Adanalıyık Allahın Adamıyık…
Görmediğim tüm şehirler öncesinde bir imge oluşur zihnimde. Hayal gücü, televizyonda gördüklerim, gidenlerden duyduklarım ve sonunda gördüğüm… Şehri gördükten sonra ki gerçek ve aklımda olanlar… İkisi birbirinden çok farklı geldi Adana’da.
“Adanalıyıkallahınadamıyık” diye gururla söylenen şehir niğdası hiç şüphesiz ki şehrin doğal PR’ını yaparken, şehrin merkezinin bu kadar tarihten uzak, bu kadar ver elini bir site şehrinin olabileceğini hiç düşünmemiştim.
1-2 yerin haricinde her yer site, her yer büyük binalarla çevrili. Biraz agresif olan yerliler fazlasıyla kızgın olsa da şehri saran palmiyeler İzmir’i andırmıyor değil.
Sabancı’lar olmasa şehrin hali ne olurdu bilmiyorum. Zira birçok yerde kendilerinin yapıtlarını ve faaliyetlerini görmek mümkün. Şehirde çok fazla zaman geçiremesem de bunu gözlemlemek çok zor olmadı.
Daha fazla kebapçı hayali kursam da tattığım lezzetler kebabın gerçek yeri dedirtti. Özellikle sucuklu humus bir başka lezzetti.
Adana Demirspor’da kaleci antrenörü olan Yaşar Duran nam-ı diğer Kova Yaşar ile yaptığım röportaj sonrasında büyük efsanelere tanıklık ettim. Zamanında İngiltere ile oynadığı milli takımda 8 gol yiyen Yaşar Duran’ın anlattıkları gerçekten bir efsaneydi. Bu arada lig atlama yarışında oldukça heyacanlı olan takıma başarılar dilerim.
Son olarakta hava limanında mahsur kalıp 6 saatimi havalimanında geçirince, deli gibi yağan yağmur hatta kimi zaman kendini doluya bırakan yağış bana gösterdi ki Adana’da beni galiba çok sevmedi.