08.08.2010 11:09 Karakter boyutu :
Bundan önceki yazılarımda ülkenin –artık- en öncelikli sorunu hâline gelen kanayan yarasının nedenlerine ve tarihsel köklerine inmeye çalışmıştım. Sorunun çözümü için öncelikle adının doğru konması gerekiyor. İşe şöyle başlayalım. Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgeleri çok özel nedenlerden dolayı diğer bölgelerden çok farklı bir tarihi yaşamışlar ve dolayısıyla daha değişik ve daha ağır sorunlarla boğuşmuşlardır. Ayrıca bu bölgede farklı bir etnik topluluk yaşamaktadır ve bu insanlar kendilerini Kürt olarak tanımlamaktadırlar. Tarih kaynakları da bu insanların Orta Doğu’da Türkler den, İranlılardan, Araplardan ayrı bir etnik grup olduklarını yazıyor. Uzun yıllar bu topluluğu yok saymak, Türklerin bir kolu olduğunu savunmak resmi politika olarak benimsenmiştir. Hatta 12 Eylül sürecinde, kışın dağlık bölgelerde karda yürüyen kart-kurt diye sesler çıkaran Türkler oldukları gibi, dönem yönetiminin çapına son derece uygun değerlendirmeler bile yapılmıştır.
Aslında bu etnik topluluğun kökeninin ne olduğunun hiçbir önemi olmaması gerekir. Bu insanlar kendilerini nasıl tanımlıyorlarsa öyledirler. XXI. yüzyılın ilk çeyreğinde-artık- insanlar hayatın içinde özgür iradeleriyle edindikleri kimlikler yerine köken bağına dayalı kimliklerini sahipleniyorlarsa ortada ciddi bir yanlış var demektir. Ancak insanlar –başkalarına zarar vermemek koşuluyla-yanlış yapma hak ve özgürlüğüne de sahiptir. Bunlara da saygı duymaktan başka yapacak bir şey yoktur. İş etnik aidiyetlerini sahiplenip Kürt kimliğini benimsemekle kalsa sorun olmayacak elbette.Ama ne yaparsınız ki, yaşamakta olduğumuz ve –artık- sonuna yaklaşmakta bulunduğumuz “yeni dünya düzeni” denilen düzensizlikte merkez ülkeler, kontrol altında tutmak istedikleri çeper ülkelerde; dinsel, mezhepsel, etnik ayrımcılıkları kaşıyor, hemşerilik bağlarını bile sonuna kadar kullanabiliyorlar. Etnik aidiyetler buralarda en önemli parçalanma malzemelerine dönüşebiliyorlar, o zaman da ortaya yaşamakta olduğumuz vahim durumlar çıkabiliyor. Ne var ki merkezdekiler kendi bütünlükleri söz konusu olduğunda hiç çeper ülkelere yaklaştıkları gibi demokratik (!) tavırlar sergilemiyorlar.
Bütün bunların sonrasında şu noktaya gelmek gerektiğini düşünüyorum. Ülkemizde
Kürt etnik topluluğunun ekonomik, sosyal, siyasal, kültürel taleplerinin demokratik zeminde tartışılması olağandır ve konunun –bu çerçevede- Güneydoğu ve Kürt sorunu olarak ortaya konmasında sakınca yoktur.
Ancak dış dinamiklerin provokasyonları sonucunda, ayrılıkçılık talepleri taşıyan, PKK ile bütünleşmiş ve silahlı eyleme dönüşmüş bir Kürtçülük anlayışı, bugün yaşanan acıların başlıca nedenidir. Sorunun bu biçimde tanımlanması ve ele alınmasının hepimizi götüreceği yer hiç hoş bir yer değildir. Çünkü buradan hareketle sürdürülecek tartışmaların, çatışmaların son noktada gelip dayanacağı bir yer vardır. O yer, bu topluluğun yaşadığı geniş toprak parçasıdır ve orası –aslında- mülkün kendisidir. Yetersiz olsa da, ayrılıkçı örgüt nedeniyle gereğince yapılamasa da, gerçekleştirilmeye çalışılan bütün yatırımlar, bu ülkenin bütün insanlarının doğrudan ya da dolaylı vergileriyle sürdürülmektedir. Eğer bugün bir plebisitle bölgenin yazgısı belirlenecek de olursa, bu yalnızca bölgeye yönelik bir oylama olmayacak, ülke genelini kapsayacaktır. Bunun çok iyi bilinmesinde sayısız yararlar vardır. Buradan da ayrılıkçıların istediği sonucun çıkması kesinlikle mümkün değildir.
