102 yaşında hayata gözlerini yuman bir yakınım kendisini ziyaret ettiğimde bana yaşlılığında tüketebileceği bir birikim yapamadığından yakınmış şunları söylemişti: “Yaşlılığımın bu kadar çorak geçeceğini bilseydim gençken çok fazla kitap okur, dil öğrenir, gençlere verebileceğim bilgilere sahip olur, daha fazla iyilik yapar daha fazla ibadet ederdim. Doktorlar, ‘Hafızanda hiçbir sorun yok, kan değerlerin iyi’ diyorlar ama artık çaba gösterecek takatim yok. O yüzden yatağıma uzanıyor bütün gün tavana bakıyorum. Gün geçmiyor, çocuklarımla ortak bir noktada buluşamıyorum, onlar benim anlamadığım meseleleri dert ediniyorlar. Gerçi bakımımı üstleniyor, bir ihtiyacın var mı diye soruyorlar ama benimle oturup sohbet etmiyorlar. Çocuklarım yaşlandığımı ve artık işe yaramadığımı düşünüyor bana değer vermiyorlar.”
Uzmanlar gençlik döneminde edinilen bilgi ve birikimlerin yaşlılık döneminde kişinin vakti daha verimli geçirmesine katkı sağladığını ve bu kişilerde depresif sorunların daha az görüldüğünü söylüyorlar. Bunun için fertlere hobiler edinmelerini ve hayata katabilecek bir değer üretmelerini tavsiye ediyorlar.
Yaşlılık dönemini verimli şekilde geçirebilmek için ilmi ve manevi birikimler yapmak, hayırlı dostlar ve hayırlı ameller biriktirmek zorundayız. Gönül kabımıza darda kaldığımızda imdadımıza yetişecek değerler koyup bu süreci bir ürün devşirme vaktine dönüştürmeliyiz.
Sakın duvardaki saate bakıp da kendini avutma, o saat senin gözlerini yanıltabilir, zihnini bulandırabilir, seni oyalayabilir. Baksana zaman su gibi akıp gidiyor sen ise olduğun yerde beklemektesin… Kalk ve adımlarını daha süratli at, torbana bir tutam sevgi at, şefkatten bir demet koy, bir soluk sabır, geçimlik ilim ve sabır eklemeyi de unutma!
İnsanlara tebessüm etmekten kaçınma, senden yardım isteyenden yardımını esirgeme. İhtiraslarından sıyrıl, dünya misafirhanesinde bir yolcu olduğunu unutma.
Kitapları en yakın dostların arasına koy, faydalı olabilecek bilgi ve birikimlerini sakla ve senden sonraki nesillere aktar.
İbaretlerini aksatma unutma ki sen şuursuz bir canlı değilsin, edilgen bir nesne de değilsin. İnsan olmak ve insan kalmak gibi önemli bir sorumluluğa sahipsin. Bu, sanıldığı kadar kolay bir iş değil…