iştirakî: Paramaz Kızılbaş Yoldaş
En önce göğüsledi ipi...”
Nejat, içimizden en zeki olan, en hünerlimiz, en önde, hep insan kalan, inadına çocuk...
Ölüm haberini, bir dostun hıçkıran sesinden aldım, gecenin orta yerinde. Alelade bir pazar gecesiydi bizim için. Nejat'ın bir kent olduğu, yurt olduğu, halk olduğu bir gecede, biz sıradanlığın en leş yerindeydik belki de... Kendimize bile hayrımız yoktu. Beşiktaş sokaklarını arşınladığımız, saatlerce komünizm konuştuğumuz o günün üzerinden yıllar geçmişti.
Sonraki yıllarda bir eylemde ya da bir direnişte karşılaştık hep Nejat’la. Hâlimizi hatırımızı sorduk birbirimizin, gülümsedik. Hâlden anladık, birbirimize hiç kızmadık. Farklı yollara gitmiştik, mail gruplarında döndürdüğümüz canlı tartışmalar, okuma önerileri... Hepsinin üzerinden yıllar geçmişti.
En son 1 Mayıs'ta, Beşiktaş'ta, bir barikatın arkasında yan yana düştük yine. Polis ağır saldırıyordu, yüzlerce kardeş, sevgili, yoldaş... Direniyor, Beşiktaş yokuşlarında soluk soluğa kalıyorduk. Bu kez konuşmaya bile fırsat bulamadık Nejat’la. Gözlerimiz birbirini buldu. Başımızla selamladık birbirimizi, gülümsedik. O gün Nejat’a, “komünizmi en iyi senden dinledim, keşke bir daha anlatsan” demediğim, diyemediğim için kahroluyorum şimdi.
Nejat Kobani’den başıyla selamladı bizi, gülümsedi, r’leri söyleyemeyen çocuk sesiyle bir slogan çaktı uzaktan... Nejat bizi ağlattı. İyi ki de ağlattı, insan olduğumuzu hatırlattı.
P.H. Hennin dedi ki...
Thanks for this writing! I didn't know Nejat personally but we were brothers in faith of a better world!
He in fact did not die, he lives in me, in us, and he lived always, he lived in Che, he lived in Marcos in Mexico and he will never die!
8 Kasım 2014 10:42