Vakit geçip gidiyor, ama benim istediğim gibi mi? İçinde
ben var mıyım? Benim görmek istediğim o anlam var mı hayatımda?
Halbuki bir insan, kollarını şöyle bir açsa ve kendi
çevresinin ne kadar yer kapladığını bir görse.. Çapımız kadardır hareket
alanımız, haddimiz kadardır yapabileceklerimiz. Elbette birçok iş yapmak,
kendimizi gerçekleştirmek istiyoruz, üretmek istiyoruz, daha iyi olsun daha
güzel olsun istiyoruz. Ama bunu yapabilmenin sırrını “BİZ” olduğumuzda
yapabileceğimizi hala anlayamadık. BEN istersem değil…
Bu yüzden kollarımızı kaldırıp ellerimizi diğer güzel
insanların elleriyle birleştirerek çevremizi ve yapabileceklerimizin sınırını
genişletmeliyiz. BİZ olmayı da unuttuk..
Zannediyorlar ki bir ekibi yönetenler; “Ben varsam bu
ekip var”. Halbuki o ekip olmasa sen de olmazsın. O ekibin elinden tutup BİZ
diyemiyorsan, o ekip de ekip olamaz zaten. BİZ olduğunu hissedebilmesi ve
kendini oraya ait olduğunu bilmesi gerekir. O yüzden, yönetici veya işveren
danışanlarım olduğu zaman, “Ekibiniz kadarsınız arkadaşlar” diyorum onlara.
Sizin bir yerlere gidip, araştırmalar yapmanız, öğrenmeniz tabi ki önemli. Ama
eğer o ekip sizin öğrendiklerinizi öğrenemezse ve siz onlardan sizin gibi
düşünmelerini beklerseniz, sonuç hüsran olur.
Herkes haddini bilecek. Herkes yapabileceklerini ölçecek,
tartacak. Uzman olmak istediği konuyu belirleyecek ve o konu üzerinde çok
çalışıp, derdi hep birlikte üretmek olacak. Hepimiz yerine getirmemiz gereken
bir görevimizin olduğunu anlamalıyız. Yaşam amacımız olmadan hayata anlam
katamayacağımızı, bu amaç için mücadele etmenin değerini ve o mücadelenin
aslında hayatımız olduğunu göreceğiz hep birlikte. BİZ olabilmenin erdemini..
Yazıda gördüğünüz fotoğrafı bu yüzden ekledim. Farkında
olacağımız bir hayatın şifresi belki de, demiş ki Aamir Khan: “Hayatının amacını, mutlu olduğun yerde ara.”