Elli tane arkadaşım olacağına bir tane dostum olsun, candan olsun...
Konusu 'Bir derdim var : (' forumundadır ve karisx tarafından 9 Haziran 2010 başlatılmıştır.
ilkokul bitti, en iyi arkadaşım dediğim insanları bi daha görmedim bile; lise bitti yine hiç biri kalmadı geriye... lisenin son günüydü, üç yıl boyunca yediğim içtiğim ayrı gitmeyen en yakın arkadaşımla saçma sapan bi mesele yüzünden kavga ettik, beni faceden anında sildi, msnden iletişimini kesti ben şoktayım hala, yani bu kadar kolay mıydı beni silmek, artık kimseye inancım kalmadı... üniversitedeki arkadaşlarımla umarım böyle ayrılmam, çünkü geçen senelerden geriye hiç bişey kalmadı boşuna yaşamış gibi hissediyorum kendimi, ben nasıl bi insanmışım da bu yaşa kadar sağlam bi dostluk kuramamışım, kendimi sorgulamaya başladım, o kadar moralim bozukki anlatamam, gerçekten çok sağlam bi dost istiyorum sadece bi kişi yeter bana, her derdime ortak, her sıkıntıda yanımda olacak gerçek bi dost, başlarda kimseye ihtiyacım yok tek başıma paşalar gibi yaşarım, aşkım yeter bana diyodum, ama öle olmuyo işte, insanın bazen kız arkadaşlara da ihtiyacı oluyo, gerçekten çok üzgünümmafoldumben
karisx, 9 Haziran 2010
ohooooo dur bakalım daha karşına kimler çıkacak
ama istediğin gibi bir dost da çıkacaktır muhakkatır üzülmene gerek yok çünkü dediğin şeyleri az çok herkes yaşıyor
artısı ne oluyor peki biraz daha olgunlaşmanı anlayışlı olmanı sağlıyor
muhakkak istediğin dost çıkacaktır karşına
teolog, 9 Haziran 2010
aynen öyle bir bakıyorsunki kimse yok yanında bi sıkıntın olduğunda ya da en ufak mutluluğunu paylaşabileceğin bir arkadaşın olsun istiyorsun ama malesef olmuyor anlayabiliyorum seni canım ama üzme kendini
anthemiz, 9 Haziran 2010
abla karşıma doğru dürüst kimse çıkmıyo, arkadaşlardan çok kazık yedim, hatta şöle söyliyim insanlardan bilerek uzaklaştım biraz da, öle şeyler gördüm ki, nese işte... üniversiteden ümitliyim, en azından şimdilik iyi gibi görünüyo ama daha bitirmeye çok var, bakalım artık hayırlısı... boshayallersmile
karisx, 10 Haziran 2010
doğru olan da bu zaten; insanın 50 tane yada 10 tane dostu olmaz..
bende aynı senin gibiyim; ne ilkokuldan ne liseden hiç arkadasım kalmadı..üniversitede can ciğer oldugum lise arkadaslarım yok suan yanımda..ama üniversitede sınıftan bir kız vardı,sınıf arkadasiydik sadece disarda pek görüşmezdik,bı o var suan dostum diyebileceğim,bir de çocukluk arkadasım(onunla da yeni barıştık,senelerce kus kaldık)
çok fazla guvenmemeye başladım insanlara..kolay kolay kimseyi dostum statüsüne koymam..
OFFPOFFF, 10 Haziran 2010
92basak dedi: ↑
canım aynı şey üniversite için de gecerli
sen sen ol kimseye güvenme sırrını vereceğin bir iki dost seç o kadat
yoksa yine üzülürsün...
teolog, 10 Haziran 2010
Ben boyle seylerin tek tarafli olmadigini dusunuyorum. Mesela, lise arkadasin ufak bir meseleden sonra seni hemen silmis, kabullenemissin. Sen de haklisin ama senin ufak sandigin mesele karsindakini cok incitmis olabilir. Ya da senin kotu bir huyun//davranisindan rahatsizdir arkadasin, o ufak mesele bardagi tasiran sonra damla olabilir... ne bileyim; demek istedigim sey bir de karsi tarafin acisindan bakmak gerekli.
Bir insanin cevresindeki herkes kotu olmaz. Bir insanin karsisina su yasina kadar dost olmaya deger biri cikmamistir diye birsey yok. Mutlaka iyi dostluk kurabilecegin insanlar cevrende, okulunda karsina cikar. Cikar da sen birseyden kaybedersin, ya da o insani kazanamazsin. Tabii bunlari hepimiz icin soyluyorum, sadece konu acan arkadasa degil.
