Olayın daha net anlaşılabilmesi açısından biraz istatistikimsi bilgi vereyim:
Deniz, yemek seçen bir çocuk değil. Önüne konanı yer. Yedirirsen. Ya da yedirtirsen.
İki gündür benzer politika sürdürüyoruz: Mide senin miden. İstersen ye, istemezsen yeme. Yemezsen ceza yok. Yersen ödül falan yok. Yersen mutlu, yemezsen mutsuz olmayacağız.
Kahvaltı en az sorun yaşadığımız öğün. Ancak akşam büyük problem. Dün gece yemeğine DOKUNMADI BİLE. Do-kun-ma-dı. Yemek, sevdiği yemek. Üstelik, ilk önce çorbaya burun kıvırdığından çorbayı es geçtim. Makarna ve brokoliyi koydum önüne. İkisini de seviyor. Dokunmadı. Do-kun-ma-dı.
İki gündür benzer politika sürdürüyoruz diyorum ama ÇALIŞIYORUZ demeliyim. Nitekim bunun doğru yaklaşım olduğuna Doğan’ı pek ikna edemiyorum. Edemeyince de tam bir takım ruhuyla hareket edemiyoruz tabii.
Deniz’in yemek yeme(ME) sorunu bizi anne-baba olarak en çok geren konular listesinde ilk sıralarda yer alıyor.
Doğan’a kalırsa ben bu olayı şahsi algılıyorum. Deniz’in 4 yaşındaki bir çocuk olarak oturup, müdahale etmeden kendi kendine yemek yememesini şahsi bir başarısızlık olarak görüyorum.
Ben Deniz’in balık bıçağına kadar kullarak İsviçre asilzadesi gibi yemesini beklemiyorum. Ama en azından önüne konanı yemeye NİYETLENMESİNİ bekliyorum. Her sofrada mı uykusu olur, yorgun olur, aç olmaz, zırt olur, pırt olur? Sevdiği yemekleri nasıl ye(ME)diğini de gördük.
Çocuk aç, adım gibi eminim. Ona rağmen yemiyor. Biz söylemezsek dokunmuyor bile. Burada bir sorun var. Bunun arkasından bir şey çıkacak. Bize bir şey anlatmaya çalışıyor. Yemek olayını kullanıyor.
4-5 yaş İştah Yemek	2011-01-24
Etiketler4-5 yaş, İştah, Yemek
Önceki: Lohusa sobesi
Sonraki: Deniz’in DUYGULARI
24 Ocak 2011, 11:49
sızın oyle olmadıgınızı dusunuyorum (guzel yazılarınızdan)ama asırı otorıter evlerde yeme sorunu oldugunu duymustum.benım oglumda(4 yasında)h ıcbır zaman yeme probleıc mı olmadı ama bazen ozellıklede okulda ıyı yedıgı zaman arayıda kısa tuttuysam yemek onunebır geldıgınde oyolanıp duruyor bende yemıcekse alacagımı soyluyorum ve alıyorum ama hıc bu konu uzerınde durmuyorum…galıba bızım sark mentalıtemız toksa ıyıdır ne kadar okursak okuyalım bılersek bılelım bu degısmıyor işte…..
Benim kızım henüz 26 aylık bizim de çok şükür yemek yeme problemimiz yok. hala müdahale ediyorum yemek yerken ama kızım ısrarla kendisi yemek istiyor. çorbalarına ekmek katıyorum ve katı hale geldiği için kendi yiyebiliyor. Haa döküyor saçıyor elbet, hatta oyalanıyor, bizim de çiş kaka muhabbetimiz , su muhabbetimiz, oyuncaklarımız kitaplarımız masaya geliyor ama sonuçta yiyor. Hatta benim kızım tontiş olduğu için "yemiyorsa, canı istemiyorsa ısrar etmeyin" uyarısı bile alıyorum.
yorumum bir cevap değil belki ama benim kızım nisanda 3 olacak. dün dışarıdaydık, önüne bir tabak tatlı geldi. ve son kırıntısına kadar konuşmadan, masadan kalkmadan en ufak bir yardımımız olmadan bıçağıyla kesti, çatalıyla yedi bitirdi ama tatlıdan önceki çorbayı binbir yalvarmayla ancak ben yedirebildim. sorun beceri olsaydı tatlıyı da yiyemezdi.. sevmiyorlar sanırım yemek yemeyi, becerebildikleri halde sevmiyorlar. ki defne de iştahlı çokça yemek sorunu olmayan bir çocuktur. ama gidişat sizin durumu gösteriyor sanki bana da
25 Ocak 2011, 01:20
Aman Füsun. Yol yakınken vazgeç, ısrar mısrar etme. Yorumları okudukça daha çok ikna oluyorum işin annede (ve babada) bittiğine.
24 Ocak 2011, 12:18
dönem dönem geri dönüşler her konuda yaşayabiliyoruz.4 yaş çocuklarının büyük kısmı yemek yeme işini kendileri halledebiliyor,ancak bir kısmıda anne-babadan yardım alarak hallediyor yemek yemeyi.benim iki yeğenimde yemeklerini binbir nazla yediklerinden anne-babaları tarafından beslenebiliyorlar halen.yani biri8 yaşında,diğeri 6 yaşında olmalarına rağmen hala kaşıkla yediriliyorlar,ablam yeterince yemediğini düşündüğünden kendisi veriyor yemeğini,bir taraftanda yeğenim kendisi yiyor.üzülme bence ve az yediğini yada yemediğini gördüğünde birkaç kaşık yada çatal sen ver ağzına.geçici bir süreç olabilir bu.geçecektir,üzülmeden,sorun olduğunu belli etmeden kendin destekleyebilirsin diye düşünüyorum…ve sabır diliyorum.
24 Ocak 2011, 12:22
elifçim benim oğlum 8 yaşında sevdiği yemeklerde kısmen sorun yok diyebiliriz…ama sevmediği yemek okadar çokki…et tavuk balık sebze bunları sevmiyor…bende 8 senedir yemek konusunda çok zor dönemler geçirdim halada geçiriyorum…yanlış biliyorum ama ben artık sevmediği yemekleri bilgisayar oyunları oynarken şakayla karışık sokuyorum ağzına..farketmedende bir tabak yiyor..sebzede inanılmaz zorlanıyorum..tavuğun yolunu buldum kıymasını çektirip köftesini yapıyorum ..etide kıyma olarak lahmacun ve köftesini yapıyorum…balığıda bu altın balıklardan yada yine bilgisayar başındayken yediriyorum….çok yanlış çocuğa oyunla yedirmek helede 8 yaşındaki bir çocuğa ama çözüm yok…aç kalıp vitaminsiz kalmasındansa bunu yapıyorum..hemde çook üzülerek yapıyorum…
24 Ocak 2011, 12:23
Bu yorumun çıktısını alıp eşimin ofisine asacağım. Teşekkürler.
24 Ocak 2011, 12:29
Benim kızım sizinkilerden epey küçük -Elif'in ilkinden-8 aylık. Allah'a şükür iştahlı, en çok da kabak tatlısı ve yoğurt yiyor. Çatalla ezilmiş herşeyi yiyor. Doyunca ağzını kilitler açmaz. Kilosu normal ama boyu normalin üst sınırında. İnşallah büyüdüğünde de böyle rahat olur.
