Müslüman Ahmediye Cemaati - Çeşme-i Zemzem
Sevgili gençler! Şimdi size öyle bir çeşmeyi anlatacağız ki o sadece ve sadece Yüce Allahın isteği ve sevgisinden vücuda gelmiştir.
Çeşme, öyle bir su haznesine denir ki, o, kendi kendine toprağı yararak yukarıya, yeryüzüne çıkar. Bu, kuyu gibi toprağı kazmak suretiyle çıkmaz. Tam tersine kendi kendine çıkar. Çeşme iki şekilde olur:
Bu anlatacağımız, soğuk su çeşmesi. Zemzem’in anlamı, “bekle, bekle” veya “dur, dur” demektir. Bu çeşme Mekke vadisindedir ve Mekke bu çeşme sebebiyle kurulmuştur. Mekke çöl bölgesidir ve çölde su olmaz. Zemin kumlu olduğu için eğer yağmur yağarsa su derhal kumun içinde kaybolur. Onun için çöllerde ırmak, havuz ya da göl bulunmaz. Uzaklara kadar suyun ismi cismi olmaz.
Eğer bir kafile çölde kaybolursa, susuzluktan ölecektir. Çünkü su, insan yaşamındaki en önemli şeydir. Bu yüzden insanlar hayatlarını, çeşmelerin, akarsuların, göllerin kenarında geçirirler. Eğer bir yerde su yoksa orada insan da olmaz. Mekke de bir zamanlar, su olmadığı için yerleşim yeri değildi. Viran, ıssız bir yerden ibaretti. Safa ve Merve Mekke’nin meşhur dağlarıdır, onların arasında bu çeşme vardır.
Sevgili gençler! Allahın işine bakın! O, sevgili kulu İbrahim aleyhisselama, büyük oğlu İsmail’i annesiyle birlikte bu ıssız vadiye bırakmasını emretti. Bunun üzerine o, biraz yiyecek ve bir tulum su aldı, hazreti Hacire’nin kucağına hazreti İsmail’i verdi ve yola çıktılar. Uzun bir yolculuktan sonra, Yüce Allahın bildirdiği yere ulaşınca onları ve yiyecek içeceği yere bırakıp, hazreti İbrahim aleyhisselam geri dönmeye başladı.
Hazreti Hacire radiyallahü anha çok şaşırdı. Düşünmeye başladı ki, kavga da olmadı, bana bir şey için kızmamıştı da, oğlunu da çok sever, peki ne oldu? Hazreti Hacire bunları düşünürken baktı ki kocası hazreti İbrahim aleyhisselam geri gidiyor, o çok üzüldü ve hızlı hızlı adımlarla onun peşinden koşturdu ve “biz bir kusur mu işledik ki bize gücendin de bu viran yerde terkediyorsun?” diye sordu.
Hazreti İbrahim aleyhisselamın durumu da aynı şekildeydi, kalbi sızladığı için cevap veremedi, hüzünden dolayı sesi çıkmıyordu. Büyük bir sabır ile kendini tutarak parmağını kaldırıp gökyüzüne işaret etti. O zaman bu mukaddes kadın, bunun Allahın hükmü olduğunu anladı. “Eğer Allahın rızası için bizi bıraktıysan, hiç merak etme, O bizi asla zayi etmeyecektir. Sen itminan ile git,” dedi. Hazreti Hacire radıyallahü anha da Yüce Allahı çok severdi. O, Hüdanın her emrine uymayı farz bilirdi. Onun için böyle sevgiyle cevap verdi.
Burada biraz düşünelim. Gözün alabildiği yere kadar, insanın gölgesinde oturabileceği bir tek ağacın bulunmadığı, hiçbir insanın olmadığı bir yer ne kadar korkutucudur kimbilir. Fakat Yüce Allahı seven birisinde hiçbir korku olmaz. Onun kalbi tam bir sükun içindedir. Eğer ağaç gölgesi yoksa ne çıkar, Allahın gölgesi var. Eğer insan yoksa, Hüda Teala var.
