Küçüktüm, ufacıktım. Yağmurun buğusuna aşıktım. Güneşli günlerden çok, mağrur güze vurgundum. Yağmur altında yürümeyi sevdim en ç...
Gönderen Kevser Yılmaz zaman: 01:45 0 yorum
Yıkık dökük, virane bir kulübede bir grup çocuk tarafından bulunmuş bir günlük, Mavi Defter. Bambaşka bir dilde yazıldığından olsa gere...
Gönderen Kevser Yılmaz zaman: 13:05 0 yorum
Etiketler: 8 yaş, 8 yaş üstü, 8+, çocuk kitabı, Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, Hz. Enes, Macera, Mavi Defterin Gizemi, Siyer
"Sen... Tatlı su insanseveri... Evine git de sağlıklı insancığınla konforlu hayatına devam et. " "Sen benimle ne hakla böy...
Gönderen Kevser Yılmaz zaman: 06:25 0 yorum
Etiketler: 12 yaş, 12+, 12yaş üstü, çocuk edebiyatı, çocuk kitabı, çocuk kitabı önerisi, Nurgül Ateş
Adımınızı atsanız bir kuşun kanadına çarptığınız, kuşların henüz uçabildiklerini bilmedikleri zamanlarda, yeryüzü çok ama çok karışıkmış....
Gönderen Kevser Yılmaz zaman: 13:00 0 yorum
Etiketler: 5 yaş, 5 yaş ve üzeri, 5+, çocuk edebiyatı, çocuk kitabı, eğlenceli, Gökte Kuşlarla, Hep Kitap, John Yeoman, muzip, olağanüstü, Quentin Blake, sıradışı
Balkondaki At, evlerinde atlatla uyanan dokuz çocuğun, sıradışı, acayip mi acayip hikayesi. O kadar acayip ki, bu tür acayipliğe bizim bu...
Gönderen Kevser Yılmaz zaman: 12:53 0 yorum
Etiketler: 10 yaş, 10+, acayip, Anke Kuhl, Balkondaki At, cesaret, Cocuk kitabı, Çizmeli Kedi Kitaplığı, çocuk edebiyatı, dayanışma, hayvan sevgisi, Hilke Rosenboom, sıradışı
Bir problemle ne yaparsın? Biriktirip, bekletip, bir kutuda, dantel örtülerle mi saklarsın? Karanlık kuyulara gömüp, üzerine toprak m...
Gönderen Kevser Yılmaz zaman: 11:03 0 yorum
Etiketler: 4 yaş, 4 yaş kitap, 4+, 4+ yaş, Bir Problemle Ne Yaparsın?, çocuk edebiyatı, çocuk kitabı, kobi yamada, mae besom, nar çocuk, problemlerlebaşaçıkmak, sorun çözme becerisi
Ben bir ev canavarıyım. Beni çok yakından tanıyorsunuz. İçinizde, hücrelerinizdeyim. Virüs gibi değil, siz gibiyim. Sahici ve day...
Gönderen Kevser Yılmaz zaman: 08:43 0 yorum
Etiketler: 5 yaş, 5 yaş ve üzeri, 5+, 5+ yaş, Aile Rehberi, Bahar Siber, büyümeye direnclilere, canavar, çocuk edebiyatı, çocuk kitabı, eğlenceli, Ev Canavarları, İletişim Yayınları, Stanislav Marijanovic
"Sinir Küpü" oluruz da bazen, hiç düşünmemiştim daha önce, nasıl olunur sinir küpü. Her sinirlendiğinde içine bir taş atılıp do...
Gönderen Kevser Yılmaz zaman: 08:36 0 yorum
Etiketler: 8 yaş, 8 yaş üstü, 8+, büyümeye direnclilere, Çizmeli Kedi Kitaplığı, çocuk edebiyatı, çocuk kitabı, fantastik, Leonard Erlbruch, Manfred Mai, öfke kontrolü, roman, sinir, Sinir Küpü
Soru soruyormuşçasına havaya asılı cümleler. Kediler, her tarafı sarmış, yoldaş olmuş kediler. O kadar uzun süredir orada ki, ağarmış ...
Gönderen Kevser Yılmaz zaman: 06:56 0 yorum
Etiketler: 8 yaş, 8 yaş üstü, 8+, büyümeye direnclilere, Çizmeli Kedi Kitaplığı, çocuk kitabı, dayanışma, dostluk, etnik köken, Farklılıklar, Gamze Dumlu, mahalle, Nurgül Ateş, Sabun Köpüğü Üfleyicisi
"Hayat bir armağandır, keyfi de kederi de vardır. Sabah ola, sabır ola, hayır ola! Vakti gelmişse zaten olacaktır. Geç kalanlar k...
Gönderen Kevser Yılmaz zaman: 04:33 0 yorum
Etiketler: 7 yaş, 7 yaş ve üzeri, 7+, acele, bilgelik, büyümeye direnclilere, çocuk edebiyatı, DİB Yayınları, Elif Yemenici, gizem, Köz Masalı, Kudret Ayşe Yılmaz, masal, sosyal fobi, zaman
Yazan Kevser Yılmaz on 19 Eki 2017
Yağmurun buğusuna aşıktım.
Güneşli günlerden çok, mağrur güze vurgundum.
Yağmur altında yürümeyi sevdim en çok. Bir çiçek gibi ondan içip büyümeyi... Sonra ama muhakkak "sonra", güneşin altına kıvrılıp uzanmayı.
Bilmem ki kaçtı yaşım? Küçük abim elimizden tutup kardeşimle beni tiyatroya götürmüştü. Belki de ilk tiyatro deneyimimizdi. Değilse de ilk iz bırakanıydı muhakkak.
Beşiktaş, Balmumcu'daki bu özel tiyatroda o yıllar adını bilmeyip sonradan öğrendiğim usta oyuncu Selim Naşit Özcan'ı, istiridyenin karnındaki incinin tozun toprağın içinde nasıl var olup bir pırıltılı mucizeye dönüştüğünü anlatırken izlemiştim.
Oyun müzikaldi ve ben o yıllarda da müzikali pek sevmezmişim ki, merhum Selim Naşit'in anlatıcılığı oyunu kalbime kazıyan kısım olmuştu.
