Yalnızlık dünyayı doldurmuş...
Forum Ana SayfasıŞiir,Öykü ve DenemelerinizYalnızlık dünyayı doldurmuş...
Yalnızlık dünyayı doldurmuş... (gösterim sayısı: 1.700)
Konu Tarihi: 01.01.2018- 01:02
Cevap Tarihi: 22.01.2018- 12:07
Cevap Tarihi: 16.10.2018- 09:14
Hep böyle oldu belki, hep böyle yaptık. Yaralaya yaralaya geldik bu günlere. Ve sanırım bir nedeni de bu yalnızlığımızın...
Cevap Tarihi: 22.11.2018- 10:44
Yalnızlığı kanıksamak var, bir de...
Nazım'ın söylediği gibi:
İşin en aşağılık tarafı şu ki yavrum.
Galiba yalnızlığa alışıyorum..
Bu ileti en son melnur tarafından 24.11.2018- 01:53 tarihinde, toplamda 1 kez değiştirilmiştir.
Cevap Tarihi: 25.11.2018- 09:49
Ve bir de; insanın insana battığı anlar vardır. Ya da öyle gelir. İnsan yalnızlığı arar o zaman, yalnızlığı seçer. Bu tür yalnızlıklarda bir huzur arayışı olduğu da söylenebilir. Ama sadece o kadar. O yalnızlık arayışında bile aslında yalnızlıktan kurtulma çabası vardır ve eninde sonunda o yalnızlık arayışı kendi içinde bir insan arayışını da kapsar. Ve sonra tekrar başka bir insan arayışı ve başka bir insana dokunma ihtiyacı...
Yalnızlıktan kurtulabilmenin yolu ''bir insanla'' birliktelik kurabilmektir; ona dokunabilir olmaktır; Çünkü her türlü yalnızlığın ve yalnızlık duygusunun ilacı sevgidir ve bu yüzden ''sevgi kurtaracak dünyayı'' denmiştir.
Hiç korkmadan, hata yapmayı da göze alarak ve mutlaka hata da yaparak ama asla geri adım atmadan bir insana ulaşabilmenin bir yolu bulunmalıydı...
Bir insan bir insana yeterdi, çünkü!
Cevap Tarihi: 25.11.2018- 20:42
Belli bir tür yalnızlık iyidir. Ama maalesef günümüzde insanlar yalnızlıktan kaçmak için birbirlerine sığınırken, aslında kendilerini kaybediyorlar.
İnsanlar tek başına kalmaktan korkuyor günümüzde. Oysa bu otomatik olarak kötü bir şey değil. Önemli olan tek başınayken ve başkalarıyla birlikteyken eler yaptığınla ilişkili. Her iki durumda da iyi şeyler de yapabilirsin, kötü şeyler de.
İnsanlar en değerli hazineleri olan zamanlarını boşa çarçur ediyorlar. Bunu da birileriyle beraber olarak yapıyorlar. Oysa beraber veya yalnız, insanlar en değerli hazineleri olan zamanı verimli biçimde kullanabilirler.
Kızılderili reisin dediği gibi, hız çağında insanlar o kadar hızlı ki kendi ruhlarının geride kaldığının farkında bile değiller.
Koşuyorlar ama bedenlerinin ve akıllarının içinde ruhları yok.
Kendilerine dayatılanı tek başlarına veya başkalarıyla beraber, tüketip durmayı yaşamak zannediyorlar.
Cevap Tarihi: 04.12.2018- 08:52
Sevginin yaşanmazlığı bireyi yalnızlığa ve bir ömür boyu hasrete mahkum ediyor; şiirler, romanlar yazılıyor, en içli şarkılar söyleniyor:
''bir damla gözyaşına sakladım hasretini...''
Ne ki, birey, çoğu kez o yalnızlığa da, o hasrete de ve gecelerin o bitimsiz karanlıklarına da razıymış gibi davranmaya da eğilimli!
Ne paradoks ama!
Cevap Tarihi: 02.06.2019- 20:53
Dostoyevski mutlu olabilmenin yolunun insanın içini açmaktan, hiçbir şey gizlemeden olduğu gibi karşısına anlatmaktan geçtiğine inanır. Böyle olduğu için de roman kahramanlarını hep sayfalarca konuşturur. A. Camus ise tam tersini savunur; ona göre insan, ''ruhunun derinliklerini'' hiç kimseye açmamalı; hatta kendisine bile.
Kim haklı, kim insan mutluluğunun gizemine ince dokunuşlarda bulunuyor, ayrı bir tartışma konusu ama, gerçek şu ki, insanlar kendi içinde yaşattıklarını bütün çıplaklığıyla göstermeme eğilimi içindeler. Böyle davranıyoruz, belki aile, çevre tarafından böyle biçimleniyoruz ve böyle de olduğu için...
Kimi zaman, kimi zaman da değil, hatta çoğu zaman, kalabalıklar içinde bile derin bir yalnızlığı yaşıyor olmamızın nedeni bu ruhumuzu (içimizi) bütün çıplaklığıyla göstermeme eğilimi içinde olmamız değil mi?