Kerem Görkem, bir roman yazarak Aile Fotoğrafı çekti... • Kitap Eki
Kerem Görkem, bir…
İTÜ’lü genç şehir plancısından nasıl genç bir roman yazarı doğduyu konuştuk Aile Fotografı’nın yazarı Kerem Görkem ile.
Neden aile? En yakınımızda durduğu için mi, Aile? İçinde olduğumuz, biz olduğumuz için? Aile’nin ilk harfini büyük yazmayınca eksik kalan, çirkin duran yüzünden mi aile? Yoksa en iyi bildiğin aile olduğu için mi? Başkasını bu kadar iyi bilmediğin için mi? Neden? Neden aileyi yazmak istedin?
Aslında bu sorunun yanıtı kitabın içinde bir yerlerde gizli diyebilirim. Ailenin genç erkeği, toy yazar Bülent’in, gerçeklik algısı üzerinden edebiyatı tanımlamaya çalıştığı minik bir tirad var… Bir aile hikâyesi yazmamın asıl sebebi, iyi bilmekten ziyade, metin ile okur arasındaki bağın kurulacağı noktayı orada görmemden kaynaklanıyor. Bir okur olarak hemhâllik denilen durumu önemsiyorum. Belki spekülatif bir söylem olacak ama, sırf bu yüzden bilimkurgu kitaplarından hoşlanmam mesela. Bununla birlikte ailenin, yazarı bayağı bir romantikliğe saplanmaktan kurtarabileceğine de inanıyorum.
Otobiyografik yanı olur denir hep ilk romanların. Bu yüzden aile olmasın? Ya da otobiyografik yanı nedir?
Soru buysa eğer, anlatılan benim ya da yakınımdaki bir ailenin hikâyesi değil. Herhangi bir karakterin, Bülent’in mesela, ben olduğunu ve metni bu tahayyülle kurduğumu da söyleyemem. Gelgelelim herhangi bir metnin yazarının “yakasından düşmeyeceğine” ikna olmuş olanlardanım. İlk roman ya da değil; yazarın içtiği bir fincan kahvenin bile metne nüfuz edebileceğini düşünürüm hep. Bu yüzden, hep olduğu gibi, otobiyografik bir durumdan elbette söz edebiliriz.
Seni edebiyat eleştirilerinle tanıyoruz daha çok, deneme türünde metinlerle… Basılmış öykülerin de var ama Aile Fotografı ilk romanın ve ilk kitabın, değil mi?
Çeşitli dergilerde yayımlanmış öykülerim var. Bunlardan biri, Bisiklet, yakın zamanda bir ödül kazandı. Ama evet, Aile Fotoğrafı ilk basılı kitabım.
Hangi ödülü aldı?
23. Ali Teoman yarışmasında ödül kazandı bu metin.
Seni romana çıkaran yolu biraz anlatır mısın? Şehir plancılığının, görselliğin payı var mı bu yolda?
Görselliğin romanla birebir ilgisi kurulabilir mi emin değilim; fakat ilk sorunuza verdiğim yanıta dönebiliriz burada: Tıpkı o kahve gibi, şehirciliğin etkisi de yadsınamaz elbette. Daha az ya da çok diyemem… Ama metnin mekânla ilişkisinde, kurguda analitik düşünebilmekte ve bir şeyleri gediğine oturtmakta okumanın ve çalışmanın, okul yüzünden okumanın ve çalışmanın, pekala payı vardır. Sürüyor o da her şey gibi; payını ödemeyi sürdürüyor bir yandan.
“Aforizma yazmak büyük mesele… Cesaret ister; öyle her babayiğidin harcı değildir. Sosyal medyada 140 karaktere sığdırılan süslü laflara benzemez. Aforizma yazacak kişinin çoğa karşın azın gücüne inanması, fevkalade bir gözlemci olması ve genel geçer kaidelere dokunmadan haklılığını koruması gerekir” diyorsun bir yazında. Sence Aile Fotografı nasıl bir aforizma?
James Joyce’un metinlerinden koparılan cümlelerin aforizma diye yutturulmasıyla oluşturulan bir kitap üzerine yazdığım bir eleştiriden alıntı bu. O metnin de söylediği de aynı şeydi: Aforizma “başka bir şey”. Oturup salt aforizma çalışanın ürünüyle bir roman ya da öykünün içinden koparılan beylik lafların arasında bir ayrım var. Hal böyleyken, Aile Fotoğrafı’nı herhangi bir biçimde aforizmayla birlikte düşünmek bana anlamlı gelmiyor.
Başladığın ya da tasarladığın yeni bir roman var mı?
Henüz yok. Uzundur “Beklemek” başlıklı bir öykü toplamı oluşturmayı istiyorum ama…
Bu söyleşi yalnız kitap için değil, benim için de bir ilk oldu. Teşekkür ederim.
Yazan: Kerem Görkem
Tags: Aile Fotoğrafı Kerem Görkem Sel Yayıncılık
Bana Beyaz Bir At Getirin
Lütfen gördüğünüz rakamları bitişik olarak yazınız! * 2beşiki92