Bakalım bugün ne diyor ruhum..: 2012
Size uzun zamandır merak ettiğim, ama araştırmayı hep ertelediğim ve sonunda ben araştırmadan kucağıma düşen bir konuyu paylaşmak istedim. Belki sizden biri de benim gibi tembellik etmiş, merakını bastırmadan bu anı beklemiştir:) Ben bu yazıda en çok Ryan Germick'in egolarından arınmış, kabullenilmiş rahatlığını sevdim şu cümlesiyle: "İnsan aklı bir şeyin yüz milyonlarca kişi tarafından nasıl yorumlanacağını kavramak üzere tasarlanmamıştır."
Doodle'lar kimin eseri?Google'da arama yapmadan önce açılan ana sayfada görülen resimler kimin eseri?Doodle'cıların sayısı, iki elin parmağı kadar ve ABD'nin California eyaletinde çalışıyorlar.Ekibin "yaratıcı önderi" Ryan Germick, şekillerin bu kadar geniş bir kitleye ulaştığı düşüncesine fazla takılmadığını söylüyor."İnsan aklı" diyor "Bir şeyin yüz milyonlarca kişi tarafından nasıl yorumlanacağını kavramak üzere tasarlanmamıştır.""Ben daha çok çalışma arkadaşlarımı güldürüp güldüremediğime ya da yeni bir teknik öğretip öğretemediğime bakıyorum. Durum öyle ise, işimi yapmışım demektir.""Sanat ve teknolojiyi en iyi şekilde temsil etmeye çalışıyoruz."Germick, kendilerini sanatçı ya da tasarımcı olarak sınıflandırmadıklarını ekleyerek şöyle devam ediyor:"Biz, eğlence, sanat, teknoloji ve grafik tasarımın sınır hattını oluşturuyoruz. Bu hatlar çoğu zaman bulanıktır."'Temalar, Google kültürüyle ilgili'Germick, ekibin sınırlı kaynaklarla azami keyfi üretmeye çalıştığını söylüyor.Bir dönem doodle'ların büyük bölümünden sorumlu olan Dennis Hwang artık başka işlere yönelmiş.Hangi ürünün ekibin hangi üyesine ait olduğu çoğu zaman belirtilmiyor.Germick, "İş, birey olarak bizim kim olduğumuzla değil, google'un kültür olarak ne olduğuyla ilgili" diyor.Üretim sürecinin teknik kısmında çalışanlar çoğu zaman "yüzde 20 vardiya" esasıyla çalışıyor.Bu, esas olarak başka iş yapanların vardiyalarının beşte birini belli bir projeye ayırmalarını öngörüyor.Kaynak: www.milliyet.com.tr
Bugün yaşadığım bir olayı paylaşmak istiyorum sizinle. Belki de sizi de teşvik edebilmek, elele tutuşabilmek için. Hayatımda böylesi ilk defa başıma geldiği için belki, ben kollarımı birleştirip sessiz kalmayı reddediyorum.
İstanbul'da yaşayalı bir buçuk ay kadar oluyor. Benim büyük şehir tanımım İzmir'le sınırlı. Belki daha medeni bir şehir olduğundan belki de benim yaşadığım semtten ve güvenilir esnaflardan dolayı çok alışkın değilim dikkat edilmesi gerekenlere. Sabah erken saatte parkta yürümemek de bu dikkat edilmesi gerekenlerden biriymiş.
Yaşadığım yer çok güzel bir mahalle bana soracak olursanız. Sabahları çay bahçesinde (kahvehane mi demeliyim?) kadın-erkek ayrımı yapmaksızın oturulabilen, akşam parkında küçük şenliklerin yapıldığı, modern giyimli insanların yaşadığı ve açıkcası ev kiralarının da biraz tuzlu olduğu bir mahalle burası. Esnafı saygılı, yardımsever; sokak köpekleri ev köpeklerinden bile koruyucu ve sevimli.
