Mayıslar Bizim: 2009
Çok zor kura, çok zor... Her iki turda da.Ama büyük maçlar izleyeceğiz, büyük keyif alacağız ve elersek inanılmaz bir ivme kazanacağız.Üstelik Fenerbahçe gibi bir üst sınırımız da yok, elenmeyecek bir rakip gelmedi karşımıza. Zor kuraya karşın bu da bizim şansımız.Biraz şans, bolca konsantrasyon ve müthiş bir taraftar desteğine ihtiyacımız var.Devre arasını da çok iyi değerlendirmeye tabii.Lütfen olsun!
Verilmedi. Olabilir. Çok mu ilginç? Bence değil. Şahsen belki on defa izledikten sonra anlayabildim gol olduğunu, ki şimdi biri çıkıp "biz hesapladık, gol değilmiş" dese yine şaşırmam. Şimdi günlerce, haftalarca, aylarca bunu tartışacağız oysa.Geçen haftaki "kötü niyet"i bir kenara bırakıyorum, Hüseyin Göçek'in yönettiği 7 Galatasaray maçından 1 galibiyet çıkması tesadüf değil elbette, özellikle maçları inceleyip yanlışları tek tek, kalem kalem çıkardıktan sonra. Ki kendisi Galatasaraylıymış, "Ben çok delikanlıyım, tuttuğum takım hakemliğimi etkilemez." kompleksi onu bu şekilde davranmaya itiyormuş. Bir de tabii yine delikanlı yanının ağır basmasıyla kendisine küfreden tribünlerle inatlaşması.Bir önceki güne geçiyorum. Galatasaray'ın Antalyaspor'la oynadığı maçı yöneten Deniz Çoban, bana göre Türkiye'nin en iyi 2-3 hakeminden biridir. En azından güvenilir hakem dendiğinde Fırat Aydınus'la birlikte aklıma gelen ilk isimdir. En kötü hakemler de tesadüfe bakın ki FIFA nezdinde en üst klasmanda olan iki hakemimiz Cüneyt Çakır ve Selçuk Dereli'dir yine bence. FIFA kokartına sahip bir diğer isim olan Hüseyin Göçek'e kötü hakem demek iyi niyetli bir yaklaşım olacağından, kendisini kategori dışı bırakıyorum. Ama misal bir Cüneyt Çakır ya da Selçuk Dereli'nin, Fenerbahçe taraftarı tarafından istenmemesini anlayabiliyorum. O maçlara verilmemesini değil, yanlış olmasın; taraftarın istememesini normal buluyorum. Bu isimleri ben de bir Galatasaraylı olarak istemiyorum. Galatasaray'ın bir maçına onlar verildiğinde, ya da Hüseyin Göçek; biliyorum ki bu kişiler maçın önüne geçecek. Biliyorum ki şov yapacaklar. Biliyorum ki maçtan çok hakemi konuşacağız günlerce.Hakem konuşmayalım diyoruz. Güzel diyoruz. Ama gerçekten hakem konuşmayacaksak, bunu önce hakemlerin kendisi istemeli. İleride Erman Toroğlu, Ahmet Çakar olacağız diye figüran olmaları gerektiği yerde başrol oyunculuğuna soyunmamalılar. İşlerine baksınlar, işlerini yapsınlar. Aynı hedefteki Cem Papila ne oldu? Beşiktaş'ın şampiyonluğunu çaldı, iki üç programa çıktıktan sonra çaldığıyla kaldı. Beş sene sonra umuyorum ki hiçbirimiz adını bile hatırlamayacağız; layık olduğu yere, tarihe gömülecek. Tabii bu derece ahlaksızlığı unutmak da mümkün gözükmüyor.Veya yine Selçuk Dereli. Beşiktaş ile Fenerbahçe arasındaki kupa finalinde gösterdiği yönetimi kim unutabilir, nasıl unutur? Fenerbahçe Kupa'yı alamadıkça, Kupa daha çekici hâle geliyor; bu konuda Fenerbahçelilerin birçoğu böyle düşünüyor ve ben de katılıyorum. "Fenerbahçe önemsemiyor, kazanamadığı için Türkiye önemsiyor." muhabbetine değil tabii, yanlış olmasın; Fenerbahçe'nin çok istemesine rağmen alamamasının Kupa'yı daha çok konuşturduğuna, gündemde tuttuğuna. Bu işin içinde sponsorlar var, para var. Paranın olduğu her yerde de çirkinlik. Dolayısıyla eminim ki Federasyon bu kupada Fenerbahçe dışında bir takımın şampiyon olmasını istiyor. Selçuk Dereli de bunu biliyor; belki farkında belki değil, mutlaka etkileniyor.Kadıköy'de son 10 yılda oynanan Fenerbahçe - Galatasaray derbilerini alt alta koyuyorum, Fenerbahçe'nin Türkiye Kupası'ndaki kaderiyle çarpıyorum; sonuç "çıkar" çıkıyor. Hakemler belki maçı bir taraftan bir tarafa verelim diye çıkmıyorlar maça, ama kazanması gereken taraf da bilinçaltlarına işleniyor. Cüneyt Çakır'ın yönettiği son Galatasaray - Fenerbahçe derbisinde verdiği kırmızı kartların en yanlışı bana göre Lincoln'e çıkan. Fenerbahçe'ye bana göre eksik bile çıkardı. Ama verebilir miydi o kartları Kadıköy'de oynanan bir lig derbisinde? Evsahibi takıma en ters, inadına ters giden, maçlarda en çok ve haddinden çok kart çıkaran hakem olmasına rağmen mümkün değil. Onun suçu mu? Tam olarak değil. Maçın önüne geçme, kendini ispat etme çabasını bir kenara bırakalım; bu baskının içinde doğru kararı vermek o kadar zor ki! Tarafların biri kazanırsa işvereniniz kârlı çıkacak; bundan etkilenip inceden onu destekleyebilirsiniz; ya da "ben etkilenmem" deyip Hüseyin Göçek gibi tam tersi bir inatlaşmanın içine girip daha yanlış kararlar da verebilirsiniz. Çok az kişi başarabilir bu baskıdan gerçekten etkilenmemeyi. Kim ne der diye düşünmeden, kimseden etkilenmeden kendi bildiği yolda ilerleyen kaç kişi var etrafımızda? Az.Sadece Federasyon kaynaklı mı bu baskıyı oluşturan unsurlar? Çıkışı belki oradan yayılan güvensizlik, yıllardır gördüğümüz ve görmemize rağmen bize unutturulmaya çalışan pislikler; ama neticede doğruyla yanlışı ayırt edemeyen, uçlarda yaşayan, elinin ayarı dilinin kemiği olmayan bir toplumuz biz. Cahiliz: Kim ne söylerse inanmaya müsaitiz. Her zaman her yerde beyazız, bembeyaz. Ve bizim dışımızdakilerin de simsiyah olduğuna eminiz. Siyah ve beyaz demişken; Ekşi Beşiktaş'ta Shelbyl çok güzel bir yazı yazmış, "Kaostan Beslenmek" adında. Harfi harfine katılmıyorum belki ama duruşunu örnek buluyorum. Budur doğrusu. Atmaktır fanatikliği, yani bağnazlığı; futbola bakmaktır. Taraftarlık dünyanın en güzel duygularından biri, futbolu insana sevdiren en önemli unsur. Ama kendini kandırmak da dünyanın en zavallı olgularından biri, insanı insana acıtan en önemli unsur.Dünyanın en büyük Galatasaraylısı ol, takım Fenerbahçe'yle Şampiyonlar Ligi finali oynasın, maç berabere giderken son dakikada tartışmalı bir pozisyon yaşansın, duygularından bağımsız fikir yürütebilirsin; eğer bağımsız düşünebilecek kadar güçlüysen. Özgürsen. Ama gruplaşmaksızın bir şey başaramayan, hayatı siyah - beyaz zıtlığı içinde yaşayıp kendinden olmayanı düşman olarak gören, tek taraflı düşünen ve diğer düşüncelere kapalı bir adamsan söyleyeceğin bellidir;"azize yıldvım boşa konşmmış beyelr bu hafta ankaraya haftaya trabazon şampiyon beelli geçmiş olsun"Dolayısıyla, aslolan yanlış ortam. Selçuk Dereli, Cüneyt Çakır gibi isimler şov yaptıkları için kötü ve güvenilmez hakemler; ama bu ortamda başka hakemler de aynı oranda yanlış kararlar verebilirler. Ve onlar da etiketlenirler. İşte Halis Özkahya. Daha önce Fenerbahçe aleyhine yaptığı hatalar hatırlıyorum. Lehine de. "Halis Özkahya şunları yapmıştı" diye hafızama