Fehmi abi bize emanet
Ülkemiz üzerinde her zaman birilerinin ayak oyunlarını gördük ve bu uğurda da binlerce şehit verdik. Genlerimizde mücadeleci bir ruh olduğu aşikar.
Düşününki Kurtuluş savaşında nuh nebiden kalma silahlar ve yiyecek ekmeği olmayan bir millet her türlü imkanları olan bir devletler topluluğuna kafa tutuyor ve mücadeleden de galip geliyor.
Onun için atamız Oğuz’dan bu yana bu topraklar üzerinde her zaman dış güçler bizim üzerimizde oyun oynayarak huzur vermemeye çalışıyor.
Artık papuç pahalı. Türkiye eski Türkiye değil. Ayakları üzerinde durabilen genç ve dinamik bir nüfusa sahip bir gençlik var.
Birileri gençliğin nereye gittiğini söyleyerek maneviyat ve örf ananelerden uzaklaştığını da 15 Temmuz öncesine kadar çok sık duyuyorduk.
15 Temmuz’da bu halk ve gençlik birilerine çok iyi bir ders verdi.
Şimdi de huzurumuzu kaçırmak isteyenler ekonomik argümanları devreye sokarak huzurumuzu kaçırma çalışıyor. Tabi terör belası da artık son çırpınışlarını yapıyor. Bombalar patlatarak pırıl pırıl gençlerimizi şehit ediyorlar.
Gerçekten ateş düştüğü yeri yakıyor. Buna kesinlikle katılıyorum. Sayısız şehit haberini yaptım. İnanın çoğunda hüngür hüngür ağlarken siyah camlı gözlüklerimi çıkarmadım.
Ancak hafta sonu canımız acımadı, yandı. 8,5 yıl birlikte çalıştığımız her sabah gazeteye girerken takıldığım Fehmi abi, nüfus kağıdındaki adı ile Hüseyin Özen abinin sık sık yanına gelen oğlu Abdulsamet Özen Kayseri’de şehit edilmişti.
İlk duyduğumda şok geçirdim. Ahmet Akçaalan kardeşim ile hemen Fehmi abinin evine gittik. Meslektaşlarım evin önünde ve bu sefer herkesin gözü farklı bir şekilde yaşlıydı.
Abdulsamet bir nevi bizim gözümüzün nüne bir daha gelemeyecekti.
Fehmi abi kimseye zararı olmayan tam bir atom karınca idi.
Asgari ücretten biraz yukarı maaş alan evinin namusu ile geçindirmeye çalışan tam bir Kandıra yerlisiydi.
Büyüklerimizde onunla ilgili yazılar yazdı. Gerçekten harfiyen hepimizin ortak fikri Fehmi’nin adam gibi adam olmasıydı. Kimse ile kavgası olmaz, tek kavgası ekmek davasıydı. Öyle gazetesi filan yoktu. Şu anda oturduğu ev ile ilgili müteahhidi ile de sürekli uğraşıyordu. Eve gittiğimizde de daha merdiven boşluğunda elektrik dahi yoktu. Fehmi abinin sarılışı sonrasında gerçekten yüreğim bir baba olarak daha da yandı. Şehit evlerinde aileler her gün bu ateşi içlerinde hissediyorlar.
15 Temmuz darbe girişiminde tankın önünü kesmek için çarşaf ile mücadele eden bir toplumu tabiî ki bu hain saldırılar yıldıramaz. Bende artık Fehmi abinin bir oğluyum. Kendini Türk hisseden ve al yıldızlı bayrağı yüreğinde yaşayan herkes Fehmi abinin oğlu, kardeşi, abisi.
Esasında tam tersi olur. Babalar evlatlarını dostlarına emanet ederler. Ancak takdiri ilahi. Artık Abdülsametin emanetisin sen bize.
Zaten cenaze merasiminde de on binler bunu çok iyi gösterdi. Bana göre Kandıra Kandıra olalı böylesi bir şehit cenazesi de görmedi. Toplumun her kesiminden kişi orada son görevini yerine getirdi. Ama Fehmi abi için ise bu bir başlangıçtı.
Abdülsamet kardeşimin mekanı cennet olsun. Yorum Yaz
Tepeköy’de mahalle turu