Kalp kalp, çiçek çiçek ışımıştım.
Bunları anlatmaya neden başladım bilmiyorum.
Biraz düşününce, Damla Canlısı'nı anlatmak için elime aldığım kalemimin neden anılara doğru yalpaladığını anladım.
Muhakkak ki kalemin ihaneti değil yaşadığım.
Nasıl ki, "Göz beyinden zekidir" demişse vakti zamanında bir öğretmenim. (Gestalt'a nazireyle)
Biliyorum ki beyinden zeki olan başka şeylere de sahibiz. Örneğin sezgiler ... Derin sulara girmeden meseleye geliyorum endişe buyurmayınız.
Doğum hikayeleri çocukluğumun en ilgi çekici, en fantastik hikayeleriydi.
Ben nasıl doğmuşum, kardeşim, ablam, abilerim... Sarıkedi'nin yavruları, ağaçlar nasıl doğmuş sonra? Peki ya o istiridye? Karnında sakladığı inciden ne vakit olmuş haberi?
Yağmur damlaları nereden geliyor, dünya dediğin çivisiz yeri kim inşa etmiş? Bu büyülü dünyaya ben küçük damlayı kim göndermiş?
Ne zaman karışacağım toprağa?
Ya dönecek miydim sonra bir yağmur bulutuyla?
Yine çocuk yaşımda okuduğum iki damlanın maceralı yolculuğunu hatırlıyorum.
Onun etkisiyle cama pıt şıp düşen her damlanın sesini dinleyip, her biriyle sohbet ettiğimi hayal ettiğimi... ne hikayeleri vardı bir bilseniz?
Yeryüzünün en kadim bilgelerinden onlar. Arındırırken yerküreyi, tüm hikayelerini de bir bir toplayıp atomlarına zerkeden.
Tam da "hah, büyüdüm! " derken, bırakmışken parmağımla camda yürüyen damlaları takip etmeyi...
Sevgili Nurgül Ateş'in Damla Canlısı ile tanıştım. Küçük okur ne kadar sevdi ve eğlendiyse onu okurken, iddia ediyorum ki ben, çocuk, onun üç katı sevdim ve eğlendim.
Bulutların üzerindeki yağmur fabrikasını, damla canlıları arasındaki hiyerarşi ve görev bilincini, sırt çantalarında taşıdıkları emanetin değerini, eksik masalların isyanını bir bir, yudum yudum okurken...gece lambasının ışığında cama düşen damlalara göz kırptık.
Küçük okur uyur gibi yapsa da yarım kalmış masalların kokusunu alır, gözünü aralar ve "hadi" derdi.
Damla Canlısı'nı okurken, bu defa camdan aşağı süzülen ziyaretçilerimiz için dedi "hadi" .
O gülümseyerek uykuya dalarken ben okumayı sürdürdüm.
"Sırf şimşek çaksın, gök gürlesin diye iki bulutu birbirine düşürüyorum. Öyle bağırıyorlar ki gök gürültüsünden yer gök inliyor. Neden peki? Sırf çocuğun uykusu kaçsın da kitabı yarım bırakmasınlar diye. " dedi Sivrikulak.
O bir damla canlısı. Her damla canlısının kendi adına kayıtlı bir yağmur çantası var. Yağmur vanalardan çantalara doluyor ve böylece kimin ne kadar yağmur taşıdığı kayıtlara geçiyor. Her aşama kayıt altında.
Mükemmel bir düzen ve uyum içinde görevlerini yapıyor damla canlıları.
Ama sivrikulak yeryüzüne indiğinde duyduğu o yarım masalların müptelası oluyor.
Bir edebiyat müptelası!
Bu iptidayla sonu, yerin yedi kat üstündeki emekliler bulutunda dikiş dikmek olacak diye korkmalıydı. (!)
Ama bulut şehirlerinin üzerinde dolaşan yarım hikayelerle dolu zarflar, peşine taktı meraklı damla canlılarını.
Sonra neler oldu neler, sayfaları çevirip bakmalısınız.
Bugün Damla Canlısı'nın sevgili yazarı Nurgül Ateş'in doğum günüymüş.
Dileriz ki ömrü uzun ve mutlu, kalemi bereketli olsun.
Gökçe Akgül'ün eğlenceli resimlemesinin mükemmel eşliğinde bugün Damla Canlısı ve Nurgül Ateş günü olsun.
Biz onu çok sevdik, siz de sevin! :)
Hayal Dünyalar Dizisi / 1
Yazan, Nurgül Ateş
Resimleyen, Gökçe Akgül
7+ ve büyümeye dirençlilere
Yazan Kevser Yılmaz on 11 Eyl 2017
Etiketler: 8 yaş, 8 yaş üstü, 8+, çocuk kitabı, Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, Hz. Enes, Macera, Mavi Defterin Gizemi, Siyer / Comments: (0)
Yıkık dökük, virane bir kulübede bir grup çocuk tarafından bulunmuş bir günlük, Mavi Defter.
Bambaşka bir dilde yazıldığından olsa gerek adeta sihirli bir çağrısı var onun.
Çocuklar önce günlükte yazılanları, ardından da onları yazanın gizeminin peşindeyken, küçük okur adım adım hikayeye katılıp Ensar olmanın anlamını keşfe çıkıyor.
Suriyeli bir çocuğun güzel günlerini okuyorlar defterinde. Her şeye sahip olduğu günlerini... Bir ailesi, evi ve ülkesi olduğu o harikulade zamanları.
Sonra her şeyin nasıl da ters yüz olduğunu, ülkelerinden Türkiye'ye gelişlerini ve Mihri teyzeyi.
Suriyeli küçük Samed'in defterinde okudukları Enes b. Malik'in hayatıyla Ensar olma arzusuyla dolup taşıyor, küçük Samed'in, ardından da ihtiyaç sahibi tüm Samed'lerin peşine düşüyorlar.
Dünyanın en muhteşem macerasının peşine!
En çok çocuk kalbine yakışır da merhamet, orada devleşip kahramanlar doğurur ya...
İşte ilham dolu öyle bir hikaye, Mavi Defterin Gizemi.
Oğlumun anaokuluna başladığı yıl okul kapısında nahoş bir olaya şahit olmuştum.
