Breaking Benjamin Zirveye Çıkan Sancılı Yolda Gizemli Hastalıkla Savaştı
04 Tem 2015 Haberler
Frontman Benjamin Burnley, “Tek rahatlamam bu şiddetli ağrılarla oldu,” diyor.
Breaking Benjamin frontman’i Benjamin Burnley’nin beşinci albümleri Dark Before Dawn’un 140,000 kopyadan fazla satıldığını ve Billboard’da bu hafta zirvede olduklarını duyduğunda başının dönmesi ve spotlar görmesi mümkün. Ama bu belirtiler iyi haberlere tepki değil Haziran 2010’da Dear Agony turnesini durdurduklarından beri onu müzik piyasasının dışında tutan kronik durumun bir parçasıydı.
Pennsylvania’daki akustik performanslarına giderken Burnley, “Yaklaşık 300 doktor bana ‘Sorununuzun ne olduğunu bulamıyoruz,’ dedikten sonra kendimi hala fazlasıyla kötü hissediyorum,” diyor. “En son bir doktorun ofisine gittiğimde telefon rehberi kadar kalın tıbbi raporlarımı fırlatıp orayı terk ettim. Kobay faresi olmaktan bıktım. Artık korkunç acımı bir kenara atıp işimi yapıyorum.”
Burnley için rahatsızlığını göz ardı edip şarkı yazmak, kayıt yapmak ve Billboard’un Mainstream Rock listesinde art arda 8 hafta zirvede kalan “Failure” gibi atmosferik melodik hard rock şarkıları üretmek oldukça etkileyici. Ama Breaking Benjamin’in aynı zamanda 13 yıldır “Polyamorous” ile çıkışlarından beri zirvede tutan bir azimleri var.
Burnley, “Hem eski hayranlarımızı tutmaya çalışıyoruz aynı zamanda da sürekli yeni hayranlar elde ediyoruz. Bu gerçekten çılgınca,” diyor. “Facebook’ta 5.8 milyon beğenimiz ve Twitter’da 242,000 takipçimiz var. En başta patlamamızı sağlayan hayranlarımızdı ve sanırım bu yüzden bizi karşılamaya devam ediyorlar.”
2007 civarında ve aşırı içmeden kaynaklandığını sadece tahmin edebiliyorum. Eskiden alkoliktim ama 2007’de hastalanınca içmeyi bıraktım. Üç gün boyunca sürekli içerek ayakta kalmıştım. Uyandığımda çok güçsüzdüm, başım dönüyordu ve spotlar görüyordum ve hiç geçmiyordu. “Vay be sanırım kendime işkence ediyorum. Birkaç gün rahatlamalı ve içmemeliyim, daha iyi olurum.” diye düşündüm. Ama olmadı. Daha da kötüleşti.
Doktorlar hastalığınızı nasıl tedavi etti?
Tıp sizin semptomlarınızı tedavi etmeye çalışıyor hastalığınızı değil. İlaç şirketleri işte böyle para kazanıyor. Ve eğer aldığınız her ilaçla daha da kötü olan semptomlarınız varsa bilin bakalım ne oluyor? Hiçbir şansınız kalmıyor. Anti-depresan kullandım ve beni 1,000 kat daha kötü yaptılar. Şimdi acının çok daha ötesinde bir semptomum var. Aynı zamanda hem zehirlenmiş hem elektrik verilmiş hem de dönüyormuş gibi hissediyorum. Sürekli ıstırap ve işkence çekiyorum ve aynı zamanda şiddetli eklem ve kas ağrım var.
Bu gitar çalmanı ve şarkı söylemeni zorlaştırıyor mu?
Hayır, kas ve eklem ağrım o kadar şiddetli ki diğer semptomları düşünmemi engelliyor ve bu da beni garip bir şekilde rahatlatıyor. Yani tek rahatlamam bu şiddetli ağrılarla oldu. Bu berbat, gerçekten çok berbat bir durum ve hayranlarımızın desteği olmasaydı, ve eğer harika eşim ve oğlum olmasaydı kesinlikle yaşamaya değmezdi.
