1999 Japonya Uluslararası Öğrenci Konferansı Osaka Nara Osakajo Osaka4 Osaka5 Kyoto Kyoto2 Nijojo 1001Buddha Osaka6 Ayrılış Ayrılış
Sabah oteli terkettiğimizde Serhat ve benden başka sadece Ori ve bize yardımcı olan Lahte isimli Japon kalmıştı. Diğerleri evlerine, başka şehirlere ya da başka Japonlar'ın yanına kalmaya gitmişlerdi. Umeda İstasyonu'nda bavullarımızı kasalara kilitledik. Hankyu binasına girdik, kahvaltı niyetine son kez birer nihiri suşi, üzerine Mc Donald's'ta son kez teriyaki burger yedik. Dükkanları, mağazaları gezdik. Dün gittiğimiz 750 Yen'lik restoranda yemek yedik. Yemekten sonra Serhat'le Hep Five'ın devasa kırmızı dönmedolabına bindik. Tam 106 metre yüksekliğinde! Şehir ayaklarının altında!
Geceleri ışıklandırılıyor ve büyüleyici görünüyor. Harada ile buluşma saatine kadar yürüyüp dolaştık. Çok yorulmuştuk. Harada bizi evine götürdü, annesi Sukiyaki pişirmişti, babası da bira ikram etti. Sohbet ettik, kadeh kaldırdık. Sonunda Harada'ya "Bu gece Japonya'da son gecem, Daisuke'yi ara, Kari onda kalıyor, bu gece onu görmek ve onunla son kez içmek istiyorum" dedim. Tartıştık, herkes yorgundu, bu evin kuralları vardı, ama ben "Kari ile vedalaşmak istiyorum" deyince sevgili Harada ne yaptı etti, Daisuke ile Kari'nin yerini öğrendi, bizi oraya götürdü.
Barda şok geçirdim, sadece Kari değil, Sonomi, Naoko, Daisuke, Mark, Ori... konferanstan bir sürü kişi oradaydı! Kari'nin yanına oturdum ve o gece hiç içmediğim kadar sake içtim ve saatlerce muhabbet ettik. Artık ona orada neler dedim, hiç hatırlamıyorum! İkimiz için de sıcak ve yakın ve eğlenceli bir geceydi. Sake içtiğim bardak takımını çaldığımı hatırlıyorum, hala da şurada, kütüphanemde duruyorlar!
Nihayet kalkma vakti gelince Kari'nin koluna girdim, dışarı çıktık, "Bu gece seni görmek için geldim" dedim, "Biliyorum" dedi o da. Sonra birden bana sarılarak "Artık bu veda - this is the goodbye" dedi, böylece vedalaştık.
Harada, Serhat'le beni bir bara daha götürü, bir posta da orada içtik. Masaların altına devrilmeden kalkıp eve geldik ve birkaç saatliğine yattık.
13 Ağustos - Sabah yıkanıp çıktık, trenle Kansai Havaalanı'na geldik. Check-in yaptırıp alan vergisi ödedik. 2.650 Yen! Alan bileti gibi birşey aldık. Yolcu hizmetleri bedeliymiş! Uçağın kalkmasına çok az vakit vardı, koştura koştura giderken, alanın üst katlarından Harada seslendi, el salladı bize. Birden Harada diye bağırdım, sonra ellerimi birleştirip yerlere kadar eğilerek selamladım onu!
Rahat bir uçuşla Frankfurt'a gelip bizi İstanbul'a götürecek bomboş bir uçağa bindik. Ve Japonya macerası da böylece sona erdi. Bir daha oralara gidebilir miyim, bilemem. Gitsem de asla tasasız öğrencilik günlerindeki gibi sabaha kadar yiyip içip eğleneceğimizi sanmıyorum. Bu seyahati özel yapan da bu. Bir daha asla elde edemeyeceğimiz o gençlik,özgürlük, avarelik hissi.