David Peace’in üç bölümlük güçlü romanı, Tony Grisoni tarafından senaryolaştırılmış, üç farklı yönetmen tarafından filme alınmış halde bir üçleme olarak karşımızda. Serinin ilk ayağını oluşturan Red Riding: In The Year Of Our Lord 1974, polisiye/gizem/gerilim örgüsüyle çok sağlam bir açılış yapmakta. Yönetmen olarak gördüğümüz isim, daha çok televizyon alanında ün yapmış, son dönemde de Kinky Boots, Becoming Jane, Brideshead Revisited gibi dikkat çekici İngiliz yapımları yönetmiş Julian Jarrold… Red Riding: 1974, seri katil hikâyesi olarak başlayıp, yol aldıkça polis-basın-hükümet yozlaşmasına kadar eteğindeki türlü taşları dökmeye başlayan dinamik bir yapıya sahip. Bu yapı, seçilmiş karakterler ve onların idealist, çürümüş, güce tapan, kederli, kurnaz sıfatlarının dramatik temsilleri olarak yerlerini çok iyi tutmaktalar. Olayların merkezindeki gözüpek muhabir Eddie Dunford’ın filmin başından finaline kadar geçirdiği değişimin adımlarını hiç aksamadan verebilen film, sürükleyici bir polisiye dram olmanın hakkını fazlasıyla veriyor. Söylenilenlerden ötürü filmin aksiyon dozu yüksek bir kimlikte olduğu düşünülmesin. Zira diyaloglarla ve sık sık dışına yansıttığı durağanlığıyla da temposunu yükselten, yükseltmese bile bu tavrı hem sakinliğine, hem de gerilimine ustaca ortak eden bir kurgu bütünlüğü hâkim.
Pek kimsenin umursamayacağı bir cinayetten, tecavüz olayından veya kaçırılmadan hareketle çiçek gibi açılarak genel bir sistem çürümesine ulaşılması fikrine (Hollywood örnekleri de dahil olmak üzere) fazla yabancı olmayan seyirci için, doğru ellerde aynı konuyu tekrar izlemenin sıkıcı bir tarafı olmadığı kabul edilir. Çünkü gitgide karmaşıklaşan ilişkiler, komplolar, sırlar, bu filmlerin en önemli kozlarıdır. Bulmaca çözmeyi sevenler için çok sık rastlanan filmler değildir bunlar. Fakat Red Riding: 1974, başlarda böyle bir bulmacanın ayak seslerini çok iyi duyurmasına karşın, zamanla açığa çıkan sırların ve komplo ağacının dallarının hiç de finalin son dakikasına saklanacak türden olmadığını da yüzlere vuran bir film. Yani sırların ve soruların cevaplarını da attığı dinamik adımlara eşlik ettiren bir gerçekçiliği bulunmakta. Belli bir noktadan sonra kimin kiminle, nasıl bir ilişkide olduğunu film zaten fazla oyun oynamadan açık ediyor. Ama önemli olan her zaman sürprizleri nasıl sakladığın değil, sürpriz sınıfından çıktıklarında onları filmin kalanında nasıl kullandığındır ki, filmin en akılcı yaklaşımlarından biri de bu cesur tavır. Peace-Grisoni-Jarrold üçlüsünün ana hedefinin de “kim yaptı, neden yaptı” sorularını dolandırıp durmak yerine, “kim” ve “neden” sorularının hizmet ettiği trajik olaylar zincirinin bağlantı noktalarındaki global çürümüşlüğün Yorkshire durağını yansıtmak olduğunu düşünüyorum. Özelden genele ulaşmayı sağlayan bu zincirin her bir halkası, artık sadece 1974’e ait olmayan teoriler bütününden birer parça taşımaktalar.
Oyuncular: Jessica Chastain, Jason Clarke, Jennifer Ehle, Kyle Chandler, Harold Perrineau, Mark Strong, James Gandolfini, Fredric Lehne, Stephen Dillane, Fares Fares, Reda Kateb, Édgar Ramírez, Yoav Levi, Joel Edgerton, Mark Duplass, Senaryo: Mark Boal
Oyuncular: Vincent D'Onofrio, Eamon Farren, Evan Bird, Julia Ormond, Jake Weber, Conor Leslie Senaryo: Damian O'Donnell, Jennifer Chambers Lynch
Conor McMahon’ın yönettiği İrlanda yapımı Stitches, herhangi bir ergenin bile yazabileceği senaryosu, kötü oyunculukları ve türlü klişeleriyle tipik bir B filmi. Zaten tipinden bunları umursadığı da pek söylenemez. Sanıldığının aksine amacı korkutmak değil güldürmek. Daha çok “Funny Gore” denilen, kanın, kopan uzuvların ve iç organların havada uçtuğu filmleri sevenler için çekildiği belli. Eğer çok büyük bir şey aramıyorlarsa bu insanların Stitches’dan da hoşlanmaması için neden yok. Conor McMahon, İngiliz komedyen Ross Noble’ı da kullanarak (gerçi palyaço makyajı içinde kendisini çok az fark edebiliyoruz) komik slasher fantezilerini pahalı olmayan efektlerle skeçler halinde filme almış. Araya kökü Ortaçağ’a dayanan palyaçoluk mesleğinin mühim durakları sayılan Pueblo lndian Delight Makers’ı, The Feast Of Fools’u da sıkıştırayım da hepten boş beleş sanılmayalım demiş. Kısa süresine rağmen Tom’un ilk doğum gününden sonra direk 6 yıl sonrakine zıplayıp sıkıcı olmaktan kendini bir nebze kurtarabilirmiş. O zaman da uzun metraj olmazdı tabii. Eğlencesini abartısından ve palyaço şakalarından alan ölüm sahneleri zaman zaman gülümseme yaratabiliyor. Bazı ufak korku-komedi konseptli festivalde beğeni kazanmış olan filmin devamı için de “hani yerseniz yenisini çekeriz” kabilinden kapı açık bırakılıyor. Yine de Feast serisinin herhangi bir filmi veya bir Død snø değil.