08 Kasım 2012, 15:12
benim kızımda 5 yaşında ama o da yemiyor sofra ortaya geldiği andan itibaren pazarlık başlıyor şukadar yesem olur mu diye şu andada cezalı okuldan geldi ve yarım tost ekmeği dilimini 40 dk.da yedi ama nasıl diller dökerek kızdım odasına yolladım okuldaki arkadaşlarını görünce daha çok sinirleniyorum beslenme saatinde en geç bitiren hatta öğretmenin tamam artık geri kalanını yeme diyen çocuk benim çocuğum ve ben çok mutsuzummm
24 Ocak 2011, 12:31
-BEN: Birak 4'u, ama 9 yasima kadar yemedim. Gercekten yemedim. Ayni kiloda 4 sene kaldim,boyum uzadi, kilom gram oynamadi. En son doktor sana igne yapmak zorunda kalacagiz dedi ama yine yemedim. Asla ac hissetmedim. Rizamin disi agzima tikarlarsa kalbim carpardi, nefes alamazdim. Tum sulale hatirlar hala bu halimi,illlahlah derler. Annem der ki "birine beddua edeceksen yemeyen cocuk ver dile" derdi…
KIZIM: Sila dogdu dogali yemek konusunda inanilmaz kolay bir bebek. Sutunu icti, ek gidasina alisti. Biberonu biraktik, sippy cup'a gectik, et, sebze, meyve, yumurta, peynir. Kitap gibi, hic ama hic sikintimiz olmadi (masallah)…Ben zorlamadigim icin degil, bunyesi farkli bir cocuk oldugu icin.
Icinizi ferah tutun, az yesin, abur cubur yemesin,gerisi onemli degil bence.
25 Ocak 2011, 01:22
Evet, içimi rahatlattı kesinlikle. De… Senin de boğazını tutmalık bir halin yok şimdi, söyletme beni 😀
26 Ocak 2011, 23:21
ne guzel!! bu konular acildiginda hep de soylemek istedigim seyi yazmis seda 🙂 bazı cocuklar bence daha onceden yani annenin zorlayıp zorlamasından alakasız olarak belli bir yeme alışkanlıgına sahip. eger oyle degilse bir cocugu yiyen ama oteki cocugu yemeyen anneye ne diyecekler? bazı cocuk ne versen yiyor :S bir anne cocugunun yemedigini ve etrafındakilerin de onu sucladigini yazmisti "sen zorladigin icin boyle" diye. anne de oyle olmadıgını iddia etmis onlara ama yine de uzulmus kendini suclamisti. dr kadir tugcu da ona cevap yazmisti "her zaman oyle olmaz. cocuk sen zorladigin icin yemiyor degil. o yemedigi icin sen zorlamissin" yani hic mi hirsizin sucu yok?!… :)))
27 Ocak 2011, 01:11
🙂 Sen nerden biliyorsun arkadasim neler yedigimi, vallahi abartiyorum ve sisiyorum ama neyse alllahtan tiroidim var da cok zorlaninca sucu ona atiyorum..saka bir yana, icini gercekten ferah tut…
24 Ocak 2011, 12:36
Derin den etkileniyor olabilir mi?
Sanırım, ve hatta eminim ki evet.
Elif, her konunun üstesinden gelebilecek iradeye sahipsin. Bunu hepimiz biliyoruz. Genel olarak biz Türk anneleri kendi keyfimizi daha çok düşündüğümüzden çocuklarımızın bizimle aynı yatakta uyuması, gece çok geç yatması, akşam ziyaretlerinin çocukları düşünmeden uzatılması, fazla televizyon seyretmek ve çocuklarında izlememesi gerektiği halde televizyonlu odada bulunması, hergün parka bahçeye çıkarmama, sağlıksız yiyecek içecekler yemelerine birşey dememeler, böyle böyle liste çok uzuyor işte.
Tavsiyem şu yönde olacak, kendine sınır belirle, mesela ben 1 ay Deniz'e hiçbirşey söylemeyeceğim (sofrada hadi anlamında), yemeğini önüne koyacağım, yemiyorsa kaldıracağım diye.
Yada onun sağlığı için sen yedirmeye devam edeceksin. Yada belli öğünleri paylaşacaksınız. İki öğünü o yiyorsa 1 öğünü sen yedireceksin. Belki de Derin'in gelmesiyle birlikte büyümeyi kabul edemiyordur. Onun doğması yüzünden senin onu yedirmediğini düşünüyordur.
ben de bu yoruma katiliyorum! bence de sabirla bu politikaya devam etmelisiniz Elif. Siz yemek konusunda ona anlayisli davrandikca oda daha az direnecektir diye dusunuyorum. Belki bi anlamda sizin dikkatinizi uzerine cekmeyi yemek yemeyerek basardigini dusunuyordur ve siz 'artik' bu durumu onemsemediginizi gosterirseniz bence o da pes edecektir.
Peki okulda öğlen yemeklerini nasıl yiyormuş, bu konuda öğretmenleri ne diyor? Orda herhangi bir zorlama olmadan yiyorsa akşam yemeğindeki davranışları size karşı bir tavır olabilir gerçekten.
Ama başka bir şey daha diyeceğim, başka bir arkadaşımın 9 yaşında bir kızı var. Ve kız gerçekten ama gerçekten HİÇBİRŞEY YEMİYOR. Arkadaşım yabancı ve inan bana hiç takmıyor kafasına. Soruyorum zor olmuyor mu diye, ilk başlarda zorladım yemesi için ama baktım işe yaramıyor bıraktım dedi. Arkadaşım da küçükken hiçbirşey yemeyen cinsindenmiş. Ama şimdi görsen, 1.80 boyunda dalyan gibi bir hatun. Büyüyünce geçecek nasıl olsa, kendimden biliyorum dedi.
25 Ocak 2011, 01:23
Okulda sorun yok. Bütün kavga evde. O yüzden de bunun iştahla alakası olmadığını düşünüyorum.
Bir sürü insan "belki de az yemek yiyen bir çocuk" demiş. Belki de öyle… Bir de babaya anlatabilsem.
24 Ocak 2011, 13:15
Doktorunuz ne diyor? Kilo yerinde mi? Belki de çocuğun gerçekten akşam yemeğine ihtiyacı yoktur? Sadece akşam yemeğinde mi sorun var. Bence başarı/başarısızlık değil, öyle görme. Eşin de titizlenmesin. Yani tam anlamıyla içsel olarak rahatlamanız lazım. Çocuklar en ufak tereddüdü algılıyorlar.
Çocuğum 4 yaşında değil. O nedenle büyük konuşamam. Ama kendi kendine yiyebilirken bu konuda telaşlı ya da aceleci biri ortama girdiğinde yemiyor. Birinin sabredemeyip onu yedireceğini bildiğinde yemeyebiliyor. Cin gibiler bunlar.
24 Ocak 2011, 13:16
Elif Hanim, yemek saatinde, Derin de sizinle aynı masada oluyor degil mi? Ona tabi siz yediriyorsunuz. Belki Deniz de bunu istiyordur. Yani sizin yedirmenizi. Belki
Bu arada buyuk oglum 3 yas 2 aylik. Masaya bile oturmaz malesef 🙁 Ben ayagina gider yediririm. Ama yogurdunu, bazen mısır gevregini vb. kendisi yer. Doker ama cok sukur kendisi yer.
