Çocukken şuursuzca izlediğim dinlediğim ve okuduum şeylerle yıllar sonra karşılaştığımda bi bakıyorum apayrı hisler.. Bu nası bişey biliyo musunuz.Zamanında gülmekten gözlerimizin yaşardığı Olacak o kadar'ı ya da duygularımızı ayağa kaldıran Neşeli Günler filmini şu gün açıp izlediğimizde tek bi tepki vermememiz gibi.. Tabi bu dediğim bi Süper Baba dizisi için geçerli değil.Bu tuhaf hisler benim hoşuma gidiyor.Özellikle bulup tekrar okurum/izlerim küçükken hoşuma gidenleri.. Fakat bazı hislerim çok yarım. Bir film vardı..Senelerce aradım.Tek hatırladıım son sahnesinde o bembeyaz adamın herşeyden bezip dışarıya çıktığı ve bütün şimşekleri üstüne çektiği.Canı acımasına raamen ilerliyordu.Çünkü insanlar üzmüştü onu diğerlerinden farklı olduu için.Çok ağlamıştım bu sahnesinde. Ve size hani böyle anlattım ya,kim bilir nasıldı o film. Yıllar sonra buldum adını. Powder..Pudra adam.. Ama bi sinema filmi olmadığı için vcdcilerde bulunmuyor.. Bigün indirip izlicem ama geciktiriyorum.İçimdeki hissi tekrar yaşatmazsa bana üzülürüm.Sıçmiyim şimdi diyorum..Çünkü bi kere bk ettim bir filmi öyle.Ordan biliyorum.. Bigün bir filmi düşünürken aklıma tamamen alakasız başka bi filmin kareleri geldi. Sarışın bi hatun... Metroyu kaçırıyor. Ve metroyu kaçırdığı ve kaçırmadığı haliyle iki ayrı hayat gösteriliyor. Tek hatırladıım buydu.Acayip güzel bi filmdi diyip durdum kendi kendime günlerce.Sonra buldum.Rastlantının böylesi.. İzledim ve pişman oldum. Küçükken izlediğimde etkilendiğim hali daha güzeldi içimde.Ve bir kitap var.. Abim vermişti.Okumuş ve aşık olmuştum kitaba.Çünkü penguen vardı içinde.Adam evinde besliyordu.Zorlasam sanki adını bile hatırlıcam penguenin.Koca göbekli tosbak bişeydi ya.Kapı eşiğinde durur sallanırdı koca göbeğiyle.Kollarını yana sarkıttıkca şıp şıp ses gelirdi.Hafif pütürlü ama yumuşak bi cildi vardı.Dil balığı yerdi deli gibi.. Hep açtı. Ouuy ne tatlıydı o ya. Aslında kitap penguenle alakalı deildi ama ben küçükken okuduum için o etkilemiş beni.. Çok istiyorum kitabı bulmayı. Ama konusu bile aklımda değil..Niye böyleyim ben ya.. :(
Rüyalarımı yönetebiliyorum.Bununla alakalı hiçbi bilimsel araştırma yapmadım,merak da etmiyorum.Rezalet bi durum çünkü.. Mesela asansör görüyorsam rüyamda kabusa dönücektir o rüya. Allaan emri.. Bazen binerim inemem,bazen inerim yanlış bi yere kötü insanların olduuymuş ya da anneme babama benzeyen ama onlar olmayanmış bi yerlere. Daha saçması tam asansöre binicekken ayarsam durumu,yanımdakileri uyarıyorum.Ya ben asansöre binemem o zaman kötü şeyler oluyo hep diye.Tamam diyo onlarda.. Bide o korkunç asansör genelde aynı apartmanda hep.Bazen apartmanı merdivenlerinden tanıyıp küfretmeye başlıyorum.Çünkü action bi sahnede oluyoruz o anda. Diyorum yanımdakilere siz gidin ben bu alete bindim mi nolucaa belli olmuyo.. Bazende rüya dalgınlığı işte unutuveriyorum çıkmıyo asansör hiçbir yere.Tıkalı yollar yanlış kapılar.. Ama onun da çaresi var bende. Çok mu sıkıştım hocam? Böyle birileri falan mı kovalıyo? Asansör inemedi mi? Tek başıma yabancı bi evde kaybolmuş muyum? Kapıyorum gözümü beş saniye sonra gerçek alemdeyim. Bikaç saniye yatakta ayılamıyorum ama sonra ayılıyor ve tekrar uyuyorum. Bazen kapalı bi yerde sıkışıyorum köşeye.Kötü bi olay var yakalanırsam öldürücekler.Pencereden atlıyorum tam atlarken gözlerimi kapayıp kendimi uyandırıyorum rüyadan.Halbuki bir yerim bile kırılıcak olsa,eğer kırılmıcaanı düşünürsem aa bak sapasağlamım diye kendimi inandırsam hiçbirşeyim olmadan kalkabilirim ayağa.Ama zahmet etmiyorum.Çünkü o artık kabus hocam.. Ben nasıl ki istediğimi yapabiliyorsam o kötü adamlarda saçma şekilde aşşaada hazır bulunabilir.Tekrar yakalanabilirim.Hiç riske atamam kendimi.Gözümü kaparım uyanırım.Başka rüyamı yok,hıhh. Sadece,tek önemli olan;rüyada olduumu anlamak. Herşeyi yapabilirim o zaman.Benden güçlüsü olmaz.Ayrıca rüyalarımda uçma yeteneğimde olduu için kötü adamlardan kaçarken hep uçarım.Yükseklik ayarımı elektrik tellerine ve ağaçlara göre ayarlıyorum.Ayaklarımı hafif aşağıya eğerek yere yavaş yavaş inebilirim.İçimden bi kuvveti yukarı ittirmekle daha da yükselebilirim.Tek ayarlayamadığım şey hızım.