İ Ş-KUR NED İ R? İ Ş-KUR NED İ R?. İ ş ve işçi bulma kurumu 4 Ekim 2000 tarihinde 617 sayılı kanun hükmü kararname kapatılarak yerine Türkiye İ ş Kurumu.
... konulu sunumlar: "İ Ş-KUR NED İ R? İ Ş-KUR NED İ R?. İ ş ve işçi bulma kurumu 4 Ekim 2000 tarihinde 617 sayılı kanun hükmü kararname kapatılarak yerine Türkiye İ ş Kurumu."— Sunum transkripti:
İ Ş-KUR NED İ R? İ Ş-KUR NED İ R?
İ ş ve işçi bulma kurumu 4 Ekim 2000 tarihinde 617 sayılı kanun hükmü kararname kapatılarak yerine Türkiye İ ş Kurumu (iş-kur) kurulmuştur. Tüm ülkelerde oldu ğ u gibi ülkemizde de işsizlik oranları yükseliyor. Bu nedenle İ ŞKUR ile istihdamın korunması geliştirilme ve yaygınlaştırılarak işsizli ğ in önlenmesi amaçlanmıştır. İ ŞKUR verdi ğ i meslek e ğ itim kursları ile işsizlere ekmek kapısı oluyor. Aldıkları meslek e ğ itimi ile hayatlarına yön verebiliyorlar.
İ ŞKUR Görevleri 1-) İ şsizlik sigortası hizmetlerini yürütmek 2-) Milli istihdam politikasının oluşturulmasına ve istihdamın korunmasına, geliştirilmesine ve işsizli ğ in önlenmesi faaliyetlerine yardımcı olmak 3-) İ ş ve meslek analizleri yaptırmak,iş ve meslek danışmanlı ğ ı hizmetlei vermek, verdirmek, iş gücünün istihdam edilebilirli ğ ini arttırmaya yönelik iş gücü yetiştirme, mesleki e ğ itim ve bunlarla ilgili uyum programları geliştirmek ve uygulamak. Ayrıca iş gücündeki alanlara e ğ itim seminerleri düzenlemek 4-) İ şçi isteme ve iş aramanın belirli bir düzene ba ğ lanmasına ilişkin çalışmalar yapmak 5-) Gerekti ğ inde kurum faaliyet alanı ile ilgili yurt içinde ve yurt dışında uluslararası düzeyde kurum ve kuruluşlara e ğ itim danışmanlık hizmetleri vermek 6-) Avrupa Birli ğ i ve uluslararası kuruluşların iş gücü, istihdam ve çalışma hayatına ilişkin olarak aldıkları kararları izlemek 7-) Di ğ er kanun, tüzük ve yönetmeliklerle kuruma verilen görevleri yerine getirmek.
İ ŞS İ ZL İ K KAVRAMI İ şsizlik, emek faktörünün fiili olarak üretime katılmaması olup, en yaygın tanımıyla da çalışma arzusunda ve gücünde olan ve cari ücretten çalışmaya razı olmasına ra ğ men iş bulamayan işgücünün varlı ğ ıdır.işsizlik, çalışma için emek piyasasına gelen işgücünün uygun bir işte çalışma olana ğ ı bulamaması durumudur. Özgüven işsizli ğ i dar anlamda, işgücü miktarı ile istihdam miktarı arasındaki fark, geniş anlamda ise bir ülkede üretim faktörlerinin tam istihdamı ile gerçekleşen istihdam arasındaki fark olarak tanımlamaktadır Bir ülkede çalışabilecek durumda olan ve çalışmak isteyen kişilerin bir kısmının işinin olmamasına işsizlik, bu durumda olan kişilere de işsiz denir. Bu tanımlamada dikkati çeken nokta işsizli ğ in, çalışabilecek durumda olan kişilerden bir bölümünün çalışmamayı tercih etmelerinden ve dolayısıyla da iradi işsiz olmalarından kaynaklanan bir durum olmamasıdır. Tam tersine işsizlik, çalışabilecek durumda olan kişilerden bir bölümünün çalışmak istedikleri halde iş bulamamalarından ve dolayısıyla da gayri iradi işsiz olmalarından kaynaklanmaktadır.
