March | 2020 | Amerika'da yasam
Vesile | March 18, 2020 | No comments
Annem inhaler kullanmaya ve antibiyotige baslamis, oksurugu hic iyilesmiyormus. Kardesim sadece yurt disi oykusu olanlarin test edildigini ve annemi bu asamada test edemeyeceklerini soyledi. Sesi kisik ve catalli, atesi yok ama oksuruk var. Diger butun semptomlarin ne oldugu ile ilgili hic bir bilgim yok. Cunku ne zaman sorsam , ben iyiyim , hic bir seyim yok, turp gibiyim, cocuklarinizin universite mezuniyetlerini gormeden olmem, falan filan diyor. Diger taraftan da, sakayla karisik, bu dunyada gorecegimi gordum, oteki tarafi cok merak ediyorum, acaba nasil bir hayat bizi bekliyor,gidip biraz da orayi goreyim diyor.
Kizlar ile evde olmak cok sinir bozucu. Okul’dan gelen odevleri birkac saat icinde yapip bitirebilecekken, ne oluyor bilmiyorum ama bizimkiler sabahtan aksama kadar ekran karisinda oturuyorlar. Benim de okul bilgisayarina baglanip birseyler yapmam gerekiyor, bir yandan da yemek ve temizlik yapiyorum. Daha 2. gun ama benim butun enerjim, motivasyonum, takatim, sabrim, sevincim , direncim bitti tukendi.
Vesile | March 17, 2020 | No comments
Uzaktan seçiliyor karanlık gölgesi. Yaklaşıyor bize doğru yavaş ama emin adımlarla … Mahçup mu, üzgün mü, acımasız mı, bilmiyorum; siyahlar içindeki yüzü seçilmiyor.
Bildiğim tek şey giderken yalnız olmayacağı. Ciğerinden yaralı annemi ve bir yudum nefesle yaşayan astım hastası anneannemi kendisiyle götürecek ölüm. Ne doktor oğlu araya girebilir, ne de başka birisi.
Kıtalarca uzaktayım! Onları en son gördüğüm anı bütün gücümle hatırlamaya çalışıyorum. Elimden gelse bütün hatıralarımı takas ederim. Ninemin elindeki çizgileri, annemin gözündeki ışıltıyı, beni son kez öperkenki kokusunu ömrümün sonuna kadar benimle tutmak için. Birisi hayattayken onun yasını tutmak ne garip şeymiş. Bir yandan ne olur bir şey olmasın diye yalvarırken buluyorum kendimi, öte yandan gümbür gümbür gelen sarsıntının yeri salladığını hissediyorum öylece donup kalıyorum
Ölümle pazarlık yapılsa , gel beni al derdim. Yer ayaklarımın altından kaydığında tekrar kalkacak gücüm hiç yok çünkü.
Dilerim seneler sonra bu yazıyı okuduğumda kendime güler, ne kadar da korkmuşum, boşuna telaş etmişim, derim. Öteki türlüsünü düşünmekten ödüm kopuyor
Vesile | March 8, 2020 | No comments
Avustralya’daki evimizi satiyoruz. Uzaktan kiraci ile ugrasmak bizi cok yoruyor. Bir de evin masraflari ve Bati Avustralya ekonomisinde gittikce deger kaybeden emlak pazarini dusundugumuzde birakin kar etmeyi zararin neresinden donersek kardir diye dusunmeye basladik. Keske 2 sene once bu karari verseymisiz. Isin duygusal yani bazen bogazima bir dugum atmiyor degil. Bahcemizi, masmavi gokyuzunu ve taptaze ciceklerin kokusunu dusundukce gozlerim doluyor ama hayatta bazen bazi seyleri geride birakabilmeyi bilmek lazim.
Emlakci ile iletisime gectik ve hazirliklara basladik. Onumuzdeki 2-3 ay bizim icin calkantili bir ay olacak. Aslinda hayata bakarsak, hangi ay oyle degil ki. Hayatin tumu calkanti. Mesela gecen gun okulda uzerine ciktigim tabura calkalandi (!) tabureden dusup ayagimi burktum. Oyle bir burkulma ki , kirigi mumla aradim. Doktor 2 hafta boyunca surekli giymem icin bana walking boots verdi. Kaza okulda oldugu icin masraflari okul odeyecekmis, hayatimda ilk defa workers compensation’a basvurdum, bir suru kagit isi var.
Okula gidip gelmeye devam ediyorum. Kemal de calisiyor. Kizlar da okul ile ugrasiyorlar, kulupler falan filan derken gunlerimiz cok dolu geciyor. Umarim sizde de her sey yolundadir.