..:: Albümatine ::..: Mart 2011
I.A.R. tavsiyesi: "Yola Devam"
I.A.R. tavsiyesi: "I Believe"
Yıl: 2010 İspanya
I.A.R. tavsiyesi: "Eres un sinvergüenza"
Tür: Garage Rock, Alternative Rock
I.A.R. tavsiyesi: "You're So Right"
I.A.R. tavsiyesi: "Krótka Wiadomość Tekstowa"
Tür: French Pop, Chanson, Pop
I.A.R. tavsiyesi: "Laisse tomber les filles"
I.A.R. tavsiyesi: "Dust Bowl"
Tür: Rap Rock, Hardcore Hip Hop
I.A.R. tavsiyesi: "Carry It" (feat. RZA, Raekwon & Tom Morello)
Tür: Shoegaze, Noise Pop
I.A.R. tavsiyesi: "In Love"
AK Musique - La Vie Du Lounge
Yıl: 2006 Fransa
Tür: Lounge, Electronic
I.A.R. tavsiyesi: "Bahia Oawi"
I.A.R. tavsiyesi: "I Can't Get You Off My Mind"
Tür: Hard Rock, Glam Metal
I.A.R. tavsiyesi: "Paradise City"
Tür: IDM, Electro
I.A.R. tavsiyesi: "Stranger Smiled At Me"
Nawal Al Zoghbi - Ma'rafsh Leih
I.A.R. tavsiyesi: "Alf W Meya"
I.A.R. tavsiyesi: "Superfly"
I.A.R. tavsiyesi: "Cryogenic Dreams"
Yıl: 1995 Kanada
I.A.R. tavsiyesi: "Birmingham"
I.A.R. tavsiyesi: "La fine di Gaia House credibility"
Tür: Pop/Rock, Rock, Blues Rock
I.A.R. tavsiyesi: "(Da Le) Yaleo"
I.A.R. tavsiyesi: "Walk It Back"
Gönderen Osman Danacı zaman: 17:02 Hiç yorum yok:
Yine kimin nesi, nerenin sesi olduğunu bilmeden tek bir albümünü dinleyerek çarpıldığım gruplardan biriyle karşılaştım. Bu grup 1993'te kurulduysa ve ben daha yeni tanışıyorsam artık herşeyleri daha bir tatlı geliyor kulağıma. Çünkü artık oturmuş bir müzik, beni her hamleye daha hazır hale sokuyor psikolojik olarak. Alan Sparhawk (gitar, piyano, vokal) ve Mimi Parker'a (davul, vokal) 2008 yılında Steve Garrington'ın da (bas) katılmasıyla meydana getirilen son Low albümü C'mon, grubun yıllara yaydığı yaklaşık 9 albümlük kariyerlerinin neresinde, nasıl duruyor hiç bilmiyorum. Fakat şu an son albümün içimde biryerlerde durduğu yer çok karanlık. Low'u tanımlamaya en yetkin kelimenin slowcore olması, türe benim gibi yabancı şahısların gözünü korkutabilecek düzeyde olsa da (bu yabancılık, bu türü hiç duymamış olmaktan değil, türün örnekleriyle iyi vakit geçirememiş olmaktan kaynaklıdır bu arada), bir noktadan sonra tecrübenin önüne kimse geçemiyor.
Genellikle bir albümden veya filmden bahsederken aklıma okuduğum pekçok eserden cümleler veya ünlü yazarlardan, şairlerden konu ile doğrudan alâkalı vurucu özlü sözler gelir. Ama çok mecbur kalmadıkça onları kopyala/yapıştır yapmaya gönlüm elvermez. Kendim birşeyler bulduğumda daha bir mutlu olurum. Onlarınki kadar iyi değildir belki ama en azından kolayca sahiplenebilirim. Ne var ki, özellikle albüm veya şarkı formatında birşeyleri (%100 başkalarına ait olmalarına rağmen) çok daha kolay sahiplenebiliyoruz çoğu zaman. Bize bizi anlatıyorlardır ya da bize gördüğümüz bir rüyayı, hayal ettiğimiz bir anı, belki de çok önceden benzerine çok yaklaştığımız istisnai enstantaneleri hatırlatıyorlardır. Low için yapabileceğim en mükemmel alıntı, yine Low'un kendisinden olacaktır. Ama bu hikâyenin içinde biryerlerde ben de varım, bunu hissettim C'mon'u dinlerken.