24 Ocak 2011, 13:19
24 Ocak 2011, 13:25
Oğlunuzun el kaslarıyla ilgili bir sorun olduğunu sanmıyorum. Ama yinede bundan emin olmak için oynadığı oyunlarda el becerisini gözlemleyerek yada ona makas kullandırabilirsiniz. Bence kardeşe tepki olabilir yada dökmekten kirletmekten ve sonucunda sizden azar işiteceğinden korkuyor olabilir. Gözlemleyin ve ısrar etmemeye devam edin. Çocuk kilo bile verse ısrar edilmemesi gerektiğini bütün uzmanlar söylüyor zaten. "Çevresinde yiyecek olan hiç bir çocuk açlıktan ölmez" diye de noktalıyorlar sözlerini. Bırakın akşamları yemesin. Bırakın kilo versin. Zamanla size esas sorunundan şikayet etmeye başlayacaktır.Ve açlığına bir çözüm bulmak zorunda kalacaktır. Benim kızım 2 yaşına kadar hep çok az yedi ve kilo aldırıcı mamalar kullanmak zorunda kaldık. Biz de çok üzülüyorduk ama saygı gözterip aşırı ısrar etmiyorduk. Doktorumuz "bırakın yemesin, obez olmasındansa az kilolu olsun.Şu an onu meşgul eden daha önemli şeyler var, bir süre sonra kendisi yiyecek talep edicek sizden" demişt.Ve aynen öyle oldu.Maaşallah şimdi yanakları tombiş tombiş, yemek saatlerini zor bekliyor.Günde 3 ara 3 ana öğün yiyor.Ve eskiden 1 çeşit yemek yiyebilirken şimdi çorba,ana yemek,yoğurt v.s şeklinde yiyor.
Çok teşekkür ederim bu uzun ve bilgilendirici yorum için. Deniz'in okulda yeme problemi yok. Sanırım kardeş kıskançlığı davranışlarına yansıyor.
24 Ocak 2011, 13:30
Merhabalar, sizi uzun zamandır takip ediyor ve çok beğenerek okuyorum. Benim kızımda 4 yaşında yarım gün okula gidiyor orada genellikle kendisi yiyor zaman zaman öğretmeni destekliyor. Alın oğlunuzu vurun İrem'e yani kızıma. Dediklerinizin hepsini benim kızımda yapıyor. İnanın ne eksik ne fazla hepsini yapıyor ve bende çıldırmanın eşiğine geliyorum. İrem'inde boyu yaşıtlarına göre uzun kilosu normal. 4 yaşında 2 tane yeğenim birkaç tane arkadaşımın yine dört yaşında çocukları var hemen hemen hepsi sofra kurulunca oturup yemeklerini yiyip kalıyorlar. Ama benim kızım sizin oğlunuz gibi yedirirseniz yiyor yedirmezseniz sinir harbi yaşatıyor. milyon kere hadi deseniz bile o bir öğünü yaklaşık 1 saatte tamamlıyor. Tabii tabaklarına konulan yiyeceklerinin minimum üçte biri tabaklarda kalıyor.
25 Ocak 2011, 01:27
Naçizane bir tavsiye: Tabağına arttırdığı kadar az yemek koyun. Hatta daha az koyun. Bitirdikçe eklersiniz.
25 Ocak 2011, 02:35
Tavsiyeniz için çok teşekkür ederim. Umarım adaşım en kısa zamanda minik elleriyle yemeklerini iştahla yer.
24 Ocak 2011, 13:54
ÖNEMLİ…..Elif'ciğim, benim bir arkadasımın oğlu 3 yaşında ve onunda yeme problemleri vardı. arkadaşım bu konuda oğlunu çok sıkıştırdı ve sonuç hüsran…. en sonunda ufaklık sadece su ile yaşar hale geldi bu annesine verdiği bir tepkiydi ve uzman bir endokrinoloji ve pediatri piskoloğundan yardım aldılar. ve şu ande ufaklık sadece patates kızarması yiyiyor. bence bu konuyu çocuğun üzerinde baskı haline getirme, bu kısır bir döngü kendi haline bırak…. diyemem bu çok zor. sadece bir deneyim bence dikkate almak gerekir.
24 Ocak 2011, 13:56
Acaba burada mi okumustum… Hani Afrikadaki annelerin cok yemek bulamadiklari halde bebeklerine yeterince sut verebiliyor olmasi ile ilgili bilimsel bir arastirma vardi… Ayni sekilde Afrikali zenci tabir edilen insanlara bakinca boylu poslu, yapılı, gucu kuvveti yerinde goruyoruz… Bu insanlar bizim kadar yemek bulabiliyor da degiller… Belki de insana, aslinda guzelce yenmis tek bir ogun yeter… Peygamberlerin cogu da boyle yasayip ornek olmus… belki de biz bebek ve cocuklardan ornek almaliyiz…. 🙂 uc ogun dolu dolu yenmezse insan insan degildir diye tutturan mi var… boyu kilosu yerindeyse sagligi gelisimi normalse kalbimizi rahat mi tutsak ne? Yalniz bunlari yazan ben, daha 2 saat olmadi 18 aylik (hem de hasta olan) oglumla yumurtasini yemedi diye sonu aglamali biten tartismaya girdim. Gunlerdir birsey yemedi dogru durust ama su anda pismanim… GUnde hakkiyla 2 ogunu yemis ve yeterince sivi almis cocuga gunu kurtarmis gozuyle bakiyorum… acaba cok mu gaddarim…
25 Ocak 2011, 01:28
Hayır, bence normali bu olmalı. Sizin durumunuzu bilemem, ama ben, etraftan da destek görsem bu bakış açısıyla gayet rahat edebilirdim.
26 Ocak 2011, 23:32
24 Ocak 2011, 13:58
kızım 4 yaşında kendi kendine uyuyamama sorununu hallettikten sonra bu konuya geçmeyi düşünüyordum. yani yarama parmak bastın. kreşte gayet güzel yemesine rağmen evde ancak kitap, dergi okuyarak ve biz yedirirsek yiyor. kendi kendine uyumuyor ancak yanına uzanırsak uyuyor. ama eğer çözüm istiyorsan bence doğu yoldasın. yani yaptığını taviz vermeden, ödül ceza olmaksızın, sabırla uygulamaya devam edersen, sonuç alacağını düşünüyorum.
Elif'cim, öncelikle bunu kendi başarın veya başarısızlığın diye düşünüp kendini suçlama lütfen… eline yüzüne bulaşacak bir durum yok. 4 yaşında kendi kendine yemiyor oluşu bir problem ama bu sizle ilgili değil, Deniz ile ilgili problem… Deniz bence sizin bu konuyu çok dert etmenizi ciddi anlamda sezinliyor ve kullanıyor. Yanlış hatırlamıyorsam, Deniz okulunda gayet güzel kendi başına yiyor. Orada bu bahsettiğin yeme problemleri de yok… bunu sık sık okuldan kontrol ederek kendine hatırlatabilirsin.
Mira'nın %95ler ile başlayan bebeklik kilosunun 1 yaşını az geçmesi ile %40lara kadar indiği dönemler beni oldukça germişti. Hemen hemen 2 yıldır bir kaç kilo ancak aldı. Ancak doktorumuzun – boy gelişimi iyi, kilo az ama alt sınırda değil, bir kaç öğün atlasa da, aç kalsa da bir şey olmaz rahat ol – yaklaşımı, benim zaten rahat olmaya müsait bünyeme pek iyi gelmişti.
Mira 3 yaşına gelmek üzere ve hemen hemen 2 yaşından beri tek başına yiyor. Okulda çok keyifle ve yemek seçmeden yiyor oluşu, beni evde aç kalsa da bir şey olmayacağı konusunda rahatlatıyor. Yemiyorsa zorlamıyorum, oynamıyorum… sofrada onun yemesini dertlenen biri olmadığı sürece hiç problemsiz yiyor.
Bir de daha önce okumuşmuydun bilemedim… Mira hemen hemen 10 aylıkken bu yemek konusunda pek hayıflanıp NYTimestaki bir yazıyı paylaşmıştım. http://www.miracik.com/index.php/2008/12/yemek-ko…
25 Ocak 2011, 01:31
Süper tespitler, süper yaklaşım Banu.
