Muharrem İnce’nin ise daha iyi bir fikri var. O siyasi yelpazenin ortasındaki pozisyona değil, doğrudan alfa erkeği pozisyonuna talip. Siyasi görüşü belirsiz, ulusalcı gibi, ama tam da değil. Zaten o konulardan bahsetmekten de pek hoşlanmıyor, kendisinden bahsetmekten hoşlanıyor. Ben yaparım, diyor. Kendisinin umut vaat ettiğini söylüyor (bu lafı birinin kendisi için kullandığını da ilk kez duydum bu arada). Erdoğan’ın üslubunu aynen benimsiyor. Erdoğan’a aynı şekilde cevap vermek gerek, diyor. Her an kavga edecek gibi, sürekli sinirli, iddialı, hırslı. Partiyi tek başına iktidara taşıyacağına dair atıp tutuyor. Ama gözden kaçırdığı bir şey var. İktidar yolundaki rakibine karşı her ne kadar yaş avantajı olsa da, rakibinin de 1,90′a yakın boyu var ve en son halı saha maçında da gösterdiği üzere, gücü kuvveti de gayet yerinde. Yani teke tekte onu her koşulda haşat eder. Bunu da dikkate almasında fayda var.
Böyle ciddi siyasi içerikli bir yazıyı böyle ebleh bir yorumla bağlamak da bir tuhaf oldu tabii, ama derdimin anlaşıldığını tahmin ediyorum. Siteyi de son zamanlarda fazla meşgul ettim, Bahadır Cüneyt’e ayıp oldu. Şimdilik bu kadar… Küçüklerin gözlerinden, büyüklerin dizlerinden öperim.
Keloğlan Sendromu: Kökeni dermatolojik efsanelere dayanmakta olup, en az iki kişilik sosyal gruplar için söz konusudur.Kimi durum veya zamanlarda en belirgin, en önde, en dikkat çekici soru cevabı en az bilinendir. Sendrom; (her ne kadar bahsedilen sorunun içeriği özel hayatın gizliliğini ihlal edebilecekse de) bu içeriğin hiç gündeme gelmemiş olması, bunun sürdürülmesi halidir.
Şimdi burada millet kavramı birleştirici mi ayrıştırıcı mı? Şimdiye kadar ülkenin vatandaşı olduğu halde peşine takılmamış olanları kapsamadığı aşikar. Onlar umurunda değil. Zaten bu millet lafının bu derece öne çıkarılması 2011 genel seçimlerinde %50′yi gördükten sonra başladı. Daha fazlasına ihtiyacı kalmadı. Ama kapsadığı kısım açısından öyle birleştirici ki insanlar neredeyse kendilerinin Erdoğan’dan farklı bir şey oldukları bilincini kaybetmişler. Birlik beraberliğin böylesi görülmedi desem yeridir. Başka bir ülkede olsa, bir daha insan içine çıkamayacağı ses kayıtları ortalığa dökülüyor. Ama “hepsi yalan” diyor. Neresinin nasıl yalan olduğunu açıklaması bile gerekmiyor, o kadarı yetiyor, inanıyorlar. Zaten birini lider olarak benimsemek, temelde, sadece onun söylediğine inanmak demek.
30 Temmuz, 2014 | Selçuk Orhan
Bir ara satranca merak salıp bu oyunu hakkıyla anlamak için sahaflarda bulduğum birkaç kitabı okumuştum. Bir tanesi aklımda kalmış: Bobby Fischer ile Boris Spassky arasında 1972′de oynanan şampiyonluk karşılaşmaları. Bobby Fischer, bu karşılaşmalardan sonra ABD topraklarında doğmuş ilk dünya şampiyonu olmuştu. Rusya’da güçlü bir satranç geleneği olduğu herkesin malumudur. Bu meşhur karşılaşma – tarihi açısından da – buram buram soğuk savaş kokuyordu; haliyle Fischer’in zaferi ABD için başka anlamlar da taşıyordu.