Hazreti Hacire oğlunu alıp gökyüzünün altına oturdu. Bir müddet sonra yiyecek ve içecek bitti ve çocuk perişan olmaya başladı. Önce Hazret Hacire çocuğu alıp oraya buraya götürerek oyalamıştı ve aynı zamanda belki bir yerde su bulurum diye bakınmıştı da. Fakat bir yudum bile su bulamadı. Susuzluğun şiddeti arttıkça çocuğun durumu da kötüleşti. Bunun üzerine anne de perişan oldu. Çocuğu yere yatırıp koşarak tepeye çıktı ve uzaklara doğru bakındı belki su bulurum diye. Fakat ne mümkün. Sonra endişelenerek aşağı inip çocuğa baktı, çocuk susuzluğun şiddetinden topuklarını yere sürtüyordu. Koşarak diğer tepeye çıkıp uzaklara kadar baktı ama suyun ismi cismi yoktu. Böylece yerinde duramayarak iki tepe arasında yedi defa koştu, her seferinde çocuğa da bakmaya devam etti. Gözlerinden yaşlar boşanarak, sık sık yüzünü göğe çevirip Hüda Tealadan yardım istedi. Yedinci defa koşuşturduğunda gökyüzünden meleğin sesi geldi; “Ey Hacire! Sana ne oldu? Korkma, Hüda Teala çocuğun avazını duydu. Kalk, çocuğu da kaldır ve ona ellerinle bakıp büyüt, Allahcc onu bir kavim yapacak.”
Hazret Hacire çocuğun yanına dönünce bir de ne görsün ki çocuğun topuklarını sürttüğü toprak biraz nemlenmiştir. Elleriyle hızlı hızlı toprağı kenara çekiyordu ki birdenbire su fışkırarak çıkmaya başladı. Hemen çocuğa su içirdi. Kendisi de koşuşturmaktan bitap düşmüştü, su içti, ardından Yüce Allaha şükretmeye başladı. Allahu Teala ne yüce bir Zattır. Kalbi hamd duygularıyla doldu. Bir çocuğa baktı, bir fışkıran suya baktı. Şükür duygularıyla gözlerinden yaşlar boşandı.
Birdenbire suyun fazlalaştığını görünce gayri ihtiyari ağzından “zem zem” yani dur, dur kelimeleri çıktı. Derhal etrafındaki taş ve toprağı toplayarak, suyun akıp zayi olmaması için etrafına bir set yaptı. Böylece bu mukaddes çeşmenin adı zemzem kaldı.
Hazreti Resulüllah sallellahu aleyhi vessellem bir hadiste şöyle buyurdu: Allahcc Hacire’ye rahmet etsin. Eğer o suyu durdurmasaydı bu akarsu olurdu.
Evet gençler! Sırf Allahu Tealanın has muhabbeti ve şefkatinden dolayı fışkıran bu su, bu gün de dünyaya bir mesaj vermektedir. Ey İnsanlar! Bana bakın! Hüda Tealaya ve O’nun kudretine inanmayanlar için ben bir alametim. Gelin benim tatlı ve serin suyumdan içerek bu kızgın çöllerde susuzluğunuzu giderin. Kesinlikle ruhunuz bile doyacak.
Gençler! Bu çeşme insanı hayrete düşürür. Allahın kudreti, çölde su olmasını bırak, olsa bile zemin onu derhal emer. Nerde kaldı kum zeminin içinden kendiliğinden su çıkması. Ne kadar acaip bir şey değil mi? işte aynen bunun gibi olağanüstü veya imkansız olaylara mucize denilir.
Bu mucize hazret Hacire radiyallahü anha ve hazret İsmail aleyhisselam için gerçekleşti. Fakat gençler! Onları burada yerleştirmenin maksadı neydi? Bu ıssız çöle niye çağrıldılar?
Onun sebebini ben anlatayım. Hüda Teala bu yerde, Kendi en sevgili şehzadesini yaratacaktı. Fakat Kendi mahbubunu, öyle ıssız, çorak, susuz bir yerde yaratacak değildi. O, önce oranın abad olmasına karar verdi. Onun için hazret Hacire ve hazret İsmail aleyhisselamı buraya çağırıp su çıkardı. Bu aynen şuna benzer; İnsan ne zaman küçücük bir iş bile yapmak isterse önce onunla ilgili plan yapar. Ve iş ne kadar büyükse plan da ona göre olur. Aynen bunun gibi Hüda Teala bu çeşmeyi aslında kendi sevgilisinin bir alameti olarak çıkardı. Bu gün bu yer susamıştır, Ben onun susuzluğunu gideririm. Yarın burası abad olacak ve orada yaşayanlar ruhani susuzluğun şiddetiyle titremeye başlayacaklar. Ahlaklarının ve karakterlerinin bozulması yüzünden akılsız olacaklar. O zaman Ben aynı yerde, bu çeşme gibi, suyu hiçbir zaman kurumayacak ruhanî bir çeşme yaratacağım. Ve her kim ondan içerse daimî hayata kavuşacak. Bu çeşme, çeşme-i Muhammedî sallellahu aleyhi vessellem olacak. Benim mahbubumun feyz çeşmesi.
