Kadınların mehir hakkı - Lütfi Bergen | Yenisöz Gazetesi
KADINLARIN MEHİR HAKKI
14 Haziran 2017 Çarşamba - 05:42 Yorum Yaz
Şükrü Şirin'in makalesinde de ifade edildiği üzere (m-h-r) kökünden türeyen ‘el-mehru' kelimesi lügatte; nikâh akdi ile erkeğin kadına ödediği şey olarak tarif edilmiştir. Mehir olarak verilen mal sadâk, nihle, atiyye, farîda, ücra, ukr, saduka, alâik gibi farklı isimler altında da ifade edilmiştir. Fıkıh kitaplarında kullanılan bu kelimelerin pek çoğu bu manada Kur'an-ı Kerim'de geçmemektedir. Mehir kelimesi de Kur'an'da geçmemekle beraber konuyla alakalı hadislerde sıkça kullanılmaktadır (Şirin Şükrü, İslâm Hukukunda Mehir Davaları, Marife Dergisi, Yıl: 15, Sayı: 2, ss: 298-319, Kış 2015: 298).
Mecelle'de mehrin kavramlarına yer verilmiştir:
Mehir, başlık parası uygulamasıyla karıştırılmamalıdır. Kadının mehirle sahip olduğu mal veya parasal kıymet kendi tasarrufuna ait bir mülkiyet hakkı olup onu dilediği gibi harcayıp yedinde tutabilir. Mehir, evlenen kadının ailesine verildiği takdirde kadın evlenmenin satım akdine benzetildiği iddiasıyla kendisine mehrin teslim edilmediğini, evlilik hukukundan doğan alacağının ödenmediğini, mehrin kendisine ödenmesini ileri sürebilir. Kadın almış olduğu mehir karşılığında herhangi bir çeyiz hazırlamak mecburiyetinde değildir. Kur'an, mehrin bizzat evlenecek kadına verilmesini istemiş, kadının kendisini muhatap almıştır. Başlık parası uygulamasında para veya mal kadına verilmemekte, muhatap olarak kadının velisi kabul edilmektedir. Bu uygulama nedeniyle başlık parasının bir “satım bedeli” olduğu söylenebilecektir.
Hukukumuzda 01 Ocak 2002'den itibaren yürürlüğe giren 4721 sayılı Medeni Kanunun 202. Maddesi gereğince yasal mal rejimi olarak Edinilmiş Mallara Katılma Rejimi kabul edilmiştir:
İslamcı kadının evlenirken mehir hakkını gündemine almadığı, erkekten beklediğini bulamamaktan doğan mağduriyetler yaşadığı söylenebilecektir. Kadın hakları talepleri mağduriyetlerden beslenmektedir. Cihan Aktaş'ın kitabına da yansıdığı üzere İslâmcı kadınlar İslâm'ın nikâhla kadına tanıdığı maddî hakları düşünmemişlerdir: “Evli olmak ne demektir, hiç düşünmeden evlenmişim meğer (…) İslâmî evlilik yapmak istemiştim ya gerisinin önemi yoktu. Mehrim beş altın, bir de Kur'an-ı Kerim oldu. Meğerse mehir olarak yüz altın, beş yüz altın isteyenler de varmış” (Aktaş Cihan, Üç İhtilal Çocuğu, Nehir Yayınları, 1991: 64-65). İslamcı kadınların ailelerinden habersiz, mehirsiz evlenmeleri mağduriyetlere sebebiyet vermiştir: “Düğünümde gelinlik giymek istememiştim (…) Zaten gelinliğimle mürüvvetimi görmeye tutuşan bir annem de yoktu ki” (Aktaş, 1991: 49). Oysa Osmanlı asırlarında gayr-ı Müslim kadınlar dahi İslâmî nikâh kıyarak mehir taleplerini kayda geçirmişlerdir: “Ağustos 1676 tarihli 18 Numaralı İstanbul Şeriyye Sicili'ne ait bir kayıtta, Samadis kızı Gül ile Kirkor oğlu Kızıl adlı Ermeni kadınla erkeğin şer'i kaideler çerçevesinde altı bin akçe mehr-i müeccel karşılığı nikâhlandıkları kaydedilmiştir.” (Esra Yakut, Klasik Dönem Osmanlı Aile Hukukunda Kadının Konumu, Anadolu Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, c: 1, s: 1, 2015).
Etiketler Kadınların mehir hakkılütfi bergen