Okyanus Topaloğlu: Fotoğraf Hikayeleri : Hayat gibi.
İnsanın en acılı zamanlarında bile bir kaç satır bir şeyler okuması yada bir kaç cümle şarkı mırıldanması o kadar garip ki.. Mutlu olduğunda da böyledir insan. Ritm farklılığı vardır sadece aralarında. Şuanda kulağımda çalan şarkıda onlardan biri. Beni kendimden soğutuyor ve gözümü kapattığımda beynimde canlanan fotoğrafsa beni kendimden soğutuyor.
Bir adam düşlüyorum, ruhumu şarkıya teslim ederek. Yüzünde bir tebessüm. Beni huzura kavuşturuyor. Seviyorum ama o şarkıdaki gibi gidiyor. Şehir yaşlanıyor, ben yaşlanıyorum. Büyüyorum, artık hayatın şarkılardaki gibi olmadığını öğreniyorum. Bu kentin yorgun sokaklarına benzetiyorum biraz kendimi. Her gün milyonlarca kişinin yürüdüğü ama kimsenin sahiplenmediği karanlık sokaklarına. Elimde olanları da kaybediyorum ve bir süre sonra yaralarımı sarmaktan başka çarem kalmıyor.
Fotoğraflarla oynuyorum bir süre. Her biri birer muhteşem karakter benim için. İsimleri bile var bazılarının. Kimisinin yüzü çok tanıdık, kimisini hatırlamıyorum bile. Aralarından radyodan bir şarkı seçer gibi bir fotoğraf seçiyorum ve sıradaki fotoğraf benim için diyorum. Karşıma objektifime belli-belirsiz bir ifade ile bakmış o adamın fotoğrafı çıkıyor. Saatlerce bakıyorum. Bir zamanlar oysa bendim bu fotoğrafa bakarken yüreğimin çıkışına şahit olan. Şimdilerde bir sızı gelip oturuyor içime. Bendim dünyamın en güzel yüzünü bu fotoğrafta gören, onunla ilgili şarkılar söyleyen. Bir hikaye uyduruyorum bu karanlık fotoğrafa; Sanki hem yıldızlı hem de yağmurlu gecelerde çekilmiş, içi sevgi ve güzellik dolu bir aşk filmi gibi oluyor sonra. Etrafta belli belirsiz ışıklar hayatı aydınlatıyor. Yeniden aşık oluyorum o adama. Hem filmin soundtrack’i de belli… Ve ardından Bülent Ortaçgil söylüyor; sensiz olmaz.. Gönderen