Genç bir Suriyeli anne çocuğunu almak üzere kapıdaydı ve kadın memur yeterince Türkçe bilmediği için gözlerinin içine bakarak aşağıladığı yetmezmiş gibi, kolundan tutup dışarıya itmişti.
Kapının önündeki hanımların bir kaçı durumdan memnun, kikir kikir kikirdemiş, diğer bazıları ise dehşetle bakakalmıştı.
İşte o gün kalakalmışlardan olmanın utancı ile doldum. O akşam o hanımın telefon numarasını bularak ona yazdım.
Biraz olsun teskin etmek, insanların kötülüklerinin onun milliyetiyle ilgili olmadığını anlatmak istedim.
Sonraki günlerde ise gözlerimizin içinden parlayan bir sürü cıvıl cıvıl kelimeye rağmen hep selamlaştık.
Aynı okulda Moldovyalı ve Alman asıllı başka çocukların da olduğunu bilmek, üstelik bu farklılıklarının diğer aileler tarafından itici değil çekici bir unsur olarak algılanması gerçeği üzerine uzun uzun düşündüm.
El açanın, bankta yanına ilişip gittikçe daha geniş bir alan kaplayanın tehditi karşısında gösterilen tepkiyle, hiçbir şeye ihtiyacı olmayan, zengin bir yabancıya gösterilen tepki bambaşkaydı. Ne yazık ki bu da tamamen insani.
Anneye bu muameleyi reva görenler, olanları izleyerek gülenler, dil bilmeyen, ağır travmalardan çıkmış çocukların da bazı öğretmenler tarafından orantısız cezalar almalarına ses çıkarmadılar.
Bazıları ise hem öğretmen hem de ebeveyn olarak bu çirkin tavırla mücadele etmeyi, Ensar olmayı, insan olmayı tercih etti.
Her gün önümüze gelen onlarca olayla, gündelik hayatta insanlığımız sınanıyor.
Evimize giren hırsızın milliyeti üzerinden fikirler yürütüyoruz. İyiliği ve kötülüğü insanın içinden cımbızla çekip çıkararak, kötü bildiğimiz ne varsa, sorgusuz sualsiz onun içine bırakıyoruz. Çok büyük bir çoğunluğumuz öyle yapmıyor. Çok büyük bir çoğunluğumuz tüm zorluğuna rağmen elindekileri sakince yere bırakıp, yaralı olana sarılıyor.
Buna rağmen onları anlamaya, anlatmaya, dinlemeye ihtiyacımız var.
Yarın şimdi öyle olduğunu düşünmesek de kusursuz olan hayatlarımızın tamamen ters yüz olma ihtimaline karşın, yüksek perdeden beylik laflarımızı sakince yere bırakmalıyız. Elbette benimle hemfikir olmayanlarınız olacak. Demiştim ya...bu da son derece insani.
Kitapla ilgili belki de tek eleştirimiz Enes b. Malik'in hayatını anlatırken muğlak ve süslü kelimelerin birer ilaç kapsülüne dönüşmesi olabilir. Doğrusu Samed bize günlüğünde ondan bahsederken dosyanın tamamını "ziplemiş". Halbuki daha azını, hikayesini genişletip derinleştirerek anlatsaydı ne güzel olurdu.
Ama Samed'i de anlamak lazım.
Tüm hikayenin hakkını vermek istemiş olmalı. Okurun kulağına soru işareti kaçırıp, hikayenin peşine düşürmek istemiş belki de...
Küçük okurun anlamlı itirazını da not düşmesek olmaz.
Kar duası için illa da en yüksek tepeye çıkmanın gerekmesi anlamsız der. Dua her yerde yapılır ve her yerde duyar Allah onu. En yüksek tepeye çıkmasalar da Kar duası kabul olabilir.
Karın önce en yüksek tepelere düştüğünü, belki asıl sebebin de bu olabileceğini anlattıysa da babası. İtiraz netti sevgili yazar, elçiye zeval olmaz.
Fatma Çağdaş Börekçi'nin yazdığı ve İlknur Salman'ın sıcacık resimlemesiyle eşlik ettiği Mavi Defterin Gizemi'ni çok sevdik.
82.sayfadaki nemli gözlerde buluşalım olur mu?
Mavi Defterin Gizemi /Hz. Enes'in Hayatı
Yazan, Fatma Çağdaş Börekçi
Resimleyen, İlknur Salman
Yazan Kevser Yılmaz on 10 Eyl 2017
Etiketler: 12 yaş, 12+, 12yaş üstü, çocuk edebiyatı, çocuk kitabı, çocuk kitabı önerisi, Nurgül Ateş / Comments: (0)
"Sen... Tatlı su insanseveri... Evine git de sağlıklı insancığınla konforlu hayatına devam et. "
"Sen benimle ne hakla böyle konuşursun? " dedim. "Ben bir insanı barınaktan aldım ve ona yuva açtım. "
"Cins bir insana... Özel bir barınaktan..."
İnsan mı? Hem de bir barınaktan?
Tuhaf geldi değil mi? Eğlenceli ve manidar bir tuhaflık Evimin İnsanı'nınki.
Hayvanseverliğimizi ve dahi insanseverliğimizi sorgulatan, steril hayatımızın, steril sokaklarımızın üzerindeki ince tülü kaldıran, yerin altında kalmış ne varsa gün yüzüne çıkmaya davet eden harikulade bir roman tutuyorum elimde.
Yapay zeka tartışmalarının ve sürükleyici, fantastik gelecek tasavvurlarının dilden dile yayılıp ekranlardan evimize dolduğu bu günlerde insan nedir diye daha çok düşünür olduk.
Kendi içinde, yapay zeka olmaksızın bir üst sınıf oluşturmuş, yeryüzünün en muhteşem sıfatlarını(!) bünyesinde toplayan bir insan grubu var. Onlar muhakkak ki en iyi yürekli olanlar, en yardımseverler, en hümanistler, en hayvanseverler, en barış yanlısı olanlar... Ne kadar en varsa eni de onlarda. Hem tüm bunlar için fazlasıyla imkan da onların elinde.
Daha önce ihtiyaçları özenle belirlenmiş gruplara (?), itinayla yardımlar yapar, yaptıkları yardımları vergiden düşer ve sonra sadece iyi örnek olsun diye gazetelere çarşaf çarşaf röportajlar verirler.
