%archive_title% | Sohbet, Chat ve Arkadaşık adına her şey
Mart 2017 için Arşiv
18 Mart 2017 | Yazar: admin | Kategori: Genel | 1 Yorum
Çanakkale tarihimizin altın sayfalarından bir tanesi. Son kale; Çanakkale bir miras geçmişten geleceğimize. Ve Çanakkale bir destan, çağlar boyu anlatılması gereken, nesillerle aktarılan.
Çanakkale öyle bir ders ki, ömür boyu okunuyor ve öğreniliyor. Çanakkale’de unutulmaması gereken hikayelerin başında kahramanlarının hikayesi geliyor. Yaşananların birinci gözden aktarıldığı, insanı insan yapan duyguların bütün gerçekliğiyle anlatıldığı yaşanmış hikayeler o günleri daha iyi anlamamıza yardımcı olacaktır. İşte o kahramanlar, gurur hikayeleri:
Seyit Ali, 1909 yılının Nisan ayı başlarında askere alınır, 1912′de Balkan Savaşları’na katılır ve savaş bitiğinde terhis edilmez. Çünkü Çanakkale’ye Yedi Düvel yığılmış, Osmanlı Devleti var gücüyle topraklarını savunuyorken terhis olmak olmazdı. Er Seyit Çanakkale Cephesi’nde bu şekilde yer alır.
Türk Tarihinin Dönüm Noktası olan; 18 Mart Deniz Savaşı sırasında Rumeli Mecidiye Tabyası’nda ayakta kalabilen tek top vardır fakat onun da mermi kaldıran vinci bozulmuştur. Adını tarihe altın harflerle yazdıran Er Seyit büyük bir güçle 215 kilogramlık mermiyi üç kez kaldırarak namlunun ucuna sürer. O toptan atılan toplarla Ocean Gemisi yan yatmış Nusret Mayın Gemisinin döşediği mayınlardan bir tanesi çarparak da batmıştır. Bu başarı Er Seyit’i Onbaşı Seyit yapar.
Savaşın ardından kahramanlık olayı fotoğraflarla belgelenmek istenir fakat Seyit Onbaşı top mermisini kaldıramaz “yine savaş çıksın, yine kaldırırım” diyen Seyit Onbaşı’nın fotoğrafı tahta mermi ile çekilir.
1934 yılında “Çabuk” soyadını alan Seyit Ali, 1939 yılında vefat etti.
Çanakkale Savaşı’ndan günümüze kadar bir çok hikaye anlatıldı. Çanakkale’de şehit olan Yozgatlı Hasan’ın “Kınalı Hasan”a dönüşen hikayesi bir toplumun hislerine de tercüman oluyor.
Daha bıyıkları terlememiş bir delikanlı Yozgatlı Hasan, kendisi gibi gencecik arkadaşları ile beraber yürüyerek Yozgat’tan Çanakkale’ye ulaşıyorlar. Çanakkale’de şehit sayılarının artması, cepheye gelecek gönüllülere ihtiyacın ortaya çıktığı günlerdir. Bu şartlarda Yozgatlı Hasan 64. Piyade Alayı, 1. Tabur, 2. Bölüğe katılır.
İkinci Bölüğün Komutanı Yüzbaşı Sırrı Bey, askerlerini savaşa hazırlamak için askerlerinin talimlerinden boş kalan istirahat anlarında onlarla tanışıp birlikte vakit geçiren bir komutandır. Böyle bir vakitte Yüzbaşı Sırrı Bey, Yozgatlı Hasan’la da tanışır ve Hasan’ın başındaki kına dikkatini çeker.
Cepheye gelen askerlerin sağ ellerinde, sağ elinin üç parmağında ya da sağ ayağının parmaklarında kına görmeye alışık olan Sırrı Bey, baştaki kınayı ilk defa görüyordur ve Hasan’a bunun anlamını sorar, Hasan utana sıkıla cevaplar.
“Komutanım, buraya geleceğim vakit anam yaktı bu kınayı, ben de niye diye sormadım” der. Sırrı Bey’in isteğiyle okuma yazma bilmeyen Yozgatlı Hasan bölüğün yazıcısına mektup yazdırır ve annesine durumu sorar.
Anacığım der Hasan, “kumandanım saçımdaki kınayı sordu, ben bilemedim, arkadaşlarımın arasında mahcup oldum. Kardeşlerimi askere gönderirken sakın onların saçlarını kınalama. Onlar benim gibi mahcup olmasınlar. Kınanın bir manası varsa bildir de kumandanıma söyleyeyim.”
Ateş güzel Çanakkale’nin her bir karış toprağında devam etmekte, nice yiğitler Cennet Vatan için şehit olmakta, şahitliklerini bir görev bilerek düşmanı püskürtmektedirler. Yozgatlı Hasan’ın mektubuna iki ay sonra cevap gelir.
