Manifesto | Kapitalizmin Cenazesini Devrim Kaldırır
Türkçe | English | Kurdî | Deutsch | عربى | Español | français
Kapitalizm varoluşsal bir kriz içerisinde ve bu kriz koronavirüs salgınıyla birlikte iyice derinleşiyor. Burjuvazi bu krizden çıkış için kendi planlarını yapıyor. Küçük burjuva aydın tabakaları kapitalizmi kurtarma çağrıları yapıyor. Biz de Marksist-Leninistler olarak dünya işçi sınıfına ve ezilenlerine bir çağrı yapmayı görev ve sorumluluk bilerek bu manifestoyu hazırladık.
KAPİTALİZMİN CENAZESİNİ DEVRİM KALDIRIR
Kapitalizm salgından önce de büyük bir krizdeydi. Bir yanda milyarlar için yoksulluk, işsizlik ve ölüm, diğer yanda bir avuç asalak için devasa bir zenginlik biriktiren sermaye düzeni büyümekte zorlanıyor, zorlandıkça da daha fazla eşitsizlik üretiyordu. Salgın, düzenin tüm çelişkilerini çok daha fazla keskinleştirdi. Önce ormansızlaştırma yoluyla ölümcül virüsler yaban yaşamdan toplumsal yaşama taşındı. Tüm uyarılara rağmen salgınla mücadeleye aylar sonra başlandı. Salgın başladığında ise yoksullar gerekli önleyici ve tedavi edici sağlık hizmetlerinden mahrum bırakıldı. Hatta üretemeyecek ve tüketemeyecek olan yaşlı nüfus doğrudan ölüme terk edildi. Fiziksel mesafeyi korumak adına bir çok yerde sokağa çıkma yasakları ilan edildi ancak binlerin yan yana çalıştığı fabrikalar, şantiyeler, madenler, atölyeler mümkün olduğunca açık tutuldu, yüz milyonlar kitlesel olarak ölüme gönderildi. Üretimi sürdürmenin mümkün olmadığı yerlerde de milyonlar işten atıldı. Kadınlar karantinada erkek şiddeti ve cinsiyetçi sömürü ile başbaşa kaldı. Devletler trilyonlarca dolarlık paketlerinin tamamına yakınını şirketleri kurtarmaya ayırdı. İşçi ve emekçilere sağlanan gelir destekleri ve yardımlar devede kulak kaldı.
Salgın süreci bize tekelci kapitalist düzenin ve burjuva devletlerin kendi yarattıkları sorunları çözme yeteneklerini tamamen kaybettiklerini bir kez daha gösterdi. Burjuvazinin insanlık için sırttan atılması gereken bir yük olduğu herkes için gözle görünür hale gelirken, değeri yaratanın ve çoğaltanın makineler, girişimciler, bankalar değil, sadece ve sadece işçi sınıfı olduğu iyice açığa çıktı. Tarih şimdi çok daha gür bir sesle işçileri yeni toplumun öncüsü ve kapitalizmin mezar kazıcısı olarak harekete geçmeye, tüm emekçileri ve ezilenleri etrafında birleştirmeye çağırıyor.
Sınıf işbirliği insanlığı değil, sermayeyi kurtarır
Bugün tekelleri, dünya burjuvazisini ve burjuva devletleri devrim korkusu sarmış durumda. Emperyalist ülkelerin orta sınıflarını ve özellikle düzenden beslenen küçük burjuva aydın tabakaları da düzeni korumanın telaşına düşmüş gözüküyor. Dünya proletaryası ve ezilenlerin devrim hazırlığının temel bir yönü de bu sol-liberal sınıf işbirliği ideolojisini ve politikasını etkisizleştirmektir.
Sınıf işbirliği ideolojisinin yaslandığı hayal, II. Emperyalist Paylaşım Savaşı sonrası dönemde Avrupa'da tekelci sermayenin kendi proletaryasına verdiği kimi tavizlere dayanmaktadır. Oysa bu tavizleri mümkün kılan şey, kapitalizmin “insancıllığı” değil, SSCB'nin ve bir bütün olarak sosyalist kampın varlığının emperyalist ülke proletaryası üzerinde yaratacağı devrimci etkiyi engellemenin paniğiydi. Bugün sermaye sınıfı tüm bu “engellerden” boşanmış durumda. Kapitalizm, yazgılı olduğu krizlerin ve tükenen pazarların baskısı altında azami kar güdüsüyle saldırganlığının son raddesine geldi ve artık ilerleyerek değil, adeta “içe doğru patlayarak” büyüyebiliyor. Tarihsel olarak azalan kar oranları tekelci kapitalizmi elde ettiği karları yeniden üretimden ziyade geleceğin gasp edilmesine dayalı hayali sermaye pazarlarına akıtmaya, kamu varlık ve hizmetlerini piyasalaştırmaya, sosyal, siyasi ve sendikal hakları budamaya, işgalciliğe, ucuz emek gücü ülkelerindeki proletaryayı en acımasız şekilde sömürmeye, doğayı sınırsızca talan etmeye zorluyor.
Bu açıdan baktığımızda, üretim araçlarının mülkiyeti ve siyasi iktidar burjuvazide olduğu sürece “demokratik işyeri” mücadelesi kendi başına bir hedef değil, ancak ve ancak iktidarı alma mücadelesi temelinde bir anlam ifade edebilir. “İşçi konseyleri” ancak bu doğrultuda, işçi sınıfını üretim üzerinde denetimi, sonra da yönetimi ele almaya geçişinin bir aracı olarak işlev görebilir. Kapitalizm kendisi dışındaki bütün üretim ilişkilerini önce kendisine tabi kılan, ardından da yıkıma uğratarak kendi içinde eriten bir üretim tarzı olduğu için, emek gücü sadece belirli sektörlerde değil, ancak ve ancak toptan meta olmaktan çıkarılabilir - bu da kapitalist üretim tarzının ortadan kalkması demektir. Tekellerin azami karı gözeten çıkarları yenilenebilir enerjinin gerektirdiği yüksek maliyetli yatırımları üstlenmelerini engeller. Bu sebeple iklim krizi sadece ve sadece kapitalist sınıfın iktidarının yıkılmasıyla gerçek anlamda aşılabilir. Kapitalizm sadece ücretli emeğe değil, aynı zamanda ev içi bakım emeğine de bağlı olduğu ve tam da bu sebeple erkek egemenliğini tekrar tekrar ürettiği için, kadın devrimi de ancak kapitalizmin yıkılışı ile kesiştiğinde gerçek bir eşitliğin ve özgürlüğün teminatı olabilir.
Tekelleri sınırlamak için burjuva devletlere güvenemeyeceğimizi iyi bilmeliyiz. Toplumun tüm üretici güçlerini, tüm zenginliğini mülk edinmiş tekellerin iflası milyonları aç ve işsiz bırakacağı için, en sosyal-demokrat burjuva devlet bile krizlerde önce sermayeyi kurtarmak zorunda kalacaktır. Aksi yöndeki herhangi bir zorlama, diyelim servet vergisi, devletleştirme kararı vb. karşısında patronlar tüm mülkleriyle birlikte açık sınır kapılarından kaçıp gidecek ya da doğrudan saldırıya geçeceklerdir. “Sermayeyi sınırlandırma” söylemi ile Avrupa'da iktidara gelen sosyal-demokratların 2008'deki krizde sermaye sınıfını kurtarmaları ve bu kurtarma paketlerinin faturasını kemer sıkma politikaları ile işçi-emekçilere ödetme görevini üstlenmeleri yakın dönem hafızamızda kayıtlıdır. Bugün de tamı tamına aynı yol tutulmaktadır.
Sosyalist devrim insanlığın kurtuluşu için tek gerçekçi yoldur
Madem bilim ve tarih bize fabrikaları, toprakları, bankaları elinde bulunduran sınıfın her şeye karar vereceğini; bu kararların mecburen aleyhimize olacağını ve bu sınıfın yasalarla ve seçimlerle sınırlandırılamayacağını söylüyor, o halde insanca bir yaşam için geriye tek seçenek kalıyor: Burjuvazinin iktidarının zor yoluyla devrileceği ve üretim araçlarının zoralım yoluyla toplum mülkiyetine geçirileceği sosyalist devrim. Sosyalizmde üretim de, bölüşüm de kar değil, toplum için yapılacak, neyi, ne kadar, nasıl ve ne zaman üretileceğinin kararı da toplum tarafından verilebilecektir. Karın olmadığı yerde kriz de olmayacak, emek gücü meta olmaktan çıkacak, tam istihdam sağlanabilecek, ürettiğimiz fazla borsalara değil, toplum yararına yatırımlara döndürülebilecektir. Kadınlar olarak eşitlik ve özgürlük taleplerimiz de böylece maddi bir zemine kavuşacaktır.
