RAMAZAN TOPOĞLU İLE BİR SÖYLEŞİ
Onu uzaktan ilk gördüğümde üçlü bir bankın ucuna lütfen ilişmiş gibi ve sanki mahcup bir edayla otururken buldum. Hafifçe eğilmiş bir tarzda ufacık bir kedinin başını okşuyordu. Uzaklığın yarattığı perspektif açıdan olduğundan ya da sandığımdan daha minyon bir görüntünün sahibiydi.
Kediyi okşamak adına eğildiği için var olmadığı kamburu da sanki yıllarının yorgunluğuyla kendiliğinden bükülmüş gibiydi...
Yer Ankara'nın meşhur kuğulu parkı ve öğlen mesai paydosu saatleriydi. Burada sözleşerek buluşacaktık bir gün öncesinden anlaşarak ama trafikten böylece gecikmiş olmamı mazeret olarak sunmam bu meşgul muhteremin affını yürekten ne kadar sağlayacaktı,onu da bilemiyordum...
Sarılarak kucaklaşmamızda yılların özlemi vardı. Öyle ya bu ilk canlı temasımız olması hasabiyle bizim için önemli bir tarih hüviyetinde idi. Sanki o geç kalmış da beni bekletmiş gibi, gözlerine sinen o sıcaklığı vefakar bir muhabbetle yansıtıyordu...
Yanına oturduğumda zaten bankın kıyısında olduğu yerden mümkünatı olmayacak o yer açma gayreti de, zarafetinin refleksel bir ölçüsüydü...
Gri tonajlı ekose gömleği altında yaşını daha genç gösteren partikülast duruşu ise onun bire bir sanki mahcup çeperi ile doğrudan ilişkiydi..
Medyum bir bilgiçlikle beklediğimden daha yakışıklı bulduğumu belirttiğimde takdirimin teveccüh olacağına inandırma gayreti de, tevazusunun asilane eylemi gibi bir incelikle korunuyordu...
Evet yasemin Demir'den sonra bu ikinci röportaj için sanki daha donanımlı ve tecrübeli olduğum kanısına vakıf olarak söze girdim. Bu öğlen mesai paydosu saatinde onun aç kalma pahasına gösterdiği fedakar zamanından mümkünce fazla yararlanmalıydım..
İlk sorum muhabeti açmaya yönelik bir önceki röportajımın ilk sorusuydu. Ramazan Topoğlu'nun
-hayata bakış açısı nedir- dediğim klasik o ilk soru...
(Dikkatle yüzüme ve gözlerime bakıyor gülümseyerek) Değerli Vedat beyim ne tesadüftür ki bu soruyu siz Yasemin hanıma sorduğunuzda, okurken, ben de kendime sorarak kendimce cevaplamıştım.
Efendim bu özellik görsel açıdan zamana ve bulunduğunuz ahvale bağlı olarak elbette değişkenlik gösteriyor. Bir gün toz pembe baktığınız dünyaya yarın kara bulutların altında saklandığını da görebilirsiniz.
Ruhsal yapınızın yansıttığı damlacıklar her ne kadar karakteristik bir oluşuma dönüşse de hayata bakış açısında radikal bir temele bağlı kalmak o oranda oldukça zordur. Bakınız felsefe yapmıyorum lakin insan doğasının kalıpsal kökeninde var olan farklılıkların yaratılışımızın genlerine olan uzantısı, belki de
tesadüf olmayacak sinerjimizin boyutu da olabilir...Bu doğrultuda hayata bakış açımızı ben kendi adıma bir kaç cümle ile betimleyemeyeceğim. Bunun yerine şanssal etmenlerin ve ek çabaların bu soruyu bize mal eden bir yanıta götürdüğünü de söyleyebiliriz...
Efendim iyi ki felsefe yapmadınız...Gayet anlaşılır ve sarih bir tarz da, konuyu öyle güzel bir şekilde anlattınız ki, sanırım bunu tek anlamayan ben olmuş da olabilirim...
(Beraberce gülüşüyoruz Yasemin hanımın röportajının aksine burada ben de gülüyor olmam gelişimimin bir parçası olabilir)
Ramazan beyim! Yukarıdaki cevabınızı anlamadığımı söyleyecek kadar karşınızda oldukça rahat olmamın nedeni samimiyetimizin ölçüsü olabilir.
