Basına ve Kamuoyuna; 21. Yüzyılda Yine Sürgün! - ORTAK AÇIKLAMA
Sürgün edilenlerin neredeyse tamamı OHAL KHK’si ile açığa alınıp, daha sonra görevlerine iade edilen öğretmenlerdir. Yine görüldüğü üzere sürgün edilen öğretmenlerin ezici çoğunluğu Eğitim-Sen üyesidirler. Söz konusu idari tasarruf ulusal ve uluslararası hukuka aykırı olup, bu haksız tasarruf neticesinde Anayasa’nın 48., 49., 51., ve 52. maddelerinde, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’nin 23. maddesinde ve Uluslararası Çalışma Örgütü’nün (ILO) birçok sözleşmesinde düzenlenen çalışma özgürlüğü, çalışma hakkı ve sendikal özgürlükler yok sayılmıştır. Öte yandan aile birliği ve bütünlüğü, nitelikli eğitim hakkı, toplumsal barış ve keyfi tutum nedeniyle kamu otoritesine olan güven zedelemiştir. Sürgün, insan hakları ile bağdaşmayan bir ceza olup ceza hukukundan 1965 yılında tamamen kaldırılmıştır. Bu yönüyle sürgünün idari bir yaptırım türü olarak uygulanması kabul edilemez.
Öğretmenlerin sürüldüğü şehirlerin bilinçli seçildiği dikkatlerden kaçmamaktadır. Sürüldükleri yerlerde teşhir edilerek meslek hayatlarını sürdürmeleri dayatılmaktadır. Bu dayatma sürgün edilen öğretmenlerin üye oldukları sendika veya politik duruşları nazara alındığında bir tür cezalandırma ve aynı zamanda onları gittikleri şehirlerde hedef haline getirip fişleme amacı gütmektedir.
Diyarbakır’da öğretmen olan eşlerden biri Niğde, diğeri Amasya’ya sürgün edilmiş olup, okul çağındaki çocuklarını yanlarına alamama ve aile bütünlüğünün bozulmasına sebep olacaktır. Yine uzun yıllarca eğitim ve öğretim hayatı kapsamında öğretmenleri faydalı ilişkiler geliştiren öğrenciler mağdur edilmektedirler. Aile bütünlüğüne, eğitim ve öğretim hakkına aykırı bu haksız işlemlerin büyük sorunları beraberinde getireceği tartışmasızdır.