Önemli olan kötü rüyalarımda sadece yukarıya ulaşılamaz bir yere yükselmek olduundan hızla ilerlemek gibi bir derdim olmuyor.Dert olmayınca çözüm de düşünmüyorum demek ki..Bu nedenle hızlanmıyorum. Uçmak en güzelidir bir rüyada.Hele o aşşaada ekşimiş kötü adam suratlarını görmüyo muyum :) Ne nefis bi duygudur o ya. Bazen yanımda sevdiklerim olur.Uçamaz onlar.Bilmiyorum neden.Bencil bi insanım demek ki onlara öyle bi hak tanımıyorum.Ama asla bırakmam onları.Taşırım her zaman. İyi bi insanım ben ya :)Abimde zavallım rüyasında sosis görünce ertesi güne hasta uyanacaanı bilirdi.. Ne zaman üşütse sosis görür.Var mı böyle sevimli bi varlık ya. Bende hasta uyursam ve özellikle ateşim varsa rüyamda olabilecek en saçma-korkunç rüyalarımı görürüm.Bir örnek vericem utanarak.. Birgün küçüğüm! ateşim var öğle vakti uyumuşum.Nasıl ağlayarak uyandım.Nasıl haksızlığa uuramış hissediyorum kendimi.Adaletsizliğin verdiği mide kasılması bile duruyo içimde,şuracıkta. Anneme koştum.Ama ben sanıyorum ki dehşet korkunç bi rüya gördüm. Anne rüyamda Serra(kuzenim) elimdeki tuzu almaya çalışıyordu.Sonra bir sürü kişi oldular.Hep havaya kaldırdım elimi ama yinede avucumdaki tuzu aldılar.Tuz lan tuz.Kıtlık mı var bırak alsınlar.Hiçbişey bilmiyosan savur elini isterlerse yerden toplasınlar,be dingil..Böyle normal anlatamıyorum bide.Ağlıyorum tıkanıyorum falan ara ara.. :) Ablam hala dalga geçiyo bu rüyamla.. Vermicektin o tuzu,ondan böylesin sen :)Onu bunu bilmem,rüyalar alem..Gerçek hayat da böyle değil midir? Sadece içinde bulunduumuz döngüden kurtulmak istememiz yeterli.Önemli olan rüyanın farkına varmak.Eğer herşeyin bi çözümü olduunun idrakındaysak illaki çıkacak gücümüz de içimizde bir yerlerde vardır.Hayatlarımıza derdi koyan dermanı da her zaman yanında verir.........Sadece rüya da deil yatak olayının bende çok değişik hikayeleri vardır. Ufakken ranzamızın üstüne zar zor bisikletini çıkarıp,yataan üstünde bisiklet sürmeye çalışan sonra da kafa üstü düşen benim.. Annemler akşam oturmalarından dönerken kapı sesi duyunca yastık yorgan birbirine karıştırarak uyuyo numarası yapmaya çalışan abi-ablamı gülerek ya da göz kırpıştırarak ele veren benim.. Üç kardeş annemlerin yataanda koşuşturmaca oynarken köşede virajı alamayıp yere çakılan yine benim.. İz bırakanlar (12)
Herkesin kendini anlatma savaşında olması eğer biraz durup dışarıdan bakarsanız gülünç geliyo.. Ne kadarımız istediğimiz manada kendimizi anlatabiliyoruz. Blog alemini ünlüler basmadan,ödül manyaklığı adına sahte yazılar yorumlar yazılmadan çok önceleri.. Bir mim vardı.. Neden blog yazıyorsunuz? Banada uuramıştı mim ve cevaplamıştımda.Arşivden bulabilirsiniz. Herkes anlaşılmak ister.Tat aldığımız şeyleri başkasınada tattırmak isteriz.Aynı tadı alabilsinler isteriz.Ben bloumu bu nedenle açmıştım.Sadece benim bakış açımdan bakabilen insanlar var mıdır diye. Boşa yorulmuşum desem fazla dışlamış olmam hayatımdakileri umarım. Farkettim ki zaten hiçbirimiz aynı açıdan bakmıyoruz.Aynı şeylerden tat alamıyoruz. Bu beni üzüyo ve nedeni artık anlaşılmak istememle alakalı deil. Sadece bir defa.. Size bişey izletsem ya da okutsam ve aynı keyfi alabilseniz.Aynı yerlerde çarpsa kalbiniz. Bi defaya mahsus aklımı ve kalbimi birilerine verebilsem. Ona zevk aldığım endorfin salgıladığım ya da eğer bana çözüm bulabilicekse kalbimi parçalayan bi olayı yaşatabilsem. Tek istediğimiz anlaşılabilmek. Pek çounuz konuşarak bu isteinize ulaşmaya çalışıyorsunuz -eminim pek işe yaramıyodur oda- ama ben o kadar bile şanslı deilim.Anlatamıyorum. Önceleri.. Anlatsamda nasılsa bi çözüm bulamıcaklar neden boşuna onlarında canı sıkılsın diye düşünmüştüm.Ama şimdi istesemde anlatamıyorum.Nerden başlıcaamı bilmiyorum.Yanlış anlamalarından korkuyorum.Aslında anlatmayı deli gibi istediğim zamanlar dışında yalnızlığımı,herkesten uzaklığımı fazlasıyla seviyorum. Eminim bu halim anlayışla karşılanabilir ve eminim herkesin böyle dönemleri oluyordur. Sadece benimki artık bi huya dönüştü.Ve geri almak içinde bi çabam yok. Nasılsa herkese açık bi insan olduumda da sadece ucunun kendilerine dokunduunu düşündükleri konularda eleştirmek için yanımdalardı. Hepiniz yanımda olablirdiniz. Ama insanlar çok bencil.Ben de dahilim buna. Sadece kendi eksenimiz etrafında dönüyo dünya. Eğer sevabını önemsiyorsan fakire yardım edersin.Eğer ölen kişiye karşı için rahatsızsa onun için ağlarsın.. Bi vicdan rahatsızlığın varsa sadece.. Bişeyleri eksik yapmışsan.. Ulan ölene bile değer vermiyoruz..Bunların dışında çabaladığımız herşey sadece anlaşılmak adına. Ben de herkes gibi çok isterdim anlaşılmayı.. Olaylara filmlere kitaplara benim baktıım gibi bakabilicek biri olsaydı daha kolay olurdu hayatım. Mrs.Meyer'in de eminimki sıkıldığı dünyasında açtığı ufak bi penceresi vardı.Bizimde anlamamızı istediği.. Vampirler,kurtlar ve sıradan insanlarla ilgili.. Yazarken nasıl keyif aldığını,betimleme eksikliğine bakmadan karakterinin hislerini paylaşmaya çalıştığı.. Eminim dünyadaki bütün insanlar okusun, o kitaplara şans versin ve yaşadığı duyguları onlarda yaşayabilsin isterdi.. Demek isterdimki ben anladım. Hatta kötü betimlemene eksik diline raamen ben hissedebiliyorum. O karakterleri,hayal dünyamdaki o yerleri odaları hiçbi film hiçbi karakter anlatmaya yetmez.Ben seni ve kağıda dökerek yaşatmaya çalıştığın tüm o hisleri anlıyorum Stephenie demek isterdim hatuna..
