Emrah Öğütmen Peri Masalında Hüzünlü Bir Çift Göz
07 Şubat 2015 - Cumartesi 12:15 Bu yazı 4300 kez okundu
Bu hafta sonu biraz kafamı dağıtmak biraz da kendime yeni bir alışkanlık kazandırmak için fotoğraf çekmeye gittim. Avanos’tan Uçhisar’a gitmek için uzun yol1 aracını beklerken birkaç dakika geç kaldığımı kısa yol aracına binerken şoförün anlatımıyla fark ettim.
Otobüsü durdurmuş olmamdan dolayı Nevşehir’den Uçhisar’a geçerim nasılsa diyerek bindim. Açıkçası kendi kendime de kızıyordum. Hem dikkat etmediğimden hem de kendi elimle iki otobüs değiştirmek zorunda kaldığımdan.
Uçhisar araçlarının geçtiği durak karşısında indiğimde Nevşehir’de hafiften bir güneş vardı. Karşıya, durağa geçmek için beklerken yanıma kıyafeti yıpranmış bir çocuk yaklaşarak mendil uzattı. Evden çıkmadan mendil aldığımdan gülümseyerek durağa geçtim ve gelecek olan otobüsü beklemeye başladım.
O esnada durakta oturan iki çocuk kendi aralarında hiç bilmediğim bir dili konuşuyorlar, küçük siyah gözleriyle de bana bakıyorlardı.
Elimi uzatarak onlara merhaba diyip gülümsedim. Çekingen bir tavırla uzattığım eli sıkıp korkarak selam verişimi kabul ettiler ve büyük ihtimalle de bu iri ağabey bizden ne istiyor da el uzatıyor diye düşündüler. En azından ben siyah gözlerine baktığımda küçük olandan bu düşünceye kapıldım.
Bütün samimiyetimle nereli olduklarını sorduğumda Suriye cevabını aldım.
Biraz büyük görünen sarı saçlı olanın ismi Ali, kısa boyu çenesinde yarası olanın ise ismi Ahmet idi. Savaştan korkup Türkiye’ye gelmişler. Küçük olanla değil de daha çok Ali’yle sohbet etmeye başladım. Babasının Suriye’ye geri döndüğünü orada çalıştığını söyledi. Gelip gelmeyeceğini sorduğumda ise iki elini bilmiyorum diyerek omuz hizasına kaldırmıştı. Okula gitmiyordu. Türkçeyi nereden öğrendiğini sormadım. Aklıma geldi fakat nedense sormak istemedim.
Ali’nin annesi Nevşehir’deydi. Ne iş yaptığını sorduğumda bir iş yapmadığını evde olduğunu söyledi. O esnada Ahmet sevimli fakat insanı üzen davranışlarla geçenlere mendil uzatıyordu. Açıkçası satmayı da pek beceremiyordu. Akranları parklarda oynarken onlar beceriksizce mendil satmaya çalışıyordu. Nice çocuklar var diye düşündüm; Okula gidemeyen, parklarda oynayamayan, küçük yaşta çalışmak zorunda olan. Birde “ Çocuk Gelinler”. Türk, Kürt, Suriyeli, Filistinli v.b nice ülkenin çocukları…
Elazığ’da öğrenci olduğum günlerde üniversitenin giriş kapısında mendil satan çocuklar vardı. Şehrin yoksul mahallesi olarak bilinen kesiminden olduklarını, sorarak öğrendiğim çocuklar; gelip giden ağabeylere, ablalara zorla mendil satmaya çalışır, zaman zaman ise kızar arkalarından sözler söylerlerdi.
Ali ve Ahmet öyle değildiler. Mendil satamadıklarından dolayı kimseye kızmıyorlar, açıkçası da utanarak uzatıyorlardı mendilleri. İki arkadaşı, akrabayı fazla üzmemek, tedirgin etmemek için sohbeti kısa tutmayı düşünürken Uçhisar’a gideceğim araba geldi. Ben de oturduğum
yerden kalktım. Aracın açılan kapısından içeri girdim. Koltukta otururken Alinin çektiğim fotoğrafa baktım..
“[…] Sokaklardan, Kıyılardan,
Gök mavisinden, Ekmeğinden,
Cibalide sarılan cıgaranın.[…]” Ahmet Arif
Etiketler: Peri, Masalında, Hüzünlü, Bir, Çift, Göz,