Samanyolu Haber / Yazarlar / Fikret Kaplan / ‘İtaat et kurtul!’ mu, Gaye-i Hayal mi?
‘Hizmet gönüllülerinin kayıtsız şartsız “üstlerine” biat ettiğini iddia eden kimseler meselenin mahiyetinden habersizdirler. Bu tür iddialar, iddia sahiplerinin Hizmet’i bilmediklerini gösterir. Zira Hizmet gönüllülerini bir araya getiren ve bir arada tutan bağ ne hiyerarşik bir sistemdir ne emir-komuta zinciridir ne de birilerine verilen biat sözüdür. Bilâkis inanç, mefkûre ve gaye birliği onları bir arada tutmakta ve ortak hedeflere yönlendirmektedir.’ ***
İnsanüstü gayret ve fevkalade performans isteyen zor günlerden geçiyoruz… Yolların yürünmez hale getirildiği ve tarihte benzerine az rastlanan türden değişik imtihanlarla sarsıldığımız bu fırtınalı zamanda, kollektif şuurdan uzak, bencillik formundaki tasarılarla, yapıcı değil de olumsuz eleştiriyi öne çıkarmakla bütün bu olumsuzlukların üstesinden gelemeyeceğimiz açıktır. Daha kapsamlı planlarımızla, projelerimizle, stratejilerimizle ve bunları üretecek dimağlarımızla, yaşama yerine yaşatmayı yeniden kendisine hedef edinmiş kahramanlarımızla bu zor süreci atlatabilir ve insanlığa ihtiyaç duyduğu Hizmet’i sunabiliriz, Allah’ın izni ve inayetiyle…
Böyle bir şeyin olması hiç mümkün mü? Ülkelerinin en güzel üniversitelerini derecelerle bitiren binlerce Hizmet sevdalısının aklını, muhakemesini tamamen teslim edip baskıyla bir yere gitmesi düşünülebilir mi? Kim imkanları tepip, Afrika’nın yokluklarına, Asya’nın steplerine, Yakutistan’ın buzullarına gider… Onlar yüreklerine koydukları sevdalarıyla anadan da yardan da geçip gittiler Hizmet diyarlarına… Onları götüren ‘İtaat et kurtul değil, sahabenin de yüreğini yakan aynı sevdalarıydı… Belki ‘Hizmet et, rızaya er, kurtul!’du.
Bu sinesi aydın, fikri aydın, sevgi ve hoşgörü abidesi gençler, bir günde ortaya çıkmadı. Gaye-i hayallerine bağlı abiler, ablalar ideal nesillerin yetiştirilmesi zaruretine gönülden inandılar ve ortaya koydukları samimi rehberlikle dantelalarını ördüler. Nakış nakış gözyaşlarıyla işlenen örnekleri kendinden bu samimi yiğitler, tıpkı sahabe gibi, yurdunu yuvasını terk edip dünyanın dört bir yanına hicret ettiler, her tarafa ruh fidelerini dikmeye çalıştılar. Gittikleri her yerde kendi ruh ve mânâ dünyalarını sergilediler, tarihin derinliklerinden gelen itibarlarını yeniden ortaya çıkarıp onu hakikî yerine oturtmaya gayret ettiler… ve bütün bunlarda belli ölçüde muvaffak oldular. Akıl ve muhakemesini teslim etmiş, iradenin hakkını veremeyen insanların yapacağı işler değildi bunlar. Ancak yüksek bir mefkûreye dilbeste olmuş ideal nesillerin yapabilecekleri hizmetlerdi bunlar…
Bu harika hareket, ne küçümsenmeli, ne tesadüflere verilmeli ne de gidilen ülkelerin azizliğinde aranmalı. Bu fevkalade hareketteki sır, samimî gönüllerin Allah'a yönelmesinde ve azizliği tarihin derinliklerinden gelen bir millete, Cenâb-ı Hakk'ın ekstradan ihsanlarında aranmalı.. evet her başarıda olduğu gibi bunda da gayret, samimiyetle çarpan sinelerden; vefa, milletten; tevfik de Allah'tandı. Tarihin en güç dönemlerinde, çaresizliklere meydan okuyor gibi birdenbire fışkırıp ortaya çıkan ve onca yokluğa rağmen hep varlık cilveleriyle serpilip gelişen harika hamleler gibi, günümüzde de pek çok tazyik, iftira, isnad ve insafsızca karalamalara rağmen, Efendimiz’in (sav) ona yakışır fedakar ‘Kardeşleri’, ellerinde ilim, irfan meş'aleleri, gayeleri adına sürekli gurbete, hasrete, mahrumiyete yürüdüler ve yürüyorlar.
