Ela'nın Günlüğü: 14.02.2010 - 21.02.2010
Tuvaleti kullanma denemelerimde bugün 3. günümdü. Yemek yedikten bir 15 dk. sonra tuvalete oturuyorum ama anneme sağ gösterip sol vurmak hoşuma gidiyor. Ya oturtana kadar yapıyorum ya da kaldırdıktan sonra. :)
Bu sabah 6:40'da uyandım. Henüz kaka yapmadığımı gören annem beni hemen tuvalete oturttu. Veeee bummm! İlk kez kakamı tuvalete yaptım. Bakalım devamı gelecek mi?
Gönderen Ela Sümer zaman: 14:05 0 yorum
Büyük güne 1 ay kaldı. Hayatımın ilk yılının son ayına girerken şansa bakın ki ben yine büyümüşüm! Sürekli böyle büyümeye devam edersem arkadaşlarımın yanında Nav'i ırkından biri gibi kalacağım. Bu ay gözle görülür ölçüde uzadım ve kilo aldım. Doktorum göbeğime süt göbeği diyordu ama bu göbek her geçen gün büyüyor, bu nasıl süt göbeği anlamadım? Saçlarım da bir anda uzamaya başladı. Alnıma düşenleri lastik tokayla tutturabiliyorum. Değişmeyen tek şey hareketliliğim. Artık daha da aktifim. Enerjim hiç bitmeyecek gibi. 11 aylık olduğum ilk gün ilk adımımı da attım. Yaşımı koşarak karşılamaya hazırım.
Konuşmam bülbülün şakıması gibi. Ağzımdan seri halde kelimeler dökülüveriyor ama toparlayamıyorum, ne söylediğim anlaşılmıyor. Sadece "Bla bla"... 10 aylıkken söylediğim kelimelere ek olarak bu ay "Hav hav" demeye başladım.
"Gel pisi pisi" diyemiyorum ama kediyi çağırırken yapılan o parmak hareketini yapabiliyorum.
Yeni mimikler deniyorum. Özellikle kızgın yüz ifademe herkes bayılıyor.
Oyuncaklarıma ya da sevdiklerime kocamaaan sarılıp öper gibi yapıyorum.
Bizimkileri kandırmaya, atlatmaya, onlara numara çekmeye başladım. Bana "Çaklangoz" diyorlar.
Ev telefonuna bayılıyorum.
İstediğim bir objeyi parmağımla işaret ederek "Ihhh" diyorum. Bu "Şunu bana ver!" demekten daha kolay. Gördüğüm herşeyi ama herşeyi istiyorum. Benimle ilgilenenler için biraz yorucu olabiliyor. Elime alınca ne mi yapıyorum? Tabii ki fırlatıp atıyorum.
Mahremiyet konusu benim için çok önemli. Kapalı bir kapı görürsem önce tıktıklayarak içeri girebilmek için izin istiyorum. Lütfen siz de benim odama girerken kapımı çalarak izin isteyin.
Annem çoraplarımı rahat giydirebilsin diye ayağımı uzatıyorum.
Sorulduğu zaman ellerimi, ayaklarımı ve saçımı gösterebiliyorum. Nezle olduğum zaman burnumu da öğrenmiştim ama artık burnum sorulunca elimi ağzıma götürüyorum.
5 dişim var. Yiyecekleri daha rahat çiğniyorum. Artık herşeyi yiyorum: Kek, kurabiye, meyve, balık vs. Mama sandalyemin tepsisine minik zeytinler, ekmekler, peynirler koyun. Hemen mideye indiriveririm. Yanında çay da olursa deymeyin keyfime!
Ellerimden tutulduğunda merdiven inip çıkabiliyorum ve buna bayılıyorum.
Annem yemeğimi hazırlarken onu seyrediyorum. Ne kadar aç olursam olayım artık beklemek zorunda olduğumu biliyorum.
Benden birşey isterseniz alıp elinize veriyorum. Teşekkür ettiğinizde de çok mutlu oluyorum.
Artık sadece yıkıcı değilim, yapıcıyım da. Küplerimi üst üste koyarak kule yapıyorum. Sonra yine yıkıyorum.. :)
Oyuncaklarımı "Vuuuu" diyerek uçuruyorum.
