Hayatın Ortasında.. bir ses, bir nefes!: 2010
Ne kalabalık her yer
havalar da çivi hıncıyla kesiyor
yüzünü, kulaklarını, ellerini..
yorgunluk mu dedin
anlamlara teğet geçerek,
sığışıp bu kompartımana
meydan okuyor acıya da
acı dolu sevgimden çekiyor
onun beni bırakıp gidişleri
ve aramızda kadeh kadeh şu zincir
o, kadeh kadeh giderdi
alkol kokardı gülüşü
hep duyardım kadehin sesini
o çok gider ben çok çok içerdim
duymamı sağlardı gelişini
o alkol kokardı gelirken
çok da kızardı
üstelik sarhoş olamayışına
inadına çok çok gururluyduk biz
çokk çokk isterdik aşkı
öyle delikanlıydık sokakta
çok çok acırdık
ve o dönerdi
köpek gibi öperdik birbirimizin gurursuzluğunu
yine akşam olurdu
ben sarhoş olurdum
kendisinden midesi bulanırdı
içemezdi benim kadar
severdim çok bulunmayı aşkta
o da beni severdi bilirdim
5. kadehte beni bulur
o yüzden gidemezdi hiç 5 kadehten fazlasına
sonra beni görmek istemezdi
hem o geldiğinde ben de uyumuş olurdum
alkol kokar kokar kızardı
gururlanır gururlanır gider
gururlanır gururlanır dönerdi
en çok içkiye kızardı
ve kimse içkiyi ortadan kaldırmıyordu
her akşam içerdi
hep gitmek isterdi, ulaşmak
aşk derdi özlemine
aşk için içkiyim
ama içi almazdı
ben çoktan sarhoş olmuş olur
zincir çekilmiş olurdu
dönerdi küfrede küfrede zincire
ve içinin almayışına
dönerdi küfrederdi bana da ona da
gizlenmişti sevgimizin ucuna
trende bir kompartımandaydı
tümm isteksizliği bundandı
tüm hayyaleri vardı kompartımanın dışında
o ucun ardında
ama kopamazdı, sarhoş olamazdı
almazdı içi yenilmesini sevgisinin
acırdık çok çok acırdık
o kokardı ben sarhoş olurdum
aşk kokardı yıldız yıldız
gücüm yetmezdi aşkına
alır beni bir sevginin ucuna görürürdü
ve gözlerim kör kulaklarım sağır olurdu çığlıklarına
dönerdim arkamı dünyaya
o küfrede küfrede dönerdi
kocamandı sevgisi o kopmazdı
o içkiye kızar içki kokardı
ben ucundaydım o geri kalanında
o içkiydi, ben sarhoş.
o kızardı hep kızardı
ve hep arardı
vermiş olduğu aşkı
son dubleye getirirdi sevgisini
içimden hep derdim keşke bana dönmese
ve ben hemen hak yerdim
ölmeyi yediremezdim kendime
o içememiş olur
küfrede küfrede dönerdi
ben içmiş ve sarhoş olmuş olurdum.
zaten almazdı içi
ve kocaman gururu
tekme tokat dalardı kavgaya
yenerdi beni ve herkesi ve vicdanını
ama dönerdi yine
yetmezdi vicdan onu anlatmaya
ama kocaman yüreği vardı
koyardı vicdanı bir kompartımana
küfrede küfrede dönerdi ama dönerdi vicdana
çekerdi çekerdi zincirin ucunu
ve ben hemen içerdim son dubleyi
vicdan bendim kompartıman ben
küfrede küfrede dönerdi…
sabah olurdu, ikimiz birden söylerdik:
beni aradıkları yer benim değil ki
aslında kaybolmadım da
çaldı bir gitar beni
tek suçu okura olan düşkünlüğüydü
vicdanı yenen bir sevgi
sabahlara yorgun göz kapaklarının ardından
saçlarının perçemlerinden süzülür
emek için, para için, varmak için
balkon altında serenad yapan prensin; yok
sana değildir sarayında
kim masalına, kış kış dedi?
kalın şişlerin üzerine ilmek ilmek atıp umutlarını
söküklerini örüyordun, ömrünün!
tükenirken; hayalden yumağın
sarınırken; uzayıp giden heveslerin
kalan boşlukları doldurmaya
kendi etrafında döne döne..
acını, kazıyor bedenine.
kaçırma benden, ruhunu bildiğim
göz bebeğinin sıcağını özledim "
yankılanır tiz sesler, içinde
kaldırım taşı üzerine
anlamı bozuk umutların!
taşıyor kenarlarından yapıştırdıkça
az tutkal beyazı
az hüzün karası!
o, son ince yaprak
rüzgar dokunur saçlarına
varırken maviliğine, denizin..
