resimli günlük: 2010
Dün gece rüyamda çok ağladım,hıçkıra hıçkıra ağladım.Bugün sordum soruşturdum,rüyada ağlamak gerçekte çok sevinmek anlamına gelirmiş.Bir de rüyayı nasıl yorumlarsan öyle çıkarmış.Ben de bunu tek seferlik bir sevince değil,tüm 2011'in benim için çok mutlu bir yıl olacağına yordum.Herkese gözyaşlarıyla dolu rüyalar,mutlu yıllar :))
Koca bir haftayı bitirdik.Bülent evde yok.Deniz ilaçların etkisiyle çizgi film izlerken koltukta uyuyakalmış.Severim böyle kendi başıma kalabildiğim zamanları aslında ama bugün öyle hissetmiyorum nedense.Sıkılıyorum.
Hala pek bir değişiklik yok Deniz'in durumunda.Bağırsak enfeksiyonu vardı zaten.Ateşliyken çocuğu serin tutacağız diye bir de soğuk algınlığı ekledik üstüne.Burun tamamen tıkalı.Horultular aldı başını gidiyor.
Yarın gece yine pansiyonda nöbetçiyim.Sevgili MEB geçen haftadan beri Blogger'ı yasakladığından pansiyondaki bilgisayardan bloga giremiyorum artık.Halbuki orda doğru düzgün uyuyamadığımdan geceleri bol bol vaktim oluyordu,evde hiç olmadığı kadar.Sevdiğim blogları rahat rahat,uzun uzun okuyabiliyordum.
Bir duygusalım ki bu günlerde sorma.Deniz'e masal okurken kitaptaki çocukla köpeğinin vedalaşma anını anlatan sayfadaki resmi gördüğümde sesim titremeye başlıyor.Geri kavuştuklarında gözyaşlarıma engel olamaz oluyorum artık.Kendi okuduğum kitapta olur olmaz her şeye ağlıyorum zaten.Bülent garipsemez oldu artık kitap okurkenki bu hallerimi.Okulda çocukların özel problemlerini işaretlemeleri için verilmiş formda "zaman zaman ailemden dayak yiyorum","kendimden nefret ediyorum" gibi maddeleri işaretleyenleri gördüğümde öğrencilere çaktırmadan gözlerimi silmeye çalışıyorum.Hele bir tanesi kağıdın sonuna "lütfen bana yardım edin" yazmış ki şimdi yazarken bile burnum sızlamaya başladı.Bir de Arthur var tabii.Çok seviyorum ben o çizgi filmi.İzleyenler bilir,ağlayacak bir şey var mı Arthur'da?Ama gel bir de bana sor.Sulugözün teki oldum çıktım.Hele bir de güzel bir müzik olsun fonda...
Okuldaki bir kaç öğrenci face'de okulun dedikodu sayfasını açmışlar.Öğretmenler hakkında da epey bir atıp tutmuşlar.Bugün son derste idare durumu farkedince okulda fırtınalar koptu.Eve gelir gelmez açtım baktım ne yazmışlar diye.Benim için kötü bir şey yazmamışlar ya da ben bulamadım.Sadece bir yerde okuldaki matematikçilerin içinde en iyisi Özlem demişler.Evet,böyle,sadece isim var,Özlem Hoca falan yok.Yine de sevinsem mi?En iyiymişim ya hani :)
Ah,nerdeyse unutuyordum.Deniz'in sallanan ikinci dişi de çıktı bugün.Hem de bu sefer kendi çıkardı.Yastığının altına koyduk.Heyecanla periyi bekliyoruz şimdi :)
Böyle işte.Haftadan geriye kalanlar...
Okullar açılalı 84 gün olmuş.Deniz bunun 70 gününü hasta geçirdi.Bitirdiği ateş düşürücülerin,antibiyotiklerinse sayısı bellisiz.Hastalığın birini atlattık derken okuldan yeni bir türü kapıp geliyor.Dünden beri yine ateşler içinde.Şikayet ediyor muyum?Hayır,hakkım olmadığını biliyorum.Canım yanıyor mu?Evet,hem de çok...Bazı bazı Erkin Koray misali okula göndermeden evde eğitim veremez miyim acaba diye düşünmüyor da değilim.
