MINDMILLS – Sayfa 150
Posted on 01 Şubat 2012 17 Kasım 2013
Stephan Micus – To The Evening Child
Bugün biraz meditatif bir ruh halindeyim. Belki dışarıda pıtır pıtır yağan kardan, belki kardan eve sığınmışlıktan, belki 1 haftadır kendimi okuma, yazmaya bıraktığımdan, içe döndüğümden. Hal böyle olunca ya sessiz köşene çekiliyorsun, çıt istemiyorsun, ya da bu ruh haline eşlik edebilecek tınılara tolere edebiliyorsun.
Stephan Micus’u keşfim geçen sene yogaya başlamamla oldu. Derslerin sonunda Savasana’da kaldığımız son dakikalarda, Yin Yoga’da pozda 5 dakika kalarak bedenin vasıtasıyla kendinle yüzleştiğin anlarda, bu parça içimden öyle birşeyleri yükseltip patlattı ki sadece yoga stüdyosunda kalmasın benimle eve gelsin, hayatıma girsin, gerektiğinde seyahat etsin istedim.
Stephan Micus Alman asıllı bir müzisyen. Asya ve Afrika kökenli çeşitli etnik enstrümanlarla müzik yapıyor, vokalleri kendi seslendiriyor ve tamamıyla uyduruk bir dilde şarkı söylüyor. Parçaları dinlendirici, belki hüzünlü ve çok derinden etki eden bir nitelikte. Kabul etmek gerek; her zaman oturup da dinlenebilecek cinsten bir müzik değil.
Birkaç sene evvel İstanbul’da konser vermiş. Yine gelir diye umuyorum.
Ve yogadan bana hediye Stephan Micus ve beni alıp başka diyarlara götüren To the Evening Child’la sizi başbaşa bırakıyorum.
Posted on 31 Ocak 2012 23 Ağustos 2013
Kova Değil Saka Burcu – Mu?
Dün Milliyet’teki yazısında Hakan Kırkoğlu Kova burcuna yeni bir tanım getirmiş:
‘Şaka değil, Saka’ diye de belirtmiş. (Haklı, ben de Twitter’da ilk okuduğumda bu nasıl bir şaka diye düşünmeden edemedim. Türkçe karakterden yoksun klavyeler sağolsun!)
Yazıyı görmediyseniz burdan ulaşabilirsiniz.
Zamanlama çok yerinde, şu anda Kova burcu zamanı. Ben de bir Kova’yım. Geçen hafta kendime armağan ettiğim Doğum Günü Hediyesi yazımdan anlamışsınızdır.
Saka Ocağı, Osmanlı döneminde Kapıkulu Askerleri’ne su ve içecek tedariğini sağlarmış. Bir nevi destek birim, ama bu destek hayati.
Kova, nam-ı diğer su taşıyıcı, Yunan ve Roma mitolojisinde su taşıyan veya döken bir adam olarak resmediliyor. Su, dünyaya hayat veriyor ve bunu aktardığı bilgilerle sağlıyor. Bir yandan oldukça rasyonel bir burç olup duygularla arası pek de rahat olmayan Kova’nın duygularla ilişkisini de yine bu su temsil ediyor. Burcu anlamak için de hem bu taşıyıcı insana hem de taşıdığına bakmak gerekir. Kova’nın Türkçedeki kullanımının bu anlamda eksik bir tabir olarak değerlendirilmesini yerinde buluyorum.
Çocukluktan gelen astroloji merakımla burcumu, artık kendi burcum olduğu için kişisel olarak mı yoksa objektif bir gözlükle dünyaya getirmeyi vaad ettiği köklü değişiklikten ve eşitlikten mi bilmiyorum, çok sever ve benimserdim. Bir de şu Türkçe isminin kabızlığı olmasaydı.
Kafamda idealize ettiğim, hatta her zaman kendimle de bağdaştırmadığım, başka bir kişilik olan Kova’yı, kelime anlamıyla telaffuz edilmesiyle birlikte yeşil ya da mavi plastik bir temizlik kovası olarak hayal ederdim. Ve tabi çok bozulurdum. Pis, basit, yer silmek için kullanılan, içinde kara sular olan bir kap.
Bir yandan bizim kültürümüzde pek (!) sevdiğim futbol geyiklerinde kovanın, gol yiyen kaleci, sürekli yenilen takım vs için bolca ve horgörüyle kullanılması da kılıma giderdi.
Dolayısıyla hemen yabancı dillerdeki karşılıklarına dönerdim.
Ve bunlara bayılırdım. Hem fonetik olarak hem imgelem olarak.
Saka Ocağı’ndan haberdar değildim. Görevleri ve varlık sebepleri itibarıyla bizim dilimizde Kova’yı ifade etmek için gayet uygun olduklarını görüyorum. Ve tabi kova mısın birader geyiğinden kurtulma ihtimaline bile memnunum, bırakın burcun doğru ifade edilmesini, ama içim tam rahat değil.
Çünkü aklım saka kuşuna gidiyor!
Yine de isminin bile sorgulanıyor olmasını umut verici buluyorum.
Kova’nın doğasında bu var işte.
Düzeni değiştirme, varolan otoriteye karşı gelme.
