23 Çocuğa Kol Kanat Geren, Hayatı Mücadeleyle Geçmiş Bir Sanatçı: Turgay Tanülkü
20 Ocak 2016, 23:12'de eklendi, 5 Mart 2016, 12:08'de güncellendi
236bPaylaşımFacebook'ta Paylaş Twitter'da PaylaşFavorilerinize ekleyin.Favorilerinizden kaldırın.Email gönderin.
Oyunculuğu ile kalbimize taht kurmuş Turgay Tanülkü, geçtiğimiz günlerde Sabah gazetesine bir röportaj verdi. Hayatına dair en büyük kırılmaları bir bir anlattığı bu röportaj, yıllardır izlediğimiz başarılı oyuncunun bilinmeyen geçmişi ile tanışmamızı sağladı.
İşte iyiliği ile yüreğimizi sızlatan Tanülkü'nün hikayesi;
Not: Röportajın tamamına buradan ulaşabilirsiniz.
1970'lerde siyasi nedenlerle Ulucanlar Cezaevi'ne girer.
"Uzun dönem işkence gördüm, çocuğum olamayacak kadar ağır işkence gördüm. Bizim hayatımız hep bir dram. Çok mutlu olan bir kesimden değilim. Tutuklandıktan sonra Ulucanlar Cezaevine gönderildim. Kendimi ve koğuştaki ağabeylerimi eğlendirebilmek için fıkraları oynuyordum koğuşun ortasında... Tiyatroyu küçük küçük koğuşa sokmuştum. Epey zaman böyle devam etti."
Cezaevindeyken, konservatuara gardiyanlar eşliğinde gidip gelir.
"Konservatuvarla cezaevi arasında iki cadde vardı zaten. Gardiyan okula kadar getirip bırakıyordu beni, akşamüzeri de alıyordu. Okuldakiler zaman zaman şüpheleniyordu durumumdan çünkü bilmiyorlardı cezaevinde olduğumu."
Cezaevinden çıktıktan sonra mahkumlarla tiyatro yapmak için cezaevine gitmeye devam eder.
"O zamanlar radyoda arananların listesi okunurdu, yakalandıktan sonra listeden ismin çıkardı. Ben yakalandığım için listede ismim yoktu. Onlara Almanya'da olduğumu söylemişlerdi. Tam sekiz güzel yılım gitmişti. Ama çıktığım gün kendime bir söz verdim; cezaevine tekrar gideceğim! 1981 yılında mahkumlarla gönüllü olarak tiyatro yapmaya başladım. Mahkumlardan bir grup oluşturdum, ilk oyunumuzu o zaman sahneye koyduk."
Turgay Baba'nın mahkumlar grubu oyun oynar, aileleri onları izlemeye gelir.
"Çocuklar gelirdi babasını, annesini seyretmeye. Oyun biter, misafirler gider, o koca koca adamlar sahneden iner, ailesinin oturduğu koltukları koklardı. Çocuğum olmadığını ve olmayacağını biliyorlardı. Bu galalar ve oyunlar sayesinde mahkumların çocuklarıyla tanışmaya başladım. Çocukların mutluluklarını gördüğümde küçük küçük para vermekten ötesini yapmak istedim. Önce kendi evlerinde okutmaya başladım. Erzaklarını alıyordum, kiralarını ödüyordum. Tüm bunların altından kalkabilmek için tiyatro dışında iş yapmam gerekiyordu."
Naylon torba satar. Ankara OSTİM'de bir çay ocağı açar. Gelen parayla çocuklara destek olmaya çalışır.
"O zamanlar TRT'de Ferhunde Hanımlar dizisinde oynuyordum. O da bir yere kadar yetiyordu. Ama o para epey güçlendirmişti beni. Eşimle konuştum ve çocukları almaya karar verdik. Anne baba çaresiz kalınca çocuklar sokağa ve suça yöneliyor."
İlk çocuğu şimdi 45 yaşında, adı Ali ama soyadını vermek istemiyor çünkü bir yerde yöneticidir.
"Ali'yi okutuyordum ama evinde kalıyordu. Benim de aklım ondaydı çünkü Ali'nin babası cezaevindeydi. Ama şöyle bir durum var, babalar içerde olunca anneler çalışmıyorsa, çocuklar ne yapacak? Ya babasının suçuna iştirak ediyor ya da başka yollara. Mesela uyuşturucudan baba içeri girmiş, karşısındaki avukat öyle bir para istiyor ki; kadın kocasını kurtarabilmek için o işi yapmak zorunda kalıyor. Bir zincirin halkası bu iş."
Çocukları okutmak için beş tane ev kurar.
"Bu yükün altından kalkmak için çalışıyorum. Raci Şaşmaz da sağolsun. Bana dersen ki "Evin var mı?" Yok. Arabam var bir tane. Şu anda 23 çocuğum var. 11'i üniversitede okuyor, ufaklarım var, ortaokul lise çağında. Uşak Eşme'de Düz köyünde daha ufaklar var, onlar da çoban çocuklarıyla birlikte toprağı bilerek büyüyor. Çocuklarımın hepsi tarlayı, ağacı, toprağı bilir."
Evlerde küçük çocukların başında bir dostunun eşi durur.
"Büyükler kendilerine emanet. Zaten büyükler artık küçüklere sahip çıkıyor, yardımcı oluyor. Zincirleme devam ediyor bu durum. Üstelik her tür düşüncelerinde özgürler.Ailelerin bazıları çocuklar mesleklerini eline alınca aramaya başladı. Bu çok acı. Özellikle kız çocuklarının ailelerinin "Ne yapıyorsun?" diye sorması lazımdı. Soranlar var da, çok az. İşe girince aramak olmaz, vicdan yapmak olmaz."