İ şsizli ğ in ulusal bazda tanımlanmasında,araştırmalarda kullanılan resmi rakamları belirlemesi bakımından Devlet İ statistik Enstitüsü (D İ E)’nün açıklaması esas alınmaktadır. D İ E’ye göre işsizlik; Çalışma ça ğ ındaki nüfus = işgücü + işgücüne dahil olmayanlar, İ şgücü = istihdam edilenler + işsizler biçiminde tanımlanmıştır
TÜRK İ YEDE İ ŞS İ ZL İ KLE MÜCADELE POL İ T İ KALARI Ekonomik gelişme, aynı zamanda tüm aktif işgücünün de istihdam edilmesini gerektirir. İ şsizlik de üretimin temelinde yer alan en önemli kayna ğ ın israf edilmesi, bir toplumun en de ğ erli varlı ğ ı olan insan gücünün yeteri ve gere ğ ince de ğ erlendirilememesi ile eş anlam taşımaktadır. Toplumda işsiz olanlar, milli gelire katkıda bulunmamalarına ra ğ men, milli gelirin bölüşümünden pay almaktadırlar. Di ğ er bir ifade ile, işsizler istihdam olunan nüfus üzerinde bir yüktür. Bir başka yönden işsizlik, kurulu sosyal güvenlik ve endüstri ilişkileri sistemlerini de sarsmaktadır. İ şgücünün kendi arasında rekabete yol açarak, çalışma koşularının a ğ ırlaşmasına neden olmaktadır. Bu olumsuzluklar, sorunun salt bireysel ve toplumsal yönlerini de ğ il, aynı zamanda işsizlikle mücadele politikalarının da önemini vurgulamaktadır.
İ şsizlikle mücadele, ekonomik büyüme ve teknolojik gelişme gibi de ğ işkenlerin istihdam sürecini etkiledi ğ i makro düzey ve yaş, cinsiyet, e ğ itim ve nitelik gibi özelliklerin etkilerini gösterdikleri mikro düzey olmak üzere iki boyutta düşünülebilir. Makro düzeydeki işsizlik politikalarının başarısı, istikrarlı ve nispeten yüksek bir ekonomik büyümenin sa ğ lanmasına ba ğ lıdır. Ekonomik istikrar sa ğ lanmazsa, istikrarlı yüksek büyüme hızının ve ihracata yönelik sanayileşmenin gerçekleşmesi mümkün olmayacaktır. İ şsizlikle mücadelede mikro düzeyde politikaların başarısı ise, Türkiye’de işsizli ğ in güçlü- avantajlı ve zayıf-dezavantajlı yönlerinin iyi analiz edilmesine ba ğ lıdır
Aktif istihdam politikalarının temel amacı,işsizlere yalnızca gelir deste ğ i sa ğ lamak yerine, onların çalışma hayatına dönüşlerini kolaylaştırmaktır. Aktif istihdam politikaları genelde işsizlikten en fazla etkilenen gruplara ve bölgelere yöneliktir. Öncelikli hedef kitlesi ise, uzun dönemli, genç, kadın,göçmen ve özürlü işsizler gibi emek piyasasında iş bulma şansları oldukça zayıf olan gruplardır. Bu politikalar arasında, eme ğ in vasıf seviyesini yükseltici e ğ itim programları, bilgilendirme ve işe yerleştirme hizmetleri, özellikle okuldan çalışma hayatına geçiş sürecinde büyük zorluklarla karşılaşan genç işsizlere iş deneyimi kazandıracak programlar, istihdam yaratma programları, işsizli ğ in yo ğ un olarak yaşandı ğ ı bölgelerde işyerlerinin mali bakımdan desteklenmesi ve girişimcili ğ in özendirilmesi gibi önlemler yer almaktadır. Bu çalışmalar, a ğ ırlıklı olarak ülkemizde do ğ rudan emek piyasası ile ilgili olan Türkiye iş Kurumu ( İ ş-Kur) tarafından yürütülmektedir. İ ş-Kur tarafından uygulanan aktif