Fehim Taştekin / Rusya’ya verilen kritik koz!
Bu yazı (2.687) kez görüntülenmiştir.
Duyurular, Konuk Yazılar, Savaş
1 XYZ 25 Kasım 15 / 3pm
İktidarın hesabı nedir?
IŞİD-AKP ittifak derinliği nedir?
Tanıyoruz; her şey mümkün! Her şey!
Rusya ile Batı arasındaki zayıf ittifakı kısa yoldan çöpe attırma girişimi mi? Bölgede ABD-Batı’nın dayanacağı tek güç olmak ve “kendi hesabına” da işler çevirmek! (Kürtleri de aynı amaçla tasfiye etmek de aynı arzunun parçası..) Esad, Halifeliğin önünde bir engel; dolayısıyla Rusya da.. Mısır yolunu da Esad kapatıyor!!!!!
Şanghay beşlisine de katılabilirdi! Korkunç Makyavel oyunlar; ucu bucağı yok; kestirilemez ne yapabileceği; peki asıl amaç ne; bu manevraların…
Ülke ona küçük geliyor! Yağmalanacak çok şey yok! Halifelik alınacak.. Suriye’den sonra Mısır’a da sıra gelecek.
IŞID’i ikna eder! Olmadı mı SA muamelesi çeker; Batı ile birlikte IŞİD’i halleder; sömürge valiliği üstlenilir.
Bu arada İsrail de ikna edilir! (Ömrü olursa da 10 yıl sonra İsrail’i bölgeden silmeye çalışır!
Çılgınlığın sonu yok; tarih kitaplarında milyonlarca cesedin kanı, acısı yok.. O mavra, fetih mavraları ile büyümüşsen…
Bu ülke yüzde 60’ı ile tarihsel olarak hak edilmiş kanlı bir rezalete sürüklenecek görünüyor; “kılavuzunu” buldu!
Bu süreci geriye döndürmek zor görünüyor..
Sanırım biz “yıkım sonrası” nasıl bir ülkede yaşayacağımızı konuşmalıyız!
2 Anonim 25 Kasım 15 / 5pm
SA muamelesi ne demek?
3 Anonim 25 Kasım 15 / 9pm
4 Anonim 25 Kasım 15 / 9pm
Dünya savaşı mı istiyorsunuz?
Bir Rus uçağının düşürülmesi, medyada yer alan haberler doğruysa pilotlardan birinin öldürülmesi, hatta linç edilmesi, pilotlara yardıma giden bir Rus helikopterinin ayrıntıları tam belli olmayan bir biçimde düş(ürül)mesi ve bir Rus askerinin hayatını yitirmesi, Türkiye’yi, bölgeyi ve dünyayı en ağır şekilde alarma geçirmesi gereken olaylardır. Bu olaylar, kendi başına ve derhal değil ama yol açacakları bir dizi yeni olaylar zinciri aracılığıyla Türkiye’yi ateşe sürükleyebilecek bir vahamettedir. Türkiye dünyanın ikinci büyük askeri gücü ile karşı karşıya gelmiştir. Bunun da ötesinde, Suriye’nin nasıl patlamaya hazır bir barut fıçısı haline gelmiş olduğu hatırlanırsa, bu olayların bir bölge veya dünya savaşına gidecek bir süreci bile besleme potansiyeline sahip olduğu dahi söylenebilir. Tayyip Erdoğan’ın ve AKP hükümetinin bu politikasına karşı bugünden tavır almayan ve aktif bir mücadele vermeyen herkes felakete çanak tuttuğunu bilmelidir.
Burada kötülük kampının büyük bir avantajı vardır: Rusya’yı Türkiye’nin “ezeli” düşmanı olarak sunacaklar, “milli çıkarlarımız”dan dem vuracaklar, halkı şovenizme, yani aşırı ve saldırgan bir milliyetçiliğe sürüklemeye çalışacaklardır. Suriye (Bayırbucak) Türkmenlerinin “soykırım”la karşı karşıya olduğunu ileri sürüp, “soydaşlarımız” edebiyatı yapacaklardır. Aklı biraz işleyen herkese, 20. yüzyılda yaşanan her iki dünya savaşında savaşan bütün ülkelerin liderlerinin halk kitlelerine aynı yalanları söylediğini, bu yalanların sayesinde 10 milyonlarca insanın (iki savaşta toplam 70 milyon) öldüğünü, bütün dünyanın sefalete sürüklendiğini hatırlatırız. Bu ülkenin tarihini biraz bilenlere, Birinci Dünya Savaşı’na giderken Enver Paşa ve öteki yöneticilerin milli çıkarlar propagandası yaptığını, sonra bütün coğrafyalar ve bütün nedenler (askeri zayiat, soykırım, salgın hastalıklar, açlık vb.) göz önüne alındığında toplam 3,5 milyon Osmanlı vatandaşının hayatını yitirdiğini hatırlatırız. Hiçbir ulusun çıkarları kitlesel olarak ölmekte olamaz!
