Güncelleme : 2018-03-09 00:58:17
9 Ekim 1873 tarihli Londra Times şunları yazıyordu: ’’Şu an Türkiye’ye yapılabilecek tek hizmet, gelir ve gider düzeninin, gerçek kurallarını iyi bilen, Sultan’ın bile müdahalesine izin vermeyecek şekilde düzenlenmiş engelleme ve sınırlamalarla korunan, prensip sahibi devlet adamlarının ellerine bırakarak ciddi bir şekilde garanti altına alana kadar, hangi nedenlerle olursa olsun bir tek şilin bile vermeyi reddetmek olabilir.’’
İsmail Enver, devletin çıkmaz sokağa girdiği bu dönemde 12 Kasım 1298 Çarşamba günü saat 12’de (23 Kasım 1881) , İstanbul’da eski Lisan Mektebinin karşısında Divanyolu’ndaki evlerinde dünyaya gelmiştir. Babası, önceleri Nâfia(Bayındırlık) Nezareti fen memuru olan, daha sonra surre emini olan ve sivil paşalık rütbesine yükselen Ahmet Bey, annesi Ayşe Hanım’dır. İlk besmelesini kendi ifadesi ile ‘’Üç yaşında, evin yanındaki ibtidai mektebine gitmek hususunda gösterdiğim arzuma ebeveynim mâni olamayarak, ilk besmeleyi mektep muallimi Kara Hafız Efendi’nin önünde telaffuz ettim.’’ diyerek anlatır. Altı yaşına kadar İstanbul çeşitli ibtidailerde devam etmiş, babası Ahmet Bey’in Manastır vilayeti nafia kondüktörlüğüne tayini ile buraya yerleştiklerini ve burada ibtidai kısmı bitirerek 1305 (1887/1888) senesinde yine Manastır’da Rüştiye-i Askeri birinci senesine başlamıştır. Kendi ifadeleri ile ‘’Yaşımın küçüklüğünü ileri sürerek kabul etmek istemedilerse de, gösterdiğim hâhiş (istek) üzerine muvafakat ettiler. Arkadaşlarım arasında en küçük olmakla beraber, yaramaz olmadığımdan, hepsinin muhabbetini ve derslere gayretim dolayısıyla da, muallimlerin teveccühünü celp etmiştim.‘’ diyerek askeri hayatına başlangıcı yapmıştır. Rüştiye-i Askeri’de ilk imtihanında yetmiş beş mevcutlu sınıfta yedinci olmuş fakat genel imtihanda okutulmayan hac konusu hakkında gelen soruya cevap verememesi neticesinde sınıfın altmışıncısı olmuştur. Bu durum İsmail Enver’in işi gevşetmesine ve bir düşüşe sebebiyet vermiş olmasına ve bununla birlikte hocalarının da bu duruma önem vermemeleri genç Enver’de bir rehavet havasına sebep olmuştur. Fakat dördüncü yıl son bir gayret ile sınıfın otuzuncusu olmuştur. Mektepten çıkışta on yedinci olarak askeri rüştiyeyi bitirmiş ve on beşinci olarak askeri idadiye girmiştir.