Posted by ElfAna on 10/03/2010 06:16:00 ÖS | 11 yorum
Alpi anneannesine "Sana bazı renkler göstereceğim, bakalım biliyor musun?" Oturmuşlar ve Alpi oyuncaklarından tek renkli olanları dizmiş. "Bu ne renk?" "Bana maviyi gösterir misin?" Anneannesi de göstermiş. Bir tanesinde bilerek yanlış söylemiş. Alpi "Aferin" deyip elinden alırken "Bu, sarı" diye düzeltip kaldırmış. Annem "Montesorrici yetişiyor" dedi ve ne yalan söyleyeyim pek güldük:))
Evi toparlarken oyuncakları da ayıkladım. 2 yaşından beri kanına girmeye çalışırım. "Artık oynamaktan zevk almadığın oyuncaklarını ve sana küçük gelen giysilerini; ihtiyacı olan çocuklar için ayırmalıyız." Tam 2 yaşındaydı. "Bir daha görebilecek miyim? Yine benim olacaklar mı?" diye sordu. Hayır cevabını alınca da bir daha kesinlikle yanaşmadı. Sonbaharın ilklerinin ilki buydu. Benim ilkim de saçlarımdaki ilk beyaz teldi ama bir daha kendisiyle karşılaşamadık. Oyuncakları ve giysileri kendi isteğiyle ayırdık, paketledik ve götürülmek üzere bir kenara koyduk.
Bir gece öncesi aklıma karamsar düşünceler peydahlandı. Görüşmeye gittiğim gün; Alpi' nin öğretmeni rhatsızlanmış ve görüşemedim. Daha önceki tecrübelerim aklıma geldi, bir ara sıyırıyordum! Şimdi genellikle şöyle bir gevşeklik söz konusudur: Sen kurumda öğretmensen ve çocuğun da aynı kurumda başka bir öğretmendeyse; çocuğunnun öğretmeni pekala senin çocuğu sallayabiliyor. Hastaysa ilaçları unutulabilir, huysuzsa molada sana çemkirilebilir, sanat faaliyetlerinde göz ardı edilebilir, dahası ilk gün üzerine diğer çocuklar kadar hassasiyet gösterilmeyebilir. Ne de olsa anası orada çalışıyordur&kızıp okuldan alamazdır! "Ne güzel, çocuğun da seninle. Ne kadar şanslısın" diyen arkadaşlara duyurulur. Her durumun kendine has artıları olduğu gibi eksileri de vardır. Haa bir de "Çocuğun hareketlerine bak! Bir de anası öğretmen olacak!" var ki; böylelerinden herkes sakınsın.
Böyle düşüncelerle boğuşurken; RıfBaba o gece geç geleceğini haberverdi. Alpi de o gece inatla 12:00' den sonra uyudu. Bin dereden su getirdi. Yok elma yiyeceğim, yok salatalık isterim; benim de stres tavan yaptı haliyle. Bir yandan da vicdan yaptım mı! E be kadın, yarın çocuğun ilk günü. Kim yanında olacak Alpi' nin? Kim alıştıracak? Ben sınıfta olacağım, RifBaba' da eminim ki işe koşturacak. Hah, al sana düşünecek bir konu daha!!! Alpi' nin yerine ilk gün sendromunu doya doya yaşayan ben oldum.
Alpi' nin öğretmeniyle tanıştık nihayet, sınıf arkadaşlarını ve velileri yavaş yavaş tanımaya başlıyorum. Benim sınıfımdaki bıdıklar şaşırttı beni. 2-3 yaşa göre oldukça sakin, eğlenceli ve işbirliğine hazırlar. Sadece 2 tanesi ağlıyor. Bu sayı çoğalabilir de, yok olabilir de, göreceğiz. Şimdilik ördek ailesi gibiyiz.
