AnasayfaFilmlerHiçbir Zaman Burada Değildin FilmiHiçbir Zaman Burada Değildin Filmi Eleştirisi
Hiçbir Zaman Burada Değildin Filmi Eleştirisi
Yaşadığı şehirde fuhuş çetelerinin ellerindeki çocukları kurtararak geçimini sağlayan Joe..
Filmde adeta tanrı gibi oynayan bir Juaquin Phoenix var. Çok fazla diyaloğu olmamasına karşın çoğu sahnede sadece gözleriyle oynuyor ve bunu öyle kusursuz yapıyor ki biz seyircileri germeyi kesinlikle çok iyi başarıyor. Bir diğer başrol oyuncusuna gelirsek çetenin elindeki küçük Nina’yı canlandıran 2003 doğumlu çocuk oyuncu Ekaterina Samsonov, filmde hiç sırıtmadan oldukça başarılı bir performans sergiliyor. Bunun sebebi olarak da bu filmin Samsonov’ın 4.sinema filmi olmasını söyleyebiliriz.
Gelelim Phoenix’in canlandırdığı müthiş anti-kahraman Joe’ya. Joe, evde yaşlı annesiyle yaşayan, çok fazla görüşemeseler de onu seven ve iyi anlaşan bir adam. Ancak işini yaparken son derece profesyonel, acımasız bir katil. Film ile ilgili çok yerde ’21.Yüzyılın Taxi Driver’ı’ şeklinde eleştiriler var ve bu kesinlikle çok yerinde bir saptama. Çünkü aynı Taxi Driver’daki Travis Bickle gibi Joe’da şiddeti hayatında en öne koyan, kadın satıcılarını ve fuhuş çetelerini tek başlarına temizleyen, uzun sürelerce tek başına araba kullanmayı seven bir karakter. Filmde zaten çoğu kez Taxi Driver’a göndermeler göze çarpıyor ve bunlardan en akılda kalanı ise Joe, bir gece izlemekte olduğu çete üyesinin apartmandan çıkmasını beklerken sağanak yağmurda camı açıyor ve kafasını camdan dışarı çıkarıyor. Bunu yaparken çok rahatladığını ve huzurla dolduğunu jest ve mimiklerinden anlıyoruz.
Travis Bickle filmde çok kez şehrin yağması gereken büyük bir yağmurla pezevenglerden, fahişelerden, suçlulardan temizlenmesi gerektiğini söylüyor ve bunu yaparken tam olarak şunu söylüyor ; “ Bir gün bir yağmur yağacak ve tüm bu pislikleri temizleyecek.” Joe’nun yağan yağmurda kafasını arabanın camından çıkarması Taxi Driver’ın bu repliğine yapılan bir gönderme olarak algılanabilir. Başka bir sahnede de aynı Travis gibi aynaya bakıp gülüyor ancak ondan farkı elinde silah olmaması. Bir de az önce söylediğim gibi filmde çok fazla aynı Taxi Driver’da olduğu gibi araba sürüş sekansları mevcut ve bunların çoğunda Joe aynı Travis gibi tek başına ve kötü yüz ifadeleriyle etrafı süzmekte. Bir de tabiki filmin en büyük artılarından biri de müzikleri. Müzikler o kadar yerinde ve başarılı biçimde kullanılıyor ki filmi adeta tamamlıyor. Bunda profesyonel bir müzisyenin filmin müziklerini yapmasının büyük payı var elbette.
Taxi Driver’a bir diğer gönderme de filmin finalinde yapılıyor. Joe ile Nina, çetenin adamlarından kurtulmuş ve bir kafede oturmaktadırlar. Nina, tuvalete gittiğinde Joe, sakladığı silahını alıyor ve kafasına sıkarak intihar ediyor ancak sonra anlıyoruz ki burada bir hayal görüyor. Nina’yı beklerken kafasını masaya koyarak uyuya kalmış. Ama aslında Joe bizzat bunu yapmak istiyor. Yaşadıklarını artık kaldıramıyor ve daha fazla yaşamak istemiyor. Hayatla olan tek bağlantısı ise uğruna onlarca kişiyi öldürdüğü Nina. Bu rüyadan sonra ikisi de masadan kalkıyor, kafeden dışarı çıkıyorlar ve film bitiyor.
Taxi Driver’da ise Travis, genelevi basıp tüm çete üyelerini öldürdükten sonra kendi de yaralanıyordu ve Iris’in odasındaki koltuğa oturarak polislerin gelmesini beklerken silahsız olan elini silah yapıp kafasına dayıyarak ağzıyla silah sesi çıkarıyordu. Burada da aslında Travis ölmek istiyordu, yaralarından dolayı ölmek de üzereydi ancak kurtuluyor ve hayatına devam ediyordu.
Filmde gözüme çarpan bir başka gönderme de 2003 yapımı olan Güney Kore’nin kült intikam film OldeuBoi ( İhtiyar Delikanlı )’a yapılıyor. OldBoy’da intikam yemini eden baş karakter Dae-su Oh kurbanlarını genellikle çekiçle öldürüyor ve Joe’da filmde neredeyse hep çekiç kullanarak kurbanlarını öldürüyor. Sonuç olarak You Were Never Really Here, hem Lynne Ramsay gibi auteur bir kadın yönetmenin varlığını müjdelerken, Phoenix’in Cannes Film Festivali’nde kazandığı en iyi erkek oyuncu ödülünü de sonuna kadar hak ettiğinin ispatı niteliğinde bir film.