Okyanus Topaloğlu: Ağustos 2011
Nasıl hissetmem gerektiğini bilmiyorum. Bir hayat yaşanıyor benden uzakta, benim dışımda ve bana aldırmadan. Söylemek zorunda olduğum şeyleri kimse dinlemedi. Bir insanın üstüne nasıl bu kadar çok şey yazılabilir görüyorum. Ve artık yazmak hiç bir işe yaramıyor. Bir cumartesi gecesi, Taksim kalabalık. Sağımızdan, solumuzdan insanlar amaçsızca geçiyorlar. Biz ise birbirimize sarılarak, sarhoşça yürüyoruz kimseye aldırmadan. Ben konuşuyorum, o dinliyor. Neyden konuştuğum yada ne anlattığımın bir önemi yok sadece dinliyor, gülüyor. Ara sıra belinden düşen bordo renkli pantolonunu düzeltiyor. Sonra tekrar dinliyor beni. Oturuyoruz bulduğumuz ilk yere. Eylül akşamı diye mırıldanmaya başlıyoruz, halbuki bugün Temmuz'un son günü. Temmuz akşamı evet, Temmuz akşamı diye bir şarkı olmalı, yazmalıyım senin için diyor sigarasını yakarken. Sigarasından salına salına çıkan dumanlardan şekiller uyduruyoruz. Belki de çok o an bizden mutlusu yok, mutluyuz, mutluyduk. Gün bitmeye hazırlanırken kalkıyoruz yerlerimizden ve veda vakti geliyor. İster istemez bir burukluk, sanki birbirimizi bir daha görmeyecek gibiyiz. Ve ertesi gün Ağustosun ilk günü, ilk gecesi. Kendimi telefonda yana yakıla ağlarken buluyorum. Dinlemeden karşı tarafı yine anlatıyorum bir şeyler 'Seviyorum, aşık oldum' diyorum. Bu defa konuşmuyor, susuyor. Bana yaz diyor, sadece yaz. Telefonu kapatıyorum atıyorum kendimi sokaklara caddelere. Ağlayarak. Günler geçiyor yazıyorum, o okuyor mu bilmiyorum ama ben yazıyorum. Koca bir ay geçiyor devam ediyorum onun için yazmaya. Şimdi Ağustosun son günleri. 2 güneş sonra Eylül olacak. Ve gelecek o eylül akşamları. Bense seni bekliyor olacağım, gelip de kulaklarıma tekrar Eylül akşamı söylemen için. Artık yazamıyorum. Bilirsin bazen yazamazsın. Bazen daha fazla yazmazsın.. Gönderen
Şimdi anlatır mı yüzümü bir kaç eski tanıdık insan adı yada bir kaç yalancı gülümse ile çekilmiş fotoğraflar? Yazdıklarımı geçtim, yazamadıklarım için yargılıyor bu şehir beni. Oysa gösterecek çok fotoğrafım vardı. Özlediğim eski bir şarkı ve çekilmiş bir kaç fotoğraftı ama, hatırlamaya takatim yoktu… Dinleyemediğimden ve o fotoğraflardaki bakışlar anlamını yitirmesin diye bakamadığımdan nedenleri çoktan unutulmuştu. Özlediğimi hissediyorum ve lanet ediyorum. İzel'in yorumladığı Teoman şarkısı çalıyor kulaklarımda, bende eşlik ediyorum özlemiş duygularla. Gram uyku yok gözlerimde. Bir işe yarasa bari. Bu gece onu hatırlatan şarkılar dinlemeyi tercih ediyorum. Her şarkının sonu aynı. Hüzün!
Bu hikayenin sonu farklı olsun dediğimde sadece güldüm. Sonra o gitti, çünkü herkes gider. Bu son her hikayede aynıdır. Başka gitmeler için yazılmış hikayeler adına; 'Sırada ki hayat gelsin' ... Gönderen
Hani çok ağladığınızda uykunuz gelir ve uyursunuz, uyandığınızda ise her şey geçecek gibi gelir ya. İşte tamda öyleyim.. Aslında öyle olmasam yazamazdım. Aşk filmleri izliyorum ardı ardına, sonrasında fotoğraflar çıkıyor tozlu raflardan ve en son bir şarkı çalıyor kulağımda. Birde bakmışım göz yaşları sel olup akmış yanaklarımdan. Bundan 3 gün öncesine kadar dünyanın en mutlu insanı iken bu gece böyle yalnız başıma, yine yalnızlığıma yazıyorum. Daha 3 gün öncesine kadar yaşadığımı hissederken, bugün ölümü hissediyorum. Tabii bu bahsettiğim ölüm bedensel ölüm değil ama daha ağırı; ruhsal ölüm! İnsanın kendi hissettiklerinden utanması büyük bir trajedi. Canım yanıyor, kalbim yanıyor. Hemde alev alev. Canım yanmasa yazamam o yüzden yakmalı canımı hemde eskilerinden daha fazla.. Uyuşuyor bir süre bedenim ve elimde bir bavul ile yolda buluyorum kendimi. Ankara'ya gidiyorum. Gitmek mi, kaçmak mı karar veremiyorum. Her neyse bu, adını bilmiyorum. Hem o da çok severdi Ankarayı. Bir ortak yanımızda buydu, diğerleri gibi. Bu satırları Ankara'da bir otel odasında yazıyorum. Tarih 2 ağustos ve Ankara'da bugünden beri bir sağanak yağmur var. Sanki eşlik ediyor göz yaşlarıma. Yağmur yağınca güzelleşiyor bu şehir. Bir fon müziği duyuyorum, böyle yumuşak. Ne zaman başlaması gerektiğini bilen, usul usul çalan. İşte yağmur şimdi öyle yağıyor. Esmeden, gürlemeden, bir annenin çocuğunu okşaması gibi.. Karşımda, makineme güldüğümüz fotoğraflarmız, nasılda kayıtsız gülmüşüz oysa. Bittiğimizden haberi bile yok fotoğrafların.. Gönderen