ABLA OLMAYA ÇABALIYORUM
Uzun zamandır yoktum. Merak ettiniz biliyorum. Bende bu zamanı bir özet geçeyim istedim.....Annemin gidişinden sonra her ne kadar sayfama girsemde iyi değildim. Hem fiziksel olarak hem ruhen. Kızım benimle ikiz hayatı yaşadı bunca süre. İyiki bu sene okullarını bitirdiler de yanımdaydılar yoksa herşey çok daha kötü olurdu....Yaz olması dolayısıyla arkadaşlar, dostlar tatildeydiler. Döndükten sonra beni ziyarete geldiler sağolsunlar. Bazı kişiler yeni duyuyorlar bazılarının ise hala haberleri yok.İç sıkıntım geçecek gibi değildi. Nerede olursam olayım gözyaşlarıma hakim olamıyordum. Sabah ezanını duymadan uyuyamaz olmuştum. Kalkıp anneme ve babama dua ettikten sonra uyuyabiliyordum. O da iki saat. Gündüzde uyumuyordum.Temmuz sonundan itibaren her akşam beni Caddebostan sahil yolunda yürüyüşe gidiyoruz. Deniz havası iyi geliyordu. Bayramdaki lodoslarda bile biz oradaydık. Yağmur, lodos dinlemeden yürüyorduk.Dönüşte karacaahmetten geçerken gözyaşlarıma hakim olamıyordum. Haftanın en az 4 günü annemi ziyarete gidiyordum. Oradaki mezarlara bakan kişi bile bana bu kadar sık gelmememi söylemişti ama dinleyen kim.Bu arada geceleri sıktığım dişlerimi gündüzde sıkmaya başlamıştım. İş yaparken,yemek yaparken televizyon seyrederken her an dişlerimi sıkar olmuştum. Kızım 'anne yapma' demekten yorulmuştu.Bununla kalmadı. Boyun kaslarım dişlerimi sıkmaktan kasılıyordu. Bu da şiddetli baş ağrısı yapıyordu. Zamanla şakaklarım , saç diplerim ağrımaya başladı. Bir sabah kalktığımda ağzımı açamaz olmuştum. Neyseki ilaçla çözüm bulabildik. Ama epey uzun sürdü.Bu arada kızım sürekli kursa gitmem için baskı yapıyordu. İngilizceyi kaldıramayacağımı düşünüp başka bir kursa gitmeye karar verdim ve Halk Eğitimin Ahçı yardımcılığı kursuna yazıldım. Haftanın bir günüydü ve 09-16 arasıydı. Çok bilgili bir hocamız vardı. İlk derste aramızda iyi bir iletişim oluşmuştu. Ama ben bir süre sonra sıkılmaya başlıyordum.Dikkatimi uzun süre toplayamıyordum. Arkadaşlar yeniydi, ortam yabancıydı ama gitmekte de kararlıydım.Bir yandan da resmi işleri halletmem gerekiyordu. Bunları yaparken gözyaşlarım durmuyor , mahkemede, vergi dairesinde, nüfus idaresinde heryerde ağlıyorda ağlıyordum.Bir gün Bostancı'daki Vergi dairesinden dönerken arkadaşlarımı görmek için okuluma (Feneryolu Pratik Meslek Lisesi) uğradım. Dile kolay altı senedir gidiyorum bu okula. Birtek geçen sene 20 Kasım'dan sonra gidememişim. Arkadaşlarımı çok özlemiştim. Onlarda beni özlemişler dahası okula geldiğimi zannetmişler. Ben başka bir kursa gittiğim söylediğimde beni dinlemediler bile Pazartesi- Salı günleri buraya gelmem gerektiğini geriye kalan günlerde ne yapıyorsam yapabileceğimi güzel bir dille ! anlattılar. Işın hocamda (ki onunda annesi annemden kısa bir süre sonra veda etti ) mutlaka gelmem gerektiğini söyledi.Ama kurs günleri çakışıyordu. Ben tabii ki burasını tercih ettim.Ama bir gün bile olsa güzel tarifler öğrendim. Bunları da sizinle paylaşacağım.Arkadaşlarım bütün kötü günlerimde yanımdaydılar onlar beni ben onları çok seviyordum.Böylece Pazartesi sabah , Salı günleri öğleden sonra yine kursuma gidiyorum.