Hayat Her yönüyle Tarık Buğra
“Son silahşor”lardan biriydi o. Tanımaktan, dostluk etmekten onur duyduğum bir insandı. Onurlu yaşamıştı, aramızdan öyle ayrıldı… Sonsuz yolculuğuna gitmeden önceki bir ay içinde iki defa görüşme olanağı buldum evinde. İlkin, bir yağmur sonrası sabahının ilk saatleriydi. Maltepe’deki Sanatçılar Sitesi’nde, bir mütevazı kooperatif evinde, mütevazı yaşam düzeninde kabul etti beni. Bir aylık ömrü kaldığını öğrenmişti doktorlardan, ama dimdikti… Tüm yaşamında olduğu gibi... Yaşanamayacak ölüme de meydan okuyordu sanki… Bu kez, her buluşmamızda olduğu gibi kravatlı değil, eşofmanlıydı… Bu bol kıyafet, kaybettiği onlarca kiloyu saklıyordu. Yüzü, o günlerde daha çökmemişti.
O, tanıdığım son on yılı, yüzyüze tanımadığım, ancak okuyup öğrendiğim, canlı tanıklarından bilgi sahibi olduğum önceki elli yıl ile bir onur adamıydı. Hiçbir zaman boynunu eğmemiş, bu nedenle de (mümkün olmasına rağmen) servet sahibi olmamıştı... Mütevazı bir kooperatif evinde – o da yıllar sonra – oturmayı yeğlemişti…
O gece sabahladım ve romanı bitirdim. Sorular hazırladım ve akşamüzeri yemeğe gittim. Tarık Buğra geldi. Işınsu Abla, “Sofra hazırlanıncaya kadar isterseniz siz içerde Yağmur’la röportajı halledin!” dedi. Büyük yazar bir an düşündü ve “Yağmur, sen soruların hazırsa ver, değilse postala, ben cevaplayıp göndereyim...merak etme geciktirmem!..” dedi. Çünkü vakt-i kerâhet gelmişti. Yeme içme ve sohbet vaktiydi. Öyle yaptık. Soruları beğendi. “Töre”nin Tarık Buğra Özel Sayısı’nda yayınlandığında, yankısı da büyük oldu. Verdiği en iyi röportajlardan biri kabul edildi.
Daktilo tuşlarına vurmaktan şahadet parmakları kütleşmiş, yani ömrünü yazarak tüketmiş bir yazarın hakkını, yaşarken kendisinin de bulunduğu bir toplantıda teslim etmek, insana harikulâde duygular yaşatıyor. Onun gözlerindeki mutluluk ışıltılarını yakalamak, teşekkür etmek için çıktığı kürsüden, sesi titrediği ve gözyaşlarını tutamadığı için sözlerini tamamlayamadan inişine ve o anda salonda yaşanan duygu sağanağına şahit olmak... Böyle anları anlatmaya çalışırken, insan, kelimelerin kifayetsizliğini daha derinden hissediyor.