Bana dair… – Deniz'in Daktilosu
Profillerimizi yaratıp, kendi reklamımızı yapmanın neredeyse bir zorunluluğa dönüştüğü ve varlığımıza tanıklık kazandırmanın yegane yollarından biri haline gelen sosyal medyada kendini anlatmak bana oldukça zahmetli bir uğraş gibi geliyor. İşin aslı, sahnede olmayı sevdiğim halde bu siber dünyada garip bir sahne korkusu, performans kaygısı sarıyor beni. Sevilmeyip, gülünç ya da başarısız olacağımdan ziyade mahremiyetin paylaşımında yatan o kırılganlığı kaybetmenin ince bir telaşına düşüyorum. İçimdekileri paylaştıkça, daha da mı paylaşmam gerekecek bu mahremiyeti diye sormadan edemiyorum. Bir kısmıyla da bu iletişim biçimi bana soğuk geliyor. Yüz yüze ilk karşılaştığımız anın, birbirimizin kokusunu almanın, el temasının yoksunluğu bende bir güvensizlik hissi yaratıyor; bu iletişim biçimimiz ile ne kadar seversek sevelim birbirimizi, samimiyetin o dokunuşu eksik kalıyor ve itiraf etmeliyim ki bu beni tedirgin ediyor. Öte yandan da, ellerini tuttuklarımız da bir o kadar samimi olamayabiliyor fakat bu başka bir mevzu. İnternet, hayatımızda belki de karşılaşmamızın imkansız olduğu kişilerle bizleri buluşturup bir nebze de olsa hiyerarşileri yıkarken aynı zamanda da bilginin sahteliğinin olasılığını ve daha önce bilmediğimiz bir etiğin üzerinde düşünmemizi zorunlu kılıyor. Belki de en çok bu yüzden kendimden bahsetmem gerekiyor, okuyanların kim olduğumu bilmesi de gerekiyor.
Deniz’in Daktilosu 2013’ün Mart ayında, içimde tutamadığım duyguları bir yerde ifade etme ihtiyacı ile doğdu. Kimi zaman içimde hissettiğim yanlızlığı, neşeyi, fikirlerimi yazabilmek adına bu adresi aldım. Ruhumda birikenler bende bir üretim sıkıntısı yaratıyordu. New York’tan döneli bir seneyi bulacakken, ben aradığım hiç bir şeyi bulamıyordum hayattan. Bu yüzden de ilk yazımın adı “Arayış Yıllarım” oldu. Ancak arayışın bitmeyeceğini fark ediyorum iki senenin bittiği bu zaman dilimde. Tek fark, odanızın kapısının açık kaldığında sahip olunan o tedirginlik verici rahatsızlık yerine, aramaktan, bulmaktan, bulduğumu kaybedip hüzünlenmekten ve bulacaklarımın umudundan daha önce hissetmediğim bir keyif almam.
Burada okuduğum okullardan, gittiğim üniversitelerden bahsetmenin bir işlevini görmüyorum çünkü bu satırların aramızda daha derin bir bağ kurduğuna inanıyorum. Beni tanımak biraz da, bu cümlelerin sizin yüreğinizde hissettirdikleri olduğu inancındayım, yine de okuyacağınız yazıların bir sosyolog ve toplumsal cinsiyet alanında çalışan biri tarafından yazılmış olduğu bilgisini paylaşabilirim, en azından okuduklarınızın bir temeli olduğu belirtmede bir fayda olabilir. Yazdıklarım Birgün ve Cumhuriyet gazeteleri, Bianet internet sitesi, Elle France, Aktüel gibi çeşitli dergi ve gazetelerde yayınladı.
Neleri sevdiğime gelirsek, birçok insan gibi ben de yarın atlayıp başka bir yerde uyanabilecek kadar seyahat etmeyi seviyorum. Tanımadığım insanlarla küçük sohbetler etmeyi, sevdiklerimle uzun sofralarda hayattan, aşktan, siyasetten konuşmayı, dans etmeyi, tiyatroda oynamayı, kendimce anlamlı bulduğum bir sorun için fikir yürütmeyi ve hayal kurmayı. Yazmak demiyorum çünkü yazmasam düşüncelerim bana o kadar ağır geliyor ki, canım acıyor, yazmak gittikçe yaşam biçimime dönüşüyor. Hiçbir karşılaşmanın tesadüf olmadığına inanıyorum. Sizinle de gerek bu satırlar gerekse yüz yüze tanıştıysak vardır bir sebebi. Kim bilir, birbirimizin belki yanlışı, doğrusu, aşkı, dostuyuzdur ya da hemen anlayamayacağız bir nedeni vardır ancak inanın bir gün fark edeceğiz bu karşılaşmanın amacını.
“Bana dair…” üzerine 2 yorum
Güzide Erdem dedi ki:
Haziran 26, 2015, 17:04
Kocaman bir yürekten , kucak dolusu sevgiler…. Ne güzel yazmışsınız, dile getirmişsiniz duyguların sanal dünyada da olsa, hiç tanımadığınız ama duygudaş insanları sıcacık bir ocak ısıtabileceğini. Dostlukla yürekten sıkacağımız bir eli tutmanın, sevginin kokusunu almanın güzelliğini ve sevginin kardeşlerini tanımanın sevincini!
Haziran 26, 2015, 18:03
Çok teşekkür ederim bu güzel sözler için,sevgilerimle