Ebu Hanzala (Allah onu korusun)
UBEYDULLAH’ın DÖNME RİSALESİ!
Haziran 13, 2009 – 10:08 pm
İFTİRA DOLU RİSALELER kategorisinde yayınlandı
“BU RİSALE ÖNCEDEN BENİMSEDİĞİMİZ VE DAVET ETTİĞİMİZ ŞİMDİ İSE AŞIRI VE YANLIŞ OLDUĞUNU GÖRDÜĞÜMÜZ VE İNANDIĞIMIZ MUAYYEN KİŞİNİN TEKFİRİ VE GENEL TEKFİRKONULARINDA YAPMIŞ OLDUĞUMUZ HATALARIN TASHİHİ VE BEYANIDIR”
Bizi doğru yola ileten Allah”a hamd olsun zaten bize hidayet vermiş olmasaydı biz kendiliğimizden bu doğru yolu bulamayacaktık (Araf 43)
Şüphesiz ki hamd Allah”a aittir Ondan yardım diler ve Ona istiğfar ederiz. Nefislerimizin şerrinden ve amellerimizin kötülüklerinden Allah”a sığınırız. Allahu Teala kime hidayet ederse onu saptıracak yoktur
ve kimi de saptırırsa ona hidayet edecek yoktur. Allah”tan başka ilah olmadığına tek olup ortağı bulunmadığına Muhammed s.a.v. in onun kulu ve resulü olduğuna şehadet ederiz.
Halimizi Allah”a arz ediyoruz.
Bizleri tanıyanlar bilirler ki; Biz bu davayı bu şekilde kabul ettikten sonra Allah”a hamd olsun ki sahip olduğumuz en küçüğünden en büyüğüne kadar bütün maddi ve manevi değerlerimizi davamız adına bir an bile tereddüt etmeden feda etmeye hazırdık ve hazırız inşallah. Yüce Rabbimizden dileğimiz bu hal üzerine bizleri huzuruna almasıdır.
Biz bu akideyi kabul ederken Rabbimize şöyle bir niyazda bulunmuştuk; “Ey Rabbimiz biz şimdilik en doğru bildiğimiz akide üzerine sana kulluk yapmaya çalışıyoruz. Ey rabbimiz eğer senin katında bizim bilmediğimiz bundan daha doğru bir akide varsa, onu bize göster. Sana söz veriyoruz bize göstereceğin en doğru akideyi ne pahasına olursa olsun benimseyeceğiz ve ona davet edeceğiz inş” (Âmin).
Şu da bir gerçektir ki, kişinin yıllarca inandığı, ona davet ettiği, uğurunda bedel ödediği inancını bir anda değiştirmesi çok zordur. Ancak bizim burada kastettiğimiz değişiklik en iyiye ve en doğruya ulaşmak için yapılan bir değişiklik olduğundan her ne kadar başta kişiye zor-ağır gelse de sonu, yaşamakla anlaşılan tarif edilmez bir haz verir ve umarız ki nihayeti cennet olur inş… Biz bunu yaşamış ve bir fiil tecrübe etmişizdir.
Bazı insanlar sıkıntıya uğradıklarında doğru bildikleri (doğru olan) inançlarından vaz geçmektedirler. Bu asrımızda bunun birçok örneğine rastlamaktayız örnek; ihvan cemaati, cemaati islamiyyeden bazı etkin kişiler, Selman Avde vs. daha niceleri…
Bu gerçekten hazin bir durumdur. Bunları bilen ve bunlardan muteellim olan kardeşlerimiz bu konuya karşı çok hassas olmuşlardır. Artık falan kişi fikirlerini değiştirdi denilince hiç araştırmadan ve meselenin ne olduğunu öğrenmeden “hapis zor geldi de fikirlerinizden mi döndünüz?” derler.