Mektup da Hasan’ın annesi şunları yazmıştır:
Mektubun geldi, sanki dünyalar benim oldu. Köy katibi okudu, ben ağladım. Kumandanını pek sevmişsin, ne güzel! O senin babının yarısıdır. Sakın ola yavrum kumandanının emrinden çıkma, önünden aykırı geçme. Ateşe bas dese basasın yavrum…
… Kumandanın saçındaki kınayı sormuş. Bunda bilmeyecek ne varmış ki yavrum? Bizim burada Allah için kurban seçilen koçların başını kına ile süslerler. Ben de dört kardeşin içerisinde en çok seni sevdiğim için seni Hz İsmail’e kardeş seçtim. O da kurban edilmek istendiğinde kınalanmamış mıydı? Yavrum, kıyamet günü, mahşer yerinde, o kına senin işaretin olacak, o kalabalıkta seni kolayca bulacağım. Aha işte benim kınalı kuzum da burada deyip seni bağrına basacağım,
Sırrı Bey, mektubu Hasan’a kendisi okumak ister fakat öğrenir ki mektubun gelmesinden bir hafta önce Hasan Arıburnu’ndaki muharebede Hakk’a yürümüştür. İşte o günden sonra Yozgatlı Hasan Kınalı Hasan’a olur.
KOMUTAN BIDGES VE İNSANLIK DERSİ
Çanakkale Savaşlarında savaşıp, bir kolu ile bir ayağını kaybeden Fransız Generali Bridges, ülkesine döndükten sonra anlattığı bir savaş hatırasında şöyle diyor:
“Fransızların, Türkler gibi mert bir milletle savaştıkları için daima iftihar edebilirsiniz. Hiç unutmam, savaş sahasında birebir harp bitmişti. Yaralı ve ölülerin arasında dolaşıyorduk az evvel, Türk ve Fransız Askerleri süngü süngüye gelip ağır zayiat vermişlerdi. Bu sırada gördüğüm bir hadiseyi ömrüm boyunca unutamayacağım.
Yerde bir Fransız askeri yatıyor, bir Türk askeride kendi gömleğini yırtmış onun yaralarını sarıyor, kanlarını temizliyordu. Tercüman vasıtası ile şöyle bir konuşma yaptık:
Niçin öldürmek istediği askere yardım ettiğini sorduğumda, mecalsiz haldeki Türk Askeri şu karşılığı verdi: “Bu Fransız yaralanınca cebinden yaşlı bir kadın resmi çıkardı. Bir şeyler söyledi, anlamadım ama herhalde annesi olacaktı. Benim ise kimsem yok. İstedim ki, o kurtulsun, anasının yanına dönsün”.
SAKA HÜSEYİN ​
İkinci Anafartalar taarruzundan sonra, Türk Birlikleri Anafarta Ovası’na ve tepelere yerleşir.
Hayrabolu’lu Hüseyin 35. Piyade Alayı 2. Bölük erlerindendir ve alayın su ihtiyacını gidermekle görevlidir. Sabahın alaca karanlığında katırı ile yola çıkar ve yakındaki Bigalı Köyüne gidip, kuyulardan tahta damacanalara su doldurup geriye dönüşünü akşamın karanlığına denk getirmeye çalışıyordu.
Saka Hüseyin, bir akşam köyden alayına dönerken düşman erleri tarafından durdurulur. Saka Hüseyin istifini bozmadan komutan ile görüşmek istediğini anlatır yanındaki damacanaları göstererek. Tercüman bulunur ve Hüseyin komutanın karşısına çıkarılır.
Saka Hüseyin “bu su damacanalarını kendi kumandanım gönderdi. Sizin yaralılarınıza hediyemizdir. Düşmanımız susamıştır, susuz kalmasınlar dedi” der ve arkasından ilave eder; “bu sudan verinde bir bardak da ben içeyim”
Anzak Teğmeni kıpkırmızı kesilir. Hüseyin’i kucaklar ve Hüseyin’i tartaklayan devriyeleri bir güzel fırçalar. Hüseyin’e et suyu, sarma tütün sigara ve çikolatalardan bol bol hediye eder. Aldığı hediyeleri katırına yükleyen Hüseyin doğruca birliğine döner artık şaşırma sırası Türk Askerlerindedir.
57. Alay – Çanakkale’nin Özeti
Ölmeleri emredildi, hiç biri gözünü kırpmadan emri yerine getirdi.
Çanakkale Savaşı’nın başlangıcı kabul edilen Anzak Çıkarmasını durdurmak amacıyla 25 Nisan 1915 sabahı harekete geçen ilk Osmanlı Alayı 57. Alaydır.