"Sizin bunu sorun olarak görmekten vazgeçtiğiniz zaman bu çözülecektir." Bunu yapabildiğimiz noktada bence de halledeceğiz ama o noktaya ne zaman ve nasıl geleceğimizi zaman gösterecek.
24 Ocak 2011, 14:32
Elifcim bence kesinlikle sahsi algılama bu cocukların bizler uztunde denedigi binbir testten biri. bende ek gıdaya gectigimizden beri yemek yeme problemi olan bir cocuk buyutuyorum. dusun ki birkac ay oncesine kadar meyve yogurt peynir yemeyen bir cocugum vardı. ne zamanki sut ve yumurta allerjisi cıktı ve doktorumuzu degistirdikten sonra oksurugu tetıkler dedıgı ıcın meyve dahil her turlu tatlıyı kestık ozamandan beri daha once burun kıvırdıgı seyleri yemek icin dokuz takla atmaya basladı. peynirin her turlusunu deneyip yediremediğim kızım simdi biraz kasar yiyebilmek icin dil dokuyor.
bırde soyle bir durum var dun uzm. psikolog Iraz Toros'un duzenledıgı cocuklarda pozitif disiplin konulu seminere katıldım bu beslenme konusu orda da gundeme geldi. ıraz cocuk yemıyorsa kaldırın en fazla 3 gun cocuk ac gezebılır sonrasında mutlaka kendı karnını doyurmanın kendı sorumlulugu oldugunu farkedecektır ve yıyecektır dedı. ama eger 3 gunden fazla surduruyorsu bu durumu mutlaka anlatmaya calıstıgı bırsey var demektır hemen bır uzmandan yardım alın demıstı. sizde hic yememek gibi bir durum sozkonusu degıl ama aklında bulunsun canım. hem belkide gercekten ıkı ogun yemek denıze yetiyordur. bizim doktorumuz ara ogun falan onermiyor 3 ogun yeterlıymıs.
Elif olayi kisisellestirme konusunda yalniz degilsin. Ben de Idil bazi konularda ariza yapinca kendi basarisizligim olarak algilayip gereksiz tepkiler verebiliyorum. Sonra kendimden utaniyorum.
Vakitsizlikten yorumları okuyamadım, belki de söylenmiştir bilemiyorum ama ben tekrar edeyim. Derin'le daha çok ilgilendiğin zamanlar -ister istemez- akşamları olabilir mi Elif? Emzirdiğin, yıkadığın, vs. Belki de ona olan ilgini kıskanıyordur? Onunla da ilgilendiğini biliyorum ama Derin henüz konuşamadığı, yürüyemediği için ona yaptıkların fazla görünüyor olabilir mi Deniz'e?
24 Ocak 2011, 16:03
mrb elif hanım bence deniz sizden daha özel ilgi bekliyor derinle ilgilendiğiniz gibi yanii..belki ona yerken yardımcı olsanız veya hatta kendiniz bir iki kaşığı onunla bebekle ilgineir gibi ilgilenerek yedirseniz bu yersiz kaygısı son bulacak ve annem hala benimde annem dye düşünüo kendi başına yemeğe devam edecektir.nacizane fikrim bu..
24 Ocak 2011, 16:41
Ben de anne-babanın gerilimini hissettiğinden bunu kullanıyor olabilir diye düşünüyorum. Yemek yememenin sorun olduğunu ve sorun çıkardığında da (olumsuz durum bile olsa) kendi ile biraz daha ilgilenildiğini düşündüğünden belki bu yolu tercih ediyordur; kardeşi ile ilgilenilecek zamanlardan çalmak için! Üzerine düşülsün istiyordur belki de. Çözümünü ise hiç bilemiyorum, değişik yöntemler denediğim 2,5 yaşındaki oğluma kendi başına yemek alışkanlığı kazandıramadığım gibi yemek yedirirken de genelde sorun yaşıyoruz. Bu durumda belki de olması gerektiği gibi kendi haline bırakamıyoruz ve her maymunluğu deneyerek yemek yedirmeye çalışıyoruz, yanlış olsa da. Boyu ve kilosu normal. Zekasının da fiziksel gelişiminin de, hatta bağışıklık sisteminin de yiyeceklerle desteklendiğini düşündüğümüzden, malesef kendi başına yemek yetisini geliştiremedik! Şunu da ekleyeyim, arkadaşımın kızı şuan 6 yaşında ve ana sınıfında. Hala kızına yemek yediriyor, kızının zayıf olduğunu düşünüyor ve her yemekten sonra azıcık kilo almış mı diye tartıyor uzun zamandır. Dışarıda yemek yenileceği zaman annesine "sakın bana yemek yedirme" diye tembih ediyor, çünkü kendisi "genç kız" oldu ve başkalarının kendisinin küçük bir çocuk olduğunu düşünmelerini istemiyor. 🙂 Bir kaç dşarda yenen akşam yemeğinden sonra şimdi evde de artık kendi başına yemeğe çalıştığını öğrendim yakın zamanda arkadaşımdan. Her çocuk farklı! Her çocuğun bünyesi de farklı! Hatta iç dünyaları da birbirinden farklı! Birinin akşam yemeğine ihtiyacı olmayabilir, diğerinin kardeş kıskançlığı olabilir, diğerinin bağışıklık sistemi güçsüz olduğundan sık hastalıp iştahtan uzun süreli kesilebilir, vs. Sanırım bu sorunun bir reçetesi yok! Tek bir çözümü yok! Hatta Çözümü var mı onu da bilmiyorum! Çünkü uygulanan yöntemler her çocukta aynı işlemiyor! Bu sebeple ne eşin haklı diyebiliyorum, ne de sen! İkiniz de haklısınız! Bildiğim tek şey varsa, oda çocuğun önünde ebeveynlerin tutarlı davranmaları! Biri "olur" diğeri "olmaz" diyorsa, çocuk işine hangisi geliyorsa onu seçme şansı buluyor, durumu çok iyi kullanıyor. Anne-baba bu konuda da ortak karar almalı ve çocuğun önünde tutarlı davranmalıdır, mevzu yemek de olsa! Bu durumda ya siz eşinizi fikrinize ikna edeceksiniz, ya da eşiniz sizi sanırım! kendisi de yemek sorunu ile büyüyen ve yemek sorunu olan bir çocuk annesi olarak bunları söylemek istedim. Umarım biz de tez zamanda "çocuğunun yeme sorunu olmayan anneler" kategorisine geçebiliriz.. 🙂 Sevgiyle..
25 Ocak 2011, 01:35
2,5 yaş bence kendi kendine yemek yeme konusunu oturtabileceğiniz bir yaş. Yorumların ne kadarını okudunuz bilmiyorum ama harika öneriler var. Onları dikkate alarak yol yakınken benim düştüğüm duruma düşmekten alıkoyun kendinizi.
24 Ocak 2011, 16:47
Deniz'in yemek yememesine gelince bencede bunun altından bir şey daha doğrusu Derin çıkacak.Tamamen dikkat çekmeye çalışıyor. Ne kadar çok sevilirse sevilsin küçük bir kardeşin varlığı dikkat çekmeyi gerektiriyor bana göre sen ne dersin ?
Güzel sözlerin için teşekkür ederim, bir. Derin konusunda da sana katıldığımı eklemek isterim, iki 🙂
24 Ocak 2011, 16:49
anne babanın kararsız ve tutarsızlığı ve tabi sabırsızlığı çoçuklarımızın yemeklerini uyarılarla yüksek ses perdesinde konuşma ve tabi tehditlerlele yedirmemiz yani baskı uygulamamız sonucu uzayıp gidiyor diye düşünüyorum …..
