Nisan | 2013 | SENİNLE YAŞAYALIM:)
Monthly Archives: Nisan 2013	Nis26
Posted on 26 Nisan 2013 by atakan310309	Standard
Sen beni neden anlamıyorsun sıkıldım diyorum babamı bekleyecek zamanım yok beni hemen dışarı çıkarmalısın hemde akülü arabayla, olmaz Atakan baş edemem ben seninle basar gidersin, yetişemem bak bacaklarım daha düzelmedi olmaz dedikçe balyanağa evde resmen terör estirdi kaşlarını çata çata biii bakışı var bana sen beni anlamıyorsun diye pes ettim valla. Eğilip ayakkabısını giydiremiyorum yaaa bak kendim giyeceğim annecim söz veriyorum giydi valla isteyince nasılda yapıyormuş bıdıkkk. Aldık akülü arabayı gülle gibi yerinden kalkmıyor sağ yap Atakan, sol yap Atakan geri al hadi annecim öne şimdi canım çıktı hooop benim ayak ezildi neyse indik aşağıya bizim bıdıkda arabadan indi bunca eziyet bu kadar binmek içinmiydi. Hemen parka koştu araba biii yerde, Atakan biii yerde yetişemiyorum bidahamı Atakan ve ben park malesef daha erken olduğunu anladım. Bacaklarım düzelene kadar Atakan’ımın peşinde koşturur hağle gelene kadar yok bana park, akülü felan yasakladım kendime. Derken işten gelme saati apartman sakinleri bir bir geliyor kapı önünde muhabbet ediyoruz karşılaştıklarımla komşularım, sevdiğim geldiler hemen Atakan’ı babaya teslim ettim size parkta mutluluklar dilerim. Komşum Didem çağırdı gel oturalım diye, gittim hoş sohbet o bir yandan yemek yapıyor, konuşuyoruz, gülüşüyoruz bırakmadı birlikte yemek yiyelim dedi ben ona kıyamıyorum işten geldi yorgundur diye, ama öyle içten davet ediyor ki Emrah’ı aradım bizim tencereyide al gel diye hep birlikte yedik erkekler maç seyretti, çocuklar oynadı, biz muhabbet valla öyle iyi geldi ki uzun zaman oldu hastaneden dolayı, sonrada şehir değişikliği arkadaş ortamımızı değiştirmişti ama şimdi komşularım hepsi birbirinden iyi, çocuklar yaşıt güzel vakitler geçiyor. Sağol Didem’cim…
Erken alınan sünnet hediyesi
Acil sünnet meselesini duyduğumuzdan beri Atakan’ı nasıl ürkütmeden özel kelimeler şeçerek anlatsak, ne yapsakta korkmasa, ne alsakda mutlu olsa yada rüşvet teklif ederek hediyesine Dr’a giderse kavuşabileceğini, ilacını sürersek hediyeye yaklaşacağını biii şekilde anlatmaya çalıştık. İkinci biii göz görsün bakalım o Dr ne der diye gittiğimiz farklı bir hastane, farklı bir Dr. gerek olmadığını söyledi altı yaşında yapılması daha uygun dedi, sevindim mi evet sevindim ama benim kafam iyiden iyiye karıştı biri öyle, biri böyle deyince eeee şimdi ne yapacağız sorusu hep kafamda soru işareti şimdi. Üçüncü Dr’a gitmelimiyim yoksa ağrı varmı diye Atakan’ı gözlemlemelimiyim biraz bilemedim. Ama sünnet olmayacağını duyunca bizde balyanağın erkenden alıp sakladığımız sünnet hediyesini verdik. Yavrum bu hediyeye ulaşmak için aylarca para biriktirdi kimi görse cebindeki bozuk paraları alıp kumbarasına atıyordu şaka-maka bayağı birikim yapmış gizlice alıp alıp neler aldım kendime iyi oluyodu biii açıyordum kumbarayı benim cebimdeki paradan çok para çıkıyordu. Sünnet olmadan hediyesini almış olduk tabiii ama nasıl mutlu oldu görünce güle güle kullan balyanak…
23 Nisan günü bizim bıdırık elinde bayrak, ağzında şarkı baba-oğul fuar alanına gittiler, orda birisi Atakan’ı tanıdığını, beni takip ettiğini eşimin yanına gelerek benim sağlık durumumu sormuş, sevdiğimde bana bunu akşam anlatırken bende o sırada facebook’ta takılıyorum biii özelden mesaj okuyorum. Bende o gün alış-verişe Kipaya gittim annemlerle takılıyoruz. Beni takip eden canım annelerden biri beni tanımış moraliniz bozuk gibiydi yanınıza gelmek istedim ama çekindim yazmış keşke gelseydi selamlaşsaydık yeni birini tanısaydım ne sevinirdim. Bana verilen destek küçümsenemeyecek kadar içten, samimi, gerçekti yorumlarınız, paylaşımlarınız o kadar güzeldiki herbirinizi tanıma fırsatım olsaydı keşke. Neler öğrenirdim sizlerden acaba yaşamıma alırdım güzelliklerinizi. Biryerlerde karşılaşıp tanışmak dileğiyle.
