20 aylık oğlumu kreşe verdik sürekli ağlıyor.Geçermi? (39 cevap) - Aylık Bebek - Sayfa 3 - Nurturia
arkadaşlar, benimde ikizlerim var 3 yaşındalar 1 temmuz itibari ile başladık kreşe fakat inanılmaz kabus gibi birşey oldu, her gün sabah annanne ve baba bırakıyor ama ağlayarak tabi oradayken ara ara ağlayıp ara ara susuyorlarmış ama oğlumun birinde kabus
oldu c. tesi sabah 07.00 de uyandı annem okula gitmek istemiyorum bugün tatil demi tatil de inanılmaz hırçın oldu her defasında dışarı çıkmak istiyor sadece dediğimi yapın diyor, diyeride ağlamak falan yok ağlasada diğeri kadar değil ama kekelemeye başladı...
pedagog'a götürmeye karar verdim ama biz ve onlar için en iyisi diye fakat dr sevgimiz sıfır oraya bile nasıl ikna ederim hiç bilmiyorum... acilen beynime reset atılmasını istiyorum... sevgiler herkese koay gelsin...
Duygu Allah kolaylık versin canım ya.Senin işin benden de zor.İki tane.Sende benim deniyceklerimi dene istersen çok acil mi vermen lazım kreşe.Belki yavaş yavaş deneyebilirsin.
Başak sağol haytaım.Zaten sizlerin tecrübelerinizden böyle yapmayı düşündüm.Hatta keşke daha önce bilinçlenseydimde çocuğu 1,5 gün ağlatmasaydım.Hemde kreş ters olmazdı herhalde bu kadar.
Evet canım aslında orasıda öyle çünkü evde de atta diye tutturduğu için sürekli.Bu hafta sonu götürücem bi kreşe.Tepkisini ölçmek için.
kreşin güzel bir yer olduklarını keşfedince gerçekten oradan eve bile gitmek istemiyorlar....efe durumu biraz abartmıştı bir aralar...onu almaya gittiğimde en az yarım saat beni orada bekletip oyuncaklarıyla oynuyordu benim almaya geldiğimi bildiği halde...hatta
bazı günler eve götürüyorum diye ağlıyordu :/...valla bu çocukların ne zaman ne istediği belli değil...ben şimdi talile girdim...öğretmenim...haliyle göndermiyorum efeyi...ama arada soruyor dışarı giderken okula mı gidiyoruz die...eylülde başlayacagız yine...umarım
başa sarmayız... efe başlarda gitmek istemediği zamanlarda onunla büyük insan gibi konuştum...babanın ve annenin işe gitmesi gerektiğini,okuldan başka çaresinin olmadıgını,evde onu yalnız bırakamayacagımızı anlatmaya çalıştım...sessizce dinleyip kafasında
oturtmaya çalıştı...ve kreşten her aldıgımızda onun sevdiği yerlere gittik...ona sürekli onu almaya geldiğimizi,kesinlikle bırakmadıgımızı aşıladık...bizde işe yaradı...ikizlerinize çözüm olabilri gibi geldi bana...büyük oldukları için...ama itokorcum sen
de deneyebilirsin belki daha fazla tekrarlaman gerekir ama çocuk anlamaz dememek lazım çok cingöz oluyorlar maşallah hepsi...inşallah sizlerin de böle bizim gibi hemen çözülür bu sorununuz...
İnş özgenh .Dün akşam atta diyince Yiğit aldık kreşe gittik alışsın diye.Bahçesinde oynadık biraz.Ama içeri girmedi.Tanıdı hemen.Bahçede bi çocuk bulduk.Onunla oynadık.yarın gene götürücem bakalım böyle böyle alışır inş.
İtokor, çözümü bulmuşsun. Ama yine de ben de öneride bulunmak istedim.
Bence oyun grubuyla başlanıp, yarım gün kreş ve tam gün kreş şeklinde sıralama yapılabilir.
Bizim yaşadıklarımızı paylaşayım:
Oğlum 2 yaşından itibaren haftada 2 gün 2'şer saatten oyun grubuna gitti.
34 aylıkken de yani bu Mayıs'ın sonunda kreşe başladı. haftada 4 gün 3'er saat (aslında kağıt üstünde. Çünkü biraz geç gidiyor) Haziran ayı sonuna kadar ağladı kreşe giderken.
"Evde yarın okula gidecek benim oğlummmm" dediğimde de "olmaz, okul olmaz" deyip ağlıyordu.
Kreş yöneticileriyle konuştum, oğlumu bir şeylere alıştırmak için ağlatmayı doğru bulmadığımı, o yüzden mümkünse hiç ağlatmadan, ya da bu mümkün olmazsa çok az ağlamasına müsaade edebileceğini söyledim.
Onlar da (biraz da yaz dönemi olduğu için) tolerans gösterdiler ve oğlum ne zaman bakıcısını çağırsa hemen yanına gelmesini sağladılar.
Hatta ilk günler bakıcısı yanında kaldı. Daha sonra yavaş yavaş yarım saat-bir saat "kaybolmalar" yaptı.