Önceleri çok zor geldi. Ama şimdi çok iyi yapmışım da onları kırmamışım diyorum. Salı günleri daha erken saatte buluşup oturuyoruz,dertleşiyoruz kahvelerimizi içip yemeğimizi yiyiyoruz.Ben ki Pazartesi günleri hiç bir yere gitmez temizlik yapardım. Artık sabah gidiyorum arkama bile bakmadan. Yaşanılacak en iyi günün bugün olduğunu kabul ettiğimden beri bazı alışkanlıklarımı değiştirdim.Başka sağlık sorunlarım ortaya çıksada onlarıda atlattım. Atlattım ama doktorum 'ne zamana kadar kendine zarar vermeye devam edeceksin Nazlı yetmedi mi?' diye sormadan edemedi. Bazı şeyler insanın elinde olmuyor ne yazık ki:(Bu sırada yağmurlar çok yağınca yürüşlerimize ara vermek zorunda kalıyorduk ki bir spor salonuna kayıt yaptırarak buna da çözüm getirdik.Anne ve baba tarafımda kalp ve şeker hastalığı bulunduğu için kendime iki kat daha dikkat eder oldum. Beslenmeme ve kiloma özen gösteriyorum. Yürüyüşü asla ihmal etmemeye çalışıyorum.Klüpte yürüyor, kondisyon çalışıyor ve plates yapıyorum. Ayrıca haftada bir kez olan yoga derslerine giriyorum. Bunlar bana çok iyi geldi. Aksatmadan uygulamaya çalışıyorum. Günler kısaldı. Sabah 7 de kalkıyorum eşim gittikten sonra ev işlerini yapıyorum bir bakıyorum saat 11 olmuş. Yemek , çocuklarla sohbet derken saat 18 oluyor hoop spora. Oradan geliyorum biraz kitap okuyup yatıyorum. Çok şükür uyku sorunlarım da bitti gibi.Amaaaa,ne yazık ki içimdeki ateş sönmüş değil. Yalnızca saklamasını öğrendim. Kimseyi üzmemeyi acımı içimde yaşamam gerektiğini . Hoş dolu dolu yaşıyorum zaten.Kızım ağlamadığım her gün için bana 'Benim annem artık büyüdü abla oldu ağlamıyor' diye takılıyor. O benim yanımda olsun olmasın ağladığımı mutlaka anlıyor , evdeysem yanıma geliyor yoksam telefonla arıyor. 'Anne bazen bir sıkıntı geliyor içime o zaman ağladığını anlıyorum' diyor . Gerçekten de öyle. Geçen hafta kursta bir şey oldu ve ben ağlamaya başladım. Ders saatlerinde beni aramayan kız pat aradı ve beni suç üstü yakaladı.Bazen 'Ama hani abla olacaktın yine olmadı' deyip beni ağlarken gülümsetiyor.175 gündür annemle yaşadığım o son 24 saati ve bana verdiği o acıyı tekrar tekrar yaşıyorum.Sonuç olarak özlemle beraber ona ihtiyacım gittikçe artıyor. Ruhen toparlanmam güçleşiyor annem de bunu hissediyor olmalı geçen gece rüyama girip bana 'haline bak nazo git biraz kendime çeki-düzen ver' dedi.Oğlum ne zaman ağladığımı duysa odasından bana sesleniyor ' Anneannemi rahat bırak anne' diye.....Artık o son gün ve geceden daha rahat söz edebiliyoruz. Hepimiz ayrı ayrı ağlıyoruz ama birbirimizden gizli olarak. Bir tek ben bozuyorum bazen bu kuralı.Zaman;neye iyi geldi biliyormusunuz olayı algılayabilmemize, bir rüyada gibiydik. Gerçekle yüzleştik ve kabul etmekten başka çaremiz olmadığını anladık.Çocuklarla başımızdan geçenleri; bunları konuşurken bile ne kadar zorlandığımızı ama bir süre önce bunları birebir yaşadığımızı konuşuyoruz. Nasıl dayandığımızı Allahın bize nasıl yardım ettiğini.Geçen gün bir arkadaşım 'Annen için ne kadar üzülüyorsan çocuklarında senin için o kadar üzülüyorlar' dedi. Çok haklı.İşte bunun için büyüyüp ABLA olmayı başarmalıyım.Başaracakmıyım bilemiyorum birlikte göreceğiz.......Sevgilerimle,
Hüzünlü ama bir şeylere başlanılmış bir yazı olmuş..Acı hiç bir zaman unutulmaz,unutulmayacaktır..Allah başka acılar göstermesin inş..Çocuklar için mutlaka başarmalısınız..İlk adımları atmışsınız zaten,inşallah sıklaşır da..Ne mutlu size ki arkadaşlarınız,dostlarınız ve eşiniz yanınızda..Siz abla olmayı başaracaksınız..Mutlu ve sağlıklı yıllar diliyorum..