Ama siz boşverin onları. Biz, bize bakalım. Aramızdaki en hayvansever dostumuz, elinde bir merhemle sokak kedilerinin hasta gözlerine deva olmaya çalışırken, daha da fazla hayvansever olanımız en parlak görünümlü, asil, beyaz, cins kediyi evine alıyor. Bu daha da fazla hayvanseverimiz iki sokak aşağıdaki ihtiyaç sahibi aileye yardım götürmekten, ayakları alışır da hep isterler diye vazgeçiyor. Eğilip bir sokak köpeğinin başını sevmek isteyen çocuğunun eline vuruveriyor hışımla! İçinde bir ince şüphe ve pişmanlık kırıntısıyla yapıyor, ama yapıyor işte. İyi tanıyoruz onu, kendimizden biliyoruz.
Evimin İnsanı kedilerin egemen olduğu bir dünya distopyası. Hatta ciddiye alırsanız biz kafes dışındaki insanlar için çok da ürkütücü olabilir. Ama elbette ciddiye almıyoruz. Yazarın üslubuna, kurgunun güzelliğine övgüler düzüp, hayal gücü karşısında hayranlığımızı ifade ederek hızla geçiştiriyoruz. Eğer öyle yapmazsak, kafesteki insanlar hakkında konuşmamız gerekecek.
Kafesteki hayvanlar hakkında konuşmamız gerekecek, insanlar ve hayvanlar üzerindeki korkunç deneylerden bahsetmek zorunda kalacağız. Kucağındaki süslü köpeği, hayvanlar üzerinde test edilmiş kozmetik ürünlerle süslenerek taşıyan kadını düşüneceğiz. Onlarca hayvana işkence edip öldürdüğü halde seri katil sayılmayan insanları masaya yatırmak zorunda kalacağız.
Tüm bu can sıkıcı konuları bir çocuk kitabında okumayacağız elbette. Romanı okuyacak çocuk ve yetişkinlerin empati yeteneğinin artacağına ise inancımız tam.
Nurgül Ateş'in eğlenceli ve aksiyon dolu hikayesinde bir kediyle yer değiştirdik. Size de öneririz.
Resimleyen, Uğur Köse
Yazan Kevser Yılmaz on 6 Ağu 2017
Etiketler: 5 yaş, 5 yaş ve üzeri, 5+, çocuk edebiyatı, çocuk kitabı, eğlenceli, Gökte Kuşlarla, Hep Kitap, John Yeoman, muzip, olağanüstü, Quentin Blake, sıradışı / Comments: (0)
Adımınızı atsanız bir kuşun kanadına çarptığınız, kuşların henüz uçabildiklerini bilmedikleri zamanlarda, yeryüzü çok ama çok karışıkmış. Bir yerden bir yere gitmek, hele de bir kuşa çarpmadan...neredeyse imkansızmış.
Kuşların her yere yürüyerek gittiği o günlerde, Uçuçgil ailesinin hayatı da gerçekten çok zormuş. Bırakın arabayı, bisikletle bile yol almak imkansızmış o zamanlar.
Ortalıkta yürümekle, trafiği felç etmekle kalmaz, kuşlar evlerin içinde insanlarla beraber yaşar, ayak altında dolaşır, etrafa tüylerini saçarmış.
Efendim, işte tam da o yıllarda Bay Uçuçgil'in canına tak etmiş, oturmuş bir çözüm düşünmüş.
Evin bir köşesinden diğerine çekilmiş iplerin üzerine kaldırıp koymuşlarmış zaten kuşları ama penguenin bir ip üzerinde durması imkansızmış. Hem dışarıda da bu işi, onları elektrik kablolarının üzerine kaldırmakla çözebilecek gibi görünmüyorlarmış. Zira bu afacanlar kıpır kıpır, yerinde duramayan canlılarmış.
Bay Uçuçgil, "Madem yere fazla hem insanlar, hem de kuşlar. Bazılarımız göğe kaçmalı" diye düşünmüş olmalı ki, tüm aileye birer kanat tasarlamış. Bu kanatlarla gidecekmiş çocuklar artık okullarına.
Bir sürü balon bağlanmış, tahtadan kanatları salıvermişler balkondan.
Ne kadar enteresan ki, Bayan Uçuçgil de bu kanatları etrafta bolca bulunan kuş tüyleriyle süslemeyi uygun görmüşmüş. Yani sizin anlayacağınız, şimdiki kuşların ataları, yazar John Yeoman'ın anlattığı bu inanılmaz hikayeye göre insanlarmış.
Sonunda kuşların uçmayı öğrendikleri bu muzip ve olağanüstü hikaye, Quentin Blake'in neşeli çizgileriyle birleşince küçüklü büyüklü tüm okurların kalbine birer ok saplamış.
Şimdi kuşlar gökte, insanlar yerdeyse(!) Uçuçgil ailesini hayırla yad etmeliyiz.
Bay Uçuçgil'in icadını satın alan mühendislik firmasının onunla ne yaptığını ise hepimiz biliyoruz değil mi?
Yer yerinde, gök yerinde ama ikisinin arasında mekik dokuyan insanlar, şimdi de rahat vermiyor kuşlara.
Zira dar geliyor dünya insana!
Yazan, John Yeoman
Resimleyen, Quentin Blake
Yazan Kevser Yılmaz on 4 Ağu 2017
Etiketler: 10 yaş, 10+, acayip, Anke Kuhl, Balkondaki At, cesaret, Cocuk kitabı, Çizmeli Kedi Kitaplığı, çocuk edebiyatı, dayanışma, hayvan sevgisi, Hilke Rosenboom, sıradışı / Comments: (0)
Balkondaki At, evlerinde atlatla uyanan dokuz çocuğun, sıradışı, acayip mi acayip hikayesi. O kadar acayip ki, bu tür acayipliğe bizim buralarda ancak Onur Ünlü filmlerinden aşinayız.
Herman, balkonundaki atın salonuna bıraktığı gübresiyle imtihan ola dursun, hikaye ilerledikçe anlıyoruz ki tüm bu acayipliğin mantıklı bir açıklaması var. Absürt senaryolara olan sevdamızdan olsa gerek bir açıklamasının olması doğrusu biraz üzüyor aklından zoru olan okuru. Okurun küçüğü ise pek memnun halinden. Kahkahalarıyla eşlik ediyor olana bitene.
