ÖCEANNEKIZSEVGİSİ: Mumluk ve Makrome Örgü Çiçeklik
Ne güzel El İşi derslerimiz vardı bizim; ne zaman niye kaldırıldı hiç bilmiyorum doğrusu.
Bir insanın yetiştirilmesinde, hayata hazırlanmasında yer tutan en önemli derslerdendi. Şimdi Teknoloji Tasarım dersi var, keşke ikisi de olsaydı, isteyen istediğini seçebileceği şekilde tercihe bırakılsaydı. Ya da teknoloji Tasarım dersinin içeriği biraz daha günlük hayata yakın olsaydı.
Çok severdim ben el işi dersini, öğretmenlerim harika insanlardı bana çok şey kattıklarına inanıyorum. Aslında herkese de öyle, düğme dikmek istemeyen sınıfatki bir erkek çocuğuna, öğren oğlum, askerde kim dikecek kopan düğmelerini diye yaklaşıp bütün herkesi ne çok hayatın içine hazırlamışlardı.
Düşünüyorum da o günün şartlarına göre harika işler yapmıştık, sizlerde nasıldı bilmiyorum ama biz de dikiş, alçı, seramik hamuru, dokuma , gazetelerden hamur yapıp heykel yapma, şimdiki aliminyum folyo çalışmalarının benzeri yağ tenekelerini kesip çivilerle desen çalışma, yemek, yumurta kabuklarından, kırık camlardan albüm, veya tablo yapma, kaneviçe, çin iğnesi, sap işi, makrome benim ve kardeşlerimin yaptıklarından ilk aklıma gelenler.
İşte bu makrome örgüsünü de o zamanlar öğrenmiştim, sanırım benim yaşlarımda olan herkes de bilir.
Makrome sarkaçtan örmek isteyen olursa şöyle diyeyim, öreceğiniz boyutun, 4 katı büyüklükte 8 adet ip kesiyorsunuz, ikiye katlayıp 16 tane ip elde etmiş oluyorsunuz. Buna göre ölçüyü alırsanız iyi olur. İsteyen olursa detaylı bir şekilde fotoğraflarım daha sonra ama makrome örgüsünü anlatan çok güzel videolar da sevgili Google ‘ da var.
Ağacımı geçen hafta sonu annem köyden gelirken getirdi, budanan oya ağacının dalları. İki dal daha var henüz onlardan bir şey yapamadım, aklımda çok proje var da evde koyacak yer yok, henüz beklemedeler. Ortalıktakilere bir gözüm doysun , sıra onlara da gelir Allah ‘ ın izniyle.
Bu aralar taş ve kuru dal sevgime bir de bu zincir eklendi. Doğal malzemelere çok yakıştırıyorum.
Gördüğünüz gibi bir araba tekerleğinin orta kısmı benim şimdiki vazom. Bu parçaya Parmaklık, ona geçirilen 12 adet uzun tahtaya parmak hepsini çevreleyen çemberi oluşturan 6 adet tahta parçasına da de Espit deniyormuş.
Gönderen Ozlem Berberoglu zaman: 21:02
kedilievin tarzi 11 Aralık 2015 23:02
bayıldım özlem,özlemi duyulan en azından bizim kuşak için bi çok şeye de değinmişsin,ne diyeyim eline sağlık,anneciğe hürmetler.
Birsen B. 12 Aralık 2015 10:22
UZUN ZAMANDIR BLOGUMA VE SİZLERE UĞRAYAMADIM NASILSINIZ ÇOK GÜZEL PAYLAŞIMLARDA BULUNMUŞSUNUZ ELLERİNİZE SAĞLIK,FİKİRLER YAŞANMIŞLIKLAR AYNI DÖNEMİN ÇOCUKLUĞUNU YAŞAMIŞ OLDUĞUMUZU GÖSTERDİ BANA.ÖRGÜ PEÇETELERDEN BENDE ÖRMÜŞTÜM REVAÇTAYKEN,ELİŞİ DERSLERİMİZ HARİKAYDI.... SAYFANIZDA HATIRALARA DALDIM,TEŞEKKÜRLER SELAM VE SEVGİLER..