Evdeki sandalyeleri ya da koltuğumu yürüteç olarak kullanıyorum. Doruk bana Playskool'un yürütecini vermişti ama onu pek kullanamadım. Bizim evin genelinde halı olmadığından parke ya da taş zeminde çok hızlı kayıyor. Rahatlıkla yürüyebildiğim zaman bunu kullanmak daha zevkli olacak.
Gönderen Ela Sümer zaman: 21:51 3 yorum
Gönderen Ela Sümer zaman: 21:01 0 yorum
Bugün annemle Mothercare'e gittik ve bana tuvalet adaptörü ile tabure aldık. Yakında 11 aylık olacağım, bezim o kadar rahat ve sızdırmaz ki ıslaklık hissetmiyorum. Bu gidişle ömür boyu bezimle takılmakta sakınca görmem. Bu yüzden minik minik tuvaletle tanışma çalışmalarına başlamakta fayda var...
Annem "Bebeği bırakın, o hazır olduğunda tuvalet alışkanlığı kazandırırsınız. Hatta 18 aylıktan önce çalışmalara başlamayın sakın!" yaklaşımının kesinlikle bez firmalarının işi olduğuna inanıyor. Beze harcanan para bir yana, dünyaya verdiğimiz zararı düşünebiliyor musunuz? Annem tekrar kullanılabilen beze geçmeyi bile düşündü ama benim hemen her bezim kakalı olduğundan uygulamaya geçemedi. Başka bebekler hep aynı saatte günde bir kere ya da 2-3 günde bir kaka yapıyormuş. Bense doğduğumdan beri aklıma estiğinde kakamı yaparım, hiç tutmam. Bahsettiğim bebeklerin anneleri için tekrar kullanılabilen beze geçmenin aşırı bir zorluğu yok. Günde bir kez kakalı bez yıkanabilir ama 4 kez olmazmış o iş... Annem öyle diyor. :)
Babam da annem de 1 yaşındayken bezden kurtulmuşlar. İkisi de yaz çocuğu olduğu için babaannemle anneannem zorlanmamış hiç. Günümüzde ise bebekler 18. aydan önce sfinkter kaslarının kontrolü sağlayamadıkları için tuvalet alışkanlığı edinemeyeceklerine dair bir inanış var. Bazıları ise bebeklere ilk aylardan itibaren bez bağlamıyormuş-Bezsiz bebek. Yine taban tabana zıt, farklı ekoller...
Annemin mentoru Tracy de 9. aydan itibaren bebeklere tuvalet alışkanlığının "koşullandırma" yolu ile kazandırılabileceğini düşünüyor. Tıpkı anneanne ve babaannemin yaptığı gibi. Doğduğumdan beri annemle yapışık gezdiğimizden "tuvalete gitmek" kavramı bana yabancı değil. Hatta annemin yaptığı her şeyi yapmayı ve onu memnun etmeyi istediğim için tuvaleti kullanmaya başlamakta ben de sakınca görmüyorum. İşbirliğine hazırım!
Bugün banyodan önce annem popomdan gelen "Pıt!" sesini duyunca "Tam zamanı!" diye düşünmüş ama elindeki işi bırakıp yanıma gelene kadar ben olayı bitirmiştim bile. Belki biraz kalmıştır diye beni tuvalete oturttu ama yok ben hepsini yapmıştım zaten. Morali bozulmasın diye söylemedim. 5 dk. oturduk öyle. Biraz lafladık, sonra da kalktık. Değişik bir his... Boşlukta oturur gibi... Yarım saat sonraki banyo vaktime kadar da bezsiz gezdim. Annem eşofman altımı giydirdi ama içimde bez yoktu. Büyük bir hafiflik hissettim. Bir de yerler soğukmuş yahu! :)
6,5 aylık olduğumda annemin işe dönme zamanı gelmişti. Bakımımı babaannem ve dedem üstleneceklerdi. Uyuduğum, uyandığım, yediğim, hatta kaka yaptığım saatler bile belliydi. Annem içi rahat bir şekilde işe gidebilirdi artık. Çok uyumlu ve düzenli bir bebektim, yeni bakıcılarımı hiç üzmeyecektim. :) Bu pespembe tablo ilk geceden bozuldu. İyi niyetle de olsa süreçte herkesin kendi doğrusu ve farklı uygulamalarla karşılaşınca ben de biraz şaşırdım. Bebekler birşeye alıştı mı eskiye döndürmek de zor oluyor, ne olursa alıştığını bulmak istiyor. Bu durum herkesi biraz yıprattı, sonra da... Sonrası en aşağıda...
