Tiksinti | Ara
Bizim evde iki tür hastalık vardı. Biri annemin sağ ayağını sü­rüyerek yürüyüşü, öbürü ise babamı günbegün eriten ateş. Anneminkini biliyorduk; ağır eşya kaldırmış, omurgası zedelenmişti. Babamınki ise bir türlü teşhis konulamayan esrarengiz bir hasta­lıktı. Kendimi bildim bileli vardı bu. Yüzünü sarkıtan, gözlerini matlaştıran, onu sabaha kadar kan ter içinde bırakan, tuhaf bir şey. Bir hastalık düşünün ki, çok esmer, insanın yüzüne iştahla bakan, küstah bir adam. Ensesinden kenetlenip göğsünü sarmalardı ba­hamın, kanını emmeye çalışırdı. Bir pazar sabahı o adam evimize geldi. Üniformalı bir yüzbaşı topuklarını birbirine vurup başıyla selam verdi. Tugay komutanının posta subayıymış meğer. Gene­ral briç oynamak istemiş, babamı oyuna çağırtmıştı. Babam, briç oynamak için emir almam, dedi. Kapıyı kapattı. Sonra ateşlendi yine… Ben o ateşin, onun ruhuna giydirilmeye çalışılan askeri ku­şamlardan kaynaklandığını çok sonra, lise yıllarında anladım.
İlhan Tarus’un kısmen diyaloglara yaslanarak kurduğu “Kasa­banın Ruhu”, hamaset içinde sunturlu laflar eden tapu memuru­nun hararetli konuşmasıyla açılıyor. Söylenenlerden anladığımıza fitre, burnundan kıl aldırmayan, topluma “kara taassup” aşılayan hacı hoca takımına karşı çıkan, kimsenin önünde kendini ezdir­meyen, memuriyetten alnının akıyla kazandığı parayı göğsünü l’.ere gere hak etmek varken onun bunun önünde el pençe divan durmaya gönül indirmeyen, gururlu ve namuslu bir adamdır. Bu irada arkasından atıp tuttuğu Hoca Ali Efendi için demediğim bırakmaz. Hoca Ali Efendi gibiler, topluma fesat ve melanet getiren yobazlardır sadece. Öylelerine yüz verilirse insanın hayatını tekkeye çevirmekle kalmaz, aile hayatını bile düzenlemeye kalkışır­lar adamın. Ne ki, tapu memurunu dinleyen öbür kişiler, Hoca Ali Efendi hakkında yapılan bu ileri geri konuşmalardan rahatsız olu­yor, kendisinin söylendiği gibi sofu bir adam olmadığından dem vurup tapu memurunu susturmaya çalışıyorlardır. Hikâye ilerle­dikçe anlarız ki, tapu memurunun demediğini bırakmadığı Hoca Ali Efendi, valilik tarafından önemli bir konuma atanmıştır. Hikâ­ye tam bu noktada aydınlanmaya başlar. Tapu memuru, bu yeni gelişmeyi öğrenince allak bullak olur. Az önceki sakınmasız söy­lem, zavallı bir dilenişe doğru evrilmeye başlar. Küçük bir memu­run dışlanma korkusuyla sona eren hikâye, memuriyetçe varoluşa bütün varlığıyla saplanmış olan bir adamın, insanın içini bulandı­ran telaşıyla sona erer.
Nasıl bir ironidir ki, İlhan Tarus da okuma yazma bilmeyen bir milletin sanatçısı olarak, içinde bulunduğu toplumcu-gerçekçi akımın etkisiyle, bir yazarın kendi zamanını kurma, kendi se­sini yaratma hakkını fazlasıyla lüks bulan; yazarın Batı ölçüsün-deki sanat akımlarına özenmelerini, üç beş bin kişilik sınırlı bir okur kitlesinden başka kimseyi ilgilendirmeyeceğini düşünen bir memur-yazardı.
Etiketler:sema kaygusuz, tiksinti	Yorumlar
← J. Alfred Prufrock’un Aşk Şarkısı