Ağlama Be Hasan Dayı
Köyümüzde bir hasan dayı varmış... Fakir mi fakir, garip mi garip.
Hasan dayının bir tanede çocuğu varmış. Varı yoğu, bir tane tavuk ve birde horozmuş. Hanımı çocuğuna her gün tavuğun yumurtasını pişirip yediriyormuş... Gel gör ki günlerden bir gün tavuk ölmüş ve çocuklar yumurtasız kalmış.
Hasan dayı çaresiz.... Çocuk aç, hanımı ise perişanmış.
Başlamışlar ağlamaya çocuk her yumurta dedikçe ağlıyormuş Hasan dayı ve hanımı
Sen elini Rahmana aç
İlim olsun başına taç
Tüm aleme huzuru saç
İlme koş ha! can çiçeğim
Hakiki bir ümmet olda
Güldüğünde güller açar yüzünde
Hayatın boyunca gül güneş yüzlüm
İyilik, güzellik çağlar özünde
Her zaman, hep böyle kal güneş yüzlüm
Bütün mutluluklar seninle olsun
Eski bir dostuma selam eyledim
Dedim konuşalım, gel biraz biraz
İslamın şartını, sordu söyledim
Bir bir açıkladım, dediki ki yaz yaz
Dedim ki imansız gönüller çöldür
Ey Dillere destan Şehr-i İstanbul!
Kelimelerim kifayetsiz kalır seni anlatmaya.
Sokaklarda hayalinle yürüyorum adım adım
Sultan Ahmetinde, Üsküdarında
Gezip dolaştığım günler geliyor aklıma...
Selam veriyorum, Karaca Ahmete
Yüreğimde Hasret Canda ...
Yıllar önce kopup geldim Bayat'tan,
Haberini sorup durdum uzaktan
Senden ayrı tat almadım hayattan
Yüreğimde hasret canda can Çorum
Meşhurdur leblebin, damaklarda tat
Gel..! Durma..! Gel...!
Yolcuyum şu fani dünyada
Hüzünlü yalnızlığım var mısralarımda
Mevsim şimdi sonbahar
Seyre dalıyorum alemi
Gönül bahçemin penceresinden
Bir yağmur damlası düşse tenine
Tebessüm ederek beni hatırla
Aynada bakarken her gün kendine
Bir nehre rastlarsan çılgınca akan
20 Kasım 2019 Çarşamba - 02:50:31