Orhan Aydın "Yoksa çıldıracağım"
Ne şiirin aşkı var, ne şarkının, ne oyunun sevinci var, ne yontulmuş taşın.
Renklerim yitiyor, aynı kelimelerle ağıt yakmaktan yoruldum.
Bıktım bu kahrolası zulmün pervasızlığına teslim olunmuşluktan.
Küfürler uçuşuyor aklımın duvarlarında, bir değil, bin değil, milyarlarca.
İyidir yaban kiraz ağacı, küçücüktür çiçekleri, sevinçlidir, hüznü yalnızlığında gizli değildir, aşkı savurmuştur gökyüzünün ta orta yerine, özgürdür dallarına konan kuşlar kadar.
Sahiplenir belki acılı yüreğimi.
Bu yalan, bu talan, bu katliamlar, bu toprağa düşürülen insanlık, bu umarsızlık, bu yitiş, bu suskunluk, bu kahrolası hüzün durduracak yüreğimi.
Yüzlerini yere eğmiş insanların arasında gülüşler aramak nafile artık.
Korku gelmiş oturmuşsa omuzlara, sevinç yitik bir umuttur artık.
Teslim oldukça erdemsizliğe, onursuzluğa, hayâsızlığa ve ellere-yüze-göze kan bulaştıkça susuluyor, susuluyor, susuluyorsa orada vicdan ayakaltındaki kirdir.
Korku duvarını aşmanın, meydanları doldurup yalanı ve katliamları yenmenin açacağı bir kapı yok mu?
İçimizdeki düşmanı yere çalmanın, gericiliği bağrımızdan söküp atmanın bir yolu yok mu?
Teslim olup yoksunlaşarak mı kuracağız geleceğimizi?
Duvara bir yazı yazıp astım.
‘Örgütlenmiş cehalet en büyük düşmanlıktır, örgütlenmemiş cesaret ise hiçbir şeydir’
Ben dönene kadar orada kalsın istiyorum.
Yarım yamalak bilgi sahibi olanların cehaletinin çok tehlikeli bir şey olduğu söylenir; ne kadar da doğruymuş.
Tarih, sınıfların mücadelesidir.
İktidarınız ve sahip olduklarınızla şiştiniz. Yönetimde başarılı olamadınız. Uygarlığı mezbahaya çevirdiniz. Kör ve doymak bilmez kişilersiniz.
Güç geçmişte olduğu gibi söz sahibidir ve belirleyici olacaktır. Bu sınıfların mücadelesidir. Tıpkı sizin sınıfınızın eski feodal asaleti alaşağı ettiği gibi, sizin sınıfınız da benim sınıfım, emekçi sınıf tarafından alaşağı edilecek. Şayet biyoloji ve sosyolojiyi de tarihi okuduğunuz kadar doğru ve açık şekilde okursanız, tanımladığım bu akıbetin kaçınılmaz olduğunu göreceksiniz. Bunun bir ,on ya da bin yıl içerisinde gerçekleşecek olması önemli değildir. Sizin sınıfınız alaşağı edilecektir. Ve bu güç marifetiyle olacaktır. İşçi ordusunun bireyleri olarak bizler o kelimeyi dilimizde tüy bitene, kulaklarımız çınlayana kadar okuyup tekrarladık. Güç. Muhteşem bir kelime.
O günlerde hırsızlık şaşılacak derecede yaygındı. Herkes herkesin malını çalardı. Toplumun efendileri, ya yasal olarak çalar ya da hırsızlıklarını yasalara uydururken, daha yoksul sınıflar yasadışı olarak yapardı bu işi. Korunmadığı sürece hiçbirşey güvenlikte değildi. Muazzam sayıda insan, malı mülkü korumak için bekçi olarak çalıştırıldı. Zenginlerin evleri banka kasası ve kale karışımı bir şey haline gelmişti. Bugün, çocuklarımızın başkasının malını çalma eğilimi o zamanlarda evrensel bir şey olan çalma özelliğinin temel bir mirası olarak görülebilir.
Günahtan ve ölümden güçlü olan yalnız sevgidir.
Ama toplum, bu bir tek insanın başına gelen korkunç olayla hiç ilgilenmeden yoluna devam ederse, ilerde bir çoklarının aynı gaddarlığa uğramayacağını kim iddia edebilir?
Gerçeğin herhangi bir insanda da olabileceğine inanırız biz, yeter ki o insan içtenlik sahibi olsun...
Sınıf mücadelesi güçlerin mücadelesidir.
Büyük kapitalist dışında sanayi makinesindeki hiçbir kişi özgür iradeye sahip değildir, o bile özgür değildir. Gürüyorsun patronlar yaptıkları şeyin doğru olduğu konusunda kesin eminler. Zaten saçmalığın zirvesi de bu. İnsani doğaları onları o kadar bağlar ki doğru olduğuna inanmadıkları bir şeyi yapamazlar. Eylemlerinin gerekçesinin olması gerekir.
Bir şeyi yapmak istediklerinde, tabii ki iş hayatından bahsediyorum, zihinlerinde o şeyin doğru olduğuna dair dinsel, ahlaki, bilimsel veya felsefi bir kavram oluşmasını beklerler. Ancak ondan sonra yaparlar. Bu arada düşüncenin arzudan doğduğundan ve bunun insan zihninin zaaflarından biri olduğundan habersizdirler. Yaptıkları şey ne olursa olsun mutlaka bir gerekçesi vardır. Ahlak sorununu kendi kafalarına göre yorumlayan yüzeysel insanlardır onlar. Yaptıkları şey yanlış bile olsa buradan doğru bir sonuç çıkacağını savunurlar. En ilginç ve kendinden menkul vehimlerden biri, akıl ve etkinlik açısından bütün insanlardın üstün oldukları hayalidir. İnsanlığın rızkını onların vermesi gerektiği yönündeki görüşleri de buradan kaynaklanır zaten. Hatta krallara Tanrı tarafından verilen haklar olduğu teorisini yeniden canlandırdılar. Tabi bu durumda ticaretin krallarından bahsediyoruz.
