Metin Oktay, Tanju Çolak ve Sol - HABERLER Son Dakika
Yıllardır AKP rejiminin “faşist karakteri” hakkında pek çok tartışma yürütülmekte malumunuz. Bu tartışmaların yararlı yanlarından biri, klasik faşizm deneyimleri ile günümüzün karşılaştırılmasıdır.
Burada hem tarihsel olarak faşizm denilirken “konunun özü nedir” anlamında soyutlamaya yönelen bir tartışma hem de genelden özele Türkiye denilirken, AKP rejimi denilirken “ortak ve farklı olana”, adıyla “özgül olana” yönelen bir tartışma yürütmek mümkündür.
Dün (Cuma) vizyona giren Dul Kadınlar (Widows) ise, Ocean’s 8’te olduğu gibi bir grup kadın soyguncu etrafından dönse de değişik bir soygun filmi.
İnsan doğuştan iyi midir, kötü müdür türünden bir tartışma vardır. İyidir sonra toplumsal koşullar nedeniyle kötüleşir diyenler vardır, bir de onlara karşı, hayır, doğuştan kötüdür ve bu nedenle de toplum ve devlet de bu kötü özellikleri yeniden üretir diyenler.
İnsanın iyiliği ile kötülüğü konusunda yapılan bu tartışma sistem-yapı-özne tartışmasının bir başka türü gibi görünüyor. Doğduğumuz dünya, içine girdiğimiz yapılar ve tek tek biz, insanlar. Ancak, bizim konumuz insan mı, bunu sormak gerek. İnsandır elbette, ama, bilimin de, sosyalizmin de konusu, insandan çok, somut tarihsel-toplumsal insandır. Bu insan, Marks'ın üzerinde durduğu üzere, belli toplumsal ilişkilerin insanıdır.
Manifesto ’da Avrupa’nın üzerinde dolaşan heyula “komünizm” olarak tanımlanır. Kimi kaynaklara bakıldığında, hemen öncesinde gene Avrupa üzerinde başka bir heyulanın dolaşmakta olduğunu söylemek mümkün görünüyor: Jakobenizm…
1789’dan, Jakobenler Kulübü’nden ve Robespierre’den söz etmeden başka bir alana, edebiyata atlarsak Stendhal’in Kızıl ve Kara’sından (1830) hareketle bu heyulanın içi kaynayan pek çok gencin üzerinde dolaştığı sonucuna varabiliriz. Sadece bu da değil: Tolstoy’un Savaş ve Barış’ının özellikle ilk bölümlerinde Napolyon’un genç Rus subayları üzerindeki etkisi uzun uzun anlatılır.
Antik Yunan felsefesinin en bilinen akımlarından Stoacılık, insan varlığının bedene indirgenmesini temsil eder. Daha açık bir deyişle, Stoacılığa göre insanın bedensel ihtiyaçlarının asgari düzeyde karşılanması varoluşu sürdürmek için yeterlidir. Bunların ötesindeki ihtiyaçlar lüks sınıfına girer ve Stoacı etik tarafından gözden düşürülür.
Tasavvuf ehlinin “bir lokma, bir hırka” dediği gibi yani.