Yanı başından geçiyor
Tempo tutup, yürüyorsun
Ya varmasan, ne değişir?
Sessizliğinin ardında; yüreğin
Atarken dingin telaşsız
Sen, burada olmasan
geçip bilinmezlik perdesinin ardından
minik kukla edasıyla sergiliyorum rolümü
sen çekiştirirken iplerimi!
uzanıyor kollarım iki yana
Tanrım, sev beni
senin olan, değildi!
= sıfır dersen yanılırsın.
bitmeyen bir(i) hâlâ karşında..
Ne zaman ki çocukluğa döner sözler
İçin ısınır anımsarken..
masum öpücük konarken
kaç sözün toplamı anlatır seni, ona?
Avuçlarından süzülüp biten; biriktirdiklerinden
Olsun derken, olmadıklarından
Durdum, gidemedim iki adım öteye!
Biraz huzur verir misin?
Chris Brown Ft Ester Dean - Love You.mp3
kendini katarken anlattıklarına
ağaç dalından sallandırırdın ayaklarını
en çok çocuk..
sıcağın değil, sendin..
Ucu bucağı nerededir gökyüzüne yükselen sesinin
Gözlerimle takip ederken yakaladığında
Avucun içine saklasam ya yüzümü?
Tozları silkeledin, örtüleri attın
üzeri açık tüm sözlerin!
Benim kadar, sen de hisset isterdim..
İki yüzün var, senin
İki yüzünden biri , melek
İki yüzünden biri, boşluk.
İkiyüzlülüğünde, yok değil ama
Biri insan içinde
Biri kendi içinde!
Babil'de Ölüm, İstanbul'da Aşk - İskender PALA
Onlar aşkı birkaç açıdan ele alıyorlar. Mecazî, ilâhi, mistik ve tensel. Hilleli şairin önemsediği aşk ise plâtonik bir vadide akıyor. Doğu’da gönül diye bir şey var ayrıca. Kelime anlamı bizim yürek veya kalp dediğimiz şey ama ondan çok ayrı bir kavram. Bir nesneden çok bir tavır, somuttan çok soyut bir öğe. Muhammediler dışında gönlün ne olduğunu tam olarak açıklamak mümkün görünmüyor. Onlar da bunu açıklamıyorlar zaten, yaşıyorlar.
Çünkü, aşk gönülde tecelli ediyor, doğuşu da varlığı ve batışı da gönülde. Bizim bildiğimiz sevgi ve tensel ilişkiler Doğulu aşkın yalnızca bir versiyonu, hatta en aşağı versiyonu. Ondan ötede daha yedi katman var aşk için.
Bu öyle bir hastalık ki, hasta bu hastalıktan zevk alıyor ve kurtulmak, derman bulmak istemiyor. Öyle bir acı ki, aşk sahibi bunu arzu ediyor ve aşk derdine uğrayan kişi bir daha iyileşmek istemiyor. Acı çeken, acıdan kurtulmayı denemiyor. Zor gibi gözüken şeyleri kolay gösteren de, doğuştan olan huyları ve doğal eğilimleri değiştiren de o.
“seven” bir sıfat orada ve “sevilen” bir isim. O ismi bilmek sevmek için de, uğruna ölmek için de yeterli. Seven sevilenin uğrunda daima hasret, hicran, ayrılık, firkat acıları ile besleniyor. Acılar olmadan, uykusuz geceler olmadan, huzur bulamıyor âdeta. Bu yüzden âşıklar Doğu’da, yıldızların çobanı olarak bilinir. Onların gözkapakları bulutlara ders okutur, gözleri denizlerle yarışır.
Eski şairler romanları ya mesnevi biçiminde uzun uzun yada bir roman konusunu bir tek beyitte kısacık ama derinlikli anlatıyorlardı. Onların romanları da piyesleri de, ya bir cengaverin, bir kahramanın ölümsüzlüğünü anlatmak yada ibret alınacak bir öyküleme için var idi; insanların çatısını açıp evlerinin içine bakar gibi müzevirliklere tenezzül etmezdi.
Rahmanî iken beşerîliği tercih etmeyi aklım almıyordu. Ruh iken kalıp olmayı, mânâ iken maddeye kısılıp kalmayı, soyut var iken somutlaşmayı hazmedemiyordum ben. Bütün somutlar ancak soyut için olmalı, bütün maddeler mânâ uğruna harcanmalıydı bana göre.