yüklemiş değilim ama yönettiği Fenerbahçe maçlarına göz attıkça hatırlıyorum. Onunla son 4 maçta kazanamamış Fenerbahçe, düne kadar. Ama yine bir Ankaragücü maçında Can Arat'ın akıl almaz penaltısını vermeyen de yine aynı hakem. (Ehem, demek ki bu hakem Ankaragücü düşmanı! Mıdır?) Kötü niyetliyse, istese kazandıramaz mı Fenerbahçe'yi 4 tane maçın birinde? Çok zor değil şunu anlamak: Hakemliği yeterli değil, bu yüzden hata yapıyor. Olamaz da zaten bu ortamda. Çok değil, bir yıl önce bu kez çizgiyi geçmeyen topa gol verilmişti onun yönettiği Trabzonspor - Kayserispor maçında. Fiyasko da bir penaltı vermişti hatta Özkahya. O da şikeli miydi? Sadri Şener mi konuşmuştu yoksa? Hakemlerimiz çok iyiymiş gibi, biri açıklama yapınca doğrusunu görüyorlar da yanlış karar veriyorlar. Başka zaman hiç hata yapmıyorlar.Her şeyi Aziz Yıldırım'a bağlamak Aziz Yıldırım'ı küçültmez, büyütür. Buna hiç gerek yok. Aziz Yıldırım Türkiye futbolundaki çirkinliklerin başrol oyuncularından biri mi? Evet, belki en birincisi. Ama süzmesi çok zor, belki de imkansız olan bir pozisyonda yan hakemden çıkmayan gol kararını Aziz Yıldırım'a bağlamak!? Acziyet gösterisi gibi geliyor bana, başka bir şey değil. Ve çoğumuz aciz hâldeyiz, mantığımızı ön plana çıkarmaktan, özgür düşünebilmekten aciz hâlde. Fenerbahçe üç maçtır ofsayt gol yiyor, Aziz Yıldırım bir konuşuyor, işler tersine dönüyor. Allahaşkına, ne kadar mantıklı? Aziz Yıldırım gökten yeni zembille mi iniyor? Daha önce hiç konuşmamış mıydı? Tanımıyorlar mıydı hakemler Aziz Yıldırım'ı, bugün mü tanıdılar? Dahası... Sezon başında "Üç yıl şampiyonluk sözü verdiyse güvencesini almıştır." diyen sen değil miydin yine? O zaman bu adam niçin tekrar konuşmak zorunda kalıyor? Bunu hiç düşündün mü?Hakem hatasıyla avantaj ya da dezavantaj sağlayabilir Galatasaray, Fenerbahçe, Beşiktaş, Kayserispor, Bursaspor, Muğlaspor, Adıyamanspor, Sarıyer... Nonda'nın, Güiza'nın, Serdar Özkan'ın, Coşkun Birdal'ın hatalarıyla puan kaybettiği gibi. Bu da klişe, ama kabul görmedikçe tekrarlanmalı. Önce bu gerçeği hepimizin kabul etmesi lazım. Ama ondan da önce, futbolun temizlenmesi. Oğuz Sarvan gibi, Kemal Dinçer gibi kişiler tüm çirkinlikleri ve paçalarından akan kirlilikleriyle o koltuklarda bulundukça güven sağlanamaz. Biliyorum, bu ülkede en güvenilir kişiler geçse o koltuklara yine güven sağlanamaz. Burada da yine aynı kısır döngüye çıkıyoruz, ne yapalım, yine aynı "çıkmaz"a: Federasyon da haksız, biz de haksızız. Gerçekten "hakkı" arasak, bir yerden başlamış olacağız. Sesimiz, sadece gerektiğinde çıksa, bu kadar gezmesek uçlarda; bir işe yarayacağız. Akıllı tepki verebilsek, aptal yerine konmayacağız. Koyulursak, hesabını sorabilecek konumda olacağız. Ama...Hep "ama".
Antalya'da ilk 11'ler belli oldu.Galatasaray'ın kadrosu: Leo Franco; Uğur, Servet, Hakan, Caner; Mehmet; Barış, Elano; Keita, Arda, Kewell.Maç yağmur çamur içinde oynanacağından, istediğini sahaya yansıtamayabilir Galatasaray. Neticede teknik kapasitesi daha kuvvetli olan takım için dezavantajdır bu tür şartlar. Bu gece öz abim yerine koyduğum canım Erdal Abimi askere, Antalya'ya yollayacağımızdan sanmıyorum ki maç yazısı yazabileyim. Yarın da akşam saatlerine kadar evde olmayacağım, çok geçe kalacak. Ancak yine de çıkan kadronun, mümkün olanlar içerisinde en iyisi olduğunu maç öncesinde belirtmek istedim.
Galatasaray'da futbolcusunuz. Soyunma odası tünelinden çıkıp sahaya adımınızı atıyorsunuz. Bakıyorsunuz tribünler büyük ölçüde dolmuş. (Tamamen dolmuyorsa, bu yazıda sözü edileceklerin -ve edemeyeceklerimin- rolü yadsınamaz.) Görüyorsunuz ki yalnız değilsiniz. Kendinize daha bir güveniyorsunuz, arkanızda o kuvveti hissediyorsunuz. Dört bir yanınızda sizi desteklemeye gelen, sizden olan insanlar. Fakat, her ne hikmetse ilk duyduğunuz tezahürat, "Kapalı n'oluyo, sesin niye çıkmıyo!?" oluyor. Meâli, "Kapalı n'oluyor, oran buran oynuyor." Açığı kapalısı değil de, önce siz bir "N'oluyor yahu?" demez misiniz? Sizden saydığınız adamlar birbirine sataşıyor. Yarın bir gün siz sahada kendi takım arkadaşınızla tartışsanız, aynı tribünlerden tepki göreceksiniz; ama bir tribün toplu hâlde diğerine dikleniyor. Ne hissedersiniz? Aynı güç, aynı kuvvet sürer mi; yoksa kendinizi daha mı yalnız hissedersiniz?Burada standart bir durum değerlendirme kabiliyetine sahip bir futbolcuyu ele alıyorum; ama Türkiye'deki eğitim sorunu düşünülünce çok az futbolcu için geçerlilik sağlıyor aslında. Bizim de şanssızlığımız bu zaten, Türkiye'de futbolla ilgilenmek. Stad sorumlusunu tribüne karşı tutumu için eleştirirsin ama tribün de en iyisini hak etmez. Tribünü futbolcuya karşı davranışı için eleştirirsin ama futbolcu da en iyisini hak etmez. Futbolcuyu kulübüne karşı davranışı için eleştirirsin ama kulüpler zaten pislik içinde, futbolcusuna da hak ettiği değeri vermez. Kulübü hakemlere ve federasyona karşı tutumu için eleştirirsin ama tüm bu batmışlığın mümessibi gelmiş geçmiş tüm federasyonlardır zaten. Hepsine karşı sergilediği kötü niyet için medyayı eleştirirsin ama hiçbiri diğerinden daha az suçlu değildir. İçlerinde bir tane masum olsa, her şey düzelmeye oradan başlar aslında. Böyle olduğunda herkes suçu birbirine atarak temizlendiği inancına kapılıyor. Hep bir kaçak nokta oluyor. "Ama"lar oluyor.Bursaspor Başkanı, Erhan Telli'yi darp ettiğinde hangisi haklı, hangisi haksız? Aziz Yıldırım hakemleri tehdit ettiğinde hangisi haklı, hangisi haksız? Nedim Karakaş, "Sahaya girip oyuncumuza saldırdılar, yıllardır basketbolun içindeyim böyle bir şey görmedim!" derken haklı mı? Ergun Gürsoy, "Teşvik primi olsa biz verirdik." derken haklı mı? Ya da seçim kazandırdıktan, bir dönem boyunca onunla birlikte çalıştıktan sonra işi bitince Özhan Canaydın'a savaş açarken? Yıldırım Demirören ona Küçük Ahmet'le oynamasını söylerken Büyük Ahmet mi haklı? Biz iki kişi çirkiniz, bir adam öldürüyoruz; birimiz daha çirkiniz, o adamın cebindeki parayı paylaşma konusunda da sahtekârlık yapıyoruz. Hangimiz daha çirkiniz? "Ama o benim hakkımı yedi." "Ama sen de adam öldürdün!" Sporu, spor ahlakını öldürenlerin, bunu yapabilenlerin kendi aralarında anlaşması mümkün mü? İçlerinden biri de çirkin değil, güzel olsa; suçlu değil, masum olsa; o kadar çok şey değişir ki. Ama kişi değil, kurum olacak güzel olan. Bir takım, bir yönetim, bir tribün, bir federasyon, bir gazete... Hepsi bir anda vahiy transferiyle düzelmeyeceğinden, bir gün muhakkak bir yerden başlamak gerekecek. Niyet varsa, hani yok da, ortaya çıkarsa. Biz hep Galatasaray'ı bu rolde görmek istiyoruz. Geçmişten bugüne getirdiği öncü olma özelliğini tüm kirliliklerden arınma konusunda da göstersin istiyoruz.