TEHLİKE - BENiM HiKAYELERiM
TEHLİKE YANI BAŞIMDA
​ 1. BÖLÜM
Güneş kızıl sarı renklerini gökyüzüne yayarak, tepelerin ardından henüz kaybolup gitmişti ki, sık ağaçların bulunduğu ormanlık araziden bir kadın çığlığı yükseldi. Öyle bir haykırıştı ki, kim duysa o kişinin çok zorda olduğunu kolayca anlayabilirdi.
-Bırak beni… Yalvarırım bırak!!!!…. Diye yalvarıyordu kadın…Kimsin sen?
​Benden ne istiyorsun ? Ancak daha fazla direnmeye gücü yetmeyince, yere çökmek zorunda kalmıştı. Bir yandan yalvarmasını sürdürmeye devam ediyordu.
- Ne olur bırak beni…İstediğin paraysa çantamdakilerin tümünü al. Ama kıyma bana ne olur! Küçük bir kızım var beni bekleyen…
Adamın gözü dönmüştü bir kere… Bu yakarışların hiç birini duymuyordu. Tek amacı emeline ulaşmaktı. Bir hamle daha yapıp, kadını kolayca ayaklarının altına aldı ve üzerine çullandı.
Kadın hala kendini kurtarmak için bütün gücüyle direniyordu. Bu davranışı adamı daha hırçınlaştırıp, kabalaşmasına sebep olmuştu. Tekrar ellerinden yapışıp, yüzüne iki okkalı tokat indirdi.
Acı içinde inledi kadın. Tokatların şiddetinden, dudağı da patlamıştı.
Şaşkındı, başına gelenlere inanamıyordu. Oysa her akşam olduğu gibi iş yerinden çıkıp doğruca evin yolunu tutmuştu. Beş yaşında bir kızı vardı ve onun yolunu gözlediğini biliyordu.
-Ya bu adam şuracıkta, canını alırsa onun hali ne olurdu?
Birden aklına nerden hatırladığını bilmediği “Tecavüz kaçınılmazsa eğer, keyfini çıkart” diyen sözler takıldı. İşin keyfini çıkartmayı aklının ucundan bile geçirmiyordu.
Ancak, mücadele etmeyi bırakırsa, en azından canını kurtarabilirdi. Hemen çırpınmayı bıraktı. Adam, onun nihayet sakinleştiğini sanarak,
-“Hah şöyle” dedi…. Akıllı ol biraz akıllı.
Kadının üzerinden kalkmadan pardösüsünü çıkartıp yere yaydı. Daha sonra ayağa kalkıp, genç kadını pardösünün üzerine çekti.
-En azından seni topraktan kurtarayım değil mi!…Diye sırıttı.
Sigara içmekten sararmış dişleri iğrenç görünüyordu. Genç kadın, onun yeniden üzerine doğru eğilişini gördüğü an, gözlerini sıkıca kapattı. Dişlerini öyle bir sıkıyordu ki, neredeyse kıracaktı. İçinden yakarmaya başladı.
-Kurtar beni rabbim… Yalvarırım.. Benim için değil, masum yavrum için…
Adamın elleri şimdi kalçalarında, göğüslerinin üzerinde, dolaşıyordu. Onun tütün kokan başını, boynunda hissetmişti ki, toprakta gezinen eli iri bir taşa takıldı.
Hafifçe yokladı. Evet…. bu taş boşta duruyordu. Can havliyle tuttuğu gibi, kaldırıp, adamın başına indirdi. Neye uğradığını şaşıran adam,
Diye.. bir eli başında yana doğru yüz üstü devrildi. Bunu fırsat bilen genç kadın kendini, onun altından kurtararak hemen ayağa kalktı. İri cüsseli adam, yıkıldığı yerde hala öylece hareketsiz, duruyordu.
Genç kadın dehşet içinde kalmıştı. Yoksa onu öldürmüş müydü?
-“Allah’ım ne yaptım ben… “ diye panikledi..
Ancak bu hali çok uzun sürmedi. Kendini toplayıp, bir an önce oradan uzaklaşmak için hızla koşmaya başladı. Sık ağaçların arasından geçerken, saçları, üstü başı durmadan ağaç dalarına, çalılara takılıyordu.
Ama ne kopan saçları, ne yırtılan giysileri, ne de çizilen kol ve bacakları umurundaydı. Yaşadıklarının dehşetiyle en ufak bir acı da hissetmiyordu. Şu anda onun tek istediği çıkış yolunu bulmaktı.
Hava iyice kararmıştı. Dolayısıyla etrafını görmekte güçlük çekiyordu genç kadın. Rastgele, o tarafa bu tarafa koşturup durmaktan, nefes nefese kalmış, bitkin düşmüştü.. Durup biraz soluklanmak ve kafasını toplamak istedi. İşte o anda yine evde onu bekleyen küçük kızı geldi aklına.
-Meleğim.. Şimdi nasılda huysuzlaşmıştır” diye inledi.
Eşini kızı henüz üç yaşında iken bir kazada kaybetmişti genç kadın. Küçük Melek bu kaybı fazlasıyla hissetmiş, o yüzden anneye çok düşkün, aşırı duygusal ve içe kapanık bir çocuk olmuştu.
Onu her gün yuvadan özel bir bakıcı alıyor, annesi gelene kadar evde birlikte bekliyorlardı. Ama ne zaman geç kalsa, mutsuz olduğunu biliyordu.
-Ya burada kaybolup bir çıkış bulamazsam… Ne yaparım Allah’ım.
Korku ve panik içinde yeniden koşturmaya başladı. Bu arada bir ayakkabısının, teki topuğundan kırılmıştı. “Lanet olsun” diye bağırdı.
Çıkartıp eline aldı. Böyle koşmayı denedi. Ancak çok geçmeden, ayağına batan taş, toprak yüzünden, vazgeçip topuksuz ayakkabıyı çaresiz, tekrar ayağına geçirdi.
Ümidi artık iyice tükenmeye başlamıştı ki, karşısına çıkan tepenin ardından sızan ışığı gördü. Çok heyecanlanmıştı. Seke, seke tepeye vardı.
Yanılmamıştı, gördüğü, aşağıda kıvrılarak uzanan yolun aydınlanma ışıklarıydı. Ellerini göğsünün üzerinde kavuşturup.
-”Allah’ım sana şükürler olsun… Duydun sesimi… Kurtuldum…” diye haykırdı.
Oldukça dik olan bu yamaçtan, heyecan içinde aşağı inmeye çalışırken, bu kez de, daha yolu yarılayamadan tepe taklak düşmekten kurtulamadı genç kadın. Tıpkı bir top gibi yuvarlanarak, yolun dibini buldu.
Canı çok yanıyordu. Açıkta kalan her yeri sıyrıklar içinde kalmıştı. Bir süre yattığı yerde kıpırdayamadan kaldı, sersemlemişti. Hayatı, tıpkı bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçiyordu şimdi. Son kare yine gelip kızının görüntüsünde sonlandı.
“Geliyorum Melek… Geliyorum yavrum, ne olur merak etme” deyip… Güçlükle ayağa kalktı.
Daha önce çıkartmak istemediği ayakkabısının, şimdi ikisi birden ayağında yoktu. Yuvarlanırken çıkıp gitmişlerdi. Aldırmadı, en azından yola ulaşmayı başarmıştı.
Üstelik asfalt üzerinde yürümek, orman içinde çıplak ayakla yürümekten daha kolay olacaktı mutlaka. Yere bir kez bile yalınayak basmadığı, sabah daha yatağından kalkarken, gözünü bile açmadan ilk önce terliğini hazır ettiği gelince aklına, acı bir şekilde güldü. Etrafına bakında hiç tanıdık bir yer gibi gelmiyordu.
-“ Allah’ım” diye inledi genç kadın… Nerdeyim ben? .. Burası Neresi?
Keşke telefonu yanında olsaydı. En azından evi arayıp, merak etmemelerini söyleyebilir, polis imdat’ı çevirerek, yardım çağırabilirdi.
Çantası da, telefonu da arabasında kalmıştı. Son hatırladığı, eve doğru yol alırken, bir ara benzin almak için, durduğu ve bu sırada yanına yanaşan yüzüne hiç dikkat etmediği bir adamın, tanıtım amaçlı kendisine bir broşür uzattığıydı.
Daha sonra, tekrar yola koyulduğunda, aniden fenalaşmış, ne olduğunu anlamak için, arabasını sağa çekip durmuştu. O sırada yine üzerinde siyah pardösü olan birinin arabasına yanaşıp, yardıma ihtiyacı olup olmadığını da hatırlamıştı genç kadın.
Bundan sonrasında, gözlerini sık ağaçların bulunduğu bir yerde açmış ve iri cüsseli, siyah pardösülü bir adam tarafından sürüklendiğini görmüştü.
-Aman Allah’ım… dedi. Bu adam demek ki, beni benzin istasyonundan beri takip ediyordu.
İyi de….Nasıl olmuştu da kendini bir anda ormanın içinde bulmuştu? İşte, bunu bir türlü anlayamıyordu.
Etrafın sessizliğine ve sakinliğine bakılırsa burası hiç de işlek bir yola benzemiyordu. Ama mutlaka bir yerlerde ana yola bağlanıyor olmalıydı. Sızlayan dirseklerini tutarak yeniden yol kenarından koşturmaya başladı.
Aydınlatma lambalarının arası bayağı uzundu. Bu yüzden etraf iyi seçilmiyordu. Yolun sonu da bir türlü gelmiyordu. Genç kadının yorgunluktan adım atacak hali kalmamıştı artık.
Gelecek bir araba beklemekten, tam ümidini kesmişti ki, sırtından vuran far ışıklarını fark ederek, durdu ve heyecan içinde arkasına baktı.
Evet, yanılmamıştı nihayet yolun başında bir araba görünmüştü. Heyecan içinde kendini yola fırlattı. Araba onu görmez de geçip gider diye çok telaşlanmıştı. Ellerini havaya kaldırarak dur işareti yaparken, bir yandan da haykırıyordu.
-Durun… Yalvarırım duruuuun…
Araba onu görmüştü. Yavaşlayarak yolun kenarında durdu. Genç kadın “Şükürler olsun” diye koşturup, ön kapıyı açıp kendini içeri attı.
-“Sağ olun… Çok sağ olun efendim…”
Öyle bitkin ve perişan bir haldeydi ki, başını daha fazla dik tutamayıp kendini arkaya koltuğun üzerine bıraktı. Kabus sona erdi diye düşünüyordu genç kadın, ama ne yazık ki yanılıyordu.
Otomatik olarak “Tık…” diye kilitlenen dört kapının sesiyle irkilip, gözlerini açtı ve dondu kaldı. Zira arabayı kullanan kişi, onca mücadele verdikten sonra, elinden kurtulmaya çalıştığı adamın ta kendisiydi.
Şakaklarından akan kanlar, yüzünün bir tarafını kızıla boyamıştı adeta. . İşte o an dünya başına yıkıldı sanki.
-Seni O…pu, seni!!!!!…. Kaçabileceğini sandın ha!..
Bir hamlede uzanıp, hırsla genç kadının saçlarına yapıştı. Şiddetli bir biçimde, başını öne arkaya savurmaya başladı. Diğer eliyle de, arabayı yeniden çalıştırırken, şakaklarından akan kanı işaret ederek,
-Bak… Bak da gör bana ne yaptığını..… Ben bunu sana ödetmez miyim? K…tak…. Diye bağırdı..
Genç kadının gözleri şaşkınlıktan dehşetle açılmıştı. Bütün bu olanlara inanmakta güçlük çekiyordu.
-“Allah’ım…” dedi bu nasıl bir talih? ..
Acınacak halinin tek tesellisi, bir katil olmadığını öğrenmekti. Ancak şimdi ne olacaktı ? Bu kez canını nasıl kurtaracaktı?
Adam nihayet genç kadının saçlarından elini çekti ve onu hızla geriye doğru iteleyip, arabayı çalıştırdı. Bir yandan küfürlere ve onu tehdit etmeye devam ediyordu.
- Boşuna sevindin kurtuldum diye k…tak… Bunu bana ödeyeceksin……Sen kiminle dans ettiğini bilmiyorsun daha.
- İyide dedi… Neden, neden bana bunları yapıyorsun. Kimsin sen?
-Kim miyim? Göstereceğim sana kim olduğumu... Hiç merak etme!
Bu sözler genç kadını iliklerine kadar titretmeye yetmişti. Öyle bitkin ve çaresizdi ki, teslim olmaktan başka çaresi kalmamıştı. Gözlerini kapatıp başını tekrar koltuğa yasladı. İşin sonu neye varacak, bilmiyordu artık?
Böyle kalbi küt, küt atarak, az sonra neler olacağını bilmeyerek ne kadar gitmişlerdi bilmiyordu, araba aniden fren yaparak durdu ve adam hırsla bağırdı.
-Allah kahretsin… Ne bu şimdi ?
Genç kadın olduğu yerde hemen doğrulup gözleri açtı. Yolun ilerisindeki kalabalığı ve üzerinde yanıp sönen ışıklarıyla bir ambulans durduğunu gördü. Kötü bir kaza olmuştu besbelli.
-Öyleyse dedi…Eğer ambulans varsa… Mutlaka polis araçları da vardır!
Adamın hırsla bağırması boşuna değildi. Çünkü aynı şeyi o da düşünmüş olmalıydı. Birden yeniden içini bir ümit kapladı. Duaları nihayet yerini bulmuştu ve kurtulmak için önüne bir fırsat daha çıkmıştı.
Adam bu gördüğü manzaradan oldukça sıkkın, gözlerinden şimşekler çakarak, tekrar bağırdı.
-Bana bak s…tük….. Otur oturduğun yerde ve sakın ola ki, ters bir harekette bulunma. Yoksa şuracıkta alıveririm canını, ona göre!
Korku içindeki kadın hiç sesini çıkaramadı. Birkaç saniyelik durgunluğun ardından, adam arabayı tekrar çalıştırıp, olduğu yerde geri dönmeye çalıştı.
Ancak burası tek yönlü bir yoldu ve arabanın manevra yapması için yeterli mesafe yoktu. Bir ileri, bir geri gidip gelmeye başladığı an, diğer taraftan fark edildi.
