Eleştirel Günlük: 11/01/2007 - 12/01/2007
Anne ve babanın yanısıra öğretmen egemen ideolojinin bize empose edilirken kullanılıdığı ilk organik-ideolojik araçtır, temsilcidir. Ama bilindiği üzre her zaman soyal kurumlar istenildigi gibi, kurgulandıkları gibi işlemezler. Yani evdeki hesap çarşıya uymaz; öylesi öğretmenler çıkar ki egemen ideolojinin panzehirini üretir sınıfta. Bu yüzden sürgünle geçer ömürleri. Onlar hiç ödül almazlar. Daha dogrusu onlara hiç ödül verilmez. Aldıkları ödüllerin belgesi yedikleri soruşturmalar, aldıkları cezalar, gönderildikleri sürgünlerdir.
Eğer hala biraz umudumuz varsa bu ülkeden bu tür öğretmenlerimiz sayesindedir. Onların yüzü suyu hürmetinedir.
Her nekadar 24 Kasım Öğretmenler Günü 12 Eylül faşizminin belirledigi Atatürk’e ve beyin yıkamaya ödül verilmesini amaçlayan bir ritüel günüyse de bugünü kullanıp o güzel öğretmenlerime yaptıklarının boşa gitmediğini söylemek istiyorum.
Sevgili öğretmenlerim çok teşekkürler
bana onurlu yaşamı öğrettiğiniz için;
bilgiyi sevmeyi öğrettiğiniz için;
bayrağı – sınırı değil de insanı
-hani o içinde ilerlemeyi ve devinimi barindiran insani-
sevmeyi öğrettiginiz için.
Yer Kalmadı Yeşile
Koçero siirinden bir çalıntıyla sorsak şu resmi birilerine
Diplomata sorarsanız: Turistik bir serüven.
Sosyeteye sorarsanız: Tam parti verilecek yer.
Bezirgan filmciye sorarsanız: Gişelik bir filim için güzel bi mekan.
Sorarsanız bürokrata: Atatürk’ün heykellerinden birinin daha dikilmesi gereken bir yer daha.
Devrimciye sorarsaniz: Yeşillikten daha őnemli sorunları vardır proleteryanın
Fasiste sorarsaniz : Cicekler akilli olsun akilli…
Genelkurmay baskanına sorarsanız: Ağzıma bile almam adını
Çevreciye sorarsaniz: Babam biz evlenince bize bőyle rengarenk damlı bir ev alacak.
Herkes Biliyor !
Iki saattir neden Kürtlerin politik alanda demokratik olarak özgürce, korkusuzca, politika yapmaları gerektiğinin sosyal, ekonomik, ve politik temellerini düşünüp yazı yazmaya çalışıyorum. Her kelime, her düşünce parçacığı, her ses ve sesin serbest çagrışımı sanki yüzüme tokat gibi iniyordu. Sanki yazdıklarım yeni, hiç söylenmemiş, kimsenin bilmediği bir şeymiş gibi... Ne diye yazıyordum ki…Herkes biliyor yapılanların yanlış olduğunu. Bilmiyor mu? Herkes biliyor demokratik yollar tıkanınınca dağa vize çıkar. Bilmiyor mu? Herkes biliyor militarism bu problemin çözümü değil. Bilmiyor mu?
Gerçekten inanıyorum en geri zekalısı bile biliyor. Bu nedenle de yazmayı biraktim ve şimdi de niye yazmadığımı yazıyorum. Şu saçmalığı görüyor musunuz peki?
Hayatı Sisyphus’un yaşamı kadar anlamsız ve saçma hale getirdiniz. Küfür bile etmek gelmiyor içimden. Bütün küfürleri de biliyorsunuz. Bilmiyor musunuz? Bütün küfürleri duymuşsunuzdur da. Duymadınız mı?
Doguyakası'nda rastladım. Sonra dedim ki 10 yıllardır bu kitap Türkiye'nin insan tipinin topografyası...Hiç gündem dışı kalmadı...
Sana kendi içimdeki küçük adamı anlatmakla işe başlayacağım...Demek ki, büyük adam, ne zaman ve hangi alanda küçük adam olduğunu bilir. Küçük adam, küçük olduğunu bilmez ve bunu bilmekten korkar. Kendi küçüklüğünü ve yetersizliğini, başkalarının gücü ve büyüklüğünün kendisinde uyandırdığı güç ve büyüklük görüntüleriyle örter.
Reich amca kizmaz sanirim eger ben de birseyler eklersem sonuna. Kucuk adam kurtaricilarin senin olunu seviyorlar. Olumun ve kanin uzere propagandalarini seviyorlar. Yoksa esir dusmussun, sag kurtarilmissin, canin kurtulmus onemli degil onlar icin. Sen onemli degilsin. Hatta sen bir utanci simgeliyorsun esir dustugun icin. Olmeyi (Sehit dusmek diyorlar) secmedigin icin. Ne garip degil mi senin kurtaricilarin sag kurtulmus olmana sevinmiyorlar.
Dinle be kucuk adam dinle...
Inanıyorum ki Cumhuriyet, Milliyet ve Hürriyet gazeteleri olmasaydı Türkiye daha barış dolu bir ülke olurdu.
Inanıyorum ki Milli Eğitim Bakanlığı olmasaydı, ülke insanı okuma ve yazmayı severdi.
Inanıyorum ki YÖK olmasaydı, Türkiye’den de bilim insanı, filozof falan çıkardı.
Inanıyorum ki Din ve Diyanet işleri Bakanlığı olmasyadı Türkiye laik olurdu.
Inanıyorum ki Süleyman Demirel, Bülent Ecevit, Necmettin Erbakan, Alpaslan Türkeş, Tansu Çiller, Turgut Özal, Kenan Evren, Doğu Perinçek, Mehmet Ağar, Ibrahim Tatlıses, Bülent Ersoy, Hıncal Uluç, Ilhan Selçuk, Mehmet Ali Erbil, ve adını saymakla bitiremeyeceğim Türkiye’nin tarihine bir şekilde girmiş şu adamlar doğmamış olsalardı daha mutlu bir Türkiye mümkündü..