Şimdi de başlanacak yerin Galatasaray tribünleri olduğunu farzedelim bir yazı süresince. Her şey herkes güzelmiş gibi değil; yalnızca Galatasaray tribünleri neden daha iyi değil üzerinde düşünelim. "Neden daha iyi değil" biraz yanlış bir tabir aslında, çünkü daha iyi olmak için önce iyi olmak gerekir; ki bugün Galatasaray tribünü Türkiye'nin en etkili on tribünü arasında kendisine ancak yer bulur. (Güzelim Eskişehir tribünü de ilk sıradadır - deplasmandaki değil ama.) Oysa Ali Sami Yen, bundan 7-8 sene öncesine kadar değil Türkiye'nin, dünyanın zirvesine oynardı. Bugün gelinen nokta buysa; başta tribünleri kontrol altına almak isteyen (çünkü tarihin en başarısızı olan, tepkiden korkan) yönetimler, bilet sağlayıcı kuruluş, polis ve gördüklerine göz yuman herkes suçludur. Başbakan'a kadar uzanır bu zincir, ki tribünler -maalesef ki- ülkedeki tek toplu hareket alanıdır, pisliklerden en önce arınması gereken platformlardır bu bağlamda.İşin suç, rant, iktidar, karaborsa, tribün transferleri, iş ortaklıkları, çaylarına çorbalarına bakanları kısmını bir kenara bırakalım. Ve en başa, sahadaki futbolcu hâlimize dönelim. En son bir tribünün diğerine "giderini" görmüştük. Öncelikle gider yapılan tribüne, Kapalı'ya bakalım.Burada iki grup faydasızın hakimiyeti göze çarpıyor: Hiçbir tezahürata katılmadan maç izleyenler ve her pas hatasında homurdananlar. İlkine sözüm yok, herkesin hakkıdır sessiz sakin maç izlemek. Yorgun olursun, hasta olursun, moralsiz olursun ya da ne bileyim hiçbir gerekçen yoktur da sadece tezahürat yapmak istemezsin, maça odaklanırsın. Normaldir. Benim de zaman zaman yaptığım olmuştur, herkesin de olmuştur; tribün bir bayrak yarışıdır zaten, senin bıraktığın noktadan başkası devralır. Ama homurdananlar? Galatasaray tribünlerine, Galatasaray'a destek olmak için gelinir. Sana orada insan muamelesi yapılmasa da, gişelerden binbir eziyetle geçsen, otuz sekiz polis kontrolünden geçsen, stadın müdürü en zayıf anında ışıkları kapatıp seni karanlıkta bıraksa da arma için oradasındır. Görevin, desteği de geçtim, en kötü köstek olmamaktır.Galatasaray futbolcusuna kimse küfür edemez, diyemem, herkes istediği gibi davranmakta özgür. Ama Galatasaray tribününde Galatasaray futbolcusuna, değil küfür, yüksek sesle homurdanılamaz. Git kardeşim evinde izle, istediğin kadar küfür et; tribünleri destek verenlere bırak. Tribünde çok mu destek var? Yok. Ama işte bir yerden başlamak için tribünü seçtiğimiz gibi, tribünde de bir yerden başlamak gerek. Tabii bir ayrımı da iyi yapmak: Bu homurdananlar uyarılmalı, evet, ben de uyarıyorum her seferinde. Ama bunu bir misyon edinip maçtan çok bu seslere odaklanan kişiler de yok değil. Uyarılarının tonu da değişik oluyor hâliyle. Aradaki çizgi kaçarsa da, "Bağırsana ulan!"cılarla arada pek fark kalmıyor."Bağırsana Ulan!" demişken, geçelim Eski Açık'a. Kapalı'ya peşinen geçirdikten sonra, maç başlıyor; bir üçlü, ardından tribünde sözü geçen biri sevdiceğini hatırlıyor: "Seviyorum seni, ekmeği tuza banıp banıp yer gibi..." Şarkı da aynen söyleniyor ha, bir değişiklik yok. Sanırsın konser var Eski Açık'ta; Onur Akın gelmiş, ısrarları kıramayıp bir şarkı patlatıyor. Her tribünde söylenen tezahüratın Galatasaray'a ne faydası var? Yok. Sadece anlıyoruz ki, birileri bizimle fena hâlde dalga geçiyor. Şükür, en azından bizimkinin sonunda takımın adı geçiyor. 40 dakika da kâh bu şarkıyla, kâh repertuardaki diğer hüzünlü parçalarla geçiyor, sakin sakin. Son 5 dakika bir anda hareketlilik... Devre bitiyor, takım soyunma odasında, coşkun tezahüratlar devam ediyor... Maç oynanırken bağırıp devre arasında güç toplaması gereken tribünler, maç oynanırken mırıldanıp devre arasında coşuyor.İkinci yarılar klasik... 1-0 öndeyiz, paslarda oley çekmeye yelteniliyor, maçın sonu zor geliyor. Başka bir maç, skor aynı, kalemiz önemli tehlikeleri bir bir atlatıyor; "Gideeeen her sevgiiliiiniiin ardııııııııııındaaaaaaaaaan... Şşşşşt!" Tak: 1-1. Kapak oluyor. Başka bir maç, skor yine 1-0, rakip geldikçe geliyor... Tribünlerde arabesk modası: "Seeen, var ya seeen! Deplasman yolunda, elimde sigaraaa!" Aferin! 1-1 oluyor, çek sigarandan kederli bir nefes daha, deplasman taraftarından da farkın yok zaten.Sen var ya sen.Takımına faydan yok.Haberin yok.
Her defasında düşünüyorum, herkesin söyleyebileceğinin dışında ne söyleyebilirim diye... Yoksa, yazmıyorum. Bazen varken, vakit bulamayıp yazamıyorum. Geçen hafta çok isteyip de bir türlü bitiremediğim bir yazı oldu mesela; kaldı huzursuzluğu üzerimde. Bu geceki maçın ardından da farklı şeyler söyleyebilirim. Kendimce bazı fikirler koyabilirim ortaya. Ama hakem konuşmak, her zaman yanlış değildir. Gereksiz değildir. Hakem, her zaman bahane değildir. Bazen sırf hakemi konuşmak gerekir. Bugün, o kalıba uyuyor.1-0'la yetinip tempoyu düşürmek, Keita'yla başlamamak; Nonda, Elano ve Arda'yı kenara alıp Keita, Ayhan ve Aydın'ı sahaya sürmek, Topal'ı oraya çekmeyi ancak Gökhan Zan sakatlandığında düşünebilmek... Hepsi birer yanlış. İkinci yarının ilk 25-30 dakikasında oynanan güzel futbol, doğru. Ama bugün bunlar ikinci, üçüncü, beşinci, sekizinci planda. Bugün en doğrusunu konuşuyor, en önemli olanı görebiliyor, en futboldan uzak adam bile. O da hakemi konuşuyor, hayatının önemli bir kısmını futbola ayıran ben de. O da hakeme küfrediyor, ben de ediyorum. Hâlâ da ediyorum. Ki buraya yazdıklarımın hepsi, dişimi sıkıp da etmediğim bir tane küfürden daha anlamsızdır. Samimiyetsizliğe gerek yok, böyle zamanlarda küfüre karşı değilim. Tribünde ya da sahada ya da başka yerlerde. Böyle zamanlarda şiddete bile karşı değilim. Böyle zamanlara karşıyım. Bu kadar art niyet varsa, küfür de ederim, sahada olsam tekme tokat da girerim. Girmeliyim. Gözümün önünde cereyan ediyorsa tüm pislikler, tepkisiz kalamam. Elimden ne geliyorsa, onu yaparım. Bu yüzden tribünde küfür edildikçe bulunduğum ortama yabancılaşmama rağmen 19 Mayıs'ı savunurum her fırsatta. Bu yüzden hakeme ve rakibine saygısızlık eden oyuncuları takımımdan uzakta görmek istesem de Erol Ersoy'un ayağına basıp suratına tükürüğü yapıştıran Hagi'yi her şeyden, herkesten çok seviyorum. Yoksa Bilbao'ya o golü, denk gelse Hakan Ünsal da atardı. Atamazdı da, lafın gelişi işte. O isyanı hiç yapamazdı. Yemezdi.