Prof. Dr. Ahmet Akgündüz'ün kendi resmi sayfasından paylaştığı, Bedüzzaman Said Nursi hazretlerinin şu yazısı çok konuşulacak.
BEDİÜZZAMAN'IN AYASOFYA'DA 1909 YILINDAKİ MEVLİD MERASİMİNDE YAPTIĞI KONUŞMA
(Bu konuşmanın metni Volkan'da neşredilmemiştir. Ancak sonradan 31 Mart Olayından iki hafta önce neşr olunmuştur)
Biz sadece özetini nakledeceğiz.
Biz Kalu Bela’dan Cem’iyet-i Muhammedi’de (Aleyhissalatü Vesse¬lam) dahiliz. Cihet’ül-vahdet-i ittihadımız tevhiddir. Peyman ve yemini¬miz imandır. Madem ki Allah’ı bir biliyoruz, bir ve beraberiz.
Herbir mü’min i’la-yı Kelimetullah ile mükelleftir. Bu zamanda en büyük sebebi, madde-ten terakki etmektir. Zira yabancılar teknoloji ve sanayi silahıyla bizi manevi istibdadları altında eziyorlar. Biz de, fen ve san’at silahıyla i’la-yı Kelimetullahın en müdhiş düşmanı olan cehil ve fakr ve ihtilaf-ı efkarla cihad edeceğiz.
Beni İslamiyete, İslami eğitime, alimlere, talebeliğe, Osmanlılığıma, Hilafete, İttihad-ı Muhammediye ve Kürdlüğüme intisabım cihetiyle dinleyin diyen Bediüzzaman Hazretleri söyleyeceklerini dokuz madde altında toparlar. Bunlar arasında geçmişte yayınladığı maka-lelerdeki bazı fikirlerinin tekrarı bulunsa da bu dönem açısından ehhemiyet arz ettiği için özetle tekrar edeceğiz.
Birinci Madde: İslam aleminde Şura Meclisini temsil eden meşrutiyetin ukde-i hayati-yesi Şeri’attır. Bu konuda dört mezhebin izahları ve ictihadları esas alınmalıdır. Milyonlarca alimlerin Kur’an’dan ilham alarak ortaya koyduğu şer’i hükümler varken Avrupa’dan hukuk ve ahlak dilenmek doğru değildir. Hakim kanun olmalı ve kanun ağacının temelini İslam hukuku teşkil etmeli. Aksi takdirde, zakkum ağaçları olan dinsizlik, ihtilaf, münafıklık, gü-nahlar ve israflar bizi perişan edecektir. Medeniyetin hiçbir hakiki güzelliği yoktur ki, İslamiyette açıkça yahut zımnen mevcut olmasın.
Dördüncü Madde: Talebelik alanındaki disiplinlere ayrılma meselesi medreselerde de tatbik edilmelidir. Nasıl ki devlette kamuoyu hakimdir; İslamiyette müftü de alimlerin ka-muoyu olmalıdır. Böylece icma’-i ümmet manasına yaklaşılır.
Beşinci Madde: Mürşid-i umumi olan va’iz ve hatipler hem alim-i muhakkik olmalı¬dır, ta bürhan ile ikna’ eylesin. Zira iddiaların tasvir ve süslenmesi, hakikatı arayana karşı faide-sizdir. Ve hem de hakim-i müdakkik ol¬malıdırlar, ta ki bir şeyi terğib veya terhib ile ondan daha mühim şeyin önemini azaltıp muvazene-i Şeri’atı bozmasınlar. Ve hem de beliğ-i hakim ol¬malı¬dırlar. Ta ki, mukteza-yı hale mutabık ve ilcaat-ı zamana muvafık ve teş¬his-i illete münasib söz söylesinler.
Altıncı Madde: Osmanlılığın ilerlemesini faal hale getirmektir.. Şöyle ki: Bu devletin hayatı ve dini, Din-i İslam olduğundan; her bir Osmanlı İ’la-yı şev¬ket-i İslamiyeye mükellef ve her bir mü’min İ’la-yı Kelimetullaha muvazzaftır. Ve bu zamanda i’la’nın en büyük sebebi maddeten terakki olduğundan ve terakkinin en müthiş düşmanı olan cehalet ve zaruret ve ihtilafa; marifet kılıcı, çalışmak ve ittihad ile din namına ittihad edeceğiz. Ama harici düş-manlar, medeni olduklarından fikren galebe çal¬mak lazımdır.
Yedinci Madde: Hilafete dair bir rüyadır. Alem-i ma’nada padişahı gördüğünü ve ona“Sen ömrünün zekatını Ömer bin Abdülaziz’in mesleğinde sarfet!.. Ta ki, meşrutiyet riyasetine lazım ve biatın ma’nası olan teveccüh-ü umumiyeyi kazana¬sın.”
Padişah’ın nasıl yapacağını sorması üzerine, “İstibdad, memleketin kalbi olan İstan-bul’da kan bırakmadı¬ğın¬dan hüsn-ü niyeti göster. Şefkatle meşrutiyeti kansız kabul etti¬ğin gibi; menfur olmuş Yıldızı kalplere sevdirmek için, eski zebaniler yerine melaike-i rahmet gibi muhakkik alimlerle doldurmak... ve Yıldızı Dar’ül-Fünun gibi etmek... Ve ulum-u İslami-yeyi ihya etmek ve meşihat-ı İslamiyeyi ve hilafeti, mevki-i hakikisine yükseltmek... Ve mil-letin kalb hastalığı olan za’f-ı diyanet ve baş hastalığı olan cehaleti, servet ve ikti¬darınla tedavi etmekle Yıldızı Süreyya kadar i’la et. Hem de havaic-i zaruriyeye iktisad et. Ta alıştı-rılmış olan israfa iktidarı olmayan biçare millet de iktida etsin. Madem ki, İmamsın...”