Fakat size ilerleyen sohbetimizde öyle bomba bir sorum var ki, bunun samimi olmakla var olan bağlantısını henüz ben de çözmüş değilim...İkinci sorum halen ne kadar mutlu olduğunuzla ilgili olacak...Umarım bunu da felsefik bir konumda yansıtmazsınız bize...:)
(Gülümsüyor, kahkaha atmasını bilmiyor olmalı) Bu soruya olumsuz bir yanıt vermem en azından sevgili kızımın varlık değerine bir hakaret olur kanısındayım... Benim yaşam endeksim ve sanki var olma değeriminin minnet duyduğum en önemli
parçasıdır o.. Diğer taraftan olumlu yanıt vermem de halihazır ruh dünyama karşı paradoksal bir faktör sağlar...Mutlu ve mutsuz olduğum günleri Gizem öncesi ve Gizem sonrası olarak ikiye ayırsam da gri olduğum günlerin sayısını asla yadsıyamam...Bu gerekçelerle efendim şimdi ben size soruyorum.Ne dersiniz
sizce ben mutlu muyum ?
(Röportaj da sapma var. Konuk durumuna düşersem bu benim son röportajım dahi olabilir. Dikkatli olarak bu soruyu duymamazlıktan geliyorum.)
Efendim malumunuz tanınan ve okunan bir yüzünüz var. Mütelevvin Bir tarz yerine, edebiyata bıraktığınız ağırlığınız ile ölçülüyor olmanız gururunuzu ne nispette yüceltiyor.Kompleksli değilsiniz ama egonun sabit kurallarından biri de, teveccüh üstü bu tür okşanmalarla başlamaz mı ?
Vedat beyim bana diyorsunuz ama bakınız bu sorunuzda kendi içinde sıradan bir sorunun çok ötesinde felsefik bir denge ile kurgulu gibi geldi bana ama sorunuzu gene de istediğiniz sadelikte cevaplamaya çalışayım... Efendim eğer beni birazcık tanıdığınızı iddia ediyorsanız şu özelliğimi kolayca deşifre edebilirsiniz.
Ben sanatta hissi ön planda tutan emosyanalist görüşün hükmüne şiddetle inanan ve bunu nazikçe bir duyguyla ılımlayarak sunmayı kendi nacizane düsturuma hedeflemeyi bir ilke olarak benimsemişimdir...
Kelimeyi ve bu meyan da cümleyi oluşumundan daha fazla yumuşatarak,duyguların sentezine varmaya çalışmam tesadüfüm değildir...Bu özellik benim ruhumun bir yansıması ile birlikte yumuşak duyguların hararetine bağımlılığım olarak da tezahür eder...
Belki bunun için takdir görüyor olabilirim ama ego kavramı bence tamamiyle kişisel bozukluğun bir varsasyonudur buna kendi adıma kendim için hayatımın hiçbir döneminde izin verecek bir zafiyete düşmediğimi de belirtmeliyim...
Yorumlarınızda "radar üstü" ifadenizi sıkça kullanıyorsunuz hatta haddinden fazla kullanıyorsunuz .Ben bunu bu kadar engin edebi derinliğiniz yanında, sanki o anki anlatımın bir ufacık tıkanıklığı olarak da görmekteyim...Yani asıl kelimenin yerine nöbetçi geçiştirici bir kelime gibi Sizi yormayan bir kolaycılık diyebilir miyiz buna...
(Bir an Gülsün mü? ağlasın mı?diye var olan ifadenin böylesine peydah olan, bir soru işaretine dalıyor gözleri)
Anladım Vedat beyciğim bu gün beni biraz hırpalayacaksınız. Fakat ben bu tür tınalardan uygunp lisan ve izan içinde olan bu tanımlamalardan son derece mutlu olduğumu da ayrıca belirtmeliyim...Farkındalılığınız karşınızdakine olumlu bir sonuç getirecekse bundan imtina etmek en azından dostluğun kadrine zarar verir. İtiraf edeyim ki bu kelimeyi ve bundan nispet yaratan varsa başka bir kelimemi sonsuzluğuma gömeceğim efendim... Ve bu sorunuzla daha da somutlaştırmam gerektiğini de anlamış bulunuyorum:)
Bu sorum ne kadar gerçekçi olsa da esas olan zatınızın karekteristik teferruatınızı deşifre etme gayretli tuzak bir soruydu.. Sizin esnek halinizin yansıması, toleransınızın edebi ölçümümün, sonuç değeriydi...Tahammül sınırınız ile ilgili öfke duygunuzun tartımıydı,insani kılıfınızın içinde kalan özünüzün beyanına sebep olacak bazı meraklara karşın hazırlıksız bir cevabın ne olabileceğiydi.
