yılmaz özdil'in hulusi akar'a verdiği tarihi ayar
kıbrıs'ta vuruşmuş, gazi olmuş bir astsubayın, kahraman bir babanın evladıydı. gölcük'te lojmanda doğmuştu. liseyi bitirince deniz harp okulu'na yazıldı. sevgi'yle tanıştı. aşık oldu. evlendi. görevi gereği denizde yaşıyordu, sürekli seferdeydi. bazen aylarca gelemez, çiçeği burnunda gelin gözyaşları içinde beklerdi. sadece asker eşlerinin anlayabileceği, katlanabileceği, çaresiz bir yalnızlıktı bu… bebeğini de eşinin yokluğunda dünyaya getirdi. kızları oldu. haberi aldığında denizin ortasındaydı, içi içine sığmadı, kendini sürekli gülümserken yakalıyordu, demek baba olmak böyle bi duyguydu. karaya ayak basar basmaz minik kızını kucağına aldı, öptü, kokusunu içine çekti, “ismin tuğçe olsun” dedi. tuğçe gülümsedi. dünyalar babasının oldu. genç bir çift, güzel bir bebek, önlerinde pırıl pırıl bir yaşam umudu vardı.
tuğçe her denizci çocuğu gibi, babasına hasret büyüdü. gölcük'teki lojmanın penceresinde oturur, yolunu gözlerdi. seyir dönüşlerinde ise, bayram havası olurdu. babasının geleceği sabahı zor ederdi, bütün gece heyecandan uyuyamazdı. annesi tertemiz giydirirdi. en yeni ayakkabı hangisiyse, o ayakkabı seçilirdi. saat belli olurdu… o saatte poyraz limanı'na koşarlardı. gemi uzaktan görünürdü ama, ağır ağır yaklaşır, zaman geçmek bilmezdi. bembeyaz kıyafetiyle gemiden inerken gördüğünde… “işte benim kahramanım geliyor” derdi, öyle hissederdi. tören kurallarını, komutanları filan boşverip, kucağına atlardı.
tuğçe büyüdü, üniversitede yasin'e aşık oldu. allah'ın emri, peygamberin kavli, tam nişanlanacakları sırada… asrın iftirası atıldı. o uğursuz dönem başladı. babası tutuklandı. bir ay sonra serbest bırakıldı, nişan yüzükleri takıldı ama, babası tekrar tutuklandı. düğün iptal oldu. ucu açık, sonu belirsiz, kahredici bir süreç başladı. ne ceza verilecek, kaç sene yatılacak, hukuk söz konusu olmadığı için kimse kestiremiyordu. istemeden de olsa kızının en mutlu gününe engel olmak, bir babanın taşıyabileceği yükten ağırdı. açık görüşte aldı kızını ve müstakbel damadını karşısına… “burada rahat olmamı istiyorsanız, lütfen yuvanızı kurun” dedi. babanın isteği, bir evladın taşıyabileceği yükten ağırdı ama, babası için, o sorumluluğu taşıdı.
ağlaya ağlaya üsküdar evlendirme dairesine gittiler, işlemleri yaptılar. gelin adayının hıçkırıklara boğulduğunu, konuşamadığını gören memur, genç kızı zorla evlendiriyorlar sanmıştı. nikah salonuna girdi. gözüne ilk olarak, o kırmızı-beyaz çelenk ilişti. kırmızı karanfillerle süslenmişti. üzerinde beyaz bir çıpa vardı. “kızıma mutluluklar dilerim” yazıyordu. nikah masasına oturdu. gözyaşları yanaklarından süzülüyordu. nikah memuru, babasının ismini sordu. gölcük'teki poyraz limanı'nda koşa koşa babasına sarılan o minik kızın yaşadıkları, adeta film şeridi gibi gözlerinin önünden geçti… gurur duyduğu ismi fısıldadı, “cem aziz çakmak” dedi. istanbul, istanbul olalı böyle nikah görmemişti. davetliler ayakta alkışlıyor, herkes ağlıyordu.
