Sonra O, sevgisini ve bilgisini varlık hâline getirmeye karar verdi.
Ve bunu uyguladı. Bütün âlem, maddesi ve mânâsıyla var oldu. Mekânın yaratılışıyla zaman da yaratılmış oldu.
O, fâniler mutlu olsun diye iyi davranan kullarına cennet vaâd etti, kötü davrananların ise cehennemde ceza göreceklerini tebliğ etti. Halbuki her an yeniden yaratılan ve kıyamet kopan alemde cennetin de cehennemin de zâten mevcut olduğunu, bâzılarının öbür dünya, bazılarının öte âlem dedikleri yerin zâten burası, burasının da orası olduğunu allegorik bir şekilde ifâde ettiğini pek çok insan anlayamadı; anlayanlardan Yûnus Emre diye birisi "
Cennet cennet dedikleri birkaç köşkle birkaç hûri, isteyene ver sen Onu, bana seni gerek seni" diye yakardı.
Big Bang'den sonra her şey sonsuzca dağılıp yok olacağına, kümelenerek maddeyi ve enerjiyi oluşturdu. Zâten madde ile enerji denen yaratıklar aynı şeydiler. En küçük zerrelerden sonsuz bütünlüğe kadar bütün evren bilginin düzeni içerisinde sevgiyle birbirine yaklaştı.
Bâzıları buna gravite, zayıf güç, çekirdek gücü gibi isimler taktılar; Einstein diye birisi hepsinin aynı gücün yansımaları olduğunu göstermeye çalıştı, hattâ "Tanrı'nın formülünü bulmak üzereyim" gibi, bâzılarına çok ters gelen lâflar etti. Nötronlar, atomlar, moleküller, gök cisimleri, yıldızlar, gezegenler oluştu.
Bâzıları buna ruh, bâzıları soul, bâzıları spirit, bâzıları başka İsimler verdiler; bu isimlerin hemen hepsi soluk, rüzgâr veya gölge anlamına gelen köklerden türedi çünkü canın uçucu, ölümle cesedi terk edip giden bir cevher olduğu düşünüldü.
Can'ın ne olduğu, mâhiyeti gibi suâller pek çok zihni binlerce yıl meşgûl etti.
Halbuki can, mutlak hakikat olan O'ndan, sâdece ve sâdece O'ndan başka bir şey değildi.
Bunu insan beyninin kavraması mümkün olmadığı için gönderdiği kutsal kitaplarda değişik isimlerle Can'dan bahsetti ama ne olduğunu anlatmadı.
Kur'an-ı Kerîm'de; İnsanların bu mes'eleyi kavrayamayacaklarını açıkça beyan etti.
Daha güzele ve bilgili' ye doğru yolculuk devam etmeliydi tabii ki, Öyle de oldu . Çünkü O, kendinin sûretini, yansımasını yaratmak istiyordu.
O'nun sevgi ve bilgisinin karşıtı olarak nefret ve cehâlet, hikmetinin karşıtı olarak da taassup ister istemez oluştu.
Bu temel espriyi fark edemeyen bâzıları şeytanı O'nun rakibi zannedip perestiş ettiler, hattâ ona tapındılar.
Bâzıları Mekke'de taşlar atarken orada gerçekten şeytan diye bir varlığın bulunduğunu, bu sûretle onu zayıf düşürdüklerini sandılar.
Yâni insana, O'nun sûretine, yansımasına; O'na.!
Hayvanlar âlemindeki gelişme, aynı minvâl üzre, bâzılarının memeliler, primatlar, hominidler dedikleri yaratıklara kadar ilerledi ve sonunda, beyni bilinen bütün diğer canlılardan daha çok gelişmiş, soyut düşünme kâbiliyetine hâiz, kendi kendini aşmaya mecbur ve mahkûm, O'nun hakkında tefekkür etme mazhariyetine sâhip bir varlık gelişti.
