Against The God - Bölüm 654
Bölüm 654 - Kanlı Katliam
“Yun Che? Hangi… Hangi Yun Che?”
“Mavi Rüzgâr İmparatorluk Ailesinin Refakatçi Prensi… Yıllar yıllar önce, kendisi Kutsal Anka Tarikatına meydan okumuştu… Başka hangi Yun Che olacak?!!” diye bağırdı Feng Feiheng.
“Ama o, üç yıl önce İlkel Kaynak Ark’ında ölmemiş miydi?!” Qi Zhencang ve Duan Qinghang’ın aptallıkları yüzlerinden okunuyordu. “Dahası, Yun Che yıllar önce sadece Yeryüzü Kaynak Alemindeyken, onun gücü Taht’ın son seviyelerindeydi… Ama şimdi Yun Che’nin gücü, Kırk Üçüncü Yaşlının gücünden kat kat daha yüksekti…”
“Bu kişinin arkasındaki olayı siz ikinizden daha çok merak ediyorum!” Feng Feiheng dişlerini gıcırdatarak kükremişti. Gözleri oldukça fazla genişleyerek: “Fakat bu, o zamanki gördüğümüz Yun Che… Kesinlikle yanlışlık yok!!” dedi.
“Eğer o gerçekten Hükümdarsa… Ne yapmamız gerekiyor?”
“Geri çekilin!! Derhâl geri çekilin!!” Feng Feiheng hafif bir sesle bağırdı, “Yoksa, burada gördüğün on binlerce askerin Egemen Kaynak Aleminde olan birini yenebileceklerini mi düşünüyorsun?!!”
İlk başta, bütün cesaretini toplayarak ve Kutsal Anka Tarikatının namını kullanarak nereden geldiği bilinmeyen bu korkusuz Hükümdar ile anlaşmaya çalışacaktı. Fakat bu kişinin Yun Che olduğunu öğrendikten sonra bütün düşünceleri uçup gitmişti… Üç yıl önce, Kutsal Anka Tarikatının bölgesine tek başına gelmeye cüret edip, bütün Kutsal Anka Tarikatı ve diğer Yaşlılara meydan okumuştu. O zamanki muhteşem bir şekilde etkileyici olan aurasından hiçbir şey eksilmemişti.
İnatçı ve acımasız olan huyu, onun doğuştan gelen gücünü ve potansiyelini daha da artırıyordu.
Yun Che, daha Yeryüzü Kaynak Alemindeyken kafa tuttuğu Kutsal Anka Tarikatına meydan okumaya devam ediyordu… Normal bir insanın aksine Yun Che, Kutsal Anka Tarikatından korkmuyordu!
Dahası, onlara beslediği öfkeyi aurasıyla beraber dışarıya salarak yeryüzünü ve gökyüzünü titretiyordu!
Qi Zhencang’ın yüzü seğirmeye başladı ve hiç tereddüt etmeden Ses İletim Yeşimini aldı ve bağırarak dedi ki, “Bütün kuvvetler geri çekilsin… Tamamen geri çekiliyoruz!!”
Qi Zhencang’ın acil emri yüzünden, çoğu komutan serseme dönmüştü ve hepsinin aklında tek bir soru vardı. Bunun üzerine, akıllardaki soru, Qi Zhencang’a soruldu: “Ge… Geri çekilmek mi? Sadece şurada gördüğümüz tek bir kişi yüzünden mi?”
“Sizi aptallar!!!” dedi Qi Zhencang, öfkeyle kudururken. “O gördüğüz kişi sadece öylesine bir adam değil, o bir Hükümdar! Hükümdar!! Kırk üçüncü yaşlı hiç karşı koyamadan onun ellerinde öldü, kör müsünüz?! Şimdi, tamamen geri çekilin… Acele edin ve olabildiğince hızlı geri çekilin!!”
Qi Zhencang, elindeki Ses İletim Yeşimini yerine koyarken, aniden bütün vücudu soğuk bir hava ile kaplanmıştı. İstemsizce kafasını kaldırdı ve duvarın üzerinden kendisine doğru yavaşça uçan altın figürü gördü… Altın figürün, ağır bir öfkeyle, kinle ve ruhunda aniden beliren güçlü bir yemine sahip aurası ile Qi Zhencang’ın vücudunda gezen kanın durmasına sebebiyet vermişti. Dahası, baştan başa bütün savaş alanı içinde altı yüz bin tane Kutsal Anka Ordusu askeri ve elli binden daha az olan Mavi Rüzgâr Ordusunun askerleri oldukları yerde donmuştu… Göğün Altında Bir Numara bile yüzündeki korku ve dehşeti gizleyememişti.
