Bakın neler söylemişiz ta o yıllarda ve ne kadarı gerçekleşmiş…
24.01.2018 22:32 Karakter boyutu :
“Onlara onurumu teslim etmeyeceğim”
Bugün Yargıtay’da, bir eski Yargıtay üyesinin, Balyoz davasının iddianamesini hazırlayan savcılarından Süleyman Pehlivan’ın duruşması vardı. Fakat Onu daha çok, rahmetli Deniz Öğretmen Ali Tatar’ı intihara sürükleyen sürecin tetikleyiciliğinden tanıyoruz. Duruşma sırasında daha önce yazdığım ve “Beşiktaş’ta Sırtlan Pususu” kitabıma da aldığım bir yazı geldi aklıma…
Duruşmayla ilgili tespitlerimi bir başka yazıya bırakmak istiyorum.
Hasdal Cezaevinde kaldığım koğuşta kısa bir süre önce kalmış olan Deniz Öğretmen Yarbay Ali Tatar, “Amirallere suikast” davasından, 7 Aralık 2009’da tutuklanmış. Ceza evinde çok sıkıntı yaşadığını belirtiyor onunla kalanlar. Suçsuz yere tutuklanmasını çok büyük onur meselesi yaptığını, kolay kolay kimseyle konuşmadığını söylüyorlar. “Boğuluyorum burada” diyormuş sık sık.
On gün sonra itiraz sonucu çıkmış, fakat savcı Süleyman Pehlivan’ın itirazı üzerine hakkında sadece bir gün sonra yakalama kararı çıkartılmış.
Yakalama kararının gerekçelerinden biri kaçma şüphesidir. Hâlbuki Ali Tatar’ın bir yere kaçtığı ya da kaçacağı yoktu.
Yakalama emrini alan görevliler, hiç vakit geçirmeden harekete geçerler. Günlerden 18 Aralık 2009’dur. Ali Tatar evindedir.
Kapının zili, arka arkaya, uzun uzun çalar. Ali Tatar gazete okumaktadır. Kapının zilini çalanların onu yeniden cezaevine tıkmak için yakalamaya gelenler olabileceğini getirmez aklına. “Kim acaba zili böyle çalanlar” diyerek kapıya seğirtir.
Kapının gözetleme deliğinden bakınca, gelenlerin Merkez Komutanlığından askeri görevliler olduğunu görür. “Herhalde eksik kalmış bir işlem için geldiler” der içinden. İşkillenmiştir ama yeniden gözaltına alınacağını aklına bile getirmez, getirmek istemez.
Kapıyı açar açmaz, öndeki görevli yakalama kararını tebliğ eder ve kendisini götürmeye geldiklerini belirtir. Ali Tatar şaşkındır, çaresizdir. Tahliye ile her şeyin sona erdiğini düşünmüştür hâlbuki. Çünkü işlediği en ufak bir suç yoktur.
Tahliye edenler suçsuzluğumu anladılar ki beni bıraktılar diye düşünürken, nereden çıkmıştır bu? Büyük bir ruhsal yıkıntı içerisindedir. “Evde kimse yok, beni şimdi götürürseniz ailemle vedalaşamam. Yarın sabaha kadar müsaade edin” diyebilir sadece belli belirsiz.
Birden cezaevi şartları gelir aklına, sonra da suçsuzluğu. “Ne istiyorlar benden onurumu mu? Onlara onurumu teslim etmeyeceğim” der. Kararlıdır bunları söylerken…
Ertesi gün, daha sonra “Balyoz” kapsamında tutuklanıp Hasdal cezaevinde beraber kalacağımız Deniz Eğitim ve Öğretim Komutanı Koramiral Can Erenoğlu da eve gelir. Ağabeyi, ablası, arkadaşları ve avukatları da evdedir.
Ali Tatar devamlı, “O deliğe bir daha girmem” diye tekrarlar kendi kendine. Avukatları psikolojisinin normal olmadığını, GATA’ya sevkinin gerektiğini söyleseler de, bu istek, “Yanlış anlaşılabileceği” gerekçesiyle reddedilir.
