Son yolculuk 39 - düs mezarliği
Tüm zamanlara gitmek elimdeyken tek bir ana sıkışıp kalmıştım. Neden böyle olduğunu da bilmiyordum. Hissettiğim duyguları anlatabilmem mümkün değildi. Neden böyle olmuştum ki ben? Hissetmek bu kadar güzelken insanların duygulardan neden kaçtığını anlayamıyordum.
Karşımdaki insanın kim olduğunu öğrenmem gerekiyordu bunun için senin geçmişine gitmem gerekiyordu. İlk olarak çocukluğuna gittim ve hayatında biraz dolaştım. Senin bebekliğini inceledim, hiç ağlamamasına tanıklık ettim. Küçük bir çocukken bile yüzündeki ifadeye şaşırıp kalmıştım. Yalnızlığın çocukluğundan başlıyordu. Büyümeni seyrettim, etrafındaki insanlarla olan ilişkini inceledim. Ancak etrafında fazla insan bulunmuyordu. Tek kişilik bir dünyan vardı ve orayı insanlara kapatmıştın.
Büyüdükçe okula başlamanı izledim. Kimseyle konuşmamanı kendi içine kapanmanı seyrettim. Karlı, karlı bir kış gecesi üşüyen bir köpeğin üstüne montonu örtmeni şaşkınlık içinde izledim. O zamanlar ansiklopedi okuyordun. O zamanlar neyi arıyorsan aradığını onlarda bulacağını düşünüyordun. Daha sonra bilim kurgu okumaya başladın. Hayal gücün giderek genişliyordu. Jules Verne o zamanlarda en sevdiğin yazardı. Aradıklarını o kitaplarda da bulamıyordun.
Sana baktığımda ayakları yere değmeden yürüdüğünü düşündüm. Bu esnada biraz daha büyümüştün ve artık daha fazla kendinden emin, daha fazla yalnızdın. Yalnızlık garip kavramdı aslında. Senin notlarında gördüklerim aklıma geldiğinde kendini aradığını düşündüm ve kendini bulamıyordun. İnsan kendini nasıl kaybedebilirdi ki? Şimdiye kadar insanları anlamaya hiç çalışmamıştım. Zamanlar, olaylar benim için daha eğlenceliydi aslında ama yanlış yere baktığımı fark etmiştim.
Seni izlemek benim için farklı bir deneyimdi. Ailen trafik kazasında öldüğünde orta okula gidiyordun. Akrabalarından birisinde kalsan da oraya alışamıyordun bir türlü. Yaşı ile birlikte artman gerekiyordu ama gün geçtikçe eksiliyordun. Kimseyle konuşmuyor, hiç bir şeyi umursamıyordun. Okuldan nefret ediyordun belli ki. Hayatındaki büyük boşluk o yıllarda ortaya çıkmıştı. O zamanlarda da küçük kağıtlara notlar alıyordun sanki unutmak istemiyor gibiydin yaşadıklarını. Unutursa yok olacağını düşünüyordun belki de.
Bir diğer taraftan aradığının ne olduğunu bilmiyordun. Böyle bir zamanda benimle karşılaşmıştın işte. Benimle karşılaşınca aradığının ben olduğunu düşünmüştün ve hayatını beni tekrar görmeye göre ayarlamıştın. Bende takip etmeye devam ettim. Benden önce hayatına başka insanlar girmişti. İlişki denemeleri kısa süreli olsa da çaba sarf ediyordun. Ancak beni gördükten sonra kendini tekrardan soyutlamıştın. Sana bu acıyı çektirmeye hakkım var mıydı diye soruyordum kendime. Ancak sorularıma küçük kağıtlara yazdıklarıyla cevap veriyordun sanki "Onu görmeden önce yaşadığım hayat yalanmış gibi sanki. Ondan önce yaşadıklarıma anlam bile veremiyorum. Onu bir kez olsun görmek tüm yaşamıma kefaret oldu, ben seve seve kucaklarım yokluğunu."
Böyle olunca ben seni takip etmeye devam ettim. Aradan aylar, yıllar geçiyordu ama sen hala benim için yaşamaya devam ediyordun. Bu noktada geleceğine gitmeye karar verdim. Zaman geçtikçe hayattan daha fazla soğuyordun ve sonun kara toprakta bitecekti. Farklı zaman çizgilerinde onu takip etmeye devam ettim ve en mantıklı sonucun karşına çıkmam gerektiğine karar verdim.
Sende muazzam bir güç vardı ama bunun farkında bile değildin. Tüm geleceği değiştirebilirdin eğer imkanı olsaydı ve bende sana bu imkanı vermeye karar verdim. seninle tekrar karşılaşmam da bu zamana denk geliyordu. Ancak bir çok şey yine planlarımın dışında gelişmişti. Beni tekrar görecek ve hayata bağlanacaktın. Ancak senden ayrılamadım ta ki görüşmem yasaklanana ve sana veda edene kadar.
Ben ayrıldıktan sonra geleceğe yolculuk yaptın. Bu zaman çizgisinde neler olacağını bilemiyordum çünkü zamanı kırmıştı. Aslında geleceğe kendisinin yolculuk yaptığını düşünüyordun ama ona bu gücü veren bendim. Geleceği değiştirmesi için sana bir fırsat vermek istedim. Zamanı kırdığında diğer kendin paralel evrene gitmişti. Bir diğer kendin ise beni tekrar görebilmek için geçmişe gitmişti. Bir başkası başka bir zamana ve bir başkası bir diğerine. Benden vaz geçemiyordun. Bende neler olacağını beklemeye karar verdim.
Senin davranışlarını anlamaya çabaladıkça karmaşaya gömülüyordum. Aklıma Leyla'sı için çölleri aşan Mecnun geliyordu durmaksızın. Aşkı anlamaya başladığımı düşünüyordum bir diğer taraftan onu görüp ona dokunamamak beni bitiriyordu. Canım yanıyordu çektiğin acıdan dolayı ancak senin hikayen sona ermeden müdahale edemezdim. Yoksa diğerleri gelir ve onu yok ederlerdi. Bunu yapmak için çocukluğuna gider ve hayatındaki boşluğu sahte bir mutlulukla doldururlardı. Kırılmış zamanda onlardan da uzaktaydı ve bu yüzden için rahattı. Geleceği değiştirme fırsatı elindeydi seninve bunu yapmaya kararlıydın.