Gönderen maviye iz süren zaman: Cuma, Temmuz 31, 2015 - 26 yorum
Bir samyeli esiyor uzaklardan.. Bir zamanlar küçük, duvar boyaları dökülmüş bir binada okuyan, sırt çantasında büyük hayallerin sözcüklerini biriktiren o kız yürüyor ağır aksak adımlarla.. Diline dolanmış özgürlük şarkılarını mırıldanıyor.. O zamanlar kıyısında köşesinde arkadaşlarıyla gezdiği patika yolların üzerine dikilmiş yeni binaların içine şimdi şaşkınlıkla bakıyor.. Yapay göletlerin üzerinde gidip gelen bulanıklaşan insan çehrelerini anımsamaya çalışıyor.. Serin bir çardak altında dinliyor doğanın sesini.. Bir zamanlar yaşanmış ama şimdi adı geçmişte gizlenmiş kurumuş çiçek kokularında kalan masum hislerini arıyor.. Yıllar sonra okuduğu üniversitenin arnavut kaldırımlı yollarında yüksek topuklarla yürürken, geçmişe yolculuğun kanatlarında en yakınındaki çiçekle söyleşen kelebeğin gördüklerine göz oluyor.. Yaşlarla dolan mısraları saklıyor küçük not defterinde.. Asla kimseye anlatamayacağı iç çekişlerini..
Çocukluğundaki eskimiş bisiklet bodrumdaki eşyaların arasında bile yok.. Sadece kenarları aşınmış, sözleri bitmiş fotoğraf albümleri kalakalmış gri çekmecelerde.. Yağmurlar dinmiş, gözlerine perdeler inmiş.. Zaman geçmiş, aşina olduğu yüzler yaşlanmış, yeni yollar açılmış ancak yakınındaki insanlar hala kumpaslı yollardan yürüyerek gelmeyi seçmişler hep.. Yalnızlık ayaklanmış sadece o gölge olmuş rüyalarına.. Düşlediği renkler ayrıklığında tükenmiş takvim yaprakları.. Nar çiçekleri açarken izin vermemişler çiçek kokularına her yanda sinsi bir ölüm kokusu varmış.. Çiçek kokulu günler masal, dünya yozluk yuvasıymış..
Günebakan bile artık unutmuş yüzünü güneşe dönmeyi..
Bundan sonra hangi masumiyeti yazabilirmiş ki o kız?
Sahi kalmış mı öyle bir şey?
Gönderen maviye iz süren zaman: Çarşamba, Temmuz 22, 2015 - 20 yorum
“Her şeyin yumuşak ve şen göründüğü, şarkıların güzel, yemeklerin tatlı, havaların hafifçecik olduğu ne güzel günlerdi onlar. Dünyada her güzel şey, renkli balonlar gibi neşeyle oradan oraya salınırken hayatın dikenlerinden birine değip yok olmak zorunda mı? Birini sevmek, onunla mutlu olmak neden bu kadar imkansız? Kendini dünyanın geri kalanından ayrı bir yere koyup birbirini seven iki insanın bir arada durabilmesi, neden bu iki insan dışındaki her şeye bağlı? Hayat ne güzel aşık olunca halbuki, her şey nasıl ışıl ışıl, nasıl rengarenk. İnsan, değil sevmenin, dünyanın sonu gelmeyecek sanıyor sevince. Aşk olup vuslat olmayınca ne zor, ne fena ama. Bir başına, damla damla eriyen bir kardan adam gibi eksilirken onun artık başka tepelere yağacağını bilmek ne büyük işkence..” s. 181
“Bir ikindi kahvaltısı yapacaklardı. Güneş gelmedi. Çünkü Güneş, öğlene doğru telefonla aldığı telefonla apar topar çıkmış, daha afyonu patlamadan soluğu AŞTİ’de almıştı..”
“Bir ikindi kahvaltısı yapacaklardı. Güneş gelmeyince zoraki sürdürdükleri neşenin pili çabucak bitti..”
