İsa, Dünya Çapında Tanrı Kilisesi İsviçre (WKG) tarafından kabul edilmiştir.
Hristiyanlar genellikle sevinçle ilan eder: "İsa herkesi kabul eder" ve "kimseyi yargılamaz". Bu güvenceler kesinlikle doğru olsa da, onlara çeşitli anlamlar verildiğini görüyorum. Ne yazık ki, bazıları Yeni Ahit'te bildirildiği gibi İsa'nın vahiyinden sapıyor.
Grace Communion International'ın çevrelerinde bu ifade sıklıkla kullanılır: "Siz ona aitsiniz". Bu basit ifade önemli bir yönü ifade eder. Ama aynı zamanda farklı yorumlanabilir (ve olacak). Tam olarak neye aitiz? Bu ve benzeri soruları cevaplamak özen gerektirir, çünkü inançla karşılaştırılabilir soruları dışlamak için çaba göstermeliyiz, böylece İncil'deki vahiy için doğru ve sadık kalmalıyız.
Elbette İsa herkesi kendine çağırdı, ona dönenler için vazgeçti ve öğretisini verdi. Evet, onu dinleyen herkese tüm insanları kendine çekeceğine söz verdi (Yuhanna 12:32). Gerçekten de, kimseyi reddettiğini, birinden döndüğünü ya da ona yaklaşan biriyle tanışmayı reddettiğini gösteren hiçbir kanıt yoktur. Aksine, zamanının inanç liderleri tarafından dışlanmış olarak kabul edilenlere ve hatta onlarla birlikte yemek yiyenlere dikkat etti.
Mukaddes Kitabın İsa'nın cüzamlıları, topalları, körleri, sağırları ve dilsizleri de karşıladığını ve onlarla iletişim kurduğunu nasıl bildireceğini bilhassa dikkat çekicidir. İle temasını sürdürdü insanları, erkekleri ve kadınları (bazı durumlarda kuşkulu bir şekilde kuşattı) ve zamanının inançlarını onlarla nasıl başa çıktığı konusunda görmezden geldi. Aynı zamanda zina yapanlarla, Roma egemenliği altındaki Yahudi vergi tahsildarlarıyla ve hatta fanatik, Roma karşıtı politik aktivistlerle uğraştı.
Ayrıca zamanını en acı eleştirmenleri arasında yer alan liderler Pharisees ve Sadducees ile geçirdi. (ve bazıları zaten gizlice infazını planlamıştı). Elçi Yuhanna bize İsa'nın yargılamak için gelmediğini, insanları Yüce irade için kurtarıp kurtardığını söyledi. İsa dedi ki: "[...] bana kim gelirse, onu dışarı itmeyeceğim" (Yuhanna 6:37). Ayrıca öğrencilerine düşmanlarını sevmelerini emretti (Luka 6:27) onları yanlış yapanları affetmek ve lanetleyenleri kutsamak için (Luka 6:28). İnfaz edildiğinde, İsa, uygulayıcılarını bile affetti. (Luka 23:34).
Bütün bu örneklerde, İsa'nın herkesin yararına olduğu ifade edildi. Herkesin yanındaydı, herkes için "öyleydi". O, her şeyi içeren, Tanrı'nın lütfu ve kurtuluşu anlamına gelir. Yeni Ahit'in kalan kısımları yoğunlaştırılmış terimlerle ne yansıtır?
İsa'nın hayatındaki İncillerde görüyoruz. Pavlus, İsa'nın, günahsız günahkarları, "günahlar ve günahlarla ölü olanlar" günahlarını kurtarmak için dünyaya geldiğine dikkat çeker. (Efesoslular 2: 1) kefaret ediyordu.
Kurtarıcı'nın tutumu ve eylemleri, Tanrı'nın tüm insanlara olan sevgisine ve onlarla uzlaşma ve onları kutsama arzusuna tanıklık eder. İsa hayat vermeye geldi ve bu "bolluk içinde" (Yuhanna 10:10; İyi Haber İncil'i). "Tanrı Mesih'teydi ve dünyayı kendisi ile barıştırdı" (2.Korintliler 5:19). İsa, Kurtarıcı kendi günahında ve diğer mahkumların kötülüğünden kurtarırken geldi.
