You are at:Home»Genel»Edebiyat»Sonrası Derin Sessizlik
By burasibenimgalaksim on	 11 Temmuz 2016 Edebiyat
Paketlerce sigara, şişelerce rakı bir de ben bitiyorum her gün. Ayık kafayla çekilmiyor çünkü insanlar. Kızınca veya onlardan gitmek istediğinizde ise sadece sizi kendinizle tehdit edebiliyorlar. Kendilerine zarar verebilmek her şeyden daha kolay geliyor çünkü. Gitmenizden korktukları da yok. İnsanlara alışırsınız. Alıştıkça her şey daha da sarpa sarar. Neden biliyor musunuz ? İstesenizde istemesenizde bağlanırsınız. Kalbiniz o anda itibaren mantığınızı yenmeye başlar. Onlar bizi boğazladıkça biz sadece gülümsedik. Gitmek istediklerinde gitmemeleri için yaptık. O kadar çok çabaladık ki bazı şeyler için onların çabalamasına gerek kalmadı. Sanırım biz hayatın bize getirdiklerini hak etmedik. O kadar becerikli olamadık. Veya onlar bizi hak etmedi. Çabalarımızı, sevgimizi ve en önemlisi bizi hak etmediler ulan. Bize yeterince bakamadılar. Renk körüydü onlar ancak sadece siyahı göremediler. Bizler ve çabalarımız ise simsiyahtı. Gece gibi. Hatalar yaptık hepimiz. Ancak bedelini ağır ödüyoruz. Ruhumuza neşter ile kazıyoruz. Beceremiyoruz, hep duygusal düşünüyoruz ve bazen kendimizi kaybediyoruz sonuçlarını hiç düşünmeden. Ve en sonunda kırılan, aynaları ve camları kıran taraf biz oluyoruz. Yüzümüzde ki eğlenceli insan ifadesini çıkarmadan yaşıyoruz. Nereye kadar diyoruz ne kadar sürecek böyle ? Sonra bir bakıyorsunuz geleceğinize, hep böyle devam edeceğinizi anladıktan sonra sessizleşiyorsunuz. Afallıyorsunuz, düşüyorsunuz yeniden. Ancak bu sefer kalkmıyorsunuz. Sonra hayırlısı demeye başlıyorsunuz ve her gideni, güvenmediğiniz insana eyvallah demeye başlıyorsunuz.