emek piyasası programlarının başında mesleki e ğ itim gelmektedir. Bu konudaki çalışmalar 1988 yılında işgücü e ğ itimi konusunda yürürlü ğ e giren yönetmelikle başlamış ve İ ş-Kur bu alanda etkin bir rol oynamıştır. İ stihdam garantili ve kendi işini kuracaklara yönelik kurslar düzenlenerek özellikle vasıfsız işsizlere vasıf kazandırılması hedef alınmıştır. İ ş-Kur, bu kurslarla vasıfsız işgücüne mesleki e ğ itim aracılı ğ ı ile beceri kazandırarak onları istihdam garantili kurslarla istihdam etmeyi amaçlamaktadır. Bu bakımdan açılan kurs alanları ve kursiyerlerin özellikleri illere veya bölgelere göre de ğ işiklikler göstermektedir. İ şgücü yetiştirme kurslarının dışında, iş ve meslek danışmanlı ğ ı ve ısmarlama e ğ itim programları da İ ş-Kur tarafından uygulanan aktif emek piyasası programları arasında yer almaktadır.
Türkiye’de işsizlikle mücadele temelde üç ana etmene dayanmaktadır. Bunlar, 1. Var olan nüfus artışının gerektirdi ğ i yüksek bir büyüme hızının gerçekleştirilmesi, 2.Gerçek büyüme hızlarına uygun bir nüfus artışına gidilmesi 3.Veya her ikisinin birlikte gerçekleştirilmesidir. Ancak, planlı dönemde bu üç ana etmene dayalı dengeler kurulamamıştır. Türkiye’de planlı dönemde işsizli ğ in sürekli ve yapısal bir nitelik almasının en önemli nedeni, işsizlik sorununun ekonomi büyümenin bir türevi olarak ele alınmasıdır. Böylece, işsizli ğ in ekonomik büyümeye paralel olarak kendili ğ inden çözümlenebilece ğ i düşünülmesine karşın, yeterli ekonomik büyüme gerçekleştirilememiştir. Tarımda çalışan nüfusun tarım dışı sektörlere kaydırılması politikası benimsenmiş, ama tarım dışı alanlarda istenilen düzeyde istihdam artışı yaratılamamıştır. Sanayileşmeyi, yapısal ve köklü çözümleri içermeyen, işsizlik sorununun çözümünü bireylerin girişimcili ğ ine, girişimcilik ruhunun geliştirilmesine, özel istihdam projelerinin uygulanmasına ya da yurt dışına işgücü ihracına bırakan politikalarla çözüm getirilmiştir.
İ şsizlikle ilgili politikaların di ğ er bir özelli ğ i, enflasyona karşı izlenecek politikalarla rekabet halinde olmasıdır. Bu durumda, işsizlik ile enflasyon arasında bir tercih yapılması söz konusu olmaktadır. Türkiye, ekonomisini planlamaya başladı ğ ı 1963 yılından itibaren bir sanayileşme politikası izlemiş ve bu süreç içinde enflasyon göze alınarak istihdam yaratma politikası tercih edilmiştir. Ancak, bu dönemde izlenen istihdamı artırıcı politikalar, yapısal uyumsuzluklar nedeniyle işsizli ğ e çözüm getiremedi ğ i gibi, iç göçlerin yanında dış göçlere kadar varan istihdam sorunlarını gündeme getirmiştir. 1980’den sonra izlenen yüksek faiz politikasının yatırımlarda azalmaya neden olması hedeflenen istihdama ulaşmasını engelleyen faktör olmuştur. Bunun da sebebi, kaynakların üretken yatırımlardan çok üretken olmayan mali piyasalara yönelmesidir.Kısaca, Türkiye’de o dönemde, hem işsizlik hem de enflasyonun bir arada görüldü ğ ü stagflasyonist ortamın yaşanmış oldu ğ u söylenebilir.
