Misbah HİCRİ MONOTON HAYAT, FASİT DAİRE
15 Mart 2017 - Çarşamba 08:54 Bu yazı 1495 kez okundu
Evden işe, işten eve, kendimize çizdiğimiz bir yol var. Aynı güzergâh, aynı mekânlar. "Erken kalk kendine ayıracak zamanın olsun" sözünün etkinliği ve güzelliğiyle içselleşmiş olanlara ne mutlu… Aşina olduğumuz yüzler ve ihmal etmediğimiz "selamlama."
Sabahleyin tıraş olmanın verdiği zindelik, kıyafetlerini değiştirerek göz estetiğine katılan yeniliği başarabilenler mutlu insanlardır. Güler yüzle bir dost muhabbette ve çay içme keyfine varabiliyorsanız şanslısınız. O dirliği, zindeliği yaşayana ne mutlu…
Sokakta yürüyorum. Trafikte rutin tartışmalar bizleri müteessir ediyor. Hala trafiğin saygı olduğunu öğrenmeyenler, cahaletleriyle bize adaletin onların keyifi kurallarıyla yürütüldüğünü, toplumsal yaşama nasıl darbe vurduklarından bihaberdirler. Şöyle bir etrafınıza bir bakınız, boyası eskimiş, sıvası çatlak, toz ve dumandan rengi bozuk, badanasız duvarlar, işhanları içinde her gün aynı yaşam.
Dib dibe, sırt sırta nice bina ve içindekilerinin birbirlerine ne kadar yabancı olduklarını göreceksiniz. Temel etken iyi yaşamak olmasına rağmen yaşadığı geçmişinden bir dirhem almadan nasıl büyüyüp serpilip bu günlere geldiklerine şaşarsınız. İyi yaşam insana güven duygusu verse de o samimiyeti o duyguyu bulmak hayli zor.
Sosyal yaşam adına, sinemadan yoksun, tiyatro bilmeyenler... Kahve ve sıra gecelerine tıkanıp kalmak... Tv başında maç keyfi sonra sokakları gürültüye boğmak... Edebiyat ve şiir sohbetleri, fikir teatileri ekran başında fırsatını bulabilene aşk olsun.
Günlük yaşama devam edeyim. Bazen bir yere uğraman gerekiyorsa da araban sanki o monoton hayata kodlanmışı, robotlaşmış bir şekilde, her günkü halinin verdiği alışkanlıkla seni eski yerine götürür. Trafikte meydana gelen aksaklıklara, hatalı ve zararlı davranışlara sinirlenmemek elde mi? Sessiz durmak, haksızlıklara göz kapamak ne kadar doğru…
Adam saygı ve sevgiden yoksun, kırsalın yaşantısını şehre taşıyorsa, bu keşmekeşlik içinde gel de huzur bul. Kabalaşarak, suçu başkasında atmayı meziyet saymak... Şehirli olmak ayrıcalık ister, erdemlilik ister. Etik değerlerle örtülü fehim ve feraset vardır.
Fasit bir daire, monoton, tekdüze bir yaşam değiştirmek kolay değil. Çocukluğumuzda dışarıdan bizim mahalleye bir çocuk gelirdi. Fırsatını bulup etrafına bir daire çizerdik. Manevi bir yaralamaya duçar olduğunu hiç düşünmezdik. Onun halini düşünmeyerek... Çocuk daireden çıkması için tüm ısrar etmemize rağmen daireden çıkmazdı. O dairenin çizgisini bozmak için bize yalvarırdı. Bu davranışın Yezidilere mahsus olduğu söylenirdi. Gerçeğin ne olduğunu bilmeden heyecan ve hüzün yaşanmasına sebep olurduk. Şimdi düşünüyorum da o çocuğun haliyle bizim yaşamımız arasında farklılık yok denecek kadar azdır. Bizim dairemiz sadece biraz daha büyükçe...
Hepimizin etrafında çizilmemiş de olsa dokunsan çarpacak elektrik teli var gibi. Sosyal yaşam ne ki! Toplumsal dayanışmadan yoksun, virane hayaller bitkini olmuşuz. Sıkıştırmışlar bizi bir dairenin içine, etrafımızda görünmese de yüzlerce, binlerce çizgi. Hukuken üstünlüğüne, insan haklarına saygılı olmayı bilmeyenlere ne demeli…
İnsan hakları seninkinin bittiği yerde bir başka bireyinki başladığını anlayabilirsek... Bu sınırların aşıldığını, kimsenin "insan hakkı" diye bir şey bilmediğini, hayatın her alanında yanlışlık ve düzensizlikleri yaşatanlar varsa… Saygı, erdemlilik, hoşgörü, nezaket insan meziyetleri her gün biraz daha erozyona uğradığını görüyorsak "susmaktan öte yol yok" diyenlere kızıyorum. İnsanlıktan nasibini almamış, örf adet gelenek, komşu akları, insan ilişkileri, dostluklar, arkadaşlıklar, yardımlaşmalar ne çabuk tükendi.
Dinsel ve siyasal iletişim baskıya dönüştürülmüş, olumsuzluklar alabildiğine... Zorbalık ve şiddet, paylaşımcı ruhunu tüketmiş durumda. Bilmenizde fayda var ancak yine de karamsar olmamak gerektiğine inanıyorum. Yoksa kendimize olan güveni yitiririz.
Sosyal olaylar ikircikli saydığımız hal ve davranışların tesirinde bozulmaktadır. Düşüncelerin tasnifi, birikimi ve dağılımı hep siyasete göre yönlendirilmesi ne acı... Oysa siyaset insanın yaşamının öznesi değildir. Din ve vicdan hürriyeti, öğrenim özgürlüğü, düşüncenin serbestliği bu fasit dairede sıkışmış kalmış. Demokratik açılımları dillendiren yok gibi. Demokrasi bir yaşım şekli olmaktan ziyade bir lütuf gibi sunulmakta.
Gelin bu fasit daireyi bu günden itibaren silmeye çalışarak düşüncelerimize ivme kazandıralım. Sözün özü kendimizle barışık olunca toplumda güven artar barış taçlanır.
Etiketler: MONOTON, HAYAT, FASİT, DAİRE