2009 Şubat | Canbu.info
Ankarayı gerçekten sevmiyorum aslında bu duygular Ankaraya karşı değil. Deniz kokusu olmayan tüm şehirler için geçerli. Bir İzmirli olarak bir deniz çocuğu olarak denizi görmeyince, kokusunu duymayınca rahatsız oluyorum sevmiyorum o zaman bulunduğum yeri.
Fakat son gidişimde Ankara beni etkilemeyi başardı. THK nın sınavı için gittiğim Ankara gri bulutların altında kasvetliydi ama nedense daha öncekilerden daha güzeldi bu sefer. Yolları düzenliydi. Yağmurun altında İzmir caddesinde yürümekti belki bana keyif veren belki de iyi geçen sınavın verdiği moral.
Kuşkusuz beni en çok etkileyenler Gölge Bar ve Ardıç Kitabevi oldu. Gölge Bara ilk girdiğimde bir an için kendimi gay bara girmiş gibi hissettim ancak zaman geçtikçe ve bar doldukça gerçekten güzel bir yerde olduğumu fark ettim. Etraftaki insanlar sizi rahatsız etmeyen tipte kendi çaplarında eğlenen kızlı erkekli,sadece kızlardan oluşan ya da sadece erkeklerden oluşan gruplardı. Ayrıca müzikler de iyiydi ve şu ana kadar hiç bir kafe veya barda denk gelmediğim şekilde Bon Jovi çaldılar. Bir barda Bon Jovi dinleyebilmek hoş bir değişiklik oldu.
Ertesi gün sınavsız ve boş bir gündü gece otobüsüne binecektik ve önümüzde koca bir gün uzanıyordu. Öncelikle Güz Sancısı filmine gittik ki tavsiye ederim gerçekten güzel bir film. Daha sonra bir şeyler yemek üzere Ardıç Kitabevine gittik. İçeri girer girmez insanı saran bir dünya olduğunu söyleyebilirim. Ayrıca buraya da Bon Jovi çaldıkları için teşekkür borçluyum. Etrafta kitaplar varken ve o eski kitap kokusu dört bir yanda kendini hissettirirken arkadaşınla sohbet etmek çok zevkli bir şey.
Evet bu sefer Ankara gözüme daha sevimli göründü. Belki bir dahaki sefere Ankarayı sevebilirim de.
Biterken : Duman – Yanıbaşımdan
Yolculuklar ve Uğurlamalar
İnsan büyüdükçe yalnız kaldığı alan büyüyor. Yalnız yapması gerekenler veya yalnız yaptıkları artıyor.
Eskiden şehirdışına yalnız gidiyorsam otogara kadar eşlik edilirdi. Küçüktüm, başıma bir şey gelirdi, ters bir durum olurdu otogara götürmek lazımdı.
Zamanla kısaldı aile ile beraber gidilen yollar. Önce servise kadar oldu sonra durağa kadar ve daha sonra da kapıya kadar. Günden güne arttı yalnız yürünen yollar. Ve arayış başladı seninle beraber gelecek bir yoldaş için.
Zamanla büyüdü yalnızlıklar, uzadı yalnız yürünen yollar.