Mrs. Lovett: Kasım 2010
* 3 yılın sonunda epey büyük sayılabilecek bir değişiklik yaptım blogun görünümünde. Belki yine değiştiririm ama şimdilik böyle.
* Birkaç aydır kendime eskisi kadar dikkat etmediğimi fark ettim dün. Kızdım biraz...
* Superman t-shirtlü çift modası bitsin, hemen şimdi!
* İkizlerin aynı giysilerle neden dolaştırıldığını anlayamazken birebir aynı giyinen çiftleri görünce ne desem şaşırıyorum. Sahi çok merak ediyorum. Neden? Yanımdaki adamla aynı renkleri giydiğimizde ne oluyor ki?
* ylmzmrgl twitter'da yazdıklarını kitap yapacakmış. Hayat bunu duyduğumdan beri gözüme daha da anlamsız görünüyor.
* İstediğin kadar "kültürlüyüm, süpersoniğim, kültürümle hepinizi ezerim" havalarına gir, İvedik muhabbetine başladığın anda karizman yerle bir dostum!
* Mélanie Laurent, Marion Cotillard, Charlize Theron, Peyton List, Naomi Watts ve diğerleri! Gıcık mısınız? Gidin başka gezegende falan yaşayın, adamın asabını bozmayın! Şuraya 2 fotoğraf ekleyeyim dedim, hayata küstürdünüz beni gece gece. Bu saatte sıkıntıdan cips yemeye başladım. Hepsi sizin suçunuz! Çekin gidin, adamı komplekse sokmayın aaaaaa!
* Allahtan Johnny Depp var!
* Sevdiğiniz bir şey olsa bile herhangi bir iş zorla yaptırılıyorsa işkencedir. Kitap okumaya bayılırım ama Fransız Edebiyatı ile alakalı dersler sırasında, hocalarımızdan birinin takıntısı yüzünden yıl boyu Emile Zola okuyunca nefret etmiştim. Sonra ne oldu? Mezun olunca kendi kendime gidip Emile Zola kitapları alıp okumaya başladım. Adamın yazdıklarıyla öyle çok uğraştık ki artık çok yakından tanıdığım birini okuyormuş gibi oluyorum.
* Alacağım 2-3 kitap vardı, hazır almışken birkaç tane daha alayım deyip listeme başka kitaplar da ekledim. Sonradan eklediklerimi alıp o baştakileri unuttum. Böyle de dalgın bir insanım.
* Aynı şekilde gün içinde yazmayı düşündüğüm şeylerin hepsini unuttum ve şu an bambaşka şeyler yazıyorum.
* Pazartesiler hiç bitmesin istiyorum. Geri kalan her gün ayrı sendrom. Hele o cumartesi yok mu :(
* 2-3 tane matematik sorusu çözecektim güya bu akşam, yine yalan oldum.
* Umursamaz oldum iyice...
Bitsin burada. Görsel: Sophie Griotto
Dün sabah kendimle yaptığım konuşma:
"Yaa şuradaki adamı galiba tanıyorum ama nereden tanıyorum? O da bana dikkatli dikkatli baktığına göre kesin tanıştık biz bununla. Kimdi bu kimdiii? Hah tamam buldum, bir okulda rehber öğretmen bu! (Rehberlik eğitimi dersinde "rehber öğretmen" denmeyeceğini öğrenmiştim aslında ama neyse artık.) Bizim lisede değildi, Allahım kim bu adam yaaa. (Kafama takılan bir şeyi öğrenemezsem ya da hatırlayamazsam sürekli aynı şeyi düşünüyorum, rüyalarıma girmeye başlıyor. Takıntılıyım evet.) Ortaokul zamanından da değil, nereden tanıyorum bu adamı... Hayır, olamaz. Beynimin bu derece sulanmış olması mümkün değil. Six Feet Under'da Claire'in okuldaki danışmanına benzettiğim için adamı kendi hocam sanıyor olmam mümkün değil di mi? Uff evet ya aynı ona benziyor. İşe bak dizideki okulun psikolojik danışmanına benzettiğim adamın kendi okulumda psikolojik danışman olduğunu sanıyorum. Dizi izlemeyi abarttım mı acaba?"
"Aaa tamam yaa hatırladım, bizim dershanenin yanındaki lisenin rehberlik öğretmeni bu adam. Geçen yıl yeni sınav sistemi hakkında bilgi vermeye gittiğimizde tanışmıştık. Odasında aynı benim gibi her türlü bitki çayını bulunduran manyak bu. Tamam yaa, ohh hatırladım. Ayrıca izlediğim dizilerle kendi hayatımı da karıştırmaya henüz başlamamışım demek ki, ne güzel!"
