bir takım şeylerin kenarlarında: delft şaşkını
iyi yolculuklar kardesim..... operekten
vardinmi olum.. hadi bakalim haberlerini bekliyorum geniscene fotolar dahil... sevgilerr
o cikma cok dikkat cekici.Bina sanırım betonarme ve sonradan oyle bir konsolu cikabilmeleri enteresan..acaba celik bir takviyemi var yoksa betonarme filizlerinden mi devam etmisler??Alısma donemleri ha kardesim kolay gelsin... sende biriki cevap yazsan fean olmayacak...
pardon celik kolonları sonradan gordumm :)))
Ayrıca eskisehirdede eskiden bacalar bolgesi diye bir yer vardı.( hala onun kalıntıları duruyor) Eski kremit fabrikalarinin oldgu yer.Kremit pişirme fırınlarının bacalarıyla birlikte boyle bir kompozisyonları vardı.Tabii onlar daha cok tonozdu..onları hatırlayıverdim...
aaa, gelmiş de yine gitmiş! bol şans, bol eğlence, bol öykü olsun.
efenim su anda bir evin bir odasini bazi mutfak ve banyo dolaplarini ve kacak olarak komsunun internetini gecici olarak kiralamis duumdayim, bugun misafirim bir yerde yarin evim olacak ama daha mevzular yeni basliyor, kalici bir ev bulmam lazim diger hususlarla ilgli olarak daha genis yazacagim..
hadi bakalim...Capricio arabe yi dinliyor ve izliyorum lan yutub dan..kardesim geldi aklima..olum blogundan seni fazla rahatsz ediyorsamda soyle..bende boyle her kafama estikce sana yaziyooeum.
yaz kardeşim yazmadığın günlere say...
şimdi bir film izliyorum..nanni moretti nin.İlginc bir film.Adamın biri yonetmen ve sokaklarda scouter ile geziyor.Biryandan kenti bir yandan yapıları konusuyor bze.Ama biryandanda flashback filmindeki kadini arıyor.Cok aptal filmlere giriyor ve hemen cikiyor.Kafasında sanırım toparlayamadigi bazi seyler var.Adam sokaklari gezerken aklıma bir soru geldi ve filmi durdurdum sanaa sorayım dedim.Acaba yasadıgımız yerimi yasıyoruz? Yada orası mı oluyoruz? Ya da yasadigımız yer gibimi oluyoruz? ben burada bu korku ve guvensizlik icinde ysayan insanlarin arasında ,evde yada farketmez, boylemi olmaya basladım.acaba sen oradaki hayatının icinde bisikletle ordan oraya gce rahat gezerken kendini bulabiliyormusun? yani ( I mean :)) Sadece yermi degistirmek lazim.Ben bukadar yer degistirirken neden hala bunları dusunuyorum???
sorular durmuyor..Sana telefonda "istanbulda en son icerken okadar keyifsizdin ki, bisikletle yoolardayken soyledigin sarkilar beni sasirtti" demistim.Sende"orası yollar ve muhabbet demistin"Sanki dusununce o biraz acikliyor bunu ama tam degil .Biraz cabuk cevap gibi...oradamısın..
biketour'dan bir arkadaşa içli içli şöyle yazdım bu konuda, gerçi bunlar senle hep konuştuğumuz şeyler: "i was thinking about this: you're someone with this people in this place, and another person with other people in a different place.. you feel different and behave differently... so what makes cycling in general and biketour in particular nice was this: it makes you fine, it makes you feel nice, it makes you behave this way... ... the feeling that you're on your own.. the feeling of independence... the feeling of movement.. the feeling of going on, feeling of being together, a sense of adventure...and also it is physiological, you have in your brain and muscles, blood circulating when you're cycling... so yes maybe we were the ones that made a cycling tour nice but also it was taking something nice out of us too... they were our good potentials.. which stay undeveloped, unused when we're stuck in these cities with our professional identities... ...i thought if i could endure that kind of voyage for years, i would feel much better than i felt when i was back in istanbul..."
sadece yer değiştirmek yeterli değil herhalde.. nasıl bir yolculuk, hangi yolla... birşeylerle uğraşıyor olmak gerekiyor.. biketourda kentte işsiz kaldığımızda enerjimiz düşmüştü.. tekrar yola çıkıyorsun havan yerine geliyor.. burada yapacak uğraşacak kafa yoracak şeylerim çok fazla.. ve burda da iyi hissediyorum.. burası istanbul'a göre çok daha ferah bir yaşam ve çalışma ortamı sunuyor ama aslında bir beyaz yakalı yaşamı işte, varolma tarzım çok da farklı değil, uğraştığım şeylere burada devam ediyorum.. ama yeni ortamın ve yeni insanların getirdiği bir ferahlık var, geçici mi bilmiyorum..