Ancak bu hikayenin arkasında daha fazlası var. Yeni aydınlatılmış ışıkla hiçbir şekilde çelişkili veya gergin olarak kabul edilemeyecek bir "daha fazla". Bazılarının görüşünün aksine, İsa'nın en içlerinde, düşüncesinde ve kaderinde çelişkili konumlar olduğunu varsaymaya gerek yoktur. Bir gün bir yön için çabalayan ve daha sonra diğerini düzelten herhangi bir iç dengeleme eylemini tanımak gerekmez. Kişi, aynı zamanda, sevgi ve adalet, zarafet ve kutsallık gibi iki farklı inanç yönünü uzlaştırmaya çalıştığına inanmak zorunda değildir. Günahkârlığımızda bu gibi çelişkili konumlar olduğunu düşünebiliriz, ancak onlar İsa'nın veya Babasının kalbinde durmazlar.
Baba gibi, İsa da bütün insanları ağırlıyor. Ama bunu belirli bir istekle yapıyor. Onun aşkı yolu işaret ediyor. Dinleyen herkesi, genellikle gizli olan bir şeyi açığa çıkarmaya zorlar. Özellikle bir hediye bırakmaya ve trend belirleyici, hedef odaklı bir şekilde herkese hizmet etmeye geldi.
Herkese hoş geldiniz, sürekli ve kalıcı bir ilişki için bir başlangıç ​​noktasından daha az bir bitiş noktasıdır. Bu ilişki bize sunduklarını vermek, sunmak ve kabul etmekle ilgilidir. Bize güncel olmayan hiçbir şey sunmuyor veya geleneksel bir şekilde hizmet ediyor (tercih ettiğimiz gibi). Aksine, bize sadece vermesi gereken en iyisini sunar. Ve bu da kendisi ve bununla bize yolu, gerçeği ve hayatı veriyor. Hiçbir şey ve başka bir şey.
İsa'nın tutumu ve hoşgeldin eylemi, kendisinin dürüstlüğüne kesin bir cevap gerektirir: Esasen, sunduğu şeylerin kabulünü gerektirir. Bunun aksine, minnettar kabul armağanı, kendisini reddetmeye eşlik eden onu reddeder. İsa tüm insanları O'na çekerken, Teklifine olumlu bir cevap beklemektedir. Anladığıma göre, bu olumlu tepki ona karşı kesin bir tavır gerektiriyor.
Böylece İsa, öğrencilerine Tanrı'nın krallığının el altında olduğunu açıkladı. Bütün kutsanmış armağanlar onun içinde hazırdı. Fakat aynı zamanda, gerçek dinî gerçeğin, tepedeki göksel krallığın "Müjdesine tövbe et ve inan" nı içermesi gerektiğine ne tepki verdiğini de hemen belirtti. İsa ve krallığına tövbe etmeyi ve inanmayı reddetmek, kendisinin reddedilmesi ve krallığının kutsamaları ile eş anlamlıdır.
Tövbe etmeye istekli olmak mütevazi bir tavır gerektirir. Tam da, bu bizi kabul ettiğinde İsa'yı bekleyen bu kabulüdür. Çünkü sadece alçakgönüllülükle sunduğu şeyleri alabiliriz. Unutmayın ki, böyle bir yanıt gelmeden önce bile hediyesini aldık. Aslında, aldığımız hediye, cevabı uyandıran bir hediyedir.
Öyleyse, tövbe ve inanç, İsa'nın armağanının kabulüne eşlik eden tepkilerdir. Ne önkoşullar, ne de kime karar veriyorlar. Teklifi kabul edilmeli ve reddedilmemelidir. Böyle bir reddedilme ne işe yarar ki? Hayır.
