Nejat Güneri NE YAZIK Kİ
Bu kez bitecek mi?
Vişne M1’de mağaza açtı
Şahinbey’den Siirt’e uzanan kardeşlik eli
Yine koca dehşeti…
Kiraz üreticisi umutlu
Emekliklerin ikramiye umudu
Buradaki hastalara "spor reçetesi" yazılıyor
"Böyle maçları kaybetmemeliyiz"
Gaziantep Basketbol sezona hazırlanıyor
7 ayda 1,17 milyar dolarlık ihracat
1 milyon 112 bin kadını iş gücünden uzaklaştırdı
“Rakamlar ADAPTESK’in başarısını gösteriyor”
05 Nisan 2016 - Salı 15:05 Bu yazı 392 kez okundu
Ülkemizde dünden bu güne değişen hiçbir şey yok.
Dün dünde kalmıyor!
Aşağıda okuyacağınız yazımı 16 Mayıs 2002’de yazmışım. Aradan on dört sene gibi bir süre geçmesine, dünyada çok şeylerin değişmesine rağmen biz bir arpa boyu ilerlememişiz! Yazıyı aynen aktarıyorum.
Satırlarıma maalesef burnumdan soluyarak başlıyorum. Çünkü dünyada var olan, canlı-cansız her şeyin bir dayanma gücü vardır! Ve benimde bu gücüm iflas etmiş durumda. Bunda da sen ve senin gibi ‘’gazeteciyim’’ diyenlerin payı daha çok. Kusura kalma.
Aziz meslektaşım, yarın sen de emekli olacaksın. İnşallah durumun iyi olur; maaşını alacağın günü dört gözle beklemez, iple çekmezsin.
Ama… Emekli olunca; şu anda sana açık olan bütün kapıların yavaş yavaş azaldığını, yüzüne kapandığını hayretle gereceksin. Hiçbir maddi beklentin olmamasına rağmen ayda bir de olsa can bir arkadaşının ofisine, dükkânına gidip bu günkü rahatlığınla sohbet edemeyecek, çay-kahve içemeyeceksin.
Bu gün yazmanız gerektiği halde, adam sende diyerek; daha medyatik, daha aktüel ve de bilmem hangi artist kiminle ne yapıyorlar la köşenizi doldurduğunuza pişman olacak; şu gariban, sahipsiz emeklilerin durumlarını niçin yeteri kadar yazmamışım diye saç baş yolacak, hayıflanacaksın.
Ben bir Anadolu yazarıyım. Ama sen bir İstanbul, Babı- Ali yazarısın sen sesini rahatlıkla duyurabilirsin. Ama nerede? Çünkü açın halinden tok ne anlar!
Bu ülkede… Hükümetlerin gücü sadece sahipsiz, gariban emekliye yeter. Her dönemde bu böyle olmuştur, herhalde böyle de devam edecektir. Kedinin fareyle onadığı gibi emeklinin maaşıyla oynanacak, daha da sıkıştıklarında emeklinin aldığı üç kuruştan bir şeyler nasıl tırtıklarız diye senaryolar yazılacaktır!
Babayiğitlik varsa, bir defa da kendi maaşlarıyla oynasalar ya… Ama o biraz sıkar, işte
Devlet baba! Sen emekliye verdiğin iki kuruşu, babanın hayrına mı verdiğini sanıyorsun? Sanmıyorsun değil mi? Emekliye verilen paranın neden verilmesi gerektiğini çok iyi biliyorsundur!
Sahipsiz gariban emekli…
Yaşamının en verimli döneminde; ailesinin geleceği, nafakası için fabrikalarda, çeşitli iş yerlerinde patronların, onların yardakçılarının kahırlarını, kaprislerini çeker, onların üç kuruş fazla kazanmaları için it gibi çalışırsın… Gençliğini, yiğitliğini o kahrolası ortamda bitirir. Aslanın boğduruluşunu yaşarsın!
Emeklinin aldığı üç kuruşluk ücretten gasp edilen ve de; emekli olduğunda, ‘’ben de insan gibi yaşarım’’ umuduyla kesilen primlerinin o günden bu güne getirileri hesaplansa bu gün devlet babanın içinden gelmeyerek verdiği iki-üç kuruşun çok üstünde olurdu herhalde getirisi?
Ama ne diyelim… Bu ülkede emeklinin kaderi bu. Bu olmalı değildi ama, bu!
‘’Ben 60 yaşını yakalamış bir işçi emeklisiyim’’ diye anlatıyor, gözleri dolu dolu gariban emekli. ‘’Bu yaştan sonra ciğeri beş para etmez, torunum yaşında bir bakkalın bana: ‘Bu böyle olmaz amca, borcun hayli birikti. Borcunu zamanında ödemelisin, demesi kahrediyor ben.’’
Ya da: Telefon, su, elektrik faturalarını bir-iki gün geç ödeme lüksüyle ki; emeklinin maaş günüyle faturaların ödeme tarihleri arasındaki bu gün farkından dolayı GECİKME ZAMMI olarak 8-10 milyon (o zamanın para değerine göre) fazla ödetmeye kimin ne hakkı var?
Ben Sular İdaresinden, Tek’ten, Telefon İdaresinden hatta hatta devlet babadan daha mı zenginim?...
Etiketler: NE, YAZIK, Kİ,
BİRİSİ ŞUNLARA TEŞEKKÜRÜ ÖĞRETSİN!