KURBAN: İçtenliği belirten bir seslenme sözü.
Temizlikti tatlıydı derken kurban bayramı geldi çattı. Bu sene de kurban ibadetimizi yaptığımızı umuyoruz. Kurban bayramının vazgeçilmezi olan şeker ve kolonyalar mevkilerini aldı ve göreve hazır. Eller öpülecek, nasılsınız faslından sonra (ki biz buna döşeme bölümü diyoruz) falancanın oğlu kızı muhabbetine girmeden önce evin kızı yahut oğlu usulca koltuğundan süzülecek ve kolonya-şeker tutmaya başlayacak.
Kolonya tutulacak "yeterli" sözünü duymadan kolonyayı dökmeyi kesmemek gerekecek. Ayrıca kolonyanın ağzının açık olduğuna dikkat etmek gerek. Şekerler tutulurken de şekerlere bakmamak adaptandır. Kaç tane alıyor gibi bi izlenim bırakmak istemiyorsanız tabi. Bu sırada Rebul'un kolonyaları bir harika. İncirli olanı zaten kullanıyordum şimdiki yeşil çay; normal limon kokulu kolonyayı mazide bırakır cinsten. Bi de Türk malı.
Yediğin burgerler tarlada yetişmiyor bayım!
Kurban meselesine gelirsek.. Kurbanı niye mesele yaptın ki diyeceksiniz ama Facebook ,Twitter gibi sosyal paylaşım sitelerinde kurbanın canilik olduğu, hayvan kesme festivali olduğu gibi bi yığın şey okumuşsunuzdur. Ben tüm bunları okurken gerçekten çok üzülüyorum. Et yemeye bilirsin. Hatta vegan bile olabilirsin. Bunu bağış yoluyla da gerçekleştirebilirsin. Elbette ki kan revan olan bir bayram istemiyorum. Bunu temizce ve dini usullere göre yapan Migros, Carrefour gibi büyük marketler var. İster kurbanını izleyebiliyorsun istersen de kesip kutular halinde evine teslim ettiriyorsun ya da bağışlıyorsun. Böylece sadece ibadet kısmına odaklanabilirsin ve günün de sana kalır. İbadetlerimizi anlatamıyor muyuz?
Neden kendimizi ifade edemiyoruz veya neden kendimizi yanlış anlatıyoruz?
Bu gördüğünüz papürüs bana Mısırlı arkadaşım Fady'nin hediyesiydi. Burada görülen şey Mısırlıların güneşe adak sunma eylemidir. Yani en eski medeniyetlerden bu yanı sayısız adak sunma, kurban verme işlemi gerçekleştirdi insanoğlu. Kanlı ya da kansız. Hala da başka ülkelerde de bu eylem devam etmekte. Amaç da Tanrı'ya rüşvet vermek değil; samimiyettir, sözünde durmaktır, sadakattır. Feda olmaktır. Kendini bir kenara itmektir. Ölümden deli gibi korktuğumuz bu hayattan kendi rızamızla çekilmektir.
Evvelki medeniyetler bunu canlarını vererek kanıtladılar. Bizim yaptığımız şey ise bunu hatırlamaktır.
Kendisinin ve eşinin yaşlı olduğu bir zamanda mucizevi bir şekilde oğlu olur. Çocuk biraz büyüdüğünde, İbrahim peygamber rüyasında onu kurban etmesi gerektiğini görür. Oğluna "Yavrum, ben rüyamda seni boğazladığımı gördüm. Düşün bakalım, ne dersin?” dedi. O da, “Babacığım, emrolunduğun şeyi yap. İnşallah beni sabredenlerden bulacaksın” der.
Peygamberlerin rüyaları normal insanların rüyalarından farklı olduğundan bu bir emir olarak kabul edilmiş ve İbrahim peygamber oğlunu kurban etmeye götürmüştür. Ancak Allah'ın emriyle bıçak çocuğu kesmez. Bu esnada Cebrail kucağında bir koç ile gelir.
Bu bir imtihan değildir de nedir?
Asıl maksat gücü yetmeyenlere et dağıtmak mıdır?
Başka bir mesajı da olamaz mı?
Bir şeyler vermek insanı eksiltmez aksine arttırır. Birine içtenlikle bir şey hediye ettiğimizde içimizi minik bir huzur kaplar. Paylaşmak da birleşmek demektir. Karşılıklı yapılan bir eylem. İlla ki aklımıza iki elma karşılığında iki elma almak gelmesin. Ben bir elmayı ikiye bölmekten bahsediyorum.
Akrabalar bayramlarda buluşur. Bu "yalnız değilsin" demektir. İnsanların evimize gelmesi ya da bizim onlara gitmemiz ve kavurma partisi gibi değerlendirdiğim o günler aslında hiç de sandığım gibi değilmiş. Hepsi sosyal bir varlık olan insanın temel bir ihtiyacıymış.
Mezarlık ziyaretleri, ailece toplanmak,komşulara misafir olmak..
Bayram yeni aldığın elbiseyi, gömleği göstermek; yeni aldığın arabayla hava atmak ya da milletin evini görme aracı değildir. Bayram samimiyettir. Merhamettir. Peygamberlere merhamet bize merhamettir. Vazgeçmektir. Biz verdiğimiz sözleri yerine getiremezken sözünün arkasında olmaktır. Ve dualarımıza dikkat etmek demektir, amin demeden hemen önce..