Şükran KABA - Deniz Kan Kokarken - Doğru, Tarafsız, bağımsız ve ilkeli
Tarih: 18-02-2019 01:00:00 Güncelleme: 18-02-2019 01:00:00
Üç kıtada yüzyıllarca farklı etnik köken, din ve mezheplerin barış içinde yaşadığı Osmanlı İmparatorluğu dağıldığında, bu topraklara barış da haram olur. Bugün Ortadoğu’da yaşadığımız kanlı savaşların temelinde birleştirici unsurların dağılması, enerji kaynaklarını ele geçirmek için plastik ayrımcılıkların piyasaya sürülmesi vardır. Ancak ne olursa olsun şurası bir gerçektir ki Türk Milleti bu oyunlara gelmemiş, Anadolu’nun hoşgörü ve koca yüreğiyle bu oyunları bozmuş, bozmaya devam etmektedir.
Yavru Vatanımız Kıbrıs da çok acılar çeken topraklarımızdan biridir.
Öykümüz Kıbrıs Barış Harekâtı öncesinde Kıbrıs’ta geçer. Olaylar hayal mahsulü olsa da Kıbrıslı kardeşlerimiz bu öyküde bizim hayallerimize sığanın ötesinde acılar yaşadılar. O acıları genç kuşaklara hatırlatmak boynumuzun borcu… Vatan dediğimiz birilerinin toprak parçası olarak gördüğü yurdumuz hiç de kolay kazanılmadı. Altında binlerce kefensiz yatan kahramanlar sayesinde bayrağımız dalgalanıyor.
Kıbrıs Barış Harekâtında şehit olan 497 askerimizle beraber tüm şehitlerimizin ruhları şad olsun. Sayısını bilmediğimiz Gazilerimizi minnet ve şükranla anıyoruz.
Ve öykümüze başlayalım:
1950’den beri zehirli sarmaşık gibi Kıbrıs’ı saran ve Türksüz Kıbrıs hedefleyen EOKA eşkıyaları, 1970’lerde yeniden Türk köylerine saldırıp, katliam yapmaya başlar. Komşularının oğlu Orhan’ın cesedini derede bulan Balıkçı Ahmet, 1960’larda tanık olduğu olayların yeniden başladığını anlar. Elinden gelen pek bir şey yoktur. EOKA eşkıyaları silahlıyken onların ise dededen kalan kırık bir tüfeği, kürek ve keseri vardır.
Ahmet’in evine saldıran EOKA eşkıyaları, bir oğlunu öldürür, diğer oğlunu ve onu kamyon kasasına atıp götürür, karısı Zehra ve kızı Ayşe’yi hayvan gibi ağaca bağlar. Eşkıyalar yabancısı olmadığı kişilerdir. Yıllarca komşuluk yaptığı oğlu gibi gördüğü Nikolas’tır. Balıkçı Ahmet teknesinde balık ekmek yaptığı, bütün gün evlerinden çıkmayan bu gencin şimdi bambaşka bir kişiliğe bürünmesinden derin bir acı hisseder. EOKA’nın beynini yıkadığı Nikolas adeta canavara dönüşmüştür. Nikolas ise ona yabancı gözlerle bakarken o kendini hatırlatmak istercesine “Oğlum Nikolas bir bardak su” dediğinde Nikolas’ın gerçekten de hipnoz edilmiş gibi anlamsız gözlerle kendine bakmasıyla acı gerçeği kabul eder. 1960’lı yılların tekrar yaşandığını ve geride binlerce acı bırakacağını anlar.
EOKA, Türksüz Kıbrıs hedefiyle önce erkekleri topluca katletmeye, onları topluca toplu mezarlara gömmeye, kadınlara ise tecavüz etmeye başlamıştır.
EOKA’nın tetikçisi olan Nikolas’ın hedeflerinden birisi de Ayşe’dir.
Ağaca bağlı olarak çaresiz bekleyen Ayşe ve Zehra uzaktan silah seslerini duydukça çıldırır. Bağlardan kurtulmak için insanüstü çaba gösterseler de başaramazlar. Dilsiz köyün delisi olarak bilinen Memo ise bu karmaşa içerinde silah seslerinden korktuğu için odunluğa saklanır, Ayşe ve Zehra’nın ağaca bağlanmasını büyük bir korku ile izler. Nereden geldiği kim olduğu bilinmeyen köyün delisi Memo’ya herkes kendine göre taktığı isimle çağırır. Kimi köylü Türk olduğunu düşünür Memo, der kimisi İngiliz olduğunu düşünür Mike, diye çağırır. Ama herkes onu çok sever, eğlenirdi. Memo’nun en iyi arkadaşı göğsünde tıpkı bir bebek gibi sakladığı beyaz güverciniydi.