İsyan diyoruz ya, o da ilginç. Biz tribünlerde isyan ediyoruz da ne oluyor? Kandırıyoruz kendimizi. Daha doğrusu kandırılıyoruz, fena, çok fena hâlde. Bu isyanlar boşuna değil. Bu isyanlar bir anlayışın sonucu ve o anlayışı beslemekte. Nedir futbol? En temeline inildiğinde, bir hobi. Bir boş vakit doldurma aracı. 1875'te Selanik'te, 1877'de İzmir'de haftasonları ve yaz akşamlarının vazgeçilmez eğlencesi olarak doğdu bu ülkede. Bugün, nüfusun yarısından daha fazlasının hayatının vazgeçilmez unsuru. Ama tüm bu ilgiye rağmen bir futbol kültürümüz hâlâ yok. "Türkiye futbolu" dediğimizde aklımıza kültürel anlamda bir ayırt edici unsur, somut bir farklılık gelmiyor. Kavga, gürültü, maganda kurşunu, küfür, düşmanlık, haksızlık... Zihnimde çağrışanlar bunlar. Ve en sonuncusu da sürekli yankılanıyor. Çünkü en önemlisi de o. Açayım...Sokağa çıkıp bakalım. Saat şu anda 1, yazıyı bitirip gönderene kadar 2'yi bulacak belki. Fark etmez, bakalım. Karşımıza kim çıkarsa çıksın, suratından mutsuzluk akıyor olacak. Yarın sabah işe, okula çıkıp giderken; yine aynı manzara çıkacak karşımıza. Neden? Çünkü yaşadığımız hayat haksızlıklarla dolu. Kimse hak ettiği hayatı yaşamıyor bu ülkede. Kimse hak ettiğini kazanmıyor. Çok çalışıp, az kazanıyor insanların çoğu. Az çalışıp, çok kazananları zengin ediyorlar bu çalışmalarıyla. Kendi ürettiklerini satın alamayıp, hiçbir şey üretmeden yaşayanlara emeklerini satıyorlar üç kuruşa. Her şeyiyle çelişki dolu, her şeyiyle haksızlık dolu bir yaşamın içerisindeler. Ve kalabalıklar. Çok kalabalıklar. Neden bir şey gelmiyor ellerinden? Çünkü alıştırılmışlar. Başka bir alternatifleri olduğunun farkında bile değiller. Futbol da, bunda bir pay sahibi.Aynı soruyu tekrarlayalım: Nedir futbol? Kapitalizmin, insanlara kendisini bir başka kabul ettiriş şekli. Üstelik bir ortaya bir zorunluluk koymadan, gönüllülük yoluyla. Bir anlamda Gramsci'nin "hegemonya" kavramıyla açıklanabilir. Futbolun neden kapitalizmi güçlendirdiği, bir paragrafın içinde geçiştirilecek bir konu olmadığı gibi, bizim şu andaki konumuz da değil.Konumuz, haksızlık ve isyan. İsyan, ne zaman edilir ve nasıl? Şu muhakkak ki, gerçek bir isyanın altında güçlü bir fikir yatmalıdır. Ses getirmesi, bir şeyleri değiştirmesi için bu şarttır. Aksi hâlde ortaya çıkan isyan değil, reflekstir; geri püskürtmesi kolaydır. Güçlü bir fikir nasıl oluşur? Bir fikir, üzerine düşündükçe gelişir, güçlenir. Bunun için ne gerekir? Vakit. Bu vakit de, çalışma vakti değildir. Çalışma saatlerinden arta kalan vakittir. Boş vakittir. Çalışma vakti, çalıştıranın denetimi altındadır. Çalıştıran, sistemdir en genelinde. Ve aynı sistem, işte bir boş zaman doldurma aracı dediğimiz futbolu kullanarak arta kalan zamanı da ele geçirir. Bu yolla, karşısına gelecek güçlü fikirleri engellediği gibi, hayatından memnun olmayan çalışanların isyan gereksinimini de son derece kolay bir şekilde açığa çıkartır. Nasıl? İşte tam da bugünkü gibi. Hem gereksiz düşmanlıklar yaratarak, hem alenen haksızlık yaparak. Bugünkü gibi her günden sonra, bir şekilde alışmış olmuyor muyuz haksızlıklara? Ve tepkisizleştirmiyor mu bu bizi? Elimizden bir şey gelmedikçe, sinmiyor muyuz? Lanet etmiyor muyuz? Ve futboldan daha önemli konularda gıkı çıkmayan insanlar hâline dönmüyor muyuz? Çalışıp para kazanmak, kendi seçtiğimiz bir yol değil. Yaşamak için bir zorunluluk bu. Futbolla ilgilenmeyi ise kendimiz seçiyoruz. Ve kendi seçimimizde bile bu haksızlıklarla karşılaşınca, diğerinden hepten umudu kesiyoruz. Bugün "lanet olsun" deyip sigarayı bırakır gibi bıraksak futbolu, hayatımızın diğer parçaları değişime uğramayacak. Bunu yapmadığımız her an, oyunun daha çok içine giriyoruz. Parçası oluyoruz oyunun. Oluyorum.Oysa futbol, kötü bir şey değil. Çok seviyoruz ve sevmenin kötüsü olmaz ki! Daha sokağa ilk çıkılmaya başlanan yıllarda arkadaşlarıyla futbol oynayıp gol atan çocuğun yüzündeki mutluluk, nasıl kötüye dönüşebilir? Hiçbir açıdan, mümkün değil. Sonraları bir takımı sevmek, kazanınca sevinmek, kahrolmak yenilince, karşılıksız sevmek, asla sevilmeyeceğini bilerek sevmek, hiç almadan hep vermek; bu yüce duygular nasıl kötü olabilir? Olamaz. Ancak kötü amaçlara alet olabilir. Ve oluyor da. Buna rağmen sevmek; o bile güzel, o bile çok güzel. Dahası, armayı sevmekle yetinmeyip şu çirkin düzenin çirkin liginin şampiyonluğunu istemenin bile güzel yönleri var ve ben de bunu istiyorum be, ben de istiyorum. Mantığımın tüm karşı çıkışına rağmen istiyorum, başaramıyorum aksini. Buradan, "Başaracağımıza da inanıyorum, bu yaşananlar bizi güçlendirecek." gibi bir yola da girebilirim ama kimbilir kaç kere kandırmışımdır böyle laflarla kendimi. Geçen sene net olarak gördüm, futbol dışı durumların futbolu ne kadar içinden etkileyebildiğini...Of.Çok başka şeyler söylerken, burada bile "Ben bu şampiyonluğu istiyorum arkadaş." lafını sıkıştırmadan duramıyorsam araya, biraz da boşuna konuşuyorum aslında. Maalesef ki böyle bir noktadayız, belki hepimiz. Özünde, hepimiz endüstriyel futbola karşıyız. Karşıyız da, ne kadar? Ülke şartlarının yanında çok uçuk kaçan fiyatlarla bilet alıp, üzerimizde lisanslı bez parçalarıyla maçlara giderken ne kadar karşı olabilirsek, o kadar... Yani hiçe yakın. Keşke aksini başarabilsek. Keşke bir şeyler yapabilsek. Keşke hesap sorabilsek, Hüseyin Göçek gibilerden. Dahası, onu yönetenlerden. Ve dahası, onları da yönetenlerden. Yoksa Hüseyin Göçek kim ki? Kendi başına hiçbir şeyi başaramayacak, çirkinliklerin en göbeğinde olmayı midesi kaldırabilen bir piyon. Bir isyan lazımsa, bize ötesi lazım. Keşke bu isyanı başarabilsek. Keşke bir şeyler yapabilsek...Yapabiliriz.Ama yapmıyoruz.İşte bu yüzden hakem konuşuyorum.Bu şartlarda daha anlamlı bir konu yok.Galatasaray'ın maçı Galatasaray'dan alenen alındı, alan belli veren belli; bundan başka konuşacak bir şey yok.
Ne skor, ne futbol, ne puan durumu ne başka bir şey. Manchester United - Beşiktaş maçına dair tek tahminimdi bu tip bir gol. Maçı başından itibaren bu beklentiyle izledim. Çok da beklememe gerek kalmadı zaten. Ben de Beşiktaş'ın başında olsam ben de veririm aynı taktiği: "Vurun kartallarım, Old Trafford'da bir şekilde giriyor." Sadece Old Trafford'da mı? Sabri ilk isabetli ortasını Anfield Road'da yapar, Hakan Şükür Elland Road'da hayatının golünü atar... Biz de sonra konuşuruz Premier Lig'de ne güzel goller oluyor diye... İkinci yarı İbrahim Üzülmez'den röveşata bekliyorum.(Beşiktaş tam Premier Lig takımı gibi oynuyor. Taraftarı da muhteşem. Umarım alırlar maçı.)
