WWF’nin açıklamasına göre, gezegendeki yenilenebilir kaynaklarla, insanların bu kaynaklara yönelik talebini karşılaştıran Küresel Ayak İzi Ağı (Global Footprint Network) analizleri, Türkiye’nin 29 Temmuz olarak belirlenen Limit Aşım Günü’ne 32 gün erken ulaştığını gösteriyor.
WWF’nin açıklamasına göre, Küresel Ayak İzi Ağı (Global Footprint Network) analizlerine göre Küresel Limit Aşım Günü, bu yıl Türkiye için 27 Haziran olarak belirlenmişti. Yani, doğanın bize 2019 boyunca kullanmamız için sunduğu kaynakları, 6’ncı ayın sonunda tüketmiş durumdayız ve kalan 6 ayda 2020’den borç alacağız.
Tüm dünya ülkelerinin ve insanlarının doğa üzerindeki yıllık talebinin, dünyanın bir yılda yerine koyabileceği kapasiteyi aştığı gün olan Küresel Limit Aşım Günü, bu yıl 29 Temmuz olarak saptandı. Bu tarih bir dünya ortalamasını ortaya koyuyor. Bazı ülkeler limit aşım gününe çok erken ulaşırken, bazıları yılın sonuna kadar rezervlerini doğru kullanıyor. Türkiye yıllık limit aşım gününe 27 Haziran tarihinde ulaştı fakat bir çok gelişmiş ülkenin rezervlerini çok daha erken tüketmiş olduğunu da unutmayalım. Katar ve Lüxemburg sıralamanın alarm veren ülkeleri durumundalar. BEA, ABD, Kanada, Danimarka, İsveç, Finlandiya, Norveç, Rusya gibi ülkelerin, rezervlerini ilk 4 ayda tükettiklerini de gözden kaçırmamak gerekiyor. Az gelişmiş ekonomilere sahip, Kırgızistan, Endonezya, Küba, Irak gibi ülkelerde limit aşım tarihleri Aralık ayı sonuna kadar ulaşıyor.
Gelişmiş ülkelerin limitleri bu kadar erken tüketmeleri veya az gelişmiş ülkelerin limit aşım günü ortalamasını yükselten rezerv kullanım hızları, okumamız gereken analizler olmalı fakat önceliğimiz Türkiye’nin 2020 kaynaklarına odaklanmak ve adım adım çözüm üretebilmek.
WWF-Türkiye (Doğal Hayatı Koruma Vakfı) Genel Müdürü Aslı Pasinli’nin yaptığı değerlendirmeye göre, “Türkiye’nin Ulusal Limit Aşım Günü, rekor bir sıçrama ile 14 gün öne gelerek, yılın ilk altı ayına kaymış durumda. Bu durum dünyamızın ekolojik çöküşünde bizlerin de rolü olduğunu gözler önüne seren ciddi bir gösterge. Doğa sorunları genelde çok karışık, devletlerin çözmesi gereken sorunlar olarak algılanıyor. Devletlere iş düştüğü muhakkak, ancak bireylerin, kurumların, STK’ların da sorumlulukları büyük. Ve bu sorumluluğu, rekabet üstü, politika üstü bir ruh haliyle, çok daha samimi olarak, daha radikal kararlarla ve iş yapış şekilleriyle sahiplenmemiz gerekiyor. Unutmamalıyız ki, gezegenimizin felaketi üzerine saadet kurmaya çalıştığımız bir yaşam modelinin kazananı olamaz.”