Terlik - JALE YANILMAZ - Reel Piyasalar
20.4.2015 - 13:13:07
Cahil olmayı yoksul olmaya dövmeleyen algımızın ısrarı, “önyargıları parçalamak atomu parçalamaktan daha zordur” tezini çürütmeye gayretli bütün çabaların üzerine dökülen beton harcı gibi, soğuk ve acımasız.
Pişkinliği hamlığından ala benlikler çıkıverir aniden karşımıza, oturuverir mesela metroda, ayağında terlik kitap okuyan bir gencin tam karşısındaki koltuğa. Yoksul mağduriyete duyulan özdeşim endişesinden mi yoksa kitaptan zihne aktarılan zenginliğin hasetinden mi taştığı bilinmeyen öfke fırlayıverir toplumun yaralı vicdanına.
Bilgeliğe yürünen yolda ayakkabısı vuranların can havlidir terliğin yol alışındaki naifliğe ateşlenen söz kurşunları, mutlaka seker. İçe tutulan aynadır bakılan yerde görülen, özneli üzer ve en ağır yoksulluktur kalpteki yoksunluk ki güzele küser.
Bilinçsiz, bencil ve acımasız bireyciliğe evrildikçe insanlığımız, toplumsal bağrımızdan temelsiz ve fütursuzca kopartıldıkça kollektif bağlarımız, ne yazık daha çok utanacak, utandırılacağız metroda, otobüste, vapurda. Peki ama utandırılan mı utandıran mı, hangisi daha ağır bir yük omuzlarımızda.
İnsanlığın bugünkü gelişiminin dayanağı olan bilimsel ve sanatsal eserlerin sahiplerinin büyük bölümünün cehalete, bilinmezliğe, gericiliğe ve hatta yoksulluğa karşı verdiği, bazen yaşamını feda ettiği savaşında yokluk ve yoksullukla yoldaş tamamladıkları ömürleri hiç mi bilinmez, hiç mi değer bulmaz sinsi akıllı telefonlarımızın sivri dilli twittlerinde.
Kösele tabanlı İtalyan ayakkabıların, jilet gibi Amerikan üniformaların göz kamaştıran ihtişamından mıydı Kurtuluş Savaşı’mızda bahşedilen özgürlüğümüz. Topuğu delik çorap, ucu olmayan çarık değil miydi tıbbiyeli şehit civanların ayaklarında övdüğümüz.
Sahi kaçımız iphonenun en son serisine sahip olacak kadar nirvanadayız. Ayakkabılardaki son trendimiz nedir, topuksuz sivri burun mu, topuklu oval burun mu. Hangi marka kazak daha kalender gösterir sosyal konumu. Etiketi görünmeyen eşarp başımızda, pantolon bacağımızda, ceket sırtımızda rahat durur mu?
En değerli insan yarışması yapsak, altın varaklı bardaktan su içen dudaklara; gücü cebinden taşanların altındaki asfalta eziyet, araziden firar araçlara; metalik bir canavarı andıran gökdelenlerin balkonlarından küçülmüş insanları seyre dalan bakışlara meydan okuyacak kadar pahalı mı ayakkabılarımız.
Yoksa hediye edilen kitapları geri çevirip “ Çalışıp kazandığım paralarla alırım kitabımı ki, yazan da, satan da kazansın, emeğe haksızlık olmasın” diyen Ali Uçar’ın gönülleri uçuran terlikleri kadar derin kıymette mi aklımız.
Söyleyin, nihayete varışta kendimizi bulacağımız yolculukta hangisidir hakkımız.