admin Ayşe Nine bizimhendek.com
1915 yılının Mart ayı başlarında 11. Tümen Balıkesir den Çanakkale ye kaydırılıyordu. Tümenin yolu, Havran-Edremit-Ezine den geçiyordu. Yürüyüş esnasında 33. Alay Havran da konaklayacaktı. Alay ve Tabur emir subaylarıyla birkaç eri kapsayan ön heyet, alaydan birkaç saat önce Havran a vardı. Burası, insanıyla her şeyiyle şirin kentti.
-Âlâ. Kaç hayvanınız var? 50 kadar.
Birlik geldi. Yerleştirildi. Erler ağırlandı. Subaylara da topluca akşam yemeği verildi. Yemek sonunda Birinci Tabur Emir Subayı Teğmen Şükrü izin aldı. Taburun yerleşme durumunu, son kez görmek için dolaşmaya çıktı.
Açıkta kalan oldu mu diye.
-Nine ne dolaşıyorsun?
Geç vakit ne arıyorsun?
Teğmen tekrar sordu:
- Hangi evlâtlarım olacak? (Laz hasan ,Kürt Ali, Çerkez Hüseyin, Yörük Mustafa,Mahmut efe,Gürcü Ahmet ,Abaza Seyit)
Bana da 9 er gelecekti.<?XML:NAMESPACE PREFIX = O /> Bekledim. Hâlâ gelmediler. Kaygıya düştüm. Açıkta mı kaldılar, diye. Onları arıyorum.
Oğul, bari sen bul. Teğmen ihtiyarın, ince konukseverlik duygusu karşısında irkildi;
kimsenin dışarıda, açıkta kalmadığını anlattı.
Ama kadına hüzün çökmüştü.
Teğmen bir çare buldu. Tabur karargâhında daha uyumamış birkaç er kaldırdı ve asker de olan torunları yerine ninenin, burcu burcu yurt kokan evinde barındırıldı.
Dedesi ve ninesi böyle düşünen bir milleti, esir edemezsiniz.
Yabancılara çarpıcı gelen de Ayşe ninenin içindeki cevher idi.