İtilafın zaferi Rusya'nın zaferidir. Birinci Dünya Savaşı salgını için kim suçlanıyor? »Askeri İnceleme
Birinci Dünya Savaşı'nın bitiminde 100 yıl, Versay Antlaşması'nın imzalanmasının 100 yıldönümü ...
İmparator Nicholas II ve Kaiser Wilhelm II
Dönüm noktası açısından önem taşıyan olaylar - yalnızca Avrupa için değil, tüm dünya için. Bu olayların sonuçlarını ve sonuçlarını, ortak Zafer Sunağı'na yaptıkları her İtilaf ülkesi ve İtilaf Müttefiklerinin katkılarını görerek değerlendirmeye çalışacağız. Zaferler - İmparatorluk Rusyası için çok şey yaptı.
Birinci Dünya Savaşı’nın kilit yönlerine adanmış bir dizi makale başlatıyoruz - her şeyden önce, her İtilaf yetkilisinin ve İtilaf müttefiklerinin Alman bloğuna karşı ortak zafer kazanmasına katkısı var, ve İtilaf’ın Rusya’nın aynı zamanda kazandığı zaferden daha önemli bir devlet olup olmadığını görmeye çalışacağız. başarısına bir katkı. Ve buna "İtilaf Zafer - Rusya'nın zaferi" dediler.
Fakat temel soru ile başlayalım: Birinci Dünya Savaşı'nı salıvermekten doğrudan kim sorumludur, saldırgan kimdi? Tarihler (Batı'daki olaylarla daha iyi senkronizasyon için) - makalenin metninde yeni bir tarzda verilmiştir.
Rusya ile İtilafçı arasındaki ilişki ve devletimizin bu askeri-politik bloktaki yeri, Rusya'nın Birinci Dünya Savaşı'ndaki amaçları ve hedefleri hakkında yazdık (bkz. İtilaf Rusya’nın katkısını unutmadı; A veya g ?; Chantilly. Bölüm. 1; Chantilly. 2’in bir parçası; 8, Drang Nach Osten Hakkında Yılın Gerçekleri 1914; Rus askerinin Birinci Dünya Savaşı'nda savaştığı savaşlar)
Temmuz krizi ve Birinci Dünya Savaşı'nın patlamasıyla ilgili olaylar iki imparatorun - II. Nicholas ve II. William'ın eylemleriyle ilişkilendirildi. Askeri İnceleme daha önce, Rusya ve Almanya hükümdarları arasındaki ilişkinin niteliği ve özellikleri hakkında bir makale yayınlandı. Çağdaşları tarafından kişiliklerinin ilginç değerlendirmeleri de verildi. Öyleyse, Alman diplomat A. von Rex, kişisel izlenimlere dayanarak, Nicholas II'yi asil bir düşünce tarzı, dokunaklı ve ihtiyatlı bir ruhsal yetenekli biri olarak gördüğünü belirtti; Dahası, alçakgönüllülük ve dışsal kararlılığın küçük bir tezahürü, güçlü bir iradeden yoksun olduğu iddiasıyla - sakince sıkıca yürüttüğü çok kesin bir iradeye sahip olduğu sonucuna varmayı mümkün kılmıştır. İngiliz diplomat J. Buchanan, Rus Egemen'i açıklayıcı, zeki ve çok dikkatli bir kişi olarak tanımladı, muhataptan yönlendirilmesini gerektiren ve aynı cevabı verdi. Fransa cumhurbaşkanı E. F. Loubet, Rus imparatoru fikirlerine zeki, anlayışlı ve özverili bir lider olarak niteledi. Fransız, Rus imparatorunun kademeli olarak uyguladığı önceden belirlenmiş planları olduğunu belirtti; ve gözle görülür bir süre içerisinde, kral güçlü bir ruhun yanı sıra cesur ve sadık bir kalbe sahipti ve ne istediğini ve nereye gittiğini biliyordu.
Bunun tam tersi Alman Kaiser Wilhelm II - duruş adamı, dış çevre ve büyük bir kelime, üniforma ve rütbeler toplayıcısıydı. Reich Şansölye O. von Bismarck, William'ın ihtişam, mahkeme töreni ve çekilişe duyarlılık için can attığını belirtti. Bu arada, Rus imparatoru, Rus-Japon Savaşı’nı takip eden devrimci olayların ardından eski anlamını yitirdi ve Nicholas II. Ailesi, yalıtılmış bir yaşama ve Kış Sarayının ünlü olduğu muhteşem toplara bile geri çekilmeye başladı. geçmişe. Bir diğer Reich Şansölyesi, von Bülow, William'ın ucuz şöhreti sevdiğini ve boşuna olduğunu yazdı. Kaiser kaba ve kötü beslendi - yine, bu anlamda Nicholas II'nin tam karşısındaydı. II. William'ın hükümetin ve diplomatlara danışmadan ve kurulan prosedürleri ihmal etmeden hükümdarın kendi, kişisel, politikasını yürütebileceğinden emin olduğuna dikkat etmek gerekir.
