Eski günlük hikayelerim - @cornelia
Merhabalar, az önce günlüğümün mailini gördüğümde artık yazma vakti diyip yazmaya karar verdim. Yaklaşık iki haftadır ödev yapıp sınavlara çalışıyorum, bir yandan da toplantılara katılıp bazı içerikler hazırlıyorum.Bugün anlatmak istediğim konu geçmişle ilgili.Önceden de günlük yazıyordum ama o zaman parmaklarım klavyeye basmıyor kalem tutuyordu. Günlük dediysem sadece gün içerisinde yaptıklarım yoktu; sevdiğim şarkı sözleri, şiirler, kitap alıntıları, gezdiğim yerler ve kendimce yazdığım şiirler ve denemeler vardı.Kendime ait koca bir dünyaydı, herkesten gizlice ruhumun derinliklerine iniyorum gibi hissediyordum:D Bir günlüğüm bittiğinde yenisi almak için heyecanla D&R'a gidip kendime yenisini seçiyordum.Üç yıl boyunca günlüğümü yazdım sonrasında üzüntülerimi kaleme aldığımda daha çok üzüldüğümü ve artık yazmamam gerektiğini düşünüp bıraktım.Günlük hayatımda da olumsuz duygularımı ve düşüncelerimi baskılamaya çalışıyordum. Çünkü bana duygularım ve düşüncelerim bir sandıkta saklanması gereken bir kitapmış gibi geliyordu. Oysa son derece dışadönük bir yapım vardı, her zaman çokça konuşurdum (hala da konuşurum:D) ama olumsuz duyguların ve düşüncelerin anlatılmasının hoş karşılanmadığını düşünürdüm. Şimdi bakış açım değişti. Tabii ki her duygu her düşünce söylenecek diye bir kural yok, herkesin kendi özeli var. Ama zamanla öğrendim ki duyguları bizler olumlu olumsuz birer kalıba sokuyoruz.Mutluluk olumlu diye mutsuzluk/üzüntü olumsuz olmak zorunda değil.Her duyguyu tadabiliriz.Aynı zamanda hep aynı duyguyu hissedicez diye bir kural da yok. Duygularımız bizler için birer misafir. Evimize veya hayatımıza gelen her misafir gibi onlar da bir süre konaklayıp gidecekler.Bizim onu hoş karşılamamız, kabullenmemiz ve gelme nedenini anlamamız gerekiyor.Eğer onu reddeder, gizlemeye çalışır, veya baskılar isek konakladığı süre bizim için çekilmez olur ve kendimizi yormuş oluruz. Bunu öğrenmem çok uzun zamanımı aldı ama öğrendiğimde kendimi daha rahat hissetmeye başladım. Şimdi günlüklerimi yazarken neden bu duygulara sahibim demeyi, duygularımı baskılamayı bıraktım.Üzüldüğümü, kırıldığımı kendime de insanlara da söyleyebiliyorum ve karşı taraf bunu anladığında olaylar kendiliğinden çözülmüş oluyor.
Konu nereden nereye geldi değil mi, umarım bu uzun yazıyı zevkle okursunuz:)) Sevdiklerinizle ve sağlıkla kalın:)
Her zaman duygularımı gizleyemeyen biri olmuşumdur ama neden o duyguda olduğumu anlatmamışımdır. Her gece yatmadan önce o duyguya dair bir sürü konuşma ve düşünce hepsi kafamın içinde. Sen en güzelini yapıyorsun sevgili cornelia bu hayat duygulara takılıp üzülmeye değmiyecek kadar çok kısa ;)
Merhaba @seyyahevde evet hayat uzun uzun düşünmek için kısa biz anı değerlendirmeliyiz :) Yorumun için teşekkürler :)