minik cadı: MENENJİT HASTALIĞI
Bu postumda benim neden duymadığımı merak edenler vardı o yüzden neden duymadığımı ve nasıl olduğunu anlatmak istiyorum.
yalnız ben yazım ve imla kuralı özürlüyüm görmezden geliniz ;) (Resmi yazı yazarken bile hatalı yazıyorum :) )
Doğuştan değilim arkadaşlar...
6 yaşında yaramaz bir çocuktum ben az buçuk bir şeyde olsa hatırlıyorum. Henüz 1 sınıf öğrencisiydim bildiğim tek şey ben çok yaramazdım söz dinlemezdim birgün nasıl olduysa bilmiyorum ki gözlerimi Kayseri Devlet Hastanesinde açmışım.. Daha dün gibi hatırlıyorum gözlerimi açtığımda kimsecikleri tanıyamıyor mal mal (masum deyiniz) bakıyorum anne ve babamı bile tanıyamadım o derece. Karşımda kim varsa onun ağzına bakıyorum veee ben duymuyorum diye kekeleyerek konuşuyorum.
Civciv gibi şakırdayan ben o an yeniden doğdum sanki. 20 mayıs benim yeniden doğduğum günüm benim miladım... Anne karnından yeni çıkmış bir bebek gibi seyrediyorum etrafımı ne konuşuyorum ne duyuyorum ne de yürüyorum. yürüme, konuşma yeteneğimide kaybetmiştim o an!
Serumlar, iğneler, tomoğrafiler, mr ler ardı ardına kesilmiyordu henüz 6 yaşını bitireli 1.5 ay olmuştu.
İlk önce anne ve babamı tanımaya başladım. Sonra Babaannemi..
Beynim tamamen yeniden çalışmaya başlamıştı adeta. o ne o kim ??? gibi sorular sorular.. Kendime gelince herşeyi hatırlamaya başladım yavaş yavaş hala arşiv gibi hafızam var unutmak istediğim şeyleri bile unutamam ama havale geçirmeden önceki birşeyi hatırlamıyorum.. çoğu kişinin hatırlamadığı şeyleri hatırlıyorum.
Belirttiğim üzere benim duymamamın nedeni beynimin zedelenmesi ve kulağıma vurması. İşitme cihazları, koklear implant (kulak içi bilgisayarı) fayda etmedi bende. Bomba patlasa bile duymam ben amaaaa çok güzel anlaşırım işaret dili nedir bilmem hıkkk demeden gözünü kırpmadan karşındaki insanın ağzına dikkatlice bakıp dinleyeceksin. Kimine göre çok zor.. Kimine göre imkansız. amaaaa ben istersem herşeyi beceririm kendime güvenim var.
veee normal hayata başladım okuluma 2 sınıftan devam ediyorum. okuma yazmayı tekrardan sökmek zor oldu tabiki. anlamıyorum anlamıyorum ne bu???? okulumuzda 3 sınıf 3 öğretmen vardı nerdeyse tüm öğretmenler benim için seferber olmuşlardı. neyse ki hemen söktüm okumayı yazmayı.
yine karşıma bir sorun çıkmıştı. çalışmak nedir? ders nasıl çalışılıyor? sınavlarda sağımda solumda önümde arkamda kim varsa ona bakarak yaptım ben tabii hocalarım bir kelime birşey demezlerdi ben yeniden öğreniyordum ya kim ne desin ki?? amaa çok alay konusu olup ağlardım. bin bir umutla işitme cihazı almıştı babam arkadaşlarım alay ediyor diye alıp atardım.. takıyordum cihazı ama duymuyordum.. hala da öyleyim.
bu böyle devam edince kimse sen okuyamazsın demedi ama bir meslek sahibi olamazsın dediler. haklılar ya çok tembelim bişey bilmiyorum. kitap okumayı çok seviyorum Hikaye roman okuyarak kendi konuşmamı geliştirdim insanın ağzına bakarak dudak okumayı öğrendim sanmayın kii ben hiççç eğitim almayıp kendi kendimi geliştirdim. sen okuyamazsın sen yapamazsın diyenlere inat üniversiteyi okudum. ve memur oldum. İnsan kendine güveniyorsa eğer o bedenindeki engeller vızzz gelir.
