Sanatorium | SANAT365 | Sanatçı ve Tasarımcıların Ortak Platformu | sanat365.com
15 Ekim 2019 Salı 85
Batu Bozoğlu, Döngü
3 Mart 2017 Cuma 471
Batu Bozoğlu`nun Döngü adlı performansı, Performistanbul işbirliğiyle SANATORIUM`da gerçekleşecek."Öğrenilmiş çaresizlik", geleceklerine etki edemediğine kanaat etmiş ve iktidarlıkları yok edilmiş bedenlerin ve akılların, kayıtsız ve korunaksız varlık durumunu ifade eder. Tarif ettiği çaresiz beden, başına gelecek iyi veya kötü her şeyin kendisi dışında etkenlere bağlı olduğunu bilir ve bu nedenle kendi hedeflerini belirlemez, eyleme geçmez. O pasiftir, sadece bekler. "Döngü" şansa ve rastlantıya teslim olmuş hayatın doğal döngüsünden bir sahnesidir. Toprağa sokularak üzerlerine yağan kaderi beklemeye alıştırılmış ve toprak olmuş bütün insanları anlatır.
Fulya Çetin`in "Geceden Karanlık" isimli kişisel sergisi 30 Eylül 2016 - 05 Kasım 2016 tarihleri arasında SANATORIUM`da izleyici ile buluşuyor. Sergi sanatçının Aile-Devlet-Kadın ve Eril tahakküm üzerine şekillenen son çalışmalarını kapsıyor. Yaptığı yağlıboya resim ve video yerleştirmelerle toplumun en büyük diktası olan erkek hegemonyasının nasıl onaylandığının, desteklendiğinin, yüceltildiğinin ve meşrulaştırıldığının altını çizen sanatçı, kadınların bu sistem içerisindeki mücadelesini görünür kılıyor. Fulya Çetin, bir kutlamaya ait imgeleri adeta sessiz bir mateme dönüştürüyor. Erkek şiddetine karşılık yaşamak için öldürmek zorunda kalan kadın mahkumların hikayelerinden metaforlarla "gerçekliğe" tekrar tanıklık edeceğimiz "Geceden Karanlık" sergisi 5 Kasım 2016 tarihine kadar SANATORIUM`da görülebilir. "Bir kadının kendi hayatının geleceğine ilişkin sahip olduğu hayaller, başka birinin kıskançlığının ya da birinin ona yönelik apaçık yıkıcılığının alevlerinde de öldürülebilir. Ailenin, akıl hocalarının, öğretmenlerin ve arkadaşların haset duyduklarında ille de yok edici olmaları gerekmez, ama bazıları gerek gizli gerekse o kadar da gizli olmayan şekillerde kesinlikle ve kararlı bir biçimde yıkıcıdır. Hasmane bir sevgi ilişkisine, ana babaya, öğretmene ya da arkadaşa hizmet ederken hiçbir kadın yaratıcı hayatını askıya almaktan kendini kurtaramaz." Kurtlarla Koşan Kadınlar /Clarissa P. Estes Fulya Çetin: 1970 İstanbul doğumlu sanatçı, Mimar Sinan Üniversitesi Resim Bölümü`nden 1995 yılında mezun olmuştur. Kişisel sergileri arasında "Havaya Karışan" (DEPO, 2015), "Nehir Altı Nehir" (artSümer 2013), "İyi Geceler" ( Manzara Perspectives 2011), "Tahrip Koleksiyoncusu" (44a, 2010) ve "Bahar Temizliği" (Nalan Yırtmaç ile beraber, Karşı Sanat Çalışmaları, 2006) sayılabilir. Katıldığı karma sergilerden bazıları, "Kayıpta Saklı" (Karşı Sanat Çalışmaları, 2016), "Stay with Me" (Apartman Project, Berlin, 2014), "Güllük Gülistanlık" (Opelvillen Rüsselsheim, 2012), "Ateşin Düştüğü Yer" (DEPO, 2011), "Pis Hikâye" (BM Suma, 2009) "Resmi Para Birimi" (Kasa Galeri, 2007) ve Hafriyat sergileridir. Çetin, Hafriyat Karaköy içinde yer almıştır.
2 Temmuz 2016 Cumartesi 430
8 Haziran 2016 Çarşamba 421
Çağla Köseoğulları, Akışkan Olan Her Şeyim Katılaştı Dün Düşümde
10 Mayıs 2016 Salı 463
Varoluşumuzun anlamı küçük bir kuşun ölü bedeninde somutlaşabilir mi? Kırılganlığımız, üst üste konmuş kayaların dengesinde anlatılabilir mi? Buruşmuş bir kumaş; üzerimize atılmış, kurtulamadığımız ağı betimleyebilir mi? Temel meselemiz hayatta kalmak. Ama nasıl? Çağla Köseoğulları ilk sergisinde odağını kente, kente göç eden bireylere ve onların arkada bıraktıklarına yöneltmişti; bu ikinci sergisinde ise odağını doğaya ve doğanın içinde insan varoluşuna çeviriyor. Anlatımcı dil ve figürler yavaş yavaş yerlerini eşyalara, dokulara, şey'lere bırakıyor... Köseoğulları'nın "Akışkan olan her şeyim katılaştı dün düşümde" başlıklı sergisi, sanatçının birbirine dokunan unsurları betimlediği kağıt üzerine mürekkep çalışmalarını bir araya getiriyor. Bu işlerde de çizgi ön planda olmasına rağmen dokunuşun ve kütlelerin dokusunun yarattığı yeni bir hisle karşılaşıyoruz. Ölü kuşlar ve vahşi hayvanların birer parçası olduğu sahneler bize yakın bir felaketin haberini taşırken; kimliksizleştirilen portreler yarattığımız sistemin ağırlığını, dünya ağrısını görünür kılıyor. Yüzleri yarı saydam bir yüzeyle kapanmış bu portreler, yalnızca ölüm ve yok oluş fikrini çağrıştırmıyor; aynı zamanda sağ kalmanın, tanıklığın ağırlığını da hissettiriyor. Hepimizi kuşatan tedirginlik hissi üstümüze inen perdede, o ikinci yüzeyde vücut buluyor. Parlak yüzey üzerine mürekkeple oluşturulmuş beden parçaları ve lekelerse incelikle tasarlanmış, karmaşık bir görsel düzene sahip. Mürekkebin yüzeydeki izi yangından kurtarılmış fotoğraf etkisi yaratarak parçalanmışlık, kayıp ve boşluk kavramlarını tekrar çağırıyor. Adeta havada asılı kalmış bu katmanlı parçalar ve siluetler kayıplara karışanların sesine kulak vermemizi istiyor. Başlığını bir şiirden* ödünç alan bu siyah beyaz sergi, şiirsel eserlerle izleyiciye ortak bir his geçirmeyi ustalıkla başarıyor. Akışkanlığımız bu sergide hem o güzel kuşun artık hayattan yoksun vücudunda hem bizi avlayan tel örgüye benzer kumaş ağda hem de gövdeden kopmuş el ve ayakların uçlarında katılaşıyor; varoluşumuzun sarsıcı gerçekliğini yüzümüze vuruyor. *Eren Kazım Akay, Kalender