Bizzat Yarbay Mustafa Kemal ve Binbaşı Hüseyin Avni tarafından sürekli eğitime tabi tutulan 57. Alay, Bigalı Köyü ve Turşun bölgesinde tatbikatlar yapar. Bigalı Köyü’nde eğitim ve tatbikat faaliyetlerini yürüttüğü sırada 57. Alay’ın birkaç kez 5. Ordu tarafından yeri değiştirilmek istenmişse de Mustafa Kemal’in çıkartmanın yapılacağı yere en yakın noktalardan biri olmasından ötürü Bigalı Köyü’nde kalma yönünde ısrarı başarılı olmuştur.
57. Alay’ın, Conkbayırı’na hareket eden 3 taburu ve bir dağ bataryasını oluşturan yaklaşık 3000 subay ve asker, Conkbayırı’na varıldığı anda bizzat Mustafa Kemal’in yönetiminde kendisinden yaklaşık 4-6 kat daha büyük bir düşman gücüne karşı taarruza geçer. Mevcudunun üçte ikisini kaybeden Alay, savaş ortalarında takviye edilmişse de, Alay 1100 kişi kalır.
Rusya’da devrimin olması ile 57. Alay Sina ve Filistin Cephesine gönderilir. Burada büyük yararlılıklar göstermesine karşın Alay’ın mevcudu 260’a düşer. Kalan askerler ise Meggido Muharebesi sırasında esir edilir.
Mustafa Kemal’in “Ben size taarruz emretmiyorum, ölmeyi emrediyorum” emrine uyan 57. Alayın kahraman askerleri anısına o günden beri Türk ordusunda 57. Alay yoktur. Ayrıca 57. Alay, dünya üzerinde en çok madalya sahibi olan alay olduğu için dünyanın en kahraman alayıdır.
ÇANAKKALE’DE GÖMDÜĞÜMÜZ ÜNİVERSİTE
Seferberlik başlangıcında subay ihtiyacını karşılamak için silah altına ilk alınanlar üniversite ve medrese öğrencileri olur. Bu yüzden “Subaylar Savaşı” adını alır Çanakkale.
Savaş sonrasında ortaya çıkan sonuç ise daha vahimdir. Çanakkale Savaşı’nda 100 binin üzerinde eğitimli genç aydınımızı toprağa verdik. Türkiye, Özellikle İstiklal Savaşı’nda ve Cumhuriyetin ilk yıllarında eğitimli insan eksiğini çokça hissetti. Mustafa Kemal Çanakkale Savaşı için “Biz Çanakkale’de bir dar-ül fünün (üniversite) gömdük” der.
Tek bir istatistik bu konudaki sorunu net bir şekilde ortaya koyuyor. Galatasaray Lisesi 1912 yılında 60 mezun veren Lise, 1915 yılında 18, 1916’da 4 ve 1917’de 5 öğrencisini mezun edebildi.
Çanakkale’ye gönüllü olarak gitmek üzere başvuran İstanbul Lisesi öğrencileri, 13 Mayıs 1915’te Arıburnu’na sevk edilen ikinci tümene katılırlar. Lise öğrencilerinin kolunda sarı kurdele bağlıdır ve 19 Mayıs Taarruzunda, ‘hedef olmamaları’ için bu kurdeleleri çıkarmaları emredilmiştir.
Oglander: “Türklerin Geleceğini Yok Ettik”
Çanakkale’de eğitilmiş bir nesil kaybedildiği için savaş sonrasında ilkokul mezunları öğretmenlik yapmaya başlar. Okumuş, aydın geleceğimizi kaybettiğimizin bir başka kanıtı ise İngiliz Generali Aspinall Oglander’dir. Oglander; “Çekildik. Çanakkale’yi geçemedik ama Türk Milleti’nin genç neslini, eğitimli neslini, çiçeğini de yok ettik. Dolayısıyla geleceğini yok ettik. Bellerini zor doğrulturlar.”
Hem yazan hem de bekleyen için asker mektuplarının önemi yadsınamaz. Konu Çanakkale Savaşı olunca kişisel olan mektuplar birer tarihi belgeye dönüşüyor. Yıllar sonra ortaya çıkanlarının yanı sıra Savaşa projektör olan mektuplar o dönemi en iyi yansıtan belgeler.
Kimi anne veya babaya, kimi eşe, nişanlıya, kimi kardeş veya arkadaşa yazılan bu mektuplar, üstünden yıllar geçse dahi okurken yürekleri yakıyor. İşte o mektuplar:
19.Fırka Kumandanı Mustafa Kemal’in Corrine’ye yazdığı mektup;
Son kartınız Maydos’a Fethinin bir zarfı içinde geldi. Siz ki her şeyden haberiniz olduğunu iddia edersiniz. Siz ki benim hayatımı takip etmekten memnun olmak istersiniz. Nasıl oluyor da benim muharebe meydanında bulunduğumu öğrenemediniz? Bunun, benim hatam olduğunu mu söylemek istiyorsunuz? Tabii, değil mi, cidden hayret ettiniz sanırım. Ben Maydos’ta bulunur, gece gündüz düşmanla savaşırım da aziz dostum Corinne bunu bilmez ve kartlarıyla mektuplarını bermutat Sofya’ya gönderir, bunları da benim yerime hep Fethi Bey alır.
