Queerantina* halleri: “Riskli grupta olsam da ayrıcalıklarımın farkındayım”
02/04/2020 | Yazar: Aslı Alpar
Karantina queerlere nasıl geliyor, Belgin anlatıyor: “Evde kalırken dünyayı kartpostal koleksiyonumla geziyorum.”
Yazı dizimizin bugün anlatıcısı Belgin, “Evde kalırken dünyayı kartpostal koleksiyonumla geziyorum” diyor.
“Riskli grupta olsam da ayrıcalıklarımın da farkındayım”
Ben zaten salgından önce de evden çalışıyordum. O anlamda adapte olmam kolay oldu. Çeviri ve içerik hazırlıyorum otomotivle ilgili bir web sitesine. İşim bu. Dolayısıyla boş kalmıyorum iş aynen devam ediyor. 60 yaş üzeri ve diyabetli annemle yaşıyorum. En büyük kaygım o. Onu evde tutmakta ve durumun vahametini anlatmakta epey zorlandım. Sıkılıyor da evde. Zaten küçücük bir hayatı vardı, daha da küçüldü. Benden daha huzursuz. Geceleri uyuyamıyor.
Ben de yüksek tansiyon hastasıyım. Kendim için de endişeliyim ama annemin bu kadar sabırsız olabileceğini hiç düşünmemiştim. Hem çok endişeleniyor hem yeterince önlem almıyor. Duygusal, güdüsel hareket ediyor. Kuşak farkı çok ortaya çıktı bu dönemde genel olarak.
Bunun dışında, ben kendimi sakinleştirmek için düşük tempolu müziklere sarılıyorum smooth jazz gibi, bossa nova gibi. Çok hızlı müzikler anksiyete yapabiliyor onları sadece egzersiz yapmaya çalışırken açıyorum.
Günde yarım saat de olsa saçma salak dans hareketleriyle esnemeye egzersiz yapmaya çalışıyorum. Haftada bir kere alışveriş için markete çıkıp geliyorum. Evde ekmek yapıyorum, hamurla oynamak da iyi geliyor. Evde kalırken dünyayı kartpostal koleksiyonumla geziyorum.
Bir de tabii ki arkadaşlar. Skype ve Facebook ya da Messenger üzerinden gün içinde küçük küçük hep irtibatta olduğum birkaç yakın arkadaşım var. Onlar daha çekilir kılıyor günümü.
Bunun dışında gerisi dizi, film, bilgisayar oyunları ve annemi pazaryerinden uzak tutma mücadelesi. Ha bir de şunu eklemek istiyorum. Kronik hastalığım nedeniyle riskli grupta olsam da ayrıcalıklarımın da farkındayım, evden çalışabiliyorum, annemin sabit bir geliri var emekli maaşı yatıyor, güvenli bir apartmandayız ve alt katımızda bakkal var. Bunlara sahip olmayan, her gün işe gitmek, dışarı çıkmak zorunda olanlar için gerçekten endişeli ve üzgünüm. Bu durumda olanlar için daha fazla ekonomik ve tıbbi önlem alınması gerekirdi.