Bahtiyar Vahapzade | Pakman World
Milli Mücadele Şairi Bahtiyar Vahapzade
Rusların, Azerbaycan’ı işgal etmesiyle birlikte her alanda çeşitli değişikliklere gidilir. Bu alandan birisi de dildir. Bu tarihten itibaren Azerbaycan Türkçesi ikinci planda kalır. Rusça’nın ön planda tutulduğu bu denemde, aydınların ana dilin önemini vurgulayan çeşitli çalışmalarla halkı bilinçlendirdiklerini görüyoruz. Bu aydınlardan birisi de şiirleriyle bir ömür boyu ana dilinin gerekliliğini vurgulayan Bahtiyar Vahabzade’dir. Vahabzade’nin, Sovyetler Birliği döneminde, kendine has bir üslupla, milletin geleceği ve devamı için ana dilinin önemini ve gerekliliğini vurguladığını, bu alanda kalemiyle mücadele ettiğini görmekteyiz. Çalışmamızda, şairin, bütün baskılara rağmen, bu uğurda vermiş olduğu mücadeleyi ele aldık.
Bakû’ye taşındıktan sonra babası bir süre ipek fabrikasında çalışmış, hastalanınca işini değiştirmiştir. Bakû’ye göçtükten sonra uzun süre bu şehre alışmaz yazar, ama artık hayatının kalan kısmı burada geçirecektir. Eğitimini devam ettirmesi için yazr okula kaydedilir. Fakat dördüncü sınıftan devam etmesi gerekirken üçüncü sınıftan başlamak zorunda kalır. Bununda en başlıca sebebi o dönemde Rusça bilmeden eğitimini devam ettirememesiydi.
1942 yılında okulunu bitiren Bahtiyar VAHAPZÂDE, annesinin isteği üzerine doktor olmaya, tıp okumaya karar verir. Üniversiteyi aynı yıl kazanır. Fakat derslerin çok zor olması kemik isimlerinin Latincesinin ezberlenmesinin zorluğundan ve her şeyden önce bu alan ilgisinin ve sevgisinin az olması nedeniyle 2. Dünya Savaşı yıllarında ailesinden habersiz Filoloji Edebiyat Fakültesi’ne girmek için mülakata girer ve kazanır. Bir süre her iki üniversitede derse girer, sabahları tıp derslerine öğleden sonra da edebiyat derslerine. Yalnızca 1943 yılının ocak ayında ailesine durumu açıklar ve tıbbı bırakır. 1945’de henüz üniversitede öğrenciyken yazarlar birliğine kabul edilmiştir. 1947 yılında üniversiteyi bitirir ve aynı yıl yüksek lisans kazanır, 1951 yılında “Samed Vurgun’un Lilikası” mevzusunda yaptığı inceleme ile namzetlik  derecesini alır. 1964’te “ Samed Vurgun’un Yaratacılık Yolu” konusunda doktora tezini savunur. Bahtiyar VAHAPZÂDE daha yolun başındayken merhum şair ve tiyatro yazarı “Samet Vurgun’un Hayat ve Faaliyetiyle” ilgili yazdığı tezle dönemin tanınmış bilim adamlarını beğenisini kazanmış, geleceğin önemli simalarından birisi olacağı hakkında yorumlar almıştı. 1950 yılından itibaren de Azerbaycan Devlet Üniversitesi’nde (şimdiki Bakû Devlet üniversitesi) doçent olarak çalışmaya başlamıştır.
Bahtiyar VAHAPZÂDE 1950 yılında Dilara Hanımla evlenmiştir. 1980 yılından itibaren Azerbaycan İlimler Akademisi’nin üyesi olmuştur. 1990 senesine kadar tam kırk yıl aralıksız olarak hocalık yapmış ve sonra da emekli olmuştur. 1980’den 2000 yılına kadar milletvekilliği yapmıştır.