Kendi ismini bile değiştirmeye çalışıyor, daha kovadar ne olsun?
Here’s to the Waterbearers from Hair – Age of Aquarius!
Posted on 30 Ocak 2012 03 Aralık 2014
Geçtiğimiz İstanbul Caz Festivali’nin en iyi konseri bence tartışmasız Jamie Cullum’ın Santral KıyıAmfi’de verdiğiydi.
Muhteşem bir canlı performans, inanılmaz bir karizma, yediden yetmişe bütün genç kızları ve kadınları kendinden geçiren bir cazibe..Evet evet, bu mini mi minicik, incecik, gencecik adamın sahnede nasıl devleştiğine ve kademe kademe, hare hare nasıl bir elektrik yaydığına ancak o konseri izleyenler tanık oldu. Hatta sadece kadınlar değil, erkekler de..
O gecenin anısına, bir cover parçası nasıl bambaşka hale getirilir ve hafif bıyık altından tiye alınarak yakarılır, işte ispatı.
Herhalükarda sonuca bayılıyorum ve pls don’t stop the music diyorum!
Posted on 30 Ocak 2012 03 Şubat 2012
Posted on 27 Ocak 2012 23 Ağustos 2013
Ortaokul yıllarındayken gözüme uzak gelen bir 2000 senesi.
Yeni bir asra geçiş zamanı.
İki sıfır sıfır sıfır.
Rakamsal olarak bile garip.
Fazla yuvarlak ve düz.
Belki de füturistik.
Bu yeni asıra ulaştığımızda kaç yaşında olacağımı düşünüp ne yapıyor olacağımı hayal ederdim.
Bir iş kadını.
Uzun hardal sarısı bir palto giyiyor, kruvaze, büyük düğmeli.
Ayağında kahverengi topuklu ayakkabılar.
Elinde deri, saplı, cepli, dilli tokalı yine kahverengi bir evrak çantası.
Saçlar uzun, dalgalı, salınmış.
Kendisi bir spotla aydınlatılmış sanki.
Aşağıdan yukarı doğru bakıyoruz.
Kamera açısı bu.
Mekan Taksim AKM önü.
Sanki bir toplantıdan çıkmış da biriyle buluşacak.
İmaj bu ama ne yapacağıyla ilgili bir öngörü yok.
Hedef çalışmak, başarılı olmak ve bunu görüntüye de dört dörtlük yansıtmak.
Çocuksu öğrencilik hayalimde içerik önemli değil, kapağa konsantre olmuşum.
Bendeniz yolun başında bir reklamcı.
Saçlar uzun, yele.
Aynen bu tarife uygun paltom, ayakkabılarım var.
Deri çanta yerine elimde genelde kocaman kreatif sunum çantası.
Toplantıdan toplantıya, sunuma, müşteriye koşuyorum.
Yalnız düşündüğüm aşağıdan yukarıya doğru baktığımız yüceltilmiş imgelem yerine biraz yerlerde sürünüyorum.
Sabahlara kadar ajansta, renk ayrımcıda, matbaada, gazete matbaasında, prodüksiyon şirketinde, dublaj stüdyosunda yatıp kalkıyorum.
Reklam dünyasından haberdar olmayan arkadaşlarım nasıl olup da şu renkleri bir türlü ayıramadığımı anlayamıyorlar!
Yine de memnunum.
Çalışıyorum, düşünüyorum, üretiyorum, en önemlisi öğreniyorum.
Her gün öğreniyorum.
10 sene geçiyor.
Mutluyum, olmak istediğim yere geldiğimi biliyorum.
Vardığım için mi heyecanımı kaybediyorum yoksa vardığım yerin hayalimden farklı olduğu için mi, sorgulamaya başlıyorum.
Sanırım her iki şıkkı da işaretliyorum ve kafamdaki imgelemi yenilemeye çalışıyorum.
Bildiğim çarkın içinde dönerken bunu pek de beceremiyorum.
Sonraki bir sene kendi iç denizimde çırpınıp duruyorum.
İş dışındaki görsel imgemden korkup kaçıyorum.
Bir gün küt diye işi gücü bırakıyorum.
Bu sefer düşünme bakalım, hayatın sana sunacaklarına açık ol, neler olacak gör bak diyorum.
Coffee çıkageliyor, doğum günü hediyesi oluyor.
Onunla birlikte kafamda yeni bir tipoloji oluşturmaya başlıyorum.
Ama görüntünün önünde sis perdesi var, tam ayırt edemiyorum.
Zaman içinde kendimi yoga ve astrolojinin ekseninde buluyorum.
Görüntüyü biraz daha netleştiriyorum, hala bir auto-focus’a ihtiyaç var diyorum.
Rüyalarıma sürekli ikinci bir köpek giriyor.
Pat Gandalf bize geliyor.
Evet, yine duramadım, çağırdım diye düşünüyorum.
E madem çağırmadan duramıyorsun, başka başka diye soruyorum.
Yaş kırka çok yaklaşırken, yap-işlet-devret modeli’nden ara-bul-yaşa modeline geçiyorum.
Bu sene kendime doğum günümde bunu armağan ediyorum.
Önceki sayfa Sayfa 1 … Sayfa 149 Sayfa 150 Sayfa 151 … Sayfa 155 Sonraki sayfa