çıktılar nikah salonundan, el ele, doooğru hasdal askeri cezaevi'nin yolunu tuttular. içeri girdiler. bahçeye. tuğçe'nin duvağı kapalıydı. kızını gelinlikle gören baba, bir süre öylece kalakaldı. birbirlerine bakıyor, konuşamıyorlardı. sessizliği tuğçe bozdu, “babacığım duvağımı açmayacak mısın?” dedi. baba kendine geldi, açtı duvağı, alnından öptü, “ne güzel olmuşsun kızım” dedi, “bir kuğu gibi…” babasının arkadaşları, tutuklu amiraller, generaller, albaylar alkışlıyordu. hepsinin aklında, kendi aileleri, kendi çocukları vardı. iftirayla çalınan ömürlerini düşünüyor, dişlerini sıkıyor, gülümseyerek belli etmemeye çalışıyorlardı. aralarında para toplamışlar, hediyeler almışlardı. takı töreni misali, tek tek geline verdiler. kurmay subaylar, cezaevindeki düğünü en ince ayrıntılarına kadar hesaplamış ve hazırlamışlardı. çünkü sadece bir saat izinleri vardı. tutuklu komutanlar karşı karşıya dizilip, koridor oluşturdu, gelinle damat koridordan yürüyerek içeri girdi. bahçede düğün atmosferi yaratılmıştı. hasdal cezaevindeki tüm masalar birleştirilmiş, masaların üzerine bahçeden toplanan çiçekler, yapraklar serpiştirilmişti. düğün pastası vardı. müziksiz olmazdı. koramirallerden biri gitar çaldı. baba-kız yanak yanağa dans etti. sayılı dakikalar akıp gitti, ayrılık vakti geldi. komutanlar yine koridor oluşturdu. gelinle damat gözyaşlarıyla uğurlanırken, hep bir ağızdan “oğlan bizim, kız bizim” tezahüratı yapıyorlardı. tam kapıdan çıkarlarken, tuğçe durdu, geri döndü, “gelin çiçeğini atmayı unuttum, bu çiçeği hepinizin özgürlüğü için atmak istiyorum” dedi. kimse bunu beklemiyordu. adeta ıslık çalınmış gibi sessizlik oldu. hasdal cezaevinin az önceki şen şakrak bahçesinde çıt çıkmıyordu. tuğçe arkasını döndü, çiçeğini omuzunun üstünden fırlattı. bir tuğamiral kaptı. ve, kaptığı gibi tekrar tuğçe'ye uzattı. “özgürlük çiçeği demir parmaklıklar arkasında kalmasın, lütfen bizim için kurut, sakla, biz özgür kalınca gelip, senin evinde görelim” dedi. tarih boyunca utançla hatırlanacak olan dönemin… asla unutulmayacak düğünü, böyle sona erdi.
hulusi bey, bu trajedi yaşanırken genelkurmay ikinci başkanıydı, gıkını çıkarmıyor, karargahında oturmanın keyfini çıkarıyordu. aradan az zaman geçti. tuğçe, kahrından kanser olan amiral babasını toprağa verirken… hulusi bey, kuvvet komutanı olmuştu, lütfedip cenazeye bile katılmadı. aradan az zaman geçti. çetin altan öldü, hulusi bey genelkurmay başkanı olmuştu, derhal taziye mesajı hazırlattı, asrın iftirasını manşet yapan, atatürkçü subayları “cami bombalayan, dinsiz katiller sürüsü” şeklinde sunan taraf gazetesinin yöneticisi ahmet altan'a gönderdi. “duyduğunuz acıyı yürekten paylaşıyor, size sabır ve başsağlığı diliyorum” dedi. aradan az zaman geçti. hasan karakaya öldü. genelkurmay başkanlarına “gizli yahudi” diyen, atatürk'e kin kusan yandaş gazetenin yayın yönetmeniydi. genelkurmay başkanı hulusi bey, derhal taziye mesajı hazırlattı, “türk gazeteciliği açısından yeri doldurulmayacak bir boşluk oluştuğu”nu belirterek, “genelkurmay adına başsağlığı” diledi. aradan az zaman geçti. türkiye cumhuriyeti devleti'nin genelkurmay başkanı, sekiz şehidimizi toprağa verdiğimiz gün, koştura koştura gitti, tayyip erdoğan'ın kızının nikah şahitliğini yaptı.
biz de buna şahidiz! seni unutmayacağız, asla unutturmayacağız hulusi bey.
edit: istek üzerine yazı paragraflara bölündü.
18.05.2016 / 2.sıra
sabah ereksiyonu olmus at pipisi 10:12 ~ 14:21