EOKA eşkıyaları köyden uzaklaşınca Memo, saklandığı yerden çıkarak Ayşe ve Zehra’nın el ve ayaklarını çözüp onların kaçmalarına yardım eder. Zehra, kızı Ayşe’yi kurtarmak için kıyıdaki tarihi kalıntıda buluşmalarını söyler. Ayşe dirense de çaresiz kabul eder. Zehra EOKA’cıların katliam yerine gider, herşey için çok geçtir. Kocası ve oğlunu kurşuna dizerler. Zehra dayanamaz saklandığı yerden fırlayıp sağa sola koşup tanıdığı komşu bildiği canilere katliam yapmamaları için yalvarır. Nikolas Zehra’yı vurmaya çalışan arkadaşını durdurur, Ayşe’yi sorar. Zehra büyük bir kinle Nikolas’ın yüzüne tükürür. Nikolas Zehra’yı bir teröriste teslim eder. Zehra’yı Memo’nun vurmasını ister. Memo yapamaz. Zehra’yı vururlar. Memo’nun güvercini göğsünden kaçınca onu yakalamak için karanlıkta kaybolur. Arkasından ateş etseler de Memo vurulmaz, bekler. Caniler oradan uzaklaşınca dönüp Zehra’nın cansız bedenini toprakla buluşturur. Üstüne de Zehra’nın yazmasını gömer.
EOKA’nın en büyük destekçisi ise Avukat olarak bilinen ünlü silah kaçakçısıdır. Ünlü Mavi Köşkünde sefadadır. Kadınlı-erkekli misafirleriyle havuzda parti vermesiyle ünlü bu cani, eğlenirken bir yandan da Türk Milletine sıkılmak üzere silah sevkiyatını yönetmektedir. Bu köşk öyle bir mimari ile yapılmıştır ki dışardan fark edilmesi mümkün değildir.
Türkiye’de ise Mersin limanda büyük hareketlilik vardır. Türkiye Kıbrıs Barış Harekâtına hazırlanmaktadır.
Limandan uzaklaşan geminin güvertesinde Kemal, boynundaki Kuran’ı Kerim’i öpüp derin hayallere dalar. Ahmet, Çanakkale türküsünü mırıldanır. Mehmet, elinde yavuklusunun fotoğrafına bakar. Yasin, küçük bir bebeğin fotoğrafına bakarak ağlar. Komutan, harita üzerinde inceleme yapar. Gemi, dalgalara bata çıka yol alırken şafak sökmeye başlar ve uzaktan Kıbrıs görünür. Komutan, askerlerine seslenir. Çıkarma başlar. Askerler gemiden atlarken silah, bomba sesleri ortalığı cehenneme çevirir. İlk Mehmet şehit düşer ve onu başka yiğitlerimiz takip eder. Bir kısmının kolu, bacağı kopar… Savaşı bilgisayar oyunu sananların belki de bu cehennemde bir dakika dayanmasının mümkün olamayacağı acılar yaşanır.
Türk Silahlı Kuvvetleri yavaş yavaş kontrolü ele almaya başlarken Türk yerleşim yerlerine girdiklerinde sağ kalanlar saklandıkları yerlerden çıkıp Türk askerine sevinçle koşup sarılır.
Nikolas ise yana döne Ayşe’yi aramaktadır. Aklına Ayşe ile birlikte saklambaç oynadıkları tarihi kalıntılar gelir ve oraya yönelir. Büyük bir hırs, büyük bir öfke ile Ayşe’yi bulup ona tecavüz etmek için sabırsızlanmaktadır.
Kemal’in birliği de Ayşe’nin köyüne doğru ilerlemektedir. Katliam yerine ulaştıklarında gözlerine inanamazlar. Koskoca köy halkının katledildiğini gösteren kan gölcükleri karşısında gözyaşlarını tutamazlar. Toplu mezarları açıp tek tek cesetlerin tespiti için çıkardıklarında, Zehra’nın cansız bedenini de bulurlar.
Kemal ve arkadaşlar canilerin çok da uzakta olmadıklarından emindir. Önce evlerini tek tek ararlar ve tarihi kalıntılara doğru yönelirler.
