Sonlara doğru sallanan memelerine takılmış, tüm uyumunu yitirmişti, usulca eğilip boşalabileceğini fısıldadı adamın kulağına. Adam biraz daha dayanabileceğini söylese de kadın sırt üstü yatağa uzanmıştı bile, hemen ardından adam kadının üstüne kapandı, biraz sonra doyumun zirveye ulaştığını belgeleyen sesleri çıkardı.
Şimdi adam da sırt üstü uzanmış, nefesini dengelemeye çalışıyor, gevşeyen vücuduna yayılan tatlı uyuşuklukla gözlerini açık tutmakta zorlanıyordu.
Kadın birden kalkıp yatağın ucuna oturdu. Çarşafla memelerini örtmüş, sırtı bir ayna gibi açıkta kalmıştı.
Adamın gözleri açıldı.
“Gitme hemen.” dedi.
Yine de rahatlayamamıştı. Bu gece olsun birlikte uyuyabileceklerine inanmıştı. Kadın bu gün her zamankinden daha şefkatli, daha uyumlu, daha ehildi. Umut çöreklenmişti işte bir kere içine. Kalır diyordu. Birlikte bir şeyler yer, içer, belki bir daha sevişiriz. Sonra alırım göğsüme… Bir kere bıraksa kendini bana. Bir kere göğsümde yatmaya razı olsa…
Elinin uzanabildiği kadarıyla kadını okşamaya başladı. Ürkekçeydi. Parmakları biraz ritimsiz, biraz sert dokunsa, uçup gideceğinden korktu. Zaten kadın, biraz sonra, elinden sıyrılmak ister gibi istemsizce hareket ettiğinde bir daha cesaret edemedi okşamaya. Kırıldı.
Ne kadar sonra oldu, bilmiyordu ama aklından makarna yapıyım diye geçerken dilinden “Sevmiyorsun beni” kelimeleri döküldü adamın.
Daha kendi sesini duyduğunda şaşırmıştı, hiçbir zaman sese dökülmemesi gereken bu kelimelerin ağzından çıktığına inanamadı. Ortalığı toplamaya çalışırdı ama biliyordu, kar etmezdi. Bir kere mühürlü zarf açılmış, sevgi dile gelmişti, artık içindekileri söylemeden her şeyin aynı olmasının bir yolu yoktu.
Tekrar etti, annesinin dikkatini çekmeye çalışan bir çocuk gibi.
“…beni” bile diyemeden sesinin kuvvetini yitirdi.
“Sevmediğim biriyle sevişemem.” dedi kadın, seviştiği adamın bu halini daha fazla görmek istememişti. Adamın istediği cevabı vermek onun için dert değildi. Ama bu kadarını söyleyebilmişti yine de.
“Benim seni sevdiğim gibi sevmiyorsun.” diye üsteledi adam. Biraz olsun cesaretini toplayabilmişti. Artık ne olursa olsun diyordu.
“Seninle şartlarımız aynı değil.” diye umarsızlaştı kadın.
Arsız bir çocuk olup itiraz etmek istedi adam, uygun kelimeleri ararken doğruldu, sonra birden içi alev aldı, kadını omuzlarından tutup öpmek, onu çevirip tekrar sevişmek istedi.
Kadın çarşafı sıyırıp öne doğru eğildi, sutyenini aldı.
Duşa girdi adam, suyu açtı, sabunu aldı, elinde köpürtürken kaydı sabun, düştü, tam akarın deliğinde durdu, onu almak için eğildiğinde ağlamaya başladı.
“Sevmiyor beni.” dedi.
Arabasına bindi kadın, dikiz aynasına baktı, rujunu sürdü, çantasından telefonunu çıkardı, telefon uzun uzun çalarken, rujun fazla kaçan kısmını parmağının ucuyla sildi. Açılmayınca hızla mesaj yazdı: “Hayatım, akşam annemler yemeğe bekliyor, hatırlatayım dedim.”