zıkkımın kökü: DESA
" İçinde piknik tüpüyle çay yapılan minibüste grev gömleğiyle oturan Emine Arslan, 8 aydır DESA fabrikası önünde tek başına direniyor.Sendikaya üye olduğu için atıldığı, mahkeme kararıyla sabit. İşe iadesi hükme bağlandı. Ama yine de işe geri alınmıyor.
“Evimin önünde cip bekliyor geceleri. Artık kimin, bilmiyoruz! Kızımı kaçırmaya çalıştı birileri. Tehditler, hakaretler... 8 aydır bu böyle. Ama ben daha katlanamadım. Sabahtan başlardık çalışmaya, gece devam ve hiç durmadan ertesi gün akşama kadar. ‘DESA hükümeti burası’ dedilerdi, ‘Buraya gelen adam karısını, kadın da kocasını unutacak’ Dayanılır mı buna!”
Din, vicdana dönüşmesin diye; namaz kutsal bir cimnastik olarak kalsın ve Cuma’da cem olanlar, muktedire karşı mağdurun yanında saf tutmasınlar diye... Emine’nin hikâyesi zaten böyle:
“6 otobüs! Bak, 6 otobüs çevik kuvvet getirdiler buraya. Benim için! Bu kaldırımda, böyle tek başıma duruyorum diye gözaltına aldılar. Polisler, ‘Git evine yemeğini yap, bulaşığını yıka’ bile dediler. Onlar da biliyor halbuki. Sendikanın anayasal hakkım olduğunu, onlar da biliyor ama...”
Çünkü onun üzerinde bir gömlek var. Ve o gömleğin üzerinde bütün efendileri alt edebilecek bir gücün olduğu, insanların hâlâ bu güce sahip olduğu yazıyor. Kriz bahanesiyle patır kütür işten atılan ve yalnız başına kalan onca insan bu gömleği giyecek diye camilerden hükümet binalarına, plazalardan karakollara kadar korku kol geziyor...
aha bu yazdı :: ömer -- nerden baksan :: 15:53
ne ki bu:: desa, ece temelkuran, hatice arslan