Hele hele amaç Türkiye burjuvazisinin enerji yoksulluğu sorununu çözmek için Ortadoğu petrollerinden pay almak, İslami finans diye anılan tefecilik sisteminden nemalanmak, Ortadoğu ve Kuzey Afrika ülkelerinden başlayarak İslami pazarlara iyice nüfuz etmek, bütün bu amaçlara hizmet etmek üzere İslam dünyasında yeni bir “reis” yaratmak ise! Türkiye işçilerinin, köylülerinin ve yoksullarının, Türkiye’nin gençlerinin Koç’lar, Çalık’lar, Sabancı’lar, Ülker’ler kasalarını doldursunlar diye savaş meydanlarında canlarını vermekte, sefalete düşmekte hiçbir çıkarı yoktur!
İşçiler ve emekçiler, “Rus’un uçağını indirdik!” edebiyatına karşı mücadele etmelidir! İşçi sınıfı, bu oyuna gelmemelidir çünkü bu savaş bizim savaşımız değildir!
Uçağın düşürülmesinin arkasındaki politika
Gerçekgazetesi ve Devrimci İşçi Partisi, Ekim başında Rusya’nın Suriye’ye ilişkin büyük siyasi ve askeri atağının öncelikle Tayyip Erdoğan ve AKP’nin Suriye politikasıyla ilgili olduğunu iddia etti. Her şeyi anladığını sanan ama kendi hâkim sınıfının, yani Türkiye burjuvazisinin ve onun siyasi temsilcilerinin, yani en başta AKP hükümetinin suçunu görmemekte ısrar eden her siyasi eğilimden akımlar ve ideologlar işin bu yanını ihmal ettiler. Uçağın düşürülmesi ile birlikte mesele çıplak biçimde ortaya çıktı. Bakın Gerçek sitesinde Rusya’nın siyasi ve askeri atağı nasıl niteleniyordu:
Neden şimdi? Rusya neden Mart 2011’den Eylül 2015’e kadar Suriye kargaşa içindeyken asker yollamadı ve savaşa müdahale etmedi de şimdi dört buçuk yıl bekledikten sonra bu hamleyi yaptı? (…) her şey bize bu hamlenin Tayyip Erdoğan’ın savaş stratejisinin önünü tıkamak için yapıldığını gösteriyor.
Şunu iyi anlamak gerekir: Türkiye’nin Suriye savaşına dâhil olması, zaten kargaşa içinde bulunan Ortadoğu’yu bir mukatele (karşılıklı katliam) sahnesi haline getirebilir. Suriye iç savaşının Arap devriminin ayak izinde başlamış bir mücadeleyi Suudi Arabistan ve Katar’ın, ardından Türkiye’nin Şiilerle (ve onların müttefiki Alevilerle) bir hesaplaşma arenası haline getirmesinin ürünü olduğunu biliyoruz. Sünni İslam dünyası üzerinde “reis”lik hayalleri içinde olan Tayyip Erdoğan’ın Türk ordusunu Suriye’ye sokması, Türkiye-İran ve İran-Suudi savaşlarını kışkırtabilecek bir gelişme olur. Rusya güney kanadında, Kafkasya yoluyla komşu olduğu bu bölgede, kendi Müslüman nüfusunu da etkisi altına alacak olan bu felaket senaryosunun oynanmasına izin veremez.
İşte Putin bu aşamada iki hamleyi birden yapmak istemiştir. AKP hükümetinin yönetiminde felakete doğru sürüklenmekte olan Türkiye’nin önünü tıkamak için iki alanda tedbir almıştır. Askeri alanda Rusya’nın kendi silahlı güçleriyle Suriye’ye girmesi, Türkiye’ye çok sert bir uyarıdır. Siyasi olarak ise sorunun artık bir şekilde çözülmediği takdirde istismar edilmeye çok açık olduğunu gördüğünden dolayı iç savaşı bitirecek bir çözüme doğru yürümeye karar vermiştir. Kendisi Esad’ın gitmemesinde inat ederse Suriye iç savaşının bitmeyeceğini görmüştür. Bugün Suriye’de DAİŞ’in on binlerce askerini saymadan bile 100 bin silahlı muhalif vardır. Esad’ın Halep’ten Lübnan’a uzanan bir hat dışındaki Suriye topraklarına yeniden hâkim olabileceğini beklemek savaşın yıllarca uzamasına razı olmaktır. Savaşın bitirilmesi için ortam başka bakımlardan da uygundur: En önemlisi, Avrupa Kalesi’nin kapılarına dayanan yüz binlerce mülteci AB ülkelerinin, çıkmasını kışkırttıkları Suriye iç savaşının kendilerini de zorlamaya başlayacağını berrak olarak görmesini sağlamıştır. İşte, Rusya “Esad’lı geçiş, Esad’sız çözüm” formülü üzerinde bu bağlamda ABD ile anlaşmıştır. Bunu yapmakla Türkiye’nin Suriye’ye askeri müdahale olasılığı karşısında siyasi bakımdan da bir engel yükseltmektedir. (http://gercekgazetesi.net/gundemdekiler/putinin-hamlesi-erdoganin-onunu-kesmek-icin.)
