Aşırı pozitif normal doğum hikayem | Pembe Koala
Neyse ki yollarda doğurmadan saat 18:15 civarında hastaneye varmıştık. Doktordan bir güzel fırçamızı yedikten sonra epidural için anestezi uzmanı geldi. Belime kalın bir iğne sokmak suretiyle doğumla ilgili ilk ağrıyı bana yaşattı. Elime de bir buton tutuşturup, sancıların çok canını acıtmaya başladığında bu butona basacaksın dedi. Bende sancıdan eser yoktu. Tekrar bir muayene yapıldı açılma 6 cm olmuştu. Ailelerimiz ve yakın arkadaşlarımız geldiler. Ben yatakta oturmuş onlarla muhabbet ediyor, sanki az sonra doğuma girecek olan ben değilmişim gibi süsleme detaylarına karışıyordum. Hiçbir şey o okuduğum ve dinlediğim doğum hikayelerindeki gibi gelişmiyordu. Nasıl olduysa bütün endişelerim korkularım stresim kaybolup gitmişti. Sonra hafif sancılar gelmeye başladı, sızı gibi daha çok. Doktorum yanıma gelip sancılarımın çok şiddetlendiğini, normal şartlarda şu an koridorlarda çığlık atıyor olmam gerektiğini söyledi. Bense acaba saat 9 gibi doğurursam yükseleni ne olacak gibi saçma sapan şeyler peşindeydim, hiç doğuracakmışım gibi gelmiyordu 🙂 Aradan bir saat daha geçti öyle sohbet muhabbetle. Sancılar orta şiddette devam ediyordu ama dayanılmayacak gibi değildi, butona henüz hiç basmamıştım. Bir kontrol daha ve açılma 8 cm olmuştu. Ben hala inanamıyordum çünkü 10 cm olduğunda doğum yapacaktım ama su kesesi hala patlamamıştı ve ben hala sancıları hissetmiyordum. Bir sure sonra doktorum tekrar geldi, saat 21:00’a geliyordu. Artık keseyi kendisinin patlatacağını ve sonra da beni doğuma alacağını söyledi. Resmen birazdan doğuracaktım ve hala sancı çekmemiştim , böyle doğum mu olurdu?
Olmazdı. Kese patladı ve işte o hep anlatılan sancılar bütün güçleriyle vücuduma hücum ettiler. Sanki içimde savaş çıkmıştı. Yaklaşık 1 dakika arayla çok büyük bir kuvvet vücudumun belden aşağısına doğru baskı uyguluyordu. Ama ne baskı! Tarif etmek zor ama şöyle ifade etmeye çalışayım; sancılar vurduğu an doktor gelip bana “Funda şu an seni testereyle ortadan ikiye bölmek zorundayım” dese, “hadi çok konuşma kes hemen” derdim. Neyse ki öyle bişey demedi, kabul etmem çok saçma olurmuş 🙂 Sonra herkesi odadan çıkardılar. Sadece Boğaç kaldı o da girecekti doğuma, elimi tutacaktı. 15 dakika boyunca çektim o şiddetli sancıları, her sancı vurduğunda Boğaç’ın koluna tırnaklarımı geçirdiğimi, doğumdan sonra tırnaklarımda kalan derileri gördüğümde anladım. Bu arada o butona kırarcasına basıyordum arka arkaya ama sanki hiç işe yaramıyordu. Ben mi geç kalmıştım yoksa sistemin o şekilde işlemesinde mi bir yanlışlık vardı bilemiyorum ama epidural denen yöntemin beni yeterince uyuşturmadığına inanıyorum. Sonra beni götürmek için doktor ve ebeler geldiler. Aynı kattaki doğumhanenin kapısından geçerken tek dileğim iki kişi girdiğimiz o kapıdan yavrumuzla beraber sağlıklı bir şekilde üç kişi olarak çıkabilmekti.
Aglamak hamileligin şanindandir, o kadar hormon degisimiyle baska nasil basa cikilir 🙂 cok tesekkur ederim
Evet yaa sonunda basardim 🙂 Cok saol Ceylancim ben de operim koca yanakla seni
Cok tesekkurler Oznur ablasi 🙂
Yazınız harikaydı. Büyük bir heyecanla okudum. Siz ve aileniz çok tatlısınız. Oğlunuzu ayrıca hayranlıkla takip ediyorum. Inşallah bundan sonra da her şey gönlünüzce olur 🙂 Batuhan’ı yanaklarından benim için öperseniz çok sevinirim 🙂
Operim tabiki Selin, cok tesekkurler 🙂
Cok tesekkuler Ayca. Abiler biraz uslu olur bizimkinin abi olmaya niyeti yok bu aralar 🙂 sevgiler
O bogumlar yokolmadan karsilasiriz bigun umarim 🙂 cok tesekkurler sevgiler
Çok duygulandım, çok güzel bi yazıydı funda hanım. Allah batuhanımıza 🙂 uzun ömürler versin.. Sevgiler..
