Yekta Uzunoğlu – VENGMA
Yekta Uzunoğlu //
Em bê dost û bêkes in.
Ey felek sana yalvarıyorum ;
Biz dostsuz ve kimsesiziz.
Metni Dr.Bedirhan Sındi’ye ait ve M.Şeho’nun türküleştirdiği bu nağmeler, gençliğimizde Erivan veya Bağdat Radyosu’ndan acılı bu melodiyi duyduğumuzda, tabiri caizse 7’den 70’e tüm dinleyenleri hüzne ve gözyaşlarına boğardı…
Kürt ulusunun, bu sonu gelmeyen her kırımından – acıdan ve faciadan sonra, bu türkünün söz ve nağmeleriyle felekten başka sesleneceği, acılı kaderini anlatacağı kimsesi yoktu, dostsuz ve kimsesiz ateşe atılandı hep Kürtler.
Eylül ayında Güney Kürdistan’da gerçekleştirilen Kürt ulusunun dünyanın dört bir köşesinden yaşama ve direnme içgüdüsünü ateşleyen referendumdan sonra yaşanılan “yalnız bırakılmışlıkla” içine düştüğü depresyon günlerinde, Zagros Televizyonu’muzda bir Kürt kadın türkücüsünün acılı sesiyle bu türküyü duyduk ,dijital medyada her acı çekenin paylaştığı türküydü O ve varlığının her yerinde bir yara izi taşıyan Kürt halkını gözyaşlarına boğdu.
Ama bu sefer tarihte hep yaşanıldığı gibi yaşanılan bu son kaderle yalnız bırakılmışlığının nedeni dostsuzluk da , yanlızlık da değildi.
1980 yılında İranda şah yönetimi gibi o dönemde bölgenin en güçlü devleti “bir günde çöktü” ve felek doğu Kürdistan’ı altın bir tepsi üzerinde Kürtlere sundu.
Bir kaç ay sonra, çöken İran’la irak arasında 8 yıl süren – atom hariç-, dünya silah sanayinin ürettiği tüm silahları bu iki Kürdistan işgalcisi ülke birbirine karşı kullanırken, hem doğu hem de Güney Kürdistan’ın hakimi Kürtlerdi. Doğu Kürdistan Kürtleri her türlü yardımı Bağdat’tan alırken, Güney Kürdistan Kürtleri de Tahran’dan alıyordu.
Bu kırım yada bırakuji, 1991 yılına kadar – düşmanların bizi birbirimizi daha gadarca kırdırmasına kadar – devam etti. 1991 yılında felek, bizim hiçbir emek veya gayretimiz olmamasına rağmen, altın tepsi üzerinde bize yine de, ülkemizin bir küçük bölgesinde Amerika’da dahil onlarca koalisyon ortağının koruması altında yaşama güneşini getirdi.
O güneşin altında, bir parça Kürdistan toprağı üzerinde, bizi varolan silah teknolojisinin en modernleriyle koruyanların gözleri önünde, o topraklarda kardeşlerimizi daha çok öldürebilmek için Saddam’ın askerlerine öncülük ederek yol açtık. Diğerlerimiz de İran Pasdaranlarını!
Felek, bizi yukarılardan bakınca ve halimizi görünce herhalde lanetlemiştir. Dünyanın en güçlü ülkelerini dost diye göndermesine rağmen bizim birbirimizi gırtlağını kestiğimizi, bölgenin en gaddar en zalim hükümdarları gibi birbirimizi boğazlamamızı görünce….
Felek, yine de bize acımadan vazgeçmedi. Birbirini boğazlayanları durdurabilmek için, dünyanın en güçlü ülkesini rahme davet edip zorla, biz düşman kardeşleri tokalaştırdılar. Bir daha da birbirimizin boğazına düşman hançeriyle saldırmamamız için dünya kameralarını davet edip, bu bırakujların Kürdistan’dan binlerce kilometre uzaklıktaki Washington’da belgeleyebilmek için ; ”Ki bakın dünyanın gözleri önünde tokalaştınız dünya şahit artık kardeş kanına karşı olan sonsuz susuzluğunuzu hiç değilse gizleyin” dercesine !
2003 yılında yine felek, dünyada hiçbir mahlukata göstermediği cömertliği gösterip bir kez daha altın tepsi üstünde var olan tüm ganimetlerini sundu, Kürdistan’ın daha büyük bir parçasını da Kürtlerin cennetlerini yaratmaları için.
Rojava’da DAİŞ barbarlarına karşı savaşıpta şehid düşenimizin cenazesine gitmek isteyen ömrünü Kürt davasına adamış babanın bile gitmesine müsade etmezken, diğerlerimizde doğu Kürdistan’da her an meydanlarda asılan kardeşlerimizin doğudaki akrabalarının Süleymaniye’de protesto etmesini bile engeledik. Doğudan kaçıp da Amerika’nın özgürleştirdiği güneye sığınmış doğulu kardeşlerimizi biz Land Cruiser Monika jiplerine binerken, Hazar Gölü’nde havyarlı tatiller geçirirken, Antalya’larda, İstanbul’larda gece kulüplerinde eğlenirken 25 yıl boyunca ekmeğe muhtaç bir halde kamplarda yaşamaya mahkum ettik.
Referendum geldi, Vladivostok’tan California’ya kadar tüm kürtlere -bir yüzyıl süren cefa-kırım-sefaletten sonra – felek, yine bir altın tepsi üzerinde özgürlük ganimetini getirdi.
Bir gece içinde, daha düne kadar ”Kerkük Kürdistan’ın Kudüs’üdür, Kerkük için kanımızın son damlasına kadar savaşacağız” diyenler, özgürleştirilmiş Kerküğü özgürlüğün,başkaldırının ve yiğitliğin simgesi olan peşmerge heykeliyle birlikte bir tek kurşun bile sıkmadan düşmana teslim edip geri çekildiler.
Çek Zindanlarındaki Ahmed Arif