Hazret-i Mevlânâ’dan İnsan ve 3 Mevsim | İslam ve İhsan
Tarih: 03 Aralık 2019 İSLAM VE İHSAN
Hazret-i Mevlânâ -kuddise sirruh-, insanın gençlik, zindelik ve dinçlik mevsimleri ile, ardındaki sürprizler cümbüşünü ve gel-geç mâcerâlarını şu misâllerle anlatır...
“Bu hoş çardakta -yâni mehtaplı bir gecede- bedir hâlindeki Kamer’in letâfetini görürsün. Onun bir de ay sonlarında uğradığı zaaf ve bedir hâline olan hasretini düşün!”
“İnsan da aynı mâcerâyı yaşar. Kemâli ve cemâli, zevâle mahkûmdur.”
“Güzel bir çocuk; bakarsın, güzelliği ile halkın sevgilisi olmuştur. Bir müddet sonra, ihtiyar bir bunak hâline gelir ve halka rezil olur!”
“Ey yağlı-ballı yemekler ve nefis gıdâlar görüp imrenen! Kalk helâya git de, onların âkıbetini orada gör!”
“Pisliğe de ki: Senin o güzelliğin, tabak içindeki o zevk u letâfetin ve güzel kokun nerede?”
“Kezâ cam gibi nergis bakışlı mahmur bir gözü, sonunda çipil olmuş ve suları akmaya başlamış bir hâlde görürsün!”
“Kezâ arslanların safında giden arslan gibi yiğit bir er, gün gelir fare gibi âciz birine mağlûb olur.”
“Kezâ üstün kâbiliyetli bir sanatkârı, sonunda acze bürünmüş bir zavallı gibi işe yaramaz bir hâlde görürsün!”
“Kezâ, akılları baştan alan misk kokulu ve kıvırcık bir zülf, ihtiyarlıkta, kır merkebin kuyruğu gibi çirkinleşir!”
“Çünkü bu âlem, sana tuzağını kurmuş ve o vâsıta ile nice ham ervâhı aldatıp perişan etmiştir.”
“Güzelliği ile iftihâr eden, ay gibi parlak olan her güzelin yüzüne bak! Fakat, evvelini gördükten sonra sonuna da nazar et ki, şeytan gibi tek gözlü, yâni bir şeyin dünyâ tarafını görüp âhiret tarafını görememek ahmaklığına düşmeyesin...”
“Şeytan, Âdem’in çamurunu gördü; yüceliğini göremedi. Bu dünyâya âit olan çamuru seyretti. Fakat öteki âleme âit olan mâneviyâtına âmâ oldu. Şeytanın bilemediği taraf, insanın Hakk’ın halîfesi (halîfetullâh) olmasıdır.”
“Ey insan, dünyâdan birbirine zıt iki ses gelir. Acabâ senin kalbin hangisini almaya istîdatlı?..”
“Çünkü seven bir kimse, sevdiğinin zıddı olan şeylere karşı âdeta kör ve sağır olur.”
Hazret-i Mevlânâ’nın bahsettiği birbirinin zıddı olan iki sesin biri dünyâya meyil, öbürü dünyâdan nefrettir. Onlardan hangisini dinler ve icâbet edersen, öbürünün zıddı ve mahrûmu olursun. Hadîs-i şerîfte:
“Dünyâ ve âhiret, ortak iki zevce gibidir. Birisini ne kadar hoşnûd edersen, öbürünü o kadar kızdırırsın!..” buyrulmuştur.
Yâni dünyâya davet sesi gönülde yer ederse, âhiret nasihati o gönle tesir etmez. Fakat âhirete davet sesi bir gönülde yerleşirse, dünyâya davet sesi ona yabancı olur.
Bir kalbe dünyâya meyil kokusu bulaştı mı, onu temizlemek bir hayli müşkildir. Nasıl çanak-çömleğe bulaşan kötü kokuyu temizlemek için onu ateşe atmaya, yakmaya ihtiyaç varsa; kötü ahlâkın temizlenme mekânı da cehennemdir.
Rûhâniyet âlemine kavuşabilmek için Hâce Ferîdüddîn Attâr -kuddise sirruh-’un şu tavsiyeleri ne güzeldir:
“Kur’ân-ı Kerîm ve Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem-’in hadîs-i şerîflerinden sonra Rabb’in has kullarının sözlerinden daha güzel hiçbir söz yoktur. Çünkü onların sözleri derûnî ve ledünnîdir. Kesbî değildir. Bu sebeple onlara verese-i enbiyâ denir. O has kulların kelâmlarını işitenlerin gönülleri, feyz ile dolar. Gayretleri artar. Sırlar, kendilerine ayân olmaya başlar. Şeytânî vesveselerden ve dünyevî ihtiraslardan halâs olurlar.
Hazret-i Ömer’in Hikmetli Sözleri