﻿﻿ didem madak - youreads
dokuz eylül üniversitesi hukuk fakültesi’ni bitirdi. şiirleri öküz, ludingirra gibi dergilerinde yayımlandı. ilk kitabı olan grapon kâğıtları inkılap kitabevi şiir ödülü’nü kazandı.
kanser nedeniyle 41 yaşına yaşamını yitiren şair didem madak'ın naaşı edirnekapı'da defnedildi.
grapon kağıtları, 2000
ah'lar ağacı, 2002
biz erkeklerin ne kadar okursa okusun hicbir zaman anlayamayacagini dusunurum onu, bana cicekli siirler yazmak isteyen bir kadini terk ettigimden beri.
not: 2011 yilinin temmuz ayinda kanser tedavisi gordugu gayrettepe florance nightingale hastanesi'nde yasamini yitirmistir.
workingdead 01 Tem 2015 10:04 *
"ben sizin ruhunuza çiçek aşısı yapayım da çiçekler açsın ruhunuz."
tin abutut 31 Tem 2015 00:37
didem madak ile söyleşi:
müjde bilir - sevgili didem, ilk kitabın inkılap 2000 şiir ödülü’nü almıştı ve “grapon kağıtları” adını taşıyordu. kısa bir süre önce de ikinci şiir kitabın “ah’lar ağacı” (everest yay.) yayımlandı. kitaba adını veren uzun şiirde “(…) ne diyecektin, ne söyleyecektin/şairlerin şahı olsan,/bir ah’dan başka./ah benim nergis kokulu cehaletim/bana yılarca, bunca sözü boşa söylettin./ah!” diyorsun. nasıl bir yolculuktur, seni, “ah!” sesine getiren?
samimiyet meselesi bence yanlış anlaşılıyor, insan ne kadar kendi hayatından söz ederse o kadar samimi sanılıyor. edip cansever, stefan, lusin, cemile ve seniha’nın hayatlarından muazzam şiirler kurdu, samimiydi. sonuna kadar. çünkü o bu hayatların şiirini yazma zorunluluğu duyuyordu. m. c. anday çok sevdiğim ‘güneşte’ kitabında samimiydi. samimiyet şairin kendi deneyimine, düşünsel sürecine denk düşecek şiiri yazması demek bence. şiirinin arkasında durabilmesi demek. bazen özentili, güzel söz söyleme hevesiyle veya can sıkıntısıyla yazıldığı belli olan şiirler okuyorum. şiire soruyorum o zaman: hani ya senin şairin nerde? iyi şiir şairinin parmak izi gibidir. tanırsınız hemen.
çocukken kuzenimle evcilik oynuyorduk. dövme işini abartıp bebekleri yerden yere çalmaya başladık. teyzem, ne yapıyorsunuz dedi, onların da canı var. biz şaşırıp duraksadık. onlar canlı değil ama, dedik. evet ama demişti teyzem, siz onları canlı farz ediyordunuz döverken. oyun oynarken hep böyle bir risk vardır, oyunun kuralları size bir sınır çizer. saklambaç oynayan kimse, bulunmayı kabul ederek saklanır. oysa kaybolmak bir oyun değildir. bir ilgisizlik söz konusudur. gaip arkasında ne olup bittiğini bilmez, nereye gider, ne yapar, onu neler bekler bilmez. gaip nereye gideceğini bilemediğinden gitmeyi planlamadığı adreslere gider, görmeyi arzu etmediği bir yığın insan görür. işte böyle rastgele gezdiği için (aradığının ne olduğunu bilmese bile) bulma şansı vardır. neyi anlaması gerektiğini bilmese bile anlama şansı vardır. kaybolmanın mütevazı bir cesaret gerektirdiğini düşünüyorum. çünkü insan kaybolunca kendini bir daha hiç bulamayabilir. böyle bir risk her zaman vardır. çoğu insan gaip aslında, farkında değiller sadece. paralarının içinde, rahatlıklarının içinde, okudukları kitaplarının ve bildiklerinin sarhoşluğu içinde çok gaip görüyorum. ben sadece farkındayım kaybolduğumun. bu yüzden her gün aynı soruyu soruyorum: “baştan, baştan/bu ceza ne güne sürecek böyle?”