İşte bu ruhtan mahrum olan insanlar, harem dairesinde, işin en merkezinde dahi olsalar bunu anlayamadılar ve ‘İtaat et, kurtul!’ gibi bir bahanenin arkasına sığınıp çakılıp kaldılar yerlerinde. Gelen onlara çarptı, giden onlara çarptı. Ve bunlar, Hizmetin cübbesini giymiş diye insanlar onların şahsında bu güzelim hareketi yanlış okudular, yanlış yorumladılar. Bunlara sebep olanlar, Hizmette samimi olarak hareket eden gönüllerin de vebalini üstlenmiş olarak Allah’a hesap versinler…
Hocaefendi, o gün yemek sofrasında Doğramacı’ya yurtdışında açılan okulların gerisindeki gücün “fedakârlık” olduğunu anlattı. O okullara maddi yardım yapan iş adamları ve esnaflar ile oralarda az bir ücretle öğretmenlik yapan öğretmenler fedakârlık yapıyordu. Gittikleri mahrumiyet bölgelerinde aylarca maaş almamaları, üç aile aynı evi paylaşmaları ayrı birer fedakârlıktı. Yurtdışındaki ilk Türk okulu Bakü’deki Kuba bölgesinde açıldığında tahta kulübeler dershane olarak kullanılmıştı. Kışın öğretmenler ve öğrenciler üst üste ikişer palto giymek zorundaydı. Bunun adı, fedakârlıktı ve ancak Allah rızası için yapılabilirdi. Yoksa ‘İtaat et kurtul!’ ile bunu kimseye yaptırmanız mümkün değildi. İddia edildiği gibi ‘sadece manevi bir motivasyonla’ da bunu yapmak mümkün değildi. Hizmet evvela akıllı insanların işiydi. Bu olmadan asla yürümezdi.
Zira, inşa edilecek bir âbideden evvel onu teşkil edecek unsurların sağlamlığı, her parçanın bir diğeriyle uyumu ve hedeflenen estetiğe müşterek katkıları çok önemlidir. Bütünü meydana getiren parçalarda elverişlilik, uyum düşünülmeden, ortaya konan eserde mükemmelliğe ulaşılamaz… evet, ferdî gayret ve hamleler, müşterek harekete göre disipline edilemez ve iyi bir motivasyon sağlanamazsa, fertler arası çatışmalar kaçınılmaz olur. Dolayısıyla da nizam bozulur, her hamle bir başka harekete rağmen cereyan etmeye başlar ve kesirli sayıların çarpımında olduğu gibi her işlem, gider değerlerin düşmesini ve keyfiyetin sıfırlanmasını netice verir.
Bütün dinler, o geniş kapsamlı misyonları içinde, bilhassa bu anlayışı tespit etmek için gelmişlerdir. Evet her din, ferdî enerjileri zabt u rabt altına alıp bütün mevcut bloke gücü yeni bir medeniyet ve yeni bir umran çağına yürümenin önemli bir dinamiği hâline getirmiştir. Din rehberliğinde her fert, hürriyet ve şahsî faaliyetlerini, toplumun hareket ve faaliyetleriyle dengeleyerek, bir yandan kendi iradesinin hakkını verip özgürce davranırken, diğer yandan da başkalarıyla olan hareket bütünlüğünü koruyup iki hamleyi birden gerçekleştirebilmiştir. Zaten, bütünlük ve denge, daha sağlam bir organizasyona bağlanmamışsa, parça parça hareketler ne kadar canlı ve çalımlı da olsa, umumî maksat istikametinde birbirlerini desteklemeleri mümkün değildir.
Hasılı, en başından beri, Hizmet’le ilgili meselelerde farklı düşüncelerin ortaya konulması, bunlar üzerinde i’mal-i fikirde bulunulması ve problemin çözümü adına çareler aranması isabetli karar verme adına çok önemli olarak görülmüştür. İşlerin istişareyle yürütüldüğü her gayrette hiçbir akıl başkası tarafından ipotek altına alınmamış, kararların alınmasında herkesin fikrine müracaat edilmiştir. Varsa bunun dışında bir uygulama onun Hizmet’le ve sevenleriyle kesinlikle bir ilgisi yoktur. O yüzden Hizmet’te ‘İtaat et kurtul’ gibi anlayışlardan dolayısıyla “kayıtsız şartsız itaat”ten bahsedilemez. Kesinlikle, Hizmet’te fikir ve düşünce özgürlüğü vardır. Bireyin hiçbir yerde olamayacağı kadar değeri söz konusudur.