Alain Badiou’yle Söyleşi (e-skop)
Nisan 3, 2019/ DERLEDİKLERİMİZ, Makele, MANŞET ARA/
Son dönemde Fransız felsefesi hakkında varılan bu yargı bence işin düşünsel boyutundan ziyade siyasi yanıyla ilgili. Geçmişte, özellikle de İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemde Fransız aydını bir dava insanı olarak temsil edilirdi. Fransa’da icat edilmiş bir figürdür bu. Bu ülke radikal siyasi tavır takınan yazarlarla doluydu. Komünistler cephesinde Sartre biliniyor, ama savaştan önce aşırı sağda da böyle yazarlar vardı: Robert Brasillach, Louis-Ferdinand Céline gibi… 1980’lerden sonra geniş bir grup Fransız filozofu gerici ve muhafazakâr saflara geçti. Yurtdışındakiler Fransız aydınının çöktüğünü söylediklerinde onlara katılıyorum. “Yeni Filazof”ların temsil ettiği şeyi istemiyorlar – ki onlar da aslında ne yeniler ne de filozof. Her ülkenin zaten kendi muhafazakârı var, bir de bizim neoliberallerimize ihtiyaçları yok. Neyse ki hâlâ birkaç istisna var. Ben de kendimi bu sıfata layık görebilirim!
Syriza tecrübesi bence yeterli olmalı. Yunanistan’da bu parti kapitalist buyrukların yöneticisi haline geldi. Öyle ki bugün Çipras hükümeti hâlâ militan tavrını sürdürenleri tutukluyor. Sosyal konutların açık arttırmayla satılmasına karşı çıkan grupları hapse atıyor. Avrupa önderliğindeki Yunan kapitalizminde şimdi en çok kâr getiren uygulama oldu bu.
Julien Le Gros’nun 17 Aralık 2018’de The Dissident dergisi için Alain Badiou ile yaptığı söyleşinin David Fernbach tarafından yapılan söyleşinin ingilizce çevirisinden seçilmiş pasajlar.