Aklınızda kaldıysa, Ağustos, Eylül ve Ekim aylarında; bloglarda ya da gazetelerde yazılmış, gözden kaçmaması gereken spor yazılarını geçebilir misiniz bana? Arayı kapatmak babında...Teşekkürler;Ata
"Gelelim futbolculara. Özellikle de Rumenler'e. Hagi maç başına 20 bin dolar alır, bir de üstelik yılda aldığı 1 ile 1.5 milyon dolar arasında nakit para vardır. Babası ölmüştür, saygı duyarım. Ancak babası 67 yaşındadır ve amansız bir hastalığı vardır. Hagi tabii ki onun son gününde yanında olacaktır, ama Parma maçı sabahı da özel uçağa binip, G.Saray'daki görevine dönecekti. Burada Hagi'nin sarı kırmızılı renklere ve dolara boğulduğu Galatasaray Spor Kulübü'nde aşkı ortaya çıkardı. Haa, Hagi gelseydi ne olurdu? Oynasaydı netice değişir miydi? Onu bilemem. Zira Hagi'nin hiçbir Avrupa kupası ve büyük maçta G.Saray'ı galibiyete götürdüğünü ben hatırlamıyorum. Bakın size bazı olaylar anlatayım da, G.Saray'ın nasıl oluştuğunu anlayın. Metin Oktay'ın oğlu doğdu, kısa süre sonra öldü. Rahmetli, 3 saat sonra maça çıktı ve attığı gollerle karşılaşmayı kazandık. Benim, yani Turgay Şeren'in babası öldü. Takım arkadaşlarımla gittik, onu mezara koyduk, oradan sahaya geldik. Coşkun Özarı'nın babasına son dini görevimizi yerine getirdik, onu da mezara koyduk. Aynı gün maça çıktık ve kazandık. Bunun gibi sayfalar dolusu anlatacağım, yaşadığım, gördüğüm ve bana anlatılan hatıralar var. İşte G.Saray Futbol Takımı'nın temeli böyle oluşmuştur. Denilebilir ki, o zaman amatördü, şimdi profesyonel. Daha iyi ya, eğer G.Saraylı sadece profesyonelliği düşünüyorsa, duygusallık bir yana. Hagi efendi gelir, Parma maçında sahaya çıkar oynar. Her maç öncesi bakın Hagi tribünlere gidiyor ve duygu sömürüsü yapıyor. Onun ve Popescu'nun son durağı G.Saray. Gelelim Popescu'ya. G.Saray'a maliyeti 5 milyon dolar. Üstelik 1.5 milyon dolarlık Hagi'den dolayı Barcelona'ya olan borcu da üstlenmiş G.Saray. Popescu ne yapıyor beyler? Popescu'nun Şekerspor'a attığı gol benim için hiç mühim değil. Bana Popescu ve Rumenler, Parma maçını kazandırsın. F.Bahçe'yi, Beşiktaş'ı yenmek için gayret göstersin. Babam da küçük maçlarda çıkar, oynar, golü atar, farklı maç kazanır. İrfan Kurtoğlu diyor ki, ‘‘Hagi olsaydı, Parma maçında takımı yönetirdi’’. İrfan Kurtoğlu benim çocukluk arkadaşımdır. Şimdi ona sorayım, Hagi oynadığımız bütün büyük maçlarda yok muydu? Ve biz de hepsini kaybetmedik mi? Yabancı futbolcu tabi ki Türkiye'ye para için gelecek, ama aldığı paranın karşılığını bana fazlasıyla verecek."Turgay Şeren / 04.10.1997
Basketbolu izleyince seven, ama nedense pek izlemeyen biri olarak; ömrühayatımda gördüğüm en heyecanlı maçlarından biriydi, Galatasaray - Fenerbahçe maçı. Aynı şekilde tribünde de en iyi basketbol taraftarlarından biri vardı. -dı. Ta ki, sahaya atlama, ele ne geçerse sahaya atma çirkinliği yapılana kadar. Her şeyden önce şu mükemmel mücadeleyi gösteren oyuncuların, belki hafta boyu gözüne uyku girmeyen antrenörün emeğine yazık değil mi? Şimdi onları konuşuyor olabilirdik. Çok daha keyifli bir galibiyet olabilirdi. Yeterince mutlu olunamıyor bu şekilde, ne yazık ki.Gün, "Tahrik vardı, o terbiyesiz kadın bütün bu olayları başlatan kişidir." deme günü değil. Fenerbahçe yöneticileri nasıl bu kadar yüzsüz olabiliyorlar, bunu sorgulamanın günü de değil. "Üç beş çapulcu bunlar." deme günü, hiç değil. Ülkenin en çirkin internet sitesinin çirkin sayfalarını konuşmakla vakit kaybetmeye de lüzum yok; kendi pisliklerinde boğulsunlar. Medya Efes maçını nasıl işlemişti, buna nasıl yaklaşacak, tahmin etmeye de; yazadursunlar, passatursunlar. Bunca yıldır basketbolun içinde olup da böyle olaylar görmeyenler, gece huzur içinde uyusunlar. O terbiyesiz kadın, keza, bundan sonra utancıyla baş başa nasıl yaşayabiliyorsa yaşasın. Kinsey denen adamdan, tribünde kendi hâlinde oturan adama neden yumruk attığının hesabı sorulsun ya da sorulmasın. Şimdi hiçbirini konuşmanın zamanı değil.Neden değil? Çünkü bunları hep konuşuyoruz. Hep bir bahanemiz var. Hiçbir zaman da demiyoruz ki; evet, hatalıyız. En fazla söyleyebildiğimiz, "Hatalıyız ama sor bi' neden!?" Böyle olunca ne farkımız kalıyor "hayatında böyle şey görmeyen" Fenerbahçe yöneticilerinden? "Keita'ya pet şişeyi Galatasaray taraftarları attı." diyenlerden? Az. Evet büyük tahrik vardı. Evet Fenerbahçe - Efes serisinde yaşananlar bununla bir tutulamaz. Evet biri Türkiye gerçeğinin yüzümüze vurulması, diğeriyse Fenerbahçe gerçeğinin ta kendisi. (Bunu ayrıca açabilirim.) Ama bir terbiyesiz kadının tahriki midir, Türkiye'de sporun en karanlık gecelerinden birinde yaşananların benzerini görmemizi sağlayan?Öyleymiş demek ki. O zaman bu olayları Fenerbahçe - Galatasaray çekişmesi içerisinde değerlendirmemek gerek. Yoksa Fenerbahçe'ye, Galatasaray'a bahane üreteyim derken sahaya inip kabadayılık yapan iğrenç heriflere bahane üretmiş oluyoruz. O zaman hep bir rövanş oluyor. Niye yaptın? O yapmıştı. Sen niye yaptın? O yaptı. Tüm bunlar, hukukta kan davası başlığında ele alınıyor. Ve biz bu evredeyiz hâlâ. Ve hâlâ. Bir Galatasaraylı olarak Fenerbahçe yapınca küfür ettiğim şeyi bugün kendim nasıl utanmadan yapabilirim? Bu kadar mı yabancıyım kendime? Dün Kaya Peker'e saldıran göbekli adamla, bugün aynı işi üzerinde sarı kırmızı formayla yapan adamı farklı değerlendiriyorsam; psikolojik rahatsızlıklarım var demektir, ve acilen doktora görünmem gerekir. Şükür o kadar kör değilim. Herkes de alabildiğine açsın gözlerini. Bu çirkinliklere karşı birlikte savaşırsak, hadi hayal kurmayalım, herkes kendi çöplüğünü temizlerse, o zaman belki... diyecektim de bu bile hayal. Neden?Biliyorum ama burada yazacak kadar delirmedim; zira yaşadığım ülke ne güvenli ne de demokratik.Ben yine de kendi çöplüğünü temizlemek isteyenlerdenim. Bu nedenle bugün yaşananlar için ne suçu o terbiyesiz kadına atabilirim, ne de Kadıköy'de yaşananları gerekçe gösterebilirim. Ne olursa olsun Galatasaray tribünlerinde olmamalıydı tüm bunlar. Hiçbir şey yapılanları haklı çıkarmaz. 19 Mayıs, her sene olmaz. Olursa, işte o zaman bu çirkin gelenekte de Galatasaray - Fenerbahçe rekabetinden söz etmeye başlarız. Ki bu da, naçizane, spora olan ilgimin sonu olur. Ya da artık kendimi sutopu, kürek, yüzme gibi branşlara adarım. Tabii futbol "taraftarı" onlara da "çekilene", kanser tüm vücudu esir alana dek.Fenerbahçe'ye karşı asla değil, ama kendi takımımın hocası ve oyuncularına karşı çok mahçup oldum bugün. Sırf şurada tek kelime basketbol konuşamadığım için bile. Ve yarın konuşulmayacağını bildiğim için de. Maç çığrından çıkarılana dek verilen destek, belki affetmelerine yardımcı olur... Ve yine de, her şeye rağmen... Teşekkürler, Galatasaray.