Lafı hiç dolandırmadan C'mon'u güzelleştiren aktörlere, sanki bir bütünden kopup, yere çarpmadan önce havada süzülen diğer parçalara korku ve hüzünle bakan şarkılara ışınlanalım. Albüm, bence bu yılın en iyi şarkılarından biri olan Try To Sleep ile yola koyuluyor. Yağmurlu bir havada perdeleri çekilmiş bir odadaki müzik kutusundan seslenen, uyumaya çalışmanın uyanamamışlığına tümüyle uyanmış harikulade bir basitlik. Belki de hiçbir zaman "No Surprises" olamayacak, ama ömrü boyunca bir "Try To Sleep" olarak kalacak. Aynı havada, aynı odanın penceresinden yağmura bakmanın adını da Done olarak koymuş Low. Sonra dayanamayıp o yağmura karışmak için şemsiyesiz dışarı çıkmanın, önce yavaş yavaş yürümenin, yavaşça hızlanmanın, sonra da nefes nefese koşmanın, koşarken de sadece et ve kemikten değil, kalpten, hatta sadece ve sadece kalpten ibaret olduğumuzu hatırlamanın müziğini de Nothing But Heart ile sekiz dakikaya sığdırmış.
Bu kadarla kalmayacak, kaldığı yeri unutturacak başka köhne lezzetlere de sahip bir albüm C'mon. Gitar yoğunluğunun en fazla hissedildiği, epik bir goth folk yakıştırması yapılabilecek Witches, kimsenin mutlu olmadığı gizemli bir kış kasabasının jenerik müziği olabilir rahatlıkla. Son derece dingin ve huzurlu bir çakırkeyif bilincin sokak lambaları altında süzülen Nightingale, albümün arınma sürecine çok fazla katkı sağlayan şarkılardan. Bir jukebox'ın 60'lar bölümüne attığınız paranın hakkını sonuna kadar verebilecek kadar lekesiz, tertemiz bir country sakinliğine hakim Something's Turning Over ise, albüme hiç beklenmedik, ama buna rağmen kasvetli ortamdaki camları açıp içeri toprak kokusunu alan bir final yapıyor. Hayat devam ediyor. Biz müzik dinledikçe, film izledikçe, kitap okudukça, öpüştükçe, öldürdükçe de devam edecek. Uyku ile uyanıklık arasında uyumaya çalışmanın müziği de hep kafamızda dönecek.
Dört kişi görünüyor olmalarına rağmen, grubun tüm yükünü sırtlanmış olan kurucusu Justin Paul Vallesteros liderliğinde ilk albümünü yapan Craft Spells, baharın kapıda olduğu günlerde kulaklarda erken bahara sebep olabilecek hoş bir müzikle karşımızdalar. Bir ayakları çayır çimen, çiçek böcek ortamında, bir ayakları da 80'ler New Romantics akımının neon ışıklarının altındaki tatlı hüzünde duruyor. Ama albüm bittiğinde damakta kalan da yine o hüzün oluyor. Bu bakımdan kesinlikle geceye ait bulduğum albümler kategorisinde yer alır. O gecelerde aile, arkadaşlar, TV (belki 80'lere ait bir romantik film için istisna yapılabilir), kitap vs. bulunmaz. Arada radyoya takılmak, bu geceye az biraz cila çekebilir. Craft Spells, hakkıyla yaptığı nostaljik pop ile 80'leri milat edinmiş bu ayrıntılar denizinde fark yaratan gruplardan sayılmaz. Ama zaten kim onlardan fark yaratsın istiyor ki? Adı üstünde, "nostalji"!
