kafka’nın dûnyasındayım (*) |
yürümeye başladım, yapabileceğim başka eylem yok, yürüyorum, yürürken gördüklerim oldu, dışarıda bir dûnya var sanki, yürürken olaylara başka yönden bakmayı denedim, tuhaf oluyor böyle bakınca, içimdeki savaşı unutmaya başlıyorum, varlıklı birilerinin arasında yoksul birisi olarak hissediyorum kendimi, kimse benden yana değil, bana karşı da olmadıklarını yeni öğrendim, olabilir, yürürken yüzünü bütün ayrıntıları ile gözümün önüne getiremediğim birkaç kadın oldu, gördüklerimi ilişkilendirdiğim vakalar da, yağmurlar yağdı, yalnızca yağmurlar yağarken yaşadığımı hissettim, yağmurların dinmesinin geçici olduğunu düşündüm, hep yağmurlar yağmalıydı, yağmurlar yağarken uyumalı mı uyanmamalı mı bir türlü karar veremiyordum, bir karar vermek için gerekçe aradım, herşeyin olacağına vardığı teorisi karşısında sessiz kalmak rahatsız ediyordu, herkesin suçlu olduğunu anlamak zamanımı aldı, sessizliklerinin nedeni suçu maskelemektir, durmadan denemek geliyordu içinden, çocuk durmadan deneyen varlıktır, biçimim nedeni ile denemekten korktum, kimsenin ardından yürümedim, yürüyüşümün insanlar açısından belirli bir çizgisi yoktur, o kadar gören oldu kimse bana neden yürüdüğümü sormadı, günlerin uzadığı ve kısaldığı oldu, bir haber oluşmadı.
tek dinamik olarak çalışan şey şu: birşeyin varlığını bir başka şey ortadan kaldırdı. kalan tek şey ise otuz yıllık bir kalp sızısı.
kadında herşey maskedir. tarihi, gelecek için bir maske. gizli günahı, çocukları için ikinci bir maske. kadının başka maskeleri de var, romantizmi mülkiyeti için bir maske yapmak, aklı düşmanlık için.
kadın, zamansız olduğunu kabul etmeyen varlıktır. kadın zamansızlığını zamanı hatırlatarak maskeler.
(*): cenk’in, hayatta kalmalı, başlıklı karalamasına tepki olarak yaptığım karalamadır.
Bu yazı 1,357 defa okundu.