Annemin işe döndüğünün ilk gecesi 10 kere uyanmışlığım vardır. Herkes şoke oldu, ne yapacağını şaşırdı. Geceleri 8 saat uyuduklarını düşünün, 10 kere kalkıyorum ve her birinde 20-30 dk. tekrar uykuya dalabileyim diye üzerimde çeşitli yöntemler deneniyor. Tabii uykuları delik deşik oluyor. Aslında hiç uyumasalar daha iyi, böyle 10 kere uyanmaktansa...
"Neden, neden? Neden böyle oldu?" diye annem kafayı yedi. "İşe döndüm, yokluğumu hissetti, ondan olacak... Ama alışır, takılmamak lazım." "Gece uyandığında parmağını bulup emerdi, onu da bıraktı. Bu ayda emziğe de başlatılmaz. Nasıl tekrar dalacağını bilmiyor, haklı, öğrenecek." "Gündüz evde olmadığım için uyandığında beni arıyor. Tamam, biraz sarılalım uyur yine." Bu sorunu maalesef annem pes edip de istifa edene kadar aşamadık. Resmin geneline bakarsak rutinim bozulduğu için herşeyin tepetaklak olduğuna kanaat getirebiliriz. Nasıl mı?
Gece uykuya geçişim: 19:30 banyo, 20:00 meme, 20:30 uyku. Bu düzeni bütün yaz sürdürdük. Meme emerken bitmesine yakın gözlerim kapanmaya başlardı. (Anne sütünün malum rahatlatıcı etkisi) Annem de beni yatağıma yatırır, müziğimi açar, popoma iki vurduktan sonra zaten çoktan bayılmış olurdum. Gündüzleri de bu şekilde uykuya geçerdim. Annemin işten dönüş saati en erken 20:30 olunca bu sistem sekteye uğradı. Bazen 20:00'deki emzirmeye yetişebiliyor, beni o yatıyordu. Ama bu geceler toplasan 10'u bulmadı.
Gündüz şekerlemelerim: Gündüzleri de aynı sistem, meme emip yatağıma yatırılma şeklinde devam ediyordu. Ne yazık ki annem olmayınca bu da şaştı. Celal Dedem, temiz hava alayım diye beni dışarı çıkarmaya başladı ve açık havaya dayanamayan ben çıkar çıkmaz otomatikman uyumaya başladım. Her gün en az 3 saatim dışarıda pusette uyuyarak geçiyordu. Böyle olunca sabah uykusu süresi, öğleden sonra beslenmesi, meyve saati, aktivite zamanı hepsi şaşmış oluyordu. Daha da kötüsü artık yatağımda uyumaz hale geldim. Hava bozdu, yağmur yağıyor Ela'yı evde uyutmak mümkün değil. O zaman da sanki dışarı çıkıyormuşuz gibi "Ela, atta!" alkışlarıyla beni giydirip, pusetime yatırıp, pusetin üstünü büyük bir şalla kapatıp apartmanda gezdiriyorlardı. Sonra da üzerimde montumla saatlerce pusette uyumuş oluyordum. Hafta içleri böyleydi...
Hafta sonları: Dedemler iki gün izin kullanmak için evlerine döndüklerinde beni uyutma işi anneme kalıyordu. Annem de eski sistem beni evde uyutmaya çalışıyordu. Ben de sallanarak uyumaya alıştığım için ağlayıp zırlayıp evde uyumuyordum. Babam anneme beni pusetle çıkarmıyor diye kızıyordu, annem bebeğim pusette uyumaya alıştı diye ağlıyordu. Ben de niye dışarı çıkarılmadığımı anlayamadığım için ağlıyordum. O günler hepimiz için çok yıpratıcı geçti. Sabah uyumadığım için öğle yemeğinden sonra annemin kucağında gezerken uyuyakalıyordum. Annem birkaç kez dedemden rica etti, dışarıya çıkaracağı zamanları benim yeni uyandığım zamanlar olarak belirlemesini istedi. Ama uygulamaya geçiremedi. O kendi sistemine, annem kendi sistemine devam etti.
Olanlar oldu: 2 ayın sonunda annem baktı ki hiçbirşey düzelmiyor, bütün sorunlar sarpa sardı, babamla habire kapışıyorlar, uykusuz geçen geceler ve üstüne çok yoğun geçen işgünleri, halsizlik, bitkinlik, tahammülsüzlük sonucunda bu böyle gitmeyecek diyerek istifa etti.
