Yaşam felsefesi...(40) -Haber Hürriyeti
Sarı Zeybek Derneği’nden çok anlamlı kutlama11 saat önce
Ana Sayfa > Çevre > Yaşam felsefesi…(40)
Torunlar, yeni yetmeler salonun her yanında cirit atıp, koltukların üstünde oyunlar oynarken, Yudum’un asistanı trafik kazası geçirmiş bir kediye acil müdahale edilmesi haberini verdi. Bizler o an panikledik açıkçası
19 Aralık 2018 Çarşamba, 22:59
Hayvan psikolojisinden anlamak için kahin olmaya, ya da doktora yapmaya gerek yok sanırım. Uzun süre kedi-köpek dünyası içine girenler, hele severek bu aleme bulaşmışlarsa, az-çok onların dilinden anlayabilirler.
Bunu Mernuş’un kızı ve torunlarıyla karşılaşmasında yaşanan tablodan rahatlıkla çıkarabilir insan.
Aylardır haber alamadığı evladını beklenmedik bir anda, ummadığı bir yerde gören bir ana ne yaparsa, Mernuş da tıpkı insanlarda olduğu gibi onu öpmeli, sarılmalı değil mi?
Onlarda sarılmak, patilerini yana açarak birbirlerine doğru koşmak yok.
Onlar sevgi dolu bakışlarla, değişik şekillerdeki kuyruk hareketleriyle ve çıkardıkları şifreli mırıltı-hırıltılarla bunu yapıyorlar.
Bizim yaptıklarımızın aynısını yapsalardı, sadece dilsiz, konuşma özürlü insan sayılırlardı.
Ama değil, onlar hayvan olarak yaratılmışlar, kendi yaşamları kaderlerine hayvan gibi kodlanmış, hepsi bu.
Mernuş aylardır göremediği ve hasretini çektiği yavrusuna yaklaşıp onun sıcaklığını hissetmek isterken, mutad şekilde kuyruğu ile duygularını açığa vuruyor, gözleriyle konuşuyor gibiydi.
Dikkatimizi çeken, Benek’in yavrularını, torunlarını görmezlikten gelmesiydi. Sanki dört bebek kedi, Mernuş’un torunları değilmiş gibi.
Masum, hiç bir günahı olmayan, annesinin etekleri dibinde oynaşan dört yavrunun Mernuş için bir şey ifade etmemesini acaba kızı ve aynı zamanda ikinci kuşak anne olan Benek farketmiş miydi?
Benek uzun süre lüks otelinde yaşayacaktı.
Pamuk prensesler gibi bakıldığının farkındaydı. Zaman zaman bizlere bakışlarını çevirip, bunları anlatmaya çalışıyordu.
Annesi Mernuş’a da söyleyecek çok şeyler vardı. Bazı sırlarını ona açıklayacaktı, yeri ve zamanı olmadığına karar verdi o an..
Torunlar, yeni yetmeler salonun her yanında cirit atıp, koltukların üstünde oyunlar oynarken, Yudum’un asistanı trafik kazası geçirmiş bir kediye acil müdahale edilmesi haberini verdi.
Bizler o an panikledik açıkcası.
Yudum hızla içeriye doğru süzülüp kaybolduğunda eşim de arkasından gitti.
Durumu anlamak için.
Geri döndüğünde, araç altında kalan ve ayakları kırılan yavru bir kedinin hemen ameliyata alındığını anlattı.
Meğer kedi dostu bir kadın, evlerinin kapısında can çekişirken bulduğu yavruyu hemen bir taksi çevirip veterinere getirmiş.
Hala iyi insanlar var bu gezegen üstünde, umut kesmemek gerek diye düşünmeden edemedik eşimle birlikte.
Bir süre sonra, yaralı kediyi veterinere getiren kadın salona girdi. Çok üzgün görünüyordu.
Çarşıdan gelmiş, tam evine giriyormuş. Aniden bir fren sesiyle sarsılmış, sonra beyaz bir özel araç gaza basıp uzaklaşmış. Ne olduğunu anlamak için baktığında kenarda hareketsiz yatan kediyi görmüş ve o an beyaz aracın kediye vurduğunu anlamış. Hemen kediye doğru hamle yapıp, onu kucaklamış, tabii bu sırada hayvana çarpan aracın plakasını almayı aklına getirememiş. Sadece direksiyonda bir kadın bulunduğunu farketmiş. Hatta arka koltuk camında dışarı bakan bir köpek slüetini de hatırlıyordu havyansever hanım.
Kucağındaki yaralı kediyle bir araç bulana kadar yürümüş ve sonra bir taksi ile yavruyu veterinere ulaştırmış. Adı bilinmeyen kedi yavrusunun kurtarıcı meleği vardı karşımızda. Ameliyat sonrasını sabırla bekliyorduk.
Mernuş, sıkılmıştı, ara ara torun-tosunlara baktığı görülüyordu. Bıyık altından kendine güldüğünü sanıyorduk biz. Sevgisini dışa vuramayan bir nine rolünü öylesine iyi oynuyordu ki.
Yarım saat sonra Yudum hanım dışarı çıkarak “Evet, kazada ağır yaralanan kedimizin ameliyatı başarıyla sonuçlandı. Kırıkları çok ciddi. Hala ölüm tehlikesi var. Başına nasıl bir darbe aldığını bilemiyoruz. En az 3 gün gözetim altında kalacak” diyordu.
Kediyi getiren bayan, ayağa kalktı ve bu yaralı kediye iyileştikten sonra bakacak imkanı olmadığını söyledi ve “Keşke olsaydı severek bakardım. Ama kediyle ilgili buradaki masrafları üstleniyorum” deyince, Veretiner Yudum hanım “Hiç bir borcunuz yok. Siz insanlık görevinizi yapıp borcunuzu ödediniz. Kalan kısmını da ben ödemiş olayım” deyince ortalıkta derin ve herkesin içini ısıtan kısa bir sessizlik oldu.
Ben hemen atılıp, “Araba altında kalan o yaramaza, iyileştikten sonra biz bakarız. Siteye götürür bahçedekilerle kaynaştırırız” deyince sorun çözülmüş oldu.
Oldu ama gelin de Mernuş‘a sorun. Sanki yaptığımız konuşmaları anlıyormuş gibi suratını düşürmüştü yere. Bize kızdığını anladık.