ESKİDENDİ - Devrim Gazetesi
Başka dünyalarda, en az bizim kadar gelişmiş varlıklar yaşıyorsa, onlarla ancak müzik ve sayılar aracılığıyla iletişim kurabiliriz
"Derler salı sallanır
Başlamayan aldanır" (La Edri)
Antropologlara göre ilk(el) insanlar başlangıçta dörde kadar sayabiliyordu. Sobra, adı unutulmuş bir insanımsı bir elin beş parmağıyla saymayı akıl etti.
İki elin parmakları hatla' hesabıyla 10'a daha sonra da ayak parmakları hesaplamaya dahil ederek, 20’ye kadar sayma sorunu çözüldü.
İyi ama kardeşler; sayısal topluluk 20'den fazlaysa? 0 zaman da çoklukları 20'şerli kümelere ayırdı en eski atalarımız: Farz edelim ki; 63 ki adet köle veya av hayvanı vardı. Kabilenin reisi, İki el ve iki ayak parmaklarını kullanarak, "Birinci yirmi"yi, arkasından "ikinci yirmi"yi, son olarak "üçüncü yirmi'yi ayırıyor; bir de bir telinin tek parmağını göstererek (Üç yirmi ve bir) toplam sonuca varıyordu.
Pamukkaleli yurttaşımız Epiktetos buyurmuştu ya: "Bir kez sınırı aşan için, sınır diye bir şey kalmamıştır."
Sayma eylemi de, Georges Iprah'ın, dokuz ciltlik dev eseri "Rakamların Evrensel Tarihi" ne kadar ulaşmıştı.
Herkesin "yom"u, "şom"u kendisine göre ama, 7 (yedi) sayısının uğurlu sayı olarak genel kabul gördüğü söylenebilir. Bunun bir çok değişik yorumları varsa da, bunda, Tanrı'nın Evren'i yedinci günde yarattığı inancının etkisi ağırlıklı olasılıktır.
Şu şanssız 13 rakamına gelince... Bu -zavallı- sayı o kadar uğursuz sayılmış ki; iş, numaratajda bu rakamın atlanılması yoluna bile gidilmiş. Ben şahsen, inat olsun diye, konaklayacağım otelde, 13 numaralı odayı isterim. Seyredin siz şaşkınlığı!..
Geride, çok gerilerde kalan bir çıkış öyküsü ve bu -olmaz olası- batıl inanışın:
Bir ayın dört haftadan, yani 28 gün sayıldığı çok eski zamanlarda bir yıl; 13 ay ve bir gün oluyordu. (Bu tek gün, ekinoks: gün-tün eşitliği olduğu güne denk getiriliyordu. İşte o "mübarek" ya da "meşum" gecede, Ana Tanrıçayı temsil eden rahibe, kabile gençleri içinden en beğendiği birisini, tüm gece boyunca , kendi zevkine alet ederdi(!) Ana Tanrıça ile münasebette bulunduğu için kutsanmış sayılan zavallı genç, ertesi gün kabilenin diğer kadınları tarafından dövülüp/parça parça edilerek, afiyetle yenirdi(!) (Yazının burasında, yakışıklı delikanlı okurlara sormak gerekir: O gencin yerinde olmak ister miydiniz, diye!)
Çok eski vahşet döneminde böyle yapılmakla toprağın dölleneceği, dolayısıyla bereketin artacağı sanılırdı.
Dahi tragedya yazarı Euripides'in konusu bizim Tmolos (Bozdag) töresinde geçen Bakhalar piyesinde, Tebai Kralı Pentheos'un kadınlar tarafından parçalanarak yenmesi olayı, bu çok eski batıl inanca dayanmaktadır. Balıkçı'nın birçok eserinde, Kudret Emiroğlu'nun "Gündelik Hayatımızın Tarihi" kitabı, böylesi binlerce batıl inancın öyküsüyle doludur.
İnsanlık tarihi "Büyü, Bin ve Fen diye üç bölüme ayrılır ya; bizim milletin bu üç devri bir arada yaşadığı söylenebilir mi?
İnsan bunlar için "Eskidendi" demek istiyor, Murahtan Mungan'ın yazığı gibi:
Biz kimseyi aldatmışken
Müzik : Sezen Aksu, Atilla Özdemiroğlu
Eklenme Tarihi : 6.12.2017 15:29:50
Gösterim Sayısı : 471