Nicholas II ve William II arasındaki dünya siyasetine yaklaşımlardaki farklılıklar da önemliydi.
Rus imparator, büyük bir askeri çatışmayı önlemek için çaba harcayan (sözde ancak eylemde olmayan) neredeyse tek Avrupalı ​​ve dünya lideriyse, Kaiser, Almanya'nın Avrupa ve dünyadaki durumunu yeniden gözden geçirme fırsatı olarak, bütün kalbiyle böyle bir savaş için çabaladı. Nicholas II, Lahey'deki bir barış konferansının toplanmasının başlatıcısıydı - yalnızca yaklaşmakta olan bir savaşı önlemek için değil, aynı zamanda bir bütün olarak Dünya üzerindeki askeri çatışmaları en aza indirmek için de tasarlandı. Lahey Barış Konferansları, yalnızca gösterdikleri sebepten dolayı hazırlandı ve açıldı. Dahası, Rus imparatoru bu önemli adımı Büyük Savaşın başlamasından çok önce attı. 1898'e kadar, küresel barışı koruma ve silahlanmaların büyümesini sınırlama konusunda anlaşma imzalama önerisiyle Avrupa ülkelerinin hükümetlerine döndü. Lahey Barış Konferansları, 1899 ve 1907'te gerçekleşti.
Rus imparatoru, savaşın başlamasından sonra uluslararası hukuka uygunluk ilkelerine sadık kaldı. Niva'da yayınlanan ve hemen aşağıya yerleştirilen belge bu kelimelerin bir örneğidir.
Aynı zamanda, Wilhelm sadece yüzünü kurtarmaktan endişe duyuyordu - bir “savaşçı” kimliğinin ardındaki gerçek motiflerini başarıyla maskeleyip bir dünya savaşı başlatmakla suçlanmak istemedi.
J. de Lapradel döneminin Fransız tarihçisi, dünyanın büyük bir gücün başı, güçlü hükümdar Nicholas II'nin bir barış ve silahsızlanma şampiyonu olduğu gerçeğine dikkat çekti - ve azmi sayesinde Lahey Konferansı hazırlandı ve açıldı. Aynı zamanda, Wilhelm II, O. von Bülow’nun Lahey Konferansı’nın sonucuyla ilgili “Avrupa’ya karşı kendisini utandırmamak için” bu aptallığa razı olduğunu belirten bir rapor yazdı. Fakat pratikte, Alman imparatorun yazdığı gibi, sadece kılıcına güvenecektir.
Rusya İmparatorluğu, diğer ülkeleri Büyük Savaşı serbest bırakmaya teşvik etmedi. Rus ordusunun yeniden silahlanma programı sadece 1917 tarafından tamamlanacaktı, bu nedenle, 1914'te Rusya hiçbir şekilde askeri harekata hazır değildi. Bu programa göre, barış zamanı ordusu 1 milyon 700 bin kişiye yükseldi ve topçu şartlarında Rusya, Almanya ile karşılaştırıldı ve hatta ikincisine göre daha üstün (daha fazla taburla, Rus ordusu, Alman olanı ve topçu varillerinin sayısında 108 oranını aştı) 160, 200'i 160'e çevirdi). Böyle bir Rus ordusuna karşı zafer kazanmak daha da sorunlu hale geldi - ve bu durum tam da 1914'taki Alman bloğunun savaşının patlamasında önemli bir faktör haline geldi.
Bu arada, hükümdarlar arasındaki farklılıklar kendilerini kritik bir durumda ortaya koydu - devletlerindeki devrimlerin başlaması durumu. Ve olanların sorumluluğu konusunda, yaklaşımlarına tamamen karşı çıkıyordu. Nicholas II, ülkeyi kanla doldurmanın bir alternatifi, vicdanı devralması, aksi takdirde tercih etti. Askerleri önden çağırdı ve Petrograd'a gönderdi (o sırada imparatora koşulsuz sadık), Devlet Duma Başkanına Rusya için getirmeyeceği bir fedakarlık olmadığını belirten bir telgraf gönderdi. Ve - insanların kendi kaderlerini belirlemelerine izin vererek kişisel gücünü feda etti. Berlin’deki devrimci olayları öğrenen II. Wilhelm, asker toplayacağını ve kenti demircilere yıkacağını söyledi. Ordu itaat etmeyi reddettiğinde, Kaiser Alman halkına “domuz sürüsü” dedi ve eşini bırakarak Hollanda sınırına koştu (yine Nicholas II'nin davranışına benzer).