Demek ki bu çeşme-i zemzem, benim efendim sallellahu aleyhi vessellemin yüceliğini göstermek için, onun hatırı için onun atalarına verilmişti.
Biz anlatıyorduk ki hazreti Hacire çeşmenin yanında oturuyordu, yiyecek ise çoktan bitmişti. Fakat onun kesin inancı vardı ki, nasıl Allahu Teala su sağladıysa, yiyecek ihtiyacını giderecektir.
Yemen’den Şam tarafına giden bir kabile yolu şaşırdılar ve Mekke’ye yakın bir yerde konaklamak zorunda kaldılar. Onların suyu da bitmek üzereydi, çünkü yolculukta ancak bir miktar su yanları sıra taşınabilir. Ayrıca bu kabilenin develeri de kayboldu ve iki genç develeri araya araya hazreti Hacire’nin yanına ulaştılar. Orada tek başına bir kadın ve çocuğunu çeşmenin yanında otururken görünce çok şaşırdılar. Ve hızlıca kabilelerinin başkanı Muzaz bin Amr Cürhemi’nin yanına gidip gördüklerini anlattılar. Suyun birdenbire bulunması ile bütün kabileye bir mutluluk dalgası yayıldı ve hareket ettiler. Hazreti Hacire’nin yanına ulaşınca ona çeşmenin hikayesini sordular.
Bu insanlar ticaret için birçok defa o bölgeden geçmişlerdi fakat orada asla böyle bir çeşme yoktu. Hazret Hacire her şeyi anlatınca onun iyiliğine hayranlıkla bakmaya başladılar. Onlar, büyük bir saygıyla hazreti Hacire’ye arz ettiler; Eğer izin verirseniz biz de burada konaklayalım.
Hazret Hacire, birdenbire gelen bu ikinci nimete hayran kaldı ki Hüda Teala benim yalnızlığımı da giderdi. Ardından, bu insanlar hazreti Hacire’den su almak için izin istediler ve minnettarlık duygularıyla kendisine yiyecekler ikram ettiler. Böylece yiyecek konusu da halledilmiş oldu.
Mekke’de ilk yerleşen kabile işte bu Cürhem kabilesiydi. Fakat daha önce de söylediğimiz gibi çölde su çok kıymetli olur. Hangi kafile oradan geçerse su için durur ve suyun karşılığı olarak, uzak bölgelerden getirdikleri yiyecekleri, meyveleri, hububat vesaireyi hazreti Hacire’ye takdim ederlerdi. Böylece Hüda Teala, anne ve oğlu için uzaklardan nimetler gelmesinin yolunu yarattı.
Aynı kabilenin kızı ile hazreti İsmail aleyhisselam evlendi böylece Yüce Allahcc kendisini Mekke’nin padişahı yaptı. Yüce Allah’ıncc Mekke’ye verdiği başka bir yücelik, Kendi evi Kabe’yi hazret İbrahim aleyhisselam ve hazret İsmail aleyhisselama yaptırtmasıdır. Bu ev bir zamanlar mevcuttu fakat şimdi sadece bir nişan kalmıştı, işte onun üzerine yapıldı. Bu ev büyük azamet ve bereketle doludur. Onun korunması görevi de hazreti İsmail aleyhisselama verildi ve onun tavaf edilmesi de emredildi. Aynı zamanda o çeşmenin de sahibiydi. Nitekim hazreti İsmail aleyhisselam kendi zamanının nebisi idi. O, bu evin saygınlığını ve hürmetini kaim kıldı. Cürhem kabilesine ilave olarak Mekke’ye gelen diğer kabileler de burayı tavaf ederler ve hediyeler takdim ederlerdi.