Gayesiz yaşamak, yaşamak değildir. İnsanın yaratılışında da bir hikmet bir sır vardır. Bu hikmet, bu sır insanın ruh dünyasında kendini bulacaktır veya insanın ruh dünyasına şekillendirecek ona bir istikamet verecektir. Bahtiyar VAHAPZÂDE gibi büyük bir yazarında gayesi, amacı ve ideolojisi vardır. O bir fikir, ideoloji adamıdır.
Yaşamak yanmaktır yanasan gerek
Hayatın mânâsı yalnız ondadır
Şam  eğer yanmırsa yaşamır demek
Onun yaşamagı yanmağındadır
Şiirinden de görüldüğü gibi yaşamın anlamını yalnızca, bir şeye inanmakta, kendini ruhunu benliğini, inandığı şeyler uğruna, savunduğu ilkeler doğrultusunda eritmekte bu yolda yanmakta görüyor.
Büyük şairimiz bir milletsever, hürriyet aşığıdır. Yazmaya başladığı dönemlerde gönlünden geçenleri yazmak o dönemdeki politik rejimden dolayı imkânsızdı. Bunların hepsini düşünerek o Azerbaycan’ın bir başka söz üstadı M. F. Akhundzâde’nin “Eğer yazmak istediklerini mevcut zamanda ve mekânda yazamıyorsan mekânı ve zamanı değiştirerek içinden geleni yaz, anlayan anlayacaktır.” Fikrini esas almış ve bütün şiirlerinde, piyeslerinde ideolojisine sadık kalmış, totaliter rejime bu yolla muhalefet olduğunu göstermiştir. Yazarın hayatı boyunca sadık kaldığı tek hedefi vatanına milletine hizmet etmek olmuştur. İster öğretmenliğiyle isterse de şiirler eserleriyle toplumu eğitmeye ve topluma mili şuur milli kimlik fikrini aşılamaya çalışıyordu.
2. Dünya Savaşı yıllarında Azerbaycan edebiyatı tarihinde ilk imzası görülmeye başladığı andan itibaren halkın sevgini kazanan şair savaştan sonra 1949 yılında “Menim3 Dostlarım” isimli ilk şiir kitabını yayımlamıştır. Milleti adına büyük düşünen büyük idealleri olan vatan aşığı, halk şairi, millî şair Bahtiyar VAHAPZÂDE yazdığı dönemde milletine yapılan haksızlıklara kayıtsız kalamıyor susamıyor sürekli mevcut yaşanılan haksızlıkları tarihte yaşananlarla beraber politik bir şekilde şiirlerinde ifade ediyordu. Bahtiyar VAHAPZÂDE milletinin içine düştüğü çıkmazları; memleketi Azerbaycan’ın önce ikiye bölünmesini sonra içlerine Ermenilerin bilinçli olarak yerleştirildiği “Karabağ çıbanını” çok düşünmüştür. Farklı zamanlarda bilinçli olarak alfabemizin değiştirilmesi, adımızın değiştirilmesi, hepsi emperyalizmin bize kökümüzden ayırmak diğer Türk topluluklarıyla bağlarımızı koparmak amacı güdüyordu. O dönemlerde Stalin’in uyguladığı bu politikanın amacı alfabeyi bile değiştirerek Türkleri kendi öz kültüründen koparmayı amaçlıyordu. Tarihi topraklarımıza Ermenilerin yerleştirilmesi sonra da bu toprakların onlara “ pay “ verilmesi gerçek bir “vatan mecnunu” olan şairi çileden çıkarmıştır. Bu konudaki tepkilerini şiirleri ve nesirleriyle dile getirerek milletinin duygularına tercüman olmuştur. Gerçek bir vatan aşığı olan şair “ Topraktan Pay Olmaz” başlıklı şiiri ve başka bir çok şiirleriyle vatan toprağının milletine ait olduğunu Ermenilere bağışlanamayacağını, ecdatlarımızın şeref ve şanımızın bu topraklarda yattığını söyleyerek itiraz etmiştir.