Benim tavsiyem, arkadasinla aranizdaki mesele ile ve genel olarak kendin ile ilgili bir ozelestiri yapman. Kendindeki eksiklikleri gorup, degistirebilirsen arkadaslik iliskilerin daha guzel olacaktir. Ama yok, sorun illa karsi tarafta ise de boyle insanlari kendinden uzak tutarsin.
..MELEK.., 10 Haziran 2010
geçen gün bende sevgilimle aynı meseleyi konuşuodum bana "neden senin çok yakın bir arkadaşın yok nedenle herkes aynı samimiyettesin" dedi.
benim daha önceden çok yakın bi arkadaşım vardı kardeş gibiydik zaten altlı üstlü oturuyoduk. senelerce herşeyi paylaştık. herşey mükemmeldi. ama şöyle bir sorun vardı. hep onun gönlünü yapan bendim. darıldığımızda adım atan, o cam kenarına geçmek istiyo diye yerini veren sonra muhabbet olsun diye koridor tarafına oturmak istediğini söyleyince yer değiştiren, o mutlu olsun diye garip süprizler yapan, o kıskanmasın diye başkalarıyla dostluklar kuramayan, o bi rengi seviyosa o rengi sevse bile bundan vazgeçip başka bi rengi seven... bunların hepsi ama hepsi bendim...
ama en sonunda ona annemin sağlığı adına annemin kulağına gitmemesi gereken bişey söyleyip üstüne üstlük sıkı sıkı tembihlediğim halde daha aradan bikaç saat geçmesinin ardından annemin olayı duymasıyla arkadaşlığımız son buldu... eğer gelip özür dileseydi inan affederdiim ama yapmadı.
bende bir karar aldım artık yakın arkadaş yok herkesle aram iyidir sırlarımı üzüntülerimi paylaşacağım arkadaşlarım vardır bende onları dinlerim ara ara buluşur, ara ara tatillere gezilere gideriz. ancak birbirimizle uzun zaman görüşmediğimizde olur. herkes halinden memnundur=)))
MissA, 10 Haziran 2010
3 kişi vardır anında haber alır hayatımda ne olursa... biri annemin kuzeni,20 senedir canım ciğerim...
biri lise arkadaşım... diğeri de lise arkadaşım...
5 kişi vardır... bi alt rütbede de kalsalar çok değer veririm onlara...
biri ortaokul arkadaşım...
ikisi lise arkadaşım...
ikisi üniversite arkadaşım...
biri lise arkadaşımın arkadaşı...
daha alt rütbede olan bir kısım vardır bir de... çok sevdiğim,herşeylerine koştuğum,onlarla gülüp onlarla ağladığım... aynı şekilde onlar da bana tabiki...
çok kalabalık bir arkadaş çevrem var mesela... çok arkadaşa sahibim aslında... ama gerçek arkadaş benim için önemli olan...
şunu söyleyeyim ünv de arkadaş seçimine dikkat et... öıkar ilişkisine dayanır arkadaşlıklar genelde...
_masal_, 11 Haziran 2010
Başak resmen beni tarif etmişsin, benim çevremde de ne ilkolkuldan, ne liseden ne de üniversiteden kimsekalmadı. hep en yakınım dediğim insanlar beni sudan sebeplerle hayatlarından çıkardılar; kimisini de ben çıkardım: hatta en yakınım dediğim üniversite arkadaşlarım ile son sene mezun olacağım yıl koptum 3 seneden sonra şimdi iş hayatındayım yine en samimi olduğumu düşündüğüm iki arkadaşım var yakınımda. ama yine öyle şeyler görüyorum ki sanki bu aradığım dostluk değil. değer verdiğim ve gösterdiğim kadar değer göremiyorum.. çoğu zaman da o kadar düşünüyorum ki tesadüf değildir elbette mutlaka bende bi sorun var, bunun üzerine arkadaş ilişkilerimde çok daha temkinli ve daha özverili olmaya çalıştıkça üzülen ben oluyorum yine.. benim de tek bir ömürlük dostum olsun yeter. ama nerdeee artık bu durumu kabul edip yüzeysel arkadaşlıklarla yetinmem gerektiğine inanmaya başladım.
luxxor, 12 Haziran 2010