08.03.2011 13:09 Karakter boyutu :
Ben gazeteciliğe başladığımda basın kurumları henüz 'okul' işlevini yitirmemişlerdi. En büyük arzum bir meslek okulunun terbiyesinden geçmekti. En azından sırf CV'mde şık dursun diye.
Şanslıydım, kendimi bu misyonun bayraktarlığını yapan son yerde, 32. Gün'de buldum. Bugün hala bir kriz anında 'Biz 32. Gün'de nasıl yapardık' diye düşünüyorsam bir şeyler öğrenmişim demektir.
32. Gün'de 28 Şubat'ı da gördüm ben. Meşhur yalan andıç yayınlandığında kendi aramızda 'Sabah gazetesi böyle bir olayı kaldıramaz, Birand'ı kesin atarlar' diye konuşmuştuk.
'Hadi canım' diyordum. Saf ve bilgisizmişim o yıllarda.
Sabah gazetesi yalan andıca karşı kendisini savunmasını bile beklemeden, gözünün yaşına bakmadan Birand'ın köşesini kaldırdı.
O dönemde nasıl karar alındığını, kimlerin yargısız infaz yaptığını, kimlerin karşı çıktığını da sonradan öğrendim.
Koskoca Sabah yazıişlerinde Birand'a bir tek kim sahip çıkmış biliyor musunuz?
Can Ataklı 'Böyle bir şey yapmayalım, arkadaşlarımızı gammazlamayalım, ne olduğu belli olmayan bir kağıtla harcamayalım' diye direnmiş bir tek. O gün Can Ataklı birinci sayfaya andıç haberini koymadığı için izin gününde apar topar Ergun Babahan çağrıldı, kendi meslektaşlarının ayağına kurşun sıkma görevi ona verildi.
Yaptığımız tercihler bazen bizleri hayatımızın sonuna kadar takip eder işte.
Kim düşünürdü o yıllarda 'ASPAVA' diye havadan sudan konular yazan, Tansu Çiller hayranlığıyla kendinden söz ettiren Can Ataklı'nın böyle dirençli olabileceğini. Bir süre sonra Sabah onu da işten attı tabii.
28 Şubat süreci bana erken öğrenilmiş bir meslek dersi oldu.
O gün ezberledim: Bu meslekte hiç kimse vazgeçilmez değildir. Ve Türkiye'de gazetecilik pamuk ipliğine bağlıdır. Hiç beklemediğimiz bir anda hepimiz bir gün kendimizi kapının önünde bulabiliriz.
Oktay Ekşi, zamanında bir söyleşi verip de '53 senedir her gün işten atılacağımı düşünerek yazıyorum' dediğinde de gülmüş, abartıyor diye düşünmüştüm.
Kısa süre içinde bu meslekte patronların kendi çalışanlarının arkasında durduğunu da gördüm, adam harcandığını da. Koridorlarda birbirini gammazlayan meslektaşlar da gördüm, birbirine sahip çıkanlar da. Bazen hiç beklemediğin birinin kahramanlaştığına, bazen en çok güvendiğinin cüceleştiğine de tanık oldum.
Ve anladım ki kavgalarında hiçbir zaman kişisel olmayacaksın.
Bugün gazetecilere yönelik zulme karşı taraf olanlar da birer karakter sınavından geçmiyor mu?
Meslektaşlarının tutuklanmalarının ardından kutlama yapan, bir bayram havasına giren 'gazetecilere' bakıyorum. Nereden geldiler, nerelerden yetiştiler diye...
Neden bu kadar kolay adam harcıyorlar biliyor musunuz? Bu basında iyi yerlerde çalışmamışlar, sancılı süreçlerden geçmemişler. Büyük editörlerin disiplinini tatmamışlar. Kaybetmemişler, yenilmemişler, işsiz kalmamışlar, arkadaşlarının kovulmasına tanık olmamışlar. Ve de darbe görmemişler.
Bakın özgeçmişlerine, koca bir hiç göreceksiniz.
Ama buna rağmen her şeye çok kolay ulaşmışlar. Bir ayda köşe yazarı oluyorlar. Bir anda kendilerini televizyonlarda bulmaya başlıyorlar. Kolay para kazanıyorlar. Davetlerde, kokteyllerde ağırlanıyorlar. Uçaklara davet ediliyorlar, hanut gezilere çıkıyorlar.
Böyle böyle kendilerinin gazeteci olduğunu da düşünüyorlar.
