Abdullah Damar KESK, Yeni Bir Dönemim Eşiğinde Ancak
17 Kasım 2014 - Pazartesi 09:12 Bu yazı 1353 kez okundu
27 Ekim 2014 tarihinde Birgün Gazetesinde ve muhalefer.org sitesinde “Yeni bir dönemin eşiğinde KESK” başlıklı ve ortak imzalı bir yazı yayınlandı.
Bu yazı, kurulduğundan bu yana KESK ve bağlı sendikaların kurucu unsurlarından biri olan ve merkez yönetimlerinin şekillenmesinde etkili olan ancak 2014 yılında yapılan genel kurullarda aday olmayarak merkez yönetimlerde temsil edilmeyen “Devrimci Sendikal Dayanışma (DSD)” grubunun, gelinen siyasal ve sendikal görüşlerini yansıtması açısından önemli görülebilecek bir yazı. Yazının önemi, yazıyı kaleme alan arkadaşların DSD içindeki konumlarının yanısıra, Birgün Gazetesi ve muhalefet.org sitesinde yayınlanmasıyla da kendini açık ediyor.
Öncelikle yazıyı, bizim de bünyesinde sendikal mücadele yürüttüğümüz DSD grubunun içinde bulunduğu süreçte, yayınlandığı zaman, yayınlanma yeri ve yayınlayan kişilerin DSD içindeki konumları açısından zamansız buluyoruz. Çünkü DSD, 2014 yılı kongreler sürecinde, yönetimlere aday olmayarak, “KESK’i yeniden kurma” ve “Birleşik emek hareketini” örgütleme hedefleriyle uzun soluklu bir tartışma yürüteceğini kamuoyuna ilan etmiş ve bu bağlamda, belirlenen konu başlıklarında, 20 Kasım 2014 tarihine kadar bir tartışma yürütmeyi önüne koymuştu. Biz de Gaziantep yerelinde DSD örgütlülüğü olarak konu paylaşımı yapmış ve tartışmalara başlamıştık. Yazının yayınlanması tartışmalarımızı etkilemeyecek ama üzerinde henüz oydaşma sağlanmamış konularda “merkez”de yer alan arkadaşların, hem de “merkez” yayın organlarında böyle “köşeli” bir yazı kaleme almalarını yöntem açısından sakıncalı buluyoruz.
Bu girizgâhtan sonra yazıyı değerlendirmeye başlayabiliriz.
Yazının girişinde yer alan AKP değerlendirmesine katılmadığımızı ifade ederek yazacaklarımıza başlayalım. Yazıda AKP iki açıdan ele alınmış;
Birincisi, AKP’nin 12 yıllık iktidarının temel yaklaşımını “baskıcı ve zorba karakterli” ikincisi ise “dış politikadaki sıkışma ve çaresizlik hali, bunun sonucu olarak yönetememe durumu” ve bu iki neden sonucu olarak faşistçe bir baskıcı yönetim.
Her iki AKP değerlendirmesine de katılmadığımızı; AKP’nin 2010 Referandumuna kadar baskıcı ve zorba bir şekilde değil, halkın rızasını alarak bu ülkeyi yönettiğini; özellikle 2012 yılından sonra baskıcı ve zorba karakterinin önplana çıktığını; dış politikadaki sıkışmanın, AKP’nin yönetememe krizinin nedeni değil, sonucu olduğunu; AKP’nin dış politika tercihlerinin sermaye birikimi rejiminin bir gereği olduğunu; yine AKP’nin zorba ve baskıcı karakterinin, onun isteği ya da tercihi ile değil, yaşanan sınıf mücadelesinin bir sonucu olduğunu düşünüyoruz.
Yazıdaki, AKP’nin, çıkarmayı düşündüğü “İç güvenlik reformu” paketi ile ilgili olarak “İslami faşizm” nitelemesine de katılmadığımızı ifade etmeliyiz. Faşizm, TDK sözlüğünde, “Demokratik düzenin yerine aşırı bir ulusçuluk ve baskı düzeni kurmayı amaçlayan öğreti”Wikipedia’da “Baskıcı rejimleri tanımlamak için kullanılan genel bir terim olmadan önce, asıl olarak İtalyan milliyetçiliğini temsil eden bir ideoloji olarak ortaya atılmıştır.” Marksizm’e göre faşizm, tekelci kapitalizmin bunalımının bir parçasıdır. HerbertMarcuse, ‘Faşizmin kökleri, yükselen endüstriyel tekelleşme ile demokratik sistem arasındaki çelişkilerde bulunmaktadır’der. Aslında faşizm, tekelci kapitalizmin gelişiminin belirli bir aşamasındaki aracıdır. Faşizm, büyük ticaretin, bankaların ve finansal kuruluşların çıkarına, işçi sınıfını baskı altına almak için kullanılmıştır. Dolayısıyla faşizmin, kapitalist ekonomilerin gelişimiyle doğrudan bir bağı olduğu söylenebilir. Faşizmin toplumun ekonomik yapısına bazı biçimsel değişiklikler getirdiği söylenebilir ama bu değişiklikler, kapitalist ekonomik yapının temelden dönüşümü olarak düşünülmemelidir (Sarıca, 1993).
