"Anadolu'yum ben, tanıyor musun?" | Ahmed Arif ve kendi sesinden şiirleri » Cafrande Kültür Sanat
Ana Sayfa Şairler - Şiirler “Anadolu’yum ben, tanıyor musun?” | Ahmed Arif ve kendi sesinden şiirleri
“Anadolu’yum ben, tanıyor musun?” | Ahmed Arif ve kendi sesinden şiirleri
Ve güneş yasak
Ve korkunçtur yalnızlığı ranzaların
Sen yatağında yanüstü düşmüşsün
Dudaklarında dost cıgaran
Kaysılar belki bu gece çiçek açacaktır
Çalmış kışlaların yat boruları
Kalmışsın en güzel kavgaların haricinde
Kalbin, Zonguldak’ta çökmüş bir kuyu
Kafan, sokak çarpışmasıdır Çin’de
1927 Diyarbakır doğumlu şair Ahmed Arif annesi genç yaşta yitiriyor. Onu çok sevdiği asubay olarak çalışan babası büyütüyor. 1951 TKP tutuklamaları esnasında Dil Tarih ve Coğrafya Fakültesi Felsefe Böümü öğrencisi iken hapislikle tanışıyor. Sansaryan Han denen işkencehanenin 9 nolu hücresinde yoğun işkence görüyor. En zor zamanında “Aksam erken iner mahpushaneye” adlı şiirini yazıyor. Kendisini ele veren şair Enver Gökçe’yi hiç affetmiyor. Sansaryan Han’ın izlerini hayatinin her aşamasına taşıyor. İtirafçı ve polis işbirlikçisi Ajlan Sayilgan burada çıldırmanın eşiğine geldiği söylüyor. 1950-60 arası hapis tutuklama ve mahkemelerle geçiyor.
Otuz Üç Kurşun Ahmed Arif - Hasretinden Prangalar Eskittim cafrande.org
Anadolu Ahmed Arif - Hasretinden Prangalar Eskittim cafrande.org
Hasretinden Prangalar Eskittim Ahmed Arif - Hasretinden Prangalar Eskittim cafrande.org
Akşam Erken İner Mahpushaneye Ahmed Arif - Hasretinden Prangalar Eskittim cafrande.org
Uy Havar! Ahmed Arif - Hasretinden Prangalar Eskittim cafrande.org
Ay Karanlık Ahmed Arif - Hasretinden Prangalar Eskittim cafrande.org
Bu Zindan Bu Kırgın Bu Can Pazarı Ahmed Arif - Hasretinden Prangalar Eskittim cafrande.org
Diyarbekir Kalesinden notlar ve Adiloş Bebenin Ninnisi Ahmed Arif - Hasretinden Prangalar Eskittim cafrande.org
İçerde Ahmed Arif - Hasretinden Prangalar Eskittim cafrande.org
Kara Ahmed Arif - Hasretinden Prangalar Eskittim cafrande.org
Karanfil Sokağı Ahmed Arif - Hasretinden Prangalar Eskittim cafrande.org
Suskun Ahmed Arif - Hasretinden Prangalar Eskittim cafrande.org
Yalnız Değiliz Ahmed Arif - Hasretinden Prangalar Eskittim cafrande.org
Orhan Ağabey dediği Orhan Veli’ yi seviyor, ama şiirini Fransız bohem tarzının bir kopyesi sayıyor ve bu tarz şiiri kabul etmiyor.
O çok sevdiği Anadolu’ yu yazıyor.
Söylemi “delikanlı” ; kah hüzünlü, kah meydan okuyan. Ama, hep dan dan söylüyor.
Bazen eşkıyayı, bazen marabayı, bazen devrimciyi anlatıyor.
Hep güzel anlatıyor. Şiirlerini çok da güzel okur.
Kaynak : El Kitabi -1 Yalcın Küçük, Kasım 1997
1927’de, Diyarbakır’da doğdu. Yaşamının 1950-1960 yılları arası, tutuklamalarla ve hapislikle geçti. Felsefe öğrenimini yarıda bıraktı. Yayınladığı tek kitap, satış rekorları kırdı : “Hasretinden Prangalar Eskittim” (1968). 2 Haziran 1991’de, Ankara’da öldü.
