SİNAN TANYILDIZ - Çukurova Press Gazetesi, Adana Haber
Bugün 24 Eylül 2018 - 14:07
24 Mayıs 2018 29 views 0
Ne yazayım, ne söyleyeyim bilemiyorum. Düşünün ki 1976 yılından beri arkadaşlığınızın, dostluğunuzun olduğu ve 1980 li yıllarda hürriyet gazetesine geldiği Adana da, sosyal yaşama, gazetesi hürriyetle büyük katkı sağlamış bir yakın arkadaşınız. Hürriyet gazetesinde bölge ekleri arasında Güney ekinde çığır açmış bir gazetecimiz.
Yerel gazetecilerimizden birisi: “ Sinan Tanyıldız, Tekne almış.” Sözü için: “Yahu Yalçın ben düz yolda yürüyemiyorum, teknede ne yaparım.” Sözü ile kendini anlatan bir büyük tevazu ve gazetecimizdi o…
Biz kendisi ile benim sanatçılığımda, İstanbul da Hürriyet gazetesi Reklam müdür muavini Rahmetli Erdoğan Armanın odasında1976 yılında tanışmıştık.
O bir görev adamıydı. Adana ya gönderilişi ve onun bu memleketi sevişi ile Adana’da bir ivme yaratmıştır. Onun Hürriyet gazetesi Çukurova ekinin ikinci sayfasında “DOSTÇA KÖŞESİ” ile Adana’ya yaptığı kültür ve sosyal hizmet, hala başka bir köşe yazarı veya yapımcısı tarafından yapılamamıştır.
“ Kötüden bana ne ya!” Ben iyileri yazarım. Bardağın dolu tarafını görürüm. Der ve öylede yapardı. Gazetede ki odasında her kesi, sivil toplum örgütüne dâhil kimler varsa alır, gününün büyük bir bölümünü onlara yol göstermekle geçirirdi.
Ben bilirimci değildi. Ama yol göstericiydi. Çok okurdu, her işi ehlinin yapmasını isterdi. Tanımadığı birisi geldiği zaman, ona düşüncelerine uygun bir “SİVİL TOPLUM ÖRGÜTÜNE girmesini önerir, Yol gösterirdi.
Beraber olduğumuz zaman, anlattığım Adana şakalarını, lakaplarını ve nüktelerini, -“Neden bunları yazmıyorsun Yalçın” Diyerek bana üç kitap yazdırmıştı. Şakayla karışık: “Hadi bakalım yazar oldun.” Dediği zaman, bende: “Ben yazar değil, YAZAN OLDUM! Diyerek gülüşürdük.
Hey koca dev hey. İnanamıyorum, daha dün beraberdik gazetede. “Randevu almana gerek yok Yalçın. Derdi. Ne zaman istersen gelebilirsin…”
Rahatsızlığında Hastaneye gittiğim zaman bir takım çekimler için aşağıya indirilmişti. Hanımı ve kızı Melek le bir hayli sohbet etmiştik.
İnanamıyorum nasıl oldu nasıl gitti, aklım almıyor. Bizden daha çok Adanalı olmuştu. Ben ona: “Sen Adananın Trabzon kazasında doğmuşsun.” Dedikçe keyiflenir gülerdi.
Güle güle koca dev çınar, bir daha senin gibisi gelmez bu memlekete. Ruhun şad olsun. Dün Cenaze namazında hocanın: “Hakkınızı helal ediyor musunuz?” Sorusuna, Her kes, tüm cenaze namazındakiler, yürekten ve içtenlikle gür bir sesle bağırdılar: HELAL OLSUN, HELAL OLSUN, HELAL OLSUN…