Görev değişimi: Halamın eşi askere gitti, babaannem ve dedem yalnız kalmasın diye halama taşındılar. Annem istifa etti ama 4 hafta daha çalışması gerekiyordu. Anneannem İzmir'den gelip nöbeti devraldı. Annem durumu anlattı, bu sefer de anneannemden beni pusette uyutmamasını rica etti. Buz gibi soğuk ve yağışlı aralık ayında bazen bir hafta dışarı çıkamadığım oldu. Biz de anneannemle sarılıp uyumaya başladık. Böyle böyle de pusetten kurtuldum. Dedem hafta içi uğrayıp da beni yatağımda uyur görünce çok şaşırdı. Beni yine dışarı çıkardı ama bu sefer uyandıktan sonra.. :)
Gelelim sadede: Annem istifa etti, "Bu iş nasıl böyle yürüyecek?" derdinden kurtuldu. En kötü karar kararsızlıktan iyiymiş derler, çok doğruymuş. 2 ay denedi, allem etti kallem etti. "Ben çalışmak istiyorum, alıştım, ekonomik özgürlüğüm olmalı." dedi ama gelişmelere bakınca bana olan sevgisi evdeki huzur ihtiyacı bu inattan ağır bastı. Olumlu gelişmeler bana da hemen yansıdı. Gündüzleri sabah ve öğleden sonra 2 posta uyuyarak, geceleri de sadece bir kez uyanarak, onda da sütümü içip uykuya devam etme suretiyle eski düzenime geri döndüm. Onlar da geceleri tv izleyip rahat rahat yataklarına gittiler.
Dertler bitti mi? Tabii ki hayır! Neredeyse 1 yaşına geleceğim hala kendi kendime uyuyamıyorum. Birçok yöntem var ve deniyor ki ; "Çoğu bebek 4 gecede çözülüyor, en inatçısı 10 günde pes ediyor." Benim inat katsayımı hesaba katarsak değil 10, 20 günde pes etmem ben. Bizimkiler de beni bu kadar ağlatmaya kıyamıyor. Annem doktorumu aradı ve "Tamam, kendi kendine uyuyamıyor ama sütünü içerek, bizi hiç uğraştırmadan uykuya dalıyor zaten. Kendi kendine uyumayı öğrenecek diye hırpalamaya gerek var mı?" diye sordu. Doktorum da "Bu bebek, tabii ki süt içerek uyuyacak. Bırak öyle uyusun." dedi. Annemin "Peki ya biberon alışkanlığı? Ya 4 yaşına geldiğinde hala biberonla uyuyor olursa?" sorusuna ise "Çok düşük bir istatistik, olursa o zaman düşünürüz." diye cevap verdi.
Velhasıl, 20'de banyomu yaparım. 20:30'da elime biberonumu alıp herkese "İyi geceler!" diyerek yatağıma giderim. Bazı geceler acıkır ve 04:30 gibi anneme seslenirim, biraz süt içer tekrar uyurum. Sabah da 7'de uyanır, yatağımda kendi kendime oynar, kakamı yapıp 7:30'da annemi çağırırım. Benim olayım budur. Artık o yöntem bu yöntem diye benim başımın etini yemeyin. Bütün geceyi size bırakıyorum işte, daha ne istiyorsunuz? :)
Gönderen Ela Sümer zaman: 10:49 0 yorum
Bebek sahibi olur olmaz anne-babanın yaşam kalitesini etkileyen iki önemli konu var: Uyku ve rutin. Yanlış anlaşılmasın, bebek sahibi olunca dünya tepetaklak oluyor ve bunun bir çözümü yok. Sadece birkaç basit önlemle bunu hafifletebilir ve eski günleri bir nebze de olsa yaşamaya devam edebilirsiniz.
Rutin: (Uyku çoook uzun bir post olacak, bu yüzden önce rutini çıkaralım aradan.)
Doğum yaptınız, hastaneden eve geldiniz. Tattaaam! Dünyanın kaç bucak olduğunu işte şimdi anlayacaksınız. İlk günler sürekli emdim, sürekli. Doğum öncesi annemle birlikte gittiğimiz eğitimde emzirme danışmanı "Bebeğiniz 24 saatin 23'ünü memenizde geçirecek." demişti. Annem de içinden öyle bir "Hadi ordan canım!" çekti ki, ben bile duydum. Velhasıl, kadıncağız haklıymış. Hepbirlikte bunu gördük.
