İklim Enerji ve Sanayi
Türkiye'nin 2030 yılında emisyonları, BM'ye sunulmuş referans senaryonun %47, emisyon azaltım senaryosunun ise %33 aşağısında gerçekleşebilir. Enerji verimliliği ile yenilenebilir enerji kaynaklarına öncelik verilmesi ve karbon vergisi, bunu başarabilmek için ilk akla gelen araçlar. Böyle bir dönüşümün maliyeti yüksek değil. Ekonomik büyüme ile emisyon azaltımı el ele yol alabilir. Emisyon azaltımını programını uygulama koymada geciktiğimiz takdirde ise maliyetler oldukça yükselebilir, eksi büyüme rakamları söz konusu olablir.
Türkiye'nin hedefleri, ne AB hedefleriyle, ne de diğer gelişen ülke ekonomileriyle uyumlu. Bunun başlıca nedeni, elektrik üretiminde kömür kullanımının önemli oranda artmasını öngören enerji politikaları. Enerji Bakanlığı'ndan üst düzey temsilciler yeni iklim anlaşması devreye girmeden kömür yatırımlarını tamamlamamız gerektiğini boşuna tekrarlamıyorlar. Türkiye emisyon konusundaki bütün sorumluluğu elektrik üretim sektörüne yıkmış gibi gözüküyor. Enerji verimliliğinin nasıl geliştirileceği, sanayide nasıl bir dönüşüm sağlanacağı, ulaşım altyapısının fosil yakıtlardan nasıl arındırılabileceği gibi kritik konulara iklim politikamızda ya da stratejik planlarda yeterince yer verildiğini söylemek zor.
Paris'e giderken, ülkelerin sunmuş olduğu ulusal katkılar, yüzyılın sonunda 2,7 – 3,7°C daha sıcak bir gezegene işaret ediyor. Mevcut taahhütler, iklim değişikliğinin yıkıcı etkilerinden korunmamız için yetersiz. Ancak, bir dönüşümün başladığını da görmek gerekiyor.
Dünyanın bir numaralı kömür tüketicisi olan Çin kömür kullanımını sınırlandırmaya hazırlanıyor, Dünya Bankası, EBRD ve ihracat-ithalat bankaları da dahil olmak üzere pek çok finans kurumunun kömür yatırımlarından elini çeliyor. Kömürün hem finansmanı hem de toplumsal kabulü zorlaşıyor. Dünya Ticaret Örgütü, düşük emisyonlu mal ve hizmetlerin gümrük muafiyetine tabi tutulmasını müzakere ediyor. Gelişen ülke ekonomileri kendilerine enerji ve karbon yoğunluğu düşük kulvarlar yaratmaya çalışıyor.