Devrim bir çoğumuza bir hayal gibi geliyor olabilir. Oysa hayal olan tek bir şey vardır, o da kapitalizmden doğanın ve insanların lehine olacak adımları atmasını beklemektir. En elverişsiz koşullarda kurulan sosyalizm bile en müreffeh ve en demokratik kapitalizmden on kez, yüz kez daha insacıldır. Şüphesiz ki devrim, bir sınıfın diğerini kanlı bir şekilde alaşağı ettiği, mülksüzleştirdiği ve ezdiği son derece şiddetli bir tarihsel eylemdir. Ancak yaşadığımız açlık, yoksulluk, ayrımcılık, borç, cinsiyetçilik, eşitsizlik, ırkçılık, salgın, talan, baskı ve savaşlar devrimci eylemden daha az şiddet içermemektedir. Devrim, işçi sınıfı için bir bedel ödeme değil, bedel ödetme eylemi olacaktır.
Kimsenin bizi kandırmasına izin vermeyelim. Sınıflar arasındaki uzlaşmaz çelişkiyi değil, sınıf işbirliğini temel alan; sorunun etkin ekonomi politikaları değil, siyasi iktidarı alma sorunu olduğu gerçeğini örten; işçi sınıfını devrime değil, patronları ve onların devletlerini önlem almaya çağıran; farklı bir toplumsal düzen istediğini söyleyip “sosyalizm” diyemeyenler, nesnel olarak işçi sınıfı ve ezilenlerin değil, tekellerin çıkarlarını korumaktadırlar. Kapitalizm yıkılıyor. Yapılması gereken onu onarmak değil, kirişlere asılmaktır. Dünya proletaryası, sosyalist devrimin insanlığın önündeki tek gerçek, rasyonel ve mümkün seçenek olduğu bilinciyle ayağa kalkmalı, devrim iddiasında olan partilerde örgütlenmeye başlamalı ve tüm ezilenlere önderlik ederek kapitalizmin mezara gönderileceği son kavgaya hazırlanmalıdır.
Bütün ülkelerin işçileri ve ezilenleri, birleşin!
MARKSİST TEORİ YAYIN KURULU
Capitalism is in an existential crisis and this crisis is intensifying with the coronavirus pandemic. The bourgeoisie is making its own plans to get out of this crisis. Petty-bourgeois intellectual stratas call for the rescue of capitalism. As Marxist-Leninists, we have prepared this manifesto to fulfill our task and responsibility to call on the working class and the oppressed.
ONLY REVOLUTION WILL BURY CAPITALISM
Capitalism was in a great crisis also before the pandemic. The order of capital, which accumulated poverty, unemployment and death for billions on the one hand, and enormous wealth for a handful of parasites on the other hand, was struggling to grow, producing more inequality as it struggled. The pandemic further sharpened all the contradictions of the order. Deadly viruses were transported from wildlife to social life through deforestation at first. Despite all the warnings, the fight against the pandemic began months later. When the outbreak started, the poor were deprived of necessary preventive and curative health services. The old population who could not produce and consume was even abandoned to death directly. Curfews have been declared in many places to maintain physical distance, but factories, construction sites, mines, and workshops where thousands of people work side by side have been kept as open as possible, and hundreds of millions have been massively sent to death. Millions have been fired where it was not possible to continue with the production. Women were left with male violence and sexist exploitation on quarantine. States have allocated almost all of the trillions of dollars in packages to save companies. Income supports and aids provided to workers and laborers remained a drop in the bucket.
The pandemic process once again showed us that the monopoly capitalist system and bourgeois states have completely lost their ability to solve the problems created by themselves. While it became visible to everyone that the bourgeoisie is a burden to be taken off from humanities’ feet, it has been thoroughly revealed that the value-creating and multiplying is the working class, not the machines, entrepreneurs, banks. History now calls in a much louder voice for workers to act as a vanguard of the new society and the gravedigger of capitalism, uniting all laborers and the oppressed around itself.
Class collaboration saves capital, not humanity
Today, monopolies, the world bourgeoisie and bourgeois states are surrounded by fear of revolution. It seems that the middle classes of the imperialist countries, and especially the petty bourgeois intellectual layers fed by the system, are also in a hurry to protect the order. A fundamental aspect of the preparation for revolution by the world proletariat and the oppressed is to neutralize this left-liberal ideology and policy of class cooperation.
The dream that is based on the ideology of class cooperation comes from the concessions made by the monopoly capital to its own proletariat in Europe following the II. Imperialist Sharing War. However, what made these concessions possible was not the “humanism” of capitalism, but the panic of preventing the revolutionary influence of the USSR and the existence of the socialist camp on the proletariat of imperialist countries. Today the capitalist class get rid of all these "obstacles". Under the pressure of the crises it is destined for and the markets that are running out, capitalism has reached the last point of its aggression with the motive of maximum profit, and now it can grow not by moving forward, but by “exploding inwardly”. The historically declining profit rates lead monopolistic capitalism to pour its profits not to the reproduction, but to the imaginary capital markets based on the usurpation of the future, to the commercialization of public assets and services, the elimination of social, political and trade union rights, occupations, the exploitation of proletariat in the most brutal way in the countries with cheap labor power, and the unlimited plundering of the nature.
From this point of view, as long as the ownership of the means of production and political power are in the hands of the bourgeoisie, the struggle for “democratic workplace” is not a goal in itself, but can only make sense on the basis of the struggle to take power. Only in this sense, the “Workers' councils” can function as a means of control over production by the working class, and than a tool in transition to take the management. Because capitalism is a mode of production that subordinates all production relations other than itself, and then eliminates them in itself by destruction, the labor power can only be removed of being commodity in total, not only from certain sectors. And this means the abolishment of the capitalist mode of production. Monopolies' interests that consider the maximum profit prevent them from undertaking the high-cost investments required by renewable energy. For this reason, the climate crisis can only be truly prevented by the overthrow of the capitalist class’ power. Since capitalism depends not only on wage labor, but also on domestic care labor, and for this very reason reproducing male domination over and over again, the women's revolution can only be a guarantee of true equality and freedom when it intersects with the collapse of capitalism.
We must know well that we cannot rely on bourgeois states to limit monopolies. Even the most social-democratic bourgeois state will have to save capital first in crises, as the bankruptcy of monopolies, which have taken into its ownership all the productive forces of society and all its wealth, will leave millions of hungry and unemployed behind. Any coercion on the contrary, let's say wealth tax, nationalization decision, etc. will only result in the bosses runing away across the open border gates with all their properties or in their direct attack. It is in our recent memory that the social-democrats, who came to power in Europe with the discourse of “limiting capital”, saved the capitalist classes in the crisis in 2008 and took the duty of making workers and laborers to pay the bill for those rescue packages through austerity policies. Today, exactly the same way has been taken.
The socialist revolution is the only realistic way for the emancipation of humanity
Since science and history tell us that the class that holds the factories, lands and banks will decide everything; that these decisions compelled to be against us, and that this class cannot be limited by laws and elections, so there is only one choice for a decent life: the socialist revolution, in which the power of the bourgeoisie will be overthrown by force and the means of production will be transferred to social ownership. In socialism, production and distribution will be done not for profit but for the society, and the decision of what, how much, how and when to be produced will be taken by the society. Where there is no profit, there will be no crisis, labor power will cease to be commodity, full employment will be provided, and the surplus we produce will be invested for the benefit of society, but not for the stock exchanges. As women, our demands for equality and freedom will thus have a material basis.
The revolution may seem like a dream to many of us. However, there is only one dream, that is to wait from capitalism to take steps that will be in favor of nature and people. Even socialism, founded in the most unfavorable conditions, is ten times, hundred times more human than the most prosperous and democratic capitalism. Undoubtedly, the revolution is an extremely violent historical act in which one class destroys, dispossess and crushs the other in blood. However, our hunger, poverty, discrimination, debt, sexism, inequality, racism, pandemic, plunder, oppression and wars of today do not contain less violence than revolutionary action. For the working class, the revolution will be an act of making others to pay the price, not to pay itself.
Let's not let anyone fool us. Those who are taking as a base the class collaboration, but not the irreconcilable contradiction between classes; covering the fact that the question is not the effective economic policies, but taking the political power; calling on the bosses and their states to take measures, but not on working classes to organize revolution; saying that they want a different social order and cannot say "socialism", objectively protect the interests of monopolies, not of the working class and the oppressed. Capitalism is falling. What needs to be done is not to repair it, but to be hung on the beams. The world proletariat should stand up with the consciousness that the socialist revolution is the only real, rational and possible option for humanity, and should begin to organize in parties that claim revolution by leading all oppressed and prepare for the final fight in which capitalism will be sent to the grave.
Workers and oppressed of all countries, unite!
EDITORIAL BOARD OF MARXIST THEORY
Kapîtalîzm di qeyraneke hebûnê de ye û ev qeyran bi vîrûsa korona re têr kûr dibe. Burjuvazî ji bo ji vê qeyranê derkeve tevdîrên xwe çêdike. Beşên rewşenbîrên burjuvaziya biçûk banga xilaskirina kapîtalîzmê dikin. Me jî weke Marksîst-Lenînîst an bangek kirina li çîna karkeran û bindestên cîhanê erk û perpirsyarî dît û ev manîfesto amade kir.
