Koreli seni dövüyorum, Çinli sen anla!
By my on Jul 5, 2015 in Irkçılık, Milliyetçilik, şiddet
Kurtlar Vadisi’ndeki fedailer gibi giyinmişler ama korkak oldukları için Doğu Türkistan’a gidememişler. Çin lokantalarına, turistlere ve Mao maskeli bezden kuklalara saldırmak daha güvenli. Zekâ ve cesarette neo-ülkücüler abilerini aratmıyor. Dayak yiyen çekik gözlü turistlerin arasında Koreliler ve Japonların yanı sıra Kazak ve Özbekler var. Çünkü Türk(!) milliyetçisi olmalarına rağmen bizimkiler “safkan” Türklerin çekik gözlü olduğunu bilmiyorlar.
Korelilerin ve Japonların da bizim kuzenimiz olduğunu hatırlatalım bu vesileyle. Vurgulu bir lisan olan Çince’nin aksine Korece ve Japonca Türkçe gibidir, Ural-Altay dil ailesindendir, sondan eklemelidir. Yani İngilizce veya Fransızca’daki yardımcı fiillerin yerine bizdeki gibi ek alırlar. Onun için Korelileri ve Japonları dövmek ırkçılık bile sayılamaz, sadece salaklık sayılabilir.
Kuzenlerimizi tanıyalım, sevelim, dövmeyelim
Ural-Altay dil ailemizde başka kuzenler de var: Macarca, Fince, Baskça… Basklar ta Atlantik kıyısında yaşıyorlar. Büyük ihtimal Estonca da kuzen. Ülkücülere söyleyin, Ruslara kızıp Estonyalı dövmesinler. Neyse. Geçelim. Akraba dillerden bahsederken inanılması güç bir şey daha söyleyeyim: Eskimolar ve Kuzey Amerika yerlileri de bizim uzaktan akrabamız. Çok sayıda bilimsel araştırma var ama ben bir hatıramı paylaşmak isterim: 1991’de Kanada’dayken Eskimo kabilelerinden arkadaşlarım vardı. Dinledikleri şarkılarda “anana … atata” kelimeleri duydum. Birincisi annenin annesi demekti yani anneanne. Diğeri ise babanın babası, yani baba-dede veya büyük baba. Sonra İngilizce karşılıklarından bir sürü “Türkçe” kelime bulduk. Pıçak (bıçak) ve Tepek (tepe) gibi birkaç tanesi hâlâ hatırımda. Hatta daha acayibi, Güney Amerika’da yaşayan bir kabilenin lisanında “alakush” kelimesi vardı, “alakuş” diye okunuyordu ve “kırmızısı bol olan kuş” demekti! Nasıl olur?
Jean-Paul Roux’nun bir kitabını tavsiye ederim: Türklerin Tarihi. Orada detaylı açıklamalar var. Tabi Eskimolar Türk değil, Türkler de Eskimo değil. Ama antropologların “Prototürk” adını verdiği, buzul çağı öncesine uzanan ilkel bir “halk” var. İlkel zira bizdeki gibi pasaport, Eurovizyon ve ulus-devlet olmayan bir çağda büyük ihtimalle kabile şuuru ulus/millet anlayışından daha geçerliydi. Neyse. Bu prototürkler iklimdeki değişimler sebebiyle her yöne göç ediyorlar. Bu arada Bering boğazı buzlarla kaplı. Kuzey Doğu Sibirya’dan Alaska’aya yürüyerek geçiyor adamlar. (Bu açıklamayı destekleyecek lisan benzerlikleri ve genetik izler de var. Her geçen gün yenileri keşfediliyor.) Sonra Güney Amerika’ya kadar yayılıyorlar. Belki kuzeydeki kabileler Avrupa’dan gelen Vikingler ile de karışmış olabilir kısmen. Yine de hem kuzey hem de güney’deki yerlilerin çekik gözlü olması ilginç değil mi? Bugün hâlâ yarısı Rusya, yarısı ABD topraklarında yaşayan ve lisanları aynı olan kabileler var. Soğuk savaşta ailelerin bölünmesinden mağdur olmuşlar, şimdi nispeten daha iyi durumları.
Biz Türkiye Türkleri “safkan” değiliz. Kürtler, Araplar, Rumlar, Ermeniler ve diğer etnik gruplarla karışmışız, iyi de etmişiz. Çin hükümetinin hatalarını sıradan Çinli lere ödetmek zaten saçma iken Koreli ve Japon kuzenlerimize saldırmak ırkçılık bile sayılamayacak kadar aptalca. İbn Rüşd’den mealen aktarılan bir söz vardır: Cahillik korku verir, korku nefrete dönüşür, nefret ise şiddete. Ne yazık ki cahil insanlarımız çok kolaylıkla kullanılıyor. Devlet çocuklarımızın beynini millî(!) eğitim denen fabrikalarda yıkadıktan sonra her türlü manipülasyona açık hale geliyorlar. Hırant Dink cinayetinden sonra bu cahillik-şiddet kıskacını şu yazıda anlatmıştık:
… Ve yine Müslüman Türkiye’deki ırkçılık ilgili bir kaç makale:
Ax! Welate min – Ah! vatanım
… Bu konu ilginizi çektiyse…
Devlet gibi soğuk ve katı bir yapı bizimle olan ilişkisinihukuk yerine ırkımıza ya da inançlarımıza göre düzenleyebilir mi? GERÇEK hayatı son derecede dinamik ve renkli biz “insanların”. Birden fazla şehre, mahalleye, gruba, klübe, cemaate, etnik köke, şirkete, mesleğe, gelir grubuna ait olabiliriz ve bu aidiyet hayatımız boyunca değişebilir. Oysa devletimiz hâlâ başörtüsüyle uğraşıyor, kimi devlet memurları “ne mutlu Türk’üm” demeyenleri iç düşman ilân ediyor, Sünnî İslâm derslerini zorla herkese okutuyor… Bizim paramızla, bizim iyiliğimiz için(!) bize rağmen…Kürt sorunu, başörtüsü sorunu, Hıristiyan azınlıklar sorunu… Bizleri sadece “insan” olarak göremeyen devletimizin halkıyla bir sorunu var. Türkiye’nin “sorunlarının” kaynağı sakın ulus-devlet modeli olmasın? 80 sayfalık bu kitap Kurtuluş savaşı’ndan sonra Türkiye’ye giydirilmiş olan deli gömleğine işaret ediyor. Ne mutlu “insanım” diyene! Kitabı buradan indirin.