Erdal’ı nasıl anabilir, nasıl anlatabilirim diye düşündüm. Bu gerçekten kolay olmayan bir şeydi. Zira Erdal Yalçın, hayat sahifesine altın yaldızlarla hüsn-i misalini nakşeden biri. Bedensel engeli var. Ellerini ve ayaklarını kullanamıyor. Ama Erdal’ın yüreği nasıl uçsuz bucaksız bir ülke... Yürek ülkesinin kelimelerini sunuyor bizlere. “Bırakın Beynimiz Özgür Kalsın” diyor yayınladığı 10. kitabında. Nezaket sahibi, evvela teşekkür ediyor okuruna: “Bana destek veren öncelikle aile bireylerine teşekkür ederim. Kendileri manevi olarak o kadar büyükler ki benim gözümde bu dünyaya sığmıyorlar ama küçücük kalbime sığıyorlar. Tüm can dostlarıma, daha sonra sana çok teşekkür ediyorum.”
“Bırakın Beynimiz Özgür Kalsın” isimli kitabında yer alan “Ayna” isimli öyküsünde, yaptığı kötülüklerden dolayı aynaya bakamayan insanın kalp sesi oluyor Erdal. Onu pişmanlık denizlerinde yüzdürüyor ve insanlığa iyi olmayı, iyi kalmayı öğütlüyor. Ayeti hatırlıyoruz: “Kafir de 'Ne olurdu' der, 'Ben bir toprak olaydım.'” (Nebe / 40)
Herkesin hayatında bir Erdal olmalı. Ellerinde birbirinden güzel meyveler ve ‘aslı’nı, topraklığını unutmayan... Hatırlayan ve hatırlatan.
Özge Sena Bigeç andı
Güncelleme Tarihi: 26 Ekim 2015, 10:18