Faik Çelik → Umut
Faik Çelik - 14 Ekim 2003
Umut; dört harfli, kısacık, ancak günümüzde ekmek ve su kadar gereksinimimiz olan bir sözcük.
Sağıma bakıyorum karanlık, soluma bakıyorum belirsizlik, arkama bakmaya cesaretim yok, önümü göremiyorum, sisli ve bulanık. Toplumsal olarak yılgınlık denizine yelken açmışız… Olumsuzluk, kötümserlik, umutsuzluk içimizde ivme kazanmış, beynimizi kemiriyor.
Bir sıcak umut; yüreklerimizi ısıtan, yarınlara güvenle baktıran, gülme gücü ve yaşama sevinci veren. Ne çok bekliyoruz bu güzelliği şu günlerde.
İlle görmek için mi beklenir güzel günler
Beklemek de güzel diyor Arif Damar.
Savaşların, yoksulluğun, açlığın ve kıtlığın biteceğini beklemek de güzel. İşte bu umut değil mi açlığımızı bastıracak ekmek?
Yaşamaya dair öğüt verirken ne de güzel umut veriyor koca Nazım;
…Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı
yetmişinde bile, meselâ, zeytin dikeceksin,
hem de çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için.
ve öğütlerine devam ediyor…
…Belki bahtiyarlık değildir artık
boynumun borcudur, fakat
bir gün fazla yaşamak…
Son yıllarda gazetelerde, televizyon ve radyolarda, her yerde etrafımızı saran siyon lardan hiç hazzetmiyorum, bunlar yüzünden çocuklarıma güzel yarınları çizemiyorum.
Enflasyon, devalüasyon, informasyon, ajitasyon, mutasyon… Vizyon ve illâ da illüzyon. Ama anlatmalıyım onlara güzel, sıcak yarınları, anlatırken inanmalıyım ben de bunlara. Umut gerek biraz. Ahmet Arif'e sığınıyorum;
öyle yıkma kendini,
içeride, dışarıda, derste, sırada,
fırsatçının, işbirlikçi hayının…
dayan iş ile,
umut ile, sevda ile düş ile
Umudun Pandora kutusundan çıkmasını mı bekleyeceğiz? Hayır. Karar verdim, önce umudu kendim yakalayacağım, sonra çocuklarıma ve dostlarıma sunacağım ve onlara insanoğlu umutsuzluktan umut yaratandır diyen Yaşar Kemal'i, anladım ki hürriyet aşkı, barış aşkı yaşama sevincinden ayrı değil diyen Oktay Rifat'ı anlatacağım.
Evet, şimdi içim umut dolu.