Tahayla yeni hayat 12 Aralık 2015 12:01
Çok güzel ve yaratıcı bir iş çıkarmışsınız. Emeğinize sağlık. Bu tarz el işleriyle uğraşmak insanın stresini alıyor. Sanırım yeni nesil bunları bilmediğinden bu kadar mutsuz ve sabırsız :)
Esen Can 12 Aralık 2015 13:03
Makremeler ne modaydı bi dönem, çanta da yaplırdı, elişi çantası ;) Aynı yaşlardayız öcecim, o yüzden anlattıkların çok yakın bana ;) Ben ortaokulu kız meslekte okuduğumdan şu anda yaptığım pek çok şeyin temelini bilmeden o zamanlarda atmışım sanırım ;)
Çok yaratıcı olmuş sonuç, çok da dekoratif, ellerine sağlık canım benim ;)
Adsız 12 Aralık 2015 13:24
her şey çok güzel ve anlamlı,ellerinize yüreğinize sağlık sevgiler gürşen
Bal Tatlısı 12 Aralık 2015 16:44
Çok güzel olmuş özelliklerde parmaklığa bayıldım ne kadar mükemmel kullanmışsın
Makeme bizim kuşağın en gözde el el işilerinden biriydi kursa gittiğimde bende sakraç yapmıştım postu okurken maziye çok eskilere gittim
Nurdan Kanber 12 Aralık 2015 19:02
Sevgili Özlem Hanım; nerede nasıl ve ne için kullanacağımızı o zaman akıl edemediğimz pek çok şey öğrenmişiz gerçekten. Değerini en azından bu yaşlarımızda biliyoruz ya ona da bin şükür.
Eğitim, geçen yüzyılın ortalarından itibaren tüm dünyada kan kaybediyor. Biz Köy Enstitülerini kapatarak kaybetmeye başladık; dünya da bize Köy Enstitülerini kapattıran iradenin emriye 1950'lerden sonra.. Gerçek eğitimin insana vereceği aydınlık ve vizyon, kukla oynatıcısı ve kuklalarının işine gelmiyor...
Gelelim yaptıklarınıza. Ben sizin doğal malzemeleri kullandığınız gibi kullanan parmakla sayılacak kadar az insan görüyorum buralarda. Doğalllığınızın tezahürü olmalı bunlar. Çok belli ki hiçbir şey, zorlama ya da desinler diye yapılmıyor; yapmıyorsunuz...
Sürüden olmayan, doğallığını ve yeganeliğini korumayı başaran, popüler olacağım diye yırtınıp durmayan, insanlara duyduğum derin saygı hissi ile bakıyorum sayfalarınıza.
Herşey, tam da olması gerektiği gibi;doğal, sade ve şahane.
Ellerinize sağlık ♥♥♥!
Saadet Uslu 12 Aralık 2015 23:24
Ağaç evin içinde ne güzel durmuş. Bir ara ben de Hollanda Söğüdü'nden yapmıştım birşeyler. Toz olayı yüzünden kaldırmıştım ama daha sonra...
Billur 13 Aralık 2015 21:32
El işi dersi konusunda size katılıyorum. Maalesef artık eğitim sistemimizin çocuklarımızın yaratıcılıklarını ortaya çıkarmak, hayatını idame edebilecek becerileri vermek gibi amaçları yok. Bence bu çok çok üzücü ve düşündürücü bir konu..
Mumluğunuzu ve makrome işinizi çok beğendim,ellerinize sağlık..
Evde eskileri kullanmayı ben de çok severim, bazı misafirlerim müze gibi der evime, olsun yaşanmışlıkları hatırlatıyorlar. Sizdekiler de çok güzel parçalar.
Kafa Dergi 14 Aralık 2015 07:19
Harika görünüyor... Çok zevkli... :)
Neyse, ben de beklerim... :)