ben biliyorum benim can ablacım bunu başaracak ne olur ablacım oğlunun dediği gibi bırak anneni o rahat uyusun orada can ablam üzme çocuklarını ve tabi bizleri bak ne güzel ahçı olacaksın ..tüm aklını yemeklerever inan herşeyi unutuyorsun evet çok zor seni çok ama çok iyi anlıyorum ama hayat devam ediyor etmek zorunda ..canım ablam seni çok seviyorum ..Abla ol olacaksın..:)
29 Aralık 2010 17:54
NazlııııSen yazıyorsun ben yaşıyorum sanki.Bugün bende bloga bişeyler yazmak istedim babam için sildim yazdım tekrar sildim ağladım ağladım:((Acı hiç bitmiyor ne zaman babam hakkında bir söz duysam ağlıyorum .Hatta şu anda bile :(kızım pc de babamın resmini görünce bana bakıyor üzülme anne diyor daha 2.5 yaşında o bile anladı babamın resmini her gördüğümde ağladığımı.Çok uzattım biliyorum ama babamı o illet hastalıktan kaybedeli tam 5.5 ay oldu acı taptaze hatta artıyor sanki .Aslında ilk günler daha sakindim babam çok acı çektiği için kurtuldu diye teselli oluyordum.Fırtına öncesi sesizlikti benimki fırtına daha yeni çıkmaya başladı :(( acını tazelemek istemem sadece aynı acıyı yaşadığımız için içimi dökmek istedim lütfen kusuruma bakma:)Hayat herşeye rağmen devam ediyor.çocuklarımız için ABLA olmalıyız dimi.sevgilerimle...
---Sevgili Damak tadıEvet Allah başka acılar göstermesin, kimseye bize de beni anladığınız için teşekkürler, sevgiler---Sevilimne güzel yazmışsın hepsinde haklısınbakalım abla olmamız ne kadar sürecekBende seni çok seviyorum iyiki varsın canım---Ahh Yeşimciğim ahhrica ederim uzatmak ne demek. Hani bir hikaye vardır'adamın biri damdan düşmüş demişlerki doktor çağıralım hayır demiş adam bana damdan düşen birini çağırın en iyi o anlar beni'bizimkide o hesapşu an en iyi birbirimizi anlıyoruz. Bence birşeyler yazmalısın bana çok iyi geliyor hem içimdekileri yazmış oluyorum hemde gelen yorumlarla biraz olsun rahatlıyorumacılar paylaşıldıkça azalıyorAllah kabir rahatlığı versin babacığına nurlarda yatsınİnan bizde bazen düşündükçe annem kurtuldu diyoruz ama ahh o özlem olmasaNe güzel ki beraber abla olmayı öğreneceğizçok öpüyor sevgilerimi yolluyorum canım kendine dikkat et:)))
29 Aralık 2010 19:24
ah canimmm...Annecigim bizden ayrilali 18 sene oldu dun gibi sadece biryerlere gomuyorsun simdi ben anne olacagim insallah ve annecigimin yoklugunu daha bir derin hissediyorum kimsesizmisim gibi geliyor. Anne sevgisi evlat sevgisine esmis bir insan anne olursa o sevgiyi bulurmus ne mutlu yavrun yaninda canim aglasak kendimizi parcalasak ta geri gelmiyor ve sen yavrunu aglarken gordugunde icin nasil sizliyorsa annecigininde oyle sizliyor aglama aglamak geldiginde icinden bir dua gonder ona cok guzel yazmissin kalemine saglik opuyorum kocaman ve bir dua gonderiyorum annecigine...
