Medîneli çocuklar hem koşuyor, hem de sevinçle bağırarak etrafı
çınlatıyorlardı: - Resûlullah efendimiz geldi! Kâinâtın efendisi geldi! Günlerce, aylarca, beklenen Allahın Resûlü işte geliyordu... Çocuklar arasında en coşkulusu, şüphesiz Hazret-i Enes idi. Ancak 9-10
yaşlarındaydı. Bütün varlığıyla koşuyor, sevinç çığlıkları atıyordu.
Dikkatle bakmasına rağmen, Âlemlerin Efendisini bir türlü göremedi. Müjdeyi verin! Bir müddet daha, o heyecanla koştular, bağırdılar. Nihayet Kusvâ adlı
develeri üzerinde, Resûlullah efendimiz ve arkadaşları göründüler.
Kalbleri duracak gibiydi. Medîne'nin epeyce dışındaydılar. Bir Müslüman
amca, Küçük Enes ve arkadaşlarına dedi ki: - Koşun! Medînelilere müjdeyi verin! Sevgili Peygamberimizin
teşriflerini bildirin! Bunun üzerine çocukların yarısı, nefes nefese şehre koşmaya başladı.
Büyük müjdeyi ulaştırmak için, son gayretlerini sarfediyorlardı. Bu
haberi sabırsızlıkla bekleyen sayısız Müslüman, Medîne ufuklarında
doğan Nûr'a doğru yarıştılar. Bütün insanların ve cinlerin Peygamberini
karşılamak için, acele ettiler. Her taraftan sesler yükseliyordu: - Vedâ tepelerinden ay doğdu üstümüze. - Buyurunuz yâ Resûlallah, bize buyurunuz. - Safâ geldiniz sevgili Peygamberimiz, safâlar getirdiniz... - Hürmet ve şerefle Sizi selâmlıyoruz, ey Allahın Sevgilisi. - İnşâallah Medîne'de, emniyet ve huzûra kavuşacak ve
kavuşturacaksınız. Resûlullah efendimiz böyle sesler arasında şehre girdiler. Sevgili Peygamberimizin yanlarında, en yakın dostları Hazret-i Ebû
Bekir bulunuyordu. Kadınlar ve çocuklar, şiirler okuyorlar, hangisinin
Resûlullah olduğunu birbirlerine soruyorlardı. Medîne kurulduğu günden beri, böyle sevinçli ve heyecanlı anlar
yaşamamıştı. Müslümanların çoğu Efendimizi; kendi evlerine götürmek,
misâfir etmek şerefine erişmek istiyordu. Bu sebeple, Kusvâ'nın
yularını yakalamaya çalışıyorlardı. Fakat sevgili Peygamberimiz buyurdu
ki: - O'nu serbest bırakınız. Kimin evi önünde durursa, oraya misâfir
oluruz, İnşâallah. En sonunda Ebû Eyyûb Hâlid bin Zeyd hazretleri, bu şerefe kavuştu.
Efendimiz, bir müddet için, O mübârek zâtın evinde misâfir kaldılar. Artık bütün Medîneli Müslümanlar için, Resûlullaha hizmet yarışı
başlamıştı. Herkes ellerinde ve evlerinde ne varsa, ikrâm ediyordu. Fakirin hediyesi Ümmü Süleym de, oğlu küçük Enes'in elinden tutarak; sevgili
Peygamberimizin huzûruna gelerek dedi ki: - Yâ Resûlallah! Bizler zengin değiliz. Size takdim edecek, fazla bir
şeyimiz yok. Ancak çok sevdiğimiz şu küçük oğlumuzu, hizmet etsin diye,
size armağan ediyoruz. Lûtfen kabûl buyurunuz! Peygamberimiz, bu içten gelen teklife pek memnun kaldılar. Küçük
Enes'in başını okşayıp, duâ ettiler. Ana ve babasını kırmayıp, onu,
yanlarına aldılar. Medîne dışında koşa koşa Efendimizi karşılayan bu
küçük Müslüman, meğer kendi saâdetine doğru koşuyormuş! Böylece iki
cihânın Efendisiyle, gece ve gündüz beraber olmak saâdetine kavuşmuş
oldu. O da, bu büyük ni'metin karşılığını ödemek için, büyük gayret sarfetti.
