Mektubat - Yirmi Dokuzuncu Mektup - Dokuzuncu Kısım - s:646 - Risale-i Nur Külliyatı | Sorularla Risale
ehl-i sülûk : nefsi düzeltmek ve vuslata erişmek amacıyla tasavvufa, mânevî terbiye ve terakki yoluna girenler
fahir : övünme
huşû : korku ve sevgiyle bulunulan edebli hâl
ihtiyaren : bizzat isteyerek, irade ederek
inkişaf : açığa çıkma, belirme
istiğnâ : ihtiyaç duymama, kaçınma
letâif-i insaniye : insandaki mânevî duygular
makine-i insaniye : bir makine hükmünde olan insanın beden ve cihazları
mühdî : hidayete erdiren, hidayet veren
netice-i fıtrat : yaradılışın gaye ve neticesi
sırr-ı esas : esas sır, asıl hakikat
sülûk etmek : İlâhî hakikatlara ulaşmak için bir mürşidin rehberliğinde mânevî terbiye yoluna girme
şatahat : mânevî sarhoşluk ve cezbe halindeyken söylenen dine aykırı sözler
tazarru : duada bulunma, yakarma
telâkki edilmek : anlaşılmak, kabul edilmek
Halbuki en yüksek mertebe ise, ubûdiyet-i Muhammediyedir ki, “mahbubiyet” ünvanıyla tabir edilir. Ubûdiyetin ise sırr-ı esası niyaz, şükür, tazarru, huşû, acz, fakr, halktan istiğnâ cihetiyle o hakikatin kemâline mazhar olur.
Bazı evliya-ı azîme, fahir ve naz ve şatahata muvakkaten, ihtiyarsız girmişler; fakat o noktada, ihtiyaren onlara iktida edilmez. Hâdidirler, mühdî değillerdir, arkalarından gidilmez.
SEKİZİNCİ VARTA: Hodgâm, aceleci bir kısım ehl-i sülûk, âhirette alınacak ve koparılacak velâyet meyvelerini, dünyada yemesini ister ve sülûkünde onları istemekle vartaya düşer.
Halbuki, وَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَاۤ اِلاَّ مَتَاعُ الْغُرُورِ 1 gibi âyetlerle ilân edildiği gibi, çok Sözlerle kat’iyen ispat edilmiştir ki, âlem-i bekàda birtek meyve, fâni dünyanın bin bahçesine müreccahtır.
Onun için, o mübarek meyveleri burada yememeli. Eğer istenilmeyerek yedirilse, şükredilmeli; mükâfat için değil, belki teşvik için bir ihsan-ı İlâhî olarak telâkki edilmeli.
1 : “Dünya hayatı, aldatıcı bir menfaatten başka birşey değildir.” Âl-i İmrân Sûresi, 3:185.