Zaten efendim Fuzulî’ninde, eski efendileriminde yaptıkları bundan ibaretti. Onlar soyut konuları anlatır ama örneklerini somut olandan seçerlerdi. Böylece yaşanılan hayat veya elle tutulan dünya, hissedilen duygu ve görünmeyen düşünce için bir araç olurdu.
"İşin bir de farklı boyutu vardı. Satırlarıma gözlerini iliştirenler, başkalarına hissttirmediklerini sandıkları acıları benden gizleyemediklerini bilselerdi, acaba bana hangi duygularla yaklaşırlardı?" diyordu, bir satır arasında L&M yada Fuzuli'nin sayfalarına döktüğü aşkı, en başında Leyla'nin öptüğü anda hisseden, o çilek, parşömen kağıdı, kendine yakıştırdığı adı ile Kays. İçindeki Akeldan'ın sırlarıyla, yedi yılda bir toplanan, yedi kişiden oluşan BC üyelerinin elinde hırpalanan, diyar diyar gezen, o kitap.
"Bir kitapta yazarın ilk yazdığı değil, okuyanın son söylediği önemlidir muhakkak. Kitapların ve yazarların değişmez kaderidir bu. Bunca didinmelerim ve iğneyle kuyu kazmalarım, o son sözü doğru söylemek içindir.
Doğu, ak, erkek ejder yılıydı. Güz rüzgârlarında, divitimi yakut hokkaya bandırıp bu öyküyü yazmaya başladım. Ve Fuzulî'nin dizelerinde bir aşk oluverdi yirmi üç bün yıllık gizem.."
biraz gerçek, biraz rüya..
Fırçadan damlarken suya, renk
dokunup en ortasına, bilinçli tercihinle dağıttın.
Eğildin; yüreğine kadar uzandı mavi
Yüreğime kadar deniz!
Beyazdı; üzerime düşen gölge
Gölge sandığım, bomboş kağıt parçası.
Sıyırdın aldın renklerimi
küçüldükçe küçülürken, sen
varlığımdan, varlığını azaltırken!
tüm değerlerin, ağırlığınca
Eski Ankara, eski zamanlar, daha doğrusu siyah-beyaz zamanlardan başlayıp, günümüz Türkiye'sine, İstanbul'a ve insanlara ait kısa kısa anlatımlar..Bir şekilde hayatını etkileyen, hikayeleri ile kişilikleri ile akıllarda kalanları yazmış Puna Pamir. Son bölümden azıcık bir ekleme yapmak istiyorum.
"Uzun yıllar bu sandığın içindekileri aynı anda okumayı, hatta görmeyi yüreğim kaldırmamış. Bir psikiyatr bana, insanlar kolayca başaramayacağı şeyleri sürekli erteler demişti. Demek ki ben de sandığın içindekileri bir anda yüreğime sindirmeye hazır değildim. Tümüne birden bakmayı hep erteliyorum. Yine de ara sıra sandığı açıyor ve bazen sadece gazetelere göz atıyorum, bazen resimlere, bazen de annemin babama yazdığı ve babamın yazdığı bir mektubu açıp okuyorum. Ama hep üstünkörü ve sadece bir tanesini. Tümünü, sadece gözlerimle değil duygularımla da okuyacağı ve kendimi geçmişin izleri ile kahretöeye göze alacağım bir günün elbet geleceğini bilerek..."
Bunu ekleyince, bir kaç bölüm öncesinden de, bir-iki satır eklemeli diye düşündüm.
"Babam, 1952 yılının 5 Haziran günü Kore'de öldü. O gün annem, radyoda akşam haberleri okunmadan az önce eve gelmişti. Oturma odasına girince başından şapkasını bile çıkartmadan (o yıllarda kadınlar çoğunlukla sokağa çıkarken şapka giyerlerdi) hemen radyonun yanına gidip ses düğmesini açmış ve tam o sırada babamın ölüm haberini on dokuz haber bülteninin (ondokuz haber ajansı denilirdi o zaman) ilk haberi olarak bizimle birlikte duymuştu. O sırada ben beş yaşımdan biraz büyüktüm."......
"Babam, Kuzey Kore'yle Güney Kore arasındaki savaşta Güney Kore'ye yardıma giden Birleşmiş Milletler Ordusunda yer alan Türk Tugayının Komutan Yardımcısıydı."
D&R yada bir marketten, ucuz etiketi ve ismi ile dikkatimi çeken, ama okudukça kendini sevdiren, saran bir kitaptı..