Ayşe, saklandığı gizli bölmede korku içindedir, hem çok açıkmış hem de çok susamıştır. Ortalıkta derin bir sessizlik vardır adeta… Yavaş yavaş saklandığı oyuktan çıkar. Etrafa korku dolu gözlerle bakar. Ayşe sağda solda bulduğu çalı, çırpıyı yemeye, su birikintisine eğilip susuzluğunu gidermeye çalışır. O suda kendi yansımasıyla birlikte Nikolas’ı görür. Nikolas Ayşe’nin saçlarından büyük bir sevinçle yakalar ve kendine doğru çeker.
Ayşe, çocukluk arkadaşı Nikolas’ın gözlerinde gerçeği anlar. “Nikolas, hatırlasana Ramazan Bayramında bizim eve el öpmeye gelirdin, ben de sizin bayramınızda yumurtaları boyardım. Nikolas bize ne oluyor? Neden? Sorun ne? Neyi Paylaşamıyoruz? Sana ne oldu? Benden ne istiyorsun? Biz birbirimizi korurduk, hatırlasana Nikolas…” diye yalvarmaları boşunaydı. Nikolas, belinde bıçağı, elinde silahı ile bambaşka birisiydi. O tanıdığı Nikolas ölmüştü…
Nikolas Ayşe’nin ellerini urganla bağlanmaya hazırlanırken Ayşe yerden toprak alarak onun gözlerine atıp kaçmaya başlar. Nikolas da yalpalayarak, küfrederek onu takip etmeye çalışır. Öyle panik içerisindedir ki karanlıkta hangi yöne gitmesi gerektiğini bilemez. Bir sağa sola koşar, Nikolas çok uzakta değildir. Ayşe gökyüzünde aşağıdaki cehennemi büyük bir sükûnetle izleyen aya doğru koşmaya karar verir. Diğer taraf denize açıldığından Nikolas’ın onu orada bulacağından emindir. Öyle hızlı öyle hızlı koşar ki artık bedeni kendinden ayrılıp uçmaktadır. Ayşe tökezlenip düşer, ayağında büyük bir acı hisseder. Kalkmaya çalışsa da başaramaz. Nikolas ise Ayşe’nin düştüğünü görmüş, daha da büyük bir hırsla ona doğru koşmaya başlamıştır. Nikolas Ayşe’nin kafasına silah dayayıp sürükleyerek kuytu bir yere götürürken Ayşe var gücüyle bağırmakta, yalvarmaktadır.
Kemal ve arkadaşları Ayşe’nin sesini duyar, hangi yönden geldiğini anlamaya çalışırlar. Kemal emin olduktan sonra büyük bir çeviklikle sesin geldiği yöne doğru koşma emri verir. Ayşe’nin çırpınan bedenini karşıdan görürler, Nikolas kendinden öyle emindir ki onunla alay etmektedir. “ Ayşe daha fazla bağır, denizdeki balıklar da duyup belki sana yardıma gelir” der.
Kemal kedi adımlarla Nikolas’a yaklaşırken Ayşe onu görür ve gözleri kocaman açılır. Nikolas anlayamaz arkasında neler olup bittiğini ve Kemal Nikolas’ı Ayşe’nin üstünden hızla çekip alnının tam ortasına silahı dayar. Nikolas Türk askerinin yüzlerce mil uzaklıktaki adada ne işi olduğunu anlamamıştır. Kemal’e bu sefer o yalvarmaya başlar, Ayşe ile komşu olduklarını söyler. Kemal, Nikolas’ı arkadaşlarına teslim edip Ayşe’ye ceketini verir ve onu güvenli bir yere götürür.
Kemal, büyük bir gönül rahatlığı içinde ayrılırken Ayşe, Kemal’e heybesini hediye eder. Kemal de Ayşe’ye boynundaki Kuran’ı Kerim’i verir.
Kemal ve arkadaşları zulüm altındaki diğer köylere doğru yola çıkar.
Ayşe kendini kurtaran askerin adının ne olduğunu dahi bilmemektedir.
Mavi Köşkte silah kaçakçısı ise büyük bir panik içindedir. Kılık değiştirerek gizli tünelinden kaçar.
Kemal çatışmada ağır yaralanır. Bir bacağı kesilir, bir gözü kör olur. Türkiye dönüşünde ne o eski Kemal’dir ne de sevdalısı eski sevdalı… Nişanı atan nişanlısı kısa zamanda başkasıyla evlilik hazırlığı yapmaktadır.
