anne-babama, eşime, çocuklarıma, torunlarıma, ecdada...: Kıymetli Şiirler
(Ahmet Kabaklı, Yunus Emre, Türk Edebiyatı Vakfı Edebi Eserler Dizisi, 5. Baskı, 1983)
Ey Dost Aşkın Denizinde
Ey dost, aşkın denize girem gark olam yürüyem
İki cihan meydân ola, devrânın sürem yürüyem
Bülbül olubanı ötem, hey nice gönüller güdem
Şükür, gördüm didarını, içtim yârin visalini
Yunustur aşk âvaresi, biçareler biçaresi
Sendedir derdin çaresi, dermanın soram yürüyem.
Evliyaları olan Dünyasın
Süleyman tahtın, vîran kıldın
masumlar boynuna buran Dünyasın.
Tenim ortada açıla
Bizi bir âsân vechiyle
Can ellerinden gelmişem, fâni mekânı neylerem
Ol mülke meylim salmışam, ben bu cihânı neylerem
Dünyaya geldim gitmeye, ilm ile hilm yetmeye
Âşık ile ensir itmeye, ben ayn ve anı neylerem
Devir zamandan toymuşam, gün ve fesadı koymuşam
Daralamanı duymuşam, bu secin canı neylerem
Hep itibarı etmişem, âşıklığa el katmışam
Ben nefsi dosta tatmışam, bu düşmanı neylerem.
Âşık şerabın içmişem, dil gülşenine göçmüşem
Ben varlığımdan geçmişem, nam ve nişanı neylerem
Aşkı tabibim kılmışam, derdinde derman bulmuşam
Ben lübb-i hikmet bilmişem Yunanıyanı neylerem
Enfas-ı aşkı dârikim, mal-u menâlı târikim
Genç nihâni malikim, nakd-ı revanı neylerem
Taht-ı tevekkül bulmuşam, mülk-i kanaat almışam
Mahfice sultan olmuşam, cah-ı ayanı neylerem.
Her ne gelirse yahşidir, zira o dostun bahşidir
Olmuş onunla kalmışam ayn hayata dalmışam
Kendim bilip kam almışam ve hem ve hayali neylerem
Gerçi zemân devran ile, pîr etdi cismim şân ile,
Ten beslemekten sapmışam gönlüm sarayın yapmışam
Hurşidim anda tapmışam ben ihtirani neylerem
Yâri bana bes görmüşem ağyarı dilden sürmüşem
Dilden dile bin tercüman var iken ne söyler bu lisan
Çün cânü dildir hem zeban nutku beyanı neylerem
Hakkı cemi-i halkdan müstağniyem billahi ben
Hallâk-ı âlem var iken, halk-ı zemânı neylerem?
İbrahim Hakkı Hazretleri 1703-1780
Bir hayalet gibi dünyâ güzeli
Dâima yollar uzar, kalb üzülür;
Mehlika’nın kara sevdâlıları
Gördüler: “Aynada bir gizli cihan..
O, uzun gözlü, o uzun saçlı peri.
Su çekilmiş gibi, rü’yâ oldu!.
Bir hayal âlemi peydâ oldu.
Göçtüler hep hayâl âlemine.
Oradan gelemeyecekmiş dediler!..
Yahya Kemal, Kendi Gök Kubbemiz, 1988
Durmuş saat gibiydi durup geçemeyen zaman.
Sevdim ki gövdesizdi, hayâliydi boyları.
Allâha şükredip duruyorlar ve kol kola,
Bağ bahçe solun sağın
Ağlama güzel çocuk
Anan orak biçiyor
Urban yama yama
Gönül koyma akşama
Nazarlarda derman mı
Göklerden armağan mı
Başındaki şu boncuk
Rüzgâr silsin yaşını
Rabbim sevsin başını
Sakarya ufkuna sor
Oğlusun bir askerin
Bir gün albayrak tutar.