kalpcik kalpcik: İnsan Profesyonel Olmalı...
İnsan profesyonel olmalı. Özellikle hayatta profesyonel olmalı. Ya da profesyonel davranmalı. Bunun diplomayla veya öğretimle ilgisi yok. Bu insanın kendisiyle alakalı bir şey. Çevremde “profesyonel” dediğim insanların arasında üniversiteli de var, lise veya ilkokul mezunu da var. Kişi işini yaparken, anne çocuklarıyla ilgilenirken, eş diğer eşe, arkadaş diğer arkadaşına vs.vs.vs. Hele bir öğretmen kesinlikle profesyonel olmalı. Bir veli karşısında öfke nöbetleri yaşamamalı. Eleştiriye açık olmalı, ya da soru sorduğunda verilecek cevabı hazmedebilmeli.
Öfkesini kontrol edebilmek gerçekten profesyonellik demek bence. Olaylar karşısında soğukkanlı olabiliyorsa, uygun cümleleri, uygun yer ve zamanda söyleyebiliyorsa budur bence.
Dün akşam Can’ın veli toplantısı vardı. Hemen hemen tüm veliler vardı. Öğretmenimizle ilgili baştan beri tedirgin olduğumuz, “acaba”larımız var. Ama dün akşamki toplantıdan sonra artık tedirginliklerimiz yerini kesin emin düşüncelere bıraktı. Hocamız kesinlikle profesyonel değil. Eleştiriye açık değil. Çok acıdım aslında. Hele o kadar kişi karşısında ağlaması: ACİZLİK. En son söyleyeceğini en başta söyleyerek birden kavga ortamına neden oldu. Herkes rahatsız oldu.
Bu insanın süper bir eğitimci olması düşünülebilir mi şimdi? İnsanın ilkokul öğretmeni ne kadar önemli oysa. Can için üzülüyorum. Ve “ ne yapabiliriz” karşısında da elimiz kolumuz bağlı kalıyor. Çünkü dönem ortası, bu yılı böyle geçireceğiz artık. Neyse ki Can tüm bunlardan habersiz. Okulunu ve öğretmenini seviyor. Bizim yüreğimize su serpen de bu zaten.
Gönderen zühra zaman: 04:53
alya hanımın annesi 24 Şubat 2010 10:35
inşallah seneye tüm bu sıkıntılar ortadan kalkar.hem sizin hem can'ın aklına ve gönlüne göre bir okul ve öğretmen bulursunuz..
bu arada çok şaşırdım bir öğretmenin veli toplantısında ağlamasına..çokmu yeni acaba meslek hayatında?
zühra 24 Şubat 2010 23:42
32 yıllık öğretmenlik hayatı var. Yeni sayılmaz dimi:). Ama hala amatör.
meltem 25 Şubat 2010 02:13
epey amatörmüş yada artık dayanma noktasına gelmiş olabilir (yani özel hayatında da sorunları olup bunu işine yansıtıyor olabilir).. öğretmelik cidden zor bir iş.. ve mesleğini ne kadar seviyor olduğu yada bu mesleği mecburen mi yapıyor olduğu çok önemli..sonuçta bir birey yetiştiriyor.. bence öğretmenin acilen psikolog yada psikiyatrist desteğine ihtiyacı var:)