Kültür Alanı: Yerin Hiç Dolmadı Koca Şaban!!!
3 Temmuz tarihi, kimileri için sıradan bir gün iken, Türk Sineması, Sinema Tarihi ve bizler için farklı bir gündür. Çünkü 3 Temmuz tarihi, Kemal Sunal'ın vefatının yıldönümüdür... Hayatı boyunca uçağa binmeyen, uçaktan korkan ve hatta Almanya'da çekilen filmleri (Polizei, Gurbetçi Şaban) için kendi arabasıyla giden Kemal Sunal, 3 Temmuz 2000'de, Balalayka filmlerinin çekimine başlamak için Trabzon'a gitmek üzere (ısrar üzerine) bindiği uçakta (belki de uçak korkusunun yarattığı) kalp krizi sonucunda vefat etti, aramızdan ayrıldı.
Kendi deyimiyle, özel hayatında "ciddi, az konuşan, soğuk bir adam olan ve öyle çok gülmeyi sevmeyen" Kemal Sunal, filmlerinde ise tam tersi bir şekilde, yıllarca halkı, bizleri güldürdü ve sonucunda da çok sevildi. Halen daha filmlerinin sevilmesi, izlenmesi ve hatta, adı geçtiğinde bile insanların gülümsemesi bunun ispatıdır.
Bugün, bir Kemal Sunal efsanesi varsa, bunu, Kemal Sunal'ı tiyatroda izledikten sonra sinema filmlerinde rol veren Ertem Eğilmez'e, Hababam Sınıfı serilerine borçluyuz. Biraz daha geri gidersek, onu tiyatroya, oyunculuğa kazandıran Müşfik Kenter'e borçluyuz. Ancak, işin temeline inersek, her şeyi Kemal Sunal'daki oyunculuk potansiyelini gören, oyunculuğa karşı çıkan ailesini ikna eden ve onu Müşfik Kenter'le tanıştıran, Kemal Sunal'ın Vefa Lisesi'ndeki Felsefe öğretmeni Belkıs Balkır'a borçluyuz. Belkıs Balkır, bu hareketiyle bir efsanenin doğacağını düşünmüş müdür bilinmez, ancak yaptığı bu hareketle, bir efsanenin doğumuna vesile olmasıyla birlikte, Türk Sineması'nın tarihini ve yönünü değiştirmekle kalmadı, bir halkın sosyolojik durumunu, yapısını değiştirdi.
Kemal Sunal, bizim her daim kahramanımızdı, hep de öyle kalacak... Yeni nesile biraz nispet olacak ama şunu belirtmeden edemeyeceğim: Bizler çok şanslıyız, çünkü biz Kemal Sunal gibi bir adamı gördük...
Mekanın cennet olsun koca Şaban... Kalbimizdeki ve sinemamızdaki yerin hiç dolmadı...
7/04/2012 03:06:00 ÖS