“Nefsim elinde olan Allah’a yemin ederim ki (eğer) siz günah işlemezseniz, Allah sizleri götürür yerinize günah işleyen bir kavim getirir. Onlar Allah Tealadan günahlarının affını diler O’da onları affederdi.(Muslim)
“Günahtan tevbe eden günahı işlememiş gibidir.” (ibni Mace)
Evet bizim insan olmamız, yeni ilim talebesi olmamız, henüz ilimde derinleşemememiz, bu tevhid akidesini hakkıyla savunan ehli sünnet âlimlerinin bulunduğumuz bölgelerde bulunmaması, bizim akideyi kendi kendimize(kitaplardan) öğrenmemiz, içerisinde bulunduğumuz toplumun islam dinine karşı duyarsızlıkları, özellikle sahih akideden uzak-içi sapıklıklarla dolu bir inanç edinmeleri, islam ümmetinin içinde bulunduğu bu hazin hali hergün müşahede etmemiz, Müslüman’ım diyen bu yığınlarca toplumun buna karşı baş kaldırmaması, öbür taraftan dinine bağlı olan içlerinde ilim ehli olmayan ve “bu halkın duyarsızlığına ne kadar sert olursak o kadar iyi olur.” zannıyla aşırıya giden muvahhid gençlerin etkileri ve daha sayabileceğimiz bir çok nedenden dolayı bizlerde gün geçtikçe bazı konularda aşırıya kaçtık.
Her ne kadar doğru olduğunu bildiğimiz ve bunun içinde savunduğumuz, savunma esnasında kuran sünnet ve âlimlerin sözleriyle delillendirmeye çalışıyorduksa da, şimdi ise onların tam olarak ilmi usullere(delillere) ve ehli sünnet âlimlerinin itikadına tam isabet etmediğini gördük ve bu tüm olanlardan sonra bazı konularda hata işlediğimizi gördük.
Bu mukaddimeden sonra yanlış olduğunu anladığımız konuları tek tek açıklamaya çalışacağız inş. Çaba bizden muvaffakiyet Allah”tandır.
Tabi doğal olarak böyle bir ortamda hergün yeni fikirler, yeni ihtilaflı konular, yeni tartışmalar ortaya çıkar ve bunun neticesi olarak bölünmeler, yeni gruplar, yeni oluşumlar ortaya çıkardı. Tabiî ki genelin ortak olarak kabul ettikleri ilim adamlarının olmaması bu ihtilafların bugüne kadar süre gelmesine sebep olmuştur. Bunun daha ne kadar süreceği bilinmemekle birlikte Yüce Allah”tan bir an önce bunu bitirmesini ilhak ile istiyoruz. (Amin)
Böyle bir ortamın oluşumuna yol açanlar şüphesiz yanlış davet metoduyla davet eden biz davetçileriz. Çünkü bizler davete tekfir ile başlar ve tekfir ile bitirirdik. İslam ile yeni tanışmış akideyi bilmeyen, namaz kılmasını bilmeyen, kuran okumasını bilmeyen, İslamın en küçük meselelerinde dahi yeterli bilgiye sahip olmayan gençlere ilk olarak tekfiri telkin etmek (Burada kast ettiğimiz LAİLAHE İLLALLAH”ın ilk şartı olan tağutu inkar değildir.) bunu vakıaya indirgemek, tek tek fertler üzerinde tatbik ettirmek ve hatta tekfir etmedikleri takdirde bunun kendi tekfirlerine sebep olacağını söylemek ve daha bunun gibi müçtehid âlimlerin işi olan islamın en ağır, en zor konularını telkin etme neticesinde böyle ortamlar oluşmuştur.
a) Deki; Rabbim ancak açık ve gizli kötülükleri, günahı ve haksız yere sınır aşmayı, hakkında hiçbir delil indirmediği bir şeyi Allah”a ortak koşmanızı ve Allah hakkında bilmediğiniz şeyleri söylemenizi haram kılmıştır (Araf23)
“Ey İnsanlar..Şeytanın peşine düşmeyin, zira şeytan sizin apaçık düşmanınızdır. o size ancak kötülüğü, çirkini ve Allah hakkında bilmediğiniz şeyleri söylemeyi emreder (Bakara 168)
b) “… Hadi hakkında bilgi sahibi olduğunuz konuda tartışınız; fakat bilgi sahibi olmadığınız konuda niçin tartışıyorsunuz !….(Ali-imran 66)
Allah teala bu ayette bilgi sahibi olmadığı halde tartışmaya girenleri yermiştir. Buda bunun haram olduğunun göstergesidir. Bundan dolayı Rabbimiz “Eğer bilmiyorsanız bilenlere sorun” (Nahl 43) emrini buyurmuştur.
