﻿ m�rteci s�zl�k » veledşâhî aile - her �ey asl�na r�c� eder
pederşâhî ve maderşahi devrini tarihin tozlu raflarına kaldıran yeni bir aile tipi. Çocukların söz sahibi olduğu aile. ipleri çocuklarının eline vermiş anne babaların toplumu uçuruma yuvarladığı bir devirdeyiz malesef ki. ağam, paşam, prensim, prensesim diyerek veletlerinin egolarını şişiren aileler neden tehlikenin farkında değil. her fırsatta okul basıp öğretmeni suçlayan, çocuğunun başarısızlığını öğretmenden çıkaran aileler sizin yüzünüzden kim bilir kaç öğretmen öğrencisi tarafından öldürülecek. Çok sinirliyim bu konuda çocuklarınızı tepenize çıkarmaktan artık vazgeçin.
(karahindiba 05/04/2019 07:30)
en basit örneklerinden biri aile şerefi filmindeki oktay ve babasından müteşekkil aile olup doksanlarda iyice parlatılmış 2000'lerde önü alınamamıştır. sebebi ise kendisinin sülbünden gelen o veledin aşırı derece zeki akıllı üstün falan olduğuna bütün kalbiyle inanan ebeveynlerdir. yani yine bir çeşit bencillik mevzu bahis. "şimdiki çocuklar çok zeki mi ne" bir anne kızı için zekaya gel! tabletle oyun oynuyor. barbie falan giydiriyor açmayı kendi kendine bulmuş. ben o kızın yaşındayken akşam ezanına kadar sokakta oynar çocukların sapanla avladığı kuşları kuş kabristanına gömer, annem arabaların sürekli toz kaldırmasından şikayet ettiği için tekerlerini indirir, bakkala gönderilir, pazarda sebze meyve taşımaya yardım ederdim.
acı olanı bu aslında kendi çocuğu olduğu için sadece ve sadece hain sinsi bir bencillikle o çocuğu o hale getiriyorlar. her istediğini vermek ne demek! babam kendisini ülkücü zanneden dünyanın en komünist ikinci insanıydı. (birincisi annem) tek erkek olduğumu duyan büyükler ooo şımartmışlardır seni o zaman derlerdi. babamın bir gofreti dört kardeş arasında eşit pay edebilmek için cetvelle ölçtüğünü bilirim. onu bırak kolayı bile cetvelle ölçtüğü vardı. köpürdü bekleyip ölçeceğiz falan derdi. tüm kardeşler 3 santim kola içmiştik bir kere. öyle düşmüştü. "çocuklar karışmaz" diye birşey vardı. ferd ancak ve ancak sınıfını bilmekle kıymet kazanıyordu. ilkokul yıllarımda annesi çalışan pek az sınıf arkadaşım olmuştu annesi çalışmayanlar olarak onlara kendi aramızda ne kadar acıdığımızı biliriz. hepsinin o boşluğu dolduracak oyuncakları kooperatifi boşaltacak harçlıkları vardı. kimi bencillikten kimi eksiklik hissinden çocuklarını başları üzerine koydu. yahu babam eve geldiği zaman çoraplarını çıkarabilmek için kavga ederdik. soğuk kış geceleri babam allahın bir hikmeti olarak vücudundan yaklaşık olarak 15 derece daha sıcak olan ayakları ile (takribi 52 derece falan) sıra ile ayaklarımızı ısıtırdı. bu bağı bitirdiler. anne için evladı ne ifade ediyor? baba için ne? evlat için ana babası ne ifade ediyor?
can sıkıntısı: bahsettiğim anlar aklıma geldi. burada kesiyorum halbuki hakkında destan yazılır.
(sacak alti 05/04/2019 23:59)
(herseybaslayincabitti 22/04/2019 10:48)