Güncel yazılar - İSAV - İslami İlimler Araştırma Vakfı
Güncel yazılar Yayınlarımız Anasayfa
BİR AYET-İ KERİME VE GÜNÜMÜZE MESAJLARI
Gerçi Kur’an’da anlatılan kıssalarda anlatılanlar tarihen sabit olaylardır. Kur’an’ın bunları anlatmış olması onların tarihî gerçekliği için yeter delildir ve biz bunları başka kanallardan doğrulamak durumunda da değiliz. Tam tersine başka kaynaklarda aynı hadiselerin anlatılmış olması halinde onların doğruluğunu Kur’an ile kontrol etmek ve Kur’an ile bunların yanlışlarını düzeltmek zorundayız ki selef alimlerimiz buna son derece dikkat etmişler ve tarihî hadiselerin yahudiler ve hristiyanlar tarafından çarpıtılan veya tahrif edilen yönlerini Kur’an’da anlatılanlarla tashih etme yoluna gitmişlerdir.
I- ŞER’Î SİCİLLER ARŞİVİ
Şer’î hükümlere yani dinî esaslara göre dâvâları gören mahkemelere Mahkeme-i Şer’iyye, Şer’iyye Mahkemeleri’nde alanın karaların yazıldığı defterlere Şer’iyye Sicilleri, bu sicillerin muhafaza edildiği mekâna da Şer’î Siciller Arşivi denir. İstanbul Müftülüğü’nün cümle kapısının girişinde, sağda, müstakil, iki katlı bir bina hicrî 1310, milâdî 1892 yılında II. Abdulhamid’in emriyle yaptırıldıktan sonra, daha önce kadıların konaklarından veya çeşitli yerlerden buraya toplanmış ve bu siciller mahkeme sırasına göre muhafaza altına alınarak Şer’î Siciller Arşivi teşekkül ettirilmiştir.
Bu arşivde, hicrî 888-1343, miladî 1483-1924 yılları arasını ihtiva eden toplam 9.872 adet sicil bulunmaktadır. Bundan başka, çeşitli müze ve kütüphanelerde bulunan şer’iyye sicilleri değişik miktarlarda olup bunların toplu kataloğu Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı tarafından “Şer’iyye Sicilleri” adı ile 1988 yılında yayınlanmıştır. Türkiye genelindeki müze ve kütüphanelerde dağınık halde bulunan bu malzeme mikrofilmleri alındıktan sonra ait olduğu yerlere iade edilmek üzere Kültür Bakanlığı’nca Ankara Millî Kütüphane’deki yazmalar bölümünde toplanmış ve İstanbul Müftülüğü bünyesindeki Şer’î Siciller Arşivi malzemeleri büyük bir yekun teşkil etmesi, daha önceden mikrofilmlerin çekilmiş bulunması ve aidiyeti cihetiyle yerinde bırakılmıştır.
Bilindiği gibi kadı ve mevâlî (büyük kadı)ların bulundukları şehir ve kazalarda “Şer’iyye Mahkemeleri” vardı. İstanbul’da da İstanbul Kadılığı yanında ayrıca Adalar, Eyüp, Bakırköy, Beşiktaş, Beykoz, Kartal ve Üsküdar gibi kazalarda olduğu gibi, Mahmut Paşa, Davut Paşa, Galata, Kasımpaşa, Ahi Çelebi, Balat, Yeniköy, Hasköy ve Tophane gibi ihtiyaç duyulan semtlerde davalara bakan İstanbul’da 27 Şer’î Mahkeme mevcuttu.
Bu mahkemelerde kadı muavin olarak kethüda, yahut kadı vekili nâib, dâvâları tescil eden kâtip, muhzır denilen mübâşirler görev yapardı. Kadılar beratlarında yazılı, şer’i hukuki bütün muamelâta ait vazifeleri görür, nikâh, izdivaç, miras taksimi, yetim ve mal-i gâibin muhafazası, ihtida işlemleri, sulh, men, rehin, darb (dövme), cerh (yaralama) muameleleri, vasî ve vakıf mütevellilerin tayini ve azli, vasiyetlerin ve vakıfların nezâreti, vergilerin toplanması, cürüm ve cinayetler, esnaf teftişi, mukataa teftişi, fiyatların tespiti, zahire, amele tedariki, asker toplanması, askerî inzibat hâricindeki bütün adlî, idârî, beledi, hulâsa hukûki ve şer’i bütün davâlara bakardı. Ancak, XIX. asırda Osmanlı Devlet yapısında köklü değişim yaşanmıştır. Bu değişimden Şer’î Mahkemeler de nasibini almış, Ticaret Mahkemeleri’nin kurulması ile kadıların esnaf üzerindeki teftiş hakları mahallî idarelere verilmiştir.