Dünya Bu Kadar, bu şekilde başlayan ikindi kahvaltılarında bir araya gelen Güneş, Selim, Turgut adlı arkadaşların yaşamlarından başka hayatlara uzanan yolculukları bünyesinde taşıyan dört bölümden oluşuyor. Coğrafi tanımlamada, kutuplardan basık, ekvatordan şişkin elips şeklindeki dünyayı insan zihninde anlamlandıran o modelin üzerine yapıştırdığımız farklı renkte, farklı kahramanlı hikayeler değil midir? Bu birbirinden bağımsız gibi gözüken ama özünde birbiriyle ilintili olaylar zinciri bizim insan rolümüzün şekillenmesinin doğrudan nedeni değil midir?
Kitapta tek bir zamanda gerçekleşen olay örgüsünün sirayet ettiği belli kahramanlar değil de, birbiriyle bağlantılı ancak ayrıntıların içindeyken unutabildiğiniz ilk kişilerin nerede kaldığını sorabilecek derecede ayrıntılara yer veriliyor. Sanırım artık farklı tür kitapları okudukça klasik olay örgüsü, yer, zaman tahlillerinin kolaylıkla yapılabileceği roman beklentimin yok olduğunu ve bu anlamdaki arayışın gereksizliğini zamanla kabullenmekteyim. Çağdaş Türkçe Edebiyat dizisi adı altında çıkarılan bu kitap da roman olarak kökenini başka kollardan alan bir çok hikayeyi konuk ediyor sınırlarında ve fazla birçok yaşanmışlığa dokunuyor. Yozlaşmış ilişkiler kıskacında tükenen aşkları, dünyaya hakim olan mal, para hırsını, bu uğurda zorlanan değişik kapıları, ay karanlığında beliren define avcılarını, insanın sebatkar olmadan uzaklaşan yönlerini, hatıraları, dünya küçük aslında dedirten rastlantıları ve hasreti yaşanılır dünyanın aralıklarından sızarak anlatıyor.
Düşünsel derinliği öne çıkaran, gerilimsiz bir ses tonuyla aktarılan hikayelerin çoğu tanıdık ve yaşamın içinden. Dünya ne kadar mı? Onu farklı şekillerde görebildiğin, zihninle tüm güdülerinden uzaklaşarak tarafsız bir şekilde yorumlayabildiğin ve algılayabildiğin kadar. Ah Muhsin Ünlü diyor ya: ‘Burası dünya ya hu, burası bu kadar işte!’ Belki de onu çok sahiplenmeden, onun geçici hırslarına mağlup olmak yerine, onu iyimser nizamımızda şekillendirme gücüne sahip olmak yeterlidir..
Gönderen maviye iz süren zaman: Pazar, Temmuz 19, 2015 - 24 yorum
Gönderen maviye iz süren zaman: Pazar, Temmuz 12, 2015 - 12 yorum
Gönderen maviye iz süren zaman: Çarşamba, Temmuz 08, 2015 - 10 yorum
Gönderen maviye iz süren zaman: Pazar, Temmuz 05, 2015 - 12 yorum
"Birisini düşlerinize kattığınız anda o kişi farkında olmasa bile ruhunun derinliklerinde bunu anında hisseder ve sizinle birlikte o düşü örmeye başlar. Yani olup bitenlerde benimkiler kadar sizin düşlerinizin de önemli bir rolü vardı. Hem kim bilir, belki farkında bile olmadan siz de bir dünya yaratmışsınızdır."
"Öncelikle şunu bilmlisiniz ki, düşleriniz ancak ve ancak onlara inanacak kadar güçlüyseniz gerçektir. Birçok insan için hayalle düş arasındaki farkı yaratan da budur zaten. Bu ayrımı aşmış kimseler olduğundan eminim, onlar hayallerine de tüm yürekleriyle inanabilirler."
Gönderen maviye iz süren zaman: Cuma, Temmuz 03, 2015 - 18 yorum