Önceki Yazısı<< 69. YAZISI >>Sonraki Yazısı
İSLAM DİNİNE GÖRE CİN VE CİNLER ÂLEMİ (IV)
Cinler, beş duyunun dışında kalmaları sebebiyle ruhani ve latif varlıklar olan Meleklere benzerler. Ne var ki, aralarında, mantıktaki: Umum-husus mutlak dediğimiz tam girişimlik vardır. Şöyle ki: Metafizik bir varlık oldukları için, “Cin” mefhumu içine (Sözlük manası itibariyle) bütün melekler hatta şeytanlar bile girer. Çünkü onlar da elle tutulup gözle görülmezler. Fakat Melek kelimesinin şümulüne hiçbir cin ve şeytanın ferd veya taifesi girmez.
İşbuna göre: Ruhani-akıllı varlıklar üçe münkasim (taksim) olur: Ulvi ve mutlak hayırlı olan kısım ki sadece meleklerdir. Süfli ve mutlak şerli kesim ki; İblis ve avenesidir. İkisinin ortasında bulunan, hayır ve şer istidadına sahip sınıf ise cin taifesidir. ( El-Müfredat, S. 204 )
Cinler gaybı bilemezler. Şu ayet-i kerime bunu açık ve net bir şekilde ortaya koymaktadır: فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلَى مَوْتِهِ إِلَّا دَابَّةُ الْأَرْضِ تَأْكُلُ مِنسَأَتَهُ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ أَن لَّوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوا فِي الْعَذَابِ الْمُهِينِ
Manası: Süleyman'ın ölümüne hükmettiğimiz zaman, onun öldüğünü, ancak değneğini yiyen bir ağaç kurdu gösterdi. (Sonunda yere) yıkılınca anlaşıldı ki cinler gaybı bilselerdi, küçük düşürücü azap içinde kalmazlardı.(Sebe,14)
Cinler Semaya Çıkabilir mi?
Cinler, peygamberimizin bi'setine kadar göğe çıkabilirlerdi. Ama kocaman bütün yedi kat semavatı baştan başa dolaşarak mele-i âlâ'da konuşulan her şeyi duyar ve bilirlerdi anlamında değildir. Sema’nın bazı yerlerinde kulak hırsızlığı ederler; Bire bin katarak anlatırlar ve aldatırlardı. (Lem’alar, s.283)
Yani bazı insanların kapı veya pencereden içeride konuşulanları dinleyerek yarım-yamalak duyduğu birkaç kelime ile meseleyi anlatması veya etrafa haber vermesine benzeyen bir durum.
Fakat Peygamberimizin bi'setinden cinlerin haberleri olmadı. Her zamanki gibi gökten bir şeyler öğrenmeye çalıştılar; ama yakıcı ateş (roket) lerle, şiddetli bekçilerle karşılaşınca, irkildiler. Bunun sebebini araştırmaya başladılar. Yeryüzüne akın ettiler. Geliş, o geliş! Bir daha gidiş yok! Kıyamete kadar da olmayacak. Şu âyetler, meseleyi gayet açık ve net bir şekilde ortaya koymaktadır:
إِلاَّ مَنِ اسْتَرَقَ السَّمْعَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ مُّبِينٌ وَحَفِظْنَاهَا مِن كُلِّ شَيْطَانٍ رَّجِيمٍ وَلَقَدْ جَعَلْنَا فِي السَّمَاء بُرُوجًا وَزَيَّنَّاهَا لِلنَّاظِرِينَ
Manası: Andolsun, biz gökte birtakım burçlar yarattık ve seyredenler için onu süsledik. Onları, taşlanmış (kovulmuş) her şeytandan koruduk. Ancak kulak hırsızlığı eden müstesna. Onun da peşine açık bir alev sütunu düşmüştür. ( Hicr, 16-18]
وَحِفْظًا مِّن كُلِّ شَيْطَانٍ مَّارِدٍ إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ
إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ دُحُورًا وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ لَا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلَى وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍ
Manası: Bakınız Biz o dünya göğünü (yakın göğü) bir zinetle, yıldızlarla donattık. Onu, inatci her turlu seytandan koruduk. O (şeyta)nlar mele-i A'lâyı (yüce melekler topluluğunu) dinleyemezler; her yandan kendilerine (ışınlar) gönderilir. Kovulup atılırlar. Ve onlar için sürekli bir azap vardır. Ancak (meleklerin konuşmalarından) bir söz kapan olursa, onu da delip geçen bir parlak ışık takip eder. ( Sâffât, 6 -10 )
Cinler İlâhi Sırlara Vâkıf Mıdır?
Müşrikler eskiden, İlâhî sırlara vâkıf olduklarını zannettikleri ve bu sebeple korktukları cinleri ulûhiyet derecesine çıkararak, onları ilâhlaştırmışlardır. O ise Kur'an-ı Kerîm'de çok yerde ve özellikle Cin Sûresinde bildirildiğine göre; cinler ve şeytanlar, ilâhî sırlar ve vahy hakkında bilgi sahibi değildirler. Bu husus kesinlikle reddedilmiştir. Nitekim Kur'an-ı Kerim'in Peygamberimize İnzalinden söz edilirken şöyle buyurulmuştur: “ إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ وَمَا يَنبَغِي لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّيَاطِينُ = O'nu asla şeytanlar indirmedi. Bu onlara yaraşmaz, esasen buna güçleri de yetmez. Şüphesiz onlar, (vahyi) işitmekten uzaklaştırılmışlardır.” buyuruluyor. [Şuarâ, 210-212]
Bu âyetlerden, şeytanların ve cinlerin vahye ve ilâhî sırlara asla vâkıf olmadıkları, buna güçlerinin de yetmeyeceği; vahyin, Peygamberlere bizzat Hak Teâlâ'nın gönderip Cibril'i Emîn tarafından kalplerine ilkâ olunduğu kesin anlaşılmaktadır.
( إِلَّا مَنِ ارْتَضَى مِن رَّسُولٍ فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِن بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ رَصَدًا عَالِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَى غَيْبِهِ أَحَدًا )
Manası: O bütün görülmeyenleri bilir. Sırlarına kimseyi muttali kılmaz; Ancak, (bildirmeyi) dilediği peygamber bunun dışındadır. Çünkü O, bunun önünden ve ardından gözcüler salar. [Cin, 26 -27)
İş bu ayetlerin medlulüne göre: Halk arasında zannedildiği gibi Cin ve şeytanlar ne göklere yükseliyorlar; dolayısıyla, ne de ilâhî sırları öğrenebiliyorlar. Çünkü onların böyle bir vazifesinin olmadığı; zaten buna da güçlerinin yetmeyeceği, kesin ve net bir şekilde ifade edilmiş oluyor. Bu düşünceler, tamamen mesnetsiz olup, efsâneden başka bir şey değildir.
Gerçek şudur ki; cinlere verilen tasarruf kudreti, insanlara verilen idrâk kuvvetinden daha yüksek değildir. Bunların hepsi de ilâhî kudret ve azamet önünde hiçtir.
Netice olarak: Cin ve şeytanlar, Yüce Allah'a ve ilâhî emirlerine karşı hiç bir şey yapamazlar ve gayb hakkında bilgi sahibi olamazlar. [Hak Dini Kur'an Dili C. 7. s. 5381-5417]