O günden bu yana Rusya sadece DAİŞ’e değil, yukarıdaki alıntıda kullanılan ifadeyle Suriye savaşını “Suudi Arabistan ve Katar’ın, ardından Türkiye’nin Şiilerle (ve onların müttefiki Alevilerle) bir hesaplaşma arenası haline getirmesinin” aracı olan bütün mezhepçi ve tekfirci örgütlerin mevzilerini bombalamaktadır. Şimdi Türkiye’nin Rus uçağını düşürmesi bu politikaya askeri-siyasi bir cevaptır. Her kim ki bu askeri saldırganlığı destekler, o AKP hükümetinin 2011 sonbaharından beri Suud ve Katar’la birlikte Suriye’yi Sünni-Şii mezhep savaşının hesaplaşma alanı haline getirmeye çalışan politikasını destekliyor demektir.
Biz Rusya’nın anti-emperyalist bir politika izlediğini söylemiyoruz. Rusya, kendi oligarklar kapitalizminin çıkarlarının peşindedir. Ama Putin’le başa çıkması gereken Rus işçileri ve emekçileridir. Bizim insanlığa ve kendi halklarımıza karşı sorumluluğumuz, AKP hükümetinin savaş kışkırtıcılığına karşı mücadele etmektir.
Mesele sınır ihlali değil!
Türkiye hükümeti uçağın düşürülmesini sınır ihlaline bağlıyor. Ama diplomasinin d’sini uygulamayı bilmedikleri için hemen ardından meselenin bu olmadığını itiraf ediyor.
Tayyip Erdoğan şöyle diyor: “…bölge DAEŞ terör örgütünün olduğu bölge değildir. Kimse kimseyi kandırmasın. Orada sadece Bayırbucak Türkmenleri vardır, soydaşlarımız vardır, akrabalarımız vardır ve DAEŞ terör örgütünü vuruyoruz diyerek orada Bayırbucak Türkmenleri vurulmaktadır.” Davutoğlu daha da ileri gidiyor: “Bayırbucak Türkmenlerine, Halep Araplarına ya da Azaz’daki Araplara, Kürtlere, Türkmenlere ateş yağdıran kim olursa olsun, ister Suriye rejimi ister terör örgütleri isterse dışarıdan müdahale eden unsurlar, onlara karşı da mesajımız açıktır.”Niye daha ileri gidiyor? “Tekrar düşürürüz” diyor!
Demek ki mesele sınır ihlali meselesi değil Türkmen’lerin korunmasıdır. Peki, Suriye ordusu, Rus bombardımanı desteğinde “soydaşlarımızı” durup dururken mi bombalıyor? Mesela Nusaybin’de (Nusebîn) olduğu gibi sobasının külünü dökmek için kapı önüne çıkmış bir anayı mı katletmek için orada? Hayır, Türkiye Türkmenleri silahlandırıp kendine bağlı bir vekâleten savaş gücü kurmuş olduğu için ortada bir askeri hedef vardır. İç savaş devam ediyor. Yaşanan budur. Sen önce elalemin topraklarında silahlı güç oluştur, ona yok Yavuz Sultan Selim Tugayı, yok Sultan Murat Tugayı diye Osmanlı özentisi adlar koy, ondan sonra da bu askeri gücü bombalayamazsınız de!
Türkiye’nin kendine bağlı bir Türkmen çetesi kurdurmuş olduğundan en ufak bir kuşkusu olan, son günlerin tartışmasını hatırlasın. Ahmet Davutoğlu, Burhan Kuzu ve çeşitli AKP’liler son günlerde Suriye ordusu Türkmen güçlerine karşı bir saldırı başlatınca MİT TIR’larına karşı çıkanları “hainlikle” suçladılar. Tabii MİT TIR’ları meselesi ilk ortaya çıktığında başbakan olan Tayyip Erdoğan dâhil resmi yetkililer TIR’larda silah olduğunu yadsıyıp yapılanın ilaç, çocuk bezi vb. gibi masum maddelerin sevkiyatı olduğunu iddia etmiş olduğu için AKP muhalifleri (ama CHP ya da MHP değil, halk!) “Türkmenler kendilerini çocuk bezi ile mi koruyacaktı?” sorusunu sormaya başladı. Bu soruya dün en yüksek yerden cevap geldi. Tayyip Erdoğan’a kulak verelim: “MİT TIR’ları ihanetini biliyorsunuz değil mi? Hâlâ utanmadan, sıkılmadan bunları gazetelerine başlık yapanlar var. İşte o TIR’lar bizim Bayırbucak Türkmenlerine yardım götüren TIR’lardı. Bazıları diyor ki, ‘Başbakan Erdoğan, diyordu ki, onların içinde silah yok’. Yahu varsa ne olacak, yoksa ne olacak?”
Durumu görüyor musunuz? Bir, bu ülkenin cumhurbaşkanı “ben yalan söyledim, ne olmuş?” diyor. İki, Suriye sınırları içinde kendine bağlı bir çete kurmuş olduğunu itiraf ediyor. Üç, bu siyasi tutumla Türkiye felakete doğru ilerliyor.
