Film boyunca çocukların ya da annelerin belki babaların da sadece verdiği emeğe küçücük bir teşekkür ederiz niyetine ya da tek başına bu gencecik adama yakınlaşmaya dair bir kap yemek(belki de bir ceviz,bir tanecik olsa bile,halbuki ne değerlidir,oturur ağlanır,minicik bir şey geldi diye) götürecekler mi diye,ertesi günü öğretmen de herbirine minik kalemler verecek mi diye bekledim durdum...Öğretmen erkek değil de kadın olsaydı yaparlar mıydı diye de düşündüm.Çok zavallı geldi bu yüzden hem öğretmen hem de orada yaşayan yetişkin her birey.Anneler nasıl katıydı öyle.Yanlış mı hatırlıyorum bilmem,bir anne çocuğuna "öğretmen size saygılı mı "dedi,bu cümleyi kullanma nedeni çok düşündürttü beni.Birinci sınıf çocuklarını annesinin giydirmesi veya önüklerini soyması da ayrıca garip geldi.Evlerin önünde o yoksulluğa ve çaresizliğe rağmen çanak antenlerin olması da çok iç sızlatıcıydı benim için.Toprak yerde bir battaniye serip ders yapmaları da...
Her iki tarafta buzdan dağ gibiydi film sonuna dek.Bir çocukların hali iç ısıtıcıydı,çocuğun sonunda kitabı yarım yamalak okur hale gelmesi ise kendim okumaya geçmiş gibi sevindim.Hakkari'de Bir Mevsim adlı filmi merak ediyorum bu filmin ardından.Kitabını okudum ama pek hatırlayamıyorum,o dönem öğretmen ve halkın tutumları nasıldı acaba?Her iki taraf da katılaştı mı yoksa iyiye mi gidiyor bilmem.
11 Mayıs 2010 20:31
ayrıntılı yorum için teşekkürler.bir de isminiz yazsaydınız keşke.
12 Mayıs 2010 12:18