İsa'nın her zaman özlem duyduğu Kefaretinin minnettar kabulü, çok sayıda sözüyle ifade edilir: "İnsanoğlu, kayıpları aramaya ve kurtarmaya geldi" (Luka 19:10; Müjde İncil). "Doktora ihtiyaç duyan sağlıklı değil, hasta" (Luka 5, 31; aynı kaynakta). "Gerçekten, size söylüyorum, kim çocuk gibi Tanrı'nın krallığını almazsa girmez" (Markos 10:15). Tohumun tohumdan aldığı ve “kelimeyi sevinçle kabul eden” toprak gibi olmalıyız (Luka 8:13). "İlk önce Tanrı'nın krallığını ve onun doğruluğunu araştırın [...]" (Matta 6, 33).
İsa'nın armağanını kabul etmek ve böylece onun yararından yararlanmak, kaybettiğimizi ve bulunmamız gerektiğini, hasta olduğumuzu ve bizi iyileştirebilecek bir doktora ihtiyaç duyduğumuzu, karşılıklı bir değişim umuduyla onunla paylaşabileceğimizi bilmek anlamına gelir. Rabbimize eli boş gel. Çünkü bir çocuk gibi, ihtiyacı olan bir şeye sahip olduğumuzu varsayamayız. İsa bu yüzden Tanrı'nın ve cennetin krallığının nimetlerini alan, “ruhsal olarak fakir” olanlar olduğuna işaret eder, kendilerini ruhsal açıdan zengin olarak görenler değil (Matta 5, 3).
Hristiyan doktrini, cömertliğindeki Tanrı'nın, Mesih'teki tüm yaratıcılığına alçakgönüllülük hareketi olarak sunduğu şeyin kabulünü nitelendirmiştir. Kendi kendimize yetmediğimiz, ancak Yaratıcımızın ve Kurtarıcımızın elinden hayat alması gereken kabulle el ele giden bir tutumdur. Buna güveniyor kabul etmenin aksine
Tutum gururdur. Hristiyan doktrini bağlamında, Tanrı'nın özerkliği duygusu, kendini Tanrı'nın yüzünde bile olsa, kendi başına bir güvende olmaktan gurur duymaktadır. Bu gurur, önemli olan Tanrı'nın bir şeyine, özellikle de affedilmesi ve rahmetine ihtiyaç duyma fikri tarafından rahatsız ediliyor. Gurur bundan sonra, Yüce'den kabul edilebilecek bir şeyi kabul etmeyi reddeden bu haklı reddi ortaya çıkarır. Gurur, her şeyi tek başına yapabilme konusunda ısrar ediyor ve elde edilen meyvelere hak ediyor. Tanrı'nın lütfuna ve merhametine ihtiyaç duymadığı, kendi çıkarlarına uyan hayatı kendisi için hazırlayabileceği konusunda ısrar ediyor. Gurur, Tanrı dahil, herhangi birine veya herhangi bir kuruma taahhüt edilmez. İçimizdeki hiçbir şeyin gerçekten değişime ihtiyacı olmadığını ifade ediyor. Olduğumuz gibi, güzel ve güzel. Alçakgönüllülük, aksine, kişinin hayatın kendisini ele geçiremediğini kabul eder. Bunun yerine, yalnızca yardıma olan ihtiyacı değil, aynı zamanda yalnızca Tanrı'nın sağlayabileceği değişim, yenileme, restorasyon ve uzlaşmayı da kabul eder. Alçakgönüllülük, affedilmez başarısızlığımızı ve kendimizi yenileştirmek için son derece çaresizliğimizi kabul eder. Tanrı'nın bütün kucaklayan lütfuna ihtiyacımız var veya kayboluyoruz. Gururumuz, Tanrı'nın Kendisinden hayat alabilmemiz için ölmeli. İsa'nın bize söylediklerini alma açık fikirliliği ve alçak gönüllülük yan yana ayrılmaz.
