Sema Aksu Kişisel Blog: Duvar Yazılarım 7
Ne zaman bir insandan geçsen ona bir şey bırak, bir film, bir müzik, bir resim, bir düşünce, bir hissediş. Bıraktığın aldığından çok olsun. Bir ceza ise bıraktığın uzun vadede o bile ödül olsun. O anlamasa da olur, nasıl olsa sen biliyorsun.
Sevdiklerim oldu kötülükleri yüzlerinden okunan, bir umut düzelir diye beklediğim, ben değiştiririm dediğim. Onlar değişmediler ama ben öğrendim. Değiştirebileceğim tek şey kendi benliğim.
Uzun yıllar çalışır duygularını kontrol etmeyi öğrenirsin, sonra insanlar duygusuz diye seni suçlar. Bu ne yaman çelişki dostlar.
Ve der ki, bırakın herhangi bir hissi, onun parmağının ucuna zarar gelirse, hayatlarınız üzerine gelen bulut olmadan tek bir adım atamazsınız.
Bazen kader, neyi öğrendiğini ölçümlemek için geriye sarar. O nokta ya bir üst sınıftır ya sınıf tekrarı. Kapılar kapanmasın istiyorsan çözüm yolunu değiştirmelisin.
Sen tam da hazır olduğunda gelir, ne bir saniye önce ne bir saniye sonra. Neye hazır olduğunu iyi seç.
Sen benim az biraz sevgilim, iyi bir arkadaşım, çokça sırdaşım, bir var bir yokmuşum derken yanı başımda biten mucizemsin.
Al yalnızlığımı kim bilir ne süre sana emanet. Sar onu sımsıkı bundan sonra sensizlik ona kıyamet.
Bazen kavga etmek, tartışmak gerekir. İş arkadaşınla, akrabanla, dostunla. Böyle böyle sınırların öğrenilir, böyle böyle birbirine ne yapmaman gerektiğini fark edersin. Ve herkes birbirinin hatasına yara bandı olurken, kişiliğini yitirmeden gerçek dostlar kazanırsın. Gözü kör olana ise gönlün rahat hoşça kal dersin.
Karşındaki bir ayna ne görmek istediğine iyi karar ver. İşine gelmediyse önce kendine çeki düzen ver. Şöyle bir düşün kırdığın dalları sonra onarılması için zaman ver.
Bir keder içinde misin? Dur ve kendine şunu söyle; hangi acı sonsuza dek sürdü ki? Şunu asla unutma, ne kadar büyükse hedeflerin ve hayallerin, karanlığın süresi o denli kısa olacak. Ve yalnız sen değil, çevrende aydınlığından nasibini alacak.
Arkan dönükken olup bitenler var ya en çok onlar gösterir adaleti sana. Ne planlanırsa planlansın kader çepeçevre sarmıştır ve son söz asla bizlere ait olmayacaktır.
Neden ağlıyorsun çocuk, oyuncaklarını mı aldılar? Artık her şeyin oyuncağın olmadığını mı öğrendin?
En büyük hayal kırıklıklarımı bazı insanların sadece ve nedensizce kötü olduğunu anladığım anlarda yaşardım. Kabullenmekte zorlandığım bana göre en garip gerçeklikti. Garipti ve sığındığım tek şey yüreğimi Yaradana çevirdiğim noktada ödedikleri bedellerdi. Ve en büyük bedelleri huzurdan men edilmekti.
İyiymiş kötüymüş tartışılır ama çaresiz insanlar her zaman canımı acıtır.
Oldum olası en sevdiğim sestir gök gürlemesi. Bana doğanın gücünü insanın acizliğini hatırlatır. Ve en sert olanımızın bile boyun büküşünü.
Hedeflerim hep kocamandı benim, tahminlerinizden çok daha kutsal. Onlar parayla ilgili olmadı hiçbir zaman ya da ünle. Görünmeden dokunmak istedim hayatlara sahte bir imzayla. İnsancıl, kısa molalarla dinlendim. Şimdi yoldayım.
Sen en değerlisin, neden mi en değerlisin? Çünkü sen sesimdeki kırılganlığı fark ettiğin an nerede olsam yanımda bitensin. Ve sen sırf bu yüzden bile sevilmeye değensin.
Hedeflerinin varlığı hüzünlerinin ve engellerinin çelmelerinden koruyacaktır seni. Onlara bağlan, gerisi gelip geçici.
Bir çocuk patavatsızlığıyla yaşardım ben. Mutluydum. Kimi şanslı olduğumu söylerdi, kimi görünmezlerce korunduğumu. Ben bilirdim yüreğimi çamurlu ayaklardan nasıl koruduğumu.
Mutlu olmak istiyorsan sevmeye mahkumsun dostum. Sevebilmek içinse hayli büyük bir yüreğe. O yüreği büyütmek içinse önce kendini sevmeye.
Hayatta hiçkimsenin yanından söyledikleriyle yaptıkları farklı olanlar kadar hızlı uzaklaşmadım. Bu çoğu zaman cehalet kaynaklı olsa da genelde kötü niyetin habercisidir.
O gözler sadece gülmüyordu, o gözler hoş geldin diyordu. Kayıtsız kalmak büyük günahtı. Paya düşen yaşanacaktı.
Kalabalık sokaklarda seçtim gözlerini, öyle büyük, öyle parlaktılar. Sıkışan yüreğim eşlik etti gözlerime fark ettik yaklaşan kederi. Ve bu yüzdendi görmezden gelişimiz seni. Acısızlık için aşktan vazgeçtik.
Sen beni severken hiç görmedin dostum. Sarıp sarmalar seni iyiden iyiye. Öyle sarar ki ayırt edemezsin beni kendinden.
Gerçek mutluluktaki sır beklentisizce ve belkide hiç tanımadığın birileri için bir şeyler yapmaktır. Almayı düşünmeden vermektir. Yüreğinin içe doğru büyüdüğünü hissedersin ve herkesin bir bütün olduğunu. İşte o an mutlak yalnızlığının son bulduğu nadir anlardandır.
Rabbim zayıflıklarımız karşısında bizi bizden koru. Korku, hırs, nefret, haset, kendimizle ilgili konularda körlük, adaletsizlik ve bizi güzel özümüzden uzaklaştıracak tüm duyguları senin yüce sevginle yıka ve koru bizi.
Hiçbir söz beni "asla değişmez" sözü kadar güldürmez. Çünkü ölüm bile değişime engel değildir.