donna quijote: ruhuma ne fayda
<$BPazar, Ocak 16
Hayatimda ilk imzayi 14 yasimda Zülfü Livaneli'den almistim. Bir konser sonrasinda binbir hileyle kulise girmeyi basarabilmistim. Ve sanirim o imzayla da bu basariyi belgelemek istemistim! Sanirim diyorum, cünkü baska bir aciklama gelmiyor aklima. Niye imza? Ben onu gördüm, o beni gördü, tanisiyoruz artik, bak adimi da yazdi, ben artik daha özelim, hayranlik duydugum kisi icin de... Ne bileyim, budur herhalde aciklamasi. Aslinda adet öyleydi, ünlüleri gördün mü, sikistirip köseye, iki arada bir derede imza alinmaliydi iste, herkes öyle yapiyordu ya, ben de yapmaliydim. Ne gariptir ki üzerine "Daha güzel yarinlar icin!" diye bir cümlenin karalandigi burusuk kagit parcasini saklama geregi bile duymamisim. Benim icin özel bir ansa eger, cignedigim cikletin kagidini bile saklayan "ben" üstelik!
Buna ragmen sonraki yillarda birkac kez ayni girisimde bulundum, itiraf ediyorum. Ama sadece sonuncusu aklimda kalmis... Istanbul'da bir Bülent Ortacgil konserinden sonra imza avcilari kendisinin pesine düsmüsken, bir kösede esyalarini toplayan Erkan Ogur'un yanina gitmis, ve elimdeki cd'yi uzatarak imzalamasini istemistim. Bakmisti önce, almisti cd'yi, adimi sormus ve birseyler karalamisti. Pek okunakli degildi yazisi, cözememistim önce bir türlü. Sevgilerimle türü birsey beklerken ben, kocaman bir dersle karsilastim. "Ruhuma ne fayda..." yaziyordu adimin altinda. Bu benim aldigim son imza oldu. Yillar gecti üzerinden.
Dün Berlin'deydi Erkan Ogur yine. Bir konser icin. Kuliste karsilastik, konseri sundugum icin tanistirdilar bizi. Anlattim yillar önce yollarimizin kesistigi ani. Gülümsedi, "ben hatirlayamiyorum tabi" dedi. "Tabi" dedim.. Yine gülümsedi. "Öyle mi yazmisim" dedi. "Öyle" dedim. Yine gülümsedi. Sonra sohbet ettik biraz. Sadece müzigi degil, kendi de dinlendiriyor insani. Huzur veriyor. Öyle bir dinginlik var üzerinde. Bir bilgelik...
<$B17:28> <$BDonna Quijote