﻿ “Eşek Arıları (Yargıçlar)” KarmaDrama Sahne’de... | Kitaptan Sanattan Kitaptan Sanattan
“Eşek Arıları (Yargıçlar)” KarmaDrama Sahne’de…
Kurulduğu günden bugüne kadar her projesinde günümüze dair bir söz söylemeyi kendisine şiar edinmiş olan KarmaDrama, bu oyunla da 2440 yıllık bir öyküye günümüzden bakarak, farklı bir dil ve sahneleme biçimiyle seyircisiyle buluşturuyor.
Tahminen İÖ. 422 yılında sahnelendiği öngörülen Aristophanes’in “Eşek Arıları (Yargıçlar)” adlı Antik Yunan komedisi olan eseri KarmaDrama tarafından değişik sahneleme disiplinleri kullanılarak sahneye taşınıyor.
Metnin postmodern teknikler kullanılarak derlenmesini ve oyunun yönetmenliğini A. Togay Kılıçoğlu üstlenmiş. Damla Özen’in tüm programlanmasını ve koordinasyonunu üstlendiği oyunun koreografisini Aytül Hasaltun, ışık tasarımını Hakan Özipek, fotoğraf çekimini Oğulcan Delipınar gerçekleştirmiş durumda.
Modern bir kostüm ve dekor anlayışı ile sahnelenen Eşek Arıları (Yargıçlar) adlı oyuna; Ateş Bars, Doğa Özkol, Hazal Soncul, Işıl Sergen, Nagehan Kayahan, Yiğit Yalkın, Zeynep Güngörenler sahnede can vermekte ve metni bize aktarmakta.
24 Kasım’da prömiyer yapan bu eğlenceli ve ironik komediyi sezon boyunca KarmaDrama’nın Kadıköy’deki sahnesinde izleyebilirsiniz. Sezon programı KarmaDrama Sahne’nin web sitesinden ve sosyal medya hesaplarından takip edilebilir.
Derici Zeynel Sok. No: 8/A Söğütlüçeşme- Kadıköy / İSTANBUL
Aristophanes (İÖ. 450 – 388), eski Yunan komedyasının en büyük temsilcisidir. Oyunları günümüze değin ulaşmış tek Atina’lı komedya şairidir. “Eşek Arıları (Yargıçlar) adlı bu komedyasında Atina’nın adalet mekanizmasıyla alay eder. Tarihsel kaynaklar, o zamanlarda demagog ve savaştan yana olanların, yargıçları kendi siyasi çıkarları uğruna kullandığını, sıradan insanların Spartalılarla işbirliği yapmaktan suçlandığını ve insafsız yargıçlar tarafından çok ağır biçimde cezalandırıldığını aktarmakta.
Antik Yunan komedisi olan bu oyun, Atina’nın çarpık adalet mekanizması üzerine kurulmuştur. Adalet mekanizmasındaki çarpıklık ince bir dille alaya alınır. O dönemlerde hemen herkes birbirini ihbar edebilmekte, kafasına esen yargıçlık yapıp kararlar verebilmekteydi. Aristophanes de bu kişilerle dalga geçmektedir oyununda.
Babası çılgınca yargıçlık hastalığına tutulmuş bir oğulun, babasını bu illetten kurtarmak için düzenlediği birbirinden komik oyunlar anlatılır oyununda.
Günümüzde yaşadığımız dünya üzerinde pek çok ülkeye baktığımızda, aslında coğrafi ve kültürel farklılıklar dışında, Aristophanes’in anlattığı öykünün hâlâ geçerliliğini koruduğunu görüyoruz. Peki, görüyoruz, ama ne yapıyoruz? İğneyi başkasına, çuvaldızı ise kendimize batırmamız gerektiğini biliyor muyuz?