YUSUF KAPLAN | fikirteknesi
Etiket arşivi: YUSUF KAPLAN
CEMAAT GÜNLÜKLERİ-(17.02.2014)-Ekrem DUMANLI ile Yusuf KAPLAN’IN MÜNAZARASI
Yayın tarihi 17 Şubat 2014 FARUK ADİL
Bugün (17.02.2014) Ekrem Dumanlı ile Yusuf Kaplan, her biri bir cepheyi temsilen aynı mahiyette yazılar yazmışlar. Tam da münazaralık iki yazı… Yusuf Kaplan’ın yazısının başlığı şu; “İslâm dünyasının umutlarını söndürmenin bedelini ödeyebilecek misiniz?”. Ekrem Dumanlı’nın yazısının başlığı ise şu; “Hesabını veremezsiniz!”.
Önce bir hususu tespit ve itiraf edelim; Yusuf Kaplan, Ekrem Dumanlı için ağır gelir. Bu ikisini münazara masasına oturtmak Ekrem Dumanlı’ya haksızlık olur, çünkü Ekrem Dumanlı, Yusuf Kaplan’ın karşısında sinek sıklet kalır. Bu durumda her ikisini aynı masaya oturtmak apaçık bir haksızlık olduğuna göre, bu haksızlığı yapmamamız gerekmez mi? Evet… Normal şartlarda böyle bir adaletsiz uygulamayı yapmamamız gerekir. Ne var ki Ekrem Dumanlı tüm kifayetsizliğine rağmen haddini bilmez bir eda ile meydanda dolaşıyor ve naralanıyor. Hal böyle olunca, bizde münazara masasını kurduk, buyurun;
Yusuf Kaplan umumi bir giriş yapmış Ekrem Dumanlı ve benzerlerinin seviyesini tespit için;
AHLAK ve USUL, AKTÜEL, ELEŞTİRİ, FETTAN GÜLEN (FETÖ), FİKİR, İNSAN, İSLAM, İSLAM DÜNYASI, İSLAM ve SİYASET, İSLAMİ HAREKETLER, İSLAMİ MÜCADELE, MEDYA, PSİKOLOJİ, SİYASET, SOSYOLOJİ, TARİH kategorisine gönderildi	| EKREM DUMANLI, Fethullah Gülen, FETHULLAH GÜLEN ÖRGÜTÜ, YENİ ŞAFAK GAZETESİ, YUSUF KAPLAN, YUSUF KAPLAN İLE EKREM DUMANLI'NIN MÜNAZARASI, ZAMAN GAZETESİ ile etiketlendi	| Bir Cevap Yazın
ZAYIFKEN KEMALİST OLMADIK GÜÇLÜYKEN Mİ OLACAĞIZ
Yayın tarihi 12 Kasım 2012 IBRAHIM SANCAK
ZAYIFKEN KEMALİST OLMADIK GÜÇLÜYLEN Mİ OLACAĞIZ
10 Kasım geldi, Müslüman entelektüellerin bazıları (mütefekkirler değil) tuhaflaştı. Murat Menteş’in yazısındaki ucubelik, Müslümanların tefekkür dünyalarına bodoslama daldı. Müslümanların zihni evrenlerinde ilk ayaklanan, “hassasiyet” oldu. Çünkü Menteş, temel hassasiyetlerden birini dinamitledi. Hassasiyet meselesi, tüm fikriyatın üzerinde mevzilenmiş, tüm fikri müktesebatın muhtevasına sirayet etmiş kıymettir. Hassasiyet, fikirden, idrakten, izahtan öncedir. Tefekkürün, idrakin, istikametin ana mecrasıdır, hassasiyet olmadan bunlar vücut bulamazlar. İslami hassasiyeti kaldırdığınızda, Kur’an-ı Kerimi okuyan Müslüman alim ile müsteşrik bilim adamı arasındaki farkı izah edemezsiniz. Zaten de böyle mi oldu ne? İslam, imandan sonra talep ettiği en mühim mesele olan hassasiyet kaybıyla okunmaya ve anlaşılmaya başlandı, her şey ile eklektik bir harmanlamaya konu olmaya başladı.