Başımız üstünde hemişe  yumruk
Helal adımızı demeye korktuk
Damga da vurdular hele bu ada
Dandık 4 korkumuzdan öz babamızı
Kifayet değilmiş bu da cellâda
Burada “adımızı” ve “öz babamızı” ifadeleriyle o zamanlarda kullanılması yasak olan Türk kelimesini kast ediyor. “cellât” kelimesi de istiharedir ve Çar Rusya’sını simgeliyor. Bahtiyar VAHAPZÂDE’nin şiirlerini, piyeslerini, makalelerini okuduğumuz zaman her mısrada, her cümlede, her sözde, her hecede vatan sevgisi, vatan millet kaygısı hissediliyor:
Vatan toprağından yaranmışım ben
Şiirimdir vatanın gül çiçekleri
Ruhunun her zerresiyle halkına ve milletine aitliğini, bağlılığını ifade eden şair 1985 senesinde “Halk Şairi Ödülü “ nü bu özellinden dolayı almıştır. Halk şairi sıfatına layık olan Bahtiyar VAHAPZÂDE ister şiirlerinde isterse de nesirlerinde ele aldığı konularından “vatan, millet, hürriyet, anadili“ gibi konulara öncelik vermiştir.
Bahtiyar VAHAPZÂDE aşk şiirleri de yazmıştır, bu şiirleri de çok ünlüdür. Birçok aşk şiiri günümüzde bestelenmiştir ve sevilen şarkılardandır. Şair aynı zamanda felsefî mevzuda da eserler yazmıştır. Bu arada şair hayat, ölüm, ebediyet, hayatın anlamı, ölüm hakkında değişik fikirleri konu edinen birçok şiir, poema, piyes yazmıştır. Sanatsında hep savunduğu bir ilke vardır ki bu da sanatın anlaşılır olması ile ilgilidir. Şair şiirlerde, yazılarda, anlaşılmazlığa, kapalılığa karşıdır ve bu görüşünü “şiir bulmaca değil” diyerek ifade ediyor. Bu konuyla ilgili bir makalesinde Türkiye’de Servet-i Fünun edebiyatı devrinden kalma ilke olan “Sanat sanat içindir” ilkesine karşı çıkar.
Bahtiyar VAHAPZÂDE’nin şiirlerinde ve piyeslerinde ele aldığı en önemli konulardan diğeri de Türklük, Turancılıktır. Büyük Türk şairi, düşmanların yüz yere böldüğü Türklüğün, kardeşlerin biran evvel birleşmesini ister ve bu konuyla ilgili fikirlerini yazılarında, eserlerinde hep dile getirmiştir. Bu dönemde mevcut rejimin yasakladığı kavramlar vardı bu kavramlar “millet”, “Türklük”, “Türk milleti” gibi kelimelerdi. Bu politikanın amacı milli bilinci öldürmek, insanlara milli kimliklerini unutturmaktı.
Bahtiyar VAHAPZÂDE millet kavramını şöyle ifade ediyordu: ”Bir milleti millet yapan, onu diğer milletlerden ayıran özellikler soy, dil, vatan ve tarih birliğidir. Bu ortak değerler etrafında birleşenler millet olurlar”
Elimizde bir bizim
Dilimizde bir bizim
Vatanımız bir bizim
Dünenimiz  bir bizim
Bahtiyar VAHAPZÂDE bu konudaki fikirlerini her devirde açıkça ifade etme imkânı bulamamıştı, fakat başka başka “mahkûm ve mazlum” milletlerden bahsederek kendi parçalanmış milletinin: Azeri, Özbek, Türkmen, Kazak, Kırgız, Karakalpak ve başka Türk dilli halkların kaderlerini akıllara getirmeye çalışmıştır.