Şüphesizki tevhid konularında bilgisizce konuşmak normal fıkhi konularda bilgisizce konuşmaktan daha büyüktür imam Buhari derki “İlim söz ve amelden önce olmalıdır.’’ Allah teala ilimle başlayarak şöyle buyurur ! “Bilki Allah’tan başka ilah yoktur” (Muhammed 19) burada dikkat edilirse Yüce Allah tevhidden önce bilgiyi emretti.
(Ebu Davut – ibn Mace)
Bu hadiste açıkça görülmektedir ki, Allah rasulu (sav) teyemmüm konusunda bilgisizce fetva verenleri ağır bir dille eleştirmiştir. Rasulullah (sav)’in bu davranışından bilindi ki: İslami konuların en basitinden (taharet konusunda) bilgisizce konuşmak haramdır günahtır.
Bureyde (r.a.)’dan Rasulullah (sav) dedi ki;
Bizden (Müslümanlardan) her kim badiyesinde (kaldığı bölgede) kendisine şeri hükümleri öğreten birilerini (âlimleri)bulmazsa, kendisine dinini öğretecek fakihlerin bulunduğu bölgelere -ister erkek olsun ister kadın- hicret etmesi farzdır” (el-ihkam c 5/s 118)
Bulunduğumuz ortamda bu İslami vecibeyi yerine getirecek ilimde derinleşmiş âlim ve islam kadılarının bulunmaması ne yazık ki küçük-büyük, genç-yaşlı, kadın-erkek ilimden nasibi olmayan cahil ve avamın bu konuda pervasızca konuşmalarına ortam hazırlanmıştır. Ve oradan buradan duyduğu bir kaç delile bakıp hüküm verebilir olmuştur…
Şüphesiz kur’an ve sünnet ile küfrü sabit olan kimseyi tekfir etmek vaciptir; Çünkü muayyen bir kişiye iman ve küfür hükmünü vermek birçok hükümleri gerektiriyor. Başta akidevi konular olmak üzere vela-bera. İktidar ise ona karşı çıkmak – onunla savaşmak gibi konular neredeyse dinin her konusuyla ilgili hükümler ortaya çıkar. Fıkıh kitaplarında mürtedin nikâhı, mirası, boşanması, şahitliği gibi konular vardır.
Kişiden küfür sözü veya fiilinin çıktığını ispatlayan araçlar ikrarmıdır, şahitlermidir. Dolayısı ile ikrarın şartları, şahitlerin gerekli sayısı, şahitlerde bulunması gereken şartlar… vs gibi şeylerin bilinmesi aynı şekilde kişiden çıkan fiil ve sözün açık küfür olup olmadığını, ihtimali olması durumunda kişinin niyetinin sorulmasının gerektiğini, fiili açık ise küfür manilerinden birisinin bulunup bulunmadığı vs gibi konular araştırılmadan riddet hükmü verilmez. Nasıl ki muayyen bir kişiye zina etti hükmü ve recim cezası uygulamak için bütün bu saydığımız konulara bakmak gerekiyorsa aynı şekilde muayyen bir kişiye mürted hükmünü vermek için bunlar gereklidir.
“Meselede küfrü gerektiren yönler ve onu engelleyen tek yön olursa müftünün o tek yöne meyletmesi gerekir. Ancak kişi küfrü gerektiren bir yönü iradesi ile açıklarsa o zaman tevili ona fayda vermez.
Şunu unutmamak gerekir ki; İnsanlar arasında küfrü meşhur olan ve mütevatir – kati bir şekilde islama savaş açtığı, islam ehline buğz ettiği, küfür söz ve fiilleri işlediği ve âlimlerin onun hakkında küfür fetvası verdiği kimseyi müslümanların avamıda tekfir edebilir. Ancak insanların imanını sahih saymak için falan kişilerin tekfir etmelerini şart koşmak yanlıştır. İslam dininde böyle bir şart olmadığından dolayı batıl – fasit bir şart olur.
