Nilüfer Hatun İmareti - Beyaz Tarih
Almaşık duvar tekniği ile örülen yapı, düzgün kesme taş ve tuğla malzeme ile inşa edilmiş olup itinalı bir işçilik göstermektedir. Tuğlaların yerleştirme şekliyle motifler meydana getirildi, özellikle rozet oluşturuldu. Renkli sır ve sır altı tekniğinde çiniler cephelerde süsleme unsuru olarak yerini aldı.
Aydınlatmayı sağlamak için cephelerde 2 sıra pencereler açıldı, üst sıradaki pencereler dikdörtgen veya kare alt sıradaki pencereler ise sivri kemerli olup dikdörtgen tasarlandı.
Yapı revaklıdır; 5 gözden meydana gelen bu revaklı bölümün yanları tonoz ile ortası kubbe ile örtüldü. Geçişi sağlayan kapı bursa kemeri şeklinde tasarlanmış olup sivri kemerli alınlığında koyu renkli bir taşa 3 satır celi sülüs hat ile bir yazı işlendi.
Yapının içine baktığımızda sofa diye adlandırılan bölüm kare planlı olup üstü kubbe ile örtüldü. Kubbenin oturduğu onikigen kasnak ve kubbenin üstündeki sekizgen kasnaklı aydınlık feneri dikkat çekmektedir. Sofanın kuzeyinde ve güneyinde yan odaları bulunmakla birlikte bu odalar dikdörtgen planlı olarak inşa edilmiş; kubbe ile örtüldü.
Yapının mescit bölümü yine dikdörtgen olarak doğu-batı yönünde inşa edildi. Her birim birbirinden farklı kubbe ile örtülü olup, doğu yönündeki birim zengin mukarnas dolgularla sekiz dilimli olarak tasarlandı. Batıdaki birim ise üçgenlerden oluşan bir dolgu ile onikigen kasnak üzerine oturan kubbe şeklindedir. Yapının mihrabı güney duvarında yer almakla birlikte imaretin müzeye dönüştürülmesi sırasında mihrabın değişikliğe uğradığı bilinmektedir.
Yapının içi süsleme açısından az özellik göstermektedir. Duvarlar sıvalı olup yalnızca sofada duvarların üst kısmında ve revaktaki orta kubbenin eteğinde alçı sıva ile yapılmış palmet dizisi görülmektedir.
Bu yapıdaki duvar tekniği, tuğla süsleme ve rozetler ile demet biçimindeki payeler o yıllardaki Bizans mimarisinde rastlanan özellikler olduğuna göre binanın yapımında İznik’te kalan Bizanslı ustaların çalışmış oldukları söylenebilir. Uzun yıllar harap bir durumda kalan, hatta mescit kısmının bir duvarından dışarıya bağlantı sağlamak üzere büyük bir gedik açılan bu Osmanlı devri Türk mimarisinin en eski ve en önemli eseri ancak 1955 yılında esaslı bir onarım geçirmiş olup halen İznik Müzesi olarak kullanılmaktadır.
Çobanoğlu, V.Ahmet, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, cilt 33, 2007
Topkapı Sarayı’nın 3. avlusunda Arz Odası arkasında 18. yy.a ait kütüphanedir. Daha önce aynı yerde II. Selim için Mimar Sinan’ın inşa ettiği Havuzlubahçe Köşkü var idi ve bu köşkün basit şeması Hünername adlı minyatürde görülmektedir. Cami ve kasırlarda kitap dolapları yerine başlı başına kütüphane binası kurmanın tercih edildiği Lâle Devri’nde Sultan III. Ahmet, Saray-ı Cedid denilen Yenisaray’daki dağınık kitapları bir yerde toplamayı uygun bularak II. Selim’in zaten bakımsız bir halde olan köşkünü yıktırıp yerinde, kendi adıyla anılan veya Enderun Kütüphanesi de denilen yeni bir kütüphane binası yaptırıldı.
Otuz ikinci Osmanlı padişahı, yüz on birinci İslam halifesidir.
Osmanlı Devleti’nin sultan şairlerinden olmasının büyük öneminin yanında kendisi II. Mahmut, Abdülmecid, Abdülaziz, V. Murat ve II. Abdülhamid’in saltanatını görmüştür. 73 yıllık hayatına birçok iyilikler ve güzellikler sığdıran sultan, ömrü boyunca herkes tarafından hürmet görmüş ve çok sevilmiştir.Annesini erken yaşta kaybedince babası II. Mahmut onu büyütmesi için başka bir kadına vermiş; o da tıpkı öz evladı gibi Adile sultanı yetiştirmiş ve iyi bir tahsil almasını sağlamıştır. Eşi Kaptan-ı Derya Mehmet Ali Paşa’nın ölümünden kısa bir süre sonra kızını da kaybeden Adile Sultan, kendini hayırseverliğe adamış; fakir fukarayı sevindirmekle ömrünü geçirmiştir.