Hazret İsmail aleyhisselam vefat edince Kabe’nin hizmeti onun büyük oğlu Nabit’e geçti. Ondan sonra bu saadet onun dedesi (annesinin babası) Mazaz bin Amr’a geçti. bu kabile yüzlerce sene Kabe’ye ve hacılara hizmet etme farizasını eda ettiler.
Fakat Huzza adındaki başka bir kabilenin Kabe’nin zenginliği ve Mekke’nin başkanlığında gözü vardı. Onlar kavga ve savaş ile Kabe’nin tevelliyetini (bakım gözetim sorumluluğunu) Cürhem kabilesinden zorla aldılar ve onları Mekke’den çıkmaya mecbur ettiler. O zaman kabilenin başkanı Amr Bin El-Hars Cürhemî, Kabe’nin hazinesini çeşmenin içine koydu ve çeşmeyi toprakla kapattı.
Mekke’yi terk etmek Cürhem kabilesine çok ağır geldi. Onlar Yemen tarafına hicret ettiler. Huzza kabilesi Mekke’ye girdiğinde mukaddes çeşme kaybolmuştu. Onlar çok şaşırdılar, çok aradılar ama Zemzem’i bulamadılar.
Aslında Hüda Teala bu çeşmeyi, hazret İsmail aleyhisselamın evlatlarının hatırı için devam ettirmişti. Cürhem kabilesi hazreti İsmail aleyhisselamın evladının anne tarafının kabilesiydi. Bir kan bağı sebebiyle bu kabileye de Yüce Allahcc bu saadetten pay verdi. Kabilenin insanları bu suyu zor kullanarak ve kavgayla ele geçirmemişlerdi. O yüzden Allahcc da onlardan bu nimeti geri almamıştı.
Fakat Huzza kabilesi kavga çıkarttı. Emniyetli şehir Mekke’nin emniyetini bozmaya kalktı. Üstelik bu kabilenin hazreti İsmail aleyhisselamın nesli ile bir akrabalığı da yoktu. Bu yüzden Hüda Teala bu mukaddes çeşmeyi gizledi.
Ve gençler! Yüzlerce sene bu çeşme dünyanın nazarından uzak kaldı. Fakat ilelebet kaybolmadı. Tam tersine çeşmenin asıl varisinin gelmesine az bir zaman kalınca, Yüce Allahcc onun ortaya çıkarılması için gerekeni yaptı.
Allahın işine bakın. Peygamber efendimiz sallellahu aleyhi vessellemin dedesi hazret Abdulmuttalib’e rüyasında bir adam gelip, “Tayyibe’yi kaz” dedi. Hazret, Tayyibe nedir diye sordu fakat o adam kayboldu. İkinci gün uyuduğunda aynı adam rüyasında tekrar gelip, “Barra’yı kaz” dedi. Hazret Abdulmuttalip Barra nedir diye sordu, fakat adam tekrar kayboldu. Üçüncü gün aynı adam rüyada tekrar gelip, “Maznuna’yı kaz” dedi. Hazret, Maznuna nedir diye sordu, adam önceki gibi yine gitti.
Hazret Abdulmuttalip bu üç gün boyunca çok müteessir oldu. Kureyş halkına da rüyasını anlattığında onlar da çok şaşırdılar. Fakat o, Allahu Teala’nın yüzlerce sene sonra kudretini tekrar göstermek istediğini bilmiyordu. Aklına, bunun şeytanî bir vesvese olabileceği geldi.
Kureyşliler soru sormaya başladılar; O nerdedir? Onun alametleri nedir? Neresi kazılacak?
Gerçek şuydu ki Hazret Abdulmuttalip de şimdiye kadar tam olarak neden bahsedildiğini anlayamamıştı. Sonunda dördüncü gün o, bu düşünceler içinde uyudu ve o adam tekrar geldi ve dedi ki “Zemzem’i kaz”. O sordu, zemzem nedir? Bu soru üzerine adam kaybolmadı bilakis tafsilatlı bir şekilde anlattı, “zemzem hiçbir zaman kurumayacak bir çeşmedir. Onun suyu hiç azalmayacak. O, Kabe’yi tavaf etmeye gelen hacı kafilelerinin susuzluğunu dindirecek.”
