Sıradan Biri: 2011
Dur! yapma! dedim,
Dokunma çek git.
Bak! hisset! dedim,
Kalbimdeki onlarca yarayı,
Kanatacaksan çek git.
Herşeye rağmen hala istiyorsan,
Gel damarlarımdaki kana karış,
Kalbime ulaş ve sakın gitme.
Ölümü gördüm anne, ölümüBir kuşun kanat çırpışında ölümü gördüm,Herşeye rağmen deniyordu yaşamayı,Bir defa ardından bir defa daha.Ölümü gördüm anne,Bir şehidin al bayrağa sarılı tabutunda,Başkaları yaşasın diye can veriyordu,Ölümü gördüm ve düşündüm anne,Ne kadar anlamsız ve bir o kadar gereksiz şeyler için üzüyordum,Düşündüm anne ve karar verdim,Madem ölümden ötesi yok,Ölüm dışındaki şeyler için de üzülmek de yok.
Onu bulduğumda yaralıydı. Ayaklarının üzerinde bile duramadığı için ters duruyordu. Birşeyler yapmam gerekiyor, düşüncesiyle yerden aldım. Parmaklarım arasında can veren serçe, inadına uçmak istiyordu. Bir duvarın üzerine koydum ki kediler yemesin diye zaten yaralıydı. O orada durmak ve ölümü beklemek yerine kanatlanıp uçmayı denedi. Yaralıydı uçamadı yavaşca süzülerek yere düştü. Ben tekrar alıp bu sefer farklı bir duvarın üzerine orta yere bir yere koydum. Serçe ölümü beklemeyi hiç düşünmedi. Nöbete gitmem gerekti oradan ayrıldım. Döndüğümde yaralı serçeyi yerde ölmüş olarak buldum.Lafın kısası bir serçe bile ölüme rağmen kanat çırpmak dışında birşey düşünmüyorsa. Bizim daha fazlasını yapmamız gerekiyor herkese ve herşeye rağmen
Biraz bencilce mi oluyor herşey
Bencilce olsun istemiyorum. Dinlemek istermisin beni? Merak edermisin yaşadıklarımı?
Yoksa sadece konuşup, kulaklarını tıkamayı mı tercih edersin. Hazır mısın en azından asgari müşterekte uzlaşmaya? Hazırsan anlatmaya başlıyorum;
Bir yol hikayesindeyim yine,
Yol uzun, yol çekilmez,
Sevgiliye doğru olmasa belkide hiç gidilmez,
Sonunda ne olur hiç bilinmez,
Belki mutluluk, belki huzur,
Yol gittikçe uzar da uzar.
Sevgi sözleri fısıldamak istiyorum kulağına,
Benden geldiğini bilmemelisin.
Uyurken seni seyretmek istiyorum,
Elini uzattığında orada olmak istiyorum,
Neden orada olduğumu bilmemelisin.
Yüreğini ver bana,
Korkma kırmaktan, kırılmaktan.
Durma öyle orada.
Zaten çaldın benimkini.
Zaten adil değil dünya.
Tek beden tek yürek olmak için,
Gönül kavuşmak isterse,
Kilometreler, dakikalar olmaz mı?
Gönül görmek isterse,
Şu kör gözler görür olmaz mı?
Gönül aşk sularında boğulmak isterse,
Bir çift mavi göz deniz olmaz mı?
Gönül bağlanmak isterse,
Ellerde görünmeyen kelepçe, boyuna zincir olamaz mı?
Bu gönül saflık temizlik ararken,
Her yanını şeytanlar sarmış olmaz mı?
Gönül yaz derse,
Bu berduşu şair olamaz mı?
Sabah güneşi gibi doğ üzerime,
Sabah güneşi gibi ısıt içimi,
Dağların ardından doğda gel,
Yolları, nehirleri aşta gel,
Gelirken ışığın yayılsın her biryana,
Yeni doğan bir bebek gibi,
Yeni aşan bir gonca gibi,
Sabah güneşi gibi doğ üzerime.
