YAŞASIN ANNEYİM!: Bezden Kurtulma Hikayesi
Bizim tuvalet meselemizin bu kadar uzamasının en önemli sebebi ara ara ciddi kesintilere uğramasıydı. Mesela evin alışverişini ben yaptığım için havanın soğuk olduğu günlerde evde babasıyla kalıyordu ve babası Selin’in bezi olmadığını işe dalıp ortalık perişan olduğunda hatırladığından evden çıkarken altını bağlayıp ya da bez don giydirip çıkmak zorunda kalıyordum. Yine de en son Nisan ayında İstanbul’a gidene kadar her şey gayet yolundaydı. Kakasını olmasa bile çişini söylüyordu ve çok az kaza yaşıyorduk. Yine gündüz ve gece uykularında uyku donu giydiriyordum tabii. Ama İstanbul’da Deniz’in altının temizlendiğini gördü bir kaç kere ve Ankara’ya döner dönmez tuvaletini söylemeyi kesti. Çok moralim bozuldu. Fazla da üstüne gidemedim, hassas konu diye. Ama bu süre uzamaya başlayınca kendimi tutamayıp fena halde kızdım. En yapılmaması gereken şey olduğunu biliyorum. Ben de insanım, bazen sabrım taşıveriyor işte. Neyse, bunun şokuyla 3-4 gün daha söylememeye devam etti. Sonra bir sabah yüzümüzü yıkamaya banyoya giderken kendisi lazımlığa oturmak istedi. Büyük tuvaletini genelde kahvaltıdan sonra veya akşam üzeri yaptığı için yakalayabilmek daha kolay olur diye düşünüyordum. Ama hiç öyle olmadı çünkü bu sefer uykudayken yapmaya başladı. Bu süre boyunca sabah kalktığında bez donu –biz ona uyku donu adını taktık, hep dolu oluyordu.
İki aydan fazladır, geceleri uykusunda büyüğünü yapmıyor. Artık bezsiz rahat rahat dışarıya çıkabiliyoruz. Dışarıda çişi, kakası geldiğinde hemen söylüyor hatta bazen canı sıkıldığında “çişim yok anne” deyip beni ayaklandırıyor, sonra da tuvalette beyaz balinanın şarkısının söyleyip “bitti galiba” diyor:) Uygun bir yerde değilsek ve potette’ini sokağa kurmak istersem “yannış yey anne!” diyerek ağlamaklı bir vaziyette itiraz ediyor ve uzun süre tutuyor. Son yirmi gündür bu duruma güvenerek gündüz uykusuna da normal donuyla yatırıyorum. Ayvalık’ta olduğumuzdan akşamları uyku donsuz yatırmaya hala cesaret edemiyorum çünkü sıcaktan bunalıyor ve kalkıp kalkıp su içiyor. Ama Ankara’ya döner dönmez normal donla yatırmaya başlayacağım.
Bu tuvalet işi biraz beni uğraştırmış gibi görünse de aslında tam da olması gerektiği gibi süregeldi ve artık nihayete erdi. Bu süreçte annelere naçizane tek bir tavsiyem olabilir: Sabırlı olun!
Gönderen Limonlu Turta zaman: 8/10/2010 01:19:00 ÖÖ
Etiketler: bir sey daha ogrendi, deneyimler, kisacasi buyuyor, Selin'in ilkleri, Tuvalet meselesi
Burcu 10 Ağustos 2010 09:16
Eee hadi geçmiş olsun, eninde sonunda olacaktı zaten, seni biraz yormuş ama sonuç tamam.. Öperim meleği..
Eko Anne 10 Ağustos 2010 10:29
E sonunda mutlu sona ulaşmış ya. Her cocugun napıcagı belli olmuyor.. Tebrik ederiz sizi de Selin de buyuk cocuk oldu :) ne zaman donuyorsunuz.. opuyoruz
Sermin 10 Ağustos 2010 13:43
bir sure sonra zaten geceleri de bezi kuru oluyor. sonrasinda cok su icme durumuna gore arada tek tuk kazalarla suruyor. ben sizin bu isi bitirdiginiz dusunuyordum. okuyunca sasirdim dogrusu. optumsss
Limonlu Turta 10 Ağustos 2010 14:08
Ah Serminciğim Ah! Taa Nisan ayı başında bitmiş gibiydi aslında ama İst. ziyaretimiz acayip sekteye uğrattı maalesef. Ben buna da şükür diyorum tabii. Gece konusunda haklısın. Burada da hemen hemen her sabah kuru kalkıyor aslında.
Ben de öperim,
Kısmetse 22 sabahı Ank.'da olacağız. Çok özledik, hemen görüşelim.
Sağol. Bitti çok şükür.
Valla hepinizi çok özledim. En kısa sürede görüşmek üzere...