WÊ CENAZEYÊ KAPÎTALÎZMÊ ŞOREŞ RAKE
Kapîtalîzm berî şewbê jî di qeyraneke mezin de bû. Pergala sermiyan a ku li aliyekî ji bo bi milyaran mirovan xizantî, bêkarî û mirin li aliyekî din jî ji bo kulmek kurtêlxur dewlemendiyeke dêwasa dida hev di mezinbûyinê de zorî dikişîne, her ku zor lê tê jî hîn bêhtir newekhevî hildiberand. Şewbê, hemû nokakiyên pergalê hîn jî bêhtir tûj kir. Pêşî bi rêya bêdaristan kirinê vîrûsên kujer ji jiyana kûvî hatin kişandin jiyana civakî. Ligel hemû hişyariyan piştî çend mehan dest bi têkoşîna bi şewbê re hat kirin. Dema ku şewbê dest pê kir jî xizan ji xizmetên pêwîst ên bergir û tedawîkirinê bêpar hatin hiştin. Heya bi nifûsa kal û pîr ku dê nedikare hilberîne û bimezixîne rasterat hat berdan mirinê. Bi navê parastina dûrahiya fîzîkî li gelek cihan qedexyên derketina derve hatin îlankirin encax sazgeh, şantiye, kanza, kargehên ku bi hezaran mirov tê de li gel hev dixebitin bi qasî ku gengaz bû vekirî hatin hiştin, bi sed milyonan mirov bi girseyî şandin mirinê. Li cihên ku berdewamkirina hilberînê ne gengaz e jî bi milyonan mirov ji kar hatin avêtin. Jin di karantînayê de bi şîdeta zilam û mêtîngeriya zayendperest re rû bi rû man. Dewletan hema hema hemû pakêtên xwe yên bi trîlyon dolaran ji bo şîrketan xilas bikin hilanîn. Piştgirî û alîkariyên ji karker û kedkaran re hatine peyde kirin ji hêştir ne guh e.
Pêvajoya şewbê careke din nîşanî me da ku pergala kapîtalîst a yekdestî û dewletên burjuvayî qabiliyetên çareserkirina pirsgirêkên ku bixwe ava kirine bi giştî winda kirine. Dema ku ji bo her kesan bi çavan hat dîtin ku burjuvazî ji bo mirovahiyê barekî ku pêwîst e ji piştê bê avêtin e, baş derket holê ku yê kedê diafirîne û zêde dike ne makîne, peyaner, bank in, tenê û tenê çîna karkeran e. Dîrok anha bi dengekî hîn xurtir bang li karkeran dike ku bibin pêşengên civaka nû û weke gorvedêrên kapîtalîzmê dest bi tevgerê bikin, hemû kedkar û bindestan li dora xwe bike yek.
Hevkariya çînan ne mirovahiyê, sermiyan xilas dike
Îro yekdestiyan, burjuvaziya cîhanê û dewletên burjuvayî tirsa soreşê girtiye. Xuya dike ku çînên navîn û bi taybetî astên rewşenbîr ên burjuvaziya biçûk ku ji pergalê xwedî dibin jî ketine tirsa parastina pergalê. Aliyekî rastiya bingeha amadekariya proleteryaya cîhanê û amadekariya bindestan a şoreşê bêbandor kirina vê bîrdozî û polîtîkaya hevkariya çînan a lîberalîzma çep e.
Xeyalê ku bîrdoziya hevkariya çîn an xwe dispêrê, digêhêje hin tawîzên ku di serdema piştî şerê parvekirina emperyalî ya duyemîn de li Ewrupa sermiyanê yekdestî daye proleteryaya xwe. Lê tiştê ku ev tawîzên hanê pêkan kir, ne “mirovheziya” kapîtalîzmê ye, tirsa astengkirina bandora şoreşger a Yekitiya Komarên Sosyalîst ên Sovyetan û bi giştî bandora şoreşger a ku wê hebûna kempa sosyalîst li ser proleteryaya welatên emperyalî ava bike bû. Îro çîna sermiyanê ji van hemû “astengiyan” qut bûye. Kapîtalîzm, di bin zexta qeyranên çarenûsa wê ne û sûkên ku tine dibin de bi ajoya kara mezintirîn de gîhaşt asta xwe ya dawîn a êrîşkeriyê. Êdî ne bi pêş ve çûyinê, wekî ku “ bi teqîna hundir ve” dikare mezin bibin. Rêjeyên kar ên weke dîrokî kêm dibin zor li kapîlazma yekdestî dikin ku karên bi dest dixe ji hilberîna ji nû ve bêhtir biherikîne sûkên sermiyan ên xeyalî ku bi çopandina pêşerojê re têkildar in, heyîn û xizmetên gelemperî bike bazarê,mafên civakî, siyasî û sendîkayî bikesixîne, dagir bike, proleteryaya welatên hêza kar a erzan bi şiklê herî dilneşewat mêtîn bike, xwezayê bêsînor talan bike.
Dema mirov di vî alî re binere, heta ku milkiyeta amrazên hilberînê û desthilatiya siyasî di burjuvaziyê de be têkoşîna “kargeha demokratîk” tena serê xwe ne armancek e, encax û encax di bingeha têkoşîna bidest xistina desthilatiyê de dikare wateyekê bide. “Konseyên (meclîs) karkeran” encax di vî alî de, weke amûreke venêrîna çîna karkeran li ser hilberînê û piştre jî weke derbasbûyina bidest xistina desthilatiyê dikare erk bibîne. Kapîtalîzm ji ber şikleke hilberîna wiha ye ku hemû têkiliyên hilberînê yên derveyî xwe pêşî girêdayî xwe dike, piştre jî hildiweşîne û di hundirê xwe de dihêlîne, hêza kedê ne tenê di beşên diyarker de, encax û encax dibe ku bi giştî ji kalêrbûyinê bê derxistin – ev jî tê wateya ji holê rabûna şiklê hilberîna kapîtalîst. Berjewendiyên yekdestiyan ên ku li kara mezintirîn muqate ne, li xwe girtina razandina bi sermiyan a ku enerjiya venûker pêdivê asteng dike. Bi vê sedemê qeyrana avûhewa tenê û tenê bi hilweşandina desthilatiya çîna kapîtalîstan bi wateya xwe ya rast dibe pêşî lê bê girtin. Kapîtalîzm ji ber ku ne tenê girêdayî keda bi heq e, di heman demê de girêdayî keda nêrîna hundirê malê ye jî û eyn ji ber vê sedemê desthilatiya zilam dubare û dubare hildiberîne, şoreşa jinê jî encax dema ku bi hilweşîna kapîtalîzmê re hevrişiya dikare bibe mîsogeriya wekhevî û azadiyeke rast.
Pêwîst e em zanibin ji bo ku em yekdestiyan sînordar bikin em nikarin ji dewletên burjuvayî bawer bikin. Ji ber ku îflaskirina yekdestiyên hemû hêzên hilberînê û dewlemendiyên civakê kirine milkê xwe wê bi milyonan mirov an birçî û bêkar bihêle, heta bi dewleta burjuvayî ya herî sosyal-demokrat jî di qeyranan de wê neçar bimîne ku pêşî sermiyan xilas bike. Li hember zorlêkirineke berevajî vê, em bibêjin kî mînak baca sermiyanê, biryara malê dewletê kirinê û hwd. wê sazkar bi hemû milkên xwe di deriyên vekirî yên sînor re birevin herin an jî rasterast wê derbasî êrîşê bibin. Bi peyva “sînordarkirina sermiyan” hatina sosyal-demokratên Ewrupa ser desthilatiyê û di qeyrana 2008'an xilaskirina wan a çîna sermiyanê û bi polîtîkayên şdandina qayişan fatûreyên ev pakêtên xilaskirinê bi karker û kedkaran dayina wan di bîra me ya nêzîk de tomarkirî ye. Îro jî bi temamî heman rê tê girtin.
Şoreşa sosyalîst ji bo rizgariya mirovahiyê tekane rastîbîn rê ye
Madem ku zanistî û dîrok ji me re dibêje çîna ku sazgehan, erdan, bankan di destê xwe de digire wê biryara her tiştî bide; ev biryar wê neçar dijî me bin û ev çîn bi zagonan û hilbijartinan nikare bê sînordarkirin, wê demê ji jiyaneke mirovane vebijarkek tenê dimîne: Şoreşa sosyalîst a ku wê desthilatiya burjuvaziyê bi zorê bê hilweşandin û amrazên hilberînê wê bi zorê bên stendin û bên derbaskirin milkiyeta civakê. Di sosyalîzmê de hilberîn jî parvekirin jî ne ji bo kar ji bo civakê wê bên kirin, biryara çi, çi qasî, çawa û kengî wê bê hilberandin jî ji hêla civakê ve wê dikaribe bê stendin. Li cihê ku kar lê tine be wê qeyran jî tine be, wê hêza kedê ji kalêrbûyinê derkeve, wê xebitandina tam dikaribe bê dabîn kirin, berhemên me yên zêde wê neyên veguherandin borse yê wê dikaribin bên veguharandin razandinên ji bo fêda civakê. Weke jin daxwazên me yên wekhevî û azadî jî bi vî rengî wê bighêjin bingeheke daringî.