The Fog Rose High , Party Talk ve After The Moment, bu sevimli albümden çıkan ilk single'lar. Doğrusunu söylemek gerekirse (aslında bu girişi pek sevmem ama yazmış bulunduktan sonra bu parantezi açmak daha çok hoşuma gitti!), aralarında The Fog Rose High'ın da bulunduğu ilk üç şarkıda herşey çok tekdüzeydi. Ne zaman ki dördüncü şarkı Party Talk'a geldim, işte albüm tam da orada başladı benim için. Ardından gelsin After The Moment, gitsin Your Tomb, sonra yine gelsin Beauty Above All, bir retro coşku aldı başını gitti sanki. Idle Labor, 8 şarkıdan da oluşabilirmiş pekâlâ diye aklımın köşesinden geçti. Olsun, belki zamanla diğerleri de kardeşlerinin yanına katılır. Hani meraklısı değilim ama albümün en iyi parçası olarak önerebileceğim After The Moment'ı dinlemek bile tek başına Craft Spells'in sahip olduğu o tanıdık ruhu görebilmeye yeterli diye düşünüyorum. Hüznün ve neşenin birbirine karıştığı, geçmişe dayandığı halde geçmişi geri getirme veya "bakın geçmişi nasıl da günümüze tatlandırıcı yapabiliyorum" niyetiyle yapılmamış bir albüm Idle Labor. Sadece çok iyi bir gece arkadaşı.
Etiketler: * ABD, 2011, Dream Pop, Indie Pop
Teksas'tan country müzik yapan rodeoculardan başkası çıkmaz diye bir önyargı sahibi değilim. Ama herhalde Ringo Deathstarr şimdiye dek dinlediğim Teksas'tan çıkma ilk shoegaze grubu. Biri kız, üçü erkek dört sıkı gençten kurulu Ringo Deathstarr, 2005'te kurulup, ancak 2007'de kendi adlarını taşıyan EP'leri ile müziklerini kayıtlara geçebilmiş. Bu EP çok iyi eleştiriler aldıktan sonra artık klişe olduğu üzere bağımsız yapımcıların dikkatlerini çekmeyi başarmışlar. Kasım 2009'da ilk albüm Sparkler gelmiş ki, o da iyi eleştirilerin devamını getirmeyi başarmış. Şubat 2011 yapımı ikinci bomba Colour Trip ile müzikal kimliklerine oturtmuşlar bana göre. Her iki albümü de dinlemiş biri olarak Colour Trip'in o kimliğe pres kaplayıp dış etkenlerden koruduğunu söyleyebilirim.
İlk bakışta indie rock ve shoegaze camiasındaki çağdaşlarından çok da ayrıksı durmuyorlar. Hatta son bakışta da öyle. Tam da bu iki tür arasında sallanıp duruyorlar. Aslında shoegaze denince benim gerçek anlamda favorilerim de bu arada salınanlar oluyor genelde. Indie rock'ın gerçeklerden kopmamaya çalışan gerçekçi duruşu ile shoegaze'in masalsı rock âleminde doludizgin at süren bir gürültü âhenginden söz ediyorum. Mesela ilk şarkı Imagine Hearts, bildiğin shoegaze battaniyesine sarmalanmış bir dance rock. Akordu kaymış gitarın sıkı bir altyapı üzerinde anlaşılmaz birşeyler mırıldanan bir kıza eşlik edişi bu açılışı kurdele kesilesi bir hâle sokmuyor değil. Keza ardından gelen Do It Every Time ve aynı zamanda iki dakikalık ilk single So High da bu kez benzer bir sarmalanma yaşatan çok iyi pop punk parçalar. Zaten künyelerinde noise pop ve twee pop ismine de rastlanması boşuna değil. Kısacası benim için shoegaze'in iyisi, pop ile arası biraz daha sağlam olanıdır. Başrollerini Elliott Frazier ve Alex Gehring ikilisinin farklı farklı şarkılarda paylaştığı erkek ve kadın vokallerin o tipik shoegaze muğlaklığından süzülen aykırı romantizmi, sözlerin anlaşılmazlığına rağmen bir şekilde müzikle birlikte yolunu biliyor, buluyor.