Bugüne kadar Tayyip Erdoğan’a muhalefet etmiş, ama şimdi “soydaşımız” diye Türkmenleri korumayı kendine görev bilen bütün siyasi odaklar “soydaş” edebiyatı altında, AKP tarafından silahlandırılmış bir çeteyi korumuş ve hükümetin Suriye politikasına destek vermiş olacaktır.
İnsanlığı savunmak için kararlılık ve berraklık gereklidir!
24 Kasım günü Türk uçaklarının bir Rus uçağını düşürmesiyle açılan dönem karşısında hükümete yarım eleştirilerle karşı çıkmak, ama bir yandan da “Rus uçağını düşürdük!” edebiyatına sarılmak veya “vah vah, savaş tırmanıyor, insanlar ölüyor” pasifizmine sığınmak, insanlığa gelecekte hesap verme günü geldiğinde suçlu sandalyesine oturmak demektir.
Biz açık konuşuyoruz: Tayyip Erdoğan’ın savaşı bizim savaşımız değildir!
5 Anonim 25 Kasım 15 / 9pm
Rus Ruleti Kürdler Ve PKK
Kürdlerin Ulusal Hakları’nı engellemek için piyasaya sürülen PKK, tarihinin en zor dönemini yaşıyor. Çünkü ortalama bir zekaya sahip insanlar bile artık PKK’nin ulusal bir hareket olmadığını ve sömürgeci devletlerin taşeronu olduğunu görebiliyor. Kürdlük iddiasında inandırıcılığını kaybeden PKK, ulusal zeminde meşruiyet kazanmak ve “Kürd Hareketi” imajını tazelemek için umut bağladığı “Ulusal Kongre”yi toplatma girişiminden de sonuç alamadı.
31 yıllık savaş ve büyük yıkımlara karşın bir karış toprağı bile özgürleştiremeyen PKK, Güney’de hayali kahramanlık destanlarıyla kitlesini avutuyordu. Şingal olayında maskesi düşen ve “kurtarıcı” imajı yerle bir olan PKK’nin sadece Kürdlerin özgürlüğü önünde bir engel olduğu açıkça görüldü. Yalan haberler ve kurgusal “özgürleştirme” senaryoları tutmayan PKK, resmen alay konusu oldu. Böylece “Güney macerası” hüsranla biten PKK’nin provokasyon ve kirli oyunlar dışında Güney’de bir şey yapmadığı/yapamayacağı herkes tarafından görülmüş oldu…
Son yıllarda PKK’nin en büyük dayanağı, meşruiyet aracı, propaganda malzemesi ve şantaj aracı kuşkusuz ki Güneybatı (Rojava) Kürdistan idi. Esad ile geliştirdiği gizli/kirli ilişki sonrası Güneybatı Kürdistan’ı Kürdlerden arındırma ve ulusal talepleri yok etme misyonunu üstlenen PKK, bu kirli rolünü fazlasıyla yerine getirdi.
Bir yandan Esad ile ilişkilerini sürdüren PKK, diğer yandan Türkiye’ye göz kırparak “burası senin olabilir” mesajı veriyordu. PKK/HDP’den yükselen Misak-ı Milli söylemleri ve İmralı’dan gelen “Eşme Ruhu” mesajı Güneybatı Kürdistan’ın Türkiye’ye katılabileceğinin ve bunun için pazarlık yapıldığının açık delilleriydi. Aynı dönemde Salih Müslim’in sık sık MİT yetkilerinin “özel misafiri” olarak Türkiye’ye gitmesi/getirtilmesi de bu pazarlığın bir parçasıydı. Bu pazarlıklar devam ederken, Esad’ın yıkılabileceği hesapları yapılıyordu PKK tarafından. Çünkü PKK’nin birincil tercihi Esad idi; şayet Esad gidici olursa Türkiye seçeneği devreye sokulacaktı. Her iki durumda da Güneybatı Kürdistan Kürdlerin olmayacak ve sömürgeci devletlerden birine peşkeş çekilecekti. Bu gerçeği görmeyen/görmek istemeyen Kürd politik çevreleri, yeni yeni kirli oyunun farkına varmaya başladılar ne yazık ki!
“Süreç” denilen ve sona ererek Devlet-PKK çatışmasının yeniden başlamasına neden olan gelişme ise, Rojava üzerindeki pazarlıkların sonra ermesidir. Çünkü PKK, özellikle de Rusya’nın açıkça devreye girmesiyle tercihini Esad’tan yana koydu ve Türkiye seçeneğini eledi. Bu durumda pazarlık şansı kalmayan PKK’nin Devlet nezdinde ciddiye alınması için sebep kalmamıştı. Son çatışmalar, PKK içindeki Rusya/İran/Esad yanlılarının tasfiyesi, en azından güçsüzleştirilmesi amacını taşıyor. Kuşkusuz ki devletin operasyonlarından PKK/HDP içindeki kanatların da (İmralı bağlantılı ve Türkiye seçeneğini, Suriye seçeneğine tercih eden kesim) haberi/payı/rolü vardır…
“Hendek terörüyle” Kuzey Kürdistan’ı cehenneme çeviren PKK/HDP içinde ciddi çalkantılar olduğu biliniyor. Altan Tan’ın “hendekleri eleştirmesi” ve bu eleştirilerden dolayı HDP içinden çok sert tepkilere maruz kalması; Leyla Zana’nın “yemin oyunu” ve bu oyuna yine HDP’den tepki gelmesi iç hesaplaşmanın bariz göstergeleriydi. PKK/HDP içinde yaşanan tüm tartışmaların temelinde genel olarak Amerika mı, Rusya mı tercihi yatmaktadır. Çünkü bu iki güç, Yerel Sömürgeci Güçler’in de konumunu belirliyor.
