Before it's time to leave and turn to dust..: Temmuz 2012
Boston'da her an bir yerlerde müzik yapılıyor.Hele de şu sıralar -benim an itibariyle 1 saatlik uzaklıkta olduğum- şehir merkezinde resimdeki sahne kurulu duruyor ve yeterince şanslı olduğumuz geceler inanılmaz insanların performanslarını izleyebiliyoruz.Tren kaçırma pahasına da olsa :)
Her gün iki doz alıyorum kendisinden. Altındaki paketteki mamalar da moduma göre değişiyor.Kahve eşliğinde gunün dersini de almak isteyenlere ise su sözcükleri sunuyorum:İnsan ancak imrendigi insanlarla bir arada oldugunda kendini geliştirmek istiyor.Bu cümlenin öznesini hiç çekinmeden Pipedreams'e çevirebilirsiniz, alınmam, aksine pembelesip "haklısınız" derim.Daha bugün tanıştığım halde beraber müzik yapmaktan inanılmaz keyif aldığım bir avuç insanla bir aradaydım bugün.En fazla 2 saatligine.Bahsettigimiz insanlar öyle yetenekli kihic sorgusuz sualsiz önlerine koyduğum çakma skorlardan müzik yapabiliyor; öyle kibarlar ki ben heyecandan şarkı söyleyemediğim halde bana "iyi ki geldin!" diyorlar. Böyle de komik, tatlı insanlar.Bir sonraki provayı bekleyemiyorum, dediğimde, az bile diyorum.***Bir de ben bunları yazmakla debelenirken, karşımdaki Berklee binasını itfaiyeler sardı, ve ben yazmayı bitirdiğimde ortamı terk ettiler. Kısacası burada hersey yolunda..