Bahtiyar VAHAPZÂDE, büyük Türk milletinin geçmişine bakıp da kendi zamanındaki haline bakıp ağlıyor, milletinin bölünmesine üzülüp kahırlanıyordu. Bahtiyar VAHAPZÂDE Sovyetler rejiminin uygulandığı en zor dönemde bile korkmadan 1959 senesinde yazdığı “Gülistan” şiiri şairin ağır bir depresyon geçirmesine neden olmuştur. Çünkü bu şiiri hiçbir yerde yayınlattıramadı. Yalnızca 1960 senesinde “Şeki Fehlesi” gazetesinde, sonra da bir kitabında bu şiiri yayınlayabilmiştir. Fakat bundan sonra yazarın zor günler başlar. 1962 senesinde Gülistan şiiri yüzünden öğretmenlik yaptığı üniversiteden kovulmuş, iki sene zarfında ev hapsi yaşamıştır.
Şair bu eserinde İran Şah’ının kanlı rejimi ve Lenin “Halkalar Hapishanesi” adlandırdığı Çarlık Rusya’sının Azerbaycan’ı ikiye parçalamasını ve bu emperyalist siyaseti özgürlük ve isyan duygusuyla kaleme almıştır.
Nece  ayırdınız tırnağı etten
Üreği  bedenden, canı cesetten?
Ahı  kim bu hakkı vermiştir size
Sizi kim çağırmış vatanımıza
12 Ekim 1813 senesinde İran ile Rusya arasında Gülistan kentinde imzalanmış Gülistan Antlaşması bu kentin adına da gölge düşürmüştür. Şair bununla ilgili duygularını şöyle ifade ediyor:
Koy kalksın ayağa ruhu Tomris’in
Babek’in kılıcı parlasın yine.
Deldi sinesini Azerbaycan’ın
Bir milletin dili, ruhu kâğıtlar üzerinde bölünmek istenmiş ancak bedeni candan ayırmak mümkün olmamıştır. Bölünen, parçalanan sadece topraktır:
Tebriz de Bakû de Azerbaycan’dır
Bir elin ruhunu dilini ancak
Kâğıtlar üstünde bölmek asanddır 
Azerbaycan Güney ve Kuzey diye ikiye bölünür. Böylece tarihi topraklar iki başlı, bir kalpli bir bedene dönmüştür. Birinin kalbi Bakû’de, diğerinki ise Tebriz’de atar. Her ikisi de Azerbaycan için Mekke – Medine gibi kıymetlidir.
“Gülistan” ın ilk kısmında bir asırlık hicran yaratan mukavelenin imzalanışından sonra Azerbaycan’ın zaman zaman başına kaldırdığını fakat sesinin hemen kesildiğini belirtir şair. Yazar “Gülistan” şiirinde vatanı kuşa benzetir, bu kuşun kanatlarından biri Güney diğeri ise Kuzey Azerbaycan’dır. Kuşun yükselmesi için iki kanada ihtiyacı vardır. Dolayısıyla bu şiirde yüzyıldan beri süren bu hasreti, ayrılığı bitirmeye çağrı vardır. Bahtiyar VAHAPZÂDE “Gülistan” eserinden sonra yazılarını Azerbaycan’da yayımlatamaz. Eserlerinin çoğu kardeş ülke Türkiye’de yayınlanır. Sovyetler Birliği dağıldıktan sonra bu rejime karşı olan eserlerini “ Sandıktan Sesler” başlığı altında neşrettirmiştir. 1980li yıllara kadar “Türk” kelimesini aslına uygun şekilde kullanamayan yazar yalnızca 1990 senesinden sonra Azerbaycan bağımsızlığını ilan ettikten sonra ruhu millet sevgisiyle taşan yazar senelerdir içinde birikenleri hiçbir sınır tanımadan yazmaya başlamıştır.
Bahtiyar VAHAPZÂDE Türkiye sevdalısıydı… Çok sevdiği Ahmet Kabaklı ile dostluğu yıllar boyu sürmüştür. Usta gazeteci yazar Ahmet Kabaklı’nın ölümü şairi çok sarsmış ve uzun zaman o boşluğu hissetti Türkiye’ye her gelişinde.