Dibe ku şoreş ji bo me gelekan weke xeyal tê. Lê tenê tiştekî ku xeyal e heye, ew jî ji kapîtalîzmê hêvîkirina avêtina gavên ji bo xweza û mirovan e. Heta bi sosyalîzma ku di mercên herî nekêrhatî de hatiye avakirin ji kapîtalîzma herî geşdar û herî demokratîk deh caran, sed caran hîn mirovhêztir e. Bê guman şoreş çalakiyeke dîrokî ya di pileya herî mezin de bi şîdet e ku çînek a din bi şiklekî bi xwîn li erdê dixe, bê milk dike û dipelçiqîne. Encax birçitî, xizantî, cihêkarî, deyn, zayendperestî, newekhevî, nîjadperestî, şewb, talan, zilm û zext, şer ên ku em jiyan dikin ji çalakiya şoreşger hîn hindiktir şîdetê nahewîn in. Şoreş, ji bo çîna karker an wê nebe çalakiya berdêl dayinê, wê bibe çalakiya berdêl bidin dayin.
Em destûr nedin ku tu kes me bixapîne. Yên ku ne nakokiya lihevneker a di navbera çînan de, hevkariya çînan bingeh digrin; yên ku rastiya pirsgirêk ne pirsgirêka polîtîkayên bi bandor ên aboriyê ne, pirsgêrêk pirsgirêka bidestxistina desthilatiya siyasî ye vedişêrin; yên ku ne ji karkeran re banga şoreşê dikin, ji sazkar û dewleta wan re banga tedbîr stendinê dikin; yên ku diêjin, em pergaleke cuda ya civakî dixwazin, lê nikarin bibêjin “sosyalîzm”, weke camidî ne berjewendiyên çîna karkeran û bindestan, berjewendiyên yekdestiyan diparêzin. Kapîtalîzm hildiweşe. Tiştê ku pêwîst e bê kirin ne sazkirina wê ye, kişandina beştên wê ye. Proleteryaya cîhanê pêwîst e bi bîrdariya ku şoreşa sosyalîst vebijarka tekane rast, aqilane û pêkan e ya li ber mirovahiyê ye rabe ser piyan, dest bi rêxistinbûna di partiyên xwedî angaşta şoreşê ne bike û ji şerê cenga dawîn ku wê ji hemû bindestan re pêşengtiyê bike û kapîtalîzmê bişîne gorê re amadekarî bike.
Karker û bindestên hemû welatan, bibin yek!
LİJNEYA WEŞANÊ YA TEORİYA MARKSÎST
Der Kapitalismus befindet sich in einer existenziellen Krise und diese Krise verschärft sich zunehmend mit der Coronavirus-Pandemie. Die Bourgeoisie macht ihre eigenen Pläne, um aus dieser Krise herauszukommen. Kleinbürgerliche intellektuelle Schichten rufen zur Rettung des Kapitalismus auf. Als Marxisten-Leninisten haben wir dieses Manifest vorbereitet, um unserer Aufgabe und Verantwortung gerecht zu werden, unseren Aufruf an die ArbeiterInnenklasse und Unterdrückten zu richten.
DIE REVOLUTION WIRD DEN KAPITALISMUS BEERDIGEN
Der Kapitalismus befand sich bereits vor der Pandemie in einer großen Krise. Das kapitalistische System, das einerseits Armut, Arbeitslosigkeit und den Tod für Milliarden bedeutet und andererseits enormen Reichtum für eine Handvoll Parasiten anhäuft, kämpfte um seinen Wachstum und erzeugte damit umso mehr Ungleichheit. Die Pandemie hat alle Widersprüche dieses Systems noch weiter verschärft. Durch Abholzung sind tödliche Viren von Wildtieren in das gesellschaftliche Leben gelangt. Trotz aller Warnungen begann der Kampf gegen die Pandemie erst Monate später. Als die Pandemie schließlich ausgebrochen ist, wurde den Armen der Zugang zu den notwendigen vorbeugenden und heilenden Gesundheitsleistungen verwehrt. Die ältere Bevölkerung, die weder produzieren noch konsumieren kann, wurde sogar direkt dem Tod überlassen. An vielen Orten wurden Ausgangssperren verhängt, um physische Distanz zu wahren, aber Fabriken, Baustellen, Minen und Werkstätten, in denen Tausende von Menschen nebeneinander arbeiten, wurden so lange wir möglich in Betrieb gehalten und Hunderte Millionen Menschen in den Tod geschickt. Dort, wo es nicht möglich war die Produktion fortzusetzen, wurden Millionen entlassen. Frauen sind in der Quarantäne auf sich allein gestellt der männlichen Gewalt und sexistischer Ausbeutung ausgesetzt. Die Staaten haben Billionen Dollar Pakete zusammengestellt, deren größter Anteil der Rettung von Unternehmen galt. Einkommensunterstützungen und -hilfen für ArbeiterInnenInnen und Werktätige beschränkten sich auf einen Tropfen auf den heißen Stein.
Die Pandemiezeit hat uns erneut gezeigt, dass das System des Monopolkapitalismus und die bürgerlichen Staaten ihre Fähigkeit völlig verloren haben, die Probleme zu lösen, die sie selbst verursachen. Während es für alle sichtbar geworden ist, dass die Bourgeoisie eine Last auf dem Rücken der Menschheit geworden ist, von der sie sich befreien muss, wurde mehr als offensichtlich, dass nicht die Maschinen, Unternehmer oder Banken Wert schaffen und vermehren, sondern nur aber auch nur die ArbeiterInnenInnenklasse. Der Ruf der Geschichte an die ArbeiterInnen, dass sie als Vorhut der neuen Gesellschaft und als Totengräberin des Kapitalismus agiert und an alle Werktätigen und Unterdrückten, sich um sie zu vereinen, ertönt jetzt lauter denn je.
Klassenversöhnung rettet das Kapital, nicht die Menschheit
Heute sind Monopole, die Weltbourgeoisie und die bürgerlichen Staaten von der Angst vor Revolutionen erfüllt. Es scheint, die Mittelschichten der imperialistischen Länder und insbesondere die kleinbürgerlichen intellektuellen Schichten, die sich von der herrschenden Ordnung nähren, bemühen sich ebenfalls fieberhaft um die Aufrechterhaltung des Systems. Ein grundlegender Aspekt der Vorbereitung des Weltproletariats und der Unterdrückten für die Revolution ist die Neutralisierung dieser linksliberalen Ideologie und Politik der Klassenzusammenarbeit.
Der Traum, auf dem diese Ideologie der Klassenzusammenarbeit basiert, stützt sich auf einige Zugeständnisse, die das Monopolkapital in Europa zu der Zeit nach dem II. Imperialistischen Verteilungskrieg seinem eigenen Proletariat gemacht hat. Es war jedoch nicht der „Humanismus“ des Kapitalismus, der diese Zugeständnisse ermöglichte, sondern die Panik, der sie verfallen sind, als sie den revolutionäre Einfluss der UdSSR und der Existenz des sozialistischen Lagers auf das Proletariat in imperialistischen Ländern verhindern wollten. Heute ist die kapitalistische Klasse von all diesen "Hindernissen" befreit. Unter dem Druck der Krisen, die seine Bestimmung sind, und der sich erschöpfenden Märkte, hat der Kapitalismus im Streben nach Maximalprofits den äußersten Punkt seiner Aggression erreicht, und jetzt kann er nicht wachsen, indem er sich vorwärts bewegt, sondern indem er „nach innen explodiert“. Die historisch sinkenden Profitraten zwingen den monopolistischen Kapitalismus dazu, seine Profite anstatt in die Reproduktion in imaginäre Kapitalmärkte fließen zu lassen, die auf der Usurpation der Zukunft beruhen. Sie zwingen ihn dazu, soziale, politische und gewerkschaftliche Rechte zu beschneiden, zu Besatzung, zur brutalen Ausbeutung des Proletariat in Ländern mit billiger Arbeitskraft, zur grenzenlosen Zerstörung der Natur.
Unter diesem Gesichtspunkt ist der Kampf um einen „demokratischen Arbeitsplatz“ kein Ziel an sich, solange das Eigentum an den Produktionsmitteln und die politische Macht in den Händen der Bourgeoisie liegen und kann definitiv nur auf der Grundlage des Kampfes um die Macht sinnvoll sein. Nur auf dieser Grundlage können „ArbeiterInnenräte“ als Mittel dazu dienen, dass die ArbeiterInnenklasse die Kontrolle über die Produktion und dann die Leitung übernimmt. Da der Kapitalismus eine Produktionsweise ist, die sich alle anderen Produktionsverhältnisse erst unterordnet, dann zerstört und in sich aufnimmt, kann die Arbeitskraft nicht auf bestimmte Sektoren begrenzt, sondern nur als Ganzes dem Ware-sein entzogen werden - dies bedeutet das Verschwinden der kapitalistischen Produktionsweise. Die Interessen, die sich nach den Maximalprofiten der Monopole richten, verhindern, das die für erneuerbare Energien erforderlichen kostspieligen Investitionen getätigt werden. Aus diesem Grund kann die Klimakrise nur durch den Sturz der kapitalistischen Klassenherrschaft wirklich angegangen werden. Da der Kapitalismus nicht nur von Lohnarbeit, sondern auch von häuslicher Sorgearbeit abhängt und aus diesem Grund immer wieder das Patriarchat reproduziert, kann die Frauenrevolution nur dann eine Garantie für echte Gleichheit und Freiheit sein, wenn sie mit dem Zusammenbruch des Kapitalismus einhergeht.