Arabanın motoru zorlama sesi, diğer uçtan dikkati çekmişti. Bir anda yolun diğer uçunda bir iki polis memuru belirdi. Bir tanesi, el fenerini tutarak onlara doğru ilerlemeye başlamıştı bile..
Bunu gören adam iyice paniğe kapıldı ve telaştan arabayı stop ettirdi. Bunu fırsat bilen genç kadın hemen kapının koluna asıldı. Zorladı, uğraştı, ancak bir türlü kapıyı açamamıştı. Çünkü kilit onun bulunduğu taraftan açılmıyordu.
Adam arabasını yeniden çalıştırmaya uğraşırken, genç kadının bu hareketi onu çıldırtmaya yetmişti.
-Ben sana ne dedim O….pu?
Sol eliyle kadının başına öyle bir yumruk indirdi ki, zavallıcık o hızla dengesini yitirip, kafasını yan cama vurdu ve oracıkta kaldı. Kendinden geçmişti.
Arabaya iyice yaklaşmış olan polis memuru, adamın bu hareketini görmüş ve hemen silahına sarılmıştı. Diğer yandan telsizinden, yardım çağrısında bulunmayı da ihmal etmedi.
Ancak bu arada adam, nihayet arabasını, yeniden çalıştırıp, döndürmeyi başarmış ve var gücüyle gaza basmıştı.
Polis memuru, kaçan arabayı durdurmak amacıyla lastiklere nişan aldı ve birkaç kez ateş ederek isabet ettirmeyi başardı. Bir süre daha sağa, sola kayarak ilerleyen araç daha fazla gidemeyerek ilerde durdu.
Telsizden çağrıyı alan polis otolar, stenlerini çalarak o yöne doğru gelmeye başlamışlardı.
Yakalanacağını anlayan adamın, teslim olmaya niyeti yoktu. Hiç zaman kaybetmeden, arabanın kapısını açarak , kendini ormanlık alana attı ve koşarak gözden kayboldu.
Genç kadın gözlerini açtığında kolları, bacakları tıpkı bir mumya gibi sarılmış bir hastane odasında yatıyordu. Başındaki hemşire, onun gözlerini açtığını görünce,
-Hasta kendine geldi efendim diye seslendi.
Bu çağrı üzerine, iki polis memuru girdi odaya. Kabus dolu anların bitmiş olduğunu ve kurtulduğunu anlayınca genç kadının gözlerinden, yaşlar boşalmaya başladı.
-“Geçmiş olsun “ dedi görevli memurlardan biri.
Çok sevecen bir bakıyordu. Diğer memurun gözlerinde ise acıyan bir ifadeyle vardı.
-Evet… Çok şükür.
Bu kez katıla, katıla ağlamaya başladı.. Yaşadığı anlar gözlerinin önündeydi. Öleceğini, kurtulamayacağını bile düşünmüştü, ama kurtulmuştu işte.
Odadaki hemşire, polis memurları hiç ses çıkarmadan, onun ağlayıp rahatlamasını beklemişlerdi. Histeri hali ne kadar sürmüş bilmiyordu. Ona elini şefkatle tutarak destek olan hemşire, sonunda dayanamayıp,
-Yeter ama…dedi… Bak kurtuldun ve çok şükür ciddi bir yaranız da yok” dedi.
Genç kadın, açılmış ve gerçekten biraz rahatlamıştı. Ağzından ilk çıkan sözcük “Melek” oldu. Odadaki herkes birbirine bakıp gülümsedi. Onun ne demek istediğini ise, az sonra anlayacaklardı.
- Kızım Melek beni bekliyor… Ne olur, beni bir an önce evime götürün.
-Elbette sizi evinize götüreceğiz hanımefendi… Dedi polis memuru. Ancak önce ifadenizi almamız gerekiyor.
Hemşire araya girdi.
-Hadi ama… Bunu bugün yapmanız şart mı memur bey? Görüyorsunuz bayan ne kadar bitkin. Üstelik evde bekleyen bir de çocuğu da varmış.
Polisler birbirlerine baktıktan sonra, yüzünde üzgün ifadeyle bakan memur, tabi… haklısınız dedi. Zaten bunun için, hanımın emniyet müdürlüğüne gelmesi gerekecek. Bu gece istirahat etmesi çok daha önemli.
Genç kadın gözlerinin içi parlamıştı. Minnetle baktı onlara. Hastanede kalmasına gerek olmadığını öğrenince de, artık bir an önce evine gitmek istediğini söyledi. Bunu üzerine görevli polisler,
-Şimdi size evinize kadar eşlik edelim, yarın ifadenizi vermeniz için yine biz gelir alırız sizi..” dediler.
İri yarı siyah pardösülü adam, genç kadını bileklerinden sıkıca kavramış, bir yandan da ayaklarıyla çelme takarak, onu yere yıkmaya çalışıyordu.
Kadın, narin yapısıyla, adamın elinden kurtulmak ve kendini yere bırakmamak için büyük bir mücadele veriyordu.
-2. BÖLÜM –
Hemşire gerekli kağıtları imzalatıp hastayı polislere teslim ettiğinde, ancak sormak aklına geldi genç kadının.
-Peki ona ne oldu? … Yakalandı mı?
Maalesef hanımefendi, adam kaçmayı başardı ama, daha fazla saklanabileceğini sanmıyoruz. Üstelik uzun zamandır aranan bir zanlıydı. Nerdeyse siz onun beşinci kurbanı olacaktınız!
- Kurban mı?
-Evet ya.. Adam hem bir sapık, hem bir katil zanlısı… Şimdiye kadar elinden kurtulan olmamıştı. Allah sizi evladınıza bağışlamış.
Derin bir iç geçirdi genç kadın. Gerçekten ne büyük bir tehlike atlatmıştı meğer, hala inanamıyordu. Tek inandığı, Allah’ın onu masum yavrusuna bağışladığı idi.
Oturduğu binanın önüne geldiğinde, Meleğin bakıcısını endişeli bir şekilde pencerede beklerken gördü. Onun polis aracından sargılar içinde indiğini gören kadın kendini bir anda apartmanın kapısında buldu.
-Ay!....İpek hanımcığım dedi… Ne oldu size böyle? Vah, vah.. Meraklanmam boşuna değilmiş meğeeeeer….
-Dur dedi genç kadın…Telaşlanma Nermin abla… Yok bir şey…
-Nasıl yok İpek hanım…dedi kadın.. Her yeriniz sargılar içinde.. Ay kaza mı geçirdiniz?
Genç kadının iki kelime daha sarf edecek hali yoktu, bir an önce yukarı dairesine çıkmaktı niyeti.
-“Tamam… Tamam, hadi gel hele bir yukarı çıkalım, konuşuruz nasılsa” dedi. Sonra polis memurlarına dönerek,
-“Size ne kadar teşekkür etsem azdır…. Çok sağ olun…İyi ki varsınız..” dedi.
İki kadın apartman kapısından girip, gözden kaybolana kadar bekledikten sonra polis memurları da araçlarına binerek oradan ayrıldılar.
Ertesi gün evin telefonları hiç susmamıştı.. Arayanların ardı arkası kesilmiyordu. Çünkü tüm gazetelerin ilk sayfasındaydı İpek. Bunu duyunca kendide çok şaşırdı.
Akrabalar, iş arkadaşları hepsi şoktaydı. Geçmiş olsun dileklerini iletiyor, nasıl olduğunu öğrenmeye çalışıyorlardı. Allahtan anne babası yurt dışında yaşıyorlardı ve henüz onların haberleri olmamıştı.
Yataktan kalktığından beri, arayanlara olanları tekrarlayıp durmaktan, yorgun düşmüştü. Bu arada bir telefon da emniyetten gelmişti. Birazdan kendisini almaya geleceklerini söyleyip, hazır olmasını rica etmişlerdi.
İpek, boşuna “Başıma iş geldiğine değil, herkese dert anlatmak zorunda olduğuma yanıyorum” dememişler. “Nermin abla, çek Allah Aşkına şu telefonun sesini biraz kafamız dinlensin, bende bu arada hazırlanayım, deyip,” üstünü değiştirmeye gitti.
Ekip otosu geldiğinde Melek annesi ile gitmek için diretti. Dün gece, onu sargılar içinde gördüğünden beri, yanından bir saniye olsun ayrılmamıştı.
Babası gibi annesinin de onu bırakıp gitmesinden çok korkuyordu. Çünkü babasını son gördüğünde, o da tıpkı annesi gibi böyle sargılar içindeydi ve bir daha eve dönmemişti. İpek, polislere sordu.
-Bu mümkün olabilir mi?
Onun daha fazla üzülüp, ağlamasını istemiyordu. Sonunda Melek galip geldi ve annesiyle birlikte polis otosuna bindi.
Emniyete vardıklarında, birkaç gazeteci ve kameralı görevli onları bekliyordu. Mikrofon uzatarak “Nerde oldu? Nasıl kurtulmayı başardınız? Gibi, sorular yöneltmeye başladıklarında, görevli memurlar,
- ”Sonra, arkadaşlar sonra… Şimdi bırakın içeri girelim, işimizi yapalım” deyip onlara engel oldu.
İfadeyi alacak emniyet görevlisi, kırklı yaşlarında, uzun boylu atletik yapılı genç bir adamdı. Gömleğinin üzerine geçirdiği, askıda duran silahı ona değişik bir hava katıyordu.
Nezaketle genç kadının oturmasını, bekledikten sonra, oda geçip yerine oturdu. Melek etraftaki bu hareketlilikten şaşkın, çıkıp annesinin kucağına oturmuştu.
İpeğin gözüne, masa üzerinde duran isim plaketinde takıldı.
“Emniyet amiri Cenap Gözüpek” Bu görev için oldukça genç biri diye geçirdi içinden.
-Öncelikle çok geçmiş olsun….Sağ, salim kurtulmuş olduğunuza çok memnun olduk hanımefendi.. Ayrıca, gözünüz aydın, arabanız da bulundu… dedi.
Masasının üzerin duran karton kutuyu işaret ederek, “İçinde kalan, evrak çantanız. cüzdanınız, telefonunuz, kimliklerinin hepsi bu kutuda. Eksik var mı yok mu? Artık bakınca söylersiniz.
Genç kadın, kutuyu teslim almak gibi bir hamlede bulunmadı hiç. Yüzündeki umutsuz ifade de değişmemişti. İçinden, “Zaten ben arabamı kaybetmedim ki, bulasınız” diye geçiriyordu.
Genç amir, onun yüz ifadesine memnuniyetsizliğini anlamıştı.
-Buna pek sevinmiş görünmediniz?.. dedi.
Acı bir gülümseme belirdi, genç kadının dudaklarında.
-Yok.. Tabi ki memnun oldum….dedi. Ama ben, bunun yerine, o caninin yakalandığı haberini vermenizi tercih ederdim”
-Bunu istemekte kesinlikle haklısınız. Çok büyük bir tehlike atlattınız.. dedi geç amir…. Sizin anlattıklarınız ve daha önceki olaylardaki görgü tanıklarının anlattıkları birbiriyle örtüşüyor…... Zanlı aynı kişi. Ama artık iyice kapana kısıldı... Yakalanması an meselesi.
- İnşallah…. diye iç geçirdi genç kadın.
Sonra da kendisinden beklendiği üzere, hatırladığı kadarıyla olup biteni anlattı. Ancak kafasını kurcalayan meseleye, hala bir cevap bulamamıştı.
-Neden durup dururken birden fenalaşmıştı? O ormana nasıl götürülmüştü?
Genç amir onu dikkatle dinledikten sonra,
- Ben vereyim cevabını İpek hanım… Dedi. Bu yeni bir taktik ……. Bu güne kadar bir çok kişi, bu şekilde ya soyuldu ya da tecavüze uğradı.
- Ya.. … Nasıl bir taktikmiş bu ?
Onun gözlerinin ta içine bakarak şöyle ki, dedi genç amir,
-Hani size benzincide broşür uzatıldığını söylemiştiniz ya…
-Hah!.. İşte o broşür üzerine özel bir madde sürülmüştü. Adamın elinden alıp dokunduğunda ten temasınızla, o madde kanınıza karıştı. İşte o yüzden, bir süre sonra bilinç kaybı yaşadınız.
-Eveeet… Bu doğru olmalı.. dedi genç kadın. Peki ama adamda tutuyordu o broşürleri.. Niye ona bir şey olmadı o zaman?
Genç amir gülümsedi.
-Bunun da cevabı var tabi ki… Dikkatinizden kaçmış olmalı... Zanlı mutlaka o esnada eldiven giyiyor olmalı. Yani o maddeyle ten temasında bulunmuyordu. .
-Evet… Haklısınız…Ben adama kesinlikle hiç dikkat etmemiştim…. Yüzünü bile görmedim. Dediğim gibi, hafızamda kalan tek şey üzerindeki siyah pardösüydü.
Genç amir, gerekli bilgileri aldıklarını düşünerek, genç kadını daha fazla orada tutup yormak istememişti.. Yerinden kalkıp yanlarına geldi. .
-Ben size tekrar geçmiş olsun demek istiyorum hanımefendi.. İnşallah yakın zamanda, zanlının yakalandığı haberini de iletiriz de yüzünüz güler” dedi.
Bu son söz, İpeğin geldiğinden beri suratının asık olmasına karşılık, küçük bir serzeniş gibiydi.. Bunun üzerine genç kadın,
-Yapmayın amirim… Yaşadıklarım kimin başından geçse, aynı durumda olurdu.. dedi. Ama bu kez gülümsemeyi de ihmal etmemişti.
Genç amir, “Bakın şimdi oldu…Diye gülümsedi… Burada daha fazla tutmayalım sizi”…
Telsizinden çağrıda bulunarak bir araba hazır edilmesini istedi. Bu arada Melek hala annesinin kucağında öylece etrafı seyrediyordu. Elini uzatıp başına koydu genç amir.
-Sen ne kadar uslu ve tatlı bir kızsın böyle. Adın ne bakayım senin?
Melek gülümseyerek ve hiç nazlanmadan adını söyledi. Oysa yabancılarla zor diyalog kurar, veya hiç cevap vermemeyi tercih ederdi.
