Masters ve Johnson’ın, insanın cinsel yetersizliğinin tedavisine dair nihai çalışmalarını ilk kez yayınladıkları tarihten bu yana cinsel terapi, komşu kokteyl partilerinin, popüler magazinin ve hatta son zamanlarda televizyonlardaki pembe dizilerin bile konusu haline gelmiştir. Bu popülaritenin bir sonucu olarak, birçok insan problemlerini cinsel olarak tanımlamakta ve 1970’lere kıyasla cinsel işlev bozukluğu tedavisini daha fazla aramaktadır.
Deli şeklinde etiketlenmekten ya da annesiyle geçmişteki ilişkilerini keşfetmek adına değerli saaderini harcamaktan korktuğu için bir profesyonele danışmaktan kaçınan insanlar, bugün tedavi görmeye isteklidirler. Bu insanlar, cinsel terapistin, cinsel problemlerini altta yatan bir psikopatolojinin semptomu olarak değil, doğrudan ele almasını beklemektedir. Cinsel işlev bozukluklarının tedavisinin popülaritesinin ve buna bağlı olarak Amerika Birleşik Devletleri genelinde tedavi merkezlerinin ve eğitim fırsatlarının ani olarak artışı, çok sayıda çifti cinsel anlamda mutsuz ve bilgisiz bir yaşamdan kurtarmıştır.
Aynı zamanda, kendi kendilerine cinsel terapiye gelen çiftlerin daha dikkatli olarak değerlendirilmeleri ihtiyacını da artırmıştır. Kendi kendine cinsel terapiye gelen bir çiftin cinsel terapiye uygun olup olmadığını ya da başka bir yaklaşımdan faydalanmasının uygun olup olmayacağını belirlemek profesyonelin görevidir. Profesyonelin diğer görevi, çiftin cinsel problemlerine neden olan faktörleri belirlemektir. Böylece çiftin spesifik durumuna uygun tedavi müdahaleleri düzenlenebilir. Bu değerlendirme süreci, psikososyal terapinin profesyonel uygulamasını, hastaların problemlerinde bireysel farklılıkları kabul etmeksizin tedavi uygulayan ticari terapiden ayıran bir özelliktir.