Abdul Kader Keita imza attığında, Eray Sözen'in yazısının başlığıydı, "Devrimin Ayak Sesleri". Dün gece, o seslerin tüm ihtişamıyla kulaklarımızda yankılandığı geceydi. Her şey, ama her şey, yepyeni bir Galatasaray'ı işaret ediyordu bizlere. Kaleci Leo Franco'nun ellerinden yeşil zemine inen toplardan, duran top organizasyonlarında inip kalkan kollara, sahanın her bölgesinde üst üste yapılan paslardan, kurulan üçgenlere; her şey ama her şey, hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının habercisiydi.Detaya inmek için erken olduğunu düşünüyorum. Öncelikle kadronun son şeklini almasını beklemeli. Satılacak, gönderilecek ve alınacak oyuncular netleştiğinde, daha sağlıklı bir genel bakış atma şansına sahip olabileceğiz. Önümüzdeki on - on beş gün içinde, takıma Elano dışında en az iki oyuncunun daha katılacağını tahmin ediyorum. Ufuk Ceylan, Sezer Öztürk, Lucas Neill, Marco Aurelio ya da aklımıza gelmeyen başka isimler... Hâlihazırda 32 kişiye ulaşmış kadronun, hele ki Rijkaard gibi fazla oyuncuyla çalışmayı tercih etmeyen, ihtiyaç duyulandan fazlasını takımın başarısı önünde bir engel olarak gören bir hocanın elindeyken takviyeye ihtiyacı yok gibi görünse de, on civarı oyuncuyla yollar ayrıldığında yapılacak 3-4 transfer kadroda şişkinlik yaratmayacaktır.Transfer kapandıktan sonra, gitmesi gereken oyuncular hakkında da konuşabiliriz, uzun uzun. Ancak öyle bir ruh hâlindeyim ki Rijkaard ve ekibi geldiği günden beri, nasıl anlatsam, "Şu, şu, şu oyuncular gitmelidir." desem vicdanen rahatsızlık duyacakmışım gibi. Oyunculara haksızlık etmek değil çekincem; sanki ukalalık olurmuş gibi geliyor, "şöyle şöyle yapılmalı" diye bir yargıda bulunsam. Alakası yok ama işte, böyle bir mekanizma gelişti içimde bu teknik ekiple birlikte. Rijkaard bugün "Gönderin şu Arda'yı." dese vardır bir bildiği diye düşünecek durumdayım. Bir tek Gökhan Zan ve Emre Güngör arasındaki tercihin ileride canımızı yakacağından emin olduğumu söyleyebilirim, ki "gitmesi gereken oyuncular" ile birlikte bu da daha başka bir günün yazı konusu olsun.Frank Rijkaard, 2000 Avrupa Şampiyonası akabinde Sparta Rotterdam'ın başına geçtiğinde yüksek hedefleri vardı. İlk kulüp deneyiminde, kurallarını kendisi koyduğu ilk oyunda kazanan o olacak, kulüp teknik adamı olarak da iddiasını kanıtlayacaktı. Olmadı, köklü Rotterdam takımı, tarihinde ilk kez küme düştü. Ama nasıl? Tarihinde ilk kez o denli büyük ekonomik sorunlar yaşayarak... Takımın birçok oyuncusu, sezon sonunda serbest kalacağını bilerek oynamıştı yıl boyunca. Kulübün kendilerine karşı maddi sorumluluklarını yerine getirmemesi de huzursuzluk kaynağıydı. Bu şartlar altında çalışmak çok zordu. Buna karşın Frank Rijkaard'ın tutumu, bu devirde hayret vericiydi. Göz göre göre eriyen Rotterdam'ın başından ayrılmadı, terk etmedi gemisini Rijkaard. Dahası, bir alt lige düşülmesinin ardından da takımından ayrılmak istemedi. Ücretini yarı yarıya indirmeyi kendisi teklif etti, kulüp bunu dahi karşılayamadı. Takımın en önemli oyuncuları da önceden öngörüldüğü gibi serbest kalmışlardı. Olmadı, yollar ayrıldı.Hollandalı teknik adam, bu başarısız deneme sonrası, bir futbol takımının nasıl yönetileceği konulu bir kitap yazmak için çalışmalar yaptı. Pratikte ulaşamadığı başarıyı önce teoride gerçekleştirmek, sindirmekti amacı. Bir yıl boyunca kitabıyla ilgilendi. Johan Cruyff'un tavsiyesi üzerine Barcelona'nın başına geçerken ise rafa kaldırdı bu projesini. Ve Barcelona'yla işin kitabını yazdı. Dönemin Barcelona'sı, Hollandalının eseriydi işte. Frank Rijkaard, bir futbol takımının nasıl yönetileceğini, kağıda değil, futbol tarihine yazmıştı.Bu sezonki Galatasaray'ı bu kitabın ikinci cildi gibi düşünelim. Tobol maçlarını da içine alan hazırlık dönemine çeşitli karalamalar gözüyle bakabiliriz. Dün akşamki Maccabi Netanya maçında ise gördük ki, artık hazırlıklar bitmiş, Frank Rijkaard başlamış kitabını yazmaya. Dünkü karşılaşma, bu kitabın "İçindekiler" bölümüydü işte. Bütün yıl ve hatta yıllar boyunca Galatasaray'da göreceklerimiz, dünkü karşılaşmada ana başlıklar olarak önümüze sunulmuştu. Takımdaki yenilikler hemen göze çarpıyordu. Leo Franco'nun tüm topları eliyle savunmadaki Servet'in ayağına bırakması, oyunun bu bölgeden kurulması, topun konumuna göre beklerin yana ve ileriye doğru açılıp kapanması, yalnızca "hazırlık pası" olarak açıklanamayacak bir pas trafiğiyle topun gezdirilmesi, daha da önemlisi topla birlikte tüm oyuncuların yer değiştirmesi... "Tutulması" çok zor bir takım olmak üzere Galatasaray.Ya duran top organizasyonlarına ne demeli? Asla ne anlama geldiğini tam olarak bilemeyeceğimiz el kol işaretleri, son örneğini 2000-2001 yılında gördüğümüz varyasyonlar... Belli ki çalışılıyor. Belli ki Galatasaray duran toplardan çok gol bulacak önümüzdeki dönemde. Şimdiki bilanço, 3 resmi maçta atılan 4 gol.Hepsini geniş olarak ele alacağız zamanı geldiğinde. Ancak dünkü karşılaşma, hepimize "Yeni Galatasaray"ın neye benzediğini göstermiş olmalı. Yolumuzu biliyorduk, artık eminiz. Her şeyden bir parça gördük dün. Artık bunların geliştirilmişlerini izleyeceğiz. Rijkaard'ın kitabına ekleyecekleri de olacak mutlaka. Ana taslak ise bu. Bu anlamda Maccabi Netanya maçı, doksan dakikasıyla kaydedip saklanmalı, ilerki bir tarihte her şeyin başladığı maç olarak dönüp bakılmak üzere...Sadece düne yönelik yorumlar yapacak olursak; Arda, Kewell ve Baros bıraktıkları yerin de üstünden devam ettiler demek mümkün. Tabii buradan yine geleceğe yönelik çıkarımlar yapılabilir, "Arda bu takımın en önemli oyuncusudur, çünkü...", "Kewell'ı bu formuyla yedek bırakmak mümkün değil, o hâlde...", "Baros'u şu şekilde de kullanabiliriz..." gibi. Önümüz uzun. Kader Keita hakkında uzun konuşmak için yine erken. Skorun verdiği rehavet de olsa, takımıyla ilk maçına çıkan bir oyuncunun daha hareketli, daha aktif olmasını beklerdim, biraz durgun gibi göründü. Bir sonraki maça ilk 11'de başlayacak, muhtemelen de damgasını vuracaktır. Topla aynı kareye girdiği anda heyecanlanacağım günler için heyecanlanıyorum şimdiden. Bir de attığı gol sayılsın isterdim tabii ki herkes gibi.Sabri, hazırlık dönemindeki iyi performansını devam ettirdi. Hakan Balta, attığı halı saha golünün dışında, ince hareketleriyle de göz doldurdu. Mustafa Sarp, giderek kendisine daha fazla güven duyulan bir oyuncu hâline gelecek böyle oynamaya devam ettiği sürece. Ayhan her sene olduğu gibi geç form tutuyor. Aydın, kötü değil ama daha iyi olmalı. Leo Franco'ya da bu maçtan itibaren güveniyorum, uzun yıllar kalemizi koruyacaktır. Servet - Gökhan tandemi ayrı inceleme konusu...Son olarak;İkinci yarının başı. Harry Kewell golü atıyor, yumruklarıyla muhteşem bir sevinç yaşıyor, Baros ona koşuyor, Arda ona koşuyor, kameralar kenara, Frank Rijkaard'a dönüyor, Rijkaard gülümsüyor... Yahu, bu takımın her yerinden karizma fışkırıyor! Tüm diğer özelliklerinin yanında, futbol tarihinin en karizmatik takımlarından biridir Galatasaray 2009-10.
