Abdurrahim KARAKOÇ / Sefa KOYUNCU
Admin Bir C.tesi 2 Mayıs 2009 - 11:42
Osman Demir, Mehmet Seyitoğlu, Mustafa Subay, Fahri Bozgeyik, Cevdet Tellioğlu, Yusuf Çopuroğlu, Ahmet Türk, Fatma Sönmez, Sen, Hasan Sağındık, Hasan Nuri Şen, Akan Zehir, Erzurum Alperen Ocakları, Ahmet Baydaroglu, Ahmet Yenilmez, Mehmet Öz ve Selda Beyzadeoglu arasında
2 Mayıs 2009, 03:04'da
Abdurrahim Karakoç, günümüzün yaşayan en önemli şairlerinden biridir. Önemi, milli veznimiz olan heceyi başarılı ve ısrarlı bir şekilde kullanmasından kaynaklanmaktadır. Kendisini kutluyorum.
Başlattığımız 3.Yeni Akımı; vezni, şiirin ilk şartı olarak kabul etmektedir. Vezinli olan metin şiir; vezinsiz olan ise nesir; yani düz yazıdır. Akıcı olması, duygu ve sanat yüklü olması, düz yazıyı şiiri yapmaz. Eskiler, bu tür vezinsiz, fakat duygu ve sanat yüklü düz yazılara şiir demez, süslü nesir veya şâirane nesir; yani, kesinlikle nesir derlerdi. Doğrusu da budur. İlgilenenler için, 3.Yeni linkini arz ediyorum:
Şiir ölçülü, nesir kurallı yazılmalıdır. Vezinsiz ancak duygu yüklü yazılar şiir değil, şâirane nesir, yani, şiircedir...
Vezinli olan metin şiir derken, akla hemen şu soru geliyor: Yani, her vezinli kafiyeli metin şiir midir? Buna cevabımız şudur: Evet, vezinli her metin şiirdir. İyi veya kötüdür; ancak vezinli olduğu için, kesinlikle şiirdir. Şiirin iyi veya kötü olması, şâirin, vezin, kafiye, ma'nâ ve şekli yerli yerinde kullanıp kullanamaması ile ölçülür. Vezinli, kafiyeli yazılan bir şiir, başarısız ise kötü şiirdir; ancak, kötü de olsa şiirdir. Vezinsiz metinler (düz yazılar) ise, ne kadar akıcı ve imgeli yazılmış olursa olsun hiçbir şekilde şiir olarak nitelendirilemez. Düz yazıya şiir demek, hakiki şiire hakaret olur.
1940'larda serbeste şiir denmesi, mutlaka düzeltilmesi gereken yanlış bir adlandırmadır. Bu; 3.Yeni Edebiyat Akımı'nın tespitidir.
Bu çerçevede; 2007'de Sezai Karakoç'a verilen Kültür Büyük Ödülü'nün, Abdürrahim Karakoç'a verilmesi, edebiyatımızın geleceği açısından daha yerinde bir davranış olurdu.
Abdürrahim Karakoç, hece vezniyle yazdığı başarılı şiirlerle Türk edebiyatına büyük hizmette bulunurken; Sezai Karakoç, vezinsiz metinleri şiir diye lanse edenlerin kervanına katılmış ve hakiki Türk şiirine darbe vuranların safında yer almıştır. Bu, 3. Yeni Akımı'nın tespitidir ve yayınladığımız makalelerde de geniş olarak, incelenmiştir.
Başarılı ve büyük şâir olmak zordur. Edebiyat tarihini incelediğimizde, gerek ülkemizde, gerekse dünyada milyonlarca insanın şiirle uğraştığı, şiir yazdığı görülür. Ancak, hafızalarda yer eden şâir sayısı azdır. Büyük şâirler; vezin, kafiye, şekil, ma'nâyı başarılı kullanan bilgin kişilerdir.
Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarındaki toplu ölümler, ülkelerin darmadağın olması, insanların aillelerini kaybetmesi ve özellikle Japonya'ya atılan atom bombaları, dünyada büyük bir psikolojik yıkıma sebep olmuştur. İmparatorluğunu kaybeden Türk milleti de bu olaylardan etkilenmiştir.