Kısacası faşizm, faşizmdir. Kapitalist ekonominin gelişiminin bir sonucudur. İslami’si, Hristiyan’ı, Yahudi’si, Ateist’i olmaz. AKP’nin, İslami duyarlılıkları hegemonya mücadelesinde bir unsur olarak kullanması, siyasal rejimi İslamileştirmediği gibi, İslami faşizm diye bir sonuca da yol açmaz.
Yazıdaki bir başka tespit de, KESK Genel Başkanının, “Akil İnsanlar Heyeti” toplantılarına katılması konusu. Bu konuda daha önce de tartışmalar yürütülmüştü. Konu ile ilgili olarak, ayrıntıya girmeden, kurulduğundan bu yana barış mücadelesinin öncüsü olmuş bir örgütün başkanının, sonu başarısızlıkla sonuçlanacak da olsa, barışa dair uzatılan her eli tutması, çağrılan her masaya gitmesi gerektiğinin aşikâr olmasıdır. Aksi durum, KESK’in barış mücadelesindeki samimiyetinin sorgulanmasına neden olacaktır.
Yine yazıda, KESK’in, oluşturduğu geniş kitle mutabakatından ve kolektif mücadele pratiğinden hızla uzaklaştığı, üyelerden kopuk, siyaset indirgemeci eylem kararları ve rutinleşmiş sendikal hayatıyla, KESK’in, ülkenin en dirençli emek örgütü olma karakterini günden güne kaybettiği; son dönem alınan grev kararlarında olduğu gibi talep ve tutulan pozisyon ne kadar haklı olursa olsun son eylemlilik sürecin örgütün geneli tarafından yeterince anlaşılamamış ve gerek karar alma süreçleri gerekse uygulama açsından bir çok problem yaşandığı; barış ve demokrasi mücadelesinde KESK’inkendi söz ve eylemini kurma potansiyelini kullanamamaktan kaynaklı sıkışma, daralma ve inandırıcılığını kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya olduğu ifade edilmektedir (muhalefet.org, 2014).
Yazıda tespit edilen siyasal ve sendikal sorunlara karşı KESK’in, tarihine ve mücadele birikimine yakışır bir dirençle karşı koyabilecek dinamizmden yoksun olduğu, KESK’in yeniden ve kapsayıcı bir akılla örgütlenmesi ve yapılandırılmasının şart olduğu ifade edilmektedir.
KESK ve bağlı sendikalardaki iç demokrasi eksikliğine, kararların tepeden alındığına, siyaset indirgemeci tarzın gittikçe hâkim olduğuna, işyerlerinin etkisinin azaldığına, taban-tavan diyalektiğinin koptuğuna dair yapılan tespitlerin tümüne katılıyoruz. Ancak bu tespitlerin yeni olmadığını, sorunların 5-6 yıldan bu yana artarak devam ettiğini, KESK’in bu duruma son 6 ayda gelmediği, KESK’in, bu etkisiz duruma düşmesinde yazarların ve bizim de içinden yer aldığımız DSD anlayışının da payının olduğunu ve asıl sorunun Türkiye kapitalizminin geldiği aşama olan neoliberal aşamanın çalışma alanı örgütlenmesi olan esnek-taşeron-part/time-güvencesiz ve geleceksiz çalışma sistemine karşı bir sendikal örgütlenme geliştirilememiş olunması ve sendikal örgütlenme anlayışımızın hala sanayi kapitalizmine karşı geliştirilmiş olan sendikal anlayış olduğunun tespit edilememesidir.
“Yeni bir dönemin eşiğinde KESK” başlıklı yazı, tartışılmamış bir konu/program olan DSD’nin, “Birleşik emek hareketi” tartışmalarını etkileyecek/belirleyecek bir yazıdan ziyade, tartışmalara katkı niteliğinde bir yazı olmalıdır. Bu anlamda bizim yazımız da dâhil olmak üzere başka katkılara da açık olmalı, bu tartışma yazıları, ilgili yazının yayınlandığı aynı platformlarda yayınlanmalıdır.
Muhalefet.org (2014) Yeni bir dönemin eşiğinde KESK http://www.muhalefet.org/haber-yeni-bir-donemin-esiginde-kesk-12-12520.aspx Erişim Tarihi: 27.10.2014
Sarıca, M. (1993). 100 Soruda Siyasi Düşünce Tarihi, İstanbul: Gerçek Yayınevi
Etiketler: KESK, Yeni, Bir, Dönemim, Eşiğinde, Ancak