Seneler önce, kendimi savunmaya çalışırken, daha doğrusu haklılığımı kanıtlamaya çalışırken kurduğum bazı cümleleri bir kitabın sayfalarında bulmak...
"Unutmak için en iyi çare unutmaya çalışmak değil çalışmamaktır. Fakat onu görmemeni tavsiye ederim. Maddesiyle alakanı kestikten sonra onu ne kadar çok düşünürsen o kadar çabuk unutursun. Elverir ki unutma arzun samimi olsun. Bundan emin misin?"
Demiştim ki "Sizin söylediğiniz gibi kendini zorlamakla olmaz. Kaçtıkça peşinden gelir bazı şeyler. Bir zaman sonra alışılacak böyle yaşamaya. Yavaş yavaş da silinecek akılda kalanlar. Sabır, tek gereken sabır..."
*Fotoğraf: booklover.tumblr.comAlıntı: Peyami Safa-Yalnızız
Biliyordum işte bir gün bunu hissedeceğimi! Eline bir tükenmez kalem alıp yıllar evvel tuttuğu günlüğünde daha sonra görmeyi istemeyeceği ne varsa bir bir karalayan bendim. O defteri neden atmadım bilmem. Sakladım ama kelime kelime karaladım ileride canımı sıkacağını hissettiğim ne varsa. Bu sefer karalamak da çözüm değil işte, yazdıklarımı yırtıp atmak da. Milyonlarca insan yazdığım her kelimeyi ezberlemiyor elbette ama isim ya da olay söylemeden anlattığım bir takım şeyleri çok yakından görmüş ve ben yaşarken yanıbaşımda olmuş insanlar biliyor ve hatırlıyorlar işte o yazdıklarımı.
Koridora girmemle ağlamaktan konuşamayan sevimli bir yaratığın bacaklarıma sarılması bir oldu.
-Öğretmenim, (iç çekiş) fıı fııı, öğretmeniiiiiiiiiiiim.
-Ne oldu güzelim, niye ağlıyorsun, gel bir sakin ol.
-Canım bir sakin ol gel söyle bakayım ne oldu.
-Ben fııı fıııı ödevimi ühüüü, ben aslında ödevimi fıııı fııııı yapmıştım fıııııııı amaaa defterimi evde unutttuuuuuuuuuuuummmmmmmmmm
-Bunun için mi ağlıyorsun?
Gülsem mi ağlasam mı şaşırdım :) Nasıl ağladığını görseniz inanamazsınız gerçekten ödev yüzünden ağladığına. Verdiğimi dahi hatırlamadığım bir ödev için kendini bu kadar hırpalamasına üzüldüm tabi. Bu minikler çok tatlı bee :))
(burun çekme efekti için "fııı"yı uygun gördüm.)
* Düşünüp daha da fazla sinirlenmeden oturup raporumu yazayım bari. demiş
Lanet can sıkıntısı geçmiyor. Film izliyorum, kitap okuyorum, friendfeed'e bakıyorum, twitter'a bakıyorum, ekşide dolaşıyorum, müzik dinliyorum... Aklıma gelen her şeyi yapıyorum ama geçmiyor.
Her şeyi kafamda büyütüp daha da büyük sıkıntılar haline çevirmeyi oldum olası sevmişimdir zaten. Hele bir de sıkıntı olarak görülecek çok şey varsa hali hazırda...
Zaman çok hızlı geçsin istiyorum. İşte yine can sıkıntısının son noktalarına yaklaştığım bir akşamda, dinleyecek şarkı ararken aslında uzun zamandır bildiğim bir şarkı takılıyor gözüme. William Fitzsimmons ve Priscilla Ahn'ın sesleri insanın içine öyle huzur veriyor ki... Sıkıntım geçmiyor tam anlamıyla ama olsun. Aslında şarkının sözleri de çok mutlu şeyler düşündürtmüyor tabi ki :)
Ne dediklerini boşverip o güzel iki sese odaklanıyorum tamamıyla, bir yandan da güzel bir müzik. Bundan iyisi can sağlığı...
Oh take it all away demiş
Şimdiye kadar bütün tatillerden önce çeşitli planlar yaptım, hepsi yalan oldu. Bu kez tam tersini denemeye karar verdim. İşte bu bayram kesinlikle yapmayacaklarım:
- Film izlemeyeceğim.
- Dizi izlemeyeceğim.
- Kitap okumayacağım.
- Arkadaşlarımla zaman geçirmeyeceğim.
- Normalde zaman bulamadığım işlere zaman ayırmayacağım.