Bir kitabı vardı ama, ömrünün elli yılını adamıştı şiire. Hem şiire adamıştı, hem halkına. “Ben halkımın mazlum ve gariban bir ozanıyım. Böyle olmak da yüce bir onurdur,” diyordu. Yoksa başka türlü nasıl açıklanabilir bunca yaygınlık, bunca etkinlik kazanması? O tek kitap ki, dünyada başka bir benzeri var mıdır, bunca baskıya karşın her yıl en az dört baskı yapsın, 25 yıla yakın bir sürede her yaştan, her kuşaktan okurun beğenisini kazanıp okunsun.
Yalnız Türkiye edebiyatında değil, dünya edebiyatı içinde de benzersiz bir olay değil mi onun şiiri?
Refik Durbaş, Yasemin ve Martı, İst., 1997 (Cumhuriyet, 3 Haziran 1991).
Cumhuriyet’te Ahmed Arif anlatıyor Refik Durbaş yazıyor: “Kalbim Dinamit Kuyusu”. Şimdilik daha çocukluk anıları. Kürtlüğüne açık göndermeler. Tam ona göre bir laf: “Ben halkımın mazlum ve gariban bir ozanıyım. Böyle olmak da yüce bir onurdur.” Yaşadığımız çağda ve Türkiye’nin somut toplumsal / siyasal / kültürel koşullarında bir şairin garibanlığı benimsemesine şaşmak gerekir bence.
Bir eski şiirini de yayınlıyor: eskiliği dolayısıyla hiçbir yenilik de taşımıyor elbet. Tek değişiklik, günün söylem bağlamında yapılan “gangster / emperyalizm”. 1955’lerde emperyalizm Türk solunun sözlüğüne, hele şiirde işleyecek ölçüde, girmemişti.
Ahmed Arif’in şiir üzerine bir şeyler söyleyebileceğini sanmıyorum. Merak ettiğim yeni şiirleri. Bugün biçim / biçem yönünden bir yerlere gelip gelmediğini onlarda görebileceğiz.
Ahmet Oktay, Gece Defteri (8 Nisan 1990 tarihli günlük), İst., 1998, s. 85
Ahmed Arif’in şiirine, umudun, inceliğin, korkusuzluğun şiiri demişler. Ekleyeceğim: Onun şiiri, onurun ve alçakgönüllülüğün, derinliğin ve yalınlığın bile şiiridir. Bu özellikler sonradan edinilme değil, doğulunun geleneksel özellikleridir. Akıl ve yürek bir olmuştur. Hayat, en acı, en umutlu deneylerini sermiştir. O yirmi şiir yazılmıştır.
Gülten Akın, Şiir Üzerine Notlar, İst., 1996, s. 56
Yeni bir kitabı yayınlanmadığı için, bugün tamamlanmış bir şiir bile sayılabilir Ahmed Arif’in yapıtı. Gel gelelim, bunu belli bir ihtiyat payıyla benimsemek gerekir. Çünkü şair her an yeni bir ürün verebilir. Yine de, şu an bizim elimizde 19 şiir bulunuyor. Ahmed Arif’in şiiri dediğimiz olgu, bu şiirlerle kavranmak zorunda.
Ahmet Oktay, Karanfil ve Pranga, İst., 1990, s. 54
Ahmed Arif’in şiiri baştan sona somut gerçeklere dayanan bir şiir. Ama, tek bir dize kekelemeden, tek bir kez biçim sıkıntısı, dil, anlatım sıkıntısı çekmeden, benzetmelerin imgelerin en özgününü bula kullana yazmış. Benzersiz bir ozan.