Canım adaşım seni baştan sona okurken "eğer annen seni bu halde görürse inan çok üzülürdü, ne olur yapma diye geçirdim içimden" ama anneciğin sana uyarısını yapmış düşündüklerimi söylemiş.. arkadaşında dediğinde çok haklı çünkü bizde anneannemi kaybettikten sonra annemin durumuna aynı şekilde üzülmüştük. bizde üzülüyorduk ama anneme destek vermek için sağlam durmalıydık babamın kardeşimle bize nasihati buydu. annenizin bize ihtiyacı var her zaman yanında dimdik durmalıyız dedi, haklıydıda..birde tam 10 gün sonra 17 ağustos depremi gelipte onca insanın halini gören annem dahada beter olmuştu. unuttuk mu asla unutamadık.. hatta vefatından birkaç ay önce ben anneanne senin adın çok güzel bir kızım olursa senin adını koyacağım dedim.. çok mutlu olmuştu. şimdide bir kızım olmasını diliyorum Rabbimden anneanneme sözümü tutmak için. Zeynebimi bekliyorum...
---Teşekkür ederim estergonyeşilyazdılarına hak vermemek mümkün değil her kelimesi doğruAllah yardımcımız olsun sevgileri canım---Sizin yaşadıklarınızı çocuklarım da yaşıyor haklısın Adaşımama acı büyük. Allah bu acıyı unutturmasınUmarım hayırlısıyla Zeynebine kavuşursun bunun için bende dua edeceğimkocaman sevgilerimle
HERŞEY GÖNLÜNÜZCE OLSUN...YENİ YIL SİZE YENİ GÜZELLİKLERLE GELSİN...
Abla olmana sevindim zaten sen bizim ABLAMIZSIN değil mi..Çocukların çok haklı.. Acı geçmiyor hiç tabi ama küllenmesine izin vermek gerek..Spora başlamakla da çok iyi etmişsin. Hem sağlığın için hem de kafanı dağıtmak için süper bir fikir olmuş..Eşin, çocukların, arkadaşların ne kadar güzel destek oluyor sana. e burda bizlerde varız.. Hadi bakalım 2011'de hiç ağlamayalım olur mu? Gep güllll sen.. Adın gibi.. Anneciğinin de aklı sende kalmasın hem!! Öperimmmm..İyi senelerAlev..
---Teşekkürler saniyeciğimiyi yıllar---Alevim ne mutlu bana 'Abla' olarak gördüğün için....İnşallah yazdığın gibi olur yeni yıl senin,benim hepimiz içinçooooook öptüm
ben senin geçtiğin yollardan yürürken derdim ki kendime: '' neyi kendine layık ! görüyorsan , öyle yap !neyi kendine yakıştırıyorsan ve sana nasıl bakmalarını istiyorsan ,yine öyle yap !yada sen başkalarını kendin gibi görsen ne hissederdin onu düşün, istersen böyle yap ''sonra ani karralarımı alıp doğruyu kendim ve sevdiklerim için seçtim..Şimdi sıra sende Nazlıcığım :kendini nasıl iyi hissediyorsan öyle yap ! ?Zaten çoktan seçtiğin şık görüldü bile :)ama yiinede sen çentiği at ! :))hep sevgiyle canım
Canım, Nerede yaşam varsa, orada umut da vardır. Yeni yılda tüm umutlar ve başarılar sizinle olsun. 2011 yılında tüm düşlerinizin gerçekleşmesi dileğiyle, mutlu yıllar dilerim. Sevgiyle kal.
Canim ablam yorumunu görünce kosup geldim,aramizda tekrar olmandan çok sevindim seni özlemistim...Yazdiklarin hissetiklerin sankili annem o da bir türlü annesinin gidisine alisamadi ben dahil hayat ne aci degil mi sevdiklerimizi bir daha görememek ama zamanla ister istemez saatin akisina gidiyoruz aci dinmez ama yumusar...ben annecine de çok üzlmüstüm tanimasam bile seni ve onu yazdiklarindan sevmistim...eminim ki annecin su an cennette seni bu sekil gördükçe o da üzülür ben buna inanirim annem der hissederler diye...bak hemde rüyanda görmüssün.Nolur sende çocuklarin için önemlisin onlar için daha güçlü olman gerek buna sadece biraz zaman gerekli,eminim ki hayata daha simsiki sarilacaksin esin ve evlatlarin için...bu kadar aci çektigini tahmin ediyordum ama nolur artikin acini içine göm.Kendine dikkat et seni çok seviyorum...Allaha emanet olun ailecek...Allah ömrünüze ömür katsin.Bu yeni yil sana tüm güzellikleri getirsin herseyden önce saglik mutluluk huzur hep mutlu ol emi sen bunu hak ediyorsun ve gözyaslarini sil.
