İnsanık mı? Gazetecilik mi ? Dilek Akın prajans@dilekakinpr.com
Tarih: 03-12-2015 09:52
İnsanık mı? Gazetecilik mi ? Bugün Çukurova Ünversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Yüksek Lisans dersimde sunum yapma sırası bendeydi. Her öğrenci bir konu seçiyor ve bunun üzerine sunum yapıyordu. Benim sunum başlığım ise “İnsanlık Mı? Gazetecilik mi?” oldu. Normal şartlarda her sunum için 15 dakikalık süre ayrılmıştı. Ama dinleyen arkadaşlarımdan ve hocamdan o kadar çok soru geldi ki sunum yaklaşık bir saati buldu. Çünkü, konu aslında sadece gazetecileri değil, tüm toplumu ilgilendiren bir konuydu.
Tren garının önüne gittiğimde tüm gazeteciler oradaydı ancak, hiç kimse fotoğraüf çekemiyordu. Zira, karı-koca ve 4 çocuktan oluşan Alman aile bir polis aracına bindirilmişti. Camlar yarı yarıya açıktı. Ben aracın etrafında bir tur attım. Bu sırada Alman kadın kucağındaki çocuğunu bana doğru çevirerek, yüzünü çocuğunun yüzüne dayayıp poz verdi. Ben tam o anda makinamla zum yaparak o anı fotoğrafladım.
Ancak, o ana kadar korkudan fotoğraf çekemeyen tüm gazeteciler fotoğraf makinalarının objektifleri ile video kameraları ile kadının burnunun dibine kadar girince, arkada oturan üç çocuktan 6 yaşındaki panikle arabanın önünde bulunan babasının kucağına geçmeye çalışırken, ayağı sıkıştı. Buna kızan Alman dilenci, kucağındaki bebeği bırakıp aşağıya inip bana tokat attı. Bu sırada meslektaşlarım beni kurtarmadı ama kadının bana tokat atmasını kamera ve fotoğraf makinaları ile görüntülediler.
Ertesi gün tüm gazetelerin baş sayfasında boy b oy benim fotoğrafım vardı. alman dilenciden gazeteciye dayak. Televizyonlar defalarca haberi verdi. Bir tokat sanki onlarca tokatmış gibi geriye sayılıp ard arda verildi. Bu olayın ardından kulağımı kontrol için hastaneye gitmek yerine ajansa dönüp haberimi yazdım. Sonra doktora gittim. Sol kulağımda uzun bir süre işitme kaybı yaşadım. AA Genel Müdürü bana teşekkür mesajı gönderdi. Alman konsolosluğu kadından şikayetçi olmadığım için bana teşekkür etti. Çünkü, ben de bir anneydim. Alman dilenci, çocuğunun canının yanmasından beni sorumlu tutmuştu.
Zira, o kadın bir dilenci ama anneydi. Çocuğunun panikle öne atlarken canının yanmasına dayanamamıştı. Hırsını benden aldı. Mesektaşlarım beni kurtarmak yerine fotoğraf makinaları ve kameralarıyla o ani görüntüledi. Nihayetinde kadın beni nasılsa öldürmeyecekti, o yüzden de vicdan azabı çekmeyeceklerdi. Görevlerini yaptılar.
Bu yazı 8167 defa okunmuştur. YORUMLAR Ali mintaş04-12-2015 22:26:17
Yazınızı severek okudum. Ellerine sağlık