Günümüzde piyasa kurallarının ve küreselleşmenin etkisi ile, devletin ekonomi üzerindeki yönlendirici etkisi en aza inmiştir. Bunun bir sonucu da,sosyal adalet ilkesinin zedelenmesidir.Teorik olarak, piyasa kuralları ekonomide kaynakların nasıl dağıtılacağını düzenlerken,bu dağıtımda kimin ne kadar kaynaklardan faydalandığı gibi konuları göz ardı etmektedir. Bu bakış açısı, işsizlikle mücadele konusunda yeni yaklaşımları gündeme getirmektedir.Makro ekonomik politikaların bu anlamda,ekonomik adaletsizlikleri önleyici,yoksulluğu azaltıcı,gelir dağılımındaki adaletsizlikleri giderici ve refahın artırılmasına katkı sağlayacak politikalar olması gerekmektedir.
Türkiye’de işsizlikle mücadelede kısa dönemde,işgücü piyasasının ve yaşanan işsizliğin yapısal özelliklerini dikkate alarak kullanılmayan kapasitelerin harekete geçirilmesi en etkin yol olmaktadır.Uzun dönemde ise,hızlı nüfus artışının önlenerek,eğitime verilen önemin artırılması gerekmektedir.İşsizliğin günümüzde ekonomik büyüme ve kalkınmadan bağımsız olarak yapısal işsizlik şeklinde ortaya çıktığı düşünüldüğünde,istihdam edilebilirliğin artırılması için özel girişimciliğin teşvik edilmesi ve işgücü verimliliğini artırıcı önlemlerin alınması gerekmektedir.Uzun dönemde işsizlikle mücadelede,yaşam boyu eğitim ilkesinin benimsenerek,işgücünü zamanın gerektirdiği niteliklere uyumlu hale getirmeye çalışmak bir anlamda zorunluluk olmaktadır.
Son yıllarda işsizliğe karşı geliştirilen en önemli çözümlerden birisi esnekliktir.Esneklik,iş yaşamının katı kurallarının esnetilerek çalışma süreleri,iş akdiyle ilgili yasalar ve yükümlülükler konusunda daha fazla serbesti getirilmesini öngörmektedir.Esneklik ile,işgücü piyasasındaki gereksiz kontrollerin kaldırılmasının piyasayı güçlendireceği ve yeni istihdam alanları yaratabileceği düşünülmektedir.Türkiye’de ise,işgücü talebinde daraltıcı bir etki yapabilecek kurumsal yapının zayıf olmasından çok,işgücü talebini artırmak için işgücü piyasasının esnekleştirilmesinin ne kadar önemli olduğu üzerine odaklanılmıştır.Oysa Türkiye’de ekonominin temel sorunu,işgücü piyasasının esnekleştirilmesi değil,işgücü piyasasının dönüşümüdür.İşgücü piyasasının kurumsal özellikleri ve ücret belirleme mekanizması yönünden gösterdiği uyum,Türkiye’de işsizliğin,işgücü piyasası düzenlemelerinden ve katılıklarından kaynaklandığı iddiasını kuşkulu kılmaktadır.Dolayısıyla,Türkiye’de,sadece işgücü piyasasını esnekleştirmek yoluyla işsizliğe çözüm bulunamayacağını söylemek mümkündür.