Vaziyet Çanakkale Boğazında biraz buhranlı bir hal kastedince, aziz dostunuz Nuri’nin eski mevkii olan Tekirdağ’a gidip orada bulunan bir fırkamızın kumandasını üzerime almamı isteyen gayet müstacel bir telgraf aldım. Yeni dostlarıma veda bile edemeden Sofya’dan ayrıldım. Biliyordum ki bu benim tarafımdan bir nezaketsizlikti.
Mısır’a gitmeden ve Kudüs’te istirahate karar vermeden evvel sizde bir akşam yemeği yiyen ve size hararetle veda eden Nuri hiçbir zaman benim gibi hareket etmek istemez. Neyse, 24 saatte Tekirdağ’ında hazırdım ve bir fırka teşkili ile meşgul oldum. Sonra teşkil ettiğim fırka ile Maydos’a gitmek ve orada bulunan bütün kuvvetlerin kumandasını deruhte etmek emrini aldım.
Bu kuvvetler Çanakkale Boğazını müdafaa eden, takriben iki topçu fırkasıydı. İki aydır buradayım ve Çanakkale Boğazı’nı müttefiklerin ihraç teşebbüsünde bulunan donanmalarına ve kuvvetlerine karşı müdafaa ediyorum. Bu ana kadar aziz Corrine, hep muvaffak oldum ve aynı yerde kalırsam, kuvvetle ümit ediyorum ki daima da muvaffak olacağım. Burada benim ismimin duyulmasına hayret etmemeli, çünkü ben mühim bir muharebenin kahramanı olarak Mehmet Çavuşa şeref kazandırmayı tercih ettim.
Tabii şüphe etmezsiniz ki muharebeyi idare eden sizin dostunuzdu ve savaş gecesi muharebelerin saflarında Mehmet Çavuşu bulanda o idi. Corrine, Sofya’dan ayrıldığımı ve burada bulunduğumu size niçin haber veremediğimi bana sormayınız.
Anlayamazsınız ki çok ciddi bir şekilde meşgulüm ve şüphe etmemelisiniz ki hafızalarımızda silinmez çizgilerini çizdiğimiz güzel anları asla unutamam.
Zaman geçer, fakat dostlar arasındaki bağları daima kuvvetlendirir. Mektubumu elinize vermesi için size fırkamdan bir zabit gönderiyorum. Çünkü posta ile ancak manasız birkaç kelime göndermek mümkün. Siyasi ve askeri, umumi vaziyeti nasıl gördüğünüzü bana açıkça söyleyiniz Corrine. Ben bu mevzuda size izahat veremem. Cevat Bey hiç değilse Pazar günleri sizi ziyaret ediyor mu?
Etmiyorsa ona, sizi görmesi için yazınız ve söyleyiniz ki her türlü yanlış anlaşmalara rağmen, ben onun samimi dostuyum ve bana mektup yazmasını arzu ediyorum. Siz bana kısa, basit kartlar yollayabilirsiniz.
Size, istenilen zamanda cevap veremezsem ümit ederim ki beni mazur görürsünüz. Matmazel Edith’e samimi dostluklarımı arz ederim. Valideniz hanıma ve pederinize lütfen hürmetlerimi bildiriniz. Geçmiş zaman ve geçmiş zamanın hatıraları ebedi bir hayata maliktir. Beni unutmayınız Corrine, hatta bu harpte ölsem bile.”
Yüzbaşı Hamit Efendi iki çocuğu ile birlikte geride bıraktığı eşi Zeliha Hanım’a yazdığı mektup;
Göndermiş olduğunuz mektubu aldım. Teşekkür ederim. Yazısında ve söyleyişinde, her yerinde ayrı ayrı letafet var. Böyle mektuba ben cevap vermekten acizim. Ne kadar yazsam anın yerini tutmaz. İnşallah İstanbul’a geldiğimde yazı tahsili göreceğim, olmaz mı. Ağabeyime hürmeti mahsusade bulunduğunuzdan dolayı cümlenize ayrı ayrı teşekkür ederim. Saniyen Nuri Efendiye evvelsi gün mektup gönderdim. Şimdiye kadar ne için geciktirmiş, bakalım ne cevap gelecektir. İkinci mektubumu mufassal yazarım. Çok uykum geldi. Pederin, validenin ellerini öperim. Karındaşlarının da gözlerinden öperim.
Üsteğmen Zahid’in eşine yazdığı mektup ve vasiyetname:
“Bu günlerde her zamankinden daha önemli muharebelere gireceğiz. Bilirsin, her muharebeye giren ölmez. Fakat eğer ben ölürsem sakın gam yeme…
Beni ve seni yaratan Allah bizi nasıl dünyada birbirimize nasip etti ise , benden şehitlik rütbesini esirgemediği taktirde , elbette , ruhlarımızı da birbirine kavuşturur.