Efendimizin hiçbir sözlerini kaçırmadan, dikkatle hizmet etti. Sevgili Peygamberimiz Enes bin Mâlik'e, sanki çocuk değil de; olgun bir
insan gibi davranıyorlardı. Bir kerecik yüzlerini astığı görülmedi.
Sert konuştukları işitilmedi. O'nun minik kalbini kırdıkları,
incittikleri duyulmadı. İşte o sıralarda bir gün, küçük Enes, arkadaşlarıyla birlikte oyun
oynuyorlardı. Hazret-i Peygamber, çocuklara doğru yaklaştılar. Sevgiyle
selâm verdiler. Onlar da hürmetle, selâmlarını aldılar. Sonra Efendimiz
yavaşça, Enes'in elinden tuttular. Birlikte, az ilerdeki duvar dibine
yürüdüler. Orada O'nun kulağına, bir şeyler söylediler. Ümmü Süleym'in akıllı oğlu, derhal koşarak uzaklaştı. Belli ki
Efendimiz kendisine, vazîfe vermişlerdi. Kendileri de, o duvar dibine
oturdular. Beklemeye başladılar... Epeyce sonra Hazret-i Enes, koşarak geldi. Hazret-i Resûle
öğrendiklerini arzetti. Resûlullah efendimiz oradan memnun ayrıldılar. Niçin geciktin? Yaşı küçük, vazîfesi büyük Hazret-i Enes; daha sonra evine geldi. Hava
kararmak üzereydi. Annesi O'nu, merakla bekliyordu. Hemen sordu: - Nerede kaldın yavrucuğum? Niçin geciktin? Oğlunun gözleri, pırıl pırıldı. Cevap verdi: - Efendimiz, bir işe gönderdiler anneciğim. O yüzden geç kaldım. Hazret-i Ümmü Süleym daha da meraklandı: - O iş, neydi? - Sırdır, cevabını verdi ve sustu. İşte o zaman anesi: - Âferin oğlum! Resûl-i Ekremin sırlarını, dâimâ muhafaza et, sakla.
Onları hiç kimseye açıklama. Bütün ömrünce böyle davran, diye tenbih
etti. Sonra da sevgiyle, oğulcuğunu bağrına bastı. Aylar ve yıllar geçiyor, küçük Enes; sevgili Peygamberimizin yanlarında
büyüyordu. O şerefli ocakta terbiye ediliyordu. Dâimâ birlikte abdest
alır, namaz kılar, oruç tutarlardı. Kıyâmet ne zaman? Bir gün mescid-i şerîfe, çölden bir adam geldi. Efendimiz, namaza
durmak üzere idiler. Ama adamcağız soruverdi: - Yâ Resûlallah! Kıyâmet, ne zaman kopacak? Sevgili Peygamberimiz namaza başladılar. Namazı bitirip, selâm
verdikten sonra: - Kıyâmeti soran nerede? diyerek bakındılar. O kimse cevap verdi: - Buradayım, yâ Resûlullah!.. - Kıyâmet için, ne hazırladın? Soruyu soran kimse mahcûb bir hâlde arz etti ki: - Anam babam, Sana fedâ olsun ey Allahın Resûlü! Yazık ki kıyâmet için,
fazla bir hazırlığım yok. Ne fazla oruç tutabildim; ne namaz
kılabildim. Sâdece, Allah ve Resûlünü çok seviyorum. Bu cevap üzerine, sevgili Peygamberimiz şöyle buyurdular: - İnsan kıyâmette, sevdikleri ile beraber olur. Bunu duyan Müslümanlar, başka hiç bir müjdeye; bu kadar sevinmediler. Hazret-i Enes iyi günlerde, sıkıntılı anlarda, İslâm için yapılan
savaşlarda; dâima Efendimizle birlikte idi. Resûlullahın gazâları,
fazla olmakla beraber; savaş yapılanı dokuz tanedir: Büyük Bedir, Uhud,
Hendek, Benî Kureyzâ, Benî Mustalak, Hayber, Mekke'nin Fethi, Tâif ve
Huneyn Gazâlarıdır. Hazret-i Enes bunların çoğuna iştirak etti.
