aylağın günlüğü: Bir Çocuk İki Kedi
Günlerdir kalbimizi sıkıştıran acılar şimdi mahkeme duvarlarında, adeletin yerini bulacağına inanabilsem belki içim biraz olsun rahatlayacak. Ama o insanların acısını unutmak mümkün değil, aileleri için zorluk bundan sonra başlıyor. Giden de geri gelmiyor...
Akın Arslan'ın dediği gibi, "Felaketler nedeniyle ‘olağan işlerimizi’ yaparken, olağan içerikler hazırlarken utandığımız günlerden geçiyoruz yine. Hayat bir türlü normale dönemiyor"
Dün gece rüyamda babamı gördüm, böyle içim çok daraldığında, yüreğim sıkıştığında görüyorum bu aralar. Çok azını hatırlayabiliyorum ama. Antikacı, bitpazarı gibi bir yerdeymişiz; ibrikler, çaydanlıklar... Sanki hep onunla gitmek istediğim ama bir türlü gidemediğim Mardin, Urfa gibi bir yerde.
Bakındığımız eski çaydanlıkların, ibriklerin içinde içecek soğuk ve güzel bir şeyler varmış, babam onlara bakıyor, tatmak istiyor. "Boşver onları baba" diyorum, "Su candır. Soğuk su var bunda bak, bunu iç" Bölünüp duran uykumun arasında onu görmek içimi ferahlattı. Hatta "Sabah arayıp babamı, anlatayım rüyamı" diyecek kadar şuur gitmiş galiba gecenin 3'ünde. Sabah 7'de alarm çalınca hepsi uçup gitti. Gerçek kaldı geriye.
Uzak bir yerlere gitmek istiyorum, böyle yeşillik, sakin. Uzak olması da gerekmez aslında. Çanakkale'ye, Kars'a beraber gittiğimiz arkadaşlarımızla hep dediğimiz gibi "Şuraya bi kulübe kondursak ya" dediğimiz güzel, yeşil, huzurlu bir yere. Etrafta sadece dere şırıltısı, keçi melemesi olan; domates biber yetişen bir bahçesi, arkada meyve ağaçları olan bir yere.
Belki de bir gün beyin ailesinin fındıklığına küçük bir kulübe kondurabileceğiz, elleriyle yapmak istiyor o kulübeyi; bunu hayal etmek bile iyi hissettiriyor. Ne de olsa çocukluğunun geçtiği, anneannesinin onu şefkatle sardığı yer orası. Bahçesinde oynadığı, sobasının dibinde uyuduğu, bahçesinde anneannesinin şahane yemeklerini yediği yer. Aile bağları iyi geliyor insana, güvende hissettiriyor. Bunları düşünürken, dostum E'den şahane fotoğrafların olduğu bir link geldi. Gülümsedim sabah sabah.
Gönderen verba volant zaman: Çarşamba, Mayıs 21, 2014
Etiketler: fotoğraf, kedi ve ...
Ayşe'nin Kozası 21.05.2014 10:45
Urfa,fındık bahçesi,rüyada görülen baba, hepsi hayatımın içinde...ve bu yorumu yaparken suçluluk hissi,normale dönmeye başlamamın derin sızısı...
verba volant 21.05.2014 11:03
Hayatımızın içinde ne çok ortak nokta varmış... Urfa'ya hiç gidemedim, babamın kökeninde biraz oralar da var; keşke beraber gidebilseymişiz ama olmadı. Suçluluk hissine gelince, hepimizde var. Ben de yazarken kötü hissettim ama Akın Arslan'In dediği gibi hakkaten:
"Felaketler nedeniyle ‘olağan işlerimizi’ yaparken, olağan içerikler hazırlarken utandığımız günlerden geçiyoruz yine. Hayat bir türlü normale dönemiyor. Son bir yılda, hayatım boyunca ‘mutlu olabilmek’ adına biriktirdiğim ne varsa geçerliliğini yitirdi. Güldüğüm her an, birilerinin acısının üzerinde zıplıyormuşum gibi. Edip Cansever kulaklarımda sürekli; 'Gülmek, bir halk gülüyorsa gülmektir' diyor. (Mendilimde Kan Sesleri)
Ama en azından, yaptığımız işleri normale döndürmek zorundayız..."
Leylak Dalı 21.05.2014 11:15
Bana bir daha hiç normale dönemeyecekmişiz gibi geliyor, umarım yanılıyorumdur :(
Fakat fotoğraflara bayıldım, keşke sadece sanat olsa, başka hiçbir şey olmasa...
verba volant 21.05.2014 11:46
Başımızdakiler böyle olduğu sürece, memleketçe normale dönmemiz pek mümkün değil ne yazık ki :( Artık şaşırma yetimizi kaybetmek üzereyiz, her seferinde çıta yükseliyor.
Böyle zamanda fotoğraftır, kitaptır biraz olsun iyi geliyor. Ama insan canına zerre kıymet vermeyenler, sanat kurumlarını da tırpanlıyor geldiklerinden beri.
Nesrin 22.05.2014 16:11
ne kadar güzel fotoğraflar bunlar ...
verba volant 23.05.2014 10:55
Birazcık da olsa insanın içini açmıyor mu Nesrin? Şahane üçlü olmuşlar.
Nesrin 26.05.2014 09:06
Kesinlikle . zaten fotoğraflara bakarken yüzümü gülümseti :)