Belmont Raporu, Yararlanıcılık ilkesinin araştırmacıların katılımcılar için bir zorunluluk olduğunu ve bunun iki bölümden oluştuğunu iddia etmektedir: (1) zarar vermemek ve (2) olası faydaları en üst düzeye çıkarmak ve olası zararları en aza indirmek. Belmont Raporu, tıp etiğindeki Hipokrat geleneğine “zarar vermeme” fikrini izler ve araştırmacıların “başkalarına gelebilecek faydalardan bağımsız olarak bir kişiyi incitmemeleri” yönünde güçlü bir biçimde ifade edilebilir (Belmont Report 1979) . Bununla birlikte, Belmont Raporu ayrıca, yararlı olanı öğrenmenin bazı kişilerin risk almasına neden olabileceğini kabul etmektedir. Bu nedenle, zarar vermeme zorunluluğu, öğrenme zorunluluğuna aykırı olabilir, araştırmacıların, “söz konusu risklere rağmen belirli yararları haklı çıkarmaya haklı olduğu zaman, ve faydalar ne zaman yapılmalı? riskler ” (Belmont Report 1979) .
Uygulamada, Yararlanıcılık ilkesi, araştırmacıların iki ayrı süreç üstlenmesi gerektiği anlamına gelir: risk / fayda analizi ve daha sonra risklerin ve faydaların uygun bir etik dengeye sahip olup olmadığına dair bir karar. Bu ilk süreç, büyük ölçüde uzmanlık gerektiren bir teknik meseledir, ikincisi ise büyük ölçüde uzmanlığın daha az değerli olabileceği veya hatta zararlı olabileceği etik bir meseledir.
Bir risk / fayda analizi, bir araştırmanın hem risklerini hem de faydalarını anlamayı ve geliştirmeyi içerir. Risk analizi iki unsuru içermelidir: olumsuz olayların olasılığı ve bu olayların ciddiyeti. Bir risk / fayda analizinin sonucu olarak, bir araştırmacı olumsuz bir olayın olasılığını azaltmak için çalışma tasarımını ayarlayabilir (örn., Savunmasız olan katılımcıları ekran dışı bırak) veya meydana gelen bir olumsuz olayın şiddetini azaltabilir (örneğin, talep eden katılımcılara danışılabilir. Ayrıca, risk / fayda analizinde araştırmacılar, çalışmalarının sadece katılımcılara değil, katılımcılar ve sosyal sistemlere olan etkilerini de göz önünde bulundurmalıdırlar. Örneğin, Vikipedi editörleri üzerindeki ödüllerin (Bölüm 4'te tartışılan (2012) etkisiyle Restivo ve van de Rijt (2012) tarafından deneyi düşünün. Bu deneyde, araştırmacılar hak ettiklerini düşündükleri az sayıda editöre ödül verdiler ve daha sonra Wikipedia'ya katkıda bulundular ve araştırmacıların ödül vermediği eşit derecede hak eden editörlerden oluşan bir kontrol grubuyla karşılaştırdılar. Eğer az sayıda ödül vermek yerine, Restivo ve van de Rijt, Wikipedia'yı birçok ödüle layık buldu. Bu tasarım herhangi bir bireysel katılımcıya zarar vermese de, Wikipedia'daki tüm ekosistemi bozabilir. Diğer bir deyişle, bir risk / fayda analizi yaparken, çalışmanızın sadece katılımcılara değil, dünyanın daha geniş kapsamlı etkilerine dikkat etmelisiniz.
Ardından, riskler en aza indirildiğinde ve faydalar en üst düzeye çıkarıldığında, araştırmacılar çalışmanın uygun bir dengeye sahip olup olmadığını değerlendirmelidir. Etikistler, maliyetlerin ve faydaların basit bir özetini önermezler. Özellikle, bazı riskler, faydaları (ör. Tarihsel ekte açıklanan Tuskegee Syphilis Çalışması) ne olursa olsun araştırmayı izinsiz kılmaktadır. Büyük ölçüde teknik olan risk / fayda analizinden farklı olarak, bu ikinci adım derin bir ahlaktır ve aslında belirli bir alan uzmanlığı olmayan kişiler tarafından zenginleştirilebilir. Aslında, dışarıdan gelenler genellikle içeriden farklı şeyler fark ettikleri için, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki IRB'lerin en az bir araştırıcı içermemesi gerekir. Bir IRB'ye hizmet ettiğim deneyimlerimde, bu yabancı kişiler grup düşüncesini engellemek için yardımcı olabilirler. Dolayısıyla, araştırma projenizin uygun bir risk / fayda analizi yapıp yapmadığına karar vermekte güçlük çekiyorsanız, sadece meslektaşlarınıza sormayın, bazı araştırmacılara sormayın; cevapları sizi şaşırtabilir.
Yararlılık ilkesini, ele aldığımız üç örneğe uygulamak, risk / fayda dengesini geliştirebilecek bazı değişiklikler önermektedir. Örneğin, Duygusal Bulaşıcılıkta, araştırmacılar 18 yaşından küçük insanları ve özellikle tedaviye kötü tepki gösterecek kişileri göz ardı etmeye çalışmış olabilirler. Ayrıca, katılımcı istatistiki yöntemleri (bölüm 4'te ayrıntılı olarak açıklandığı gibi) kullanarak katılımcı sayısını en aza indirmeye çalışmış olabilirler. Dahası, katılımcıları izleme girişiminde bulunmuş ve zarar görmüş gibi görünen herkese yardım sunmuş olabilirler. Tavalar, Bağlar ve Zaman'da, araştırmacılar, verileri serbest bıraktıklarında (prosedürleri Harvard'ın IRB'si tarafından onaylanmış olmasına rağmen, o sırada ortak uygulamalarla tutarlı olduklarını gösteren) ilave güvenceler koyabilirlerdi; Bilgilendirme riskini açıkladığımda daha sonra veri yayınlama hakkında daha spesifik öneriler sunacağım (bölüm 6.6.2). Son olarak, Encore'da, araştırmacılar, projenin ölçüm hedeflerine ulaşmak için yaratılan riskli taleplerin sayısını en aza indirmeye çalışmış olabilirler ve baskıcı hükümetlerden en fazla tehlike arz eden katılımcıları dışarıda bırakmış olabilirlerdi. Bu olası değişikliklerin her biri, bu projelerin tasarımına takaslar getirecek ve amacım, bu araştırmacıların bu değişiklikleri yapmaları gerektiğini öne sürmek değil. Daha ziyade, Fayda ilkesinin önerebileceği değişiklik türlerini göstermektir.
Son olarak, dijital çağ genellikle risklerin ve faydaların daha karmaşık hale getirilmesine rağmen, araştırmacıların işlerinin faydalarını arttırmalarını kolaylaştırmıştır. Özellikle dijital çağın araçları, araştırmacıların araştırma verilerini ve kodlarını diğer araştırmacılara sunabildikleri ve makalelerini açık erişimli yayınlama yoluyla hazırladıkları açık ve tekrarlanabilir araştırmaları büyük ölçüde kolaylaştırmaktadır. Açık ve tekrarlanabilir araştırmalara yönelik bu değişiklik, hiçbir şekilde basit değildir. Araştırmacıların, katılımcıların herhangi bir ek riske maruz kalmadan araştırmalarının faydalarını arttırmaları için bir yol sunar (veri paylaşımı bölüm 6.6.2'de ayrıntılı olarak ele alınacak bir istisnadır). bilgilendirme riski üzerine).