Şimdi bi başlardım kii..Doum günümde bikaç senedir ilk kez abim yok yanımda.Babam gelir sanmıştım oda ancak bayrama gelebilicekmiş. Annemde doum günümün cumaya geldiğini unutup bi tanıdığımıza akşam yemeği için söz vermiş. Erkek arkadaşım,gelemediği gibi sabahtan beri haberde alamıyorum kendisinden.. Size bunları bi allar pullar bi yazardım kii. Ama hatun bloglarında doum günü postlarında bıktık böyle melankolik yazı görmekten.Size yapmiyim dedim bu eziyeti..Hatta bi keresinde hiçbi neden yokken doum gününde sıkıntı basan ve bu sıkıntıdan sevgilisiyle kavga eden üstüne bide çocuk suçluymuş gibi doum günümde beni üzdün diye çocuu daraltıp kendini terkettiren bi insan görmüştüm. Vardı yani yaşıyo böyle bi insan.O nedenle sizi hiç daraltmıcam. Hatta bide harika bi video izletmek istiyorum.. Youtube'tan izleyebilir,oy kullanıp bi işe yarayabilir ve hatta kaydetsene.com'dan bilgisayarınıza indirebilirsiniz..http://www.youtube.com/watch?v=UBz1R6T5g1k&feature=channel_page İz bırakanlar (4)
Biz küçükken babam üç kardeş bizi 'Biliyo musunuz çocuklar ben televizyona çıkmıştım' diye kandırmıştı.Çok şakacıdır kendisi.. Bizde bekledik gülsün diye gülmüyorda.Tamda biz inanmaya başlamışken 'Valla televizyona çıktım..Ya işte böyle televizyona tırmandım üstüne çıktım' dedi.. Hatta yakın zamanda bu espriyi bir reklamda görmüştükte kıl olmuştuk.Abimi de şu günlerde televizyonda sıkca görüyoruz ama babamınki gibi değil. Çok kendine uygun bi oynama tarzı vardır abimin.Hatta ben taklidini yaparım bir araya geldiğimizde hep.. Çok sempatik çok kendine has oynar. Bugün Turkcell reklamını gördüm öyle şaşırdım ki.. Hidayet Türkoğlu oturup abimden ders almışta öyle reklama çıkmış sanki.Bu kadar benzer ancak. Özellikle ellerini beline koymadan oynadığı kısımlar birebir uyuyor.İlk reklamda herkes oynayışını beğendiği için bu diğer reklam klipleri çekilmiş zaten.E özlemişizde abimi,reklam başladı mı televizyona koşuyoruz.Her bitişinde de aynı tepki;aiiiy aynısı aynısı. Abimde de var.Turkcellin bir diğer reklamı da ablamla benim reklamım. Ablası,sevgilisi Can'la kapışıyo diye trip atıyo ya küçük kız.. Ablasıda tipsiz diye yakıştırmamış Can'a kardeşini.Kardeşi çok güzel ya..Zaten en sonunda her ikiside telefona yapıştığı halde nasıl öyle uzaktan uzaa tutuyorlar telefonları çözemedim ben hacım.Neyse işte,ablam ona aldığım kolyeyi çıkarmıyorda aldığımdan beri ondan izliyoruz.Diceem o ki,adamlar milyarlar yatırıp Turkcell kullanalım Turkcell'in 3G'sini tercih edelim diye reklam çekiyorlar.Işıkçısıydı oyuncusuydu bilmemnecisiydi bi sürü emek,para.Bizde oturmuşuz ay o aynı abim ay şunlar aynı biz diyerek izliyoruz. Ama cidden aynı abim gibi oynuyo ya.. =)
(Attention! Yazı çok uzundur.Sıkıntılı çounluk için ilk ve son paragraf okunduunda anlaşılabilecek şekilde dizayn ettim.Öyle oku sen.Hadi bakalım.)Einstein'ın izafiyet teorisinin dooruluu %100'e çıktı. Bana göre %100..Herkesin doorusu kendine deil mi. Bi dakikalık uykumu bir saat gibi hissedebiliyorsam. Koca gece gördüümü sandığım rüyam en fazla 36 saniye tutmuşsa.. Bu 'zaman'da bi bkluk olduunun kanıtıdır o zaman. Ben o 99u 100 kabul ediyorum,banane.. Stickman ve pek çou için 15 gün gibi geçen 15 gün,bana 3-4 ay gibi geldi.. Zamanın yanında çok yer değiştirmeninde etkisi var tabi bunda.Her ne kadar bu yaz ikinci bi tatili istiyor olsakta,tam bir plan yapmamıştık.Bu nedenle ben İstanbula gittim.Bikaç gün kalıp dönücektim.Bavulum,herşeyim ona göre.. Ben zaten bi arkadaşımada yatıya gitsem,yanımda bir sürü hiç kullanmıcaam eşyayı götürürüm.Temkinli olmak deil aşırılık bendeki artık. Mümkün olsa penguenimi de götürmek isterim ama sırt çantama sığmıyo o kocagötlü.. Asla diş fırçamsız bi yere gitmem. Bu zamana kadar hiç diğerleri gibi saat,cüzdan,bilet üçlüsünden birini unutmuşluum yoktur. Yani ben bi plan manyaayım. Bu yüzden böyle bi imtihana taabi tutuldum sanırım..İstanbula diye yola çıktım.Bi akşam Beykozda yemek yiyoruz bi akşam Küçüksu Kasrı'nda çay içiyoruz.Bigün Beşiktaşı talan ediyoruz,yetmiyo aynı günün akşamı Üsküdar'a eskilerle girip yeni kıyafetlerle çıkıyoruz.. Abimin bi yurtdışı işi çıktı gitti,yinede biz ablamla devam ettik gezmeye.. Kanlıcada yourt ve Yeniköyde kahvaltı daimi faaliyetlerimiz. Ama ne yazıkki Yeniköyde Emek kafe kapanmış.Yinede sabahın 8inde kalkıp Çengelden İstinyeye vapura bindiğimizden(biri ilk biri son durak) bi saatlik yola deyicek bi kahvaltı mekanı bulduk. Sadece tıkınmadık tabiki. Karnımız doyunca gözlerimiz açıldı kalktık taksime gittik.Aznavur pasajının alt katında Köstebek diye bi yer var.Pasajı bildiğim halde alt katına hiç inmemişim.Çok harika şeyler satılıyor gözüm döndü valla benim.Tavsiye ederim hepinize,özellikle bayanlara.. Ben böyle gezip,paramı savururken bi tatile çıkmak üzere olduumu bilmiyordum tabi. Dayım Marmara adasını duymuş arkadaşından. Kalkmış Tekirdağa yengemin ailesinin yanına gitmiş.Ertesi günde adaya yola çıkıcak.Ablamları aramış tamam demişler.. Ailenin en küçüüyseniz bu tür olaylarda hem en son duyan hemde adına konuşulan oluyorsunus..Herkeste sizin iyiliğiniz adına bişeyler yaptığı için kimseye isyanda edemiyorsunuz. Yaşasın en küçükler.. Ben ani değişiklikten nefret ederim ama kimseyede bişey demedim. Ablam mayo vb tatil gereçlerimizi oradan getirecekmiş,bende diğer bikaç! ihtiyacımı söyledim.Direk Kütahyadan Erdeğe oradanda adaya geçtiler.Annem dayımlaydı.Bende tek başıma tekirdağa gidicem. Bu kısımlarda hep otobüse bindiren rolü üstlenen abim yurtdışında olduundan sabahın 8.30unda Çengelköyden yola çıktım ben..