Kaynak Gökyüzü Kıtasında bu, Yun Che’nin ilk seferiydi… Tamamen kontrolsüz bir şekilde, tereddüt etmeden bütün öldürme niyetini dışarıya salmıştı. O kadar yoğundu ki sanki elle tutulabilir bir madde haline gelecekti. O kadar şiddetliydi ki bütün herkesin saçı yukarıya kalkmıştı ve bedenleri sanki buz tutmuş bir gölün derinliğindeki karanlığa gömülmüş gibiydi.
“Hepiniz… Cehennemin dibine gidin!!”
Kırmızı bir ışık Yun Che’nin elinde parladı ve Cennetleri Cezalandıran Kılıç ortaya çıktı. Çıkmasıyla beraber, kılıcı ileriye doğru savurdu.
Yun Che, kılıcını sadece bir kere savurmuştu. Hemde şatafatlı bir kaynak tekniği kullanmamıştı, sadece bir kere savurmuştu. Fakat bu kılıcın savrulmasıyla öyle bir patlama oldu ki, bütün gökyüzü yırtılırken, yeryüzü ise çökmeye başladı. Yun Che’nin önündeki yer tamamen çökmüştü ve binlerce Kutsal Anka askeri, güçlü kaynak enerji fırtınasından dolayı havaya uçup ölürken, her yerde kumlar uçuşuyordu. Umutsuzluk içerisinde çığlık bile atamadan önce vücutları havada uçan, parlak kırmızı kan çiçeklerine dönüştüler ve göz kamaştırıcı bir şekilde bütün yeryüzünü taze kırmızı kan ile boyamak için yere düştüler.
Sadece tek bir kılıç savurmasıyla, üç bin tane Kutal Anka askeri… Korkunç ve acınası bir hâlde öldüler!!
Qi Zhencang, ordunun tam merkezindeydi, bu yüzen aksiyondan oldukça uzaktaydı. Gördüğü o sahne kendini o kadar etkiledi ki, sanki ruhu uçup gitmişti. Ses İletim Yeşimini ölüm korkusuyla çok hızlı bir şekilde eline aldı ve bütün gücüyle dedi ki, “Bütün birimler… Çekilin… Ahhh!!”
Qi Zhencang’ın sayısız alarm çağrısından sonra Yun Che gözle görülemeyecek kadar hızlı bir şekilde yanına geldi. Elindeki devasa kızıl kılıçtaki kızıl kaynak enerjisini dışarı saldı ve belirlenemeyecek kadar şiddetli bir aura patlaması, Kutsal Anka Ordusunun tam ortasında gerçekleşti.
Yeryüzünü yıkan patlama, herkes tarafından duyulmuştu. Aniden, gökyüzü kararmaya başlamıştı… Ve bu kararma, siyah bulutların gökyüzünü kaplamasından dolayı değildi. Bunun sebebi, havada uçuşan on binlerce Kutsal Anka askerlerinin cesetleriydi. Bu cesetler, gökyüzünün binlerce metre üstüne uçmuştu ve gökyüzü tamamen kararmıştı. Diğer Kutsal Anka askerleri bu manzara karşısında dehşet çığlıkları atıyorlardı. Fakat bu çığlıklar, birazdan üzerlerine gelecek olan devasa büyüklükteki kızıl kılıçtan sonra dinecekti.
Havayı karartan Kutsal Anka askerleri yere düşüyorlardı, tabi ki de ölü olarak. Düşülecek doğru düzgün bir alan yoktu… Çünkü her yer, kan ve kırılmış kemiklerle doluydu. Dahası, tek bir parça halinde parmak bulmak bile imkansızdı.
Yeryüzü gökyüzüne çıkıp tekrar indikten sonra, artık gri ve sarı renkten hiç eser kalmamıştı. Bu renkler yerine, mat bir kırmızı renk ve sayısız kırmızı renkli zırh ve silah parçaları dışında başka renk yoktu. Zeminde, ağır kılıcın sebep olduğu orantısız çatlakların etrafında hâlâ belirsiz bir enerji vardı.
Koca savaş alanı bir anda… Sadece bir anda, gerçekten bir anda tamamen değişmiş, kanı, dehşeti ve acı dolu çığlıkları içine doğru alıp temizleyen bir toprak parçasına dönüşmüştü. Bir sürü insan ölmüştü ama yaşayanlar vardı. Onlarda korkudan titriyor, ağlıyor ve cesaretleri kırılmış bir şekilde duruyorlardı… Sayısız Kutsal Anka Askeri, uzakta oldukları için yere inen güçlü darbeden etkilenmemişti.
