Rumlara aşık olmak ya da Türk'ten nefret etmek
Hangi Kıbrıslı Rum'a sorsanız, " Bizim Kıbrıslı Türkler ile hiçbir sorunumuz yoktu. Onlar bizim paskamızı, biz onların bayramını kutlar, bir birimizin düğünlerine gider, gül gibi geçinirdik!" der
Nikos Sampson'un bile çok sevdiği bir Türk arkadaşı vardı, bilirim
Yorgacis'in sağ kolu, Akritas Planı'nda adı Lefkoşa Bölge Komutanı olarak geçen Nikos İonnou'nun babası Lefke'de komşumuzdu, evlerinde çok yemek yedim. İngiliz'den idam yedi, asılmadan cumhuriyet ilan edince kurtulduydu. Evinde biz sarımsaklı fasulya plâkisine kaşık sallarken, bu meğer o yandan gidip, Yunanistan'dan bin tane tüfek ayarlayıp, Kıbrıs'a getiriyormuş! "Ahbaplık, bâki"! Ben de adamın evinde yemeği yer, eve gelince elbise dolabının içini karıştırırken, ayakkabı kutusunun içinde dayımın Takarof'unu, babamın teşkilat için madenden yürüttüğü dinamitler ve saniyeli fitilleri bulurdum. "Ganeppa'nın" altındaki sandıkta da "Sterling Gun" dururdu
O aksataya aşinalığım o yaştan ve bu yüzdendir
Markos Dragos'un babası Kiriyagos Drago de son güne kadar Lefke'de yaşamış, herkesin sevdiği, "Teşkilat"ın bile oğlundan dolayı başına bir iş gelmesin diye kolladığı, tatlı bir ihtiyarcıktı
İnsanlar yan yana yaşarken, birbirlerini severler, nefret ederler, kızarlar, iğrenirler, aşık olurlar, ilişkiye kurarlar, birlikte hüzünlenir, ya da coşkuya kapılırlar.
Bu birlikte yaşam gerçeğini dile getirenler, sanırlar ki bunu söyleyince, iki halkın mensupları "Yaaa öyle miydi? Hade gelsinler kucaklaşalım, ölen binlerce insanın hatirasını da çuluna ölmüşler, sayıp, bu yaşananları hiç yaşanmamış sayıp, tarihten ve hafızamızdan kaldıralım!" diyecekler
Türk olsun, Rum olsun
Yanılıyorlar, çünkü sanıyorlar ki Kıbrıs Sorunu'nun kökeninde, insanların birbirini sevmesi ya da nefret etmesi yâni duygular yatıyor! Birbirinden nefret edenlerin sesini kısar, sevenleri de olanların sesini baskın kılarsak, mesele biter
Oysa, bu aada her görüşten kişinin, karşı halktan sevdiği insanlar da var, nefret ettiği insanlar da
Bu ne sevilenlerin ve sevenlerin üstünlüğdür, ne de nefret edilenlerin aşağılığı
Bununla bu mesele biter mi?
Çünkü son derecede bir sosyal rasyonaliteye dayanıyor Kıbrıs Sorunu
En güzel tanımını, hayrettir ama genç bir papazın ağzından duymuştum, o farkında olmadan
"Sizinle farklı bir tarih yaşadı diye, farklı kültürel değerler ve farklı bir kimlik edindi diye, farklı insanlara, diskriminasyon yapmak"tan bahsettiydi o genç peder, ortak konuştuğumuz bir üniversite panelinde
Kıbrıs Sorunu'nun nedeni, kişisel ya da toplumsal da olsa duygular değil, son derecede rasyonel, farklı tarihsel süreçlerden gelen; iki farklı kimliktir
Makarios, bizden nefret ettiğinden ENOSİS'çi değildi
Kıbrıslı Helen olduğundan öyleydi ve nefret ettiyse bizden, ( Kişisel olarak etti mi? Onu da bilmiyorum doğrusu!) ENOSİS'i engellediğimiz için, etmiştir. Çünkü ona göre bir o amacını engellediğimizde, kendi kimliğinin gelişmesine engel oluyorduk! Rauf Denktaş da Rumlar'dan nefret ettiğinden kurmadı TMT'yi
Türk olduğu için kurdu
Ve bu gerçeklik de onun kişi olarak elinde olan bir şey değildi. Kendi dışında tarihin hepimize bahşettiği bir nitelik idi
İnsan iradesinden bağımsız olduğundan, insan eliyle değiştirilemez de
Kendi tarihinizi değişik yazabilirsiniz, ama söyleyeceğiniz yalanlar, o tarihin ruhunuzun gözeneklerine doldurduğu kültürü değiştiremez
Kimlik de zaten, kültürdür, en sonunda
O bakımdan Kıbrıs Sorunu'nu eğer Kıbrıslılar bitirecekse, duygusal meseller okumayı ya da "bir ciracık uydursak da sarılıp yatsak" hevesinde duygusal rüyalar kurmayı bir yana bırakarak; adadaki iki farklı kimliği önce kabul edip, sonra da saygı istemeyi öğrenmemiz gerekiyor.
Mesele ne nefrettir, ne de kara sevda
Rasyonel bir kimlik farklılığıdır
Duygularla alâkası yok!
"Mutasevver" İtalyan nenenin kimin koynuna girdiği de hiç mesele değildir
Boşuna rezil edip durmayın rahmetliyi