Ben Bir Rüya Gördüm: 2011
"Bugün en çok kendimden utandım."
Bugün zor, bugün acı. Diğer günler gibi.
Bugün utandım kendimden. Şikayet etmelerimden, yapmaya üşenip söylendiklerimden, üzülüp ağladıklarımdan, sorun diye anlattıklarımdan.
Bugün en çok kendimden utandım.
Başımı yastığıma huzurla koyduğum tüm anlardan utandım. Yüzlerce can kan dökerken ben sıcacık yatağımda uyuyabildiğim için kendimden utandım.
Okuldan eve geldiğimde annemi " 24 çocuğum daha öldü." diye ağlarken bulduğumda utandım en çok.
Boğazıma kat kat düğümlenen ölümlerin nedensizliğinden, amaçsızlığından utandım.
Ben çok ölüm gördüm ailemde. Çok ölümler gördüm ülkemde.
Canım da yandı, nice canların yanışına da şahit oldum.
Milyonlarca şehidimize ağladığımız gibi ağlayacağız yine. Öfkeli, hırçın, çaresiz.
Bir sürü insanın arasından geçtim bu gece. Acıyla, hırsla dolu.
Şehitlerime yaşıt bir sürü can gördüm bayrağına sarılıp yas tutan.
Ateş düştüğü yeri yakıyor ama en çok.
Keşke dinse acılar ben yürüdükçe, keşke o çocuklar orda can vermese ben haykırdıkça.
Keşke bu kadar kolay olabilse hepsi.
Ailesi, arkadaşları, aşkları, hayatları, hayalleri olan binlerce şehite şehit kattık bugün de.
Bu ilk değil. Biliyorum son olmayacak.
Yapabildiğim dua edebilmek.
Yapabildiğim biraz olsun umut edebilmek.
Yapabildiğim kendimden utanabilmek.
Yapabildiğim bildiğimi yutabilmek, bildiğimi sindirebilmek.
Huzur içinde yatsın binlerce can, yüzlerce can.
Boynundan öpüp anaları, yeni uyutmuş gibi..
" Yafta "
İnsanlığımı korumakta çok zorlanıyorum bazen.
Anlamaya çalışmaktan, affetmeye çalışmaktan çok yoruluyorum.
Nasıl da kolay yaftalıyoruz birbirimizi.
Sormadan, anlamadan, dinlemeden.
Kulaktan dolma, gözünle görmeden, aklını kalbini verip karşına alıp dinlemeden yap yorumunu at kenara.
Arkadaşlık ne ki?
Bırak gitsin işte "kendince" doğru bulmadığında bir şeyi.
Hep gidendedir ya suçun en büyüğü. Bilirsin, eminsin yanlış yaptığına.
Hiç duymamışsındır aslında ne yaşandı ne bitti.Nasıl yandı canlar. Nasıl zor gelindi bu zamanlara.
Sonuna bakarsın bir tek işte. Kim gitti? Al sana günah keçisi.
Hele bir de devam ettiyse hayatına. Hele bir de mutlu olabildiyse, nefes alabildiyse..
Ondan kötüsü niye olsun ki? Benimki de laf işte..
İlişki iki kişilik ayrılık dediğinse eleştiri meydanı.
Kim kimi görmüş kim kime ne demiş biri beğenmiş biri kınamış biri dönmüş arkasını biri gelmiş yanına..
Arkadaşlık ne ki? Alırsın sahilden en zayıf, yüklerinden yassılaşmış taşı, yazarsın üzerine 'iyi' 'kötü' diye. Bu kadar hızlı çünkü karar vermek. Fırlatırsın var gücünle denize. Her eleştirinde bir kere daha seker, gururlanırsın.
Sonra ne olur arkadaşım? Senin taş en dipte. İzin bile kalmamış denizin üzerinde.
Herkesin ağzında en büyük laflar, en büyük haklar.
Yakalayabildiğin yerinden çek çekiştir. Vur gitsin.
Kimseyi tanımadığım, kimsenin beni tanımadığı bir yere gitmek istiyorum böyle zamanlarda. Ama sonra bir bakıyorum.Tanıdığımı sandığım bir sürü insanı zaten tanımıyorum ki. Burası da yeni yani. Şimdi başladığım hayat, yürüdüğüm bu sokaklar, büyüdüğüm bu şehir yeni.. Ben yeniyim. Ben başkayım. Ben iyiyim. Hem de çok iyiyim. Hani taşlamaktan fırsat kalır da halimi hatrımı sorarsanız diye.. İyiyim ben. Hem de çok. Siz de iyi olmaya çalışın. İnanın tarifsiz.
