ANNEM SEHERDE UYANIR KUŞLAR GİBİ ZİKREDERDİ | İslam ve İhsan
Tarih: 03 Şubat 2017 RÖPORTAJ
Kur’ân yolunda çektiği cefalar yeni nesillere örnek olacak, ismiyle müsemma, bu yolun yetiştirdiği kemâl ehli bir insan olan Kemaleddin Altıntaş Hocaefendi ile hayat hikayesi üzerine konuştuk.
Hocamıza baktığımızda kendisini dualarında talep ettiği sıfatlarla muttasıf olmuş olduğunu görürüz; Alim, abid, zahid, fazıl, muhlis, arif. Küçükle küçük büyükle büyük olan, herkesin derdi ile hemdert olan, sohbeti insana ferahlık veren bir gönül ehlidir. Fakat samimiyetinin yanında üzerinde taşıdığı bir mehâbet var ki hep kendisine saygı uyandırır. Kur’ân yolunda çektiği cefalar yeni nesillere örnek olacaktır ümit ediyorum. Çünkü renkli hayat hikayesinden alınacak çok dersler var.
2009 yılında Adem Ergül, Ali Yiğit, H. Murat Karaman Bey’lerle birlikte yaptığımız sohbeti sizlere takdim ediyorum. İsmiyle müsemma, bu yolun yetiştirdiği kemâl ehli bir insan olan Kemaleddin Altıntaş hocamıza Rabb’imizden sıhhat içinde, ibadet ve hizmet ömrü nasip etmesini niyaz ediyoruz.
MANEVİ ÇEVRENİN İÇİNDE BULUNUYORUZ, ONA ŞÜKREDİYORUM
Perşembe pazarına indiklerinde jandarma onları durdurur ve başlarındaki şapkayı alır çakıyla parçalardı. Ceplerini kontrol ederdi kav var mı diye. Ağaçların gövdesinde yetişen mantar, odun külünün suyunda kaynatılır sünger gibi bir şey elde edilir, buna kav denirdi. Çakmaktaşıyla kav kullanılarak ateş yakılırdı. İşte jandarma bu kavı arardı. Sebebi, insanlar kav kullanmasın kibrit satın alsın, devlet kazansın. Tiryakiler keselerindeki kavı jandarmayla karşılaşmadan önce yolda bir taşın altına saklarlardı. Yani insanların bir kibrit alabilecek durumları bile yoktu. Şu anda geldiğimiz noktayı da anlattıklarımın ışığında bir kıyaslayalım.
Belki böyle imkansızlıklardan, belki de annem üzerime çok düştüğü için o baskıdan kurtulunca sanki öc alır gibi iki ay namaz kılmadım. Ama içimde bir acı beni kemiriyor. Kendi kendime diyorum ki; ‘eğer annen bilse ki sen iki aydır namaz kılmamışsın yemin billah seni evlatlıktan reddeder.’ Bu eziklik içindeyken acemi birisi geldi. Kışın kar yağarken bile damlalığın altında namaz kılıyor. Bu sefer içimdeki vicdan azabı daha da arttı. Demek ki ‘mazerete gerek yokmuş, namaz kılınabiliyormuş’ dedim.