Gecenin bir vakti gelen müjdeli telefon rüya değil ise eğer...***Yukarıdaki cümleden sonra uzun bir "Oleeeey, duydun mu olm, oha lan, abi büyük iş yaptınız, Elanooo, müthiş, harika transfer abicim ablacım, frikik lann, ama Sabri, şu orta saha hücum hattı Bayern'de yok lan, sağol uyandırdığın için, şşş uyanın olm" evresi geçti. Son bir buçuk saati ise televizyon karşısında uyuyarak geçirdim. Sabah yine bir telefonla uyandım. Tüm yaşananlar bir rüya mı, gerçek mi diye düşünecektim yoksa eminim. Şöyle bir kontrol edecektim resmi site hâlâ yerinde duruyor mu diye. Diyecektim, ulan acaba rüya gördüm de kalktım transfer diye bloğa mı girdim, uf ne küfür yeriz... Vallahi duruyor resmi site, girişinde de Elano. Bu durumda "Elano lan!" evresine geçiş yapacağım az sonra yeniden.Ondan önce şunu söyleyeyim. Kader Keita büyük transferdi. Benim de bir dönem özellikle takip ettiğim, Lyon'a geldiğinde "Lyon bu sezon, sonunda Şampiyonlar Ligi'nde yarı final yapacak" dediğim oyuncuydu. Lyon'un şanssızlığı, Şampiyonlar Ligi'ni kazanacağına dair üç kişiyle yemek bahsine girdiğim takımla erkenden oynamaları oldu. Benim şanssızlığım ise o yemekleri hâlen alamamam. Ben olsam şimdiye üçüne, en azından görme imkanım olan ikisine ısmarlamıştım. Neyse söyleyeceğim şu ki, Keita geldiğinde evde olsam, müsait olsam uzun uzun bir Keita yazısı yazabilirdim. Son sene pek takip etmemiş olmam haricinde, ezberimde olan bir oyuncu. Tabii ne yazsam, "Yattara'nın güçlüsü ve daha iyisi" benzetmesinin önüne geçebilirdim, bilmiyorum.Elano için ise, bir şey anlatmaya, tanıtmaya gerek bile yok. Sanırım son yıllarda yapılmış en büyük transfer bu, ülkemizde. Maliyetini de bilmek gerek tabii bu alanda değerlendirme yapabilmek için. Ben 8-10 milyon avrodan daha fazla olduğunu sanmıyorum, ki Elano rahatlıkla 14-15'e de transfer yapabilecek bir isim. (Ek: 7 milyon avro ödenecekmiş. O da üç yılda. Ne denilebilir ki!) Manchester City'nin paraya ihtiyacı olmaması, kadrosundaki hücuma yönelik oyuncu enflasyonu, Haldun Üstünel'in at kuyruğu, bu transferi ucuza kapatmış olma ihtimalimizi artıran unsurlardan birkaçı. Haldun Üstünel demişken... Ne demişkeni yahu, Haldun Üstünel için ayrı post yazılır, üç beş kişi bir araya gelip inhaldunwetrust.blogspot.com diye ayrı blog bile açılır. Yine de Haldun Üstünel demişken, transferin bu saatte açıklanışının, AliSamiYen.Net'in gece nöbetçilerine karşı bir saygı duruşu olduğuna inanıyorum. İnanıyorum değil, hiç şüphesiz böyle.İlla oyuncu hakkında bir şey söylemek gerekirse, tek cümleyle "Dünyada Kaka'ya en çok benzeyen oyuncu." diyebilirim. Üye sayısı çok sınırlı Avrupalı Brezilyalılar ekolünden. Hem hücuma yönelik oyuncu olacak, hem iyi savunma yapacak, hem tekniği yüksek olacak, hem cambazlık yapmayacak... Yani şöyle ki, Lincoln Ronaldinho muadili ise Elano Kaka işte. Topukla gol atmayacak misal. Ama o gol atılacak. Hepsinden önemlisi, Galatasaray'da bugünden sonra frikik atılacak. Direkt gol olacak, birilerinin kafasıyla buluşup gol olacak, karambolde gol olacak, orta şut karışımı vuruş kimseye dokunmadan süzülüp süzülüp kalecinin bakışları arasında filelerle buluşacak...Ali Sami Yen'de Linderoth - Arda - Elano - Kewell - Keita - Baros gibi bir altılı dahi izleyebiliriz. Normal şartlarda ise Mehmet Topal, Linderoth ya da Kewell'ın yerine formanın sahibi olacaktır. Rüya gibi bir kadro işte. Rüya gibi...
1889 yılında Wimbledon Old Centrals adında bir kulüp kuruluyor Londra'da. Ali Sami Yen'in rüyasının gerçekleştiği yıl, isminin sonundan Old Centrals'i atıp Wimbledon olarak devam ediyor sportif faaliyetlerine bu kulüp. 1964'e kadar bölgesel amatör liglerde mücadele ettikten sonra o yıl profesyonel olarak Southern League'de oynamaya başlıyorlar. Zaman içinde de gitgide yükselişleri devam ediyor. 1979-'83 sezonları arasında tam anlamıyla bir asansör takım hüviyetine bürünüyor Wimbledon F.C. Bir sezon şampiyon, takip eden senede ise gerisingeri 4. lige... 84'te yine ligin yeni takımı sıfatıyla bulundukları 3. Lig'de bu kez küme düşmüyor, bir üst lige terfi ediyorlar. Artık burada küme düşmeleri beklenirken ilk sezon 12. oluyor, sonraki sezon ise Birinci Lig'e, yani en üst seviyeye ulaşıyorlar.1988'de ilk büyük kupasını kazanıyor sarı mavili takım. Üstelik dönemin efsane Liverpool'unu alt ederek. (Unutulmaz maç şuradan başlayarak seyredilebilir.) Dennis Wise'ın ortasında Lawrie Sanchez'in kafa vuruşu skoru 1-0'a getirmiş, FA Cup, John Aldridge'in penaltısını kurtaran Kaptan Kaleci Dave Beasant'ın ellerinde havaya yükselmişti. Bir Wimbledon F.C. efsanesinden söz edilebilirdi artık. Gelgelelim, bir talihsizliği vardı Vinnie Jones'un da formasını giydiği takımın; Heysel faciası sonrası verilen ceza nedeniyle Avrupa kupalarına katılamayacaklardı. Bu şansı 12 yıl sonra elde edecek, Inter-Toto kupasında Baliçli Mususili Ercümentli Bursaspor'a 4-0 yenilerek eleneceklerdi. Bir anlamda çöküşün başlangıcı da olacaktı bu. Aynı sezon, 1992'de kurucu üyelerinden biri olarak yer aldıkları Premier Lig'den ilk kez düştüler, son sırayı alarak. Diğer yandan ekonomik kriz de peşlerini bırakmıyordu. Düşüş önlenemedi. 2002 yılında, kulübe sahip olan kişiler kulübü Wimbledon'dan 90 km kuzeydeki Milton Keynes'e taşımak için girişimlere başladı.Asıl hikaye de bundan sonra başladı belki de.Çekirdek Wimbledon F.C. taraftarı benimseyemedi bu değişikliği. Daha güçlü, daha iddialı olabilirlerdi ancak artık eski Wimbledon değillerdi. Ancak fark ettiler ki, olmamaları için bir neden yoktu. AFC Wimbledon böyle kuruldu işte. Yarı profesyonel olarak en alttan, en düşük seviyeden başlamak ama Wimbledon olmaktı bu insanların tercihi. Wimbledon F.C. , The Dons, artık yoktu. 2003 yılında taşınma işlemini gerçekleştirmiş, takip eden yılda ismini ve renklerini de değiştirerek Milton Keynes Dons olmuştu. MK Dons'u "Franchise FC" olarak tanımlayan taraftarların takımı AFC Wimbledon ise emeklemeden koşmaya başlamıştı adeta. Öncelikle hazırlıklar tamamlandı. Oyuncu seçmeleri yapıldı, kadrolar belirlendi, taraftara ait olan hisselerin %25'i stat sahibi olmak için halka açılarak Kingsmeadow Stadı'na, yeni adıyla "The Fan's Stadium"a geçildi. Plough Lane hayalleri kurmak için erkendi henüz ancak günün birinde o da olacaktır mutlaka. Bugün 4600 kişilik The Fan's Stadium dolduğuna göre, yarınlarda Plough Lane de eski günlerini yaşayacaktır.AFC Wimbledon'ın Combined Counties League'de başlayan macerası, yedi sezonda atlanan dört aşama sonrası nihayet 2009-10'da Conference National'da devam edecek. Geri kalan yıllarda elde edilenler ise dikkate değer. Her şeyden önce şunu söylemek gerek. İngiltere ligleri tarihinde, bir futbol takımının en uzun süre galip gelme rekoru 78 maçla onların elinde. 2003-04 sezonunu 42 galibiyet, 4 beraberlik, 130 puan ve 148 averajla bitiren de onlardan başkası değil. Tam 19 ayrı takımları var, 8-19 yaş seviyesinde. Bu takımların arasında kız çocuklarının mücadele ettikleri de var ve AFC Wimbledon'ın bu alandaki ana takımı, ülkenin bayanlar futbol liginin ikinci seviyesinde mücadele etmekte. Her koldan yükseliş devam ediyor da diyebiliriz bir anlamda.Netice itibariyle Dons, hâlâ Wimbledon'da yaşıyor, Milyon Keynes'te değil. Ve bu yeni Wimbledon, adından söz ettirmek için atası gibi 100 sene bekleyecek gibi görünmüyor. Çok daha hızlı bir yükseliş söz konusu. Hiç şüphesiz devamı da gelecek.Gelelim bugünkü maça.Hayatta her şeyden çok istemiştim, 20 Mayıs 2009 günü Şükrü Saraçoğlu Stadyumu'nda olmayı. Ali Sami Yen Bey'in doğumgününde, son UEFA Kupası'nı ezeli rakibimizin stadında kaldırdığımızı görmeyi ölümüne arzulamıştım. Olmadı, olamadı. Belki onun kadar değil, ancak en az bir Galatasaray - Fenerbahçe derbisinde tribünde olmak istediğim kadar isterdim bugün Londra'da olmayı. "Football without fans is nothing" mottosuyla düzenlenen Supporter's Direct Cup mücadelesi oynanacak bugün The Fan's Stadium'da. Saat 14:00'ten itibaren taraftara yönelik aktiviteler yapılacak, tam ayrıntıları şurada. 17:00'de başlayacak karşılaşmada ise AFC Wimbledon'ın rakibi FC United of Manchester! AFC Wimbledon'ın açtığı yolun yolcusu...İki takımı ilerleyen yıllarda daha önemli kupaların finalinde de karşı karşıya görmek dileğiyle... Daha değerli değil ama. Bundan değerlisi olamaz...
