8 Temmuz 2017 12:11 (UTC+04:00)
Doğduğum topraklarda uzun yıllardır kan var. Ermeni zulmü var. Köyümüze yakın HOCALI'da da, yıllar önce benim gibi bebeklere kurşun yağdırılmış. Anneler, dedeler öldürülmüş.
Sarkisyan'a ve herkese açık sözcükler yazan bir cennete gideceğime göre de mutluyum. Sadece anamı babamı çok özleyeceğim. Onlara doyamadım. Ninem de öldürüldü. Tek tesellim Allah'ım, beni huzuruna alırken yalnız olmayacağım. Çünkü terörist kurşunu benimle birlikte ninemin de canını aldı.
Bu dünyadan; Suriye'deki zalimden kaçarken Akdeniz'de boğulan Aylan kardeşim gibi, Filistin'de öldürülen kardeşlerim gibi, Serebrenitsa'da öldürülen kardeşlerim gibi, Hocalı'da katledilen yaşıtlarım gibi, esas huzura gidiyorum. İncitilmeyeceğimiz, ebedi sevineceğim yerde, Cenab-ı Allah'a gidiyorum.
"Her şeye şahitlik edeceğim" dedim ya! Bana zulümlerine de "Benim gibi bebekler ölmesin" diye çaba harcayanlara da şahitlik edeceğim.
Benim için üzülmeyin. Çünkü ben; kimsenin bir kere gittiğinde, bir daha dönmek istemeyeceği yere gidiyorum. Allah'ıma gidiyorum! Artık korkacak zerrem yok. Sizi seviyorum. Beni unutmayın! Aylan'ı da unutmayın! "Yeni Zehra'lar ve Aylan'lar olmasın" diye unutmayın!
Ben Sevil'e gelince; Aylan bebeğin cansız bedenini gördüğümde yaşadığım sarsıntıyı, kaç gündür Zehra bebekle yaşıyorum. Zehra'nın kanlı vücudu, kaç gündür oğlum İlyas'la mesafeme neden oldu. Anasının bağrından koparılan Zehra'dan utandığım için, İlyas'ı öpmedim koklamadım. Zehra görüp de annesini istemesin diye! "Zehra üzülmesin" diye.