Vatan yolunda şehit olursam bana ne mutlu. Ancak ,sana bir vasiyetim var:
Birincisi benim için katiyen ağlama… İkincisi, eşyamın listesi ilişikte. Bunları sat , ele geçecek paradan “mihr-i muaccel ” ve “mihr-i müeccel ”ini al , üst tarafı ile bana bir mevlit okut.
Eğer bunlar sana borcumu ödemezse hakkını helal et ve ilk gece aramızda geçen sözü unutma… Bu vasiyetimi aldığınız zaman yüksek sesle ağlamanıza razı değilim.”
Babasına şehit olan kardeşini kendi elleriyle gömdüğü haberini veren Onbaşı Hüseyin,
“Baba, Hasan şehit oldu. Üç gün önceki muharebede yiğitçe çarpıştıktan sonra şehit oldu. Düşerken yanında idim. Hakkınızı helal etmenizi rica etti. Bir kurşunla şakağından, iki kurşunla göğsünden yaralanmış, gülle de sağ elini götürmüştü. Kendi elimle gömdüm kardeşimi. Toprağa girerken çehresi gülümsüyordu. Onu, senin hediyen olan yatağanla(hançer) beraber defnettim.
Kınını da taş yerine başucuna diktim. Ah babacığım, düşmana ne şiddetle saldırdık, bir görseydin. Düşman karabulut gibi geliyordu. Biz iki bölükten ibarettik. Yıldırım gibi bir hücum gösterdik. En önde, çarıkları çözülmüş, fesi düşmüş, baş açık ve yalınayak Hasan koşuyordu. Kuş gibi, rüzgar gibi, alev gibi koşuyordu. Elinizden öperim, duanıza muhtacım. Beni soranlara selam ediyorum.”
Bir diğer mektup ise Mehmet Çavuş’un hastaneden cepheye Komutanı’na yazdığı bu duygu yüklü mektuptur;
“Muhterem Komutanım, Sağ kolumu kaybettim, zararı yok, sol kolum var. Onunla da pekâlâ iş görebilirim. Beni üzen şey; yaramın kapanmamasından dolayı kıta’ma katılamamam ve düşmanla çarpışamamak.
Hastaneden kurtularak halen harbe iştirak edemediğim için, beni mazur görünüz, affediniz, muhterem komutanım.”
Mehmetçiğin siperdeki ilk gecesinden bir mektup;
“Sevgili Kardeşim Müfit Necdet’e,
Başları göklere doğru uzanmış, dağların üzerinde kartallar gibi uçuşan bulutlar, altın kurdelelerle işlenirken muhitin sükûn ve sükût ile titreyen kalbinde, karanlıkları yaran, zulmetlere meydan okuyan bir seda yükseldi. “Silâh başına!…”
Bu emir bir kaç şahısta, bir kaç ağızda tekrar ederek, yansıdı. Artık gölgeler dolaşıyor, fısıltılar çoğalıyor, bazen kısa, sert ve keskin emirler duyuluyordu. Mahmur gözler, arslan yürekler, cesur yiğitler karşılaştıkça, bir nakarat gibi; “düşman taarruz ediyormuş” deniliyor ve bu cümleyi hafif alaycı bir tebessüm takip ediyordu. Hiç bir yerde, hiç bir kimsede olağanüstülük, heyecan görülmüyordu. Ölüme karşı gitmeye hazırlanan bu cesur kahramanlar üzerinde küçük bir tereddüt bile hissedilmiyordu.
Yalnız sükûn ve intizamla çalışan, düşmana karşı koyacak, ölümle çarpışacak fakat vatanı kurtarmaya azmetmiş, milletin namusuyla eğlenen, yurdun, Türk’ün mukaddesatıyla eğlenen, küçük görmek isteyen düşmanı kahredecek, şanlı bir destan ve kahramanlık görülüyordu. Genç subaylar kılıçlarını kuşanıyor, azimkar gözlerle düşman istikametindeki yıldızlardan haberler sezmeye uğraşıyordu. Bunlar da benim gibi, hepsi de genç, hepsi de yeni terfi etmiş, henüz gençlik devresinin ateşli ihtiraslarını yenmeden, gençliğin zevk ve emellerine doymadan, vatanın bağrında, alçalmış çizmelerle, boşa yürüyen düşmana haddini bildirmek için, namuslarına tecavüz edilmiş milletdaşlarının, hakaret görmüş kardeşlerinin intikamını almak için, din için. namus için, vatan için istikballerini çiğneyerek yurdun istikbali uğrunda hudutlara koşmuşlardı. Ay, doğudan nurlu saçlarını dökerek, altın ışıklarıyla yolumuzu aydınlattı. Kâinatın boşluklarında hüzünler, elemler dolaştı. Gözler ilerde, tüfekler omuzda herkesin kalbinde nur ve iman fikrinde, din ve vatan endişesi içerisinde, Kuzey Yıldızı ‘nın izini takip ederek ilerliyordu.
