süslüler bu yurtdışı işi kafamı kurcalıyor, kalmak isteyen yok mu?
süslüler merhaba. ben bu ara yaşadığım bir durumdan bahsetmek istiyorum. çevremde çok fazla yakın arkadaşım deliler gibi yurtdışına gitmeye çalışıyor. garson olarak gidip iş aramak isteyenler mi dersiniz, evlenip gitmeyi düşünenler mi. tabi çoğu master ve iş arama gibi yollarla gitmeye çalışıyor. ancak çabalarını ve konuşmalarını duysanız, burada boğuluyorlar sanırsınız. yangından kaçar gibi bahsediyorlar bu konudan. gitmek "zorunda"larmış gibi. birkaç yakın arkadaşımın böyle bir isteği ve düşünceleri yok ama yarısından çoğu böyle. genel olarak türkiyenin durumu, ekonomik kötüleşme ve iş hayatında yaşadıkları mutsuzluklar etkili bu düşüncelerinde. ama kendimi çok tuhaf hissediyorum ben bu kadar güçlü bir şekilde gitmek istemediğim için. salaklık mı ediyorum, bak herkes istiyor sen niye deli gibi istemiyorsun diyorum. üniversitenin başında istiyordum aslında ama şu an öyle bir derdim yok. daha çok, üniversite boyunca çok çalışıp çok hırslı insanlar arasında bulunmanın hayattaki mutluluğu artırmadığını gördüğüm için köreldi bu istek. annemi, burada alıştığım şeyleri, konforumu bırakmaya istekli değilim. bahsettiğim arkadaşlarımın işleri türkiye standartlarında baya iyi aslında. ben master yaptığımdan henüz iş hayatını deneyimlemedim. ama bu geri mi kalıyorum düşüncesini üstümden atamıyorum. ben biraz, grass is always greener düşüncesine inanıyorum aslında. çitin öbür tarafındaki çim her zaman daha yeşil görünür. aynı zamanda mutluluğun da "başka bir yer" değil de insanın iç huzurunda olduğuna ve gidemiyorum mutsuzum diyenlerin bilinçsizce bu düşünceden kaçtığına inanıyorum. ama ya yanılıyorsam? gitmenin de milyar tane zorluğu olacak, yalnızlık, özlem vs. karşılığında daha özgür bir günlük yaşam olacak, ve belki daha iyi maddiyat. gidilip dönüledebilir tabi, o da bir seçenek. yetişkinlerden de konuştuğum kim varsa niye gitmiyorsun diyor. bir de erkek arkadaşım var. şu an aramız başka sebeplerle sallantıda biraz ama ayrılmayız. long distanceız. kendisi de çok gitmek istemiyor. çok nadir esiyor gitmek ama isteği benden daha güçsüz. ben istersem ve kendi durumu elverirse gidebileceğini söylüyor. aslında ben istemiyorsam, o da istemiyorsa bir sıkıntı olmaması lazım, ki bazı yakın arkadaşlarım da bu durumda, gayet mutlular. ben neden bu geri kalacağım hissinden kurtulamıyorum? sürekli böyle bir endişe taşıyorum, daha az kazanacağım, hayatımı boşa harcayacağım, ileride pişman olacağım endişesi. sorum da şu: benzer durumu yaşayan süslüler var mı? herkes mi deliler gibi gitmek istiyor? kalmak isteyen kimse mi yok? gerçekten gitmesek ölecek miyiz? giden, gitmeyen, düşünen, düşünmeyen herkesten fikir bekliyorum. çok teşekkürler, iyi günler hepinize.
1. çok uzun olmuş, okuyanlara çok teşekkürler.
2. nasıl diyeyim, mesela benim burda sevdiğim bir işim olsa, iyi kazansam, sevdiğim hobilerimle uğraşsam da mutlu olmaz mıyım? bu kendini kandırmak mı, kolaya kaçmak mı, yoksa deliler gibi gitmeye çalışanların atladığı bir nokta mı?