Kâinatın Efendisini hiç terk etmedi. Hizmetlerini, bir an için bile
aksatmadı. Zaman ilerledikçe Ümmü Süleym'in küçük oğlu Enes; 20 yaşlarında bir
delikanlı oldu. Zekâsı, terbiyesi, ilim ve cesâretiyle; yaşıtlarını
geride bıraktı. Hazret-i Enes bu arada şâhid olduğu olayları sonraki
âlimlere nakletti. Resûlullahın son günlerindeki bir hâdiseyi şöyle
anlatır: Sizleri ağlatan nedir Bir sabah Hazret-i Ebû Bekir ve Hazret-i Abbâs, beraberce
yürüyorlardı. Bir topluluğa rastladılar. Bunlar, Medîneli Müslümanlar
idiler. Hepsi de, üzüntüyle ağlaşıyorlardı. Kalbi çok rakik, hassas,
yumuşak olan Hazret-i Ebû Bekir sordu: - Ey Kardeşlerim! Sizleri ağlatan şey nedir? - Bizler, Resûlullah Efendimizin huzûrunu düşünüyoruz. O'na ağlıyoruz. Gerçekten sevgili Peygamberimiz, bir müddetten beri rahatsız idiler.
Bunu bilen Medîneliler öbek öbek toplanıp, üzüntülerini
paylaşıyorlardı. Yüreği, sevgi ve ayrılık üzüntüsüyle çarpan, Hazret-i
Ebû Bekir de ağladı. Biraz sonra da, Efendimizin mübârek evlerine
vardı. Gördüklerini, duyduklarını saygı ile arzetti. Sevgili Peygamberimiz çektiği bütün acılara rağmen, mescide geçtiler.
Bunu gören Eshâb-ı kirâm da oraya koşuştular. Efendimizin üzerlerinde,
uzun bir hırka ve başlarında, siyah sarık bulunuyordu. Güzel bir hutbe
okudular. Önce Allaha hamd ve şükrettiler. Sonra da ağır ağır
buyurdular ki: - Ey Nâs! Sizlere, Ensârı ya'nî Medîneli Müslümanları vasiyet
ediyorum. Diğer insanlar çoğalıyor. Ensâr ise azalıyor. Onlar, kendi
zararlarına bile olsa, size karşı vazîfelerini yerine getirdiler. Artık
sizler de, Onları kollayın. İstemiyerek sizlere, bir kusurları
dokunursa; o kusurlarından vazgeçiverin! Bu, sevgili Peygamberimizin son Hutbeleri oldu. Bir daha minbere
çıkamadılar. Dünya hayatlarını ve Peygamberlik vazîfelerini, şerefle
tamamladılar. Her ikisini de gördüm Gözyaşları arasında, Hazret-i Enes dedi ki: - Sevgili Peygamberimizin Medîne'ye geldikleri günü de, vefât ettikleri
günü de gördüm. Müslümanlar birincisi kadar sevinçli; ikincisi kadar
elemli gün yaşamadılar. Hazret-i Enes'in babası Mâlik, hicretten önce Müslüman olmamış ve
Hazret-i Enes'in annesi Ümmü Süleym ile kavga etmiş ve evden
ayrılmıştı. Çıktığı bir seferde ölmüştü. Ümmü Süleym daha sonra Ebû
Talhâ ile evlenmişti. Hazret-i Enes bütün gazâlara katıldı. Büyük Bedir zaferinde, 12 yaşında
olduğu hâlde, savaş alanındaydı. Efendimizin vefâtlarında 20 yaşında
bulunuyordu. 70-80 yıl daha yaşadı. Efendimizin en yakınlarında
bulunduğu için; O'nun bütün emir ve yasaklarını çok iyi biliyordu.
Bunları olduğu gibi, Müslümanlara nakletti. Uzun ömrünü yalnız, bu işe
vakfetti. Hazret-i Ebû Bekir devrinde, Bahreyn'de zekât ve vergi toplamaya memûr
edildi. Hazret-i Ömer zamanında, Basra'ya yerleşti. Hayatının sonuna
kadar orada, ilim öğretmeye devam etti. Çok ve kıymetli talebeler
yetiştirdi. Hasan-ı Basrî hazretleri, bunlar arasındadır. 100
yaşlarında, Basra'da vefât etti