Bol ödüllü Alman yazar Hilke Rosenboom'un yazdığı, Anke Kuhl'un resimlediği Balkondaki At, gizemli hikayeleri seven küçük okurlar için eğlenceli, dostluk ve dayanışma dolu harika bir hikaye.
Küçük Herman'ın balkonunda başlayıp, mahalleye, oradan da okula ve huzurevine doğru büyüyen macera, evde gizlice bakılan İngiliz Tori atlarının onları ilk yuvalarından kaçıran at hırsızları tarafından tekrar kaçırılmasıyla devam ediyor.
Balkon, garaj ve bahçelerinde ailelerinden gizlice, kapılarına sığınmış gizemli atlara bakan ve kısa sürede onlara bağlanan çocuklar, atların gübrelerini buldukları her çiçek tarhına ustalıkla gizleyerek, kendi yüzleriyle beraber mahalleninkini de güldürüyor.
Çoğalıp serpilen, dirilip renklenen bitkilerin arasında ,atları mezbahada sosis olmaktan kurtaran çocukların cesaret dolu, neşeli hikayeleri mutlu sonla biterken, küçük okuru da ata bindiği yegane zamanların hatırasına götürdü.
Gülderen Pamir tarafından dilimize çevrilen eser, siyah giyen kötü adamları yenen cesur çocukların ilham veren hikayesiyle, çocuk kalbindeki iyiliğin muhafızlarından.
*Büyümeye dirençlilere not: Kitabın filmi olsa, bir de iyi bir yönetmenin elinden çıksa harika olurdu diye düşünürken bir bakındım ancak öyle bir film bulamadım. Varsa beni de müjdeleyin, olmaz mı?
Yazan, Hilke Rosenboom
Resimleyen, Anke Kuhl
Çeviren, Gülderen Pamir
9+ ve büyümeye dirençlilere!
Etiketler: 4 yaş, 4 yaş kitap, 4+, 4+ yaş, Bir Problemle Ne Yaparsın?, çocuk edebiyatı, çocuk kitabı, kobi yamada, mae besom, nar çocuk, problemlerlebaşaçıkmak, sorun çözme becerisi / Comments: (0)
Biriktirip, bekletip, bir kutuda, dantel örtülerle mi saklarsın? Karanlık kuyulara gömüp, üzerine toprak mı atarsın?
Yoksa, hızla atarken "Yakala! " diye bağırarak, problemi bir başkasına mı yamarsın?
Derdin orada dururken, daha da renklendirdiğin bir hayat yaşayıp, objektiflere poz mu verirsin? Endişeyle problemin seni yutmasını, yenmesini, hallaç pamuğu gibi bir köşeye fırlatmasını beklerken kısıtlı zamanında ömrünün sonunu bekleyen bir ölümcül hasta sefahatine mi açarsın kollarını?
Bir Fikirle Ne Yaparsın'ın cin fikirli yazarı Kobi Yamada'nın kaleme aldığı, Mae Besom'un resimlediği "Bir Problemle Ne Yaparsın? ", yakınlarda, yine Nar Çocuk marifetiyle dilimize kazandırılan ilham verici güzellikte bir eser.
"Her problem, içerisinde güzel şeyler için fırsatlar barındırır. Tek yapmanız gereken onu arayıp bulmaktır. " diyor Yamada, okura.
Problem, aslında olduğunu zannettiği şey değil okurun. Kitabın küçük kahramanı gibi o da, her problemin, içinde öğrenme ve büyüme fırsatı taşıyan bambaşka sürprizler sakladığını biliyor.
Biliyor bilmesine de, başının üstünde büyüdükçe büyüyen kara bulutun, fırtınayla birlikte yeni dostlar, bambaşka keşifler barındırdığını öğrenmek için biraz cesarete ihtiyacı var.
Ve o cesareti kuşanmak için biraz yetişkin desteğine.
Kobi Yamada iki çok eğlenceli çocuğuyla nasıl bir babadır bilmem. Ama ben, nöbetçi, avucumun içinde sakladığım kanadı kırılmaya hazır kuşu uçup kırılması, güçlenip, kanatlanması için gökyüzüne bırakacak kadar cesaret toplayamazsam, sarıp, sımsıkı kuşattığım kanatlarından, korumaya çalışırken incitirsem, daha fazla keşif için yüreklendirmezsem küçüğüme cesaretten fazlası gerekeceğini iyi biliyorum.
Çocuğunun gözyaşlarından korkmayan, kırılıp parçalandığında, düşüp yaralandığında cesaretle yanında kalıp, "İyi olacaksın, hadi! "diyebilen ebeveynler var ya?
İşte onlar, bir problemle ne yapılacağının en güzel timsali muhakkak.
Yine harikulade bir resimleme, titiz bir çeviri ve kaliteli baskıyla bizi karşılayan "Bir Problemle Ne Yaparsın? ", kapağındaki tipografik düzenlemeyle okuma güçlüğü oluştursa da, grafik tasarımdaki yaygın tipografik yerleştirmelere alışkın gözlerde bu kusur kadı kızınınkinden ufak sayılır doğrusu.
Yine çok severek okuduğumuz, sevgi ve minnetle, değerli bir hazineyi gözetircesine kitaplığımızın ve gönlümüzün tahtına oturttuğumuz eser, kitapları birer mücevher gibi boynunda ve zihninde saklayan küçük okurlar ve büyümeye dirençli her yaştan okur için.
Çeviren, Abdülkerim Enes Esen - Tuna Alemdar
4+ yaş ve Büyümeye dirençlilere!
Etiketler: 5 yaş, 5 yaş ve üzeri, 5+, 5+ yaş, Aile Rehberi, Bahar Siber, büyümeye direnclilere, canavar, çocuk edebiyatı, çocuk kitabı, eğlenceli, Ev Canavarları, İletişim Yayınları, Stanislav Marijanovic / Comments: (0)
Ben bir ev canavarıyım. Beni çok yakından tanıyorsunuz.
Virüs gibi değil, siz gibiyim. Sahici ve dayanıklıyım. Ama endişe etmeyin, o kadar da korkunç değilim.
