Günlükten Kopan Sayfa
Abartıyor muyum bilmiyorum, insanın hayatındaki karşılaşacağı kişiler önceden belirlenmiş sanki. Hani bu anı daha önce yaşamış gibiyim dersin ya, benim de hayatıma giren insanlar öyle işte. Seni daha önce tanıyor gibiyim, seni de. Senin beni üzeceğini önceden biliyordum. Bir seçim mi, vazgeçiş mi hayatımıza girecek insanları belirleyen. Dümdüz bir yolda yürüyorsun, sonra yol ikiye ayrılıyor. İki yolun sonunda da seni bekleyen kişiler var. İnsanlardan başka kişiler yok mu hayatta, seçtiğin yolda elbette var. Fakat hayatımızdaki insanların hayatımızın kalitesini belirlediğini düşünürüm hep. Birini seçmek zorundasın ve geri dönüşü mümkün değil. Ben bu hayatı seçtiğimde neleri kaçırıyorum, o yoldan gitseydim ne olurdu diyor insan, seçtiği yolda onu hayal kırıklığına uğratacak, üzecek insanlarla karşılaştığında. En çok kullandığı kelime de :
“ Keşke seni tanımasaydım” oluyor.
O insanla dostken, mutluyken ya da aşıkken bir keşkeye sığıyor her şey. Beklentimizin gerçekleşmediği için mi soğuyoruz o insanlardan yaşanmışlığın hiçbir değeri yok mu? Daha dün güzel cümlelerle yerlere göklere sığdıramadığınız insan birden düşmanınız oluyor, nefretiniz oluyor, keşkemiz oluyor. İnsanı bu kadar nefrete sürükleyecek ve dostum dediği insandan soğutacak neden ne olmalı. Düşünüyorum, herkesi kapsayacak genel bir neden bulamıyorum. Benim mi? Benim nefretlerimin kaynağı hep yalandı. Yalan söylenilmesi, bir şeylerin benden gizlenmesi. İlginçtir tesadüf eseri karşıma çıkardı bu yalanların doğruları. Sanki yüce bir güç al, bak gör değer verdiğin insanları der gibiydi.
Yine de şanslı insanlardandım ben. Bu hayatta da hep şanslı oldum her şeyde aşkta, arkadaşlıkta, para da ve ailede. Üzüldüğüm zamanlar oluyordu elbet, beni üzen insanlarla da karşılaşıyordum arada. Yolun sonunda dizlerimin üzerine çöküp ağlamaya başladığımda dostlarım vardı yanımda. Yine bir yolun sonuna gelmiştim, üzgündüm, sinirliydim, mutsuzdum, kinle doluydum. Yumruğumu sıkmış, tırnaklarımın avucunum içini kanattığını hissediyordum, bütün bunları ağlamamak için yapıyordum. Sonra bir el dokunuyordu omzuma,
“Ben yanındayım” diyordu tatlı sesiyle.
Yüzümü çevirip o yabancıya bakıyordum.Hani demiştim ya seni daha önceden tanıyor gibiyim. Gelecekte seninle yaşayacaklarım korkutmuyor beni. Hatta tatlı bir tebessüm oluşturuyor yüzümde. O sendin! İyi ki o insanları tanıdım. İyi ki o insan bu yolun sonuna seninle karşılaşmam için beni getirdi. İyi ki bu yolu seçtim…
Gönderen Anarschi zaman: 23:15
özlem ce Aralık 21, 2012
Diğer yolu seçseydim ne olurdu acaba düşüncesi ister istemez geliveriyor insanın aklına.Hangi yola doğru yürümeliyim diye düşünürken oracıkta bekleyerek zamanımı kararsızlıklarım yüzünden harcadığım çok oldu,oluyor da halen.Etrafında sana iyi ki dedirten insanların olması çok güzel,çok değerli.Seçimlerimizde iyi ki deriz inşallah her zaman.
Anarschi Aralık 22, 2012
İnşallah canım seninde hayatın iyikilerle dolar. Türkan Şoray'ım beniiim!
Pire Kızı Aralık 22, 2012
Dost kazanmak zor kaybetmek kolaydır. Hayatımda keşkeler olmasın diye çok uğraştım ama insanız sonuçta bir yerde pişmanlık duyuyoruz..
Seni yalnız hissetirmeyen dostların olduğu için çok şanslısın..
Yolumuz çok uzun daha nelerle karşılaşacağız! kimbilir.
S'onsuz Aralık 24, 2012
Hayatımızda keşkelerde, iyikilerde oldu, olacak =)
Kapalı Günlük ( Kapalı Not )
Hayali, Çizen Adam
Tombik, Yuvarlak Bir Kelime - 2
Ellerin Cennetimdi Benim!!
Sessizliğin İçindeki Ses