Harika bir shoegaze-new wave buluşması tadı aldığım Two Girls, uğuldayan gitarların yarattığı kaotik atmosferin gölgesinde pogo yapan Tambourine Girl, erken dönem Soundgarden veya The Smashing Pumpkins kırıntıları taşıyan (Sonic Youth adını hiç kullanmadım çünkü onlardan etkilenmemiş bir shoegaze grubu, Teksas'ta silah kullanımının yasaklanması gibi birşey!) Chloe, akustik rüya denemesi Day Dreamy ve böylesi enerji ve elektrik yüklü bir albümün finalini yapan "shoepop"sevimliliği Other Things, grubun ikinci albümünün temellerini daha da sağlamlaştırıyor. Adı geçen tür ve isimlerin konuyla direk alâkaları olmasa da, bana veya başkalarına bu isimleri gönül rahatlığıyla kullandırabilecek kadar dik duran bir grup olmaları bile Ringo Deathstarr için birşeydir. Onları "hiçbirşey" olmaktansa "birşey" yapar en azından.
Etiketler: * ABD, 2011, Indie Rock, Shoegaze
Guillaume ve Benjamin adındaki iki Fransızdan kurulu The Shoes, bu indie kalabalığında bir şekilde kendilerini dinletme özelliklerine sahip olduklarını düşündüğüm türden hoş bir indie pop grubu. 10 şarkılık ilk albümleri Crack My Bones'u dinlemeye başlayınca ve her şarkıda vokalin değiştiğini farkedince sandım ki, şarkıları bir Guillaume, bir Benjamin dönüşümlü söylüyorlar. Meğer albümlerine Esser, Primary 1, The Bewitched Hands, Wave Machines, Cock'n'bullkid gibi pek kimsenin bilmediği indie pop kardeşlerini konuk edip mikrofonlarını onlara vermişler. Nereden gelip nereye gidiyorlar bilmiyorum ama albüm o kadar indie banalliği içinde bana hayli sivrilmiş kalitede gözüktü diyebilirim. Herşeyden önce pop müziğin kaliteden yana bilincini ve sorumluluğunu, bağımsızlık ilanında bulunmuş bir müziğin bünyesinde hem mütevazi, hem de son zamanlarda pek bir havalanan 2. veya 3. albümünü yapmış benzerlerine ayar verecek türden iddialı biçimde taşıyorlar.
Yine de listeleri silkeleyecek, radyoları silip süpürecek, kitleleri sallayacak bir poptan söz edemeyiz ki, bunun adı da zaten indie pop oluyor genelde. Cover Your Eyes, Stay The Same, ilk single People Movin' ve The Bewitched Hands'in koltuk çıktığı üç şarkı olan Time To Dance, Crack My Bones, The Wolf Under The Moon, klişelerden uzak bir pop serinliği yaşamak isteyenler için kansere olmasa da, yukarıda sözünü ettiğim kuru kalabalığın neden olduğu başağrısına çare olabilecek nitelikte şarkılar. Mesela Cover Your Eyes gibi bir şarkıya rastlayabilmek için 9 tane aptal indie albüm dinlemeniz gerekiyorsa dinleyeceksiniz. Çünkü buna değer bence. Dans pistlerine trance veya house etkisi yapmaz belki ama kafalar biraz güzelse bile pekâlâ daha aklıbaşında figürler tasarlayabileceğiniz, olmadı oturup ciddi ciddi dinleme aktivitesine girebileceğiniz türden bir müzik onlarınki. Kaldı ki sekiz buçuk dakikalık son şarkı Investigator, hiçbir DJ'in elini sürmediği şu haliyle dahi birçoğuyla düelloya girebilir. Yine de o taraklarda bezi olduğunu sanmadığım, kendi saçını kendi taramayı seçen, çok da güzel tarayan bir albüm Crack My Bones...
