Gerçekten Bilmeniz Gereken 50 Felsefe Fikri Örnek Sayfalar by domingo - Issuu
gerĂ§ekten bilmeniz gereken
İçindekiler Giriş 3 BİLGİ SORUNLARI 01	Kavanozdaki Beyin 4 02	Platon’un Mağarası 8 03	Algı Perdesi 12 04	Cogito Ergo Sum 16 05	Akıl ve Deneyim 20 06	Üç Parçalı Bilgi Kuramı 24 ZİHİN PROBLEMLERİ 07	Beden-Zihin Problemi 28 08	Yarasa Olmak Neye Benzer? 32 09	Turing Testi 36 10	Theseus’un Gemisi 40 11	Diğer Zihinler 44 AHLAK 12	Hume’un Giyotini 48 13	Birinin İlacı, Ötekinin Zehiridir 52 14	İlahi Buyruk Kuramı 56 15	Yuh/Yaşa Kuramı 60 16	Amaçlar Yöntemleri Haklı Çıkarır mı? 64 17	Deneyim Makinesi 68 18	Kesin Buyruk 72 19	Altın Kural 76 20	Eylem ve Kayıtsızlık 80 21	Kaygan Zeminler 84 22	Görev Bilincinin Ötesinde 88 23	Şanssız Olmak Ayıp mı? 92 24	Erdem Ahlakı 96 HAYVAN HAKLARI 25	Hayvanlar Acı Hisseder mi? 100 26	Hayvanların Hakları Var mıdır? 104
MANTIK VE ANLAM 27	Argüman Biçimleri 108 28	Berber Paradoksu 112 29	Kumarbaz Yanılgısı 116 30	Sorites Paradoksu 120 31	Fransa Kralı Keldir 124 32	Kutudaki Böcek 128 BİLİM 33	Bilim ve Sahte-Bilim 132 34	Paradigma Kaymaları 136 35	Occam’ın Usturası 140 ESTETİK 36	Sanat Nedir? 144 37	Niyetçilik Yanılgısı 148 DİN 38	Tasarım Argümanı 152 39	Kozmolojik Argüman 156 40	Ontolojik Argüman 160 41	Kötülük Problemi 164 42	Özgür İrade Savunması 168 43	İman ve Akıl 172 SİYASET, ADALET VE TOPLUM 44	Pozitif ve Negatif Özgürlük 176 45	Fark İlkesi 180 46	Leviathan 184 47	Tutuklu İkilemi 188 48	Ceza Kuramları 192 49	Cankurtaran Sandalı Dünya 196 50	Adil Savaş 200 Terimler Sözlüğü 204 Dizin 206
Giriş Uzun tarihi boyunca felsefe, kafasında tehlikeli fikirler dolaşan tehlikeli insanlardan nasibini fazlasıyla aldı. Sözüm ona yıkıcı fikirlerinin gücünden dolayı, Descartes, Spinoza, Hume ve Rousseau gibi düşünürler aforozla tehdit edildi, eserlerinin basımı engellendi, terfilerine izin verilmedi veya sürgüne zorlandılar. En korkuncu, Atina devleti Sokrates’i öyle bir illet olarak gördü ki, sonunda idam etti. Günümüzde inançları yüzünden infaz edilen filozoflar pek kalmadı – gerçi bunda maalesef felsefenin bir tehlike olarak algılanacak kadar ciddiye alınmamasının da payı var. Günümüzde felsefe, akademik meşgalelerin hayattan kopukluğuna dair en tipik örnek olarak görülür. Filozofları fildişi kulelerinde inzivaya çekilmiş, gerçek hayattan azade yaşıyorlarmış gibi betimleyen bu karikatür, pek çok açıdan gerçekle hiç mi hiç bağdaşmaz halbuki. Felsefenin ele aldığı sorular, derin ve çetin olmalarının yanında, aynı zamanda gerçekten önemlidirler. Bilim bize genetik özelliklerine kendimizin karar verdiği bebeklerden tutun, GDO’lu yiyeceklere kadar çeşit çeşit oyuncaklar sunar, ama bunların kılavuz kitaplarını vermez; zaten veremez de. Neyi yapabileceğimize değil, ne yapmamız gerektiğine karar verebilmek için yüzümüzü felsefeye döneriz. Filozoflar bazen kendi beyinlerinin attığı taklaların seslerini dinlemenin zevkine