Havada boğucu bir atmosfer vardı. Aslında, orada herkes bu baskıyı doruklarına kadar hissediyordu. Mavi Rüzgâr Ordusundaki herkesin gözleri o kadar büyümüştü ki resmen uçan daireye benziyordu ve herkes bu yaşanan olayın bir rüya olmadığını biliyordu. Nefret ettikleri Kutsal Anka Ordusu yok olmuştu, bu yüzden kendilerini mutlu hissetmeleri gerekiyordu… Ama bunun yerine, gözlerinin önünde yaşanan kanlı vahşetin etkisine girip, korkudan donakalmışlardı. Sükunet içinde bu yaşananları izleyen Feng Yunlie bile daha fazla vahşete dayanamayıp gözlerini kısmak zorunda kalmıştı. (TKN: Feng Yunlie kimdir? Mavi Rüzgâr Ordusunun Başkomutanıdır.)
Xiao Yun, gökyüzünden yağan kan yağmuruna, sayısız parçalara bölünen cesetlere ve yeryüzünün aniden kan ile kırmızıya boyandığına şahit olmuştu. Bu olay, onun azimli kişiliğini çok kötü sarsmıştı. Etrafta dönüyor ve bembeyaz yüzünü avuçlarıyla kapatarak, kendi kendine mırıldanıyordu, “Ben yapamam… Ben gerçekten bunu yapamam…”
Göğün Altında Yedi Numara, onu aceleyle kucakladı ve avutmak için onunla konuştu, “Şşşş, tamam… Her şey bitti. Ben Kardeş Yun’u tanıyorum, onun gibi birisi bir karıncayı bile incitmez. Eğer sende Kardeş Yun gibi olmak istiyorsan, ben… Ben korkmayacağım de… Böylece kendini daha iyi hissedersin… Bu yüzden her şey daha iyi olacak.”
Göğün Altında Bir Numara’nın ifadesi çok tatsız görünüyordu. Yüzünü çevirdi ve daha fazla kanla boyanmış olan savaş alanına bakmaya cesaret edemedi. Bu sırada kısık bir sesle kendi kendine mırıldanıyordu, “Böylesine korkunç bir öldürme arzusunun gerçeğe dönüştüğünü görmek… Dünyaları bile yok eder…”
Ordunun komutanları olarak, Duan Qinghang ve Qi Zhencang, daha önce bir Hükümdarın gücüne tanıklık etmedikleri için oldukları yerde kalıp şaşkına dönmüşlerdi. Kişisel olarak, yüz bin tane askerin… Yüz bin tane erkeğin Yun Che’nin tek bir kılıç darbesiyle... Sadece bir kılıç darbesiyle vahşice ve kötü bir şekilde öldürüldüklerine şahit olmuşlardı.
Dayanacak ya da karşı koyabilecek güçlerinin olup olmadığından bahsetmeye bile gerek yoktu… Fakat onlar sadece ölmediler, gömülecek cesetleri bile kalmadı!!
Bütün ulusların arasında ve gökyüzünün altında tartışmasız en güçlü ve en iyi ekipmanlara sahip olan ordu Kutsal Anka Ordusuydu. Ama bu adamın karşısında, bir grup karıncadan farksızlardı!!
Kaç tane savaş kazandıklarının ya da ne kadar taş kalpli olduklarının bir önemi yoktu. Bu savaşta bütün ruhları tamamen yok olmuştu… Qi Zhencang, korku ve girdiği şoktan dolayı geriye doğru sendeledi ve sert bir şekilde götünün üzerine düştü. Bundan sonra, çılgına dönmüş gibi telaş içerisinde bağırarak dedi ki, “Dağılın… Çabucak buradan dağılın!!”
Qi Zhencang’ın bağırması, neredeyse boğazını yırtacaktı. İçlerine korku ve dehşet sinen Kutsal Anka Ordusu, Qi Zhencang’ın bağırmasıyla sanki korkunç bir kabustan uyanmış gibi kendilerini toparlamaya çalıştılar. Hep bir ağızdan haykırıyorlar ve kafaları karışmış gibi hareket ediyorlardı… Ruhları parçalanmıştı ve hatta kendi komutanları bile korkudan aptallaşmıştı. Bundan dolayı, binlerce kişiden meydana gelen Kutsal Anka Ordusu, kendisini disiplinli bir şekilde düzene sokamıyordu. Bunun yerine, kafası kopmuş bir tavuk gibi etrafta koşuşturuyorlardı. Tek düşündükleri şey, gökyüzünden buraya inen ölüm meleğinden çok hızlı bir şekilde kaçmaktı. Çünkü, kaşla göz arasında asker arkadaşları vahşi bir şekilde öldürülmüştü, hemde hiçbir karşılık veremeden…
Fakat öfkesi, yeryüzünü ve gökyüzünü kaplayan Yun Che, tamamen öldürme isteğinin kontrolünü kaybetmişti, çünkü küçük karıncalar gibi kaçıştıklarından dolayı kendisini onları öldürmekten alıkoyamıyordu. Gözleri kızıla büründü ve gökyüzüne doğru yükselerek, Altın Karga alevlerini çabucak toplamaya başladı. Bir anda onlarca metre genişliğinde, kontrol bile edilemeyecek büyüklüğe sahip bir kızıl güneş gökyüzünde belirdi.