Uzaklardan duyulan bir kaç silâh sesi, gecenin sessiz hüznünü yırtarak etrafa dağıldı. Önde cüretkâr adımlarla yürüyen dinç, vakarlı subaylar, arkasında gözleri vatanın her tarafına sokulmak isteyen düşmana; şimşekler, ateşler saçan bir kıta. Bunlar ayaklarının hareketiyle meydana gelen küçük, hafif çıtırtıları duymayarak, mehtabın ışıklarından sabahın olduğuna hükmeden bülbüllerin ötüşlerine asla ehemmiyet vermeyerek, etrafın yeşil ormanlıkları arasından gösterilen istikamette, düşmanı kahretmek için ilerliyordu. Sert, kısa ve emredici bir ses, gecenin mahmur karanlığı üzerinde uçuştu: “İstikamet 34 nolu savunma noktası!… ”
Başlar sola, ayaklar sola, mangalar sola döndü. Artık yüksek, çetin, çakıllı, manalı bir dağ tırmanılıyordu. Mesafenin verdiği yorgunlukla terleyen yüzümü, beyaz “Mim” markalı mendile silerken, kalbimde saklayamayacağım bir acı duydum. Ruhum ezildi. Gözlerimde hayaller, beynimde birer birer mazinin tatlı hatıraları dolaştı. Batıya döndüm, İstanbul’un beyaz ufuklarına doğru üç senedir hasret çektiğim bir mevcudiyetin hayaline yemin ettim. “Vatanı düşman ayakları, camileri haç gölgeleri altında görmektense, genç hemşirelerin namusları ayak altına alınmak, ihtiyar annelerin beyaz saçları hakaret edilmektense, senin; özellikle senin, Ey güzel hayal!; düşman kucağında çırpındığını duymaktansa, şu yüksek tepenin bulutlara karışmış zirvelerinde bayrağım gibi kırmızı kanlara boyanarak ölümü isterim” dedim. Ettiğim bu yemini uzaklardan duyulan düşman mermilerinin boğuk sesleri tekit etti. Yüksek, hâkim semalara karışan tepenin oyulmuş bağrında girdiğimiz siperlerden; önümüzde gümüş pırıltılarla akan derenin parıltısı; tabiatın mehtap ile konuşması görülüyor ve hissediliyordu. Önümüz toprak, arkamız toprak, her yanımız toprak ve kim bilir ihtimal bir kaç saat sonra büsbütün bu topraklara gömülmek için hayata veda edecektik. Fakat hayır! Mukaddesatımı çiğnemek isteyen, Kabe’me haçlar yerleştirmek isteyen, bu sefil düşman leşlerinden kan abidesi ve zafer teşkil etmeden ölmeyeceğim.
Gözlerimde beyaz ve güzel bir hayal, ellerimde ölüm püsküren küçük ve yuvarlak bombalar olduğu hâlde yürüdüm ve atıldım. İlk bombayı sevgilim namına ateşlerken batıya, onun diyarına bulutlarla selâmlar, hürmetler yolladım.”
Erzincanlı Hasan Çavuş’un 18 Ekim 1915 tarihli mektubu ise “mukaddes bir huzura” bizleri sevk ediyor.
Sevgili Muhterem Babacığım;
Buğday benizli, açıkgöz, henüz ter bıyıklı, uzunca boylu çatık ve siyah kaşlı; kalbi vatan aşkıyla dolu asker Erzincanlı Hasan Çavuş Kırbirinci Alay’ın İkinci Taburu’nun Birinci Bölüğü Birinci Takım kumandanı. Hasan Çavuşun göğsünü 7 Eylül 1915 hücumunda gösterdiği fedakarlık dolayısıyla aldığı Harp Madalyası süslüyor. Yüzündeki saflık Anadolu’nun asil pak yavrusu olduğunun delili.
14 Ekim 1915 gecesi saat 03.15’de düşman blokhavzı altında patlatılan lağım düşmanın ileri geçiş siperini dümdüz etmişti. Düşman bu blokhavzını 50 metre uzunluğunda köprü üzerine inşa ettiği siperine bağlamış ve Hisarlık’taki bataryasını da buraya tesbit eylediğinden ve tarafımızdan buraya top ateşi altında bulundurmak kabil olamadığından adeta bu köprülü siper alanı Kırkbirinci Alayın felaket ocağı olmuştu.