Doğduktan bir 30-40 dk. sonra beni annemin memesine koydular ve başladılar anlatmaya. Şöyle tut, böyle emzir, ne zaman isterse ver vs. Ben de memeyi bir kaptım, bir daha bırakmadım.
Annem de ben de istekliydik. Acıktım dedikçe emzirdi beni. İlk 15 gün zordu. Ameliyatlıydı, dik duramıyordu. Zor oturup kalkıyordu. Ama olsundu, Ela emecekti. Zaman geçtikçe bu işi bir rutine oturtmanın önemi ortaya çıkmaya başladı. Babamın kuzeni Seda'nın arkadaşı benimle aynı zamanda Amerika'da bebeğini doğurdu. Orada 3 saatte bir emzirtiyorlarmış bebekleri. Asla her istediğinde vermiyorlarmış. Bebecik ağlasa da, kendini de yırtsa 3 saatten önce meme yok. İlk günler feryadına katlanmak zor olsa da zamanla hepsi alışmış. Bizim buralarda kimse o kadar taşkalpli değil. Tam tersi, herkes emzirmeye de emzirtmeye de meraklı. Annemin bütün arkadaşları bu konuda takıntılıydı. İçlerinden biri de çıkıp "Ay memem sarkar!", "Yok uğraşamam, o iş benlik değil!" demedi. Hepsi tıkır tıkır emzirdi.
Şimdi ikimiz de net hatırlamıyoruz ama sanırım 1-1,5 aylık olduğum zaman annem emzirme aralarını önce 2 saate sonra da 3 saate çıkardı. Bebeğim, tabii ki ağlayacağım ama her ağlama açlık ağlaması değil ki. Altım kirlenmiş, uykum gelmiş olabilir, sıkılmış ve pozisyonumun değişmesini istiyor olabilirim ya da kendi başıma yatmaktan sıkılmış, annemi özlemiş olabilirim. Bu olasılıkların hepsi gözden geçirildi, en son aç olabileceğime geçildi. Böyle böyle her ağlamada hoop meme olayını bıraktık. Zaten gece beslenmelerini çok erken dönemde aramaz olmuştum. Gündüz iyi doyduğum için gece uyanıp beslenme ihtiyacı hissetmiyordum. Annem de altımı kirletmediğim sürece beni uyandırmıyordu. Bezim değişecekse loş ışıkta, hiç konuşmadan-gülüşmeden, el çabukluğuyla değiştirip beni yine yatağıma koyuyordu. Böylece uykum açılmıyordu. Baktık ki sistem güzel işliyor, 11 haftalıkken odama geçtim. Aslında daha erken de geçerdim ama mobilya kokusu bir türlü odamı terketmek bilmedi.
Gündüzleri 3 saatte bir emip, 20'de yatıp sabah 6'da uyanınca hayat çok kolaylaştı. Ela 12'de emdi, 15'e kadar rahatız. İstersek oyun oynarız, istersek gezeriz, istersek uyuruz. Ben uyursam annem dinlenir, kendine vakit ayırabilir. Bu rutin denen şeyin en işe yaradığı nokta işte bu. Hem ben hem annem günümüzü programlayabiliyorduk. 15'te hala dışarıda mıyız? Hemen uygun bir yer bulup meme emip kaldığımız yerden gezmeye devam ediyorduk. Rutinimizi aksatmadığımız sürece annem de ben de mutluyduk. Saat 19:30 mu oldu? Önce ılık bir banyo ve sonrasında "Haydi iyi geceler Elacığım. Artık anne ve babanın zamanı başlıyor." Sohbet, yemek, dvd, ziyarete gelen arkadaşlar... Sabaha kadar herşey eski günlerdeki gibi...
Annemin geç keşfettiği bir kitap oldu: Tracy Hogg - Bebek Bakım Sorunlarına Mucize Çözümler. Önerim hamileyken alın, okuyun. Rutin konusunu daha bile erken oturtabilirsiniz. Bizimki biraz içgüdüsel oldu, biraz da ben uyumlu bir bebek olduğumdan rutine oturtulmam kolay oldu. Aslında hepimiz dünden razıyız rutine oturtulmaya. Büyükler gibi biz de ne zaman ne yapacağımızı bilmek istiyoruz. İşte "Bebek Bakım Sorunlarına Mucize Çözümler" de bu konuda size yol gösterecek olan en iyi kaynak. Tracy'nin dediğine göre hastaneden gelir gelmez bile bebekler rutine oturtulmaya açıkmış ama dediğim gibi ben ilk günler bol bol emdim. Rutin işine bir süre sonra girdim.