Gazi Kemal, çok sevdiği Anadolu’dan ayrılıp arkadaşı Yasin’in yanına İstanbul’a sığınır.
Kıbrıs’ta barışı sağlayan Türk askeri sayesinde hayat normale dönmektedir, yaşanan acılara rağmen. Ayşe, köyüne dönüp evine sığınır. Ne annesi ne babası ne abileri vardır. Yapayalnız kalmıştır. Heybe dokuyup geçimini sağlamaya çalışır. Talipleri olsa da hiç kimseleri istemez. İçindeki derin sızı hiç geçmeyecektir. Tek tesellisi Türk askeri Kemal’in ona hediye ettiği boynundaki Kuran-ı Kerim’dir.
Ayşe, kendisini kurtaran adını dahi bilmediği askeri çok merak etmektedir. Onun şehit olma olasılığı içini kemirmektedir.
Birgün deli Memo köye çıka gelir. Kemal’in Ayşe’yi kurtardığı gece askerlerin peşi sıra onları takip eden Memo bölüğün adeta maskotu olmuş, Kemal ona üstünde adı yazan ay yıldız armalı bıçağı hediye etmiştir. Ayşe ay yıldızı görünce Memo’ya bıçağı nereden aldığını sorar. Memo vücut hareketleriyle Türk askerinin verdiğini anlatır. Ayşe’nin umudunu artar, Kemal isimli asker belki de adını bilmediği aynı askerdir. Kasabadaki komutanın yanına gider ve kendini kurtaran askeri aradığını söyler. Adının Kemal olabileceğini söyler. Komutan “Onlarca Kemal isimli asker var, isimden bulunması mümkün değil” der. Ayşe ısrar eder. Komutan Kıbrıs’a gelen Kemal isimli askerlerin listesini Ayşe’ye verir. Ayşe birkaç tanesini ona benzetir karar veremez. Ayşe bir mektup yazar ve o mektubu tüm Kemal isimli askerlere gönderir. Ancak bazılarının karşısında tam bir adres yoktur. Köy isimleri vardır.
Bir mektup da Kemal’in köyüne gelir. Ancak, Kemal İstanbul’da olduğu için muhtar uzun zaman onu ulaştıramaz. Cebine koyar ve unutur. Muhtar hastalanır, mektubun olduğu ceket dolapta asılıdır. Ayşe ise büyük bir heyecanla mektupların cevaplarını bekler. Mektuplardan teker teker cevap gelir ancak aradığı Kemal değildir.
Kemal’in İstanbul’da yanına sığındığı Yasin, Kıbrıs Barış Harekâtının Yıldönümünde arkadaşlarıyla birlikte Kıbrıs’a gider. Kemal’i de götürür. Gemi ile giderler, tıpkı çıkarma yaptıkları gün gibi… Kıbrıs’a gelirler. Etraf neşeli. İnsanlar mutlu… Ayşe de Kıbrıs Barış Harekâtı’nın Yıldönümü törenine Kemal’i bulmak için gelir.
Kemal ve Yasin Girne sokaklarında gezerken Kemal’in dikkatini bir dükkândaki heybe çeker. Ayşe ördüğü heybelerin üstüne “ A” harfi işlemektedir. Ayşe’nin ona hediye ettiği heybelerin aynısıdır. Kemal’in gözleri buğulanır, Ayşe’nin güven içerisinde olduğundan emindir.
Yıldönümü törenleri başlar, konuşmalar yapılır, kalabalık içerisinde Ayşe sabırsızlıkla etrafına bakmakta adını bilmediği askerden izler aramaktadır.
Ayşe ise daha fazla dayanamaz sahneye fırlayıp kendini kurtaran askeri aradığını söyler. Elindeki tek şey Kemal’e de verdiği heybedir.
Bir bacağı ve kolu protez, bir gözü kör olan Kemal ayağa kalkıp sahneye yürürken büyük bir sessizlik olur. Yasin şaşırmıştır. Kemal sahneye çıkar, Ayşe hala onu fark etmeden Kemal’i anlatmaktadır. Sonra Kemal’i görür. Elindeki heybeyi fark eder. Ayşe gözlerine inanamaz evet kendini kurtaran adını bilmediği asker tam karşısındadır.
Törendeki kalabalık büyük bir coşkuyla alkışlayarak ayağa kalkar. Ayşe, Kemal’in ellerine sarılır, öper. Boynundaki Kuran’ı Kerim’i Kemal’e gösterir.
Kemal, Ayşe’nin köyünde yaşamaya karar verir…