Mesaim 7:30'da başlıyor ve işyerim Hadımköy'de. Beşiktaş'tan servise bindiğim için 6:30'da evden çıkmış olmam gerekiyor ki 6:40'ta ana caddeden geçen servise binebileyim. O saatte bildiğim tek açık olan yer evden 50-60 adım ilerde olan ekmek fırını. Benim için uygun olan ise hemen apartmanın önünde kapısı olan parkın ortasından geçerek hızlıca caddeye ulaşabilmek. Bazı önyargılı ve suçlayıcı olabilecek okurlara cevaben belirtmek isterim ki, çok gösterişli, dekolteli kıyafetler giyen biri değilim. Hatta makyajımı bile ofise varınca yaparım ki bence bu detaylar aslında kimseyi ilgilendirmemeli. Bu sabah evden çıkıp yine parkın ortasından geçerken karşımdan 15-16 yaşlarda olduğunu tahmin ettiğim bir erkek geçti. Kılık kıyafetinin düzgün olduğunu düşündüğüm için çok endişelenmemiştim ama bana çok yakın geçerken biraz tedirgin oldum. Yanımdan geçtikten birkaç adım sonra 'Abla kağıt düşürdün' dedi. Ben de kibarlığının üzerine yanımdan geçerken ki tedirginliğime mahcup olarak döndüm ve alarak teşekkür ettim. Arkamı dönüp tekrar yoluma devam edecektim ki bana ağızlara alınmayacak çirkin bir cümle kurdu bana verdiği kağıtla yapabileceklerim hakkında. Ben bunun üzerine sinirlenerek, ama elimden birşey gelmeyerek hiç sesimi çıkarmadan hızlıca yoluma devam ettim. Yolumu yarılamıştım ki arkamdan koşar adımlar duydum. O kadar korkmuştum ki arkama bile bakamadan ben de parkın sonuna doğru koşmaya başladım ve sokağa çıktığım anda karşıdan gelen bir taksi olduğunu gördüm. Bu durumdan güç alarak durdum ve arkamı döndüm taksinin de beni gördüğüne emin olarak. Arkamdan koşanın bu çocuk olduğunu farkettim. Ben durunca o da durdu ve bana bakarken taksi yanıma yanaştı. Ben taksiciye beni rahatsız ettiğini söyledim ve bu genç tahmin edersiniz ki başka yöne doğru koşmaya başladı. Bunun üzerine o olayın şokuyla taksiye atladım ve taksici sağolsun beni servise bineceğim yere kadar bıraktı. Ve tembihledi : 'Aman ha kızım, sakın parkın içinden geçme!'.
Şimdi benim içim korku dolu; düşünüyorum. Ben parkın içinden geçmedim diyelim, sokaklardan geçerken zaten tüm esnafın kepenkleri kapalı, dışarıda duyulan tek ses köpek havlamasıysa ben nasıl güvende olabilirim? Bu genç (eğer kafası çalışıyorsa) benim bu semtte yaşadığımı ve bu saatte işe gittiğimi anlamış olmalı, bu durumda ertesi gün ya da ilerleyen günlerde yine yoluma çıkabilir mi?
Benim bu noktada aklıma gelen tek şey, akşam iş çıkışı hemen gidip biber gazı almak ki açıkcası beni ne kadar koruyacağını bilmiyorum. Aklıma biber gazını sıkarken rüzgar varsa ve gaz benim yüzüme gelirse gibi paranoyak, komik senaryolar bile geliyor ve ben gülmüyorum. Karate kursuna yazılsam, herhalde bana bir gecede birini nasıl alt edeceğimi öğretemezler, koruma tutsam baya pahalıya gelir diye düşünüyorum :) Ben de acınacak halim(iz)e gülüyorum inanın. Ama insan kendini bu noktada o kadar çaresiz hissediyor ki.
Ben sessiz kalmayı reddettim, belki de hiçbir gelişme olmayacağını bile bile Beşiktaş İlçe Emniyet Müdürlüğü'ne dilekçemi verdim. Lütfen siz de benim gibi başınıza buna benzer bir olay yaşadığınızda kayıtsız kalmayın. Nasılsa hiçbir şey değişmeyecek demeyin ve 2 dakikanızı kendiniz için ve tüm kadınlar için bu önemli konuya ayırın ve dilekçenizi gönderin. Üstelik bunun için tek yapmanız gereken bu linke tıklamak ve imzalı dilekçenizi ekleyerek şikayette bulunmak. Ben inanıyorum ki sessiz kalmazsak çok daha güvenli bir yerde yaşayabiliriz.
Tacizsiz, güvenli günler dilerim :)
Galiba ben kendimle sinir cizemedim. Hala bilemiyorum bana neyin iyi geldigini zaman zaman. Karistiriyorum, birileri olunca etrafimda hep unuturum daha iyiye giderim saniyorum. Yalnimdayken sevdigim ama yokken hemen unutup korktugum yalnizligimdan niye kaciyorum ki bu kadar. Kacmiyim diye cebimde biriktirdigim dostlar degil bazen bana iyi gelen,kendimim. Dinlemiyorum bazen, dusuncelerimi karanlik odalara kapatiyorum. SUSUN diyorum, sebebini ben bile bilmiyorum ustelik. Soyleyecekleri kirar mi ki beni, nedir cekindigim? Halbuki onlar beni rahatlatmak icin burdalar. Onlari dinlemeden nasil ben olucam? Nasil batmis dikenlerimi farkedicem? Kendimde actigim yaralarda gul bitiricem? Ben yine sebepsiz kactim kendimden dostlar. 1 gun de olsa o kacis beni ikiye boldu, kafami allak bullak etti. Ben yarin hemen kavusiyim kendime ki yine ben olayim, yine mutlu olayim.