sevgi | Kalemimden Birazoku
Kaç gündür yazıp yazmama konusunda kararsızım. Bir yanım kalemi elime alıp, her şeyi dökmemi istiyordu, öbür yanım ise cesaret edemiyordu. O kadar karma bir dönemdeyim ki… Nereye dönsem, ıslanmış gözlerle bakışıyorum, acıya çarpıyorum. Ne kadar mutsuz herkes böyle?! Ürkütüyor bu beni… Desem de yok…
Neden yaşıyoruz biz? Neyiz? Kimiz? Neden varız allah aşkına… Duygularımız mı var? Düşünecek beyin kaldı mı ki? Hangimiz yapay gözyaşı kullanmıyoruz şimdilerde? Satır aralarında kalmıyor mu hayatlar?…
Ölümden hiç korkmazdım. Neden korkayım ki! Güçlüyüm derdim… Bunu en çok insanların ölümden korktuklarını gördüğümde söylerdim… Biri ölünce televizyonların üzerine atılan siyah örtüleri gördüğümde söylerdim. Biri öldüğünde sessizliğe bürünüldüğünde söylerdim… Herkesin üzeri kararıp, gözleri ağlamaktan kızardığında söylerdim… Sanki sesli konuşmak büyük günahmış gibi susmak zorunda kaldığımızda söylerdim. Herkes o kadar çaresiz, o denli acılı gözüktüğünde söylerdim kendime ‘ben ölümden korkmuyorum’ diye… Çocuk aklı işte… Şimdi anlıyorum… Bir ölünün ne denli yaşanmışlık olduğunu gördüğüm için korkumu korkusuzlukla bastırdığımı, şimdi anlıyorum. Çünkü şimdi hiçbirimizin gözleri ıslanmıyor kendiliğinden… Hepimiz sahte gözyaşları kullanıyoruz gözlerimizdeki kuruluk batmasın diye… Çok ağlamışlıktan değil, şiddetli duygusuzluktan… Şiddetli düşüncesizlikten göz pınarlarımız ıslanmıyor bile… Sanki içimizde atan bir şey yok… Sanki içimize beton dökmüşler… Yanı başımızda birileri ölüyor kılımız kıpırdamıyor… Her gün birileri gerçekten ölüyor… Öldürülüyor… Ecelin bedenlere yaklaşmasına gerek kalmadan birileri istiyor diye birilerinin sevdikleri ölüyor. Sonra bize onlar ölse de aslında ölmüyor diyorlar… Biz de tamam deyip, sadece sözlerle sözde üzülüyoruz. Allah günah yazmasın ama ne zaman bir şehit haberi gelse, önce nereden diye bakıyorum. Bu ayrımcılık yaptığımdan değil, kardeşim aklıma geldiğinden… Acaba onun görev yeri mi diye… Sonra kendimden utanıyorum… İçim bir deli oluyor… Sen de mi diyorum kendime öfkeyle… Dudaklarımda titrek bir mühür… Sessizlik sarıyor beni…
Televizyonların üstüne örtüler atılarak karartılmıyor ekranlar artık, başka türlü oluyor… Bir öpüşme sahnesiyle mesela… İçim bana haykırıyor ya deliriyorum o an suskunluğuma… Aslında öyle değil… Aklım almıyor… Donup kalıyorum… Anlayamıyorum… Kırk gün süren sessizliği anımsıyorum birden… Yine ürküyorum… Sanki yine o acının hissedilmesini bekliyorum… Şaka gibi acı çekelim istiyorum resmen… Delirdim mi ki ben?! Yok… Eskisi gibi his, sahici gözyaşı arıyorum sadece… Ama yok! Kimseden…
Ben anlayamıyorum. Lütfen… Lütfen söyler misiniz? Biz ne zaman öldük?!
Serbest, Yazılar içinde aşk, ASKER, erdenozlem, ölüm, özlem, özlem erden, şehit, sevgi etiketleriyle 11 Ekim 2016 tarihinde Özlem ERDEN tarafınadan gönderildi.
(Her şey menfaat değildir. Hala ‘eskide’ olduğu gibi güzel olanları yaşayan ve ‘YAŞATAN’ da var hayatta. Her seven kirli, her sevgili kirleten değilmiş demek ki…)
Bu belki de hayatım boyunca gururla anacağım yazılarımdan biri olacak. Çünkü seni tanımlamaya, dilim döndüğünce seni anlatmaya çalışacağım. Zor! Gerçek anlamda seni tanımlamak çok zor!