Karşılık gelen, hükümetin Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden önceki kriz sırasındaki davranışıydı.
Bildiğiniz gibi, Haziran 28'teki 1914'te, Avusturya-Macaristan tahtının varisi ve Saraybosna'daki karısı Sırp teröristler tarafından öldürüldü. Bu olaya verilen tepki kısıtlandı. Ancak olaylar gelişti - ve Temmuz ayının 23'inde, Avusturya-Macaristan Sırbistan'a bir ültimatom sunuyor. İkincisinin zor şartlarına rağmen, Sırbistan biri dışında tüm gereklilikleri kabul etti - Avusturyalı yetkililerin ve araştırmacıların kendi bölgelerine kabulü. Temmuz ayının 26'inde ise Avusturya-Macaristan, birliklerinin seferberlik ve yoğunlaşmasına Rusya ve Sırbistan sınırlarında başladı. Temmuz 28’te, Avusturya-Macaristan Sırbistan’a savaş ilan etti ve ikincisini işgal etti.
Nicholas II ne yapar? Avusturyalıların, yukarıda belirtilen eylemleri, Üçlü İttifak'ın kıdemli ortağı doğrudan destekle- me olmaksızın, II. William’a bir telgraf göndererek, bir öneri ile: Avusturya-Sırp meselesini Lahey’deki uluslararası tahkim mahkemesine yönlendirmek için bir telgraf gönderdiğini mükemmel bir şekilde anlamak.
Nicholas II'nin çatışmayı önlemek için her şeyi yaptığını görüyoruz. İşte bu - bu durumdan kurtulmanın, alevlenen çatışmayı yerelleştirmenin ve dondurmanın, Avrupa'ya yayılmasını önlemek için bir yol.
Ancak, II. William barış önerisini cevapsız bıraktı.
O şöyle cevap verdi:aşağıya bakınız) uluslararası tahkim mahkemesindeki çatışmayı göz önünde bulundurma önerisini dikkate almamak ve sorumluluğu ortağa kaydırmak. Sınır revizyonu isteyen Almanya ve Avusturya-Macaristan savaşa ihtiyaç duyuyordu.
Ancak William tarafından önerilen tartışma alanında bile, Rus imparator silahlı çatışmaya kaymayı önlemeye çalıştı (aşağıdaki belgeye bakın).
Galiçya'da yoğunlaşan Avusturya kuvvetlerinin tehdidiyle korunmayan Rusya, 31 Temmuz'unda seferberlik yapıldığını da duyurdu.
Ve sonra Wilhelm Rusya'ya bir ültimatomla sunar: seferberliği durdur. Rusya'nın seferberliği durdurması talebinde bulunan Almanya, aynı güne başladı.
Jest ustası William II, olası bir ihtilafın sorumluluğunu rakibe değiştirmeye çalışıyor - Nicholas II'yi bu konuda bilgilendirerek. Dahası, bu belge, Almanya'nın savaş ilan etmesinden sonra Rusya tarafından alındı ​​(aşağıya bakın).
Ve nihayet, Alman ültimatomunun reddedilmesinden sonra, Ağustos’un 1’inde Almanya, Rusya’ya savaş ilan etti. Ertesi gün, Rusya cevaben Almanya'ya savaş ilan etti.
Şimdi saldırganlığın ne olduğunu görelim. III. Lahey Sözleşmesi 1907'in hükümlerine göre, savaşın durumu, bununla ilgili bir uyarı ile yapılmalıdır - makul bir savaş ilanı veya şartlı bir savaş ilanıyla birlikte bir ültimatom şeklinde. BM Genel Kurul Kararı No. 3314. 14. 12 G., aşağıdaki eylemleri saldırganlık eylemi olarak tanımlar:
saldırganın silahlı kuvvetlerinin başka bir ülkenin topraklarına girmesi, bu toprakların eki veya işgali (hatta geçici);
uygulama оружия (örneğin bombalama) başka bir devletin topraklarına karşı;
kıyıların veya başka bir devletin limanlarının ablukası;
başka bir devletin silahlı kuvvetlerine bir darbe;
bu tür bir anlaşmanın şartlarına aykırı olarak, ikincisiyle yapılan bir anlaşmaya dayanarak, başka bir devletin topraklarında bulunan silahlı kuvvetlerin kullanımı ve anlaşmanın sona ermesinden sonra bu bölgede kalmaları;
3 devleti tarafından başka bir devlete karşı saldırganlık için bölge sağlanması;
saldırgan devlet adına çeteler, paralı askerler vs. göndermek; bu gruplar önceki paragraflara göre ciddiyetle karşılaştırılabilir olan başka bir devlete karşı silahlı mücadele eylemleri gerçekleştirmelidirler.