Kürdlerin önünde iki seçenek vardır: Ya Amerika, ya da Rusya ile aynı cephede yer alacaklar.
Amerika Cephesi aynı zamanda Batı dünyasını, AB(Avrupa Birliği) ve Türkiye’yi de kapsıyor.
Rusya cephesi ise, İran/Irak/Suriye devletlerini de kapsıyor. Tarihsel ve konjonktörel olarak bakıldığında Amerika Cephesi’nde yer almak en doğrusudur. Kürdler için var olmanın ve devletleşmenin yolu Batı cephesiyle ittifaktan geçiyor. Rusya tercihi ise açıkça intihardır Kürdler için. Amerika ile Müttefik olan Güney Kürdistan, zorunlu olarak Türk devleti ile de müttefiktir ve olası Güney Kürdistan Bağımsızlığı’nı tanımaya hazır tek sömürgeci ülke de Türkiye’dir.
Türkiye ile aynı cephede yer alan Güney Kürdistan, Türk devletinin tarafı veya yanında değildir; aksine Türk devletinden daha itibarlı ve bağımsız bir koalisyon ortağıdır. Bu açıdan bakıldığında sömürgeci Türk devleti ile aynı cephede yer almak bir taviz veya gerileme olarak değerlendirilemez.
Türk devleti birçok dış girişiminde (kendi başına Ortadoğu’da hareket etme ve ABD’den bağımsızlaşarak üçüncü bir güç olma gibi) umduğunu bulamadı ve hayal kırıklığı yaşadı. İç kavgada da oldukça yıpranan Türk devleti, çaresizce eskiye dönme, yani ABD/AB ve NATO gölgesinde yaşamaya mahkûm oldu. Özellikle Rus savaş uçağının düşürülmesinden sonra Türk devletinin Amerika ve Batı’ya mahkûmiyeti arttı.
Dolayısıyla Türk devletinin başta Güney Kürdistan olmak üzere, genel olarak Kürd politikasında kendi başına hareket etme koşulları ortadan kalktı. Amerika ve Batı’nın Kürdler ile ilgili politikaları Türk devletinin de kabulü olacak bundan sonra. Bir anlamda Kürdlerin muhatabı Amerika ve Batı dünyası oldu denilebilir. Güney Kürdistan’ın itibarı ve Batı dünyasındaki özellikli yeri düşünüldüğünde, sömürgeci devletlerarasında Kürdlere en az zarar verebilecek olanın Türk devleti olduğunu söylemek mümkündür. Kürdlerin (Güney Kürdistan’ın) ABD/Batı tercihi olabilecek en iyi tercihtir ve bu tercih tüm Kürdleri (dört parçayı da) kapsamalıdır. Bu noktada Kürdlerin birliği ve ortak tercihi noktasında tek sorun PKK’dir her zamanki gibi.
PKK’nin Rusya tercihi Kürdlere zarar verdiği (özellikle Kuzey ve Güneybatı Kürdistan’da) gibi kendi sonunu da hazırlıyor. Bu noktada başta Başkan Berzanî olmak üzere, ulusal çizgideki tüm politik aktörlerin/yapıların daha gerçekçi olması gerekiyor. Zira “kardeşlik hikâyesiyle” fazlasıyla tolerans tanınan PKK, Kürdlerin tarihsel kazanımlarına telafisi imkânsız zararlar vermektedir/engellemektedir. Şingal zaferi öncesi ve sonrası dikkate alındığında PKK’nin asla diyalog ile düzelmeyeceği rahatlıkla görülebilir.
PKK’ye karşı tavır alınması ve etkisiz kılınması demek, PKK içinde yer alan insanların “yok edilmesi” demek değildir. Tam tersine PKK içinde yer alan Namuslu Kürdleri ihanet kurumundan kurtarmaktır. Bu açıdan bakıldığında “kardeşlik” söyleminin gereği PKK politikalarına sessiz kalmak değil, PKK’yi kurumsal olarak mahkûm ederek/sınırlayarak/tecrit ederek içindeki yurtseverleri ulusal saflara kazandırmaktır.
Başkan Berzanî’nin dünyada kazandığı haklı prestij ve Kürdler içinde sahip olduğu sevgi/saygı, birçok konuda belirleyici önemdedir. Bu nedenle başta Başkan Berzanî’nin PKK konusunda netleşmesi ve adım atması gerekiyor. Daha sonra tüm Ulusal Yapılar bu noktada netleşerek Ulusal Çizgi dışında kalan PKK ve benzeri entegrasyoncu/taşeron yapıları teşhir etmesi ulusal bir sorumluluktur.