Hep O'nun hikmeti, kudreti ve bilgisiyle oluşan, sevgisiyle süslenen, tâ ilk yaratılıştan insana kadar mevcut olan bu tekâmülü Darwin ismindeki bir bilim (ve, ne ilginçtir ki din) adamı gibi bâzıları kör tesadüflerle izah etmeye çalıştı, bâzıları da kutsal kitapları hatalı tefsir edip, bağnazlıkla reddetmeye kalkıştılar.
İnsanlar, O'nu bâri bilgi yoluyla bilsinler diye, O'nun kelâmı olan, yazılı hâle getirildiği için de kutsal kitaplar denen bilgiler gönderildi.
Bütün bu kişilerin arkasından asırlar boyunca milyarlarca insan yürüdü; çünkü insanın özünde, hamurunda iman ihtiyacı vardı, kendini yâni O'nu arıyordu.
Bütün yolların O'na, sâdece O'na çıktığını fark edemeyen, çokluktaki birliği göremeyen pek çok insan toplulukları asırlarca birbirleriyle beyhude harp etti. Çünkü dinlerin O'na ulaşmak için birer vâsıta olduğunu idrak edemeyip, birer gâye hâline getirilmesi hatasına düştüler!
Öyle olunca da, O'nun akıl, hikmet ve güzelliğine ters düşen taassup, yâni yobazlık doğdu. Bu illet sırf din plânında tezahür etmedi zâten.
"Maddî âlemin icaplarını yerine getirin, sonuna kadar mücadele edin, ne zaman ki kudretinizin sonuna gelirsiniz, o zaman bana sığının, dua edin" dedi.
Bâzılarının kader, bâzılarının Karma, bâzılarının başka şey dedikleri şeyin O'nun bilgisi ve sevgisiyle oluştuğunu, O'nun kavranamaz ilmiyle düzenlendiğini, ümitsizliğe kapı olmadığını anlattı kullarına.
Bu gibilerin elinde, O'nun, insana bahşettiği en ulvî ve hakiki huzur aracı olan din bir işkence mekanizmasına dönüştürüldü.
Ama O her şeyi bilendi, her zehrin panzehirini de hâlk etmişti.
Akılla imânı taassup batağına düşmeden birleştirebilen kullarını hep yarattı, görevlendirdi.
Zaten O'un da mesajı açık ve netti.!
En son gönderdiği ve değiştirilemezliği O'nun garantisi altında olan kitap OKU diye başlıyordu ve Peygamberinin " âlimlerin mürekkeplerinin şehitlerin kanından daha kıymetli olduğunu, ilmin dünyanın öte tarafında da olsa gidilip alınmasını" tavsiye eden sözleriyle süsleniyordu.
Her şey aslına, O'na dönünceye kadar; ve bu dönüş çoktan oldu, oluyor, olacak.
Çünkü "Önce", "Şimdi" ve "Sonra" hep aynı.
NÖRO - TEOLOJİ
Din şimdi beyinde aranıyor
Beynimizin yapısının, dini inanışlarımızın kökenini ve gücünü açıklayabileceği iddia ediliyor.
Newsweek dergisinde yayınlanan bir makalede bilim adamları şimdi beynin yapısının, kişiyi dua ve ibadetlere yönlendirdiğini ileri sürüyor.
Ruhani deneyimlerin nöronlar tarafından yaratıldığı iddiası kafaları kurcalaya dursun, ortaya şöyle bir soru atılıyor: "Dini inanışlar beynin mekanizmasından kaynaklanıyorsa, bu mekanizmayı çalıştıran büyük enerji ne olabilir? "Tibetli budist, her zamanki gibi ibadetine başlıyor. Önce mumlar ve yasemin tütsüsü yakıyor, ardından lotus pozisyonunu alarak kendi içine doğru yaptığı yolculuğuna başlıyor.
Odayı dolduran esansın eşliğinde benliğini arzulardan, kaygılardan ve duyulardan arındırıyor.
