aldığım nefesten memnuniyetsizlik duymama sebep sen şu şeytanlarla savaş. ölmek istememe sebep oluyorsun. ve avazım çıkana kadar bağırmak istememe...korkarak uyandığımda yerimi bir başkası alabilir. gözlerin, pornografik içerikli mavi bir ekranı anımsatıyor hala. daha mekanik, daha nemli, biraz daha yüksek olabilir. bir kısmım hala çıplak dolaşıyor.
Gönderen Elif Yaren zaman: 14:28 Hiç yorum yok:
Bittiğinde biten, durduğunda duran ve kaybolduğunda kaybolan her şey için; ben varım.-
Gönderen Elif Yaren zaman: 03:57 Hiç yorum yok:
Hiçbir şey yolunda gitmek zorunda değil oysa ki. Bir şeyler yolunda gitmiyorsa o şeyler sizin olmasını istediğiniz yola ait değil demektir. Öyleyse ne için bu keder ? Benim içinse önemli olan tek şey, hiçbir şeyin önemli olmaması. Dün gece eve ayık döndüm, bu önemliydi. Minibüs şoförü olduğumda yolculara dinleteceğim şarkıların bir listesini yaptım bu sabah. Odaklanma sorunumu bu sayede biraz olsun çözdüğümü düşünüyorum. Çok güzel gülüyordu Allahsız! O gülüşü unutmanın hiçbir yolunu bulamadığım için hatırlamamayı seçtim. Sadece seçtim. Aslında acayip romantiğim. Mesela yıl 1973 ve ben bir telefon kulübesindeyim, telefon edecek hiç kimsem yok. Ağzımı toplamam için hiçbir sebebim yok. Kırılmak için de öyle. Ama kırgın kalmak için var. Sebepler ile niyetler arasındaki salıncak çocukluğumu sallıyor, ne değişik. 23 yaşında bozuk bir yol gibiyim. Yol hareket etmez. Yol hiçbir yere gidemez. Gidemez ve buna rağmen vardığı bir yer vardır. Çekmecede unutulmuş bir mektup açacağı da olabilirdim. Artık kimse mektup yazmıyor. Kimse adresimi bilmiyor. Memnunum. İçimdeki ateşli sabrı yettirmeyi öğrettim kendimde. Beni çıldırmaktan alıkoyan tek şey bu. Çoğu zaman aklım ağzımda, sigaram başımda olsa da... Annem soruyor ''Hala kaçmaya devam mı ediyorsun?'' başımı çevirip ''Evet anne buna yaşamak diyorlar'' diyorum. Yalnızlık konusunda ne kadar arsız olduğumu tartışmanın bir anlamı yok. Bir steteskopum olsa idi kalbim olduğuna da ikna olurdum şimdi. Ama yok. Beni bekleyen bir filika yok. Bir kurtarma ekibi yok. Can yeleği yok. Bu yüzden hiçbir şeyden korkmamak çok eğlenceli. Yine de düşünmeden edemiyorum -ya tecrübesini edinmediğim bir his kalmamışsa ? Çünkü sürprizleri severim. Geçen gece çok sarhoştum. Adımı bir bıçağın üzerine kazıyıp onu bulmaya koyuldum. Yokluğunu taşıyan sokaklar tüm dünyayı doldurmuş. İşte bu cümleler kelimeden değil camdan yaratıldı.
Artık bana ne olacaksa olsundu. Ne olacaksa olsun.
- Elif Yaren
Gönderen Elif Yaren zaman: 17:26 5 yorum:
- d a m o n
Gökyüzüne fener salıyorlar, buna inanabiliyor musun ? Japon feneri, gidenleri geçmişte bırakmanın sembolüdür. Ama alın size şaşırtıcı bir haber: biz japon değiliz ! Bu yas tutma saçmalıklarından bıktım. Sanki mum yakmak her şeyi yoluna koyacakmış gibi ! Ya da dua etmek... Ya da ''hayat kaldığı yerden devem ediyor''muş gibi davranmak. Ne diyeceğini biliyorum: ''bunlar kendini iyi hissetmeni sağlayacak elif''... Ne kadar iyi hissettirecek ? Bir dakika için mi ? Bir gün ? Ne fark ediyor ki. Çünkü sonunda birini kaybettiğinde hiçbir mum, hiçbir dua, o kişiden geriye kalanın sadece hayatında bıraktığı boşluk olduğu gerçeğini değiştirmeyecek. Ve de bir mermer.