Etiketler: deniz, günlük, halet-i ruhiye, üzenler
İnternetin başındaydım,yanıma geldi,neye bakıyorsun anne dedi.Bir arkadaşımın yazdıklarını okuyorum annecim dedim.Hangi arkadaşın dedi.Deli Anne dedim.Şaşırdı,gerçekten ismi Deli Anne mi dedi.Evet dedim.Hoşuna gitti,epey bir güldü.Sonra da vurucu cümleyi kurdu.Anne,sen de bazen deli anne oluyorsun,hem de çılgın deli anne :)). Hmmm,bu yaş itibariyle gerçekleri görmeye başladı demek.
"...bir insana başka bir insanın sevgilisi olması gerektiği,mutlaka öyle olacağı söylenince,onu sevmeye devam edebilmesi insan yaradılışına aykırıdır.Ona sevmemesi söylenirse,sevmesi daha muhtemeldir.Evlenme töreninde edilen yeminde,imzalanan anlaşmada,iki tarafın o andan başlayarak birbirini sevmeyecekleri,başkalarının yanındayken yan yana gelmekten elden geldiğince sakınmaları gerektiği belirtilseydi,dünyada şimdikinden çok daha fazla birbirini seven çift olurdu.Düşün,o zaman karı kocalar nasıl gizli gizli buluşurlar,birbirlerini gördüklerini inkar ederler,gizlice yatak odası pencerelerinden içeri girerler,dolaplara saklanırlardı!İşte o zaman soğuma diye bir şey olmazdı."
﻿ Adsız Sansız Bir Jude s.268
Haksız da değil hani..
Markette yeteri kadar para hacadığımıza ikna olduktan sonra bilmemne markasının çekilişi için bize bir kart verdiler.Büyük hediye de büyüüük boy bir araba.Babasının elinde çekiliş kartını gören Deniz'le babası arasındaki diyalog şöyle:
- O kağıt ne baba?
- Bu kağıdı verdikleri bir kişiye araba hediye ediyorlarmış.Belki bize çıkar bu sefer,iyi olmaz mı sence?
-Baba,Tofaş araba çıkarsa onu sen al,Nissan'ı annemle bana ver tamam mı? (Bildiği en kötü araba markası Tofaş,onu da babaya kakalamaya çalışıyor)
-Tamam oğlum,Tofaş çıkarsa ben onu alırım merak etme.
- (Arkasını dönmüş,yüzünde muzaffer bir ifade,sessizce) Ben olsam almazdım :)
Bir yıl daha bitiyor.Geçen yılbaşına daha kaç gün oldu ki?348 mi?48 bile olmadı bence.Günler böyle su gibi akıp giderken neler bırakıyor geride?2010 çok mutlu bir yıl oldu diyebilir misin?Cık!Ya 2009'da çok mutlu muydun?I-ıh.Gerçekten çok mutluydum,en ufak bir kusur,noksan,hayalkırıklığı yaşamadım diyebileceğin bir yıl var mı?Bir ay?Bir gün?Bir saat?Yok,yok,yok...İnsanlığın gereği belki bu,hiç bir zaman tatmin olamamak,tam olamamak.Ancak cennette gerçek huzur belki.Bu dünyada hep bir şeyler yarım kalmalı ki,ruh baki olanı istemeli.
Gerçek mutluluğu cennette yaşayabilecek olsam da burdaki güzellikler az mı diye soruyorum bazen kendime.Aslında hadsiz,sınırsız güzellikler yaşıyorum her an,her dakika.Hep verildiğinden,kesintisiz verildiğinden algılayamıyorum artık,hepsi bu.Halbuki görebilmek lazım.Küçücük sıkıntılarımı nasıl görüyor,üzülüyor,hatta değmeyecek kadar kafa yoruyorsam,öyle algılarımı açık tutabilmeliyim bu konuda.O zaman belki geriye dönüp baktığımda çok mutlu bir yıl geçirdim diyebilirim,çok güzel birgün,çok güzel anlar...
Yeni yıl için bazı kararlarım var.Şimdiden kendimi ufak ufak alıştırmaya çalışıyorum.Hani 1 Ocak itibariyle antremanlı olayım diye.İşte o kararlarımdan biri de şükret,şükret,şükret.Ama gel gör ki uygulamada zorlanıyorum.Öncelikle alışkın olmadığımdan belki.Bir de ölçülebilir değil.Nasıl şükredeceğim?Namaz kılmak en büyük şükür.Ama hani o kadar bilinçle namaz kılan?Kılıyorsun bitiyor.Duygu olarak kalpte ne kadar şükran hissi kalıyor?
