Sizce Hangisi Mutlu?
Sayın Ayşe Özgün"ün bir yazısını okudum
Hangi Anneler daha mutlu? Diye.
Benimde aklıma şu soru geldi, acaba kaç tane özürlü annesi mutlu çocuğun geleceğinden endişelenmeden yaşıyorlar bende sonra çocuğum ne olacak korkusu içinde olmadan yaşıyorlar.
Belki bizim ülkemizde % 10 ondan fazla olduğuna inanmıyorum kesinlikle.
Genç bir bayan özürlü çocuğu doğuyor bu zaten büyük bir acı, birde eşi tarafından vay
Efendim neden çocuk özürlü doğdu diye terk edilir.
Terk edilmese bile o çocuk büyüyecek eğitilecek tabi okula (alınırsa) büyük bir ihtimalle eğitilmeyecek, (DARBE2)
Her gün sessiz, sessiz üzülecek yüzü gülse bile evladını her gördüğünde içi kan ağlayacak of diyecek keşke benimde çocuğum sağlıklı olsa da kendi ayaklarında durabilse.
Şimdi sizlere soruyorum, Hangi anne daha mutlu?
Çocuğunu sağlıklı büyüten ve eğitimini yaptıran mı? Yoksa özürlü doğan çocuğunu bin bir güçlükle büyüten ve maalesef geleceği için bir şey yapamayan annemi.
Çünkü özürlüler eğitimsiz, özürlüler işsiz, özürlüler arkadaşsız, özürlüler umutsuz ve özürlüler kimsesiz.
Onun kızı oğlu avukat iş adamı doktor olamaz, hadi bunlardan geçtik, onun evladı insan gibi yaşayamaz.
Çocuk sorar anasına anne ben neden okula gidemiyorum, anne ben neden oynayamıyorum, en acısı anne ben neden yürüyemiyorum.
İşte bunları bilen anne her gün bin defa ölür, saçı karlar düşer yüreği bin bir parçaya bölünür.
Ama yıkılmaz anne çocuğu için savaşır sırtında taşır kar çamur demeden kimi zaman doktora kimi zaman okula taşır evladını.
Her gün umutla merhaba der yeni başlayan güne, hep bir umut vardır yüreğinde
Bir gün evladı ona anne bak ben konuşuyorum diyecek, bir gün evladı anne saçların ne güzel bak ben görüyorum diyecek, bir gün evladı anne bak ben düşünebiliyorum diyecek, bir gün evladı kalkıp ona doğru koşacak anacığım bak ben yürüyorum diyecek.
Hep bunların hayaliyle yaşar anne.
Çilekeş ananın hayali gerçek olmaz hiç, en küçük bir film sahnesinde ağlar aslında ağladığı evladıdır ananın.
Şimdi soruyorum sizce hangisi daha mutlu?