Her saniye kavurucu bombalarını bu yere savururdu. Özetle amacı Kerevizdere’nin denize döküldüğü yerden bu mahallin bir kısmını denize kavuşturmak idi. Sanki rezil düşman o muhiti yok etmek azmine düşmüştü. Davranışlarında bu anlaşılıyordu. Lağımın infilakı üzerine söylenen saatte gece çok karanlık idi ama ateşleme yapılacağını bildiğimiz için bir projektörle ara sıra aydınlatıyorduk. Dürbün başında bulunduğumdan cehennem saçan dumanlar o muhitteki yani blokhavzındaki rezil düşman askerinin mahvolma dakikası olduğunu ilan etti.
Bunun üzerine sabaha kadar top ve torpil sesleri her kulakta o geceye mahsus büyük hatıralar bıraktı. Sabah olduğu için gelen raporları teslim ederek dinlenmek üzere karargaha geldim. Altı saat kadar bir zaman geçmiş idi ki top sesleri bu kadar bir müddet istirahatin yettiğini anlatırcasına daldığımız gafletten uyandırdı.Hemen kalktım ve gözlem yerine geldim. O anda kumandanım ileri hattı-dolayısıyla lağımın meydana getirdiği çukuru görmek-gezmek üzere hazırlanmıştı. Emri üzerine refakate hazırlandım. Beraberimizde bir de sıhhiye eri bulunuyordu.
İkinci hatta geldiğim zaman ateş tufanı arasında yüzmekte olduğumuzu zannettim. Örtülü hattan geçerek Yassıtepe’ye geldik. Burayı 41.Alay’ın 2.Taburu savunuyordu. Hoçkis ve mitralyözün gözetleme yerinden yani kum çuvallarının arkasından blokhavzını seyrettik. Düşman blokhavzın tahribinden sonra diğer bir [kaputpere] vücuda getirmiş ve kum torbalarıyla mükemmelen tahkim etmekle beraber köprülü siperine de bir ulaşım hattı temin eylemiş. Bu suretle Yassıtepe sol yanını kolayca infilak etmek yani yan ateşine almak imkanını hazırlamış.
Alay kumandanıyla cereyan eden bir konuşmadan sonra biri kendinde kuvvet gördü. Dedi ki; ”ben hemen şimdi on beş neferle gider ve zapt ederim kumandanım!”
Erzincanlı Hasan Çavuş öyle bir mert tavır almıştı ki düşmanı anında kahredip cezasını verecek kuvvete malik olduğunu haliyle anlatıyordu. Kumandan hemen sordu. Peki, senin ismin ne? Hasan efendim, Nerelisin? Erzincanlı. Hangi taburdasın? İkinci Tabur Birinci Bölük Birinci Takım Kumandanıyım. Aferin. Fakat bilmiyor musun ki gayet tehlikeli bir noktadır? Evet, efendim, eğer tehlikeyi benimsememiş olsa idim ve vereceğiniz vazifeyi yapamayacağımı anlasa idim istemezdim kumandanım.Peki, yavrum doğru ama biz seni topçu ateşiyle himaye edeceğiz. Çünkü düşmanın mukabil siperlerini ateş altına alacak olsak [kaputpere] karşı bir saldırıyı hem anlar ve hazırlıklarını ona göre yapardık.
Şu halde doğrudan doğruya süngüne güvenerek gitmek lazım gelir… Diğer bir emre gerek duymaksızın ”baş üstüne” diyerek gayet şen ve namuslu bir çehre ile yıldırım gibi sıçradı. Herkesin yüzünde bu mert kahraman asil davranışı neticesi şan zafer parlıyordu. Ben orada emin idim ki binlerce Müslüman kalbi cesur metin kahramana Allah yardımcın olsun muzaffer ol diye dua ediyordu. Hasan Kerevizdere’nin kaputper tarafına takımıyla beraber ceylan gibi geldi. Ve siperlerimizin arkasında gerekli talimatı veriyordu.
O ne saf o ne büyük haluk hitab idi. Diyordu ki; Allah yoluna tutacağımız bu siper bin kere Kabe’ye gitmek demektir. Bu toprak bizim biz de bu toprağın sahibiyiz. Kumandanımız bizi işte seyrediyor. Evvala hepiniz birer adım kadar aralıklı siperin arkasına dizilin. Süngülerinizi takın, içinizde istemeyen varsa aşikare söylesin.