Daha bilinçli,daha hissederek,daha içselleştirerek ne yapabilirim diye düşünürken Hilal'in şükür defteri fikri aklıma geldi.Uzun zamandır yazmıyor ama bir zamanlar şükür defteri ve mucizeler başlığı altında yazılar yazardı Hilal.İlk gördüğümde çok hoşuma gitmiş,burda da yapmak istemiş ama bir çok şey gibi gerçekleştirmediğim niyetlerim arasına katmıştım bu fikri.Ama artık başlıyorum.Şükretme kararımı uygularken tam da ihtiyacım olan böyle bir şey çünkü.Bir günlük gibi o gün hayatımda şükredecek neler olduğunu yazarsam hem bir parça Allah'a borcumu yerine getirmiş,hem de bana mutluluk veren şeylerin listesini tutarak mutluluğumu artırmış olacağım.Üstelik şükür nimeti artırır.Bir taşla bir sürü kuş.
Elimden geldiğince her gün tutmalıyım bu listeyi.Gerçekten şükretmek istediğim şeyleri yazmalıyım.Basmakalıp cümlelerle,hissetmediğim duyguları,usturuplu biçimde yazıyı döküp işin samimiyetini bozmamalıyım.Çok büyük şeyler beklememeliyim yazmak için.Ufak da olsa,sıradan da olsa yaşamıma bir ışık,bir renk katıyor mu ona bakmalıyım.Şükretmemeye alışmamış bir insan olarak başta zorlanacağım belki ama çaba göstermeliyim.
Devam ettirmeyi başarabilirsem işe yarayıp yaramadığını 2012'ye girerken göreceğim.2011 çok mutlu bir seneydi benim için diyebilirim o zaman belki.
Son bir hafta on gündür her sabah müthiş bir savaş var bizde.Erken kalk,günü kaçırma,üstelik yapacak bir sürü işin var,hani yeni kararlar almıştın diyen "ben"le kalkamıyorum işte,yorganın altı öyle güzel,öyle yumuşak,öyle sıcacık ki kolay mı kalkmak,bir on dakika daha uyuyayım,ondan sonra kesin kalkacağım diyen "kendim" arasında.Tabii savaşı kazanan hep "kendim" oluyor da ordaki bir on dakika kaç on dakikaya çıkıyor bu arada.Ama haksız değil ki garibim,havalar soğuduğundan mı,günışığı noksanlığından mı nedir yatak mıknatıs gibi çekiyor adeta.Orda döne döne uykuya teslim olmak kadar zevkli bir şey olmuyor.İşin ilginç yanı her akşam yarın geç kalkmayayım diye daha erken saatte yatağa gidiyor oluşum.Bu çabam kalkış saatimi değiştirmemekle birlikte gittikçe daha çok uyuyup,daha şiş gözlere kavuşmamı sağlıyor.Bundan bir kaç hafta önceye kadar 7- 7:30 arası kalkarken şimdi 9:00 da kendimi zor çıkarıyorum yataktan.Ondan sonra da öğleye kadar işlerimi nasıl bitiriyor,kendimi okula nasıl atıyorum bilmiyorum.Bir düzene girmeli,bir düzene girmeli,...
Daha önce yaptığım bir şey değil ama bu sefer dayanamayacağım,yazacağım.Dün şu keki yaptım.Bu kadar lezzetli,bu kadar pamuk gibi ve bu kadar pratik olmasaydı yine yazmazdım ya.
Haşiye:Limon kabuğu yerine portakal kabuğu koydum,süperdi.
Küçük kardeşim kitaplarla ilgili yazılarımı okumadan geçiyormuş.Kimi ilgilendirir ki senin hangi kitabı okuduğun diyor bana.(ODTÜ'lü olduğundan beri ukala mı oldu bu çocuk ne?)Ben hiç de gereksiz bulmuyorum oysa.Bir kere,blogdan önce de okuduğum kitapların listesini tutardım ben zaten.Garip bir mutluluk verirdi o listenin uzayıp gitmesi.Şimdi de hazır blog varken niye ayrı bir yere not edeyim ki diyorum.Kişisel günlüğüm değil mi burası nihayetinde.Ayrıca kendim kitap seçerken okuma konusunda fikirlerine değer verdiğim bloggerların önerilerini göz önünde bulunduruyorum.Belki burda yazdığım bir kaç satır da başka birilerine fikir verebilir.Ne mahsuru var yani sonuçta.Sıkılan okumaz zaten.
Uzun zamandır kitaplarla ilgili yazmamışım.Böyle olduğu zaman biriken bir sürü kitabı yazmaya üşeniyorum doğrusu.O yüzden beni en çok heyecanlandıranlardan daha çok bahsedeceğim.
