Kuşların Çığlıkları - Flu Edebiyat
YAZAR: Daktilo 12 ay önce 5 ay önce
Düşündü Vaveyla. Tüm yaptığı buydu zaten. Kuşları alıp içine hapsetse özgürleşir miydi acaba?
Dünyadaki tüm özgürlükleri kuşlar yağmalamış gibi. Hiçbir şey kalmadı ona. Oturduğu yerde hüngür hüngür ağlamak istedi. Ama yapmadı. İnsanlar geçiyordu. Yargılanabilirdi. Bir zamanlar gökyüzünden pamuk toplayan bir işçiydi o. Şimdi gökyüzüne bakamıyor bile. Gözleri döküldü kaldırıma. Alıp topladı. Sonra boynunu eğerek, bakışlarını yerçekimine indirgedi. “Artık gökyüzünü bile hak etmiyorum.” diye geçirdi içinden.
Kuşların göçtüğü yerden devam etmeye çalışıyordu hayata. Beceremedi. Sonsuz bir esarete bürünmüşçesine geçti insanların arasından. Kayıp çocuklarını arayan anne gibi aradı özgürlük yağmacılarını. Bulamadı. Uzak diyarlara dalga dalga giderken umudunu da götürmüşlerdi. Vaveyla hayalden ibaretti. Onu kendine bağlayan nadir gerçeklerdendi kuşlar. Şimdi onlar da yoktu ve üstü başı gerçeğe bulanmıştı.
Saat geç oldu. Kendi cehenneminde kavruluyordu. Boncuk boncuk akıttığı terler, bir kolye olup beliriverdi boynunda. Hiçbir gerçekten kaçamıyordu. Korkularının israf olmadığı bir yaşantısı vardı artık. Gölgesinin küfürlerini duydu eve doğru yol alırken. Gözleri buğuluydu. Kimsesiz gibi, ebeveynlerinin okul seramonisine katılmadığı bir çocuk gibi yürüyordu sokaklarda. Oysa artık çocuk bile değildi.
Kurmaca onun tutkusuydu. Hayal olan her şey, sadakati karşısında onu alkışlıyordu. Eve gidip üstünü silmek istedi. Yeniden düşlere bürünmeliydi. O hayallerde gerçekti. Onu var eden olmamasıydı. Çok yorgundu. Ağlamaklıydı. Zaten kuşlar da gitti…
-Daktilo’dan kuş ve hayal tutkunlarına…