Zaten toplam 4 gün tatilim var, hafta sonları tam gaz çalışmaya devam. (Pazartesi normal iznim) İstesem de çok fazla şey yapacak zamanım yok.
İşte bu sefer gerçekten özledim öğrenci olmayı :(
Biriyle yollarınızı ayırdığınızda her tarafta onunla alakalı şeyler görmeye başlamanız muhtemelen kaçtığınız şeyin peşinizi bırakmamasıyla alakalı bir durumdur.
Onu hatırlatan bir şeyler muhakkak vardır her tarafta ya da siz onu hatırlamak istediğinizden her tarafta onunla ilgili şeyler görürsünüz.
Hele yerini doldurmuşsanız bir şekilde o zaman daha da fena. Tüm sıkıntı yetmezmiş gibi bir de suçluluk hissi peşinizi bırakmaz. Yollarınızı ayırmanızın tüm suçlusu odur belki ama yine de suçlu hissedersiniz kendinizi işte!
Bu durum normalde "aşk" için geçerlidir, bazen "bitmiş bir dostluk".
Benim bu ara bu hissi çok sık yaşama sebebimse Kaspersky Internet Security.
5 yılın sonunda kendisini bilgisayarımdan kaldırıp yerine Eset Smart Security kurduğumdan beri her sabah üzerinde Kaspersky logosu olan araçlar geçiyor yanımdan. (Kendilerini şu zamana kadar hiç görmemiştim.) Yolda kendi kendime gülerken beni görürseniz bilin ki yakın zamanda bir tanesi yanımdan geçmiş.
Zaten Eset de canımı sıkmaya başladı, döneceğim Kaspersky'e o olacak. Bunların hepsi işaret!
(Can sıkıntısından kafayı sıyırmaya başlamışsam kime ne?)
* Diğer günler idare ediyorum ama pazar sabahları erken kalktığımda çok sinirli oluyorum. Yataktan kalkmadan önce bir 10 dakika kadar hayatımın halini düşünüyorum, gidersem ne kaybederim onun hesabını yapıyorum. Sonra "Hadi Selin ha gayret" deyip kalkıyorum yerimden.
* Az kaldı azzzzz...
* Kışı çok seviyorum ama şu dengesiz sonbahar zamanları sinirimi bozuyor. Sabah-öğlen sıcak akşam buz gibi.
* Beynimin tüm gün konuşup ders anlatmaktan sulandığını hissediyorum akşamları. Ya konuşacak halim olmuyor ya da durmadan saçmalıyorum. Az önce kardeşimle yazılı için çalışırken 2 farklı zamanı birleştirip yepyeni bir zaman yaptım ve onunla cümle kurdum. İngilizcede öyle bir zaman yok, olsa da hiçbir anlamı olmayacak bir zaman zaten, ama ben yaptım! * Arkasından dilime dolanan bir şarkıyı abuk subuk bir hale getirdim.
* Son olarak da akşam üstü dayısına giden ve giderken "Niye gidiyorsun, kimle gidiyorsun" gibi çeşitli sorularla sorguya çektiğim annem eve geldiğinde "Aaa sen neredeydin" dedim. * Erkenden yaşlanıyorum sanırım.
* Öğrenci psikolojisine girdim bile! Soruların neye benzediğini dahi bilmediğim için birkaç ALES denemesi çözeyim dedim, her gün yepyeni bir bahaneyle kendime engel oluyorum. Bugün uykum var, bugün başım ağrıyor, bugün yorgunum, bugün dizi var...
* İzlediğim diziler de sanki günü gününe izlenmesi gereken şeylermiş gibi bahane ediyorum onları. Zaten netten indirip izliyorum House, Fringe ve HIMYM'ı. Yarın izlerim, sonraki gün izlerim. Yoook. İlla ki bahane edeceğim bir şeyleri. Gerçi artık Türk televizyonlarında yayınlanan dizileri de netten takip edebiliyor insanlar.
* Dizi dedim de aklıma geldi, Karamazov kardeşleri de dizi yaptık, acaba sırada ne var... İncecik Yaprak Dökümü'nü senelerce bitiremediysek 2-3 ciltlik romanlar kaç yıl sürer çok merak ediyorum.
* Pazartesi günleri dünyanın en mutlu insanıyım, benim sendromum salı günü.
* Telefonlar artık onlarca alarm kurmaya müsait olsa bile ben o özelliği kullanmamayı tercih ediyorum. Her akşam kırk kez kontrol edeceğime yeniden ayarlamak daha kolay geliyor. Bir de işe gitmeyeceğim zaman telefonun alarmını geceden kapatmak var ya, işte o en büyük mutluluğum!