Hazret Abdulmuttalip rüyasında mukaddes bir çeşmeden bahsedildiğini anladı fakat onun nerede olduğu söylemedi. Bu esnada o adam konuşmaya başladı; “Dışkı ile kan arasında, beyaz gagalı karganın yakınında, karıncaların yerleşimine yakın.”
Hazret Abdulmuttalip kalktı, şimdi kalbi müsterihti. Çünkü Hüda-yı Rabbü’l İzzet, açık bir şekilde izah etmişti, kazılacak yer işaretlenmişti. Başka bir rivayette onun yeri hakkında şöyle denmiştir, “Karıncaların evinin yanında kargalar gagalarını yere vuracaklar.”
Bütün bunlardan anlaşılıyor ki, Hüda Teala ne zaman isterse, bir işin karar verilmiş vakti ne zaman ise, o zaman Allahcc, bunları söyleyebileceği ve işi yaptırabileceği insanları da yaratır. Nitekim aynen böyle oldu.
Şimdi çeşmenin ortaya çıkarılma zamanı gelmişti. O zaman Mekke’de küçük küçük kuyular vardı ve onlardan su elde ediliyordu. O kuyular Mekke halkının su ihtiyacını karşılamaya yetiyordu, fakat hacıların çokluğu sebebiyle daima yetersizdi. Şimdi Hüda Teala suyun yetersiz kalmasını istemiyordu, istiyordu ki susuzluk çekilmesin. Zahiren bu dünyevî suyla ilgiliydi. Fakat O Kadir Allahcc, kendi kudretiyle şunu anlatıyordu: Şimdi öyle bir çeşme ortaya çıkacak ki onun suyu asla kurumayacak. Yani İslamî talim, kendisine gelen herkesin susuzluğunu dindirecek olan pak Kuran-ı Kerim. Şimdi o küçük kuyulara, yani diğer peygamberlerin talimatlarına ihtiyaç kalmayacak. Çünkü onlar küçük kuyulardı ve onların suyu da azdı. Hepsi bir araya gelseler yine de ihtiyacı karşılayamazlardı. Fakat şimdi gelecek olan çeşme, her devrin, her insanın ihtiyacını tam olarak karşılayacak.
Zemzem zahiri ve maddi bir çeşmedir. Fakat ruhanî ve gerçek çeşme, çeşme-i Muhammedî olacak ki o hiçbir zaman hiç kimseyi susuz bırakmayacak. Evet gençler! Zemzem, çeşme-i Muhammedî’nin zahiri bir nişanesidir. Hüda Teala bu zahiri nişanelerle kendi ruhanî alametlerini anlatmaktadır. Fakat kim Yüce Allahın kudretine, lütuflarına vakıf ise, yahut kimde Allahın alametlerini anlayabilecek kapasite varsa, o anlayabilir ki ne olmak üzeredir ve ne gerçekleşecek.
Hazret Abdulmuttalip, bu çeşmeyi aramaya karar verdi. Kabe’ye giderek Kureyşlilerden yardım istedi. Önce birkaç kişi kabul etmişti fakat sonradan vazgeçtiler. Hazret büyük bir kararlılıkla, bana verilen emri mutlaka yapacağım, sizler bana yardım etmezseniz ne çıkar, dedi. Ve kendi tek oğlunu alıp çeşmeyi aramaya çıktı. O zaman Kureyş’in bütün başkanları, sadece bir çocukla ne olacak ki diyerek dalga geçtiler.
Hazret Abdulmuttalip, bana yardım edeceklerine benimle dalga geçiyorlar diye çok üzüldü. Tek çocuğum olduğu için zayıfım, üstelik fakirim. Bu insanlar gibi bende servet yok. O zaman o, Kabe’nin yanında durup dua etti: Ey Hüda! Eğer Sen bana on erkek çocuk verirsen ve onlar benim gözümün önünde gençliğe ulaşırlarsa, onlardan Senin istediğin bir tanesini Sen’in yolunda kurban edeceğim. Bu insanlar bu iyi maksada engel oluyorlar, duam şu ki benim evladım Sen’in evinin muhafızı olsun. Sonra da o, dua ederek Haris’i alıp gitti. Kureyş’in hayvanlarını kurban ettikleri yerde karıncaların yuvasını gördü. Hemen yanında karga yeri gagalıyordu.