1. Stay The Same (feat. Esser)
2. Cover Your Eyes (feat. Waves Machine)
3. People Movin' (feat. Primary 1)
4. Wastin' Time (feat. Esser)
5. Time To Dance (feat. The Bewitched Hands)
6. Cliché (feat. Cock'n'bullkid)
7. Crack My Bones (feat. The Bewitched Hands)
9. The Wolf Under The Moon (feat. The Bewitched Hands)
Etiketler: * Fransa, 2011, Indie Pop
İyi bir gitarist (bu sadece sizin değil, tüm dünyanın kabul ettiği bir iyilik), yıllarca emek verdiği grubundan ayrılıp solo çalışmaya niyetlenirse ne olur?
a) İyi bir gitarist olduğu için sadece gitarına ve onunla çıkarabileceği bestelerine güvenerek enstrümantal rock parçalarından oluşan bir albüm yapar?
b) Yıllarca bir vokale eşlik etmenin alışkanlığını terk edemeyerek ünlü konuklardan derlenen başka bir albüm çıkartır.
Santana, ikinci maddeyi seçiyor genelde. Guns'n Roses'ın tek gülü olan Slash ise ilk solosunda bu yolu seçenlerden. Bu yolun ticari getirisinin önemi malum. Bu tip gitar-vokal düetleri çoğu rock dinleyicisinin ilgisini çeker. Ama mühim olan, ilgi çekmesi kadar o ilgiyi şarkılara, oradan da albüm bütünlüğüne ulaştırabilme kabiliyeti. Herkes iyi gitar çalabilir, hatta Slash'ten daha iyi gitaristler de var yeryüzünde. Fakat herkes kendi sürüsünden ayrıldıktan veya yıllarca tek başına pratik yaptıktan sonra iyi bir rock albümü yapamayabiliyor. Peki Slash'in kendi kanatlarıyla uçmaya çalıştığı (gerçi bu vokal kalabalığında artık ne kadar öyle denebilirse) ilk albümü, bu teorilerin neresinde duruyor?
Efsane rock albümlerinden 1987 tarihli Appetite For Destruction dışında hiç işimin olmayacağı Guns'n Roses'ın 80'ler rock müziğine bir imaj güneşi gibi doğmuş gitaristi Slash'in nasıl bir gitarist olduğuna dair ahkâm kesmek, gitar ustalarının işi. Benim bildiğim Slash, Keith Richards, Ron Wood veya şu an aklıma gelmeyen diğer blues ve punk köklerini harmanlamış usta gitaristler ekolüne gönülden bağlı bir adam. Bu kirli gitar soundunun çekiciliğinden haz alanlar için gerçek "guitar hero"lardan biri. Belli kalıplara ve vokal desteğine muhtaç şarkılara alışkın olması bir suç değil. Belki de kime sorsanız, onun yapacağı ilk solo albümden bir Yngwie Malmsteen beklemez. Nitekim debut Slash, oldukça zengin konuklarla popüler çıtaların üzerinde zıplamaya programlanmış bir albüm. Lâkin bu albümler, tıpkı Santana'nın son işleri gibi bir complication veya tribute sikletinden öteye yumruk sallamıyor.
