Su Şakası Su Şakası Su Şakası: 2009
Dün gece Esintoş beni rüyasında görmüş blog.Anlattıkça ürperdim,ürperdikçe sordum;nasıldı,nerdeydi,başka kimler vardı diye...Cinayet işlemişim,hem de birisini kıtır kıtır kesmişim (hey yarabbi yazarken bile korkuyorum)Yakalanmışım,hapse götürülüyormuşum,Esintoş ta benim için ağlayarak uyanmış.Bir de demez mi telefonumun çaldığına şükrettim o rüyadan kurtulduğum için diye!
Rüya korkunç üstüne bir de bu anlattıklarının aynısının bi değişiğini bir süre önce yaşadığım için daha da huzursuz oldum.Benim rüyamda cinayet değil intihar vardı.Muhtemel Esintoş'un öldürdüğümü gördüğü kişinin intiharıydı.Gerçi yakından uzaktan bilmiyoror mevzuları.Bilse diyeceğim ki beni öfkeli,hırslı gördü böyle şekillendi bilinç altında.
Haydi kimse bilmese sen biliyorsun blog.Rüyalardakinin binde biri kadar bile cani ruhlu olmadığımı ve intiharı bile zayıf insanlara has bir yenilgi olduğunu düşündüğümü.
Çok korktum çok,nedir bu rüyalar böyle.Kendi gördüklerim yetmiyor bir de arkadaşlarım yoluyla beni buluyor.
Written by Sam insppiration time 21:26
Taş olsa çatlardı be blog beni dinlerken sabrın ve selametin için teşekkür edeyim dedim aklıma gelmişken
Written by Sam insppiration time 23:53
Bu yandaki kısa saçlı kız çocuğunun elinde bir uçurtma var.Uçurtma görünmüyor blogumda ve muhtemelen bir uçurumdan atlamak üzere olduğu izlenimini veriyor.Oysa zannımca o yeni umutlarının peşinde...
Written by Sam insppiration time 12:47
Bir kan damlasının ağır çekim yere düşmesi gibiydi onun intiharını izlemek.Dehşet verici bir o kadar ironik...
Ve gerçek intikamın yarattığı iç huzuru
;yeni sevdiceğinin aramasıyla uyanmaktır kan uykusundan...
Written by Sam insppiration time 12:42
İhaneti kabullenen insanlar var.Ben öyle olmadım,olamam...
Son on gündür yazıp yazıp yarım bırakmışım blog.Konuşmaya heveslenip sustuğum içime dertlendiğim gibi.Bilirsin işte,yanlız kalıp kabuğuna çekilip ''hiçbirşey'' yapasın gelir sadece içinden.Beni bilirsin;atlatacağımı,konuştukça içimden atacağımı da...
Dolu dolu günler geçirdim,İzmir'den bir arkadaşım geldi,Kıbrıs'a kesin gidiş yapan başka bir arkadaşımın vedası vardı,bir de aylar önce çöpçatanlığa başladığım hala ilerleme kaydedememiş olan başka bir arkadaşımla 5 aylık uzuun bir seyahat öncesinde buluştuk.Velhasılı kapılıp gömülmedim içimdeki karanlığa,başka başka insanlarla görüşüp başka başka konulardan konuştuk.Bende yüzünde bir gülümseme maskesi olan kendimi izledim zaman zaman uzaktan.Sıkı rol kesiyorum...
Yine döndüm dolaştım kürkçü dükkanına.En önemlisi sıcağı sıcağına aldığım karaların hala değişmemiş olması.Kendimden korktuğum,sadece fevri bir karar alıp çıkmaza sokmaktı herşeyi.O nedenle ileri vadede eyleme geçilesi karalar aldım.