Küçük bir kız, "Turgay Baba dedikleri sen misin?" diye sorar.
"Babası Buca Cezaevi'nde kalan mahkum oyuncularımdandı. Gala yaptık, aileler de gelmişti. Merve Sultan Elgün de kardeşi ve annesiyle oradaydı. Maltaya yani cezaevinin büyük koridoruna girdim. Yürürken iki kız çocuğu geldi elimden tuttu, biri "Turgay Baba dedikleri sen misin?" diye lafa girdi. "Biz okumak istiyoruz" dediler. "Tamam, sen kimin kızısın?" dedim, "Yogi'nin" dedi. Yogi'nin kalbi çok güzeldir. Şiir yazar, oyunculuğu vardır... "Ne olacaksın kız?" dedim. "Savcı" dedi."
Sultan'ın savcı olma isteği bir ziyaret sırasında yaşadıklarıyla ortaya çıkar.
"İçeri girerlerken üst araması sırasında o dönemin cezaevi savcısı saçlarını okşamış onların. O gün karar vermişti ve bunu dediğinde daha 12 yaşındaydı. Babasından izin aldık, Sultan'ı ve kardeşi Sare'yi aldım. "Hiçbir şeyine karışmayacaksınız" dedim. Sare de yüksek hemşirelik kazandı. Pikniğe giderdik kucaklarında test çözerlerdi. Tutunmak zorundalar. Hukuk fakültesini kazandı. Okulu bitirip savcılık sınavlarına hazırlanmaya başlayınca ben neredeyse bunalıma girdim."
Turgay Baba'nın en büyük mutluluğu çocukların bir meslek sahibi olmalarıdır.
"Kimileri yönetici oluyor, kimi başka pozisyonlarda görev alıyor. Çocukların geçmişleri bilindiğinde farklı davranmaya başlanıyor. Sultan sınavlara hazırlanırken, saçları ağardı, sarılık geçirdi. Çok sıkıntılar yaşadı. O sırada hep aklımdan şu geçiyordu; "Benden kaynaklı sıkıntı yaşar mı, babasından dolayı sıkıntı yaşar mı? Savcı olacak ama her şeyini araştırıyorlar. Kendi kendimi yiyordum. Ona da belli edemiyorum. Sınav bitti, başarmıştı. O gün bütün dünya benim oldu."
"Ben sadece seni doğurttum kızım ama Turgay Baban sahip çıktı."
Sultan'ın babası cezaevinden çıktıktan sonra bu cümleyi söyler. "Tüm çocuklarım ailelerine gitsin istiyorum."
Bazıları demiş ki bu adam gibiler olsa ne güzel olurdu,onun gibi insanlar zamanında sokaklarda,darağaçlarında ölüme yürüdüğü için bu günlerde olabilir miyiz?Zaten adam son derece ağır işkenceler görmüş muhtemelen öldürülmeye çalışılmış.Gencecik fidanlara kıyan 68 ve 78 kuşağını yok eden katiller bugünlerimizi yönetmek için o dönemin gericilerinin önünü açtı.Şimdi Gezi'de,Ankara ve Suruç'da yaptığı gibi bir nesli,kuşağı yok etme çabaları devam ediyor.
7 Mar 2016 YanıtlaBeğen (24)Şikayet EtEngelle
Tıpkı senin ki gibi bölücü zihniyetin saldırıları gibi değil mi? 17 Şubat Ankara-Genelkurmay saldırısı, 13 Mart Ankara-Kızılay saldırısı, 27 Nisan Bursa saldırısı, 12 Mayıs Dürümlü katliamı, Vezeneciler saldırısı, 8 Haziran Midyat saldırısı, 28 Haziran Atatürk Havalimanı saldırısı. Bunun yanı sıra çok değil 1 hafta içerisinde yapılan saldırıları da senin dediğin "Yok edilen kuşak" yaptı. Şimdi gelelim senin bu bahsettiğin "Yok edilmek istenen kuşak" dediğin insanlara! Onların(Ankara-Suruçta'ki ölenlerin) ideolojik olarak ilham aldığı yapılar(pkk,tak), isimlerini yazdığım saldırıları gerçekleştirdi!
19 Ağu 2016 YanıtlaBeğen (8)Şikayet Et
Tabi her türlü miting ya da yürüyüş gibi olaylardan eksik olmayan HDP li siyasilerin Ankara Gar saldırısı ve Suruç saldırısında olmaması ayrı ironi. Sorarlar, "Noldu? Nasıl oldu" diye. "Devlet yaptı!" dersiniz. "Nasıl yaptı?" derler. Espiyonajınız olmadığı için sadece yinelersiniz; "Devlet yaptı" diye. "Neden siyasi oluşumlar o patlamalarda yoktu?" diye sorarlar. Bir şey söyleyemezsin. Olduğun yere gömülürsün! Cahilsin, konuşma. Senin gibi espiyonaj sahibi olmayan cahillere verecek çok cevabım var!
Doğru ve erdemli bir insan helal olsun.
Leman Cafe Kültür'de tanışma ve sohbet etme fırsatım olmuştu kendisiyle. Gerçekten de göründüğü gibi babayiğit adam.
7 Mar 2016 YanıtlaBeğen (12)Şikayet EtEngelle
6 Mar 2016 YanıtlaBeğen (8)Şikayet EtEngelle
AlmanyaAnkaraTiyatroTürkiye Radyo ve Televizyon KurumuUşakanneçayiçerdeoyun
1326 23 Mayıs, 12:37