Okuduğum kitabın çizdiği Fischer portresinde aslında bu tür zafer anlatılarında Hollywood yapımlarında da sıkça karşımıza çıkan birtakım klişeler vardı: Fischer, eğitimini yarıda bırakmış bir satranç dehasıydı. Kültürlü, disiplinli ve çalışkan Spassky klasik müzik dinlerken o otel odasında porno dergileri karıştırarak dinleniyordu. Satranç tek tutkusuydı, başka bir işte tutunması olanaksızdı, yani belki önünde bu satranç kapısı açılmamış olsa ABD’nin sonsuz çöllerinden birinde bir benzin istasyonunda pompacı olarak ömrünü geçirecekti. ABD’nin zafer anlatılarında hep böyle sıradan bir birey anlatılır. Akla hemen Rocky gelecektir. Hiçbir özelliği olmayan adamın, birey olarak kendiliğinden zaferi, yani Forest Gump olabilme ihtimali, Spassky gibilerin kişiliğinde temsil edilen kültürlü, disiplinli ve elitist kişiliklerin yararsızlığını ortaya çıkarır. Herkes Homer Simpson’dır; demokrasi herkesin Homer Simpson olma hakkıdır… Yeni Dünya’nın yarattığı bu niteliksiz adama kısaca birey diyoruz. Hiçbir şey olmamaktan huzursuz olmayan, saf tüketici, ama kifayetsizliğiyle övünen bir adam… Dünya şu anda bu tür adamlar tarafından yönetiliyor.
Bunu niye anlattım? Bu bitimsiz satranç karşılaşması bizden öncekiler gibi bizim kuşağın da yazgısı olmaya devam ediyor. Sovyetler’in çöküşü önce Balkanlar’da kabus gibi bir insan kırımına yol açtı. Aynı şeyin süslüsü olan Rusya Federasyonu biti kanlanınca ilk iş olarak Kırım’ı yeniden zaptetme yoluna başvurdu. Bunun bir karşılığı olması gerekiyordu; Karadeniz’e uçak gemisi göndermek bir şeye yaramayınca arenaya İsrail sürüldü. Aklıselim insanlar, Akdeniz’in üstünde ve altında ne tür hesaplar döndüğünden çok Filistin’in kurban seçilen halkı için kaygılanıyor. İsrail, Gazze’yi haritadan silmek, ilhak etmek istiyor, bu çok açık. Buna karşı umut beslenebilecek güçler ise satranç oyununun bu sıcak noktası dışındaki olasılıkları kurcalıyorlar. Türkiye, bu oyunda sıkışıp kalmış bir kaledir. Rusya’yla en küçük bir işbirliğine gitmesi söz konusu olamaz, tarihsel olarak imkansızdır, bunu ancak teslim olarak yapabilir. Bazen acemi bir oyun kurgusunda bir taşın durduğu yer aynı renkte başka bir taşın elzem hareketlerini kısıtlayabilir. İsrail ile Türkiye’nin şu anki durumunu hemen hemen böyle anlamak yanlış olmaz. İki ülke arasında beyanatlarda derin bir zıtlık var, evet, ama ideolojik olarak neredeyse ikiz kardeş gibiler…
Bu durumda Türkiye’nin yapması gereken hamaset gösterilerini bırakıp var gücüyle sivillerin kurtarılması adına çaba göstermekti. İlişkileri kesmek, sert mesajlar vermek, parti mitinglerinde İsrail’e sallamak ya da yandaş gazetecilere yahudi aleyhtarlığı yaptırarak kamuoyunun gazını almak… Bunlar adi, amiyane, dostlar alışverişte görsün türü hareketlerdir. Hiçbir şeyi çözmediği gibi çözme niyetinin de olmadığını gösterir. Yapılması gereken ilişki kesmek kesinlikle değildi: Elçiler göndermek, İsrail’e bir diplomat ordusu yığmak ve seçimleri bırakıp ülke ülke koşturmaktı… İsrail yine durmayacaktı ama birkaç çocuğun daha hayatı kurtarılabilirdi. Filistin, iç politika malzemesi olarak, bir çeşit hayalet vilayettir. Milletçe ruh halimiz şudur: Hasta adam Osmanlı’nın kolu bacağı kesilerek hayatı kurtarılmış bir Türkiye kurulmuştur. Kesilen kolların arasında Ermeni nüfusun olduğu unutulmuştur ama örneğin Filistin artık olmamasına karşın hala ağrısı duyulan bir ampute uzuv gibi sahiplenilmiştir. Bizim olduğu için ah vah edilir ama kaybedildiği ve geri gelmeyeceği için hakikatlı hiçbir şey yapılmaz. Hayat bayram olmasın mı?
20 Temmuz, 2014 | Bahadır Cüneyt Yalçın
“Bütün kasaların susacağı bir hesap gününe inandık” dedi Aleksi Pavloviç. “Büyük kapıların kara cereyanlarının uçurduğu tek feryat zerresine bile ad konulduğuna inandık.”
126 sayfa12345»102030Son sayfa