envertheless | Kalemimden Birazoku
Yazar arşivleri: envertheless
BURADA HAVA SOĞUDU MEKSİKA’YA MI GİTSEK?
Bu şehirde her şey aynıdır. Günler geceler kışlar tipiler yollar caddeler kavşaklar binalar ve kızlar birbirinin tıpatıp aynıdır. Hepsini döndükten sonra bir başkasıyla karşılaşırsınız, bir umut belki bu kez farklı bir yerlere farklı bir noktaya farklı bir hale mecraya mutluluk gibi ya da ona yakın bir yere ulaşırım dersiniz ama her şey aynı kere aynıdır.
Bu şehir lanetlidir, ve bu şehrin kızlarının banyo dolaplarında güneş kremi yerine kutu kutu antidepresan bulunur.
Yıllaar yıllar önce uzun kahverengi saçları saç diplerinde koyu başlayıp uçlara doğru açılan bütün 19 yaşındaki kızlar bu şehirde toplanıp mutlu olmayı oybirliğiyle reddetmiştir. Elleri buz gibidir, duyguları ve inançları ölmüştür, yemek yedikleri masada iki kişiden fazlası bulunmaz. (Ve bir de ev hayvanı) Gözlük taktıkları zaman farkında olmadıkları bir güzelliğe kavuşurlar, evrendeki kaostan ve yalnızca sinir sistemi fazla gelişmiş hayvanlar olduğumuzdan bahsederler, öyle ki ona inanasınız ve hayatınızın geri kalanını onu mutlu etmek için geçiresiniz gelir, Roma Hukuku, Introduction to Optimization, alakasız mevzuların mükemmel uyumu, ilham verici bir hikaye. Lakin azizim, bu beyhude bir çaba, bir hissiyat-ı zahiridir. Yıllarca piyano çaldığı uzun parmaklarıyla çantasının sapından kavrar ve gözlerinizin içine bakarak “Çok şey bekleme” der. İşte o an tüm tüzel kişiler halt etmiş, tüm modellemeler hata vermiştir, ve o an hayattan hiç bir şey ummayanların tavr-ı hali ve bilgeliğine çılgınca özenilir. Heyecanlı olmak kötü bir meziyettir, ve magmanın bile eritemeyeceği bazı buz çeşitleri vardır.
Aynı kar tipi bozkır belediye başkanı altyapı sorunları sevgisizlik ve denizsizliğin dönüp dolaşıp kendini tekrar ettiği bu şehirde yazarlar da dönüp dolaşıp aynı şeylerden bahseder, konu dönüp dolaşıp onun ellerine gelir, her paragraf ayrı bir notayı temsil eder. Onun ellerini tutmak bir ölünün can bulması, yarım kalmış bir dirinin tamamlanması gibidir, bu bir dilemmadır, uzun beyaz parmakları size ölümü hatırlatır ama ellerini bıraksanız ölecekmiş gibi olursunuz, oysa ona göre ölüm hikayenin sonu, yok olup gidiştir. Üzerinize bulaşmış Akdeniz kokusu onu rahatsız eder, jet hızıyla bir kanun hükmünde kararname çıkmalı, umumi alanlarda “duygusala bağlamanın” cezası 6 aydan başlamalıdır. Bütün gülleri toprağa gömmeli, bütün manzumları yakmalı, gereksiz yere insanları sevip israf yapmamalıdır. Bir takım elbise ve ajanda edinilip “güçten pay alma yarışı”na dahil olunmalı, ajandaya muntazaman tutulan notlara riayet edilmelidir.
14.00- 16.00: İstatistik ödevini yap
16.00- 18.00: Humanity için Shakespeare oku
18.00- 18.03: Aşık ol.
Bazen planlı programlı çalışmak da işe yaramaz, öyle ki bir mucizenin dahi işe yaramayacağını hissedersiniz. Yine de durakta elleriniz cebinizde öylece oturur, sadece odasında yalnız başınayken değil sizin yanınızda da ağlayabilecek olanı beklersiniz. Hangi hüzün kibri yıkıp parçalar, ruh ve zihindeki kaos ne zaman durulur?
Bazen de romantizm akımını terk edip realizm akımına inkılap edesiniz gelir, bir an gözünüze her şey çok rahat görünür, weilbull distribution, rectus abdominis, Roman Law, sebep-sonuç ilişkisinin dayanılmaz hafifliği. Neden elma yere düşer? Çünküü yer çekimi var. İnsan da düşünen bir hayvandır. Ama bir gücün varlığına inanıyorum.
Sonra dayanamaz, içinde aile ortamında yeterli sevgiyi almadan büyümüş kızların güç takıntısı ve bastırılmış duygusal açlıklarıyla ilgili analizlerin yer aldığı bir defterin bulunduğu çantanızı omzunuza atar, AŞTİ’nin yolunu tutarsınız. Usta, dersiniz, Allah aşkına bana içinde deniz olan sıcak bir memlekete giden ilk otobüse bir bilet ver. Mersin? Muğla? Meksika? Olur, o da olur. Ne meselesi, hangi mesele? Haa onun için mi dedin onu. Evet usta haklısın, fazla naifim bu konuda, ve fazla aceleci davranıyorum bu aşikar, sanki tüm hikayeyi biliyormuşçasına kibirli davranıyorum, yanlış yapıyorum. Ama şu güzel elleri olan kıza da dediğim gibi usta “Henüz hikayenin sonunu bilmiyoruz”
Meksika’ya otobüs olmadığını ben de biliyorum yahu, sadece Che Guevera misali gerçekçi olup imkansızı isteyeyim diye,,Neyse tamam sustum.
Bu yazı Yazılar kategorisine 13 Mayıs 2012 tarihinde envertheless tarafından gönderildi.