Evkaf-ı Hümayun Nezareti’nin kurulması ile Vakıfların idaresi bu müessese tarafından yürütülmüş, Emvâl-i Eytam İdaresi’nin kurulması ile yetim mallarının yönetimi bu kuruma verilmiş, Zaptiye Nezareti’nin kurulması ile asâyiş ve emniyet işleri ayrı elden idare edilmeye başlanmış, dinî mahiyet arzetmeyen dâvalara bakmak üzere Nizâmî Mahkemeler kurulmuş; şer’î mahkemelerin bu alandaki faaliyet ve salahiyetlerine son verilerek şer’î mahkemelerin faaliyet alanları daraltılmış, Cumhuriyetin kurulması ile bu mahkemeler tamamen kaldırılmıştır.
Şer’iyye Mahkemeleri’nce tutulan siciller arasında maruzlar, ilâmlar, hüccetler, vakfiyeler ve bu vakfiyelerin tanzim ve tescili, tescil için memurlara izin verilmesi, vekil tayini, “idarî kayıtlarla ilgili memur ve müderris tayini, resmi binaların keşif ve tamiri, vakıfların murakabesi ve vakıf binalarının kiraya verilmesi, vergi ve cizyelerin toplanması, esnaf teftişi, narh koyma, yiğit başı ve kethüda tayini, mukataa teftişi gibi kayıtlar önemli yer işgal etmektedir.
Ekseriya, (aynı zamanda bir noter gibi faaliyette bulunmuş olan) tarihi Kadı Mahkemeleri’nin karar ve zabıtlarını, hüccet, borç senedi veya mukavelelerle merkezden gönderilen emirlerin suretlerini; örfî tekâlife ait vergi ve mükellefiyetlerin halka tevzi cetvellerini; narh fiyatlarına veya esnaf cemiyetleri ile ilgili beledî nizamlara ait kayıtları ihtiva eden Kadı Sicilleri içinde dağınık bir halde bulunan bu vesikalar menkul ve gayr-ı menkûl her türlü malların teferruatlı bir envanteri hâlindedirler.
Umumî tarih, hukuk tarihi, idarî, içtimaî, iktisadî tarih yanında kamu hukuku, şahıs hukuku, aile hukuku, miras hukuku, eşya, borçlar, ticaret hukuku, ceza hukuku, idare ve vergi hukuku, usul ve icra hukuku, azınlıkların hukuku ile ilgili birçok vesikayı da ihtiva ettiğinden hemen her kesimden araştırmacının bulabileceği bilgi ve belge Şer’iyye Sicilleri’ndeki kayıtlar arasında mevcuttur. Ancak bu bilgilere ulaşabilmek için Osmanlıca ve Arapça bilmek gereklidir. Bu sicillerin içinde vakıf kayıtların ayrı bir önemi vardır. Zira vakıfların sosyal hayattaki yeri ve önemi kavrandıkça günümüzde birçok yeni vakıflar kurulmaya devam edilmektedir.
Dün olduğu gibi bugün de ihtiyaç duyulan her alanda vakıflar kurularak iktisadi ve içtimai hayatın gerektirdiği ihtiyaçların karşılanmasına çalışılmaktadır. Yeni kurulan bu vakıfların temelini geçmiş dönemlerde faaliyet gösteren vakıflar teşkil etmektedir. Bu bakımdan geçmiş asırlarda ecdadımızın ne gaye ile vakıflar kurduğu, vakfiyelerinde hangi şartları öne sürdüğü nelerini ne maksatla vakfettiklerini bilmekte fayda vardır. Zira yaralı kuşların tedavi edilmelerine, yoldaki tükürüklerin üzerine kireç tozu ve kömür külü dökülmesine varıncaya kadar en zarif düşüncelerle binlerce vakıf kurulmuştur. Bu yapılanlar, günümüz vakıflarına ışık tutacak yol gösterecek, dünle bugünün vakıf faaliyetlerinin bir mukayesesine imkân vermekte, geçmiş dönemde yapılan vakıfların bir envanterinin tespiti kültür hayatımız bakımından da büyük önem arzetmektedir.