Ama görüyorum ki insanların artı bir değer olarak sizi rehber tutacakları özel vasıflara kolayca sahipsiniz...
Teşekkür ederim böylesine kritik olabilecek ve eleştirisel bir noktayı böylesi bir zarafetle okşayarak sizden başka kaç kişi konu edebilirdi ki. Siz yani Vedat Dündar, her eleştirinizin altına mutlaka panzehir bulunduran bir sevgi eczanesi gibisiniz...
(Alt dudağım kıvrıldı,mahcup olduğum vakalarda istemsiz bir dürtü, alt dudağımın sağ köşesine böyle ağırlık olarak çöküp bende bir kıvrım yaratır, bunu biliyorum)
Ramazan beyim isterseniz biraz da ortak tanıdıklarımızı sizin gözünüzle kısacık cümlelerle tasvirleyelim...bu meyanda mesela ilk önce Zekai Budak desek ne dersiniz ?
Hay hay derim. Zekai Budak deyince yazdıklarına attığı imzadan çok kattığı tarih şekillenir gözümde...Bu muhteremin delikanlılığının o toy yıllarında top peşinde koşarcasına yazdığı o meşhur edebi şiir dökümlü kıtalarının olağanüstü değerleri
gelir aklıma...Kutlanası ve hayret edilesi ne varsa biriktirdiğim bir insan diyerek bağlayalım isterseniz...
Fatma GÜMÜŞ ?
Fatma hanımı şahsen ve bizzat şiir zamanının o kutlu yildönümlerinde Tanıdım...Mahcubiyetini tebessümüyle saklayan kaç sempatik insan tanıyorsunuz derseniz Fatma Gümüş listemin başındadır... İyi hatırlıyorum ilk kuruluş günümüzün galasıydı kutlama yaptığımız mekanın merdivenlerini çıkarken gördüm onu,masum bir tebessümü yanaklarına pembelik olarak yansımış bir ilk an heyecanı vardı yüzünde...Yıllardır edebiyat yoluyla yakından bildiği ama şahsen hiç görmediği insanlara karşın duyduğu o uzaktan saygılı sevginin yüz yüze yaşanacak olan o heyecanını bu kadar belli etmesi onu farkında olmadığı hoş bir tatlılığa sürüklüyordu..
Bir de sanırım ikinci yıl dönümümüz de onun o el emeği göz nuru sulu boya tablolarını getirip katılımcılara hediye etmesi bende ağlamsı bir merhamet bırakmıştır...Bu verilen değer karşısında bu gün dahi boğazıma bir yumru tıkanır durur. Ya, işte böyle.
Nurten Altınok diyeceğim ama sanki eski bir zaman, kısa bir dilim de onunla bir kutuplaşma mı yoksa bir yanlış anlamamı ne olduysa beni bu hisse sürükleyen aranızda bir talihsiz kırgınlık yaşandı gibi hissetmişimdir. Ne diyorsunuz...
Bakınız Vedat bey evet çok muhtemelen olan bir yanlış anlama ile kısmi bir soğukluk yaşadığımızı inkar edemem...Fakat o kadar mümtaz o kadar yanakları öpülesi müstesna bir değerdir ki, burada bunu belli bir edebi kılıf içinde asla anlatamam... Hepimizin aynı ebeveynden doğmuş sıcaklığında olan ablalık nispeti ise bizim şansımız olarak hep ışıldamıştır...Nüktedandır ve daha önemlisi fazladan sevimlimizdir. Şiirlerinde hep buruklanmış ayrılıkların tükenmemiş acıları vardır. Şiir değil sanki biyografi yazar... Rastlaştığımız yerde bu genç hanım efendinin yanaklarını saygıyla öpmekten beni kimse alıkoyamıyor. O asla kırılmaz dobradır, günlük yayınlanan şiirlerde şairlerin tablosunu yapardım bir ara, Nurtenim de hani ben diye sormuştu. Bugün şiiri yayınlananlar sadece deyince "hah tamam" demişti.
(Boğazıma bir şey takılıyor ağlamaklıyım. böyle kusursuz sevgi ve saygıların varlığı yaşamın hürmetidir diye düşünüyorum)
VEDAT DÜNDAR - Yasemin Demir ?
