Heyy!.. Ben De Varım Dünyada...11. Bl.
Günler geçiyor, fakat bahçe kapaması ile ilgili dedikodular ise bahçede, bloğumuzun merdiven boşluklarında sayısı değişen sakinlerle dur durak bilinmeden devam ediyordu. Sanırsınız adli bir suç işlemişiz ve kendilerine zarar gelmemesi adına huzursuz oluyorlar. Apartmanımızın kültür düzeyinin bu kadar düşük olması beni üzüyor ve rahatsız ediyordu. Kafamıza takmamaya çalışıyorduk. Bu arada daire 6 da oturur Yusuf bey, bahçe kapamasının yıkımı için ev sahibimize protesto çeker. Bize anlattığına göre kendisi de cevaben "Siz bilirsiniz, eğer bahçe yıkımına karar verilirse, bütün izinsiz yapılan diğer kapamalar ve üst dubleksler de yıkılır, bu kadar kişiye ters düşmeyi göze alıyorsanız çekin protestonuzu!.." Aman ya Rabbim. Üstümüzde poker oynanıyordu sanki. Restler çekiliyor, sesler yükseliyor, biz sadece endişe duyuyorduk. Balkon keyfim bir hafta bile sürmemişti.
Bu yaşlı ve dinç adam, enerjisini üç kadın cinsi ve iki- üç kedide denemeye kararlı, hatta hırsını bu kapamaya yaptığı, yapmayı düşündüğü saldırılarda sabitlemiş ve harcamak için sabırsızlıkla bekliyordu. Eve giriş ve çıkışlarımızı perde arkasından gözetliyordu. Kapının tam önüne geldiğimizde, daha biz anahtara yeltenmeden otomatiğe basılıyor ve resmen bizimle dalga geçiyordu. Ben zor sabrediyordum. Fakat kızım "Ne olur tepki gösterme anne ..."diyordu yalvarırcasına. Haklıydı çocuk. Bu yaşta çok ağırıma gidiyordu. Onlarla konuşulabilecek lisana ait en ufak bir deneyimim yoktu. Benim söylediklerimi anlayacak kapasiteleri ise hiç yoktu ne yazık ki. Anlaşılmıştı.
Bu akıldan, insaftan ve terbiyeden yoksun kişiler dışarıdan ev sahibi ile, içerden de bizlerle uğraşmakta kararlıydılar. Bu takıntıyı geçtik, sabit fikir haline gelmişti onlarda.
İlk ve sert saldırının gerçekleştiği gün saat 16.40 civarları idi. Torunum Şişli'deki okulundan yorgun argın eve gelmişti. Hemen mutfağımıza aldı annesi, ben de biraz ayaklarım dinlensin diye bahçeye bakan odamızda uzanmıştım. Bir an uyuyacağımı hissettim. İyi de olurdu zira torunumun dersleri çok ağır ve ev ufacıktı. Sessizlik gerekiyordu. Bir anda yukarıdan gelen dehşet verici seslerle hepimiz şoke olduk. Korkarak balkona doğru koştuk. Elinde metal bir sopayla Yusuf bey şiddetle bahçe kapamasının üst camlarına defalarca vuruyor, bir yandan da "Yıkın bunu, defolup gidin buradan!" diye bas bas bağırıyordu. Kızım panik içindeydi. Hiç bir komşu "Ne oluyor ?" diye merak bile etmedi o gün.
Ece Evren'in Kişisel Bloğu: Heyy!.. Ben De Varım Dünyada...11. Bl.