“TAĞUTU İNKÂR ETMEK İLE TAĞUTU TEKFİR ETMEK AYRI ŞEYLERDİR”
Bizler ve Türkiye de tekfirde aşırıya giden gençler tağutu inkâr ile tağutu tekfir arasında ayrım yapmazdık. Bölgemizde bulunan büyük tağutu muayyen olarak tekfir etmeyenleri ( onların ibadetlerinden uzak durup onları inkâr ettikleri halde ) kâfirlik ile itham ederdik. Hatta bazı gençler böyle kişilerin kesin kâfir olduklarını söylerdi; Yani bir kişi Allahın hükmü ile hükmetmeyen bir devlet başkanını inkâr ettiği halde bilgisinin eksikliğinden, cehaletinden, meseleye yüzeysel baktığından veya bir tevilden dolayı muayyen olarak tekfir etmediği – falan devlet başkanı kâfir demediği- zaman bu kişiyi tekfir ederdik.
Bazı kardeşler bana şu şekilde itiraz ettiler; mücmel imana sahip olan – söz konusu avam, yani islamın rükunlarını yerine getirip doğuda ve batıda yardımdan sakınan insanların çoğu iktidarı, egemen tağutları tekfir etmiyorlar(tağutu tekfir etmeyen ise onun inkar etmemiştir!!!!) hatta söz konusu avamdan bazıları ise tağutun; kendisine, çocuğuna veya köyüne iyilik yaptığı zaman yada bir hastane inşaa ettikleri, onlardan bir zulmü kaldırdığı zaman tağutlara dua ediyorlar. Tabiiki tağutlar bu gibi şeyleri yaparak insanları kandırıyor ve onların sevgisini kazanmaya çalışıyorlar.
Derim ki; “aslında inkâr ile tekfir (yani Arapçada kefere ile keffera) arasındaki fark açıktır. Ancak avam halkın işlediği cürmün büyüklüğü bizlerin bunu düşünmememize sebep olmuştur. Doğruya eriştiren Allah”a hamd olsun.
Onların çoğu “Allah”ın indirdikleriyle hükmetmeyenler işte onlar kafirlerdir.“(Maide 44)’ü inkar etmiyorlar, aynı şekilde “Ey iman edenler Yahudi ve Hıristiyanları dost edinmeyin onlar birbirlerinin dostudurlar sizden kim onları dost edinirse oda onlardandır.(Maide 51) ayetini de inkar etmiyorlar.
Bunun için onlar hakkında “kafir olmuşlar, çünkü Allah ve Rasulunün s.a.v. tekfir ettiğini tekfir etmediler, Allah ve Rasulunü yalanladılar” demek yanlıştır. Bunlar gerçekten Allah ve Resulünü s.a.v. tekzib etmemişler. Allah ve Rasulunün s.a.v. kelamını inkâr etmemişlerdir. Bilakis bu naslarla beraber-onlara göre-çelişkili naslar olduğundan dolayı tağut ve taraftarlarının tekfirinde tereddüt ederler veya dururlar.
O naslardan bazıları şunlardır. “Kim LAİLEHE İLLALLAH derse cennete girer.” –Usame bin Zeyd r.a. hadisi.
“Namaz kıldıkları sürece onlarla savaşmayın hadisi-bi take hadisi…. gibi murcielerin delil gösterdiği hadisler….
Biz böyle yapan kişilere murciedirler, sapıktırlar hatta cahildirler diyebiliriz. Eğer bunlar kendilerine tabi olunan kimseler ise sapmış, saptırmış ve cehaletin başlarıda diyebiliriz ancak tağutları tekfir etme konusunda bize muhalif oldukları için onları tekfir etmeyiz. Onlarla olan ihtilafımız ellerindeki şer”i nasların oluşturduğu şüphelerden dolayı sadece tağutlara iman-küfür ismini verme konusunda kaldığı sürece biz onları tekfir etmeyiz. –Bizim üzerimize düşen– Vacip olan hak mezhebi bunlara beyan etmek ve hüccet ikamesi yapmaktır.
Denilebilir ki “Bizim bu insanlar ile ihtilafımız tevhidin özünü ilgilendiren konulardadır. Yani demokrasi, askerlik, 657.madde vs. gibi tağuta yardım ve onları dost edinme konusunda bize muhaliftirler.
