Asinus’un vasiyetnamesi -2 - Tevhide Türken - MUDANYA Gazetesi | www.mudanyagazetesi.com
İnsanlar bizim intaçtı olduğumuzu sanırlar. Onların inat sandıkları şey bizden istedikleri olanak dışı bir görevi yapmak istemeyişimizden doğan, atlama gücümüz olmayan bir hendeğin kenarında bizi illa da atlatman için çivili sopalarla dürdüşmenin insanlık olduğunu sanırlar. Asıl inatçı yaratıklar, insanlar arasında çıkar. İktidara gelen politikacı gitmek bilmez. Sanki o koltuk babasının malıymış gibi yapışır, kalır. Zorla kaldırılmış olsalar bile geri dönüp oturmak için türlü maskaralıklar yaparlar. Bizdeki sabır ve azim hiçbir yaratıkta bulunmaz. Biz ömrümüz boyu ciddi iş görürüz. Oysa örneğin o köpek denen şaklabanlar, on paralık iş mi görür?
Onlar, eşekler gibi çalışmadıkça ahlakları konusunda nasıl olur da ciddi bir konuya varılabilir. O kaşarlanmış kargalar yürüyüşlerin afili oluşuyla ünlüdür. Anlatılır ki, saksağan karganın yürüyüşünü taklit etmeye çalışırken kendi yürüyüşünü unuturmuş. Oysa biz saksan gibi aşağılık dünyasına düşmez atın kibirli yürüyüşünü taklit etmeye kalkmayız. Çünkü biliriz ki, tüm yaratıklar hoş olsun, olmasın ancak kendilerine ait özelliklerle kişilik bütünlüğünü oluşturabilirler. Biz, biliriz ki, yürüyüşüz dahil her şeyimiz eşekçe olmalıdır. İnsanlar, “eşekler dört ayaklı eşek” diye alay etmeye yeltenirler. Oysa dört ayak, denge açısından en güvenli biçimdir. İnsanlar her an düşme tehlikesi içinde olduğu halde bu dünyada eşeklerin düştüğü görülmez bile.
İkili ilişkilere gelince görülür ki, eşekler, insanları düşürebilir. İnsanlar, eşekleri düşüremez. Biz her şeyimizle insanlardan fazlayız. Biz, dört ayaklıyız. Onlar iki ayaklı. Onlar, tekme atar, biz çifte atarız. Sütümüz insan sütüne en yakın beslenme özellikleri taşır. Kendini bilen insan aileleri ana sütü sıkıntısı çekiyorlarsa öyle inek, koyun sütü gibi bayağı arayışlara girmez, yavrularını eşek sütü ile beslerler. Biz insanların süt annesi de sayılırız. Dört ayaklı yaratıklar arasında tek notalı kişnemelerden başka ses çıkaran yaratık yoktur. Oysa biz, müzik sanatına çok yakınız. Anırmamız iki notalıdır. Nefes verirken kalın, nefes alırken ince ses çıkarırız.
Hıristiyanlık tarihindeki rolümüz de küçümsenemez. Hazreti İsa’yı Kudüs’e biz taşıdık. Ünlü Mısır’a kaçışta İsa Peygamberi ve yanındakileri sırtında taşıyan bizim atalarımızdır. Grek ve roma uygarlıklarında temel görevler almışızdır. Bütün insanlar gibi Hıristiyan din adamları da kadir bilmezler. Günümüzde kardinaller ve ileri gelen tüm Hıristiyan din adamları konfor ve lüks içinde yüzer, Cadillac Mercedes otomobillerde gezerler. Peygamberleri Hazreti İsa’nın kullandığı tek taşıt aracının eşek olduğunu unutmuş görünürler. İnsanlar bize reva gördükleri beden işkencelerine doymaz bir de ruhsal işkenceler yaratırlar. Birbirlerine bazen insanlara en yakışacak biçimde davranmalarına, eşek şakası yaptığını söylerler. Oysa bizim çalışmaktan güç koşullar içinde çile çekmekten şaka yapmaya mecalimiz kalmaz. Eşek şakası dedikleri şakaların hepsini yapan insanlardır. Biz şaka yapmıyoruz ama mizahtan anlarız. Tarihteki ünlü insanlar hep ata binmişken, resimler, heykeller, onları hep at üstünde gösteriyorken, mizah pirleri Nasreddin Hoca yalnız eşeğe binerek bizden yana bir tercih yapmış değil midir? İnsan aklının simgesi saydıkları Nasreddin Hoca’nın bizi kendisine yakın görmesi, eşekleri küçümseme hakkını silip süpürmez mi?
Yaradan her şeye karşın yine de insanların bize çektirdiği çilelere katlanma gücü veriyor. Geçen yıl yaz başında bir kızımın dünyaya gelişi seyrekte olsa mutluluğumuzu kanıtlamaz mı? Sevgili kızım nasıl mı? Anımsayalım…
Ensesindeki kıllar, dik mi dik. Hafif doruğa karşın rengi kahverengi, grisi hoş mu hoş. Tüyleri şirin kulakları da öyle dik ki, makam kaybetmiş politikacı kulağına benzemiyor. Benim kızım dünyanın en güzel sıpası, çok seviyorum. Patronun oğlu da çok seviyor ama bakışlarını beğenmiyorum. Mutluluklar için size minnet borçluyum. Bana ömrümce aile huzuru yaşattınız. Artık 20 yaşıma geldim. Bu bir eşek için uzun ömrün sonu, yaşlanmanın en üst basamağıdır. Son nefesimi vereceğim gün yaklaşıyor. Hatta patron bile bana artık iş vermez oldu. Emekliliğimin, İstanbul’da Edirnekapı’da, Bizans sur duvarları arasında eşek cenneti denen yerde geçeceği söyleniyor. Büyük amcanızla birlikte oraya sevk edilmeyi bekliyoruz. Gönderileceğimiz eşek cenneti rekorlar kitabına girmiş. O yörelerde burası için ‘eşek mezbahası’da denirmiş. Bu sözcüğün ne demek olduğunu bilmiyoruz ama oradan geri dönülmezmiş sanırım cennet olduğu için. Anlaşılan artık dünya gözüyle görüşemeyeceğiz. Amcanız ve ben hepinize gönül dolusu sevgiler sunarız. Hakkınızı helal edin. Bizden yana helal olsun. Sabredin, eşekliğin insanlığa büsbütün egemen olacağı günler gelecek. Giderayak hepiniz tek bir öğüdümüz var; insanlara güvenmeyin!
60 yıllık meslek yaşamında ulusal ve uluslararası mimarlık dalında yapılan yarışmalarda bir çok ödül alan, ayrıca 64 yaşında yazarlığa başlayan, Cumhuriyet sevdalısı, aydın insan, sohbet, anı, gözlem, mizah ve yaşam tecrübeleriyle harmanladığı onlarca kitabından biri olan “Bir ömür yetmiyor” isimli kitabını 24 Haziran gecesi tekrar okuyup, sizlerle de paylaştığım bu engin görüşlü, koca yürekli mimarımız Aydın Boysan’ın ruhuna Fatihalarımı gönderirken, TV ekranlarındaki görüntülerde de Sayın Cumhurbaşkanımızın balkon konuşmasının görüntüleri vardı.
Bu makale 791 defa okunmuştur.