Resim Sanatı | Ebrulikedi's Blog
Kategori arşivi: Resim Sanatı	Bir çiçeğe bakmak ve Eray Özcan
Etiketler: Eray Özcan, Eray Özcan 9. Kişisel resim sergisi, Kuzguncuk'ta Sanat Etkinlikleri	La Primera Comunió
Etiketler: Balaguer'in çikolataları, Barselona, Gaudi filan Barcelona'yı Barcelona yapan ne varsa bu tag'de toplaşın bakayım, La Primera Comunio, Pablo Picasso, Picasso Müzesi, Tapas mapas, İlk Komünyon	Zdzislaw Beksinski
Onunla dün tanıştım.
Sanat konusunda çok karmaşık zevklerim yok ama kolay beğenen biri de değilim. Bu nedenle onun resimlerine neden bu kadar uzun süre bakakaldığımı, içimdeki hangi tanımadığım duyguları harekete geçirdiğini anlamakta güçlük çekiyorum.
Resimlerine baktığımda masalsı bir şeyler görüyorum; bu dünyanın içinden ama bir o kadar da bu dünyanın dışında. Dr. Who kremalı Yüzüklerin Efendisi gibi bir his sanki. Kendi dünyasının derinliklerinde gezinirken beni çıkardığı gezi o denli farklı ki… Belki bu sınırlarda gezinme duygusunu sevdim.
Acılı, hüzünlü ve karanlık. Belki de budur bana bu denli çekici gelen.
Formu eğip, büküp, parçalayıp yeniden birleştirirken bildiğimiz parçaları o denli farklı bir araya getirmiş ki, gördüğünüzün bildiğiniz şeyler olmadığını seziyorsunuz. Kollar, bacaklar, kafalar, eller, parmaklar görüyorsunuz ama onlar artık kol, bacak, kafa, el ve parmak değil sanki. Gerçekliği deforme ederken, zaman ve uzam ile oynadığı bir oyuna dönüşüyor; kendi gerçekliğini oluşturmak üzerine karamsar bir oyun. Belki de bu oyuncu ve kendi hayalgücünden korkmayan tarafıdır bana çekici gelen.
Parçaları birleştirirken, oluşturduğu forma kendi ruhunu üflüyor; bütün iyi sanatçıların yaptığı gibi. Ve bu ruhun karanlığında, korkularında, insana inanmayan ama inanmadığına bile hala inatla tutunma, sarılma çabasında kendinizden bir şeyler bulabiliyorsunuz. Belki de bu savunmasız yakalanmaktan korkmayan insan tarafıdır beni bu denli etkileyen.
Beksinski gerçek ve doğal olan her şeyden nefret edermiş. Kendisi ile yapılan bir röportajda “Doğal olan her şeyden, Polonyalıların dediği gibi doğrudan inekten gelen her şeyden nefret ediyorum.” demiş. “Hazır kahvemi süt tozu ile içerim, hazır çorba ve yalnızca konserve et yerim”.
İşte bu doğal olandan uzak durma yaklaşımını Beksinski’nin tüm resimlerinde görüyorsunuz. Hiç bir şeyi doğal haline bırakmadan, her şeye müdahale ederek kendine uydurmuş. İçinde kendini rahat hissedeceği, yapay mı yapay bir dünya yaratmış. Belki de bu bir nevi kurgu-bilim yaklaşımıdır hoşuma giden. Genelde onun resmini sevmeyenleri en çok rahatsız eden bu yapaylık, doğal olmayan bir şeylere baktıkları hissi. Eli “el” olarak görüp, kompozisyonun içinde “el” olarak anlamlandırmaya çabaladığınızda bir yere varamıyorsunuz çünkü. Onu anlamlandırmaya çabalamadan, kendinizi sizde yarattığı duygulara bırakmak en iyisi.
Bakın bakalım, size neler söyleyecek Beksinski. Buraya sevmesi “en kolay”, az karanlık ve pek de karamsar olmayan bir kaç resmini koyuyorum. Galiba onu benim sevdiğim kadar sevmenizi istiyorum. Bakalım yarattığı duygulardan çok rahatsız olanlar grubunda mı yer alacaksınız, yoksa çok beğenenlerden mi olacaksınız?