Bu İpeğin dikkatinden kaçmamıştı. Ama şaşırmadı da. Zira o da bu genç ve yakışıklı emniyet amirinden hoşlanmıştı. Onun kendinden emin hali, sıcacık ses tonundan etkilenmiş, nedense ona, bilemediği bir huzur ve güven vermişti genç adam. Aracın hazır olduğu bildirildiğinde,
-Öyleyse bize müsaade deyip…
İpek de ayağa kalktı. Genç amir arabaya bininceye kadar, bu sevimli küçük kız ve annesine, bizzat eşlik edip, iyi günler diledi ve yolcu etti.
Ertesi gün emniyetten tekrar aradılar. Bu kez müjdeli haber vermek için aramışlardı. Zanlı yakalanmış ve tüm yaptıklarını da itiraf etmişti.
-Allah’ım çok şükür… dedi genç kadın. Daha mutlu olamazdı… Kaçan uykuları son bulacaktı. Kötü olan tarafı, şimdi ondan, tekrar emniyet müdürlüğüne gitmesini ve adamı teşhis etmesini isteyeceklerdi. O adamla tekrar karşı karşıya gelmeyi kesinlikle istemiyordu.
Kendisini almaya gelecek aracı beklerken, aynada yüzüne bir kez daha baktı genç kadın. Sağ gözünün etrafındaki mor halkalar iyice yayılmış ve yanaklarına kadar kaymıştı.
Bu görüntü canını sıkıyordu..Ona kalsa böyle berbat bir haldeyken, ne sokağa çıkar, ne de birilerine görünürdü. Kendini zorlayıp bu günü de atlatacaktı.
Melek bu kez evde kalmaya ikna olmuştu. Zira bir gün önce annesi ile gittiğinde, üzerlerine gelen gazetecilerin uzattıkları mikrofonlar, kameralar, meraklı insan topluluğu, küçük kızın pek hoşuna gitmemişti. Resmi araç geldiğinde, İpek onu, Nermin hanıma teslim edip, öperek evden ayrılırken, arkasından “Çabuk gel annecim” diye söz almayı ihmal etmedi.
Emniyetten içeri adım attığında, sert rüzgâr karşısındaki bir yaprak gibi titriyordu. Amir Cenap onu bu halini görünce,
-Sakin olun İpek Hanım… Dedi. Ne bu hal?
-Bilmiyorum, buraya gelene kadar bir şey yoktu. Ama ne zaman binadan içeri adım attım böyle oldum dedi…
-O burada mı?
Amir Cenap tekrarladı sözünü.
-Lütfen sakin olun ve önce şöyle bir kendinize gelin.
İpek denileni yaptı ve makam masasının karşısındaki koltuğa bıraktı kendini. Amir cenap telsizi masanın üzerine koydu ve sordu.
-Ne içersiniz.. Ne ikram edelim?
-Limonlu bir ıhlamur’a hayır demem?
İpeğin biraz daha rahatladığını gören Amir Cenap, ”Hazırsanız gidelim” dedi… İşte o anda zor yatıştırmaya çalıştırdığı titremesi geri gelmişti genç kadının.
Kolay değildi… Kendisine onca eziyeti yapan adamla birazdan yeniden yüz yüze gelecekti . Bunu bilmek sinirlerini oynatmaya yetmişti. Ama gidecek, vazifesini yapacak ve bu yükü sırtından atacaktı.
Odaya girdiklerinde zanlıyı ayakta, ellerini önüne kavuşturmuş, başı eğik bir şekilde dikilir buldular. Amir seslendi.
-Kaldır kafanı bakayım…
Adam denileni yaptı ve başını kaldırdı. Sanki suçlu o değil de karşısındaki insanlarmış gibi, gözleri onlara odaklamış, nefretle bakıyordu. Amir Cenap sordu.
-O mu?... Ne diyorsunuz?
İpek şaşkın, öylece bakakalmıştı. Çünkü yakalandı diye karşısına çıkartılan adam bir başkasıydı.
-Ama bu… Bu adam o adam değil ki? Dedi.
Genç kadının ne kadar hayal kırıklığına uğradığını anlamak zor değildi. Duyduğu bu cevaptan sonra genç amirde aynı şaşkınlığı yasıyordu.
-Emin misiniz İpek hanım?… Tekrar dikkatle bakın.
-Bakıyorum… Ama maalesef… Bu adamın uzun boyu ve iri yapısı dışında, beni kaçıran adamla hiç bir alakası yok… dedi.
Zanlı da aynı şekilde konuşarak, “Ben bu kadını tanımıyorum …” Dedi.
Makam odasına geri döndüklerinde, İpek kadar, amir Cenap’ da üzgün ve şaşkındı. Kısa sürede yakaladıkları için çok gurur duyarken, bir başka cani hala dışarılarda bir yerlerdeydi. Her an bir başka kadının canı yanabilirdi.
- İpek sordu? “ Peşi şimdi ne olacak? “
Ertesi gün “Seri katil Yakalandı” başlığı tüm gazetelerin ilk sayfalarına oturmuştu. Altındaki satırlarda, Emniyet amirliğinden yapılan açıklamada, zanlının suçlandığı bütün cinayetleri, kaçırma olaylarını itiraf ettiği yazıyordu.
İpek bunu yine, sabah evine yapılan gözaydını telefonlarından öğrenmişti. Ama kendisi de, emniyet yetkilileri de, çok iyi biliyordu ki, yakalanan kişi o adam değildi. O halde nasıl oluyor da onun yakalandığını ve tüm suçları kabullendiğini ilan ediyorlardı?
Canı çok sıkılmıştı bu duruma. Hemen telefona sarıldı genç kadın. Amir Cenap’ı arayıp soracaktı.. Telefonu eline aldığı sırada evin kapısı çaldı. Nermin diyafondan “Kim o” diye seslendiğinde, aşağıdan duyduğu ses, onu yerinden fırlatmaya yetmişti.
Çünkü, gelenler yurt dışında, doktor olarak çalışan, anne ve babasıydı. O da yerinden kalkıp hemen kapıya koştu.
-“Hay Allah ya…Bunu nasıl öğrendiler ki Nermin abla? Dedi.. İşi gücü, bırakıp gelmişler görüyor musun?”
-Tabi gelirler kızım… Nasıl dursunlar? Baksana biricik kızlarının başına gelene.
Asansörün kapısı açılır açılmaz, Candan hanım koşup kızına sarıldı. Lacivert döpiyesi ve gri saçlarıyla her zamanki o asil ve ciddi görüntüsü içindeydi.
Ancak bir anne olarak, kızının sargılar içindeki halini, morarmış yüzünü gözünü, görünce, o ciddiyetinden eser kalmadı.
-Canım İpeğim… Nasıl kıydılar sana?
Artık kendini daha fazla tutamamıştı. Gözyaşlarını yanaklarından aşağı bırakıverdi. Bu kucaklaşmayı izleyen Erdem bey, arkalarında öyle dikilirken, elinde çantaları işaret ederek
-“Hadi hanımlar, yoruldum ama… Önce bir içeri girelim” dedi.
Melek sesleri duyup uyanmıştı. Salona girdiğinde, büyük anne ve babasını karşısında görünce, sevinçten ne yapacağını şaşırdı. Hayretini çocukça bir ifadesiyle çığlıklar atarak gösterdi ve koşup büyük annesinin kollarına atıldı. ilk iş olarak,
- “Bana ne getirdiniz?” diye sordu.
Candan Hanım ve Erdem Bey “Eyvah” der gibi, birbirlerine bakakaldılar. Her gelişlerinde ona yığınla elbiseler, oyuncaklar getirdikleri için çocuk buna alışkındı.
Ama onlar, haberi duyunca, kendilerini bir anda hava alanında buldukları için bu minik ama önemli ayrıntı akıllarına bile getirmemişlerdi.
-Melek’çiğim dedi Erdem Bey. “Biz hediyeyi getirmedik. Çünkü sen artık büyütün. Bu kez sen, ben, anneannen birlikte gider alırız, kendin seçersin hediyelerini diye düşündük... Sen ne dersin?
- Yaşasın… Dedi küçük Melek çok sevinmişti bu habere… Onu kolay ikna ettikleri için anneanne ve dedesi de…
İpek, Nermin hanımdan onun üzerini değiştirmesi için odasına götürmesini istedikten sonra, bilmem kaçıncı kez başına gelenleri onlara da anlattı. Canan hanımın gözleri ağlamaktan kıpkırmızı olmuştu..
Biricik kızının böyle hırpalanması çok zoruna gitmişti.
-Allaha şükür ki yakalamışlar caniyi. Gereken cezayı verirler inşallah dedi… Babası, haberi havaalanında okudukları bir gazeteden öğrendiklerini söyledi.
İpek, ne kadar üzgün olduklarını gördüğü için, ona saldıran kişinin hala serbest olduğu gerçeğini, söyleyemedi.
-Ya… Evet… Çok şükür… diyerek, geçiştirdi.
Tam o sırada telefonun zili çaldı. Hala elinde tuttuğu için genç kadın olduğu yerde sıçramıştı. Bunun üzerine Canan Hanım…
-Görüyor musun? Erdem bey… Kızımız ne kadar etkilenmiş, telefon zilinden bile sıçrıyor… Dedi. İpek yerinden kalkıp onun boynuna sarıldı.
-Ay! Anneee.. dedi Büyütme rica ederim. Sadece boş bulundum.. hepsi bu..
Arayan Amir Cenap’tı. Hemen yerinden kalkıp müsaade isteyerek odadan dışarı çıktı. Onların yanında konuşmak istememişti. Birbirlerine kısa bir hal, hatır sorduktan sonra,
-Ben de sizi arayacaktım dedi İpek.
-Öyle mi? O halde önce sizi dinleyeyim…
-Yok… Madem şimdi siz aradınız siz buyurun.
-Gazetelerde ki haberi duyduğunuzu düşünüyorum.
-Aranan seri katilin yakalandığı haberini.
-Evet, duydum… Ben de işte bunun için arayacaktım zaten…. Dedi. Yakalanan adamda bir cani olabilir, ama beni kaçıran kişi olmadığını söylemiştim?
Amir cenap, onun sinirli olduğu ses tonundan anlamıştı. Sözünü kesmeden dinledikten sonra,
-İpek hanım… Şimdi dinleyin lütfen dedi… Haberin böyle yazılmasını özellikle istedik…. Elbette biliyoruz size saldıranın bu adam olmadığını…. Ama yakalanan kişinin itiraf ettiğini öğrenirse, kendisinden şüphelenilmediği için daha rahatça ortaya çıkacaktır.
-Bu arada nasıl oldunuz? Sizi de merak ettim.
İpek genç ve yakışıklı amirin yakın ilgisinden, hoşlanmıştı. Sağlığının iyi olduğunu, iki gün sonra sargılarının da alınacağını söyleyip, ilgisinden dolayı teşekkür etti.
Telefonu kapattığında yine içine garip bir his gelip oturmuştu. Huzur mu? Sevinç mi? Nasıl adlandırsın bilemedi.
Aradan haftalar geçmiş ve İpeğin hayatı normal seyrine dönmüştü. Anne babası üç, dört gün sonra mecburen görevlerine dönmüş, Melek yeniden ana okuluna gitmeye başlamıştı.
Her şey her ne kadar normale dönmüş görünüyorsa da, İpek artık eskisi gibi değildi. Hayatında bir şeyler değişmişti genç kadının.
Çalışırken bir türlü kafasını toplayamıyor, kendini işe veremiyor ve sık, sık dalıp gidiyordu. Her gece eve dönerken aynı korkuları yaşaması da çabasıydı.
Adam hala yakalanamamıştı, hala dışarılarda bir yerlerde dolanıp duruyordu. Genç kadın, zanlı yakalanmadığı sürece normale dönemeyecekti. O gün iş çıkışı, daha önce karar verdiği üzere, doğruca emniyet amirliğinin yolunu tuttu.
Amir Cenap, bu süre içinde, onu birkaç kez daha arayıp halini hatırını sormayı ihmal etmemişti. Hem bu yüzden, bir iadeyi ziyarette bulunmak, hem de yeni bir gelişme var mı? sormak istiyordu.
Kendisine itiraf etmeyi istemese de, bir yanı da, genç ve yakışıklı amiri tekrar görmeyi arzu ediyordu. İşte bu yüzden dış görünümüne bugün biraz daha fazla özen göstermişti.
Odasının kapısı vurup içeri girdiğinde, Cenap ilk bakışta genç kadını tanıyamadı. İpek onun soran bakışlarından bunu anlamıştı. Elini uzatıp adını söylediğinde, yüzündeki şaşkınlık görülmeye değerdi doğrusu.
-Habersiz geldim, mahsuru yoktur umarım…
İpeğin şimdiki görüntüsü ile onu yüzü gözü şiş biçimde gördüğü zamanlardaki hali arasında, dağlar kadar fark vardı.
Uzun boyu, modern ve şık kıyafetini iyi taşıyan, zarif fiziği ve elinde tuttuğu iş çantası ile sanki moda kapaklarından fırlamış gibiydi genç kadın. Cenap’ın eli ayağına dolaşmış, bir an ne diyeceğini bilememişti. Bunu samimiyetle ifade etmekten de çekinmedi.
-Şaşkınlığımı mazur görün İpek hanım… Neredeyse sizi tanıyamayacaktım.
Onun toy ve yeni yetme bir genç gibi afallamış hali, genç kadının çok hoşuna gitmişti doğrusu. Dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme,
-Sahi mi?.... Dedi. O kadar çok mu değişmişim?
Cenap bakışlarını üzerinde gezdirmeye devam ederek, soruyu cevapladı.
-Evet İpek hanı… Dışarıda karşılaşsak inanın tanımazdım… Buyurun oturun lütfen.
İpek çantasını sehpanın üzerine bırakıp, geçip koltuğa oturdu.
-Teşekkür ederim… Bugüne kadar çok ilgilendiniz… Arayıp hatır soran hep siz odlununuz… Bir kez de ben gelip sizin hatırınızı sormak istedim dedi… Ayrıca gelişmeler nedir? Onu da yüz yüze konuşmayı istemiştim.