Her seferinde gecedir, her seferinde “Abi gel doğru düzgün bi yere oturalım boş boş dolanmayalım sokaklarda” der Nuri bana ve her seferinde “Otururuz abi, mevzu o değil” cevabını veririm, konu kapanır. Cumartesinin, yani şu Yahudilere avlanma yasağı olduğu halde deniz kıyılarının kolay avlarla dolup taştığı o günün gecesinde Kızılay civarında hep Tayyip ve kızlar hakkında konuşulur, ben tam başbakanlık konutunun orda, “Adam gidici gibi” derim, Nuri “Yok abi kötüye bir şey olmaz” der. Muhafazakar hassasiyetlerini kaybetmelerinin üzerinden birkaç yüz ikindi namazı sünneti geçmiş iki çakma muhalif, iki ziyankar. Konu değişir, havada duman kokusu vardır.
-Ayda bir beni özel numaradan arayan bir hatun var. Ona hiç hazzetmediğim bu 5 bin yıllık kelimeyle hitap ediyorum çünkü bunu hak ediyor. Bir seferinde esmerlerden hoşlanmadığımı söyledim ve bu kez üç ay aramadı. Üç ay sonunda aradığında “Ben kimim?” diye sordu. “Beni özel numaradan arayan başka kimse yok” dedim. Israr edip “Kimim ben?” dedi. “Sen benim şarkılarımsın” dedim. “Rahatsız ettim” deyip kapattı. Rahatsız hatun.
-Boşver abi ya.
Gidilebilecek en iğrenç yerleri seçmeye bakarım. Türkü barlar, arpa suyunun insan idrarına dönüşebilmesi için icat edilmiştir. Etek sarı, sen etekten sarısan. Ve sidik kokusu bana hep, iktidar alanlarını belirlemek için dışkılarıyla bölgelerini işaretleyen av hayvanlarını hatırlatır. Sordum sual ettim kimin yarisen. Arabanın biri yüksek promilli bir fren yapar, arabadan hışımla bir uzun topuk-mini etek iner. Derdimi Lokman’a gösterdim,, Dedi eyvah! “Ağzına s..ayım senin!” diye bağırıp arka tekerin üzerine denk gelen bir yere tekme atar. “İyiydi” der Nuri. “Kaba kuvvetten hoşlanmıyorum” derim. “Abi yapma yaa” der. Ben, Nuri ve Lokman olay yerinden ayrılırız. Sarışın kalır.
Sakarya Caddesi’nde gecenin o saatinde neden açık olduğunu anlamadığım eski kitaplar satan bir yer vardır, sahibi Cengiz abi geceleri hep sarhoştur ve 2 tanesi 5 liraya ikinci el Lenin kitapları satar, “Nisan Tezleri ve Ekim Devrimi”, “Emperyalist Ekonomizm” “Burjuva Bürokrasisi ve Proleterya Diktatörlüğü” ve elbette en sevdiğim “Ne Yapmalı?”
-Cengiz abi hayırlı geceler. Bi şey soracam, sen bilirsin. Söylesene ya, ne yapmalı?
-Abi tanesi 20 liradan satsan tüm kitaplarını alırdım. Devrim bu kadar ucuz olmamalı yea.
-Git ejderha dövmeli karı kız oku, Bilkentli totoş seni.
-Abi öyle deme, kalbimi kırıyosun. Bak sakal uzatıyorum. Hacı sakalı değil, Marx sakalı.
-Sen anca taş..k geç! Memleketi satıyolar, uyuyun siz anca. Her yere giriyolar olum bunlar. Yarın bir gün uyurken koynundan karını da,,
“Gel gidelim” derim Nuri’ye, “Bir başlarsa Menderes’e kadar yolu var, sabahlarız burda.”
-Abi nerden tanıyosun bu adamı ya.
-Sattığı kitapların yarısını okudum. Sever beni. Ayıkken çok kibardır, küfür etmez.
Gece ilerledikçe daha kafiyeli mevzular hakkında konuşmaya başlarız.Evrim, devrim ve doğal çevrim. Devletçilik, laiklik, milliyetçilik. Sürekli aşırı zeki ve şahane insanların bizim ırkımıza denk gelmesindeki yüce hikmetler. Ben “Bence 7000 yıllık devletimiz için 8 sene andımızı okumak az. Lisede acaip boşluğa düştüm mesela” derim. Nuri altta kalmamak için hemen, “Bizimkiler Orta Asya’dan gelmiş” der. Ben “Bizimkiler de aynı kafiledeymiş, ama büyük büyük dedem uykuya düşkün olduğundan geride kalmışlar. Sonra dedem otobanda yanlış yöne sapmış” derim. Nuri “Boşa yolu uzatmışlar yani?” der. “Hadi lan, başka hikayeler uyduralım” derim. Nuri bu işi beceremez, daha realist takılır. “Köy gibi bi yerdelermiş aga işte” diye kestirip atar. Ben ona, yeni devşirilmiş büyük büyük dedemin Müslüman bir ailenin yanına verildikten sonra temel dini eğitimini alırken, yan mahallede iki defa rastladığı sarışın Rum güzelini düşünerek rahlenin önünde uyukladığı bir hikaye anlatırım. O bana “Oha lan, iyiymiş, yaz bunu” der. “Nisan ayındayız ve tek satır yazasım yok inan” derim. “Kızlar hakkında bile. Sanırım Orhan Veli sendromu”
Ben elmalı soda içerim, Nuri fıçı bira takılır,,Ve her seferinde gecedir,,
Bu yazı Hikaye kategorisine 05 Mayıs 2012 tarihinde envertheless tarafından gönderildi.