Çok dikkat edilmesi gereken bir nokta da Türkiye’deki ayrılıkçı hareketin Batı’daki örneklerinden farklılığıdır. İngiltere, İspanya ve Fransa’nın yaşadığı sorunlar, bu ülkelerin kendi azınlıklarından aktardıkları artı değerden, yani –düpedüz- sömürüden kaynaklanmaktadır. İşte burası Türkiye ile bu ülkeler arasındaki temel ayrım çizgisidir. Bunun dışında bu ülkeler, birbirlerinin bölücü hareketlerini sistemli, biçimde destekleyip, kışkırtmazlar, ancak Türkiye’ye gelince iş değişir…
Gerçekte dünyadaki bütün bu tür hareketler birbirlerinden farklı özellikler sergilerler. Örneğin bölünen Çekoslovakya ile bölünme durumu ile karşı karşıya kalan Belçika’da sorun bütünüyle farklıdır, burada karşılıklı gönüllülük söz konusudur… Kanada’nın dinamikleri ve koşulları bütünüyle farklıdır, burası bambaşka bir konumda değerlendirilmelidir… Asya’daki, özellikle Rusya Federasyonu ve Çin Halk Cumhuriyeti’ndeki bölücü hareketler de yine arkasında Batı’nın bulunduğu hareketlerdir ve başarı şansları yoktur… Kosova, Abhazya, Osetya’nın ve diğerlerinin koşulları da farklılıklar göstermektedir.Herhangi bir örneğin bir başkası için bütünüyle model oluşturması çok zordur.
NEDEN “BÖLÜCÜLÜK” DEĞİL DE “AYRILIKÇILIK” TANIMI
Dikkat ettiyseniz bizim konumuzla ilgili olarak, bütün yazılarımda ısrarla “ayrılıkçılık” ifadesini kullanıyorum, kesinlikle “bölücülük” demiyorum. Çünkü Türkiye’nin hiçbir biçimde bölgeden vazgeçmesi söz konusu olamaz, bölünmeyi kabullenmesi düşünülemez, bu durum eşyanın doğasına aykırıdır. Bir insanın gönüllü olarak yaşamsal organlarının birinden vazgeçmesiyle eşdeğerdir. Bu anlamda ayrılıkçı örgütün en son noktada başarabileceği tek şey, ancak “ayrılıp” gitmektir, hiçbir şeyi bölüp parçalaması mümkün değildir. Türkiye’de aklı başında herkes bu felaketin yaşanmaması için elinden geleni yapmalıdır. Ancak Türkiye’nin her taraftan saldırıya uğrayıp tükenme sürecine girmesiyle böyle bir durum söz konusu olabilir. O fırsat da I.Dünya Savaşı sonrasında bir kez ele geçmişti. Şimdi içeride ve dışarıdaki ayrılıkçıların Sevr hayalleriyle yanıp tutuşmaları bundandır. Bunlar ham hayalden, aymazlıktan başka bir şey değildir. Bırakın dağılıp parçalanmayı, konjonktör Türkiye’ye yakın ve orta erimli gelecekte çok önemli olanaklar sunacağa benziyor. Dolayısıyla bu ülkenin iradesinin ve iktidarının eriştiği yere birilerinin hayallerinin bile ulaşması olanaksızdır. Yani kuzgunun leşe saldırması ve pay alması pek olacak şey değildir. Sağlıklı durum değerlendirmesi yapmamaları hâlinde, yarınlar birileri, için hiç parlak görünmüyor.
DEMOKRATİK ZEMİNİN GEREKLİLİĞİ
Bunları konunun demokratik boyutunu ele alarak değerlendirmek yararlı olacak. Önce altını çizerek belirtelim. Türkiye’nin bu mücadelesini yasal zeminde sürdürmesi, nerede şahin nerede güvercin olacağını iyi bilmesi en öncelikli koşuldur.
Türkiye’nin güvercin olacağı yer neresidir?..Bir kere bu insanların siyasal partilerine tahammüllü olmak zorunludur. Gerekiyorsa ceza yasalarında buna uygun düzenlemeler yapılmalıdır. Milletvekillerini karga tulumba parlamentodan atıp hapse tıkmakla, partilerini bir bir kapatmakla bir yere varılmayacağı ortadadır. Bu insanlar en aykırı, en rahatsız edeci taleplerini dile getirmeli, Mecliste yer almalılar ki temsil ve katılım haklarını kullanamadıkları gerekçesiyle mağduriyet söylemlerini kullanamasınlar. Çünkü bunların da İslamcıların da en sevdikleri şey, mağduriyetlerini dile getirmek ve sızlanmaktır. Bunun bugüne dek pek çok yararını görmüşlerdir çünkü. İllegal zemine çekildikleri zaman gizemli olmanın çekiciliğini de kazanacaklardır. Dünyadaki diğer örnekler bunu açıkça ortaya koymuştur. Aslında konuştukça, düşüncelerinin ve beklentilerinin ne kadar sınırlı kaldığı, bölge insanlarını nasıl çıkmaz sokaklara sürükledikleri daha belirgin biçimde görülecektir. Başta Öcalan olmak üzere kanaat önderlerinin donanımlarının ve tutarlılıklarının ne olduğu da açığa çıkabilecektir. Gerçi bugün artık söylemedikleri bir şey kalıp kalmadığı sorgulanabilir. Yine de demokratik haklarına dokunmak doğru olmayacaktır. Burada sorun nesnel bir tartışma ortamının bulunmamasından kaynaklanıyor. Ancak o ortam sağlandığında gerçekler bütün çıplaklığıyla ortaya çıkabilecektir.
