Dylan Ekspress: Eylül 2011
Uzun zaman oldu Senden ayrı kalemim.
﻿ Geçmişte kalanlar, daima orada kalacaklar, belkide seneler sonrasına taşınacak dostluklar..Geçmişte kalanları ziyaret edip anılardan konuşmak bu kadar iyi gelirmiymiş?Bilmiyordum ama geldi!:) Bugün dört arkadaş toplanıp ilkokul öğretmenimize gittik..Ah az mı emeği geçti bize bugünlere gelmemizin en büyük mimarı üstüne eğitimci tanımam!Belkide birdaha böyle dört arkadaş biraraya da gelemeyiz yollar ayrıldı herkes bir şehirde..Bir zamanlar her günümüzü beraber geçirdiğimiz yakın arkadaşlarımız zamanın etkisiyle uzaklara çook uzaklara savruluyorlar..'Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi hani ne oldu?Ne olduda böyle bilinmeyenlere savrulduk?' diyesi gelir insanın bazen..İşte bende aynen böyle bir gün geçirdim ve eskileri yadederken farkettim ki..O eski zamanlardan geçmişten..Yaşanmışlıklarımızdan ve çocuk masumluğumuzdan aramızda bir bağ oluşmuş.Seneler içinde birbirimizle eskisi gibi olamasakta birlikte olduğumuzda eski tanıdık bir limana kavuşmuş gibi hissettim :) Ne güzel bir duygu etrafında sevdiklerin anıların hatıraların olması.Nerde olursak olalım, kaç yaşına gelirsek gelelim yaşanmış günlerimiz mutlu anılarımızda donatmak beynimizi, arada sırada unutulmaya yüz tutmuş hikayelerimizi paylaşmak bir minik tebessümle yarınlara aktarmak..Ah ne güzel şey dolu dolu yaşamak!
Durmadan yazasım var bu aralar.Uzun bir ara verince yazmaya acıkmışım her zamankinden daha fazla..Sözcükler zihnimde uçuşup kağıda dökülmek istiyor parmaklarımın arasından.Ah yazmak ne rahatlatıcı birşey!Yazma isteğimi birden doruklara çıkaran bu filmi (http://www.incirreceli.com/) dün tekrar izledim ve işte..Artık vaktidir dedim! :) Arada bir böyle filmler izlemek iyi geliyor duygularını yaşamın tadını aşkın büyüsünü farkediyor insan.Ne yazık ki her zaman böyle büyük büyük aşklar olmuyor kimimiz hiç karşılaşamadan kimimizse yeni bulmuşken tadına bile varamadan kaybediyoruz bu mucizeyi..Yada farklı hayatlar farklı tenler farklı vücutlarda eskitip yitip giden aşkımıza, hiç kavuşamadığımız mutluluğa ağlayıp çürütüyoruz ömrümüzü dört duvar arasında..Hayatın tadına varamadan kocaman dünyanın bir su damlası boyutundaki arazisinde evden işe koşturarak öldürüyoruz yaşama sevincimizi.Oysa gezecek ne güzel yerler tadıcak ne yemekler öğrenecek ne kültürler var!Milyarlarca yıllık yaşam döngüsünün kısacık bir diliminde dünyaya geliyor onu da değerlendiremeden yitip gidiyoruz ah ne yazık!İşte böyle filmler izledikçe anlıyorum ki boşa tüketiyoruz biz kendimizi.Dünyanın bütün zevklerini tadıp bir gülücükle yummak varken gözlerimizi..