kapılıp adeta kendilerinden geçerler (hatta onları bu sırada dinlemesi de son derece eğlencelidir), ama çoğu zaman da hepimizin umursadığı sorulara açık ve anlamlı yanıtlar bulup gelirler. İşte bu kitapta seçip inceleyeceğimiz sorular tam da bu türden olanlar. Bu gibi yazılarda kitabın övgüye değer yanlarını başkalarına ithaf edip, yerilecek yanları için sorumluluğu kendi üstüne almak adettendir. Ama bence bu çok mantıksız (sonuçta övgü ve yergiyi birbirinden ayıramayız), hele bir felsefe kitabında hiç kabul edilecek şey değil. The Heart of a Goof adlı kitabını kızına adayan P.G. Wodehouse gibi benim de içimden “onun bitmez tükenmez anlayışı ve cesaretlendirmesi olmasaydı bu kitap yarı zamanda biterdi,” demek geliyor. Bu kitap övgüyü hak ediyorsa (veya başka şeyleri), bunları bazı insanlara ithaf etmek istiyorum. Özellikle zaman çizelgeleri ve alıntı sözlerin pek çoğunu güler yüzlü ve çalışkan editörüm Keith Mansfield’e borçluyum. Quercus’taki yayıncım Richard Milbank’e de sarsılmaz güveni ve desteği için minnettarım. Ama en çok da karım Geraldine ve çocuklarım Sophie ve Lydia’ya teşekkür etmek istiyorum. Onların bitmez tükenmez anlayışı ve cesaretlendirmesi olmasaydı . . .
4 Bilgi Sorunları
01 Kavanozdaki Beyin
“Canavar ruhlu bir bilim insanı, bir adamı ameliyat ederek beynini kafatasından çıkartıyor ve içinde gerekli besinler olan bir kavanozun içine koyuyor. Ardından beynin sinir uçlarını süper-bilimsel bir bilgisayara bağlıyor. Bu öyle bir bilgisayar ki, adam her şeyin tamamen normal olduğu yanılsamasına kapılıyor. İnsanlar, nesneler, gökyüzü, kısacası her şey ona normal görünüyor. Gerçekteyse gördüğü, duyduğu, hissettiği her şey bilgisayardan sinir uçlarına giden elektronik sinyallerden ibaret.” Bir kabus ya da bilim-kurgu senaryosu gibi değil mi? Belki de, ama siz kavanozdaki o beyin olsaydınız söyleyecekleriniz de tam böyle olurdu! Beyniniz kafatası yerine bir kavanozun içinde olsaydı, tüm hissettikleriniz, gerçek bir dünyada gerçek bir bedenle yaşadığınızda hissedeceklerinizle tıpatıp aynı olurdu. Çevrenizdeki dünya –koltuğunuz, elinizde tuttuğunuz kitap, elleriniz– hepsi de yanılsamanın bir parçası olurdu; bedenden ayrılmış beyninize bilim insanının süper güçlü bilgisayarı tarafından yüklenen düşünceler ve duyumlar olurdu hepsi. Kavanozda yüzen bir beyin olduğunuza inanmıyorsunuzdur herhalde. Zaten filozofların da büyük bölümü böyle bir şeye inanmaz. Ama inanıp inanmamak bir yana, kavanozdaki bir beyin olmadığınızdan emin olamayacağınızı kabul etmek zorundasınız. Sorun şu ki eğer gerçekten kavanozdaki beyinseniz (ve bu olasılığı yok edemezsiniz), dünya hakkında bildiğinizi sandığınız her şey yanlış olacaktır. Böyle bir şeyin mümkün olması bile, aslında hiçbir şey bilmediğiniz anlamına gelir. Bu olasılığın varlığı bile dış dünyayı bilme iddialarımızın altını oymaya yeter. Peki bu kavanozdan kurtulmanın bir yolu var mıdır?