D&R dan, ucuz satılan kitaplarının arasından eleyerek seçtiğim bir kitap :)
İlginç olansa bu sıradan düşüncesi ile aldığım kitap, Ferzan ÖZPETEK'in bir kitaptan aktardığı ve 65.Venedik film festivali'ne katılmaya hak kazandığı bir filmmiş.
Başta farklı gibi görünen anlatıcıların, sonrasında birbirleri ile yaşamlarının içiçe olduklarını ve olayları kendi bakış açılarına göre görmemizi sağlayan bir üsluptaydı..
Sonunu maalesef tam olarak anlayamadım. Oldukça trajik bir şekilde bittiğini belirtmeliyim.
Tam olarak anlayamama nedenim ise; 256.sayfasına geldiğimde devam sayfasının yine tekrar 225.nci sayfaya dönmüş olmasaydı :) Şaka gibi ama gerçek..225.nci sayfa tekrardan başlayıp yine 256'ya kadar devam ediyor ve oradan 289'a atlıyor.
D&R'a bir şikayet maili attım, cevap alamadım. Aldığım mağazalarına tesadüf uğradığımda, fişi ile getirirseniz gibi bir açıklama da, bulundular. Sanki marketten alınıpta eve gidince, bozuk çıkan bir yiyecek maddesi gibi. Ki, ne zaman alıp kütüphanemde beklettiğimi bile bilmiyordum. "Önemli olanın değiştirmek, yenisini almak olmadığını bir kitap mağazasasında, seyyarda satılan kaçak kitaplar da, bile olmayan bu teknik hatanın olmaması " gerektiği fikrini anlamayan kişilerle konuşmanın sonuç vermeyeceğine inanarak, sadece kendimce kınadım..
Çok konuşulan ve geç okuduğum bir kitap için, sanırım tek denebilecek olan..bu kurgu, zeka ve hayal gücünü taşıyan yazar, tüm övgüleri hak ediyor, olabilir. Diğer kitapları da okunmak üzere, sırada bekliyor.
Tek çığlık kurtaracak;
çıldırmak; seninle anılacak..
Sonuna dek açık, kollarım
ki çarpsın açık bağrıma, değsin tenime
başımın üzerinden,teğet geçen rüzgar..
Bakışın, düğümleri çözen cazibesi
Sözlerin, gönlü okşayan küçük dokunuşları
Ya bu, her yüzde
Hâlâ o sûreti aramak neyin ifadesi?
tutup ellerimden havalandıran
kıpırtısız bir beden..
aksettiren tek delil, bakışlar
akıyordu damarlarına, damla damla
önem kelimesine önem katan
Dinledikçe, çoğaltan seni.
ek için peşinsıra
Sabah, kırlangıçlar geçer..
gözlerinde rüya artığı iz
Söylemesi ayıp olucak ama Mel'le ayrı zamanlarda ve ayrı kişilerle olsa da, Aşk Çeşmesi'ne gitmişliğimiz vardı. Sırtımız dönük, para bile atmıştım evet:) Hatta İspanyol merdivenleri, coliseum, Vatikan kısaca Roma..
Eğlenceli, anlık kahkahaları engelleyemediğiniz, küçük-büyük sakarlıklarda, şaşkınlık nidaları -salonda pek çok kişi off ayy şeklinde tepki verdiği için- atılabilen, bir filmdi.
İşine son derece bağlı, güzel başrol oyuncumuz..kız kardeşinin düğünü için Roma'ya 1-2 günlük bir yolculuğa çıkıyor. Aşk Çeşmesi'ne atılan bir kaç bozukluğu sudan çıkardığı için, atan kişilerin, mucizevi bir şekilde "tanrıçası" haline dönüşüyor. Sevdiği kişinin de, bu kişilere dahil olduğu düşüncesi işleri daha da karışık hale dönüştürürken, mutlu sonla paralel bir mutlulukla salondan ayrılıyorsunuz:)
Alacakaranlık Serisi'nden çokça etkilenen kişilerden, ikisi olarak Mel'le bu filmi seçmemizin, Robert Pattinson'la uzaktan yakından ilgisi yok diyemem:) Vardı..Tamamı ile bilinçli bir seçimdi. Hiçte pişman olmadık, doğrusu.
Geçmişte yaşanan kayıpların, acıların üstesinden gelen yada öyle sanan yüreklerin, acıların, özlemlerin, kalp kırıklarının, çabaların içinde gelişen bir aşkın anlatımıydı. Sadece yaşanan "an" ın değerini bilebilmenin..
Son sahnesi ile de darmadığın ediyor, sizi.