Beklemeyi Öğrenmek – Su teresi
Şikayetleniyordum her gün “Hiç sabrı yok. Bir şey oldu bu çocuğa… Her şey hemen olsun istiyor. Olmayınca da ağlıyor. Ne oldu anlamıyorum. Neden böyle yapıyor? Anlamıyorum.”
Çaresiz hissediyordum bir yandan.
Çaresiz ve yetersiz hissettiğim zamanlarda inada bağlıyordum ben de. O hemen istiyor, ben hayır diyorum. Sanıyorum ki şimdi evet dersem, sonra hep evet demem gerekecek. İnatla tutunuyorum hayır’ıma.
O kadar çok ağlıyor ki bazen vazgeçiyorum yapıyorum istediğini öffleye pofflaya. Kızıyorum. Söyleniyorum ona, isteğine, duygusuna, kendi istediğimin olmayışına, karşılayamadığım ihtiyaçlarıma…
Üstelik hiç sevmem söylenmeyi. İsterim ki biri için bir şey yapıyorsam içimden geldiğini, onu sevdiğimden yaptığımı bilsin, hissetsin karşımdaki. Fedakarlık yapar gibi, gözüne sokar gibi olmasın yaptıklarım.
Çıkamıyoruz döngüden. İstiyor, ağlıyor, kızıyorum, yapıyorum. Son birkaç haftadır zor geliyor bana anneliğim ve ben bu duyguyu kalbimde istemiyorum.
Geçen gün tam yine şikayetleneceğim; aynada görüverdim kendimi birden.
Ayakkabılarını giymesi lazım: HEMEN!
Şunu yapmamız lazım: HEMEN!
Anne şunu yapabilir miyiz? HAYIR kızım önce şunu bitirmememiz lazım: HEMEN!
HEMEN, HAYIR, ACELEM VAR, BEKLEYEMEM, SEN ÖNCE ŞUNU YAP DA SONRA YAPARIZ İSTEDİĞİNİ, HADİ, HADİ, HADİ…. ve hatta sonrasında gerginleşen, kızan ben…
Ne yalan söyleyeyim; çok benziyoruz kızımla ben. Son birkaç haftadır ikimiz de bekleyemiyoruz ve mızmızlanıyoruz. Gergin ve öfkeli davranıyoruz. Önce kendimizin dediği olsun diye tutturuyoruz.
Boncuk küçükken böyle değildi oysa. Tesadüf ben de değildim.
O büyüyünce belli ki ben de değişmişim. Bir süredir yavaş olan hayatımı kızımın yetişemeyeceği şekilde hızlandırmışım. Hadilemeyi dilime dolamışım.
Yavaşladım ve yeniden “seni bekleyebilirim, bunun için vaktimiz var, ben biraz sabredebilirim, acelem yok” gibi cümleleri soktum lügatıma. Fark ettim ki son bir iki aydır uğramıyorlarmış bana.
Yeniden HAYIR ile değil EVET ile başlamayı seçtim cümlelerime:
“Evet, elbette sana kitap okuyabilirim. Şimdi ne yapacağım biliyor musun? Hızlıca şu işi bitireceğim ve gelip sana bu kitabı okuyacağım!!”
Günlük planları ona anlatmak için yeniden vakit ayırmaya, bir beklentisi olduğunu bunu plana dahil edip edemeyeceğimi ona ayrıca bildirmeye başladım. Hatta yapabileceklerimizi birlikte önceliklendirdik; önce şu, sonra bu diye listeledik. Bazen de boncukluk yapıp gün içinde sıralamayı değiştirdik. 🙂
Verdiğim sözleri mutlaka tuttum; o unuttuysa ben unutmadım.
Sabır gerektiren şeyler yaptık birlikte: özellikle ikimizin de çok sevdiği, sabretmekte zorlandığı şeyleri. Ev yapımı dondurma, ekşi mayalı paskalya ve yoğurt.
Bütün bunlara rağmen bazen zorlandı boncuk… Aynı benim acelem olduğunda zorlandığım gibi. O zaman da ‘Hemen yapmak istiyorsun!! Keşke hemen yapsaydık, o zaman ne kadar eğlenceli olurdu! Sabırsızlandın mı? Bazen beklemek benim için de çok zor oluyor!“ diyerek sarıldım. Sakinleşene kadar yanında kaldım.
Ha tabi bir de istediğini yapmayı seçtiysem kızgınlıkla söylenmeyi, öfflemeyi de bıraktım. Davranışımın sorumluluğunu aldım. Çünkü isterim ki onun için bir şey yapıldığında mahçup hissetmesin, utanmasın kızım. Yardım istemekten, ihtiyacını söylemekten çekinmesin. Ödemesi gereken bir borç varmış gibi düşünmesin.
Tam tersi ilişkileri özgürleşsin ve başkaları için o da bekleyebilsin.
Ve bilsin ki biri onun için bir şey yaptıysa bu karşılıklı sevgiden…
Bağ kurmanın ve birbirimiz için bir şey yapmanın güzelliğinden.
20 Ocak 2016 16 Şubat 2017 Anneliğe Dair, Çocuğa Dair, Öfke Farkındalığı, Öğrenmek, Beklemek, Duygusal Farkındalık, Empati
Önceki Önceki yazı: Saçlara Limon Suyu!
Sonraki Sıradaki Yazı: Fıstık Ezmesi