Deriz ki “Bu söylediğimiz şeylerin küfür sebebi olduklarında şüphe etmiyoruz, ancak her küfür sebebi yani küfür fiili işleyen veya küfür sözü söyleyen kişiye şartlar ve manilere bakılmadan mürted hükmü verilemeyeceği gibi, bu hükmü verecek olanlarda söylediğimiz gibi halife, kadı-müftü ve ehliyet sahibi ilim ehlidirler. Yoksa her önüne gelen kişi birilerini küfür sözü veya küfür fiili işliyor diye tekfir edemez ve etmemeli. Aksi takdirde büyük bir fitnenin kapısı kırılarak açılabilir. Küçük-büyük, kadın-erkek, usullü-usulsüz, cahil avam halktan her kişi sağlam ilmi mesnedler olmaksızın istediği kişiyi tekfir eder, kanını ve malını helal kılabilir. Hatta bazı heva ve heveslerine uyan kişiler buğz ettikleri, sevmedikleri kişileri tekfir etmek için bahaneler arar ve bu bahaneler ile insanların kanlarını ve malını helal kılabilir. Şeyh Makdisiyi tanıyan onun kitaplarını okuyan ve özellikle otuz risaleyi okuyan kişinin, şeyhin bu konuda ne kadar hassas davrandığını görebilir. Aynı şekilde âlimlerin bu konuda söyledikleri ve yazdıklarına bakılırsa hassasiyetlerinin büyüklüğü görülecektir. Biiznillah.
Allah’ın dinine savaş açan ve kanun koyan kafire müslüman muamelesi yapmak caiz olmadığı gibi ……sadece zan ile muvahhid müslümanı tekfir etmekte caiz değildir. Dolayısıyla kim yakini bir şekilde islama girerse ancak yakini bir sebep ile yani sahih, açık, şeri bir delil ile islam sıfatı ondan kalkar.
……2) Zahiri İslam olanları; Bu kısma girenler hükmen müslümandırlar. Bunlar mesturul hal (durumu gizli) olan müslümanlardır. Bunlar kendilerinde İslam alametlerinden birisinin bulunup ve kendisinden islamı bozan amellerden birini işlediği bilinmeyen kişilerdir. Çünkü şart zahiren islama delalet eden sebepleri taşıyan kişiye islam hükmünü veriyor. Bu nedenle islam hükmü onun hakkında sabittir. Ancak kişi bu hal ile beraber islamı bozan bir sebebin ortaya çıkıp çıkmadığı bilinmeyen kişiye islam hükmü verilir.
Hadisten anlaşılıyor ki, insanlar hakkında ki hükümler zahirlerine bağlıdır. Her kim bir dinin alametini taşırsa kendisinden bu dine muhalif bir şey çıkmadığı sürece bu dinin ehline verilen hükümler bu kişiye de verilebilir.(Fethul bari C.1 s.497)
Çünkü sessiz kalmaları razı olmalarının delilidir derler. Bunların selefleri vardır Avffiye Beyhesiyye haricileri bunların selefidir. Bunlar derler ki; Devlet başkanı kafir olursa raiyeden hazır ve gaib herkes kafir olur. (Makalat El-İslamiye Ebul Hasan El-Eş”ari 1.192-194)
Bu yanlış bir sözdür usulü fıkhın muhkem kurallarından biride şudur;”suskun kalan kişiye söz nisbet edilmez”
“Sizden kim bir kötülük görürse onu eliyle değiştirsin. Buna gücü yetmezse diliyle, bunada gücü yetmiyorsa kalbiyle değiştirsin. (inkâr etsin) işte bu imanın en zayıf noktasıdır. (Muslim)
“Başınıza bir takım emirler gelecektir. Sizin kabul ettiğiniz ve sizin kabul etmediğiniz (ma’ruf ve münker)şeyler yapacaklardır. Bunu (münkeri) reddeden bundan beri olur, inkâr eden kurtulmuş olur. Ancak buna razı olup tabi olanlar (helak olur)
Dediler ki; Ey Allah”ın Rasulü onlarla savaşalım mı?
Ebul Hasan El-Eşarinin “makalatı islamiyyin” adlı kitabının 1/180″e bakabilirsiniz.
—Söylediğimiz bu konuya muttefekun aleyh olan Usame bin Zeydin hadisi ve Halid Bin Velidin “Sabii olduk sabii olduk” diyen beni Cudeyme esirlerini öldürdüğünde Peygamber s.a.v.bunu kabul etmemesi (Bu hadis Buhari de geçer) ve buna benzer naslar delildir.