Yanlış anlaşılmasın, genelde complication ve tribute albümleri severim. Aralarında bağımlısı olduklarım çoktur. İşin içinde cover vardır, çeşni vardır, dans vardır, break vardır. Yine de benim gibi pimpirikli dinleyiciler, böyle sololardan albüm sahibinin biraz daha geçmiş vukuatlarından uzak olarak ne derece farklı tellerden çalabileceğine dair ipuçları, meydan okumalar ve daha fazla içsellik umuyor. Hadi artık Santana eski Santana değil, onu öyle kabul ettik. Kaldı ki, son albümlerine bakarak keşke eski Santana olsaydı diye çelişkiler yaşıyorum. Slash'in eski Slash olmasının da birilerine faydası dokunabilir bilemiyorum. Santana'nın vasatça kendini yenilemesiyle Slash'in eskide çakılı kalması arasındaki beğeni kriterlerimi maddeleştiremedim henüz. Kendi adını taşıyan ilk albüm Slash'e bakınca, kendisi Guns'n Roses'da ne ise hâlâ oymuş diye düşündüm. Tek önemli fark, artık Axl Rose'u nihayet gitarının yakasından düşürebilmiş, yerine de duyanın gözünü birkaç milim daha açacak vokallerle süslemiş olması sanırım.
Iggy Pop, Lemmy Kilmister, Ian Astbury, Ozzy Osbourne gibi efsane rock vokalleri yanında, Adam Levine, Kid Rock ve Fergie gibi tırt isimleri de barındıran 14 şarkılık Slash, nasıl başlıyorsa öyle biten albümlerden. Yani tüm bu iyi-kötü vokal zenginliğine rağmen genel olarak biraz sertçe pop rock şarkılarının -ki aslında bunların adı hard rock oluyor ama sanki tam anlamıyla orayla da haşir neşir değil- ardı ardına sıralandığı, nadiren diğerlerinin yanında sivrilen birkaç şarkıya sahip bir siftah. Müzikal ölçütlerde gayet işini bilen bir prodüksyon ama "işte bu bir zamanlar Appetite For Destruction'da unutulmaz ritimler ve sololar atan adamdı" duygusunu geri döndürecek pek birşey yok. Sadece alışıldık formatlardaki pop rock karışımları üzerine serpiştirilmiş bolca Slash solosu mevcut. Zaten konuk vokal seçimleri gösteriyor ki, takım oyunundan ziyade bireysel becerilere bel bağlamış bir yapılanma benimsenmiş.
Soundgarden sonrası iyice ortalık malına dönen, gittiği hiçbir yerde dikiş tutturamayan Chris Cornell, süpermarketlerin personel anonslarını yaptıkları mikrofonlara bile atlıyordur muhtemelen. Burada görmek de şaşırtmaz kimseyi. Herşeye rağmen ben bu albümü 2010'un en iyilerinden biri olarak listeme almıştım. Küçükten büyüğe doğru ilerlersek, Alter Bridge adındaki fena sayılmayacak rock grubunun sesi olan Myles Kennedy'nin seslendirdiği iki şarkı, Rocco DeLuca isimli isimsiz şahsın söylediği ve albüm geneline bakıldığında az da olsa farklı bir nefes üfleyen Saint Is a Sinner Too, Slash'in iki kadim dostu Dave Grohl ve Duff McKagan ile vokalsiz takıldıkları Watch This, son yılların en sağlam gençlerinden Wolfmother solisti Andrew Stockdale'in varlığı ve tabiî Iggy Pop, Lemmy Kilmister, Ian Astbury üçlüsünün karizmalarına leke sürmeyen üç parça bunun sebeplerinden. Bir de orijinal versiyonun ardından çıkan bilmem ne editionlarda bonus olarak eklenmiş olan Paradise City coverı (ki Axl taklidi yapan Fergie'ye rağmen Cypress Hill faktörüyle), Yine Myles Kennedy'nin söylediği biri Sweet Child O'Mine olmak üzere iki akustik parça da krediyi arttıran faktörlerden sayılabilir. Özetlersek, benim için yerden yere vurulmayacak, ama bir süre sonra kazara yere düştüğünde kaldırılmaya üşenilecek türden bir albüm Slash... Kötü değil, lâkin çok iyi olabilmek için yeterince iyi sayılmaz.
