Yanlış Yol « Caner Fidaner'den
O zamanlar senin bir Zen keşişi olduğunu bilmiyordum; kim bilir neden, bana bundan hiç söz etmemiştin. Benim için, keyifli anları paylaştığım erkek arkadaşımdın yalnızca. O sıralarda, doğruyu bulmak için bazen yanlış yollara sapmanın gerekebileceğinden de haberdar değildim.
Hangimizin önerisiydi, biletleri kim almıştı anımsamıyorum ama, o akşam seninle bir konsere gidecektik. Yurtdışından gelmiş, tanımadığımız bir caz grubu, bildiğimiz bir klasik müzik orkestrasıyla birlikte çalacaktı.
Arabanla uğrayıp beni evimden aldın. Fazla zamanımız yoktu, bu yüzden konsere yetişmeyi biraz riske atarak daha az bildiğimiz rotayı denemeye karar verdik.
Direksiyonda sen vardın. Her zamanki gibi, hız sınırını aşmadan sürüyordun arabayı. Yolda geçen süre senin için kaybedilmiş bir zaman parçası değil, yaşamının bir bölümüydü, bunu zaman zaman anımsatırdın bana.
Benim çok sık gitmediğim, bu yüzden de çok iyi tanımadığım bir yoldan konser salonuna ulaşmaya çalışıyorduk. Arada önümüze yol ayrımları çıkıyor, doğru yönü seçmeye çalışıyorduk. Bir ara yine karşıdan bir yön tabelası gördük, oradan sağa saparsak doğru yere gideceğimizi sandım, sana oradan dönmeni söyledim. Sen önce itiraz edecek oldun, ama ben kendimden emin bir şekilde ısrar edince “Pekala,” dedin, “kız arkadaşımı üzeceğime, konsere geç kalmayı tercih ederim.”
O sapağın bizi konser salonundan çok uzaklara bir yerlere götürdüğünü fark ettiğimde ısrarımın yanlış olduğunu anlamıştım, ama beni asıl şaşırtan senin davranışındı. O yolu çok iyi biliyordun, ama doğru olmadığını bildiğin halde benim önerime uymuştun, üstelik direksiyon sendeydi.
İlerlerden bir yerden geri dönmemiz gerekti, arabayı park edip konser salonunun önüne ulaştığımızda konser başlayalı beş on dakika olmuş, kapılar kapanmıştı. Bir yandan kulağımız salonda, bizi içeri almaları için ilk parçanın bitmesini bekliyor, bir yandan da bizim gibi geç kalmış bir iki dinleyici ile kapıda sohbet ediyorduk.
Ben hâlâ senin davranışını anlayamamıştım; “Neden,” diyordum, “Neden? Madem ki oradan saptığımızda uzak yerlere çıkacağımızı biliyordun, benim yanlış önerimi neden kabul ettin? Doğru yoldan gitmek için niçin ısrar etmedin?”
Sen gülümsüyordun, “Sana güzel bir anı armağan ettim, sonradan düşüneceksin ve bunun ilk parçayı kaçırmaya değdiğini kabul edeceksin…”
Konseri izledik, evet, çaldıkları parçaların bir kısmı hoşumuza gitti ama, çok da ahım şahım bir sanat olayı izledik sayılmazdı. Benim aklım zaten konsere gelirken yaşadıklarımızdaydı.
Dönüş yolunda, senden davranışını açıklamanı istedim. Neden benimle tartışmak, doğru bildiğin yolda gitmek için ısrar etmek yerine konsere geç kalmayı seçmiştin?
“Birincisi, arabayı benim kullanıyor olmam bir rastlantıydı, arabayı süren sen de olabilirdin” dedin, “Yani direksiyonda hangimiz olursak olalım, arabanın ve yolun sorumluluğunu paylaşıyoruz. Arkadaşlığımız gerçekten eşitliğe dayanıyorsa, bunun böyle olması gerek. O anda araba benim kontrolümde diye seçeceğimiz yola tek başıma karar vermiş olsaydım, durumu kötüye kullanmış olacaktım.”
“İyi de,” dedim “bile bile uzak yola niye girdin?”
Beni duymamış gibi devam ettin: “İkincisi, bazen doğru bildiğimiz şeyleri büyük bir heyecanla savunuruz, sonradan yanıldığımızı anlarız, ama eğer bu sırada bir bedel ödememişsek eski yanılgımızı çabucak unuturuz. Yani yanılabilir olduğumuzu anlamak için bir bedel ödememiz gerekiyor, bu bedeli en azda tutmak da bir başarıdır. Eh, bir konserin ilk parçasını kaçırmak da büyük bir bedel sayılmaz.”
“Ayrıca,” dedin yine gülümseyerek, “bana yazacak bir konu çıktı!…”
O zamanlar senin bir Zen keşişi olduğunu bilmiyordum. O sıralarda, doğruyu bulmak için bazen yanlış yollara sapmanın gerekebileceğinden de haberdar değildim.
15/06/2010 - Posted by	canerfidaner | Öyküler	| zen