O İstiklal Marşı'mızı, tarih de onu yazdı: Mehmet Akif 82 yıldır saygı ve minnetle yad ediliyor - Enpolitik.com
Milli Şair Mehmet Akif Ersoy, vefatının 82’inci yıl dönümünde rahmet, saygı ve şükranla yad ediliyor.
Eklenme Tarihi: 27.12.2018 17:26:00 - Güncellenme Tarihi: 28.12.2018 11:14:54
İstiklâl Marşı ve Safahat şairi, millî-dinî hassasiyeti, karakter ve seciyesiyle Türk milletinin gönlünde yer edinen İslâmcılık akımının önemli şahsiyeti… Türkiye’nin “milli şairi” Mehmet Akif Ersoy vefatının 82'inci sene-i devriyesinde rahmet ve şükranla anılıyor...
Mehmet Akif Ersoy, Kurtuluş Savaşı sonrası yazdığı Türkiye Cumhuriyeti'nin Ulusal Marşı olarak 12 Mart 1921 yılında kabul edilen İstiklal Marşı'nın şairi ve güftekarıdır. 20 Aralık 1873 tarihinde dünyaya gelen ve 27 Aralık 1936 senesinde hayata gözlerini yummuş 82 yıldır ise Türk milleti tarafından sonsuz minnet ve rahmet ile anılmaktadır.
"Kanayan bir yara gördüm mü yanar ta ciğerim, Onu dindirmek için kamçı yerim, çifte yerim! Adam aldırma da geç git! diyemem aldırırım. Çiğnerim, çiğnenirim, hakkı tutar kaldırırım!"
Birinci Millet Meclisi'nde Burdur milletvekili olan Mehmet Akif Ersoy, İstiklal Marşı yazılması için TBMM'nin açtığı yarışmaya katılmayı para ödülü olduğu için doğru bulmamıştı. TBMM'nin açtığı yarışmaya 724 şiir geldi. Katılanların bir bölümü milletvekiliydi. Atatürk'ün isteği ve dönemin Milli Eğitim Bakanı Hamdullah Suphi Tanrıöver'in mektubu (18 şubat 1921) üzerine Âkif ikna oldu, şiirini 15 gün sonra gönderdi. Yapılan değerlendirmede birincilik ödülü Mehmet Akif'in yazdığı şiire verildi. Mecliste Tanrıöver, dört kez arka arkaya okudu, büyük bir coşkuyla karşılandı. TBMM'nin 12 Mart 1921 günlü oturumunda bir kez daha okundu, oylandı ve kabul edilmesinin ardından bir kez daha ayakta okundu, dinlendi. Âkif, şiiri "Kahraman Ordumuza" adadı, hiçbir kitabına almadı.
"Hepsi göçmüş, hani, yoldaşlarının hiçbiri yok! Sen mi kaldın yalnız kafileden böyle uzak?..” İşte böyle diyordu milli şairimiz ölümünden bir yıl önce...
Hayatının son yıllarını sessiz, sakin, vatandan uzak ve kırgın yaşayan Mehmet Akif, İstiklâl Marşı'nı Türk milletinin yüreğine bıraktıktan sonra neden Mısır'a sürgüne gitti? Bu sorunun cevabı ve milli şairimizin yaşadıkları şöyle:
MISIR'A GÖNÜLLÜ SÜRGÜNÜ VE YAŞADIKLARI
İstiklal Marşı’nın şairi Mehmet Akif Ersoy, hayatının son 11 yılını Mısır’da geçirdi, 1935 yılının ilkbaharında Mısır’da uzun süre kalan yabancıların sıklıkla yakalandığı siroz ve sıtma hastalığına yakalandı.
Tedavi amaçlı olarak 1935 yılı Haziran ayının sonlarında Lübnan’a ve oradan da Antakya’ya gitmiştir. Akif, fiziki rahatsızlığının yanı sıra eşinin hastalığı nedeniyle ruhsal anlamda da sıkıntılar yaşamıştır. Akif, 17 Haziran 1936’da İstanbul’a dönmüş, İstanbul’da ailesi ve yakın dostları tarafından karşılanmıştır. Kadim dostu Abbas Halim Paşa’nın yakınları onu Beyoğlu’nda Mısır Apartmanı’ndaki bir daireye yerleştirmişler. Tüm tedavileri rağmen 27 Aralık 1936’da vefat etmiştir.
İstiklal Marşı’nın şairi Mehmet Akif Ersoy, o günkü yönetimde bulunanlarca, birinci meclisteki çalışmaları ve tutumu nedeniyle muhaliflerden kabul edilmiştir.
Türk milletinin değerlerinin sözcüsü olan Akif‘in yalnızlaştırılması ve ötekileştirilmesi çabaları, milletçe kabul görmemiştir.
Amerikan mandasını savunan, millî mücadeleye kayıtsız kalan birçok yazar ve şairi devlet töreniyle defneden o günün hükümeti Akif’e ilgisiz kalmıştır. Sahipsiz bir cenaze olarak Beyazıt Camii’ne gelen Akif’in naaşı cenaze namazından sonra, Edirnekapı Mezarlığı’na on binlerce üniversiteli gencin omuzları üstünde, Kâbe örtüsü ve Türk bayrağına sarılarak taşınmıştır. İstiklal Marşı ve Kuran-ı Kerim okunarak defnedilmiştir ...
