Titreşim – MINDMILLS
Posted on 15 Eylül 2015 16 Eylül 2015 Geliştirici: -Neslihan K
Her bitiş bir başlangıç. Her başlangıç bir bitiş. Bitiş artık bazı şeylerin eskisi gibi olmayacağının habercisi. Başlangıç yeninin inşası.
Değiştin denir ya. Bunu ne zaman duyarız? Birşeyleri farklı bir şekilde yapmaya başladığımızda, birine her zamankinden başka şekilde karşılık verdiğimizde, hayatımıza yeni birşey eklendiğinde ya da aksine hepten gittiğinde. Başlangıç ve bitiş iyi ya da kötü değil, değişimin kendisidir. Değişim içte, dışta, zihinde, duyguda benliği kaplasa da yeri gelir, beden herşeyi hatırlar. Beden değişimi taşır.
Gözümü açtığımda etraf karanlıktı. Acaba saat kaçtı? Sabaha karşı dört mü beş mi? Bakışlarımı yukarı diktim. Yüksek tavan, solda odanın kapısı, içerden sızan hafif ışık, sağ yanımda yorgan içine gömük yatan oda arkadaşım.
Birden şapşup bir ağız şapırtısı, köpek esnemesi. Donk. Yatağa vurulan kafatası sesi. Otelde değil, evdeyim. Coffee yerde, bey yanımda. Ya bedenimin zihni? Hala haftasonunun etkisinde, Kapadokya’da, oteldeki yatağımda. Gözümü kapadım, uykuya dalmışım.
Tekrar uyandığımda oda hala karanlık. Ama sanki hava aydınlık. Oysa değil. Güneş doğmamış, bulutlar dağılmamış. Saate baktım. Altıyı onbir geçiyor. Ah, evet. Balonların vadiden havalanış saati. Bizim de kalkıp sabah çalışması için hazırlanma. Halbuki yorgun ve uykuluyum. Üç günlük inziva sonunda dibine kadar uyku ve dinlenmeyi hakettim. Haketmek bedenimi bağlıyor mu? Hayır. O hatırlıyor. Her sabah güneş doğmadan uyandığını, terasa çıkıp sabah serinliğinde ürperdiğini, tertemiz kupkuru havayı içine çektiğini, büyülü taş dokulara dalıp gittiğini..
Başka şeyleri de hatırlıyor bedenim. Seslerin içimde, üstümde, yanı başımda nasıl titreştiğini. Kalbimi nasıl doldurup taşırdığını. Yumruk atma, tekme savurma isteğiyle vücudumdaki sıvıları kaynatıp fokurdattığını. Her bir gongun, çanağın, zilin, tüyün, flüdün, borunun, gırtlağın, nefesin, bedenin, sesin bende nasıl tepkidiğini. Kendi sesimin, bedenimin titreşimini.
Kapadokya Üçhisar’daki VofA, Vibrations of Anatolia Gong & Sound Healing Festival, katıldığım üçüncü inziva. İlki yogaydı, ikincisi yoga ve meditasyon, üçüncüsü bu, gong ve sesle şifa. Üç sene evvel ilk defa yoga kampına katıldığımda bunun bir başlangıç olduğunu biliyor muydum? Bilinçli olarak değil, ama bilinçdışında evet, sanki. Çünkü bedenim tekrar tekrar bu inzivalara çekildi, ben de onu takip ettim. Yeni Zelanda dizisi Top of the Lake‘te en sevdiğim replik buydu.
Follow the body. The body will tell you.
Altı gong, üç hoca, çeşit çeşit çanak, bilimum nefesli ve yaylı enstrümanın birlikte, ayrı ayrı, eş zamanlı titreşimi öyle derin, öyle büyülü yerlere götürdü ki..
Kimi zaman bir lunaparkta, atlıkarıncadaydım. Çocuktum, saftım, yumuşacıktım. Gülümsüyordum ılık ılık. Kimi zaman dipsiz, karanlık, nemli bir kuyudaydım. Öfkeli, tepkili, gözü kara bir yetişkindim. Cadı kadın. Sağ yumruğumu sıkıyor, yanımdakine çelme takıyordum. Önüme gelene bir tekme. Okyanusun derin lacisinde bir yunusa güvendim sonra. Sağ elim onun sırtında, karanlıklara yüzüp beyaz mağaraya çekildim. Balta girmemiş ormanlarda çıplak ayaklarım, uzun, salık saçlarımla yürüdüm. Toprağı, otları, taşları tabanımda hissettim. Tam üstümde kara kanatlarını açtıkça büyüyen koca kuşla havalanıp uçtum. Ne özgür ne vahşiydim.