Hassasiyet meselesi her nedense pek konuşulmaz. Gündeme getirilmediği için ne olduğu bilinmez. Müslüman şahsiyet terkibindeki yeri hatırlanmaz. İdrake mukaddem olduğu anlaşılmaz. Hele de iman ile idrak arasındaki koridor olduğu hiç farkedilmez. Bu koridor ortadan kaldırıldığında imanın, idrakin mebdei ve mansıbı olduğu asla kavranamaz. Hal böyle olunca, kapitalist Müslüman, anti-kapitalist Müslüman, Kemalist Müslüman, çağdaş Müslüman ila ahir gibi ucube sentezleme (terkip etme değil) çabaları kendine yol bulur hatta “naif yaklaşımlar” olarak itibar da görmeye başlar. Okumaya devam et →
AHLAK ve USUL, AKTÜEL, DİL, DİN, ELEŞTİRİ, FIKIH ve TATBİKAT, FİKİR, HİLAFET ve İMAMET, İSLAM, İSLAM MEDENİYETİ, İSLAM ve SİYASET, İSLAMİ HAREKETLER, İSLAMİ MÜCADELE, TARİH kategorisine gönderildi	| Atatürk, HİLAL KAPLAN, KEMAL ATATÜRK, MURAT MENTEŞ, YUSUF KAPLAN ile etiketlendi	| Bir Cevap Yazın
Yayın tarihi 30 Ağustos 2012 IBRAHIM SANCAK
Fikir adamlarının başına gelebilecek en kötü şey, tıkanmaktır. Hem yüksek perdeden fikir adamlığı taslamak zorundadır (pozisyonundan dolayı) hem de imali fikir istidadını kaybetmiştir. Bu durumda çok fazla ihtimal kalmaz önünde. Çoğu, orijinal bir şeyler söylemek, fikir adamlığını göstermek için “saçmalamaya” başlar. Zeki olan bazıları ise “dil” ile oynamaya başlar. Yusuf Kaplan ikincisinden, çok şükür ki saçmalamıyor. Yeni bir şey söyleyemeyeceğini farkettiği zaman dil ile oynuyor, farklı bir dil kullanıyor, herkesin bildiği ve kullandığı bir gerçeği bile başka bir dil ile ifade ederek günü kurtarıyor, kurtardığını zannediyor. Bir fikri aynıyla tekrar etmek fakat tekrar olduğunu gizlemek için dil ile oynamak, “fikir hilesidir”. Türkiye’de bu hile çok yaygın… Okuyucuların idrak zafiyetine sığınarak pervasızca kullanılan bu “hile”, artık ömrünü doldurmuş olmalıdır. Okumaya devam et →
AHLAK ve USUL, AKTÜEL, DEVLET, DİN, ELEŞTİRİ, FİKİR, İNSAN, İSLAM, KELAM ve TEFEKKÜR, MEDYA kategorisine gönderildi	| İSLAM, İSLAMCILIK MESELESİ, İSLAMCILIK TARTIŞMASI, VAROLUŞ SÜRECİ, VAROLUŞ YOLCULUĞU, YUSUF KAPLAN ile etiketlendi	| Bir Cevap Yazın
“İSLAMCILIK MESELESİ” YAZI SERİSİ İLE İLGİLİ AÇIKLAMA
Yayın tarihi 22 Ağustos 2012 IBRAHIM SANCAK
Yazı serisine başlarken, şöyle düşünmüştüm, tartışmaya katılan bir yazarın fikirlerini değerlendirmeyi bitirene kadar ona devam etmek, ondan sonra başka bir yazarın fikirlerini değerlendirmeye başlamak… Gelişmeler bu tertip içinde yazmamıza mani oluyor. Ali Bulaç o kadar yoğun yazdı ki, onun yazılarını bitirmek mümkün olmayacak ve diğerlerine sıra gelmeyecek. Sıra gelse bile aktüelliğini kaybedecek. Yazarların fikirlerini değerlendirirken, belli aralıklarla durup, nazari tespitler yapmak, tekliflerde bulunmak gerekiyor ki bu durumda yazı tertibimiz iyice verimsizleşiyor.
Yazı serisinin tertibini değiştirdik. Bir yazarın bir miktar yazısını değerlendirdikten sonra ara verip, nazari tespitlerimizi aktaracağız ve başka bir yazara geçeceğiz. Daire tamamlandığında başa dönüp aynı yazarlardan devam edeceğiz.
