Bakmayı bilmek | MotosikletForum - Türkiye'nin en kapsamlı motosiklet forumu
R. Paul Ruskin, öğrencilerine yaşlanmanın psikolojik belirtilerini öğretirken onlara şu olayı okur:
“Hasta ne konuşuyor, ne de söylenenleri anlıyor. Bazen saatlerce anlaşılmaz şeyler geveliyor. Zaman, yer ya da kişi kavramı yok. Yalnız, nasıl oluyorsa, kendi adı söylendiğinde tepki veriyor. Son altı aydır onun yanındayım, ne g=ör==ün==üş==ü i=çin bir çaba sarf ediyor ne de bakım yapılırken yardımcı oluyor. Onu hep başkaları besliyor, yıkıyor ve giydiriyor.Dişleri yok, yiyeceklerin püre halinde verilmesi gerekiyor. Gömleği salyalarından dolayı sürekli leke içinde. Uykusu sürekli düzensiz.
Gece yarısı uyanıp çığlıklarıyla herkesi uyandırıyor. çoğu zaman mutlu ve sevecen, fakat bazen ortada bir sebep yokken sinirleniyor. Biri gelip onu yatıştırana kadar da feryat figan bağırıyor.”
Bu olayı okuduktan sonra, Ruskin öğrencilerine böyle birinin bakımını üstlenmek isteyip istemediklerini sorar. öğrenciler bunu yapamayacaklarını söylerler. Ruskin, kendisinin bunu büyük bir zevkle yaptığını ve onların da yapması gerektiğini söyleyince öğrenciler şaşırırlar. Daha sonra Ruskin hastanın fotoğrafını dolaştırmaya başlar. Fotoğraftaki doktorun altı aylık kızıdır.
Dr. Ruskin, Amerikan Tıp Birliği Dergisindeki makalesinde,(günümüzde çok yaşandığı gibi) gülünç bir yanlış anlamanın insana nasıl tamamen farklı bir perspektif kazandıracağını anlatmaktadır.
YYÜCE ağabeyimden alıntıdır.
Huseyin.Guvendik, İlhan.Aydınlıoğlu, Mesut Korkmaz ve 2 kişi daha bunu beğendi.
Genelde yaşlanmanın sonunda insanlar bebekliğe doğru yolculuk yapar. Profösör dahi aramak istemiş.
ilk bakışta yaşlı birisini hayal ediyor insan..bakış açısmız bu yönde gelişmiş ( şahsiyetim için kouşuyorum ) ama bebek olduğunu duyunca bakış açımın ne kadar yanlış olduğunu yaklaşımımın ne kadar mantıksız olduğunu anladım..güzel paylaşım şenol abi tşkler