Posted on 22 Nisan 2013 by atakan310309	Standard
Neyin var annecim bacakların mı ağrıyor, ne düşünüyorsun, seni ne kadar çok sevdiğimi düşünüyorum deyip koca biii öpücük kondurdum bile yanağına, nasıl anlatayım şimdi bundan iki ay kadar önce biii virüs vardı yine pörtledi ona üzülüyorum desem, zaten demem çaktırmamaya devam et bakalım Gamze Anne dur annecim hemen öpeyim seni bacaklarının ağrısı geçsin ”’Ayyyy valla geçti bee Atakan’ım senin bu öpücük sihirli mi ne sen öpünce hemen ağrılarım geçiyor”’ ama ben yarın yaramı öpmüştüm geçmemişti demek ki sihirli değil, (yarın yerine geçen gün diyecek hep karıştırır) Aaaa Atakan’ım sana sihirli değil demek ki başkalarına sihirli bu öpücük. Keşke bedenime gelen bu virüs biii öpücükle geçse üzmese beni, üzmese bedenimi. Geçen ilaçla tedavi işe yaramamış, damardan verelim derlerse yine ayrılırsam kuzumdan hemde acil sünnet olma meselemiz varken valla kahrolurum. Atakan’ın dünyası gibi olsa her şey biii öpücükle kötü meseleler yok olsa gitse…
Posted on 20 Nisan 2013 by atakan310309	Standard
Posted on 19 Nisan 2013 by atakan310309	Standard
İşe yarayan Gamze Anne
Posted on 14 Nisan 2013 by atakan310309	Standard
Bu hafta ben bayağı işe yaradım evet nefes nefese kaldım belki ama başardım yalnız hayatla baş etmeyi. Oğlumla kahvaltıyı kendim hazırladım hemde öyle uyduruk kahvaltılar değil her güne güzel güzel mamalar yaptım kahvaltılarımız bittikten sonra dinlenmem gerekirdi bende kendimi zorlamadan öyle yaptım bir bardak suyumu alıp ilaçlarımı içmek üzere oturma odamıza geçtik kalp atışlarım düzelene kadar kucak kucağa, yanak yanağa çizgi film seyrettik balyanakla, Atakan oyuncaklarına giderken bende dinlenmiş bir şekilde mutfağın yolunu tuttum kahvaltı bulaşıklarını toparlamak için. Belki bunlar size basit geliyor ama işe şimdiye kadar yaramayan ben ufak tefek şeyler yapınca mutluluk tavan yapıyor. Canım annem, babam gelmesin istedim bu hafta bakalım kendi başıma hayat mücadelem nasıl olacak merak ettim yapabilirmiyim diye, çok başarılı olamasamda becerdim sayılır, ağır işler değildi ama çamaşır yıkadım, katladım, yerleştirdim, evimi düzenli tuttum hergün yemeğimizi annem yaptı, babam getirdi tabiii o ayrı yine kıyamadılar,yaparım dedim ama dinlemediler yine yemekler hazır ama salatalarımı yaptım bende, bilmem biraz biraz bir şeyler yapmaya başladım ya, bu bana ayrı bir mutluluk veriyor. Bu haftam böyle geçti işte işe yarayarak 🙂
Veeeee asıl bomba hava güzel haftasonuda evde durmak yasak bize atık kendimizi dışarıya mis gibi heryer, güneş, çiçekler, ben rengarenk gözlerimin içi parlıyor valla, sevdiğim hadi bakalım dedi sen kullan, nasıl yaa dedim daha erken biraz daha toparlanayım yaaa beceremezsem reflekslerim nasıldı ki, ama nasılda istiyorum eskisi gibi özgürce istediğim yere basıp gitmeyi. Uzun zaman olmuştu direksiyon başına oturmayalı gördüğüm tedavi el ve ayak reflekslerimi neredeyse yok etmişti şimdilerde ise biraz toparlanıyorum. Sevdiğim öyle cesaretlendirince geçtim valla direksiyon başına yupbiiiii becerdim valla gidiyorum işte Atakan hep sen kullan annecim bak bacakların iyileşmiş diye çok mutlu, ben ondan da mutlu eski Gamze geri geliyor işte diye düşünüyorum. Bitanem, sevdiğim yanağımdan aldı biii fıstık bastım gaza açtım müziği son ses hepbir ağızdan şarkılar söylüyoruz, yedim, içtim gezdim birazda alış-veriş yaptım ohhh deymeyin keyfime.
Ayrı biii güzellikte alyanslarımızı evimizi alırken bozdurmuştuk üzülürdüm hep, dün biz dışarı çıkmadan annem-babam geldi. Sevdiğimden değildi bu hediye yeni trend şarkı ”’Tek taşımı annem aldı”’ diyerek değiştirdim çok güzel bir yüzük hediye aldım. Annecim, canım babam senin doğum günün bundan sonra 17 Mayıs dediler yüzüğü hediye ettiler dün almışlar hemende vermek istemişler. Aslında doğum günüm 29 Kasım ama 2.kez kansere yakalanıp doğduğum nakil olduğum yeni hayata merhaba demeye başladığım gün, ölüm kalım savaşı verdiğim gün, söylenenlere inanmadığım, boşuna çaba sarfediyoruz diye düşündüğüm gün, oğluma canıma bir daha kavuşamam dediğim gün 17 Mayıs işte ailem için doğduğum gün. Teşekkürler bize, bana verdiğiniz tüm çaba, destek için iyiki varsınız hediyeniz içinde teşekkürler canlarım benim.
Güzel biii hafta sonu geçti eve dönerken sevdiğim daha yapmak istediğin bir şeyler varsa yapalım deyince çok duygulandım hani sanki bütün hafta evdeyim sıkılıyorum kısıtlı yürüdüğüm için içimde bir şey kalmasın diye düşünmesi ne bileyim duygulandım işte, yaşamımızda gerçekten içimizde hiç bir şey kalmasın dilediğimiz yerde nasıl mutlu oluyorsak orada olalım…