TEDxReset konferanslarını izledikten sonra bende kendi hayatımdaki sıfırlamaları düşündüm. Aslında çok fazla değiller fakat yinede yazmak, paylaşmak istiyorum.İlk sıfırlama olarak ilk aşkı kabul etmek istiyorum. Yaşanan olaylar ve sonrasında bende bıraktığı etki gerçekten hayatımdaki önemli dönüm noktalarından biridir.İkinci sıfırlama ise biten aşkın sonucunda kendimi tamamen bilgisayara adamam. Niye, nasıl, bilmiyorum fakat bu yaklaşık 5 yıl süren bir içine kapanma daha doğrusu bilgisayara dönme dönemi olarak nitelendirilebilir. Üçüncü sıfırlamam 2005 iş hayatına ilk atılışım ile oldu. Hayatıma o güne kadar hiç var olmayan şeyler yeni yeni girmeye başladı. Daha öncesinde bir çok işte çalışmıştım ama bir email adresine gönderdiğim cv sonucu yaklaşık 6 yıl sürecek olan, gerçek anlamda ilk iş tecrübem başlamış oldu. O kadar çok şey değişti ki hayatımda. Hayatım yeni başladı diyeceğim dönemlerden biride bu dönemdir. Dördüncü sıfırlamam ise 2009 yılında biçimsiz şekilde kilo almaya başlamamla oldu. Bunda uzunca bir süre sadece bilgisayar başında oturmamın etkisi de yok değil. Yıllarca kilo almak için doktorlara gidip sağlamsın deyip geri dönen ben iş hayatının 4. yılında kilo almaya başladım. Ardından bu böyle gitmez diyerek ekstrem bir spor olan dağcılığa başladım. Vesile olanlara teşekkür ediyorum.Beşinci sıfırlama hikayem ise 2010 yılının ağustos ayında ağrı dağı tırmanışından sonra süphan dağına tırmanmaya gittiğimizde yaşadığımız terör tehtidi ile oldu. Ekibin 20 mt. önünde klavuz olarak giden ben geriye dönüp baktığımda silahlı adamlar(muhtemelen terör örgütü mensubu) tarafından takip edildiğimizi öğrendim. O sırada kelimenin tam anlamıyla yaşamın anlamsız olduğunu hissettim. Ölüm umurumda değildi. O sırada bir mermi çekirdeği bedenimi delip geçse en fazla biraz arkamdan yas tutarlar diyordum. Hatta bu olay sırasında yaşamak için bir sebep bile aradım. Altıncı sıfırlama hikayem ise başkaları için yaşamanın saçma olduğunu anladığım ve yanlız kendim için yaşamam gerektiğini anlamam ile oldu. Biri için değil yanlız ve yanlız kendi için yaşamak. Belkide gereğinden fazla gerçek aşkı arayan hikaye okuduğum/izlediğim için olmuştur. (bu satırları Eagles - hotel california eşliğinde yazıyorum :) ) Bunun için de askere gelmem gerekti. Artık kendim için yaşıyorum.Hep bundan korkmuştum fakat bir gün olacağını da biliyordum. Kendin için yaşamayı kolaya kaçma olarak görüyordum. Tek yaşamaya alışkın bu beden, 1++(birden fazla) olamadan tekrar ben merkezli bir hayatı keşfetti. Belkide eskiden yaptığım doğruydu, doğru yoldaydım. İçine kapanmadan ama kendini de feda etmeden yaşamak. Ortak müştereklerde uzlaşmak. Daha az ben bu sahneyi hatırlıyorum demeden koşturmak. Benim sıfırlamalarımın bir çoğu genellikle duygusal bazda gerçekleşti. Fiziksel olarak belki hayatımda çok şey değişmedi. Fakat ruh dünyam giderek farklılaşıyor ve zenginleşiyor. Böyle olmayada devam edecek.Bunları düşündüm. Belki şimdi, belki daha önce ama şimdi yazma fırsatı buluyorum.
Anladım ki askerlik ne acemi birliğinde ne de usta birliğinde başlıyor. Askerlik tek başına mevzide kendi kendinle nöbet tutunca başlayıp, bu can bedende olduğu sürece de silah bırak emri gelene kadar devam edecek.
Beni bana bırakmayın,
Beni kendimle bırakmayın,
Beni benimle bırakmayın,
Çok konuşuyorum. Beni yanlız bırakmayın,
Ya sizde kalın yada beraber gidelim,
Her zaman aynı soru,
Bu yüz, bu saçlar,
Zaman ne garip izler bırakmış bedenimde.
Bu eller, bu ayaklar,
Ne kadar hor kullanmışım bedenimi.
Bu kalp, bu beyin,
Hayat ne silinmeyen izler bırakmış üzerimde.
Bu cansız beden,
Varsın saçlarım olmasın yüzümde izler olsun,
Varsın kalbimde beynimde geçmişten izler olsun,
Varsın seni bulmak için çabalarken ellerim ayaklarım parçalansın,
Bu ruh bedenden çıkmadan seni bulacağım.
Dışarıda güneş hep olsun,
Yazın sahilde bizi kavursa da,
Kışın sadece ben buradayım dese de,
Dışarıda güneş hep olsun.
Benim için olmasada,
Ateşi ile içimi ısıtmasa da,
Sen gül ki güneş doğsun,
Soğuktan donmuş bir bedene,
Hatta çoşkulu bir kahkaha at ki,
Can versin, gördüğün yaşayan ölü bedenlere.
Şuanda ben üşüsem de,
Güneş benim için de doğacak bir gün.
Bir gün gelir de geçer,
Unutulur o verilen sözler,
Hani nerede o geride bıraktığın yüzler,
Hani nerdeler, nerelerdeler,
Artık geri gelmeyecekler.
Elbet bir gün daha gelir geçer,
Belki geride kalan olursun,
O zaman anlarsın sende,
Unutulmanın ne olduğunu.
Tarihe not; Yüzlerce kömür çuvalı ve hurda arabaların arasında yazılmıştır.
Yine bir bayram,Yine ailemden uzakta,Hemde çok uzakta,Bu seferki farklı, bu seferki başka,Emir altında askerim,Belki bayram namazında bile nöbetteyim,Dedim ya bu seferki farklı,Belki bir daha yaşanmayacak böyle bir an,Belki çıkmayacak böyle sözler kalemimden,Emir altında askerim,Belki nöbette,Belki görevdeyim.
Şırnakta askerim,Kulede nöbetteyim,Hava birdenbire kararıyor,Bir yağmur yağmaya başlıyor,Sandık ki sıradan bir yağmur yağıyor,Meğer bulutlar hakkarideki 24 şehit için ağlıyorlarmış.