PKK’nin “Kürdleri pazarlama” politikalarına sessiz kalmak çok pahalıya mal oldu/olacak. Kardeşlik duyguları tam da bu noktada belirleyici olmalıdır.
Kürdler, PKK’nin kirli rolünü ve Rusya (İran/Irak/Suriye) tercihini etkisiz kılmazlarsa, PKK tarafından tarihi bir satış ile karşılaşacaklardır. Yüz yılda bir gerçekleşen Ulusal Hakları elde etme olanağı ne pahasına olursa olsun değerlendirilmelidir. Aksi halde tarih bunun hesabını soracaktır.
PKK açıkça “RUS RULETİ” oynuyor ve silahı da Kürdlerin kafasına dayayarak. Tüm ihanet haklarını kullanan PKK’nin elindeki silahta sadece mermi var; boşluk yok. Tetiği çekerse Kürdler kaybedecek. Kürdlerin görevi, PKK’nin elindeki silahı almak ve Kürdleri ölümden/ölüm korkusundan kurtarmaktır. Sıkışan/çırpınan ve çırpındıkça batan PKK, kendisiyle birlikte Kürdlerin devletleşme hakkını da yok etmeye doğru hızla ilerlerken, dur demek her yurtseverin tarihi görevidir. Umarız ki duygusal yaklaşımlar bir kenara bırakılarak bu tarihi görev yerine getirilir. Ortadoğu yeniden şekillendirilirken, Kürdler tarihlerinin en avantajlı dönemini yaşamaktadırlar; bu avantajın kullanılmasına tek engel ise PKK’dir. Ya Kürdistan PKK’ye kurban edilecek, ya da PKK Kürdlerin Ulusal Hakları önünde engel olmaktan çıkarılacaktır…
6 Anonim 25 Kasım 15 / 9pm
7 XYZ 26 Kasım 15 / 9am
Hitler’in iktidara giderken kullandığı “idealist” para militer örgütü. İktidarı ele geçirdikten sonra “Uzun bıçaklar gecesinde” bir katliamla yok edildiler.
8 XYZ 26 Kasım 15 / 11am
SA’lar..Hitler’in iktidara giderken kullandığı “idealist” para militer örgütü. İktidarı ele geçirdikten sonra “Uzun bıçaklar gecesinde” bir katliamla yok edildiler
IŞİD de yürüttükleri vekalet savaşında, koşullar uygun olduğunda, asıl aktörler amaçlarına ulaştığında (kolay olmasa da, bir şekilde pasifize edilebilir..) aynı şekilde tasfiye edilebilir diye düşünüyorum.
“Ortadoğu Bataklığı” neden denilmiş ki? Din, Mezhep, Siyaset, etnik köken, grup-hizip-kişi… çıkarları ile paramparça. Ve ahlak yok! Ne siyasî, ne insani.. hepsi de kaypak.. İttifaklar her an değişebilir; bakınız RTE siyaseti…
sonsuz bir kargaşa.. 30 yıl sonra da benzer kaos sürebilir… bence..
9 Sultan'ın amacı 26 Kasım 15 / 11am
Bu sorulara en kestirme yanıt dün İtalya’nın La Stampa gazetesinden geldi:
“Çar ve Sultan” başlıklı bir yazıda Putin ve Erdoğan’ın oynadığı satrancı mercek altına alan gazetenin Ortadoğu muhabiri Maurizio Molinari, “Ankara; Esad’ı devirerek Suriye’yi Müslüman Kardeşler ideolojisinin hâkim olduğu bir Sünni devletine dönüştürmek istiyor. Bölgede böylece Erdoğan sultanlığının temellerini atmak ve Ortadoğu’da bir neo-Osmanlı nüfuz alanı yaratmak istiyor. Putin öte yandan Ortadoğu’da ABD’nin zayıflamasından yararlanarak Esad’ı yerinde tutmayı hedefliyor. Kendisi için o da bölgede siyasi ve askeri zafer anlamına gelecek bir Çarlık rolü kapmanın peşinde.”
Kafa kafaya gelen bu karşıt iki strateji yüzünden Rus uçağının indirildiğini belirten gazete, “göklerde süren bilek güreşinin hedefini Halep’in fethi” olarak özetliyor.
10 Sultan'ın amacı 26 Kasım 15 / 3pm
Türkiye Rus uçağını niçin düşürdü?
Türkiye hiçbir zaman Suriye’de siyasi çözüm istemedi, diğer ülkeler ise bir şekilde çözüme varmak istiyor. Son dönemde Batı’da Suriye rejiminin çözümün parçası olacağı yorumları yapılıyor. Gidişattan memnun olmayan Türkiye, bütün kartları karıştırmak için böyle bir girişimde bulundu.
-Türkiye uçağı düşürerek Rusya ve Batı’nın anlaşmasına sabotajda mı bulundu?
Sabotaj demeyelim de böyle bir durum mevcut.