Oysa gazetecilik bugünlerde ortaya çıkar.
Kendi meslektaşlarınızı gammazlamanız istendiğinde direniyorsanız, bunu işsiz kalma pahasına yapıyorsanız gazetecisiniz. Pazar günü ailenizi bırakıp ihbar sayfası için gazeteye koşuyorsanız bu sadece mesleki bir problem değil, bir karakter erozyonudur.
Türk basınının çoğunluğu bu sınavdan alnı ak çıkacak gibi görünüyor.
Bugün mesleğimiz adına utandığımız zavallıları da ne yazık ki ileride yine bizler savunacağız.
Psikolojide yeri var. Bir kadın ya da erkeğin kendinden daha üst statüde yer alan biri tarafından arzulandığı yanılsamasına kapılmasının adı erotomani. Bir tür mitomani yani. Kendi kendine hayal kurma, 'Beni beğeniyor, beni istiyor' diye kendi yalanına inanma.
Bu teşhiste belirleyici olan sınıfsal fark. Bu farkın yarattığı açlık artık her ne ise bunu olmayan bir erotik illüzyonla örtme hastalığı.
Bütün dünyada özellikle adı çeşitli seks skandallarına bulaşmış insanların ardından böyle erotomanlar belirir. Televizyonlara söyleşi verirler, kendilerini de sürece dahil edip ünlü olmanın, rant kapmanın peşindedirler.
New York'un eski Valisi Eliot Spitzer, aktör Hugh Grant gibi isimlerin küçük seks kaçamaklarının ortaya çıkmasından sonra böyle bir sürü ilgili-ilgisiz insan konuya yamanmaya çalışmamış mıydı? Hatta Bill Clinton'la bile beraber olduğunu iddia edenler çıkmamış mıydı ortaya?
Hollywood ünlülerinin başını ağrıtan bu magazin histerisinden şimdi nasibini Deniz Baykal da alıyor.
Yine bir deli kuyuya taş atıyor, hepimiz onu çıkarmaya çalışıyoruz. Bir de anlatılanların hiçbir inandırıcı, elle tutulur tarafı yok. Belli ki kendini önemli gibi göstermeye çalışan bir 'hiç kimse' fırsat bu fırsat başkaları üzerinden şöhret olurum diyor...
Ertomanların yeri Silivri değil, Şişli'deki La Paix'dir.
Bu bir 'Ben demiştim' yazısı değildir. Ama bu olacakları görmemek de imkansızdı. Oktay Ekşi istifaya zorlandığında teker teker Hürriyet'ten gönderilecek isimleri yazmıştım. Bana 'Sana bakılırsa Hürriyet'te kimse kalmayacak' diyenler bile olmuştu.
Geçen hafta Tufan Türenç'in yazılarına son verildi. Cüneyt Ülsever, Özdemir İnce gibi isimler haftada bir yazacak artık.
O zaman da yazmıştım, gerekçe 'az okunmaları' diye sunulacak diye.
Bu operasyonun ardından bir de Hadi Uluengin köşesinden oldu. 'Bir sizden bir bizden' mantığıyla 'Muhalif yazarlar operasyonu' gibi görülmesin diye.
Daha üç-dört sene öncesinden Hürriyet'te bir yazarlar operasyonu bekleniyordu. Gazetenin sayfaları yazarlarla kalabalıklaşmış, İnternet'ten gelen rating tablolarında da kimin ne kadar okunduğu ortaya çıkmıştı. Ve gazete tıpkı Milliyet gibi yaşlanmaya başlamıştı. Ahmet Hakan, Yılmaz Özdil gibi yeni yazarlar daha fazla ilgi çekmeye başlamıştı.
Üç-dört sene önce de müdahale edilmesi beklenen yazarlar aşağı yukarı böyleydi... Ama şu anda siyasi iklim uygun değil, okurunun gazetesinden beklentisi de... kaldı ki, adı geçen yazarlar son zamanlarda kendilerinden çok söz ettiriyordu.
Bu operasyon seçim öncesi yapılıyorsa bunun gerekçesinin 'okunmama' olduğunu kimseye anlatamazsınız.
Hürriyet'in artık anlatmak gibi bir derdi var mı, onu da bilmiyorum gerçi.
19,547 Bu habere tepkiniz:
10- Türkiye birincisi, ikincisi ve üçüncüsü bakın nasıl elendi