Pazarlık kabiliyeti günümüzde politikacının en fazla hüner sahibi olması gereken niteliğidir. Cüneyt Ülsever yazdı
06.07.2015 15:31 Karakter boyutu :
Bu hafta içinde koalisyon pazarlıkları başlayacak. Pazarlıklar bize esasen kimin gerçek anlamda mahir politikacı olduğunu gösterecek.
Ana görevi kamusal konularda karar vermek/uyarı yapmak/mücadele etmek olan politikacı evvel emirde her gelişmede kamu yararı arar. Özellikle de kendisini destekleyen/oy veren kitlelerin çıkarlarını korumaya çalışır. Bu anlamda politikacı genel ilkeleri olan kişidir. Kararlarını genel ilkeler çerçevesinde verir.
Ancak, demokrasilerde değişik kesimleri temsil eden farklı siyasi partiler ve politikacılar olduğu için politikacı temsil ettiği kesimin taleplerini azami seviyede (maksimum seviyede) karşılayamacağını bilmek durumundadır.
Demokrasilerde iyi/lider politikacı temsil ettiği kitlelerin çıkarlarını mümkün olan en iyi seviyede (optimum seviyede) karşılayan kişidir.
Bu amaçla iyi politikacı:
i)havayı sürekli koklayarak mümkün olan en iyi seviyeyi arayan,
ii)mümkün olan en iyi seviyeyi kendi kitlesine kabul ettiren ve bu amaçla diğer çıkarları temsil eden politikacılarla (genellikle rakipler) devamlı pazarlık eden kişidir.
Pazarlık kabiliyeti günümüzde politikacının en fazla hüner sahibi olması gereken niteliğidir.
Bu gözle bakıldığında:
1)Kemal Kılıçdaroğlu da,
2)Devlet Bahçeli de,
TBMM Başkanı seçimi sırasında sınıfta kalmışlardır. “Çapsız” damgası yemişlerdir.
Zira, hiçbiri kendi aralarında diyalog kurulmasına, pazarlık yapılmasına, kendi seçmenleri namına optimum sonuç alınmasına öncülük edemedi!
7 Haziran seçimlerinde muhalefet partilere oy veren seçmenin en önemli talepleri: a)RTE’nin siyaset ile bağının kesilmesi, b)yolsuzluklardan hesap sorulması idi.
Bu yolda atılacak büyük bir adım TBMM Başkanı’nın AKP dışında bir partiden seçilmesi olacaktı.
1)Ancak Kemal Kılıçdaroğlu kifayetsiz-muhteris Deniz Baykal’ın siyaset sihirbazı RTE’nin kucağına oturmasına engel olamadı.
2) Üstüne üstelik CHP Baykal’ı aday çıkarma garabetine düştü.
3)Kılıçdaroğlu Bahçeli ile diyalog kurmakta aciz kaldı.
4) İhsanoğlu’nu ortak cumhurbaşkanı adayı çıkaran CHP+MHP aynı kişiyi cumhurbaşkanı vekili yapamadı.
5) Devlet Bahçeli nereden bulup uydurdu ise (bir yerden emir mi aldı?) HDP’nin desteklediği adaya oy vermeme zırvası ile AKP adayına yolu açtı. (Allah’tan HDP son turda İhsanoğlu’nu desteklemedi!)
Daha önce de yazdım. Aynı Bahçeli terörün kol gezdiği 2008’in 23 Nisan kutlamalarında eski Meclis’te yapılan törenler sırasında DTP’li (HDP) Hasip Kaplan’ı yanına oturmaya davet etmişti. Bahçeli Kaplan’a büyük bir olgunluk ve hoşgörü ile “Gel Hasip, Meclis’in renklerini tamamlayalım!” demişti. (odatv-08.06.2015)
Bahçeli’nin 2008’de yakaladığı olgunluğu 2015’de yitirmesine, kendisini bu kadar yekten inkâr etmesine neler sebep oldu, bir gün öğreniriz.
Ancak, Bahçeli’nin bu kararı örgütte ve seçmeni arasında infial ile karşılandı. Sanırım Bahçeli bu yanlış ve çapsız kararının bedelini yakında ödeyecektir.
İster misiniz, karşısına rakip olarak Meral Akşener çıksın!
Siyasinin, hele hele lider pozisyonundaki siyasinin çapını diyalog kurma ve bir müdebbir tüccar edası içinde pazarlık yapma kabiliyeti belirler derken ne demek istediğime yakın tarihten bir örnek vereyim!
1977 Seçimleri sonrası 450 milletvekilinden oluşan TBMM’de CHP 213, AP 189, MSP 24, MHP 16 milletvekili kazanmıştı. Seçimden birinci parti olarak çıkan CHP 226 milletvekili sayısına karşılık olan salt çoğunluğa kıl payı erişememişti. O dönem rahmetli Demirel en büyük rakibi olarak gördüğü rahmetli Ecevit’in hükümet kuramaması için diğer partilerle bire bir dirsek teması kurdu (diyalog) ve yaptığı çok sıkı pazarlıklar sonucu CHP’nin koalisyon ortağı bulmasına engel oldu. Çoğunluk için koalisyon ortağı bulamayınca CHP lideri Bülent Ecevit bu sefer de azınlık hükümeti kurmayı denedi. Ancak bundan da bir sonuç elde edemedi zira “Milliyetçi Cephe” partileri (Adalet Partisi, Milli Selamet Partisi, Milliyetçi Hareket Partisi) 229 milletvekilliğiyle TBMM’de salt çoğunluğu oluşturmuştu ve Ecevit'in kurmaya çalıştığı azınlık hükümetine destek vermediler. AP lideri Süleyman Demirel, seçim öncesi kendisini “ABD emperyalizminin uşağı” sıfatlaması türü sözlerle çok ağır eleştiren Erbakan ile kol kola girdi ve AP-MSP-MHP koalisyon ortaklığında “II. Milliyetçi Cephe” hükümetini kurdu.
Hala inatla söylüyorum. Olası koalisyonlara gündelik barometre tutup, bir gün öyle, bir gün böyle tahminde bulunmak sadece işkembe-i kübradan sallamaktır.
Tabidir ki, çıkar grupları (iş adamları, yabancı büyükelçilikler, sendikalar, odalar v.b.) kendi çıkarlarına yakın düşen koalisyonlar kurdurmak için mücadele edeceklerdir.
Bu durum doğaldır ve demokrasilerde haktır!
Önemli olan doğrudan veya dolaylı (tehdit, şantaj, gözdağı v.b.) yollarla aktif müdahalede bulunmamaktır.
Ancak, genel başkanlar, eğer lider iseler kendi seçmenlerinin çıkarlarını/taleplerini en iyi koruyan çözümü bulmak için birbirleri ile diyalog kurup, akıllı pazarlıklar yapacaklardır.
Sonunda kararları yetkili organları ile birlikte kendileri vereceklerdir.
Kemal Kılıçdaroğlu, Devlet Bahçeli, Selahattin Demirtaş 45 gün içinde çok büyük bir liderlik sınavı verecekler.
Unutmasınlar ki rakipleri Ahmet Davutoğlu gibi bir çırak değil, RTE gibi büyük bir ustadır!
kemal kılıçdaroğlu tayyip erdoğan