SONUÇ VE ÇÖZÜM ÖNER İ LER İ Türkiye’de sağlıklı ve etkin bir iş gücü piyasasının varlığı,sürdürebilir bir büyüme ortamının sağlanması ve ekonomik rekabet gücünün artırılması açısından büyük önemtaşımaktadır. Türkiye’de iş gücüne katılma oranının Avrupa Birliği ortalaması ile karşılaştırıldığında düşüktür.İş gücüne katılma oranının düşük olması,tarımsal istihdamda azalma eğilimi sonucu artan kente göçün,özellikle kadınların iş gücünden çekilmesine neden olması,ortalama eğitim süresinin uzaması ve kadınların iş bulma umudunu iş aramaması ile iş gücü eğitim seviyelerinin düşüklüğünden kaynaklanmaktadır.Türkiye’de işsizlik sorunu geçiş ekonomisinin sorunlarından ve işgücü piyasasının katılıklarından kaynaklanmaktadır.Türkiye’de büyük miktarlarda iş yaratmanın tek yolu,yeni üretim kapasitelerini geliştirmekten ve hızlı büyümeden geçmektedir.Türkiye’de istihdam yaratmayan bir büyüme yaşanmaktadır.Türkiye ekonomisinde büyüme,istihdam dostu bir büyümeye dönüştürülmediği takdirde işsizliğin yükselmesi kaçınılmaz olacaktır.İstihdam dostu büyüme yaratabilmek için de mutlaka iş gücü piyasasının istihdam ve artışını sınırlayan yapısal özeliklerin belirlenmesi ve bu tür engellerin aşılmasına yardımcı olacak iktisat politikalarının tasarlanması gerekmektedir.Ayrıca,
Tarım sektöründeki düşük verimlilik sorunu ele alınmalı;tarım sektörünün dünya pazarlarındaki rekabet gücü artırılmalıdır.Çağdaş bir destekleme sistemi oluşturulmalı;tarımsal işletmecilik modelleri teşvik edilmelidir.Ayrıca,tarıma sayalı sanayinin gelişimine önem verilmeli;sanayi sektörü ile tarım sektöründeki istihdamın birlikte gelişimi ve yerel düzeyde istihdam yaratılması sağlanmalıdır. Ulusal İstihdam Strateji ve Politikaları oluşturularak uygulanmalıdır.AB İstihdam Stratejisi’ne uyum sağlanması amaçlanarak ekonominin uluslararası rekabet gücü gözetilmelidir. Ekonomi politikalarının belirlenmesinde üretim,yatırım,ihracat ve istihdam temelalınmalıdır.Ekonomi politikaları reel sektörde üretim,yatırım ve istihdam artışını hedeflemeli,ekonomi yüksek katma değer yaratan mal ve hizmet üretimine,yenilikçiliğe,ileri ve öncü teknolojilere ağırlık vermelidir.
İstikrarlı ve yüksek bir büyüme hızının yakalanması için sosyal diyalog ve“UlusalRekabet Gücü Politikası”tespit edilmeli ve uygulanmalıdır. Üretim üzerindeki vergi yükü uygun düzeye indirilmelidir.Bu çerçevede;Gelir Vergisi ve Kurumlar Vergisi oranları azaltılmalı; yatırıma aktarılan her türlü kazanç vergiden muaf tutulmalı ve enerji üzerindeki vergi yükü azaltılmalıdır. Teşvik sistemi, AB ülkelerindeki gibi istihdamı esas almalıdır. Yatırım yapan,“düzgün iş”lerin artmasını sağlayan ve ilave istihdam yaratan işverenlere gelir ve kurumlar vergisi istisnası,ücret sübvansiyonu, sigorta prim indirimi,enerji maliyetinin düşürülmesi gibi çağdaş özendirme araçları devreye sokulmalıdır.
