Ayşe'nin Kozası: Müberra
Bayramın ikinci günü annemin köyüne gidiyoruz.Anneannem pencereyi açıyor,okunan selanın kimin için verildiğini rahatça duymak istiyor.
.... kızı Müberra hakkın rahmetine kavuşmuştur , pencereden içeri giriyor,yasaklı bir şey yapmışım gibi soluğumu kesiyor...
Bundan sonrasını yavaş yavaş yazmak istiyorum...çünkü ilk kez dokuz yaşımda iken ,Müberra'nın ardından
elime kalemi aldım...Niye yazmaya ihtiyaç duydum uzun uzun yazmak istiyorum...Yazmanın benim için ne ifade ettiğini ,yazmanın önemini,yazmanın niye beni içine çektiğini,kör kuyulara düşerken neden hep bir ışık
Gönderen Ayşe'nin Kozası zaman: 02:47
bolkepce 28 Mart 2013 03:03
Ne uzak ve hem ne yakın anlattıkların Ayşe..
cerenmus 28 Mart 2013 08:18
2,5 ay sonra inşallah bir kızım olacak Ayşe, biliyor musun.. Onun içimde yaşam bulduğunu öğrendiğim andan beri şunu düşünüyorum; tüm dikenleriyle yaşam mı, dikenlere basmamak ve içimizin acımaması adına yaşamı hiç tatmamış olmak mı..? Yaşam tüm adaletsizliklerine (ki bunun en başında zamansız kaybedilen anne gelir bana göre) rağmen her ayrıntısı, her saniyesine dokunarak yaşanmalı sanki.. Keşke Müberra'da yaşasaymış, az ağlayıp daha çok gülebilseymiş :/
benbir 28 Mart 2013 12:09
Mübarra'yı en son sen mutlu etmişsin...
bilmem, belki de ilk...
Yazmaya Müberra ile başlamışsın...
Acaba ben yazmaya ne ile başlamıştım?
Seni okuyunca bunu düşündüm ama cevabını bulamadım...
Müberra şimdi cennet bahçelerinde.
Saçlarını huriler tarıyordur.
Ve eminim yine bal rengi gözlerinin içi gülüyordur...
Selam ve Sevgilerimle Ayşeciğim ♥♡♥
gülay 28 Mart 2013 13:50
Son dönem de okumaktan en keyif aldığım "yazar"sınız.Orhan Kemal öyküleri okur gibi bir tat bırakıyor yazılarınız.
Yazılarınızın çok daha büyük kitlelere ulaşabilmesi dileğiyle...
IŞIL YILMAZ 29 Mart 2013 06:07
Hayatta en çok üzüldüğüm kimseler anne şefkatinden uzak olanlar. Müberra için de çok üzüldüm tabi ama sonra onun cennette benim de burda olduğumu düşününce kendim için üzüldüm:)
Ne kadar dolu ve ilginç bir çocukluk geçirmişsin Ayşe. Sen anlatınca mı ilginç geliyor yoksa hakikaten mi garip çıkamıyorum:)
Ama iyiki başlamışsın yazmaya...
nihavent renkler 29 Mart 2013 09:47
bu yazıları kitaptan okumanın zamanı gelmedi mi :)
anne kaleminden 3 Nisan 2013 23:41
ne kadar çok şey yaşamışsın ayşecim. ne kadar dokunaklı ne kadar içli... ve tüm bunları ne kadar güzel anlatıyorsun, herkes gibi ben de bir romanın sayfalarında kayboluyorum burada... özel zaman ayarlıyorum seni öyle iki arada bir derede okumayı sevmiyorum. sindirerek rahat huzurlu zamanlarımda biriktirip okuyorum :)
Bir Terazi Kizi... 18 Nisan 2013 13:26
Allah rahmet eylesin kücük Müberra`ya,cok etkilendim yine...
nisadede 24 Mayıs 2013 13:28
Çok etkileyici bugun ikinci defa gözlerim doldu agladım