Yok dedi bu gece bana Marcus.
Ne zaman sıkışsam giderdim, anlatırdım. Ya o konuşurdu ya da ben yazardım.
Ama bu gece olmaz dedi bana. Üzüldüm tabi ki de.
İçimde bir yalnızlık şehri kurulmuş, kafasına göre limandan gemiler kaldırıyordu Marcus. Belki de o kadar bağırmamalıydım sana.
Kavga ediyorum yine kendi kendime. Nasıl olacak bu destan. Başlamalı mıyım yoksa bitsin mi bu şarkı.
Ölmek her geçen gün anlamsızlaşmaya başladı artık Marcus. Yazdığımız yazılar da olmasa, yaşadığımızın farkında olmayacak belki de kimseler.
Doğru diyorsun Marcus. Belki de yoktur aslında destan.
Artık yaşadığımıza kendimiz bile inanmıyoruz.
— Okunanlar, daha doğrusu okuduğunuz bu yazılar;
Sadece, “Bir Ölüden Mektuplardır”