Yazar ve Yorumcu Oktay Erol ve Erdal Baykul’la hoş sohbet…
Her ikisi de biraz ayrı dünyaların insanı olmasına rağmen saygı ve sevgi çerçevesinde ne güzel anlaşıyorlar.
Yazın dünyasında uzunca bir zamandır emek harcayan, okuyan bir kişidir Oktay Erol, merhum Nizamettin Erol’un oğludur. “Kozan’da tüneyenler ve Kozan’dan tüyenler” yazısı tarihe geçti. Sadece ölüm zamanı ve noterden, tapudan miras alma zamanı memleketi hatırlayanlara çok manidar bir benzetme yapmıştı. Hoş Oktay abim de ne yapsın iş misali Adana’ya tüydü ama; her hafta Kozan’da ve memleketine ilgili. Kozan’ı nasıl buldun? Diyorum. Bakın ne cevap veriyor: “Islanan kumaş küçülür ve çekilir. Tıpkı öyle. Maalesef…” diyor. Haksız mı?
Erdal Baykul kardeşim, yılların emekçisidir. Çok iyi de bir esnaf. Kimseyi kırmaz. Efendi, işinde gücünde kardeşleri ve mutlu bir aile efradı var. Yeni dönemin bisiklet kralı o. Sağlıklı kalabilmenin yolunu öğretiyor insanlarımıza.
Soruyorum: Oktay abin caddeden gitti, ne hissettin? “fikirlerimiz çık zıttır ama; o gidince cadde aydınlanmaz oldu. Metin abim, Oktay abim, Radyocu Ahmet hepsi gitti. Bir tenhalık, bir kasavet çöktü üzerimize. Oktay abim sorgular, tartışır, düşündürürdü. Onu özlüyoruz” dedi. Biz de hem Oktay Erol’u hem de Nizamettin abiyi özlüyoruz. Gerisin geri mi gidiyoru ne? Hep kaybediyoruz. Hep ıssızlaşıyoruz. Belki de yalnızlaşıyoruz. Bakın bir şehre nereye gidiyor?