlıklı dul, cam önüne oturur yoldan gelip geçen erkekleri izlermiş. İzlermiş ki kendisine şöyle bir tuttuğunu koparan gözünü budaktan sakınmayan dayanıklı bir eş seçsin. Günlerden bir gün sırtında un çuvalı yalın ayak bir hamal hanımın evinin önünden geçiyormuş. Tam bu sırada hamalın ayağına bir çivi batmış. Hamal çiviyi çıkartıp hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam etmiş.
Bunu gören kadın ah tam aradığım erkeği buldum diye seslenmiş. Derhal adamlarıyla hamala haber salmış. Evlenmek istediğini söylemiş. Hamal ne desin, kendisinin istediği bir göz, Allah vermiş iki göz. Teklifi derhal kabul etmiş. Ve evlenmişler.
Aylar yıllar geçmiş. Hamal rahat hayata kolayca uyum göstermiş. Bir gün banyodan ahh yandım diye bir ses duyan kadın derhal koşmuş. Merakla ne oldu diye sorduğunda aldığı yanıt karşısında donmuş kalmış. Adam başıma sünger düştü. Kadın derhal kendisini kovmuş. Çünkü bu adam da önceki gibi olmuş. Sanırım çağımızın insana kaybettirdiği en önemli özelliklerin başında dayanıklılık geliyor. Elektrik kesilince eli ayağı dolaşmak. İki santim kar yağınca ortalığı ayağa kaldırmak.
En ufak bir başarısızlıkta çöküntüye uğramak. Bir kaybı göğüsleyememek. Görünen o ki insan rahatına yönelik bulunan her teknolojide yenilik insanı biraz daha dayanıksızlaştırmaktadır. Rahata düşkünlük, her şeyin kolayına alışmak. Örneğin elektrikli süpürge çamaşır makinesi, bulaşık makinesi vb İnsanlar ikinci kata bile asansörle çıkıyor.
İki durak arasını otobüsle kat ediyor. Oysa yaşama karşı dayanıklı olmak gerekiyor. Bunun için de deneyim kazanmak gerekiyor. Yaşam bir mücadele midir. Evet öyledir. O zaman dayanıklılık ta bu mücadeleyi kazanmanın en etkili yöntemlerinden biridir. Dayanıklı olmak her zaman değerliydi. Günümüzde değeri bir kat daha arttı.
KİBRİT ÇÖPÜYLE İNSAN ARASINDAKİ İLİŞKİ
Kibrit çöplerini insanlara benzetebiliriz. Kibrit kutusu da insanların yaşadığı toplumu ifade eder.
Bazı kibrit çöplerinin amaçları vardır. Kimi bir ocağı, kimi bir sigarayı yakmak için yanarlar. Kimileri ise bir evi, bir ormanı yakar kül eder kendisiyle birlikte.
Bazılarının da hiçbir amaçları yoktur. Boş yere yanıp tükenirler.
Kibrit kutusunu açıp incelediğimizde kaba görünüşleriyle birbirine benzeyen çöplerin ayrıntıya inildiğinde farklılıkları fark edilir. Bazıları yanamayacak kadar incedir. Yakarken kırılıverecek zannedersiniz. Ama bilir misiniz ki, en güzel en verimli yananlar onlardır. Bazıları da oldukça kalın zannedersiniz ki yanınca yeri göğü yakacak bir bakarsınız fos diye bir ses çıkarır, kendisini bile yakamaz. Sadece ucundaki kimyasal madde yanar. Çöpte ateş almadan kararır gider. Kimileri de çarpık çurpuk olmalarına karşın üzerlerine düşen görevi en iyi şekilde yaparlar.
Kibritleri kutusuyla birlikte yakacak olursanız önce üsttekiler yanar.
İşte insanları da kibrit çöplerine benzetecek olursak kimi insanlar tıpkı kalın kibrit çöpleri gibi kendinden beklenenleri asla yerine getiremezler. Göründükleri gibi değildirler. Hiçbir zaman kalıbının adamı olamazlar.
Kimi insanlar da ince kibrit çöpüne benzer. Kendilerini çevresini aydınlatma uğruna yakarlar. Yok, olup gitsek de ışıklar kimi bir mumun fitilinde, kimi bir gaz lambasında sönüp gider.
Kibrit kutuları da insanların yaşadıkları topluma benzer. Islak bir kutudaki kibriti istediğin kadar uğraş yakamazsın. Demek ki içinde yaşanılan toplum ister istemez insanı etkiler.
Bazı kibrit çöpleri de aykırı insanları temsil eder. Herkes aynı yöne bakarken onlar ters yöne gözlerini dikmişlerdir. Kutu açıldığında ilk önce onlar yakılır. Ayrılık başa beladır.
Bazı çöpler de birbirine yapışıktır. Dikkat ettiğimizde onları kafadar insanlara benzetebiliriz. Biri yandığında diğeri de yanar. En tehlikelileri kendileriyle birlikte kutuyu da yakanlardır.
Yine bazılarının ucunda kolay ateşlenen kimyasal maddeleri bulunmaz. Ne yaparsanız yapın yanmazlar. Bunların benzediği insanlarda toplum içerisinde ot gibi yaşar. Asla bir şey olamazlar. Sürüden biridirler.
Toplum nereye, onlar da oraya…
BAŞIMA SÜNGER DÜŞTÜ KİBRİT ÇÖPÜYLE İNSAN ARASINDAKİ İLİŞKİ