Frekansım bir yükseliş bir batış ekseninde inip çıkarken ara ara korkulara saplandım. Ya bu frekansı geride bıraktıklarımla tutturamazsam? Ya dünyevi hayatta daha fazla çalkalanırsam? Korkular, güvensizlikler, endişeler. Dipten yukarı yükselen tüm karanlık hazineler. Hazine mi? Orası neresi? İnsanın kendi kuyusu. Dibinin dibi. En derini. İster Murakami’den Zemberekkuşunun Güncesi ister Dostoyevski’nin Yeraltından Notlar’ı. İsim vermek, etiket koymak şart mı?
Seslerin yaydığı titreşime beden nasıl tepki veriyorsa, düşüncelere ve onları ifade eden sözcüklere de bunu gösteriyor. Bu öğretiye göre herşeyin bir titreşimi var. Varlıklar, nesneler dışında, düşünceler, sözcüklerin de. Bir sesin bedeninde nasıl titreştiğini, onun dilini çözersen belki düşüncelerinin, sözcüklerinin titreşimini de çözebilirsin. Neden bu sözcüğü değil de öbürünü kullandığını farkedebilirsin. Onun sende ve diğerinde nasıl titreştiğini anlayabilirsin. Yeri geldiğinde bunu değiştirebilirsin. Titreşim sayesinde başlangıç-bitiş ekseninde böyle bir değişim içinde yer alabilirsin. Değiştirebilirsin.
Festivalin üçüncü günü, 13 Eylül 2015 sabah 09.40 civarı Başak’ta Güneş Tutulması vardı. 20 derece Başak’ta oluşan Yeniay’ın karşısında geçmişin yaralarını, gömülü öfkelerini sevgi ve kabulleniş yoluyla gündeme getiren Balık’taki Chiron konuşlanmıştı. Boşuna mı girdim o dipsiz karanlık kuyulara da tekme tokat yukarı fırladım? Seçtiğim sözcüklere, dinlediğim nefeslere, girdiğim her türlü kişisel ve öteki analizine gereksizce mi davrandım? Gündem başlangıcı Başak ise, kendimi düzeltiyorum. Davranmadım. İnce eleyip sık dokudum. Şuraya koyacağım sözcükleri, oluşturacağım cümleleri teker teker seçtim. Yaptım bozdum, tekrar yaptım, yeniden baktım, bir daha yazdım. Tohumu ektim, tarlayı sürdüm. Devamını isteyenlere havale ettim. Belki de size.
Bedenim buraya intikal etti. Coffee’yle yürüdü, mutfak alışverişi yaptı, yemek hazırladı, masaya oturup yazı yazdı. Zihnim bedenimle yer değiştirdi, inzivaya geri gitti. Oradaki ortak hafızanın bireysel hafızayla bağlantısını yeniden kurdu. Her birimizin ayrı, farklı varlıklar olduğunun bilinciyle, her birimizin aynı yerden gelip aynı yere gideceği bilgisi, sevgisiyle.
Sözcüklere dökmek yavan, yalan. Gerçek olan sadece o an.
Peki şu anın gerçeği ne?
Bacaklarım çekmekte. Saç diplerim esnemekte. Kalbim pıt pıt atmakta. Benliğim nefes almakta.
Bedenimin titreşimleri şimdi bu sözcükler, bu cümlelerle bu yazıda. Gerisi iki boyutlu kadrajlara sığdırılmış sanal ortamlarda.
İnziva bitti. Ben başladı.
KategorilerYoga Meditasyon EtiketlerBaşlangıç, Beden, Benlik, Bitiş, Chiron Balık'ta, Festival, Güneş Tutulması, Gong, Kapadokya, Nefes, Ses, Titreşim, Vibrations of Anatolia, VofA, Yeniay Başak'ta, Şifa
One Reply to “Titreşim”
Geri bildirim: Schadenfreude, Şefkat, Kısmet – MINDMILLS
Önceki YazıÖnceki Kayboluş – Verona
Sonraki YazıSonraki Büyü Bozanlar Derneği