Hiç olmadın, olmayacaksın, Söyle neden hala aklımdasın,
Dokunamanın nasıl insani bir his olduğunu farklı yollarla öğrendim. Kendimi hep sesteş olarak nitelendirip iletişimi ses ile yaptığımı düşünürdüm. Fakat sesteş olmak diğer duyuları hiç kullanmayacağım anlamına gelmemeliydi. Bunun yanılgısına düştüm ve bir hata yaptım, kendime bununla yetinebilirim dedim. Olmadı, yapamadım, geri adım da atamadım. Bunun nasıl bir acı verdiğini kelimelerle bile anlatamıyorum. Sadece kendime kızıyorum. Şuan uyumak yerine bunları düşünüyorsam bir yerde hata yapıyorum demektir. Umarım çözüm zamandadır, zira çözümü kendimde bulamıyorum. --
Bir zaman makinesi istiyorum. Sadece kendim için, bencilce ama olsun, ben sadece kendim için istiyorum. Biliyorum dayanamaz başkalarına da kullandırım ama sadece yanlarında ben de olursam. Geçmişi de istemiyorum. Geçmiş geçti gitti. Yaşanan sevinçler, üzüntüler de öyle. Ben geleceği istiyorum. Gelecekte ne haldeyim, nasıl bir hayatım var. Bu gün etrafımda olan insanların kaç tanesi gelecekte de yanımda. Tamam nedenleri, niçinleri de istemiyorum. Tamam söz müdahale de etmeyeceğim. Sadece bir arkadaşa bakıp çıkacağım. Adı benimle aynı, boyuda öyledir umarım, tamam kilosu aynı olmaya bilir. Belki yıllar bir şarap gibi daha da yakışıklı yapar. İyi de bir işi vardır. Belki hayallerinin peşinden gitmiştir. Her zaman ki gibi parası az olsa da mutludur. Belkide şuankiden daha kötü bir haldedir. İzbe kahvehanelerde okey oynayıp, mahalle aralarında serserilik de yapıyor olabilir. Şimdiye kadar hayallerinin peşinden giden bu genç adam, gelecekte nasıl biri olacak kim bilir. Acaba gerçek aşkı bulabildi mi? Aradığı gerçek aşk hep etrafındamıydı, yoksa aşkı birden biri karşısında beliren bir çift gözde mi buldu. En önemlisi kendine verdiği sözleri tutabildi mi? İnsanlar genelde tutmaz sözlerini ama kendi de kendine verdiği sözleri tutmamışsa neye yarar yaşanan hayat.
Bu seni düşünerek, sana yazdığım bilmem kaçıncı yarım kalan satırım. Bazen aşkımı bazen sitemimi yazmak istediğim satırlar hep yarım kaldı. Hatta şuan yazdığım satırları bile bir türlü tamamlayamadım. Kulağıma kelimeleri olmadık yerlerde fısıldayan peri sanırım çoktan gitti. Ya da bellki peri felan yoktu. Belkide kalbimde hissettiğim, boğazıma düğümlenen şey neyse o artık doktorun verdiği öksürük şurubundan olsa gerek artık yok. Bu sana, son olmayacak bilmem kaçıncı satırım. Belki tamamlanır, belki tamamlanmaz, belki anlamlı olur belki olmaz. Belki okursun, belki sana yazdığımdan haberin dahi olmaz.
İçimde senin için büyüttüğüm, can suyunu kendi ellerimle verdiğim artık susuz yaşayamacağını anladığım söğüt fidanının haykırışlarıdır. Neden söğüt dersen, söğüt sunu gördüğünde coşar. Bende senin için bir söğüt yetiştirmek istedim. ...
Gene yarım kaldı. Oysa bu sefer kafamda herşeyi nede güzel toparlamıştım. Biri yardım beklerken ben sana yazamam. Ya da bu yazım da zaten öncekiler gibi yarım kalacaktı, bu sefer bu bunalımdaki yeni mezun genç vesile oldu.
PAKIZE SUDA 'nin bir yazisi..... (son cümleye dikkat)
* Ortalikta kendilerinden baska kadinlarin da dolasiyor olmasi, kiskanmalari için yeterli bir sebeptir. Yolu kadinlarin görev yaptigi bir yere,
örnegin bir banka subesine düsen bir kadin, gördügü muameleden bunu sip diye anlayabilir.
* Nedense bütün ask siirleri, en duygulu sarki sözleri hep erkekler tarafindan yazilmistir. Çok duygulu olduklari söylenen kadinlarin bu sirada ne yaptiklari merak konusudur. Bence kadinlar o sirada diger
kadinlari incelemekle mesguldürler. "Ne giymis, ne takmis, benden güzel mi?" Vs...
* Erkekler (eger ruh hastasi degillerse) eslerini çok yakin arkadaslarindan, akrabalarindan, yani olur olmaz herkesten kiskanmazlar. Oysa kadinlar, hiç ayrim yapmaksizin, ömür boyunca, istisnasiz her disiden
* Kendisinden 30 yas büyük bir kadinla, sirf parasiiçin evlenen pek az erkek vardir. Buna karsilik etraf, babasi, hatta dedesi yasinda, ama mutlaka zengin erkeklere asik olan(!) kadinlarla doludur.
* Hiçbir kadin çalistigi yerde üstünün kadin olmasini istemez. Vallahi bunu ben söylemiyorum, anketler öyle diyor.
* Gelin-kaynana çekismesinin fikralara geçtigi ülkemizde hiç damat-kayinpeder çekismesine tanik oldunuz mu? "Elti gemisi yürümez"diye bir söz vardir da neden bacanaklar için söylenmis benzer bir laf yoktur?
* Evli kadinla iliskiye giren çok az erkek vardir.Buna karsilik evli erkekle hiç düsünmeden iliskiye giren kadin sayisi benim bildigim, gördügüm, duydugum kadariyla bir hayli kabariktir.
* Eslerinden, "yorgunum", "basim agriyor" bahanesiyle mümkün oldugunca kaçan kadinlar, ortaya ikinci bir kadin çiktigi zaman aniden kocalarini çok
sevdiklerini(!) fark ederler.