Bu arada, Nurettin Saraylı’nın da sitemizde İslamcılık tartışmalarıyla ilgili yazı serisine başlaması güzel oldu. Nurettin bey, zekice bir kararla, meselenin “eksik” kalan boyutunu kendine saha olarak seçti. İslamcılık tartışmasının “haricilerini” yazı serisi yapmaya karar verdi, kendisine kolay gelsin diyor, teşekkür ediyorum. Teşekkürümün sebebi, benim yalnız başıma tüm tartışmayı takip etme kifayetsizliğimdir. Nurettin beyin sahiplendiği alana ait bazı yazarlar benim listemde vardı, onları da Nurettin beye tevdi ettim. Okumaya devam et →
AHLAK ve USUL, AKTÜEL, DEVLET, DİN, ELEŞTİRİ, FIKIH ve TATBİKAT, FİKİR, HADİS ve HAYAT, HİLAFET ve İMAMET, İSLAM, İSLAM MEDENİYETİ, İSLAM ve SİYASET, İSLAMİ HAREKETLER, İSLAMİ MÜCADELE, KELAM ve TEFEKKÜR, MEDYA, SİYER ve RİSALET, TEFSİR ve İDRAK kategorisine gönderildi	| ALİ BULAÇ, HAYRETTİN KARAMAN, İSLAM, İSLAMCILIK MESELESİ, İSLAMCILIK TARTIŞMASI, islamcılık, İSLAMİ DÜNYA GÖRÜŞÜ, YUSUF KAPLAN, ZAMAN GAZETESİ ile etiketlendi	| Bir Cevap Yazın
AHLAK ve USUL, AKTÜEL, DEVLET, DİN, ELEŞTİRİ, FIKIH ve TATBİKAT, FİKİR, HADİS ve HAYAT, HİLAFET ve İMAMET, İDEOLOJİLER, İSLAM, İSLAM MEDENİYETİ, İSLAM ve SİYASET, İSLAMİ HAREKETLER, İSLAMİ MÜCADELE, KELAM ve TEFEKKÜR, MEDYA kategorisine gönderildi	| ALİ BULAÇ, HARİCİLER, İSLAM, İSLAMCILIK MESELESİ, İSLAMCILIK TARTIŞMASI, İSLAMCILIK TARTIŞMASININ HARİCİLERİ, YUSUF KAPLAN ile etiketlendi	| 1 Yanıt
YUSUF KAPLAN NE ZAMAN ERGENEKONCU OLDU Kİ SEVİNİYORSUNUZ
Yayın tarihi 19 Şubat 2012 IBRAHIM SANCAK
Vatan gazetesi, Yeni Şafak gazetesinin 18.02.2012 tarihli nüshasında yayınlanan Yusuf Kaplan’ın “Neyin kavgasını verdiğimizin farkında mıyız acaba?” başlıklı yazısını, “Yeni Şafak gazetesinde Ergenekon sanıklarını savunan isyan!” başlığı ile haber yaptı. Vatan gazetesi yöneticileri, bu faaliyete “gazetecilik” adını veriyor olmalılar. Okumaya devam et →
AHLAK ve USUL, AKTÜEL, ELEŞTİRİ, FİKİR, HUKUK, İSLAMİ HAREKETLER, MEDYA, PSİKOLOJİ, SİYASET, SOSYOLOJİ kategorisine gönderildi	| adalet, ergenekon, HUKUK, YUSUF KAPLAN ile etiketlendi	| Bir Cevap Yazın
YUSUF KAPLAN-3-FİKİR ADAMLARININ YAPAMADIĞINI HALKTAN BEKLİYOR
Yayın tarihi 12 Şubat 2012 IBRAHIM SANCAK
Türkiye’de ciddi bir mesele var, siyasi ve içtimai süreçler, ortasından okunuyor. Müslümanların, Özal ile başlayan Akparti ile devam eden yeni imkanlar elde etmeleri, işin kaynağına inilmeksizin değerlendiriliyor. Yazarın biri çıkıyor, cipe binmelerinden şikayet ediyor, başka biri lüks kıyafetlerine takıyor, diğeri pahalı restoranlarda yemek yemeleriyle boğuşuyor. Tenkitlerinin sonunda hiçbir teklifleri yok, bir teklif getirme mecburiyetinde olduklarını bildiklerinden, en kolay yola başvuruyor ve “sade yaşayın” türünden birkaç klasik laf ediyor ve yazıyı (konuyu) kapatıyor. Tenkitlerin tamamına yakını da doğru fakat teklifsiz tenkit, “gece konduyu” sıhhatsiz mesken olduğu için yıkıp, yerine bina yapmadan oradaki aileyi kışın ortasında sokakta bırakmaya benziyor. Gecekonduyu yıkma gerekçesi tamamen doğru, adam da bu doğruya yaslanıp, hiçbir tefekkür çilesi çekmeksizin ve kendi “yazarlık konforunu” bozmaksızın gecekonduyu yıkıyor. Yıkma gerekçesi doğru ya, gerisini hiç dert etmiyor. “Yahu sen deli misin, aile çocuk, ihtiyar sokakta kaldı” diyecek olduğunda, yıkma gerekçesini gözünün içine sokuyor ve “bu yanlış mı?” diye soruyor. O doğru olmasına doğru da be adam, doğrunun bir kısmı, “yarım doğru” hayatı ne hale getirir bilir misin? Ama bilmez… Oraya kadar okumadı. Çünkü ülkede “fikir adamı” nedir, bilen yok. Hayatın içinden bir parça fikir kırıntısı kapan, meydan yerine, Üstad edalarıyla ve nara atarak giriyor. Dünyanın en başarılı kalp ameliyatını yapan cerrahın, göğsü kapatmadığını, dikmediğini filan düşünür müsünüz, neye yarar o kadar başarılı ve “doğru” iş yapmış olması?