Onu cezaevine götürmek için gelen araç kapının önüne yanaşmıştır. Can Erenoğlu ve aile fertleri Ali için hazırladıkları çantayı da alarak kapıya çıkarlar. Ağabey Ahmet, Ali’yi göremeyince hemen eve yönelir. Bu arada Ali Tatar, çıkanların arkasından gitmemiş, kapının önünden süratle dönerek yatak odasına yönelmiştir. Kararlıdır, Hasdal’a gitmeyecektir. Bu, onun için bir onur meselesi olmuştur.
Gitmemenin yolunu bulmuştur kendince. Beylik tabancasını her zamanki yerinden alır. Sevgili eşi, küçük kızı gelir aklına bir an, “Ama bu hukuksuz tutuklanmayı onurumla oynanmak olarak görüyorum. Onursuz eş, onursuz baba olur mu?” diye düşünür. Gözlerinden bir anda boşalan yaşları kontrol edemez.
Süratle banyoya girer, vakit geçirmeksizin beylik tabancasının ağzına mermiyi sürer ve şakağına dayar. Hayatı şöyle bir şerit gibi gözünün önünden geçer. Birden vazgeçmekten korkar, hemen derin bir nefes alır, “Hepiniz hoşça kalın” diye bağırır ve tetiği çeker.
Bundan sonrasını Can Erenoğlu amiral, ceza evinde, şöyle anlatacaktı bana; “Biz dışarı çıkmıştık. Tam o sırada evden bir el silah sesi duyuldu. Koştuğumuzda rahmetli ağır yaralanmıştı. Abisi başındaydı. Hemen cankurtaran çağırdık. Ama yolda vefat etmiş. Çok üzüldük, çok çalışkan, herkesin yardımına koşan, memleket sever, Atatürk sevgisi ile dolu bir subayı kaybetmiştik.”
Ağabeyi Ahmet Tatar da “Neden onu alıp inmediler, yalnız bıraktılar diye endişelenerek koşar adım yukarı çıktım. Son basamakları çıktım. Kapıya ulaşmak üzereyim ’hepiniz hoşça kalın’ cümlesini duyuyorum. Sonra o kahredici silah sesi. Kulaklarımda çınlama… Çığlıklar… Bağırarak banyoya dalıyorum. Duvardan aşağı doğru sıyrılmış, sarılıyorum, kalbinin atışlarını duyuyorum, yaşıyor diye bağırıyorum. (…) ambulansa taşıyoruz.(…)
Haykırıyorum, ama o gün ulaşmayan medet yine gelmeyecek besbelli. Yine zalimin hançeri iş başında. Yine kanıyor yaramız. Saatlerce susturamıyor hiç kimse. Medet ya Ali, medet ya Hüseyin haykırışlarım Haydarpaşa’nın avlusunda yankılanıyor. Hiç mi dinmeyecek bu ah ediş? Hiç mi gelmeyecek Merdan?”
Bir hayat daha komplocuların iftiraları yüzünden bu âlemden göçmüş, bir kadın eşsiz, bir küçük çocuk babasız kalmıştı. Bu toprağın bir evladı daha yapılanlara dayanamayarak “Onur intiharında” bulunmuştu.
Eşi Nilüfer Hanım şöyle haykıracaktır eşinin ardından; “Hiçbirinde gerçek belge yok! Komplo kuruyorlar. Ali komplo ile içeri alınmayı yediremedi kendisine. Kına yaksınlar şimdi. Sahte belgelerle suçlayıp onurunu kırdılar. Ergenekon’a şehit verdik yiğidimi. Dün gece rahat uyudun mu Süleyman Pehlivan? Sen kimin adamısın? Amerika’nın mı, Fetullah’ın mı? Unutma hesap vereceksin bana.”