* Tüyap'a gidip binlerce kitap arasında dolaştınız ya çok kıskandım ben!
* Sabah yolda giderken bir anda aklıma Hüseyin Hocam geldi ve onu çok özlediğimi hissettim birden. Ne alakaysa artık...
* Yatakta müzik+kitap keyfi yapmak için daha uygun bir zaman olamaz sanırım! Mutluyum! :)
* Ben bugün "Ben bilimle uğraşmadığım için Türkiye her yıl 10 milyar dolar kaybediyor. Zamanımı bilime ayırmış olsam haftada en az 3-4 icat yaparım" diyen adam gördüm. Aslında her gün görüyorum, kendisi patronum oluyor. Benden nefret edin ama bana acımayın olur mu :(
* Millete laf söyledikten sonra aynı olay başıma gelirse sessizce kabullenirim, utanmadan da söylerim "Başkasına söylüyordum bak şimdi yaptıklarıma" diye. Kendimi haklı çıkarmaya çalışmam. Haksızsın, kabul et!
* Söyleyecek iyi bir şeyim yoksa susarım. Bazen olumsuz şeyler söyleyip karşıdakini kırmaktansa sessizlik daha mantıklı gelir. İnsanlar bunu anlasalar da ısrarla bir şeyler duymaya çalışmasalar. Yok işte kardeşim, ağzımı açsam kalbin kırılacak. Bırak susayım. Ben ne dersem diyeyim aynı haltı yemeye devam edeceksin nasılsa...
* Yukarıda yazdığım şeyi insanların yüzüne söyleyememek canımı sıkıyor. Açık sözlü olmakla kırıcı olmayı çoğu kez birbirine karıştırsam da zaman zaman durmam gereken noktayı ayarlayabiliyorum. İşte o zamanlarda da çeşitli baskılarla karşılaşıyorum. Hayat ne saçma.
* Aklının almayacağı kadar inatçı olabilirim.
* Hangi konuda olduğu fark etmez, hiçbir şey yapmayıp işlerin yolunda gitmemesinin suçunu hep karşıdakine atan tipler var ya, hepsinden nefret ediyorum. Hayatımda kötü giden bütün ilişkilerin sorumlusu benim evet. Geçmiş yıllarda çok yakın arkadaşım olmuş ama şu an görüşmediğim insanların hepsiyle ilişkiyi kesen benim, hayatımın farklı dönemlerinde karşıma çıkmış çeşitli adamlarla şu an birlikte ve mutlu değilsek bu da benim yüzümden. Her şeyi ben yaptım evet!
* Normalde çok sakin olup sinirlenince korkunç bir insana dönüşen o tuhaf yaratıklardan biri benim.
* Kırmızı Pazartesi'yi okuyorum. Durmadan tiyatro oyunundan görüntüler geliyor gözümün önüne. Tiyatroya gitmeyi çoooook özledim. Hafta sonları izin yapılan normal ve düzgün bir işim olunca ilk işim bulabildiğim bütün tiyatro oyunlarını izlemek olacak.
* Nokta koyarken "ç"ye de basan, her cümleyi ".ç" ile bitiren, sonra fark edip düzelten o insanlardan biri benim.
* Bazı insanlara "milletin tipine laf etmeden önce kendi tipine bak" diyememek üzüyor beni bazen.
Göztepe'den Kadıköy'e yürüyerek inmeyi (Kadıköy'e gitmek değil Kadıköy'e inmek deriz biz Marmaralılar :p Yani tanıdığım bütün Marmaralıların öyle söylediğini fark etmiştim.) özlemiş bir insan evladı olarak bugün elime geçen fırsatı kaçırmayayım dedim, başladım yavaş yavaş yürümeye.
Sabahın köründe evden çıkınca mont giymiştim, öğlene doğru korkunç bir sıcağa maruz kalınca montu çıkardım, koluma attım. Ziverbey dolaylarında susadığımı fark ettim, su aldım. İçtiğim ilk yudumdan sonra elimdeki kapağı düşürdüm, caddenin ortasına kadar yuvarlandı. Elimde kapaksız bir şişeyle kaldım. Attığım 2 adımın ardından 2 ayakkabımın bağcığının da çözüldüğünü fark ettim. Hemen ardından bir de telefonum çalmasın mı!
Kolumda mont, diğer kolumda ağır mı ağır bir çanta, bağcıkları çözülmüş 2 ayakkabı, elimde kapağını yere düşürdüğüm bir şişe su, bir yandan çalan telefon...
Merhaba Murphy, naber?