Gönderen Elif Yaren zaman: 14:55 Hiç yorum yok:
Gönderen Elif Yaren zaman: 09:12 Hiç yorum yok:
''Öldüğü gün hatırlayanlardan nefret ederim ama unutamadığım bir şey var.''
Geçen sene bugün sanıyorum ki bu saatlerde Ege’ye kıyısı olan herhangi bir beldenin herhangi bir otogarında bulunan ve herhangi bir firmaya ait olan herhangi bir yazıhanede elimdeki biletin üzerinde yazan saatin gelmesini bekliyordum. Gitmek için can attığım şehir Edirne’ydi. Edirne… Yıl 2011 ise aylardan temmuzsa ve ben Edirne’ye kaçıyorsam mutlaka hiçbir şey yolunda gitmiyordur, bineceğim otobüs hariç…
Tüm yolu otobüsün penceresinden yolları izleyerek geçirdim. Hiçbir şey dinlemiyordum hiçbir şey okumuyordum. Yaptığım tek şey taptığım kaosun içinden nasıl sağ çıkabileceğimi düşünmek ve asla bir sonuca varamamaktı. Sonuca gidememeye tapıyordum. O otobüste benim kadar üzgün bir başka insan aradım, bulamadım. Eğer bir otobüse üzgün bindiyseniz üzgün inmek zorundasınızdır, yol bunu değiştirecek güçte değildir. Çağlar öncesini yazmaya çalışıyormuşum gibi zorlanıyorum şimdi… Önce Amy’nin ölüm haberini okudum. Ne hissettiğimi ifade edemeyeceğim fakat onun ölümü topladığım her şeyi dağıtmama sebep oldu. Telefondaki adam beni sevdiğini söylüyordu. Telefondaki adam Amy’e olanların kendisinin başına gelmeyeceğini tekrarlıyordu. Telefondaki adam bana bunu yaşatmayacağına söz veriyordu. Telefondaki adam benim için hayatta kalacağına yemin ediyordu. Beni girdiğim şoktan çıkarmaya çalışıyordu nefes almadan sıraladığı cümlelerle… O gün vardı telefondaki adam, telefondaydı. Ben telefonu donmuş olan zihnimle bıraktıktan sonra; onun beni ayakta tutabilmek adına kurduğu cümlelerin ağırlığına dayanamayıp iğneye sarılacağını biliyordum. Ben otobüsteydim, yollar beni bir yere götürüyordu ama nereye ? Donmuş olan zihnim bildiklerimle ve unuttuklarımla birlikte sıvıya dönüşerek bir şırınganın içine doldu, yol aldı onun damarlarına doğru… Telefonu, beni, Amy’i, beni kurtarmak adına kurduğu her cümleyi enzimlerine ayırdı adam. Parçalandım iliklerime varana dek. Söküldüm. Çözündüm. Buharlaşmıştım. Otobüsten indiğimde vardığım yerin Edirne olduğunu fark ettim. Bir taksi çevirip doğruca evime girdim. Soyunup yatağıma girdim. Yatağımda uykuya girdim. O gün uyandığımda, onun hala hayatta olacağı bir dünyaya gözlerimi açacağıma öyle inandırdım ki kendimi, hala uykumda zaman zaman tebessüm etmemin sebebi bu inançtır…
Bugün; Amy’nin ve bu bahsettiğim anımın yıldönümü.
Bugün; Amy yok… O adam da…
Gönderen Elif Yaren zaman: 03:22 3 yorum:
Gönderen Elif Yaren zaman: 03:43 Hiç yorum yok: