Oldboy – Kafa İzni
Sinema sektöründe Hollywood’un, dünya çapında açık ara farkla lider konumunda olduğu su götürmez bir gerçek. Taparcasına sevdiğim birçok başyapıt bu fabrikadan çıkmış olsa da, en nefret ettiğim yapımlar da bu tarlanın mahsülü. Özellikle son 10-15 yıllık süreçte Amerikan film endüstrisinde özgün senaryolara sıkça rastlayamamam, beni diğer ülkelerin filmlerine itti. Güney Kore sineması da, bu ülkeler içinde benim açımdan en sivrilen coğrafya pozisyonunda. Uzakdoğu sineması birçok izleyicinin önyargıyla yaklaştığı, çekik gözlü insanların görüntüsü ve konuşmaları ülkemiz vatandaşları tarafından komik(!) karşılandığı için, rast gelindiğinde ellerinin tersiyle ittiği bir malzeme adeta. Halbuki gerçek bir sinemasever Uzakdoğu sinemasının nimetlerinden faydalanmakta ve bu topraklara sırf sinemasından dolayı sempatiyle yaklaşmakta. Bunca övgü dolu sözlerden sonra benim de iflah olmaz bir Uzakdoğu sineması hayranı olduğumu anlamışsınızdır. O zaman laf kalabılığını bırakıp, karşımızda duran Oldboy’a bir göz gezdirelim.
Oldboy için söylenecek ilk söz, her bünyenin kaldıramayacağı gerçeklikte çekilmiş, dillere destan bir intikam öyküsü olduğu. Zaten yönetmen Chan-wook Park, intikam öğesini çok çekici bulduğunu defalarca dile getirmiş, ve bu öğeyi bir üçleme halinde beyazperdeye taşımış. Oldboy da bu üçlemenin ikinci halkası. Yalnız “Ben bunun ilkini izlemedim bir şey anlamam, uzak durayım!” şeklinde bir düşünceye kapılmayın. Keza bu üçlemenin her filmi kendi başlarına birer anlam ifade ediyor. Aralarındaki tek ortak nokta intikam öğesinin işlenmesi.
İntikam hırsıyla yanıp tutuşan kahramanımız Oh-dae Su
Kahramanımız Oh-dae Su, kaçırılıyor ve bir odaya hapsediliyor. Fakat enteresan nokta, onu kimin ve neden kaçırdığı hakkında en ufak bir fikrinin olmaması. Gözlerini açtığında kendisini izbe bir odanın içinde buluyor. Dile kolay, tam 15 sene boyunca bu odanın içinde yaşamını sürdürüyor. Yemeği ve suyu küçük bir delikten kendisine uzatılıyor; tıraş olmak, yıkanmak gibi temel ihtiyaçları, odanın içine salınan bir gazla uyutulduktan sonra başkaları tarafından hallediliyor. Bu şekilde tek bir insan yüzü görmeden, yavaş yavaş akıl sağlığını kaybederek geçirdiği 15 senenin sonunda, yine gazla uyutulduğu bir günün sonunda kendisini bir anda dışarıda buluveriyor ve daha önce bahsettiğim intikam öğesi de tam burada devreye giriyor. “Beni 15 sene boyunca kim, neden hapsetti?” Bu sorunun cevabını bulmak için öfkeyle yanıp tutuşarak yollara vuruyor kendini.
Konu zaten yeterince merak uyandırıcı. Ama yönetmen, bu karakterin odada geçirdiği yılları o kadar enfes tasvir ediyor ki, biz de Oh-dae Su ile birlikte yavaş yavaş delirme noktasına geliyoruz ve o özgürlüğüne kavuşunca onun sağ kolu misali yollara düşüyoruz. Bir dedektif misali parçaları birleştirerek düşmanımıza yaklaşıyoruz. Yıllardır biriktirdiğimiz hırsımızı yumruklarımızdan fışkırtarak devam ediyoruz yola. Özene bezene bestelenip seçildiği her halinden belli olan müzikler, filmin görselliğini harika etkileyen kamera hareketleri ve kadrajlardan buram buram yükselen kalite kokusuyla Oldboy’a daha da bağlanıyoruz.
Buraya kadar her şey kaliteli bir yapımın halkaları şeklinde. Fakat Oldboy’un benim gözümde bir başyapıt olmasının sebebi, cinsellik ve şiddeti fütursuzca, tüm çıplaklığı ve gerçekliğiyle izleyicinin suratına afilli bir sille vururcasına kullanması. Bırakın filmi, realitede düşünmesi bile mantık sınırlarını zorlayacak öğeler, hikayeye o kadar ustalıkla yedirilmiş ki, final sahnesinde insanın nefesinin daralmasına sebep olacak sekanslar, birer resitale dönüşüveriyor. “Yok artık daha neler” nidaları eşliğinde bağrınıza uçan tekme yemişe dönüyorsunuz.
Henüz izlememiş olanlar muhtemelen abarttığımı düşünecekler. Bir eleştiride bu kadar methiye düzmenin anlamsız olduğunu savunacaklar. Fakat Oldboy’un güzelliği, başka hiçbir senaristin işlemeye cesaret edemediği kavramları izleyiciye yaşatması ve tüm bu iğrençliği ustaca kotararak sağlam bir seyirliğe dönüştürmesi. Oldboy öyle bir film ki, ya ondan ölesiye tiksineceksiniz ya da hayatınızın filmlerinden biri olacak, ortası yok!
Rating: 8.4/10 (366,699 votes)
Writer: Garon Tsuchiya (story), Nobuaki Minegishi (comic), Chan-wook Park (screenplay), Chun-hyeong Lim (screenplay), Jo-yun Hwang (screenplay)
[box type=”warning”] Editörün Tekzip Notu: Sitenin taşınması ya da yazıların editoryal çalışmaları sırasında oluşan bir hata sonucu bu inceleme, yazının asıl sahibi olan Fortisvita yerine farklı yazarların adı altında aylarca yayınlandı. Böyle bir hataya sebep olduğumuz için Fortisvita’dan sitenin yöneticisi olarak çok özür diler, bunu bize sormayacak kadar nazik birisi olduğu için de ayrıca teşekkür ederim.[/box]
Chan-wook Park Güney Kore intikam Oldboy Uzakdoğu
2k 2 Ocak 24, 2011
2 comments on “Oldboy”
Kesinlikle filmin en iyi taraflarından birisi de Soundtrack’leri. Filmi beğenen-beğenmeyen herkesin edinmesi gereken gerçekten kaliteli bir albüm hazırlmaışlar film için.
osman yiğit hançer 27 Ocak 2011
soundtrackler muhteşem evet… ama hayatım boyu izlediğim en sinir bozucu filmdi:) filmin sonunda ettiğim küfürlerin haddi hesabı yoktu…