Bu çatışmanın neye yol açabileceğini çok iyi bilen Avusturya-Macaristan'ı Sırbistan'ı işgal etmeye teşvik eden Almanya idi. Almanya ve Avusturya-Macaristan, Rusya ve Fransa'ya savaş ilan ederek Avrupa'da savaşmaya başladı. Sonunda, Lüksemburg ve Belçika'yı işgal ederek ve böylece İngiltere'yi çatışmaya çekerek uluslararası anlaşmaları ihlal etti.
Alman bloğunun saldırganlığı hakkında konuşursak, okuyucunun dikkatini aşağıdaki kritik gerçeğe çekmek istiyoruz. Gerçek şu ki zaten Ağustos gecesi 1 (yani, Rusya'nın savaşını ilan etmeden ÖNCE), Alman birlikleri saldırdı ve savaşmadan Bendin ve Kalisz şehirlerini ele geçirdi. Diğer bir deyişle, savaş ilanından kronolojik olarak önce Rusya İmparatorluğu topraklarına karşı açıkça bir saldırganlık eyleminde bulundular. Ağustos 2'te Almanlar Libau'yu bombaladı ve savunmasız Czestochowa'yı ele geçirdi.
İşte bu olayların kronolojisi, yılın 1914 Savaşının Annals'ında kaydedildiği gibi. Vol. 1. C. 24. (tarihler - eski tarzda).
Bu gerçeği vurguluyoruz, çünkü o sırada Rus birlikleri aktif bir eylemde bulunmadılar ve sınırı geçmediler - bu çizgiye en yakın süvari komutanları "savaş olmadığı, ancak Almanların savaş ilan etmeden saldırabileceği için çok dikkatli olmalısın" . Zaten Volkovishki, Kalvariya, Suvalki, 30 - Doğu Prusya sınırından 20 km uzaklıktaki Temmuz ayının 30'inde, 7 makineli tüfekler için 24 silahları ve 16 makineli tüfekler için siparişlerin alındığı, özel telgraf düşmanlıkların açılışı. General Khan Nahçıvan, 31’i Vilnius Ordusu’nun ordusu süvarisine verdi ve bu da Almanların sınırındaki bireysel çekimlerin bile savaş ilanı olarak kabul edilmediğini ve yalnızca silahlı birliklerin transferinin düşmanlıkların açılması olarak kabul edildiğini belirtti.
Yalnızca Ağustos ayındaki 18 saatlerinde yapılan 2 saatlerinde, yani Rusya’nın Almanya’ya savaş ilanı vermesinin ardından, Kuzey-Batı Cephesi süvarilerinin Alman sınırına taşınmasına karar verildi (Rogvold V. Doğu Prusya'daki 1 Ordusunun süvarileri. 1926. C. 20.).
Bildiğiniz gibi, Almanya “yavaş” olan Rusya, ordusunu harekete geçirip sınırlarını zorlamadan önce Fransa'yı yenmeyi amaçlıyordu. Bir yıldırım planının özü, Kaiser Wilhelm II tarafından şu cümleyle özetlendi: “Paris'te öğle yemeği yiyip St. Petersburg'da akşam yemeği yiyeceğiz”.
Bununla birlikte, askeri operasyonlara beklenmedik bir şekilde, genel mobilizasyonu tamamlamadan, İmparator Nicholas II, Alman bloğunun liderliğinin geniş kapsamlı planlarını üzdü. O zamanlar zayıf olan Fransa'yı mağlup etmesine izin vermedi ve ancak o zaman bütün güçlerini Rusya'ya gönderdi ve Kaiser'i iki cephede bir savaş başlatmaya zorladı - bu da sonuçta Birinci Dünya Savaşı'nın bütün ilerlemesini ve sonucunu önceden belirledi.
Rusya İmparatoru II. Nicholas