Amir Cenap bu konuda üzgündü.. Verecek cevabı yoktu. Ancak kesinlikle vazgeçilmemişti ve aramalar devam ediyordu. Yakında ona iyi bir haber vereceklerini umduğunu söyledi.
Kısa süreli bir sohbetten sonra, İpek onu daha fazla meşgul etmemek için izin istediğinde, Cenap cesaretini toplayarak,
-İpek hanım, inanın bunu size daha önce söylemek istedim. Ancak uygun olmayacaktı. Kendinizi toparlamanızı, moralinizin biraz daha düzelmesini beklemiştim…Dedi.
İpek birden çok heyecanlandı. Tüm dikkatini vererek,
-Öyle mi? Merak ettim nedir? Diye sordu.
-Lafı çok dolandırmak istemiyorum dedi genç amir… İzniniz olursa sizi bir akşam yemeğine davet etmek istiyorum. Ne dersiniz?
Bunu beklemiyordu genç kadın ama, teklif hoşuna gitmiş, gözlerinin içi parlamıştı adeta.. Soruyu aynı cümlelerle cevapladı.
-Sayın amirim…Öyleyse, bende hiç nazlanmadan, evet diyorum…
İki genç bu sonuçtan mutlu, daha sonra kararlaştıracakları bir günde buluşmak üzere vedalaştılar. Yol boyunca, genç amirle yaptığı konuşmaları düşünmekten, kendisini oturduğu binanın kapısında bulduğunda, oraya nasıl vardığını anlayamadı genç kadın.
Omu arabayı kullanmış, araba mı onu eve getirmişti anlayamamıştı? Bu haline hayret etse de sebebi belliydi. Uzun zamandır kış uykusunda olan hisleri, gün ışığına kavuşmuştu sanki.
Sevinç içinde asansörün kapısına varmıştı ki, cep telefonu çalmaya başladı. Arayan amir Cenap’tı. Yumuşak bir ses tonuyla,
-Sadece…Teklifimi kabul ettiğiniz için bir kez daha teşekkür etmek istemiştim… Dedi. Bir de arayı uzatmasak diyorum… Yarın akşam görüşmeye ne dersiniz?
İpek kulaklarına kadar kızardığını hissediyordu. Gözlerini kapatıp derin bir iç geçirdi. Aslında O da aynı fikirdeydi.
-Yarın akşam o zaman dedi…. Nerde ve kaçta olsun?
Cenap bunun için yarın kendisini tekrar arayacağını birdirdi. Birbirlerine iyi akşamlar dileyip telefonu kapattılar.
Ertesi gün İpek, öğle yemeğinden döndüğünde, çalışma masasının üzerinde pembe güllerden yapılı kocaman bir çiçek sepeti buldu.
İlk kez bir çiçek sepeti almıyordu genç kadın, ancak kimden geleceğini tahmin ettiği için çok heyecanlanmıştı. Yüreği şaha kalkmış bir şekilde, üzerindeki not kartını alıp okudu.
“Saat: 19.30….Falanca restoran.. Sevgiler, Cenap”
Onun iş yerindeki hali, ciddi ve kararlı tavırları gözünün önüne gelince, gülümsedi. Çiçeklerden, seçilen yerin kalitesinden, genç amirin, aynı zamanda romantik bir yanı olduğunu öğrendiğine de çok memnun olmuştu genç kadın..
Kendini bir işe veremiyor, saatler bir türlü geçmek bilmiyordu. İç dekorasyonla ilgili bir şirkette, yönetici kadrosunda bulunduğu için üzerinde iş sahibi dışında, hesap vereceği bir kişi bulunmuyordu.
Geliş, gidiş saatleri ile ilgili kararlar tamamen ona aitti. Sonunda her zamankinden bir iki saat erken çıkıp kendini akşama hazırlamaya karar verdi.
Alt kadrosuna bitirilmesi gereken işleri ilettikten sonra, çiçek sepetini de eline alarak işten ayrıldı. Önce doğruca kuaföre gidip topuz yaptığı saçlarını açtırdı, fönletti. Zaten gür ve sağlıklı olan saçları şimdi çok daha havalı olmuştu.
Bu görüntüsünden memnun, arabasına atlayıp, doğruca evin yolunu tuttu. Nermin, çoktan Meleği yuvadan alıp gelmişti. Bu gece onun dışarı yemeğe çıkacağını ikisi de biliyorlardı. İpek üzerini değiştirip, salona geldiğinde, Melek, annesinin şık kıyafetini, yapılmış saçlarına bakıp,
-Anneciğim dedi… Ne kadar güzel olmuşsun…. Diyerek koşup boynuna atıldı.
Melek, annesinin iş yemeklerine çıktığı gecelere alışıktı. O yüzden bir itirazı yoktu. Her zamanki gibi, Nermin hanımla birlikte kalacaktı.
Nermin ellili yaşlarında dul bir kadındı. Çocukları evlenmiş ve yalnız yaşıyordu. Onu bekleyen kimse olmadığı için, böyle gecelerde, orada kalıyor ve Meleğin odasında bulunan portatif yatağı açıp kullanıyordu.
Nermin, İpeğin heyecanından ve tavrından bunun bir iş yemeği olmadığını anlamıştı, ama aslı nedir? sormadı.
Vakit yaklaştığında, İpek son kez aynada kendine baktıktan sonra, çantasını alıp kapıyı açtığında,
- “Aa! .. Bu da ne!! “ diye şaşırdı kaldı.
Yerde kocaman karton bir kutu duruyordu. Onun sesine Nermin ve Melek de kapıya geldiler. Hepsi birden, soran bakışlar ile yerde duran kutuya bakıyorlardı. Hediye paketine benzemiyordu, çünkü üzeri ambalaj kağıdı ile kaplıydı.
“Neyin nesiydi bu? “
Kutunun üzerinde herhangi bir yazı veya not da yoktu. İpek,
-Aç bakalım Nermin abla…dedi.. Neymiş ? görelim.
Bunun üzerine Nermin ambalajı yırtıp kutuyu açtı. İçinde bir zarf ve altında, siyah bir pardösü duruyordu. İpek dikkat edince üzerinde kurumuş kan lekelerinden onun kime ait olduğunu anlamakta gecikmedi.
Titreyen ayakları onu daha fazla taşıyamamıştı. Genç kadın yaslandığı kapıdan, kayarak olduğu yere çöktü.
- 4. BÖLÜM –
Melek annesinin halini görünce, çok korkmuş, “Anne!!!..Anneciğim!!!!” diye ağlamaya başlamıştı. Nermin’in eli ayağı birbirine dolanmış, İpeği mi yerden kaldırsın, Meleği mi sustursun şaşırıp kalmıştı. Telaş içinde, genç kadını yerden kaldırmaya çalışırken söyleniyordu.
-Ay! İpek hanım… Ne ki bu? Dedi.. Kim göndermiş bu leş gibi pardösüyü?
İpek ayağa kalktığında her tarafı alev, alev yanıyordu sanki. Nasıl olur da bu paket kapısının önüne kadar gelebilirdi? Bütün ağzının tadı kaçmış ve titreme krizine yakalanmıştı. Hırsla yerdeki kutuya bir tekme savurduktan sonra.
-Hadi… dedi… Girin içeri, kapıyı da sıkıca kapatalım.
İçeri girdiler ve kapıyı kapatır kapatmaz, cep telefonundan amir Cenap’ı arayıp, olan biteni anlattılar.
Cenap’ın beklemediği bir gelişmeydi bu. Heyecanı, korkusu İpeğin sesine öyle yansımıştı ki, onu yatıştırmak için, gayet yumuşak bir ses tonuyla,
-Tamam İpek… Sakin ol ve kutuyu da ellemeyin. Birazdan orda olacağız … deyip, telefonu kapattı.
Gerçekten de çok geçmeden, bir ekip arabasıyla birlikte kapıdaydı. Cenap sivil kıyafetler içinde gelmişti. Siyah ayakkabıları, siyah gömleği ve gri takım elbisesi ile şok yakışıklı görünüyordu.
İpek nedense onun bu gece sivil kıyafetle gelebileceği hiç aklına gelmemişti. . Kısa bir şaşkınlıktan sonra,
-Geceyi berbat ettiğim için çok üzgünüm… dedi.
Cenap onun sivil giyimli oluşuna şaşırdığını anladığı için, biraz da gülümsetmek istedi.
-Acaba üniformamı çıkarmasa mıydım? Öyle garip baktın ki, bu kılığım pek hoşuna gitmedi galiba… Dedi…Kendisine annesi gibi şaşırmış şekilde bakan Meleğe de muzipçe bir göz kırptı.
Bu arada görevli polislerden biri,
-Amirim dedi.. Yakaları kanlı siyah bir pardösü ve bir mektup zarfından başka bir şey yok kutunun içinde…
Cenap zarfı aldı ve açıp bir göz gezdirdi. Gayet düzgün bir el yazısı ile kaleme alınmıştı.
“Seni K…tak, diye başlıyordu. Beni tarif ederken, bin kere sözünü ettiğin pardösümü kapına bırakıyorum. Sana istediğim an nasıl ulaşabileceğimi görmen için. Kurtuldum, diye sevinmiyorsun umarım. Sen kafamı yardın, ben senin derini yüzeceğim. Bu yaptıklarını ödeteceğim demiştim, ödeyeceksin. Şimdi otur, hesap gününün gelmesini bekle sür…k... “ diye bitiyordu.
Genç amirin yüzü kireç gibi olmuştu. İpek ise o kağıtta ne yazdığını çok merak ediyordu. Cenap onun tüm ısrarlarına rağmen, kağıdı katlayıp cebine soktu.
-Saçmalamış… Okumana gerek yok.... Ama bize delil olarak lazım olacak… Dedi.
Melek de annesinin, halinden çok etkilenmişti. Onun beline sarılmış, bırakmak istemiyordu. Cenap yere diz çöktü ve onun başını okşayarak,
-Sen anneni çok mu seviyorsun?.. dedi. Melek…
-Eveeeet? Diye cevapladı. Bunun üzerine Cenap,
-Bende annesini çok seven minik kızları çok seviyorum, dedi.. Yanağından bir öpücük alabilir miyim acaba?
Melek daha onu gördüğü ilk günden beri, ona karşı bir yakınlık duyuyordu. Ancak bu isteğe cevap vermemiş, bir omzunu havaya kaldırıp gülümsemişti. Bu tavır onay verdiğini anlamına geliyordu. Cenap, eğildi ve onu iki yanağından öptü.
-Birincisi anneni çok sevdiğin için, ikincisi de çok uslu bir kız olduğun için… Dedi. Sonra uzanıp, genç kadının elini tuttu.
-Tatsız başladık geceye, ama böyle sonlandırmayacağız değil mi? Restoranda ayırttığımız yer bizi bekliyor” dedi. İpek tam ağzını açıp, itiraz edecekti ki, eliyle işaret ederek, onu susturdu.
-Bugünden itibaren şüpheli şahıs yakalanana kadar binanın kapısına bir görevli bırakılacak. Merak etmeyin, hepiniz emniyette olacaksınız.. Dedi... O yüzden, lütfen İpek bu gecenin böyle bitmesine izin verme! ”
Genç kadın ne desin bilememişti…. Gözleri Nermin ile karşılaşınca, onun da başıyla onayladığını gördü.
-Gidin İpek hanım dedi…Gerçekten de iyi gelecektir bu size.. Meleği de hiç merak etmeyin.
Baktı ki, herkes aynı fikirde ısrar ediyor ve biraz da kendini rahatlamış hissediyor, İpek de direnmekten vazgeçti ve birlikte çıktılar.
Görevi başında iken ciddi ve kararlı tavırları ile gece boyu gösterdiği nezaketi, ilgisi ve ölçülü esprileriyle Cenap, İpeğin gönlünü kazanmayı bilmişti.
Genç kadın, uzun zaman sonra ilk defa bir erkekle vakit geçirmekten, bu kadar çok hoşlanıyordu. Başına gelen olay, ona en azından bu güzel dostluğu kazandırmıştı. Bunu açıkça dile getirmekten de çekinmedi genç kadın.
Her ne kadar, gece boyu esas konudan bahsetmemeye, atmosferi bozmamaya gayret ettilerse de, sorun henüz çözülmediği için İpek, bu konuda hiç rahat değildi. Cenap’a ve alınacak tedbirlere rağmen, kendini bir türlü güvende hissedemiyordu.
- Adam hala serbest… Üstelik evimin kapısına kadar gelip bana göz dağı bile verdi?
Diye sıkıntısını dile getirdi.. Cenap onun ıslanmış ve neredeyse yaşları dökmeye hazırlanan göz pınarlarını görünce,
-Haklısın İpek… Bu işi sonuçlandıramamak, hem mesleki açıdan, hem de sana karşı, beni mahcup duruma düşürdü. Ama söz veriyorum çok uzun sürmeyecek.... dedi.
Böyle diyordu genç amir, ancak zanlının bunca zaman kaçmayı başarması, her olaydan sonra kolayca izini kaybettirmesi canını sıkılmıyor değildi.
Üstelik, şimdi ilgi duymaya başladığı kadındı tehlike olan. Bu yüzden konuyu sürekli gündeme getirip, onun daha çok korkmasını, huzurunun kaçmasını istemiyordu.
Geceyi sonlandırdıklarında, genç kadın kendi daire kapısından içeri girene kadar ona eşlik etti. Oradan ayrılmadan her tarafı iyice kontrol etti ve görevlendirilen memura, gözünü dört açmasını tembihleyerek, evinin yolunu tuttu.
Ertesi gün çıkartılan bir emirle apartmanın kapısına bir polis kulübesi kondu. Bir süre burası kontrol altında tutulacaktı. Ancak bu tedbirler genç kadını daha da huzursuz etmişti.
Çünkü noktada duran görevliyi her gördüğünde, tehlike içinde olduğu için orda olduğunu hatırlıyordu. Bu arada İpek, Meleğin bir süre yuvaya gitmesini istemedi. Nermin hanım, gece–gündüz onlarda kalacak ve onunla daha yakından meşgul olacaktı.
Apartmana koruma verilmesinin ikinci günü, İpek sabah işe gitmek üzere kapıyı açtığında, bu kez raptiye ile kapıya tutturulmuş bir zarf daha buldu.