İlk kez bir Pınar Kür kitabı okudum ve hayran oldum.Pınar Kür'ü sadece televizyondaki programından biliyordum,bilmek denirse ona da.Programı doğru düzgün hiç izlememiş,gözüme çarpan bir kaç dakikasında da Pınar Kür'ü -aslında belli bir sebebi de yok ama- çok itici bulmuştum.Ama öykülerini okuduktan sonra hayranı oldum kendisinin.
Bana okuma sevgisi kazandıran kişi teyzemdi. Kafka'larla,Oğuz Atay'larla,Kundera'larla tanışmama vesile olan kişi yani.Böyle muhteşem yazarları okuma deneyimi yaşamasam bu kadar sevmezdim kitapları belki.İşte Akışı Olmayan Sular da aynı o dönemde aldığım zevki yaşattı bana.Diğer kitapları da bu kadar usta işi,bu kadar lezzetli mi acaba?
Bir diğer sevdiğim de Sabahattin Ali'nin Kuyucaklı Yusuf'u oldu.Yine daha önce hiç okumadığım bir yazar.Sabahattin Ali,Türkçe'yi o kadar kıvrak ve mükemmel şekilde kullanıyor ki hayran kalmamak mümkün değil.Konu benim için çok çekici değildi ama öyle güzel yazmış ki okudukça okuyasım geldi.
Hoşuma gidiyor böyle keşifler yapmak.Altın madeni bulmuş gibi hissediyorum.İyi bir kitap bulmak demek sonrasında okuyabileceğin yeni bir sürü kitap olması demek.Bilen bilir,insan bazı dönemlerde şans eseri hiç iyi bir kitaba denk gelmeyebilir.Ve o kadar sevdiğin halde okumak azaba,yeni kitap seçmek tedirginliğe dönüşebilir.Ama artık benim okuyacak bir sürü yeni yazarım var.Onlar bitinceye kadar da başkalarını bulurum nasılsa.
İşte bu adama bayılıyorum.Georges Simenon.Polisiye romanda en iyilerden biri bence.Yine bence Kedi en iyi kitaplarından biri.
Bunlar dışında okuduklarımı detaylandırmaya gerek görmüyorum.Kısaca söyleyeyim.Dan Brown'ın tüm kitaplarını bitirdim.Da Vinci Şifresi en iyisi,Kayıp Sembol en kötüsü bence.Bir de arkadaşımın ısrarıyla Ateşi Yakalamak'ı okudum.Açlık Oyunları bu muymuş dedirmişti,Ateşi Yakalamak offf dedirdi.Serinin üçüncü kitabını okuduğumda ne olur bilmiyorum artık.
Şimdi elimde Adsız Sansız Bir Jude var.Nezleli Karga yazınca okumak istemiştim.Daha yarı etmedim ama şimdiden çok sevdim.
Bugün Av Mevsimi'ne gidelim dedim kocama.I-ıh gidemem,çok yorgunum dedi.Kardeşime sordum,olmaz,ders çalışmalıyım,TUS'a şurda kaç gün kaldı dedi.Eee,günlerden pazar,arkadaşlarımın hepsinin ailesiyle planları vardır.Kaldı mı öyle hevesim kursağımda.Bir de aklımda soru işareti.Hayatımdaki erkeklere niye istediğimi yaptıramıyorum ki...
Etiketler: günlük, halet-i ruhiye
14)﻿En çok kullandığınız kötü kelime : Bir sürü.İçimden geçen bir sürü.Ama Allah'tan hepsini dışa vurmuyorum.Yuh derim bir de çok kendimi tutamadıysam eşşek sıpası derim.Deniz'e yani :)
bugün düşündüm de
bu günlük ne işe yarar ki?
O burcu burcu kokunu,
o cıvıltılı kahkahanı,
gülen gözlerindeki içimi aydınlatan ışığı,
uykudaki meleksi halini
bundan ne bileyim 20 yıl sonra
bana aynen yaşatabilecek mi mesela?
Geçenlerde kitaplığımda eşelenirken Patrick Süskind'in Bay Sommer'in Öyküsü kitabının ilk sayfasına düştüğüm not çarptı gözüme: "Tahmin edebileceğin bir Ankara günü" yazmışım.İsabetli not. 99 Haziran'ında almışım kitabı,aradan şunca zaman geçmiş,gayet rahat tahmin edebiliyorum nasıl bir gün olduğunu.
