Bir Türlü Final Yapamayan Efsanenin Son Çığlıkları… - Kültür Sanat Haberleri
En iyi korku filmi olarak büyük bir hasılat yapan popüler Saw serisi Guinness rekorlar kitabına girerek bayağı sükse yapmıştı. İşte böyle bir tablonun parçası olan “Saw” serisinin sekizinci filmi “Jigsaw”, küllerinden yeniden doğarak beyazperdeye damgasını vurmaya çalışıyor. Filmi detaylıca irdelemeden evvel seri hakkında bazı hatırlatmalar yapalım.
Genel itibariyle seri, kendi mutsuzluklarından beslenen, yaptıkları kötülüklerden ötürü bedel ödemeyenler için bir nebze de olsa; ders niteliğinde olan seri “yaşa ya da öl” ve oyunu kurallarına göre oyna mantığını güderek seyirciye “iyilik yapın iyilik görün” mesajını yolluyor. Diğer bir deyişle; kurallara uymayıp içsel bir kaçış yaşadığınız takdirde bunun yaptırımsız kalmayacağını anlatıyor/ifade ediyor ve bunu da sert yollara başvurarak yapıyor. Seri aslında bir savunma mekanizması görevini görüyor. Psikanalisttik ve stratejik metotlara yer veren yapımcılar, seyircinin dikkatini çekmeye çalışarak, sorunlu kişilerin mayınlı tarladan kurtulmaları adına iradenin önemine değiniyor, çünkü iradenin korkuyu yendiği su götürmez bir gerçektir.
Peki, serinin yolculuğu nasıl başladı? James Wan ve Leigh Whannell tarafından yaratılan “Saw” aslında kısa metraj bir okul projesiydi, filmin sonradan aşırı ilgi görmesi nedeniyle uzun metraj olarak çekildi. Kısıtlı bir bütçeyle yola çıkan James Wan ve Leigh Whannell hikâyenin belkemiğini oluşturarak, zeki hamleler ve kurguyla ‘ortaya nasıl kafa yorucu bir film konur’ olgusuna ışık yaktılar.
Bu tuzaklara göre; hayatı olduğu gibi kabul etmeyen, insan olmanın ne demek olduğunu bilmeyen, empati kuramayanların kendi sonlarını hazırlıyor oluşlarını, kanlı oyunlarla ortaya koyan Jigsaw nam-ı diğer John Kramer’in bariz bir amacı var: yaptıklarınızla yüzleşin!
BİR OYUN OYNAYALIM MI?
Filmde şiddet, intikam ve öfke duygularıyla beraber kurbanlarına kaygan bir zemin hazırlayan John Kramer (Tobin Bell) “haydi bir oyun oynayalım” repliğiyle yeniden seyircinin dikkatini topluyor. Daha detaylı bir anlatımla beynimize şüphe tohumları yollayarak, sınırlarımızı zorluyor. Yalnız burada bir parantez açmak gerek, çünkü her seride olduğu gibi tüm şehirde hunharca seri cinayetler işleniyor ve kanıtlar her zaman olduğu gibi yine Jigsaw’u gösteriyor, oysa ki Jigsaw neredeyse 10 yıldır ölü olarak biliniyor.
KENDİ ADALETİNİ KENDİN BUL!
Netice? Düşük bütçe ile yola çıkan Saw serisi pazarlama gücünü kullanarak yüksek bütçeli bir filme dönüşürken, önemli bir detayı atlıyor, o da şu: teknolojinin güçlü etkisiyle samimi atmosferi minimum seviyeye indirerek beyazperdeyi görsellikle boyamak… Buna karşın türevleri arasında kendine iyi bir yer edinen “Jigsaw” vicdan hesaplaşmaları, içsel arınma ve düzen içinde yeni bir düzen kurma hedeflerine yönelerek seyirciye “kendi adaletini kendin bul” diyor. Son sözde; çözümsüz kalan vakalar ile cezai sistemin işlevini yerine getirmediğine kadar birçok sorunun köküne inen “Jigsaw” bakalım bu kez sona erecek mi? Bekleyip göreceğiz…