Gözlerine inanamadı. Yine üzerinde yazı olmayan beyaz sıradan bir mektup zarfıydı bu.
-“Nasıl ya!!” dedi.. Kapıda bir görevli varken, adam buraya yine nasıl gelebildi?
Nermin ve Melek henüz uykudaydı. İlkinde ne yazıyor okuyamamıştı. Bu kez kimseye göstermeden önce kendisi, zarfın içindeki notu okuyacaktı. Aceleyle ve titreyen elleriyle kapağı açmaya çalışırken, zarf yırtıldı ve içinden yere birkaç resim düştü.
-Not beklerken bu resimle de neyin nesiydi?
Eğilip yerden bir tanesini aldı. Gördüklerine inanamıyordu. “Aman Allah’ım” diye sendeleyip kapıya yaslandı.
Resim, yüzü görünmeyen ancak belden yukarısı çıplak ve kadının meme uçları kesilip çıkarılmış bir kadına aitti. Titreyen elleriyle yerden bir ki başka bir resmi alıp baktı.
Onda da yine bir öncekindeki gibi göğüs uçları oyup çıkarılmış bir başka kadın vardı. Diğerlerine bakamayacak cesareti ve gücü kalmamıştı. Gözleri kararıyor, midesi bulanıyordu genç kadının. Kendini banyoya nasıl attı bilemedi..
Yere çöküp öğürmeye başladı. Bu sesleri duyan Nermin, yataktan fırlayıp telaşla odadan koridora çıktı. Sokak kapısı hala öylece açık duruyordu. Önce kapıya yöneldi ancak, İpeğin öğürtülerini duyunca vazgeçip onun yanına koştu.
-Ay! .. İpek hanımcığım, Ne oldu ?
İpek, başını çevirmeden, eliyle işaret ederek Nermin’in oradan çıkmasını istedi. Bu şekilde görülmek istememişti. Nermin dediğini yapıp banyodan çıktı ve doğruca kapatmak üzere kapıya yöneldi. O sırada yerde saçılmış olan resimleri gördü.. Eline alır almaz gözleri adeta yuvalarından fırladı.
-Aman Allah'ım… Bunlar da ne böyle?..
İpeğin şimdi neden banyoda o vaziyette olduğunu daha iyi anlamıştı. Hemen kapıyı kapatıp, mutfaktan bir bardak su doldurup tekrar yanına İpeğin yanına gitti. Onu yerden kalkmasına yardım edip, bardağı eline tutuşturdu.
- Bu resimleri kim?... Nasıl getirmiş yine kapıya İpek hanımcığım? Hemen Cenap beye haber verelim….. Kapıya görevli bırakmaları da işe yaramadı işte…
Az sonra, salonda oturmuş, Nermin ile birlikte zarfta buldukları resimlere tekrar bakıyorlardı. İkisi de şoke olmuşlardı ve gördüklerine inanmak inanamıyorlardı. Bir insan nasıl bu kadar acımasız olabilirdi? Kimdi bu resimdeki kadınlar? Ve niye bu acımasız işkencelere maruz kalmışlardı?
- 5.BÖLÜM –
Aldığı telefonla derhal İpeğin evine giden Cenap, resimleri görünce, aranan saldırganın, aynı zamanda bir psikopat olduğunu anlamıştı. Ancak, emniyete bugüne kadar, yüzleri belli olmayan ve göğüs uçları oyulmuş bu kadınlar ile ilgili hiçbir vaka gelmemişti.
Eğer cani onları işkenceden sonra öldürdü ise, cesetleri ne yapmıştı? Adam kapıda bir koruma varken, binaya nasıl girebilmişti?
Üstelik bu kapıdan ancak, ya kapı şifresini bilen kat sakinleri girebiliyor veya gelenler zile bastıktan sonra, onları yine binada oturanlar, dairelerindeki monitörden görüp kapıyı açıyorlardı.
Amir Cenap elindeki resimleri tek, tek defalarda yeniden inceledi. Ne kadar düşünceli olduğu, yüzünden kolayca anlaşılıyordu. Bu arada görevliler tarafından gerekli parmak izi tespitleri de yapılmıştı.
Durumun göründüğünden de ciddi olduğu ortadaydı artık. Onlar şimdiye kadar buzdağının sadece denizin üzerindeki bölümünü görmüşlerdi anlaşılan.
Cenap, İpeğe mümkünse bir iki gün işten izin almasını ve evden uzaklaşmamasını tembihleyip, kendileriyle devamlı irtibat halinde olacağını söyledikten sonra, ekibiyle birlikte oradan ayrıldı.
O güne kadar kendilerine bildirilmiş, kayıp kadınlar ile ilgili tüm dosyalar yeniden ortaya dökülmüş, en ince ayrıntılarına kadar yeniden incelenmeye başlamıştı. Değişik bölgelerden çeşitli yaşlarda ve mesleklerden, kayıp kayıtları vardı.
Kimileri birkaç yıldır kayıptı, kimileri ise bir yıl veya üç beş aydan beri aranıyorlardı ve hiç birinin akıbetinden bu güne kadar bir haber alınamamıştı.
Daha önce yakalanan kişinin, itirafları ile öldürdüğünü söylediği kayıp kadınları kimlikleri, yaşadıkları yerler ve aileleri belirlenmişti. Adam bundan sonra gösterilen hiçbir suçu ise, kabullenmemişti.
Şimdi karşılarında buna benzer, başka bir cani daha çıkmıştı. Aranan diğer kayıp kadınlar ile mutlaka bu adamın bir ilişkisi olabilirdi. Bütün emniyet birimlerine alarm verilmiş ve çalışmalar ciddi bir şekilde dört bir koldan başlatılmıştı.
Görsel ve yazılı basın olayı yakından takip ediyordu. Bu konu gündeme gelip oturmuş, dolayısıyla halk arasında büyük bir huzursuzluk da başlamıştı.
Cenap’ın istediği gibi, iş yerinden gerekli izni alan İpek, o gün işe gitmeyip, evde kalmıştı. Nermin ile dertleşirken,
-Biliyor musun? dedi… Bu tür olayları basında gördüğüm zaman ne kadar üzülürdüm. Bir gün benim başıma geleceği ise asla aklıma gelmemişti.
-Ya! İpek hanımcığım… insanın gerçekten inanası gelmiyor. Bu cani yakalanmadan hiç kimseye huzur yok artık.
-Kim bilir o kadınlar kimlerin evlatlarıydı?
-Ah..Ah!! Sormayın İpek hanımcığım.. Aileleri hala kayıp diye arıyordur zavallıcıkları. Bir gün bulacaklar diye ümit ediyorlardır.… Şükürler olsun ki kurtuldunuz.
-İyi de ben hala kurtulduğuma sevinemiyorum ki.. Bu adam yakalanmadıkça dediğin gibi huzuru bulamayacağım?
Cenap ertesi o gün ve ertesi gün, birkaç kez telefon ederek, hal hatır sormayı ihmal etmemişti. Onun sesini her duyduğunda, biraz olsun içi ferahlatıyordu genç kadının. Aynı gün, basın haberlerini takip eden anne ve babasından da endişe içinde telefon almıştı.
İpek onları rahatlatmak için, elinden geleni yaptıysa da Canan hanımı ikna etmeyi başaramamıştı. “Meleği de al ve bir süre buraya gel kızım” diye yalvarıyordu annesi.
-Canım yavrum… Gözüme uyku girmiyor burada inan.. O canavar yakalanınca yine dönersin evine .. Lütfen kızım hayır deme..
İpek bunun aslında hiç de fena bir fikir olmadığına karar verdi sonunda. Onun için de moral bu seyahat iyi olabilirdi.
-Peki anne.. Bence de gelelim.. Dedi…Melek için de, benim için de iyi bir değişiklik olabilir.
Amir Cenap’ı arayarak ailesinden gelen bu teklifi bildirdi ve onun fikrini almak istediğini belirtti. Cenap,
-Tabi ki bu teklifi değerlendir derim.. Bir süre seni görememek beni üzer ama, annen haklı… dedi…. Peki ne zaman gitmeyi düşünüyorsun?
- Hala vizem mevcut… İşyerimle görüştükten ve işlerimi gerekli kişilere devrettikten hemen sonra gidebilirim dedi genç kadın… Mesela bu hafta sonu olabilir.
-Tamam gayet iyi o halde.. Umarım uzun zaman orada kalman gerekmez…
Biletler alınmış ve hafta sonu yola çıkmak için her türlü hazırlık tamamlanmıştı. Sadece İpeğin iş yerine gidip bir iki kağıda imza atması kalmıştı iş.
Öğleye doğru evden ayrıldı genç kadın. Cenap öğle yemeğini birlikte yemelerini teklif etmişti. .
Süresiz izne çıkıyordu ve ne zaman geri geleceğini bilmiyordu. Takibindeki işleri teslim edip, gerekli evrakları imzaladıktan sonra arkadaşlarıyla vedalaştı. İşinden, arkadaşlarından bir süreliğine de olsa ayrılıyor olmak, ona zor geliyordu.
O yüzden kısa sürede yapması gerekenleri bitirip oradan ayrıldı ve Cenap ile buluşacağı restorana gitti. Onun çoktan gelmiş olduğunu kapıda duran resmi arabasından anladı.
Bir saatlik süre çok çabuk akıp, gitmişti. Ama, baş başa geçen zaman ikisine de iyi gelmişti. Cenap yemek boyu sanki bu güzel yüzü ezberlemeye çalışır gibi, Hep İpeğin gözlerinin içine bakarak konuşmuştu.
Her ikisi de bu seyahatin gerekliliğine inanıyordu, ancak birbirlerini özleyeceklerinin farkındaydılar. Cenap, onu özleyeceğini söylemekten çekinmedi. Daha sonra,
-Ama senin emniyette olduğunu bilmek çok daha önemli Diye ekledi. En azından kendi araştırmalarımızı yaparken, senin ailenle olduğunu, yalnız olmadığını bilmek de beni rahatlatır.
- Biliyor musun ? dedi İpek..Başıma gelen bu kötü olayın tek iyi yanı, seni tanımama vesile olması.. Tabi ki, keşke tüm bunlar hiç yaşanmamış olsaydı. Ama yine keşke diyorum, insanın her başına gelen kötü olayın, böyle güzel bir sonucu olsa.
Bunu o kadar samimi ve içten gelerek söylemişti ki, Cenap uzanıp, onun ince yapılı ellerini avuçlarının içine aldı.
- Kadere inanır mısın İpek?
Böyle bir soru beklemiyordu genç kadın, ama hemen cevapladı.
-Evet… Elbette inanıyorum.. Dedi.. Dudaklarında yerleştirdiği muzipçe bir gülümsemeyle ilave etti… “Hatta dahası da var.
-Ya.. Öyle mi?... Peki neymiş dahası?
-Dahası... O çizgide yürürken, ne yana sapacağımızın kararının bize bırakıldığına inanıyorum ben…. Yani kaderimizi biraz da kendimizin yönlendirebileceğine demek istiyorum.
-Güzel!!!!... Dedi Cenap... Bunu duyduğuma sevindim. O halde senin dönüşünü sabırsızlıkla bekleyeceğim... Ondan sonra bu kader çizgisi meselesini bir kez daha konuşuruz ne dersin?
Gözlerinin içi parlamıştı genç kadının. Elleri hala Cenabın avuçlarındaydı. Tekini çekip, onun elinin üzerine koydu ve bu soruyu da öyle cevapladı.
-Çok güzel olur derim amirim.
Restorandan ayrıldıklarında, Cenap, genç kadının arabasının yanına kadar ona eşlik etti ve arabasını çalıştırıp gözden kaybolana kadar da arkasından baktı.
-Güzeeel... Dedi Cenap... Bunu duyduğuma sevindim. O halde senin dönüşünü sabırsızlıkla bekleyeceğim... Ondan sonra bu kader çizgisi meselesini bir kez daha konuşuruz ne dersin?
-7. BÖLÜM –
Emniyete döndükten sonra bir kaç bölümü ziyaret ederek çeşitli işlerin takibiyle ilgilenen Cenap, ancak akşam saat yedi civarı makam odasına dönebilmişti.Koltuğuna oturup, önce kendine bir çay söyledi sonra da özel hattan arayan kişilerin numaralarına baktı
Bunlardan bir tanesi vardı ki, genç adamın dudaklarına bir gülümseme yerleştirmeye yetmişti.İyi de neden cep telefonundan değil de, bu hattan aradı acaba?... Diye merak etse de, yüzünde onun tarafından aranmış olmamın mutluluğu ile İpeğin cep telefonunu çevirdi. Telefon hizmet dışı olduğunu gösteriyordu. Şarjı bitmiştir belki deyip, evden aradı. Bu kez de telefona Nermin hanım cevap verdi.
- Merhaba, İpek hanım beni aramış... Görüşebilir miyim lütfen?
- Yok Cenap bey... İpek hanım değil, sizi ben aramıştım..
- Öyle mi?.... Hayırdır Nermin hanım?
Böyle demişti genç amir ancak, kadının sesindeki titremeden ve "Annem mi? Annem mi? diye arkadan sızlanan Meleğin sesinden, bir şeylerin ters gittiğini anlamıştı.
- Sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim.. Ancak İpek hanımdan şu saate kadar bir haber yok. Geç kalacağı zamanlar mutlaka arardı. Cebi de kapalı. İşyerinden öğle saatlerinde ayrıldığını söylediler..... Melek yanımda, o yüzden diyemiyorum….. Ama niye bu kadar telaşlandığımı siz anlamışsınızdır.
- Durun canım.. Hemen aklınıza en kötü ihtimali getirdiniz...Yapacağını söylediği başka bir iş var mıydı bugün?
- Yok... Sanmıyorum... Biliyorsunuz iki gün sonra yola çıkacaklar. Sadece şirkete gidip bir iki imza atıp döneceğim demişti.
Evet… Gerçekten de istenmeyen bir şeyler olmuş olabilirdi. Cenabın bayağı canı sıkılmıştı buna. Ama onlara bir şey belli etmek istemedi. Tamam ben meseleyle hemen ilgileniyorum. Merak etmeyin” deyip telefonu kapattı.
