Cumhuriyetin ilk kadın hakiminin Ankara'daki son günü.. Ben ağlayarak okudum. Kim yazdıysa Allah razı olsun.. - Arka Güverte
- Arka Güverte	 Son güncelleme 13 Oca 2018
Şoför ‘Teyzeciğim geldik’ dedi.
Dalgın görünen kadın ‘Evladım burada yardımına ihtiyacım var’ dedi. ‘Benimle gel’ Adam şaşırmıştı. ‘Tabii teyze’ dedi. Kuşkulu gözlerle ‘Bizi buraya alırlar mı?’ diye sordu.
Gözlerinden ateş fışkırarak ‘Ne demek almamak? Sen daha önce hiç gelmedin mi buraya?’ dedi ‘Hayır’
Mozoleye doğru ağır ağır ilerlediler.
İçerisi çok serindi. Şoför büyük bir azimle yürümeye çalışan kadının koluna girmişti.
Kadının nefes alışları sıklaşmıştı. Nihayet mozolenin önüne geldiler.
Çantasını açtı. Tek bir karanfil çıkardı. Mozoleye doğru ilerledi.
Çiçeği mozoleye koydu.
Şoför şaşkınlıkla olayı seyrederken kadının ağzından şu sözlerin döküldüğünü fark etti.
Ağır ağır geriye çekilen kadın ellerini açıp Fatiha okumaya başladı.
Şoför kısa bir şaşkınlığın ardından ona katıldı. Kadın bir anlık suskunluktan sonra, ‘Hadi gidelim’ dedi.
Geldiklerinden çok daha ağır bir şekilde arabaya döndüler.
Şoför kadının durumundan endişelenmeye başlamıştı.
Beni de ona çiçek vermek için seçmişlerdi.
Çiçeği verdiğimde bana ismimi sordu. Ben de ‘Adalet’ dedim. Bunun üzerine ‘Ne güzel ismin varmış’ dedi. ‘Okulu bitirince ne olacaksın’ dedi bana. Hemşire dedim. Oda ‘Güzel meslek ama bence sen Hakim ol ismine çok yakışır’ dedi. Ben kadından hakim olmaz ki dedim. Kaşlarını çattı, ‘Sen istedikten sonra olur. Senden söz istiyorum hakim olacaksın’ dedi .’
Yanında orta yaşlı kibar bir hanım vardı.
Adalet hanımı arabaya ağır ağır bindirdi.
Kadın ‘Adalet Hanım size ne kadar teşekkür etsek azdır. Her zaman yanımızdasınız. Kızlarda sizi çok seviyor. Ne olur arayı çok uzatmayın. Yine gelin’ dedi.
Yine 1 saate yakın bir bekleyişin sonunda bu sefer etrafında bir çok yaşlı kadın ve adamla çıkageldi Adalet Hanım. Sarılıp öpüştükten sonra oradan ayrıldılar.
Osman dikiz aynasından Adalet Hanım’ın gözlerinden akan yaşları fark etti.
‘Aydın Sökeliyim. Babam orada pamuk ekerdi. Annem ev hanımıydı.
Sonra Kurtuluş Savaşı oldu. Babam savaşa gitti. Söke işgal oldu. Biz dağlara kaçtık annemle. Saklandık dağ köylerinde. Savaş bitince Söke’ye döndük. Allah’a Şükür Babam’da sağ salim döndü savaştan.’
‘O eşi ve çocukları ile İzmit’te yaşıyordu. Öğretmendi. 1999’da depremde hepsi vefat ettiler.’
Taksinin sahibi benden 350 lira bekliyor. Affet beni. 350’yi ona veririm. Gerisi kalsın.
Ben de para istemem. Bugün senden aldığım hayat dersinin parasal karşılığı yok zaten.’
Adalet YILMAZ’ın bulunduğu yerdeki mezarların eşine ve oğluna ait olduğu belirlendi.
YILMAZ vefat ettiği gün bankadaki tüm parasını çektiği, bu parayı ikiye bölerek Seyranbağları’ndaki bir kız yetiştirme yurdu ile bir huzurevine bağışladığı belirlendi.
Polis, Adalet YILMAZ’ın mezarlığa ölmek için gittiğini düşünüyor.’
‘Gökler bile sana ağlıyor’ diyerek ağladığıydı..
Bu yazıyı kim yazdıysa Allah razı olsun.
Milliyet Gazetesi’nin Bir blogunda yayınlandığı ileri sürülmektedir.
Yazarı ortaya çıkarsa seve seve adını buraya koymaktan gurur duyarız..
Cumhuriyetin ilk kadın hakiminin Ankara'daki son günü.. Ben ağlayarak okudum. Kim yazdıysa Allah razı olsun..
Kadın gazetecinin elini sıkmayıp, sonra tokalaşmak isteyen politikacıya kadın gazeteci yüzüne “İkiyüzlüsünüz” dedi. Yıllar sonra her şey anlatıldı