Onarmak – Genç Yazı & Yazarlar
Bembeyaz bulutlar gökyüzünü kaplamışken uyanmak ayrı bir huzurdu. Karanlık havaların verdiği huzuru her daim ayrı bir yere koyan ben, yine de yağmurun ve gök gürültüsünün yerini beyazlığa bırakmasından hoşlanıyordum.
Bir anda ruhumu sabahın o hafif serinliği ürperterek kapladı. Zaman zaman “sıcağına tav olacağım bir adam olsaydı” desem de yine de umudumu hiç yitirmemiştim.
Aslında yarım bıraktıklarım tamamlanmak üzere bekliyorlardı, yanımda olduğunu bildiğim birileri sahiden var mıydı?
“Ben buradayım” dedi o an kalın, tok ve kendinden emin bir ses. Daha önce duymaktan ürktüğüm bir sesti bu. Belki de zaman zaman gözyaşlarımın sebebiydi. Canımı yaktığını düşündüğüm bu sesin bana huzur verdiğini düşünmek tezatlıktan başka neydi ki? Öfkenin sevgiye dönüşmesi miydi yoksa korkularla yüzleşmek mi?
Kolay mıydı bunları söylemek? Kolay mıydı bunları tabir-i caizse itiraf etmek? Kendime itiraf etmiştim oysa uzun bir süre önce. Peki, şimdi ne olacaktı?
Kaçtığımı sandığım her şeyi beraberimde götürmüştüm. “Açık pencereden esen serin rüzgâr beni üşütüyor” dedim. “Sana sarılırım” dedi.
“Bana sarılma” dedim. “Sana sarılacağım” dedi.
Keşke sarılsaydı, keşke beni göğsüne yatırsaydı, keşke saçlarımla oynasaydı, keşke koynunda beni uyutsaydı, keşke ben ona kendimi bıraksaydım… İçimden geçirdiklerim dilime “Git buradan” diyerek yansıdı. “Gitmeyeceğim” dedi.
Bir insanın korktuğu şeye sarılması çok mu manasızdı? Yoksa kendini bu kadar engellemek miydi manasız olan?
Canım neden bu kadar yanıyordu ki?
“Ben her şeyi bırakıp gittim, senin de orada kalman gerekliydi” dedim.
“Uzak dur benden” dedim.
“İstiyorsun” dedi. Kahretsin haklıydı. Boşa direnişti benimkisi. Güldüm.
“İlk defa” dedi.
“İlk defa” dedim.
“Herkes söylüyor” dedim.
Anlatmak istediklerim onun söylediklerinden daha fazlayken, yüreğim onarılmayı beklerken kime güvenecektim?
Sahi çok mu önemliydi şu güven meselesi? “Belki de hep o yüzden kaybediyorumdur” diye geçirdim içimden.
“Ben gittim” dedim.
“Ben ısıtırım” dedi.
Hiçbir şey demeden ve beklemeden kendimi onun kollarına bıraktım. Bedenimin ve ruhumun onun sıcağına ihtiyacı vardı. Kaçmayı başaramamıştım. Hiçbir zaman gerçekten kaçmak istememiştim ki. Kendimi bu kadar kandırmak büyük haksızlıktı. Anlamam zaman almıştı aynı ağlamamın zaman alması gibi. Bitmiş miydi sahiden? Bitmişti.
Yargısızdı, gerçekti, ait olmaktı.
öfke · sevgi · uzak · yargısız
Aforizmalar · Edebiyata Dair · Psikoloji · Yaratıcı Yazarlık
by Cansu Porsuk
Comments to Onarmak
Neden? Kendi kalbine bile hükmedezken zaman bu kadar çabuk geçer sevdiğinle? Sevmek ne getirir ne götürür senden? Günlerin nasıl geçiyor bir düşünsene,hangi saatin hangi saniyesinde onu düşünmeden geçiyor zamanın? Gülümsetiyor mu yoksa siliyor mu benliğini gözlerinden? Sevdiğinin kalbinde hüküm sürmek istiyorsan eğer hükmetmen gerkmez mi kalbine? Söylemen gerekmez mi beni yaşama bağlayan senmisin ? Ben söyleyim kaçman gerek kendine hükmedemediğin bu diyarlardan.Ayakta durman gerek ondan öncede yaşadğını ondan sonrada yaşayacığını bilmen gerek.Karşısında onun sevgisinin yokluğunda düşmeyecek olduğunu göstermen gerek.Delicesine sevip,söylemek yerine hisettirmen,yalnız kaldığın her an içindeki aşkı öldürmemek için yalnızlığı kucaklaman gerek.
Mustafa Yelken 26 Kasım 2017 23:27 Cevaplamak için giriş yapın
Eren Kani Şencan
Bir Şiir Uzaklık