Ülkemizde, 1924 yılına kadar kurulan, vakıflar, vilâyet ve kaza teşkilatında bulunan Şer’î Mahkeme’lerde, kadıların vakfiyeyi tescil ederek “Sicil”e kaydetmesi ile hükmî şahsiyetini kazandırıyordu. Geçmiş dönemde kurulan vakıfların büyük bir ekseriyeti İstanbul merkezindedir. Bu bakımdan İstanbul vakıflarının tespiti ayrı bir ehemmiyet arzetmektedir.
İstanbul’un fethinden Cumhuriyet dönemine kadar İstanbul’daki 27 adet Şer’î Mahkeme, Fatih Sultan Mehmet döneminden, Şer’iyye ve Evkaf Vekâleti’nin lağvedilmesi ve dolayısıyla şer’i mahkemelerinin kapanmasına (1343 /1924) kadar faaliyet göstererek vakfiyelerin tescil muâmelelerini gerçekleştirmiştir. Vakfiyeler vakfı yapılacak kimseler tarafından hazırlandıktan sonra şahitlerle birlikte tescil için mahkemeye getirilir, kadı huzurunda vakfiye metni incelenir, eksik yönleri varsa giderilir ve şer’î hükümlere uygunluğu sağlandıktan sonra kadı siciline kaydedilirdi. Kayda geçirilen vakfiye metninin bir nüshası ayrıca vakfı yapanların elinde bulunması için veriler; ihtilaf hâlinde sicile kayıtlı vakfiye metni ile mukayese edilerek doğruluğu tevsik edilirdi.
Vakfiyelerin Şer’iyye Mahkemeleri’nde tescilli münasebetiyle, muhafazaları da bu mahkeme sicilleri ile birlikte olmaktadır. Muhtelif mekân ve şahıslardan Şer’î Siciller Arşivi’ne toplanan bu sicil kayıtları arasında 9.748 adet vakfiye kaydı bulunmaktadır. Bu vakfiyeler, mahkeme adına göre, sicil numarası, sayfa veya varak numaraları, vakfı yapan şahsın adı, vakfedilen malın para veya gayr-i menkul bakımından cinsi ve yeri, vakıf şartı yani vakfedilen menkul veya gayr-i menkulün hangi gaye ve şart ile vakfedildiği, vakfiyenin hangi tarihte yapıldığını gösterir bir şekilde İstanbul Müftülüğü Şer’î Siciller Arşivi’nde kayıtlı vakfiyelerin listesi bilgisayar aracılığı ile çıkartılmıştır.
Bu listelerden faydalanılarak hangi mahkemede ne kadar vakfiyenin tescil edildiği, bu tescilin hangi tarihler arasında yapıldığı, vakfiyelerin Türkçe ve Arapça mı olduğu, para veya gayr-i menkul veya her ikisinin müşterek mi vakfedildiği tespit edilmiştir. Ayrıca, vakfiyeler muhtevaları yönünden değerlendirilerek genellikle vakıfların hangi maksatlar için kurulduğu, ağırlığın hangi yönde olduğu değerlendirilerek yapılan vakıfların gayeleri yönünden bir değerlendirmesi yapılmıştır.
Diğer taraftan, vakfiye yapılan mekânlar tablo haline getirilerek hangi semt ve mahaller için vakıflar yapıldığı tespit edilmiş; vakfı yapan şahısların isimleri alfabetik olarak sıralanmak suretiyle vakfı yapan kimseleri bulma kolaylığı sağlanmıştır. Yapılan çalışma ile elde edilen diğer bir sonuca göre 9.748 vakfiye’den sadece 128’nin tarihi belli değildir. Tarihi belli olan 9.620 vakfiye tarih sonrasına konularak ilk vakfın 709/1309, son vakfiyenin ise 1342/1923 yılında yapıldığı anlaşılmıştır.