Gülten Akın, Şiir Üzerine Notlar, İst., 1996, s. 61
Şair Afyonda lise birdeyken yazdığı isimsiz şiir
bir mavi gül bahçesi yorganım
uyku saçlarımın meçhul şarkısı
sonra yastığımda ilk gölgen kızlık
ve ilk unutuluş hürriyet raksı
yumuşaklığında köpükten öpüşlerin
mukaddes günehlar cenneti oda
dikişsiz beyazlığında tüllerin
bir ay süzülecek buluta
ve bir mavi şarap gözlerindeki
musiki gölgelerinde yorgun
sen hep öylesine güzel sevdalım
ben sana Alahsızcasına vurgun
Şiir, Refik Durbaş’ın “Ahmed ARİF Anlatıyor: KALBİM DİNAMİT KUYUSU” adlı kitabından alınmıştır.
Havva Anan dünkü çocuk sayılır,
Ele, güne karsı çıplak…
Sairlerin, bilginlerin dünyalarında,
Kalmışım bir basıma,
Bir basıma ve uzak.
Ne sah ne sultan
Göçüp gitmişler, gölgesiz !
Sonra Pir Sultan’i ve Bedrettin’i.
Bir bilsen, Urfa’da kursun atanı
Yürü üstüne üstüne,
Dayan is ile.
Gör, nasıl yaratılırım,
Ahmed Arif’ten, Rıfat Ilgaz’a yazdığı mektup 13.11.1988/Yeşilköy
Sevgili Rıfat ağabey,
Halkımın, yurdumun büyük acısı, büyük hüznü, sonsuz sevinci ve yıkılması imkansız onurusun.
Büyük sair, büyük inanç adamı, büyük namus anıtı ve büyük ozansın.
Sana “ağabey” diyebildiğim için mutluluk duyuyorum. Sunun şurasında bir ömrü, halkımızın ve insanlığın mutluluğu için bile bile, kahrolarak verdik gitti…
Alnımız ak, yüreğimiz pırıl pırıl…
Ahmed Arif İçin Kaynaklar
Refik Durbaş, Ahmed Arif Anlatıyor, 1990
Ahmed Arif, Cemal Sureya’ya Mektuplar, 1992
Şükrü Erbaş’ın “Eşikler ve Kirpikler” albümü: kendi sesinden 15 şiiri
Sennur Sezer ve kendi sesinden şiirleri: Nasıl anlatalım çocuklara dünyayı?
Kemal Özer ve kendi sesinden şiirleri: Birlikte Aynı Ateşten Geçerek
Ahmed Arif: Seni anlatabilmek seni, Namussuza, halden bilmeze, Kahpe yalana…
Uzaktan Seviyorum Seni – Cemal Süreya (Sesli Şiirler)
İbrahim Karaca ve Kendi Sesinden Şiirleri “Yanakta Kalan” Albümü
İlhan Sami Çomak: “En çok özlediğim şey, uzun upuzun yürümektir sanırım…”
Müşfik Kenter’in sesinden 43 şiir: “Bir Garip Orhan Veli” albümü
Ahmed Arif dinle
Ahmed Arif kendi sesinden şiirleri
Önceki İçerikFuruğ Ferruhzad: Ve aşktandır tüm yaralarım benim/ aşktan, aşktan, aşktan
Sonraki İçerikKararlarımızın ne kadarını biz veriyoruz, özgür irade diye bir şey var mıdır? – Doç. Dr. Tuğrul Atasoy
Ahmed Arif’in muhtemelen daha önce görmediğiniz 10 fotoğrafı
Ahmed Arif: Beni ben ettiğin için canımı fedâ etsem, yine de karşılık vermiş olamam…
Ahmed Arif: “Zaafı hiçbirimiz sevmeyiz” diyorsun. Sevmek de bir zaaf değil mi?
Ahmed Arif’in Cemal Süreya’ya mektup: Murat Belge ise düpedüz ayıp etti
Ercin Ermis 11/04/2016 At 02:59
Bir insan bir insan Anadolu ancak, bu kadar vatansever , bu kadar Vefakar, bu kadar cileli yaşanmışlara karşın affeden bu topraklara dost , Barışı isteyen olabilir…
Bedriye Korkankorkmaz: Benim içinizde yaşadığıma/ Yalnız sözcüklerim tanıklık edecek…