3. Rahatimi birakmak gibi bir derdim yok hicbir acidan rahat degilim cunku. Orta halli bir ailenin cocuguyum hicbir zaman yuksek standartlarda yasamadim. Bana bazi imkanlar tabi ki sundular ama digerleri gibi altin tepside gelmedi hicbir sey bana. Hep benim cabalamam calismam ugrasmam gerekti. Maddi manevi bu gecerli. Bir seyi satin almak icin de bir hakkimi almak icin de ugrastim ben. O yuzden kaybedecek bir seyim yok. Cunku hala orta standartta yasiyorum. Ama mutlu degilim. Sokaga cikarken rahat degilim, is ararken acaba benim yerime torpilli birini mi aldilar diye dusunuyorum yine rahat degilim. Otobuse binerken rahat degilim acaba biri beni taciz etmeye calisacak mi diye. Daha gecen gun adam yanimda pornomsu seyler izliyordu ve bos bir otobus oldugu icin sesimi bile cikartmadim sofor gelene kadar kapatir da yalanci ben olurum diye. İstediklerimi yapmak icin yeterli imkanim, zamanim yok. İlerde de bu ulke icinde olmayacak gibi gorunuyor. Calisan bir kadin oldugum zaman ilerde evlenir mi cocuk yapar mi diye reddedilmek ya da cocugum oldugunda daha birkac aylikken onu birakmak istemiyorum. İsvecte babalara dogum izni veriliyor cunku cocuk tek basina annenin sorumlulugunda degil. Sanirim imkanlarin bu kadar kisitli olmasindan ve insanlarin bakis acisindan cok sikildim bunaldim ben. Onume firsat gecse hic durmam, firsat gecene kadar da tirmalamaya devam
4. Kendinizi bence diğer gitmek isteyen arkadaşlarınızla kıyaslamamalınız çünkü bu istek ve kişiden kişiye değişebilir. Bende bu sene mezun oldum ve açıkçası gitmek istiyorum. Adı sanı olan bir üniversiteden mezunum ancak henüz iş bulamadım. Böyle olunca başka çıkış yolları düşünmeye başladım. Yurt dışına giden arkadaşım yok ama yine de orada olanları gördükçe özeniyorum ve neden benim olmasın diyorum. Ama bu düşünceler kişisel sonuçta o yüzden gitmek istememek de kötü ya ya yanlış bir şey değil. Herkes nerede mutlu olacağını, imkanı olacağını düşünürse öyle ister.
5. cevap veren tüm süslülere teşekkürler. 6. anonim, bir mahsuru yoksa yaşınızı ve mesleklerinizi paylaşabilir misiniz? malum istanbul dışında iş olanakları çok sınırlı. ben dediğiniz bir senaryoyu ilerisi için düşünebilirim, çok hoş duruyor.
6. bir de neden kalmayı tercih ettiğinizi de yazabilirseniz çok sevinirim :)
7. Batan sadece türkiye değil. Biraz kafanızı kaldırırsanız görürsünüz ki bütün dünya boka sarıyor. Avrupa amerika hayali kuranları biraz aptal görüyorum açıkcası. Bir ülkeye turist olarak gitmekle yaşamak farklı şeyler. Burada ortalama üstü insanlar izole bir hayat kurup yaşabilir ama yurtdışında standardı bile yakalaman zor.
8. biz mühendisiz, home office çalışma olanağı olur mu, nasıl olur bilemiyorum :(
9. maddi tarafından ziyade manevi tarafı sebebiyle yurtdışına gitmeye ben de olumlu bakıyorum. ortadoğu denen bu bok çukurunda memleketimin düzlüğe çıkmasına dair hiç umudum kalmadı.
yurtdışında garson olurum ama en azından medeni bir ülkede rahatça yaşarım kafasındayım.
10. Eskiden aman vatanım canım vatanım diyordum. Çocuktan sonra adım atmaya korkuyorum istanbulda. Eğitimi nasıl olacak, başına bir şey gelmeden nasıl büyüteceğim diye çıldırıyorum bazen. Kendim gidemesem de oğlumu göndermeyi planlıyorum şahsen.