Şeker hastalığı - Bilgibank
Diyabette “Ağız” Bulguları
Ağızda ilerlemiş ülserasyonlar
İleri dönemde agız mukozası yangısı
Alveolar kemikte horizontal rezorbsiyonlar
Kretlerde damakta düzleşme rezorbsiyona bağlı
Diabetes mellitus eski Yunanca (idrara geçen anlamında), ve (Latince mellis tatlı ya da bal anlamında), sıklıkla yalnızca diyabet olarak adlandırılan, genellikle kalıtımsal ve çevresel etkenlerin birleşimi ile oluşan ve kan glukoz seviyesinin aşırı derecede yükselmesiyle (hiperglisemi) sonuçlanan metabolik bir bozukluk durumu. Vücutta kan şekerinin düzenlenmesi pek çok sayıda kimyasal madde ve hormonun karmaşık etkileşimi sonucunda sağlanır. Şeker metabolizmasının düzenlenmesinde rol oynayan hormonlardan en önemlisi pankreasın beta hücrelerinden salgılanan insülin hormonudur. Diabetes Mellitus ya insülin salgılanmasındaki yetersizlik ya da (insülinin) etkisindeki bir bozukluk sonucunda ortaya çıkan yüksek kan şekerinin yol açtığı birkaç grup hastalığı tanımlamak için kullanılan ortak bir terimdir.
Diyabet ya insülin üretiminin azalması yüzünden (Tip 1 diyabette) ya da insülinin etkisine karşı direnç gelişmesiyle (Tip 2 diyabette ve gestasyonel diyabette) oluşur. Her iki durum da sonuçta kan şekerinin yükselmesine (hiperglisemi) neden olur. Aşırı miktarda “idrar” üretimi diyabetin akut (iveğen) belirtilerinin başında gelir ve bu durumun başlıca sorumlusu hiperglisemidir. *Susama ve sıvı tüketimin artması ise aşırı idrar üretimini dengeleme çabasının bir sonucudur. Görmenin bozulması, açıklanamayan (kilo kayıpları, yorgunluk ve enerji) metabolizmasındaki değişiklikler ise diyabetin öteki belirtileridir. Tüm diyabet vakalarının yaklaşık (%1-5)’ini yalnızca tek bir gendeki tek bir mutasyon (değişinim) sonucu oluşmuş monogen tek bir genden kaynaklanan hastalar oluşturur örnek, Gençlerde görülen “erişkin tipli” diyabette (MODY).
1921 yılında insülinin kullanıma girmesinden bu yana diyabetin tüm türleri tedavi edilebilmektedir ancak kesin bir tedavisi yoktur. (İnsülinin şırınga) (insülin pompası) veya (insülin kalemleri) ile enjekte edilmesi Tip 1 diyabetin en temel tedavi yöntemidir. Tip 2 diyabet ise diyet, (antihiperglisemik) şeker düşürücü “ilaçlar ve insülin” takviyesi ya da bunları bir arada kullanarak kontrol altında tutulur.
Diyabetin kendisi ve diyabette kullanılan tedavi yöntemleri pek çok komplikasyonlara karmaşıklıklara yol açabilir. Eğer hastalık iyi kontrol edilmezse (hiperglisemi, ketoasidoz) ya da (nonketotik hiperozmolar) koma gibi akut (iveğen) komplikasyonlar gelişebilir.
Hastalığın uzun sürede ortaya çıkan “kronik, süreğen” komplikasyolarının başlıcaları ise dolaşım sistemi “kardiyovasküler” hastalıkları “hipertansiyon”, kalp yetmezliği ve ateroskleroz gibi, kronik böbrek yetmezliği (nefropati), körlüğe sebep olabilen retina hasarı (retinopati), çeşitli tiplerde sinir hasarları (periferik nöropati) ve yara iyileşmesini geciktiren ve “impotense” sebep olan “mikrovasküler” bozukluklar sayılabilir.
Özellikle ayaklarda gelişen dolaşım bozukluklarının sonucu olarak ortaya çıkan yara iyileşmesinin gecikmesi, ampütasyon ile sonuçlanabilir. Diyabetin uygun şekilde tedavi edilmesinin yanı sıra, kan basıncı kontolüne yeterince önem verilmesi ve hayat tarzının iyileştirilmesi sigara içmemek ve kilo kontrolü yapmak gibi bu kronik komplikasyonların pek çoğunun oluşturduğu riskleri azaltabilir.
Gelişmiş ülkelerde travma (yaralanma) sonucu oluşmamış ampütasyonların ana sorumlusu ve yaşlılığa bağlı olmayan körlüklerin de en önemli sebebi diyabettir. Amerika Birleşik Devletleri’nde böbrek diyalizi hastalarının yaklaşık (%45)’ini diyabetik nefropati hastaları oluşturmaktadır.
"https://bilgibank.tk/index.php?title=Şeker_hastalığı&oldid=2583" adresinden alındı.
Bu sayfa son olarak 11 Ocak 2012 tarihinde ve 16.50 saatinde düzenlenmiştir.