-Şeyhin bu ve buna benzer sözlerinden anlaşılıyor ki; kendilerinde islam alametleri bulunan yani mesturul hal olan insanları hükmen müslüman kabul etmektedir. Bu durumda olan müslümanları tekfir eden veya ne islam nede küfür hükmü vermeyip tevakkuf eden, İslam hükmü vermek için durum ve itikadlarının tebeyyününü şart koşanların hata işlediklerini söylemekte ve haricilere benzetmektedir. Bir kişiye islam hükmü vermek ile o kişinin hakikaten müslüman olmasının ayrı şeyler olduğunu, bir insanda islama delalet eden alametler görüldüğünde islamına hükmetmek gerektiğini söylemektedir. Kişinin şehadet kelimesini söylemesi ben müslümanım demesi, namaz kılması, ezan okuması, hacca gitmesi, müslüman bir kişinin ona şehadet etmesi,(söz konusu kişi çocuk ise)anne ve babasının veya ikisinden birisinin müslüman olması bu kişinin hükmen müslüman olmasına yeterlidir diyor. Şeyh Abdulkadirin bu konudaki görüşünü daha iyi anlamak için el-camii adlı kitabının iman-küfür bölümüne bakabilirsiniz.
“Bu yanlı sağlam fıtrat sahibi avamı” Allah yolunda cihadın temel maddesi olarak kabul etmek önemli ve zaruri bir noktadır. Allah’ın lütfuyla bu selefii cihad cemaati ile tekfir cemaatleri arasındaki farklardan da biridir. Çünkü bize göre ümmetimizde aslolan islamdır. Şartları yerinde olan sarih bir küfür belirtisi görmediğimizde kişi için asıl olan islamdır. Ancak taşkınlığı, tekfiri, tebeyyün ve tevakkufu savunan cemaatler bu sünni yol üzerine değillerdir. Onlara göre ümmetimizde asıl olan küfürdür. Veya durumları netleşinceye kadar sukut edilmesi gerekir. Bu nedenle bunlar avamı islama davet edilmesi gerekenler olarak kabul etmektedirler. Selefiyye cihad cemaatleri ise avamı müslüman olarak kabul etmekte ve onları Allah yolunda cihad için yardımcı ve eğitilmesi gereken (müslüman)kimseler olarak görmektedir. (El-Cihad vel-İçtihad s.288-289)
Bu gibi avam insanlar ancak islamın sıhhat şartı olan tevhidi gerçekleştirmek ve şirkten uzak olmak zorundalar. Allahu Teala şöyle buyuruyor; “Her kim tağutu inkar edip Allah’a iman ederse kopmak bilmeyen sağlam bir kulpa tutunmuştur.(Bakara 256)
–Onsuz kişinin müslüman olmadığı dereceden bahsediyoruz-Bu derece ise Allah’u Tealanın kendi haklarından saydığı ve bütün insanlığa farz kıldığı Allah’a ibadet etmek, tağutlardan kaçınmaktır.
Allah’u Teala şöyle buyuruyor “Biz her ümmete yalnız Allah’a ibadet etmeleri ve tağutlardan sakınmaları için peygamberler gönderdik” (Nahl36)
Kişi her türlü şirkten sakınıp tağutlara ve ehline yardım etmez ve yalnızca Allah’a ibadet ederse kişinin onsuz müslüman olmadığı tevhidi yerine getirmiş olur. Özellikle avam halk, yaşlı erkek ve kadınlar tevhidin ayrıntılarını âlimlerin kitaplarında açıkladığı şekilde manileriyle, şartlarıyla ezbere bilmelerinin zaruri olduğunu söylemiyoruz. Ancak mühim olan ve şart olduğunu söylediğimiz şey tevhidi gerçekleştirmek ve- anlattığımız -tevhidi bozan unsurlardan herhangi birine düşmemektir. Kişi tevhidin aslını ve rükünlerini yerine getirip şirkten sakınırsa islamı bozan unsurlardan birini işlemediği sürece müslümandır. Bugün yaşlıların çoğu bu hal üzeredirler. Keşke insanların çoğu onlar gibi olsalar. Çünkü onlar bugün ilme daveti ve marifeti iddia eden kimselerin çoğundan daha hayırlıdırlar. Bu sözün aynısını eski alimler şöyle söylemişlerdir; “Herkim yaşlıların dini üzere ölürse kazanmış olur” Aynı şekilde bu söz felsefe ve kelam ilmine Allah azze ve cellenin sıfatlarının teviline dalanlar hakkında söylenmiştir. Bu gibi insanlar sukut edip Kur’an ve sünnete akıllarını, fasid tevillerini sokmadan mücmel bir şekilde iman etmiş olsalardı fıtrat ve yaşlıların inancı üzere olurlardı. (El İşraka)
