ÇOCUK BAŞ BELASI MI BAŞ TACI MI?
Bazen galiba sizleri çok bunaltıyorum. Bana ifade ettiğiniz ve söylediğiniz sözcükler, küçük yüreğimi hançerliyor. İçim acıyor anneciğim ve babacığım. Canım anneciğim senden çok özür diliyorum. " Neden doğurdum seni, seni doğuruncaya kadar taş doğursaydım, ne baş belasıymışsın, sendende adam olacak, bitmez tükenmez ızdırapsın, ne biçim çilem varmış, keşke doğurmasaydım, sen çekilecek çocuk değilsin, yoruldum, yordun, yeter artık, yıllarımı aldın götürdün, yaşlandırdın,sus, bak susmazsan döverim, başıma bela olasın diye mi dünyaya getirdim" bu kelime ve cümleleri duyduğumda içim parçalanıyor. Sanki ben istediğim için mi böyle oldu. Bebek olmanın bu kadar zor olacağını hiç aklıma gelmezdi ama artık oldu. Bir kaç gün önce yüzüme vurmuştun. Hala şoktayım. Benim biricik bir tane annem bunu bana nasıl yapıyor diye çok düşünüyorum. Yoksa beni sevmemeye mi başladın. Hayır olamaz. Lütfen sev anne, lütfen. Her şeye rağmen sen benim annemsin. Ben sana hiç kıyamam. Elimde olmayan nedenlerden dolayı senin zamanını alıyorum? Senden özür diliyorum.
Bende çok seviniyordum. Artık size daha az yük olacağım ve kendi ihtiyaçlarımı karşılayacağım için çok mutlu oluyorum. Hani komşu gelmişti de " şimdi asıl işin daha da zorlaşacak" demişti. " Her yeri karıştıracak peşinden koşacaksın. İşin zor demişti. Aslında ben seni zor durumda bıraktığımı bilmiyordum. Merak ediyordum. Etraftaki her şeye dokunmak veya ağzıma almak istiyordum. Ben her şeyi öğrenmek istediğim için hareketliydim.