‘Yıldız ve Müşfik Kenter Adları Yok Olup Gidecek mi?’
[Bahar Çuhadar’ın Radikal’de yayınlanan Yıldız Kenter ile yaptığı röportajın bir kısmını paylaşıyoruz.]
O tiyatromuzun ‘dişi enerjisi’. İlkgençlik yıllarından, 87’nci yaşını sürdüğü bugüne dek türlü zorluğa inat tiyatro yapan, tiyatro binası inşa eden, tiyatro öğreten; mücadeleci, disiplinli ve güçlü bir kadın. Yıldız Kenter’in tiyatro tutkusuyla örülü hayat hikâyesi, Prof. Dr. Dikmen Gürün’ün kaleminden kitaba döküldü. ‘Tiyatro Benim Hayatım – Yıldız Kenter’in Hayat Hikayesi’ vesilesiyle, sorularımızla Yıldız Kenter’in karşısındaydık…
Bundan bir buçuk sene kadar önce, 20 yıl emek verdiği İKSV’den Onur Ödülü alması vesilesiyle bir söyleşi yapmak üzere buluşmuştuk, tiyatromuzun Dikmen Hocası’yla (Dikmen Gürün). Dikmen Hoca’dan o gün öğrenmiştim, bir Yıldız Kenter kitabı hazırlığında olduğunu. İlk duyduğumda da heyecanla karşılamıştım ama kitabı elime alıp okuduktan sonra o gün az bile heyecanlandığımı fark ettim. Zira Prof. Dr. Dikmen Gürün’ün çok yoğun bir çalışmanın ürünü olduğu anlaşılan, YKY Yayınları’ndan çıkan kitabı ‘Tiyatro Benim Hayatım – Yıldız Kenter’in Hayat Hikayesi’; Yıldız Kenter’i etraflıca tanıtan bir biyografi olmasının da ötesinde bir çalışma. Elimizdeki 40’lardan bugüne Türkiye’nin tiyatro atmosferine dair kıymetli bilgiler edinebileceğimiz bir kitap. Yıldız Kenter’i çocukluk yıllarından bugününe adım adım izliyor, Dikmen Gürün adeta. Sadece tiyatro profesyonelleri ve tiyatronun geçmişi ve bugünüyle içli dışlı olanların değil, her tiyatro seyircisinin ilgisini çekecek detaylarla dolu bir kitap, ortaya çıkan.
Yıldız Kenter deyince aklımızda ilk beliren sıfatlar; disiplinli, mücadeleci, inatçı, güçlü oluyor. ‘Yıldız Hoca’nın öğretmen ve rejisör olarak meşhur ‘disiplinini’ sormak istiyorum size. Kitapta Şükran Bey (Güngör) ile bir anınızı anlatırken “Carl Ebert’ten gördüğüm disiplinli sistem” diyorsunuz. ‘Yıldız Kenter disiplininde’ Carl Ebert’in, kendi mizacınızın ve ailenizden gördüklerinizin etkisi nasıldır acaba?
Bize şu öğretildi çocukluğumuzda: Akşam yattığın zaman neyi iyi yaptın, neyi kötü yaptın bunun düşünülmesi lazım. Sanıyorum ki bunun benim oyunculuğumda büyük etkisi oldu. Bu, insanın kendini yakalamasını, sorgulamasını sağlar. Devlet Konservatuarı’nda da alanlarında iddialı çok iyi hocalarla yetiştik. Carl Ebert’ten Muhsin Ertuğrul’a Nureddin Sevin’den Orhan Burian’a, G. Markovitch’e, Mahir Canova ve Cüneyt Gökçer’e uzanan uzun bir liste sayabilirim size. Disiplinli hocalardı hepsi. Öğrencilerinin üzerlerine titreyen ama disipline önem veren hocalardı. Aynı disiplini sahne üstünde de sürdürüyorduk ‘Öfke’ ilk yönetmenlik deneyimimdi. Şükran bizler gibi Devlet Tiyatrosu ekolünden gelmiyordu. İlk çalışmamızdı onunla. Serde biraz gençlik ve kendini beğenmişlik de vardı herhalde; provalarda her yaptığını düzeltiyordum. Çok kızmış olmalı ki “Bırakıyorum oyunu” diye telgraf çekti bana. Geri döndürmek için epey uğraştım. Sonraları aramızda espri oldu bu telgraflı istifa…
‘Dişi bir enerji’ benzetmenizi çok sevdim. Galiba anneme çekmiş bir tarafım var. Güçlü bir kadındı o. Mücadeleciydi. Bütün zorluklara direndi ve bizleri birbirimize kenetledi. Onu, bir kadın olarak mı örnek aldım kendime yoksa asla pes etmeyen bir insan olarak mı? Bilemiyorum. Herhalde ikisinden de biraz var. Biz her şeye rağmen mutlu bir aileydik ama mutluluk kolay elde edilmiyor. Çalışmalar, acılar, çabalar, gözyaşları, alınteri gerekiyor. Ben hep kendimi aşmaya çalıştım. İnsanı büyüten, zenginleştiren acıları depolayıp, anımsayarak hepsini sahnede fırsat buldukça değerlendirdim. Tiyatroda bir şansım da yanımda Müşfik (Kenter) gibi usta bir oyuncunun olmasıydı. Hem kardeş olarak yanımda durdu hem de mükemmel bir oyuncuydu. Şükran, Kamran (Yüce), ben, Müşfik bir sacayaktık. Oyunları genelde Müşfik’le birlikte seçer ve kararımızı verdikten sonra, ne olursa olsun yolumuzda devam ederdik.
Devamı içi tıklayınız
Önceki Konu: Tiyatro Terminal: Don Kişot’un Görülmedik Serüveni
Sonraki Konu: ‘Tiyatro Benim Hayatım’