ÖLÜM NEYİNİZ OLUR? | Acep Platform
Anasayfa » Felsefe » ÖLÜM NEYİNİZ OLUR?
Felsefe, Köşe Yazıları, Manşet, Yaşam
Nietzsche Ecce Homo adlı eserinde
“Evet, biliyorum nereden geldiğimi
Ateş benmişim demek ki” derken birey olmanın önemine vurgu yapar. Ölüm ise birey olmaya doğru giderken yaşadığımız hayat çizgisinin son noktasıdır. Çünkü kapı kapanmış artık geriye dönme imkanınız kalmamıştır.
Hayat denilen bu süreçte kime söyleseniz az kalır dediğiniz yaralarınız vardır.
İnsan yaralarını sever mi? Severse ne olur?
İnsanın yaraları insanı büyütür mü? Yaralar insanı öldürebileceği gibi ona bir hayat sunar mı? Anlayacağınız yaralar kabuk tutsa da içten içe kanamaya devam eder. İçinize akan her kan damlası adeta göz pınarınızda biriken her yaş damlasını da alıp götürür…
Yaşamak böyle bir şey dediğiniz anlar vardır, adım adım ölüme giderken. En mahrem duygularınızın sizi istila ettiği anlara gebe kalırsınız. Bu duyguların mahremiyetinden şüphe duymaya başlarsınız. Birden bire kendi hüküm defterinizi doldurmaktan başka bir hayatın mümkün olduğunu anlarsınız. Üstünüze örttüğünüz kapıların kilitlerinin size ait olmadığını bir daha anlarsınız, verilli bir hayatın esiriymişsiniz meğerse. Yine de geç kalmış sayılmazsınız perdeleri açmak için. Korkularınız halihazırda yaşamınızda hüküm sürse bile yaşamak güzel olabilir, denemekte fayda var dediğiniz anlarda deme durursunuz. Artık çekip gitmek yani ölmek defterinizde bir silik hatıra olarak kalır.
Nereye gideceğinizi bilemediğiniz bir ana tanıklık edersiniz. Size söz söyleyecek kimseniz kalmasa da bir hayat merdiveni uzanıverir önünüze. Yüreğinize gizlediğiniz sevda sözleri dile gelir. Türkü olur, sizinle yola çıkarlar. İmdat kilitleri kırılmıştır artık. Sesiniz ve diliniz buluşur en üryan zamanlarda. Yürünecek yollar çıkar önünüze. Tanımadığınız yüzler sizlere tanıklık eder. Oysa ne kadar çok sevilmişsiniz, birden farkına varırsınız. Ölümü unutmanın bu olduğunu farkedersiniz. Sensiz yapamam dediğiniz kilitlerinizin parçalandığı anlar çoğalır. Ölmek sadece hayata dair bir şey olur. Hayat bir daha hoş gelir. Hoş geldin hayat demeye başlarsınız. Hüzün kapıdan çıkar ve gider. Siz, bir “ben” olursunuz.