Geçenlerde öğrenci velisi bir hanımefendi bana gelerek lise birinci sınıfa giden kızının sözünü dinlemediği, hırçın, öfkeli ve ders çalışmadığını bu durumdan dolayı oldukça rahatsız olduğunu dile getirdi. Annesi hocam kızsam da, dövsem de kâr etmedi beni dinlemiyor diyordu. Babasının ne iş yaptığını sordum bir lokantada işçi olarak çalıştığını sabah işe erken gidip çocuklar yattığında ancak eve geldiğini hafta içi çocuklarla ilgilenemediğini ancak vakit bulabilirse hafta sonu biraz zaman ayırabildiğini kendisinin de sürekli çocuklarla ilgilenmekten ve onlara bağırıp çağırmaktan dolayı psikolojisinin bozulduğunu antidepresan kullandığından bahsetti. Çocukla yaptığım görüşmelerde çocuğunda 8.sınıf ta ve 9. Sınıfta psikiyatra gittiğini ve dikkat eksikliği ile ilgili ilaç kullandığından bahsetti. Bu ve buna benzer durumlarla sürekli karşılaşmaktayım.Çocuk eğitiminin özveri istediğini üstelik çocuğun ergenlik dönemi içerisinde bulunduğunu söyledikten sonra aşagıda yazdığım hikayeyi anlattım.
Çocuğunu eğitme konusunda çaresiz kalan kadın, bir gün çocuğu okula götürürken yol üstünde ‘ayı oynatıcısı’ gördü.
Kadın, “Ne olur bana yardım et. Çocuğumla başım dertte.” diye yalvardı.
O zat, durumu dinledi, “Sen bir hafta bana bunu getir, ben bir bakayım nesi varmış.” dedi.
Adam çok üzüldü. “Be kadın, hiç hayvan terbiyecisine çocuk terbiye ettirilir mi! Hayvanlar korku ile insanlar vicdanı ile terbiye olur. Bazen hayvanlar bağırılarak, dövülerek, cezalandırılarak, ayakları yakılarak terbiye olunur. Hâlâ sahibini dinlemiyorsa, karanlık odalara hapsedilip çaresiz bırakılarak terbiye olunur. Bunlar hayvana bile zulüm iken, sen nasıl olur da kendi çocuğunu hayvan terbiye eder gibi terbiye ettirdin?” dedi.
Hikâye sonrası hocam ben alacağımı aldım teşekkür ederim dedi ve ayrıldı.
Evet değerli dostlar varsa yoksa sevgi şefkat ve muhabbette var. Çocuğu eğitmek istiyorsanız önce kalbine girmeli sonra beynine hükmetmelisiniz.
Unutmayınız ki kalpleri yumuşatmadan beyni eğitemezsiniz.
Sağlık sıhhat ve afiyette kalın……..