Cezayir’de işçi sınıfı mücadeleye giriyor - World Socialist Web Site
Yüz binlerce yaşama mal olan ve Fransız emperyalizminin toplu işkenceye ve baskıya başvurmasına meydan okuyan Cezayir savaşı, kahramanca bir mücadeleydi. Bununla birlikte, savaşı sona erdiren 1962 Evian anlaşmasında, Paris, iktidarı, işçi sınıfına değil ama FLN’ye teslim etmişti. FLN, Cezayir’in 1963 anayasasına sosyalizmi inşa etme sözünü yazmış olsa da, bir burjuva partisiydi. Bu parti, kendisini işyerlerindeki işçi komitelerine ya da kapitalist mülkiyete el konulmasına dayandırmıyordu.
Hansen, SLL’nin, Cezayir hükümeti ile Fransız emperyalizmi arasındaki Evian anlaşmasını kınamasına abartılı bir şekilde dikkat çekti. Biz, bunun bir ‘ihanet’ olduğunu söyledik. Hansen, burada, en azından Evian’ın ulusal bağımsızlığı içerdiğini ve bir zafer olarak memnuniyetle karşılanması gerektiğini kabul etmekte başarısız kalan, aşırı sol bir hata olduğunu söyledi. Biz, kendisini Fransız emperyalizmi ile uzlaşmaya varma konusunda FLN üzerinden gösteren ve Cezayir halkının kendi devrimci taleplerini kazanmak için devam etmesini engelleyen sınıfsal eğilime ilişkin bir çözümlemeden yola çıkıyorduk. ‘Zafer’e odaklananlar ise ... yalnızca, kitleleri aldatmasında Bin Bella’ya yardımcı oldular ve sosyalistlerin enerjisini, bağımsız devrimci bir partinin inşası yerine, burjuvazi ile ittifaklara yönelttiler.
Halk kampının sol kanadı, kendi adına, az çok uyumlu bir şekilde, halka bir ses veren ve bir Kurucu Meclis’in seçilmesi perspektifi üzerinden tek egemen rolüyle ona itibarını hızla iade eden, aşağıdan bir çözüm teklif ediyor. ... PST, bu perspektifi paylaşan tüm partileri, sendikaları ve sosyal hareketleri bir araya getirecek şekilde, demokratik, serbest piyasa karşıtı ve emperyalizm karşıtı güçleri birleştirmeyi öneriyor.