ONEIRATAXIAA: Günlük #8 Tek Kare ? / Zor Gün Klişesi / Birinin Hayatına Dokunmak
Kendinizi çok zorda hissettiğiniz bir an olur ama bir kelime , bir insan , bir manzara saniyelikte olsa o hali unutturabilir ya ,öyle birşeydi işte.
Bir de neyi düşündüm biliyor musunuz. İnsan o zor anında ya aklına geleni , ya da yanındakini hiç unutmuyor.
Yılbaşından sonra biraz tatsız günler yaşamıştık , hastalık vb...
O gün hayatım boyunca etrafımdan ayırmayacağım insanları tekrar tekrar anladım.
Hayal kırıklığı olmadı mı ? Evet oldu.
Ama o zamanda insan kimi de uzaklaştırması lazım anlıyor.
Ben burda iyi gün dostu - kötü gün dostu muhabbetini yapmak istemiyorum aslında.
Ama bunun gerçekten ne kadar önemli olduğunu anlamam 22 yaşıma kısmet oldu diyelim.
He evet bazen yanına olmayan , görüşmediğin , konuşmadığın birileri oluyor. Ve keşke o olsaydı diyorsun.
Böyle dönemler insanın en affedici dönemi oluyor.
Şimdi merhaba dese muhtemelen cevap dahi vermeyeceğim bir arkadaşımın o günlerde yanımda olmasını , gelse hiç bir şey yaşanmamış gibi dostluğumuza devam edebileceğimizi hissetmiştim.
Ama şükürler olsun ki böyle zamanlarda insan bir kardeşe sahip olmanın mükemmelliğini anlıyor.
Eminim siz de mesela kendinizi en olduğunuz gibi görünebildiğiniz insanın kardeşiniz olduğunu düşünüyorsunuzdur. İyi ki Didoş var.
Bir de bugün ne kadar anlatılacak , konuşulacak şey var insanın içinde diye düşündüm.
Keşke hepimizin hayatında bizi sadece dinleyen ve sakinleştirebilen insanlar olsa. Ve bende böyle biri olup birinin hayatına en iyi şekilde dokunabilsem.
Gönderen Nazli gürkan zaman: 07:51