küçücük şeyler: 2012
küçükken erol evgin değil, atilla atasoy ve samime sanay hayranıydım. hala da arkasındayım bu hayranlığımın. tv'de samime sanay çıkınca evdekiler "ay, şarkı söylerken uyuyacak şimdi" deyip beni deli ederlerdi. içimden samimeciğime "uyuma, uyuma," diye tezahürat yapardım, o da uyumadan şarkıyı tamamlardı neyse ki.
atilla atasoy'un yeri ise bambaşkaydı. kendisi burcunu merak ettiğim ilk ünlüdür aynı zamanda (tabii ki yay!) bir komşu "ayol bu adam da kimseye yaranamadı, başında da saç kalmadı" demişti. çok sinirlenmiş, elmalı kurabiyelere rağmen derhal orayı terketmiştim.
türkçe sözlü hafif müzik kuşağını kaçırmamaya çalışır, bekler de beklerdim. coşkun demir, ersan erdura, bilgen bengü filan çıkardı da bir türlü kendisi çıkmazdı. trt'nin ne alıp veremediği vardı bu adamla?
yukarıdaki klipteki koreografinin de trt'nin atilla atasoy'a bir komplosu olduğundan şüphelenmekteyim.
okeye dördüncü batman olsun
sevgili günlük, geceleri balkonlarda okey taşları
diziliyor ve çıt çıt çekirdekler çitleniyor. sanırım bu coğrafyada yaz böyle bir şey. bu sıradanlığın tuhaf (ve sinir bozucu) bir huzuru var kabul etmek gerekirse. batman böyle bir hayat sürse ne hissederdi acaba? **yine de okeye dördüncü arayacaklar diye geriliyorum. beni okeye bulaştırmayın reca ederim, çocukluğumu balkon yıkayıp okeye dördüncü olmakla heba ettim. siz batman'i arayın, hem biraz gevşer.
uzaya gitmek nasıl da gözümde büyüyor
iyi ki herkes benim gibi değil. yoksa hala mağarada yaşayıp duvarlara resim çiziyor olurduk.
bir mağara duvarında blogculuğu denemekle insanlığa bir katkı sunabilirdim gerçi..lütfen yani...
havaalanında kendini oyalamak
havaaalanlarında bu hep anonsla
çağırdıkları insanları merak ediyorum. neden çağrılıyorlar, neden bu kadar söylenmesi zor isimleri var -çok acı çekiyor anonsu yapan kişiler- ve neden gelmiyorlar? bir gün benim de ismim okunur mu dersin? sanmam. zaten adile teyze de ismimi
söylememişti. ama söz veriyorum ki eğer benim ismimi okurlarsa hemen gideceğim, kimseye eziyet etmeyeceğim.
Bir maymunun günlüğünden, sevgili günlük...
Bazen (ancak öğle arasında işte) düşünüyorum da....Bu evler, bu dükkanlar, hayat ne tuhaf!
Çılgınca bir tüketimin tam ortasındasın.
Hep bir sahip olma tutkusu, yine de bir türlü doyurulamayan arzular.
İş desen her gün aynı terane. Kaprislerini çek dur birilerinin.
Adaletin bu mu dünya? Emekliliğe çok var daha...
Bazen en yakınındakilere bile uzaksın. Bunların kulakları fazla büyük, baba tarafına çekmişler.
Hepsi benim elime bakıyor.
Babaları desen kimbilir nerede keyif çatıyor.
Ne de olsa görev bölüşümünü öyle yaptınız en başta!
Hiç yalnız kalamamaktan da yoruluyorsun. Akraba ziyareti, akraba eziyeti oluveriyor.
Biraz kendi kendine kalmak. Okumak. Eski günlerdeki gibi...Özlüyorsun bunu. İşte üzüntü ve muz kabuğu...
Mimlendim ve elim ayağıma dolaştı. Sonuçta sen de biliyorsun ki sorumluluk sahibi bir görev insanıyım. Anket defterleri geldi aklıma, en doğru cevabı yazacağım diye canım çıkardı.
