Bir maestronun hissettikleri
İtalya Milan’ın ünlü La Scala operasında Filarmoni Orkestrası sahne alıyor. Orkestraya piyanoda Franz Litz’in 200. yılı anısına konçertolarını çalan, Daniel Barenboim eşlik ediyor.
Musica, genç ve bir o kadar da yetenekli orkestra şefi Ömer Meir Wellber’i de yakından izliyor.
Onun Maestro Barenboim ile yakınlığı çocukluk yıllarına dayanıyor ve bakın öyküsünü nasıl anlatıyor:
“Barenboim, benim için çocukluğumda ailemin Avrupa tatillerini ona göre ayarladığı biriydi. Hani hep ‘haydi Paris’e gidelim orada Barenboim çalıyor, ya da Münih’e gitmeliyiz derdim.’‘
“Onun asistanı olmak hatta daha da fazlası, onun yanında olabilme şansını yakalamak herkes için hayat değiştiren bir tecrübe olurdu. Sadece müzikten bahsetmiyorum, politik ve başka bir çok açıdan…’‘’
“Bir maestro olarak o harika, fark yaratan biri… Çok zeki! Asistan olaraksa, ondan her konuda yardım alabilirsiniz. Onunla çalışıp ondan öğrenebilirsiniz. Size fazlasıyla zaman tanıyacaktır.’‘
“Evet belki onun kanatlarının altında olabilirim ama günün sonunda sahnede bir orkestranın karşısında olacağım. Ama tabi bu durumda daha iyisini düşünemem, orkestranın tam önünde duran benim ama o da burda ve bana tiyolar veriyor. O, atmosferi tamamen değiştirecek şeyler söyleyebilir. Ve bu çok özel. Tek yapmanız gereken sessiz kalıp öğrenmek…’‘
“Ben onu ve orkestrayı mümkün olduğu kadar her ana hazırlamalıyım. Aslında birçok şey doğal olarak gelişiyor, piyanist çalmaya başladığında hemen bir şeyleri hissediyorsunz zaten.
‘‘Bu durum orkestranın hemen yanında ortaya çıkıyor ve tabi tüm müzisyenler dinliyor, görüyorlar. Diğer bir yandansa buradaki boğumlama, öyle yüksek ki… Onun mümkün olduğunda durumu kontrol altında tutmasını istiyorum… Onun da hep dediği gibi herkes aynı şeyi düşler.
Kimin ne yaptığının bir önemi yoktur hepimiz aynı şeyi düşünüyoruz, hepimiz aynı yöne eğiliyoruz. Ve evet o çok haklı… En azından ben onun gibi olmayı deniyorum…