Konserde çalarken oluşan endorfin daha iyi hissetmeni sağlıyor mu?
Hayır, acı hiç geçmiyor. İnsanlar bununla nasıl başa çıktığımı soruyorlar çünkü başka seçeneğim yok. Artık sinirleniyorum. Eğer sahnede başım dönerse üstüne gidiyorum. Beni parça parça yok etmesine izin vermiyorum ve onunla savaşıyorum. Ve eğer batarsam beni sahnede görmeye gelen insanlar için yapmayı sevdiğim şeyi yaparken batarım.
Bu kadar acı içindeyken yazmak, kayıt yapmak ve sahneye çıkmak gerçek bir inatçılık gerektiriyor olmalı.
Adapte olmak için vücudumun yaptığı şeylerden biri irademi güçlendirmek oldu. Yıllarca doktor ziyaretleri arasında yatağımda acı çekerek yattım. Bunun yerine sevdiğim ve insanları mutlu eden bir şey yaparken acı çekmeyi tercih ederim. İnsanların gözündeki mutluluğu gerçekten görebiliyorum ve bu bana tüm gücümle geri dönmem için gerekli motivasyonu verdi. Ne olursa olsun tek bir gösteriyi bile iptal etmeyeceğim. Ara verdiğinizde, bütün dünyanız elinizden alınıyor ve bunun tekrar olmasına asla izin vermeyeceğim. Kısacası hayat yaşamak içindir, doktorları beklemek için değil.
Darkness Before Dawn’u ne zaman yazdın?
Yazmayı hiç bırakmadım. Ara verdiğim sırada bazı riffler ve sözler yazdım. Bir iPhone’a bütün fikirlerimi ve sözlerimi kaydettim. Telefonu her zaman yanımda taşıdım ve eğer hastanede yatıp omuriliğimden su alınıyorsa ki bu gerçekten oldu, aynı zamanda sözleri de yazabilecektim. 2013’te sinirle doktorun yanından ayrılmamdan sonra bütün bu materyallerin üstünden geçmeye başladım ve bir araya getirip şarkılar oluşturdum. Ama albüm 2014’te bir bütün halini aldı.
Şarkı sözlerin hep gizemli olmuştur ama şimdi tünelin sonunda bir ışık var gibi görünüyor. Kendini optimist olarak görür müsün?
Daha önce hiç olmadığım kadar çünkü bütün bu saçmalığı çekiyorum ama yine de müzik harika bir dönüt oluyor. Karanlık şeylerden güzel şeyler çıkabilmesi beni gerçekten iyimser yapıyor. Acıya katlanacak kadar güçlü olduğunuz sürece acı çekerken bile iyi vakit geçirebiliyorsunuz.
Eskiden olduğu kadar başarılı hard rock grubu pek yok. Bayrağı elinizde tutmaya mı çalışıyorsunuz?
Ben böyle söylemezdim. Ben müziği temsil eden gruplara rock olgusunun yansıdığını düşünüyorum. Etrafta iyi gruplar olduğu sürece rock da buralarda olacak. Eski bir rock grubunu ortaya çıkarıp hayatta kalmasını bekleyemezsiniz. Bu iş böyle yürümüyor. Bir materyal sadece kısıtlı sayıda insana hitap etmeye başladığında o türün yok olmaya başladığını da görürsünüz. Günümüzde birçok rock grubu melodik veya akılda kalıcı şeyler üretmekle ilgilenmiyor. Pop müzik ağırlaşmaya başlıyor ve bu yüzden zaten ağır olan birçok grup o kadar ağırlaşıyor ki kitleler için fazla ağır bir hal alıyor. Biz diğer türlere de yakın olmak ve melodik ve sözlerde de ehil kalmak istiyoruz. Annemle beraber dinleyebileceğim şarkılar yazmaya çalışıyorum. Brutal vokalleri pek sevmiyorum. Sanırım biz, Three Days Grace ve bazı diğer gruplar gibi gruplar ara verdiğinde bazı şeyler su yüzüne çıkıyor. Geri döndüğüm ve hayranlara yeni bir seçenek sunduğum için çok mutluyum.