II- MEŞİHAT ARŞİVİ
Osmanlı döneminde halkın dinî mes’elelerinin halli için şeyhülislâmlık müessesesi vardı ve bu müesseseye şeyhülislâm Dairesi, Meşihat, Meşihat-ı İslâmiye, Bâb-ı Meşihat, fetvâlara baktığı için de Fetvâhâne, Bâb-ı Fetvâ Dairesi de deniyordu. Şeyhülislâmlar ilk dönemlerde oturdukları veya geçici olarak kiraladıkları konaklarda vazife yapmışlardır. Bilindiği gibi Ağa Kapısı olarak bilinen yer eskiden çeşitli köşkleri, daire ve odaları ihtiva eden hünkâr köşkü gibi bir yer iken geçirdiği birkaç yangın ile büyük tahribat ve değişikliklere uğramıştır.
Asâkir-i Mansûre’nin kurulmasıyla Yeniçeri Ocağı’nın 1826’da lağvedilmesinden sonra, Sadrazam Selim Mehmed Paşa’nın padişaha arzı ile bu mekân II. Mahmud tarafından yeniçeriliğin bütün izlerinin silinip unutulması gayesiyle fetvahane ve dinî eğitim yeri olarak kullanılmak üzere şeyhülislâmlığa tahsis edilmiştir. Bunun üzerine Şeyhülislâmlık makamı 22 Ekim 1827 tarihinde buraya taşınmış ve bu müessesenin lağvına kadar burada hizmet verilmiş, 1924 yılında şeyhülislâmlığın lağvedilmesi üzerine İstanbul Müftülüğü’ne verilmiştir.
Cumhuriyetin ilk yıllarında bu binaların önemli bölümlerine İstanbul Kız Lisesi yerleştirilmiş, 1926 yılında çıkan yangın sırasında lisenin işgal ettiği bu bölümlerin tamamı yanarak yok olmuştur. Şimdi bu yerlerin bir kısmında bahçe ve ağaçlar bulunmakta, bir kısmında ise sonradan yapılan. İ. Ü. Botanik Enstitüsü binası yer almaktadır. Şimdiki Müftülük binası, Şeyhülislâmlık Dairesi’nin fetvahane bölümü olup ahşap bina yerine aslına uygun olarak 1985 yılında yapılmıştır.
Osmanlı Devleti’nde toplam 124 Şeyhülislâm vazife yapmıştır. 1826’dan itibaren Osmanlı Devleti’nin yıkılışı ve Şer’iyye ve Evkaf Vekâleti’nin 3 Mart 1340 (1924)’a kadar şeyhülislâmlık makamınca, Şeyhülislâmlar tarafından verilen fetvalar ile bu müessesenin tuttuğu bütün defter kayıtları, gelen ve giden evrak ve bu müessesede çalışan memurların şahıs dosyaları muhafaza edilmiş ve 1926 yılında çıkan yangından zarar görmeyen arşiv malzemeleri ile kitaplar günümüze kadar intikal etmiştir.
Şeyhülislâmlık makamının bu arşivlik malzemesi bugün İstanbul Müftülüğü cümle kapı girişinin solunda yer alan iki katlı binanın girişindeki “Meşihat Arşivi”nde muhafaza edilmekte ve bu binanın ikinci katı Müftülük Kütüphanesi olarak faaliyetini sürdürmektedir. Bu Kütüphanedeki 3.961 adet kitabın kaydı 1985–1998 yılları arasında tarafımdan yapılmıştır. İlk 456 kitap el yazma olup Osmanlı’dan devreden bu kitapların ekseriyeti fıkıh ana kaynakları ile fetva kitaplarıdır.
Müftülüğün cümle giriş kapısının sağında ise yukarıda bahsedildiği gibi Şer‘î Siciller Arşivi bulunmakta ve mahzen üstündeki üç salonda, II. Abdulhamid merhum tarafından kendine mahsus Yıldız Marangozhanesi’nde kendi eliyle yaptığı söylenen, kapakları sürgülü, parmaklıkların iç kısmı telli, dolap üstlerindeki taçlarda kendine ait tuğraların bulunduğu orijinal dolaplar içinde kadı sicilleri muhafaza edilmekte, yerli ve yabancı araştırmacıların hizmetine sunulmaktadır.
