Yüreğimin sahibi – Bölüm 6
Poyrazın kolayca uykuya daldığını gören yaşlı kadının gözleri doldu yine, yavaşça oturdu Seda’nın yanına, “Ah kızım iyi ki geldin, bak şu sabi bile nasıl sakinledi senin varlığınla!”
Kadının sanki sürekli orada kalacakmış gibi konuşması, tedirgin ediyordu Seda’yı.
“Çocuğu yatırsak mı?” dedi ayağa kalkarak. Kadın ona odanın hemen kenarındaki küçük sediri gösterdi, “Buraya yatıralım da, gözümüzün önünde dursun.” dedi.
Seda çocuğu yavaşça yatırdı sedirin üzerine, küçük penye battaniyeyi de çekti beline kadar, zaten hava çok sıcaktı. Poyraz’da uyuyunca, Seda’nın oyalanacak bir şeyi kalmamıştı. Dışarıda unuttuğu çantasını hatırladı, telefonu da orada kalmıştı, “Ben gidip telefonuma bakayım, arayan olmuş mu.” diyerek kapıya yöneldi. Ne resepsiyon tarafında ne de bahçe de kimse yoktu, telefonunu kontrol etti, “Bindim bir iki saate oradayım” yazmıştı Murat.
Teyzenin Füsun’dan başka çocuğu yok muydu acaba, daha adını bile öğrenemişti kadıncağızın. Aylardır Süleyman, o ve bebeğin bu yerde yaşadıklarını düşündü. Eğer bu ikisi toparlanamasa, o zavallı çocuğun durumu pek iyi olmayacak gibi duruyordu ama, Seda ne yapabilirdi ki?
Sonunda burada daha fazla durmanın iyi bir fikir olmadığına karar verdi, veda etmeden gitmeyi kendine yediremediği için, çantasını alıp yeniden içeri girdi. Poyraz hala bıraktığı pozisyonunu bozmadan uyuyordu. Yaşlı kadın ise namaz kılıyordu, sessizce koltuğa oturup onun namazını bitirmesini bekledi. Kadın seccadesini toplayıp, “Allaha dua ettim seni bize yolladığı için.” dedi gülümseyerek.
“Ben adınızı bile sormadım” dedi Seda konuyu değiştirmek istiyordu.
“Mukaddes benim adım.” dedi kadın seccadeyi katlayıp sedirin ucuna koyarken.
“Bir kahve yapayım mı içer misin?”
“Ben aslında artık gitmek zorundayım Mukaddes teyze, nişanlım yolda, beni alacak, size veda edeyim diye geldim.”
“A o kadar çabuk mu ?” dedi Mukaddes hanım, bir anda yüzündeki tebessümün kırılıp döküldüğünü hissetti Seda.
“Öyle oldu ama, malum ben de nekahat döneminde sayılırım, ailem de merak ediyor beni.”
“Haklısın kızım, ne diyeyim, kırmadın onca yolu geldin.”
Dönüp Poyraz’a baktı Mukaddes hanım, “Aylardır ilk kez böyle rahat uyuyor biliyor musun?” dedi gözleri dolarak.
Seda bütün bunların sadece birer tesadüf olduğuna inanmak istiyordu artık ama, Poyraz’a her baktığında, içinde bir şeyler harekete geçiyordu.
“Başka evladınız yok mu Mukaddes teyze.” dedi acıyla.
“Yok kızım, Füsun tek evladımdı, Poyrazım da onun tek evladı işte.”
Vicdan azabı çekmek istemiyordu Seda, Poyraz’ı o annesiz bırakmamıştı, yapabileceği ne olduğunu da bilmiyordu zaten. Evlendikten sonra da gelip görebilirdi onları yeniden, elinden fazlası gelmezdi zaten. Onlar da zaman içinde kendilerini daha iyi hissedecekler toparlanacaklardı mutlaka. Kararlı bir şekilde ayağa kalktı ve Mukaddes hanımın elini öptü. Kadın gözleri dolu dolu, başını yeniden onun göğsüne koydu. Seda çaresiz kıpırdamadan bekledi bu an geçsin diye. Artık yüreğini biri avucuna almış ve sıkıyor gibi hissediyordu. Sonra gözleri kararıverdi birden.
Kendine geldiğinde tavandaki parlak ışıktan etrafını seçemedi önce, sonra adını duydu, Murat’ın sesiydi bu, “Seda, aşkım beni duyuyor musun?”. Sonunda gözleri ışığa alışıp yüzünü de seçince, kollarını uzattı ona. Murat hemen sımsıkı sarıldı sevdiği kadına. Bu hissi ne kadar özlemişti, ne kadar ihtiyacı vardı güvende hissetmeye, o anda anlamıştı Seda’da. Murat onun güvenli limanı, sığınağı, koruyucusu, her şeyiydi. Gözlerinden akan yaşları tutamadı.
Mukaddes teyzenin yanında fenalaşıp bayılmış, Süleyman onu hastaneye yetiştirmişti. Mukaddes teyze Poyraz’la kalmak zorunda olduğu için hastanede değildi. Murat motele vardığında, Seda’ya bir türlü ulaşamadığı için paniğe kapılmıştı, yaşlı kadın ona olanları anlatınca, deredeki esnafın birinin arabası ile hemen hastaneye gelmişti. Doktorlar sadece hava değişimi ve yorgunluktan tansiyonun düşmüş olabileceğini söylemişlerdi. Seda’nın iyi olduğunu duyunca biraz rahatlamıştı Murat. Yoksa daha Süleyman’ı görür görmez suratının ortasına yumruğu yapıştırmak istemişti. Seda’nın endişeli sesini duyduğundan beri zaten çok gergindi. Neyse ki artık birlikteydiler.
