Satır Başı - Fikir Adası
Ayrılıksız bir beraberlik yoktur.
Gecesiz bir gündüz görülmemiştir. Ölümsüz bir yaşam yaşanmamıştır. Ve elvedası olmayan bir merhaba hiç söylenmemiştir.
Sonsuzluğun sahibi, sonsuzluğa ulaştırmadan evvel; onlarca ‘son’ yaşatır, yarattıklarına. Çünkü başlamak için sonlandırmak gerekir. Yenisi için eskiyi terk etmek ve gülmek için önce ağlamak.
‘Duygusuz’ olmakla itham edilen biri olarak, aileye edilen ‘duygulu’ vedaları yaşamıştım daha önceden.Birçok kez ayrı ve uzak kalmıştım doğduğum şehirden.Birçok kez “hoşçakalın..” diyerek uğurlanmıştım evden.
Fakat bu sefer yaşanılan farklı: Onlarca defa ayrılıklar yaşadığım aileme, evime ve memleketime aslında bu ‘ilk’ vedam.
Mimiklerinin kontrolünü kaybetmemek için insanüstü bir çaba sarf eden babamın, ilk defa gözlerinden yaşlar aktığını gördüm o gün. En ağlamaklı ve güçsüz haliyle, güçlü olmamı söyleyen annem; ilk defa bana dakikalarca sarıldı. On sekiz yıldır kullandığım odamdan çantamı alıp çıkmak ilk defa hiç olmadığı kadar zor geldi.
Bir süre sonra 09.30 İstanbul otobüsü hareket etti.
Ve artık söylenen şey, “hoşçakal” değil; “elveda”.
Ağızlarındaki Amerikan sigarasıyla anti-emperyalist sloganlar atan veya ayaklarındaki Converse’lerle mitinglere koşan ya da hakkını savunduğu emekçinin dükkânının camını söktüğü kaldırım taşlarıyla kıran sevimli ve sakallı arkadaşlara da rastlarsınız.
Tabi onlara gördüğü her yerde bıçakla dalıp vatan kurtaran bıyıklı yavrugenlerin sayısı da az değildir.
Onların da buradan ellerini öpüyorum.
Son olarak; Hukuk ise belirsizlik içinde karmaşıklaşarak derin köklerinde koridorlar inşa eden bir labirent.
İdealizm barındırmayan bir bünyenin, baba parası yemek için gelmemesi gereken bir alan.Teori ve kavramlar ciddi tavırlarıyla geyik muhabbeti yaparken; altı çizilen ve önemle vurgulanan her hüküm, bir kanun maddesine selam edip sırıtıyor.
Tüm zorluğuna karşın; içinde bulundurduğu ‘düşünen’ insanlarıyla ve okumaya yönelttiği ‘düşündürücü’ eserlerle Hukuk Fakültesi,‘düşünmek’ isteyenler için en uygun bölüm.
Evet, belki; gecesiz bir gündüz görülmemiştir, ölümsüz bir yaşam yaşanmamıştır ve elvedası olmayan bir merhaba söylenmemiştir.
Fakat güneşin doğmadığı bir gece yoktur. Ölüm başka bir yaşamın öncülüdür. Ve her “hoşçakal” ise aslında yeni bir “hoş geldin”.