Meşihat Arşivi’nde muhtelif cins ve eb’adda 4.730 defter, 165 klasör içinde tarih ve kayıt sırasına göre 60.069 adet giden evrak, 699 klasör içinde kayıt sırasına göre muhtelif gelen evrak, 253 klasör içinde dosya sıralarına göre, kadı, müftü, nüvvab, müderris gibi ulemaya ve Meşihat-i İslâmiye İdaresi’nde vazife yapan kâtip ve memurlara ait 6.386 adet şahıs dosyaları ile Ulema Sicil Defterleri, 942, 1334/1535–1915 yılları arasında tutulan, Hz. Peygamber soyundan gelen seyyid ve şeriflerin kayıtlarını ihtiva eden Nakîbü’l-Eşraf Defterleri, kadıların tayinlerinin takibi için tutulan Tarik ve Ruznamçe Defterleri, çeşitli medreselere ait Medrese Defterleri bulunmaktadır.
Üsküdar Mihrimah Sultan Camii müezzin mahfeli üstünde 13.11.1995 tarihinde temizlik sırasında bulunan Şer’iyye Mahkemesi’nce tutulan 185 adet Zabt-ı Dâvâ Cerideleri aidiyeti cihetiyle Meşihat Arşivi’ne dâhil edilmiştir. Tasnif çalışmaları sırasında her defterin hangi kalemde tutulduğu, defterin adı, başlangıç ve bitiş tarihleri ile eb’adı tespit edilmiş, aynı kalemde tutulan defterler bir seri teşekkül ettirilerek tarih sırasına konmuş ve buna göre özel seri ve genel kayıt numaraları verilmiştir.
Meşihat Arşivi’nde bulunan bu defterler 1991 yılından beri devam eden müşterek bir çalışma ile tasnif edilerek serilerdeki defterlere Meşihat Arşivi kaşesi vurulmak, numara verilmek ve bu numaraları defter sırtlarına da etiket olarak yapıştırmak suretiyle tasnif, tanzim ve kayıt muameleleri tamamlanmış; bu defterlere ait bilgiler bilgisayara girilmiş; buna göre, bugün artık bir deftere genel numarasından ulaşmak mümkün olacak bir noktaya getirilebilmiştir. Şimdi ise katalog çalışmalarına başlanmıştır.
Bu tasnif ve katalog çalışması, M. Ü. Fen, Edebiyyat Fatültesi, Arşivcilik Bölümü’nde eğitim gören ve halen doktora çalışmalarını yürüten, büyük bir fedakârlık gösterecek tasnif için zaman ayıran ve yılların tozlu malzemelerini bir serilere ayırarak tasnif edip numara ve etiketleyen, bu hizmetleri maddî karşılık almadan yapan Bilgin AYDIN, İlhami YURDAKUL Beyefendilere ben de şahsen iştirak ederek plânlı bir şekilde 7 yıl müşterek çalışma sonunda bu seviyeye getirilebilmiştir. Artık bundan böyle görev, analitik tasnif yapacaklar ile araştırmacılara düşmektedir.
Cumhuriyet döneminde Şeyhülislâmlık lağvedildiğinde yeri İstanbul Müftülüğü’ne devredilmiştir. Bu mekânın devri sırasında önceki dönemlere ait birçok defter, evrak, kitap, eşya da devredilmiş ve uzun yıllar bu arşiv malzemesi kendi halinde kalmış, yukarıda belirtildiği gibi Meşihat Arşivi ile Müftülük Kütüphanesi bu arşiv malzemelerinin tasnifi ile teşekkül etmiştir. Osmanlı’nın son dönemlerinden devredilen defterlerin kayıtlarına Müftülük döneminde de devam edildiğinden, Meşihat Arşivi ile Müftülük Arşivi birbiri ile iç içedir. Bu kayıtların birbirini tamamladığı, teselsül ettiği gerçeği göz önünde bulundurularak bu defterlerin de tasnifi yapılarak “Cumhuriyet Dönemi Defter Kayıtları” olarak katalogda yer verilmiştir.
