SÖZÜNDE DURMAYAN MÜNAFIKTIR
İnsan, düşüncelerini anlatmak için kavramlardan yararlanmak durumundadır. Bunda bir sıkıntı söz konusu olmaz. Fakat,kullanılan “kavram”ın içeriği,kimi zaman farklı manalara delalet eder. Sıkıntı işte burada başlar. Bazı kavramlar,değişik anlamlarda kullanıldığı için,bazen yanlış yorumlara götürebilir kişiyi.
“Münafık”, bu kavramlardan biridir. Bir sıfat tamlaması olarak örneğin, “münafık müslüman” kavramı,öylesine kullanılabilecek bir “niteleme” olmasa gerek. “münafık” ın,içerdiği netameli anlam,rastgele kullanılmasını riskli kılar.
Birine,“münafık müslüman” dediğinizde,içi-dışı,sözü-eylemi tutarsız birini kast etmiş olursunuz. Buna göre,verdiği sözü tutmayan biri,hakikatte,”münafık müslüman” olduğunu zımnen ikrar etmiş demektir.
Sözünde durmayan kişi,”güvenilmez kişidir”.Münafıktır yani.
O biri ki,”güvenilmez” damgasını yedikten sonra,kul olarak yapıp ettiklerini de teenni ile karşılamak kaçınılmaz olur.
Önemli görev ve makamlarda bulunanları için,”sözünde durmak.”,sıra insanlarınkine nazaran,çok daha önem kazanır.
Çünkü,kendilerine olduğu kadar, topluma karşı da sorumluluk altına girmiş olurlar.
Verilen sözü özürsüz olarak yerine getirmemek,İslam’a göre “yalancılık”tır.
Yalan söylemek,bal gibi münafıklık alametidir.
Fıkıh diliyle amelî münafıklık.
Herkes gibi ben de böyle halis muhlis münafıklarla çok karşılaştım,karşılaşıyorum da.
Başta nefsim olmak üzere,böyle rezil durumlara düşmemeyi, bütün kalbimle Allah’tan niyaz ediyorum. “Veyl!” böyle olanlara..
İtikaden münafıklar, müslüman olmadıkları için,bu yazıya konu değil.
Bir müslümanın sözünde durmaması,en hafif ifadeyle, İslam ile taban tabana zıttır.
Tastamam ifadeyle söylersek,münafıktır.
Daha beter olanı ise,dindar görünen birinin,”yalan söylemesidir.” Bu gibilerin,yalancılığı,İslam’a karşı mesafeli duranları daha bir uzaklaştırırken,İslam’ı benimsemeyenlerin de değirmenine su taşımak olur.Böylesi insanlar,”münafık müslümanlar” üzerinden İslam’ı kötülerler.Bu fırsatı verenlerin vebalini düşünmek dahi, insanın tüylerini diken diken etmeye yeter de artar bile.
“Dindar görünen” deyişim sebepli tabii ki.Zira hakiki dindar,öyle işine geldiği gibi zırt pırt yalan söylemez.
Yüce Peygamberimiz şöyle buyurur: “Rabbimin,emrolunduğun gibi dosdoğru ol ! Emri saçlarımı ağırttı.” Doğruluk,yüksek ahlakın başat şartıdır.
Yalancılığı karakter olarak içselleştirmekse,vehametin de vehameti..
Bir arkadaşımın birkaç ay önce bana yaşattığı çok acı bir hadiseyi,
yalancılığın ne kadar kötü bir huy olduğunun bariz örneği olarak, izninizle kısaca anlatayım:
30 yıllık İlahiyatçı bu arkadaşım,önemli bir meselemi kolayca çözeceğini söyleyince dünyalar benim olmuştu.Bunun için İstanbul’a gitmemiz gerekiyordu.Gideceğimiz günü ve saati kararlaştırdık. Ben biletleri aldım. Otobüs saati geldiğinde,ortalıkta yoktu. Telefonla aradım. “Ben uçakla geleceğim,yarın buluşuruz” dedi.İstanbul’a indiğimde,buluşmak için,defalarca aramama rağmen, telefonunu açmadı.
Boşu boşuna gitmiş oldum tabii İstanbul’a. Şiddetli bir üzüntüyle memlekete döndüm.Aradan geçen aylar içinde,defalarca aramama rağmen,telefonunu bir kere olsun açmadı.Arkadaşımın beni aldatması,içime öyle bir oturdu ki,yüz sene ömrüm olsa unutamam.