Âlimlerin beşeri kanunlar ile yönetilip önceden darul islam olan ülkelerde avam halkı tekfir etmediklerini ve bu konuda bizim gibi düşünmediklerini biliyorduk. Ancak vakıa farklılığı var, onların yaşadıkları ülkeler ile Türkiye’nin vakıası bir değil bu nedenle onların bu konulardaki sözleri Türkiye için geçerli değildir, Türkiye’nin bir asra yakın küfür ile yönetildiğini halkın buna tepki göstermediğini bilakis yönetime oyları, asker olmaları vs. gibi fiilleri ile destek verdiklerini tevhidin özü olan LAİLAHEİLLALLAH’ın manasını bilmediklerini vs, yaptıkları işlerin başka ülkelerdeki vakıanın aynısı olmadığından bu alimlerin sözlerinin kendi ülkelerinde kabul edilse de, Türkiye’de kabul edilemeyeceğini söylerdik. Bunları söylerken şunu da eklerdik; Bizim ile bu âlimler arasında pek fark yoktur bu küçük fark netice itibarı ile fazla bir şey değiştirmez hatta bu lafzii bir ihtilaftır” diyorduk. Şimdi ise bu ihtilafın lafzii bir ihtilaf olmadığını, neticeyi tamamen değiştirdiğini, bizim tekfir ettiklerimize onların mesturul hal deyip avam halka müslüman hükmünü verdiğini gördük.
İnanıyoruz ki bu âlimler ve – istihbaratıyla ayakta duran, amerika ve israile karşı savaşan- mücahidler Türkiye”nin vakıasını bilmeden Türkiye hakkında bir hüküm vermezler. Bunlardan bazıları bil fiil kendileri Türkiye’de uzun yıllar kalmış, bazıları Türkiye’nin vakıasının aynısını ve hatta daha kötüsünü kaldıkları bölgelerde yaşamış ve büyük bir çoğunluğu ise bizzat Türkiye”de yaşayan sadık Müslümanlardan (tevatür derecesine ulaşmış) doğru haber ile duymuş ve öğrenmişlerdir.
Evet, bizler hiçbir zaman delilsiz tekfir etmedik ve Allah’tan korkan aklı başında hiçbir Müslüman kardeşimizin delilsiz tekfir edeceğine inanmıyoruz. Ancak genel tekfir yaparken dayandığımız deliller genelde ilmi inceliklere riayet edilmeyip, yüzeysel söylenen naslar, vaaz esnasında söylenmesi gereken terhip (korkutma) içeren sözler-naslar ve hatta bazen delil sayılamayacak nasları ve âlimlerin sözlerini delil olarak kullanır bunlar ile tekfir ederdik. Bu delilleri birbirinden ayıracak bilgileri olmayan gençler bu delillerden her birinin başlı başına –islamın en ağır konusu olan tekfirde– delil olabileceğini düşünür -zanneder- netice olarak ta bunlar ile tekfir ederler. Bu hataya bizde düştük. Allah, bize ve dinlerine duyarlılıklarından dolayı tekfirde aşırı gitme hatasına düşen kardeşlerimize bilmediklerimiz hakkında konuşmamayı, böylesi dinin hassas konularında ehli sünnet âlimlerine uymayı nasip etsin ve hatalarımızı affetsin.——-Allahumme Amin——-
İbn Kayyım (R.H.) İgasetul lehfan min mesaidi– şeytan adlı güzel eserinde selef âlimlerinden bazılarının şöyle dediğini naklediyor; Allah Tealanın emrettiği her emirde şeytanın iki payı vardır. Biri ifrat ile kusurlu davranmak ikincisi ise aşırılık -tefrit- ve tecavüzdür. Şeytan hangisini kazanırsa kazansın zafere ulaşmış olur. (Husnu Refeka)
« Louai Sakka’nın İftira Dolu, Edep Dışı Kin Dolu Mektubu!
İFTİRA DOLU RİSALELER
Ebu Hanzala ile Tevhid Dersleri