Sekizinci Madde: İleride tava’if-i mülük temelleri hükmünde olan muhtelif milletlere ait kuluplerin ittihadının temeli olan “İttihad-ı Muhammedi”den anasır-ı gayr-ı Müslime ürkmesinler. Zira mesle¬ğimiz sırf ahlaki ve dini olduğundan, onlara faide-i azimeden başka zarar vermez. Bizi kendilerine kıyas etmesinler. Zira milliyetleri çok¬tan vicdani olan dinleri-ne galebe çalmış... Hem de onları medeni bili¬riz. Medenilere ikna’ ile muhabbetle galebe çalınır. Özellikle bizde “Dinde ikrah yoktur” düsturu hakimdir. Cemiyyetimizin meşrebi, Müslümanlar arasında muhabbetin ma’nasına mu¬habbet ve husumetin herşeyine husumettir. Ve mesleği: “Ahlak-ı Ahmediye (A.S.M.) ile tahalluk ve Sünnet-i Nebeviyeyi ihya etmektir. Ve rehberi Şeri’at-ı Garra ve seyfi berahin-i katıa ve mak-sadı İ’la-yı Kelimetullahdır....”
Dokuzuncu Madde: Kürdlerin ihtilafı sebebiyle zayi’ olan büyük kuvvetlerinden istifa-de et¬mek için iki temel esas, ittihad-ı milli ile ve ma’arifdir. Halbuki müsbet ilimlerden dört sebepten tevahhuş ediyorlar (Daha önce açıklamış idi). Bahusus şim¬diki bazı gençlerimizin dinlerindeki laubaliane hareketleri daha ziyade milleti vahşete düşürüyor. Bu gibi laubaliler Meşrutiyete hizmet değil, bilakis Meşrutiyete ve millete büyük bir darbe vurarak terakkinin yolunu sedde sebep oluyorlar.
Kürdistan’a müsbet ilimlerin girmesinin tek yolu: Hamidiye alayla¬rında askerlik müna-sebetiyle; mekteblerde alışılmış olan medrese adı altında dini ilimlere müsbet ilimleri; üç muhtelif noktasında (Padişaha takdim ettiği dilekçede bunlar zikrediliyor) talebenin tayina-tının te’miniyle bera¬ber üç dar-ul-ilim açılması... Ve bunlardan neş’et eden Kürd alimleri de, ihya olacak medreselerde Kürdlerin isti’dadlarına göre tedris-i fünun etmektir.
Onuncu Madde (Zeyl bu şekilde tarafımızdan ifade edilmiştir): Müsbet ilimlerin bir mecrası da medreseler olmalı, ta ki zihinleri safileşsin ve müsbet ilimler de Şeri’at ile süzdürülmüş olsun Bu da ehl-i medresenin himmetine havale edilmeldir. Bediüzzaman bu uzun makalesindeki hakikatleri ve tavsiyeleri aynı gazetede yazmaya devam etmiştir. Bu makaleden iki gün sonra yayınladığı makalede de, Tarik-i Muham-medi (Aleyhissalatü Vesselam) şübhe ve hileden mü¬nez¬zeh olduğundan, şübhe ve hileyi ima eden gizlemekten de müstağni¬dir. Hem o derece azim ve geniş ve muhit bir hakikat, bahusus bu zaman eh¬line karşı hiçbir cihetle saklanmaz. İttihad-ı İslam hakikatında olan İttihad-ı Mu¬hammedi’nin (Aleyhissalatü Vesselam) bir-lik kaynağı tevhid-i İlahi¬dir. Peyman ve yemini de imandır. Encümen ve cem'iyetleri, mes-cidler, medreseler ve zaviyelerdir. Müntesipleri umum mü’minlerdir. Nizamnamesi Sünnet-i Ahmediye’dir (Aleyhissalatü Vesselam). Kanunu, şer’i emir ve yasaklardır. Bu ittihadın meşrebi, muhabbettir. Husumeti ise, cehalet ve zaruret ve nifakadır. Gayr-ı Müslimler emin olsunlar ki; bu ittihadımız, bu üç sı¬fata hücumdur. Gayr-ı Müslime karşı hareketimiz ikna’dır. Zira onları medeni biliriz. Ve İslamiyeti mahbub ve ulvi göstermektir. Zira onları munsif zannediyoruz. Laübaliler iyi bilsinler ki, dinsizlikle kendilerini hiçbir ec-nebiye sevdiremezler. Zira mesleksizliklerini göstermiş olurlar. Meslek¬sizlik, anarşilik se-vilmez. Ve bu ittihada tahkik ile dahil olanlar, onları taklid edip çıkmazlar. İttihad-ı Mu-hammedi (Aleyhissalatü Ves¬selam) olan ittihad-ı İslamın efkar ve meslek ve hakikatını efkar-ı umumiyeye arz ederiz. Kimin bir itirazı varsa etsin, cevaba hazırız.