Şimdi içimden O'nun o sempatik varlığına bir "Turist Ömer" selamı çakmak geldi ya neyse...Yasemin hanımı benim değil bir meclis kurulup topumuzun anlatması gerekir...
Bence o hepimize bir tez niteliğinde yansıyacak kadar makbul bir değerdir. Onu biz de olmayanların o kadar çok fazlasına sahiptir ki ...Yasemin Demir hayata bakış açısıyla ortaya koyduğu karakterle okunası ve okutulası kadar büyük bir çokluktur...Ne meziyetini anlatsan, sırada diğer anlatılacak meziyeti, nöbetçi gibi bekler hep... Kendisinin ve aile fertlerinin hasta olduğu günlerde bile neşe ve mutluluk saçar. Sanki bütün canlıların mutlu yaşadığı bir gezegenden dünyaya misafir gelmiş gibidir. Yağmur Zamanı radyo programı benzersizdir.
Şimdi gelelim bomba addettiğim o soruma, sen de zamanında olağanüstü bir değeri olan ve olağanüstü hizmetler yaptığın "ŞİİR SANATI" sitesinden bir gece de ve bir çırpıda dönmemek üzere ayrıldın. Bence bu bir tsunami oldu...
Beklenmeyen bir kırığın derecesi fay hattını bir anda boydan boya parçalayıverdi... Şimdi soruyorum bu hiç ama hiç beklenmeyen fay nasıl böyle kırıldı... Muhtemelen en gerçek sebep hep sizin suskunluğunuz içinde kaldı diye düşünmüşümdür...okuyucularımıza bu konuda neler söyleyebilirsiniz yıllar sonrasında..
Şimdi mazinin derinliklerine gömülmüş bu sorunuzu baştan biliyor olsaydım illa ki ve mutlakiyetle ve kesinlikle sormayın derdim... Burada üçüncü kişilere söz hakkı doğuracak hiç bir polemiğin içine şimdiye kadar asla girmedim bu günden sonra da asla girmem.. Yaşanacaklar yaşanır bazen cana varan yaşananlar bazen de ruhumuzu döverler... Şahsen benim bu hususta konuşmayacağımı bilmenizi beklerdim...Hele umuma açıkken asla... Özelde konuşulur.Vedat bey her üzüntünün ardında yaşanmış güzellikleri daha çok hatırlamamız gerekir diye düşünüyorum ne dersiniz.?..
(Bomba sorumu Ramazan kucağıma bırakarak bende patlattı. Lakin gene sorduğum çok iyi oldu. Karakter kalitesi hakkında bir başlık gibi okunası bu cevaptan daha doğrusu cevapsızlıktan öğrenilecek ne güçlü bir duygu var böyle)
Sevgili mümtaz dostum.yıllarımın arkadaşı biliyorsun mahut bir zamanda fikir aykırıklarımız özellikle benden kaynaklanan huzursuz dürtülerle ikimizi de karşı karşıya bırakmıştı...Marazi alınganlığıma karşın,geçinilmesi yeri geldiğinde çok çok zor olan bana, gösterdiğin her cihetteki toleransların için bu gün minnet doluyum...
Bu gün bir vesiyle daha suskunluğunun kalitesiyle sarsıldım diyebilirim... Ben son soruyu sorarken ortaya koyduğum yanlışlığa siz son cevapla düzelttiniz...Teşekkür ederim...
Estağfurullah Vedat beyim, asıl ben teşekkür ederim bu imkanınız için... Siz radarüstü diye soyut düşen ve somutlaştırılması gereken olağanüstü duyarlığa sahipsiniz. Gerekli ayrıntıların, yerine getirilmesi gereken nezaketlerin insanısınız. Değişik vehimlere kapılmanız son derece normaldir.
Bu huy bende de vardır.
Ama bizler küsen insanlar değiliz. Vedat beyimiz, yani bu yine sen oluyorsun, gerekçesi açıklanınca o alınganlığı hemen hoşgörüye dönüşür. Sana söylemiş olayım bunu da:)
vedat dündar | 13/09/2017
7 Yorum | 944 okunma | 1 beğeni
Rukiye Çelik 18/09/2017 19:12
Kıymetli Ramazan Bey ve Vedat Bey, yüreğinizdeki duyguları öylesine güzel ve içten dillendirmişsiniz ki, keşke önce birer öykü, sonra da bir birer roman kaleme alsanız ne muhteşem olur...Tebrikler bu değerli satırlar için her ikinize de...