Seda göz yaşları içinde olan biten her şeyi, başından beri sakladığı rüyaları da dahil Murat’a anlattı. Murat rüyaları ondan saklamış olmasına bir türlü anlam veremiyordu ama, onun için önemli olan Seda’ydı. Ona buraya gelmesinin iyi bir fikir olmadığını söylemişti ama, Poyraz’ın durumuna da çok üzülmüştü gerçekten. Rüyalarda ki bebek ağlaması ile Poyraz’ın bir tesadüf olabileceğini düşünüyordu. Kötü bir tesadüf olmuş, Mukaddes hanımın ve Süleyman’ın acıları yüzünden büründükleri tavırlarla birleşince gerçekten sarsıcı bir durum ortaya çıkmıştı, döner dönmez psikoloğu ile bir kaç seans daha yapmasını istiyordu Murat ve tabi bir daha yanında o olmadan hiç bir yere gitmemesini de.
Doktorlar Seda’nın hastanede kalmasını gerektiren bir durum olmadığını söyleyince, Süleyman’a teşekkür edip, doğruca hava alanına gittiler. Murat Seda’nın yeniden motele uğramasını istemiyordu, Mukaddes hanımla bir şekilde vedalaşmıştı nasılsa, sonra, daha ileri de bir gün yeniden gelip onları ziyaret edebilirlerdi.
Böylece kaldıkları yerden kendi hayatlarına geri döndüler, Murat, artık Seda’yı hiç bir yerde yanlız bırakmıyor, kafasını Mandalina Motel ve Poyraz’ı takmaması için elinden geleni yapıyordu. O hastanedeyken aldığı bebeği gördüğünde verdiği tepkiyi daha yeni anlayabilmişti. Bunun için de defalarca özür dilemişti Seda’dan. Oysa gerçekten hiç bir suçu yoktu. Asıl Seda’nın suçuydu çünkü, en iyi dostu ve müstakbel hayat arkadaşından bir şeyler saklayan oydu.
Rüyalar garip bir şekilde sona ermişti, döner dönmez hızlandırdıkları evlilik hazırlıklarına kapılmışlar ve günlerin nasıl geçtiğini bile anlamamışlardı. Nikah ve düğünün ardından başbaşa uzun bir tatile çıkmışlar ve hayatlarında ilk kez başbaşa harika bir tatil geçirmiş, dinlenmişlerdi.
Artık her şey normale dönmüştü, evleneli neredeyse altı ay olmuştu, Seda’nın ailesi ve Murat, onun yeniden eski Seda olmuş olmasından son derece mutluydular. Seda’nın aklına ara ara Mandalin Moteli ve Poyraz gelse de, hemen başka şeyler düşünmeye çalışıyor, bu düşüncenin zihninde detaylanmasına izin vermiyordu.
Murat, Seda’nın tüm yaşanılanların ardından, yeniden bir şeyleri hatırlayıp üzülmesini istemediği için geldiklerinden beri çocuk sahibi olma hayallerinden bahsetmemişti bile. Artık bunun hemen olmasının iyi bir fikir olmadığını düşünüyordu hatta. Seda’nın önce biraz daha ruhunu dinlendirmesi gerekiyordu. Rüyaların yeniden başlamasını ya da Poyraz’ı hatırlayıp üzülmesini istemiyordu.
O gün işten geldikten sonra, karı koca, dışarıda yemeye karar vermişlerdi, eve döndüğünde Seda çoktan hazırlanmış onu bekliyordu. Hava serinlediği için üzerine bir ceket almak için yatak odasına geçtiğinde salondaki masanın üzerinde duran telefonun çalmaya başladı. Murat karısının telefonlarına mecbur kalmadığı sürece asla bakmazdı. Seda’nın içeriden gelmesini bekledi sessizce, Seda telefonu aldığında yüzündeki ifadenin değiştiği gözünden kaçmadı Murat’ın. Ameliyattan beri karısının kirpiğinin oynadığını takip eder olmuş, bu da zamanla alışkanlık haline geldiği için bırakamamıştı.
“Ne oldu hayatım?” dedi hemen.
Seda çalan telefonu ona doğru çevirerek, ekranda yazan Mukaddes Teyze yazısını gösterdi. Murat hemen Seda’nın yanına gelip aldı telefonu, “Efendim Mukades hanım, ben Murat” dedi nazik bir sesle.
“İyi akşamlar evladım, kusura bakmayın rahatsız ediyorum” dedi Mukaddes teyzenin yorgun sesi.
“Estağfurullah, buyurun” dedi Murat.
“Yavrum, ben hastanedeyim.”
“Ne oldu Mukaddes hanım?” dedi Murat merakla.
Haziran 11, 2018 Haziran 14, 2018 leylakagaciarkası yarın, Yüreğimin sahibi
‘Yüreğimin sahibi – Bölüm 6’ için 3 yanıt
Haziran 14, 2018 at 6:37 pm	 Cevapla
[…] https://gulserenkilincyazar.com/2018/06/11/yuregimin-sahibi-bolum-6/ […]
Haziran 14, 2018 at 6:38 pm	 Cevapla
Önceki yazıYüreğimin sahibi – Bölüm 5
Sonraki yazıYüreğimin sahibi – Bölüm 7