* Kocasi tarafindan aldatilan kadinlar genelliklebosanmak yerine, bir çocuk daha yapmayi tercih ederler. Tersi durumda ise erkekler kadinlar kadar akilli olmadiklari için bunu gurur meselesi yapar ve kadini hemen bosamaya kalkarlar.
* Kadinlar aksama kadar kocalarinin bilgisi disindaistedikleri arkadaslarini misafir ederler. Oysa hiçbir erkek karisindan izin almadan eve bir erkek arkadasini getiremez. Hatta izin alarak bile...
* Kadinlar her istediklerinde eslerinden izin almada annelerini ziyaret edebilirler. Erkekler ne haberli, ne habersiz, yanlarinda esleri olmadan asla annelerine ugrayamazlar.
*Kadinlar bütün iliskilerinde hesap kitap içindedirler. Asla seffaf degildirler. Hoslanirlar, hoslanmaz gibi davranirlar, isterler, istemez gibi yaparlar. Esleriyle sorunlarini çözmede bedenlerini silah olarak kullananlar bile vardir.
* Vücutlarini göstermeye bayilirlar. Açik, dar, seffaf, kisa giyerler.Sonra da "neden bakiyorsunuz?" diye sinirlenirler. Aslinda amaçlari baktirmaktir, ama bunu asla kabul etmezler. Özgürlükten, rahatliktan, medeniyetten falan söz ederler. Nereden biliyorsun,derseniz, ben de kadinim oradan biliyorum.
NOT: Istisnalar kaideyi bozmaz (Bu yaziyi okuyan bütünkadinlar kendini istisna olarak kabuledecektir).
Bencil olmayıp, bazen de bir dostun yanında olmak gerekir. Zaten dost dediğin; ihtiyacın olup, elini uzattığında orada olan kişi değilmidir.
Bu kadar mı tahammül edilmez oldu varlığım,
Ben hala her anını merak ederken seni,
Hayatından bir anda sildin beni.
Sağlığını merak edip duran bir aptal var burada,
Aklına getirmemeye çalışsa da seni özleyen bir şaşkın,
Herşeye rağmen seni aramak isteyip arayamayan bir korkak,
Seni düşünüp bir şeyler yazan bir aşık.
Lütfen bana da anlat,
Unutmak istemezken seni nasıl unuturum,
Seni merak ederken nasıl vurdum duymaz olurum.
Ps: I don't want to fall in love again, albeit a short period of time.
Dur tahmin edeyim,
Aşık oldun değil mi gene,
Bir çift kara göze vuruldun,
Yoksa gözlerinin rengine dikkat etmedin mi?
Gözlerinin içine bakamadın mı?
Kaçırdı mı gözlerini senden?
Aman dikkat et, bu kızları hala tanımıyorsun,
Aşkından vazgeçme, ama gene de dikkat et,
Bana fiziğinden bahset?
Bilirsin aşk fiziksel güzellik bilmez,
Aşk başka şeylerde arar güzelliği,
Yinede merak ettim boyu uzun mu? kısa mı?
Şişman mı? Zayıf mı?
Gerçi aşk bunlarla da ilgilenmez,
Eğer sende bunlarla ilgilenmiyorsan,
Çoktan aşık olmuşsundur?
Ölüm kol geziyor dört bir yanda, öldükten sonra unutulmaktan korkuyorum. Bir yerde unutulduğun bile unutulacak diyordu. Bu söz içimi ürpertse de o zaman yaşamak lazım. Hatta söylendiği gibi hiç ölmeyecek gibi yaşamak. Bir yıl önce sebep arıyordum üzerime doğrultulduğunu düşündüğüm silahlar karşısında. Sanırım artık bilinmeyene doğru çıktığım bu yolculukta yaşamak için sebeplerim var. Aldığım dersler, koyduğum hedefler, yapmaktan hep korktuğum buna rağmen yaptığım ve yapacağım hatalarım, tadacak zevklerim ve bir o kadar da acı var. Daha bir sürü şey; görmek istediğim dünyanın öbür ucunda tanıdığım, tanımadığım insanlar var.
Anladım ki hep istediğimin aksine, doğarken bir uzay gemisi edasıyla yalnız başladığım bu yolculukta sadece belirli noktalara gelene kadar bir roket gibi bana eşlik edecek insanlar var. Şimdiye kadar bana eşlik edenlere teşekkürler, şimdiden sonra daha fazla rokete ihtiyacım olacak. Neyse artık konuşma, yazma değil yaşama zamanı.
Kendime not: Unutmak ve unutulmak ile ilgili şeyler düşünme artık.