11 Anonim 26 Kasım 15 / 4pm
12 Anonim 6 Aralık 15 / 6pm
13 Anonim 25 Aralık 15 / 11pm
ABD başkanı Johnson döneminde yönetim bütün Amerikan halkına yalan söyledi. Kuzey Vietnam güçlerinin Tonkin Körfezi’nde ABD donanmasına saldırdığını uydurdu. Kongre bu yalan zemininde “Tonkin Körfezi Kararı” diye bilinen bir oylama yaptı. Ve ünlü ABD-Vietnam savaşı başladı. Milyonlarca Vietnamlı’nın ve şimdi konuştuğumuz konu bakımından daha da önemlisi on binlerce ABD askerinin hayatını yitirmesine yol açan bu savaş üstelik ABD’nin rezilce bir yenilgisi ile sonuçlandı. 1975’te Kuzey Vietnam, ABD’nin “komünizmden korumaya” çalıştığı Güney Vietnam ile birleşti. Daha bu savaş devam ederken, 1971 yılında Daniel Ellsberg adında bir gazeteci “Pentagon Papers” olarak bilinen ünlü belgeleri keşfetti, New York Times gazetesinde yayınladı ve ABD devletinin yalanlarını ortaya koydu.
Şimdi cevap ver Davutoğlu: Johnson’un yaptığı mı “rezalet ve millete ihanet” yoksa onun bu sahtekârlığını ortaya çıkaran Amerikan vatandaşının mı?
Cezayir halkı 1954 yılında 125 yıllık Fransız sömürgeciliğine karşı ayaklandı. Fransa ayaklanmayı bastırmak için 1 milyondan fazla Cezayirli’yi katletti. Menderes Türkiyesi utanç verici biçimde sömürgeci Fransa’yı destekledi. Ünlü Fransız filozofu Jean-Paul Sartre, Fransız devletinin işkenceye ve katliama dayanan rezil savaş politikalarına karşı Cezayir halkının ayaklanmasını destekledi. Bu savaş Fransa’nın binlerce genç askerinin canını aldı. Sonunda Fransa savaşı kaybetti, Cezayir hak ettiği bağımsızlığa kavuştu.
Söyle bakalım Davutoğlu: Fransa devletinin başındaki insanlık ve özgürlük düşmanlarının yaptığı mı “rezalet ve millete ihanet” yoksa onun karşısında kahramanca duran Jean-Paul Sartre’ınki mi?
Son örnek bizden. 1914’te Birinci Dünya Savaşı patlak verince Enver Paşa ve öteki İttihatçılar Göben ve Breslau (Yavuz ve Midilli) gemileri konusunda bütünüyle yalana dayalı bir senaryo üzerinden Osmanlı devletini Almanya’nın yanında savaşa soktular. Bütün amaç Osmanlı’nın Asya’da yeni sömürgeler edinmesi idi. Bu yağmacı politika 3,5 milyon Osmanlı vatandaşının çeşitli nedenlerle hayatını yitirmesiyle ve Osmanlı devletinin çöküşüyle sonuçlandı. İttihat ve Terakki’nin tarihi liderlerinden Ahmed Rıza bu politikayı mecliste ağır bir şekilde eleştirdi.
Şimdi haydi seç bakalım tarafını Davutoğlu: Enver, Talât ve Cemal Paşa’ların yaptığı mı “rezalet ve millete ihanet” idi yoksa bu rezilliğe neredeyse tek başına karşı çıkan Ahmed Rıza’nınki mi?
Size kim her verdiğiniz kararın “milli çıkar”a uygun olduğunu, kararlarınız milletin ve insanlığın bütünüyle aleyhine olduğu halde sırf siz yapmış olduğunuz için eleştirilemeyeceğini söyledi? Sen ne biçim siyaset bilimi profesörüsün? Sizi kim bu zehirli fikirlerle yetiştirdi?
Sen kendi sıfırın altı politikana bak, utan ve sus!
14 Anonim 6 Şubat 16 / 1am
Ak-trollerin Suriye’ye müdahale çığırtkanlığı;
Batıya Güvenmenin Bedelini Ukranya Gibi Ödemek
Kaldı ki, özellikle ABD başta olmak üzere Batı’nın Suriye hesapları ile Türkiye’ninki neredeyse taban tabana zıttır. Aynı olsa idi bile, Batıya güvenmenin bedelini Ukranya’nın halen ödemekte olduğu vakıası apaçık ortadadır. Bu nedenlerle Türkiye Suriye konusunda Batıya ve ne de NATO’ya zerrece güvenmemelidir. ABD ise zaten Türkiye’yi peşin peşin satışa el ovuşturmaktadır
Türkiye artık ne pahasına olursa olsun, tek başına da olsa Suriye savaşına aktif olarak müdahale etmek zorundadır. Aksi halde peşin ödenmesi göze alınmayan veresiye bedellerin ne olduğunu ortaya koyma işi tarihçilere bile kalmayacak, muhtemelen çok kısa sürede bu bedelleri hep birlikte, belki de yeni bir Ukranya yada Suriye olarak ödemek zorunda kalabileceğiz.