Wir müssen genau wissen, dass wir uns nicht auf bürgerliche Staaten verlassen können, um Monopole in Schach zu halten. Selbst der sozialdemokratischste bürgerliche Staat muss erst das Kapital vor der Krise schützen, da der Bankrott von Monopolen, die alle Produktivkräfte und den gesamten Wohlstand der Gesellschaft umfassen, Millionen von Menschen in den Hunger und die Arbeitslosigkeit treiben würde. Jeder andere Schritt, sagen wir Vermögenssteuer, Verstaatlichungsbeschlüsse u.ä. wird dazu führen, dass die Chefs mit all ihrem Eigentum durch die offenen Grenztore entkommen werden oder direkt zum Angriff übergehen werden. Wir haben noch frisch in Erinnerung, wie die Sozialdemokraten, die in Europa mit dem Diskurs der „Einschränkung des Kapitals“ an die Macht kamen, die kapitalistische Klasse in der Krise 2008 gerettet haben und die Rechnung für die Rettungspakete den ArbeiterInnen und Werktätigen durch Sparpolitik auferlegt wurde. Heute wird genau der gleiche Weg eingeschlagen.
Die sozialistische Revolution ist der einzig realistische Weg zur Befreiung der Menschheit
Da Wissenschaft und Geschichte uns sagen, dass die Klasse, die die Fabriken, Länder und Banken besitzt, über alles entscheidet, diese Entscheidungen zwangsweise gegen uns gerichtet sein werden und dass diese Klasse nicht durch Gesetze und Wahlen aufgehalten werden kann, bleibt uns für ein lebenswertes Leben nur eine Option: die sozialistische Revolution, bei der die Herrschaft der Bourgeoisie gewaltsam aufgehoben und die Produktionsmittel in gesellschaftliches Eigentum überführt werden. Im Sozialismus wird Produktion und Verteilung nicht durch Profit bestimmt, die Entscheidung, was, wie, wie viel und wann von der Gesellschaft produziert wird, wird von der Gesellschaft getroffen. Wo es keinen Profit gibt, wird es auch keine Krisen geben, die Arbeitskraft wird aufhören, eine Ware zu sein, Vollbeschäftigung wird gewährleistet und nicht für die von uns produzierten Börsen, sondern zum Nutzen der Gesellschaft. Unsere Forderungen als Frauen nach Gleichheit und Freiheit werden somit eine materielle Grundlage gewinnen.
Die Revolution mag vielen von uns wie ein Traum erscheinen. Es gibt jedoch nur einen Traum, nämlich vom Kapitalismus zu erwarten, dass er Schritte zugunsten der Natur und der Menschen unternimmt. Selbst der unter ungünstigsten Bedingungen gegründete Sozialismus ist zehn- bis hundertmal menschlicher als der wohlhabendste und demokratischste Kapitalismus. Zweifellos ist die Revolution eine äußerst gewaltsame historische Aktion, bei der eine Klasse eine andere blutig niederschlägt, enteignet und unterdrückt. Aber der Hunger, die Armut, die Diskriminierung, die Schulden, der Sexismus, die Ungleichheit, der Rassismus, die Pandemie, die Plünderungen, die Unterdrückung und die Kriege, die wir erleiden und denen wir ausgesetzt sind, sind nicht weniger gewaltsam als revolutionäre Aktionen. Die Revolution wird eine Aktion sein, bei der die ArbeiterInnenklasse nicht einen Preis zahlen muss, sondern einen Preis zahlen lässt.
Lassen wir uns nicht täuschen. Diejenigen, die nicht den unversöhnlichen Widerspruch zwischen den Klassen, sondern die Klassenzusammenarbeit als Grundlage nehmen, die die Tatsache, dass es sich nicht um eine Frage der effektiven Wirtschaftspolitik handelt, sondern um die Frage der Übernahme der politischen Macht, die, die nicht die ArbeiterInnenklasse zur Revolution, sondern die Bosse und ihre Staaten dazu aufrufen, Maßnahmen zu ergreifen, die sagen, dass sie eine andere Gesellschaftsordnung wollen, aber nicht das Wort "Sozialismus" in den Mund nehmen schützen objektiv die Interessen der Monopole, nicht die Interessen der ArbeiterInnenklasse und der Unterdrückten. Der Kapitalismus zerfällt. Was getan werden muss, ist nicht, ihn zu reparieren, sondern die letzten Stützbalken weg zu reißen. Das Weltproletariat muss sich mit dem Bewusstsein erheben, dass die sozialistische Revolution die einzig wahre, rationale und mögliche Option für die Menschheit ist, sich in Parteien organisieren, die einen revolutionären Anspruch haben, und sich alle Unterdrückten anführend auf den letzten Kampf vorbereiten, der den Kapitalismus ins Grab bringen wird.
ArbeiterInnen und Unterdrückte aller Länder, vereinigt euch!
REDAKTION DER MARXISTISCHEN THEORIE
أسمالية في أزمة تهدد وجودها، و هذه الازمة أصبحت اكثر خطرا مع ظهور وباء الكرونا.الطبقة البرجوازية بدأت تعد خططها من أجل النجاة من هذه الازمة. وفي السياق ذاته تدعو المثقفون من الطبقة البرجوازية الصغيرة إلى نجاة الرأسمالية من هذة الازمة التي تمر بها.
و نحن كحركة الماركسيسية و اللينينية نرى من واجبنا توجيه نداء الى جميع العمال و الكادحين حول العالم و من أجل ذلك قمنا بإعداد هذا .المانيفستو
الثورة سترفع جنازة الرأسمالية
كانت الرأسمالية أيضاً في أزمة كبيرة قبل الوباء، إن النظام الرأسمالي الذي أجبر ملايين الناس من ناحية على الفقر والبطالة والموت ومن ناحية أخرى لفترة قصيرة من الزمن يدفع باتجاه نمو أكبر في الفقر. الشوب أصبح جميع أوجه عدم الاتساق في النظام أكثر حدة. أولاً تم نقل الفيروسات القاتلة من الحياة البرية إلى الحياة الاجتماعية من خلال إزالة الغابات وعلى الرغم من كل التحذيرات بدأ القتال ضد الكابوس بعد بضعة أشهر حتى عندما بدأ الوباء ترك الفقراء بدون الخدمات اللازمة للوقاية والعلاج. حتى كبار السن الذين لم يتمكنوا من الإنتاج والإتلاف تم مواجهتهم مع الموت وتم فرض حظر التجول في العديد من الأماكن باسم حماية بعد المسافة الجسدية مما أسفر عن مقتل مئات الملايين من الأشخاص وترك مئات الملايين من الأشخاص عالقين في المؤسسات والمصانع والمناجم والمعامل حيث يعمل الآلاف من الناس معاً. لقد تم إرسال ملايين الأشخاص إلى الموت في أماكن لا يمكن فيها مواصلة الإنتاج وكما تم فصل الملايين من الأشخاص من عملهم. واجهت النساء في الحجر الصحي عنف الذكور والتحرش الجنسي واضطهاد الذهنية الذكورية، لقد وفرت الدول ترلييونات الدولارات تقريباً في شكل حزم لإنقاذ الشركات، الدعم والمساعدة المقدمة للعمال والفقراء ليست بأذن الجمل من جسده.
لقد كشفت لنا عملية الوباء مرة أخرى أن النظام الرأسمالي الاحتكاري والدول البرجوازية فقد تماماً القدرة على حل المشاكل التي خلقتها بنفسها. عندما أصبح واضحاً للجميع أن البرجوازية كانت ثقلن للإنسانية التي يجب التخلص منها على ظهرها اتضح جيداً أن الشخص الذي خلق وزاد العمالة لم يكن الآلة ، المال ، البنك ، فقط الطبقة العاملة. التاريخ الآن بصوت أقوى يدعو العمال ليصبحوا رواداً في المجتمع الجديد والبدء في العمل كضامن للرأسمالية، لتوحيد جميع العمال والمضطهدين من حولهم.
التعاون الطبقي لا ينقذ البشرية بل يحفظ رأس المال
اليوم الاحتكارات والبرجوازية في العالم والدول البرجوازية تخاف من الثورة. يبدو أن الطبقات الوسطى ولا سيما المستويات الفكرية للبرجوازية الصغيرة التي تمتلك النظام سقطت أيضاً في خوف من الدفاع عن النظام. إن أحد جوانب واقع تحضير البروليتاريا العالمية وإعداد مظلومي الثورة هو عدم فاعلية هذه الأيديولوجية وسياسة التعاون الطبقي لليبرالية اليسارية.