Resimlerinin bir çoğunu retrospektif olarak şu sitede inceleyebilirsiniz. Dmochowski sanatçıya olan sevgisi ile müthiş bir iş becermiş. Neredeyse bir on-line Beksinski müzesi kurmuş. Şapka çıkarıyorum kendisine.
Yazar mısınız izlenimlerinizi? Merak ediyorum gerçekten.
Yazan: Ebruli Kedi 01/05/2012 in Resim Sanatı
Etiketler: Dmochowski Gallery, Polonyalı ressam, Zdzislaw Beksinski	Gri ve Cansen Ercan
İşlerini çok sevdiğim bir ressam arkadaşımdan ve resimlerinden bahsetmek istiyorum bu yazıda. Ben onun resimlerinde, kendi içimdeki hüzne çok koşut giden bir duygu buluyorum ama bu yazıda kendi duygularımdan bahsetmeyeceğim.
Cansen’in resimlerine geniş bri gri palet hakimdir. Gri uzlaşmacılığın ve hüznün rengidir; çünkü beş temel renge eşit mesafede durur. Cansen de resimlerine hakim olan sade dinginliği yansıtmak için geniş bir gri skalası kullanırken ve bu seçimi ile esin kaynağı olan doğayı tekrar kurgularken, gözlemlediklerine duygusallıktan uzak bir bakış açısı ile sanki eşit uzaklıkta durmayı seçer gibidir.
Hüznü karamsarlığa ve umutsuzluğa evrilmez. Yumuşak ve dengeli geçişleriyle deseni oluşturan lekeleri katman katman çalışırken, renklerin şiddetini azaltarak dramatik etkiyi kuvvetlendirmeyi seçer ve bunu çok büyük bir ustalıkla yapar.
Cansen’in resimlerinde ışık, form ve renk birbirleri ile uyumlu bir ilişki içinde aynı amaca hizmet ederler. Işığı ekonomik kullanma seçimi yarı aydınlık ideale daha yakın durduğu için midir acaba? Bu şekilde gözlemlediğinin kurgulanarak yansıtılması sürecinde dramatik ve atmosferik bir etki yaratmakta son derece başarılı olur.
Kurgusu her ne kadar içe dönük olsa da, yalnızlık tutkunu, huysuz ya da dışlanmış bir dünyayı yansıtmaz Cansen’in resimleri. Aksine gördüğünü iyi özümlemiş, gerçekçi bir bakışın sakinliğini yansıtırlar. Yapmacıklıktan uzak, sırtını sağlam desen geleneğine dayayarak, yalın bir resim dili ile doğaya olan tutkusunu denge ve uyum içinde yansıtır.
Yalınlığı çekiciliğe üstün tutmaz ve aslında bu içtenliğidir Cansen’in resimlerini bu denli çekici kılan. Öyle ki nerede ise mistik bir kendini vakfediş ile, bakılan ile bakanın birbiri ile içiçe geçerek, tek vücut olduğunu hissederiz. Ressam baktığını kurgulayarak tuvaline yansıtırken kendi iç bakışını, kendi zamanına olan tanıklığını resminin içine öyle başarı ile yedirir ki sanki dışındaki karmaşayı düzenleme, temizleme, indirgeme ve o çok gereksinim duyduğumuz sadelik ve dinginliğe kavuşturmak ister gibidir.
Bu az ile çok şey söyleme çabasında o denli başarılı olur ki Cansen, resimlerindeki zamansızlık tam da bundan kaynaklanır.
Cansen’in resimlerini görmek isterseniz şayet, 28 Aralık 2011 tarihine dek, Tophane’de, Doruk Sanat Galerisi’nde sergisi var.
Kendisi ile ilgili bilgi için http://www.cansenercan.net adresine de bakabilirsiniz.
Yazan: Ebruli Kedi 12/08/2011 in Resim Sanatı
Etiketler: Cansen Ercan, dinginlik, Gri, Hüzün, resim kurgusu, Resim sanatı, yalınlık	Ara