'Yeni tanrıyı arıyorum' - Kültür Sanat Haberleri - Radikal
Berlin ve İstanbul da çalışan Vert in Galerist Hasköy deki sergisi, simlerle kaplı bir kadın vücut geliştiricinin elişi duvaklarla yaptığı bir performansla açıldı.
2009'da üzerine saç deseni yerleştirdiği başörtüsüyle hem Almanya'da hem de Türkiye'de ilgi gören Viron Erol Vert, Galerist Hasköy'de açtığı 'Yedi Perde' sergisinde internet çağının yeni tanrısını aradığını söylüyor.
Hayatlarımızdaki yeni tanrıyı arıyorum”… 2009’da üzerine saç deseni yerleştirdiği başörtüsüyle hem Almanya’da hem de Türkiye ’de büyük ilgi gören Viron Erol Vert, Galerist Hasköy’deki yeni sergisi ‘Yedi Perde’nin kolajlarını böyle tanımlıyor. Pilavcı arabası malzemelerinden yapılan dini sembol yerleştirmeleri, üzerine karmaşık geometrik örüntüler yerleştirilmiş halılar, dijital ‘ulvi’ kolajlar, Vert’in yeni bir mistisizm dili arayışının ürünlerinden bazıları. Çalışmalarını Berlin ve İstanbul ekseninde sürdüren Viron Erol Vert’le buluştuk, simlerle kaplı bir kadın vücut geliştiricinin elişi duvaklarla yaptığı bir performansla açılan sergisi ‘Yedi Perde’yi konuştuk.
Bu sergide hem benim içinde bulunduğum farklı konumları hem de kişiliğimin farklı parçalarını ortaya koymak istedim. Yedi de sürekli karşıma çıkan bir sayı… Işığın yedi renkten oluşması, İstanbul’un yedi tepe üzerine kurulması, yedi çakramızın olması, vs. Ayrıca yedi hem Yahudi hem de İslam mitolojisinde çok büyük öneme sahip. Perde lafını ise Türkçede aynı zamanda sahne anlamına geldiği için kullandık. Hem perdenin kendisiyle hem de perdenin arkasında olan bitenle oyun oynadık açıkçası…
Suriye, Yunan ve İtalyan kökenlerinden gelen birisi olarak, kişisel tecrübeleriniz bu işe nasıl yansıyor?
Tabii ki çok yansıyor. Sadece sanatçılıkta değil, her işte ebeveynlerinizden ya da büyüme şeklinizden bir şeyler işe yansır. Hayatınıza da yansır. Tüm bu değişim dinlerle, kültürlerle büyüdüm ve bunlar benim büyük bir parçamı oluşturuyor. Tabii böyle büyüyen tek insan değilim, özellikle Türkiye’de, İstanbul’da benim gibi büyüyen çokça insan var. Böyle büyüyünce de aynı konuya farklı açılardan bakma refleksiniz gelişiyor. Sadece kırmızıyı, turuncuyu ya da siyahı görmüyorsunuz. Farklı tarafları da görüyorsunuz.
İlk olarak sembollerle sanat olarak ilgileniyorum. Ortada bir imge, bir sembol var ve görür görmez arkasındaki fikri alıyorsunuz. Bu dini bir simge de olabilir, haç, Yahudi yıldızı ya da Allah kaligrafisi gibi… Bence çok büyük bir etkileri var. Sergideki vitrinlerde sokaklarda kullanılan geleneksel malzemeleri kullandım. Bu vitrinleri de yukarıdan bakıldığında bir sembol oluşturacak şekilde düzenledim. Kör parmağım gözüne olsun istemiyorum. Bu gibi meseleleri ele aldığımda işin içinde bir kahkaha, eğlence olmasını da istiyorum her zaman. Ama özellikle bu meselede daha da derin bir anlamı var. Tabii ki ben de bu dinler içinde büyüdüm. Suriye, Yunanistan ve İtalyan Ortodoksunun baskın olduğu, Yahudi veya Ermeni akrabaların olduğu bir ailede büyümüş biri olarak din de benim kişiliğimin bir parçası…
Daha önce de bir başörtüsü üzerine böyle bir iş yapmıştım. O da dini bir sembol aslında. Onun da ilk bakıştaki anlamı bir giysi parçası olması… Ben de sembollerin klişe anlamlarıyla oynamayı seviyorum. Bir başörtüsü gördüğünde hemen bir fikrin de oluyor. Ama onu bambaşka bir şekilde kullanıp insanları şaşırtmak bana çok mantıklı bir şey gibi geliyor. Belki de insanların bir sandalyeden kalkıp karşı sandalyeye oturması, ara sıra pozisyonlarını değiştirmesi çok önemli. Bu sergideki yerleştirmelere gelince, pilavcı, ciğerci arabalarında kullanılan metal ve camlardan kullandım. Doğu toplumlarında yaygınlar bu arabalar, Türkiye’de de var bunlardan, Fas gibi yerlerde de… Bu materyalin kendi hikâyesi olması hoşuma gitti. Bu malzemeyi görünce de az çok bir fikir beliriyor kafanızda. Bu yerleştirmelerin her biri tektanrılı dinlerden birini temsil ediyor. Eskiden içinde olduğumuz bu sistemler benim gibi çok genç olmayan orta kuşağa geçmiş insanlara artık yarar sağlamıyor. Bu eski düzenin, anlamların eski ağırlığını taşımıyor.