Fazla mı ciddiye alıyorum her şeyi acaba yoksa soru yanıtlamak gerçekten ciddi bir şey mi? Belki de ciddi olmaktan korkuyorum. Neyse, "felsefe yapma" demiş düşünürlerimiz. Ben de bu sorgulamalarımı budi ağacının altında yapacağım. Amaaan, belki de yapmam...(tembelim, tembel.)
Şimdi kitap eylemcisi'nin sorularını yanıtlayayım: (bak sen şu ciddiyete. sanırsın haber spikeri.)
Mesleğimle araya biraz mesafe koydum, böylesi çok daha iyi. Artık mutlu ediyor yani.
Değildi tabii. Trapezci ya da çatlak bir müzisyen olmak (filmlerden gördüğüm kadarıyla çatlaklık, iyi bir müzisyen olmanın ön koşulu) isterdim.
3) Yalnız mı ilişkide yaşamayı mı tercih
4) Tatsız durumlardan kaçınmak
için yalan söyler misin, dürüst ol?
Yalan söylememek adına biraz çarpıttığım oluyor meseleleri. Çok değil, birazcık;)
5) Yabancı bir dil konuşuyor
Taşınmak veya yurt dışına gitmek istiyor musun?
Bilmem ki, hiç rüyalarımın evi olmadı ama oturduğum evleri sevdim. Aa,
bir dakika, avlulu bir evde yaşamak isterdim mesela. Şimdi bir anda aklıma
geldi. (Bir kiraz, bir de portakal ağacı olsun avluda. Bir de yasemin...Güzel
Taşınmayı severim. Kitap kolilemenin ne bela bir şey olduğunu
"yeniden" hatırlar, her taşınmada "az eşyayla yaşamayı" ilke
edinip ilk fırsatta bunu unutur, evi yine kısa sürede döküntülerimle
doldururum. O yüzden taşınmak şart!
7) Mobilya değiştirmeyi sever
Sevmem. Anne lafı gibi olacak ama
"ne gerek var?" (tembelim, tembel.)
8) Çevreye, hayvan korumaya hiç
katkın var mı?
Bahçede bir kedi kolonisi (bir de yazları ortaya çıkan bir kirpi) ile yaşıyorum.
Hafa sonları göl kıyısında yaşayan kazlara moral vermek üzere onları ziyaret
ediyorum. (Çok söyleniyorlar yine de.) Umarım üzerime düşeni
9) TV ve filmleri sever misin?
TV ile düzeyli bir ilişkimiz var. Fazla gürültü yapmasa daha çok seveceğim. Filmlere gelince... Çocukluğumda pazarları TV'de çıkan kovboy filmlerinden bu yana film izliyorum. Sanıyorum seviyorum;)
Gece uykumun kaçacağını bile bile çay içerim sonra da koyun kuzu sayarım. Birisi gecenin bir yarısı "çay yapalım mı" dese asla hayır demem. Çaya (ve çayseverlere) hürmeten.
Oynanam. İyiyim böyle. (tembelim tembel.)
kanada'da doğmuş olsaydım ismim ne olurdu diye düşünüyorum bazen. sanırım ismim clare (pfff!) olurdu fakat ben zeze olsun isterdim.
maymunlardan öğrendiklerim -2
bir ağaç dalına ayağını uzatıp hayaller kurmak varken canhıraş bir şekilde ağaca çıkmak, medyanın dikkatini çekmeye çalışmak niye? deneyimsizlik işte...
bir pangramım var!
son zamanlarda neden yazmadığımı merak ediyorsundur. evet, bir pangramım var. yani bir süredir pangram çalışması yapıyorum ve sonunda alfabenin tüm harflerini taşıyan bir cüme kurabildim.
sıkı dur, açıklıyorum:
"Bir dahaki sefere ceviz jöleli saçını yağmurlu şen günlerde topla."
suşi, bu cümlenin çok manasız olduğunu söyledi fakat ben aldırış etmedim. bana gayet anlamlı geliyor, üstelik iyi bir tavsiye. artık sana maymunlardan sözedebilirim sevgili günlük. sen ne munis bir günlüksün!
maymunlardan öğrendiklerim - 1
kimi misafir bir oturdu mu kalkmak bilmez. artık konular da tükenmiştir, bir sessizlik hakimdir ama misafir yine de oturur. bu durumda en iyisi vücut diliyle ona artık gitme zamanının geldiğini hatırlatmaktır. bakışlarımızı başka yöne çevirmek bu durumda yapılabilecek en iyi şeydir.