Etiketler: * ABD, 2010, Hard Rock, Pop Rock
Alles Blijft Anders albümünü öylesine bir dinledikten sonra, bir süre durup içimdeki kent hüznünün farkına tekrar vardım. Evet, sanırım böyle bir hüzün çeşidi var. Belki de ben bunu pek sık sanmıyorum da ondan. Bu albüm, rock soundunun tamamen duygulandırmak üzere oynadığı oyun kurallarını benimsemiş bir albüm. Fakat bunu yaparken klâsik Amerikan bileşenleri yanında Avrupa hassasiyeti de taşıyan soft bir asalet havası yayıyor sanki. Albümü beğenip de Bløf isminin izini sürdükten sonra rastladığım bir önceki albümleri April'in güzel kapağından, kendileriyle daha önce rastlaşmış olduğumu farkettim. April'i pek beğenmemiş olmama rağmen yaptıkları müzik "bu çocuklarda iş var" dememe sebep olmuştu. İlginçtir, aynı şeyi Alles Blijft Anders için de düşündüm ama bir farkla. Müziğin kalitesi bu kez şarkılara da yansımış, ortaya kaliteli bir Avrupa pop rock zindeliği çıkmış.
İki yıl arayla aynı grubun iki albümünü dinleyip aynı grup olduklarını anlamamama rağmen "bu çocuklarda iş var" fikri edinmiştim de, Bløf'ün geçmişine bakıp 1992'de kurulan, 10'dan fazla albüm sahibi koca koca adamlar olduğunu görünce kendime güldüm. İlk albümlerini ancak 1995'te çıkarma fırsatı bulan bu Hollandalı hassas insanlar, hep dörtlü olarak çalışmışlar. Bugüne kadar da iki davulcu eskitmelerinin dışında orijinal kadronun üçünü hep muhafaza etmişler. Tecrübeleri zaten müzikleriyle sabit. Bunu albümün ilk şarkısı Maan En Sterren'in daha ilk dakikasından bile anlamak mümkün. Albüm ilerledikçe sürprizsiz soft rock şarkılarının birbiri ardına sıralanacağı bir düzleme girdiğinizi anlıyorsunuz. Giriş, nazik bir nakarat, gelişme, aynı nazik nakarat, son nakarattan önce uğranılan bir ara sokak, bazen kısacık bir solo ve sonuç. Bu düzlem genelde çok sıkıcıdır. Zaten April'den bu sebeple sıkılmış olduğumu hatırladım. Oysa 2011'de Bløf bir şekilde bu şarkıları bana dinletmeyi başaran bir olgunluğa erişmiş ya da aynı frekansta buluşmuşuz gibi geldi.
En dişli sayılabilecek şarkıları Punt'ta bile dipten bir pop rock duygusu aşılayabilen bu olgunluk, anadilleriyle seslendirdikleri şarkıların tek kelimesi anlaşılmasa bile dinleyene geçebilen yapıda bana göre. Bu sayede anadilleriyle müzik yapanlar hakkındaki bazı yorumların iddia ettiği üzere fonetik dezavantajlardan uzak ortak bir ruh yakalıyorlar. Gerçi ben öyle bir dezavantajın müzikte varolduğundan bile hâlâ şüpheliyim. En azından Paskal Jacobsen, yükselip alçaldığında bile içli olabilen vokalinde yabancılaşma yaşatmıyor. Maan En Sterren'in yanı sıra Beter ve Hoe Warmer De Zon, birgün bu albümü unutsam bile birkaç tıkla ulaşmayı isteyeceğim türden şarkılar olarak aklımda kaldı şimdilik. Bazen anımsattığının aksine Bløf, benim için ortalamanın üzerinde sayılabilecek bir Eurovision grubundan çok daha fazlası oldu bu albümle.