Okuldan çıkıp (genelde okulu kırıp) eve dönerken illa ki Kızılay'a uğramalıydım.Onca zaman yaşadım Ankara'da, Kızılay'a bir selam çakmadan eve döndüğüm vaki değildir herhalde.Hava durumu müsaitse güzel bir parkta,çoğunlukla da Karanfil'deki ya da Sakarya'daki kitapçılarda uzun uzun vakit geçirip,öğrenci bütçesiyle bir şeyler atıştırıp hadi olmadı sakin bir kafede bir şeyler yudumlayıp,vitrinleri inceleyip,sokaklarda salına salına vakit geçirmezsem yaşamamış gibi hissederdim o günü.İşte yine öyle bir günde almış olmalıydım kitabı.
Bazen de binerdim hiç bilmediğim bir otobüse,son durağa kadar giderdim.Oraları tanımak babında.Hayatta en çok zevk aldığım şeyleri yaşadım Ankara'da,tiyatro eğitimi aldım,tezhiple tanıştım...
Bayılırdım Ankara'ya,her köşesi mutlu ederdi beni.Çok istemiştim üniversiteyi orada okumayı zaten.Halbuki daha önce görmüşlüğüm bile yoktu.Olur ya her gencin küçük dünyasında bir idolü,benim de teyzemdi o kişi.Ailenin en kültürlü,en karizmatik,işte ne bileyim benim için en bi en bireyiydi ve o dönemlerde Ankara'da yaşıyordu.Ondandı herhalde Ankara'yı daha görmeden sevişim.Gördükten sonra da sevgim arttı.Ankara'ya her gidişimde daha Mamak'ın oralarda içimi bir mutluluk kaplardı.Benim şehrimdi orası.Orda doğup büyümemiştim ama öyle gibi seviyordum.İnsanlarını seviyordum,caddelerini,sokaklarını,ağaçlarını,buzz gibi soğuğunu.Duygusal bakmıyorum,gerçekten güzel bir şehir,haksız mıyım?Belki de ben güzel yerlerinde yaşadığımdan hep,Küçükesat,Emek,Çankaya...
Leylak Dalı orada yaşadıkların orayı sevmende etkendir demişti ama sanmam.Kötü günler de yaşadım Ankara'da,her insan gibi çok mutsuz olduğum zamanlar da oldu.Yaşadıklarımdan bağımsız,karşılıksız bir sevgi benimkisi.Kalıcı bir sevgi bu üstelik,hala devam ediyor.Televizyonda görsem Ankara'nın bir köşesini ekrana yapışıp kalıyorum.
Bir sürü anı canlandı kafamda okuduğum bir cümleyle.Daha buraya yazmadığım neler neler geçiriverdi hafızam zihnimin köşelerinden.Her yer başka anılarla dolu,Meşrutiyet,Tunalı Hilmi,Abidin Daver Sokak...
Baktım da bu yazı sevgili Hilal'in mimine tam bir cevap olmuş :)
Hatırlama mimiymiş bu.Sevgili Deli Anne veNezleli Karga bilmem ne zamanlar yazdığınız günlüğe veya benim gibi ufacık bir nota bakıp o zamanlar nerde,neler yapıyor,neler yaşıyordunuz bizimle paylaşır mısınız?
Haşiye: Bahsettiğim kitabı tavsiye ederim.Çok tatlı bir kitap.Üstelik Can Yayınları Sempé'nin çizimleriyle yayımlamış.
Etiketler: aklımdan geçen, hayat, mim
Akşam vakti oğlunu okuldan almaya giden bir anne oğlunun kafasının sınıftaki bir çocuk tarafından kalemle iki yerinden delindiğini,oğluşun tabiriyle akan kandan bilmem kaç peçetenin yırtıldığını duyunca o anne ne yapar?
a) Duyduklarının şokuyla ilk an ne tepki vereceğini bilemeden kalakalır.
b) Oğlunun o anda çektiği acıyı,nasıl ağlamış olabileceğini düşündükçe içindeki sızıdan sabahlara kadar uykuları kaçar.
c) Aklına ellibin tane soru takılır.Ya beyni etkilendiyse,kalemin ucu metal miydi,ya tetanos olursa...
d) Olay gerçekleştiği sırada sınıfta olmadığını çünkü okulda bir toplantıya katılmak zorunda olduğunu söyleyen öğretmene inanıp inanmamakta tereddüd eder.
e) Öğretmenin dediği doğruysa ,ders saatinde toplantı yapıp sınıflarda öğrencileri yapayalnız bırakma gafletinde bulunan idareyi beceriksizlik ve sorumsuzlukla suçlar.
f) Olayın failinin de küçücük bir çocuk olduğunu,yaptığı davranışları hangi bilinç düzeyiyle yaptığını bildiği halde artık onun yüzünü görmeye dayanamaz,handiyse çocuğa kin duyar.
g) En çok da çocuklarında sürekli saldırgan tutumlar olduğunu bildikleri halde şu ana kadar hiç bir tedbir almadıkları gibi şimdi de duruma "ama oğlum arkadaş incitilir mi" gevşekliğiyle yaklaşan fail çocuğun ailesini kafasının içinde suçlar da suçlar.