Öyle bir zamana gelinmiş ki baba-oğul, anne-kız bile karşılıklı menfaat içerisinde hareket ediyorlar. Sevgililerden söz etmek bile başlı başına bir dipsiz konu… Gözlerden tenlere, tenlerden ceplere, ayaklardan dört tekerlere kadar inen aşkların âşıklarıyla dolu böyle bir zamanda hiçbir şeyin son olmadığının bazı kanıtları vardır hayatta. Senin gibi…
Yüreği cesur insan! Herkesçe dost, herkese vefalı insan… Başkalarınca tebessümle anılan, adı geçtiğinde bile milyonlarca sözü ardı ardına sıralatan insan… Ceyhun Çaylan!
İyi bir evlat! Annesinin onur kaynağı… Arkadaşı, sırdaşı, gururu, umudu ve hala aynı heyecanı…
İyi bir dost! En yakın dostunun kardeş dediği insan… Değer verilir ama değer görülmez. Ona değer verirseniz, değer görürsünüz. Bazen kibrinize yenik düşüp, kendinizden başkasını tanımadığınızda bile onun nazarında değerlisiniz. Sadece kötü gün dostu olmakla yetinmez, iyi gününde de, iyi günlerinizde de samimiyetin simgesi olur.
İyi bir çalışan! Hayatında işi kadar önemsemiyordur belki de kendini… Sorumluluk onun vazgeçilmez mecburiyetidir. Hani kaytarmak ister ya zaman zaman insan, imkânsız! İyi olmak gerçek anlamda iyileştirir kendisini… Şansa bırakmaz, riskten korkmaz, vasfının bir değeri olmaz gözünde… İster patron deyin, ister yönetici, o kendi gözünde işinin işçisidir. İyilikle, sevgiyle çalışmanın ifadesidir.
Suçlu bir beden! Kendine karşı acımasız, kendine karşı suçlu… Başkalarının mutluluğu onun mutluluğundan kat kat değerlidir. Kendini, isteklerini, heveslerini erteler. Bedeninin yorgun savaşçısı, ayaklarının zamansız çilesidir bir anlamda.
Mükemmel bir SEVGİLİ!
Ceyhun demek huzur demek seven için… Kaygısız, şartsız güven, mutluluk demek… Öfkeliyken rüzgâr gibidir. Eser ama serin eser… Derine inmeden diner… Sonra hemen uysal uysal yüzünü okşar. Öfkeli olan sensen, dinmeni bekler. Korkup, terk etmez. Şefkatin ruhu elinde olur. Sımsıkı kenetler ellerine…
Sabırsızlığın sabra dönüştüğü yerdir omuzları. Başını yaslarsın, sıcacık elleriyle okşar, sever. Sen kötü oldum dersin, öyle sanırsın, kahredersin kendini, o ise yüceltir yerle bir ettiğin tüm duygularını.
İtiraf etmek gerekirse şu zamanda türünün son örneği… Sevdiğinden faydalanmak, sevgisinden nem kapmak, duygularını incitip, onuruyla oynamak, bunu ağzından sakız yapmak, sevdiğini başkalarına yem yapmak moda iken iyi olan şeylerin hala yitip gitmediğinin canlı kanıtı.
Hayatımda olduğun için, yüreğimi yüreksiz insanlardan koruyup, yüreğine eklediğin için, buz gibi ellerimi her fırsatta ısıttığın için, inadımı kırarak sabrını, sevgini sunduğun için, yüreğinin tam da üstünü bana yuva yaptığın için, sevmek fiilini yüreğime yeniden kazandırdığın için, temiz olan hiçbir şeyin kirletilmesine, kirlenmesine izin vermediğin için, sonsuz bir huzru, mutluluğu tüm olumsuzluklarıma rağmen benden esirgemediğin için, benim olduğun için önce Allah’a sonra da sana tüm yüreğimle TEŞEKKÜR EDİYORUM!
Geç yerine geç! Dediğin her an hayata teşekkür ediyorum; çünkü öyle deyip, yüreğinin üstüne koyuyorsun beni…
Seni sevmek lüksüne sahip olduğum için çok şanslıyım. Bu şansı bana verdiğin için de sana borçluyum…
Serbest içinde aşk, ceyhun, ceyhun çaylan, CEYHUN görsel, ceyhun özlem, erden, özlem, özlem ceyhun, özlem erden, sevgi etiketleriyle 19 Mayıs 2012 tarihinde Özlem ERDEN tarafınadan gönderildi.
