Çocukluğumdan beri kalabalıklara hep imrenerek baktım. Ben neden hep yalnızdım? En çok iki kişiydik. Ben ve babaannem. Ben ve arkadaşım... Ben ve bir diğer arkadaşım... Ve ben ve bir diğer... İnsanlarla hep tek tek iletişim kurabiliyordum da, üçten fazla çocuk bir araya geldiğimizde, eğer oyun oynamıyorsak, benim için kâbus başlıyordu.
Şimdi, yazdığım öykülerde, elimde olmadan, bir kahraman ordusunu konuşturuyorum. Üç arkadaşı ele alacağım diyelim; onların anneleri, etti altı; üçe üç maç yaptıracağım çocuklara, etti dokuz; maça bir hakem, etti on; iki çocuğa birer abla, etti on iki; bir ablaya bir sevgili, oldu mu on üç; sonra işe babalar da karışıyor, al sana on altı kişi, bir çırpıda...
İki kişi ana ekseninde anlatılan iki seri çıkınca karşıma, daldım çocukluğuma...
CANKUŞ VE IŞILDAK’LA TANIŞALIM
Can’lı ve Işıl’tılı Maceralar serisi, adından da anlayacağımız gibi Can ve Işıl adlı iki çocuğun ekseninde geçiyor. Serinin iki kitabı, Bu Yayınları tarafından 2013 ve 2014’te, diğer iki kitabı ise Habitus Minör Yayınları tarafından 2015’te yayınlanmış.
Can ve Işıl, komşu iki ailenin çocuklarıdırlar. “Dikkat! Hayalleriniz Çalınabilir”den bir bölümle tanıyalım çocukları:
“...birbirlerine bir elmanın iki yarısı kadar benzeyen, bir atın ön ve arka ayaklarının hareketleri kadar uyumlu, bir papatyanın yeşerdiği toprağı sevmesi gibi birbirlerini seven, bir kedi ile bir köpeğin birbirleriyle dalaştıkları kadar da kavga eden iki arkadaştı onlar.”
Raşel Meseri, iki çocuğun dostluğunu ne güzel betimlemelerle anlatıyor.
Kitap, Can’ın annesinin Çocuk Beyni Araştırma Merkezi’ne girişiyle başlar. Can ve Işıl, ailelerinin izniyle, bu merkezde bir deneye katılmışlardır. “...sağlıklı olan çocukların öğrenme ve hayal kurma esnasında beyinlerinin verdiği tepkiler araştırılacak, elde edilen sonuçlar, zihinsel engelli çocukların öğrenim alanına katkıda bulunması için kullanılacaktı.”
Lakin çocuklar bu deneyden sonra heyecansız, kolunu kaldırmaya bile gücü olmayan bir hale gelince, aileler soluğu araştırma merkezinde alırlar. Merkez diğer aileleri, sorunun kendilerinden kaynaklanmadığına ikna etse de, bizim kafadarların aileleri kuru gürültüye pabuç bırakmaya niyetli değildirler. Hayal güçleri zengin çocukları, televizyon başından kalkmayan ruhları sönmüş bir hale dönmüştür.
İki aile, çocuklarının biraz hareket etmesini sağlamak için, tatile gideceklerini bahane ederek, ikisinin Canların evinde kalmasını sağlar. Televizyonun da kablolarını gevşetirler. Böylece hem iki arkadaş yalnız kalacak, yemek yemek için bile olsa hareket edecek ve televizyon izleyemeyeceği için de iletişim kuracak, hayal güçlerini çalıştıracaklardır. Aslında aileler de Işılların evinde olacak ve onları uzaktan gözleyecektir.
Çocuklar evin bahçesinden, komşunun televizyonunu izlerken, kendi hayal kurdukları ürünlerin çoktan yapılmış ve reklamı verilmiş olduğunu görürler. Bu işte bir terslik vardır. Bunu düşünürlerken, köpekleri Joker’in ortada olmadığını fark ederler. Komşunun papağanı onlara Joker’in çalındığını söyler ve çocukları köpeğin tutulduğu yere götürür. Burası, onlara deney uygulayan merkezdir.
Raşel Meseri, hayli ilgi çekici bir konu çerçevesinde kuruyor kitabı. Lakin Meseri, bazı yerlerde anlatımında tekrarlara düşüyor. Örneğin:
“Joker’i bulacaklardı, daha sonra...” (sayfa 89)
“Joker’i bulmaları ve kurtarmaları en öncelikli konuydu.” (sayfa 90)
“Bakalım bu maceradan Joker’i kurtararak...” (sayfa 91)
“Şu anda öncelik Joker’i kurtarmak...” (sayfa 92)
Peşpeşe aynı sözcüklerle aynı yerde dönmek okuma hızını yavaşlatıyor, romanın cazibesinden alıyor. Çizimlerin de metni destekleyen bir yapıda olmaması, atmosferin çizimlerle desteklenememesi ilgiyi canlı tutmaya katkı sağlayamıyor. Yine de Meseri, çocuk dünyasına ve hayallerine verdiği değeri yoğun olarak hissettiriyor.
AH BU “HAYIRSIZ”LAR DA OLMASA...
Genç Osman Yavaş’ın Amcam ve Ben serisi kitapları, Mehmet Aslantuğ’un başrolünü oynadığı “Yalancı” filmini anımsatıyor bana. Ciddi bir hayatın içinde, başkalarının hayırsız bulacağı, güler yüzlü, hayattan zevk alan amcalar, dayılar da olmasa, asık yüzlü çocuklar mı olacaktık, ondan mı bizim hayırsızlara olan düşkünlüğümüz acaba?
“Restoran Macerası”nda amca, bir çevirmen, başka bir iş yapması söylense de, çok fazla para kazanamamasına karşın, doğru bildiklerinden vazgeçmiyor. Hem zaten, “Birkaç tanesi hariç, bu işten zengin olan görülmemiştir” diye açıklıyor sayfa 47’de. Küçük bir uyarım olacak; insanlara tane denmemesi yönünde...
Bu amcanın yeğenine sürprizi, anlattığı zebra hikâyeleri. En yakın arkadaşı bir zebra olan bir amcayı zaten kim istemez ki...
“Restoran Macerası” adlı kitabı, çocuğun gözünden okuyoruz. Amcası, zebrası ile pizza yiyecekken, bir değişiklik yapıp şık bir restorana gitmeye karar verirler. İnandırıcı değil mi? Hadi ama, zebranın pizza yiyeceğine inanıyorsunuz da, restorana gideceğine mi inanmıyorsunuz?
Çocuk, amcasının yalanını yakalamaya çalışsa da, amca öyle akıllıca sebepler sunar ki, ben bile amca haklı dedim okurken. Misal: Öyle şık bir restorana yanında bir zebrayla elini kolunu sallayarak giremezsin. Neden mi? Kravat takman gerekir de ondan! Haksız mı?
Afacan 5’ler serisi
Dedektif Bol Bel serisi
Dört Kafadarlar Takımı serisi
Ece İle Arda serisi
Ece İle Yüce serisi
Filozof Çocuklar Kulübü serisi
Korsan Okulu serisi
Maceralar Teknesi serisi
Yedi Denizlerde serisi
Çizim: Ahmet Söğütlüoğlu
Habitus Minör Yayınları
Çizim: Nalan Alaca
Etiketler; #Nurgül Ateş #Dikkat Hayalleriniz Çalınabilir #Restoran Macerası