Etiketler: deniz, üzenler
Pek bir sosyetik mi olduk ne?Yıllardır her bayramı ruhuna uygun(!) yaşayıp giderken bu sene tam bir bayram tatilcisi olduk çıktık.Bayram kaçışlarımızdaki mekan da hep aynı.Bülent'i sardı bu tatil işi.Bir dahaki bayrama önceden rezervasyon yaptırıp değişik yerlere gidelim demeye başladı.Uyar bana,bayılırım zaten gezmeye,yeni yerler görmeye.
Hava muhteşemdi.Kasım'da sahil başkaymış.İzlemek,sesini dinlemek çok zevkliydi denizin.Dokuz günün tamamını evde geçirmemek başlı başına iyi geldi.Sonbahar her sene bu kadar güzel miydi?
Yalnız şöyle bir durum var ki,çekirdek aile olarak gitmedik bu sefer.Babaanneler,halalar pek bir kalabalıktık.Bu ne demek?Şu Muhteşem üçlü her an bir aradaydı demek.Bu ne demek?Ortalıkta her an bir gürültü,bir hareket,kavga,çekişme,çığlık vardı demek.Bu ne demek?Büyüklerden sürekli "oğlum sakin olun,çocuklar yapmayın,yavaş biraz,kızacağım bak şimdi,geliyorum yanınıza ha,durun düşeceksiniz,birbirinizi incitmeyin,birbirinizi öldürmeyin,ay bu gürültüden bana bir şeyler olacak" nidaları yükseldi demek.
Sevgili kocacığım,tamam gezelim,dolaşalım ama bundan sonra mümkünse başbaşa,hadi o olmadı diyelim sadece üçümüz.Olmaz mı canım?
Bugün Resimli Günlük'ün birinci yaş günü.Başlarken bu maymun iştahlılıkla bir süre sonra vazgeçerim nasıl olsa dediğim ama hayret ki devam ettiğim,hatta tutkuyla bağlandığım bir günlük.Nedenini tam anlamasam da çok keyif alıyorum yazmaktan,okumaktan...Yepyeni insanlar,hayatlar tanıyorum.Kimilerine hayran oluyor,kimilerini çok seviyor,kimilerinden yeni şeyler öğreniyorum.Durup dururken yepyeni bir dünya kurmuşum kendime gibi hissediyorum.Bana ait,özenli,sevilen bir dünya.Bakalım ne kadar sürecek?
Bir de bayram var tabii.Hala sevdiğim söylenemez,hatta konuyla ilgili fikrim "of,yine mi bayram" şeklinde.Birinci gününü de devirdik ama yine de mutlu bayramlar herkese!
Mesaj içerikli başlangıç kısmı ve yumuşak melodisiyle bu gecenin ninnisi olarak seçtiğim şarkı,itiraf ediyorum yanlış bir seçimmiş.
Anne: Kapat gözleriniii kimse görmesiiin.Yalnız..
Deniz:Niye kapat diyor ki?
Anne: (Kısa bir açıklama yapar ve devam eder) Yalnız benim içiiin bak yeşil yeşil.Gözle..
Deniz:Nasıl yeşil bakacak,canavar mı o?
Anne:(Kısa açıklama,devam) Gözleriiin kimseyee ümiiiit vermesiiiin.Yalnı..
Deniz:O ne demeek?!!
Anne:(Hala aynı şarkıya devamla çocuğunu uyutabileceği düşüncesinden vazgeçmemiş,açıklar) Yalnız beniim içiiin bak yeşil yeşiiil. (Neyse bu sefer soru sormadı,oh!)
Şakının ikinci kıtasını yazmama gerek var mı?Orası daha karışık üstelik,ölürcesine sevmek,tanrı ne,falan filan...
Bıyık altından geçiveren duygulanmayı saymazsak...
Yatakta ninni niyetine "Hani şu annemi,babamı,köyümü özledim vardı ya,nasıldı o?" sorusuyla malum türküyü söyletti bana.Finalde de "Zaten ben senden hiç ayrılmayacağım ki" diyerek boynuma sımsıkı sarılıverdi.