Türkiye’de sanata değer veren şahıslar tarafından hep değer gördü, hep hakkında bir şeyler yazıldı. 1990 senesinde Türkiye Yazarla Birliği tarafından Türk kültürüne hizmetlerinde dolayı Üstün Hizmetler Ödülü’ne layık görülmüştür. Ve bundan ilham alan şair “Türkiye – Azerbaycan” şiirini yazar ve bu şiiriyle gönüllere taht kurmuştur.
Bahtiyar VAHAPZÂDE’nin Türkiye ile ilgili yazdığı şiirleri okudukça Anadolu Türklerini Türkiye’yi çok seven, Türk insanın dertlerini kendi derdi bilen, Azerbaycan’da Türkiye için yanan bir kalbin attığını duyabiliriz.
21. yy. da yalnız Azerbaycan’ın değil bütün Türk dünyasının büyük şairlerinden biriydi Bahtiyar VAHAPZÂDE. Bahtiyar VAHAPZÂDE’nin millet, vatan, Türklük anlayışlarını şiirinde işleyiş tarzı, günümüz Türk edebiyatındaki isimlerle kıyaslanırsa Mehmet Akif Ersoy ile kıyaslanabilir. Çünkü M. A. Ersoy, milli mücadele döneminde ve sonrasında milleti, vatanı için yaptıklarını Bahtiyar VAHAPZÂDE de Azerbaycan Milli Azadlık Harekâtı  yıllarında yapmıştır. Bahtiyar VAHAPZÂDE vatan ve millet aşkını, ana dili sevgisini kor halinde kalbinde taşımış ve bunu okurlarına vermeye çalışmıştır. Bu yolda karşısına çıkan bütün engeller rağmen yaptığı mücadeleden bir bile olsun vazgeçmemiştir. Millet, milli ruh, milli haysiyet ve bunlara bağlı olarak diğer değerler şairin sanatının şah damarını oluşturuyor. Şair sanatının her döneminde bu kavram üzerinde düşündüklerini, hissettiklerini kâğıda dökmüştür. Kendi ana dilin de şiir, poyema, hikâye, senaryo, inceleme, araştırma, makale, tanıtma yazıları yazan ve çeviriler yapan büyük bir sanatçıdır. Eserleri İngilizce, Almanca, Fransızca, Macarca, eski Sovyetler Birliği’ndeki birçok halkların diline çevrilmiştir. Seksen dört sene usanmadan, yorulmadan, yılmadan çalıştı, vuruştu; ruhtan düşmedi hep yazdı, anlattı ve son nefesine kadar da vatan dedi, millet dedi, halkım dedi.
Diyorum sefası bitti ömrümün
Düze duman çöker düze kar yağar
Bahar elveda yaza elveda
Diyerek Azerbaycan edebiyatının üstat kalemi Bahtiyar VAHAPZÂDE 13 Şubat 2009 senesinde 84 yaşında vefat etti.
Garayev, Ş. Salmanov, “Poeziyanın Kamilliyi”, Yazıcı, Bakü 1985
Mayadağlı, Hüsniye Zal, Bahtiyar Vahapzade Hayatı ve Eserleri, Türkiye Diyanet Vakfı Yay. Ankara 1998
Bahtiyar VAHAPZÂDE Seçilmiş Eserleri, Bakû, 2004
Bahtiyar VAHAPZÂDE Ahı Dünya Fırlanır,Bakû , 1987
Bahtiyar VAHAPZÂDE Gelin Açık Danışag, Bakû, 1988
Bahtiyar VAHAPZÂDE Açılan Seherlere Selam,2000
Bahtiyar VAHAPZÂDE Sadelikte Büyüklük, Bakû,2000
 Sovyet eğitim sisteminde doktora ile yüksek lisans arasında bir kademe – aspirantura.