Hatta beni gördüğünüzde kahkahalarla gülme isteği duyabilirsiniz.
Yine de sevmeyebilirsiniz beni, biliyorum.
Çünkü bazen sevdiğiniz özelliklerinizin yüzü olsam da, çoğunlukla şapşallıklarınızı hatırlatıyorum.
Ama bir canavar da olsam, ben benim ve varlığımı inkar etmek, anlamadığınız bir dünyaya uyanmanıza sebep olabilir.
Ev Canavarları, sevip beslediğimiz, bazen de ziyaretlerinden korkup köşe bucak saklandığımız, utanılası, kaçılası yönlerimiz.
Günlük yaşantımızı türlü tersliklerle doldurup içinden çıkılmaz bir karmaşaya sürükleyen bu canavarlar, bizzat biziz.
Bosna Hersekli yazar ve çizer, Stanislav Marijanovic'in yazıp resimlediği, Bahar Siber'in özenle dilimize çevirdiği, olağanüstü eğlenceli iki kitaptan oluşan bu absürtlükler rehberi, kendimize gülme becerisi kazanmamızı sağlıyor. Hele de, gözlüklerimizle, sürekli akan burnumuzla, fazla süslü oluşumuzla, sakarlıklarımızla alay eden akranlarımız varken, bu terapinin ruhumuzdaki iyileştirici etkisi inanılmaz.
Yedi yaşındaysanız ve bir şeyleri hep yanlış yaptığınızı düşünüyorsanız, ne demek istediğimi iyi anlayacaksınız.
Yere düştükten sonra kendi sakarlığı karşısında kahkahalar atarken, sakince üstünü başını silkeleyen o çocuk da az evvel o canavarlardan biriyle tanıştı.
Kitapların, "Aile Rehberi" alt başlığına sahip olmasının bir anlamı var elbette.
"O yaptı, o yaptı" canavarı,
"Kafamayo Kaşıyamo" (Çok meşgulüm) canavarı,
"Kaosta" (Dağınık Oda Canavarı)
Canavarların her biri ve daha fazlası, harikulade eğlenceli illüstrasyonlarıyla aileden biri.
Virüs değiller belki ama, her zaman uğrayabiliyorlar bize ve çevremizdekilere.
Onları tanır ve anlarsak, hatta onlara güler, seversek; daha iyi anlarız birbirimizi.
Daha çok affederiz, kendimizi ve diğerlerini... Başımıza gelenlere sorumlu arayıp, anlamsız bir suçlulukla boğuşurken hatırlarız bazen de onları.
Küçük okurun isimler türetip Aile Rehberi'ne ilave ettiği yeni canavarlarla birlikte, kendimize dışarıdan bakmamız için ilham veren "Ev Canavarları"nı, canavar seven küçüklere ve her yaştan okura hararetle tavsiye ederiz.
Ev Canavarları Aile Rehberi 1 -2
Yazan ve Resimleyen, Stanislav Marijanovic
Çeviren, Bahar Siber
5+ yaş ve Büyümeye dirençlilere!
Yazan Kevser Yılmaz on 30 Tem 2017
Etiketler: 8 yaş, 8 yaş üstü, 8+, büyümeye direnclilere, Çizmeli Kedi Kitaplığı, çocuk edebiyatı, çocuk kitabı, fantastik, Leonard Erlbruch, Manfred Mai, öfke kontrolü, roman, sinir, Sinir Küpü / Comments: (0)
"Sinir Küpü" oluruz da bazen, hiç düşünmemiştim daha önce, nasıl olunur sinir küpü. Her sinirlendiğinde içine bir taş atılıp dolan kocaman toprak bir küp canlandı gözümde. Küp dolduğunda ağızlanıp, ellenip, hareket ederken bana benziyor sanki.
Az sonra ortasından çatlayacak, içindeki taşları çevresine saçıp onu öfkelendirenleri yaralayacak gibi.
Öfkemin resmini yapmak istesem bir küpü tercih etmezdim muhakkak. Ama kitabın kahramanı Alexander gibi tek gözlü, sivri kulaklı bir heyula da çizmezdim herhalde. Tevekkeli değil, bu güne kadar karşılaşmamış olmam onunla.
Lafı dolandırmadan gidereyim merakınızı.
Alexander, öfkesinin resmini çiziyor ustalıkla. Öyle ustalıkla ki, Sinir Küpü canlanıp ayaklanıp, o her sinirlendiğinde büyüyerek, dev oluyor, dikiliyor onu sinirlendirenlerin karşısına. Söyleyemediği ne varsa bir bir sayıyor suratlarına.
Herkes Alexander'ın canlanıp karşılarına dikilmiş öfkesiyle yüzleşirken, Alexander da kendi öfkesiyle yüzleşip onu yenmenin yolunu buluyor zamanla.
Başlangıçta hayli eğlenceli oluyor aslında.
Düşünsenize, hiçbir sorumluluğunuz olmadan biri sizin duygularınızın sözcüsü ve savunucusu olarak dikiliyor muhatabınızın karşısına. Üstelik sadece sizin de değil, aynı duyguları paylaşan herkesin sözcüsü oluyor bir anda.
Hem onu yardıma çağırmanın ilk ve yegane yolu, öfkelenmekten ibaret.
Fakat elbette tadı kaçıyor sonunda. Herkesin öfkesinden korktuğu Alexander, yalnız kalıyor bir bankta.
Yalnızlığı uzun sürmüyor. Evsizlerin evi bankta, çok geçmeden yaşlı adam Amadeus'la tanışan Alexander, sinir küpüyle olan hikayesini anlatıyor ona. Amadeus pek neşeleniyor:
"Bence bu harika! "
"Biliyor musun, sizin şu Bay Teneke gibi öğretmenler bizim zamanımızda da vardı. Öğrenci olarak insan böyle öğretmenlere karşı koymaya cesaret edemiyor. Hatta genelde veliler de bunu göze alamıyorlar. Çünkü çocuklarının, bunun cezasını çekmesinden korkuyorlar. Bu acı, ama gerçek. Bu yüzden senin şu Sinir Küpü'nün bir öğretmene en azından bir kez olsun aklından geçenleri söylemiş olması çok iyi. Belki öğretmen bey bundan biraz ders çıkarır da değişir" diyor.
