Elimde değil işte :( – Elimde değil işte :( – Meliha Dogu
Son günlerde yazma konusunda çok fazla kafa yoruyorum. Hem de köşeye sıkışacak kadar 🙁
Buna birazcık da gittiğim ”Yaratıcı yazarlık” kursun da etkisi var.
Ama ben zaten kendimi bildim bileli neyi, neden, nasıl, niçin ve kimin için yazılması gerektiği konusunda çok kafa yorarım. Bu konuda elime geçen her şeyi okuyup, kendi yolumu bulmaya çalışırım.
Çünkü okumaktan sonra benim bu dünyada en çok sevdiğim şeydir yazmak 🙂 Kendimce yazmak ve ilk önce kendim için yazmak.
Yazarken her şeyi, herkesi unutuyorum. Çok iddialı olacak belki, ama hayatımın en mutlu anları yazı yazabildiğim anlardır.
O yüzden yazarken hep yalnız olmak isterim. Dikkatimi hiçbir şey dağıtmamalı. Evimde, kendi köşemde, çocukluğumdan beri kullandığım masamda saatler, günler, asırlar geçirebilirim. Kitap, kağıt, kalem ve sessizlik olsun yeter. Başka hiçbir şey istemem.
Yazmak benim için kendimce kelimelerle dans etmektir. Kalemin yardımıyla, yüreğimde biriktirdiklerimi beynimden geçirerek kağıda dökülmesidir. Ve bana göre bunun reçetesi yoktur. Özellikle de öykü söz konusu olunca.
Tamam, okuduğumuz kitaplar bunun bir çerçevesini veya iskeletini çıkarabilir, ama bu kadar. Gerisi yazana, sonra da okuyana kalmıştır.
”Bunu kaç kişi okur ve beğenir” diye hesaplayarak yazılmaz. Yazılamaz. Özellikle de öykü ve şiir:
Yazan önce kendisi için yazar ve mutlu olur bence. Sonra da okuyan okur, beğenen beğenir. Herkesin beğenmesi mümkün değil zaten.
Bir okur olarak hiç kimse, ”Ben okuduğum her şeyi beğenirim veya severim” diyemez. Derse de ben inanmam.
Elimize geçen her şeyi okumalıyız. Onu kabul ediyorum. Ama okuduğumuz her şeyi beğenmek gibi bir şey söz konusu olamaz. Bu dünyaca ünlü yazarlar için de geçerlidir.
Çünkü herkes farklı bakar, farklı görür, farklı hisseder ve farklı düşünür. Herkesin hayalleri de, zevkleri de farklıdır.
Ayrıca reçeteler, kurallar ve kısıtlamalar yazının içindeki ruhu öldürür. Bir öykünün ruhu yoksa, bence öykü de yoktur. Yani öykünün içine çok fazla plan, hesap, kural girerse, o öykü öykü olmaktan çıkar.
Birazcık özgürlük iyi gelir öyküye 🙂 Şiire, romana da elbette.
Ben bazen kafamda tasarladıklarımı yazmaya otururum, ama yazı bittiğinde o tasarıdan eser kalmaz.
Şu an ismini hatırlamadığım Rus bir yazarla ilgili çok güzel bir yazı okumuştum…
Yazarın günlerce hiç evden çıkmadan yazmak gibi bir alışkanlığı varmış. Yazmaya başladığı şeyi bitirene kadar da, ilerlemiş yaşına rağmen yemeden, içmeden kesilirmiş. Bir gün arkadaşı ziyaretine gelmiş ve onu yazı masasında , baygın bir halde ağlarken bulmuş.
”Hayrola, niye ağlıyorsun?” diye sorunca da,” Kahramanım öldü ve ben perişan oldum” diye cevap vermiş.
Arkadaşı gülmüş, ”Yahu onu öldürmek de, yaşatmak da senin elinde değil mi?” demiş.