İçtimai süreçleri ortasından okumak veya süreçlerin bir aşamasını, parçasını, kısmını tetkik etmek, Yusuf Kaplan’ın ifadesiyle “konformizmdir”. Ne konformiz mi? Yazar konformizmi… Fikir adamı konformizmi değil, fikir adamlarının konformizmi daha farklı…
Bu tuzağa Yusuf Kaplan’ın düşeceğini zannetmiyordum. Süreçleri ortasından okumak, değerlendirmek, tenkitler yapmak… 10.02.2012 tarihli “Tükiye’nin “din”i: Araçsallaştırma” başlıklı yazısı, orijinal teşhisler ihtiva ediyor gibi görünen fakat tam olarak bu zihni tuzağa düşmenin misalini oluşturan türden.
Daha önceki yazılarımızda görüleceği üzere, Yusuf Kaplan, kıymet verdiğimiz, yazılarını takip ettiğimiz bir fikir adamı. Bu sebeple Yusuf Kaplan’ı diğer köşe yazarları ile aynı çerçevede değerlendirmek ve tenkit etmek niyetinde değiliz, hiç olmadık. Yusuf Kaplan, fikir adamı olarak tenkit listemizde, köşe yazarı olarak değil… Fikir adamı olması, daha hassas daha dikkatli bir tenkit gerektiriyor. Fakat aynı zamanda fikir adamı olması, kendisinin de daha hassas ve dikkatli olmasını gerektiriyor. Köşe yazarlarının çoğunda “normal” karşıladığımız yanlışlar, fikir adamlarında (misalimizde Yusuf Kaplan’da) normal değil. Çünkü fikir adamlarının köşe yazarlarına nispetle seviyeleri (ve standartları) daha yüksektir.
Yusuf Kaplan, mezkur yazısında özet olarak “dinin araçsallaştırılmasından” bahsediyor. Tespiti doğru. Fakat bir problem var. Laik, Kemalist, ateist siyasi ve hukuki rejimin seksen yıllık tatbikat ve tortuları, dine ancak bu kadar yer açtı. Dinin araçsallaştırılmasından başka bir imkan alanı açması beklenmezdi zaten. Çünkü laik/seküler hayat anlayışı, hiçbir “üst kıymet” kabul etmez, dünyada ve hayatta varolan her şey, araçtır, araç kıymetindedir. Böyle bir vasatta, “kendi haline bırakılan” her kıymet, tabii ve mecburi olarak araçsallaşır. Zaten kendisi de, yazısında laik/seküler anlayışın laikliği de araçsallaştırdığını söylüyor. Bu noktaya kadar uzanan tespiti, ilginçtir ki burada kalıyor. Bu kadar mühim bir konunun, bir köşe yazısında kafi derecede izah edilebileceğini düşünmüyoruz tabii ki. Fakat yazının toplam kompozisyonundaki eksiklik, meselenin “merkezi konusu”dur. Merkezi konusuna temas edilmeyen her mesele, eksiktir hatta hiçtir. Bu sebeple ilgilenmek ihtiyacı duyduk.
Seksen yıllık cumhuriyet operasyonu, ülkede İslam adına hiçbir emare bile bırakmamak için tüm gücünü seferber etti. Operasyonun başlangıcında Müslüman ilim adamları katledildi, İslami müesseseler binalarına kadar imha edildi, Kur’an-ı Kerim yakıldı ve yasaklandı. Bunlar yaşanırken Müslüman insanlar, imanları ile hayatları arasında tercih yapmak zorunda kaldılar. İslam adına bir adet kitap bulamadıkları dönemde, hayatın tüm altyapısı Allahsızlık üzerine bina edildiği için, İslami hayatı inşa etmek bir tarafa, İslam’ın ne olduğunu bile öğrenemediler. İslam, bu ülkede, cumhuriyet operasyonuyla, “orta malı” haline getirildi. Herkesin söz sahibi olduğu, özellikle de Allahsızların söz sahibi kılındığı bir sahipsiz mal…
O kadar ağır şartlarda yaşayan Müslümanlar, imanlarını köylere, dağlara, mağaralara, yer altına girerek muhafaza ettiler. Bazen imanlarını muhafaza etmenin tek yolunun “yobazlık” olduğu şartlar manzumesine mahkum edildiler. Evet… İmanlarını bazen yobazlık formunda muhafaza ettiler. Yirmili, otuzlu, kırklı yılların “yobaz Müslümanları” tarihin, dinine en sadık Müslümanlarıdır. Her şey İslam’ı tekzip için organize edilmiş haldeyken, İslam imanını, her şeye rağmen muhafaza edecek kadar kıymetli insanlardı. Bu günün Müslümanları, dinlerini ve varlıklarını, o zamanın “yobaz Müslümanlarına” borçludur. O yobaz Müslümanlar olmasaydı, bu gün bu ülkede İslam’ın adı bile kalmazdı.