Mehmed Âkif, 1914 yılı başlarında Abbas Halim Paşa'nın maddî desteğiyle Mısır ve Medine'ye iki aylık bir seyahate çıktı.
Harbiye Nezâreti tarafından istihbarat çalışmaları yapmak üzere kurulmuş olan Teşkîlât-ı Mahsûsa'nın verdiği görevle 1914 yılı sonlarında Berlin'e gitti.
Batı'yı yakından tanımasına imkân veren ve üç ay kadar süren bu gezi sırasında Almanlar'a karşı savaşırken esir düşmüş İngiliz ve Rus tebaası müslüman askerlerin kamplarını ziyaret etti. Onlara savaştan sonra bağımsızlıklarını kazanmak için faaliyet göstermeyi telkin eden konuşmalar yaptı.
Aynı teşkilâtın verdiği diğer bir görevle, Arabistan'da başlayan Şerîf Hüseyin isyanına karşı devlete bağlı kabilelerin desteğinin devamını sağlamak amacıyla teşkilât başkanı Eşref Sencer'in (Kuşçubaşı) idaresindeki bir heyetle Necid bölgesine (Riyad) gitti. Bu seyahatin devamında ikinci defa ziyaret ettiği Medine ve Ravza-i Mutahhara'nın uyandırdığı duygularla, Cenab Şahabeddin ve Süleyman Nazif gibi edebiyatçıların bir şaheser olarak nitelediği "Necid Çöllerinden Medine'ye" manzumesini kaleme aldı.
İstanbul'a gelmesinin ardından işgal altında çalışmanın daha da zorlaşıp sansürün gitgide şiddetlenmesi yanında Ankara'dan Hey'et-i Temsîliyye adına gelen davet üzerine on iki yaşındaki büyük oğlu Emin'i de yanına alıp 10 Nisan 1920'de gizlice yola çıktı.
Cumhuriyet’in ilk yıllarında vatan topraklarından gönüllü sürgüne giden Akif, 11 yıl boyunca gurbette kaldı. Kendisine, bu gidişin gerekçesini soran dostlarından Şefik Kolaylı’ya “Arkamda hafiye gezdiriyorlar. Ben, vatanını satmış ve memlekete ihanet etmiş adamlar gibi muamele görmeye tahammül edemiyorum. İşte, bundan dolayı gidiyorum” sözleriyle açıklamıştı.
Mısır'da Câmiatü'l-Mısriye'de Türk Edebiyatı dersleri vermeye başlayarak geçimini sağlayan Akif, bir yandan da Abbas Halim Paşa'nın çocuklarına özel dersler verdi.
Anadolu'daki Milli Mücadele'ye destek için İstanbul'dan ayrılan Akif, düşman vatandan çıkarıldığında Ankara'dan İstanbul'a geri döndü.
Abbas Halim Paşa'nın davetleri üzerine 1925 yılına kadar kışları Mısır'da yazları İstanbul'da geçirdi. 1925'in sonlarına doğru Türkiye'den Mısır'a gitti, 11 sene de geri dönmedi. Gidişinde emekli maaşının bağlanmamasından doğan geçim sıkıntısı ve hükümetin muhalif kabul ettiği birçok fikir ve siyaset adamı arasında kendisinin de polis takibine alınmasının ağırına gitmiş olması önemli rol oynadı.
KASAPTAN ECZANEYE KADAR BORÇLANMIŞTI
On yıldan fazla süren Mısır dönemi geçim sıkıntısı yanında eşinin müzmin bir asabî rahatsızlığa müptelâ olması, çocuklarını arzu ettiği gibi yetiştirememesi, vatan hasreti, İslâm âleminin perişan halinin kendisinde doğurduğu büyük ıstıraplarla geçti.
Kahire'de bulunduğu yıllarda Mehmed Âkif, kendisini daima himaye eden Abbas Halim Paşa ile ailesi ve orada tahsilde bulunan Türk talebelerle teselli bulmaya çalıştı. Abdülvehhâb Azzâm gibi Mısırlı ilim ve fikir adamlarıyla dostluklar kurdu. Bu arada 1933 yılı sonlarında Safahat'ın yedinci ve son kitabı olan Gölgeler'i Kahire'de bastırdı.
İŞSİZLİKTEN MİLYONLAR SOKAKLARA DÖKÜLMÜŞ
Polis korkusu ve Mısır'a geri gönderirler endişesinden Mehmet Akif'i sadece on kişi karşılayabilmişti.
Siroz ve kanser teşhisi konulan Akif, kendisine her daim destek olan Abbas Halim Paşa'nın Beyoğlu'ndaki Mısır Apartmanı'na yerleşti. Ömrünün son zamanları burada geçti.
kaynak: fikriyat- TDV,İslamansiklopedisi- M. Orhan Okay - M. Ertuğrul Düzdağ
mehmet akif ersoy ölüm yıldönümü 82 yıl sürgün ölümü meclis muhalif kuranı kerim meali mısır