Ancak babamın bukadar duyarsız bir adam olduğunun farkında da değildim. Babamla iletişimim genelde iyi olmuştur. İkili ilişkimizde bir problem yoktu. Ama çemberin dışına çıkıp ona baktığımda bişeyleri eksik yaptığını görmek zor değildi. Birkez olsun kardeşimi arayıp sormazdı mesela hala da öyle aslına bakılırsa. İçi nasıl rahat ediyor bilmiyorum. Farklı bir çocukla yaşamak gerçekten zor. Çocukluğum da bu duruma çokta isyan ettim (Allah affetsin) neden benim kardeşim diye çok ağladığım geceler oldu. Taa ki Tophanedeki Engelliler Merkezine yolum düşüne kadar. O kapıdan girdiğinizde dışardaki dünyadan bambaşka bir dünyaya adım atıyorsunuz. Öyle hastalar var ki. Ben bi an kardeşimin hasta olduğunu bile unuttum. Ordan çıktğım da kardeşim bana çok sağlıklı gözüktü. Ve şükürler olsun dedim. Şimdi İlker 16 yaşında yürüyor , koşuyor , kendince derdini bir şekil de anlatıyor. Bize zor gelen hayat ona iki kat daha zor biliyorum.