Gün geçti, zaman döndü, Müslümanlar birtakım imkanlara kavuştular. İslami eğitim müessesesi kalmadığı için İslam’ı öğrenmekten mahrum, İslami hayatı inşa etmenin imkanları kalmadığı için İslam’ın hayatından mahrum, İslami anlayışın zihni, kalbi ve akli kodları kaybolduğu için İslam ilim ve fikriyatını inşa etmekten mahrum bir halk ile karşı karşıyayız. Kendi haline kalan, hayatın tabii seyirlerine ve süreçlerine mahkum olan, İslam’ı bazı alametlerden ibaret gören bir halkın içtimai, siyasi ve iktisadi süreçlerine şahit oluyoruz. Peki ne bekliyoruz?
Müslüman fikir ve ilim adamlarının, İslam’ın medeniyet tasavvurunu geliştiremediği bir fikir piyasasında halktan ne bekliyoruz? Müslüman fikir ve ilim adamlarının İslami hayatı inşa edecek “kurucu düşünce” seviyesine çıkamadığı, “kurucu şahsiyeti” terkip edemediği bir vasatta halktan ne bekliyoruz? Müslüman fikir ve ilim adamlarının, İslami müesseselerin sistem ve modellerini geliştiremediği bir ülkede halktan ne bekliyoruz? Mesela bir “Karz-ı Hasen” müessesesini bile oluşturamayan, kuramayan, işletemeyen fikir ve ilim adamlarının piyasasında halktan “yüksek idrak” mahsulü tavır, eda, tatbikat vesaire beklemek ne demek? Biraz ayıp olmuyor mu?
Cemiyetin ufku kim? O cemiyetin fikir ve ilim adamları değil mi? Fikir ve ilim adamı edalarıyla ortada dolaşanların ufku, bu halkın ufkundan ne kadar ileridir ki? İslam’ı anlayacak ve tatbik edecek, tatbik fikrini ve müesseselerini inşa edecek, tatbikatı takip ve murakabe edecek olanlar fikir ve ilim adamları değil mi? Bunların eserleri nedir ki, halkın hayatı ne olsun? Fikir adamı müsveddelerinin en kolay düştüğü tuzak, halkı tenkit etmek… Halkın murakabe altında bulundurulması lüzumu açık… Fakat halkın önüne hiçbir şey koymadan onu tenkit etmek, çok ucuz değil mi? Hiçbir fikri derinliği olmayan, hiçbir İslami kültürle donanmayan iş adamlarının biraz para kazandığında ne yapmasını bekliyorsunuz? Fikir ve ilim ile iştigal edenlerden ne gördük ki, hayatı boyunca para kazanmak için uğraşan, bir taraftan da Müslüman kimliğine sahip olan adamlardan ne görelim. Bu yük (mesuliyet) fikir ve ilim adamları tarafından taşınabiliyor mu ki, işadamları tarafından taşınabilsin.
Doğrusu tüm bunların Yusuf Kaplan’a meçhul olmadığı zannındayız. Öyleyse niye yazıyoruz? Çünkü fikir kıymetli… Dikkatsizliğe gelmiyor, idraksizliğe gelmiyor, ucuzluğa gelmiyor. Fikir adamı, kendine meçhul olmayanı, meçhul bırakmamalı. Meçhul bırakırsa, kendine meçhul olduğu zannını besler.