”Elimde değil işte” diyerek ağlamaya devam etmiş yazar.
İşte böyle 🙂 Ben yazı konusunda köşeye sıkıştığımda bu hikayeyi hatırlar ve gülümserim. Sonra yine kendi dünyama dönüp, rahatlamış bir şekilde yazılarıma devam ederim.
*** Bu arada Semih Gümüş ve dün gece ”Yaratıcı yazarlık” kursuna katılan arkadaşlarıma teşekkürler! Bu yazıyı yazmama sebep oldukları için :):) 🙂
Son yirmi gündür hayatım en çok sevdiğim iki kelime etrafında dönüyor. Yazmak ve okumak. ''Dünyanın en mutlu insanı benim'' demek istiyorum, ama beni tanıyanların hemen, '' Meliha, sen zaten hayatın boyunca o iki kelime etrafında dolaştın. Değişen ne var ki?'' diye bağırabilirler. Evet, kendimi bildim bileli en çok sevdiğim şey okumak,…
Tags: o, okumak, semih, kendi, şu, böyle, var, farklı, son, kadar
Elime geçen kitaplardan bir tanesinde, hayatını yazıya adamış, 1800'lerde yaşamış bir yazarın bir düşüncesi beni hem mutsuz etti, hem de fazlasıyla düşündürdü... Sık sık aklıma gelen, ama üstünde durmamayı tercih ettiğim bir konu :( '' Bana lütfedilen yeteneklerden, yarım yüzyıllık yaşamımdaki bazı olaylardan ne çıkarabildim? Kendi ruhumdan ne ortaya koyabildim?…
Tags: o, yazar, severim, olarak, yazı, kendi, olacak, yazarın, çalışırım, yazmaya
''Şiirde, öyküde sözcükleri, fikirleri, imgeleri ve ritimleri sevmelisiniz, bir şey sevmeye dair tüm gücünüzle'' Wallace Stevens'ın bu güzel sözündeki öykü kelimesini ben ekledim :) Çünkü ben şiiri ve öyküyü hep yan yana ve iç içe düşünülmesi ve değerlendirilmesi gerektiğini düşünürüm. Edebiyat nedir sorusu etrafında dolaştıkça dolaşan bir kitap. Üstelik, ''henüz kimsenin bütünüyle…
Tags: öykü, yazmak, o, kitap, şey, kadar, şeydir, güzel, kabul, kendimi
Okumayı özlemek :(
Neredeyse iki haftadır ne kitap, ne de doğru dürüst bir şey okumadım... Okuyamadım, okuma şansım olmadı :( Beni tanıyanlar ne kadar mutsuz olduğumu tahmin edebilir :( :( :( Çünkü okumak ve yazmak benim nefes alma ve yaşama sebebim. Bunun gerçekten böyle olduğunu bu iki hafta içinde daha iyi anlamış oldum.…
Tags: kadar, kitap, yazmak, oldum, hiçbir, o, şey, mutlu, gece, önce
Okumak benim için nefes almaktır :) Gerçekten! Birkaç satır bir şey okumadığım gün, en mutsuz günümdür :( Kitaplarla dolu bir odaya beni kapatsalar hiç, ama hiç sıkılmam. Tek yemek aklıma gelir :) Çünkü açlığa da tahammülüm yoktur... Kitapçı dükkanları, kütuphaneler en mutlu olduğum, huzur bulduğum yerlerdir! Ama aynı zamanda kendimi…
Tags: okumak, yazmak, önce, kendimi, dünyada, severim, kendi, halde, okur, kağıt
Etiketler: okumakokuröyküöykünün reçetesiöykünün ruhuSemih Gümüşyaratıcı yazarlıkyazarak mutlu olmakyazmak
Sonraki Kara Cuma
Önceki Sen Allah’a inanır mısın
13 Ocak 2017, 10:39
Çok güzel ve samimi bir yazı olmuş 🙂