Tam orayı kazmaya başladı. Bunu gören Kureyş halkı da oraya toplanmaya başladılar. O kazmaya devam ederken, Kureyş halkı da hayretle bakıyordu, Abdulmuttalib’e ne oldu, sırf bir rüya yüzünden bu kadar zorluğa katlanıyor, bulacak mı bulamayacak mı nerden belli. Fakat Hazret Abdulmuttalib’in azim ve kararlılığından dolayı sessiz kaldılar. Daha çok fazla kazmamıştı ki sır ortaya çıktı. Hazret Abdulmuttalip yüksek sesle tekbir getirdi. Kureyş, hazrete gösterilen rüyanın doğru olduğunu şimdi anladı. Biraz daha kazınca, çeşmenin içine gizlenmiş olan servet de ortaya çıktı. İki altın geyik, son derece parlak kılıçlar ve zırhlar buldu. Bunları Cürhem Kabilesinin başkanı Amr Bin El-Hars Cürhemi Mekke’den ayrılırken oraya koymuştu. Bu sefer Kureyşliler çok üzüldüler. Eğer yardım etmiş olsaydık bütün bu şeylerde payımız olurdu, fakat şimdi elden ne gelir.
Onlar hemen dediler ki, bunlar bizim ecdadımızın, yani dedelerimizin babalarımızın servetidir, o yüzden biz de hissedarız. Bizim hakkımızı ver, yoksa savaşacağız. Hazret Abdulmuttalip onlara, savaşmaya gerek yok, gelin birini hakem olarak tayin edelim dedi. Bunun üzerine Kureyşliler, “Beni Sâd kabilesinin Hazim isimli kahinini kararlaştıralım,” dediler. O kahin kadın, Şam’ın yüksek bir bölgesinde yaşardı.
Hazret Abdulmuttalip ile birlikte Kureyş’in her kabilesinden birer adam Şam’a doğru yola çıktılar. O zamanlarda şehirler bu günkü gibi geniş ve abad durumda değildi, bilakis küçük küçük yerleşimler şeklindeydi. Yollar tehlikeli ve viran durumdaydı ve o zamanlar hızlı giden binekler de yoktu. O yüzden develer üzerinde seyahat edilirdi. Bazen aylar sonra bir kafile geçerdi. Bu yüzden de yollar çok virandı. Üstelik daha önce de söylediğimiz gibi Arabistan çöldür ve çölde su olmaz. Bu yüzden insanlar yanlarına yeteri kadar su alıp öyle yolculuğa çıkarlardı, eğer yolda tükenecek olursa çok büyük zorluk olurdu ve bazen bütün kafile susuzluktan ölürdü.
Bu kafile Hicaz ile Şam arasına ulaşınca suları tükendi. Sıcak, susuzluk, yerleşim yerlerinden uzakta olmak, bütün bunlardan dolayı onları korku kapladı. Birkaç kişide birazcık su vardı fakat onlar suyu vermeye yanaşmıyorlardı. Eğer size verirsek biz de şu an sizin düştüğünüz duruma düşeceğiz diyorlardı.
Hazret Abdulmuttalip Kabe’nin mütevellisi (bakımından sorumlu) olduğu için saygıdeğer ve başkan kabul edilirdi. Ve o, sadece kendi sözünü dayatan sıradan başkanlar gibi değildi. Tam tersine onda şu yücelik vardı ki o halkının rahatına ve sıkıntısına ortak olurdu. O zaman da, yanında su olan ve vermeyi reddeden insanlara üzüldü. Aynı zamanda diğer insanların felaketi için ne yapabileceğini düşünüyordu.
Hazret Abdulmuttalip herkese fikrini sordu. Hepsi de, siz karar verin biz onu kabul edeceğiz dediler. Bunun üzerine hazret dedi ki herkes kendisi için bir çukur kazsın, böylece kim ölürse onun yanındaki onu o çukura itsin, böylece o akbaba ve kartallara yem olmaktan korunsun. Ta ki herhangi biri kurtulsun. Herkesin yırtıcı kuşlara yem olup cesedinin çöle dağılmasındansa bir kişinin o şekilde berbat olması daha iyidir. Nitekim herkes bunu kabul edip kendi çukurunu kazdı ve kenarına oturup ölümünü beklemeye başladı. Susuzluk ve korkudan hepsi de kötü durumdaydılar ve hiçbir şey düşünecek durumda değillerdi ve hayattan ümitlerini kesmişlerdi.