Son bir ayda bir şeyler değişti hayatımda,
Aslında pek çok şey değişti,
Belkide hep değişiyordu ben farketmeden,
Ama ben bu değişimin arasından bir tanesini seçtim,
İyimi yaptım kötümü yaptım bilmiyorum,
Belki zamanla anlayacağım, Belki de o zaman hiç gelmeyecek,
Evet değiştim, belki çok, belki az,
Belki o yaptı, belki de ben zaten değişiyordum,
Aslında belkilerin hepsi oldu geçen sürede,
Bu belkiler kararsızlıktan değil sadece değişim işte,
Ne olup bittiğini sadece değişim bitinde anlayabileceğin türden,
Belki değiştiğimi zamanla anlayacağım,
Belki de o zaman hiç gelmeyecek,
Brenda yamaç tırmanışı yapmak isteyen genç bir kadındı. Bir gün cesaretini toplayarak bir grup tırmanışına katildi. Tırmanacakları yere vardıklarında,neredeyse duvar gibi dik, büyük ve kayalık bir yamaç çıktı karsılarına.Tüm korkularına rağmen, Brenda azimliydi. Emniyet kemerini takti, ipi yakaladı ve kayanın dik yüzüne tırmanmaya başladı. Bir süre tırmandıktan sonra, nefeslenebileceği bir oyuk buldu.. Orada asili dururken, gruptan yukarıda ipi tutan kişi dalgınlığa düşerek ipi gevşetiverdi. Aniden boşalan ip, hızla Branda'nin gözüne çarparak lensinin düşmesine neden oldu. Lens çok küçüktü ve bulunması neredeyse imkansızdı. Lens yamacın ortasında bir yerlerde kalmıştı ve Brenda artık bulanık görüyordu. Ümitsizlik içinde Brenda, lensini bulması için Allah'a dua edebilirdi yalnızca.. Ve içten içe düşünüp dua etmeye başladı. "Allah'ım! Sen bu anda buradaki tüm dağları görürsün. Bu dağlar üzerindeki her bir taşı ve yaprağı bildiğin gibi, benim lensimin yerini de biliyorsun. Onu bulmama yardim et." Patikalardan yürüyerek aşağı indiler. aşağı indiklerinde, tırmanmak üzere oraya doğru gelen yeni bir grup gördüler. Içlerinden biri "Aranızda lens kaybeden var mi?" diye bağırdı. Brenda'nın sonradan öğrendiğine göre, lensi bir karınca taşıyordu ve karınca yürüdükçe yavaşça kayanın üzerinde hareket edip parlayan lens kızların dikkatini çekmişti.
Eve döndüklerinde Brenda lensini nasıl bulduklarını babasına anlatacak ve bir karikatürcü olan babası da ağzıyla lens taşıyan bir karınca resmi
çizerek, karıncanın üzerindeki baloncuğa şunları yazacaktı:
Sabah internette gördüm. Belki daha önce okudum/duydum, ama tam sıradanbiri için yazılmış bir şiir. Hatta birşey itiraf edeyim. Aslında şiirleri sevmem ben, şiirler yerine bilim kurgu romanları tercih ettim hep. Belki bir kaçıştı, belki eksikliğini hissetmemiştim hiç şiirlerin. Olsun artık bazı şiirler daha anlamlı benim için. BENİ GÜZEL HATIRLA
Beni güzel hatırla Bunlar son satırlar Farzet ki bir rüyaydım esip geçtim hayatından Yada bir yağmr sel oldum sokağında Sonra toprak çekti suyu kaybolup gittim Beklide bir rüyaydım Senin için.. Uyandın ve ben bittim Beni güzel hatırla Çünkü sevdim seni ben her şeyini Sana sırdaş oldum dost oldum koynumda ağladın Yüzüne vurmadım hiçbir eksikliğini Beni üzdün kınamadım Alışıktım vefasızlığa el oldun aldırmadım Beni güzel hatırla Sayfalarca mektup bıraktım sana Şiirler yazdım her gece Çoğunu okutmadım Sakladım günahını sevabını içimde Sessizce gittim senden öncekiler gibi sende anlamadın Beni güzel hatırla Sana unutulmaz geceler bıraktım Sana en yorgun sabahlar Gülüşümü gözlerimi sonra sesimi bıraktım En güzel şiirleri okudum gözlerine baka baka Söylenmemiş merhabalar sakladım her köşeye Vedalar bıraktım duraklarda Ne arasan bir sevdanın içinde Fazlasıyla bıraktım ardımda Beni güzel hatırla Dizlerimde uyuduğunu düşün Saçını okşadığımı üşüyen ellerini ısıttığımı Mutlu olduğun anları getir gözünün önüne Anlından öptüğüm dakikaları Birazdan kapını çalan kişi olabileceğini düşün Şaşırtmayı severim biliyorsun Bu da sana son sürprizim olsun Şimdi seninle yaşanan günleri ateşe veriyorum Beni güzel hatırla GİDİYORUM … Orhan Veli Kanık
Soran olursa iyiyim ben, iyiyim. Biraz karnım ağrıdı ilk başlarda, bir dostum zamanla geçer dedi. O da geçti.
Masum bir aşkım vardı,
Belki tek taraflıydı ama benimdi,
Bu sefer tek taraflı olmaması içinde çok uğraştım,
Benim olmasını istedim, başkaları ile paylaşmak istemedim,
Söyleyemediğim hayallerim vardı,
Sarmak istedim kollarımın arasında hiç bırakmayacakmışcasına,
Kulağına ona olan duygularımı fısıldamak istedim,
Bir karabulut gibi çöktü hüzün,
Fısıldamak istediğim duygularım öldüler,
Kollarımda sarmak istediğim hayalinde yakında terkeder beni,
Geriye bir ben kalır, birde geçmişten gelen bir sarma duygusu.
İşte ben bu yüzden kaçıyorum dokunmaktan,
Dokunmak herkese değil, yalnız özel kişilere olmalı,
Öpmek, öpüşmekte öyle, sadece özel kişilere,
Onlar için ben özel olmasam da benim için özel kişiler onlar,
Sende benim için özeldin ama artık yoksun.
Hayatta hiçbir şeye katı bakmamak gerektiğini gösterdi zaman. İki kişi arasındaki yaş farkı da öyle. Bu konuda ne kadar katıysam, bunun böyle olmaması gerektiğini hayat kafamı duvarlara sürterek öğretti. Öğrendim ki aşk doğum tarihleri ile ilgilenmez. Doğum tarihleri ile toplum ilgilenir. Genelde kişiler tarihlere karşı umursamaz olsalar da toplumun baskısı çoğunu hırpalar en sonunda birini bir tarafa, diğerini diğer tarafa yaralı bir şekilde fırlatır atar. Toplum acımasızdır, alışılmışın dışındaki herşeye direnç gösterir. Ama her zaman böyle olmaz. Bazen de aşk direnir hırpalanmalara rağmen pes etmez. Direnmenin sonu kenetlenmektir. Eğer kişiler şanslılarsa bir daha hiç kopmayacakmışcasına kenetlenirler. Kafamda hala soru işaretlerim var. Fakat aşka güveniyorum. Başka bir zamanda, başka bir yerde, belki farklı şartlarda bu düşüncelerimi aşk bana hatırlatır.
