Yazar MELİH PEKDEMİR - 05.11.2017 09:21
Peki, 1905 Devrimi'nden 12 yıl sonra 1917 devrimleri nasıl başladı?
Tarih şunları yazıyor: 23 Şubat’ta (Miladi takvime göre 8 Mart) Petrograd işçiler güçlü bir protesto gösterisi yaptılar. Kadınların çoğunlukta olduğu gösterilerde “kahrolsun istibdat, ekmek ve adalet istiyoruz” sloganları atıldı. Şubat Devrimi'yle Çarlık devrildi ve “ikili iktidar” denilen ara dönem başladı. Çünkü bir yanda burjuvazinin geçici hükümeti vardı, kimi sol partilerin desteğine sahipti, öte yanda ise Sovyetler.
Lenin, Çarlık rejiminin devrilmesi üzerine Bolşevik partinin izlemesi gereken siyasi hattı Nisan Tezleri'nde kaleme aldı. Bu tezlerde işçi, asker ve köylülerin kendiliğinden kurdukları kitle örgütlenmesi Sovyetlerin iktidarı almasını savunmaktaydı. Geçici Hükümet ile hiçbir şekilde işbirliği yapılmamalıydı. 1917 Temmuz ayında büyük gösteriler düzenlendi ve gösterilere geçici hükümet bir katliamla cevap verdi. Ancak Bolşeviklerin etkili direnişiyle, saygınlıkları ve Sovyetler'deki desteği daha da arttı. Eylül ve ekim aylarında milyonlarca işçi grevlere katıldı, fabrika ve işyerinde yönetimi ele aldı ve üretim ile dağıtımı kontrol etmeye başladı. Kırsal kesimde de büyük toprak sahiplerine karşı yoksul köylüler tarafından dört binin üzerinde ayaklanmalar meydana gelmişti. Nihayet 25 Ekim 1917’de, (Miladi takvime göre 7 Kasım 1917) Petrograd’daki geçici hükümet Bolşevik partisinin öncülüğünde silahlı ayaklanmayla devrilerek iktidar Lenin önderliğindeki Bolşeviklere ve Sovyetler'e geçti.
Ekim Devrimi'nden sonra sosyalizme geçiş süreci yaşandı ve fakat süreçten geriye dönüş başladı ve nihayet 1990’larda geriye dönüş tamamlandı, sosyalizm hedefi çöktü.
Birincisi, teorik olarak, çoğunluğun azınlık üzerindeki diktatörlüğü daha az karmaşık daha basit bir başka aygıtı gerektirecek... idi;
İkincisi, burjuva devleti alaşağı edilince, onun özel bir ürünü olan (devletin topluma yabancılaşmasının özel bir biçimi olan) bürokrasi de etkisini yitirecek... idi;
Üçüncüsü, kapitalizm belli işlevleri basitleştirildiği için ve her okur-yazar bu basitleşen işlevlerin üstesinden gelebileceğinden süreç içinde herkes yönetmeyi öğrenebilecek ve bürokrasi aracılığıyla yönetim bir ihtiyaç olmaktan çıkarak bir alışkanlık haline dönüşebilecek... idi.
Demek ki çıkarılacak en önemli ders, daha işin başında, bu tür yabancılaşmaların oluşumuna imkân vermeyecek adımlar atabilmektir. Devrimciler örgütü olarak partinin her adımını birleşik halk muhalefeti hareketi ve mücadelesi boyunca, halkın meclisleşmesi (Sovyetleşmesi) yönünde atmaktan vazgeçmemesidir. “Bütün iktidar Sovyetler'e” diyebilmek, işin başında “söz yetki karar, iktidar halka ve halkta” diyebilmektir.
40 yıl önce devrim o denli yakındı ki… Öyleyse bu yazıda o yıllardaki devrime yolculuktan söz etmek kesinlikle nostalji değildir, 2013 Haziran İsyanı'nın yakın tarihi ve mutlak geleceği olarak bir devrim tahayyülü ve pratiğinden ve illaki iradesinden haberdar olmaktır.
Devrimci Yol dergisine göre emperyalist sistem karşısında yükselen halk kurtuluş savaşlarıyla tanımlanan dünya devrimini, “nihai zaferine uluslararası proletarya hareketinin birleşik gücü” ulaştıracaktı. Ama bu doğrultuda bir engel vardı: “Milliyetçi - Revizyonist sapmalar.” Bunlar ise iki “karşıt uç” şeklindeki SBKP ve ÇKP siyasetleriydi.
“Bütün iktidar Sovyetler'e” diyebilmek, Haziran isyanlarının devamını getirerek bugün de mevcut otokrasiye karşı mücadelenin her aşamasında ve her alanda halkın meclisleşmesini örgütleyerek, “söz yetki karar, iktidar halka ve halkta” diyerek yürümeyi sürdürmektir.