İki vasıta deiştirdim o koca daacı çantamla..Namazgahta inip yürüyüp bi daha bindim. En son indiğim yerden koşuyolunun ilerisinede bi daha yürüdüm. Bahsettiğim alan çok komik ve kısa bi alan ama heder oldum ben.Çok zavallıydım görmeliydinis.. En son Tekirdağ otobüsünü beklerken sızmışım bavulun üstünde. Oda rötarlı geldi ama şükürler olsun marmara vapuruna yetişicek şekilde Tekirdağdaydım.Yoksa çok daha beter olurdu halım. İ deil ı kullanıyorumki daha kıro olsun.. Acıyı hissedin amaç. Velhasıl Marmara adasına geldik. Tamamı 35 km.Eğer yürürseniz 5 saatte tüm çevresi tamamlanıyormuş.Dağlarında geyikler çokmuş eskiden.Şu anda sadece tilki ve zaman zaman atlar görünüyormuş.Mermeri çok olduundan rutubeti hiç yok. Bu yönüyle tüm dünyadaki adalar içinde sıralamaya girmiş bi ada.. Kaldığımız yerde gündüzleri plaja gelip 5 saat mandalar gibi güneş altında yatan kesimi saymazsam,bizden başka kimse yoktu.Bizden başka insan yoktu yani..Fotooraf yönünden zengin ayrılsakta aslında hiçbi fotooraf tam olarak anlatamadı bence oranın sakinliğini,aynı zamanda eğlencesini.. Gidip görmenizi ve meşhur karadutlu dondurmasından yemenizi tavsiye ederim.Tatil boyunca benim için tek hazin durum gerçek yaşımı örenmem oldu. 88 doumluyum.Eylülde dooduum için yaşım her sene herkesten biraz sonra artıyor.Nerde hata yaptım bilemiyorum ama her sene doum günümü kutlayıp her sene bir yaş arttırmama raamen bi yerlerde bi yanlışım olmuş.20 yaşındayım biliyordum bi senedir..Bir ay sonra 21 olucam sanıyordum ben.. Bi hainin ortaya çıkarmasıyla örendimki ben 21 yaşındayım. 22ye giricem 11 eylülde. O anımı görmeliydiniz.Çöktüm resmen.Yaşlanmak deil meselem.Düşünsene hayatım boyunca 21 diye bir yaş yaşamamış olucam.Kimseye 21 yaşındayım dememiş olucam.Hayatından bir senenin çalınması gibi bişey.İçimdeki his aynen şuydu.Kandırıldım. Yıkıldım. Gençliğimi çaldılar.Bana yalan söylediler,bana yalan söylediler,kaderden bahsetmediler.. =P Velhasıl bu gördüünüz pastada benim doum günü pastam.Bir aylık 21 yaşında olucam.Olsun hiç farketmeyedebilirdim.Bahaneyle tüm gece halay çektik..O gece,yalancı doum günümde dayımla nargile içme fırsatı yakaladım.Biraz başımız dönünce bıraktık.Denize girdik beraber.Dierleri cesaret edemedi.. Elimi bi denizanasının içine soktum bi ara.Ama nereye tepki veriyosun.Panik yapar bizim kokoşlar sahilde.. Hayatımda iki kez gökyüzüne aşık oldum.Birincisinde küçüktüm,bi tatil yerinde gece uyuyamamıştım. Terasa çıktım abim müzik dinliyordu.Hava serindi. Üstüne aldığı battaniyesinin altına almıştı benide.Kolunu atmıştı,beraber dinlemiştik müzik.Şarkıyı bile hatırlıyorum.Aysun Kocatepe-Kördüğüm. O gece gökyüzüne baktım çokca. O sonsuzluk denen şeye dikkatli bakmak ve onu üç boyutlu görebilmek büyülüyo insanı.Denizede o gece kendimi bırakınca tepemde bir dolunay ve o harika gökyüzü vardı. Ciğerlerime çektim sanki yıldızları nefes alırken. Süper bi duyguydu anlatamam.Ya ilk olduundan,ya abimi hatırlattıından ya da gerçekten süper,bilemicem.Gittiğim her yerden midye toplarım.Her yerin ya taşı ya istiridyesi,illaki bişeyi çoktur. Topladıklarımı birbiriyle karıştırmam.Hatta şimdi dikdörtgen plazma bi cam içine koymak istiyorum ayrı ayrı her yerinkini.Arka tarafı sunta olucak.Silikonlıcam en güzel bikaç taneyi.Diğerleri al tarafına yayıcam camın.Nereden olduklarını önüne yazıcam. Güzel durur duvarda eminim.Sizinlede paylaşırım yapınca :)Marmara adasındaki son günümde örendimki,oradan Tekirdağ-Malkaranın bi köyüne geçicekmişiz.Yengemin tarafından bir akrabasının düünü varmış.Bizim köyümüz olmadıından bilmiyodum hiç köy düünü. İlkokulda köye götürmüştü örtmenimiz.Pis bi koku kalmış sadece aklımda köye dair. Örtmenimizi sevmediğimden mi yoksa hakikaten çok mu gübre kokuyordu bilmiyorum. Bu köy çok güzeldi ama.İnekler vardı bir sürü.. Dayıma küçük inek kalkınca korktum dedim güldü.Buzağıymış efendim o. Koynumda buzaayla büyüdüm sanky.Bilmek lazım ama bilmiyordum gerçekten. Yaşını bilmeyen adamım ben,ne beklersin..Velhasıl.. Çok güzel vakit geçirdim köyde de.İki gün boyunca düün yapıyorlar.Bizdeki gibi gelin alma düünden önce deil,bir sonraki gün. Herkes birbiriyle kardeş gibiydi. Para verip bulduun tatil huzurunu,beleşe veriyorlar sana :) Seve seve hemde.Yaşadığım herbişeyi tavsiye ederim.İmkan olsa teknoloji ilerlesede gözlerimizi değişebilsek..Görülenleri başkasınada algılatabilsek.Süper olurdu süper.
Saatlerimiz 19.40.. İkea meydandan sizlere sesleniyorum =PUzun zaman oldu teknoloji kullanmayalı.. Neyseki interneti kullanmayı unutmadan dönebildim.Halen İstanbuldayım,yarın yola çıkıcam..Hayatımda ilk defa Marmara adasına gittim,ilk defa gece 1de ve sabah 6da denize girdim... İlk defa inek gördüm yakından.Valla bak.. Hatta biraz yaklaştım bile.Ama ayaa kalktı korktum fıydım.. İlk defa bi köye gittim,insanlarını tanıdım,düünlerine katıldım hatta oynadım.. İlk defa dooduum günde olmayan bir doum günü kutladım..Bu kadar plansız ve bu kadar çeşitli yerlerde uyandığım 15 günüm olmamıştı hiç..Gördüüm ortamlar çok birbiriyle alakasızdı.Ama hepsi sıcacıktı.. Her sabah içim kıpır kıpır uyandım.Her gece yatağı zor bularak ama acaip huzurla uyudum..Neden hayata tutunmamız gerektiğini anladığım nadir dönemlerden birini yaşadım. Gözüme gözüme girdi bütün güzellikler.. Hepsini anlatıcam ama önce evime odama dönmeli ve kendi içimde düzene koymalıyım yaşadıklarımı. Bu sorunu yaşamamak için not defterimle gitmiştim ama 10 parmak yazamıyorum kağıda =)Herkese mutlu akşamlar.Bizden ayrılmayın efendim..