Bir fark var tabii, oğlum içeri girdiğinde ağlamasını kesiyor, keyifle oymamaya başlıyordu. Bakıcı aklına geldiğinde ise hemen çağırıyorlardı, ağlamasına fırsat vermeden.
Her gün biz de "Bütün çocuklar okula gidiyor. Bak sokaklarda hiç çocuk görüyor musun, çünkü okuldalar",
"Bütün büyükler de işe gidiyor" "Anne, baba, Ayten teyze, (vs vs) de çocuktuk, biz de okula gittik" " diye konuştuk. Hatta kendi aramızda "sizin okul nasıl bir yerdi, aaaa bizimkinde de mavi kaydırak vardı" gibi konuşmalar yaptık.
Bu konuşmalar çok etkili oldu. İlk başlarda diğer çocuklardan çok ürküyordu, o yüzden bir süre sınıfa çıkmayıp, bahçede öğretmeniyle "başbaşa" oynadılar. Sonra sonra kendini güvende hissettikçe, kreşi biraz daha benimsedikçe sınıfa çıkmaya başladı, arkadaşlarının yanına.
1,5 ayın sonunda raha erdik. Şimdi hiç itiraz etmiyor kreşe giderken. bakıcısına "bye byeee" yapıyor. "Git, ama sonra gel" diyor.
Benim oğlum seninkinden biraz daha büyük, ama bence vazgeçme. Çünkü yaşıtlarıyla sosyalleşmesi çok önemli. Tabii, oğluşunun güven duygusunu zedelemeden ve mümkünse çok ağlatmadan...
gkaplan oğlun halen yarım gün mü gidiyor? Benim kızım şuanda oyun grubuna gidiyor, hergün iki saat. Bir ay sonra yarım gün vermeyi düşünüyorum, daha sonra da tam güne çevireceğim ama ne kadar süre
yarım gün göndereceğimi bilemiyorum.
gkaplan sağol canım ilgin için.Yok hayatım vazgeçmedim.Ama Yiğit daha söylediklerimi tam anlamadığı için açıklamak çok faydalı olmuyor.Benimde sürekli işten izin alma durumum yok.Ben bugün bide şöyle düşünmüştüm.Ben yiğite bakıcı tutmuştum ama onda da
durmadı.!5-16 yaşlarında bi yeğenim var oğlum çok sever ablasını.Onu çağırayım dedim.Kreşede onunla gider sizin bakıcınızla uyguladığınız yöntemi uygularız diye düşünmüştüm.Önceleri yarım gün.Sonra ablası yavaş yavaş çıkar.Zaten biraz alışırsa ağlarsada susar.Ama
şimdi ben gerçekten korktuğunu anlıyorum ve kıyamıyorum bu şekilde öğrenmesini, alışmasını istemiyorum bende sizin gibi.
İnş hayırlı haberler verebilirim silere.
Tubayekta, oğlum Mayısın son haftasında yarım gün başladı, bu şekilde devam ediyoruz.
Sanırım 4 yaşına kadar (yani 1 yıl boyunca) böyle devam ederiz.
Sonra tam güne geçmeyi planlıyorum.
Senin kızın zaten her gün 2 saat gidiyormuş, yarım gün olursa 3 saat filan gidecek, dolayısıyla arada süre açısından çok fark yok.
Ama oyun grubu ile kreş farklı tabii. Kreş biraz daha okula benziyor, "oyunlu okul" denebilir belki...
Oğlum oyun grubuna çok daha kolay alışmıştı, ama dediğim gibi kreşe başladığında 1 ayı aşkın süre ağlayarak gitmişti.
Vazgeçme noktasına çok geldim. Kreşin psikoloğuyla her gün konuştuk. Vazgeçmemizin daha kötü sonuçlar doğuracağını, 7 yaşında da ilk kez okula gideceği zaman ağlayan çocuklar olduğunu, içeriye girdiğinde ağlamayı kesmesinin olumlu bir şey olduğunu, ilk günden
"lay lay lom, hadi size (bakıcı, anne vs) bye byeee" derse asıl o zaman "ne oluyor" deneceğini filan anlattı.
Bir de "Deniz alışacak, en fazla birkaç hafta içinde ağlamadan gelecek, asıl sizi hazırlamamız lazım" gibi şeyler söyledi.
Yani bir nevi bana terapi yaptı :)) İyi de oldu diyorum, çünkü şimdi okula hiç itiraz etmeden, severek gidiyor, kapıdan girince öğretmenine "ben geldiiiiimmm" şeklinde kendini prezente ediyor :))
Bu arada, çocuklar bizim de eskiden çocuk olduğumuzu bilmiyorlarmış. Biz anlatınca anlıyorlarmış bunu. Biz de bu taktiği yaptık. "Ben de çocuktum, şimdi büyüdüm. Çocukken ben de bütüüün çocuklar gibi okula gittim. Çünkü çocuklar okula, büyükler işe gider" konuşmaları
İnşallah sizinkiler de sorunsuz atlatırlar bu süreci