Şu bir buçuk ayda anladım ki artık birbirimizi daha iyi tanıyoruz...
Ne zamandır sallanan ama ufucuk canlı oğlumun dokunmaya çekindiği ön dişi,dün doktorunun tek ve kararlı hamlesiyle ömrünü tamamladı.Önce çok şaşıran sonra çok sevinen Deniz'in konuyla ilgili yorumu, "Anne bugün hayatımın en mutlu günü!" oldu.Dişlerinin yeni görünümüyle büyüdüğü de tescillendi ne yazık ki :(
Sabah..Ezan vakti.Kalkıyorum,namaz kılıyorum,hemencecik geri yatağa giriyorum.Hava soğuk artık malum.İlla da güneş yokken.Güneş giderken kendine ait ne var ne yok çekip götürüyor sanki bu mevsimde.Ama yatağın içi sıcacık.Sarınıyorum yorganıma..
Apartmandaki asansör hareket ediyor.Gecenin sessizliğinde sesi yatak odasına kadar doluyor.Kim,nereye gidiyor ki bu saatte?Namaza,camiiye mi yoksa?Sabah namazına camiiye giden tek tanıdığım dedemdi,bunu ayrımsıyorum birden.Şimdi gidemiyor,yaşlandı..Ben çocukken giderdi.
Anneannemlerin iki katlı,bahçeli bir evi vardı eskiden.Ne ilginçti o evin yapısı.Şimdiki birbirinin kopyası evler gibi değil.Nev-i şahsına münhasır evlerden.Alt katta bir sürü oda vardı,ıvır zıvırla dolu,yaşanmayan.Yukarda bütün odalar bir salona açılıyordu.Dışarda koskocaman bir balkon,burda 'ayaz' deniyor.Tuvalete,banyoya giderken ayazdan geçilirdi.İlginç.Yağmuru var,karı var değil mi?Bir de bahçede iki odalı küçük bir ev daha vardı.Orası da atıl,boş,ıvır zıvırla dolu.Sattılar orayı anneannemler.Bakımı zordu.Şimdi apartmanda yaşıyorlar,yaşlandılar..
Büyük teyzem Adana'da öğretmendi.Okullar tatil olur olmaz çocukları toplar Maraş'a annesine gelirdi.Biz Maraş'ta yaşıyorduk ama onlar gelince biz de hep anneannemlerde olurduk.O zamanlar kocalar kıymetsizmiymiş acaba,adamları bırakıp aylarca keyiflerine baktıklarına göre?Küçük teyzem de olurdu bazen.Önce Ankara'da okumuş,sonra Bursa'da çalışmaya başlamıştı.Tam tersi miydi yoksa?Hatırlayamadım şimdi.Neyse işte o da gelince ekip tamamlanırdı.Gerçi bir de dayım vardı ama o pek gelmezdi.Gelse bile yalnız gelirdi,karısı,çocuğu olmazdı yanında.Kendi dünyamda bu durum beni pek ilgilendirmezdi.Ama büyüklerin konuşmalarından bunun dikkate şayan olduğunu anlamıştım.
O zamanlar gündüzler gayet uzun ve hareketli gelirdi bana.Bu kadar insan üç öğün yemek beklediğine göre en azından,kadınların mutfak koşturması bitmezdi.Kocaman sofralar kurulurdu.Benimle aynı yaşlarda olan kuzenimle ne kadar çok oyun oynar,ne kadar çok kavga ederdik.Oyunların en zevklisi büyüklerin de katıldığı oyunlar olurdu.Özellikle annem diğerlerine göre daha çok oynardı bizimle,komik bir kadındı hem de.Annemin bu hallerini kanıksamış olduğumdan bana etkileyici gelmezdi ama kuzenim mest olurdu.Hatta o dönem annemi kendi annesinden bile çok sevdiğini söyleyerek zavallı teyzeciğimin bayağı bozulmasına sebep olurdu.Evet,evet hatırladım,o zamanlar sevgi listeleri yapardık.Tüm çocuklarının,torunlarının vesikalıklarını toplamış olan anneannem bunları ortaya çıkarır,o an seçilmiş bir kişi de-buna büyükler de dahil- sevme derecesine göre fotoğrafları sıralardı.
