Ormanın Kıyısında: Hisar Kave'de sabah
Uzun zamandır yazmıyordun... Benim de öğrenciliğimin geçtiği yerler, eski günlere gittim, zaman ne kadar çabuk geçti diye hüzünlendim...Havanın rengine uydum..
Sevgili Ayşegül,Kalp kalbe... Ben de şimdi Küba'yı okuyordum. Hisar,Küba,solculuk, karanlık hava derken çok doldu bugün de içim. Artık bundan sonra sık sık yazmak istiyorum; ama ağlak yazmak istemiyorum...
8 Kasım 2007 19:25
Sevgili Şefika,Link için teşekkürler. Ben de seni linklere ekledim. Umarım annen daha iyidir.
8 Kasım 2007 21:34
Geçmiş olsun anneniz rahatsız sanırım, acil şifalar dilerim.
9 Kasım 2007 09:55
Bu yazi nedense benim icimi acti. Koprunun golgesi dusmeden demissin ya, sen yazmasan o donemleri hatirlamayacak kadar uyusmus sanki anilarim...Ders calistigim, dertlestigim, evime yurudugum, usudugum, esime o mekani koklatarak uzun uzun anlattigim bir köseyi yazmissin. 70'li yillari ya da 80 baslarini hatirlamayacak kadar ufaktim. Onunden "dolmusla" gecilen bir mekandi sadece o donemler. Buyuyunce mi cekiyor acaba ortak insanlari boyle mekanlar...Sen daha guzelini canlandirdin. (Burasi da kapali ve yagmurlu)
9 Kasım 2007 12:46
Sevgili Tijen,Duyarlılığın için sonsuz teşekkürler. Beni mutlu ettin. Annem daha iyice. Sevgili Sanem,Evet annem bir ameliyat geçirdi. Çok teşekkür ederim.
Sevgili B5,Bilmiyorum hepimizi neden daha derinden etkiledi bazı yerler. Çok çok güzel olduklarından belki de. Biliyor musun o karanlık havadan sonra dün gece müthiş bir dolu yağdı burada. Çiçeklerin dallarının kırılacağından korktum ama üzerime düşen dolu taneleri ve çakan şimşekler yüzünden balkona çıkıp çiçekleri içeri çekemedim bile. Şimdi ise herşey düzene girdi. Bugün burnumun direği sızlamıyor neyse ki... Not: Bugün tiramisu yaptım ev halkını yukarı çeksin diye. Yazık ki espresso yerine filtre kahve, mascorpene yerine labneyle. Buradan o zevkli tiramisu yazın için teşekkür ederim.
9 Kasım 2007 13:37
İlkin annenizin geçirmiş olduğu rahatsızlık için "geçmiş olsun" derim.Bu yazının anlattığı yeri bilemiyorum. Fakat, sanki çok sevdiğim iki bardak kırmızı eçiyormuş gibiydim okurken. Ellerine, gönlüne sağlık, Şefika Hanım. Artık yazacağınızı öğrendim. Bu blogdan şimdi keyifle ayrılıyorum.
9 Kasım 2007 20:19
Düzeltme: İki bardak kırmızı şarap içiyormuş gibiydim. Yazıların devamını dört gözle bekliyoruz.
10 Kasım 2007 14:14
Guzel yazi... Cok guzel yazi.www.elifsavas.com/blog
13 Kasım 2007 03:04
Sevgili Sefika, "Tema, 2B" konulu linkini kullandigim icin ben tesekkur ederim. Mesajini bugun gördum, cevabim geciktigi icin affet!
14 Kasım 2007 12:05
İçim sızladı, eskilerde olmak, o zamanları yaşamak istedim yeniden...
21 Kasım 2007 20:00
1975-76 yıllarında aynı mekanlardaydım ,okurken aynı duyguları yaşadım.Teşekkür ederim.