Parasal Zekâ konusundaki ilk çalışmalarımı yaparken birçok iş adamının biyografisini inceledim. Nasıl bir yaşam öyküsünün içine doğduklarından, içinde büyüdükleri çevre koşullarına, aile yaşantılarından iş yaşamlarına kadar mümkün olduğunca çok bilgi sahibi olmaya çalıştım. İncelediğim biyografiler arasında hemen her sektörden insan vardı.
Güzel sanatlara hayran bir adam varmış. Sanatı o kadar çok seviyormuş ki, hayatını ona adamış. Picasso, Rembrandt gibi birçok ünlü sanatçının eserine talip oluyor ve onları satın alabilmek için çok çalışıyormuş. Eşini kaybeden bu adamın bir de oğlu varmış ve oğluna da sanat sevgisini aşılamış. Sanata duydukları ilgi onları birbirine daha sıkı bağlıyormuş.
Çoğu insan, çalışma yaşına geldiği andan itibaren finansal olarak üç şey için çalışır: Ev, araba, emeklilik. Bunlardan maliyeti en yüksek olan emekliliktir.
Amerikalı bir finansal danışman olan Dustin Woodard, yatırım yapmayı aşka benzetiyor. Bunun gerekçelerini değiştirmeden size aktarıyorum. Bu şekilde yatırım konusunun aklınıza daha net bir şekilde yerleşebileceğini düşünüyorum;
Borçlanmanın tarihi çok eskilere dayanır. Babilliler'de tüketim ürünleri için borçlanabilmek mümkündü. Bugünkü bankacılık sistemine benzer bir sisteme sahiplerdi, sadece bankalar yerine tefeciler vardı. Biri borçlanmak istediğinde ondan güvence istenirdi, teminat ya da ipotek gibi.
Ne güzel demiş atalarımız, "Her yiğidin bir yoğurt yiyişi vardır." diye. Dünyanın gelmiş geçmiş en zengin insanlarından birkaçının nakit paraya verdiği değer konusundaki öykülerini paylaşacağım. Rockefeller 80 yaşındaydı ve eskisi gibi dinç değildi. Malikanesi çok büyük olduğundan ve içinde balık tutması için bir de göl barındırdığından, ona gezinirken güçlük çekmemesi için bir elektrikli araç almayı teklif ettiler.