25 Ocak 2011, 01:36
"anne babanın kararsız ve tutarsızlığı ve tabi sabırsızlığı çoçuklarımızın yemeklerini uyarılarla yüksek ses perdesinde konuşma ve tabi tehditlerlele yedirmemiz yani baskı uygulamamız"
24 Ocak 2011, 17:21
Elif'çiğim, belki hatırlarsın yazdığımı; Aslı (çok şükür) pek iştahlı bir çocuk. Pek yemek seçme ve yeme problemimiz olmadı. Dolayısıyla evet, o da -hatırlamıyorum bile kaç yaşından beri- kendisi yiyen bir çocuk. Elbette bazen çok yorgun veya hasta olursa biz yardımcı oluyoruz. Veya son 1-2 kaşığında, tabağını sıyırmasında.
Bence Doğan'ın seni engellemesine izin verme bu konuda! Selam söyle benden 😉 Tutturduğunuz yol doğru yoldur! Devam ediniz! Elbette meyvelerini yiyeceksiniz. Ama geç ama erken. Hem Deniz kilo verirse ne olur ki? Benim kızım her yaz kilo veriyor. Yemesi azalıyor. Sonra yine alıyor. Tabiiki tam olarak kıyaslanamaz ama eğer sen de kendine herşeyin yolunda olduğunu söyler ve 1-2 kilo kaybetmesinin endişe edecek birşey olmadığına gerçekten inanabilirsen daha kolay geçirebilirsin bu zamanı diye de düşünmekteyim.
Bence tek kriter var bu yaşta: okulda nasıl yiyor? Eğer bu çocuk okulda kendi besleniyorsa, eğer bunu kendi becerebiliyorsa siz ona evde yardım ederek gerçekten "yardım etmiş" olmuyorsunuz bence. Onun gelişimini engellemiş oluyorsunuz. Ayrıca bu çocuklar zaten okulda acayip iyi besleniyorlar! Mesela bizim kız okulda yediklerinden sonra besin olarak ek bir besin alması gerekmiyor bence. Vitamininden, et suyuna, karbonhidratına kadar herşeyi yiyor. Sadece mide açlığını doldurmak için yiyorlar bence akşam. Eh Deniz de eğer akşam acıkmıyorsa, yemesin. Veya yediği kadar yesin. Onun sağlığına bir zararı olduğunu düşünmüyorum, dediğim gibi. Nitekim ecnebi annelerin yedirdiğini ben de görmedim hiç çocuklarına 🙂
Haftasonrları da belki öğünlerinizi ikiye veya 2,5'a indirebilirsin: Kahvaltı ve ardından erken bir akşam yemeği. Arada da sadece biraz meyve? Bence denemeye değer!
Biz arkandayız kapı gibi. Doğan'cığım, kusura bakma bu seferliğine 😉
24 Ocak 2011, 21:54
zeynepin yorumunu okumadan asagi yorum yazmisim, bu yoruma tamamen katiliyorum. az yesin, birsey olmaz, once bu konuda doganla anlasmaniz lazim. yemek yedirmeyin evet, 2-3 yasinda cocuklar kendi yiyorsa ve 4 yasindaki cocuk da normalde okulda kendi yiyorsa evde yedirilmemeli.
25 Ocak 2011, 01:38
Bu yorumu ise PVC kaplatıp Doğan'ın cüzdanına koyacağım 😀
24 Ocak 2011, 17:40
Ayrıca piskolojik değil psikolojik
24 Ocak 2011, 17:44
benim kızım 1 şubatta 3 yaşına girecek, altı aylık olup ek gıdaya geçtiğinden beri yemiyor, hep çok zayıf, her yolu denedim, çok ağladım, en son sizin önerdiğiniz "çocuğum yemek yemiyor" kitabını okudum ve biraz rahatladım, ama annelik içgüdüsüyle hep doyurmak isteği beni de rahat bırakmıyor tam olarak..ne kadar bilinçli, eğitimli olursak olalım biz türk anneleri yemek konusunda çocuklarımızı rahat bırakmıyoruz, tabi kendimizi de..
şiştim ben bu konuda, şiştim! bazen hadi derken kesinlikle abartmıyorum midem bulanıyor. Kalbimin atışları değişiyor. Nerdeyse panik atak oluyorum. Tiksiiniyorum bu yemek yeme stilinden.
Dün diyor ki Selim bana, yemek yerken ağzım yoruluyor. Dinlenmek istiyorum ama şu an börekleri çok sevdiğim için dayanıyorum. (milföy börek seviyor ) İnsanın ağzının yorulması ne demektir yahu!
bir şey yiyecekse -sen yedir- diyor. ve arada mutlaka dinlenmek istiyor.. sanırsın işkence.. tiksinç değil mi? Biz niye bayıla bayıla yiyoruz, keşke biz yorulsak !
25 Ocak 2011, 01:43
Ben yemekten hiç yorulmam, hep yiyebilirim. 🙂
24 Ocak 2011, 19:41
allah'a çok şükür bu konuda bir problemimimiz olmadı, biliyorum ki Dolunay yemek yemiyorsa o hafta hasta filan olacaktır, iştahı kaçmıştır, yoksa bir problem olmuyor.. 2007 mayıs doğumlu… nerdeyse 2 yaşından beri kendisi yiyor. Ben bu konuda çok şükrediyorum.. Nasıl kendisi yedi derseniz. Biz hiç karışmadık oturmaya başladığından beri mama sandalyesine oturtup eline çatal kaşık verdik.. ve döke saça yedii.. Sonra da gün geçtikçe düzgün yemeye başladı… sonra sandalyede oturmaya başladı şimdi bizler gibi yemek yiyor desem yalan olmaz… blog sayfamda da kızımın resimlerini görebilirsiniz biraz tombul bir çocuk tabiki:)
24 Ocak 2011, 19:45
Benim örnek de işine yarar mı bilemedim ama, Ayaz henüz 16 aylık, makarna, bölünmüş köfte vb şeyleri yarısını döke saça da olsa kendi yiyor. Çorba gibi, sulu yemekler gibi şeyleri henüz denemiyoruz çünkü gelişimi henüz o kadarına elvermiyor. Sabah kahvaltıda, haşlanmış yumurtasını, doğrayıp önüne koyduğum peynirini filan da kendi yiyor. Tabii benim yedirdiğimin yarısı kadar yiyip sonra sıkılıyor ben tamamlıyorum. Ancak bazı şeyleri sorunsuz yiyor sıkılmıyor. Mesela yumurtasını bitirmeden bırakmaz..
24 Ocak 2011, 19:46
yalnız şuan hasta olduğu için ne kendi yiyor ne ben yedirebiliyorum 🙁 ilk kez oğlumu iştahsız gördüm.
25 Ocak 2011, 01:44
Hastalık tamamen değiştiriyor yeme olayını. Derin de şu ara çeneyi kilitledi.
Elifcim sanki geleceğimi görür gibiym yazdıklarını okudukça..
25 Ocak 2011, 01:45
Babalar bazen nerede ne kadar karışmalarını bilse hayat daha kolay olacak. Onlarsız n'parız, Allah başımızdan eksik etmesin de… Kıyamıyorlar çocuklarına, biraz fazlaca.