Apartman görevlisinden, Alexander'ın annesi ve kardeşine, zorba okul arkadaşlarından, öğretmenlerine, sinir küpünden nasibini alıyor herkes.
Alexander'ın çevresinde kimsecikler kalmıyor artık.
Ama o, artık kimsenin ondan ve sinir küpünden korkmasını istemiyor, yalnız kalmak da..
Amadeus'un bilgece sözlerini düşünüyor uzun uzun. İnsanların uydurulmuş, sahte ihtiyaçlar için daha fazla, daha fazla çalışarak birbirlerine nasıl sağır ve dilsiz olduklarını düşünüyor. İstediği cep telefonunun aslında o kadar önemli olmadığını da...
Sinir Küpü için de kaçıyor tadı işin. Öfkelenmeye istekli olmayan birinin yanında daha fazla kalamaz.
Öyleyse söylemeli Alexander büyülü sözleri:
"Hokus pokus - yirmi dokuz
Herkes evine - evde yokuz
Silin milin - çizgi mizgi
Küçül müçül - dizgi dizgi
Eğil yere - parmak burunda
Zıp zıp zıpla - dolan oda oda
Ona kadar say - avaz avaz
Sanma ki saymakla olmaz"
Neşeli ve olağanüstü bir macera Sinir Küpü ile Alexander'ın birliktelikleri.
Küçük okurun sesi olup yükseliyor, ardından kahkahalara karışıp alçalıyor.
Neye öfkelenir insan, öfkelendiğinde neden saklar ve biriktirir? "Sinir Küpü"nü çağırmadan söyleyemez mi derdini, anlatamaz mı duygularını, itiraz edemez mi haksızlıklara?
Doğrusu, Alexander'ın annesi nasıl gurur duyuyorsa öfkesine galip gelmesinden... küçük okur da, adeta kendisiyle gurur duyarak, bir kahramanlık nişanı ekliyor göğsüne kıvançla.
Büyümeye dirençli okura not:
Alman çocuk edebiyatının öncü isimlerinden Manfred Mai'nin, Sinir Küpü'nde, banktaki adam olduğunu düşünmek için haklı sebeplerimiz var doğrusu. ;)
Ayrıca, Alman Çocuk ve Gençlik Akademisi, En İyi Çocuk Kitabı Ödülü sahibi Sinir Küpü, bu güne dek 20 dile çevrilmiş bir eser.
Yazan, Manfred Mai
Resimleyen, Leonard Erlbruch
Çeviren, Ersin Atayman
96 sh., Roman
Yazan Kevser Yılmaz on 27 Tem 2017
Etiketler: 8 yaş, 8 yaş üstü, 8+, büyümeye direnclilere, Çizmeli Kedi Kitaplığı, çocuk kitabı, dayanışma, dostluk, etnik köken, Farklılıklar, Gamze Dumlu, mahalle, Nurgül Ateş, Sabun Köpüğü Üfleyicisi / Comments: (0)
Soru soruyormuşçasına havaya asılı cümleler.
Kediler, her tarafı sarmış, yoldaş olmuş kediler. O kadar uzun süredir orada ki, ağarmış saçlarına bigudiler sarılı, kedili teyze. Camın önüne kıvrılmış, arada gelene geçene mırlayarak selam veren kedisiyle o, o kadar uzun süredir komşumuz ki.
Komşumuz dediğime bakmayın siz. İlk defa Edebiyat öğretmenimi ziyaret etmek için gittiğim Feriköy'de karşılaşmıştım onunla. Sanki kedisinden başka kimsesi yoktu. Sanki, tüm mahalle de onun gibi yapayalnızdı. Camlarının önünde bekleşiyorlar, yoldan geçenlere bakarak gideriyorlardı yalnızlıklarını.
Hemen hepsi yaşlıydı ve hepsinin en az bir tane kedisi vardı. Pek gülümsemiyorlardı. Ama belli ki bir zamanlar hayat dolulardı. Lisedeydim o zaman ve kimi perdelerin kıpırdandığını, arkasında gölgeler, kenarlarında kedi kuyrukları gördüğümü, ama çoğu ziyaretimde insana rastlamadığımı hatırlıyorum. Bana mahallenin Ermeni sakinlerinin, büyük çoğunlukla yalnız yaşadığını söylemişti öğretmenim. O günden beri zaman zaman aklıma gelir o manzara. Gidip kapılarını çalsam, onlara bir buket çiçek götürsem mesela, belki de biraz da tebessüm... kötü mü olurdu sanki? Acaba iyi karşılanır mıydım orada? Paylaşırlar mıydı hikayelerini benimle de?
Onların tanıdığım diğer insanlardan farklı olabileceği, şaşırtıcı biçimde aynı olabileceği, sürprizler ve ilginç anılarla dolu oldukları senaryolar üşüşürdü kafama. Sonra herkesin birbirinin aynı olduğu muhit ve mekanların ne kadar monoton olduğunu düşünür, o sıralar bazıları da çevremde olan milliyetçilikte doz aşımındaki insanların korkularını, endişelerini anlamaya çalışırdım. Bazılarını hala anlayamıyorum ama bir kısmını iyi anlıyorum.
Etnik kökenin bir özürmüşçesine; "Olsun, o da insan" diye geçiştirildiği, insanların mesleklerinin, etnik köken bir tarafa, memleketinin dahi, aynı sözcüklerle hoş görülüp geçiştirildiği, kimi zaman da reddedildiği ve inkar edildiği anlara şahit oluyoruz hepimiz. Bazılarında başkası adına utandığımızı hissediyoruz. Geçenlerde şunu duydum mesela; "Olsun, helal kazanç, alnının akı. Aferin! ". Yetişkin birinin bir başka yetişkinin geçimini sağlamak için yaptığı işi onaylama cümlesindeki kibri hissediyor musunuz siz de? Kibir değilse de bir özür kabul ettiğini... Sanki onun onayını istemiş gibi muhatabı.
Öte yandan bu topraklar çok kültürlülüğün cenneti adeta. O kadar zengin ve köklü ki birlikteliğimiz, bu memleketin zahiri güzelliklerini kıskanan düşmanları, o zenginliği ve bir arada yaşama kültürünü de kıskanıp hedef alıyor tam da bu yüzden.