Heyhat! bu düşüncelerimi ileride unutmama izin verme.
Çelişkiler üzerine düşündüm biraz. Kişiye toplumun sundukları ile okuyarak ya da tecrübe ederek öğrendikleri arasındaki farkları hatta zıtlıkları düşündüm. Eğer kişi bir dakika bile bunları düşünmemişse bunda bir sorun vardır. Özgür bir birey asla yaşadığı toplumla
%100 paralel düşünüp öyle yaşamamalıdır.
Siyasi, ekonomik ve hatta kişiliğin oluşma süresinde kişilik olarak da etkilenebilir ama aynı olmamak için çaba sarfetmelidir.
Yaşadığı toplum ile aynı olmak ne kadar kolaysa, aynı olmamak bir o kadar zordur. Bazen bukalemun, bazen tilki, bazen baykuş, bazen de papağan olmayı gerektirir.
Hayatı tek pencereden yaşamamak genelde yalnızlık da getirir. Belki de özgür olmanın bedelidir yalnızlık.
Her şeye rağmen bir nesneye tek bir yönden değil de bakabildiğin kadar çok yönden bakmak her zaman yorucu olsa da güzeldir.
Uzatsam elleri mi,
Belki yanımdasın, belki kilometrelerce uzakta,
Tutarmısın elimden, hissedebilir miyim sıcaklığını,
Varlığın mutluluk benim için,
Yokluğun hep hüzünlü.
Her gitmek istediğinde,
Sessiz bir yas kaplar bedenimi,
Gitme de diyemem ki, bu kadar gitmek isterken sen,
Ben giderken sana gitme demeye hakkım yok,
Sen giderken ben de yanında gelsem, Ya da ben gidince sen yanıma gelsen.
Gitmek kaçınılmazken tekrar kavuşabilir miyiz,
Aklım sende, gözlerim yolunda kalır mı gene,
Daha kalp atışlarını duyamamışken,
Seni sayıklayan kalbim susar mı,
Peki kalemim susar mı?
Seni yazmaktan başka birşey bilemez olmuşken.
Başka bir beklemek
İçindeki son umut taneleri ile beklemek,
Kalbindeki hisler, beynindeki düşünceler ile beklemek,
Ağzındaki garip tat ile beklemek,
Boşuna beklemiş olma ihtimaline rağmen beklemek.
Her beklemenin sonun mutlu bitmeme ihtimalini bile bile,
Herşeye ve herkese rağmen beklemek,
Belki bu akşam bicek belki hiç bitmeyecek bir beklemek,
Beklemek işte ancak bekleyince anlaşılabilecek birşey bu beklemek.
Bu sefer farklı derken bunu da kastetmemiştim
İlk defa bu haldeyim. Bu gün mutlu bir günüm, yüzüm gülse de kalbim ağrıyor, aklım bulanık. Herşeyi mahvetmek konusunda başarım zirvelere ulaştı. Ağlamak istiyorum, ağlayamıyorum. Çok absürt konularda ağlar oldum. "dün Suriye sınırına çekilen bayrağa ağladım." Asıl ağlamak istediğim konuda hala mutsuzum. Belki ağlayıp rahatlasam. Ama olmuyor yapamıyorum. Otobüs yolculuklarında gözüm doluyur. Ofiste çalışırken aynı durumdayım.
Kendimden geçtim, Söylediğim sözleri yutmuş olmanın acısını yaşıyorum. Üzmeyeceğim derken üzmek. Ben daha çok üzgünüm yaptığım herşeyden.
Kafama dank ederek öğreten şeyler var.
Kendine karşı bu kadar katı olma.
İnsanlara şans tanıman gerekiyorsa tanıyabildiğin kadar şans tanı.
İnsanlar üzerinde asla bir ok yada zıpkın gibi çıkarıldığında yara yapacak izler bırakma
Birinin yüzüne söyleyemeceğin hiçbir şeyi yazma da. Her yazın yüzüne söyleyebilecek kadar net ve anlaşılır olsun.
Kimse adına sen düşünme. İnsanlara güven, kimseyi kimseden kıskanma Üstadın sözünü unutma; Her doğruyu bilmek doğrudur fakat her doğruyu söylemek doğru değildir. Bir gün unutulacağını bile bile unutulmamayı isteme. Gönderen
Kalbe saplanan ok
Aşkı ifade ederken neden kalbe saplanan ok kullandıklarını şimdi daha iyi anlıyorum. Ok kalbe girerken ne kadar hızlı girse de çıkarken girdiği yeri o kadar çok parçalayıp çıkıyor.
Kalbe dokunmak 2
Bir kalbe dokunmak istedim,
Dur yapamazsın ben doğru kişi değilim dedi,
Ben yine de istedim,
Olabilecekleri bilmeden düşünmeden,
O da benim kalbime dokunsun istedim,
Sonunda kırdım, istemeden kırdım onu,
Hatamı telafi etmek isterken tekrar kırdım,
Yanımda birilerini aradım bugün,
Düne kadar yanımda o vardı.
Şimdi gene kalabalıklar içinde yanlızım.