Peki, bu nasıl gerçekleştirilecektir?.. İşte tam bu sorunun yanıtlanacağı nokta Türkiye’nin şahin kesilmesi gereken yerdir. Ayrılıkçı örgüt etkisiz kılınmadıkça, terör –sıfır noktasına değilse bile-kabul edilebilir düzeye çekilmedikçe demokratik tartışma ortamının yararları görülemeyecektir. Bu can alıcı konuya önümüzdeki yazıda değineceğim.
Şimdi bu tartışmada en açık ve sansürsüz biçimiyle nelerin söylenmesi gerektiğini özetleyelim. Bir kere bölünmenin olanaksızlığını, ayrılığın ise hangi büyük felaketlere yol açabileceği en acıtıcı biçimde ortaya koymak zorundayız. Asla istemediğimiz ve gerçekleşmesini çok uzak olasılık olarak gördüğümüz bu durumdan kimlerin ne kadar zararlı çıkabileceğini özetleyelim dilerseniz.
KİMLER ZARARLI ÇIKAR
Türkler bu ayrılık sürecinden –kuşkusuz- zararlı çıkacaklardır. Yüzyıllardır birlikte yaşadıkları,kaynaştıkları,hatta aileler kurdukları insanlarla yaşayacakları ayrılık onları olumsuz etkileyecektir.Çatışmanın keskinleşmesi durumunda evlat acıları yürekleri daha da fazla dağlayacaktır. Dünyada emperyalizmin zincirlerini kıran Çin ve Rusya gibi ülkeler, geniş coğrafyalarını ve bütünlüklerini büyük ölçüde koruyarak dünyanın büyükleri arasına girmişlerdir. Sovyetler Birliği’nin dağılması bu ülke yönetiminin bir tasarrufuydu ve bu durum çok farklı dinamikleri içermekteydi.Bunun Türkiye örneğiyle örtüşecek bir yanı yoktur.
Kürtler ise bir ayrılık sürecinde en büyük acıyı yaşayacak insanlardır. Her şeyden önce, bu kavgayı sürdürenler, sonsuza kadar Türkiye’yi kaybedeceklerdir.Onlara destek verenlerin durumu da farklı olmayacaktır.Limansız,sanayisiz,enerji kaynaklarından yoksun,yoksul bir coğrafyada, her yanı düşmanlarla çevrili bir hayatı sürdürmek zorunda kalacaklardır. Asla dilemiyorum ve sanmıyorum ama böyle olası bir felaket döneminde, yeryüzü cehenneminde, kuruların yanında yaşlar da yanabilecektir.Dünyada en haklı savaşların bile lekeli tarafları vardır.Hele bu türden bir ayrılık kavgasının doğuracağı sonuçları kestirmek mümkün değildir.Kimse bu yüzyılda böyle şeylerin yaşanmayacağı hayallerine kapılmasın.Bu yüzyılın daha ilk on yılında gerçekleşen Afganistan ve Irak işgallerini hatırlayalım,yaşamını yitiren milyonlarca insanı aklımızdan çıkarmayalım.Geçen yüzyıl ise insanlığın o güne kadar yaşadığı bütün acıları katlayan kıyımların gerçekleştiği kanlı bir dönemdi.Bunu da hiçbir biçimde göz ardı etmeyelim…Sade yurttaşlarımızın ekonomik sıkıntılarından başlarını alıp kendilerini geliştirecek etkinliklere yönelemedikleri,en basit tarih bilgilerini edinemedikleri malum.Ama -özellikle- Kürt kökenli yurttaşlarımız kendilerini zorlayıp,geçen yüzyılın Türkiye tarihini, ya da en azından Balkan Savaşı sonrasını öğrenirlerse ,çok yararlı bir iş yapmış olurlar.Anayurtlarına dönen yüz binlerce insanın nasıl sefil olduğunu ve yaşadığı büyük trajediyi belleklerine yerleştirirlerse daha akılcı davranabilirler.Bilhassa şu günlerde akla ve serinkanlılığa öyle ihtiyacımız var ki....
İşte,terörün kontrol altına alındığı sağlıklı bir demokratik tartışma ortamında bunların anlatılması mümkün olabilecektir.O nedenle demokrasi bu koşullarda hava gibi su gibi gereklidir.
Peki böyle bir ayrılık faciası gerçekleşirse bu insanlar kışkırtan, buradan önemli kazançlar elde eden iç ve dış dinamiklere ne olur? Ne olacak, onlar hayatlarına kaldıkları yerden devam eder, Kürtlere yanlışlarını anlatıp dururlar. Bunun dışında ağıtlarını, şiirlerini yayınlar, yaşanan acıların edebiyatını yapar, filmlerini çekerler. Buradan da ayrıca nemalanırlar.
kürt sorunu kart kurt 12 eylül