23.05.2011 15:23 Chveneburi.Net - Gürcü Kültür Evi Editor
“Doğduğum kenti görmeyi düşlemiştim hep ve bir Rus arkadaşımın yardımıyla geçen yaz bu isteğimi gerçekleştirdim. Ancak keşke gidip görmeseydim. Anılarımdaki “Mavi Cennet” Abhazya’yı yeniden görmeyi umarken, büyük bir köye dönüşmüş, aç ve zavallı insanların yaşadığı bir kent karşıladı beni. Sevdiğimiz bir insan öldüğünde, yaşıyorkenki haliyle anımsak içen nasıl ki ölüsünü görmek istemeyiz, işte buna benzer bir duygu yaşadım” diyor 29 yaşındaki Yuri Ramba.
− Değildi ve bundan dolayı da bir Rus arkadaşımdan yardım istedim. Adler’e kadar trenle gittik. Adler’den Psou sınır noktasına kadar bir dolmuşla devam ettik. Gagra’ya yaklaştığımızda, bir dinlenme ve turizm merkezi olan o eski Abhazya’dan eser yoktu. Altyapı kalmamıştı. Geceydi ve Gagra sokaklarını evlerden sızan ölü ışıklar aydınlatıyordu. Sohum’a kadar çukurlara gire çıka yol aldık. Abhazya’da bir savaşın yaşandığını tabii ki biliyordum ve bu benim de başımdan geçmişti, ama gene de bu kadar değişmiş olacağını tahmin etmemiştim. Birkaç kez yoldan geri dönmeyi bile düşündüm, ama her seferinde merakıma yenik düşüyordum. Gagra’dan Sohum’a değin yolculumuz daha iyi şeyler görme umuduyla geçti. Sohum’a vardığımızda hava iyice aydınlanmıştı ve burada bir kafede kahvaltı ettik. Gerçi o cennette yalnızca on yıl yaşamıştım, ama her sokağını hatırlıyordum. Çevreme bakınırken boğazım düğüm düğüm oluyordu. Güneşin doğmasıyla birlikte, şairlerin ve şarkıcıların esin kaynağı Sohum kıyılar büyükbaş hayvan sürüleriyle doldu. Martıların sesine tavukların gıdaklamaları karıştı. Arkadaşım gözlerini üstemden ayırmıyordu, nevrimin dönmesinden korkuyordu. Kafeden ayrılmadan önce, burayı işleten kadın kim olduğumuzu ve orada ne kadar kalacağımızı sordu. Ben ve arkadaşım, ikimiz de sarışınız ve ikimizin de Rus aksanı var. Bundan dolayı bizi cömert turistler sanmış olmalıydı. Bu arada da “Biz Abhazlar Rusya hükümetine müteşekkiriz, buraları güzelleştirdiler” dedi. Onların emekleri konusunda epey şey daha söyledi. Öte yandan gözlerimizin içine bakıyordu, gitmeye mi yoksa kalmaya mı karar verecektik, sanırım onu merak ediyordu. Ayrılmak üzereyken artık sabredemedim ve “Ruslar burada yaşadıkları sürece ve son Abhazı da köle yapınca değin teşekkür etmeyi unutmayın” dedim... Bunu söylemeden edemedim. Oradan bizim yaşadığımız sokağa gittik. Oralılar biz yabancılara büyük bir ilgiyle bakıyorlardı. Bizi turist sanıyorlardı.
− Yola çıkmadan önce annem benden Sohum’un ve bizim sokağın çok sayıda fotoğrafını çekmemi istemişti. Ancak ben duygusal olarak öylesine bir boşluğa düşmüştüm ki fotoğraf makinesi aklıma bile gelmemişti. Annemin sevdiği o şehrin nasıl acınacak hale geldiğini görmesini de istemedim. Çocukluğumda evimizin önünde büyük bir palmiye vardı. Şimdi kökünden sökülmüştü. Evin ikinci katından geriye camları kırılmış açık pencereler kalmıştı. Alt katın kapı ve pencereleri duruyordu, ancak bir bütün olarak burası siyahlar içinde yas tutan bir anneye benziyordu. Ben ve arkadaşım Sergey, bir Ermeni olan ve çocukluğumdaki komşumuz Artema’nın evine misafir olduk. Bunu nasıl becerdiğini gerçekten anlayamadım ama Ermeni’nin evinde her şey savaştan önce nasıl hatırlıyorsam aynen öyleydi. Televizyonu bile aynı televizyon - “Horizont” idi. Akşama değin sokağa ilişkin her şeyi öğrendik. Sonunda arkadaşım Sergey, bizim yarı yanmış evin sahibinin akıbetini sordu. “Evo ubili… Naverno, svoi, abhaztsi ubili (Onu öldürdüler. Sanırım kendi halkından birileri. Abhazlar öldürdüler)” dedi Artema. Sergey daha fazlasını öğrenmek istedi: “Peki Abhaz mezarlığına mı gömdüler sonra?” diye sordu. “Hayır, bir Gürcünün kendi evinin bodrumuna gömdüğünü söylüyorlar, ama gerçekte cesedinin nerede olduğunu kimse bilmiyor” diye yanıtladı Ermeni ve sohbet konusunu değiştirdi. O cehennemde beni daha fazla ne tutabilirdi? Aynı gün oradan ayrıldık. Bütün bunlardan çıkardığım sonuç şu oldu: “Biz Abhazlar neye layıksak ona kavuşmuştuk.”