YogaTerapi: Kasım 2011
2005 Kasım’ında Granada’dan günü birlik gittiğim Malaga’da Picasso müzesinin kapısına vardım ve büyük bir hayal kırıklığı.. Müze kapısında asma kilidi görünce ‘Ne oluyor?’ dedim. Aldm cevabı ‘Bugün Pazartesi müze kapalı.’ Bugün Pazartesi bütün dünyada müzeler kapalı, haftasonu ziyaretçilerden yorgun düşmüş tablolar uykuda.. O zaman içimdeki şaşkınlık ve ne yapacağını bilmezlik içinde müzenin önündeki hediyelik eşya mağazasının dışarıda sergilenen reprodüksiyonlarına bakakaldım uzun bir süre. Müzede geziyormuş havasına girdim tozlu kartonlara bakarken. ‘Oturan Dora Maar’ a o zaman vuruldum. 10 € ya onu aldım.. İstanbul’a dönmeden uzun seyahatlerde onu el üstünde tuttum, eve gelince salonumun baş köşesinde ağırladım onu.. Dora başarılı bir fotoğrafçı, Pablo ile tanıştığında ve birbirlerine aşık olduklarında O 29 yaşında, Picasso 54. Uzun bir beraberlik, tutkulu, kavgalı, gel-gitli, bağımlı. Dora güçlü bir kadın ama Picasso’nun deliliği ve ele avuca sığmazlığı onu dengesizleştirmiş. 8 senelik beraberlik sona erdiğinde Dora’nın akıl sağlığı pek de yerinde değilmiş. Picasso’dan sonra yani 35 yaşından itibaren ciddi bir ilişki yaşamadan, 89 yaşında ölmüş.
Bu tabloda Picasso onu nasıl tasvir ediyor? Tamamen bana hissettirdikleri şöyle.... Dora profilden bakarken bile yüzünün diğer yanı var, içinde kaç tane Dora var, Pablo’nun aşık olduğu Dora, Pablo’yu deli eden Dora, güçlü Dora, zayıf Dora, hepsi Dora.. Dora bir bütün.. Yüzünde bir sürü renk var, olmayacak renkler, pembe yeşil mavi.. yani her şey Dora’da var, Pablo bunun farkında ve onu öyle beğeniyor. Dora’nın aklını kaçırmasına sebep ne acaba diyorum.. O Pablo’daki her şeyi görüyor ama onu olduğu gibi sevemiyor mu acaba? Seviyor ama başka kadınlarla onu paylaşamıyor, bu özelliğini çıkarıp Pablo’dan atsa mutlu olacaklarını mı düşünüyor? Ama o zaman da Pablo Pablo olmayacak, onu o zaman sevebilecek mi? Pablo’yu bütün olarak, olduğu gibi kabul edemediği için mi aklını kaçırıyor Dora Maar? Gönderen
Bir de yogasızlığı (Affet Beni Yılmaz Odabaşı :)
Kabuklarımdan soyula soyula en ben olan içerdeki bana doğru bir yolculuğa çıktığımı hiç bilmiyordum 2008 Mayıs’ında Cihangir Yoga’nın yolunu tuttuğumda..Üniversite zamanlarından ev arkadaşım Teresa (Demirkanlı olan), git Amerika gel İstanbul , git İsviçre gel İstanbul dolanırken harita üzerinde, Aştanga diye bi’ şeye tutulmuş onu anlatıyordu, Nişantaşı House Cafe’nin ( şu eski olan) arka bahçesinde.. Ben kamburumun içine çökmüş, bedenimi taşıyamıyor olmanın keyifsizliği ile onun anlattıklarına bakakalmıştım :) Sorduğum soruyu hatırlıyorum ‘Yoga kas yapar mı canım?’ O da bluzunun kolunu sıyırıp üst kol kaslarını göstermişti bana. Sonra Cihangir’de almış olduğu 10 kuponun birini kullandığını diğerlerini benim kullanabileceğimi söyledi. Bu dünyadaki en kıymetli hediyeydi ve hep öyle kalacak.
Bir kaç gün sonra Özge (Şarlı olan) ile mailleşiyoruz, ona Cihangir’de bir Yoga Merkezi varmış hadi oraya gidelim dedim, haydi dedik akşam eve uğrayarak bir tayt bir tişört kendimizi Zeynep Çelen’in başlangıç dersinde bulduk.. Ders boyunca çektiğim fiziksel zorluklar, titremeler, sarsılmalar hiç hoşuma gitmedi ve dersin ortasında bir daha yogaya gitmeyeceğimden emindim. Sonra son dinlenme pozu ‘Şavasana’ya geldiğimizde, hayatımda ilk defa bedenimle ilişki kurduğumu gördüm. Bedenimle yerçekimi arasındaki büyük sürtüşmeye tanık oldum. Hep yapmaya koşullanmış, koşturmaca içindeki ben, konu bırakmaya geldiğinde onu yapamadı, yerde yatmış uzanırken sanki bir uçan halının üstündeydim, ne göreyim toprakla aramda bağ kalmamış ama maalesef uçamıyorum da.. Asılı kalmıştım,yere 5 cm paralel, havada, yani arafta.. Bırakamayan Ben’e şahit olunca onu merak etmemek elde değil.. Yani ‘bir ben varmış benden içeri’ . İçerdeki O Ben, kitaplarda yazmıyormuş, açıp okuyup da öğrenmeye. Hep alışmışız ya kitaplardan öğrenmeye, başkalarının deneyimlerinden ders almaya.. O Ben , kendi kendine gidilecek bir yolda kimsenin yol göstericiliği olmadan sana kapılarını açıyormuş, sen (yani O Ben) o yolda olduğunu bile bilmezken. Üstelik O Ben’e giden yol yine benden geçiyormuş; farklı coğrafyalar, kitaplar, aşklardan değil. Nasıl mı oldu? Hiç bir fikrim yok, o öylesine geldi, sadece hatha yoga uygulaması yapıyordum, ona bir anlam yüklemeden..
Ortalıkta olmaktan rahatsız oluyordum hepİzleniyormuşum duygusu beni ısırıyorAslında ne güzeldir birileri sana bakıyorsa değil miAma ben korkuyorum hep beğenilmemektenBeni önceden beğenenlerin daha sonra beğenmeme ihtimallerindenSunum için çıktığımda kürsüye rezil rüsva olmaktanDüşündüğümü söylediğim zaman ‘ne saçma’ denmesinden
Ben onları beğenmeyeyim hiç bir sıkıntı yokAma eyvahh onlar beni istemezse .. Yandım o zaman
Derken gel zaman git zaman erteledim bu blog konusunuYazdıklarımı bilgisayarımda gizli saklı bir köşede tuttumSonra kimliği gizli bir blog yaptım, oraya bazı yazılarımı koydumVe kimliğim gizli olsa bile utandım , o bloga devam etmedimYazılarımı bilgisayarımın en ücra köşesinde tutmaya devam ettimÖdüm kopuyor hala, aman biri okur diye..