İşte bu kararlılığın karşısında hangi güç durabilir? Bugünün egemenleri, bu yaraların gelip geçici olduğunu zannedebilirler, birileri sırça köşklerinde otururlarken, kendilerinde büyük güç vehminde bulunup, bu içlenişe, bu yürekli haykırışa gülüp geçebilirler. Ama bu zulmün, mutlaka bir gün, yapanları yerle yeksan edebileceğini, sadece son bir yılda dünyadaki gelişmeleri takip eden herkes rahatlıkla anlayabilir.
Bu olayın sonrasında iktidar partisinin meclis insan hakları komisyonu üyesi olan bir milletvekili; “Bu Ergenekoncular o kadar tehlikeli ki, talimat aldıklarında kendi canlarına bile rahatlıkla kıyabiliyorlar” şeklinde bir açıklama yapmıştı. Cezaevindekiler bu insanlık dışı ifade karşısında kanlarının donduğunu söylüyorlardı. Ya yandaş medya? Kimi, “Konuşmasın diye arkadaşlarınca vurulmuş olabileceğini”, kimi “İntiharına bilinçli olarak göz yumulduğunu” ima eden haberler yapıyordu (Engin Ardıç denilen şahıs ise, “Mermiye kafa atan, hesabı ödemeden nereye?” diye yazmıştı.).
Savaşta düşmana bile saygı gösterilirdi. Ali Tatar’dan bu kadarı bile esirgenmişti. Bu nasıl bir kindi? Ali Tatar bu dünyadan göçtü. Katili kimler? Onu öldürenler kimler? Bu satırları okuyanlar bilin ve inanın ki bir gün onu ölüme sürükleyenler, bunun hesabını hukuk önünde verecekler. (Bugün başlayan duruşmada bu sözümüzün tutarlılığı, öngörüsü ortaya çıktı. Ancak…)
Ali Tatar’ın cenazesinin Cem evinden kaldırılışı birkaç kanalda kısa haber olarak geçmişti. Ali Tatar öğretmen sınıfındandı. Yani yardımcı sınıftı. Normal olarak sivil üniversitede okumuş, okulunu bitirdikten sonra sınavlara girerek askeri öğretmen olmaya hak kazanmıştı. Bu anlamda, darbe vs. türü olaylarla, Ali Tatar’ın bir ilgisi olmazdı. Zaten çok naif bir ruh yapısına sahipti. Kimseyi kırmamaya, üzmemeye çalışırdı. Onu neden hedef yapmışlardı?
Ancak abisi Ahmet Tatar’ı tanıdıktan sonra bu saygın ailenin, Atatürk’e ve onun ilke ve inkılâplarına büyük bir sevgi beslediklerini gördüm. Sizce Ali Tatar neden hedef seçilmiştir?
Artık çok açık ki, bu ülkede şu üç şey çok tehlikelidir; “Ne mutlu Türk’üm diyene sözünü içselleştirerek söyleyebilmek, Atatürk’ün fikirlerinin takipçisi olmak, emperyalizme karşı durmak.” Hiç tahammül yoktur bunlara.
Bunların kelamını ederseniz, bazen bir ideoloji, bazen etnik yapı, bazen bir mezhep, bazen sosyal katmanınız sebep gösterilerek ötekileştirilirsiniz. Daha ileri giderseniz bir bahane bulunup hapsedilebilir veya öldürülebilirsiniz.
Ali Tatar’ın intiharı, doksan yıl önce, sona yaklaşan Osmanlı hükümetinin; işgal kuvvetlerinin istekleri doğrultusunda, hukuksuz bir şekilde tutuklayıp, Bekirağa bölüğüne kapattığı 143 vatansever aydından biri olan Doktor Reşit Bey’in intiharını hatırlattı bana.
O günler, bugünlere ne kadar benziyor değil mi? Allah iki devletin sonunu birbirine benzetmesin…
(Not: Beşiktaş’ta Sırtlan Pususu kitabımızdan derlenmiştir.)
Bir sonraki yazı duruşma salonunda neler oldu?