Sonuçta, İsa herkesi kendilerinden vazgeçmeye davet eder. Bu nedenle onun hoş karşılanması hedefe yöneliktir. Bir yere götürür. Kaderi mutlaka kendisinin dahil edilmesini gerektiren şeyi içerir. İsa, babasına ibadet edilmesini sağlamak için geldiğine dikkat çekiyor (Yuhanna 4,23). Kendimizi karşılama ve kabul etmenin anlamını belirtmenin en kapsamlı yoludur. İbadetle, Tanrı'nın kırılmaz güvenimize ve sadakatimize layık olan kişi olduğu kesinlikle açıktır. İsa'nın kendisine teslim olması, Baba'nın gerçek bilgisine ve Kutsal Ruh'un içinde çalışmasına izin verme isteğine yol açar. Kutsal Ruh'un eylemi altında Oğul sayesinde Tanrı'nın yegane ibadetine, yani Tanrı'ya gerçeğe ve ruha ibadet etmesine yol açar. Çünkü İsa Kendisini bize vererek Rabbimiz, Peygamberimiz, Rahip ve Kral olarak kendini feda eder. Bununla Baba'yı ortaya çıkarır ve bize Kutsal Ruhunu gönderir. Kim olduğuna göre değil, kim olmadığına ve dileklerimize veya fikirlerimize uygun olarak vazgeçer.
Bu, İsa'nın yolunun yargıya ihtiyaç duyduğu anlamına gelir. Ona verilen tepkileri bu şekilde sınıflandırır. Kendisini ve Sözü'nü değiştirenlerin yanı sıra, Tanrı'nın ve O'nun haklı ibadetinin gerçek bilgilerini reddedenleri de kabul eder. Alanlar ile almamış olanlar arasında ayrım yapar. Ancak, bu ayrım, tavrının veya niyetinin, yukarıda bahsettiğimizden hiçbir şekilde sapmadığı anlamına gelmez. Dolayısıyla, bu kararlardan sonra sevgisinin azaldığını ya da tersine döndüğünü varsaymak için hiçbir sebep yoktur. İsa, hoş geldinini, takip etme davetini geri çevirenleri mahkum etmez. Fakat onu, böyle bir reddetmenin sonuçları hakkında uyarıyor. İsa tarafından kabul edilmek ve sevgisini tecrübe etmek, herhangi bir tepki için değil, kesin bir tepki gerektirir.
İsa'nın aldığı çeşitli tepkiler arasında yaptığı ayrım, Kutsal Yazıların birçok pasajında ​​açıkça görülür. Öyleyse benzetici tohum ve tohumdan bahsediyor (tohumun sözünü temsil ettiği yerde) açık bir dil. Dört farklı toprak türü vardır ve sadece bir alan İsa'nın beklediği verimli alıcılığı ifade eder. Birçok durumda, sözünün veya öğretisinin, Cennetteki Babasının ve öğrencilerinin nasıl isteyerek kabul edildiğini veya reddedildiğini ele alır. Birkaç öğrenci ondan uzaklaşıp onu terk ettiğinde, İsa kendisine eşlik eden on ikisinin de aynı şeyi yapmak isteyip istemediğini sordu. Peter'ın ünlü kopyası şunları söyledi: “Tanrım, nereye gitmeliyiz? Sonsuz yaşam sözlerin var " (Yuhanna 6,68).
İsa'nın insanlara getirdiği temel giriş sözcükleri çağrısına yansır: "Beni takip et [...]!" (Markos 1,17). Onu takip edenler takip etmeyenlerden farklıdır. Rab onu takip edenleri bir düğüne davetini kabul edenlerle karşılaştırır ve davetiyeyi reddedenlerle karşılaştırır. (Matta 22,4-9). Benzer bir tutarsızlık, babasının gelmesini istemesine rağmen, büyük oğlunun festivale katılmayı reddetmesi durumunda ortaya çıkar. (Lk15,28).
