yıldız bilimcisiyim ben: 03/2010
Matematik eğlenceli olmalı
Bir rus matematikçi, matematikçilerin kafasını yüzyıldır yoran Poincare Varsayımı problemini çözdüğünü yazıyor Hürriyet gazetesi. Haberin devamıda şöyle: 'Yapılan titiz sağlamalarla çözümün doğru olduğu tespit edildi.
Problemin, kainatın biçiminin saptanmasında yardımcı olabileceği
Sürümden kazanan ressam
Tünel'den aşağıya doğru sevgiliyle gidiyoruz. Arabadayız. Yol tek şerit ve tıklım tıklım, durduk. Derken sevgili yanına bakıp, o sırada konuşmakta olan iki kişiyi duymamız için camını açtı. Hani o sokakta resim satan adamlar vardırya, bir tanesi onlardan. Uzun siyah saçlı, yüzü bize doğru dönük duruyor. Diğeri de sokaktan geçmekte olan ve resimlerle ilgilenen yüzünü göremediğim ama sesini duyduğum bir adam.
Adam resimlerin fiyatını soruyor. Satıcı birşeyler söylüyor fiyat iyi geliyor. Sonra resimlerle ilgilenen adam sormaya devam ediyor
-Peki hani o ressamlardan ne farkın var senin, şimdi onların bir resmi 3 milyon 4 milyon dolar diyor.
Satıcının cevabı: -Şimdi abicim bir sürümden kazanıyoruz. Ben bir yaptığımdan 10 tane 20 tane yapıyorum. Ben her yere veriyorum.
Alıcı olan anlamış şekilde kafasını sallayarak -demek sürümden kazanıyorsun. Anladım. diyip saçma sorularına devam etmekteyken, Trafik açıldı ve biz gittik,
tecrübe ve anı
Bir kaç sene önce İstanbul'da bir salonda Fındıkkıran'ı izlemiştim. Hatırlamaya çalıştığım kadarıyla kostümler, danslar, sahne büyüleyiciydi. Etkilenmiştim. İnsanı hayallere sürükleyen bir dekor vardı. Ne kadar sürdü bilmiyorum danslar, müzik, ama bittiğinde sevgiliyle ben en arka sıradaki koltuklarımızdan kıpırdayamamıştık.O an dalıp gittiğimiz masal bitsin istemedik. Perde kapanmasının ardından geçen 5 dakikada salon boşalıvermişti. En son biz kalmıştık ve yavaş yavaş merdivenlerden inip sahnenin tam önündeki koridordan çıkışa doğru yönelmiştik ki, bir anda o koskoca perde açılıverdi ve biz o sahnedeki dekorları toplayan, yerleri süpüren adamları gördük. Bütün yaşadığımız o büyüleyici atmosfer aniden kayboluverdi. Herşey sahteydi ve bu adamlar bu masalı toplayıp öyle gideceklerdi evlerine. Sevgili o an gözlerimi kapadı-benim için yaptığı en güzel şeylerden biri buydu- ama yinede bir anda yaşadığımız bütün o tecrübe yok oldu. Şimdi bile o günü düşündüğümde aklıma gelen tek şey o görüntü oluyor. Yaşadığım o tecrübeyi, gördüklerimin verdiği hazzı hatırlamakta zorlanıyorum.
Geçen gün gittiğimiz klasik müzik konserinde de benzer bir şey yaşadım. Arp, keman, piyano seslerinden sonra hafifleyip dışarı çıktığımızda taksiciler avaz avaz, yanık sesleriyle bağırıyorlardı -Bostancı, bostancı! Bu sesleri, dinlediğim bütün o diğer seslerden daha net hatırlıyorum. Hatta işin kötüsü konsere dair hiçbirşey hatırlayamıyorum.
O zaman bunlar nasıl anlam kazanıyor anlayamıyorum. Yani o tecrübeyi edinme süresi boyunca yaşadıklarım bambaşka ama geriye anı olarak kalan daha da başka.
