Karanlığa Işık Yakın | Gece Dergi
: Enginalp Derince : 24 Kasım 2016 - 15:07
Son yıllarda, aylarda ve günlerde patlayan bombalardan sonra ülkemin ve halkımın durumu hiç iç açıcı değil..
Artık herkes “kaygı ve panik” içinde birbirine “korkarak” bakıyor. Dikkat edin, özellikle meydanlarda insanların hal ve hareketlerinden tedirginlik ayrıca “korku” akıyor. Ülkenin bütün meydanlarındaki insanların da hali farklı değil ve eskisine göre meydanlarda daha az insan var.
Sürekli bir şeylerden korkarak, ne zamana kadar daha bu şekilde devam ederler bilemiyorum ama bu “tedirginlik” ve “korku” arttıkça ileride tedavisi zor olan “psikolojik travmalar” olacaktır toplumda bu çok açık, şimdiden görülebiliyor..
Artık insanlar Türkiye’de yaşarken geleceğe hiç güvenle bakamıyor. Bu sorunların hiç bitmeyecek gibi görünmesi daha da ürpermelerine, ürkmelerine neden oluyor.
Bu ülkeye maalesef terör; olup bitenlere göz yuman, kendi yok oluşlarını arzulayan, bunca vahşet yaşanmasına rağmen umursamayan, “Ben hiçbir şey görmedim, duymadım, bilmiyorum” diyen 3 maymunlar yüzünden geldi ve büyüdü. Halen de büyümekte..
Ve asıl görmezlikten geldiğimiz sorunumuz ise, her patlayan bombalarda başkasının öleceğini sanmamız. Ama “gerçek” öyle değil işte kardeşim. İçinde bulunduğumuz derin uykudan uyanmazsak “hepimiz’” öleceğiz. Evet, evet yanlış duymadın hani “Gece Dergi”nin tanıtım yazısında yazdığı gibi “sen, ben, o, biz, siz, onlar” yani “hepimiz”..
Aslında ülkenin bugünkü halinden “hepiniz, hepimiz” sorumluyuz.. Çünkü ülkenin bugünkü halinin sorumlusu bizleriz. Hepimizin bunda payı var.. Ve elbirliği ile tüm görmezden geldiklerimizle, vurdumduymazlıklarımızla ülkemizi bu hale getirmeyi başardık.. Onun için bu ülke artık “yangın yeri” ve sanırım herkes “yanmadıkça” kimse farkına varamayacak bazı şeylerin.
İşte tüm bu durumlardan dolayı size bir mesajım var; genel olarak artık aynaya bakmalısınız.
Umarım artık şu kendi içimizdeki kutuplaşmalarımız, kavgalarımız biter de ulusal değerlerimizin, birlik ve bütünlüğümüzün etrafında toplanmayı başarabiliriz. Kötü sona mecbur değiliz, herkes için mutlu son olabilir bence, her şey için çok geç kalmadan, tüm yaşamımız bir anda değişmeden “karanlığa ışık yakın”… Yoksa gün gelir, “kirli ve karanlık” ortamda takarlar tasmayı boynumuza, “köle” oluruz ona buna… Bunu iyi anlayın ula, Enginalp uyarmıştı dersiniz sonra, çok “derin ve derince” bir “pişmanlıkla”…