Sadece İsa'yı takip etmeyi reddetmekle kalmayıp aynı zamanda başkalarının takip etmesini önledikleri ve hatta bazen gizlice infaz için zemini hazırladıkları için çağrılarını reddedenlere acil uyarılar verilir. (Luka 11,46; Matta 3,7; 23,27-29). Bu uyarılar o kadar güçlü ki, uyarıya göre ne yapılmaması gerektiğini ve umarım ne olacağını ifade etmiyorlar. Önem verdiklerimizle ilgisi olanlara değil, önem verdiğimiz kişilere uyarı verilir. Aynı sevgi ve kabul, hem İsa'yı kabul edenler hem de onu reddedenler için ifade edilir. Fakat böyle bir aşk, farklı tepkilere ve bunlarla ilişkili sonuçlara cevap vermezse samimi olmazdı.
İsa herkesi memnuniyetle karşılamakta ve onları hem kendisine hem de hazırladığı şeye karşı çıkmaya çağırmaktadır - Tanrı'nın krallığının hükümdarlığı. Ağ geniş çapta yayılsa ve tohum her yere yayılsa da, kendisinin kabulü, ona olan güven ve halefi belli bir tepki gerektirir. İsa onları bir çocuğun teşvikiyle karşılaştırır. Kendisine bu tür alıcı inanç ya da güven diyor. Bu, başka birine veya başka bir şeye en büyük güven vermenin pişmanlığını içerir. Bu inanç, Kutsal Ruh aracılığıyla Tanrı'ya Tanrı'nın ibadetinde tezahür eder. Hediye herkese kayıtsızca verilir. Yararlanıcıları hariç tutacak önkoşul bulunmamaktadır. Bununla birlikte, koşulsuz olarak verilen bu hediyenin makbuzu, alıcı tarafından yapılan harcamaya bağlanır. Bu, yaşamının tüm görevini ve onunla birlikte İsa, Baba ve Kutsal Ruh'a olan sorumluluğunu gerektirir. Çaba Rab'be hiçbir şey ödememek, böylece bize teslim olmaya meyilli. O'nu Rabbimiz ve Kurtarıcımız olarak kabul etmek, ellerimizi ve kalbimizi özgürleştirme çabasıdır. Ücretsiz olarak alacağımız şey bizim tarafımıza ait bir masrafa bağlıdır, böylece buna katılabiliriz; çünkü ondan yeni bir hayat almak için eski, bozulmuş egodan ayrılmak gerekiyor.
Tanrı'nın koşulsuz lütfunu almak için gereken her şey Kutsal Yazılar boyunca gerçekleştirilir. Eski Ahit, bir gün Tanrı'nın bize vereceği hem yeni bir kalbe hem de yeni bir ruha ihtiyacımız olduğunu belirtir. Yeni Ahit bize ruhsal olarak yeniden doğmamız gerektiğini, yeni bir varlığa ihtiyacımız olduğunu, kendimizden yaşamamayı bıraktığımızı ve bunun yerine Mesih'in hükümdarlığı altında bir yaşam sürmek zorunda olduğumuzu, bundan sonra manevi olarak yenilenmeye ihtiyaç duyduğumuzu söyler - İsa'nın imgesi, yeni Adam. Pentekost yalnızca Tanrı'nın Kutsal Ruh'u kendisinin yaşadığı yere göndermesini değil aynı zamanda Kutsal Ruh'unu, İsa'nın Ruhunu, Yaşam Ruhunu, onu alan ve onunla doldurulduğunu ifade eder.
İsa'nın benzetmeleri, bize sunduğu armağanı almayı beklediği tepkinin bizim açımızdan bir çaba gerektireceğini açıkça ortaya koyuyor. Değerli incinin benzetmelerini veya bir hazineyi gizleyen bir alanın satın alındığını unutmayın. Doğru katılımcılar bulduklarını almak için sahip oldukları her şeyi bırakmalıdır (Matta 13,44; 46). Fakat ister kara, ister ev, ister aile olsun, başkalarına öncelik verenler İsa'nın ve O'nun kutsamalarını paylaşmayacaklar (Luka 9,59; Luka 14,18-20).