Oturmakta ısrarcı misafir laf olsun diye bize bir şey sorabilir. O zaman da mümkün olduğunca ilgisiz davranıp kısa cevaplarla soruyu geçiştirmeliyiz.
Bu şekilde onun da canını sıkmayı başarabiliriz. Artık yavaş yavaş kalkmayı düşünecektir. Fakat o da ne? Oyalanacak bir şeyler buldu. İşte bu en kötüsüdür!
Evet, yiyecek bir şeyler buldu, oturmaya devam edecek. O kadar çaba boşuna gitti. Bu durumda tek çıkar yol çocuğu bahane etmek sanırım. Bilemedim ben de...
simon üzüntüsünden eridi gitti...
sanırım dünya sıfır beden, avangard bir kardan adama henüz hazır değil.
okurlarımdan (ah, hep bunu yazmayı istemiştim), evet okurlarımdan gelen tepkiler "çığ gibi" büyümekte...ailemizin kardanadamcısı clezio yasta!!! simon (kendisi bir ismi hakediyordu) üzüntüsünden gözümüzün önünde eridi gitti...
bu nedenle cardamom'dan (cardamom, kardanadamla bu isim yakınlığı nedir?? şüphelendim) gelen bir foto ile bu kardan adam moda haftasını sona erdireyim istedim.
şekildeki kardan adam, bu tip sempatikliklerle puan toplamaya çalışıyor. popülist bir yaklaşım. ayrıca kombinini beğenmedim. "aaa ama çok tatlııı!" dediğinizi duyar gibiyim ama temkinli yaklaşmak gerekir.
**bir tek ışın, simon'u çok takdirle andı. kendisine özel bir sıfır beden kardan adam hediye etmek istiyoruz. bu simon olamıyor maalesef. o artık aramızda değil.
kardan adam modası
modayla ne denli içli dışlı olduğumu gerek kadife eşofmanlar dosyamdan, gerekse diğer yazılarımdan biliyorsun. şimdi de bu yılki kardan adam modasını açıklıyorum.
bu yıl kardan adamlarda sıfır beden modası yaygın.artık ayva tipi kardan adamlar geçmişte kaldı. onun yerini twiggy kardan adamlar aldı. sivri havuç burun yerine hokka burun tercih edilecek. giyimde ise, sade siyah beyaz modelller öne çıkıyor. "little black bere" tabir ettiğimiz siyah bere tabii ki bir klasik, her kardan adamın gardrobunda bulunması gerekir. ve tabii ki "çabasız şıklık."
*bir de "opak çorap" olayı var ki buna şimdi değinmeyeceğim.
evrenle sürekli iletişim halinde olan arkadaşımla aramızda şöyle bir konuşma geçti. (sanırım evreni benden daha çok seviyor.)
-bitirdin mi işini?
-"bitti bitti" de, "oooh,hiç bir şey kalmadı" de.
-"ay zaten çok kolay bir işti" de.
-"ay ben bu işe bayılıyorum" de.
-anladım sanırım. azıcık yalan söyleyerek evreni kandırıyoruz.
-aaa, ne münasebet! hiç bir şey anlamamışsın. sen bu konuyu düşün biraz. açık ol. zihnini ele geçir. konuyla ilgisi yok ama türkiye'yi temiz tut, yeşili koru.
en uzun gün pazartesi
bir zamanlar sadece ofis telefonu vardı. faks da zaten genellikle çalışmazdı. hey gidi günler...
evet, pazartesi en uzun gün! haftanın diğer günleri güneş uzaklaşmaya başlıyor, günler kısalıyor...