إن خيال وصول التعاون الطبقي أو الاعتماد على الذات إلى بعض التنازلات أعطت البروليتاريا عاصمة احتكارية في أوروبا بعد الحرب الإمبراطورية الثانية. لكن ما جعل هذه التنازلات ليست "إنسانية" الرأسمالية هو الخوف من إحباط التأثير الثوري لاتحاد الجمهوريات الاشتراكية السوفياتية والتأثير الثوري بشكل عام من شأنه أن يثبت وجود معسكر اشتراكي على بروليتاريا الدول الإمبريالية. اليوم الطبقة الرأسمالية معزولة عن كل هذه "العوائق". الرأسمالية تحت ضغط أزمات مصيرها والأسواق التي تختفي، وصلت إلى المرحلة الأخيرة من العدوان مع عبء العمل الأكبر. لم يعد من الممكن المضي قدماً حيث يمكن أن ينمو "مع انفجار داخلي". يدفع انخفاض معدلات التوظيف نتيجة الاحتكارات القسرية إلى توليد المزيد من الوظائف من الإنتاج أكثر من تجديد أسواق رأس المال الخيالية المرتبطة بالنفايات المستقبلية، والخدمات العامة، وتقليل الحقوق الاجتماعية والسياسية والنقابية، احتلال، نهب البروليتاريا في بلدان اليد العاملة الرخيصة بأكثر الطرق إثارة للاشمئزاز، نهب الطبيعة غير المحدودة.
عندما ينظر المرء من هذا الطرف لطالما أن ملكية وسائل الإنتاج والسلطة السياسية في البرجوازية على المحك فإن النضال من أجل "مصنع ديمقراطي" وحده ليس غاية في حد ذاته ولكنه لا يمكن إلا أن يعطي معنى للصراع على السلطة. لا يمكن النظر إلى "مجالس العمال" إلا كأداة للسيطرة على الطبقة العاملة على الإنتاج ثم كوسيلةلأكتساب السلطة. الرأسمالية هي شكل من أشكال الإنتاج يتم فيه ربط جميع علاقات الإنتاج الخارجية أولاً، ثم تفككها واستيعابها داخلياً، ويمكن إزالة قوة العمل ليس فقط في الأجزاء المحددة ولكن فقط بشكل عام من التعميم وهذا يعني أيضا القضاء على شكل الإنتاج الرأسمالي. إن مصالح الاحتكارات التي هي في طليعة القوى العاملة الأكبر مبنية على الاكتفاء الذاتي من الاستثمار في رأس المال الذي يمنع الطاقة المتجددة. لهذا السبب يمكن منع أزمة المناخ وحدها وفقط بإسقاط قوة الطبقة الرأسمالية بمعناها الحقيقي. إن الرأسمالية لا تعتمد فقط على العمل ولكن أيضاً على العمل داخل المنزل وللسبب نفسه الذي تتكاثر فيه هيمنة الذكور وتتكاثر ، لا يمكن ضمان ثورة المرأة إلا عندما تواجه انهيار الرأسمالية لتصبح المساواة والحرية الحقيقية.
صدقوا، لأن إفلاس احتكارات جميع القوى المنتجة وثروات المجتمع جعل ممتلكاته تساوي ملايين الناس أو يتضررون جوعاً وعاطلين عن العمل، حتى أكثر الدول البرجوازية الديمقراطية الاجتماعية في الأزمات ستضطر إلى إنقاذ رأس المال أولاً. على خلفية هذا الانعكاس دعنا نقول على سبيل المثال ضريبة رأس المال وقرار شراء منزل حكومي وما إلى ذلك. سيذهب المثبت مع جميع ممتلكاته إلى الأبواب المفتوحة للحدود ويهرب أو سيذهب مباشرة إلى الهجوم. مع وصول كلمة "تقييد رأس المال" إلى السلطة من قبل الاشتراكيين الديمقراطيين الأوروبيين وتصفيتهم في أزمة الطبقة الرأسمالية عام 2008 وسياسات تشديد الأحزمة، يتم تقديم فواتير حزم الإنقاذ هذه مع العمال والكادحين في ذاكرتنا المباشرة، اليوم ينغلق الطريق نفسه تماماً.
إن الثورة الاشتراكية هي الطريقة الحقيقية الوحيدة لإنقاذ البشرية
بما أن العلم والتاريخ يخبرنا أن الطبقة التي تحتفظ بالمؤسسات والأراضي والبنوك في أيديها ستقرر كل شيء؛ هذا القرار سيكون ضدنا حتماً ولا يمكن أن تكون هذه الطبقة محدودة بالقوانين والانتخابات، عندها لن يتبقى سوى خيار واحد من حياة الإنسان: الثورة الاشتراكية التي ستنقلب البرجوازية بالقوة ووسائل الإنتاج ستنتقل بالقوة إلى ملكية المجتمع. حتى في الاشتراكية لا يتم تقاسم الإنتاج ولن يتم العمل من أجل المجتمع كما سيتم اتخاذ قرار ما، وكيف، ومتى سيتم إنتاجه من قبل المجتمع. عندما لا يكون هناك عمل لن تكون هناك أزمة، لن تكون هناك قوة عاملة، لن تكون هناك عمالة كاملة، لن يتم تحويل فائض إنتاجنا، لن تكون سوق الأسهم قادرة على التحول إلى استثمارات لصالح المجتمع كالنساء، ستستند مطالبنا بالمساواة والحرية على هذا المبدأ.
قد تبدو الثورة بمثابة حلم بالنسبة للكثيرين منا. لكن الشيء الوحيد الذي نتخيله هو توقع الرأسمالية اتخاذ خطوات للطبيعة والبشر. حتى مع وجود الاشتراكية المبنية على أكثر الظروف غير كفاءة فهي عشرة مرات أكثر إنسانية مئة مرة من الرأسمالية الأكثر تقدمية وديمقراطية. بالطبع الثورة هي حدث تاريخي في أكبر درجة من العنف حيث يسيل دماء طبقة أخرى على الأرض بطريقة ما بدون ممتلكات وسحقها. إن الجوع والفقر والتمييز والدين والجنس وعدم المساواة والعنصرية والكوابيس والنهب والاضطهاد والحروب التي نعيشها لا تقل عن العنف الثوري. الثورة بالنسبة للطبقة العاملة لن تكون عملاً مجزياً ستكون عملاً تحت مجزياً.
لن نسمح لأحد بإخداعنا، أولئك الذين ليس لديهم اتفاق متضارب بين الطبقات يقيمون التعاون الطبقي؛ أولئك الذين يخفون حقيقة المشكلة ليسوا مشكلة السياسات الاقتصادية الفعالة، المشكلة هي مشكلة اكتساب السلطة السياسية؛ أولئك الذين لا يدعون العمال إلى إحداث الثورة، ويدعون المؤسسين ودولتهم إلى اتخاذ الاحتياطات؛ أولئك الذين يقولون أننا نريد نظاماً اجتماعياً مختلفاً، لكن لا يمكنهم قول "الاشتراكية" لأن الكاميرات لا تحمي مصالح الطبقة العاملة والمضطهدين ومصالح الاحتكارات، الرأسمالية تنهار. ما يجب القيام به ليست لتثبيته بل لتثبيت أجزاء منها. يجب على البروليتاريا العالمية أن ترقى إلى مستوى المناسبة بفكرة أن الثورة الاشتراكية هي الخيار الوحيد الحقيقي والعقلاني والقابل للبقاء للبشرية وليس البدء في التنظيم في الأحزاب التي تدعم الثورة وخوض الحرب الأخيرة التي ستؤدي إلى كل تحرير المضطهدين، وإرسال الرأسمالية لإعداد القبر.
أيها العمال والمظلومين في جميع البلدان، توحدوا!
لجنة النشر لنظرية الماركسيسية
Le capitalisme est dans une crise existentielle et cette crise s'approfondit de plus en plus avec l'épidémie du coronavirus. La bourgeoisie fait ses propres plans pour sortir de cette crise. Les couches intellectuelles petites bourgeoises appellent à la reprise du capitalisme. Et nous, en tant que marxistes-léninistes, nous avons préparé ce manifeste, connaissant le devoir et la responsabilité d'appeler la classe ouvrière mondiale et ses opprimé-e-s.