İsa'nın insanlarla olan ilişkileri onu takip etmenin ve tüm nimetlerinde paylaşmanın Rabbimiz ve Krallığından daha değerli olabileceğimiz her şeyin görevini gerektirdiğini açıkça ortaya koymaktadır. Bu, maddi zenginlik arayışının feragat edilmesini ve sahipliğini içerir. Zengin lider İsa'yı takip etmedi çünkü kendini mallarından ayıramadı. Sonuç olarak, Rab tarafından kendisine sunulan malları alamadı (Luka 18, 18-23). Zinadan hüküm giymiş kadın bile hayatını temelden değiştirmesi için çağrıldı. Affedildikten sonra artık günah işlememeli (Yuhanna 8,11). Adamı Betesda Göleti'nde düşün. Oradaki yerini ve hasta benliğini terk etmeye hazır olmalıydı. "Kalk, paspasını al ve git!" (Yuhanna 5,8, Müjde İncil).
İsa herkesi ağırlar ve kabul eder, fakat O'na tepkisi daha önce olduğu gibi kimseyi bırakmaz. İlk toplantıda onu bulduğu gibi bıraktığında, Rab adamı sevmezdi. Bizi kaderimize saf empati veya şefkatle bırakmak için bizi çok fazla seviyor. Hayır, aşkı iyileşir, dönüştürür ve yaşam tarzını değiştirir.
Kısacası, Yeni Ahit sürekli olarak, bizim için sakladığı her şey de dahil olmak üzere, koşulsuz teklifine cevap vermenin kendimizi reddetmeyle el ele gittiğini iddia ediyor. (kendimizden uzaklaş). Bu, gururumuzu atmayı, özgüvenimizi, dindarlığımızı, hediyelerimizi ve yeteneklerimizi bırakmamızı içerir; Bu bağlamda, İsa şok edici bir şekilde, Mesih'i takip etmek söz konusu olduğunda, "baba ve anneden ayrılmamız" gerektiğini belirtir. Ancak bunun ötesinde, onu takip etmek, kendi hayatımızla da kırmamız gerektiği anlamına gelir - yanlış bir varsayımla kendimizi hayatımızın efendisi yapabiliriz (Luka 14, 26-27, Müjde İncil). İsa'yla karıştığımızda kendimiz için yaşamayı bırakıyoruz (Rom 14: 7-8) çünkü bir başkasına aitiz (1 Korintliler 6,18). Bu anlamda “Mesih'in hizmetkarlarıyız” (Efesoslular 6,6). Hayatımız tamamen onun elinde, onun ihtiyat ve rehberliğidir. Biz onunla ilişkideyiz. Ve Mesih'le bir olduğumuz için, "gerçekte artık yaşamıyorum, ama Mesih içimde yaşıyor" (Galatyalılar 2,20).
İsa gerçekten her bir kişiyi kabul eder ve ağırlar. Herkes için öldü. Ve bütün bunlarla uzlaşıyor - ama bütün bunlar Rabbimiz ve Kurtarıcımız olarak. Hoşgeldin ve kabulü bir teklif, cevap gerektiren bir davet, kabul etmeye istekli. Ve bu kabul etme istekliliği, kendisinin olduğu gibi, bizim için tuttuğu şeyi, daha fazla ve daha azını almaya mecburdur. Demek ki, tepkimemiz konuşma yeteneğimizi, bize ondan bize ne teklif etmemizi önleyen her şeyin çıkarılmasını ve onunla olan arkadaşlığımızı ve krallığındaki yaşam sevincini engelleyen şeyleri içerir. Böyle bir tepki pahalı - ama buna değer bir çaba. Çünkü eski benliğimizi kaybetmemiz için yeni bir ego alıyoruz. İsa için yer yaratıyoruz ve hayat değiştiren, hayat veren lütufunu eli boş alıyoruz. İsa, nerede olursak olalım, bizi Kutsal Ruh'taki Babasına götürmeye ve O'nun tamamen kurtarılmış, ruhsal olarak yeniden doğmuş çocukları olarak tüm sonsuzluklara götürmemizi kabul eder.
Kim daha az bir şeye katılmak istedi?