15 Gün Zileli 6 Şubat 16 / 3am
vah vah 🙂
16 Anonim 8 Şubat 16 / 3pm
İzvestiya gazetesinn haberine göre, Rusya parlamentosunun alt kanadı Duma’daki Komünist Partili milletvekilleri Valeriy Raşkin ile Sergey Obuhov; Rusya Devlet Başkanı Putin Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov’a yazdıkları mektupla 1921 anlaşmasının iptalini talep etti. Rusya’da Ermeni lobisi de bir süredir bu yönde çalışma yürütüyordu.
“1921 anlaşmasını lağvedelim” çağrısı yapılan mektupta şöyle denildi:
“Türkiye’nin artan saldırgan tavrı karşısında mevcut tüm ikili anlaşmaları hukuki açıdan revize ederek bizim ve müttefiklerimizin çıkarına olmayan anlaşmalardan çıkmalıyız. Ankara yönetimi seçtiği yolda ilerlemeye devam etmesi halinde bedelinin ne olacağını çok iyi anlamalı. Rusya ancak bu şekilde davranır ise yeni provokasyonların önüne geçebilir. Sovyet Rusya ile yeni Türkiye Cumhuriyeti arasında 16 Mart 1921 tarihinde Moskova’da imzalanan dostluk ve işbirliği anlaşmasının gözden geçirilmesi daha önce de gündeme gelmişti. İkinci Dünya Savaşı sonunda bu konuyu Stalin gündeme getirmişti. Ancak Stalin ölünce Sovyet yönetimi gözden geçirmeyi rafa kaldırmıştı. Şimdi biz Başkan Putin ile Dışişleri Bakanı Lavrov’a bu çağrıyla konuyu tekrar gündeme getiriyoruz. Üstelik 1921 anlaşması üç Kafkas cumhuriyetinden ikisi, yani Ermenistan ve Gürcistan tarafından zaten geçerli kabul edilmiyor. Burada müttefiklerimizin de çıkarı var. Çünkü Moskova anlaşmasının devamı sayılan Kars anlaşmasıyla Rusya imparatorluğunun parçası olan Kars bölgesi, Güney Batum bölgesi ve Ağrı bölgesi Türkiye’nin eline geçmiştir. Ermenistan, Kars anlaşmasını geçerli saymıyor. Benzer şekilde Gürcistan parlamentosu da Kars anlaşmasını 2005 yılında lağvetmişti”.
“Anlaşmanın iptal edilmesini, İkinci Dünya Savaşı sonunda Josef Stalin de gündeme getirmişti.”
“ANKARA NE YAPMASI GEREKTİĞİNİ BİLİYOR”
Öte yandan Rusya Dışişleri Bakan Yardımcısı Aleksey Meşkov, Ankara’nın Moskova ile ilişkileri rayına oturtması için ne yapması gerektiğini çok iyi bildiğini söyledi.
Suriye krizinin daha büyük bir çıkmaza doğru yol aldığı sırada Moskova’da Türkiye hakkında açıklamada bulunan Meşkov, “Ankara, medeni davranmalı. Türk tarafı ikili ilişkilerin normalleşmesi için bizim aradığımız adil şartları çok iyi biliyor. Bundan birkaç hafta önce söylediklerimiz günümüzde de geçerliliğini koruyor” dedi.
Meşkov’un “İlişkilerin normalleşmesi için aradığımız adil şartlar hâlâ geçerli” dediği koşullar şunlar:
– Türkiye’nin Rus uçağını vurduğu için Moskova’dan özür dilemesi.
– Kaybedilen uçak için tazminat ödenmesi.
– Ölen pilotun ailesine tazminat ödenmesi.
Ankara, 24 Kasım tarihinde Türkiye ile Rusya arasında patlak veren uçak krizinde özür dilemesini gerektirecek bir durum bulunmadığını açıklamıştı. Uçağın hava sahası ihlali sırasında angajman gereği vurulduğunu açıklayan Türk Dışişleri Bakanlığı “Asıl biz hava sahamızı ihlal eden ülke Rusya’dan özür bekliyoruz” demişti.
17 Anonim 14 Eylül 16 / 2pm
Rusya Genelkurmay Başkanı Valeriy Gerasimov, Karadeniz’deki Rus filosu ve Türk Deniz Kuvvetleri arasındaki güç oranının son birkaç yıl içerisinde ciddi biçimde değiştiğini belirtti.
Sputnik Türkiye’nin haberine göre Rusya’nın güney askeri bölgesinde düzenlenen Kafkasya 2016 tatbikatlarının sonuçlarının değerlendirildiği bir toplantıda konuşan Rusya Genelkurmay Başkanı Valeriy Gerasimov, “Bundan birkaç yıl önce Rus (Karadeniz) filosunun askeri kapasitesi Türk Deniz Kuvvetleri’ninkiyle kontrast halindeydi. O zamanlar Türkiye’nin neredeyse Karadeniz’in efendisi olduğu söyleniyordu” dedi ve ekledi: “Artık her şey değişti.”
Rus filosuna Kalibr tipi cruz füzeleri taşıyabilen denizaltılar gibi yeni olanaklar eklenerek kapasitesinin artırıldığını söyleyen Gerasimov’a göre, Rusya’nın Karadeniz Filosu bugün ‘iyi bir izlenim bırakıyor.’