Bir portreden girelim...1997-98 sezonu öncesi yapılan hazırlık kampında oynadığı futbol, attığı uzaktan gol ve ölü top kullanma becerisiyle tüm Galatasaraylıları heyecana gark etmişti Emre Belözoğlu. Boş bir heyecan da değildi bu. Sonradan Türkiye futbol tarihinin en başarılı takımında önemli görevler üstlenmişti genç oyuncu; alınan iki çok büyük kupada pay sahibiydi. Emre Çolak'ın adı ve futbolu gibi, profesyonel futbol kariyerinin başlangıcı da bugünün Fenerbahçe'sinin 5 numarasını andırıyor. Bir sezon öncesine kadar, kendisine örnek aldığı isim de oydu zaten. Emre Belözoğlu, kampı takip eden sezonun başından itibaren rotasyonda yerini almıştı. (Tabii rotasyon yoktu o zamanlar, kadroya girmek vardı; "Emre rotasyonda" dense "Yolculuk nereye?" diye sorardı insanlar.) Şimdi Emre Çolak'ın önündeki yol, eski rolmodelinin 1997-2001 arasındaki yolu. Başaramaması için hiçbir sebep yok dersek, yanılırız. Bilakis bir ton zorluk var önünde. Yarından itibaren abartılacak Emre. Televizyonlarda, gazetelerde, taraftar forumlarında, tribünde, kahvehane muhabbetlerinde; her yerde... Bunun sonucunda ya kendisini bulutların üzerinde görecek; ya da Oğuzları, İrfanları, Aydınları, Cafercanları hatırlayıp asıl şimdi daha çok çalışması gerektiğini fark edecek.Kritik noktalardan biri, bu. Türkiye'deki futbol gerçeklerini düşününce -ki bunlar sadece futbol içi unsurlara da indirgenemez- genç bir oyuncunun, başarılı bir eski genç oyuncuyu örnek almasındansa başarısız olan bir başkasından ibret alması, daha çok anlam ifade eder benim için. Arda Turan'ı, geçmişteki Emre Belözoğlu'nu herkes örnek alır. Ama Cafercan'ı, Aydın'ı bilmeden Arda'yı, Emre'yi de anlamak mümkün olmaz. Onların neden bir üst seviyeye çıkabildiği, çıkamayanlardan farklı olarak neler yaptıklarına bakarak anlaşılabilir ancak. Dolayısıyla bir futbolu da çıksın desin ki, "Ben Aydın Yılmaz'dan ibret alıyorum. Dünyanın en iyi futbolcusu olduğumu zannetmeyip, yaşam stilimle de sakatlığa davet çıkarmayacağım." Ya da, "Ben Sabri Sarıoğlu'ndan ibret alıyorum. Çıktığım altyapının en iyi oyuncusu olabilirim, ama geldiğim yerin henüz en zayıf halkasıyım. Sürekli çalışıp futbolumun üzerine bir şeyler koyarak, geldiğim yerin de en iyileri arasına gireceğim." Tabii eminim bunu günde on kişi anlatıyordur Emre Çolak'a, hem de bizim gibi ehlikeyif futbol meraklıları değil, bu işin profesyonelleri söylüyordur. Ancak yine eminim ki aynıları Cafercan'a da söylenmişti vaktiyle. Rakip takıma transferlerine çok üzüldüğüm Burak Yılmaz ve İbrahim Akın'a da. Bizim hâlen bunları konuşuyor olmamız, bu yüzden işte.Bir başka kritik nokta, fizikî durum. Önce şunu söyleyeyim, PAF Takım maçlarını sık sık izliyorum, Galatasaray TV yayına girdiğinden bu yana. Ama genç oyuncular hakkında konuşmayı, "artık" sevmiyorum. Çünkü çok yanıldım, çok hayal kırıklığına uğradım bugüne kadar. Cafercan, Oğuz, Erkan Ferin, Aydın... Sonra Anıl Karaer, bu sezon Galatasaray'ın sol bekinin on seneliğine üst kullanım hakkını almalıydı, ala ala Adanaspor'dan kontrat aldı. En son örnek İrfan Başaran. Yetenek olarak Sergen'le birlikte değerlendirilebilecekken önce Beylerbeyi'nde kulübe ısıttı, ardından soluğu bonservisiyle birlikte Orduspor'da aldı. Beylerbeyi'nde, Eskişehir'de, Manisa'da, İstanbul Belediye'de oynayamayan adamlar için, "Galatasaray oynatmadı ki!" bahanesi ne derece doğru olur, bilemiyorum. Galatasaray, bu oyuncuları doğru yönlendiremedi, dolayısıyla gerektiği gibi kullanamadı diyebilirim; ancak oynatmadı diyemem asla. Ana problem, hiçbirinin oynayacak seviyeye gelmemesidir zaten. Tüm yeteneklerine rağmen güçsüz kalmalarıdır, bir omuz darbesinde inmeleridir yere.Emre Çolak, Serdar Eylik ve diğerleri, çok şanslı bir jenerasyondur bu bakımdan. Artık emin ellerdedirler çünkü. Galatasaray teknik ekibi, onları doğru işleyecektir. Kamp sonrası Hollanda'dan gelip altyapının başına gelecek olan ekip ise önümüzdeki sezonların Emre Çolaklarını, Serdar Eyliklerini hazırlayacaktır. Kısacası, ilk kez altyapı için gerçekten umutlu olabiliriz. Hatta geçmiş dönemin başarısız hesaplarını da kapatabiliriz. Bir Aydın, yeteneklerini doğru kullanmayı öğrenerek patlama yapabilir bu sezon Hollandalıların yönetiminde. Şutu olmayan, etkili orta yapamayan kanat oyuncusu Arda Turan, Cristiano Ronaldo'nun Manchester United deneyiminin bir benzerini yaşayabilir. Yaşamalı. Tarihinin en atılıma uygun zamanını her yönüyle kullanmalı Galatasaray. Gerilmiş tüm oklar, hedefi tam 12'den vurmalı.Cristiano Ronaldo demişken, Serdar Eylik'ten de söz etmek gerekir. Net bir şekilde ortada, Serdar'ın kendisini Ronaldo'yu izleyerek yetiştirdiği. Yarın öbür gün onunla da röportajlar yapılmaya başladığında kendisi de muhtemelen Real Madridli oyuncuya hayranlığını belirtecektir. Ancak hayranlık yetmiyor, onun da yine aynı süreçten geçmesi gerekiyor. Yoksa her pozisyonda çalım, her pozisyonda artistik hareket; e peki sonuç nerede diye sorarlar adama. Çok değil, 5 sene önce Ronaldo'ya sorulabileceği gibi. Serdar da yetenekleri ölçüsünde bir yıldız olacak, bundan birkaç yıl sonra, şayet takım oyunu oynamayı ve sahip olduğu teknik beceriyi sonuca kanalize etmeyi öğrenirse.Tek başına bu akşamki Wydad Casablanca maçıyla ilgili söylenebilecekler sınırlı. "Servet'in kafa vuruşları nihayet kaleyi bulmaya mı başlıyor?" sorusu, Yaser'in Galatasaray'ın Tuncay Şanlı'sı olma yolunda saçtığı umut, Uğur'un 30 metreden şut atacak kadar kendine güvenmesi, Sabri'nin her nedense bilimum iyi orta, serbest vuruş ve kademelerini hazırlık maçlarında tüketmesi, resmi maçlarda ise hepimizin sabrını tüketmesi, kaptanlık pazubandının dolaştığı kollar; her birine ayrı ayrı da değinilebilir bunların. Ama bir de bu maçların kafalarımızda oluşturduğu geleceğe yönelik fikirler var...Bu anda bir virgül koyayım. Yarın kaldığımız yerden devam etmek üzere;(Saat 04:00'te Libertadores finali var, aceleye getirmek istemiyorum. Erkut Taçkın'ın nostaljik eseri de Casablanca bonusu olsun...)