 Şam – mum.
 Hemişe – her zaman. Menim – benim.
 Dandık (danmak) – inkar etmek
 Dünenimiz – dün, mazi.
 Nece – nasıl. Ürek – kalp, yürek. Ahı – yahu.
 Asand – kolay.
 Azerbaycan Milli Azadlık Harekâtı – Azerbaycan Milli Mücadele Dönemi.
Yukarıdakiler: http://www.anlam.biz/?tag=bahtiyar-vahabzade#K2MR13T2uF3Zyv5l.99 sayfasından yorumsuz alıntıdır. Vahapzadeyi anlatmaya devam edelim
İran’ın 23-27 Temmuz 2001 de Azerbaycan adına petrol arayan bir gemiyi bölgeyi terketmeye zorlaması ve Azerbaycan hava sahasını ihlal etmesi, Azerbaycan’ın Hazar denizindeki petrol haklarını ile ilgili sert bir nota vermesiyle başlayan gerginlik üzerine zamanın Genel Kurmay Başkanı Hüseyin Kıvrıkoğlu aniden Bakü’ye gider. Giderken de Türk jetlerini beraberinde getirir. Türk Yıldızları 24 Ağustos 2001 de Bakü ve Hazar Denizi üzerinde gövde gösterisi yaparlar. Bunu Azerbaycan Devlet Başkanı Haydar Aliyev, Hüseyin Kıvrıkoğlu ve tüm Bakü halkı Azadlık meydanında, sahil boyunda ve Bakü’nün her yerinde büyük coşkuyla izlerler. Türkiye’de de ben dahil bütün Türk halkı bu tarihi olayı TRT TV’den canlı izlemiştik. Bundan sonra İran sesini keser bir daha Azerbaycan’ı rahatsız etmez. Bu günü Azerbaycan’ın büyük şairi Bahtiyar Vahapzade şiirle ölümsüzleştirir:
Uçtu benim öz göğümde.
Duydum o gün bileğimde.
Bana parmak gösterene,
Öz yerini bellettiler!..
Onlar Bakü semasına
Yürek şekli resmettiler!
Dediler ki sizinledir
Her aşkımız dileğimiz.
Bazen beni hedeleyen (Tehdit eden)
Tek değilim dünyada ben.
O gün bakıp gökte uçan yıldızlara,
Biz bir daha anlıyorduk
Nedir inam, nedir inat
Ben ağladım sevincimden
Tanrım beni böyle ağlat!..
Bahtiyar Vahapzade’nin diğer bazı şiirleri:
Dil açanda ilk defa ‘ana’ söylerik biz ‘Ana dili’ adlanır bizim ilk dersliyimiz İlk mahnımız laylanı anamız öz südüyle İçirir ruhumuza bu dilde gile-gile.
Bu dil – bizim ruhumuz, eşgimiz, canımızdır, Bu dil – birbirimizle ehdi-peymanımızdır. Bu dil – tanıtmış bize bu dünyada her şeyi Bu dil – ecdadımızın bize goyup getdiyi En gıymetli mirasdır, onu gözlerimiz tek Goruyub, nesillere biz de hediyye verek.
Bizim uca dağların sonsuz ezemetinden, Yatağına sığmayan çayların hiddetinden, Bu torpağdan, bu yerden, Elin bağrından gopan yanığlı neğmelerden, Güllerin renglerinden, çiçeklerin iyinden, Mil düzünün, Muğanın sonsuz genişliyinden, Ağ saçlı babaların aglından, kâmalından, Düşmen üstüne cuman o gıratın nalından Gopan sesden yarandın.
Ana dilim, sendedir halgın aglı, hikmeti, Ereb oğlu Mecnunun derdi sende dil açmış. Üreklere yol açan Füzulinin sen’eti, Ey dilim, gudretinle dünyalara yol açmış. Sende menim halgımın gahramanlığla dolu Tarihi verağlanır.
