SEN VARDIN ASLINDA AMA YOKTUN BU ŞEHİRDE.
Mehpare ÖĞÜT ŞENGÜL Ocak 23, 2011 BENİM ŞİİRLERİM
Kaybetmek değildi beni korkutan,
Bir daha tutulamamaktı yakalamışken aşk’ın ucundan…
Düş’lere dalmak varken hasretliği çekmekti üzücü olan.
Sen varken canım diyememekti yüreğimi yakan…
Geceyi sensiz yaşamaktı bir başına ve sessizlikte,
Haberin yoktu ya vurulmuştum sana bir kere.
Öpüp de yatıyordum her akşam resmini de.
Sen vardın aslında ama yoktun bu şehirde…
Kızılcık şerbeti içmişçesine ve kan kusarcasına,
Seviyordum işte seni her şeyi göze alırcasına.
Ağlamak bile güzelleşirken böylesine,
Yalvarmak gerekseydi inan yapardım onu da.
Sevmek vardı dönmek yoktu ama,
Sözlerim kafi gelmedi sana, yetiremedim hiçbir cümlemi de,
Seni bekleyerek geçirdiğim her günün hesabını
Takvimlerden sor istersen.
Gözüm yollarda kalmışken,
Sevdanın hasret çekmek olduğunu öğrenmişken bir de seninle,
Ve geceyi sana yazdım diyerek ezberlemişsem adını da,
Özlemlerimi de katıp uykunun peşi sıra,
Rüyalara dalmışım sensiz alemlerde.
Bir ihtimal de olsa görürüm umuduyla…
Sen vardın aslında ama yoktun bu şehirde.
Bense vardım ama yoktum asıl sende.
Hangisiydi mühim olan; senin olmaman mı benim var olmam mı;
Çözemedim her nedense..
Vardık ikimizde aslında olamasak da yan yana,
İyi ki de vardın; ya olmasaydın aklımda,
Ya düşmeseydin yüreğime…
Ben nasıl sevebilirdim bir başkasını böyle…
İyi ki de vardın
İyi ki de sevmişim seni delicesine,
Hadi deli olmadım tamam anladık ama,
Sevdim işte anlasana; su gibi, ekmek gibi , hava gibi muhtaç olurcasına…