Sabun Köpüğü Üfleyicisi'ni okurken yüzümde yayılan gülümsemeyi kontrol edemedim bazen. Eski, çok eski günlere gittim. Bizi mutlu eden mahalle dizilerinin "ecnebi" karakterleri canlandı gözümde. Bir mahallenin, kocaman bir aile olduğu, hoşgörü ve dayanışmanın, temel insani değerlerin bir hazine gibi saklandığı mahalleler geldi aklıma. Bizim mahallemiz de onlardandı.
Çok sayıda "farklı" insanın, dayanışma içinde yaşadığı, iyi günde ve kötü günde birbirine kol kanat gerdiği mahallelerden. Ve ne şanslıyım ki, ben küçük bir kızken mahallede yaşam vardı. Çılgın komşu teyzeler kaldırımlara oturur, ellerindeki şişleri tıngırdatırken bir yandan da hikayeler anlatırlardı bize. Bazısı ürkütücü hikayeler hem de. :) Susadıysak, ya da acıktıysak çalıveriridik birinin zilini. Can sıkıntısı nedir, bilmezdik.
Uğur, Ali ve Agop aynı mahallede kardeş gibi büyüyen, birbirlerinin annelerini anne bilen, sağduyusu yüksek, üç güzel çocuk.
Nurgül Ateş, Sabun Köpüğü Üfleyicisi'nde bu üç çocuğun ve ailelerinin adeta yek vücut olmuş hikayelerini anlatıyor okura. Öyle güzel anlatıyor ki; ağdalı sözcüklere bulanmadan, lafı eğip bükmeden, özenle ancak yalın ve samimi bir üslupla dokunuyor okurunun kalbine.
Biraz macera, bir miktar dram, çokça aile ama en çok da dostluk var kitapta.
Agop'un opera sanatçısı annesi Janet,
Ayşegül'ün klarnetçi dolandırıcı sevgilisi (namı diger, sabun köpüğü üfleyicisi),
Kapalıçarşı esnafı Süleyman bey, Perihan anne, Hamza amca... iyi insanların güzel atlara binip gitmediği duygu yüklü üç hikaye, Sabun Köpüğü Üfleyicisi'nde.
Resimleyen, Gamze Dumlu
Yazan Kevser Yılmaz on 19 Tem 2017
Etiketler: 7 yaş, 7 yaş ve üzeri, 7+, acele, bilgelik, büyümeye direnclilere, çocuk edebiyatı, DİB Yayınları, Elif Yemenici, gizem, Köz Masalı, Kudret Ayşe Yılmaz, masal, sosyal fobi, zaman / Comments: (0)
"Hayat bir armağandır, keyfi de kederi de vardır. Sabah ola, sabır ola, hayır ola! Vakti gelmişse zaten olacaktır. Geç kalanlar kaybederler..."
"Israr yerine sakinliği dene. Haydi şimdi düş düşlerinin peşine; ama düşlerini ateşlere düşürme! "
... dedi Kirpiler Diyarının Bilgesi.
Ateşlerin içinde yaşamayı istemeyen küçük semender, doğmak istemiyor şeffaf yumurtasından dünyaya.
Anne semender kederle, bir derman arıyor derdine. Köz diyarını terkedip, sırlar dolu bir yolculuğa çıkıyor.
Bir yavru neden çıkmaz kabuğundan? Ne yapmalı, kimlere danışmalı derken buluyor Isla'yı.
Isla gümüşten mürekkebi olan bir güzel salyangoz. Yardımsever üstelik, biraz da haylaz.
Haylaz ya! Öyle olmasa boyar mı o saydam kabuğunu küçük Bukor'un. Kapatır mı dünyaya açılan tüm pencelerini onun?
Doğrusu Isla, boyayarak şeffaf yumurtasını yavru Bukor'un, yardım etmek istiyor elbet Semender anaya.
Yalnızlıktan sıkılır da, firar eder yumurtasından dünyaya, diyor.
Ama gecesi gündüzüne karışan yavru, derin uykulara karışıyor karanlık kabuğunda.
"Seni yaramaz semender seni... Kapatıyorum tüm pencerelerini. Annesini üzenleri sevmem ben. Sen bu dersi çoktan hak etmişsin belli" demişti boyarken onu.
Oysa ki çocuklar annelerini üzmek için mi yaparlar yaptıklarını?
Yok mudur onların da hayalleri, denemek, tecrübe etmek istedikleri?
Bir itiraz yükseldi küçük okurla annesinin içinde, tam da burada. Beğenmedik sevgisinin koşulunu Isla'nın.
Neyse ki yetişiyor itirazımıza Kirpiler Diyarının Bilgesi. Sırlı sözcükler üflüyor havaya...
Vakit diyor, acele etme diyor, ateşe verme diyor hayallerini.
Ne zaman ki annesi bekleyip ısrar etmekten vazgeçiyor; karar veriyor yavru Bukor hayat armağanını almaya.
Küçük okur sırrı çözmek için çok küçük değilse, elbet anlar annesini üzmediğini Bukor'un. Annesi üzüldüyse, zamana yenildiğindendir onun.
Ama eğer çözemediyse, annesini üzmekle suçlandıysa mesela zaman zaman... Bukor gibi kabuğuna çekildiyse, düşleriyle beraber.
Beraber okurken rehber olmalı annesi kendi duygularına ve onunkilere, değil mi ya? :)
Gizemli, merak uyandırıcı, bilge bir masal Köz Masalı. Yazarın büklüm büklüm, sihir bulaşmış dili ve Elif Yemenici'nin sevimli resimlemesiyle, dikkate değer güzellikte.
Köz başında, dumanı tüterken güğümün; nenelerimizin anlattıkları gibi. Sıcacık, sevgi dolu ve yol gösterici.
Dört masallık seriyi anlatmaya Köz Masalı'yla başladıysak, acele acele koşturmaktan ateşe düşürdüğümüz düşlerimizin payı olduğundan belki.
Payını da alır Nöbetçi, çekilir kitaplarının köşesine.
Yazan, Kudret Ayşe Yılmaz
Resimleyen, Elif Yemenici
7+ yaş ve büyümeye dirençlilere.