AKTÜEL, ELEŞTİRİ, FİKİR, İNSAN, İSLAM kategorisine gönderildi	| YUSUF KAPLAN ile etiketlendi	| Bir Cevap Yazın
Yayın tarihi 31 Ocak 2012 IBRAHIM SANCAK
AKTÜEL, FİKİR, MEDYA kategorisine gönderildi	| AHMET SELİM, FİKİR, FİKİR ADAMLIĞI, KÖŞE YAZARLIĞI, YUSUF KAPLAN ile etiketlendi	| Bir Cevap Yazın
Yayın tarihi 29 Ocak 2012 NURETTİN SARAYLI
DİN, ELEŞTİRİ, İSLAM, KELAM ve TEFEKKÜR kategorisine gönderildi	| İSLAM, İSLAM MEDENİYET TASAVVURU, İSLAM VE MEDENİYET, üslup, ÜSLUP MESELESİ, YUSUF KAPLAN ile etiketlendi	| 1 Yanıt
Yayın tarihi 18 Ocak 2012 HAKİ DEMİR
AHLAK ve USUL, DEVLET, FİKİR, HADİS ve HAYAT, İSLAM, İSLAM MEDENİYETİ, İSLAMİ HAREKETLER, KELAM ve TEFEKKÜR, TASAVVUF ve TECRİT, TEFSİR ve İDRAK kategorisine gönderildi	| İSLAM, İSLAM MEDENİYETİ, MEDENİYET TASAVVURU VE YUSUF KAPLAN, YUSUF KAPLAN ile etiketlendi	| Bir Cevap Yazın
YUSUF KAPLAN-2-GERÇEK FİKİR ADAMI
Yayın tarihi 25 Aralık 2011 IBRAHIM SANCAK
Yeni Şafak gazetesi yazarı Yusuf Kaplan’ın, 23.12.2012 tarihli, “Alim, Arif, Hakim:Seyyaliyet, sey/ya/riyet, devamiyet başlıklı yazısı harikulade. Yazarın toparlayıcı, bir mihenge bağlayıcı ve çerçeveleyici anlayış ve anlatışı çok güzel… Fikir piyasasının, Haki Demir’in ifadesiyle, “parça fikir” ile iştigal eden insanlarla kaynaştığı bir vasatta Yusuf Kaplan’ın bu yazısı, hakikatin övgüye değer. İslam irfan ve medeniyetini ifade edişteki mahareti, derin idrak sahibi olduğunu açıkça gösteriyor. Ki derin idrak sahibi olduğu, başka yazılarından da malumumuz.
Yusuf Kaplan ile ilgili ikinci yazımız bu. Daha önce “Yusuf Kaplan, bari sen yapma” başlıklı yazımızı okurlar hatırlayacaktır. O yazımızda da Yusuf Kaplan ile ilgili müspet şeyler söylemiştik. Fakat o yazımıza konu edindiğimiz makalesi, “dil” bakımından problem ihtiva ediyordu ve biz de onu tenkit etmiştik. Yanlış yanlıştır. Sahibi kim olursa olsun. Fakat Yusuf Kaplan, bir yanlış yapmakla gözden düşecek biri değil. O kadar kıymetsiz değil. Biz insanların yaptıkları bir hatayı sürekli gündemde tutacak ve o hata üzerinden sürekli tenkit geliştirecek bir hafifmeşreplikten Allah’a iltica ederiz. Tenkit etmenin nasıl bir iştihayı harekete geçirdiğini de biliriz. Yaptığımız işin salt tenkit olmadığını veya menfi tenkit olmadığını, bu iştihaya kapılıp gitmediğimizi göstermek bakımından, Yusuf Kaplan’ın 23.12.2012 tarihli yazısını görmezden gelmemiz mümkün değil.
Yazı, İslam İrfanının tarihi seyrini, ana mecraları işaretlemek bakımından mahirane bir şekilde ve kısa bir makalede ifade etmiş ki, bu maharet arayıp da nadir bulabildiğimiz bir kıymettir. Alim, Arif ve Hakim’in şahsında izah etmeye çalıştığı ilim, irfan ve hikmet mecraları, İslam medeniyet ve tarihinin özetidir. Bunlar arasındaki münasebetin, tartışma ve çatışma değil, birbirine paralel seyreden mecralar olduğu, yer yer birbiriyle birleştiği, yer yer ayrıldığı, her ayrılmada kendi mecralarının verimlerini topladıkları, her birleşmede ise kendi mecralarında topladıkları verimleri irfan sofrasında birleştirdikleri ve birbirini besledikleri mealindeki ifadeleri, hakikaten bir tarih tezi çapındadır. Yusuf Kaplan tam olarak böyle söylemese de biz böyle anladık. Zaten yazı, yazarı ile okuyucunun maksadının toplamından meydana gelmez mi? Eğer o güzelim yazıda bunları kastetmediğini düşünenler varsa, yazdıklarımızı müspet tenkit (katkıcı tenkit) olarak anlasın. Böylece bir makaleye sığmayacağı açık olan o mevzuu tamamlamış olalım.
Şu ifadenin önünde tazimle eğilmek, fikir namusu gereğidir.