Bi insanı sevmek ne kadar tuhaf bişey bazen. Biz tatildeyken abim Kütahyaya gelmişti. Dönüncede sadece bi defa görme imkanım oldu.. İşyerime geldi ve ben soramadım ne zaman dönüceksiniz diye. Sanki ben sormayınca dönmicek gibi düşündüm sanırım.Ama öyle olmadı,akşam eve gidince göremedim. Bu sabahta 5te çıkmışlar yola.. Dün geldiğinde çay içmişti işyerimde. Sabah cam sehbada izini gördüm çay bardağının.Böle içim bi burkuldu.İnanmazsın uzanıp okşadım izi. Sonrada kendi kendimi garipsedim.. Çok seviyorum bildiğim gibi değil demekki =)Bugünlerde zaten bi duygu yoğunluu var üstümde..Dalış yapmaya gitmiştik haftasonu saroza.. Anadolunun 2+1 otobüsleri çıkmış. Tabi o yalnız,buruk 1 ben oluyorum.2 de ablamla eşi. Yanında birinin varlığı ve fuzuli konuşmalarınız olmadan otobüs tuhaf oluyo biraz.. Yalnızlığımı avutiim uyutiim dedim döndüm yanıma. Koltuk o kadar ahtapotumsu ki birinin kucaana oturdum sandım bikaç saliselik. Nolucak yapmadığım şey mi? Lisede bigün otobüsle giderken.. Afyonum patlamamış daha.. Ayakta duruyordum. Önünde durduum hatunda telaşlı bişey.Durağa gelmeden yavrum inecem ben,inecem kızım ben diye sayıklayıp durdu. Closstrofobisi geldi hatunun.Bende bi güzel çektim ellerimi. Hatunda kalkacak koltuktan ama otobüs durmadan yerinden kımıldayarak riske atmıyo kendini.Uyuz uyuz uzuvlarını bir araya toplamaya çalışıyo. Ben salağı hala elim kolum boşta bakınıyorum teyzeye. Durağa girerken bi fren çekti amcan.. Arkamdaki çocuun kucaana oturdum ben.Ama hani zaman genişler ya öyle olaylarda.Sanki saatlerce kucaandaydım. O da güya beni tutuyo.. Bi eli belimin oyuğunda bi eli karnımda.Oturuyoruz biz kardeş kardeş üst üste adamla. Döndüm bide baktım kucaandayken adama. İyi bişeyse kalkmıcam ya sanki.Nese bi anda sıçradım kalktım.Zaman normale döndü.İndim o durakta.Teyzeyide solladım çünkü muhtemelen besmele çeke çeke adım adım santimleyerek inicekti o basamakları. Öyle teyzelerdendi çünkü.O utançla durmaktansa otobüste,terbiyesiz olmayı tercih etmiştim.. Neyse,napıyordum. Bi an birinin kucağındayım sandım.Bu olay geldi aklıma tiksindim. Yanıma dönmedim bi daha yol boyunca.. Zaten dönersem arkamdaki çocuun converse'i girebilirdi aazıma. Koltuun kolu gibi uzattı iki yanıma ayaklarını hödük. Molada inerken ayaklarını aşağıya eğip öyle iniyordum.Tam korumalı otobis.Aslında tatilimden ve dalışımdan önce size tatil yaptığımız gruptan bahsetmek istiyorum. Bikaç senedir her yaz giderlermiş saroza. Ablamlarda katılmışlardı iki senedir ama ben ilk defa bu yaz gittim. 3 sene önce evli olan bi karı-koca geçen sene hatun hamileyken gelmişler,bu senede bebekleriyle geldiler. Bi başka geçen sene hamile olan bi hatunda bu sene çocuuyla geldi. Geçen sene bekar olan arkadaşta bu sene nişanlı geldi,üç ay sonra evlenicek yani seneyede evli olarak katılıcak. Ablamla eniştemde geçen sene gittiklerinde nişanlılardı bu sene evliler. Grup düzenimize göre seneye ablam hamile olarak gitmeli. Benide bi tasa aldı. Seneye bi sevgilim olucak onunla katılıcam demekki. Tasa olan kısmı nereye sığdırıcam ben o çocuu? Araba sayısı az kişi sayısı çok.Malla mülkle işim olmadı hiç ama hakkaten arabalı bi sevgili bulmaya adamalıyım kendimi sanırım. Daha ben bu yazdan sevgilimi ezdirmeme çabasındaydım.''Yanımdan ayırmam aynı arabada olmalıyız.Yok eğer sen git ben tanımıyorum gelmicem diyen asosyal biriyse kötü. Bende gitmiyorum kardeşim.Onun olmadığı yerde işim ne'' diye düşünerek olmayan sevgilim için bi sene önceden sattım bile arkadaşlarımı. Şaka bi yana yer yer inandım kendim bile,seneye yalnız gitmiceeme.Ve bu hiç işime gelen bi durum değil. Bazen şikayet ediyorum ama iyiyim ben tekli koltukta. Çok yalnızlık çekersem arkamdakinin ayaklarına sarılırım arada napalım.. =)Dalış olayına gelince.Dalgıç falan deilim.. Herşeyiyle denizi ve yüzmeyi çok seven bi insan olduumdan hep meraklarım içindeydi dalmak. Discovery denen bi deneme dalışı varmış.Onu yaptım.. Metrelerin falan söz konusu olduu bir dalış değil.Yinede ilk olduu için bir çok denemede ancak benimsiyormuşsun su altında nefes almayı. Hocama ilk dalıcaamı söylediğimde yüzünde bi ifade belirdi.Cesaretimi kutlama belirtisinden çok yapamıcaamdan emin gibiydi. Ben hemen tercüman oldum hislerine dedim ki hocam ilk dalanlar size sorun oluyordur heralde,hele bide bayansa.Gülümsedi hoca.. Kurşundan ağırlık takıyorlar kemere. Vücut değerlerine göre.. 1.78 e 58im.Ayaamda 38 numara dedim. Baya bi düşündü hoca ne takacam len ben sana diye. =) 4 parça kurşun taktı.8 kilo. Kemeri önünde tutup üstünden ayaklarını geçirip eğilerek bağlıyorsun beline. Nası bi ülkede yaşıyoruz ki bu işlemi kolayca yaptım diye adam takdir etti beni.Hiç ilk defa dalıyo gibi deilsiniz dedi. İnsan zaten dalgıç kıyafetiyle astronot gibi hissediyo kendini bi havalanıyosun sanky bi bk yicekmişsin gibi.. Hoca beni övdükce ben genişledim.Sana gerek yok hoca diyip cullop dalıcaktım denize.. Velhasıl keşif dalışı yaptım ve çok hoşuma gitti.Hoca sakin olmama şaşırdı. Paniklemedim hiç. Adama o bakışını yedirdim yani =) Zaten amacım oydu.Yoksa birkaç defa korktum ve çıkmak istedim ama belli bile etmedim hocaya.Denizin dibinde harika bir yaşam var. Hepinize tavsiye ederim.Ama söylemesi ayıp grubumuzdaki dalgıç bile ilk seferinde 7 defa denemesine rağmen dalamamış. Her yiğidin harcı deil =P...Beni dinlediğiniz için teşekkür ederim. =)
Bi yolda yürüyorum.Bir yerlere gidiyorum.Aklım ermiyo bu kocaman döngüye ama hep mi hayırsız olanı istemiş kalbim? Hep mi yanlışlardaymış gözüm.Hayırlısı buymuşlarla büktüm dudaklarımı.Bekliyorum. Bu süreçte ne yapmalıyım bilmiyorum ama kocaman bi hiçlikte hissediyorum kendimi..Hayatta sadece okumak istedim.Şu 'yeteneğim' dediklerimi mesleğime dönüştürmek istedim. Bir yılda üç şehir değiştirdim.Neresinin benim için iyi olacağına kafa patlattım saatlerce. Dersaneye başladım.Evet çok iyi bi dersane örencisi olmadım hiçbi zaman ama umutlarım vardı. Dgs yaklaştıkca şekillenen umutlarım.Ve hala kendimi inandıramıyorum bu olaya. Dgs başvuru haftasını kaçırdım.Şu anda bir sene daha uzadı herşey.. Bütün hayallerimi bi sene dondurmam gerekli. Bunu yapıcak gücüm var mı bilmiyorum ama olmasa neye yarar? Bu bir senedeki en zor haftam başvuru haftasıymış.Ablamın düğününden sonraki hafta. Benim işe başladığım ve işten çıkmamak için direndiğim ilk hafta. Yinede hiçbişey bahane olamaz bu aptallığıma. Hiçbi amacım kalmamış gibi hissediyorum. Hayatta en çok istediğim şey okumak ve ailemin yüzünü yere eydirmemek. Ama her ikisinide kaybettim tek bi hareketle. Hiçbi zaman abime layık bi kardeş olamıcam. En çokta o acıtıyor canımı.Biliyorum bi hayır vardır bunda da. Denildiği gibi,unutana deil unutturana bakıcaksın.. İnş boşa deildir kalbimdeki bu sancı..Dibe vurmak bu olsa gerek.