Ben bunları düşünürken tesadüfen ekonomi dalında nobel ödülü almış Daniel Kahneman'ın konuşmasını dinledim. dinlemeye değer
Para / Başarı
Başarı ve para. İki kavramın birbirine karışması.
Günlerdir koşmaktaydım. Geçen gün koşarken ve nefes nefese kalmışken durup kendime şunu sordum. Para için mi yoksa başarı için mi yapıyorum bunu. Bunu derken genel olarak yaptığım işten bahsetmiyorum, ama işimi yaparken çok da keyif almaksızın yapacağım almış olduğum bir işten bahsediyorum. Yapma nedenim para. Ama alacağım parayı, yine işime yatıracağım, başarı için. Dolayısıyla ikisi birbirine sürekli karışıyor. Hangisi için ne yaptığımı karıştırıyorum, ikisi birbirine çok yakın, hatta başabaş ve önden gidiyorlar, bende sürekli koşarak onlara yetişmeye çalışıyorum. Bazen yetişmeye çalıştığım, önümdeki hedefim para, bazen de başarı oluyor.
Paranın gücü yadsınamaz derecede büyük. Günümüzde başarı ile para bir olarak tutuluyor. Ne kadar başarılısın o kadar paran var, ne kadar paran var o kadar başarılısın. Dünyanın en zenginleri listesi çıkıyor, onlar aynı zamanda en başarılı listesi gibi sunuluyor önümüze. En başarılı listesi hiç görmedim mesela. Neye ve kime göre başarılısın bir ölçütü yok. -soyut- Oysa para -aslında soyut da olsa- somut bir kanıt teşkil ediyor- rakamlarla ifade edildiğinden olsa gerek- Başarınında rakamsal bir ifade şekli olsaydı durum değişebilirdi, ama yok. Yani para başarı, başarı para. Bunun bir nedenide paranın başarıda oynadığı rol. Başarını yukarılara yine parayla çıkabilirsin tabiki sadece parayla olabileceğinden bahsetmiyorum- Ama kabul edelim günümüzde paranın çok başka bir anlamı var. Hatta bunun benim eğitimim boyunca yok sayılması beni biraz kızdırıyor. Bana öğretilen şuydu ki, para hep önemsiz birşeydi. Başarı daha önemliydi, insanın sevdiği işi yapması daha önemliydi. Para hayattan haz almanı sağlayamazdı ama sevdiğin şeyi yapmak bunu sağlardı. O yüzden mimarlık kutsaldı. Para kazanamayabilirsin ama olsun önemli olan onu yapmak, birşeyler katmak kendine ve öylece devam etmek. Ailemde bunu öngördü ne zaman daha fazlasını istesem önce şükretmemi istediler. Hayal bile kurdurmamışlar onu farkettim. Çünkü onlarda öyle yetişti, çünkü onlarada o bilinç verildi. Demek ki hepimiz işçi sınıfı mensubu olarak yetişmişiz. Kimse bana çık kendi işini yap demedi. Diyorum ya hayalini bile kuramadım. Çok paranın olmasını istemek ayıptı. Bunlar sadece kuzu gibi yaşayalım diye beynimize yapılan aşılardan ibaret. Para bir gerçek. Paraya sahip olmaz, hayattan haz almanızı sağlayan, sağlığınızı sağlayan, başarıyı da yanında getirebilen bir gerçek. Bir işin estetiğini, tekniğini öğrendiğimiz gibi o işin parayla olan ilişkisinide öğrenmek zorundayız. Yaşadığımız çağın örneği, başarılı bir ressamdı, anlaşılamadı öldü gitti, değil. Hala bize bunu örnek gösteriyorlar, ama bu çağın gerisinden kalacak örnek başarısını paraya dönüştürebilmiş olanlar.
Önemli olan kafanda kavramları yerlerine oturturup, neyi ne için yapıyor olmaktan şaşmamak, unutmamak. Bunu kendime söylüyorum, çünkü şu an benim için sürekli karışıyor, para & başarı. 0