LES FUNERAILLES DU CAPITALISME SE FERONT SEULEMENT PAR LA REVOLUTION
Le capitalisme s’était enfoncé déjà dans une grande crise bien avant la pandémie. Alors que d'une part des milliards de personnes vivaient dans la pauvreté, le chômage ou encore la mort, d'autre part une poignée de parasites vivait d'une énorme richesse accumulée par l'ordre du profit qui s'efforçait de s'agrandir et ainsi en produisant plus d'inégalités. La pandémie a de plus en plus accentuée toutes les contradictions du système. Tout d'abord, ce sont les virus mortels qui ont été transférés de par la déforestation de la vie sauvage vers la vie en société. Malgré tous les avertissements, la lutte contre l'épidémie a commencé des mois après. Lorsque l'épidémie a commencé, les pauvres ont été privés des services de santé préventifs et curatifs nécessaires. Plus encore, la population âgée qui ne peut participer à la production et à la consommation a été laissée mourir . Des confinements ont été déclarés dans de nombreux endroits pour maintenir la distance physique, mais les usines, les chantiers de construction, les mines et les ateliers où des milliers de personnes travaillent côte à côte ont été maintenus ouverts plus que possible et ainsi des centaines de millions ont été massivement exposés à la mort. Et dans les endroits où ils n'étaient pas possible de continuer la production, des millions de personnes ont été licenciées. Les femmes ont été délaissées durant le confinement à la violence masculine et à l'exploitation sexiste. Les États ont alloué la quasi-totalité de leur paquet, c'est-à-dire des trillions de dollars pour sauver les entreprises. Le soutien financier et les aides accordées aux travailleur-euse-s et aux ouvrier-e-s étaient insuffisants.
La période de la pandémie nous a montré une fois de plus que le système capitaliste monopoliste et les États bourgeois ont complètement perdu leur capacité à résoudre leurs propres problèmes. Alors qu'il est devenu visible pour tous que la bourgeoisie est un fardeau que l'humanité se doit de se débarrasser, il a été révélé fermement que la valeur n'est pas créée ou ne se multiplie pas par les machines, les entrepreneurs ou les banques mais seulement et seulement par la classe ouvrière. L'histoire appelle maintenant d'une voix beaucoup plus forte à agir comme un avant-gardde de la nouvelle société et le fossoyeur du capitalisme, unissant tous les travailleur-euse-s et les opprimé-e-s.
La collaboration de classe sauvera le profit et non l'humanité
Aujourd'hui, les monopoles, la bourgeoisie mondiale et les États bourgeois ont peur de la révolution. Il semble que les classes moyennes des pays impérialistes, et en particulier les couches intellectuelles petites-bourgeoises, soient également pressées de maintenir le système. Un aspect fondamental du prolétariat mondial et de la préparation révolutionnaire des opprimé-e-s est de neutraliser cette idéologie libérale de gauche ainsi que cette politique de collaboration..
Le rêve auquel se penche l'idéologie de la collaboration de classe repose sur certaines concessions faites par le capital monopoliste à son propre prolétariat en Europe après la deuxième guerre impérialiste du partage. ce qui a rendu possible ces concessions, ce n'est pas "l'humanisme" du capitalisme, mais bien la panique d'empêcher l'impact révolutionnaire de l'existence de l'URSS et du camp socialiste dans son ensemble sur le prolétariat des pays impérialistes. Aujourd'hui, la classe capitaliste est dissociée de tous ces "contraintes ". Le capitalisme, sous les crises auxquelles il est destiné et sous les pressions des marchés qui s'épuisent, a atteint l’apogée de son agression pour un profit maximal, et maintenant il peut croître non pas en allant de l'avant, mais en "explosant vers l'intérieur". D'un point de vue historique, les taux de profit en baisse obligent le capitalisme monopoliste à déverser sur des marchés des capitaux imaginaires basés sur des usurpations futures plutôt que sur la reproduction; mais aussi à commercialiser leurs biens publics et les services publics, à tailler les droits sociaux, politiques et syndicaux, à procéder à des occupations, à exploiter le prolétariat dans les pays à main-d'œuvre bon marché de la manière la plus brutale et à piller la nature sans limite.
De ce point de vue, tant que la propriété des moyens de production et du pouvoir politique appartiennet à la bourgeoisie, la lutte pour un "lieu de travail démocratique" n'est pas un objectif en soi, et il ne peut avoir de sens seulement s'il se base sur une lutte visant le pouvoir. Les "conseils d'ouvrier-e-s" ne peuvent avoir de sens que de cette manière, avec le contrôle de la classe ouvrière sur la production et ensuite, ils peuvent servir comme un moyen de transition pour saisir le pouvoir politique.. Puis que le capitalisme est un mode de production qui forme une hégémonie sur toutes les rapports de production pour ensuite les détruire en les dissolvant intérieurement et où la force de travail ne peut pas seulement être retirée de certains secteurs mais bien seulement si elle disprait en tant que marchandise - ce qui signifierait la disparition du mode de production capitaliste. Le profit maximal des monopoles les empêche de réaliser les investissements coûteux nécessaires aux énergies renouvelables. C'est pour cette raison que la crise climatique ne peut être vraiment évitée que par le renversement du pouvoir de la classe capitaliste. Le capitalisme ne dépend pas seulement du travail rémunéré, il dépend également du travail domestique et c'est exactement pour cette raison qu'il reproduit sans cesse la domination masculine. La révolution des femmes ne peut être la garantie d'une véritable égalité et liberté que lorsqu'elle confronte l'effondrement du capitalisme.
Nous devons bien savoir que nous ne pouvons pas compter sur les États bourgeois pour limiter les monopoles. Comme la faillite des monopoles qui englobent toutes les forces productives et la richesse de la société fera des millions de personnes affamées et sans emploi, même l'État bourgeois le plus social-démocrate devra sauver le capital avant la crise. Sinon contre toute autre contrainte tels que l'impôt sur les fortunes, la décision de nationalisation, etc..., les patrons e quitteront le pays avec toutes leurs propriétés ou bien ils passeront à l'attaque directement. Nous n'oublions pas que c'est avec le discours du "capitalisme régulé" qu'en Europe, les sociaux-démocrates sont arrivés au pouvoir et qu'ils ont sauvés la classe capitaliste dans la crise de 2008 en se chargeant de faire payer la facture de ces plans de sauvetages aux travailleur-euse-s et ouvrier-e-s à travers des politiques d'austérité. Aujourd'hui, c'est exactement la même chose qui est en train de se dérouler.
La révolution socialiste est le seul moyen réaliste d'émancipation de l'humanité
Puisque c'est la science et l'histoire qui nous disent que c'est la classe qui détient les usines, les terres et les banques qui décidera de tout et que ces décisions seront nécessairement contre nous et que cette classe ne peut pas être maitrisée par les lois et les élections. Donc, il n'y a qu'un seul choix pour une vie décente: la révolution socialiste, à travers laquelle le pouvoir de la bourgeoisie sera renversé par la force et les moyens de production seront transformés en propriété sociale. Dans le socialisme, la production et la distribution ne sont pas des motifs de profit, mais la décision sur quoi faire, comment et quand produire pour la société, sera prise par la société elle-même. Là où il n'y a pas de profit, il n'y aura pas de crise, la force de travail cessera d'être une marchandise, le plein emploi sera fourni, non pas pour les bourses que nous produisons, mais pour le bénéfice de la société. En tant que femmes, nos revendications d'égalité et de liberté auront donc une base matérielle. La révolution peut sembler un rêve pour beaucoup d'entre nous. Cependant, il n'y a qu'un seul rêve, celui d'attendre du capitalisme de prendre des mesures qui seront en faveur de la nature et des gens. Même le socialisme, fondé dans les conditions les plus défavorables, est dix fois cent fois plus humain que le capitalisme le plus prospère et le plus démocratique. Sans aucun doute, la révolution est un acte historique extrêmement violent dans lequel une classe renverse, dépossède et écrase une autre. Cependant, la faim, la pauvreté, la discrimination, la dette, le sexisme, les inégalités, le racisme, l'épidémie, le pillage, l'oppression et les guerres que nous sommes entrain de subir ne contiennent pas moins de violence que l'action révolutionnaire.
La révolution ne sera pas pour la classe ouvrière un prix à payer mais bien un prix à faire payer. Ne laissons personne nous tromper. Ceux qui disent vouloir un ordre social différent et qui ne peuvent même pas dire "socialisme" protègent objectivement les intérêts des monopoles, et non l'intérêt de la classe ouvrière et des opprimé-e-s en se basant sur la collaboration des classes et non sur la contradiction irréconciliable des classes, en couvrant que la question n'est pas l’éfficacité des politiques économiques et mais la saisie du pouvoir politique, en appelant la classe ouvrière à ne pas se révolter, mais à prendre des mesures par les patrons et les États.
Le capitalisme se détruit. Ce qu'il faut faire, ce n'est pas d'essayer de le réparer, mais bien de le dépasser . Le prolétariat mondial se doit de se lever en sachant que la révolution socialiste est la seule option réelle, rationnelle et possible pour l'humanité, et devrait commencer à s'organiser au sein des partis qui revendiquent la révolution et devrait se préparer au combat final dans lequel le capitalisme sera envoyé au tombeau en menant tous les opprimé-e-s.
Travailleur-euse-s et opprimé-e-s de tous les pays, unissez-vous!
LA RÉDACTION DE LA REVUE MARXISTE THÉORIE
El capitalismo está en una crisis existencial y esta crisis se está intensificando con la pandemia de coronavirus. La burguesía está haciendo sus propios planes para salir de esta crisis. Los estratos intelectuales pequeñoburgueses piden el rescate del capitalismo. Como marxistas-leninistas, hemos preparado este manifiesto para cumplir con nuestra tarea y responsabilidad de llamar a la clase obrera y lxs oprimidxs.