“Alimin yaptığı iş, esas itibariyle bir tafsil işiydi: Eşyanın, alem’in ve insanın oluşturucu zahiri ve batini unsurlarını ayrıştırıyor, belirliyordu. Arif, bu unsurları terkip ediyor; Hakim ise, tevhid ediyordu”. İşte bu… Biri tahlil ediyor, biri terkip ediyor, diğeri ise tecrit ve tenzih ediyor. İslam da zaten bu… Sadece tahlil edersen, yıkarsın, dağıtırsın. Sadece terkip edersen, hayatı yaşayacak malzeme bulamaz, hayatı imha edersin. Sadece tecrit ve tenzih edersen, yerinden kımıldayamaz, nefes bile alamazsın, zikrini bile kalbinle yapmak zorunda kalırsın, zaten kalbinden başka bir uzvun çalışmaz hale gelir. Bu işleri ayrı şahsiyet çeşitlerinin üstlenmiş olması ile bir şahsiyetin üstlenmiş olması teferruattır. Mesele, medeniyet yatağınızda ve irfan bahçenizde bu üç nehrin de akıyor olmasıdır.
Yazı uzun… Mutlaka okunmasını tavsiye ederim. Ben, zevkle okudum. Yazarın kalemine sağlık… Fakat bu kadar övgü sanki ölçüyü aştı gibi… O zaman dengeyi kuralım. Bir tenkidim var bu yazıyla ilgili. Yine yazının diline dair. Gerçi yazının dili çok güzel, fakat bir ifade çok çiğ kalmış, tespit etmeden geçemedim.
Üçüncü paragrafın ilk cümlesinde, Alim, Arif ve Hakim’den bahsederken, bunlar için “kurucu figür” gibi bir tabir kullanmış. “Figür”… Bahsettiği şahsiyet çeşitlerinin yaptıklarını söylediği (üstlendiklerini söylediği) vazifelere bakınca, “figür” kelimesi çok abes kalmış. Derdim figür kelimesiyle ilgili değil, bu kelimeyle yaptığı terkip ve bu terkibe yüklediği mana… İfade tam olarak şöyle;
“Sonuçta bu üç “kurucu figür”, Yaratıcı’nın eşyada, alemde ve –küçük alem- insanda tezahür ve tecelli eden hakikatin izdüşümlerinin gizlerini araştırıyor, derinliklerinde hiç bitmeyen bir kendini keşif, eşyayı keşif, kainatı keşif ve nihayet Yaratıcı’yı keşif yolculuğu yapıyordu.”.
Alim, Arif ve Hakim isimleriyle ifade edilecek olan şahsiyet terkipleri için fazla hafif değil mi o kelime? Her neyse… İnsanın bir boşluğuna geliyor işte.
Tekrar tebrik ederim, Yusuf Kaplan’ı…
AKTÜEL, ELEŞTİRİ, KELAM ve TEFEKKÜR, MEDYA kategorisine gönderildi	| GERÇEK FİKİR ADAMI, YUSUF KAPLAN ile etiketlendi	| Bir Cevap Yazın
YUSUF KAPLAN SEN YAPMA BARİ
Yayın tarihi 20 Aralık 2011 IBRAHIM SANCAK
Yusuf Kaplan’ı nasıl tanırız? Temel meselelerde düşünebilen, dahası temel meselelerin neler olduğunu bilen birisi olarak tanırız. Ülkedeki fikir piyasasının esas hastalığı, hangi meselelerin önemli ve öncelikli olduğunun dahi bilinememesidir. Sıradan konular üzerinde “kurtarıcı fikir” üretilmeye çalışılır. Komiktir. Öyle meseleler üzerinde yıllarca emek sarfedilir ki, insan hayretten dona kalır. Yusuf Kaplan, bu tür akıl oyunlarına yakalanmayan, temel meselelerin haritasını çıkarmaya çalışan, batı ile cepheden hesaplaşma gayretinde olan birisidir. Böyle bir intiba bırakmıştır, bizde ve sanırım piyasada.
Problem ne? “Dil” ile ilgili yazdığı makalenin “dili”… Şaka gibi, ama dil meselesi ile ilgili yazdığı makalenin “dili” problemli. Birçok yazar müsveddesinde karşılaştığımız “sıcak çelişki” kanıksanacak çokluğa ulaşmıştı ama Yusuf Kaplan’da da karşılaşınca garipsedik.
Makale, Yeni Şafak’ta, 11.12.2011 tarihinde yayınlanan “Türkçe’nin dini, Kutadgubilig’in üstdili” başlıklı yazı. Yazı, dil bahsi ile ilgilidir ve dil bahsindeki tökezlemelerden biri, yazının başlığından itibaren bağırıyor. “Türkçe’nin dini”…
Yazı, yer yer güzel tespitlerle tezyin edilmiş. Dikkat çekici ve önemli… Zaten dil bahsi temel meselelerden biridir. Kaplan’da buna temas etmeye çalışmış. Ama dili yanlış kullanarak, daha doğrusu ıstılahı yanlış kullanarak… Ne demek istediğimizi Yusuf Kaplan anlar. Çünkü dil ile lisan arasındaki farkı bilir. Dilin kalbinin de “ıstılah” olduğunu, ıstılahı ise “mefhumların” inşa ettiğini anlamayan biri değildir, Yusuf Kaplan.