Yanlızlıktan değil ama onu kırdığım için üzgünüm.
Tam kabuklarından çıkacakken kırdım onu,
Gerçekten üzgünüm ve pişmanım.
Onunlayken ki duygularımı kelimelere dökemezken,
Onsuz uyandığım bu sabah hissettilerimi de kelimelere dökemiyorum.
Sadece kalbimde, beynimde, miğdemde bir acı.
Kocaman bir keşkem oldu. Belki hayattaki ilk keşkem.
Kalp kırdım, pişmanım
Çok kötü biriyim, kalp kırdım, çok incittim. Her düzeltme çabamda daha çok kırdım. İlk defa yaptım bunu. Bu defa farklı derken bunu kastetmemiştim. Gerçekten farklıydı. Dürüst olmaya çalıştığımda bile kırdım. Üzgün, mutsuz, pişmanım.
Pimi çekilmiş bir el bombası gibiyim. Yine bencil yanım yapacağını yaptı. Benciller zaten karşındaki kişiyi yada kişileri hiç düşünmez ki. Saygısızca bencilce davranırlar. Üstelik benciller utanmaz da bu bencilliklerinden.
Sebebi ne olursa olsun bencilceydi utandım. Pimim çekildi patlama zamanını bekliyorum. En azından içimdeki o garip his geçti. Artık berrak da değilim bulandım. Bunu kendime ben yaptım patlama zamanı yaklaştı. Garip bir huzur var içimde. 5,4,3,2,1 Bom
Yıldırım çarpması gibi bir acaba ile başlayıp, olmaz oğlum ile devam eden, oldu mu acaba ile nefes alan ve ben sana olmaz demiştim ile günümüze gelen birşey bu.
Sorularım var zaman, cevaplarını biliyor musun?
Ne dersin beni tanıdıkça sever mi?
Bir gün gözlerini kaçırmadan göz göze gelirmiyiz?
Ya da sarabilecek miyim kollarımda korkusuzca,
Sen şahitsin bu seferki farklı derken doğru söylediğime.
Peki zaman ona söylemek istediklerimi,
Anlatır mısın ona,
Ona olan duygularımı,
Yanlış kişiye aşık oldun dediğindeki hislerimi,
Şu an boğazıma düğümlenen kelimeleri,
Sen tanırsın zaman buluta, rüzgara söyler misin,
Onu sevdiğimi kulağına fisildasalar,
Peki zaman o mutsuzken hızlıca akarmısın,
Mutluyken de yavaşlasan belki yanında ben de olurum.
Bir kalbe dokunmak zor zanaat. Birinin tenine dokunabilirsin, hatta ne kadar yanlış olursa olsun o istemese bile dokunabilirsin. Ama ne yaparsan yap o istemeden kalbine dokunamazsın. Kalp dakikada bilmem kaç kere açar kapakcıklarını, uygun anı yakalayıp girebilirsen girersin o kapakcıkların açıldığı kalbe. Başka türlü o kalp sana duvar olur. Sende duvara son sürrat çakılmaya giden bir sinek. Ama denersin her seferinde sinek gibi çakılma ihtimalini bile bile kalbe dokunmayı. Hatta yeri gelir çakıldığın duvarın önünden ayrılamazsın. Ta ki sende duvarla bütünleşip duvarda toz zerresi oluncaya kadar.
İki farklı ben
Bazen iki farklı ben var gibime geliyor. İki farklı kişi, birisi duygusal fedakar, diğeri olabildiğince bencil çıkarcı. Birisi çıkarı olmadan adım atmayacak, diğeri başkaları için canını hiçe sayar. İki farklı ben. Bendeki oranları değişse de bazen hulk gibi diğerine dönüşsemde sanırım var bende iki farklı ben.
Sessiz, karanlık gecenin içinde,
Beni sensiz yalnız bırakıp,
Geride kalanları hiç düşünmeden,
Bencilce ve biraz da korkakca
Git yolun açık olsun.
Arabesk şarkısı gibi olmuş ama olsun.
Neden dostum neden?
Boğulma yada en iyi ihtimalle yaralanma ihtimaline rağmen suya düşünmeden atlamak. Cesaretse her zaman, herkes de belli bir miktar var. Eğer bir işin cankurtaranlık değilse önemli soru herkes için değer mi? İşte cevap dostum değmez, herkes için değmez. Nasıl anlarsın kimler için değeceğini yöntemini de sen kendin bulmalısın. Ben kendiminkileri biliyorum. Sende kendi değerlerini kendin bulmalısın. Bulduğunda gözün kapalı atlarsın suya, belkiler gelmez hiç aklına. Belkilerin varsa dostum zaten yanlış yerdesin.
Benim için aşk sanırım bir hastalık, yakalanınca etkilerinden duvardan duvara savrulup parçalayan, iyileşince de bütün etkilerine rağmen tekrar tekrar yakalanma isteği veren, bağımlılık yapan bir hastalık. Sanırım yine hastalandım, ne olur? ne biter? bilmem.
Her virüs birbirinden farklı hepsi farklı bir duvara çarpıyor, süründürüyor, uykusuz bırakıyor, sayıklatıyor.
Birileri durul diyor belki haklılar ben dursam da aşk durur mu?
Tanıdık bir şeyler işte
Tanıdık bir şeyler arıyorum,
Tanıdık bir ses, bir düşünce,
Duyunca dejavu olacağım bir şeyler işte.
Zaman girdabında çarpışırken ben,
Tanıdık bir koku, bir dokunuş arıyorum.
Hissettiğimde de dejavu olacağım.
