Bizim kuşak yani şu an 40’lı ve 50’li yaşlarda olanlardan bahsetmek istiyorum biraz.
Tabii ki bu yazı duygusal ve nostaljik bir yazı olmayacak elbette.
Bir öykünme yapmayacağım.
Övünmede ve suçlamada da bulunmayacağım.
Yaşadıklarımızdan ve ömrümüzü geçirdiğimiz yıllardan elde ettiğimiz kazanımlardan geleceğe nasıl bir söz söylememiz gerekir ben bunun derdindeyim.
Çünkü dünya, insanlık tarihinin bildiğimiz kısmında, bugüne kadar görülmemiş bir dönüşüm ve değişim geçirmekte ve biz bu değişimin en hızlı ve kesif dönemine denk gelmiş bir nesiliz.
1. Sanayi devrimi ile başlayan büyük değişim, yaşadığımız şu günlerde 4. Evreye kadar ulaştı. Önce düşünce sistemlerimizi daha sonra da üretim ve yaşam sistemlerimizi değiştiren bu büyük devrimler özü itibarıyla hiçbir zaman insanlığın ve yaratılışın ruhuna uygun bir amaç gütmemektedir.
Buharlı motorun icadı ile daha fazla üretim ve refah vadeden değişim; elektriğin bulunmasıyla aklın ve hayalin almadığı bir noktaya, PC’nin bulunmasıyla hesaplamalar ve karmaşık üretim meselelerinin çözüldüğü seri üretime, internet yapay zekâ ve blockchain teknolojisi ile de insanlığın doğal yaşamının sonunu getirecekleri büyük bir dönüşüme bizi getirdi. Tüm bu yaşananlar kısa bir gelecekte nasıl bir dünyaya hazırlanmamız gerektiği gerçeğini bize göstermektedir.
İşte bizim yaş grubumuz yaklaşık 250 yıla dayanan bu büyük savrulmayı 40-50 yıllık ömürlerinde iliklerine kadar hissetmiş ve bizatihi yaşamış nesillerdir.
Birçoğumuz elektriği olmayan köy veya kasaba evlerinde doğmuş, geleneksel üretimin olduğu tüm süreçlerde bulunmuşuzdur.
Ya köyde koyun otlatmış, buğday tarlalarında gezinmiş ya da bir berber dükkânında çıraklık yapıp mahallelerde kışa hazırlanmak için yapılan turşu, salça veya tarhana üretimine katılmışızdır.
TV’lerin İstiklal Marşı ile kapandığı yılları da biliriz, Radyolardaki tiyatro programlarını da hatırlarız.
Renkli televizyonda futbol sahalarının yeşil olduğunu ya da telsiz telefonun kablosuz bir şekilde konuşmaya yaradığını ilk gördüğümde bende bıraktığı etkiyi hâlâ çok iyi bir şekilde hatırlıyorum.
İnternete saatli bağlandığımız ya da akıllı cep telefonlarına geçmemek için direndiğim yıllar çok uzaklarda değil.
Şimdilerde ise sosyal medyanın veya internetin insan üzerindeki olumsuz örneklerini tartışıyoruz yoğun bir şekilde.
Bir gence bir konuda bir araştırma yapmasını istediğinizde aklına gelen ilk bilgi kaynağının internet ve Google olmasının nasıl bir tehlike olduğunu nasıl anlatırız bilmiyorum.
Bir yol bir kuşak projesi üzerinden Çin’de üretilecek tüm malların eko, smart ve lojistik kentler üzerinden dünyaya yayılacağı, blocakchain, yapay zekâ otonom sistemler ve bigdata evreninin etrafımızı saracağı, singularity transhümanizm artırılmış sanal gerçeklik ve dijital hazlar üzerinden insanlığı dönüştürecekleri, bunun sonucunda biyolojik olarak insan olmaktan bile uzaklaşacağımız bir gelecek bizi bekliyor.
Özgürlük, adalet, hak, yaşam, emniyet, devlet, millet, tarih, para, üretim, yönetim vb. birçok kavram yeniden tanımlanacak ve yazılacak.
Bunun sonucunda dünyanın doğal dengesi, aile, geleneksel ve dini değerler, insani hasletler ve insanlığın başlangıcından günümüze kadar ürettiği ne kadar değer varsa, kısacası bizi biz yapan tüm erdemlerimiz tehlike altındadır.
İşte bizim yaş grubu tüm bu değişimi en iyi fark eden, buna karşılık doğallık ile suniliği, geleneksel ile moderni, Rahmani ile şeytani olanı, faydalı ile faydasızı, sağlam ile çürüğü, iyi ile kötüyü en iyi ayırt eden nesildir.
Bu yüzden bırakalım gençliği suçlamayı, geçmişe öykünmeyi, boş emeklilik hayalleri kurmayı, maddiyatı ve boş işleri.
Hem geçmişi hem de geleceği bizden daha iyi kavramış başka bir nesil olamaz.
Gelin bu avantajı fırsata çevirelim.
Üzerimizdeki bu tarihi ve büyük sorumluluğun gereğini yapalım.
Vakit mücadele vaktidir.
İkindi geçti akşama az kaldı.