24 Ocak 2011, 21:49
elif ben cok bilgili degilim, ama kendi deneyimimden soyle bir onerim var: daha gevsek olsaniz? ama yedirmek degil soyle: ornegin "annenin yemegi bitince" deniz daha yemek istiyorsa otursun sofrada, yavas mi yiyor, yesin? yok yemeyecgim, doydum diyorsa, kaldir onunden gitsin oynasin zorla yemekte de oturmasin.
bizde daha dun olan olayi anlatayim, kizimiz aksam yemegi saatinde sadece domates istedi ve domates yedi, baska birseye dokunmadi, sonra da doydum benim yemegim bitti dedi. gitti oynadi biraz, 1 saat sonra yatma saati geldi, ben aciktim sut ve cereal istiyorum dedi, tamam dedim oturttum, makarna ister misin dedim tamam dedi, yemeye basladi, sonra kofte yogurt vs cok buyuk bir yemek yedi. bunu istememis olsaydi domatesi yiyip yatmis olacakti ve ben yemeye zorlamayacaktim. bizimle beraber oturmasini istiyoruz, oturunca su veya bu yemegi istemiyorsa baska secenek de sunuyoruz. her istedigi oluyor seklinde degil, ama evde birsey varsa verebiliyorsak veriyoruz. bazen yemek yerine sadece meyve yiyor, ihtiyaci oyleymis diyorum. bazem de sadece makarna. sonra da doydum deyince fazla zorlamadan masadan kalkmasina izin veriyoruz. tek yaptigim doydum dedikten sonra da birseyler onermek, sunu ister misin falan seklinde, bazen yeni birsey onerince onu da yiyor.
ama bazi gunler cok az bir yemek yiyip yatiyor ve kalktiginda iyi bir kahvalti ediyor. agzina yedirmemelisiniz bence, ama sinir harbine de donusmemeli, once doganla aranizda bir gorus birligi lazim. bir cocuk 3 ogun tam yemek yemesi gerekli degil, 1-2 iyi ogunle de idare ediyorlar, kahvalti iyi edip, okulda da iyi oglen yemegi yiyorsa aksam az yemesine takilmayin. 1 kilo verse de brisey olmaz, saglikli, mutlu olsun, o agzina yedirilerek aldirilan bir kilosu eksik olsun.
24 Ocak 2011, 22:11
Yanitlar arasinda hic "biz kati gidalara gectigimizden beri kendi haline biraktik, hic dert etmedik, ustelemedik, kendi kendine doke saca yedi, ama yine de yemiyor" diyen bir yorum gormedim. Var midir boyle bir tecrubesi olan?
Not: Anladigim kadariyla Deniz hasta. Bu tip degisiklikleri, "yeme egitimi"ni hastalik veya hayatinda buyuk bir degisiklik olmadigi zamanlarda yapmak daha iyi olacaktir diye dusunuyorum…
Soyle bir sorum olacakti. Deniz ayni seyi okuldaki yemek zamanlarinda da yapiyor mu? Okulda ayni davranisi gostermeyip onune konulani yiyor evde ise bunu yapmiyor ise sanirim bu davranisi istahsizliga baglayamayiz. Birde Deniz yemekten hemen sonra mi yatiyor? Yatmiyorsa seninle ve babasiyla ne kadar sure beraber olup birseyler yapiyor? Deniz tahminimce yalniz ve yalnizca sizin (ozellikle de ANNE'sinin) ilginizi istiyor. Bunuda kendince en cok saglayabildigi yerin yemek masasi olduguna karar vermis kendince sanirim. Aile olarak aksam yemegi rutininiz nasildir bilemiyorum Elif'cigim (mesela yemek sirasinda ailece sohbet edip gun icinde yasadiklarinizi paylasir misiniz ya da herkes sadece yemegini yemege mi odaklanir vb.) ama Deniz icin rutininize ufak degisiklikler yapip onunla aslinda her zaman ilgilendiginizi ve onunla paylastiginiz zamanin her zaman sizin icin (ozellikle de senin icin) ne kadar degerli oldugunu bir sekilde anlatip, hissettirebilirseniz belki yemek yemege olan ilgisi artip, yemegini yemesini saglayabilirsiniz. Aksam yemegini heyecanla bekledigi bir zamana donusturmeye calisin. Deniz dogal olarak Derin ile daha cok vakit gecirilip ilgilenildigini, kendine yeterince vakit ayirilmadigini dusunuyordur kendince. Ozellikle de gunun bir kismini okulda gecirdigi icin. Aksam yemeginde hem anne hem de baba yaninda oldugundan sizleri mumkun olabildigince yaninda tutmaya calisiyor cunku sizleri gun boyu ozluyor.
Kolay gelsin Elif'cigim. Her sey zamanla yerine oturur..
25 Ocak 2011, 00:35
Merhaba Blogcu Anne 🙂
25 Ocak 2011, 01:47
Bizim de sebze yemesi konusunda problemlerimiz var, ıspanak ve pırasa gibi şeyleri ancak böreğin içinde olunca yiyor. Ama onun dışında kendisi yiyor. Ve fakat ortamda onun bir yemeği yemesi konusunda herhangi bir inatlaşma olursa asla yemiyor. Yani belki sizin bunu problem olarak gördüğünüzü sezinliyor olabilir.
Belki siz de yapıyorsunuzdur ama yine de yazayım, yemek sohbetleri çok işe yarıyor. Bir de yemeği onun beslenmesi için bir ortam olarak kurmuyoruz, hep beraber çala kaşık yiyip muhabbet ettiğimiz yer olarak bakıyoruz. Hatta bazen ortaya koyduğumuz bir salatayı veya yoğurdu yarış halinde bitirmeye çalışınca o da coşkuyla katılıyor yemeğe 🙂 Ama ben ne zaman eksik beslendiği konusunda panik yapsam işler çıkmaza giriyor.
Bir de kitap okumayı seviyor Deniz, bizimkinin çok sevdiği bir yemek kitabı var, gerçi Deniz'e küçük gelebilir, çünkü biz de 1 yaşındayken almıştık, çok sevmişti; aslında hala ara ara bakıyor: http://www.amazon.com/Can-Eat-Rainbow-Annabel-Kar…
Annabel Karmel'in daha büyük çocuklar için olan kitapları da varmış. Ya da bunlara benzer kitaplar alabilirsiniz. Birlikte yemek yapabilirsiniz, bazı çocuklar kendi yaptıkları yemekleri daha iştahlı yiyormuş.
Ama sanırım esas kilit nokta, sizin bakışınız. Bu kesinlikle senin başarısızlığın değil. Bizim gibi insanlar zevkle yiyor yemeklerini ve herkes zevk alsın istiyoruz ama yemekten zevk almayan insanlar da var. Belki Deniz'in fikirlerini sorabilirsin, nasıl bir sofra, nasıl bir yemek ister? Onun istediği şekilde ailecek farklı şeyler deneyimleyebilirsiniz. Örneğin biz çerezlerimizi salonda hep birlikte yerde oturarak yiyoruz. Belki yere örtü serip sofrasını kendisi kurması, üzerinde kendi kendine yemesi de zevk almasını sağlayabilir. Ben kurallar ve rutin konusunda fazla rahatım tabii, bu sizin aile için pek uygun olmayabilir ama Deniz'i de dahil etmek ve onun da fikirlerini almak işe yarayacaktır diye düşünüyorum.
Çok kolay gelsin, sevgiler…
Lütfen bize gelir misin? Ben de hep birlikte yerde yemek istiyorum.