Bir süredir aynı şarkının nakaratını geveliyorum içimden.Düşünecek çok zaman oldu ortamdan koptuğum zamanlarda.Ayrıntılara takılmadan bütün olarak bakıldığında olanların meali ; aklın-mantığın duygulara söz geçiremediği yerde birtakım bedeller ödenmek zorunda.Şöyle ki; çığırından çıkmış olan duyguları,tüm bilgeliği ile dizginlemeye çalışan mantık sabrının sınırlarını zorlamaktadır.Maruz kaldığı ihaneti kılıfına uydurmaya çalışan duygularına esaslı bir tokat atar.Delirmiş olan duygular karşılaştığı travmanın ardından sarsılarak yörüngesine oturduğunda gerçeklerle yüzleşir; esaretten özgürlüğe firar etmenin bedeli çirkeflik,şirretlik gibi tanımlansa da sen hiiç üstüne alınma.Çünkü üstünde yaratılan psikolojik baskının ardındaki gerçek ''yadsıma'' dır.Kendi hatalarını örtbas etme niyetinde olan şahsın zayıf karakterler üzerine oynadığı basit bir oyundan ibaret.Hepsi bu.
Can Yücel dememişmiydi ''bağlanmayacaksın'' diye.
Neyse,yoruldum blog.Daraldım,nefes almaya gidiyorum ben.Zaten belki silerim bu yazdıklarımı da herşeyi sildiğim gibi...
Written by Sam insppiration time 11:22
Gerçekten aferin hem de bana
Sondan başlayarak başlayayım anlatmaya...
1,5 saatlik uykuyla tabanlarım şişmiş bir halde işe gelmiş olmama rağmen ''aşırı ajitasyon öfori yapar'' tezime ''öfori immün sistemi güçlendirir' i de ekliyorum.
Koca bir izin günümü alışveriş gezme tozma ile geçirip ardından tüm gece (hatta sabah 5 e kadar) çılgınlar gibi salsa ve bachata yapıp işe gelme azmini göstermiş bulunmaktayım.
Nedir bu çılgınlık peki?
Dün bir süredir yemek yeme ritüelimden uzaklaşmış fizyolojik ihtiyaçtan ibaret görüp yumurtayla kendimi geçiştirmek istedim.
Kırdığım ikinci yumurta önce kırılmadı,bir kez daha deneyip sertliğiyle karşılaşınca önceden kaynatılıp dolaba konmuş olduğunu düşündüm.Bir miktar çatlayan kabuktan nefret bir koku yükselince işin aslının öyle olmadığını anladım.Kabuğunu ayırıp içinde gördüğüm ise...
Bir bebek vardı içinde,kimbilir ne zaman can vermiş.Daha kabuğundan çıkamadan.İçim acıdı ona,annemin beni calimero diye sevişi geldi aklıma.Çöktüm mutfakta,kabuğun içinde gördüğüm kendime acıdım,ağladım ağladım.
Ne olurdu annemin Calimerosu olarak kalsaydım,büyümeye merak sardım diye mi büyüttünüz beni?
Written by Sam insppiration time 12:32
Ben şimdi kavgamı kiminle edeyim...
Doğayla mı,Tanrıyla mı,annemle mi,babamla mı yoksa kendimle mi?
Kadınlar anaç yaradılışlarından dolayı sadece tek bir erkeğe bağlı kalmak ve doğurganlığını sürdürmek ister,erkekler ise sürekli tohumlarını yaymak ister diyen uçkur düşkünü bilim adamlarının yalancısı olup doğaya mı çatsam?
Tanrım olacaklardan haberdarken,temkinimi elimden alıp insanlara koşulsuz şartsız inancımı yitirene kadar seyrederken olanlar bir bildiğin vardır mı demeliyim?
Annemin günlerden günün birinde pilav yerken tabağında bıraktığı iki pirinçten biri olarak doğmaktan ibaret olduğumu düşünmekle saçmalama sınırlarımı zorlamamalımıyım?
Babamı,tüm olanlara rağmen seçme şansım olsa yine seçermiydim muammasıyla beraber hangi hakkın hikmeti yaşananlar?
Kendi kendime bir yandan teselli verirken diğer yandan,susup kabullenmen gerek diyenlere inat haksızlıklara tahammülü olmayan kahrolası yapım yüzünden irdeledikçe irdeleyip benim önsezi onun paranoya diye adlandırdıklarının gerçeğin ta kendisi olduğunu gördüğüm halde donmuş hislerim tarafından fiziksel bir reaksiyon gösterememem sadece bitti diyerek özetlemem sonumuzu...
Son 10 günde yalanların gerçek yüzünü ortaya çıkarıp zafer kazanmış olmam gerekirken aslında ne çok şey kaybettim.
