﻿ İLAHİ ADALETTE ZAMAN AŞIMI YOKTUR - MANAVGAT'IN SESİ GAZETESİ
Bu hayatta kaç kişi aslında gerçekte kim olduğunu biliyor. Övünerek anlattığı meziyetlerinin aslında utanılacak şeyler olduğunun farkında. Başkalarında görüp ayıpladığı şeylerin hepsinin birden kendisinde var olduğunu görebiliyor. Bakıyorum sütte leke var, insanlarda yok. Herkes eleğini eleyip duvara asmış. Bütün sorulara doğru cevap vermiş ve sınavı geçmiş. Sanırsın ki, cennetle müjdelenmiş. Kendi yeri garantiymiş gibi onu bunu cehenneme atmaktan da geri durmuyor. Konuşunca sanırsın ki vahiyle konuşuyor;kanatsız bir melek, yaptığı işleri görünce de dersin ki,‘vallahi bu şeytanın görüneni.’
Kötüyüz, tam anlamıyla kötüyüz. Kimse kendisini temize çıkarmasın, Firdevs cennetlerinde falan görmesin. Kötülüğümüz kibrimizden geliyor, düşmanlığımız hırsımızdan besleniyor, dostluğumuz ise menfaate dayanıyor;açıkçası samimi değiliz. Sözlerimiz çatallı, işlerimiz alengirli amma kalbimiz çok temiz. Neyle yıkadıysak hiç kir leke tutmuyor. Ne paslanıyor ne bozuluyor, hep pirupak. Nasıl olsa gönlümüze göre fetva veren hocalar da mevcut; istediğini yap yapıştır, tak takıştır, sok sokuştur ama kalbini temiz tut; oh ne güzel!
‘Skandal..! Rezalet..! Bu kadarına da pes..!’Bütün bunları kim söylüyor?Kim olacak aynı rezaleti işleyip de henüz suçüstü olmayanlar.Başkası yapmışsa kına, düşmanın yapmışsa kına yak, kendin yapmışsan ‘tek yapan ben miyim?’ de ve işin içinden çık.Kusura bakmayın ama bu devirde kimse yeteri kadar masum değil;kimisi ifşa oluyor kimisi de gizli kapaklı işlere devam ediyor. Zenginse kılıfına uyduruluyor fakirse tefe konuluyor.En iyisi mi susun ve deyin ki, ‘ondaki kusuru konuşacak kadar temiz değilim’ bu kadarını bari yapın ki, adam sansınlar.
Artık fazla kursağım götürmez oldu. Bir topluluğun içine karışıyorsun tanıdığın tanımadığın kimseler oluyor. Keşke tanımaz olsaydım diyorsun. Yalanlar su damlası olsa memleketi sel basacak. Her palavra sahibinin başının üzerinde dursa kimse güneşi göremeyecek; ne yazık ki, durum bu!
Kimse bana gittiği haccı, kıldığı namazları anlatmasın; diplomalarını önüme koymasın. Herkes kimin ne mal olduğunu biliyor. Ya salağa yatıyor ya da işinin görüldüğüne bakıyor. Yapan da susan da gırtlağa kadar boka batmış durumda.
Anlayacağınız piyasa boktan.Adam gibi adamların sayısı az.Sohbetlerin pek tadı yok.Kiminle konuşsam herkes bir şeylerden kurtulma peşinde veya birilerinden uzaklaşma derdinde.Belki de kendimizden uzaklaşmalıyız.Belki de kendimizin olmayacağı bir yere taşınmalıyız.Belki de kaybettiğimiz şahsiyetimizi birkaç sokak aşağıda aramalıyız.Biz gerçek değiliz,davranışlarımız bize ait değil,verilen sevgiler emanet, her şey bir aldatmaca.‘Ben buyum’ demenin vakti gelmedi henüz.Gerçeklerle yüzleşecek cesaretimiz yok.Evet, yaşadığımız sahte hayatın tek gerçeği bu!Taşıyamayacağımız yükün altına girdik, sürdüremeyeceğimiz yalanlar söyledik, tutamayacağımız vaatler verdik ve şimdi kaçacak yer arıyoruz.
İnsanlar siz öldüğünüzde bile arkanızdan yalan söylemeye devam edecekler ve her zaman olduğu gibi ‘nasıl bilirdiniz?’ sorusuna ‘iyi bilirdik’ diyecekler ama siz iyi olmayacaksınız ve kimse size yardım edemeyecek. Ölümün güzelliği burada belki de kimsenin yaptığının yanına kalmayacak olması. Hem cennetlik olacaksın hem de ölümden korkacaksınız bu nasıl bir çelişki.
Siz ölürken hakikat dirilip karşınıza dikilecek işte o zaman gizli bir şey kalmayacak; mazeretiniz olmayacak,pişmanlıklarınız fayda vermeyecek.Yalan geminizin karaya vuruşunu seyredeceksiniz,palavra balonlarınızın patlayışını duyacaksınız.Kartopu gibi büyüyen günahların altında ezileceksiniz.Cennet elinizden kayıp giderken cehennemin ateşini avuçlayacaksınız ve ilahi adalette zaman aşımı olmadığını anlayacaksınız..İşte size kendinizle yüzleşme fırsatı; ‘ölümden hala korkuyor musunuz?’
GÜNÜN SÖZÜ: Size kapıyı gösterenlerin penceresine çiçek koymayı bırakın.