Risale-i Nur mesleğinde "sadakat ve sebat" manalarını nasıl anlamalıyız?
Per, 26-Kas-2009 - 00:00 tarihinde gönderildi
Sadakat: Kelime olarak bir kimseye, Allah (C.C.) için kalbden bağlılık, kalbi ve samimi doğrulukla olan dostluk ve dostlukta sebat, vefadarlık göstermek demektir. Hazreti Ebu Bekir (ra)’in Hazreti Peygambere (asv) olan dostluğu ve sadakati gibi.
Risale-i Nurlara sadakat göstermek ise, kendi telifi gibi bilip öyle sahip çıkmak ve kendi telifi gibi neşrine ciddi ve samimi çalışmaktır.
Sebat ise; dünyanın acı tatlı her halinde Risale-i Nur hizmetinde daim ve baki kalmaktır. Meşgale ve başka fikir ya da ideolojilerin tesirine ve rüzgarına kapılmadan Risale-i Nur hizmetlerinde devam etmek ve bu yolda hayat mührünü vurmaktır.
"Kur'ân-ı Kerimi tefsir eden bir allâmenin Resul-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâmın sünnetine ittiba etmiş olması ve Ehl-i sünnet ve cemaat mezhebi üzere ilmiyle âmil olması ve âzami bir zühd ve takvâ ve âzami ihlâs ve dine hizmetinde âzami sebat,.." İzah?
"Bunların içinde de en ziyade kendini kurtaranlar, Risale-i Nur'un dairesine sadakatle girenlerdir." Risale-i Nur'un dairesine sadakatle girmenin ölçüsünü izah eder misiniz?
Sebat ve sadakati elden bırakan Nur talebesine, Üstad'ın kullandığı herhangi bir ifade var mı, Risalelerin neresinde geçiyor?
"Haddimden fazla fevkalâde hüsn-ü zan ile müfritâne âlî makam vermek yerine, fevkalâde sadakat ve sebat ve müfritâne irtibat ve ihlâs lâzımdır; onda terakki etmeliyiz." Buradaki "müfritane irtibat" ifadesini yorumlayabilir misiniz?
"Bu acip hâlâta karşı çok fevkalâde sebat ve metanet ve sadakat ve hamiyet-i İslâmiye lâzımdır; yoksa akîm kalır, zarar verir." ifadelerini bu zamanda nasıl anlayabiliriz?
"Risale-i Nur, kendi sadık ve sebatkâr şakirtlerine kazandırdığı çok büyük kâr ve kazanç ve pek çok kıymettar neticeye mukabil fiyat olarak, o şakirtlerden tam ve hâlis bir sadakat ve dâimî ve sarsılmaz bir sebat ister." cümlesini izah eder misiniz?
Sadık bir Nur talebesi nasıl olmalıdır? Her türlü imkan ve fırsatlara rağmen sadakatimizi ortaya koyamıyorsak, hizmetin manevi kazançlarından mahrum kalmamız ve ahirette mesuliyet altına girmemiz söz konusu olur mu?
"Metanet" ne demektir, "sebat"tan farkı nedir?
Özellikle bu dehşetli asrımızın (yaşadığımız sahil bölgesi) sefahatte çok zaman öldürülmesi, hizmette olan kardeşleri bile derinden etkiliyor. Önce kendimizi, sonra etrafımızı aç nefsimizin elinden nasıl Nurlarla doyurabiliriz?