Ücret sistemi,verimlilik,rekabet gücü ve istihdamı temel almalıdır.Düşük enflasyon ortamında izlenecek ücret politikasının temel unsurlarını;gerek işletme,gerek ülke düzeyinde rekabet gücünün,istihdam yaratma ve mevcut istihdamı koruma imkânlarının,verimlilik alanında kaydedilen gelişmelerin gözetilmesi oluşturmalıdır.Bu çerçevede,işletmelerde performans değerlendirme sistemlerinin uygulanması ve istihdam üzerindeki vergi ve sosyal güvenlik prim yüklerinin azaltılması önem kazanmaktadır. İşletmeler üzerindeki sosyal yükler hafifletilmeli, bu yükler,rekabet etme ve istihdamyaratma hedeflerini gerçekleştirmeye imkan tanıyacak bir düzeye çekilmeli ve teşvik edici yönü ağır basan bir yaklaşımla ele alınmalıdır. İşletmelerin ve işgücünün değişimlere uyum yeteneği artırılmalıdır. Kıdem tazminatı,uygulamaya giren işsizlik sigortası ve iş güvencesi hükümleri dikkate alınarak en kısa zamanda yeniden düzenlenmelidir. Mesleki eğitim sisteminin yönlendirilmesi,eğitimi yapılan mesleklerin tespiti ve eğitim programlarının oluşturulmasında işletmelere daha fazla rol tanınmalıdır.İşsizlik Sigortası Fonu’nda biriken kaynaklar ağırlıklı olarak,işsizlere işgücü piyasasında geçerliliği olan mesleklerin kazandırılması ve işsizlik riski yüksek olan bireylerin mesleki becerilerinin geliştirilmesi amacıyla kullanılmalıdır.
İŞ-KUR aktif istihdam politikalarına yönelmelidir.Ülkemizde aktif işgücü programlarının uygulanmasından sorumlu kuruluş olan Türkiye İş Kurumu’nun,buprogramları etkinlikle uygulayabilecek düzeye ulaşabilmesi için kurumsal kapasitesinin ve bütçesinin güçlendirilmesi gerekmektedir. Özel istihdam bürolarının faaliyetlerinden istihdamı artırıcı yönde yararlanılmalıdır.Yeni İş Kanunu ile faaliyette bulunmalarına izin verilen Özel İstihdam Büroları,zaman içinde verebilecekleri mesleki eğitim, yeniden eğitim,işe adaptasyon eğitimleri ve sağlayacakları danışmanlık hizmetleri ile Türkiye’de aktif işgücü politikalarının uygulanmasında önemli bir rol üstlenerek işgücü piyasasının dinamizminin ve etkinliğinin geliştirilmesine önemli katkılarda bulunacaktır. Girişimcilik ve KOBİ’ler desteklenmelidir.KOBİ’ler ve bireysel girişimler;eğitim,vergi,kredi,finansman, teknoloji,işletme ve pazarlama konularında desteklenmeli ve gelişmeleri sağlanmalıdır. İşsizlikle mücadele politikaları istihdamın kapsamının genişletilmesinin yanı sıra çalışan kişilerin çalışma koşullarının iyileştirilmesine de odaklanmalıdır.Bir çok ülkede gözlenen enformel sektördeki çalışma koşullarının iyileştirilmesi,küreselleşmenin daha adil bir süreç haline getirilmesi ve gençler arasındaki yüksek işsizlik oranları gibi sorunların uluslararası alanda Dünya Bankası, IMF, Dünya Ticaret Örgütü, ILO, Birleşmiş Milletler ve AB'nin ortak yaklaşımları ile aşılması önerilmektedir.Ulusal düzeyde ise bu sorunların hükümet,işçi ve işverenler arasında etkin sosyal diyalog mekanizmalarıyla aşılması hedeflenmelidir.
