A Very Secret Diary - Bölüm 4: 13 Ağustos
Sevgili Tom ...
Sen... nerelerdeydin..? Altı gün... beni terk ettin.
Seni sinir ettiğimi düşünmüştüm.
Sen benimle... konuştukça... güçleniyordum... ama sen... sen beni... terk ettin...
Çok özür dilerim! Bilmiyordum! İyi misin?
Herhangi birşey... çabuk ol...
Tamam ben - ben çayımı bitirdim ve annemin ortalığı toplamasına yardım ettim- okul cübbemi denedim- dışarısı karanlık- tam camımın altından gelen gülme seslerini duyabiliyorum, Ron ve Harry olm-
Bana biraz daha... ondan bahset.
Sadece gerçekten bunu yapmamı istiyorsan bahsederim. Yardımı olacağını düşünüyorsan.
Harry... o... bana kitap verdi. Bir sürü kitap. Bu sene için almam gerekenlerin en pahalılarını hem de, ve onun böyle davranması beni hiç de fakir hissettirmedi. Neden öyle hissettiğimi açıklayamam- ama bu hissettiğim en kötü şey. Ya ağlamak istiyorum ya da sinirlerim ayağa kalkıyor bu his yüzünden ve nereden çıktığını veya ne anlama geldiğini bir türlü anlayamıyorum.
Konuşmaya devam etmeli miyim?
Pekala... Bazen yemeğiyle oynuyor ve herkes sohbet ederken o masa örtüsüne gözlerini dikip bakakalıyor ve ben de merhaba demek istiyorum, ya da sadece gülümsemek. Onu daha iyi hissettirmek istiyorum. Çok sessiz ve kibar biri, ve ben bu evde daha önce ona benzer kimseyi görmemiştim. Abilerim gibi bir çocuk değil. O sadece Harry. Benimle dalga geçmiyor ya da saçma sapan bir şey yaptığımda yüzünü buruşturmuyor. Burada olduğu için çok gerginim ama sanki gidip yanına oturabilsem tamamen sakinleşecekmişim gibi hissediyorum. Bu garip mi? Bunun anlamı- Güleceğini biliyorum ama bence- ama annem aşkın yetişkinler için olduğunu ve bu yüzden büyüyene kadar anlayamayacağımı söyler. Ama sanırım anlıyorum. Bu birisiyle sadece aynı odada olduğun için ölmek isteyeceğin anlamına geliyor.
Ve hiçbir anlama gelmediğini biliyorum, ama sanki hiçbir şey değilmiş gibi kitapları kazanıma doldurması- ve bu HİÇBİR ŞEYDİ, ona göre. Işte bu yüzden o bir kahraman, Tom, ne kadar harika biri olduğunu fark etmedği için. Sadece öyle. Elbette TİKSİNDİRİCİ abilerim sayesinde ondan hoşlandığımı biliyor ama gerçekten ne kadar çok hoşlandığımın farkında değil... Ve asla beni rahatsız edecek tek bir kelime bile etmez.
O kadar ünlü ki onu görmek, tanımak ve hatta benim odamın tam üstünde uyuması çok garip geliyor. Ünlü olması umrumda bile değil. O sadece kendisi oluyor, ve benim odamın üstünde uyuyor, ve bu... çok tuhaf çünkü başka birine söylesem, HERHANGİ BİRİNE, kalplerine iner. Bana inanmazlar bile. Ama o şöhretini umursamıyor bile, bu gözle görülebiliyor- o böyle bir insan değil ve Ron'a öyle iyi davranıyor ki, Ron'u hiç bu kadar mutlu görmemiştim daha önce. Bütün yaz çok mutluydu, okuldan geldiğinden beri durmadan Harry ve diğer arkadaşlarıyla yaptıklarını anlatıp duruyordu. Keşke Harry'e teşekkür edebilseydim ama onun çevresinde tamamen işe yaramaz hale geliyorum ve ağzımdan tek bir kelime bile çıkamıyor.
Dünyadaki en hoş kahkahaya sahip.
Acaba anne ve babasını özlüyor mudur? Acaba onları hatırlıyor mudur?
Oh Tom, Harry ünlü çünkü herkes öldüğünde o ölmedi.
Bebekken Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen ailesini öldürdü. O bir yetim.
Öyleyse... onu yetiştirenler de...
Mugglelar. Dursleyler, teyzesi ve eniştesi- annesi muggle doğumluydu ve sanırım baba tarafından Harry'e bakabilecek kimse kalmamıştı. Dursleyleri tanımıyorum ama Ron onların berbat olduklarını söylüyor ve Harry de o evde olmaktan nefret ediyor, sonsuza kadar Hogwarts'ta yaşamak istiyor. Tatil ya da başka şeyler için bile okuldan ayrılmıyor. Bu sabah keşke burada yaşayabilseydim ya da yazın da okulda kalabilseydim dediğini duydum.
Gerçekten. Koyu saçlı demiştin.
Koyu, siyah gibi.
Biraz daha tarif et.
Yeşil gözlü. Soluk tenli. Bilmiyorum. Ron'dan kısa ama benden uzun.
Çok ilginçmiş... daha başka?
Erm... Gözlük takıyor. Pek fazla gülümsemiyor. Gryffindor için Arayıcı oynuyor.
Gryffindor'u biliyor musun? Bir Hogwarts -
Gryffindor hakkında... her şeyi biliyorum... eskiden olduğu her şeyi en azından...
Pekala, HEPİMİZ Gryffindor binasındanız. Bütün abilerim, ve Harry, annem ve babam da oradalarmış, Harry ve Ron'un arkadaşı Hermonie de... ben daha seçilmedim. Ama umarım. O kadar isterim ki.
Sen... yeterince cesur musun... Virginia?
Bilmiyorum. Söyleyemem. Ama olmadığımdan korkuyorum. Nasıl test edeceğimi bilemiyorum.
Ben bir şeyler... düşünebilirim...
Yapabilir misin? Gryffindor'da olmayı çok isterim. Okula gitmek için çok uzun süredir bekliyorum ve ve düşünüyorum da eğer abilerimle aynı binada olamazsam -
Sana eziyet eden abilerin...
Bilyorum ama, Ravenclaw olabilecek kadar zeki değilim, Hufflepuff olmak da istemiyorum - Nedenini bilmiyorum, sadece istemiyorum.
Açıklama yapmana... gerek yok.
Ve eğer şapka beni Slyterin'e koyacak olursa, buradaki kimse benimle bir daha konuşmaz.
Bu çok ufak bir... ihtimal...
Oh, öyle mi düşünüyorsun? Sevindim. Neden öyle dedin?
Sen... bir Slytherin değilsin. Sen... gerekenleri karşılamıyorsun...
Ne? Kabalık mı? Ugh, Malfoy ve kötü babası. Slytherin'e kayulursam, kafamı tuvalete sokar ve orada ölürdüm.
Ya da başka biri... bunu senin için seve seve yapardı.
Bu da neydi? Kelimeler geldi ama hemen geri battılar. Tom - bir şey mi dedin? Benim ya da bir şeyler için bunu yapar mısın?
Evet. Daha güçlü olduğumda... senin için... bir şey yapmak istiyorum.
Yeterince... güçlü değil. Ama yine de senin... cesaretini... test edeceğiz. Birlikte.
Daha sonra, Virginia... şimdi en iyisi... dinlenmeme izin vermen...
Bu sefer daha çabuk geleceğim, Tom. Seni bir daha altı gün boyunca bırakmayacağım.
Pekala. İyi geceler.