Çocuğunuzun Korkusuyla Alay Etmeyin
Anne babanın korkan çocuğa söyledikleri ilk söz genellikle ‘Niye bebek gibi korkuyorsun' olur. Çocuğu aşağılayan bu yaklaşımla sorunu çözmek mümkün değil.
Yapılması gereken, ne hissettiğini anladığınızı söyleyip yardımcı olacağınız mesajını vermek. Korkusunu yenebilmesi için ona zaman tanımak ve adım adım sorunun üzerine gitmesini sağlamak zorundasınız. Attığı her adımda onun cesaretini kutlamalı ve ümit vermelisiniz. Karanlıkta ve yalnız başına uyumakta zorluk çeken bir çocuğun, ışık açıkken ya da gece lambası yanarken yalnız yatabilmesi çok olumlu karşılanmalı. Çocuk güzel sözlerle ve gerekirse hediye ile ödüllendirilmeli.
Çocukların yaklaşık yüzde 10'unda gençlerin ise yüzde 2-3'ünde belirgin korku reaksiyonu gözleniyor. Çocuğun tek bir fobisi varsa, genellikle erişkin dönemde ortadan kalkar. Bir kısmı ise hayat boyu sürer.
ÇOCUĞUNUZ KORKTUĞUNDA NE YAPMALISINIZ?
1. Önce korkusuna saygı göstermelisiniz.
2. Çoğu korkunun geçici olduğunu kendiniz de hatırlamalısınız.
3. Tekrar ona yardımcı olmaya çalışmadan önce, korktuğu durumdan makul bir süre geri çekilmesine fırsat tanıyın.
4. Korktuğu duruma tekrar alışabilmesi için ufak adımlarla ona yaklaşın (Mesela yükseklikten korkuyorsa, az yüksek yerlere çıkarın. Köpekten korkuyorsa köpek yavrusunu sevdirmekle işe başlayabilirsiniz).
5. Çocuğunuzun nelerden korktuğunu öğrenmeye çalışın. Belirlediğiniz şeylerden onu uzak tutmaya çalışın.
6. Çocuğunuzun korkusunun yaş düzeyinde çoğu çocukta görülen korkulardan olup olmadığını test edin. Yaş düzeyinde sıkça görülen bir korkuysa geçeceğini düşünüp olayı hafife alabilirsiniz. Korkusu aşırıysa ve geçmiyorsa bir uzmana danışmanız yerinde olur.
Sadece çocuklar değil, yetişkinler de korkar. Kişiden kişiye yaşa ve cinsiyete göre korkunun ölçüsü, korkunun kaynakları farklılaşır. Bütün canlılar hayatlarını devam ettirebilmek için çevreden gelecek tehlikelere karşı, endişe ile başlayan arttıkça korkuya dönüşen bir tepkiye sahiptir. Bu yaradılıştan gelen bir tepkidir. “Korkusuz insan” yoktur. Korkusunu daha iradî şekilde bastırabilen, korkunun kaynağına karşı yeterli bilgisi, tedbiri olan insan vardır. Bilinmeyene karşı duyulan korku, bilinmeyen bilinir hale geldikçe onunla başedilebilirlik ölçüsünde artar veya azalır ya da tamamen kaybolur.
Korkulan hakkında gereken bilgi ve karşı donanım sağlandıktan sonra, korku hissi yerini özgüvene bırakır.
Çocuk bir şeyden korktuğunda anne babasına bakar. Çünki onları onun koruyucuları olarak tanımıştır. Eğer onları sakin, telaşsız, korkusuz görürse; rahatlar, korkusu kaybolur. Aksi halde korkusu artar ve ağlamaya başlar. Dolayısıyla çocuğun korktuğu hallerde anne baba sakin olmalıdır.
● 2 yaş
En çok seslerle ilgili korkular söz konusu: Özellikle tren, kamyon, gök gürültüsü, sifonun çekilmesi, elektrik süpürgesinin çıkardığı sesler. Karanlık, büyük eşyalar, koyu renk eşyalar ve şapkalar da korku unsuru bu yaştaki çocuklar için...
● 2.5 yaş
Oyuncağın veya yatağın yer değiştirmesi, annenin uykuya geçişte yanından ayrılması, birinin yan kapıdan girmesi gibi alışagelmişin dışında yapılan hareketler çocuğu korkutabilir.
● 3 yaş
En çok görsel korkular; karanlık, hayvan, polis, anne babanın gece sokağa çıkması.
● 4 yaş
Yine seslerle ilgili korkular, özellikle motor gürültüsü. Ayrıca karanlık, yabani hayvanlar, annenin evden ayrılışı.
● 5 yaş
Fazla korkulu bir yaş değil. Daha çok görsel korkular olabilir. Ayrıca daha somut korkular, düşme, bir yerini incitme gibi...
● 6 yaş
Çok korkulu bir yaş. Özellikle seslerle ilgili. Kapı zili, telefon, böcek veya kuş sesi. Hayalet, cadı korkusu, yatak altında birinin saklanabileceği korkusu. Su, ateş, fırtına, anneyi eve gelince bulamama korkusu.
● 7 yaş
Karanlık, bodrum, tavanarası korkusu. Gölgeleri hayalet, cadı gibi algılama. Okuduklarından, televizyondan, sinemada gördüklerinden fazlasıyla etkilenme, endişelenme.
● 8- 9 yaş
Endişe ve korkular daha az. Sudan ve karanlıktan daha az korku. Daha gerçekçi korkular var.Mesela bir şeyi yapamamak, okulda başarısızlık gibi kişisel endişeler.