Yakalanma / Psikoloji / Milliyet Blog
Al sana bir yakalanma...
Saat gecenin bir buçuğu. Apartman yöneticisinin kapıcı megafonu çalıyor.
- Hayırdır inşallah ne oldu?
- Abi ben Havva
- Kocam evde yok, kapıyı biri çalıyor korktum kim acaba gelip bakar mısın?
- Tamam korkma geliyorum
İşte hayatın bir yerinden yakalanma anı başladı, sonra ne oldu?
Adam gece yarısı kadının yanına gitti. Aksilik bu ya, kocası da bu sırada eve gelip aynen filmlerdeki gibi korkusundan saklandığı, yatak odasının dolabında yakalandı. Polisler, karakol, savcılık, mahkeme …..
54 yaşında adam hayatının bir yerinde yakalandı.
Hayatının bir çok yerinde yakalanmadı. Bir yerinde yakalandı.
Hayatımızın bir yerinde yakalanalım.
Eğer inat edip bugüne kadar yakalamadılarsa gelin biz isteyerek ve bilerek yakalanalım.
Ben yakalandım. (Başıma neler geldi anlatayım.)
Bu yakalanmaların en heyecanlısı cinsel suçlara ilişkin yakalanmalardır. Toplum bunu çok sever. Halkımız da sever. Hele tanıdıklar bayılırlar. En çok da komşular bu işe sevinirler. Sevinirken de belli etmezler. Ama ben gözlerinden anlarım. Psikolog değilim neden sevindiklerini bilemem ama çok mutlu olurlar...
Ben yakalanınca da aynen böyle mutlu oldular.
Ben nasıl yakalandım?
İnanın bilerek değil, ama bugün olsa bilerek yapardım. (Derken bile ürkütücü geliyor)
Evlerimiz yan yanaydı, arada sac duvarlar vardı. Saclar yer yer çürümüş ve delinmiş olduğundan gözetleme yeri gibi baktığında diğer komşu evin bahçesi görülürdü. Hay Allah anlatamayacağım galiba. 4 sene önce yaptığım suçumu anlatamıyorum. Garip çok garip. Yakalanmak çok kötü .Yapmak değil, yakalanmak kötü...
- Bu kim dedim?
Hadi söyle sevgilim de!
İşte bir yakalanma daha...