Kadife pantolon modası çıktığından beri, kadife pijamalarımı giyip çıkıyorum dışarıya. Hep bu günü beklemiştim!
Adres ve konum bilgisi vermenin son safhasında olan teyzenin telefonla konuştuğu kişiye "Beraber üşüdüğümüz yer" dediğini duyduğumdan beri asla kaybolmaktan korkmuyorum.
Ameliyat olup evde tıkılı kalmak anneme yaramadı. Dün 10 yaşındaki torunuyla dedikodu yapmaya çalışırken yakaladım onu, televizyondaki oyuncuyu göstererek "Bu kimin karısı biliyor musun?" diye soruyordu. Artık ne kadar içine işlediyse dedikodusuzluk...
Oğlumun internete girmek için yeni bahanesi: "Dünya'nın en zengin adamına daha da çok para kazandırmak istiyorum anneciğim."
Annemin evlendirmek istediği oğluna isyanıdır: "Yeter artık oğlum; bundan sonra gördüğün herkese alıcı gözle bakacaksın!"
Departmanımızda işitme engelli arkadaşımızın çalışmaya başlaması ile birlikte departmanca işaret dili öğrenmeye gayret eder olduk. Günlük konuşmada geçen kelimeleri öğrendik sayılır, derslere de hızla devam ediyoruz. Bu haliyle her şey yolunda görünüyor. Tabi bir de benim anlatamadığım bir şey olunca sanki işe yarayacakmış gibi İngilizceye geçiş yapmam olmasa...
Televizyonun kontrast ayarlarını yaparken "Fazla açma, çabuk biter" diyen bir babam var. Teknoloji anlayışımız zirvede vesselam...
Şirketteki çaycı kadınlardan birisi yine şirketten üst yönetimden bir müdürle evleneceği için işten ayrıldı. Ben mi? Bana da şirketin aşçılarından birisi aşıkmış, her yemekten bir kepçe daha fazla alıyorum.
Annem bize "tek hücreliler" diye sesleniyor. Sanırım torununun ödevlerine yardım etmesine son vermenin vakti geldi.