Bayram öncesi biz de maraton başladı. Daha önce şehir dışına taşınacağımızı söylemiştim. Annem orada aldığımız evle ilgili işleri hallederken, ben de burada ufak ufak toparlanayım dedim. Toplanırken de aşağıda ki resme denk geldim kutuya kaldırırken bir süre öylece kaldım. Hayat insana aklına gelmeyecek her şeyi önüne getiriyor. Yani bana deseler ki “Tuğba ileri de şunları, şunları yaşayacaksın” diye inanmazdım. O kadar olumsuz şey yaşayacağıma inanırdım da, bu doğduğum şehri terk etmek hiç aklıma gelmezdi. İlk zamanlar alışamadım ama şuan buna da razı oldum artık. Ne gelirse gelsin hayattan diyorum o durumdayım. Yine de her şey de bir hayır olduğuna inanan birisiyim. Bu inancımı asla kaybetmedim. İleride döneceğimi de bildiğimden artık içim rahat.
Yine de küçüklük resmime baktığım da yaşadıklarıma üzüldüm o kadar. İnsan ne kadar diretse de bir yerden sonra kırılıp zayıflıyor. Bugün biraz da böyleydim işte. Ne zaman çocukluk resimlerime bakma istemsizce duygulanıyorum. O zamana dönüp kendime kocaman sımsıkı sarılmak, bunlar da geçecek güçlü ol demek istiyorum.
Şuan sadece kullanmadığım şeyleri toplayarak işe başladım. Kışlıklar ve diğer kullanmadığım kenarda duran bir çok şeyi ufaktan toplamaya başladım. Geri kalanlarını da taşınmaya 2 gün kala toplamayı düşünüyorum. Biraz zormuş yahu taşınmak. Topla topla bitmiyor ki, şuan sadece odamı topluyorum ve evin geri kalanını düşünemiyorum bile.
Bende ki durumlar şimdilik böyle.