Sinirleri iyice gerilmişti. Tam elini şakağına dayamış, ne yapması gerektiğini düşünüyordu ki, masasına bırakılan o dosyayı gördü. Üzerindeki notta, İpeğin apartmanında yapılan parmak izi sonuçlarının ve apartman sakinlerinin kimlik bilgilerinin neticesi olduğunu yazıyordu.
Derhal açıp hızlı, hızlı yazılanlara göz gezdirdi. Okudukça gözlerine inanamadı genç amir. Çünkü bu rapor aradıkları sanığın, yüksek ihtimalle genç kadınla aynı binada yaşayan biri olduğuna işaret ediyordu.
-Tabi ya…Dedi.. Adam yoksa kimselere görünmeden, kapıya o mesajları nasıl bırakabilirdi ki?
Derhal telsizini eline aldı, sağa sola gerekli talimatları vererek, çarçabuk ekibini topladı ve genç kadının adresine doğru yola çıkıldı. Onu koruyamamış olma ihtimali aklına geldikçe, genç amirin kalbi sıkışıyordu adeta. Binaya vardıklarında, koruma görevlisini sakin, sakin kulübesinde oturur buldular. Karşısında ekip arabalarını görünce şaşıran görevli, hemen kulübeden dışarı fırladı.
-"Hayırdır Amirim" dedi. Ancak, Amirinin yüz ifadesinden ve gecenin bir yarısı ekip arabalarının oraya doluşmasından, pek hayır olmadığı ortadaydı.
-İpek hanımı bugün en son ne zaman gördün
-Geldiğinde Amirim.. Saat iki, iki bucuk civarıydı sanırım
-Nasıl… Anlayamadım... İpek hanım iki civarı geldi ve sonra tekrar dışarı çıkmadı öyle mi?
- Evet Amirim... Arabasıyla geldi ve park yerine indi. Tekrar dışarı çıkmadı.
Bu konuşma sonrası Cenabın yüzü kireç gibi olmuştu. Bir saniye kadar öylece durdu, derin bir nefes aldı. Nasıl bir yol takip etmesi gerektiğini düşünüyor olmalıydı. Sonra kararlılık içinde, binanın her köşesine, ekipten ikişer memur yönlendirip, kendisi de yanına iki memur alarak apartmanın altında yer alan garaja yöneldi.
Her dairenin kendi numarasına göre ayrılmış park yerleri bulunuyordu. Yedinci katta oturan genç kadının arabası ise, ona ayrılan park yerinde değildi. Bir kat daha aşağı indiklerinde arabayı orada buldular. Kontak anahtarı şoför kapının hemen dibine düşmüştü. Evrak çantası ve el çantası hala arabanın içinde duruyordu.
Ancak bu iki çantada önce alınıp, sonra fırlatılmış gibi ön koltuğun altına düşmüş vaziyette duruyordu. Genç kadının arabasından çıkana kadar hiç bir şeyin farkında olmadığı, ancak ne olduysa dışarı adım attıktan hemen sonra gerçekleştiği anlaşılıyordu.
Garajdaki asansörden derhal yukarı çıkan Cenap, emniyet birimlerinden takviye ekip istedi. Beraberindeki görevli memurlara, bütün katların tek tek aranmasını ve bu aramaya, öncelikle bekar olarak yaşanların dairelerden başlanılmasını söyledi.
Apartman görevlisi ile konuşuldu ve bekar yaşayan kişilerin listesi ve daire numaraları istendi. Çift daireli ve elli aileyi barındıran bu binada bekar yaşayan sadece üç kişi olduğu öğrenilmişti Bunlardan birisi ailesinin kiraladığı dairede oturun bir öğrenci, diğeri bir iş adamı, diğer kişide binanın toprak sahibiydi. Apartman görevlisi, iş adamının iki haftadır iş seyahati nedeniyle, yurt dışında olduğu söyledi.
Bütün binadakiler camlara üşüşmüş olan biteni anlamaya çalışırken, görevli memurlar alt katlardan başlayarak, dairelerin kapısını tek, tek çalmaya başlamışlardı bile. Kimsenin soru sormasına fırsat vermeden her birine “Olağan üstü bir durum olduğunu, dairelerinden çıkıp, sakin ve sessiz bir biçimde, girişteki lobide toplanmalarını söylüyorlardı.
Cenap’ın talimatıyla bir tek Nermin ve Melek kendi dairelerinde kalacaktı. Bu arada, tüm bu kargaşadan etkilenen Melek, iyice huysuzlaşmış “Annem nerde?… Annemi istiyorum diye” ağlamaya başlamıştı.
Nermin derin üzüntü içindeydi. Bir yandan onu sakinleştirmeye çalışırken, bir yandan da “Allah’ım onu yavrusuna bağışla” diye yalvarıyor, dualar ediyordu. Bütün bina sakinlerinde heyecan içinde bir bir lobiye inemeye başlamışlardı. Öğrenci genci de, evinde ders yaparken buldular.
Güm güm vurulan daire kapısını açıp, karşısına dikilen polisleri görünce şaşıran genç, onların bir kaç gün önce yaptıkları protesto yürüyüşü ile ilgili kendisini göz altına almaya geldiklerini sanıp telaşlanmıştı. Bir anda annesinin tembihi geldi aklına.
"Aman oğlum sakın Ha!.. Her hangi bir olaya karışmayasın.. Biz seni oraya sadece oku ve adam ol diye gönderiyoruz.. Unutma bunu..”
İyi de yaptığı sadece masum bir protestoydu. Böyle gece yarısı kapısına dayanılmasını gerektiren bir şey değildi ki!
-"Ben bir şey yapmadım" diyecek oldu,”
Ama dinlemediler bile. Sadece diğerlerine söyledikleri gibi ona da olağanüstü bir durum nedeniyle lobiye inmesi gerektiği söylendi. Bu gencin aranan eşkal ile alakası olmadığı ortadaydı. Ama usulen yinede evi aranacaktı. Delikanlı, kendisine denileni yapıp lobiye, diğer sakinlerin yanına indi.
Heyecanla ve endişeyle lobiye toplanan bina sakinleri, artık ne olup bittiğini öğrenmişler ve kendi aralarında fısıldamalar, tahmin yürütmeler başlamıştı. Çoğu günlerce kendilerine korku salan kişiyle, aynı binada yaşadıklarını öğrenmenin şoku içindeydi. Demek ki tehlike bu kadar yakınlarınmış ve hiç biri bunu fark etmemişti...
İyi de kimdi bu adam? Kim bilir kaç kez karşılaşmışlardı onunla. Belki de sohbet ettikleri bile olmuştu. İnanılır gibi değil” diyordu kimileri. Kimileri ise, çocuklarına sıkıca sarılmış. “Allaha şükürler olsun.. Başınıza bir şey gelmedi” diye seviniyordu.
Yapılan telsiz konuşmalarından polisi takip eden gazeteciler, kameralar binanın kapısına üşüşmüş, etraftakilere sorular yöneltiyorlardı. Bu konu gerçekten de haber olarak çok büyük bir önem arz ediyordu. Ülkenin tamamı haftalardır, bu olayın neticesini bekliyordu.
Cenap yanına iki memur alarak, en üst dairede oturan en büyük şüphelinin dairesini bizzat aramaya çıktı. Apartman görevlisi de onlara katılmıştı. Kapı defalarca çalınmasına rağmen açılmamıştı. Cenap
-Kimdi burada oturan?… Diye sordu.
Görevli, binanın toprak sahibi olarak herkesten ayrı tuttuğu bu adamın rahatsız edilmesinden hoşnutsuz, sıkıntılı bir şekilde, ellerini ovuşturarak cevapladı soruyu.
-Valla amirim burada Yusuf Ziya bey oturur
- Ne iş yapar bu Yusuf Ziya?
-Doktormuş amirim.... Ama mesleğini yapmıyordu. Niye diye sormayın orasını bilmem…..
Daha önce burada onların köşkü varmış.. Müteahhit alıp bu binayı inşa etmiş yarı yarıya paylaşmışlar. Kira paralarıyla geçinen bir kişidir. Ama çok sessiz sakin bir adamdır kendisi.
-Peki tipi nasıldır bu adamın? Tarif eder misin?
-Tipiii…Valla komiserim uzun boylu yapılı, güçlü bir adamdır
-Genelde siyah bir pardösü ile mi dolaşırdı?
-Evet… Aynen öyle.. Nerden bildiniz?
Bu tarifin İpeğin anlattıklarıyla örtüştüğünü gören Cenap adama cevap vermek yerine biraz arkaya doğru gidip, gerilerek ayağını kaldırdı ve kapıya şiddetli bir tekme indirdi. Apartman görevlisi de, diğer memurlarda bu hareket karşısında şaşıp kaldılarsa da kimse sesini çıkaramadı. Ancak bu hamle başarısız olmuş, kapı açılmamıştı.
Bu kez diğer polisler, amirlerinin öncülük etmesini gördükten sonra, sırayla kapıya birkaç omuz atarak şanslarını denedi ve sonunda kapı ardına kadar açıldı. İki dairenin birleşimi olan bu kat oldukça büyük olmasına ve apartman görevlisinin söylendiği üzere, ev sahibinin bir gayrimenkul zengini olmasına rağmen, eşya bakımından çok fakir bir görüntü sergiliyordu.
Oraya buraya rastgele konmuş gibi olan eşyalar, oldukça eski, döşemelerin rengi solmuş ve perdelerin rengi kirden griye dönmüştü. .Üstelik dairenin içi sağda solda bırakılmış, izmaritle dolu küllükler yüzünden, leş gibi ve adeta insanın genzini yakacak kadar yoğun nikotin kokuyordu.
Salona girdiklerinde ilk gözlerine çarpan sokağa bakan duvarın önündeki dev televizyon ekranı ve etrafa saçılmış video kasetleri olmuştu. Görevli memurlar evi aramaya koyulduğunda, Cenap yerden bir kaset alıp, videoya koydu ve düğmesine bastı. Video geniş bodrum kadına benzer loş, dört duvardan ibaret bir yerde çekilmişti.
Üzerinde siyah pardösü bulunan iri yarı, gür kıvırcık saçlı, uzun boylu bir adamın arkadan yürürken görüntüsü ile başlıyordu. Yüzü görünmüyordu ama bu adam tariflere tıpatıp uyuyordu. danın ortasına serilmiş büyük halının üzerinde yarı çıplak bir kadın tahta bir iskemleye elleri ve ayakları geri döndürülüp bağlanmış şekilde oturtulmuştu.
Zavallı kadının gözleri dehşetle açılmış, başını sağa sola sallayarak kendini bu kapandan kurtarmak için çırpınıyor yalvarıp, merhamet dileniyordu. Çıplak göğüsleri, tavandan zincirle aşağı sarkıtılmış, giyotin benzeri bir tahtanın ortasındaki iki delikten dışarı çıkartılmış vaziyetteydi. Adam soğukkanlılıkla bu çığlıkları aldırmadan kadının yanına gelip durdu ve saçlarından başını geriye doğru çekip yüzüne eğildi.
-Canın ne kadar da tatlıymış….Daha bir şey yapmadım ki O…pu.. Niye bağırıyorsun..Dedi. Adamın gözlerindeki acımasızlığı gören kadın bu kez “İmdat…Kurtarın beni” diye haykırmaya, sesini birilerine duyurmaya çalışıyordu. Adam cebinden geniş bir bant çıkardı ve onun ağzına yapıştırdıktan sonra.
-Hadi bakalım… Şimdi bağır, bağırabilirsen dedi.
Zavallı kadın sesini çıkartamıyordu artık, ama gözleriyle haykırmaya, iplerin izin verdiği ölçüde çırpınmaya devam etti. Adam elini tekrar cebine sokup bu kez kocaman bir şırınga çıkarttı. Havaya doğru tutup, biraz fışkırttıktan sonra,
-Korkma….O kadar da acımasız değilim diyerek kadının çıplak omzuna iğneyi sapladı.
Genç kadın, çok geçmeden kendinden geçmiş ve başı öne doğru düşmüştü. Amir Cenap’ın bütün kanı çekilmiş şakakları zonklamaya başlamıştı. Bir anda, o sandalyede çaresiz bir biçimde çırpınan kadın gözüne sanki İpek’miş gibi görünmüştü.
-Seni o….pu çocuğu … diye hırsla bağırdı.
Elleri titriyordu. Bakmak zor geldiyse de ısrarla seyretmeyi sürdürdü. Geri kalan bölümde adam yürüyüp görüntüden çıkmış ve tekrar geri gelmişti. Şimdi bir elinde tahta bir iskemle, diğer elinde içi sıvı dolu bir kavanoz vardı.
Sandalyeyi tutsağının tam karşısına koyup oturdu ve kavanozu yere bıraktı. Cebinden gözlüğünü çıkartıp taktı, sonrada bir neşter. Eğilip, bir eliyle baygın kadının göğsünü tuttu, öbür elindeki neşteri göğüs ucunu çevreleyen koyu renk halkanın kenarına getirip, bastırdı O ana kadar amir Cenap’ın arkasında dikilen apartman görevlisi, sessiz sakin bir kişidir dediği adamın yaptıkları karşısında kendini daha fazla tutamayıp, bağırdı.
-Aboooov… Yusuf Ziya bey…. Gerçekten de o canavar senmişsin”
-Sen hala ne arıyorsun burada be adam?
-E.. amirim…. Git dememiştiniz ki!
-Tamam.. Öyleyse şimdi diyorum… Hadi… Hadi sende in aşağı.. Dedi..
Adam bir eli ağzında “Vay anam.. vay” diye söylenerek giderken, Cenap ona yeniden seslendi..
-Dur…Dur bir dakika…. Bu adam burada olmadığı zamanlar, nerde kalır? Gittiği başka bir evi var mı? Bak vereceğin bütün bilgiler çok önemli, bir kadının hayatı söz konusu şu anda.
- Valla amirim, falanca yerde bir yazlığı var…Dedi adam. Zaman zaman oraya gidip kaldığını biliyorum…. Ama şimdi oraya mı gitmiştir diye soruyorsan… İşte onu bilmem.
Tam o sırada memurlardan biri elinde içinde sıvı olan bir kavanozla salona geldi.