“Yanan Güneş Yırtığı!!”
Kızıl güneş gökyüzünde patladı ve etrafa yıkıcı güçte bir alev yağmuru yağmaya başladı. Bunlar Altın Karga Alevleriydi, bu alevlere ucundan bile değsen, sonun ölüm olurdu. Bu yıkıcı güç karşısında, Kutsal Anka Ordusunun hiçbir askerinin şansı yoktu. Gökyüzünü kaplayan kızıl alevler yağmaya başlamıştı. Bu alevlere değenler, ya kül yığınına dönüşürler ya da tamamen yok olurlardı...
Çığlık sesleri, ağlama sesleri, bağırışlar, dehşete düşen kişilerin sesleri ve yanan kişilerin sesleri… Savaş alanının atmosferi, tamamen cehennemde gerçekleşen bir cenaze törenine dönmüştü.
“Göğün altında rakipsiz” olarak bilinen Kutsal Anka Ordusu, sanki bebeğin elinden şekerini alırmışçasına Mavi Rüzgâr Ulusunu ele geçireceklerdi. Ama nereden bilebilirlerdi… En korkunç düşlerinde bile bulunmayan, aşırı derecede güçlü ve acımasız bir şeytan olan Yun Che’nin geleceğini. Feng Feiheng’in Anka kaynak gücü çılgınca etrafında dönmeye başladı ve hızı ulaşabileceği en yüksek limitine çıkmıştı. Bu sırada bütün vücudunun soğuduğunu hissetti ve bilinçsizce kafasını arkasına çevirdi. Korku ve şok içerisinde, Yun Che’nin ona sadece onlarca metre uzakta olduğunu gördü.
Feng Feiheng’in göz bebekleri büyüdü ve dişlerini gıcırdatarak, “Gökleri Yakan Anka Alevleri” yeteneğini kullanarak bütün vücudundaki Anka alevleriyle Yun Che’ye saldırdı.
Yun Che’nin yüzü, cehennemden gelen ve hayatı biçen Ölüm Tanrısı gibi karanlık görünüyordu. Feng Feiheng’in saldırısını karşılamak için, elindeki Cennetleri Tokatlayan Kılıcını havada nazikçe dans edermişçesine savurdu… Ve Feng Feiheng’in gönderdiği kudretli Anka alevleri, ağır kılıcın gücüyle, havada dans eden ateş çiçeklerine dönüştü. Daha sonra, normal bir savurma hareketiyle kaynak enerji fırtınası oluşturdu ve havanın yırtılma sesleriyle birlikte Feng Feiheng’in göğüs kafesine soktu.
Feng Feiheng’in ağzından, kanlar fışkırmıştı. Sert bir şekilde yere düştü ve ayağa kalkmadan önce, Yun Che onu yakasından havaya kaldırdı. Bununla birlikte, ölümün soğuk hissi Feng Feiheng’in bütün vücudunu kaplamaya başlamıştı.
“Ben… Ben Feng Feiheng… Kutsal Anka Cemaatinin On Dokuzuncu Yaşlısı… Sen beni öldüremezsin…” dedi Feng Feihen, bütün kasları ve sinirleri şiddetli bir şekilde titreyerek. “Aksi taktirde… Aksi taktirde, Kutsal Anka Cemaati bunu senin yanına bırakmaz… Arghhhh!!”
Feng Feiheng, kederli ve perişan bir çığlık atarken, sırtında bir ateş patlaması oldu. Bu bir Kutsal Anka Yaşlısının hayatında hissedeceği eşi benzeri olmayan bir duyguydu. Bütün vücudu gökyüzüne doğru uçan bir kül yığınına dönüşmeye başlamıştı.
TKN: Acaba O kişi müneccim miydi? Geleceği görebiliyor muydu? Yun Che, böyle ateş etmeyi nereden öğrenmişti? Merak ediyorsanız, ilk bölümden itibaren okumaya başlayın. Zaten neden ilk bu bölümü okuyorsun ki? Neyse sana da iyi okumalar.