Kar mağduru… - M.Tanzer Ünal
İzmit’e 20 kilometre uzaklıkta karda mahsur kalacağım…
Saatlerce elektriksiz yaşayacağım…
Önceki gece yatağa girerken yoğun kar yağıyordu.
Torunlarım yine bayram edecek diye düşünerek uykuya daldım.
Sabah uyandığımda ev buz gibiydi.
Elektrikler kesilmiş olmalı.
Düğmeye bastım, doğru…
Sıkıca giyinip aşağı indim.
Sitenin güvenliğini arayıp durumu sordum.
“Gece yarısını az geçe kesildi. Teller kopmuş, çalışıyorlarmış. Ne zaman geleceği belli değil…”
Eh, fazla sürmez.
Gün ağardı, ekipler hemen müdahale ederler.
Pencereden arabaya baktım.
Kara gömülmüş, görünmüyor.
Göz ölçümüyle kar kalınlığını tahmine çalıştım.
40 santim mi, 50 santim mi?
Yoksa daha mı fazla?
İzmit’i aradım Erkan’a durumu sordum.
Elektrik varmış, trafik çalışıyormuş.
Demek Kartepe’nin eteklerinde durum farklı.
Bugün şartları zorlamasam, gazeteye gitmesem!
Tamam da “yazı” ne olacak?
Elektrik yok, yazımı nasıl yazıp, nasıl geçeceğim?
Aksiliği görüyor musunuz, bir günlüğüne bile“kar kaçamağı” yapamıyorum.
Elektrik olsa da, şöyle yazımı evde yazıp, internet ortamında göndersem olmaz mı?
Saat öğleden sonra üç.
Elektrik hâlâ yok!
Demek 15 saat olmuş.
Sorunu gidermek bu kadar uzun sürer mi?
Kim bilir kaç noktada aynı sıkıntı var?
“SEDAŞ yine yapıyor yapacağını” diye geçiriyorum içimden.
Hakkındaki şikayetler yıllardır sürüyor, ama kimin umurunda.
“Kimseyi takmayan” bir tutumları var.
Ne vali dinliyorlar, ne milletvekili, ne de bakan!
Kartepe bölgesinde “elektrik kesintisiz” geçen bir gün hatırlamıyorum.
İşte bugün de, kışın en soğuk gününde, 15 saattir elektrik yok.
Kim bilir ne zaman gelecek?
Burası, ülkemizin güya en gelişmiş bölgesi.
Bir de diğer bölgeleri düşünün.
Günlerce devam eden yol, su ve elektrik sorunları…
Biz şikayet ediyorsak, onlar şikayetlerinde yüz bin kere haklılar.
Eğer gazeteye gidebilseydim…
İnternetten veya ulusal gazetelerden parti liderlerinin grup konuşmalarını okuyabilseydim…
“Hükümetin İmralı ile flörtünü” yazacaktım.
Önceki akşam eve dönerken arabada konuşmaların ancak özetini dinleyebilmiştim.
Barış sağlanacak da, nasıl?
Milli değerler ayaklar altına alınarak mı?
BDP eş başkanı Selahattin Demirtaş’ın konuşmasını “uçuk” buldum.
“Hükümet ile İmralı anlaşmışlar, sorunu müzakere etmeye karar vermişler. İyi de, müzakere edecek tarafların şartları eşit değil. Öcalan, İmralı’da 14 metrekarelik bir betonun içinde, karşı taraf Başbakan Erdoğan ise köşkte. Tamam, Erdoğan da 14 metrekare içine girsin demiyoruz. Ama Öcalan’ın şartları düzeltilmeli. Müzakere öncesi şartlar eşit hale getirilmeli…”
Demirtaş, yerden göğe kadar haklı.
Şartlar gerçekten eşit değil!
Sen “Gel bu işi müzakere edelim” diyorsan, ayağına gittiğin, yalvardığın, aynı masaya oturmak istediğin kişinin altına “tahta sandalye” koyamazsın.
O da senin gibi “koltukta” oturmak isteyecek ve istiyor da…
Bu saatten sonra Apo’yu “ev hapsi” de kesmez.
Bodrum’da bir villa…
Ankara İncek’te bahçeli bir ev de uygun olmaz.
Apo’ya da Ankara’da “başbakanlığa eşit bir bina” tahsis edilsin!
Zaten bu yapılmaz, şartlar eşitlenmezse, Apo katiyen “müzakere masası” na oturmaz.
Benim, Demirtaş’ın konuşmasından anladığım bu!
Bir saat daha geçti…
Saat öğleden sonra dört.
Elektrik hâlâ yok.
“SEDAŞ zulmü” devam ediyor.
Kartepe Balaban civarı 16 saattir elektriksiz.
Belki başka taraflar da…
Tam bu sırada telefon çaldı.
Arayan, Ekrem Çuvalcı.
Pazarçayırı, Kartepe’nin zirvesinin hemen altında.
Canı sıkkın… Bir buçuk metre kar varmış, iki gündür yollar kapalıymış.
“Gelsinler, halimizi bir görsünler” diyor.
Şimdi yazıyı bitirmek durumundayım.
Bilgisayarın başından kalkacağım, elime küreği alıp arabaya kadar yol açacağım.
Sonra da arabanın üstünün ve etrafının temizlenmesi…
Gazeteye gitmeyecektim, ama herhalde başka çare yok.
“Kar mağduru” olarak yaşadıklarımı sizlere aktarmaya çalıştım.