Honoré de Balzac - Vadideki Zambak
Hemen hepimiz sabahtan, dünyayı avucumuzda tutarak, yüreğimiz aşka susamış olarak yola çıkarız; sonra, acı deneylerden geçtiğimiz, insanlara, olaylara karıştığımız zaman, farkına bile varmadan, her şey yavaş yavaş küçülür, yığın yığın küller arasında azıcık altın buluruz: İşte yaşam!
Sonradan görmeler maymun gibidirler, maymunların becerikliliği vardır onlarda; yukarılarda görür insan onları, tırmanış sırasında çevikliklerine hayran kalır; ama zirveye geldiler mi artık yalnızca ayıp yerleri görünür.
Bizi kendisini sevdiğimiz ölçüde sevmeyen kadının bir ayrıcalığı vardır: Bize ikide bir sağduyu kurallarını unutturur.
Ruh hastalıkları istekleri, içgüdüleri olan yaratıklara benzer; topraklarını büyütmek isterler.
Aşkın, parıltıları göklere ulaşan hazları vardır.
Zorbaca yasaklar, çocukta bir tutkuyu büyüklerde olduğundan da fazla biler; çocukların yalnız yasak şeyi düşünmek gibi bir üstünlükleri vardır; bu şey onlar için dayanılmaz bir çekicilik kazanır.
Yuvarlak bel bir güç belirtisidir; ama belleri böyle olan kadınlar kibirli, istemlidirler; sevgiden çok şehvet vardır onlarda. Düz belli kadınlar, tam tersine, sadıktırlar, inceliklerle doludurlar, içliliğe eğilim gösterirler, ötekilerden daha çok kadındırlar. Düz bel çeviktir, yumuşaktır; yuvarlak bel bükülmez ve kıskançtır.
Aşk yaşamı yeryüzü yasasının ölümcül bir istisnasıdır; her çiçek ölür; büyük sevinçlerin bir yarınları olursa, kötü bir yarınları olur. Gerçek yaşam bir bunalım yaşamıdır.
Kötü günleri bir tek gün siliverir.
Ahlakın da dereleri vardır; düşük kimseler, bu derelerden, içinde boğuldukları çamuru soylu kimselerin üzerine sıçratmaya çalışırlar.
Sevdiği kadının herkesin en güzeli olduğunu, tutkulu bakışların hep ona çevrildiğini görmek, gözlerinin arılıkla saklanan ışığının yalnız kendisine geldiğini bilmek; sesinin ayrımlarını, yürekte insanların oyalanmalarına karşı yiyip bitirici bir kıskançlık duyulsa bile, görünüşte hafif ya da alaylı sözlerinde, değişmeyen bir düşüncenin kanıtlarını bulacak ölçüde tanımak bir genç adam için ne büyük bir sarhoşluktur!
Erdemin, içine dalınan ve Tanrı aşkında yenilenmiş olarak çıkılan kutsal suları vardır.
İnsan zayıflıkları temelden bayağıdır; ne yatışmak ne de bitmek bilir; dün verdiğinizi bugün, yarın, hep isterler; ayrıcalıkları iyice benimser, genişletirler.
Aşk; ruhun sonsuz alanlarında, güzel bir vadide yağmurların, derelerin, sellerin geldiği, ağaçların, çiçeklerin düştüğü, kıyının kumlarının, tepelerdeki kaya parçalarının düştüğü bir büyük nehir gibi değil midir? Duru çeşmelerin ağır ağır gelen suyuyla olduğu gibi boralarla da büyür.
İnsan sevdi mi, her şey aşka doğru gelir.
Mutsuzluklar yalnız ayırmakla kalmaz, toplumun bayağı kurallarını da susturur.
Yaşamın alçakgönüllülüğünün üstünlükleri vardır; bir kez duyuldu mu sürekli bir sahneye çıkarılışın parıltısını katlanılmaz yapar. Yalnız hafif ışıklar görmeye alışmış gözlerin gün ışığında rahatsız oldukları gibi, böyle şiddetli karşıtlıklardan hoşlanmayan ruhlar da vardır.
Güneş, ışınları içinde bulunan ve kendisiyle yaşayan küçücük sineklere kulak asar mı? Kalabildiklerince kalırlar, sonra, güneş gidince de ölürler.
Daha yumuşacık olan kökleri ana toprakta sert taşlardan başka bir şeyle karşılaşmayan, ilk yaprakları kindar ellerde parçalanan, çiçekleri açar açmaz donan ruhların sessizce çektiği sıkıntıların tablosunu, en dokunaklı ağıtını gözyaşlarıyla beslenmiş hangi yetenek verecek bize? Dudakları acı bir meme emen, gülümsemeleri sert bir bakışın korkunç ateşiyle bastırılan çocuğun acılarını bize hangi ozan söyleyecek?
TIK Honoré de Balzac - Vadideki Zambak (Can Yayınları) - Scribd
Don Miguel Ruiz - Kendini sevmek için Dua
Paylaştığım don miguel ruiz, dua