Ben Ne Zaman Büyümüştüm
Bahçeli bir evimiz
vardı, bahçesinde oynardık. Bahçesinde tahtalar vardı, onlardan oyuncaklar
yapardık. Oyuncaklarımız vardı, bizim yaptıklarımız. Ne de güzel eğlenirdik, arkadaş
gibi olduğum abimle.
Ne de güzeldi çocuk olmak. Farkında olmadan ‘bir şey’in, dilediğince
oynayabilmek. Geçti gülüm o günler.
Sen sadece yaşamana bak.
değilmişiz gibi geliyor geçen günlerin. Farkında olduğumuz gelmiyor aklımıza o günlerimizin özlemini duyarken. Büyüyoruz…
değişiyor önce. Sonra da düşündüklerimiz. Yerle
bir oluyoruz, bunu güzel sanıyoruz.
arkadaşlarla, fırsat bulduğumuz her zaman yaptığımız gibi. Küçük bir çocuk
gördük. Çamurun içinde suyla oynuyordu. Uzaktan gördüm, yanına gittim. Sadece bakıyordum
ve anlamadığım bir şekilde ağzımdan çıkan kelimeleri algıladım. Şaşırdım kendi
zaman büyümüştüm. “Üstünü kirleteceksin,
Çocuğun derdi kirlenmek, kirlenmemek değildi ki. Sadece
çocukluğunu yaşıyordu, dilediği gibi…
Kaçıncı Gün Olduğunu Bilmediğimin Birinci Günü