Geceleri büyüklerin lafı,sohbeti,kahkahaları hiç bitmezdi.Küçükler dayanamaz uyurdu.Kuzenim dinlemek isterdi ama uyku onun da zayıf noktasıydı ve biraz sonra pes ederdi.Ama ben otururdum,dinlerdim,kendimce ufaktan katılmaya çalışırdım esprilere.Ne önemliydi o zaman söylediğin bir sözün,yaptığın bir esprinin büyüklerce gerçekten beğenilmesi.Büyümeye çalışan ergen,yaşa bilumum kabul edilme uğraşlarını!
Vee nihayet uyku zamanı..O kocaman 'ayaz'a baştan sona yataklar serilirdi.Girilirdi yanyana yanyana pikelerin altına.Evin kedisi Papaz da muhakkak oralarda bir yerlerde olurdu.Hemen uyunmazdı ama yine de.Yatak sohbeti başlardı bu defa.
İşte o gecelerin sabahında görürdüm dedemi,namaza giderken.Sessizce,kimseyi rahatsız etmeden gider gelirdi.Canım benim...Bazen de ben de kalkar namaz kılardım,anlamını pek bilmeden.Şimdi farklı mı ki sanki?
Şimdi dönüp bakıyorum da ne şanslıymışım.Hayatımın bir bölümünü de olsa öyle kişilikli bir evde geçirdiğim için,çocukluğumda yaşadığım yerlerde hep bir kedi olduğu için,sabah karanlığında camiiye giden bir dede silueti hafızamda yer bulduğu için.
Etiketler: ailem, dedem, kendimden hasbihal
Gecenin üçünde küçük adam anne babanın yatağına gelir yerleşir de baba bu sıkışıklıkta uyuyamayacağını anlayarak içerdeki kanepenin yolunu tutarsa yapılacak en güzel şey nedir?Tabii ki kocaman yatağa yayılıp mis kokulu küçük adama sıkı sıkı sarılarak bir yandan nefesini bir yandan minik minik kalp atışlarını dinleyerek uyumak değil mi?İşte dün gece biz de bunu yaptık :)
Her bir meyvenin sebzenin genleriyle oynayıp bizi ne yediğimizden bihaber bırakan arkadaşlar,size söylüyorum!Hayır korkmayın size karşı olanlardan değilim hatta bir iş teklifinde bulunmaya geldim.Nasıl olsa sizin bu işten vazgeçeceğiniz yok,hazır el atmışken şu yumurtanın da genleriyle oynayıverin lütfen.Bence yemelik ve pastalık olarak ikiye ayırın yumurtaları.Pastalıklar yine eskisi gibi üretilebilir,sakıncası yok.Ama yemelik için olanları mümkünse tamamiyle yumurta sarısı halinde olsun.Beyaz kısmından hiç hoşlanmıyorum da.Eh,beyazını da atınca geriye pek bir şey kalmıyor.Zor olmasa gerek sizin için.Lütfen...
Sevgili Deli Anne'nin aklıma düşürmesiyle,son günlerde Deniz'le uyku öncesi dua dakikaları oluşturduk.Kitap okuma,süt içme,iyi geceler dileme,anneyi babayı öpücüklere boğma törenlerinin ardından mırıl mırıl duaya başlıyoruz.Belki sormamam gerek ama dayanamıyorum,her seferinde ne istedin Allah'tan diye soruyorum.Dün geceki duasını yazmadan geçemeyeceğim: "Allah'ım,evimizde huzurlu huzurlu yaşayalım,okulumuza huzurlu huzurlu gidelim,huzurlu huzurlu uyuyalım,huzurlu huzurlu yemek yiyelim,insanların hepsi huzurlu huzurlu yaşasın.İyiler kazansın,kötüler kaybetsin."
Çocuk kitaplarının çocuk eğitiminde yeri olduğu kabul ama sadece ders vermeye yönelik,dayanamayıp kıssadan hissesini de kendi çıkaran kitaplar itici geliyor.
İllüstrasyon bence masaldan bile önce geliyor.Çünkü çoğunlukla Deniz orada yazılı olan toplasan bir sayfaya sığacak hikayeyi aşıp kendi hikayesini oluşturuyor.Bunu da resimler tetikliyor.O yüzden resimler kötüyse genelde içerikle de ilgilenmeyip safdışı ediyorum o kitabı.Ama dikkatimi çeken resimlerin kaliteli olduğu bir kitabın muhakkak hikayesi de kaliteli oluyor.
Etiketler: deniz, Deniz'in kitaplığı, ilk, mim
Bu yaz Deniz'e hangi ilkleri kattı,iyice unutmadan yazmalı:
Bu yaz ilk kez kendi başına bahçeye oynamaya indi.