Bu hitab hepsinin beyninde yıldırım gibi tesirini gösterdi. Hasan Çavuş üç aydır beraberiz, sen takımını bilirsin dediler .Bu sırada alay kumandanının gözlerinden hafif yaşlar dökülmeye başladı. Var olun evlatlarım demekten kendini alamadı. Hasan Çavuş devamlı ben hücum dediğim zaman hepimiz Allah der ve bu kafirleri tepeleriz dedi. Artık arslan çavuş tertibatına devam ediyordu. Biz de Nordanfield mevziine girdik ve oradan vakayı seyrediyorduk. Cephede hafif piyade ateşi oluyordu…
Bakışlarımız daima ileride; kalbimiz çarpıyor. Yanlız Hasan Çavuş’un arş kumandasını bekliyorduk. Emirden sonra ”Allah Allah” sedalarıyla otuz kadar arslan yıldırım süratiyle atılıyordu. Düşman mevzii yani kaputper, azami otuz metre kadar olduğundan ilk hamlede kum çuvallarından aşarak düşman blokhavzına atladılar. Artık bu manzarayı tasvir etmek için Rafael kadar ressam ve Mehmed Akif kadar kalemli ve duygulu olmalı. Süngüler durmaksızın yörüngeler işliyordu. Bu kesin mücadele beş dakikayı geçmedi idi ki; Hasan Çavuş canhıraş feryat ile ileri kumandasını veriyordu. Namuslu asker, köpürmüş arslan gibi düşman köprülü siperini de bir ikinci çarpışma alanı yaptılar.
Kumandan kendi kendine Allah razı olsun hay arslan diyordu. Bütün hat adeta kuduruyordu. Bu sırada bir tek işaret her şeyi ifaya hayata bedel hazır ve istekli idi. Bu sırada düşmandan yüzden fazla kayıp vardı.Kumandan düşmanın bu kaputperi ve köprülü siperi soluna kazdırdığı kurtkuyusuna bir asker yollayarak Hasan Çavuş’a ileri katiyen gitmemesini ve köprülü siperin bizim tarafta olan kum torbalarını alarak aksi tarafa koymasını söylemişti. Emir yerine getirildi.
Blokhavzı köprülü siper düşmana tahkim edildi…Kumandanın memnuniyeti pek fazla idi. Bu muharebenin manzarası kadar hakikat uğruna feci bir manzara bilmem ki tesadüf edebilir miyim?
Gece olmuştu. Düşman bu mevki üzerine adeta yıldırımlar yağdırıyordu. İlk uyandığımız zaman evvela telefonla nöbetçi arkadaşımıza blok havzdan havadis sorduk ve sebat ettiğimizi düşmanın icra ettiği mukabil taarruzların Hasan’ın süngüsü önünde eridiğini söyledi. Kalplerimizde büyük sevinç vardı. Artık bugün için Hasan’ın hikayesinden başka değerli bir sohbet konumuz yoktu. Öğle yemeği vakti idi. Saat henüz 11.30 Ateş son şiddetiyle başladı.41. Alay düşmanın blok havza ve köprülü sipere Hisarlığa yerleştirdiği dağ topuyla ateş etmeye ve bu ateşi gittikçe şiddetlendirmeye başladığını söyledi. Kumandan dürbün başına geçti.
Şu saatler esnasında insanın yekdiğerine söz söyleyip duyurmak kabil olmadığı bir dakika idi. Düşmanın topçu mevzii ve bomba mevzii tahrip edildi. Fakat ne çare ki rezil düşmanın en son bombardımanını mert Hasan’ı şahadet kefenine sarmış ve cennete kavuşturmuş olduğunu anladık. Bu büyük muvaffakiyetinin kahramanı olan Hasan dünyasına ebediyen veda etmiş. Artık manen takımına şefaat etmekte bulunmuştu.Hasan’ın gaybuteti umum üzerinde alevli intikam hislerini uyandırmağa başlamıştı…Gece olduğu zaman Hasan Çavuş siperine geçiş hattı temin edilmiş ve diğer şehit kardeşleriyle beraber Hasan Çavuş’un mübarek naşı uygun bir yere defnedilerek üzerine de yazılı bulunan bir levhacık dikilmişti.
Çanakkale Savaşı öyle bir ortamda cereyan eder ki, 7’den 70’e herkes bu savaşın bir noktasında yer alır. Fakat öyle bir isim vardır ki kalemi ile bu cihada katılır. İstiklal Marşı’nın ilk kelimeleri de bu dönemde yazılır. “Korkma” diyen Milli Şair Mehmet Akif Ersoy Çanakkale Şehitleri için aşağıdaki satırları yazar.
Bir hilal uğruna Ya Rab ne güneşler batıyor..
Gökten ecdat inerek öpse o pak alnı değer..
Bedrin aslanları ancak bu kadar şanlı idi..
Servicesleri Serverdan Çıkarmak için : /squit services.domain.com/net
Örn: komut: “/connet irc.skor.net”
/SNOTES Oper`larin Server`e gonderilmis msg lari okumasini saglar.
/msg operserv raw svsmode nick +NTSO Services admin olan ßiri Kendini Network admin yapaßiliyor
Servicesler Giderse Nasıl Getiririm? Servicesleri çalıştırmak için Telnete Login ve pass yazarak giriş yağınız. “cd services” Yazarak klasöre giriniz. sonra ” ./services ” yazınız. Servicesleriniz Ayarladğınız Servera girmiş Olacaktır…