Sezen der ki;Her ayrılık bi vurgun değmeyin yaşlarıma ...
Written by Sam insppiration time 10:52
LONELY İN CROWDED
İnsanın kendi ölümünü görmesi kadar korkunç birşey yokmuş.En azından şuanda öyle hissediyorum.Kalp krizi,hastalık sonrası vs ile olsa ecelim gelmiş der bir nebze olsun kabullenirdim belki ancak hayata sımsıkı bağlı birinin intihar gibi kendi isteğiyle hayatına son vermesi ve ardından tüm sevdikleri etrafında kayıtsız dururken yeniden canlandırılmasını izlemek acıların en büyüğü.(yada en büyüğünden bi öncekidir,en sevdiklerimden birini görsem bu konumda kendi ölümümden daha çok acı verirdi)
Hala boğazımda bir düğüm,tüylerim diken diken gördüklerimi son bir kez düşünüyorum.Vapurdayız,hava çok soğuk (ya da hava iyi de su çok soğuktu,boğulmadıysam da donarak ölmüş olmalıyım) Yedi yıldır görmediğim tüm lise arkadaşlarım oradalar.Hep birlikte biryere gidiyoruz.Gayet keyifli anın tadını çıkarırken birden birşey beni çok rahatsız ediyor.Kimse benimle konuşmuyor.Herkes birbirine dönmüş birşeylerden bahsediyor.(gerçek olmadığı nerden belli,normalde olsa bu beni hiç rahatsız etmez.Bir şekilde konuyla alakam vardır,yoksa dahil olurum,olamamışsam edepli edepli oturur dinlerim)E be salak o zaman uyansana işte rüya bu deyip açsana gözünü.Yok!Ya merakımın kurbanı oldum izledim,ya da gerçekten inandım böyle birşeyin olabileceğine.O kadar üzülüyorum ki bu duruma koşarak denize atlıyorum,sonra malumunuz film şeridi geçiyor,kısa ama bir o kadar uzun.Bundan sonra gördüklerim tam bir karmaşa.Arkamdan birileri atlıyor belki görevli belki ölmemi istemeyen birileri.Çıkarılıyorum denizden,ruhun bedenden ayrıldığının tartışmasız ifadesi olan beyaz ve boş bir ifade var yüzümde.Etrafımdaki kalabalık kafası kesik tavuk gibi dolanıyor etrafımda (hoca öyle derdi panikten ne yapacağını bilemeden koşuşturanlara) Üzerimdeki ıslakları çıkarmışlar,birileri şiddetle göğsüme basıyor yaşatabilmek için.Tabi bende zerre acı yok sadece içimi çeke çeke ağlıyorum.Dikkatli baktıkça ablamı annemi de görüyorum kafaların arasında öylece donup kalmışlar.O andan sonra iç çekmem haykırmaya yada-bu yetmez tarif etmeye-böğürmeye dönüşüyor.Çok geçmeden rüyamdakinin yüzde biri bir ses ve hıçkırıkla uyanıyorum.
Bir süre daha ağlamam devam etti etkisinden sıyrılana kadar ve her enteresan rüyamın ardından düşündüğüm gibi bu rüyaya neyin neden olmuş olabileceğini düşündüm.Önceki gün Akile teyzenin baktığı fal geldi aklıma,her seferinde yaklaşık aynı şeyleri söyleyip gülmemize rağmen bu sefer bir süre gözgöze gelip sessiz kaldık ''kızım senin için ağlıyor'' demeden önce.O öyle değil mi der gibi kaş altından baktı ben yaramazlık yaparken yakalanmış kız çocuğu gibi şaşkın.(Adam Fawer in Empati sinde der ki yüzdeki her kas hareketinin ayrı duygulara karşılık gelen anlamı varmış)Fal bakmak için öyle ulvi güçlere ihtiyaç yok.Biraz annelik içgüdüsü herşeyi çözmeye yetermiş meğer.
Sonuç olarak şimdi sorsalar nerede ölmek istersin diye hani insan en sevdiği yerde ölmek ister ya,vazgeçtim denizde ölmek iyi bir fikir değil.Ailemi arkadaşlarımı çok seviyorum bunu bir kez daha anlamış oldum bir de yaşamayı...