Bütün bu olaylar, klasik yapılara karşı bir isyanı başlatmıştır. Postmodernizm de bu isyanın adıdır.
Tristan Tzara, gazete sayfasından kestiği kelimeleri bir torbaya doldurup, tombala çeker gibi, torbadan çektiği kelimeleri sayfaya rastgele sıralamış ve şiir budur, demiştir. Literatüre Dadaizm diye geçen bu olay da gösteriyor ki; savaşların getirdiği yıkım, gençliği, klasik değerlere isyana sürüklemiştir. Bizdeki, İkinci Yeniciler, Dadaizm'den etkilenmiş ve bilerek, anlamsız şiir ve imlası bozuk yazı yazmış; nesrimize devrik cümleyi sokmuşlardır.
Günümüzde ise, Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarının etkisi geçmiştir. Çılgınlıktan, isyandan vazgeçip, "Ölçülü şiir ve kurallı nesre" dönmenin vaktidir. Bu çerçevede, 3.Yeni'nin bir sloganı da "Eve dönüş"tür.
Neden 3.Yeni? sorusunun da cevabını vermemiz gerekirse; Orhan Veli ve ekibi (Birinci Yeni), şiirden vezni ve kafiyeyi kaldırıp; yazdıkları şâirane nesirleri, şiir diye yutturdular. Ece Ayhan ve ekibi de, birinci yeniciler gibi vezinsiz, kafiyesiz yazmanın yanı sıra şiirden anlamı da kaldırıp (Dadaist), imlası bozuk ve devrik/ters cümleli nesri yaygınlaştırdılar. Şiirde devrik cümle her zaman vardır, fakat, Türk nesrinde devrik cümle yoktur.
Baştaki sualimizin cevabına gelecek olursak; Birinci ve İkinci Yeni akımlarına tepki olarak ortaya çıkan bir akımın adı, olsa olsa Üçüncü Yeni olurdu. Öyle de oldu. Yeniliği neresinde denirse; biz, birinci ve ikinci yenicilerin yaptığını esas itibariyle yenilik değil, yıkıcılık olarak görüyoruz. Bizim yeniliğimiz ise daha ziyade bir yenileyicilik (tecdîd) olarak; asla dönüş olarak, değerlendirillirse daha doğru olur.
Böyle bir adlandırmaya neden ihtiyaç duyuldu? Bunun cevabı da şu; Abdürrahim Karakoç, önemli bir hece şâiridir. Kendi çapında eserlerini yazmakta ve yayınlamaktadır. Kendisini takdir ettiğimi en başta belirttim. Ülkemizde başka hece ve aruz şairleri de yazmaktadır. Ancak, serbest tarzın ön plana çıkarılmasıyla, bu değerli şairler ikinci plana itilmiş ve yalnız bırakılmış gibidir.
İşte, 3.Yeni "Ölçülü şiir-kurallı nesir" hareketi, hece veya aruz ile, nesri kuralla yazan şair ve yazarların güç birliğidir.
Hareketimiz öylesine etkili olmuştur ki; şimdi yüzlerce hece şairi eserlerini 3.Yeni çatısı altında gururla yayınlamaktadır. 3.Yeni akımı ile birlikte, hece şiiri ve hecenin yanı sıra aruz, yeniden şahlanmaktadır. Türkçe'nin kurallı kullanımı yaygınlaşmakta, nesirde devrik/ters cümlenin çirkinliği, kitlelerce fark edilmektedir.
Çalışmalarımızın boyutunu, google aramada "üçüncü yeni" ibaresini aratırsanız kolaylıkla görebilirsiniz. Sevgi ve saygılarımla.
Abdürrahim Karakoç'u, ilk olarak 1960'lı yıllarda, ortaokula giderken okudum. Yanılmıyorsam, ilk kitabıydı ve ismi de "Hasan'a Mektuplar"dı.
Kitabın ilk sayfasında da şöyle bir ibâre vardı:
"MEKTUP YAZDIM HASAN'A; HA HASAN'A, HA SANA!"