25 Haziran 2017 Pazar 01:51
Ahmet Altan’ı yakından tanımam (yalnızca bir kez maça gitmişliğimiz var). Üstelik hiçbir zaman benim romancım olmadı (bunda belki Fethi Naci’nin eleştirilerinin etkisi vardır) ama onu hep birinci sınıf bir denemeci olarak gördüm. Karanlıkta Sabah Kuşları‘ndan Kristal Denizaltı‘ya, İçimizde Bir Yer‘den Gece Yarısı Şarkıları‘na satır satır okunmuş denemelerden kimi cümleleri birer dize gibi hatırladığım olur. (“Ey kavmim, sen ki peygamberlerini bile dinlemedin beni hiç dinlemezsin…” sözünü ürpertici bir kehanet gibi son birkaç yıldır sıkça anıyorum.) “Karanlıkta Sabah Kuşları” adından öyle etkilenmiştim ki, bir gün Ahmet Altan için aniden kitap imzalamam gerektiğinde sadece şunu yazabilmiştim: “Karanlıkta Sabah Kuşları’na gecikmiş bir teşekkür.” Bazı kitapların gönül borcu hep tazedir.
Son bir yıldır binlerce mazlum hapishanelere atıldı, yuvasından edildi. İnsanların ekmeği elinden alınıyor: Sürekli listeler hazırlanıyor, listeler yayımlanıyor. O listelerin nasıl travmalar meydana getirdiğini, kimde nasıl izler bırakacağını henüz bilmiyoruz. Selim İleri anlatmıştı: Babası 27 Mayıs darbesi döneminde 147’ler listesiyle üniversiteden atıldığında çocuk yaştaymış, yıllar sonra hâlâ rüyasında gazetedeki listede korkuyla babasının adını aradığını görüyormuş. Kimbilir bugün kaç çocuğun iç dünyasında benzer yaralar açılıyor.
Can Bahadır Yüce/Kronos