Sende neçe min illik menim medeniyyetim Şan-şöhretim sahlanır. Menim adım, sanımsan, Namusum, vicdanımsan! Milletlere halglara halgımızın adından Mehebbet destanları yaradıldı bu dilde.
Bu dil – tanıtmış bize bu dünyada her şeyi Bu dil – ecdadımızın bize goyup getdiyi En gıymetli mirasdır, onu gözlerimiz tek Goruyub, nesillere biz de hediyye verek.
Ne hız ellerini üzdün dünyadan Balanı tek koyup nereye gittin? Nasıl yok oluyormuş bir anda insan Sanki bu dünyada hiç yok imişsin..Güneş gurup etti… oda karardı… Bir anda yok oldun sen hayal gibi. Şimdi düşünürüm senden ne kaldı.. Gönlünde hatıran kara hal gibi…Beni boya başa yetirdin anne Bize borçlu bildik her zaman seni Sen beni dünyaya getirdin anne Bense yola saldım dünyadan seni…Sen bana beşikte ninni çalmışsın Bugün ninni çalsam sana ben de mi? Senin şirin şirin ninnilerini Sana gaytarayım cenazende mi?’Uykun şirin olsun’ diyerdin bana ‘Uykun şirin olsun’ deyim mi sana Gerek ben basına dönüm dolanım, Beni hayat için hep uyutanım,
Söyle ölümçün Nasıl uyutayım seni ben bugün?
Bu nasıl dünyadır anlayamam ben, Cilvesi cürbecür, rengi cürbecür Dün öz nefesiyle seni işiden Bugün buza dönüp, tasa dönüptür Bu nasıl dünyadır… İnsanoğlunun Hayali göktedir kendi yerdedir…
Sağken omuzunda hayatın yükü Ölende ceseti çiyinlerdedir… Bu nice dünyadır bu nice dünya Ölüm hakikat hayatı rüya Derdimin gamımın ortagı sendin Niye yüz çevirdin ya niye benden? … ‘Derdin bana gelsin’ hani diyerdin Niye dert ekledin derdime ya sen
Annem, kimse seni darıltmamıstır, Ben seni Ben seni darıltan kadar. Şimdi kime açsam derdimi bir bir Kim benim derdime yanar sen kadar? Evin her yerinde görülür yerin Gözüm ahtarcıdır anne ey anne ‘Ninem’ ‘hani’ diyor küçük azerin Ne cevap verem ana ey ana Bilmem bilmem bilmem bu ölüm nedir Hayat var iken
Nefesin ey anam hala evdedir Kendin yer altinda taşa dönmüşsün Bugün yedin oldu… Annem yedi gün, Bizimle beraber ağlar odalar Sana Yalniz sana Sana demek için Gönlümde ne kadar bilsen sözüm var…
Annem ısmarlandın anne topraga Bu ölüm sineme çekti dağ benim Sen benim arkamda benzerdin dağa Sanki de arkamdan uçtu dağ benim… Ömrü başa vurdun altmış yaşında Altmışın üstünde durup yaşında Artık senin için durudgu zaman Benim çün dolaşır Gün olur akşam… Vakit geçer sen benden uzaklaşirsin Ben sana günbegün yakınlaşırım…
Kuş okudu, ferahlandık Taş okusa neylemeli? Örümcekse tor(1) dokudu Kol dokusa neylemeli? Dedim, dünya bir temaşa Her arzumuz geldi başa Dediklerin baştan başa Boş uykuysa neylemeli? Sesimiz yok, küyümüz var Okumuz yok, yayımız var Deme gelmiş çayımız var Şeker yoksa neylemeli? Yalanlardan cana doyduk Ona uyduk, buna uyduk Et kokuştu, tuza koyduk Tuz kokarsa neylemeli? Bülent Pakman. Mayıs 2014. İzin alınmadan, aktif link verilmeden yayımlamaz, alıntı yapılamaz.