Müftülük Arşivi, 1924–1997 yılları arasında, miadı dolan 75 yıllık dosya ve defterlerden müteşekkil olup henüz bir arşiv uzmanının elinden geçerek tasnif edilmediğinden kaba tasnif halindedir. Özellikle gelen ve giden evrakın muhafaza edildiği klasörlere numara verilerek bir listesi çıkartılmak suretiyle evraka ulaşılmaya çalışılmaktadır.
PARA VAKIFLARI ve EKONOMİK HAYAT
Dr. İsmail KURT•
Vakıf, belli gayelerin gerçekleşmesi için menkul veya gayr-i menkulün bir amaca tahsisidir. Vakfiye ise, vakfın kuruluş gayesini, bu gayenin gerçekleşmesi için ne miktar menkul veya gayr-i menkul vakfedildiğini ve bunların nasıl işletileceğini, gelir ve giderlerinin hangi esaslar dâhilinde yapılacağını gösteren ve hâkim kararıyla tescil edilen yazılı bir vesikadır. Kısaca vakfiye, vakfın kuruluşu sırasında hazırlanmış nizamnamedir. Vakfiyeler, Osmanlı döneminde Kadı Sicili ’ne kaydedildikten sonra kesinleşirdi. Günümüzde ise mahkeme kararından sonra kesinlik kazanmaktadır.
Vakfiyelerde halkın sosyal ve ekonomik hayatı hakkında bilgiler yer almakta, vakıf gelirlerinden nerelere, ne miktar ve ne maksatla tahsisatlar ayrıldığı belirtilmektedir. İktisadî hayatı yakından ilgilendiren fiyat hareketleri, geçim standartları hakkındaki bilgiler vakıf kayıtlarında mevcut bulunmaktadır. Bu bakımdan, herhangi bir dönemin iktisadî tarihi yazılacağı vakit vakfiyelerden faydalanılması gerekir.
İstanbul’un fethinden Cumhuriyet dönemine kadar İstanbul’da 27 adet Şer’î Mahkeme kurulmuş, bu mahkemelerde vakfiyelerin tescili, vakıf muhasebeleri, tevliyet değişiklikleri gibi muâmeleler gerçekleştirilmiştir. Osmanlı Devleti döneminde şer’î, hukukî, idarî, iktisadî, içtimaî ve beledî işlere ait davalara bakan mahkemeler aynı zamanda vakıf işlemlerini de karara bağlamıştır. Vakfiyeler vakfı yapacak kimseler tarafından hazırlandıktan sonra mahkemeye intikal ettirilmiş, şer’î hükümlere uygunluğu sağlandıktan sonra tasdik ve tescil işlemi yapılarak Kadı Sicili’ne kaydedilmiştir. İstanbul Şer’î Siciller Arşivi kayıtlarına göre 1490 ile 1928 yılları arasında dört bine yakın para vakfı, gayr-i menkul vakıflarıyla beraber toplam dokuz binden fazla vakıf kaydı bulunmaktadır. Diğer mahkemelerdeki vakıf kayıtları ile birlikte toplam vakfiye sayısı yirmi dokuz bin civarındadır.
Kadı Sicilleri içinde dağınık bir halde bulunan vakfiyeler menkul ve gayr-ı menkul her türlü malların teferruatlı bir envanteridir. Ayrıca mütevelli, vekil, müderris tayini, resmî binaların keşif ve tamiri, vakıfların murakabesi ve vakıf binalarının kiraya verilmesi, kiraların, vergi ve cizyelerin toplanması, esnaf teftişi, narh , mukataa teftişi… gibi Kadı Sicilleri arasında yer alan vakıf kayıtları önemlidir.
Vakıflar başlangıçta ferdî veya mahallî ihtiyaçların karşılanması gayesiyle ortaya çıkmıştır. Daha sonra içtimaî, iktisadî, sosyal, kültürel ihtiyaçların giderilmesindeki fonksiyonları sebebiyle yaygınlaşmış, eğitim, sağlık, bayındırlık, ulaşım, sosyal güvenlik ve güzel sanatlar alanında da insanlığın hizmetinde olmuştur.