1600 İö ~375
Platon’un mağarası Büyücülük uygulamalarına ilk kez Beden-zihin problemi İlk akıl hastanesiCogito ABD’de ergo Williamsburg’da sum karşı çıkılması kuruldu. (Düşünüyorum öyleyse varım)
Kavanozdaki Beyin Kavanozun kökleri Kavanozdaki beyin hikâyesinin yukarıdaki
klasik modern anlatımı, Amerikalı filozof Hilary Putnam’ın 1981 tarihli Reason, Truth, and History (Akıl, Gerçek ve Tarih) adlı kitabında yer alır. Düşüncenin kökeniyse çok daha gerilere uzanır. Putnam’ın düşünce deneyi, 17. yüzyıla ait bir korku hikâyesinin güncelleştirilmiş versiyonudur aslında. Orijinal hikâye, Fransız filozof René Descartes’ın 1641 tarihli Meditationes de prima philosophia (İlk Felsefe Üzerine Metafizik Düşünceler) adlı yapıtında yarattığı kötü cinin (malin génie) hikâyesidir. Descartes’ın amacı insanoğlunun bilgi mabedini sarsılmaz temeller üstünde yeniden kurmaktı. Bunun için “şüphe yöntemi”ni benimsedi: En küçük bir belirsizliğe bile yol açabilecek tüm kanıları dışarıda bırakacaktı. Duyularımızın güvenilmezliğine ve rüyaların yarattığı karışıklığa dikkat çektikten sonra Descartes şüphe yöntemini en uç noktaya götürdü: “Son derece güçlü ve kurnaz bir cinin bütün gayretini beni aldatmak için kullandığını . . . varsayacağım. Gökyüzü, hava, toprak, renkler, şekiller ve bütün dışsal şeylerin benim muhakeme gücümü tuzağa düşürmek için onun tertiplediği rüyaların sanrılarından ibaret olduğunu düşüneceğim.”
Popüler kültürde Kavanozdaki beyin gibi düşünceler, merak uyandırıcılıkları ve akıl çelicilikleri sayesinde popüler kültürde kendilerine defalarca kez yer bulmuştur. En başarılı örneklerden biri 1999 tarihli Matrix filmidir. Filmde Keanu Reeves’in canlandırdığı bilgisayar korsanı Neo, 1999 Amerikası’nın aslında kötü niyetli bir siber zekâ tarafından yaratılmış sanal bir
simülasyon olduğunu, kendisinin ve diğer insanların, dev bir bilgisayara bağlı sıvı dolu kapsüllerde tutulduğunu öğreniyordu. Filmde kavanozdaki beyin senaryosunun bütün ana öğelerini görmek mümkündür. Matrix’in başarısı ve etkisi, aşırı şüpheci görüşlerin ne derece güçlü olabileceğinin bir göstergesidir.
Hipnoz Theseus’un ve psikanaliz gemisi başladı.
Algı perdesi Davranış terapisi uygulandı. Deneyim makinesi
1952 1981 İlk iyi tanı Kavanozdaki elkitabı basıldı. beyin
6 Bilgi Sorunları Daha önceki kanı ve görüşlerinin enkazı içinde Descartes’ın gözüne, yeni mabedini üzerine inşa edeceği sağlam temel olarak tek bir kesinlik zerresi ilişti: cogito (bkz. sf. 16). Putnam ve Descartes önce şeytanın avukatı rolüne soyunup şüpheci görüşleri dile getirmeyi, ardından bu görüşleri yıkmayı planlamıştı. Ne var ki pek çok filozofu etkileyen şey kendi kurdukları tuzaklardan kurtulma becerileri değil, tuzak kurmadaki ustalıkları oldu. Putnam kendi nedensel anlam kuramına başvurarak kavanozdaki beyin senaryosunun tutarsız olduğunu göstermeye çalıştıysa da en fazlasından gösterir gibi olduğu şey, kavanozdaki beynin aslında kavanozdaki beyin olduğu düşüncesini ifade edemeyeceği oldu. Sonuç olarak Putnam, kavanoza konmuş bir beyin olma durumunun görünmez ve içerden anlatılmaz olduğunu göstermeyi başardıysa da bu anlambilimsel zaferin (tabii zafer denirse) gerçeği biliş konusunda bize ne gibi bir faydası olduğu açık değildir.
