Kitap Müptelası - Müptelası Olacaksınız / Semra Şenol
Semra Şenol'un Yeni Kitabı Akkor'u Sipariş Vermek İçin Linke Tıklayın
-28 Şubat 2020 Cuma-
Onun küçük kız kardeşi. Aralarında yedi yaş vardı, Havin hiçbir zaman bir kardeşi olsun istememiş, kardeşini benimsemekte zorlanmıştı. Anne ve babasının küçük bebeğe karşı olan tarifsiz sevgi ve ilgileri, Havin'de bir köşeye atılmış bez bebek hissini yaratmıştı.
Yağmur, yumru yumru elleriyle, boncuk gibi berrak gözleriyle ablasının kucağına verildiğinde annesi Havin'e "Küçük kardeşini bizden sonra sen koruyacaksın, hatta yeri geldiğinde onu bizden de fazla seveceksin. Çünkü o senin sevgine muhtaç" demişti.
Havin yedi yaşındaki aklı ile kıskançlığın tezahürünü dahi bilmezken "Kendimi daha çok seviyorum. Bu şey konuşmayı bile bilmiyor!" diye karşı çıkmıştı.
Yağmur büyüdükçe Havin'in kalbinde hasetliğin tomurcukları günbegün filizlenip, dallanıp budaklandı. Küçük kardeşine gösterilen anlayış, hataları sonucunda müsamahaya layık görülmesi, iki kardeş arasındaki boşluğu gitgide uçurumlara dönüştürüyordu.
Uçurumların eşiğini büyüten, belki de Havin'in gerçek anlamda kardeşine nefret beslemesini sağlayan önemsiz bir defterden ibaretti.
Ödevlerini bitirip akşam yemeğine oturduklarında, taptığı babasına okulda neler yaptığını anlatıyordu. Dört yaşına henüz giren Yağmur yemek masasına geldiğinde, bir elinde buruşmuş kâğıtlar diğerinde Havin'in sayfalarını kopardığı defterini tutuyordu.
Havin, kardeşinin bilerek ve isteyerek onun eşyasına zarar verdiğini ileri sürerken, sinirle ağlayan kardeşini omuzlarından tutup hırpalamaya başladı. Yağmur canhıraş bir sesle ağlıyor, suçunu bile anlamadan "abla özür... abla özür" diye yakarıyordu.
Kızların babası meseleye daha fazla sessiz kalmadı, kardeşini ağlatmayı sürdüren Havin'i kolundan tutup diğer tarafa savurdu.
"Kardeşine eziyet etmeyi bırak!"
Onun değil de Yağmur'un tarafını tutan babasına inanamıyormuşçasına bakan Havin, hayal kırıklığı ve öfkenin etkisiyle düşüncesizce bağırmıştı.
"Ondan nefret ediyorum, keşke hiç doğmasaydı!"
Babası sınırı aşan Havin'e, çocuklarına o zamana kadar bir fiske atmadığı halde bir tokat attı. Kahramanım diye taptığı babasından tokat yiyen Havin, işte ilk defa o gün kin besledi kardeşine.
Yıllar geçtikçe de kinini sulayıp büyüttü, istese de son veremedi hıncına, azılı bir düşman olarak belledi Yağmur'u.
Küçük kardeşi Yağmur'un içine düştüğü meşum yaşantıdan haberi olan Havin, bununla kendisinin baş etmesi gerektiğini düşünüyordu.
Havin kapının eşiğinde Yağmur'u gördüğünde "Benden para koparmak için mi geldin ?" diye katı ve sert bir ifadeyle sormuştu.
Yoksunluk krizinin yakınlarda bir yerde dolaştığını hisseden genç kız, çaresizlik içinde "Abla ne olur bana yardım et" diyerek yalvarmıştı. Zayıf bedeni ayazda kalmış bir yaprakmışçasına hiddetle titriyordu.
"Bütün bunlar senin seçimin iken neden benden yardım dileniyorsun? "
"Hatalıyım biliyorum. Sana gelmemeliydim ama başka gidecek bir yerim yok"
"Sana bir kereliğine mahsus son defa yardım edeceğim Yağmur. Gerisi sana kalmış, ister çek yukarıya kurtar kendini ya da dibin en dibini gör" dedi.
Yanında bir gece kalmasına müsaade ettikten sonra genç kızı kolundan tutup AMATEM 'e (Alkol ve Uyuşturucu Madde Bağımlıları Tedavi ve Araştırma Merkezi) götürdü. Yatışı yapıldığında kardeşinin acı çeken, yalnız yüzüne ifadesiz bir bakışla son cümlelerini sarf etti.
"Sana bu son iyiliğimdir. Sakın sırtıma kambur olacağını aklının ucundan bile geçirme, ikimiz uzun zaman önce birer yabancı sıfatına geçiş yaptık. Artık tek başınasın, kendi hayatının sorumluluklarını başka birine yüklemeden yaşamayı öğren..."
Sırtını döndüğü anda arkasında gözyaşı döken küçük kardeşinin inlemelerini kulak ardı etti. Ve bir daha onu düşünmedi. Yağmur'u arayıp sormadı, ne halde olduğuyla ilgilenmeden yaşamını sürdürdü.
Aradan geçen iki sene Havin'in, kardeşi namına bir kez üzülmeden veyahut pişmanlık duymadan akıp geçmesini olağan gösteriyordu. Yağmur AMATEM de ablasını son görüşünden sonra bir daha karşısına çıkmamayı seçmişti. Havin nadir zamanlarda onu düşündüğünde, yine bir yerlerde eğlence peşinde koştuğundan adı gibi emindi.
Küçük kız kardeşin Yağmur...
Ne yazık ki kardeşini yitirdiğinde anlamıştı bunu, parmakları arasından kayıp gittiğinde kafasına dank etmişti. Geç kalmıştı Havin...
Geriye kalan sağır edici acısıyla yere çökmüştü, kalkmak yerine o da ölmek istemişti. Mektupta yazılanlar gibi sabah kapısında dikilen polisler, Yağmur'un yüksek doz ile hayatına son verdiği haberini getirmişlerdi.
"Emanetin, Can'ımdır Kardeşim" gözyaşlarının sıcaklığıyla, diline pelesenk olan yemiyle defalarca ant içti. Küçüğü, adı gibi bir yaz yağmuruydu. Neşeli serinliğiyle bereket misali hayatına yağmıştı. Havin ellerini göğe açıp tutmak iste de imkânsızdı, geriye yalnızca toprak kokusunu bırakıp öylece gitmişti.
"Anne?" içeriye giren, çıplak ayaklı, pijamalı bir kız çocuğuydu.
"Efendim Küçüğüm?" dedi özlemle.
"Seninle uyumak istiyorum" diyen çocuk, Havin'in yanına koşarak kollarına atıldı.
"Uyuyalım Küçüğüm" Havin küçük kızını kollarının arasında sarıp sarmaladı, kardeşinin yalnızlığına deva edemediği tüm sevgisini ona bağışladı. Yumuşak saçlarının tepesini öperken, gözünden tek bir damla yaş firar etti...
Sevgi zor zamanların tek ilacıydı, bağışlanmayı ve kabullenişi taşırdı muhteviyatında. Sevgi tüm insanlar için zaruri bir ihtiyaçtı, alan kadar verende muhtaçtı...
Semra Şenol GERİDE KALAN MEKTUPLAR-2