25 Ocak 2011, 02:11
Bende de ayni versiyondan var 🙂 Önce saat şu oluncaya kadar bitirmen lazım dedik. Sonra ben saat istemiyorum diyince pedagoğa danıştık. Onun için çok da önemli olmayan bir oyuncağı ile oynamama cezası verin dedi. Ama o da fayda etmedi. Ben de pes ettim. Buğra'yı yedirmeye başladım. Ama gel gelelim bugün veli toplantısında Buğra'nın okulda da etrafı ile ilgilenmekten, sohbet etmekten yemeğini zamanında bitiremediğini söylediler. Keşke bu işin de uyku konusunda olduğu gibi bir formülü olsaydı…
25 Ocak 2011, 06:22
istegin uzerine dogan'a aktarman icin bizim evdeki hali yaziyorum. ustteki yorumlarin hepsini okuyamadim. benimki istisna midir, herkesin cocugu gibi midir bilemiyorum.
bizim kiz 3 yasinda. yemegini kendisi yiyor. catalla, kasikla ya da elle. guzel guzel yiyor. az da olsa yemek seciyor. sevmedigi tatlar ve sebzeler var, kendi cocuklugumu dusunup israr etmiyorum. her gun mukemmel performans gormuyoruz. ozellikle corba kasiklarken, bikip "sen yedirsene," dedigi oluyor. bizdeki kural, sofraya ne konulmussa onlardan yenecek, ayri yemek pismez, buzdolabindan fazladan birsey gelmez, sofradan kalkinca yemek bitmis sayilir. ama masadaki cesitlerin hepsini/cogunu yemek zorunda degil. mesela corba sebze yemegi pilav yogurt salata var diyelim. sadece yogurt yemek isterse yer. ama iki gun ustuste ogle aksam "ben yogurt yiycem baska bisi yemiycem!" deyince azicik hot! ediyorum.
gelelim bana: her ne kadar kendi koydugum bu kurallara riayet etmeye calissam da bu konuda cok istikrarli sayilmam. bazen kendimi israr ederken buluyorum. yemezse uzuluyorum (herkes gibi). sadece beni memnun etmek icin istemedigi birseyi yapmasina razi olmadigim halde bazen uzuldugumu soyluyorum. bazi yemekleri sevmemesinin onceden yaptigim bir yorumdan, ya da guzel pisirememis oldugumdan falan kaynaklandigini dusunuyorum (bunlar da salakca dusunceler tabii).
en onemlisi deniz'in yemegi kendi yemek istememesinin normal mi anormal mi oldugundan cok, senin buna uzulmeni, problem etmeni, takmani normal buldugumu soylemek isterim. eger bu konu senin icin onemliyse, neden bosveresin ki? elbette ustune gideceksin, cozum bulmaya calisacaksin. eminim her gun baska bir suru problemle karsilasiyorsundur, ama onlarin senin icin onem derecesi bundan az oldugu icin farkinda olmadan gecip gidiyorsundur. cozum bulamadigin icin kendi hatan olarak goruyor olabilirsin ama problemin kaynagi kesinlikle sen degilsin, belki cozumu de senden cimayacak.
Çok teşekkür ederim. Üşenmeyip, uzun uzun yazdınız, çok teşekkürler. Her yorumu okuduğumda daha iyi hissettim. Eksik olmayın.
Elif selam. bu konuda sana akıl verecek en son kişiyim. oğlum daha yeni 1 yaşında ve ilk cocugum. ama sorununa cok üzüldüm ve yerinde olsam ne yapardım diye düşündüm.
Sevdigi yemekler, israr etmemek, yemekte oturtmak yemese bile bunları denedikten sonra. mesela Deniz kitapları cok seviyor. aksam yemeğinde yediği her tabakla ilişkilendirerek kitaplarını okuyacağınızı. ve onu karşına alıp gerekirse babasıyla birlikte. yemek yememesine cok üzüldüğünü, onu yemek yerken görmenin seni ne kadar mutlu ettigini. onun sevdigi yemekleri onlara sevgini katarak yaptığı yani icindeki duygularınızı ona acıklasanız. ve sonrada bir cozum olarakta yedigi yemekle orantılı kitap okunacağını söyleyebilirsiniz belki. 2 kaşığa 2 paragraf yada 2 sayfa gibi mesela. umarım bir an önce keyifle yenen sofralarınız olur 🙂
merhabalar, bir yerde okumuştum: çocuk havuza girecek ama biraz yavaştan alıyor, azıcık da tedirgin. anne havuzun içinde. çocuğuna ısrarla endişelenmemesini ve gelmesini söylüyor. belki 10 kez hadi diyor. 'Hadi, yapabilirsin'. annenin davranışında sakıncalı bir durum yok gibi görünüyor, fakat çocuk bir süre sonra bir şeye motive olabilmesi için 10 defa 'Hadi' denmesine ihtiyaç duyar hale geliyor:) Çocuklarımızı büyütürken sanırım en çok zorlandığımız şey karar verme süreçlerini sabırla beklemek.
Elif Hanım, bence sürdürmeye çalıştığınız tavır çok doğru. yemek yemek ödüle cezaya bağlı olmamalı. yemek yemek bir ihtiyaçtır ve kişi acıktığı zaman bu ihtiyacını karşılar. Eşinizle fikir birliğine vardıktan ve bu uygulamayı sabırla ve sakinlikle sürdürdükten sonra Deniz'in yeme davranışı düzelecektir.
26 Ocak 2011, 03:37
26 Ocak 2011, 07:49
Selam' Benim oglum daha 1 bucuk yasinda ama ben de yemek konusuna takik bir anneyim.O kadar ki oglumun yemek yemesi benim nese endeksimi olusturuyor 🙂 Boyle durumlarda kayinvalidem sunu der 'Amaaan kizim, bosver nasilsa biraz buyuyup adam olunca oglum biraz az ye demek zorunda kalacaksin'. Demem o ki, ben olsam ben de kafayi yerdim ama biraz rahat olmak lazim galiba.
Aman diyeyim. Yol yakınken dön.
26 Ocak 2011, 20:59
Ben de çok daha beteri var, büyük oğlum 5,5 yaşında, ne okulda ne de evde kendi kendine yemek yemiyor, "hadi yaşar", "hadi oğlum" yersen şunu yapacağız bunu yapacağğız naralarıyla bile 1-2 lokma zor yedirebiliyoruz, öğretmeni de çok şikayetçi bu durumdan, biz yedirirsek itirazı yok ama onda da yut hadi vs ile hep… bazen kızıp senin metoda dönsek de üzülüp eskiye dönüyoruz, 13 aylık 1 kardeşi var biraz da onu kıskanıyor ve ilgi odağı olmak istiyor gibi geliyor, hafta sonu gelşimsel pediatride randevumuz var sorularımdan biri de bu olacak. bu arada ufaklık daha şimdiden kaşıkla kendi yemeye hevesli, yaşar şu yaşa geldi 1-2 ker oda makarnadır hevesle yemek istediği… bende küçüklüğümde ite kaka yiyen bir çocuktum biraz ırsi olabilir mi diyorum bende kendi kendime… gelişmeleri yaz takipteyim
27 Ocak 2011, 04:45
Merhabalar, benim eşimle kardeşi arasında beş yaş var; annesi kardeşini biberonla beslerken yatış pozisyonuna geçip "anne bana da ver" dermiş. Bence kardeşi kadar ilgi görmek istiyor, siz çabaladıkça da ters tepiyor, sizi iyice çıkmaza itiyor. Neşe Erberk okullarında yemek vakitlerinde o gün menüde ne varsa yemek yedikleri masaya koyuluyor, çocuklar kendileri yemeklerini alıyormuş ve aralarında yemek seçen çocuk pek olmazmış. Neşe Erberk, çocuğun kendi beslenme ve doyma sorumluluğunu çocuğun kendisinin alması gerektiğini söylüyor. Benim oğlum iki yaşında, bu iki yaş sendromu ile, iki üç yaş çocuklarının inatlaşma ve yemeğini yememeye meyilli oluşu nedeniyle; çocuğa bu yemeği sevdin mi diye sormak yerine yalnızca biraz daha ister misin diye sormak gerekiyormuş; inat döneminde olduğu için hayır sevmedim demeyi alışkanlık edinip sememeyi öğrenmemesi için…ve kesinlikle ısrardan uzak durun diyorlar. Benim oğlum yemek konusunda zor bir çocuk değildir, çoğu zaman kendi yer, bazen benim yedirmemi kendi ister, özellikle hastalık zamanlarında yemek seçer o zaman anne olarak dayanamayıp ısrar ettiğimde de hastalığı bitince de o yemeği yemediğini görüyorum; ısrara gelmiyorlar gerçekten. Sizin çocuğunuzla yaş grubumuz aynı olmasa da anlattıklarımdan belki bir pay çıkar diye düşünüyorum. Mükemmeliyetçi anneleriz biraz da, herşeyi tam olsun istiyoruz, üzerinde çok duruyoruz birşeylerin. Biz biraz daha rahat olsak, bu çocuğumuza da yansıyacak sanki. Bir de farklı bir bakış açısı korkularımızın hayatımızı yönettiğini söylüyor; çocuk yemek yemez ya da yemek seçerse ne olur sorusunu, çıkan cevaba yine öyle olursa ne olur diye sormamızı söylüyor o görüş. Sonunda bir korkuya ulaşırsa cevap, o korkuyu yenmemiz için kendimizi yönlendirmemiz gerekiyormuş. Sabırlar diliyorum.