Belki çoktan tanıştık ve ben ıskaladım,
Belki hiç tanışmayacağız,
Belki şuan yanımdasın uzansam dokunacağım,
Belki de çoktan gittin ben seni hiç göremeden.
Ama yinede tanıdık birşeyler arıyorum.
Her ne şekillde olursa olsun tanıyacağım.
Yazılmış fakat kimsenin okumadığı bir kitap, Kimsenin görmediği hatta varlığından haberdar olmadığı bir dünya harikası, yada kimsenin bilmediği dünyanın en değerli hazinesi olmaktansa, hatalarım ve ben buradayım. Belki hatalarım dev bir mısır tarlası ve ben içinde sadece bir noktayım ama olsun ben buradayım ve hep burada olacağım.
Beklemek zordur dostum,
Bir insanı ya da bir şeyi,
İlk başlarda heyecan duyarsın,
Aradan zaman geçtikçe,
Sıkar, hatta bazen gerer insanı,
Konsantre bile olamazsın yaptığın işe,
Aklın beklediğine, gözün yola takılır.
Beklersin belki umutsuzca,
Merak da edersin acaba nerede diye,
Acabalar kuruntuya dönüşürse yanarsın dostum,
Bitmezler hatta hep yenileri eklenir o acabaların.
Zaman gelir geçer umut tükenir,
Kendi gelmese de haberi gelsin dersin,
Bir mektup, bir telefon beklersin,
Belki gelir, belki gelmez,
Dedim ya beklemek zordur be dostum,
Geçen yıl ilk defa farklı birşey yapıp doğum günümü bile bile facebook'da gizli konuma getirdim. Belki gerçekte kaç kişi doğum günümü biliyor onu öğrenmek istedim. Küçükte olsa insan bazen önemsenmek istiyor, bende istedim. Sonuç tamamen bir hüsrandı ve sert bir tokat misali yüzümde patladı. İki üç kişi ve ailem dışında kimse hatırlamadı. İnsanları bunun için suçlayamam yüzlerce kişinin doğum tarihini gün ay yıl şeklinde hafızalarında tutamazlar. Telefon takvim vsnin hafızasında yer alacak kadar önemli biride olmayınca bir daha böyle şeyler yapmamak üzere profilimde doğum tarihimi tekrar aktif hale getirdim. Bu gün doğum günümü kutlayacak kişiler sağolsunlar ama geçen yıl kutlayanlar ile farklı bir noktada olduklarını söyleyebilirim.
Hayatımın geride kalan ilk çeyrek asırı
Bu siteye duygusal şeyler yazmayı seviyorum. Ben doğduğumdan beri çeyrek asır geçti. Bu geçen süreyi keşkeler ve iyikiler açısından değerlendirirsem. İlk aklıma gelen çok az aşık olmuşum. Çok geç başlamışım aşık olmaya. Çok tecrübesiz kalmışım bu konuda ama olsun. Şuan hala aşıkmıyım emin değilim. Sanırım hala birkaç kül var içimde. Yeni bir ateş yanıp o külleri de yakana kadar böyle devam eder. Umarım sonraki çeyrek asır sonrasında keşke daha çok(nicelik nitelik her açıdan) aşık olsaydım. Sevseydim sevilseydim demem.
Bazen kendimi boşlukta hissediyorum. Yoksa başından beri zaten böşlukta mı yaşıyordum. Belki boşluktan çıkmak için tutunmak istedim sana. Belki çıkışı ararken gördüm seni. Orada öylece duruyordun. Herkesin gözünün önünde fakat kimsenin cesaret edip dokunamadığı bir mücevher gibi geldin bana. Baktım ve sanki büyülendim. Etrafında ateşten çember olduğunu göremedim. Yaklaştıkça yandım, yandıkça daha çok yaklaşmak istedim. Tam kendimi ateşine teslim edip kül olmayı beklerken birden yine aynı boşluğa düştüm. Bem beyaz bir boşluk içinde yine tek başımayım. Hala çıkış yolumu bulamadım.
Hiç ayrılmayacakmışız gibi ...
Ben buna bir dönem aşk diyordum. Şu an bile düşününce içim gıcıklanmıyor değil. Artık hislerim daha somut daha gerçekçi. Yanımda olmasını istiyorum. Hiç ayrılmayacakmışız gibi. Ben konuşayım o dinlesin, ama daha çok o konuşsun ben dinleyim. Bir aşk masalı tadında sürsün gitsin.
Bir deprem hikayesi yazasım geldi. İnşAllah hiçbir zaman gerçek olmayacak bir hikaye.
Şehri sadece sokak lambalarıın aydınlattığı bir saatti. Saatime bakmak aklıma gelseydi saatide hatırlardım diğer bütün detayları hatırladığım gibi. Her zamanki gibi internette o siteden bu siteye gezinip duruyordum. Birden bir sarsıntı oldu. Nispeten deprem bölgelerine uzak bir yerde yaşadığımız için yine çok fazla hissetmedik sarsıntıyı. Hemen televizyonlar, radyolar, internet siteleri flash haber olarak verdi; bizim hafif, o bölgede yaşayan insanların derinden hissettiği bu sarsıntıyı. Herkesin gözünü diktiği Kandilli rasathanesi 6.5 demişti şiddeti için süreside 48 sn sürmüştü. 48 sn içerisinde depremin merkezi olan bölgede taş taş üstünde kalmamıştı. Tarlaların ortasında yarıklar oluşmuş, korkuluklar bile yıkılmıştı. Herkes marmara bölgesinde beklerken bu kez deprem ege bölgesini vurmuştu. Bölgeden gelen ilk bilgilerde depremden etkilenen bina sayısı binlerce şeklinde açıklanıyordu. devam edecek ...