Hazret Abdulmuttalip kavminin bu durumunu görmekten dolayı aşırı üzüntü duydu. Onlara havsala (tahammül gücü) vermek istedi ve kalkın ilerleyelim, belki su olan bir köye rastlarız dedi. Bu şekilde ümitsizce oturmak iyi değil, Allahcc yardım eder elbet.
Fakat onlar oturdukları yerde oturmaya devam ettiler. Birkaç kişi Hazret Abdulmuttalip ile gitmeye amade oldular. Hazret kalkıp, binmek için deveyi kaldırınca, Yüce Allahın şanına bakın, onun ayağının altından tatlı su çeşmesi fışkırdı. Bunu görünce onlar hayran kaldılar. Hazret Abdulmuttalip kendisi de su içti, diğerlerinin susuzluğunu da giderdi.
Kureyş halkına dedi ki; bunu görün, Allahu Teala su verdi. Kana kana için. Yolculuk için de alın. Ve benim Rabbimin mucizesini görün. Bu yeni mucize ve Allahın azametini görünce Kureyşliler, Hüda kararını verdi, dediler. Hazret Abdulmuttalip sordu, nasıl karar? Onlar, sizin lehinize karar verildi dediler. O Hüda, çeşmenin sahibinin siz olduğunuzu ispat etti. Çünkü bu çölde su vermesi ve suyun da sizin devenizin ayağının altından çıkması anlatıyor ki o su (zemzem) sizindir.
Böylece Kureyş’in bütün kabileleri ittifakla, çeşme-i zemzem’in hazret Abdulmuttalib’e ait olduğunu kabul ettiler. Fakat o hazineyle ilgili karar kalmıştı. Onlar, hazineden bize de hisse ver dediler. Hazret Abdulmuttalip, ok atacağız, dedi. O devirde ok atarak fal bakılırdı.
Şöyle karar verdiler: Kabe’nin adına iki ok, iki ok Kureyş kabilelerinin ve iki ok hazret Abdulmuttalib’in. Hangi şey üzerine kimin iki oku çıkarsa o şey onun olacak. Kime iki ok çıkmazsa o hiçbir şey alamayacak. Hazret Abdulmuttalip Allaha dua etmeye başladı ve ok atan da işini yapmaya başladı. Allahu Teala ne yaptı dersiniz? Kabe’nin adına iki altın geyik çıktı, kılıçlar ve zırhlar hazret Abdulmuttalip adına çıktı ve Kureyş’e hiçbir şey çıkmadı.
Böylece Hüda Teala bir kere daha karar verdi ki, kavmî servet bile ait olduğu hanedana aittir. Fakat gençler! Hazret Abdulmuttalip de emanetin hakkını eda etti. Kılıçları Kabe’nin kapısı olarak astı, altın geyikleri de Kabe’ye bağışladı. Kendisi ise çeşmeden hacılara hizmet etmeye başladı.
Her şeyden önce, Kabe’nin düzenlenmesi için kullanılan bu şeyler altındı. Eğer hazret Abdulmuttalip isteseydi bu servetin hepsini kendi geçimi ve rahatı için kullanabilirdi. Fakat Kabe’nin sevgisi onu, her şeyi Allahın evi için takdim etmeye mecbur etti. İşte gerçek bir emanetdar, emanetleri ait olduğu yere kendiliğinden ulaştırmasıyla tanınır.
Böylece Yüce Allahcc bu mukaddes çeşmeyi bir kere daha ortaya çıkartmakla dünyaya anlatmış oldu ki şimdi onun sahibi gelmek üzeredir. Şimdi Mekke’de insanlar çoğalacak, onun için hiçbir kavim susuz kalmasın.
Nitekim bu çeşme bütün diğer kuyulardan öne geçti. onun suyu o kadar arttı ki bütün hacıların ihtiyacını karşılayabilirdi, Mescid-i Haram’da olduğu için herkes susuzluğunu oradan giderirdi. Üstelik bu hürmetli idi de. Çünkü onun başlaması mukaddes ve pak insanlar sebebiyle olmuştu. O, bütün Kureyş ve bütün Araplar için övünç, saygınlık ve yüceliğin nişanesiydi.
