Ünlü tarihçi Hallaçoğlu'nun yayınladığı kitabının incelenmesi neticesinde; Osmanlı tahrir defteri kayıtlarına göre, Okçular köyüne ilk yerleşimin Oğuzlar- Üçoklar- Dağhan kolunun Eymür boyuna bağlı Sarımlu Cemaatine mensup kişilerden oluştuğu anlaşılmaktadır.
Okçular köyü ilçesinden ve etrafındaki yakın köylerden etkilenerek kendine özgü kültürünü oluşturmuştur. Geleneksel yemekleri arasında tirit,bir hafta süre bayatlamayan patetesli ekmeği, turşusu meşhurdur ayrıca köyün küçük olmasındanda kaynaklı her şey imece usulu yapılmakta, köyde birde türbe bulunmaktadır (bu türbe bir çobana ya da cami inşaatında çalışırken ölen bir işçiye ait olduğuna dair rivayetler vardır.Köy mezarlığından uzaktaki bu tek başına olan mezar köy halkı tarafından açıldığında cesetin bozulmadığı fark edilmiş ve zamanın ileri gelenlerinden İSMAİL AYDOS bu mezarı koruma altına alıp türbe haline getirmiş) ve türbenin adı ismi yok türbesi olarak günümüze kadar gelmiştir. Ramazan ve Kurban Bayramı arefesinde köye Ankara'dan gelen insanlar kabir ziyaretleriyle geçmişlerine Yasinler göndermekte, öğle ya da ikindi namazını müteakip bayramlaşmalar gerçekleştirilmektedir. Köydeki Hanımlar Çubuk Yöresinin meşhur beyaz yemenilerini kullanmaktadırlar. Eskiden Köy odalarında yapılan samimi sohbet ortamları maalesef günümüzde unutulmuş durumdadır. Köyde düğünlerde kaşık ve sinsin,oyunlarının oynandığını, gelinlerin at sırtında damat evine götürüldüğünü büyüklerimizden duyuyoruz. Köyün yaylaya çıkan yolun üzerindeki asırlık meşe ağaçları insan da mistik duygular oluştururken bir anda sizi tarihin derinliklerine götürüverir. Köyde Kurtuluş savaşında şehit düşmüş dedelerimiz bulunmakla birlikte, köyün ileri gelenlerinden Merhum Meryem-Hüseyin DEMİR, Kezban- Ali YILMAZ nine ve dedelerimizi de anmadan geçemeyeceğiz.
Ankara iline 58 km, Çubuk ilçesine 20 km uzaklıktadır. Köyün çevresi meşe ormanları ile çevreli olup bir orman köyüdür. Köyde eskiden yoğun olarak yer alan yaylacılık Kültürü birkaç aile tarafından hala sürdürülmektedir. Köyün Hacılar Köyüne bakan yamacında bekar pınarı mevkiinde yer yer çam ağaçları köye ayrı bir güzellik katmaktadır. Yazın hayvancılık ve tarımla uğraş kışın yerini avcılığa bırakmaktadır.
Köyün rakımının yüksekliği nedeniyle meyveler geç olgunlaşmaktadır. Baharın gelmesiyle birlikte kar altından boy gösteren kardelenler(çiğdem) köye ayrı bir güzellik katmaktadır. Mantar toplama da köylüler için zevkli bir uğraştır. Köyde çalı mantarı ve meşe mantarı toplanarak yenilmektedir. Çalı mantarı ismiyle anılan mantar çayır mantarı, içi kızıl veya latince adıyla agaricus campestris denilen zehirsiz ve yenebilen bir mantar türü olmasına rağmen meşe mantarı adı ile bilinen mantar, latince adıyla amanita vaginata türünden bir mantar olup, zehirli bazı mantarlarla karışma olasığı yüksek olduğundan, bu mantarın tüketilmesi ciddi anlamda risk içermektedir. Nitekim bu mantar nedeniyle köyde zehirlenmeler olduğu bilinmektedir.
Köyün ekonomisi tarım ( vişne, fasülye, patates, buğday ) ve hayvancılığa dayalıdır.
Kanalizasyon sistemi bulunmamakta, YSE tarafından yaptırılan köy pınarı geçmiş yılda küresel kuraklık nedeniyle kuruma tehlikesi geçirdiyse de şu an itibariyle akmaktadır. Ankara'dan yola çıkan birisi, köye kadar uzanan asfalt yol sayesinde 40 dakika içerisinde köye ulaşabilmektedir. Köyde dedelerimizden duyduğumuza göre 600 yılı aşkın bir süre öncesinden yapılmış tarihi camimiz bulunmaktadır. Köy ekonomik olarak fazla kalkınmamış olmakla birlikte bundan 40-50 yıl önce Ankara'ya iş bulmak için gidenler yeni neslin eğitimine önem vermiştir. Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. [Ptt] şubesi,Sağlık ocağıyoktur.