60'lar, 70'ler ve 80'ler / Mezardaki Ses: Plasebo Etkisi
Tüm bu blog yolculuğum süresince ilk defa ne yazacağımı bilmiyorum sanırım.
Yazdıklarımın samimiyetine inanmayacak olanlar vardır herhalde. Eyvallah, ne diyeyim onlara.
Farklı acı eşiklerimiz var. Bunu anladım. Herkes için farklı kodlanıyor bu acı dediğimiz şey. Kimisinin eşiği oldukça düşük. Sevgilisinden ayrılan adama her şey çok zor gelebiliyor. Akrabası ölen yas tutabiliyor. Zorla hoşlanmadığı işi yapan adama batıyor tüm olanlar. Herkesin kırılma noktası eşsiz. Bazısına bir diğerinin acısı acı gelmeyebilir, hatta küçümseyebilir, fakat en büyük hata acıları küçümsemek.
Şimdi bunları yazdıktan sonra düşünüyorum, tüm bu olan biten, yaşadıklarım, gerçekten de acı mıydı, belki öyle. Çok daha kötülerini yaşıyor bazı insanlar, bunu asla gölgeleyemem. Nankör olamam. Hep şükreden insan oldum. Fakat yaşadıklarım, acı eşiğimi fazla salladı, ne diyebilirim. Yolun sonu tamamen karanlıktı. İlk defa açımı kaybettim, nereye gidiyordum, nerede duracaktım hiç bilemiyordum. Öylesine gittim.
Saatler geçti, takvimleri boyayla işaretledim, döndüm kendi etrafımda hızlıca. Kulaklarımı tıkadım dünyanın fısıldadıklarına. Gözlerimi örttüm. Tek yapabildiğim sessizliğime kapanmak. Derinin bir yerden sonra acı hissetmediğini anladım. Bu güzel bir özellik. Çünkü bazen her şey üst üste geliyor. Her acıda ilk acıtma hissedilse dayanamazdınız. Kabuk tutuyor narin deriniz. Çok peşi sıra geldiler, onu yaşadım, bunu deneyimledim. Hiçbirini yazmayacağım. Olanlar yaşandı ve bitti (?). Yara aldı kalpler.
Deneyim diyor bazıları buna. Tek hissetiğim acı oldu, bunu deneyim olarak, cv’ime yazamam.
Kalp kastır. Nihayetinde yorulur. Biliyor musunuz benimki hala yorulmadı ve atıyor ısrarla ? Kim için atıyor peki ? Ne için ? Fikrim yok. Attığını biliyorum. Her sabah gökyüzünü aşıyor kalp atışlarım.
Enkaz devraldım. Kendi enkazımı. Yavaşça kaldırıyorum. Tek istediğim biraz cesaret.
Çiçekler bana cesaret veriyor.
Sözünü giderken verdiğim ayçiçekleri.
Biraz da müzik açalım.
Gülşah Şahin8 Nisan 2017 20:24Merhaba.Kesinlikle herkesin ağrı eşiği farklıdır ve herkes kendi acısı kadardır bence...Kimi dediğiniz gibi sevgilinden ayrılsa bile dünya dar gelir kimi kendine göre büyük acı yaşar ama anlayamazsınız bile..O yüzden acınızı yaşarken Rabbim kolaylık versin size....İyi akşamlar ve şimdiden iyi pazarlar. YanıtlaSilYanıtlarZihnin Arka Sokakları9 Nisan 2017 00:50"Herkes kendi acısı kadardır" Müthiş özetlemişsiniz :)Teşekkür ederim ve güzel pazalar olmasını dilerim herkes için.SilYanıtlaSibelynka8 Nisan 2017 21:15Müzik zevkinin efsane olduğunu bir kez daha söylemeliyim. Şuna katılıyorum büyük bir acıyı ne kadar erken yaşarsan o kadar güçlü oluyorsun. Tabii yaş almanın, tecrübelenmenin de çok etkisi var. Şu an yirmili yaşlarımda üzüldüğüm şeyle bana nane şekeri geliyor. Hormonların kendi aralarındaki oyunları işte... Bu yaşımda acılarım ve üzüntülerim de şekil değiştirdi. İnsan tuhaf bir yaratık. Her geçen sene ile yenileniyor ve tekrar yaratıyor kendini. Öyle iştee...YanıtlaSilYanıtlarZihnin Arka Sokakları9 Nisan 2017 00:53Beğendiğinize çok sevindim.Gerçekten acılar insanı büyütüyor. Tam hatırlamıyorum repliği ama "Bir Zamanlar Amerika'da" filminde şöyle bir söz vardı, "bazı hastalıkları çocukken atlatmalı", doğru söze ne denir ki !SilYanıtlaFatos10 Nisan 2017 13:17Saying someone can't be sad because someone else may have it worse is like saying someone can't be happy because someone else may have it better demiş atalarımız :P Acılar, mutluluklar hepsi bizim için.YanıtlaSilYanıtlarZihnin Arka Sokakları10 Nisan 2017 14:20Dövmesi yapılacak bir söz :Dİmzamı atıyorum.SilYanıtlaYorum ekleDaha fazlasını yükle...