TÜRK İ YE 2012 YILI İ ŞS İ ZL İ K ORANLARI TÜRK İ YE 2012 YILI İ ŞS İ ZL İ K ORANLARI Türkiye'de 2012 yılında işsizlik oranı yüzde 9,2 olarak belirlendi. Türkiye İstatistik Kurumu'nun (TÜİK) ''Hanehalkı İşgücü İstatistikleri, 2012’’ verilerine göre,Türkiye genelinde işsiz sayısı 2 milyon 518 bin kişi olarak belirlendi. İşsizlik oranı,geçen yıl bir önceki yıla göre 0,6 puanlık düşüşle yüzde 9,2 seviyesinde gerçekleşti.2011 yılında işsizlik,yüzde 9,8 olarak açıklanmıştı. Türkiye'de 2012 yılında tarım dışı işsizlik oranı,geçen yıla göre 0,9 puan azalarak yüzde 11,5 oldu. Türkiye İstatistik Kurumu'nun (TÜİK) ''Hanehalkı İşgücü İstatistikleri, 2012'' verilerine göre, Türkiye genelinde işsiz sayısı 2012 yılında bir önceki yıla göre 97 bin kişi azalarak 2 milyon 518 bin kişiye düştü. İşsizlik oranı ise 0,6 puanlık azalış ile yüzde 9,2 seviyesinde gerçekleşti. Kentsel yerlerde işsizlik oranı 0,8 puanlık azalışla yüzde 11,1kırsal yerlerde ise 0,3 puanlık azalışla yüzde 5,5 oldu. Tarım dışı işsizlik oranı bir önceki yıla göre 0,9 puanlık azalışla yüzde 11,5 seviyesinde, 15-24 yaş grubundaki genç nüfusta işsizlik oranı ise 0,9 puanlık azalışla yüzde 17,5 olarak gerçekleşti.
İstihdam edilenler 711 bin kişi arttı- İstihdam edilenlerin sayısı geçen yıl, bir önceki yıla göre 711 bin kişi artarak 24 milyon 821 bin kişiye yükseldi. Bu yıl, tarım sektöründe çalışan sayısı 46 bin kişi azalırken, tarım dışı sektörlerde çalışan sayısı 757 bin kişi arttı. İstihdam edilenlerin yüzde 24,6'sı tarım, yüzde 19,1'i sanayi,yüzde 6,9'u inşaat,yüzde 49,4'ü ise hizmetler sektöründe yer aldı. Bir önceki yıl ile karşılaştırıldığında hizmet sektörünün istihdam edilenler içindeki payı 1,3 puan artarken, tarım sektörünün payı 0,9 puan, sanayi sektörünün payı 0,4 puan, inşaat sektörünün payı ise 0,1 puan azaldığı görüldü. İstihdam oranı yüzde 45,4- İstihdam edilenlerin oranı ise 2012 yılında, bir önceki yıla göre 0,4 puanlık artış göstererek yüzde 45'ten yüzde 45,4'e yükseldi. Aynı dönemde, Türkiye genelinde işgücüne katılma oranı, bir önceki yıla göre 0,1 puan artarak yüzde 50 oldu. Erkeklerde işgücüne katılma oranı bir önceki yıla göre 0,7 puanlık azalışla yüzde 71, kadınlarda ise 0,7 puanlık artışla yüzde 29,5 olarak gerçekleşti. İşgücüne dahil olmayanların sayısı ise 2011'de 26,8 milyon iken, 2012'de 27,4 milyona çıktı.
DÖNEM İ TÜRK İ YE İ ŞGÜCÜNE KATILIM ORANI ERKEK(%) TÜRK İ YE İ ŞGÜCÜNE KATILIM ORANI(%) TÜRK İ YE İ ŞGÜCÜNE KATILIM ORANI KADIN(%) ARALIK70,950,029,6 KASIM71,850,730,2 EK İ M71,951,030,7 EYLÜL72,051,030,7 AGUSTOS71,950,730,1 TEMMUZ71,950,830,3 HAZ İ RAN71,750,830,6 MAYIS71,450,530,2 N İ SAN70,649,629,2 MART69,848,627,9 ŞUBAT69,147,921,4 OCAK69,748,227,2 ARALIK70,448,527,4
HAZIRLAYANLAR HAZIRLAYANLAR ŞEYMA TURAN DAMLA TOPKARA HALE DÜŞÜNCE MERYEM D İ REK ÖZLEM AKTAŞ
"İ Ş-KUR NED İ R? İ Ş-KUR NED İ R?. İ ş ve işçi bulma kurumu 4 Ekim 2000 tarihinde 617 sayılı kanun hükmü kararname kapatılarak yerine Türkiye İ ş Kurumu." indir ppt
Benzer bir sunumlar İŞSİZLİK SORUNU VE MALİYE POLİTİKALARI