Söz vardır söz vardır. Sahih ve hakiki olanı var, yapay ve sıradan olanı da. Her söz asıl kaynağından doğmaz. Her ağızdan çıkan söz sahibini temsil etmez. Sözlerin de bir çıkış niyeti var.
Ağızdan çıkan sesler ton ve renkleriyle sahiplerini tanımlarlar.
Öfkeli, hırçın, kaba, iğreti, edep dışı sözler, basitlikler belli karakterleri tanımlarlar. Bunun karşıtı olan sesler de halim selim, nahif, zarif, samimi, edepli ve içi dolu sözlerdir. Bunlar insanların doğal hayatlarında yer alırlar. İnsanların bulundukları yer ve konumları da tanımlarlar. Söz sahibinin nereye ait olduğu yukarıda izah ettiklerimizle anlaşılır.
Kurgulu sesler, başkalarının taklidi sesler, başkasının borazanı sesler, kendilerine ait olmayanları da hesaba katmalıyız. Bu sınıfta yer alanlar iradesiz, başkalarının kölesi konumundadırlar. Özgün değildirler. Onlar yüksek ve öfkeyle kendileri saklıyorlar, kendilerinden kaçıyorlar. Kendilerine ait olmayan bir dünyayı temsil ediyorlar. Bunu, daha çok siyasada görüyoruz. Yüksek tonlu seslere biraz daha dikkatle kulak vermeliyiz. Onların nereye ait olduklarını anlamaya çalışalım.
Taklit sesler çok sık yer ve konum değiştirirler. Onlar asla kendilerine ait olan dünyayı yansıtmazlar. Bunlar rol yapmada başarılı iseler, bir dönem toplum katında kabul görürler. Kimilerinin renkleri belli olur.
Bu tür seslerin foyalarının ortaya çıkması sahih insanların ve asıl söz sahibi olanların belirmesiyle olur. Onların en temel özelliği asla taklide kaçmamaları. Samimiyetlerinden ödün vermemeleri, kibre ve sıradanlığa kaçmamaları.
Bugün söz kalabalığında boğuluyoruz. Yüksek volümlü sesler ortalığı kasıp kavuruyor. İyiyi, güzeli, doğruyu sahih olanı yansıtanlar bu karmaşada kendilerine yer bulamıyorlar.
Özgünlük asıl ve sağlıklı kaynaklardan beslenmeyle olur.
Hayatına kirlilikleri bulaştırmayanlar kendilerine her türlü olumsuzluğa karşı korurlar. Sözlerine ve seslerine da olumsuzluklar bulaşmaz. Dünya hırsı, tamahı, mülk edinme hırsı insanı aşırılıklara, sınır tanımazlıklara götürür. Sözler de buna göre şekillenir, buna göre seslere renk ve ton katar.
Sahih olanların dün söyledikleriyle bugün söyledikleri birbiriyle çelişmez. Doğru, iyi ve güzel olandan asla vazgeçmezler. Söyledikleri zararlarına dahi olsa.
Hayat çok hızlı akıyor. İnsanı kuşatanlar da hızla değişiyor. Sahih ve samimi insanların yaşadığı bir dünyada olanlara ayak uydurmak yerine kendi doğrularında sabitkadem olmaları, hayatlarının sonuna kadar bunda direnmeleri. Asıl devrim budur.
Dünyayı kirleten büyük kuşatma karşısında direnmek bir devrim. Çünkü onlar kendi dünyalarını yerleştirmek için çabalıyorlar.
İyilerle kötülerin çatıştığı bir dünyada bulunuyoruz. Geçmişte Allah’ın Elçileri yol gösteriyordu. Bugün için Allah Elçisi Sevgili Efendimiz Allah’ın kitabını insanlığa sunduktan sonra kuşku gerektirecek bir durum yok. Sevgili Efendimizin sünneti de bir başka beslenme kaynağımız. Bunlar bizim dünyamızı zengin kılıyor ve sağlıklı bir yol üzere koyuyor. İlahi kaynaktan beslenilince her insan kendi doğasına ait sesi buluyor. Öykünmecilik ya da doğasız olandan beslenmek insanı bunalımlara itiyor.
Sesimizin sahih olabilmesi için asıl olana yönelmedir.
Ses her insanı tanımlayan asıl göstergelerden. Çünkü ses insan ruhunun asıl yansıyanı, belirteni ve özü. Sohbet ehlinin, nahif, yumuşak ve özlü konuşmalarının karşılık bulması samimiyetlerindendir. Sahih insanlar öfkelerini yenerler, kendi nefislerinin baskısından kurtulurlar. Seslerini çıkarlarına alet etmezler. Seslerini başkalarını ezmek için de kullanmazlar. Hâl insanın en etkili olan yanı. Sözden çok daha etkili. Hâl ile söz uyum içinde olurlarsa ondan abide bir kişilik oluşur. Onlar toplumlar içinde kendiliğinden kendilerini belli ederler. İnsanların ona olan güveni artar. Sevgili Efendimizin “emin” sıfatı bunun en somut örneği. Ötesi boş ve malayani.