Yazar: ELİF sarı Cumartesi, Kasım 28, 2015 Günlük, Okuduklarım
Bir açıp bir kapayan Bodrum havasından mı, ufukta beni heyecanlandıracak her hangi bir planım olmamasından mı, evde sürüp giden karmaşadan mı, kişisel ilişkilerimdeki tatsızlıklardan mı (elbette hepsinden biraz) bilmiyorum, pek bir keyifsizim son günlerde. İşe gelmek hele hiç hoşuma gitmiyor. Konforlu bir otel odasında olsam günlerce, istediğim her şey ayağıma gelse, sıcak battaniyeler altında uyusam, okusam ve izlesem; hayalim bu. Mungan'dan Kağıttan Kaplanlar masalı, çok kartpostalvari filmler (Eternity and A Day mesela, dün akşam denedim ama izleyemedim, uykum geldi ) , bohem şarkıcılardan şarkılar olsa başucumda.
Aşağıdaki satırlar Kağıttan Kaplanlar Masalı'ndan:
Efsun'un 9. doğumgünü. Yerde, kucağında bebekle oturan ben olmalıydım mesela, o çocuk da Eren olmalıydı. Ey, hayat çok mu şey istedik?
Hep zor muydu birer bardak çay içmek havadan sudan konuşarak? Nedenlerin bir önemi yok, fazla geliyor bu aldanışlar, '' Bak o kadar da zor değilmiş arkadaş olmak'' dediğim nadir zamanların kelebek ömrü gibi kısa sürmesi, senden vazgeçmek için sebebe ihtiyaç duymayanlar, tek cümle ile hakkında kararını verenler vesaire vesaire.
İçinde ateş yanan bir ev, sağlıklı, cıvıltıları kuş sesini andıran çocuklar, kalbi kalbimle atan bir hayat arkadaşı, camdan görünen Bodrum'un ışıkları. Her şey için teşekkürler hayat, cömert davrandın bana çoğu zaman..(Yazar elbette kendisiyle çelişmektedir.)
Yıllardır biriken üç kuruşluk puanla aldığım kitap. Berbat. Okuyamadım bile. Son kitap seçimlerimden çok memnun değilim. Cem Mumcu; Kendine Bakma Kitabı, okumasam da olurmuş. Kırmızı Kedi yayınevinden 18 kitaplık bir seri aldım, henüz jelatini ile duruyor. Momo'nun yazarının diğer kitabı da öyle..
Geleceğin motor yarışçıları bizim evde. Pek heveslendi ama minyon yapısı sebebiyle sanmam ki motor kullanması yakın olsun. ('' Ben sınıftaki en küçük çocuğum'' diye dertlenmesi üzerine genel bir kontrol yaptırdık. Kemik yaşı biraz geride görünüyor. Akşamın en sıkıntılı saatlerinde, yorgunluk tvan yapmışken ''Amann, yemezse yemesin'' dedim hep , sanıyorum hata yaptım.''
Eren müthiş bir tatlılıkla konuşuyor. ''Daaarptım'' diyor , çarptım demek. Gök gürlemesinden çok tırsıyor, verir misin diyor, su istiyor, pastaa diye bağırıyor, çikolata istiyor (gogolta) , bir ara 3-4 kez uyanıyordu geceleri, son haftada daha iyi, Emre çoğu sabah yedi buçuğu gösteriyor bize, Eren daha erkenci. Biz sabah çıkarken ''Ben de gelcem'' diyor ama bakıcı kendi arabasına götürünce ya da bisikletine binince çok üstelemiyor. Ağlamalı, çığlıklı dramatik ayrılmalarımız olmadı hi. Emre'de çok zorlanmıştık. El sallayarak işe gittiğimi hatırlamıyorum hiç.