Ne var ki bu defa ibadeti her zamankinden biraz farklı. Genç budistin yanında uzun bir ip, sol kolunun üzerinde ise bir kablo var. Vecd haline yaklaşırken ipi çekiyor. İpin diğer ucunda, yandaki odada bekleyen Dr.Andrew Newberg bu çekişi hisseder hissetmez kablo yoluyla bir radyoaktif iz sürücü zerk ediyor. Daha sonra SPECT adı verilen bir beyin görüntüleme aletini çalıştırarak budistin ulaştığı bütünlük duygusunu bilgisayar yoluyla okumaya çalışıyor. Beynin üst kesiminde yer alan bir bölge,duyuları alıyor ve 'ben'in bittiği, bütünlüğün başladığı duygusuna götürüyor. Bu bölgenin faaliyeti, bilgisayar çıktısına büyük dalgalanmalar şeklinde yansıyor. Tüm duyumlardan arınmış bir halde, kişinin tamamen içsel dünyasına yöneldiği anda ise bu merkez, kişi ve dünya arasındaki sınırı çizemiyor. Bu noktada beynin elinden hiçbir şeyin gelmeyeceğini söyleyen Newberg, beynin kendisini sonsuz ve varolan her şeyle bir olarak algıladığını ifade ediyor.
Bazı bilim adamlarının dini son derece ilginç bulmaları ve üzerinde araştırmalar yapmak istemeleri sonucunda bilim ve din arasındaki gerilim giderek artıyor. Bu araştırmalarda ilk adımı atan nörologlar, epilepsi ile dine ani yöneliş arasında bir bağlantı olduğunu ortaya çıkardı.
California Üniversitesi uzmanları tarafından 1997 yılında bir seminerde aktarılan bilgilere göre, bu hastalar, kriz anında Tanrı'yı gördüklerini veya "ani bir aydınlanma" deneyimlediklerini kaydediyor. Şimdi bilim adamları, dini deneyimlerin daha yaygın türevleri üzerinde araştırmalarını sürdürüyor.
Pennsylvania Üniversitesi'nden Dr. Newberg ve Dr. Eugene d!Aquili, bu yeni sahaya nöro-teoloji adını veriyor.
Yayınlanması beklenen kitaplarında, ruhani deneyimlerin beynin yapısının kaçınılmaz bir sonucu olduğu görüşüne yer veriliyor. İki uzmana göre insan beyni genetik olarak dini inanışlara koşullan-dırılmış durumda. En basit dua tekrarları bile beyni belirgin biçimde etkiliyor.
Fransisken rahibelerinin SPECT taramalarında araştırmacılar, beynin söz konusu orientasyon merkezinin dinginleştiğini belirledi. Bu durumun, rahibelerin Tanrı'ya yakınlaşma ve bütünleşme hissine yol açtığı bildiriliyor.
Kişinin,kendisini daha büyük bir güçle bütünleşmiş hissetmesinin duygusal ya da iradesel bir süreç olmadığını ileri süren Newberg ve d'Aquili, fikirlerini "Why God Won't Go Away" adlı kitaplarında ayrıntılı şekilde açıklıyor. Nöro-teoloji bundan başka, ritüel davranışların beyni aşama, aşama nasıl etkilediğini de inceliyor.
1997 yılında Japon bilim adamları tarafından yapılan bir araştırma, yinelenen ritmlerin beynin hipotalamus bölgesini dinginleş- tirdiğini veya aktifleştirdiğini gösteriyor. Bu durum, dini ilahilerin nasıl ruhani bir dinginliğe ulaştırdığını açıklarken, Sufi mistiklerin esrik dans motiflerinin nasıl uyarıcı bir etki yarattığını aydınlatıyor.
Bilim adamlarına göre bu coşkun ruh halinin nedeni, evrenin enerjisini kanalize ettiği hissinin yaratılması.
Ritüeller aynı zamanda zihnin odaklanmasını sağlayarak duyu alıcılarını bloke ediyor. İnançsız kişilerin dahi ritüellerden etkilenmesi bu şekilde açıklanıyor.