Yasemin Demir 17/09/2017 23:28
Hasan Büyükkara 17/09/2017 16:47
Enfes bir mülakat. Tarafları tebrik ediyorm
Zekai Budak 15/09/2017 02:03
Vedat Beyin geliştirdiği kendine has bu söyleşi biçimi, yeni bir edebi tür gibi adeta. Söyleşisine konuk ettiği kişiyle karşılıklı birebir konuşmuş olsa bile alacağı cevaplar eminim aynı olur. Bu da Vedat Beyin çok iyi bir gözlemci ve analist olmasının neticesidir elbette. Sadece bu özellik kafi midir böyle güzel ve kıymetli bir söyleşinin üretilebilmesi için? Bence değildir. Aynı zamanda zengin bir kelime hazinesine ve yetkin bir edebi dile vakıf olmak gerekir. Konuğunun iç dünyasını, duygu ve düşüncelerini büyük bir isabetle tespit ve ifade etmenin yanısıra bir de ortak dostlar hakkında konuğunun sahip olduğu intibaları bu kadar doğrulukla ortaya koyabilmek, hayranlık uyandıran tarifsiz bir meziyet.
Vedat Beyi her yönüyle kutluyor, söyleşide şahsıma da yer vermiş olduğu için hususi teşekkürlerimi sunuyorum.
Günün seçkisini ve yazarını, analistini ve gözlemcisini ŞİİR ZAMANI olarak gönülden kutlarız.
Yasemin Demir 13/09/2017 23:11
Hani eskiden her köy çıkışında bir dilek ağacı olurdu ki hala bazı illerde ,ilçelerde var hah işte o çaput bağlanıp dileklerde bulunulan ağaçlar var ya Vedat abimizi bir yürek ağacına benzettim ben kökleri kalbimize kadar inen dallarına çiçek çiçek umudu, sevinci,dostluğu,vefayı,özeni,yerleştiren bir yürek ağacı ...Onun bu site üzerinde telif hakkı sevgimizle ölçülebilen her tür hakka sahip olması bundandır.Eğrimizi de doğrumuzuda hiç çekinmeden söyler o ve biz eleştiriyi gördükçe daha daha eleştirsin diye kalite komisyonumuz gibi görürüz bakın mesela Ufuğa en son Vedat abi şu yoruma cevap panelini düzeltmeni istiyor dedim ,annemmm okudum ama dönemedim söz verip hemen yaparım demem gerekiyordu vakit sorunum şu tedavi koşturmalarımız yüzünden sustum ve vedat abi bizi anlıyordur dedim ve site ile ilgili ilk düzenlemede yapacağım ilk şey olacak söz veriyorum dedi...Bir çok eksiğimizi o demeseydi yapamazdık,onun engin duygu denizinde yüzemezdik,onun nüketedan tebessümlerinde gamzeleşemezdik bakın şimdi yukarıda ki söyleşiyi ünlü bir köşe yazarı yapsa herkes ama herkes sosyal medyada paylaşır dururdu kim bu kadar kelimeler ile derin ve manidar dostluk kurabilir, kim bu kadar içten duru ve sevgi yüklü gemiler yüzdürebilir kalbizde 4 yıla yakın buradan bir dört yılda eskiden tanışıklık koy 8 yıldır değerini hiç kaybetmeden hep aynı saygın ve içten bizimle kökleşebilir dedim ya o bir yürek ağacı Ramazan abiyi yakınen tanıyan birçok insan bile bu kadar güzel çiçek açtıramazdı o ağaca elin kolun dert görmesin vedat abim güzellllll (eskiden güzelll der geçerdim yinede onun sırtıma dokunan eli hiç eksilmezdi bak abi sanırım uzun kelam etmeyi öğrendi bu yağmur kız )
Ramazan Topoğlu 13/09/2017 23:04
Vedat Bey kendini ışınlar ve gelir. Söyleşi yapar.
Önce Yasemin Demir Hanımefendi ile sonra da şahsım ile.
Okur, irdeler, tanılar, bilir, empatisi ulu dağlar denli.
Vedat Dündar her türlü yorumu yapar.
Vedat Dündar, her eleştirisinin altında mutlaka panzehir bulunduran bir sevgi eczanesi gibidir.
Bulunduğu yazdığı mekana işte böyle değer katar.
Bir yeni teşekkür ve minnettarlık yöntemi daha bulunmalı.
Ne yapmalı ne etmeli de.