Vakıflar topluma mal olmuş hayrî ve sosyal hizmet müesseseleridir ve Müslümanların iktisadî ve içtimaî hayatlarında önemli rol oynamıştır. Vakıflardan bugün artık ‘üçüncü sektör’ olarak söz edilmektedir. Çünkü tarihin her döneminde bu sektör, sosyal, kültürel ve ekonomik açıdan gösterdiği faaliyetlerle toplum ve devlet hayatında önemli bir yere sahip olmuştur. Vakıflar Osmanlı toplumunu ayakta tutan en önemli manevî dinamiklerden biridir.
Vakıf müessesesi, bilhassa İslâm ülkelerinde sosyal ve ekonomik hayat üzerinde derin tesirler icra etmiştir. İnsan fıtratında var olan yardımlaşma hissi, dinî emir ve hükümlerle birleşince daha bir kuvvet kazanmış, "İnsanların en hayırlısı, insanlara faydalı olan, malın en hayırlısı Allah yolunda harcanan, vakfın en hayırlısı da insanların ihtiyacını karşılayandır" prensibi dinî hassasiyetlerle birleşince Müslümanlar âdeta birbirleriyle yarış edercesine vakıf kurmuşlardır.
Üniversitelerimizin tarih, kütüphanecilik ve arşivcilik bölümlerinde okuyan gençlerimizin Osmanlı dönemine ait bu vesikaları okuma ve tahlil etme bilgi ve becerilerinin gelişmesi sonucu son yıllarda Osmanlı döneminde tutulan Osmanlıca kayıtlardan hareketle vesikalara dayalı ciddi araştırmalar yapılmaya başlamıştır. Osmanlı döneminde başlayıp Cumhuriyet dönemi başlarına kadar varlığını devam ettiren para vakıfları konusu da son yıllarda araştırmacıların dikkatini çekmiş ve bu konu üzerinde bugüne kadar birkaç yüksek lisans ve doktora seviyesinde araştırma ve incelemeler yapılmıştır. Ancak, para vakıflarının nazariyatta ve tatbikatta nasıl bir gelişme gösterdiği henüz tam olarak tesbit edilebilmiş değildir. Bu yapılan ve yeni yapılacak çalışmaların tamamının bir arada değerlendirilmesi belki konunun tam olarak ortaya çıkmasını ve daha iyi anlaşılmasını sağlayacaktır.
Para vakıfları ile ilgili vakfiyelere Fatih Sultan Mehmet döneminden itibaren az da olsa rastlanmaktadır. Ancak Kanunî döneminden itibaren bu tarz vakıfların sayısının giderek arttığı ve özellikle 16–17. yüzyıllarda para vakıflarının kurulmasında ciddi artışların yaşandığı görülmektedir. Şu halde para vakıflarının Fatih Sultan Mehmet döneminden Cumhuriyet dönemine kadar altı asra yakın bir zaman devam ettiğini söyleyebiliriz.
İstanbul Kadı Sicil kayıtlarına göre, Osmanlı döneminden Cumhuriyet dönemine intikal eden dört bine yakın para vakfına ait vakıf paralar 1954 yılında kurulan Vakıflar Bankası’nın sermayesine intikal ettirilmiş ve böylece tarihe mal olmuştur. Günümüze intikal edebilen gayr-i menkul vakıfların günümüzdeki durumu da maalesef iç açıcı değildir. Tanzimat sonrası ve Cumhuriyet’in ilk yıllarında vakıf sistemi büyük darbeler almış, vakıfların mal varlıklarına el konulmuş, bir kısmı satılmış, bir kısmı ise ahiret hayatını unutmuş bedbahtlar tarafından talan edilmiş ve sonunda vakıf sisteminden geriye bir enkaz kalmıştır. Bu çöküş vakıf sistemini derinden etkilemiş, harabe ve metruk vakıf eserlerinin gözler önündeki acılı hali vakıf kurma teşebbüsünü zayıflatmış, vakıf yapanların ve yapacakların şevkini kırmıştır.
Vakıfların sosyal hayattaki yeri ve önemi yeni yeni kavrandıkça günümüzde de yeni vakıfların kurulmasına başlanmıştır. Dün olduğu gibi bugün de ihtiyaçtır.