Bir gün kalkıp bir gönül aralığından düştün aklıma. Oradan usulca yüreğime uğradın. Kalıp kalmayacağını bilmiyordum ben oysa. Tereddüt etmeden alışmaya başladı aklım seni düşünmeye. Hiç gelmeyeceğinin bende yaratacağı derin kesiği hesaba katmadan başladım düşünmeye. Gece gündüz düşündüğüm zamanlar oldu seni. Vakitli vakitsiz aklıma gelişlerin oldu. Seni görmek isteyen gözlerle etrafa bakışlarım.
Sen hiç olmadın.
Sen hiç yaşanmadın.
Gelseydin yanakları al bir utangaçlık takılırdı yüzüme. Gözleri Samanyolundan parlak bakardı bakışlarımın. Hele bir de denk gelseydi gözlerin gözlerime, aydınlanırdı içimin tüm kentleri. Gelseydin tüm küslükler biter, herkes barışırdı. Eyvandaki çiçekler bir bir mutluluktan açardı.
Sen hiç gelmedin oysa.
Oysa ben daha en sevdiğin rengi öğrenecektim senin, en sevdiğin yemeği, şarkıyı ve en sevdiğin tatlıyı da tabii.
Oysa daha sana sımsıcak bir günaydın mesajı atacaktım. Hatta belki bir mektup yazacaktım, ucunu yakacaktım.
Birlikte yürüyecektik İstanbul’u belki de; oysa ben şimdi senin yürümeyi sevip sevmediğini bile bilmiyorum.
Bir yerin kanayacaktı, ben peçete ile yetişecektim pür telaş.
Aklıma geldi de; ben senin daha nereli olduğunu bile bilmiyorum oysa. Ne acı. Ne acı.
Sevdiğin poğaçalardan getirecektim sabahları, birlikte kahvaltı yapacaktık, dudağının kenarında kalan kırıntıları alacaktım.
Oysa bilmiyorum hangi mevsimi sevdiğini. Kış olmalı ya da ilkbahar mı? Bilmiyorum işte kahretsin!
Bir şarkımız olacaktı oysa, hatta belki şarkılarımız. Birlikte söyleyecektik bağır çağır. Herkese ve her şeye inat.
Hiç tanımadığımız sokaklardan geçecektik, ürperecektik ama; birbirimizin yanında olduğumuzun verdiği güvenle dönecektik yine tanıdık semtlere.
Sen içkime karışacaktın oysa daha, ve ben senin sigarana.
Kahkahalar atacaktık ölüme inat daha oysa.
Oysa sen bir umut olacaktın kuruyunca dallarım. Tüm yeşilliklerin giyip gelecektin.
Küfredecektik ağız dolusu, kimsenin bize baktığı umurumuzda olmadan delilikler yapacaktık, tezgahlardan meyve alıp kaçardık belki.
Oysa ben daha sevecektim seni.
Serbest, Şiirsel Anlatım içinde sevgi etiketleriyle 26 Kasım 2011 tarihinde Damla G. tarafınadan gönderildi.
Şimdi Uzaklarda Olman Neyi Değiştirir Ki!.
şimdi düşmüşüm bir aşkın gölgesine
dönüş yolum yok sanki
geçerken uğramış gibi bir halim var
cesaretimi toplayıp bir türlü varamıyorum
şimdi uzaklarda olman neyi değiştirir ki
bedenimde hep varlığını hissedip bildiğim
imkansızı mümkün kılan bir ülkedeyim
gözlerimi kapatır dururumda
hep bakışların gelir aklıma
ve daima Kalbimdesin….
Yazılar içinde aşk, bakmak, geçerken, gölge, halim, his, kalp, rüya, sanki, sevgi, şimdi, uzak, varlık etiketleriyle 05 Ekim 2011 tarihinde Amo-te tarafınadan gönderildi.
KİME NE SENDEN!?
Yalnızca benim dudaklarımda şekillenmeli adın!
Kime ne gülüşündeki cennetten!!??
Bilmesinler yüzünün bir yanı yakamozdur…
Şiir içinde aşk, sevgi, Şiir etiketleriyle 19 Eylül 2011 tarihinde Damla G. tarafınadan gönderildi.