Her şeye rağmen | ŞARKUL AVSAT
Pazartesi, 11 Kasım, 2019 - 13:00
Gelecek yıl, “Büyük Lübnan Devleti’nin” ilanının 100. yıl dönümü.
Ülke 1943 yılında Fransa mandasından bağımsızlığını ilan etti. Şeyh Bişara Huri, ilk bağımsız cumhurbaşkanıydı. Kızı Huguette, iki ay önce hayatını kaybetti. Ben de başsağlığı dileme görevimi yerine getirdim. Kardeşi Şeyh Mişel, beni tuttu ve yanına oturttu. Elbette, kişisel kederinin ötesinde ulusal kederi hakkında konuşmak istediğini anladım. Direkt olarak “Gelecek yıl, Lübnan’ın doğumunu kutlayacağız. Ama aynı zamanda ülkenin cenazesini kutlamaktan korkuyorum. 94 yaşındayım ve hayatımda hiç bu kadar kötü bir dönem yaşamadım” dedi.
İnsanların acısını artırmamak için bu tarihi tanığın ifadelerini tamamen aktarma niyetinde değilim. Ancak 17 Ekim’de Lübnan’da yeni bir doğuşun yaşandığını gördük. Lübnan, kendisini çirkinleştiren, deviren, iflas ettiren ve güzelliğini bozanlara benzemiyor.
17 Ekim’den bu yana her yeni gün şaşırtıcı, gerçek, samimi ve sahte olmayan bir Lübnan doğuyor.
Siyasi sınıfın pas tutmasını kabul etmeyen yüz binlerce insan sokaklara döküldü, bunlara anneler, babalar, çocuklar, gençler ve şimdi de öğrenciler dahil.
Birkaç ay önce Bakan Cibran Basil, hasımlarına alışkın olduğumuz bir kibirli edayla, daha fazla desteğe sahip olduklarını göz önünde tutarak, sokaklara çıkma tehdidi savurdu.
Hasımları ise, tüm Lübnan sokaklarını ve meydanlarını onun önüne serdi. Ben bu sahnelere inanmayan biriyim.
Şeyh Mişel Huri karamsarlığını dile getirdiğinde, daha derin bir karamsarlığa ve çaresizliğe sahiptim. Hepimiz, her şeyi satan bir Lübnanlı tüccarın ve simsarın, entelektüel, dinç, hırslı ve özgürlüklere bağlı olmasını özlemiştik.
Hükümeti, bu tüccarı vurmaya cesaret edemedi. Çığlıklara tanık olan platformları ve televizyon programlarını engellemeye çalışmadı. Her şeye rağmen, iktidar için gerekli olan bir yüze rağmen güzel bir yüz gösterdi. Büyük Lübnan, canlı, hoş, esprili, komik, arkadaş canlısı, güler yüzlü ve büyük bir kahraman olarak kaldı.
Ölülerin ve binlerce yaralının olduğu, kendilerini konuk edecek hiçbir televizyon kanalının bulunamadığı diğer Arap ülkelerindeki meydanlar beni affetsin. Burada, Büyük Lübnan’da devlet televizyonları muhalifleri konuk ediyor. Onlara zaman ayırıyor ve özgürlük tanıyor. Elbette bu siyasi iktidar sayesinde değil.
Bu durum, her şeye rağmen doğduğunu ilan eden devletin gücü sayesindedir.