deneyimlere açık olmak | burcuyircali
Her yoga dersi ayrı bir deneyim… Sadece öğrenciler için değil benim için de öyle… Derslerde sadece öğrenciler gelişip değişmiyor aynı zamanda ben de her dersten yeni bir şey öğreniyorum. Özellikle iletişimimin daha yakın olduğu gruplarla çalışırken daha kolay doğaçlama yapabiliyor ve ortaya çok keyifli dersler çıkabiliyor. Önemli olan karşılıklı alışverişimiz…
Yine böyle bir dersti. Derse başlamadan önce öğrenciler yorgun olduklarını ve o gün bedeni esnetip daha sakin bir ders yapıp yapamayacağımızı sordu. Her zaman sakin dersleri sevmişimdir ama o gün içim kıpır kıpırdı ve sakin ve bol esnemeli bir dersi nasıl çıkaracağımı düşünüyordum.
Derse dizlerin üzerinde “marjaryasana-bitilasana” (kedi-inek esnetmesi) ile başladığımızda aklıma güzel bir fikir geldi. O gün “pelvik tilt” üzerine çalışmalıydık. “Pelvik tilt”, leğen kemiğini (pelvis) öne ve arkaya doğru hareket ettirdiğimiz bir egzersizdir. Nefes verirken kuyruksokumunun içeriye doğru alınması nefes alırken de kuyruksokumunu dışarı doğru çıkarılmasıdır. Kuyruğumuz olduğunu düşünürsek nefes verirken kuyruğumuzu bacaklarımızın arasına sıkıştırmak ve kalçanın önündeki “iliak kemiklerini” hafif öne doğru ittirmek, nefes alırken de tam tersi kuyruğumuzu görünür hale getirmek ve “iliak kemiklerini” hafif geriye doğru ittirmek demektir.
O gün “tadasana”da (dağ duruşu), “ardha uttanasana”da (yarım öne eğilme), “adho mukha svanasana”da (aşağı bakan köpek), “padangusthasana”da (ayak baş parmağını tutarak öne eğilme), sırt üstü yerde “pelvik tilt” çalıştık. Tüm bu çalışmaları “vinyasa”lar (akış) arasına ekliyorduk. Bu akışları yaparken bir yandan bacakların arkasındaki “hamstring” ve “gastrocnemius” (baldır) kasları esniyordu bir yandan da sırt kasları ve karın kasları güçleniyordu. “Pelvik tilt” ile kasık kaslarını güçlendirdikten sonra “mula bandha” (kök kilit) çalıştık.
Tüm bu çalışmaları bir zirve duruşu ile sonlardırmak gerekiyordu. “Ardha sirsasana” (yarım baş duruşu) yapıp çok yavaş bir şekilde bacakların ikisini birden havaya kaldıracaktık. Bu duruşta zorlananlar “salamba sarvangasana” (omuz duruşu) yapacak ve karın kaslarını ve “mula bandha”yı kullanarak bacakları yukarı doğru uzatıp karna doğru çekeceklerdi.
O gün ders boyunca ve dersin sonunda tek bir şey fark ettik. İçimizdeki gücün farkında değildik. Her ne kadar karın kaslarımızı ve kasık kaslarımızı kullandığımızı düşünsek de bu kasları yeterli derecede kullanmıyorduk. Kasları sıktığımızı ve kullandığımızı düşünüyorduk; oysa kasları çok az kasabiliyorduk. İçimizdeki gücü gerçek anlamda kullanabilsek, yapamayacağımız şey yoktu. Ders sonunda herkes aynı şeyi söylüyordu: “Ben kasık kaslarımı sıktığımı düşünüyordum. Halbuki hiç sıkmıyormuşum. Kasık kasları ile birlikte karın kaslarını devreye sokmanın ne demek olduğunu bugün anladım. Bundan sonra derslerde her şey çok farklı olacak. İçimdeki tüm gücü kullanarak yeni deneyimlere açık olacağım.”