" Ezber Bozan "
Zamansız, plansız, koşulsuz. Biraz ürkütücü biraz da heyecanlı.Ama en çok ta bilinmedik bir şey.Kötülükleri silen, yanlışları götüren, leke tutmayan..
Sadece bir dilek tuttum, üfledim beni yakan tüm mumları..Onlar söndü ben aydınlandım.
Görebildiğim, duyabildiğim tek bir şey var bu kez.
Derin bir nefes alıyorum gözlerimi kapatıp.Huzurlu çok..
Doğrusu yanlışı tersi düzü yok bunun.
Yargılaması, eleştirmesi kolay.En zoru yaşaması..
Anlatabilmesinden çok anlayabilmesi hatta.
En yakınından en uzağına kadar binlerce kelime dolanır ayağına.
Ya takılır düşersin yada daha da güçlenirsin.
Başım dik, vicdanım rahat.
İnsan en çok kendisini duymalı, en çok kendisini dinlemeli.
Bozup ezberlerini yeniden yaratabilmeli içini.
Ben bunu yapıyorum evet. Sildim doğrularımı yanlışlarımı. Yaşadıkça yazıyorum yenilerini, çiziyorum yolumu.
Kendimi sınırlandırarak değil, sınırlarımı başkalaştırarak.. Ruhumuzu özgürleştirmenin sırrı içimizde, iki dudağımızın arasında tam da.
"Kader..Ne güzel tesadüflerle de dolu.."
Duyma, dinleme, güvenme, inanma.Bir de bağlanma hiç.Kapat gözlerini inan böyle daha mutlu.
Doğrusu yanlışı derken bak bir şey kalmamış ortada.Kendinden başka tutunacak bir şeyin kalmamış.
Ama hep demedi mi birileri?Dinlemedik.
Bak şimdi kapattım gözlerimi bende çünkü ancak böyle masumum.Böyle sakinim.
Bencillikleriyle yakmıyor mu insanlar birbirini zaten?Bir kere de bırak biz yakalım kendimizi.
Kapatalım gözlerimizi olsun ne oluyorsa.İnan böyle daha huzurlu..
Çok şey mi diliyorum?
Çocuk olmak dünyanın en hafif şeyi olmalı. En masum, en güzel. Tek derdin parktaki oyuncaklar, bahçedeki çocuklar, bakkaldaki renkli toplar olduğu harikalar diyarı.
Altında ezildiğimiz sorumluluklarımızdan uzak, yarını düşünmeden..
Büyüdükçe boğuluyor sanki ruhumuz. Özgürlüğümüzü elimize aldıkça daha küçük dünya.
Hayata karışırken başımızı kaldırıp sakince bakamadığımız gökyüzünde çocukluğumuzun en renkli uçurtmaları.
Gözlerimizin parlaması için bir minik şeker yetebilse keşke şimdi de.
Bildiğimiz en büyük acı dizimizdeki yara, en kötü şey oyuncağımızın kırılması olsa.
Çok mu şey diliyorum diyorum. Oysa daha dün gibi. Daha dün küçücüktüm. Daha dün özgürdüm.
Açsam şu kapıyı, uçurtmamın peşinden koşsam düşünmeden.
Omzumdaki yüklerden kurtulana kadar koşsam.
Durmadan, her şeyden uzaklaşana kadar.
'Görünmeyen' olana kadar.
Ben bir balonum.
Hayat yağıyor üzerime damla damla, yükselemiyorum.
Gülümsetiyorum, korkutuyorum kimi zaman.
Pamuk ipliğindeyim. Bir varım, bir yokum.
Ben eski bir evim.
Öykülerim duvarlarımda asılı.
Kırık dökük hayallerimdir içimdeki eşyalarım.
Bir sarsıntıya daha dayanmaz yüreğim, yıkılırım. Bir varım, bir yokum.
Ben bir kitabım.
Sayfalarım sararmış, kelimelerim bulanık.
Öyle bir ateş düşer ki içime, yanarım.
Ben bir bardak suyum.
Bir yudumda içer beni hatalarım kana kana.
Korkutur beni vicdanım, duygularım.
Ağlarım, gülerim, severim, sevilirim.
Yakarım hayallerimi, ısınırım.
Bir yer hayal edin.
Tüm gürültüden, karmaşadan uzak.
Upuzun bir yolun ardından görünen bir masal köyü.
Bir köprüyle adım atıyorum gölün kenarındaki bu sakin, huzurlu yere.
Sevgiyle bakan, gülümseyen tanımadığım bir sürü insan.
Gölde ördekler, karabataklar bir var bir yok.