Sana Kavafisten bir satır, bildigin bir satır, can sıkmak icin degil.Sadece yollar ve mekanlarla ilgili seylerde soylediklerin icin.. belkide farkinda oldugum ama senden duymak istedigim seyler icin belkide kendime....hos her ne kadar siir sevmesende beni anlayacagini dusunerek..Bir başka ülkeye, bir başka denize giderim," dedin,"bundan daha iyi başka şehir bulunur elbet.Her çabam kaderin olumsuz bir yargısıyla karşı karşıya;-bir ceset gibi- gömülü kalbim.Aklım daha ne kadar kalacak bu çorak ülkede?Yüzümü nereye çevirsem, nereye baksam,kara yıkıntılarını görüyorum ömrümün,boşuna bunca yıl tükettiğim ülkede."Yeni bir ülke bulamazsın.Bu şehir arkandan gelecektir. Sen gene aynı sokaklardadolaşacaksın. Aynı mahallede kocayacaksın;aynı evlerde kır düşecek saçlarına.Dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda. Başka bir şey umma-Bineceğin gemi yok, çıkacağın yol yok.Ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte,Öyle tükettin demektir bütün yeryüzünde debu sehir
Papa III. Innocente
tebdil-i mekan sende ferahlık bizde yazalım öyleyse:böyle saat zembereği gibi birşey giderek azaltıyor boşluklarını sınırlar giderek kalınlaşıyor gidecek yer giderek azalıyor burda durum böyledir insanlar insanlıktan çıkıyor gibi (ya da ben çıkıyorum bana öyle geliyor) ekonomik krize ve kavramların birbirine geçtiği yeni bir paradigma kayması öncesi sosyal krize bağlıyorum ben durumu sonuçta bir kriz olduğu aşikar.süreyya karabulut'un babasını izliyorum ekranda kanlı testere getirdim diyor basın mensuplarınafeysbuktan burmalı kadıncağızı özgür bıraksınlar diyorlar varım.japonlar yunusbalığı yemesin diyorlaryokum.var.yok.var.yok.varvar.yokyok.varyokvaryokvarvarvar.bir varımbir yokumbir bakmışsın varımbir bakmışsın yokumböyle de şiirsel takılan, böyle de hayatı şiir gibi yaşayan bir insanım vesselam..blogunuzu takip ediyoruz efendim. arada bakıp bakıp iç geçiriyoruz. arada da buraya içimizi döküyoruz(zaten söylenen bir adama dönüştüm).selamlar
hocam istanbula donus felan...Sıkıldınmı hemencik..
hocam, genel olarak konferans denen şeyle ilgili görüşlerimi başka yere yazacağım, istanbul'la ilgili görüşlerimi şimdi yazıyorum: yani kentin yoruculuğu kalabalığı nemi ve metrodaki dubleks iftar kalabalığı ile ilgili rahatsızlıklarımı rasyonel biçimde ifade ede ede bir hal oldumsa da belki de asıl rahatsızlığım bunlar değil de, hatta belki de artık kentten sıkılmış olmam bile değil de.. nereye baksam nereye gitsem ne yapmaya çalışsam istanbul'da hep aklıma başarısızlıklarım geliyor... hani çaba harcamamış olsam sorun olmayacak belki ama canımı dişime takıp uğraştımdı.. gittiğim yola bak.. kaldığım mevkie bak.. şurdan uzaklaşınca niye kendime geldim, işte bundan: unuttum da tekrar bişeyler yapabilirmişim gibi geliyordu.. döndüm, inşa ettiğim hayatla karşılaştım, yine bir güvensizlik çöktü üstüme.. doktoradır iştir şunlar bunlardır kolay mevzular, onları hallederiz... herkesin hayatta yetenekli olduğu konular var...
şimdi delft ajandam yani gelmeden önce hazırladığım listem handiyse tamam.. .. ev iş bisiklet tırmanış şu bu derken banka hesabımı da açtırdım.. her niyeyse dibi blmuş haldeyim.. bu nasıl oldu.. gelmek bitti.. burdayım artık.. hep yer mi değiştirmem lazım acaba.. bir adım önde kalırsam hiçbiryerde yaşayabiliir miyim? efenim gölgem bünyeden önce davranabilir mi?
gayet iyiyiz, ama yeni bir oda bulmam lazım, bizim evde yok dolayısıyla başka ev ev arkadaşı falan bulmam lazım, oldukça duygusal bir süreç, heyecanlı gergin falan.. insanlarla tanışıyorsun evleri beğeniyorsun odaları beğenmiyorsun ideal ev yok, var da orda duruyor erişemiyorsun, fırsat gördün mü atlıyorsun ama yanıt alaamıyorsun fena halde kafkaesk.. bu zamanlarda başlayacağım kafayı dumanlamaya, sonra sokakta kalınca tam olacak.. bir grup serseri görüyorum bir güzel köprü var onun kenarında takılıyorlar onlara katılırım artık...
müthiş bişey oldu, büyük bir aksilik olmazsa delft'te ilk kaldığım eve çıkacağım geçici olarak, 1-2 aylığına... bu haftasonu...