-Amirim…. Dedi. Bu kavanozlardan mutfaktaki derin dondurucuda bir kaç adet var… Ama içinde ne olduğunu anlayamadık.
Cenap dudağını ısırarak, kafasını sağa, sola salladı. Zira az önceki görüntülerden sonra, kavanozda ne olduğunu biliyordu ardık. Ne kadar soğukkanlı görünmeye çalışsa da kireç gibi bembeyaz olan yüzü onu ele veriyordu. Görevli polis
-Amirim, biraz otursaydınız… İyi görünmüyorsunuz? Dedi.
Gerçekten de şu an buna çok ihtiyacı vardı, ayakta zor duruyordu adeta. Ancak boşa kaybedecek tek bir saniye bile genç kadını ölüme daha çok yaklaştırıyor olabilirdi. Bir an önce onu bulup, yaşadığı o dehşet anlarından kurtarmalıydı.
-O kavanozları şimdilik bırakın dondurucuda kalsın… Siz şu video kasetlerinin toplayıp emniyete götürün incelensinler, Dedi… Aradığımız bütün soruların cevabı eminim onlardan çıkacak.
Sabaha karşı bahse konu bölgeye varılmıştı. Emniyetten çıkartılmış semt muhtarlarının adreslerine gidilerek Yusuf Ziyanın kendi bölgelerinde oturup oturmadığı sorulacaktı. Şans eseri ilk konuştukları muhtar, onun kendi mahallelerinde oturduğunu söyleyince Cenap derin bir nefes aldı.
Bu işlerini inanılmaz kolaylaştıracaktı. Muhtarı da yanlarına alarak derhal ekip arabaları ile birlikte oraya doğru yola çıktılar. Söz konusu geniş bir bahçe içinde büyük ve iki katlı ahşap kaplama bir evdi. Ortalıkta kimseler görünmüyordu, ancak bahçede bir araba durmaktaydı. Muhtar,
-Yok.... Bu onun burada olduğunu göstermez. Dedi… Onun birden fazla arabası var. Bazen burada yedek araba bıraktığı da olur…
Tam bahçe kapısını açmış içeri giriyorlardı ki, iki azgın pitbull köpeği havlayarak üzerlerine gelerek, onları durdurdu. Ekip araçlarının tepede dönüp duran ışıklarından ve kalabalıktan rahatsız olar hayvanlar, Dişlerini göstererek ve ağızlarından sular akıtarak hırlıyorlardı. Bu durumda bir adım daha atmak mümkün görünmüyordu. Zaman kaybediyorlardı. Eğer Yusuf Ziya eğer içerde ise, durumdan istifade edip kaçabilirdi.
Bu riski göze almak istemeyen Cenap, sonunda hiç istemediği halde tabancasını çıkartıp hayvanlara ateş etmek zorunda kaldı. Gövdelerine kursunu yiyen köpeklerin her ikisi de, çıkarttıkları son bir cılız havlamadan sonra, oldukları yere devrilip, sessizliğe gömüldüler
- 9.BÖLÜM –
Evin etrafı dört bir yandan ekipler tarafından sarılmıştı. Yapılan tüm çağrılara bir yanıt alınamayınca, kapı yine zorlanarak açıldı ve içeri girildi.
Sigara izmaritleri, yarı dolu içki kadehi ve mutfaktaki yemek bulaşığı, dün buraya birilerinin geldiğini gösteriyordu. Ama bu kişi Yusuf Ziya mıydı, henüz kimse bilmiyordu.
Üst kat, alt kat köşe bucak arandı, ama ne bir kimse, ne de aşağıdaki bir iki küçük ayrıntı dışında bir iz vardı. Cenap her açtığı kapıdan, eli boş çıktıkça deliye dönüyordu.
-“Kahretsin… Kahretsin” diye söylenerek dolanırken, polislerden birinin dışarıdan,
“Koşun… Koşun… Şahıs kaçıyor” diye bağırıldığını duydu.
Denize bakan pencereden göz atınca, küreklere asılmış kıyıdan uzaklaşmaya çalışan adamı gördü. Üzerinde adeta onun üniforması haline gelen, yine siyah bir pardösü vardı. Ekibin yanındaki muhtar, bağırdı.
-Evet… Bu o, bu o… Yusuf Ziya…
Arkasında motoru olan sandalı, dikkat çekmemek için olsa gerek, sadece kürek çekerek kaçmaya çalışan adam, fark edildiğini anladıktan sonra kürekleri bıraktı ve sandalın motorunu çalıştırdı Sandal ok gibi fırlamıştı. Cenap bir kez daha onu elinden kaçırmayı göze alamayacaktı. Tabancasını ikinci kez kınından çıkartıp,
-Bu kez olmaz… Bir daha olmaz… Deyip, tetiğe bastı.
Tek atışla, Yusuf Ziya omzundan isabet almıştı. Hiç sesini bile çıkarmadan, yüzü koyun teknenin içine devrildi. Cenap, derin bir nefes aldıktan sonra, aşağıdaki ekibe bağırdı.
-Gidin alın o iti… Çabuk…
Biliyordu artık İpek burada bir yerlerdeydi ama nerde? Üst kattaki odalar, alt kattaki odalar, her yeniden aranmıştı ama “Kahretsin…” yoktu işte ...Cenap’ın gözü bir ara, alt kattaki büyük odanın duvarında asılı duran bir yağlıboya resme takıldı. Kıvırcık saçları dik ve nefret dolu bakışlarıyla, bu adam Yusuf Ziyadan başkası olamazdı.
Cenap doğruca gidip bu resmin önünde durdu. İpeği bulamamanın ve hayatından endişe duymanın sıkıntısı ile,
-Seni o…çocuğu… Nerde o… Nerde Ha? Diye bağırarak, hala elinde tuttuğu tabancanın kabzası ile resme hırsla vurdu.
Bilmeden yaptığı bu hareket, ona İpeğe giden yolu açmıştı. Çünkü resmin asılı olduğu bölüm gizli bir kapıydı ve aldığı darbeyle olduğu yerde dönüp tam ortada dikine bir şekilde durmuştu. Cenap gözlerine inanamıyordu. Geçidin arkasında küçük bir sahanlık ve buradan aşağıya, dönerek inen basamaklar bulunuyordu. İkişer, üçer atlayarak aşağıya nasıl indiğini bilemedi.
Tavandan zincirle sarkıtılmış, giyotin benzeri delikli tahtası, yere serilmiş kocaman halısı, dört duvarı çeşitli kadın resimleriyle dolu ve sadece küçücük bir havalandırma deliği olan bu oda, videoda gördüğü odanın ta kendisiydi.
İşte İpek de, aynı daha önce video kasetinde seyrettiği kadın gibi, ahşap sandalyeye elleri ve ayaklarından bağlanmış, ağzı bantlanmış biçimde oturtulmuş olarak karşısında duruyordu. Genç kadın, darmadağın saçları, ağlamakta kan çanağına dönmüş ve şişmiş gözkapaklarıyla, perişan görünüyordu.
Üzerindeki beyaz gömleğinin, tüm düğmeleri beline kadar açılmış, sutyeni ortasından kesilmişti. İçi sıvı dolu bir kavanoz ayaklarının tam dibinde duruyordu. Anlaşılan, Yusuf Ziya neşterini ona değdirmeye fırsat bulamamıştı. Cenap, arkasından aşağı inmeye çalışan diğer polislerin ayak seslerini duyunca,
-Hayır durun…Şimdilik kimse inmesin buraya… Diye bağırdı.
Genç başını dik tutmakta zorlanıyor ve sanki hipnoz edilmiş gibi boş gözlerle bakıyordu. Cenap koşup, ilk iş olarak ağzındaki bandı çıkartıp, el ve ayaklarını çözdü.
-Çok üzgünüm İpek… Seni koruyamadığım için affet beni…
. Genç kadın hala şoktaydı sadece “Melek…Meleğim… beni bekler” diye inledi.
Cenap üzerinden ceketini çıkartıp genç kadına giydirdi. Artık kendini daha fazla tutamayıp ona sıkıca sarıldı.
-Sana bir şey olsaydı.. Kendimi asla affetmezdim..
İpek yavaş, yavaş açılıyordu. Kurtulmuş olmanın sevinciyle o da Cenap’a sarıldı.
-Bütün bunlar gerçek olamaz…. Dedi… Hepsi sadece kabustu değil mi?
Duyan koşmuş gelmiş ve deniz kenarındaki bu eski evin önü, ana baba gününe dönmüştü. Yakalanıp, elleri kelepçelenen Yusuf Ziya ekip arabasına oturtulmuş, İpek çağrılan ambulansa yerleştirilmişti.
Geçirilen onca korku dolu saatlerin ardından Cenap genç kadının yalnız kalmasını istememişti. Ekibine gerekli talimatları vererek, o da İpeğin yanına bindi. Tüm araçlar aynı anda hareket ederek yola çıktı
Haber çok çabuk yayılmıştı. O günün akşamı Radyoda ve televizyon kanallarında ilk konu, ertesi gün ise, gazetelerin manşetlerindeydi haber. Yakalanan Sapık, Bir Çocuk Doktor Çıktı .." Evlatlık olarak alınıp, büyütülen Yusuf Ziya, önce doktor, sonra bir sapık oldu.. Onu bu sonuca iten sebeplerin altında ne yatıyor ?? “
Yusuf Ziya yakalandıktan sonra, tüm zorlamalara rağmen, ifade vermeyi reddetmiş, susma hakkımı kullanıyorum demişti.
Yapılan doktor muayenelerinde akli dengesinin tam olarak yerinde olup olmadığı tam olarak anlaşılamayan, ancak, büyük bir ruhsal çöküntü yaşadığı belirtilen, Yusuf Ziya’nın, bir süre hastanede müşahede altında tutulmasına, daha sonra göz altına alınmasına karar verilmişti.
İpeğin de, yaşadığı bütün bu olumsuzluklardan kurtulması için, ciddi bir terapi görmesi gerektiği söylenmişti. Ancak genç kadın bunu hazırlandığı seyahati gerçekleştirerek, anne ve babasının yanına giderek yapmak istiyordu. .
Daha önce planlandığı gibi, hafta sonu yola çıkmak için hazırdılar. Cenap yine sivil kimliği ile ve kendisine çok yakışan spor kıyafetler içinde, kendi özel arabasıyla onları almaya gelmişti.
Evi Nermin’e emanet edip, vedalaşarak kapıya indiler. Nermin arabanın hareket etmesiyle birlikte arkalarından bir tas su dökerek yolucu etti onları.
Hava alanında çek-in’ler bitip bavullar teslim edilmişti. Uçağa çağrı gelinceye kadar bir kafeteryaya geçip oturdular.
İpek devamlı bir yerlere dalıp giderken Melek Cenap’ın dizleri üzerinde oturmuş, büyük anne ve babasını görünce neler yapacağını anlatıp duruyordu. Çekirdek bir aile görüntüsü içindeydiler. İpeğin mahzun hali üzerine Cenap,
-Biliyor musun İpek? Dedi… En doğru kararı verdin. Buralardan ve her göreceğin, duyacağın hertürlü haberlerden, bir süre uzak olmak, gerçekten de sana çok iyi gelecektir.
-Ben o kadar kolay olacağını düşünmüyorum.. dedi genç kadın… Ama sana inanmak istiyorum.
Bir süre sonra da, beklenen çağrı geldi. Ayrılma sırası gelmişti. Cenap artık derinden bağlandığı, bu anne ve kızını sevgiyle öperek yolcu etti.
Kesik meme uçlarıyla dolu kavanozlar adli tıp tarafından, toplatılan kasetler ise, emniyetin yetkili birimleri tarafından teslim alınıp tek, tek incelenmeye başlamıştı.
Şu ana kadar, aileleri tarafından kayıp olarak bildirilen, yedi kadından üçünün resimler ve videodaki görüntülerinden kimlikleri belirlenmiş, aileleri tarafından da onlar oldukları onaylamıştı.
Bu kadınlar, Yusuf Ziya tarafından bilinçli olarak mı seçilmişlerdi, yoksa bir tesadüf olarak mı? Bilinmiyordu henüz. Ancak hepsi, yalnız yaşayan ve çalışan annelerdi. Peki bu kadınların cesetleri şimdi neredeydi? Bunun için ilk aranacak yer elbette ki, yine Yusuf Ziyanın yazlık eviydi.
Yılın en önemli olayı, zanlının yakalanmasıyla elbette ki sonlanmamıştı. Kurbanlarına işkence ettiği gizli sığınağında çekilmiş görüntüler, eski mesai arkadaşları ve onu tanıyan diğer kişilerle yapılan röportajlar, her gün bir kanalda yayınlanıyor, büyük bir ilgiyle takip ediliyordu.
Ceset araması çalışmaları için yazlık evine görevliler giderken de, bir basın ordusu onların peşine takılmıştı. . Her biri, kendi haber kanalına, en iyi haberi ve görüntüyü sağlamak için adeta yarış halindeydiler.
Bahçede kazı çalışmaları için start verildiğinde, kameralar da aynı anda çekimlerine başlamıştı. Çok geçmeden orada bulunan herkes şok yaşayacaktı. Zira, kazılan her köşeden, adeta bir kemik parçası fırlamaya başlamıştı.
Yusuf Ziyanın yazlık evinin bahçesinde kazı yapılmasına karar verildiğinde, illaki bir veya iki ceset bulacaklarından emindiler, ama bu kadarını onlar bile beklemiyordu.
Burası adeta küçük bir mezarlık gibiydi. Yusuf Ziya’nın kendi yarattığı özel mezarlığı.
Günler geçmiş olmasına rağmen “Cani doktor” olayı güncelliğini korumaya devam ediyordu. Haber kanalları işlemek için iyi bir konu yakalamış ve bundan azami şekilde faydalanmaya devam ediyorlardı.
İşkence görerek, öldürülen kadınların, aileleriyle yaşadıkları yerler, ve her birinin hayat hikayeleri ile ilgili yazılar, röportajlar birbirini ardına yayınlanıyor, köşe yazarları, psikologlar, Yusuf Ziyanın bu hale gelmesinin altında yatan nedenlerin, neler olabileceğini tartışıyorlardı.
