Mustafa ATALAY: SINIF GEÇME
Değerli dostlar, geçen haftaki yazımda 7 Eylül 2013 tarihli Orta Öğretim Kurumları Yönetmeliğinin devam – devamsızlık bölümünü ele almış, devamsızlıkla ilgili görüşlerimi, düşüncelerimi ve önerilerimi belirtmiştim. Aynı yazının sonunda, “Bu yönetmeliğin ele alınması ve değiştirilmesi gereken başka maddeleri de var.” diyerek benzer konuları ele alınacağımın işaretini vermiştim.
7 Eylül 2013 tarihli Orta Öğretim Kurumları Yönetmeliğinin “Öğrenci Başarısının Değerlendirilmesi” kısmının “Ölçme ve Değerlendirme” bölümünün ciddi anlamda değiştirilmesi gerektiğini düşünüyorum. Bu bölümde “Ölçme ve Değerlendirmenin Genel Esasları”nın olduğu 43. Madde çerçevesinde ölçme ve değerlendirme yapılmalı; ancak 44. Maddedeki “Puanla Değerlendirme”deki başarı – başarısızlık ölçeği değiştirilmelidir.
44. Maddedeki “Puanla Değerlendirme” başlığındaki “Sınav, performans çalışması, proje ve uygulamalar 100 tam puan üzerinden değerlendirilir.” kuralı devam etmeli; ancak 50 ve daha aşağı puan alan öğrenci, başarısız olarak değerlendirilmemelidir. Bunun çözümü daha gerçekçi ve hak edene hakkının verildiği bir uygulamaya geçilmelidir.
Her öğrenci, okutulan derslerden ilgili yönetmelikte belirtildiği gibi sınavlara girmeli. Çalışmasının ve öğrenmesinin karşılığını sınavlarda aldığı puanla kendisi belirlemeli. Yıl sonunda ders veya derslerden 50’nin altında ortalama tuttursa bile başarısız sayılmamalı. Her öğrenci, gerçek anlamda hak ettiği puanlarla değerlendirilmelidir.
Mevcut yönetmeliğe göre ders öğretmeni, birtakım sorularla ve sorgulamalarla karşılaşmamak için ya lise öğretimi seviyesinin çok altında kolay sorularla ya da şişirme notlarla günü kurtarmaya çalışmakta, en az yüzde 50 başarı oranını tutturmak için uğraşmaktadır. Bütün bunlardan kurtulmak için yapılacak en makul ve mantıklı iş, puan barajını kaldırmaktır. Yani bir öğrenci sınıfını 100 tam puanla geçebileceği gibi 10’la, 20’yle de geçebilmelidir. Bu tür öğrenciler 4 yıl sonunda buna benzer puanlarla, 20 – 30 – 40 gibi puan ortalamalarıyla okuldan mezun olabilmelidir. Hatta lise öğretimi süresince puan ortalamaları esasına göre seviye sınıfları bile oluşturulmalıdır. Böyle bir uygulama hem öğretmen açısından hem de öğrenci açısından uygun öğrenme ve öğretme ortamı oluşturacaktır. Sınıfta kalmadan ama 30 – 40 puanla ama 70 – 80 puanla mezun olan öğrenciler, sonraki basamakları da bu puanlara göre çıkmalıdır. Sınavsız üniversite söylemleri de belki bu uygulamayla daha gerçekçi olur. Diploma puanı yüksek olanların üniversiteye geçişlerinde avantaj sağlaması gibi. Diploma puanı düşük olanlara da üniversite kapıları kapatılabilir. Hatta bir işe başvurularda bile diploma puanının önemi ön plana çıkartılabilir. Bu yıldan itibaren uygulamaya başlanan TEOG Sınavında olduğu gibi merkezi ya da il/ilçe genelinde yapılacak ortak sınavlarla bu iş uygulanabilir.
Önceki yazımda devam – devamsızlığın sınıf geçme başarısında etkili olması gerektiğini yazmıştım. Öyle bir sistem getirilmeli ki keyfi devamsızlıkların başarı puanlarına olumsuz etkisi mutlaka olmalıdır. Çünkü öğrenci, düzenli olarak okula gelmeli, dersini dikkatle ve ilgiyle dinlemeli, verilen görevleri ve çalışmaları hem düzgün hem de zamanında yapmalıdır. Meşhur bir söz vardır; “Çiviyi duvara doğru çakmalı, hata çiviyi doğru duvara doğru çakmalı!” diye. Şu an bizim çocuklarımızın bunlara ihtiyacı var. Birçok okulda çoğu öğrencinin bu saydıklarımdan çok uzak, sadece adresleri belli olsun diye veya ailesinin zoruyla okula geldikleri bir gerçek. Zorunlu eğitim 12 yıla çıkınca okullardaki eğitim seviyesi ve kalitesi de iyice düşmeye başladı. Kısacası işin cılkı çıktı. Bazı okulların dışında çoğu okullar, amaçsız, duyarsız ve ilgisiz öğrencilerle doldu. Gerçek anlamda lise seviyesinin çok altında eğitim – öğretim faaliyeti verilmeye çalışılır oldu. Liselere şöyle ciddi ve gerçekçi gözle bakıldığında orta okul seviyesini bile yakalayamayan bir öğretim yapılmaya çalışıldığını söyleyebiliriz.
Okullarımızın, dolayısıyla eğitimimizin durumu belli. Çözüm, yöneticileri, öğretmenleri değiştirmekte, yerinden etmekte değil. Çözüm, kalıcı, kalitesi ve sağlam temeller üzerine oturtulmuş ciddi ve milli eğitim sisteminde. Bunu anlamayacak bir şey yok. Her şey açıkça ortada. (17 Haziran 2014 Manisa)
Başlamak, bitirmenin yarısıysa yanlış başlamak, hatanın tamamıdır. Kahraman TAZEOĞLU