Simülasyon savı Şüphecinin vardığı kabusu andıran sonuçları göz ardı etme eğiliminde olsak da aceleci davranmamak gerekir. Hatta kısa süre önce filozof Nick Bostrom’un tasarladığı zekice bir iddiaya göre, zaten büyük olasılıkla bir bilgisayar simülasyonunun içinde yaşıyoruz! Düşünsenize. . . Gelecekte uygarlığımız büyük olasılıkla insan zihninin ve bu zihinlerin yaşayacağı dünyaların inanılmaz gerçeklikteki bilgisayar simülasyonlarını yaratabilecek seviyeye gelecek. Böyle simüle edilmiş dünyaları sürdürmek için büyük bir kaynağa da gerek olmayacaktır. Gelecekte belki tek bir dizüstü bilgisayar bile simüle edilmiş zihinlerden binlercesine ya da milyonlarcasına ev sahipliği yapabilir. Bu durumda simüle edilmiş zihinler biyolojik zihinlerden büyük ihtimalle kat be kat daha fazla olacaktır. Hem biyolojik
hem de simüle edilmiş zihinlerin deneyimleri birbirinden ayırt edilmez olacak ve tabii ki her iki taraf da kendisinin simüle edilmediğini düşünecektir, ama simüle edilmiş zihinler (zihinlerin büyük çoğunluğu) yanılıyor olacaktır. Biz doğal olarak bu tezi geleceğe ilişkin varsayımlar açısından ele alırız, peki ama o “geleceğin” çoktan gelmediğini – öyle bir teknoloji düzeyine çoktan erişilmediğini ve bu tür zihinlerin çoktan simüle edilmediğini kim garantileyebilir? Biz elbette simüle bir dünyada yaşayan simüle zihinler olmadığımızı varsayıyoruz, ama bu durum, programın ne kadar kaliteli olduğunun bir işaretinden başka bir şey olmayabilir. Bostrom’un iddiasının mantığına göre simüle bir dünyadaki simüle zihinlerden biri olma ihtimalimiz, gerçek dünyadaki azınlık zihinden biri olma ihtimalimizden çok daha fazladır!
Kavanozdaki Beyin Şüphecilik “Şüpheci” terimi, yerleşik kanılardan şüphelenme
eğiliminde olan ya da genel olarak insanlara ve fikirlere güvenmeyen kimseleri tanımlamakta kullanılır çoğunlukla. Bu anlamda şüphecilik, birçok kimsenin benimsediği kanıları sınamak ve irdelemek için sağlıklı ve açık fikirli bir eğilimdir. Şüphecilik safdilliğe karşı yararlı bir teminat olsa da, bazen yerli yersiz her şeyden şüphe duyma eğilimine dönüşebilir. Ama iyi ve kötü olması bir yana, şüpheciliğin felsefedeki anlamı bu değildir. Felsefi şüpheci hiçbir şey bilmediğimizi ileri sürmez. Bir kere zaten hiçbir şey bilmiyorum dersek, en azından hiçbir şey bilmediğimizi biliyor oluruz ki kendi sözümüzle çelişiriz. Şüphecinin asıl duruşu, bilgi sahibi olduğumuz iddiasına meydan okumaktır. Birçok şeyi bildiğimizi düşünürüz, peki ama bu iddialarımızı nasıl savunabiliriz? Herhangi bir bilgi sahibi olma iddiamızın haklılığını kanıtlamak için hangi dayanakları ortaya koyabiliriz? Dünyaya ilişkin sözde bilgimiz, duyularımızdan elde ettiğimiz algılara ve aklımıza dayanır. Ama böylesi algılar her zaman hataya açık değil midir? Halüsinasyon ya da rüya görmediğimizden emin olabilir miyiz? Ya da belleğimizin bize oyunlar oynamadığından? Eğer rüya görme deneyimi uyanıklık deneyimimizden ayırt edilemiyorsa, asla bir olayın gerçekliğinden emin olamayız. Gerçek kabul ettiğimiz şey belki de gerçek değildir. Böylesi kaygılar uç noktaya vardırıldığında, kötü kalpli cinlere ve kavanozdaki beyinlere götürür bizi . . .
“Bilgisayar o kadar
zekidir ki, kurban kendisini oturmuş da, insanların beyinlerini vücutlarından çıkartıp besin maddeleriyle dolu bir kavanoza koyan kötü kalpli bir bilim insanının var olabileceğine dair eğlenceli ama epey saçma varsayımdan bahseden bir yazı okuyormuş sanabilir.” Hilary Putnam, 1981
Bilgi felsefesi (epistemoloji), felsefenin bilgiyi sorgulayan alanıdır: Ne biliyoruz? Nereden biliyoruz? Bir şeyin bilgi kabul edilebilmesi için gerekli koşullar nelerdir? Böyle ele alındığında, bilgi felsefesi şüphecinin meydan okumasına bir yanıt olarak görülebilir. Bilgi felsefesinin tarihi ise şüpheciliği bozguna uğratmak için geçmişteki bir dizi girişimdir. Pek çok kişiye göre şüpheciliği yenilgiye uğratmak konusunda Descartes’tan sonraki filozoflar da ondan daha başarılı olamadılar. Kavanozdan kesin bir kaçış olmadığı kaygısı felsefenin üstüne koyu gölgesini düşürmeyi bugün de sürdürür.
özü »	fikrin Kavanozun içindeki bir beyin
Gerçekten Bilmeniz Gereken 50 Felsefe Fikri Örnek Sayfalar