Kabağın Sahibi Affeder mi? - Sait Çamlıca
Dershanelerde çalıştığım yıllarda, bir eğitim kurumuyla sıkıntı yaşayınca, başka bir eğitim kurumu ile çalışan bir arkadaşımı ziyaret ettim. Yaşadığım sıkıntılardan bahsettim. Sigortamın doğru dürüst yatırılmadığından, hak ettiğim paranın çok altında bir parayla çok yoğun bir mesaiyle çalışmak zorunda kalmaktan bıktığımı anlattım. Aynı sıkıntıları yıllardır yaşayan arkadaşımın bana söylediklerini hiç unutmadım.
“Bu gördüğün binada, daha birkaç yıl önce, çok büyük bir eğitim kurumu faaliyet gösteriyordu. İstanbul’da birçok şubeleri vardı. Şimdi bu kurumun eski sahibi borç batağında nefes alamıyor. Şu anki sahiplerinin durumları şimdilik iyi görünüyor. Ancak çalışanlarının haklarını vermemeye, ellerindekilerin kıymetini unutmaya, kul hakkı yemeye ve öğrenci kaydedebilmek için, diğerleri gibi, birçok yalan söylemeye başladıktan sonra, bunların akıbeti de diğerlerinden farklı olmayacak.”
“Şuna emin ol hocam, kimsenin hakkı kimsede kalmıyor. Allah parayı gezdiriyor hocam! Bugün, bir kişinin veya grubun önünü açıyor Allah. Onları parayla deniyor. Para ve güç ile imtihan olurken; para ahlakı, güç ahlakı, iş ahlakı gibi temel “kul hakkı” kurallarına riayet etmeyenlerin, ellerinden Allah bu gücü öyle bir alıyor ki, neye uğradıklarını şaşırıyorlar.”
“Vur usturayı berber efendi” der. Berber dervişin saçlarını kazımaya başlar.
Nihayet tıraş biter, kabadayı dükkândan çıkar. Henüz birkaç metre gitmiştir ki, gemden boşanmış bir at arabası yokuştan aşağı hızla üzerine gelir. Kabadayı şaşkınlıkla yol ortasında kalakalır. Derken, iki atın ortasına denge için yerleştirilmiş uzun sivri demir karnına dalıverir. Kabadayı oracığa yığılır kalır. Ölmüştür.
Yükselirken karşılaştığınız insanların yüzüne tebessüm edin. Çünkü aşağı inerken o insanlarla tekrar karşılaşacaksınız.
Alçakça yükselenlerin düşeceği yer, alçaklık değil, çukurdur!