Mis gibi gözlemeler, sıcacık çaylar.
Şirin köpekler, kibirli kediler.. Birlikte doymanın tarifsiz huzuru.
Yürüyorum sokaklarında, odun kokusu sarmış yanık yanık.
Bir ses yankılanıyor bir anda, tüm köyü çevreliyor.
İsmail kızı Fatma'nın düğün yemeği. Herkes davetli.
En kenarından gölün, sular bana yaklaşıyor ben kendime..
Balık ağlarını açıyor yaşlıca bir kadın. Elleri yaşlı, yüzü yaşlı..
Bırakıyor işini bir an, hoş geldiniz diyor gözleri pırıl pırıl.
Eski evleri geçiyorum, yaşanmışlık akıyor her yanından.
İçime karışıyor hikayeleri, eskimiş ahşap pencereleri, rengarenk kapıları..
Kimler dokunmuş duvarlarına, nelere şahit olmuş kim bilir..
Eski evleri içinde yaşayanlar ayakta tutarmış. Boş kalınca duramazlarmış öyle dimdik, kendilerinden emin.
İnanıyorum ilerledikçe, yalnız ve yıkık evler yüreğimi sızlattıkça..
Suyun içinden yükselen ağaçlar, sonsuz yansımaları takılıyor gözüme. Sanki başlangıçları yok. Başladığım yere döndürmeyecek gibi sığınsam..
Oradan oraya koşuşturan küçük çocuklar beliriyor etrafımda.
Ellerinde pembe pamuk şekerler, gözlerinde heyecan.
Bir telaş başlıyor yürüdükçe.
Daracık bir sokak, art arda dizilmiş sonu görünmeyen masalar, neşeyle yemek yiyen bir sürü insan.
Düğün yemeği budur işte.
Çocuklar, gülümsemeler, mis gibi kokular, keyifli sohbetler.
En ileride kocaman kazanlar, kaşık kaşık hayat doluyor bir bir herkesin tabağına.
Şaşırıyorum, imreniyorum, içimi garip bir duygu ele geçiriyor. İçten, masum.
Davet ediyorlar bizi de, tanımadan, bilmeden ve bunu hiç önemsemeden, karşılıksız..
Böyle yaşayan insanların varlığı doyuruyor beni.
Bir minik kız.
Almış tepsisini, bir evin merdivenlerinde oturmuş.
İsmi Kader. Ne ağır diyorum içimden. Kaderinde Kader olmak ne ağır.
Ama öyle hafif bakıyor ki gözleri, tek bildiği o an, hızlı hızlı yediği yemeği.
Bulanık sudan yansıyan pırıl pırıl bir güneş önce gözümü alıyor. Sonra aklımı..
Nefes alıyorum derin derin. Huzur doluyorum.
Kitabımı kapatıyorum. Evime dönüyorum, bu defa içimde bir masal kelebeği..
Fotoğraflar canım arkadaşım Ceyhan Bekiroğlu'na aittir. Sonsuz teşekkürler, sevgiler, kalpler (:
Bir adım daha atsa dönemeyecek biliyor. Susuyor. En çok yaptığı şey susup gülümsemek belki. Daha iyisini beceremiyor..Minik bir kız çocuğu.İçinde rengarenk balonlar, oyuncaklar, canavar cüceler, korkular, heyecanlar..Bir adım daha atsa kaybolacak biliyor.Susuyor.Her sarılışı gider gibi ama hep geri dönüyor.Gülümsüyor..
* İncelikler Yüzünden
En zoru kendimden kaçmak.
"Hayallerinize Erişim Mahkeme Kararıyla Engellenmiştir."
Bugün heyecanla blogumu açtığımda görmeyi hiç istemediğim bir yazıyla karşılaştım. Sayfayı yeniledim yeniledim , hep aynı. Okumanın, düşünmenin, yazmanın gitgide azaldığı bir toplumda hala bir şeyleri unutmayan insanların varlığı beni rahatlatıyordu. Çok kısa süredir blog sahibiyim ama bugün en sevdiğim oyuncağım alınmış gibi hissediyorum.
Binlerce blog demek binlerce insan demek.
Binlerce hayat, binlerce hayal demek.
Söylenecek binlerce söz, yazılacak binlerce kelime demek.
Birkaç sönük balon yüzünden bugün gökyüzüne giden binlerce balon patlatıldı.
Bilgisayarımın dns ayarlarını değiştirmektense eli iğnelere giden kafaların ayarlarını değiştirebilsem keşke..
Digiturk "Hayallerine Dokun" demiş ama ..
"Hayallerinize Erişim Mahkeme Kararıyla Engellenmi...