dostoyevski sanırım ecinniler’de şöyle bir laf etmiş: inananlar her zaman inanmadıklarından, inanmayanlar da her zaman inandıklarından şüphe ederler. sanırım tanrı işte o şüphede saklıdır. onun her yerde ve hiçbir yerde oluşu, onu nerede bulacağımızı bilmememiz bizim kendimize çarpmamıza sebep olur. o zaman ‘gök boş nereye bağlasam atımı’ deriz. allah’la samimi oluşum öyle uhrevi sebeplere falan dayanmıyor, tam aksine çok basit bir sebebi var: yaşama içgüdüm. 26 yaşıma kadar her istediğimi yaptım, bu neye mal olursa olsun. sonra bir gün yolun sonuna geldiğimi hissettim.
kendime dur demem gerekiyordu. insan ya ölerek ya da yaşamaya karar vererek kendini durdurabilir. ben yaşamaya karar verdim. bu yüzden allah benim çaresizliğimdi, artık konuşabileceğim kimse kalmadığı için, konuştuğumdu. hani adam uçurumdan düşerken bir dala zor zahmet tutunmuş ve dua etmeye başlamış: kurtar beni allahım, ne olur kurtar. bakmış ses soluk çıkmıyor, bağırmış: başka kimse yok mu? yalnızlığının ucuna varan, tanrı ile konuşmaya başlar ve orada başka kimse yoktur. ister istemez şiirlerimde de bu konuşmanın izleri var. tasavvufun önerdiği iç yolculuğu, önemli bir olanak olarak görüyorum kendi açımdan. tasavvuf insanı günahkâr, aciz bir kul konumundan uzaklaştırıyor.
insan eğer bir sırdaşı varsa ve her şeyini paylaşıyorsa, onu çok sevmekle birlikte bu paylaşımın kendisi için tehlikeli olduğunu da düşünür. neden her şeyimi anlatıyorum ona diye sorarsın kendine, anlatmamalıyım, bazen kendime bile söyleyemediklerimi ona niye söylüyorum. ne diye kurcalayıp duruyor her şeyi, diye düşünürsün. acı söyleyen dostlardan hızla uzaklaşıldığını çok gördüm. eğer biriyle çok yakın ve içli dışlıysan ilişkin gitgide gerilir. ne onla ne de onsuz durumu çıkar ortaya. benim şiirle ilişkim buna benziyor biraz. ben ona, bana bunca lafı boşa söyletiyorsun, diyorum. o da bana asıl konuşmasan kötü olurdu, diyor.
cipres limon 14 Ara 2015 12:08
ağrı şiiriyle beni benden alan muhterem muhteşem. hele ki eser gökayın yorumuyla dinleyin lütfen ; https://www.youtube.com/watch?v=vX8io5bnJU0
jaymilan 30 Ara 2015 15:08
Peynir Altı Edebiyat dergisinin 2015 Nisan sayısının ithaf edildiği şair. Ayrıca aynı dergi için şairlere, yazarlara ya da kitaplara müzikler besteleyen Baturay Çelik Didem Madak için bir müzik bestelemiş. Daha güzel olabilirdi sanki ya da şairin tarif edilemezliğinden kaynaklı bir eksiklik var gibi geldi bana. Müzik için bkz
deligaliba 09 Mar 2016 00:05
“ bahar dalları hatrına beni anla... ”
gadjo 09 Mar 2016 09:11
ne zaman adını duysam yüreğimden hep bir ahh kopar gider
nevermind 10 Mar 2016 22:50
"bazen ölmek istiyorum,beni yeniden doğurman için." dizesiyle her defasında içimi yakan şair.
kamikame 10 Mar 2016 23:18
asaletim sizin olsun rezaletim de!
beni bir südyen lastiğiyle asın '...
kadınlar da şiir yazabilirmiş dedirten şair
baradai 10 Mar 2016 23:55
ot derginin ilk sayısındaki daha önce öküz de yayınlanan röportajıyla tanıdım. böylesine değerli bir yazarı kaybettiğimizi öğrendiğimde o kadar büyük hayal kırıklığına uğradım ki anlatamam. herkese okumasını tavsiye ederim hediye alacaksam da ilk tercihlerimden biri didem madak kitaplarıdır.
tatlisubalinasi 24 Mar 2016 12:04