Abim sağlam bişeyi yok ama benden tembeldi. anlamıyorum kafam almıyor derdi.
ben hocalarımı anlamıyordum ama karşımda kitaplarım vardı kimse anlatmadan kendi kendime anlamaya çalıştım.
asıl engel insanın bedeninde değil beynindedir.
HAYATTA KİMİN NE ENGELİ VARSA KÜÇÜMSEYEREK ACIYARAK BAKMAYALIM LÜTFEN. O İNSANIN İÇİNDFE DERİN YARALAR BIRAKIYOR VE KENDİNE OLAN ÖZGÜVENİNİ KAYBEDİYOR.
HERŞEYE RAĞMEN HAYATI VE YAŞAMAYI SEVİYORUM...
Uzun oldu kusuruma bakmayın :)
Duru Ecrinin Annesi 29 Ocak 2013 11:56
Ağlattın beni sana değil ama Elhamdülillah seninki bir engel değil başarı hikayesiydi bana göre. Benden 2 yaş küçük kardeşimde 5 yaşındayken trafik kazası geçirip tüm hafızası sıfırlanmıştı o günlere götürdüğün için ağladım. Ama yüzbinlerce kez şükürler olsun bizde aştık senin gibi. Bizde hiç bir iz (yüzündekiler hariç) kalmadı. Sende silmişsin bana kalırsa bu izleri. Maşallah sana
Kerime Günaydın 29 Ocak 2013 12:01
ağlatmak değildi amacım :( çevredekileri üzmesinler diye :( çok şükür ki düzelmiş kardeşimde... şükürler olsun bu günümüze...
Küçük Mucizem 29 Ocak 2013 12:11
Tebrik ederim. sen bir zoru başarmışsın. Seninki azmin zaferi olmuş.
Kerime Günaydın 29 Ocak 2013 12:12
Adsız 29 Ocak 2013 12:20
canım sen zoru başarmışsın gerçekten tebrikler. ve bence su dünyada özürlü varsa engellilerle alay eden kişiler. ve unutulmaması gerek herkes bir gün engelli olabilir.
Kerime Günaydın 29 Ocak 2013 12:21
teşekkürler canım. insan isterse herşeyi başarır..
Selma's world 29 Ocak 2013 14:01
ne zor şeyler yaşamışsın cnm. seni azminden dolayı tebrik ederim. her insan bir engelli adayıdır. yarın başına ne geleceğini kimse bilemez...
benbir 30 Ocak 2013 17:14
Tebrik ederim Kerime,
Bir gün hikayeni anlatmanı bekliyordum...
Herkesin farklı bir mücadelesi var canım.
Allah her dâim yardımcın olsun♥♡♥
Aslı 30 Ocak 2013 22:31
Her şeyden evvel Menenjit hastalığını iyi bilirim, abimde bebekken geçirmiş ve ondada başka bir hasar bırakmıştı. Her zaman Allaha şükretmemiz gerekiyor sağ ve yaşama gücümüz olduğu için.
Sizde gerçekten çok güçlü bir insansız, çok duygulandım okurken...
Kerime Günaydın 31 Ocak 2013 08:20
benbir: teşekkür ederim ablacım
Aslı:size de geçmiş olsun. çok zor bir süreç.
GüzelDuruGünler 1 Şubat 2013 23:11
helal olsun sana tebrik ediyorum seni canım benim..Rabbim herdaim yardımcın olsun..yeni keşfettim blogunu minik kızınla ailenle hep mutlu ol inşallah :)
Kerime Günaydın 2 Şubat 2013 19:07
hoşgeldiniz :) teşekkür ederim...
hayat paylaştıkça 11 Şubat 2013 11:08
Ne güzel gerçekten tebrik ederim çok duygulandım.Keşke birçok insan sizin gibi yapsa.Hayatı sevmekten geçiyor bunlar kesinlikle.
Kerime Günaydın 11 Şubat 2013 11:23