Dün tam bir haftam doldu işyerimde. Geldiimden beri benden önce çalışan hatunlarla ilgili hikayeyi farklı aazlardan dinliyorum.. Benden önce çalışan hatunlar hep evlendikleri için ayrılmışlar.İlk geldiğim gün bile bunun esprisini yaptı herkes,müşterilerde dahil.. Senide artık evlendiririz.. Gülümsüyorum,Allah korusun falan diyorum ama hiç ardı arkası kesilmiyo bu evlenme muhabbetinin. Evlenicem taby Allaan izniylede bu benim için çok özel bi olay. Evleniceem gün bile şaka konusu yapılsın,saçma sapan evlilik muhabbetlerine karışiim istemem. Velhasıl.. Dün bi bayan geldi öğleden sonra..Hoşgeldiniz dedim ayaa kalktım gülümsedim.Dibime kadar geldi hatun. Orta yaşlı güzel suratlı bi bayan. 'Az önce geldim ben müşterileriniz vardı geri döndüm.Bişey sorucam ama kızmazsınız umarım' dedi. Bi gözünü ufaltıp ne diyo lan bu mimiği yaparsında 'Buyrun' dersin ya.. İşte öle yaptım. Evli misiniz,bekar mı dedi.. Benim kafam öyle karışık ki,hatunun her cümlesinde başka bi profil oluşturuyorum kafamda.. Kızmayın falan dediğinde açıkcası Kütahyanın delisi sandım. Çünkü Kütahyada çiniden bile meşhur olan şey delileridir.Bu noktada ufak bi parantez açıcam.. Bi delisi var Kütahyanın,ismi Bilal.. Paso dükkanlardan teyip çorlayıp omzuna koyup kulaana dayar müzik dinler..Polisler tutar alır teybi,bikaç gün sonra bi daha nerden geldii belirsiz bi teyiple yakalarlar =) Bir diğeri.. Adını bilmiyorum.. Yaz-kış fular bağlar boynuna,üstüne gösterişli uzun ceketler alır,ayaanda da meşhur botlarından biri.. Devamlı bot giyer. İçiniz yanar susarsınız onu görünce.. Bir diğeride dişlerinden çok gözüken diş etleriyle kocaman güler size. Bigün Kütahyaya yolunuz düşerse ardınızdan el şaklatan 'Ablağğ ablağğ' diye baaran ve çirkin çirkin sırıtan biri olabilir.Korkmayın hepsi zararsız..Hatta bir başka delinin çok özel bi insan olduu söylenirdi,hayattayken.. At gibi kişnerdi durup durup.Asla herkesten para almazdı. Neye göre seçerdi bilemiyorum ama sadece bazı insanlardan para alırdı.Kendi istemezdi.Önünde dururdu sen verirdin. Annemden para almışta bi kere,ailecek ayrıcalıklı ilan etmiştik kendimizi =) Birkaç sene önce öldü.. Cenaze namazının tam ortasında bir at gelip kişnemiş şaha kalkmış ve gitmiş.. Hurafe deil gerçek bir olay bu.. Nerde kalmıştık? Hıh. Hatun bana sorular soruyordu.. İkinci sorusundan sonra ben anketör sandım hatunu. Bekarım dedim. Bi taraftanda düşünüyorum.. Bayiisi olduumuz bilgisayar markasıyla ilgili ne sorucak ne dicem falan diye. Hatta bi ara Ercana seslenmeyi düşündüm.Hani dükkan hakkında onun bilgisi var diye.. Geldi üçüncü soru.. Kaç yaşınızdasınız? 20 dedim. Ama aynı bu şekilde cevaplıyorum ben.. Kuzu kuzu.. Anket yapıyo diye kısa kısa.. =) Aradada sevimlice bi gülümsüyorum.Bi bk bilmiyorum bari iyi intiba bırakayım diye..Sonra hatun kendini ele verdi.. 'Ben sizinle daha sonra özel konuşucam,olur mu' dedi. O anda şimşekler çaktı beynimde. Yerime çöktüm.Geri döndü. İsminiz neydi dedi.. Seceremi örendin adımımı çekinicem sölemeye,Betül!.. Al Betül.. Adım Betül! Bıktım sizin çetenizden. Beceriksiz oğulların çöpçatan anneleri! demeyi istedim.. Demedim tabi.. Betül dedim,çöktüm yerime.Gitti hatun. O kariyer yapan Betülün yerinde yanakları kızarmış ve farkında olmadan görücüye çıkmış bi Betül vardı artık. Kaderimmi dedim ya.. Ulan iş yerindeyim iş işş.. İz bırakanlar (13)
Norveçli fotoğrafçı Kjell Sandved, makinesiyle 40 yıl dünyayı dolaşarak, rengarenk kelebeklerden müthiş bir koleksiyon oluşturdu. Sandved, kelebek kanatlarındaki şekillerin, harfleri andırdığını fark edince, alfabeyi fotoğraflamaya karar vermiş ve ortaya işte bu sanat eseri çıkmış... İz bırakanlar (13)
'..Demek aileden bi sen bi baltaya sap olamamışsın...''..Hayır bak şöyle düşün,eğer sende dgsyi kazanabilecek kapasite olsaydı össde mühendisliği kazanırdın zaten...'...Bunların bi benzerlerini ben hergün kendime söylerken bunu bi başkasından duymak bu kadar şaşırtmamalıydı.Ama şaşırttı.Çok canım acıdı ama ağlamadım. Şaşkınlığım ağır bastı aslında.. İş arkadaşım kurdu bana bu cümleleri.Hemde daha bugün iş yerinde üçüncü günüm..Tanımadığı bi insanı kırmaktan nasılda çekinmiyor insanlar.Ne yaşadın?Ne oldu? Neden?Niye? demeden nasılda o kocaman kelimelerle mantıklı cümleler kurduklarını sanıyorlar.. Bilmem inanırmısınıs.. Kendimden çok ona üzüldüm ben.Çünkü evet ben bi baltaya sap olamadım ve evet dgsyi kazanmam bir rüyadan ibaret olabilir ama kimsenin kalbini kırmadım.Hatta O beni tanımadan rahat rahat konuşup kırabildi ama ben hiçbişey demedim.3. yıkıcı cümlesinden sonra çıktım yukarıya.. İçimden kendimle konuştum.Hep yaparım bunu.. Yaptığı şeyin ne derece gereksiz ve kırıcı olduunu düşündüm.Yazık! dedim..Elektroniği örenmişsin ama insanlığı örenememişsin dedim.Benim şu cümleyi bile kuracak yeteneğim yokken nasıl insanlar yüzüme baka baka beni bu kadar kırabiliyorlar?Fazla düşünmemeli ve fazla takmamalıyım galiba.Böyle böyle ayak uydurulmuyor mu zaten? Kırıldıkca kırma yetimiz gelişiyor..Hepimiz birer hödük olup çıkıcaz bi zaman....Haftanın 6 günü,günde 12 saat çalışmaya tav oldum.Sıkıntılı zamanlarımdayım.Hatta hiçbişey istediğim gibi deil.. Yinede o salak umudum hala kalbimde atıyor.Ailenin yüz karası olabilirim ama benimde umutlarım var =)Mutsuz postlar yazmayı sevmiyorum.Fakat anca böyle rahatlanıyo.. Bi dahakine telafi ederim ;) İz bırakanlar (4)
A ve B noktalarından birbirine doğru gelen Allahın cezaları! Size diyorum hiişştt!
