"Senle konuştuktan sonra odaya gidip pencerenin dışından bir avuç kar aldım. Elimde yavaş yavaş erimesini sadece izledim. Bir şey yok olurken, ki bu bir avuç kar bile olsa, ne kadar acı veriyor insana bunu fark ettim. "
"Biraz önce ağlamak üzereydim. Bilmiyorum. Ben seni istiyorum. Küçük çocuklar gibiyim dimi? Yine böyle ağlamak üzere olduğum bir gün bilirsin bir şarkı var ya -yerine sevemem- diye o çıkmıştı.
Gönlümde derman yok inan bir nefeslik Ne bir avuntu ne de biraz ümit
Razıyım yapayalnız tükensin yıllarım ama Yerine sevemem
Olmuyor denedim yine de yerine sevemedim her şeyi..."
Bir yazdığın mektuplara, kartlara bakıyorum, bir de şimdi yaşadıklarımıza... Aradaki 1000 farkı bulmaya çalışıyorum :) Film tadında bir dönem yaşadığım için kendimi şanslı mı sayayım yoksa filmlerdeki gibi çok derin acılar çektim. Ona mı üzüleyim bilemiyorum; şöyle bir geçmişe bakınca.. Sonra alttaki yazdığına bakıyorum. Nereden nereye geldiğimizi görünce ne düşüneceğimi bilemiyorum. Çok garip bir duygu bir ilişkiyi baştan sona film tadında tekrar izlemek..