21 Mart 2018, Çarşamba 10:09
Ülkemizin genç müzisyenlerinden Altekin Erginel ile müzik yolculuğunu konuştuk. Müzik tınıları içinde bir ailede büyüdüğünü söyleyen Erginel, Yeşilçam’da dinlediği şarkılara eşlik ederek başladığı müzik çalışmalarını, sahnelerde sürdürüyor.
Okuyucularımıza öncelikle kendinizi tanıtır mısınız?
Adım Altekin Erginel. 22 yaşındayım. Lefkoşa’da doğdum büyüdüm. İstanbul’da Maltepe Üniversitesi’nde Tiyatro Bölümü’nü bitirmek üzereyim. Aynı zamanda müzik çalışmalarımı da devam ettiriyorum.
Müziğe başlamanız nasıl oldu?
Aslında bu benim için biraz da kaçınılmaz olandı. Çünkü babam bağlama çalıyordu ve bende müzik tınıları eşliğinde büyüdüm. Bu esnada babam bağlama çalarken ben de yanında darbukayla eşlik etmeye başladım. Bu da 5 ya da 6 yaşlarıma denk gelir. Benim çocukluğumda evde Yeşilçam filmleri çok sık izlenirdi ve ben oradan duyduğum şarkıları söylerdim bir çocuk olarak. Örneğin “Seven Ne Yapmaz” ve ‘’Senede Bir Gün’’ şarkıları. Ben bu şarkılarla ilgilenirken okuldaki Müzik öğretmenim bize ileride müzik hayatımda çok önemli yer sahibi olacak olan Barış Manço’nun çocuk şarkılarını öğretiyordu. E tabii bu benim için o zamanki aklımla bir problemdi ve isyan halindeydim. Çünkü keyif almadığımı ve bunların “Çok basit” olduğunu düşünüyordum. Bu yüzden Müzik dersinden devamlı atılıyordum. (Aynı senenin 23 Nisan’ında Müzik öğretmenim beni alıp darbuka çaldırmıştı). Müzik derslerinden atılıp gittiğim gitar derslerinden de ağlayarak kaçmamdan sonra annemle babamın ayrılışı ile kendi kendime bağlama öğrendim. Bağlama benim için bir kaçış ve duygu anlatma noktasıydı. Bu vesileyle başlayan fiili müzik yaşamım okul etkinlikleri, müzik yarışmalarıyla devam edip bu güne kadar devam etti. Şu anda Bar Müziği yapıp gelişimime devam etmekteyim.
Sizin için müzik ne ifade ediyor?
Dediğim gibi müzik benim için öncelikle bir rahatlama noktasıdır. Bu ilk başladığım zamanda böyleydi şimdi de öncelikli olarak bu yanı ağır basıyor bende. Yaptığım şeyden keyif alıyorum. Önce ben mutlu oluyorum yaparken sonra insanlarla paylaşıyorum. Benim için ifade ettiği şey tek kelimeyle anlatılabilecek bir şey değil aslında. Şöyle anlatabilirim belki; Hayatınızın her döneminde belli bir süreçten geçiyorsunuz ve belli bir ruh haline sahip oluyorsunuz. Bu ruh halini seyirciyle oluşturduğunuz ortak dil vasıtası ile paylaşıyorsunuz. Yani ‘’Halet-i Ruhiye’nizi paylaşma hali diyebilirim.
Örnek aldığınız ve dinlediğiniz müzisyenler kimlerdir?
Birçok kişi var tabii. Ben her zaman gerek siyasi açıdan olsun gerek hayata karşı olsun duruşu olan sanatçıları dinledim ve izledim. Bu tiyatroda da böyle. Benim kendime misal aldığım isimlerin başını iki kişi çeker Cem Karaca ve Barış Manço. Bu iki çok büyük ismin yanında Zülfü Livaneli, Yeni Türkü, Grup Yorum, MFÖ ve Kıbrıslı bir grup olan çok kıymetli Sıla 4 grubunu dinliyorum.
Öncelikle yakın gelecekte mezun olmayı hedefliyorum. Sonrasında Yüksek Lisans yapmak gibi bir hedefim var. Daha da ilerisiyle ilgili konuşacak olursak hayatta hiçbir zaman hiçbir şey belli olmaz ama müzik, tiyatro, sinema ve dizi gibi alanlarda gurur duyacağım işler yapmak istiyorum ve bunun böyle olmasını umuyorum.
Ülkemizde sanata ve sanatçıya verilen önemi nasıl yorumlarsınız?
Ülkemizde sanata ve sanatçıya verilen önem belli bir ölçüde maalesef. Bir sanatçıyı tanımak, dinlemek ve izlemek için aslında daha elverişli olan bir coğrafya içerisindeyiz. Küçük toplumlarda bunlar daha kolaydır. Ama biz bunun yerine her hafta sonu kimimiz bir gün kimimiz iki gün mangal yakmayı tercih ediyoruz. Ama biz bunu değiştirmeye çalışıyoruz. Yeni oyunlar, filmler ve konserler yapmak istiyoruz. Ve bunun için daha çok çalışacağız. Aslında bu noktada bir toplumsal özeleştiri yapmakta da fayda vardır diye düşünüyorum. Mesela her hafta sonu toplumsal özelliğimiz olan mangal yakmak yerine bir gün de bir tiyatro, konser veya resim sergisine gidelim. Yani bir gün sanatsal ve kültürel bir aktivite, bir gün mangal bence adil bir anlaşma olur.
Son olarak ülkemize, coğrafyamıza ve dünyaya baktığımız zaman; her zaman olduğu gibi sıkıntılı dönemlerden geçiyoruz. Dünya’nın her yerinde savaşın ve gözyaşının olduğunu biliyoruz. Ortadoğu senelerdir kan gölü olmuş Afrika’da neler olduğundan çoğumuzun haberi yok. Benim temennim; Çok güzel ve akıllı insanlarız. Yaşadığımız bu küçücük Ada’da birbirimize karşı saygımızı ve hoşgörümüzü kaybetmeyelim. Sanata ve güzelliklere yönelelim.