Son olarak da, bu sorulara cevap verecek çok önemli bir kanıt, yine Emniyet yetkilileri tarafından kamu oyuna açıklanmak üzere, basın yoluyla duyuruldu.
Bu önemli kanıt, Yusuf Ziya’nın günlüğüydü….. Bulunduğu andan itibaren incelenmeye alındığı için daha önce bahsedilmeyen günlüğün, insanlara mesaj niteliğinde görülen bölümlerinin yayınlanmasına karar verilmişti.
Memleketten ayrıldıklarından beri, Cenap gün aşırı İpeği arayıp hal, hatır sormamayı ihmal etmemişti. Bu haberin duyulmasından sonra, yine hemen onu aradı. O da duymuş mudur? öğrenmek istiyordu. Genç kadın, gülerek,
- Artık dünyanın neresine gidersen git, her türlü habere kolayca ulaşabiliyorsun amirim…İnternet sağ olsun.. dedi
- Yani ??
- Evet… Tabi ki duydum da!… Bana ne demeye çalışıyorsun sen esas onu söyle?
- Bak İpek…. Bana kalırsa okuyup, tekrar kendini üzme derim. Tabi ki karar yine senin.
Bunu onu düşündüğü için söylediğini biliyordu genç kadın. Ama o da herkes gibi, insan hayatını kurtarmak için yemin etmiş bir kişinin nasıl olup da bir caniye dönüştüğünü merak ediyordu. Üstelik nerdeyse bu adamın kurbanlarından biri olacaktı…
“Herkes gibi, masum bir bebek olarak doğdum. Beni yargılayacak kişiler, önce dönüp, kendi hayatlarına bir baksınlar…”
Yusuf Ziya, sanki bir gün bu günlüğün ele geçirilip, okunacağını bilmiş gibi, Kapak sayfasına bu notu düşmüştü. İpek elinde kahve kupası, ağır ağır yudumlarken, bir yandan da yayınlanan bölümleri okumaya başladı.
“Bir evlatlık olduğumu on iki yaşımda öğrenmiştim. Cahide….. Annem sandığım kadın! Zengin bir ailenin, algılama eksikliği yaşayan tek kızıymış. Babası tarafından, fabrikasında memur olarak çalışan Refik isimli, geleceği parlak bir gençle evlendirilmiş. Refik şehirde güzel bir köşk, özel araba, evde hizmetliler ve iyi bir gelecek imkanı önüne sunulunca, tereddütsüz bu sorunlu kızla evliliği kabul etmiş. İki kez bebekleri olmuş, ancak, ikisi de bir, iki aylık iken ölüp gitmişler. (Nedeni mi...!! Bunu hiç bir zaman öğrenemedim) Bir daha da doğurmasını istememişler. Yıllar sonra, ille de anne olmak istiyorum diye tutturduğu için, beni evlat edinmişler. İki yaşlarındaymışım o zaman.
Annem sandığım bu kadınsa, ellili yaşlarındaydı. Günde en az birkaç defa beni yakalayıp, emzirmeye çalışırdı. (Hadi, em diyorum sana… Bak emersen süt gelecek… Al artık şunu ağzına hadi) diye, koca memelerini, havasızlıktan morarana kadar yüzüme bastırırdı.
Kaç kez meme uçlarını ısırıp, kopartmayı ve onlardan kurtulmayı istedim. Ama yapamadım. Çünkü nede olsa annemdi, kıyamazdım. Bu emzirme işkenceleri nerdeyse ben ilk okula başlayana kadar böyle sürüp gitti.
Babam neden beni sevmiyordu bir türlü anlayamıyordum. Gözüne girmek için, deliler gibi çalışıp, pekiyi dolu karneler getirirdim ama nafile, Sadece bir kuru“ Aferin sana” ile geçiştirirdi. Bir gün kucaklayıp bağrına basması, başımı okşayıp sevgiyle öpmesi için neler vermezdim. Benim gibi, annemi de sevmiyordu O. Sık, sık iş seyahati bahanesiyle gidiyor günlerce gelmiyordu. Ev de oldukları zamanda sürekli kavga ediyorlardı ve evden kaçıp gitmek için türlü bahaneler buluyordu.
Bir gün annem küçük sırrımı keşfetti.. Odama aniden girdiğinde, beni kendimle oynarken yakalaması bir kabus gibiydi. “Sen ne yapıyorsun böyle?… Yoksa bir sapık mı olacaksın başıma Ha! Diye” üzerime yürümüş, bu da yetmezmiş gibi mutfaktan kapıp geldiği bıçağı sallayarak “Bir daha bunu yaptığını görürsem… Keserim o pipiyi kökünden…Anlıyor musun? ” diye üstüme çökmüştü. Hizmetli kadın beni elinden zor aldı.
Öyle utanmış ve dediğini yapar mı? diye öyle çok korkmuştum ki, ertesi gün boğazlarım şişmiş, ateşler içinde uyanmıştım. O gün bir daha kendimle oynamamaya tövbe ettim.
Evdeki her türlü olumsuzluğa rağmen, çalışkan ve derslerimde çok başarılı bir çocuktum. Bir gün beni çekemeyen bir oğlanla kavga ediyordum. Yaşıma göre daha iri yapıda ve güçlü olduğum için iki hamlede onu yere yapıştırmıştım.
O ise canımı yakmanın daha kolay bir yolunu bulmuştu. (O kadar da havalanma…. Alt tarafı bir evlatlıksın işte…) demez mi? Meğer bunu herkes biliyormuş da, bir ben bilmiyormuşum.
Annem olayı doğruladığında, aslında hem sevinmiş, hem üzülmüştüm. Üzüldüm….. Peki ben kimin çocuğu idim? Ailem Kimdi benim? Ki bunu asla öğrenemedim….. Sevindim çok şükür ki bu sevimsiz, ruhsuz aileye ait değildim. O günden sonra bir daha onlara anne ve baba diye hitap ettiğimi duymadılar…. “
Satırların sonuna geldiğinde, İpek göz yaşlarını tutamıyordu artık.. Bir köşede oyuncaklarıyla oynayan Meleğe takıldı gözleri.
Onun üzerine nasıl titrediğini, bir gülüşünün bile içini nasıl ısıttığını, başına bir şey gelmesin diye etrafında nasıl pervane olduğunu düşündü.
Bir çocuk kalbi için bütün bunları yaşamak, gerçekten de çok ağırdı. Tüm hırsına ve nefretine rağmen Yusuf Ziya’ya acıdı.
Tarih : …….
Artık bir yetişkinimdim. Refik beyi kanser nedeniyle kaybetmiştik ve Cavidan artık bana sözünü geçiremez olmuştu. Sürekli Nankör ve şükürsüz biri olduğumu, söyleyip duruyor. Ama ben ona aldırmıyor derslerime bakıyordum.
Bu istikrarlı ve kararlı çalışmalar sonunda, tıp fakültesini kazandım.
Mutsuzdum… Çok mutsuzum… Çünkü bir türlü kız arkadaş edinemiyordum. Gerçi, erkeklerle de pek aram yok….
Bir kızla yakınlaştığım anlarda, ne zaman göğüslerine dokunacak olsam, birden kişiliğim değişiyor, istemeden canlarını yakacak davranışlarda bulunuyordum. Bu yüzden artık mimlendim. Hiç bir kız benimle çıkmak istemiyor. Hatta yanıma yaklaşmaya bile çekiniyorlar….
Genç bir adamdım. Benimde bir şekilde rahatlamaya ihtiyacım vardı. Kendimi bir gün o malum yerlerden birinde buldum. Ama hiçbir şey olmadı!.... Olamadı.
O gün, koca bir hiç olduğumu anlamıştım. Bütün bunları sebebi, anne müsveddesi olacak o kadındı. Ondan nefret ediyordum. Üstelik, artık iyice bunamıştı ve bana büyük sorun yaratıyordu.
Bir gece bakıcı kadının giderken başucuna bıraktığı haplarla birlikte, bir iki uyku hapı da içirdim ona. Kendinden geçtikten sonra, kolundan damarına yaptığım bir iğne ile onu cehenneme gönderdim.
Ölüm raporuna kalp krizi yazdılar. Çok şükür bu meseleden ve ondan ilelebet kurtulmuştum….
“Aman Allah’ım” dedi ipek… Annesini de o öldürmüş….. başını ellerinin arasına aldı ve gözlerini kapattı. Şakakları zonkluyordu. Bugün için daha fazla devam edemeyeceğini anladı. Bilgisayarı kapatıp, masadan kalktı ve bir ağrı kesici alıp kanepeye uzandı.
Günlük yayınlandığından beri, büyük ilgi görmüştü. Kimileri için Yusuf Ziya bir Cani, kimilerine göre, kader kurbanı bir adam olarak görülüyordu. İpek ertesi gün tekrar kaldığı yerden devam etmek için bilgisayarın başına geçti.
Çocuklarını emziremedikleri, yada memelerini emmedikleri şikayetiyle hastaneye gelen kadınlardan nefret ediyordum. Çünkü sürekli çocukken yaşadıklarımı hatırlatıyorlardı bana… Elimde olmadan sert çıkışlarım oluyordu. Başhekimlikten bu tavrıma devam ettiğim takdirde işime son verileceği ihtarını aldım. Gerçekleşmesi de çok sürmedi. İşten el çektirildim.
Zaten ben de artık çalışmak istemiyordum. HEPİNİZİN CANI CEHENNEME….
Tarih : …………..
Yıkılan Köşkün arazisine yüksek katlı bir bina yapılacaktı. o yüzden bir süreliğine yazlık evde kalıyordum. Bir gece barda tanıştığım bir kadını eve getirdim. Her şey yolunda gidiyordu. Taki iri göğüslerini, getirip suratıma yapıştırınca kadar. İşte ne olduysa ondan sonra oldu. Birden kendimi tutamadım ve meme başını var gücümle ısırdım. Kadın neye uğradığını anlayamamıştı. Kan fışkıran memesini tutup çığlıklar atmaya başlayınca, panikleyip suratına yastığı bastırdım. O çırpındıkça bastırmaya devam ettim. Sakinleyince yastığı kaldırdım. Sabit gözlerle öylece bana bayıyordu… Ölmüştü….
Buna sebep olduğunu düşündüğüm, meme başlarını neşterle kesip aldım. Güzel bir kadındı yazık olmuştu. Çaresiz onu bahçede açtığım bir çukura gömdüm…..
İpek, hayretler içindeydi. Kalbi bir kuş gibi çırpınırken o sayfadan, diğerine geçiyordu. .
Ben artık kendimi durduramıyorum….. Sanki,
Tam o sırada cep telefonu çaldı. Arayan yine Cenap’tı..
-“Ne yapıyorsun bakalım?... Diye sorunca, dürüstçe günlüğün yayınlanan bölümlerini okumakta olduğunu söyledi.
-Sonunda dayanamadın öyle mi?
-Evet…Aklım oraya takıldığı sürece rahat edemeyecektim.
- Aslında sana bir haber vermek için aramıştım…Dedi. Ben de iki üç dakika önce öğrendim ve hemen seni aradım.
Ses tonu, her zamanki yumuşaklığında değildi. Onu dinlemeyip, günlüğü okumakta ısrarcı olduğu için kırıldığını düşünüyordu. Onu gülümsetmek maksadıyla biraz, takılmak istedi.
-Hımm..Yoksa, Yusuf Ziya yine mi kaçtı amirim? Dedi.
Ama o bu espriye gülmemişti. Genç kadın, drum ciddi o zaman diye düşünüp, ne söyleyeceğini gerçekten merak etti. Cenap, derin bir nefes aldıktan sonra.
-Yok… dedi…Bu kez kaçmadı ama…. Hastanenin camından atlayarak, intihar etmiş..
- …………… !!
-İpek…. Orda mısın?
-Peki …. Öldü mü?
-Evet… Beyin üstü çakılmış yere ve hemen ölmüş…
-Üzüldün mü? Şaka yapıyorsun!
-Hayır yapmıyorum… Sen de okumuşsundur sanırım…. Günlüğün kapak sayfasında hani şöyle bir not düşmüş “Bende herkes gibi masum bir bebek olarak doğdum ” diye..
Gerçektende herkes masum birer bebektir…. Bir melek gibidir doğduğunda….. Ama içine merhameti sevgiyi önce ailesi koyar. Nasıl insan olunur, onlardan öğrenir bu melekler. Eğer, onu hak etmeyen bir anne babanın eline düştülerse, ne yazık ki, işte böyle Yusuf Ziyalar çıkar ortaya.
-İstersen gel artık bunları konuşmayalım Ne dersin?.. Yusuf Ziya meselesi kapansın artık…. Herkes yaptığı suçların cezasını bir şekilde çeker. O da, kendi cezasını verip, kısa yoldan kurtuldu. Çünkü yaşasaydı, yaptıklarının hesabını kolay, kolay veremeyeceğini biliyordu.
-Bence canım… Sen de o günlüğü okumayı bırak artık.. Seni üzmekten başka bir işe yaramayacak.. Pislik temizlendiğine göre… Ne zaman döneceksiniz sen onu söyle.. Çünkü ben ikinizi de çok özledim.
-İpek…. Neden konuşmuyorsun? Orda mısın?
O sırada özel hattı da çalmaya başlamamıştı. Bir elinde cep telefonu, ne olduğunu anlamaya çalışırken, diğer eliyle uzanıp, ahizeyi kaldırdı.
-Emniyet Amiri Cenap Gözü pek… Buyurun!
-Biz de seni Öz – le – dik!!!!
Ahizenin diğer ucundan İpek ve Melek aynı anda böyle haykırmışlardı kulağına.
Cenap onunla konuştuğunu sanırken, meğer hat kapanmış ve bir süre, boşa konuşup durmuştu. Durum anlaşıldığında karşılıklı kahkahalarla güldüler.
-Ayrıca, senden bir ricamız var amirim dedi İpek. Mümkünse tabi…
-Elbette İpek’çiğim… Nedir ?
-Acaba….. Yarın bizi hava alanından almaya gelebilir miydiniz ?
Heyecandan nefesi kesilmişti genç amirin. Yüzünde büyük bir gülümsemeyle cevapladı bu soruyu.
- Elbette…… Memnuniyetle…….... Seve, seve.
​BAŞA DÖN < > ANA SAYFAYA GİT