29 Ekim 2018, Pazartesi 23:12
Her ne hikmetse “dedikodu kültürü”ne yatkınlığımız azımsanmayacak kadar çok! İsterseniz siz buna “birilerini çekiştirme” deyin, isterseniz “birileri hakkında konuşma” deyin, isterseniz “gıybet” deyin, ne derseniz deyin, bu gerçeğin toplumu sarıp sarmaladığı bir vakıa.
Şimdi bu olgunun sosyo-psikolojik arka planına indiğinizde hastalığın ana nedenleriyle karşılaşmanız mümkün. Bu davranış biçimini cehalete ve belli bir cinsiyete bağlamak da bizce yanlışın da yanlışı olur. Bugün okul bitirmede zirve yapmış pek çok akademisyenin bu illetle müptela olduğunu müşahede etmek mümkündür. Ya okey masalarında ilim tahsil eden öğretmenlerimizin sohbet konusu ne sizce? Bir anlamda eğitim-öğretim ve öğrenci sorunları olması gerekmez mi? Yahut bir araya gelmeyi fırsat bilerek okudukları en son kitabın bir değerlendirmesini yapmak olmalı değil mi? Sizce yapılan bu mu? Bütün bunlar görünmez de hedef saptırma kabilinden "dedikodu" meziyetini(!) salt kadınların üzerine yıkmağa kalkışmak da bir "erkeklik" meziyeti/hüneridir herhalde.
Bu meziyetin sahibi kim olursa olsun, bunu doğuran ve neşvünema bulmasına zemin hazırlayan asıl etmenin ahlaki değerlerin yitirilişidir diyebiliriz. Ahlakın ahlaksızlaşması, değerlerin değersizleşmesi asla ilimle, bilgiyle önüne geçilebilecek şeyler değildir. Terbiye edilmemiş, yontulmamış, rayına oturtulmamış bir bilgi, beklenenin aksine “dedikodu kültürü”nün profesyonelce nasıl yapılacağının inceliklerini ortaya koymağa yol açar. Egosu tavan yapmış “dedikodu kültürü”ne sahip biri, olur olmaz her şeyi kendisine mal ederek şahsına bir meziyet atfetmeye bayılır. Her şeyin ilk mucidi kendisi olduğu izlenimini vermek konusunda her yolu mubah görür. Özellikle haberin ilk kaynağının kendisi olmak istediği için, onun vereceği hazza ulaşma hırsı da, onu engelleri her şekilde aşmaya sevk eder.
Şu son Kaşıkçı cinayetinde sanal basına pompalanan haber ve fotoğraflara bakmamız, bizim ne demek istediğimizi anlatmaya yeter sanırım. Daha resmi ağızdan bir açıklama yapılmamışken, materyal olarak da hiç bir fotoğraf ortaya konmamışken, ulu orta saçılan fotoğraflardan tutun da haberlere kadar büyük çoğunluğu asparagas yani dedikodu! Yani yalan! Şüphesiz yalancının mumunun yanışı en çok yatsıya kadarmış! Medyaya ve sanal âleme servis edilen kan revan içindeki fotoğrafların, bir filmin karelerinden alındığı ortaya çıktı. Bunu haberleştirenler utandı mı? Ne gezer! Merhum Akif’in tanımlamasıyla;
“Şarka bakmaz, garbı bilmez, edepten yok payesi
Bir kızarmaz yüz, bir yaşarmaz göz bütün sermayesi.”
Yüzsüzlük üzerine inşa edilmiş bir dünya görüşünün, bir felsefenin bir hayatın sahibini götüreceği yer, hiç şüphesiz itibarsızlık limanıdır.
Peki, ABD'li Rahip Andrew Brunson ile ilgili çokbilmişlik yorumlara ne demeli? Sırf hükümeti köşeye sıkıştırmak maksadıyla "Madem bırakacaksınız niçin tuttunuz?" kabilinden sorumsuz yorumlarla olumsuz algılara çanak tutmak hangi devletin işine yarar? Türki Cumhuriyeti’nin menfaatlerine yaramayacağı açık. İyi de bu çok bilmişler bu adam neden tutuldu, tutulması ile birlikte ABD neden ayağa kalktı? Devletin bu dönem zarfında, Bu 15 Temmuz’un baş aktörü rahip kılığına girmiş bu ajandan bir şey almadan
bırakıldığına dair ellerinde bir kanıt mı var? Peki, “Karşılığında ne alındı?” diye soracak aklını yitirmiş bu zavallılara şunu sormak da her yurttaşın hakkı olsa gerektir:
Devlet, kendisine ait olan bir bilgiyi size mi söyleyecek behey şaşkınlar! Devlet sırrı diye bir şey var, hiç mi duymadınız? Allah akıl ve fikir versin!
Allah bu milletin ve devletin yar ve yardımcısı olsun.