SÓLO LA REVOLUCIÓN PUEDE ENTERRAR AL CAPITALISMO
Antes de la pandemia el capitalismo ya estaba en una gran crisis. El sistema capitalista, que acumulaba pobreza, desempleo y muerte por miles de millones por un lado, y una enorme riqueza para un par de parásitos por el otro, estaba siempre luchando por crecer, produciendo aún más y más desigualdad. La pandemia agudizó aún más todas las contradicciones de este orden. Al principio, los virus mortales fueron transportados desde la vida silvestre a la vida social a través de la deforestación. A pesar de todas las advertencias, la lucha contra la pandemia comenzó meses después. Cuando comenzó el brote, lxs pobres fueron privadxs de los servicios de salud preventivos y curativos necesarios. Incluso, como no tienen capacidad ni para producir ni consumir, se les dejó morir a la población vieja. En muchos lugares se han declarado toques de queda para mantener la distancia física, pero las fábricas, los sitios de construcción, las minas y los talleres donde miles de personas trabajan codo a codo se han mantenido lo más abiertos posible, y cientos de millones han sido enviadxs a la muerte. Millones han sido despedidxs donde no fue posible continuar con la producción. Para las mujeres la cuarante significa quedarse con violencia masculina y explotación sexista. Casi todos los estados han asignado billones de dólares en paquetes para salvar a empresas. Mientras tanto los apoyos de ingresos y las ayudas proporcionadas a lxs trabajadorxs han seguido siendo una gota en el cubo.
El proceso de pandemia nos mostró una vez más que el sistema capitalista monopolista y los estados burgueses han perdido por completo su capacidad para resolver los problemas creados por ellos mismos. Si bien se hizo visible para todxs que la burguesía es una carga que se debe quitar de los pies de la humanidad, se ha revelado a fondo que la creadora y la multiplicadora de valor es la clase obrera, no las máquinas, los empresarios, los bancos. La historia ahora pide una voz mucho más fuerte para que lxs trabajadorxs actúen como vanguardia de la nueva sociedad y el sepulturero del capitalismo, uniendo a todxs los trabajadorxs y lxs oprimidxs a su alrededor.
La colaboración de clase salva al capital, no a la humanidad
Hoy, los monopolios, la burguesía mundial y los estados burgueses están llenos de miedo de la revolución. Parece que las clases medias de los países imperialistas, y especialmente las capas de inteligencia pequeño burguesas alimentadas por el sistema, también tienen prisa en proteger el orden. Un aspecto fundamental de la preparación para la revolución por parte del proletariado mundial y lxs oprimidxs es neutralizar esta ideología y política de cooperación de clase liberal-izquierda.
Este sueño que se apoya en la ideología de la cooperación de clase proviene de las concesiones hechas por el capital monopolista a su propio proletariado en Europa después de la II. Guerra imperialista de reparto. Sin embargo, lo que hizo posible estas concesiones no fue el "humanismo" del capitalismo, sino el pánico de evitar la influencia revolucionaria de la URSS y la existencia del campo socialista en el proletariado de los países imperialistas. Hoy la clase capitalista está liberada de todos estos "obstáculos". Bajo la presión de las crisis a las que está destinado y los mercados que se están agotando, el capitalismo ha alcanzado el último punto de su agresión con el motivo de la ganancia máxima, y ahora sólo puede crecer no más avanzando, sino "explotando hacia adentro" . Las tasas de ganancia históricamente decrecientes llevan al capitalismo monopolista a derramar sus ganancias no a la reproducción, sino a los mercados imaginarios de capital basados en el robo del futuro. Lo obligan a la comercialización de bienes y servicios públicos y la eliminación de los derechos sociales, políticos y sindicales, a la ocupación y la explotación más brutal del proletariado en los países con mano de obra barata tanto como al saqueo ilimitado de la naturaleza.
Desde este punto de vista, mientras la propiedad de los medios de producción y el poder político pertenezca a la burguesía, la lucha por el "lugar de trabajo democrático" no es un objetivo en sí mismo, sino que solo puede tener sentido basándose en la lucha para la toma del poder. Solo con esta dirección, los "consejos de trabajadorxs" pueden funcionar como un medio de control sobre la producción y como una herramienta en transición para asumir el liderazgo por parte de la clase obrera. Debido a que el capitalismo es un modo de producción que subordina todas las relaciones de producción distintas de sí mismo, y luego las destruye y las absorbe, solo se puede hacer que la fuerza laboral deje de ser mercancía no de manera limitada a unos ciertos sectores, pero en total – y esto significa la desaparición del modo de producción capitalista. Los intereses de los monopolios en el ganancia máxima les impiden emprender las inversiones de alto costo requeridas por las energías renovables. Por esta razón, la crisis climática solo puede prevenirse verdaderamente con el derrocamiento del poder de la clase capitalista. Dado que el capitalismo no solo depende del trabajo asalariado, sino también del trabajo doméstico, y por esta misma razón reproduce la dominación masculina una y otra vez, la revolución de las mujeres solo puede ser una garantía de verdadera igualdad y libertad cuando se cruce con el colapso del capitalismo.
Debemos saber bien que no podemos confiar en que los estados burgueses limiten a los monopolios. Incluso el estado burgués más socialdemócrata en la crisis tendrá que salvar el capital primero, ya que la bancarrota de los monopolios que se han apoderado de todas las fuerzas productivas de la sociedad y toda su riqueza, dejará a millones de hambrientxs y desempleadxs. Cualquier coerción por el contrario, digamos impuesto al patrimonio, decisión de nacionalización, etc., hará que los jefes huyan con todas sus propiedades en el equipaje por las puertas fronterizas abiertas o que pasen directamente al ataque. Es en nuestra memoria reciente que lxs socialdemócratas, que llegaron al poder en Europa con el discurso de "limitar el capital", en la crisis de 2008 a través de políticas de austeridad lxs hicieron pagar la factura de estos paquetes de rescate a lxs trabajadorxs para salvar a las clases capitalistas. Hoy, se está tomando exactamente el mismo camino.
La revolución socialista es la única forma realista de liberación de la humanidad.
Como la ciencia y la historia nos dicen que la clase que posee las fábricas, tierras y bancos decidirá todo; que estas decisiones siempre tendrán que estar en contra de nosotros, y que esta clase no puede estar limitada por leyes y elecciones, nos queda solo una opción para una vida decente: la revolución socialista, en la cual el poder de la burguesía será derrocado por la fuerza y los medios de producción serán transferidos a la propiedad social. En el socialismo, la producción y distribución se realizará no con fines de lucro, sino para la sociedad, y la sociedad tomará la decisión de qué, cuánto, cómo y cuándo se producirá. Donde no haya ganancias, no habrá crisis, la fuerza laboral dejará de ser una mercancía, se proporcionará pleno empleo y el excedente que produzcamos se invertirá en beneficio de la sociedad, pero no para las bolsas de valores. Como mujeres, nuestras demandas de igualdad y libertad tendrán una base material.
La revolución puede parecer un sueño para muchxs de nosotrxs. Sin embargo, solo hay un sueño: esperar del capitalismo que tome medidas que favorezcan al medio ambiente y a las personas. Incluso el socialismo fundado en las condiciones más desfavorables, es diez veces, cien veces más humanitario que el capitalismo más próspero y democrático. Sin lugar a dudas, la revolución es un acto histórico extremadamente violento en el que una clase destruye, desposee y aplasta a la otra con sangre. Sin embargo, nuestro hambre, la pobreza, la discriminación, la deuda, el sexismo, la desigualdad, el racismo, la pandemia, el saqueo, la opresión y guerras que sufrimos no contienen menos violencia que la acción revolucionaria. Para la clase obrera, la revolución será un acto de obligar a otros a pagar el precio, no a sí misma.
No permitamos que nadie nos engañe. Aquellos que toman como base la colaboración de clase, pero no la contradicción irreconciliable entre clases; cubriendo el hecho de que la cuestión no son las políticas económicas efectivas, sino tomar el poder político; pidiendo a los patrones y sus estados que tomen medidas, pero no a la clase obrera para organizar la revolución; diciendo que quieren un orden social diferente sin estar capaz de decir la palabra "socialismo", protegen objetivamente los intereses de los monopolios, no la clase obrera y lxs oprimidxs. El capitalismo está cayendo. Lo que hay que hacer no es repararlo, sino colgarlo de las vigas. El proletariado mundial debe mantenerse consciente de que la revolución socialista es la única opción real, racional y posible para la humanidad, y debe comenzar a organizarse en partidos que reclamen la revolución, liderando a todxs lxs oprimidxs, y prepararse para la lucha final en la que el capitalismo será enviado a la tumba.
¡Prolatarixs y oprimidxs de todos los países, uníos!
CONSEJO EDITORIAL DE TEORÍA MARXISTA
Sayı 41 / Mart-Nisan 2020