Kitapta sadece rutin konusu yok. Bebeğinize nasıl davranmanız gerektiği, bebeğinizin işaretlerini nasıl okuyabileceğiniz, ihtiyaçlarını ne şekilde giderebileceğiniz, kendi kendine uyumasını nasıl öğretebileceğiniz, ek gıdalara nasıl geçebileceğiniz gibi konular da var. Annem hala okuyor, peşimde koşmaktan bir türlü bitiremiyor ama devamında beni büyütürken karşılaşacağı birçok zorlukla nasıl baş edebileceği konusunda fikir sahibi olacak. Yalnız bu kitabı annem gibi sonradan okumaktansa, hamileyken aradan çıkarırsanız daha faydalı olur, benden söylemesi...
Gönderen Ela Sümer zaman: 16:32 4 yorum
Etiketler: Annelere kitap, Gelişim, İhtiyaç listesi
Bu haftasonu bol bol babacığımla başbaşa kaldım. Cumartesi sabahı annem Yelda ile küçük bir alışveriş kaçamağı yaptı. Ben de babamla evde kaldım. 10:30 uykumu uyumadım, uyusaydım biraz daha rahat geçerdi ama babamı bulmuşken canım uyumak istemedi. Bol bol oynadık. Annem 13'e doğru eve geldiğinde ikimiz de terden sırılsıklamdık. Ve babam anneme herkesin sorduğu o soruyu sordu: "Sen Ela'yla bütün gün nasıl başediyorsun?"
Annem gelir gelmez ikimizi de banyoya attı. Duşumuzu alıp kendimize geldik. Yemeğimi yiyince gözlerim kapanmaya başladı da 2 saat uyudum. Yoksa nasıl enerji toplayacaktım? Uyandıktan sonra da annemle kudurdum ve günü noktaladım.
Pazar sabahı ise kahvaltı randevumuz vardı. Tunç ve Kohen aileleriyle Fun Fatale'de buluşarak GS adasına karşı lezzetli mamaları mideye indirdik. Hande bana çok sexy bir bikini almış. Geçen yaz topless gezmeyi tercih etmiştim, bu yaz biraz kapanırım artık. Çok teşekkürler.. :) Bugün sevgililer günüydü ama bizimkiler akşam için başbaşa yemek programı yapmadı. Sanki onlar birbirinin değil de, ben onların sevgilisiydim. Bütün gün üçümüz sarılıp öpüşüp durduk. Neymiş efendim, dünyada benden güzel sevgili mi varmış? Bu sene benim de Arda'nın da sevgilisi yok. Biz de birbirimize sevgi gösterdik. Daha doğrusu ben Arda'ya sevgimi gösterdim. Çünkü Arda ağır abi. Bakın nasıl cici yapıyorum ona?
İlginç, Fun Fatale'de sevgililer gününe özel bir ikram yapmadılar. Ne bileyim insan kalp şeklinde cupcake ya da çikolataya batırılmış çilek filan verir, değil mi? Her neyse, yediklerimiz de yeterliydi açıkçası. Kahvaltıdan sonra babamın anneme sevgililer günü hediyesi olan masajı almaya gittik. Annem masajdayken biz babamla (tabii ki yine sarılıp öpüşerek) vakit geçirdik. Artık ben de sarılma ve öpüşmelere karşılık verebildiğim için birbirimizi sarıldık mı bırakmıyoruz. "Öp babanı" denince de hemen öpücüğümü konduruveriyorum. Bizimkiler mest tabii!
Sevgililer günü dolayısıyla erkenden yattım ki bizimkiler dışarı çıkmasalar da evde başbaşa kalabilsinler. Bu iyiliğimi unutmayıp seneye beni de alıp güzel bir yere yemeğe giderler diye düşünüyorum. (Şimdiden yolumu yapmış olayım da beni evde bırakmasınlar :))
Anneciğim&Babacığım ben de sizi çok seviyorum. Ne güzel bir aile olduk değil mi?
PS: Bikinimi beğenenler için istikamet: Mothercare.
Gönderen Ela Sümer zaman: 22:02 0 yorum
Etiketler: Ailem, Arkadaşlarım, Atta, Moda