Okulsuz Büyümek - Lokum Çocuk Kütüphanesi
Bu kitapla beraber kütüphanede yeni bir kategori açmam gerektiğini fark ettim, ebeveyn/yetişkin kitapları. Okuduğum çocuk kitaplarını bile yazmaya vakit ayırmakta zorlanıyorken diğer kitapları yazmayı pek düşünmüyordum açıkçası ama “Okulsuz Büyümek” hakkında uzun bir şeyler yazmak istedim.
İlk uyarı: Evet bu yazı biraz uzun olacak!
2016 Ajandamı severek kullanıyorum ancak Sineksekiz Yayınevinin kitaplarını uzaktan takip etmeme rağmen okumaya cesaret edemiyordum. (Sebep?)
Ancak Sima ve Feride’nin “mutlaka okumalısın” uyarılarını göz önüne alınca kitabı epey merak edip gelir gelmez kırsalda yaşam ve okulsuz hayatla ilgili Ben Hewitt’in paylaşımlarına başladım.
Bu kitapla ilgili yorumuma geçmeden önce Ben’in yaptığı gibi kendi doğa/eğitim ilişkimden bahsetmem gerek. Hepsi bir bütün neticede.
Annesi öğretmen olan hemen herkesin yaşadığı şeyleri yaşayarak büyüdüm: eğitim/okul/öğretmen önemlidir! İlkokula 5.5 yaşında başladığım için -annemle aynı okuldaydık- derslerde uyuyordum ve matematiği gerçekten hiç anlamıyordum. 3 yıl dersime giren tatlı kıvırcık Hürü Hocam annemin arkadaşı da olduğundan ne yazık ki biraz torpilliydim. Sonra okul değişimi yaşadım ve tüm torpil kanalları ortadan kalktı. Neden belirli saatlerde belirli şeyleri yaptığımızı hiç anlayamadan kendimi Anadolu Lisesi’ne hazırlanırken buldum. “Kazan ya da kaybet” ortamıydı bu. Geleceğini çiziyordun ve kimsenin gerisinde kalmak istemezdin. Hazırlık, ortaokul ve lise yılları benim yine matematiği anlamadığım, bazı derslerin hocalarıyla devamlı tartıştığım an’lar olarak hafızamda kaldı. Evet güzel anılar da biriktirdim ama “okul” kavramını hiçbir zaman sevemedim. Üniversitede hayalim olan İletişim Fakültesini yazdım. “Puanın araya gitmesin” mantığıyla ilgimin olmadığı “Halkla İlişkiler” bölümünde buldum kendimi. İlk gün çok ağladım. Bunda İrfan Hocanın da etkisi var. “Kuru fasülye ile iletişimin ilişkisini kim söyleyecek?” dediğinde “Nereye düştüm ben yarabbim!” diye paniklediğimi hatırlıyorum. Aileden ayrılma, yurt hayatına alışma derken 17 yaşında yıllardır hayalini kurduğum fakültenin hiç de hayalimdeki gibi olmadığını görmüştüm. Üniversitenin en güzel yanı çimleriydi desem abartmış olur muyum bilmiyorum. Kuramsal bir okuldan mezun olmanın handikapı okul bittiğinde sudan çıkmış balığa dönmek oluyor. “Ne yapacağım ben şimdi?” diye düşünürken aslında okuduğum hiçbir okulun beni hayata hazırlamadığını gördüm. Peki bu okulun yapması gereken bir şey miydi? Yoksa ailemin miydi? Ben bu arada ne yapmıştım, elim armut mu toplamıştı?
Sineksekiz Yayınları, 2016
Etiketler Ben Hewitt, Okulsuz Büyümek, sineksekiz Kategori Aile, Genel, Okul, Yetişkin Görüntülenme 102