Boğazımda kocaman bi yumru..Can sıkıntısı ve kalbimin çarpıntılarıda cabası..Uykum yok. Ağzımı açsam kelime değilde gözyaşı kusucam sanki.. Sustum Teoman konuşsun benim yerime.O daha acı ifade ediyor.Üstüme üstüme geliyo kelimeleri..Hayatın üstüne gitmezsen o seni yakalar zaten.Umudumu kesmemeliyim biliyorum.Ama elim kalem tutmaz oldu artık. Umudumu kesmek için öyle çok neden varki..The secretlık bir olay yok. Ne istersem olur,biliyorum. Ama ablam bugün okuduğu cümleyi söyleyince..Ve bu cümlede aklına geldiğimi.. Tutamadım. Ya üniversite sizi kazanmalıysa?80 matematikten 76-77 net yapıcam,türkçedende en az 60 net yapıcam.Bide bunları o kıçı kırık zamana sığdırıcam. 2-3 kişilik kontenjanlarıda üstüne eklicem..Ve bu bir zorunluluk artık benim için.İstediğim herşey için yapmam gereken sorular.İki havuz problemine bağlı hayatım.Mesleğim bilgisayar ama bilgisayarla ilgili hiçbi sorum yok. Ben donanıma bu kadar aşıkken ve yazılımı pek çok insandan daha iyi anlarken bilgisayar mühendisi olamıyorum.Neden? Neden!! Çünkü hızlı matematik çözemiyorum.Hele heyecanlanınca bu kadarını bile çözemicem.Okumak istiyorum.. Hayattan tek isteğim bu.Çok mu?İçimde hissettiğim kendimden büyük bu gücü nasıl zaptedicem?? İz bırakanlar (2)
Nasıl yazdığın değil önemi olan..Hatta çoğu zaman ne yazdığın bile değil..Bazen minicik bi duygu benzerliği,yoruma iten,Bazen gülümsediğini hissettirmek isteği..Merak edersen o parmaklarla yazılan yazınınHangi ruha ait olduunuÇok zorlama..Bazen büyüyü bozmamaktır güzel olanı..Hiçbir zaman 'çarpı'ya güvenmeSeni tanımasa bile kimseTamamen seni yansıtır yazdığın her kelime.. (Wilwarin)
Dünyada görmek istediğin değişimin parçası ol demiş ya Mahatma Gandi..Ki ben bunu prisondan öğrendim.Oturup araştırmıştım biraz.Bağımsızlık düşkünü yurtsever bi adammış Gandhi.Aynı zamanda avukatmışta.. İnsanların böyle harika cümleler kurmasının ardında bile ne bilgiler ne tecrübeler yatıyor.Bazen benimde kurduğum bi cümle hoşuma gidiyor ama tabi cahilliğimizden midir nedir çiğ duruyor cümleler.Onlarınki kadar ardından düşündürmüyor.Bende dünyada görmek istediğim değişimleri düşündüm ve ufaktan parçası olucaam çalışmalarıma başladım.Sabahları 8.30 gibi kalkıyorum.Bulaşıcı olduuna inandığım dirlik düzen temizlik konularına iki kat fazla özen gösteriyorum. Sinema konusunda da hep bişeyler yapmak istemişimdir.Ama mesleğim ve Türkiyenin şartları farklı olduundan en azından insanların sinemalar hakkında yaptıkları yorumlarda dikkatli olmalarını,daha yaşayarak izlemelerini sağlayabilirim diye düşündüm.Sevdiğim filmler ve diziler hakkında yorumlar yapabileceğim bir blog daha oluşturdum.Gandhi'nin bahsettiği o değişimler böyle küçük şeyler olmasa gerek ama bi yerdende başlamak lazım sanırım =)http://sinemadizidizisinema.blogspot.com/ Yeni bloğum. Profilimdende ulaşabilirsiniz her zaman.Düzenlemeler yaptıkca daha adama benzicek inş.Bu arada ablam Şev LaL'in bloğunda ufak bi sorun olduundan adres değişikliği söz konusu oldu.Yeni adresi budur =)
Dedemler taşındıktan sonra öğrencilere verilmişti bu ev.Onlarda ellerinden geldiğince bokunu çıkarmışlar evin.Bir seneyi geçti sanırım hala adam edemedik tam olarak.Bir haftadırda zilimis bosuk.Durup dururken bosuldu,düselmiyoda..Çöp atmak için çıktım geçen gün.Evin tam önünde çöp konteynırı..Kediler girmesin apartman aralığına diyede kapıyı çektim;nasılsa camı tıklatarak girerim diye..Bide artistliğimden üstüme bişe almadım,ayaamda çorabım yok ve ayakkabımıda tam geçirmedim ayaama.Attım çöpümü döndüm,vurdum cama.Kimse gelmedi.Yeniden vurdum.O 15-20 şuursus dk sırasında hatırladıım kadarıyla arada tırnaklarımla arada iki parmağımla tıklattım arada da yumruumla vurdum ama kimse gelmedi.. Bu süreç uzadıkca insanın umudu kesiliyor.. Sanky o eve bi daa hiç adım atamıcakmışım ya da o geceyi dışarda geçirmek zorunda kalıcakmışım gibi şeyler düşündüm. Telefonumu yokladım,yok.Bakkala gidip arasam parasınıda sora ödicem desem diye düşündüm.. Ev telefonunu bilmiyorum. Ablamın numarasıda ezberimde deil.. Nası sıkıntı doldu bütün ruhum anlatamam. Arka bahçemise bi geçiş yolu var ama çalılarla dolu ve bahçemis bi çitle çevrili.O pis çalılardan geçip cama taş atmayı düşündüm.Sonra cesaret edemedim,dedim gece gece bide çarpılmiyim.. Teyzeme mi gitsem diye bile düşündüm.Gitsem ne yapıcam? Ya da ne dicem hatuna? Nası açıklıcam çöp kokulu ellerimi,eşortmanlı,montsus halimi? Bide param yok üstümde yürücem o kadar yolu.. Yok,olmas.Zaten sora İstanbulda oldukları geldi aklıma.. =) Dedim Büt giy ayakkabıları,şu sıyırdığın sweat kollarınıda çek ellerine kadar.Buz gibide ayaz var.Üşüdüüme mi yaniim komşuların görme ihtimalinde rezaletime mi yaniim.. Aradada arkamdan otobüs geçiyo bide.. Yoldan geçenlerin cama vuruşumu ve üstüne bide kapıyı kimsenin açmayışını görmeleride cabası..Ouuff o 20 dk nasıl geçti anlatamam.Hatta geçmedi..Orda kapı önünde,miyavlayan ve üstüme tırmanmaya çalışan kedilerimisle beraber bikaç günüm geçti sanky.. Zaman orda durdu.Devamlı aynı eylemleri gerçekleştiriyor ve bi sonuç alamıyordum.. Allah kimseyi sokakta bırakmasın =) Bundan sonra dilencilere daa fasla para vericem.. Hatta zengin olursam ilerde yurt murt yaptırıcam bolca.Ben 20 dk dışarda kalmaya dayanamıyorum,onlar koca kışı sokakta geçiriyorlar..Evet,eve nasıl girdim..Canım ablam saolsun arka odada otururken bi anda bi ses eksikliği hissetmiş. Şöle bi tepkiyle ön tarafa dooru koşmuş 'Eyvah Büt'ü kapıda unuttum'.. Sanky köpek yavrusuyum =) Kapıda bile unutuluyorum ya.. Ama o anda kızıcak bi durumum yoktu.Bildiinis gibi deil çok acınasıydı halim.. Büütt? diye bi ses duydum ve ardından ışık yandı içeriden.. Film gibi programı edasıyla ağır ağır açıldı kapımıs..Kediler ve ben umut dolu göslerimisi ablama çevirdik..Kim derdi ki eve girmekten bu kadar mutlu olunabilir...