Alpi iyi. Benden daha çabuk adapte oldu gibi görünüyor. Uyku saatinde yavru ördeklerimi uyutmamı yanımda bekliyor ve ikindi kahvaltısı veya varsa branş dersine kadar ara ara birlikteyiz. Tahminimden daha ılımlı karşıladı çocukları.Annesini paylaştığını düşünmüyor ve bana okulda öğretmenim diye hitab ediyor:)))
İlk gün, bahçede beraberdik. Tüm çocuklara elini uzatarak "Merhaba ben Alpi, arkadaş olalım mı?" ya da "Tanışabilir miyiz?" diye sordu. Yanıt: Hayırrrr! O üzüldü, ben üzüldüm. Onun sınıfındakiler de yeni başlamış. 2-3 günde minik gruplaşmalar olmuş ve hepsi bir tek o arkadaşıyla oynuyor. Çıkışta eve gitmek istemedi kara gözlüm. İkinci gün, ilk gün heyecanı tatmin olmuş bir vaziyette durgun gitti. Okuldan önce parka götürdük. Arkadaş durumu aynıydı. Öğleden sonra Deniz' le arkadaş olmuşlar. Çıkışta yine park. Üçüncü gün "Bırakın beni uyuyacağımmmm!" çığlıklarıyla kendimize geldik. RifBaba midesinden rahatsızlandığı için zor bela evden çıktık ve otobüsle gittik, tabii ki biraz geciktik. Yol boyunca surat astı & okulun önünde "Girmeyeceğimmm! Seni de istemesinler. Anneanneme bırak beni!" diye aklına ne gelirse saydı. Bir 10dk kapı önü mücadelemiz sürdü. Neredeyse kucaklayıppaket halinde sokacaktım okula, zor tuttum kendimi. O geciktikçe, ben de gecikmiş oluyorum. Okula girince de oyun odasındaki sandalyelerden birine oturdu; ellerini bağlyıp bacak bacak üstüne attı ve "Kahvaltı da yapmayacağım, sınıfa da çıkmayacağım" tribini attı. Peki deyip yanağına bir öpücük kondurdum ve öğretmenine pasladım. Hem yemiş, hem de sınıfa girmiş sıpa:) Evden daha erken çıkmamız, en akıllıca davranış olacak. Ve de çıkıştaki park rutinimizi girerken de oluşturalım. 3 sabah üst üste ben aç kaldım. İki bıdığın sakinleştirilmesi gerekiyordu. Birinin ailesi de gelince tam oldu.
Tekrar işe başlamak, şu anda tarifi olmayan bir haz. Alpi için beklentilerimi karşılayacak bir kurum bulmuş olmak daha da güzel bir duygu.
3. günün zor geçeceği sabahından belliymiş de yapabileceğim bir şey yoktu. Çıkarken yine istemedi, okulda kalacakmış. Parkı hatırlatınca kıvama geldi. 1 saat parkta oynadı, ben de dinlenmiş gibi oldum. Otobüse bindik ve sonrası üçüncü ilkimiz oluyor:
ElfAna'm, yeni okuyabildim... böyle ayrıntılı, uzun uzun yeniden okuduğuma sevindim! "İÇinize sinmesine" bayıldım!
Umarım hem senin için, hem de Alpi için çok ama çok keyifli geçer bu yıl!
Kazayla ilgili de, kendini suçlamaktan vezgeçmişsindir umarım. Yeniden çok geçmiş olsun!
oooo ikiniz de yeni bir başlangıç yapmışsınız, ikinizi de tebrik ederim ve kolaylıklar dilerim. Aynı okulda olmanız çok iyi olmuş. Bence ilk gününüz (şamşoloz gibi uyanmak ve otobüste yaşadığınız talihsiz kaza dışında) okul namına iyi geçmiş görünüyor.
Kazanıza da çok üzüldüm, burada olsanız belediyeyi sürüm sürüm süründürürdünüz ne diyim...
İkinizi de çok öpüyorum (ve Alpi de "merhaba ben Alpi tanışalım mı?" demeye devam etsin, diğer şamşolozlara medeniyet dersi verir böylece)