Din mefhumu, bu ülkede (ve İslam coğrafyasında) İslam karşılığı kullanılır. Çünkü Allah katında din, ancak İslam’dır. Dolayısıyla din tektir, başka din yoktur. İslam tek din olduğuna göre, “din” mefhumu, içinde yaşadığımız medeniyet havzasında (Kaplan medeniyet meselesini bilir ve sever) sadece İslam için kullanılır. Ya da böyleydi. Dilin bozulması, yozlaşması, işgale uğraması neticesinde “din” mefhumu başka muhtevalar için de kullanılmaya başlandı. Batılılaşmış kafalar tarafından kullanılması, Kaplan’ın sevdiği tabirle söylemek gerekirse, semantik operasyondur. Fakat Müslümanların da kullanmaya başlaması nasıl açıklanır? Son birkaç on yıldır şöyle ifadelerle karşılaşıyoruz, “Kemalizm de bir dindir”, “materyalizm de bir dindir” ila ahir…
“Kemalizm de bir dindir” türünden ifadeler, aynı mefhumla hem İslam’ı hem de Kemalizmi ifade etme garabetidir. Her iki muhtevayı da aynı dil hazneleri, aynı dil suretleri, aynı dil manivelaları ile ifade etmek nasıl bir ucubeliktir. Hak din, batıl din tasnifi yapılması ayrı ama aynı ıstılahla kullanılması, kategorik eşitleme değil midir? Kategorik eşitleme, temel bir sapma oluşturmaz mı? Yusuf Kaplan’ın bu tür ifadeler kullandığını hatırlamıyorum, muhtemelen kullanmaz. Sahip olduğunu zannettiğim derinlik, bu tür hafifmeşrep hata yapmasına mani olmalı. Ne var ki, dil bahsini tetkik ederken benzer bir hataya düşmesi neden?
“Dilin dini”, “eğitimin dini”, “iktisadın dini” türünden ifadeler, dil ve din meselesinde hassas olanlar tarafından normal karşılanır mı? “Din” mefhumu herhangi bir terkipte kullanılabilir mi? Kullanılmalı mı? “Hak din” gibi terkiplerde kullanılmasının mümkün olduğu açık ama bu “imkan alanı” hoyratça genişletilebilir mi?
Fikir ve ilim adamlarındaki temel hastalıklardan birisi, söylediği söze tesir kuvveti katma gayreti. Bu çabanın çok zaman ölçüleri, sınırları, çerçeveleri, hassasiyetleri ihlal ettiği görülüyor. Türkiye’de fikrin kıymeti olmamasından kaynaklanan bir psikolojik sapma gibi görünüyor. Normal ifadelerle söylenen söz, her nedense piyasa bulamıyor. İlla ki tuhaf bazı ifadelerin olması gerekiyor. Böyle bir piyasada, söyleyecek sözü olduğunu düşünenler, dikkat çekmek, etkili olmak, yer edinmek vesaire gibi sebeplerle, yazılarında ve konuşmalarında bazı kelimeleri, mefhumları, terkipleri hoyratça kullanıyorlar. Nurettin Saraylı’nın sitede (www.fikirteknesi.com) yayınlanan, Mustafa İslamoğlu ile ilgili yazılarında görüldüğü üzere, zaman zaman sapkınlıklara kadar varan bir ölçüsüzlük var. İslamoğlu’nun vicdan için ““Onun için vicdan, insanın içine Allah’ın yerleştirdiği peygamberdir. Vicdanın üstünü örten kişi, içindeki peygamberi susturmuş olur.”, demesi gibi…
Yusuf Kaplan, İslamoğlu gibi sığ biri değil. İslamoğlu, etkisini tamamen bu tür zırvalıklarla sağlamaya çalışan bir seviyesiz. Yusuf Kaplan, orijinal tespitleri olan biri. Etkilemek iştiyakına herkes gibi oda yakalanıyor ama umumiyetle ölçülüdür. “Türkçe’nin dini” ifadesi tabii ki İslamoğlu’nun hassasiyetsizlik ve hoyratlığının yanına yaklaşamaz fakat bu gibi noktalardan başladığını biliyor olmalı Yusuf Kaplan… Yani bir defa başlarsa, nerede duracağı belli olmaz.
AHLAK ve USUL, AKTÜEL, DİL, DİN, ELEŞTİRİ, FİKİR, İSLAM, KELAM ve TEFEKKÜR, MEDYA kategorisine gönderildi	| YUSUF KAPLAN ile etiketlendi	| Bir Cevap Yazın