Kiminin arka fonundan kedi sesi gelir..Kimisinde gripmişim..Kimisinde aşırı ruhsuz..Kimisinde de duygusallıktan sesim titremiş..Liseden bile kaydım var içlerinde. Kayıtların kötülüünden belli olduu üzre enstrüman yok hiçbirinde. Bildiğimis ses kaydı işte =)Benim sesimden fln diyince böyle bi konu açma gereği hissettim çünkü amatör bi durum söz konusu.. Beklentilerinisi ufaltmaya çalışıyorum =)Iğdır şarkısını pilli cadı ve eski sevgilisi için söylemiştim,pillinin konuyla ilgili bi yazısını okuduktan sonra.. Hayalet sevgilim'i lisede okumuştum ama bu kayıt üni dönemine ait.Temize çekmiştim eski sevgilim için.. Oda gitarla eşlik etmişti sonraları ama kaydetmemiştik o halini hiç.. Keremcem hastası kusenime Keremcem şarkılarını sölemiştim. Söyleyemedim parçasını Emre Belözoğluna söylemiştim..Peehh.. =) Ben söyleyemedim ama başkası tuttu evlendi bile =)) Annem parçasını anneme.. Ela gözlümü de öylesine söylemiştim.Zaten dinlersenis ruhsusluumdan ve hafif tebessümle söylüyor olmamdan da belly =)Her ne kadar burdan belli etmesemde utangaç bi insanım o yüsden biraz çekinerek koydum sesimi de..Umarım beenirsinis..İsteklerinis olursa peçeteye yazın,sizin içinde söylerim =) İnsanlara sesimle şarkı hediye etmeyi seviyorum.Onları mutlu ettiimi düşünüyorum.Bize verilen yetenekleride hep bu amaca yönelik kullanmalıyıs bence.. Bu arada html bilgime güvenmediğim için düzeltmedim.Şarkıların hepsini tek bi playerda çalmak için kodların hangi kısımlarını silmeliyim bilen varsa yardımcı olsun lütfen.. =)Dinleyenlere teşekkür ediyorum.Eleştirilerinisi bekliyorum =)
Hiçbir zaman tadamayacağımdan emin olduum tek duygu bu.Her ne kadar istemesemde annelik duygusunu tadıcam gibi.. Aşırı seviyorum çünkü.Beni başka bi aleme taşıyor çocuklar.Onlara karşı çok güçsüz hissediyorum kendimi.Küçük çocuk sahibi olupta koltuundan hiç kalkmadan misafirliklerini geçiren annelere hayret ediyorum.İçinde bulunduum herhangi bir evde çocuk varsa o sehpa köşeleri,kapı eşikleri ve yüksek koltuklar öylesine büyük tehlike teşkil ediyorki benim için.Eşiklere adım atarken kalbimle beraber yürüyo sanky ufaklığın ayakları. Sehpa köşelerine yaklaşırken dibinde bitiyorum bende sehpaların.Ellerimi kalkan gibi kullanarak bıdığın kahramanı oluveriyorum =) Normalde yetişkinlerin yaralandığı durumlarda sakin ve akılcı tepkiler veren ben,çocuklar daha yaralanmadan küçük dilimi yutucak tepkiler veriyorum.Benim canımdan kopmayan bu ufaklıklara karşı kalbim bu kadar sıcakken, 'benim' diyeceğim o ufaklık ya da ufaklıklara nasıl kıyarım.Yaşım küçük ve evliliğin fikrini bile düşünmicek konumdayım ama bazen yavrum olucağını düşününce gözlerim doluyo.Hayat şartları hep zordu ve öylede kalacak ama şu yıllarda gelecekten iyice umutsusus.Sadece annelik duygusunu tadıcam diye Onu bu pis yerde yalnıs ve güçsüsce kötülüklerle karşı karşıya bırakıcak olmak çok bencilce geliyor.Sanırım yeterli olgunluğa erişmediğimden böyle düşünüyorum.Çünkü çocukları benim kadar seven bi insanın çocuk istememesi durumunu insanlara açıklayamıyorum.Hayırlısı...Yahu benim asıl konum başka bişeydi =) Başlıktan belli olduu üzre baba olmaktan bahsedicem.Her ne kadar michael scofield'in gay olduunu örendiğimde 'cinsiyet mi değiştirsem acaba' diye düşünsemde ben bi bayanım ve öyle kalıcam.Bu nedenlede babalık duygusunu hiç bilemicem.Belki baba olmıcam ama kendi babamdan ve etrafımdaki babalardan nası bi duygu olduunu az-çok hissedebiliyorum.Bi kere şu bi gerçek..Onlar bizim en anlamaya çalışmadığımıs ve annelerimis kadar hoşgörmediğimis insanlar.Affedici ama affetmeye asla açık olmadığımıs..Eve para getirme görevini üstlendiklerinden dolayı iç dünyalarıyla ilgili sohbetlerdense para hesaplaşmalarımısı paylaştığımıs..Küçükken annen mi baban mı gibi sorulara cevap veremedik.Ayrım yapamadık ikisinin arasında.Biri senin mimiğinden bile ağladığını anlayabilecek ve ağlamadan sarılabilecek bağın olandı,diğeri asla yıkılmayan asla çaresis kalmayandı. Ne gün büyüdük ve gördük hatasını,bize karşı olmasada affedemedik onu.Babaydı o,hatta 'Baba'. O ayrı bi dünyaydı içimisde.Belli edemedi duygularını bizde sevilmedik sandık.Ya da fazla belli ettide kıymetini mi anlayamadık? Biz daha akıllıyıs sandık o yaşlandıkca.. Nerde nasıl kaybediliyo bilemiyorum ama bi yerlerde gözden düşürüyorus babalarımısı.Onların rızası olmadan işlerimis rast gitmes.Onların varlığı o kadar önemliki..Benim babamda her baba gibi dört dörtlük deil tabiki,ama ayrı evlere düştüümüsde anladım.. Akşam eve gelen,seni tetkik eden belkide vermediği izinlerden dolayı kavga ettiğin o baba aslında o ev için çok önemli..Demek istediğim.. Babanısın kıymetini kaybetmeden bilin.Kolayca kırmayın.Babanızı 'hep orda' sanmayın.Bigün o direkte göç ediyo..Belki başka eve belki başka diyara.. Ben babama karşı sustuğum,onu kırmadığım her an için çok mutluyum.Nolur sizde kırmayın.O vicdan rahatsıslığıyla yaşamayın..Ve lütfen kendinizden emin olmadan çocuk sahibi olmayın.Çenemin düşüklüğünden affınıza sığınırım.. =)[Baba resimleri özenle seçilmiştir.Ne kayıplar veriyoruz görün,elinisi çabuk tutun diye =)) ]
A ve B noktalarından birbirine doğru gelen Allahın...