Filmin merkezinde Eleni vardır. Film o şiirsel anlatımıyla; Eleni’nin çocukluğundan başlayıp, gençliğini, âşık oluşunu, çocuk sahibi oluşunu ve dönemin sorunu savaşın yüzünden bu çekirdek ailesini yitirişini anlatıyor. Savaşın tam ortasında Eleni’nin annesi gözlerinin önünde katledilir. Alexis’in, yani aşık olduğu adamın ailesi tarafından evlat edinilir. Resmi olmasa da Eleni ve Alexis kardeşi gibi büyümüşlerdir ve Alexis’in babası bu durumu pek hoş karşılamaz fakat asıl nedeni, Eleni’yi kendine eş olarak düşünmesidir. İki genç köylerinden kaçmak zorunda kalır ve Yunanistan’ı karış karış gezerler. Alexis müzisyendir -o çalmaya başladığında Eleni Karaindrou’nin bestelediği ‘O’ şarkı duyulur. Senaryo bir yana filmi bana sevdiren temel şey de müzikler oldu- Çift ve ikiz çocukları ne kadar çalışsa da tutunamamaktadır ve Alexis ABD’ye göç eder; Eleni ise rejim karşıtlarını desteklediği için hapse girer. Derken İkinci Dünya Savaşı başlar ve Yunanistan Almanlar tarafından işgal edilir. Savaş biter ve ülke şimdi de iç savaşla karşı karşıyadır ve çiftin ikiz oğulları karşı taraflarda birbirlerine kurşun sıkarlar. Zamanın Balkanları çok iyi analiz edilmiş ve seyirciye bir o kadar iyi yansıtılmış. Alexis ise Amerikan rüyası peşinde kendisini ilgilendirmeyen bir savaşta ölür. Eleni’nin acısını, çaresizliğini iliklerinize kadar hissediyorsunuz ve bu noktada ‘Zamanın genç kızı, Eleni artık bir anne’ diyorsunuz. Film boyunca yağan yağmur ve kullanılan pastel renkler o acıyı, ülkenin içinde bulunduğu buhranı ve filmin adını görsel anlamda desteklemiş. Seviyorum böyle numaraları.
Filmi uzun diye nitelendirenler olacaktır yine de böyle uzunca bir sürecin, diyaloglara başvurmadan, sade, minimalist bir uslupla bir buçuk saat içinde anlatılmasını bekleyemezsiniz. Film boyunca dönemin Yunanistan’a ve o kültüre ait dair çok şey öğreniyorsunuz fakat yine de benim anlayamadığım, biraz da sürreal gelen sahneler var; koyunların ağaca asılı olması gibi mesela. Yine de her bir sahneyi ele aldığınızda görsel anlamda hepsi bir şölen. Tüm bunlar ve elbette filmin müzikleri, filmin seçkim arasında yer almasına yeter de artar bile.
Şekerpare: Ağlayan Çayır, FİLMLER, The Weeping Meadow
Şekerpare: Güzel Marmara, ŞİİRLERİM
Şekerpare: Karakalem Çalışmalarım
‘’Bu karlı havalar sevgili’ ’dedi ve sustu sevilen. Pencereden bakmaya devam ediyordu. Bir süre sonra şöyle devam etti ’’ Çocukluğumuzda yağsın diye dört gözle beklediğimiz kar şimdilerde içimi üşütüyor. Manen tabi. Hadi pencere önüne koyduğumuz bu bulgur taneleriyle doyurduk kuşları, ya çocukları ne yapacağız?. Sıcak bir bağırdan yoksun çocukları? Bembeyaz karın üstündeki ayak izlerinin onlara ait olmadığını söyleyebilir misin?
Acayip canım sıkılmıştı; elimdeki çay bardağını bir kenara bıraktım. Oysa kardaki ayak izlerini takip ederek çok uzaklara gitmişti çoktan.
Şekerpare: Kuşlar, Passeridae, Serçe
Ciğerinize dokunacak bir cefakâr anne- hasta oğul ilişkisi.
Kadının tüm maddi sıkıntılar içinde çocuğu için yaptıkları, yeri geldiğinde çocuğunun saldırısına uğraması ve çocuğunun ona ettiği küfürler göz önüne alındığında annenin onu hastaneye teslim etmesini yadırgayamıyor insan. Yönetmen böyle düşünmemiz için film boyunca çalışmış gibi. Dolayısıyla kadın haklı mı değil mi sorgulamıyoruz. Filmin en çarpıcı sahnelerinden biri de bu zaten; çocuğun hastanenin önünde annesi tarafından terkedildiğini anladığı sahne ve tam da bu esnada yağmurun başlaması. Diğer bir etkileyici sahne tabi çocuğun hastanede deli gömleğinden kurtulup pencereye doğru koşması ve böylece filmin bitişi.
Oyunculuk gerçekten iyi. Genç oyuncunun, iniş çıkışları, öfke krizlerive sonunda pişmanlıkları daha başka nasıl geçirilebilirdi izleyiciye. Ve tabi ki kadının her şeye rağmen güçlü olmaya çalışması. Ki, mahkeme celbi geldiğinde kadının hiç bir şey olmamış gibi yemeğe dönmesi ya da tek desteği arkadaşının artık başka bir şehre taşındığını öğrendiğinde güçlü görünme çabası, oyunculuk anlamında şaha kalkıştır bence. Bence tüm film boyunca bakımlı bakımlı ortalarda gezmesi ve güzelliği kadına kendini güçlü hissettiren bir şeydi sanırım.
Oyunculuğun yanında teknik anlamda da film başarılı. Filmin kare bir ekranla başlayıp filmin bir yerinde geniş ekrana dönmesi ve bunun annenin çocuğu ve onun geleceği için güzel hayaller kurduğu, sanki ‘’böyle olmasaydı, nasıl olurdu’’nun cevabını aradığı sahnelere tekabül etmesi güzel bir oyun olmuş. Tüm acı gerçeklerin kare bir ekrana sıkışıp, bir anda güzel hayallerle geniş bir ekrana yayılması güzel bir hareket.
Şekerpare: FİLMLER, Mommy, Xavier Dolan
Tunalı Hilmi Caddesi’nde yürürken
Görseniz Cemal Süreya’ sanırsınız
‘Bakın böyle öteceksiniz’
Şekerpare: Karakalem Çalışmalarım, kürk mantolu madonna, sabahattin ali
Odandasın belki şimdi. O küçük odanda. O kitapların var ya hani, gerçekten de başucunda. Kelimelerini aydınlatsın diye sana aldığım o küçük lamba da hemen orda. Kapın aralık, ışık süzülüyor içeri. Bundan rahatsız oluyorsun. Önce ‘Biraz aralık sadece’ deyip sonra ‘Açık sonuçta’ diyorsun içinden. Kalkıp kapatmaya da üşeniyorsun. Sırtını yastığına verip, bacaklarını kendine doğru toplamışsın. Çaresiz hissediyorsun kendini. Korktuğun için kapıyı sürekli kapalı tutmaya çalışıyorsun ama bir kapının odadaki kitaptan, lambadan, masa ve sandalyeden çok farkı yoktur. İnsan onu sadece kullanmayı bilmeli.
Bir gün kapının ardında ne olduğunu kendin keşfedeceksin. Yüzleşeceksin. O vakte kadar say ki saçını okşamışım,Masallar anlatmışım kulağına...
Şekerpare: Cat Stevens
Şekerpare: FİLMLER, The Lobster