Ey Kureyş! Siz çeşmenin azametini kabul ettiniz. Onunla gurur duydunuz. Onun şanı ile ilgili, bu gün bile tarihte saklı kasideler yazdınız. Fakat o çeşmenin zahiri güzelliğini görüp de onun batınî nişan ve azametine vakıf olamayanlara yazıklar olsun. Hazret Abdulmuttalip bu çeşmenin hatırına en sevdiği oğlunu Allahın kararına uygun olarak kurban etmek istediğinde Hüda Teala bu kurbanı zahiri olarak kabul etmedi. Bilakis Abdullah’ın ciğerparesi, Abdulmuttalib’in torunu, Amine’nin kıymetlisini, daimi olarak kendine mahbub yaparak manevi bir renkte kabul etti.
Bu çeşme ile birlikte bir çeşme daha çıkardı ki ondan sonra bir daha başka bir çeşmeye ihtiyaç kalmadı. Dünyanın hangi bölgesinden olursa olsun, her susayan susuzluğunu dindirebilirse ancak bu çeşme-i Muhammedî sallellahu aleyhi vessellemin tatlı ve serin suyu ile dindirebilir. Yoksa o susuz çöllerde kaybolur. Çırpınır. Bazen Beni İsrail’in çeşmesine gider. Bazen Hıristiyanlığın kuyusu onu davet eder. Bazen Hinduizm’in gölü onu çağırır. Bazen sosyalizmin havuzu ona cilve yapar. Bazen Budizm’in gölü, bazen ateşperestlerin çukurlara biriken suları onu çağırır. Fakat içmesine rağmen susuzluğu dinmez. Susuzluğu daha da artar, artmaya da devam eder. Ne zaman ki onun çığlıkları çöllerde yayılır, dağlara çarpıp bu çeşme, yani çeşme-i Muhammedî sallellahu aleyhi vesselleme ulaşınca, tatlı bir nağme bütün dünyaya seslenir: Gelin, susuzluğunuzu dindirin, çünkü sadece bu, temiz, tatlı, serin ve parlak sudur. Onda hiçbir katkı yoktur, öyle şeffaftır ki ayna gibidir. Hem için, hem çehrenizi görün. Hem de aynı zamanda Rabbinize kavuşun.
Sevgili gençler! Zemzem çeşmesi aslında bizim Efendimiz sallellahu aleyhi vessellemin bir alametidir; onun yüceliğinin, onun şanının, onun celalinin ve cemalinin alametidir. Ve benim Efendim sallellahu aleyhi vessellemin feyzi devam ettikçe bu çeşme de akmaya devam edecek.
Allahümme barik ve sellim ala Muhammedin ve ala âli Muhammedin inneke hamidün mecid.
 Çeşme: Yerden kendiliğinden çıkan su, su kaynağı, su gözesi, kaynak
 Açıklama: Hazreti İsmail doğduğunda, hazreti İbrahim yaklaşık 86 yaşındaydı. Ve Yüce Allahcc bu çocuğu uzun dualardan sonra vermişti. Onun için adı İsmail kondu. İsmail’in anlamı, “Allah duydu” demektir.
 Siret Hatemünnebiyyin, cilt 1, sayfa 83
 Başka bir rivayette bir kuştan bahsedilmektedir. Kafiledekiler havada kuşu görünce çeşmeyi aramaya çıktılar.
 Siret Hatemünnebiyyin, cilt 1, sayfa 97
 Siretü’n Nebi İbni Hişam, cilt 1
 Bu her üç isim zemzem kuyusunun isimleridir.
 Siretü’n Nebi, İbni Hişam, cilt 1, sayfa 173
 Siretü’n Nebi, İbni Hişam, cilt 1, sayfa 170
 Siret İbni Hişam, cilt 1
 Siretü’n Nebi, İbni Hişam, cilt 1
 İbni İshak
18/05/2014 17:45 - Ashab-ı Fil
18/05/2014 17:39 - Mukaddes Miras
18/05/2014 17:21 - Hazret Hekim Molvi Nuruddin Sahip, Halifetü’l Mesihi’l Evvel'in Hayatı