Yaaa cok guzeel bir hikaye 🙂 icim sizlayarak okudum.
Cok saolun 🙂
Bayıldım ya bu ne guzel bi hikaye. Agladim okurken. Batusumuzla ilgiki daha bir suru guzel hikayeleriniz olur inşallah, belki bir de kız kardeş 🙂 nice guzel mutlu yillari olsun dogum gunu kutlu olsun.
Cok tesekkurler Ece 🙂
Valla sansli cocuk, buyudugunde bir suru bebeklik hatirasi olacak. Nerdeyse her gun bir fotosu videosu var. Benim toplamda 2 tane bebeklik fotografim var, cok isterdim fazlasi olmasini. Artik uzun uzun da yazicam, daha ne olsun 🙂 cok tesekkurler Emel sevgiler
tesekkurler Hulya senin de gecmiş dogum gunun kutlu olsun 🙂
Öncelikle Allah analı babalı büyütsün, sevgili Batuhan’ı severek takip ediyorum. 🙂 o boncuk gözleri hep gülsün inşallah. Açıkçası doğum hikayenizi merak ediyordum, izledim, okudum, duygulandım, gözlerim doldu.
cok sevindim Gulsah 🙂 umarim sen de zamanı geldiginde yasarsın bu hisleri. cok tesekkurler 🙂
Hayat. Çok ilginç gerçekten, bugün instagramda dolaşırken ikinci bebeğinize hamile olduğunuzu gördüm, çok sevindim, Allah analı babalı büyütsün. Size yorumumu yazdığımda hamile değildim, şimdi hamileyim, 6. ayım bitmek üzere, o hisleri yaşıyorum şimdi. Bazen zorlansam da güzel şey hamilelik, hatta düşünüyorum bu sürecimde en çok özleyeceğim şeylerden biri de tekmeler olacak, ben burdayım diyen o gıp gıp vurmalar 🙂 çok sevimliler. Allah bütün çocuklarımıza sağlık versin.
Bütün hislerini uzun uzun okumak nasıl heycanliydii 🙂 iyiki actin bu siteyi hayirli ugurlu olsun insallah funda ablaam iyiki dogurmussun paşamı allahim saglikli uzun omurler versin guzel ailene insallaah
burcum yaa canım benim burda da yalnız bırakmamıssın ancak cevaplayabiliyorum yorumları 🙂 cok tesekkur ederim opuyorum kocaman kalp kalp
Hamileliginin 7. Ayinda olarak normal isteyen biriyim ama korkmamak icin hic bir dogum videosu izlemedm ve okumadm simdiye kadar kendimi korkutmamak icin ama cok tesekkur ederim cok pozitif ve cesaret veren bi dogum hikayesiydi umarim ben de boyle guzel dogum yapabilirm 🙂 siteniz hayirli olsn
ben bu mesajları ancak cevaplayabiliyorum sen coktan evlenmissindir Pınar 🙂 mutluluklar ve cok tesekkurler
cok tesekkurler tamar 🙂
saol Duygucum ya sen ne guzel bi insansın beni hiç bir yerde yalnız bırakmayıp hep moral veriyosun. gercekten cok ama cok tesekkur ederim. opuyorum o guzel yureginden 🙂
saol Ela onemli olan saglikla yanımızda olmaları. cok sukur 🙂
cok tesekkürler Sevil 🙂
evet ya zaten o lohusalık halleri insana acayip seyler dusunduruyor malesef. benim de kolay bir hamilelik ve dogum donemim var ama lohusalıgımda ciddi bir depresyon yasamistim. şimdi dusununce ne sacma seylere kafayı takmısım diyorum. sonucta cocuklarımız saglıklı ya nasıl dunyaya geldiklerinin onemi yok 🙂 opuyorum.
ama sanki tanıyomuşum gibi kendime çok yakın hissediyorum 🙂
cok tesekkurler Elif. opuyorum seni ve Zeynebi 🙂
Çok teşekkürler Cansu 🙂
Yolun başında okuduğum en ilham verici hikaye 🙂 Güzel günlerle..
Oznur ozden için bir cevap yazın Cevabı iptal et