antiparadiqma: Ekim 2013
havanın guzelliği ve ara sokakların cazibesi birlesince alikoyamiyorum kendimi. yuruyorum. zaman gectikce sokaklar kaybediyor süslerini , sakinlesiyor. ışıklar kapanınca yalnızlaşıyor .
bazen en kötüsünden bi gökcismi düşse üstüme gıkım bile çıkmaz
saçlarım düşse omuzlarıma , kırılırım ..
ben bazı diyalogları çok severim. hani böyle anlam sıralamasına hiç önem vermeden , bilinç akısı halinde ama buna ragmen kendilerine rahatlıkla çıkış kapısı bulabilenleri . en az bunun kadar severim bazı suskunlukları da ; ama özellikle tam zamanında lütfedenleri .)
ceviriyorum her gece yeni bi günün sayfasını altını ciziyorum sana anlatıcaklarımın , sonunda hep aynı sey oluyor. ben yavasca uzaklasıyorum kitaptan , seni alıp - mutlu oldugumuz , kahkaha sesleri gelen ,yeşil , sıcak- bi günün sayfasına bırakıyorum.orda saçlarım daha kısa , hiçbişey umrumuzda değil kalabalıklar arasında. *
omuzlarımı kıpırdata kıpırdata eşlik ettiğim sarkı senin damağındaki çokonat tadı az da olsa ısınmaya baslayan havanın yine üşütmeye yüz tutmasıyla soluğu yanında aldım. bi insanın agzından cıkan her kelime mi ısıtır ? içime yayılan bu sıcaklık illa ki mi yazdırır?yüzümdeki bu gülümseme , hep mi çağırır elini ..
kirliler sepetin içinde , sepet oldugu gibi makinede. o döndükçe temizlendi dünya , buruştu hepsi , üzüldüm yine de *
Gözün gözü görmediği o dipsiz karanlıklarda söylenen sözcükler , asla görmeye hazır olmadığın kabuslar gibi.. Başını sonsuz haz ve güvenle yastığa koydugun gecelerde uykusuzluga teslim etmen gibi kendini, adını koyamadığın tatmine benzer bir duyguyla..
ama sen hiçbirini kağıtlara dökmedin, kaleminin ucuna getiremedin hiçbirini..benim gibi. Bilmiyordun cok zaman sonra yazdıklarını okumanın seni getireceği yeri.. o zaman görmeyi beceremediğin onca şeyin,
* diye telkinlerdeyim ben kendime. güzel olmaz mıydı , olurdu neden olmasındı..lar yerini o bildik iç seslere ve bahsedilen vicdan kipirtilarina bırakalı ne kadar oldu ki ? sen söyle.. ya da ben söyliyim. gülümseyerek hemde , varlığın pek güzel , öyle ya da böyle .
kışbahar da balkon konaklamaları Şimdi burda durmuş bakıyorum, kapıyı açmadan önce üşümek içn hazrlanıyorum balkonun köşesindeyim , bakıyorm ( evet herzaman köşeleri olan biriydm ben..)
sana da oluyor mu ? *
gizli özne uyanmak degildi tarifi bu hissin ,
bu yuzden belki de , gün ışığında gözle görülemeyecek kadar küçük hislerini , hava karardığında gece lambasıyla görünür kılmaya çalışman beni gülümsetti .
hakikaten kalp atışlarını dinleyerek uyudugum gecenin sabahıyla hangi sabah arasinda huzur kıyaslaması yapılabilir ? saçlarımın arasında uyandığın mı ?
gördün mü onu ? yerden ,gökten ,yeşilden ,yapraktan hatta denizden bitmis bi sır sakliyorum ben sana. ne topragin altinda kalmasina izin veriyorum ne bulutları geçmesine.
ne zaman boy atsa kopariyorum ucundan , eski kitap kokusunu çekiyorum içime. *
Besin zincirimin son halkasındaki doymamış düşünce oranım yüzünden okudugum hiçbişeyi anlamadığım dakikalardayım. hayallerde ise ege sonunda guney başındayım. bronz bedenimle yazilar yaziyorum kumlara. ama gercek şu ki artık , kucuk ellerimin kucuk parmaklarına yarım eldivenler örüp ellerimi yine kendi el emeğiyle ısıtmaya
kararlı olan bi annem , kış yaklaşıyor ne de olsa*nın hiç aklından çıkmadığı her an üşüyen ellerim var benim. *