Benim oğlum da 33 aylık , normal kiloda doğmasına rağmen şu anda 10,5 kg ve 88 cm. 1 yaşından sonra kilosunda gerileme başladı ve hala devam ediyor, gitmediğimiz doktor kalmadı, birşey çıkmadı, en sonunda dün oyun grubuna gttiğimiz kreşin psikolog'u ile görüştüm. Üstüne düştüğünüz için böyle yapıyor dedi, bunun farkındayım dedim, artık sadece masada yedirmeye çalışıyorum, genelde 2-3 lokma sonra evde gezinmeye başlıyor ve ben de peşinden gidiyordum, artık yapmıyorum. Yine dün sabah yumurtasını yemek istemedi, ekmeğe salça sürmek istedi, sürdü, sonra yememek için bi sürü bahane buldu. ekmeği parçaladım lokma olarak verdim ağladı, bütün verdim ısır dedim ağladı. Tamam Demir, hadi sen bugün kahvaltı yapma hadi git dedim sakince..sonra baktım yemeğe başladı. 1 dilime yakın ekmek salça ve peynirle yendi, omleti bitti, 2 dilim sucuk yedi üstüne, yanında 5-6 zeytin..Tabii bu kahvaltı saati 11 e kadar sürünce bir sonraki öğünü akşam yemeği oldu ama onu da isteyerek yedi az miktarda da olsa ( yarım kase buğdaylı sebze çorbası – biraz ekmek ) bütün günü böyle kapattık..
01 Mart 2011, 20:15
Blogunuzu yeni kesfettim, saatlerdir okuyorum. 5 yasinda bir oglum var ve ikinciye 23 haftalik hamileyim. Oglum asla sebze ve meyve yemez. Sebzeyi corbalarda farketmezse yiyor, haftada bir isirik muzdan baska meyve agzina surmuyor. Surse de kusuyor. Okulundan da durum ayni, yani ise yaramadi. ama sevdigi ne varsa 2 tabak bile olsa yer. Bu durumun bebekliginde blendira alismasindan kaynaklandigini dusunuyorum hatta benzer deneyimi olan annelerle de ayni kaniya vardik. Yapacak hic bir seyim yok, keske gunde sadece 1 adet elmayi yeseydi de ben her ogununu ellerimle yedirseydim. Sonuc olarak neyi ne kadar yediginden cok ne yedigi daha onemli. Midesine 1 yasindan beri meyvenin "m"si girmemis bir cocugun annesi olarak diyorum ki lutfen uzulmeyin, gerekirse yedirin ellerinizle.
07 Mart 2011, 03:15
Çok teşekkürler. Biz son zamanlarda benim salıvermemle bayağı bir aştık bu olayı. Aştık derken, yine çok uğraştırıyor, hadi'letiyor bizi. Ama artık üzerine eskisi kadar düşmüyoruz ve hepimiz rahat ettik.
05 Nisan 2011, 13:18
benim oglumda 3,5 yaşında hala kendi yemeğini kendi yemiyor.
29 Şubat 2012, 16:37
bende baslarda cok zorlamistim yemek konusunda kizimi. ama sonra baktim olmuyor, koy verdim gitti:) tabi yazmasi kolay ama gercekte o kadar kolay degildi elbette ama sonunda becerdim. kizim 3 yas 1 aylik oldu. kahvaltisini cok iyi yer, kendi yer ben tabagina hazirliyorum herseyi oda oturup yiyor masallah. oglen yemeginde genelde corba yapiyorum onuda yiyor kendi basina. biraz uzuuuuunnn suruyor ama yiyor. baba gelince genelde babaya kapris yaptigindan:)) ve yorgun oldugundan, yemek yemek istemiyor, istemiyor mu? bitti son deneme onune yogurt koyuyorum onuda mi istemiyor? hadi bakalim bitti hadi simdi ellerini yika bakalim deyip banyoya gonderiyorum. babaninda yemegi bittiyse babayla oynamaya devam ediyor. isterse sut veriyorum istemezse hicbirsey vermiyorum oyle uyuyor(2ara ogunu de oluyor tabiki onlarda meyve oluyor genelde). ustune dusmeyin istedigi kadar yesin, ve yemek yememekle yada agir aksak yemekle ilgiyi ustunde toplamayacagini anladiginda (esinizi dinleyin bu konuda derim, ben dinledim, oldu. bazen koca sozu dinlemek lazim) kendiliginden yiyecektir. (bu arada evimize asla seker cikolata cips kola vs…giremez.. daha tadi nedir hic bilmiyor. yani aralarda kotu gidalar alip istahini kapatacak birseyde yememis oluyor boylece. bir tek dondurmayi veriyorum onda da seker var biliyorum ama olsun enazindan kalsiyumu var icinde, o kadarda gaddar olmayayim degil mi? dondurmasiz cocuk mu buyurmus;)) ablamin oglu inanirmisiniz 9-10 yasina kadar onunde yapmadigimiz saklabanliklar kalmiyordu yemek yemesi icin. kendi de yemiyor ablam yediriyordu. iyi yemedigi icin de hep hastaydi, hasta oldugunda daha da istahsiz oluyordu siz birde bu kisir donguyu dusunun korkunc bir durumdu hepimiz icin. zavalli ablama neler yapiyordu hatta en sonunda 1 hafta hicbisey yemediginden(gercekten hicbisey yemedi bir ek su icti hepsi bu) bakkala gittiklerinde cikolata istemis. o koca hafta ilk defa yemek yemek istedi diye “aman bosver Allah askina oyle buyur boylede diye” o gun sadece cikolata yemesine bile izin vermisti canim ablam:)) ama simdi gayet iyi 13 yasinda kocaman delikanli oldu, oldu da teyzesinin boyunu kisa buluyor birde ad takiyor “short staff” diye:))))) yumurta kabugundan cikmis kabugunu begenmiyor derler ya o misal. Allah sabir versin butun annelere, evlat buyutmek cok zor. her gecen gun daha da zor ama o kadar da guzel oluyor. simdi sadece yemek derdinle ugrasiyoruz., ya buyudukleride……Allah bundan baska dert vermesin hicbirimize… sevgiler
Geribildirim: Top Posts — WordPress.com