Canım Nzlg,acın çok taze ne desen haklısın.Sana sabırlar dilemekten başka çare gelmiyor elimden ama etkinliklere katılım işi iyi olmuş.Umarım güzellikleri ile unutulmaz bir yıl geçirirsin her nekadar o boşluk dolıyacak olsa da çocuklarımız için yaşamaya devam ediyoruz.Öyle değil mi?
---Sevgili Nuray hanımsözleriniz yine kıpırdattı içimdekileri umarım seçtiğim yolda kararlılıkla yürümeyi başarırımteşekkürler çok teşekkürler , sevgilerimle---Canımçok teşekkür ediyorum umarım dilediğiniz gibi olursevgilerimle bülbülünyeri---Canım HuriyemDediklerinde çok haklısın umarım bunları yapabilirimÜzüntülerime ortak olduğunu biliyorum inan bende seni çok seviyorumYeni yıl dileklerin içinde teşekkür ederimumarım hepimiz için iyi bir sene olurkocaman sevgiler---Sevgili İçimden geldiği gibigerçekten öyle.....çok haklısın bende bunu yapmaya çalışıyorumiyi ve mutlu seneler dileğiylesevgiler
Nazlı ablacığım;sen hayata sımsıkı tutunan birisisin biliyor musun?Kursların sana iyi geleceğini düşünüyorum bende çok iyi yapmışsın 2011'de dilerim acıların, üzüntülerin giderek azalır ve hafifler ve dilerim herşey gönlünce olur. Çok çok öpüyor sımsıkı kucaklıyorum seni!!Allaha emanet ol.
Uzun zamandır arkadaşlarımın yazılarını takip edemiyordum.Sanırım kaçırdığım üzüntüler yaşamışsın sevgili arkadaşım.Hayat bazen zorlukları çıkarıyor önümüze.Dilerim bu yıl üzüntüsüz bir ıl olur.Sevgilerimle.
Nazlı'cım,acını çok iyi anlıyorum bunu biliyorsun. Ama çocukların da senin için aynı üzülmeyi duyuyor. Artık ağlama kabullenmemiz gereken tek şey ölüm, çaresi yok, tabi ki yakıyor,yıkıyor:(Stres boyun fıtığı yapıyor dikkat et, bunu tecrübeli olarak söylüyorum.Ne yapalıkm ki hayat bu, acılar da aynen seviçler gibi bizim.Uzun olacak ama birşey anlatmak istiyorum.Bir iş yerinde yanımda çalışan bir kızımız vardı ve annesine çok düşkündü. Her konuşmada "annem benim herşeyim asla onun ölümüne dayanamam allah bana onu ölümünü göstermesin" derdi. Bir gün ona dedim ki"sen anneni aslında hiç sevmiyorsun" şaşırdı tuhaf tuhaf yüzüme baktı belliki kızmıştı ama amiri olduğumdan ses edemedi. Bende konuyu kapadım geçtim. Bu dayanamadı birkaç gün sonra nedenini sordu ona dedimki " sen anneni sevsen onun ölümünü görmek istemiyorum demezsin çünkü o zaman onun senin ölümünü görmesi gerekir ki bu bir anne için dayanılmaz. böyle bir acıyı annene yaşatmak onu sevmediğin anlamına gelir. Ama şöyle diyebilirsin annemi çok seviyorum ve onun sağlıkla uzun yaşamasını istiyorum. Allah herkese sıralı ölüm versin."Teşekkür etti ve "hiç böyle düşünmemiştim" dedi ve boynuma sarılıp ağladı.İşte Nazlı'm gidişler sıralı ve yaşanmışlıklarla dolu olsun çünkü kaçış yok.Bende üç aydır ağlıyorum, isyan eder duruma geliyorum çünkü kardeşim benden küçüktü ve çocuklarının mürvetini görmedi, torun sevemedi üzen bunlar işte. Sen abla ol artık canım, sana ihtiyacı olanları unutma emi!Sımsıcak sevgilerle...
---Nurum dileklerin için çok teşekkür ediyorum.Bende seni çok seviyorum canım kardeşim---Sevgili Gönülden eleUmarım herkes için ve bizim içinde iyi bir yıl olurteşekkürler sevgiler
Sevgili Nur hanımHer kelimesi , her cümlesi ne kadar doğru... yazdıklarınızın.Hak vermemek tabiiki mümkün değil. Anlattığınız olay ise beni çok etkiledi. Ne kadar doğru söylemişsiniz. Bende zaman zaman öyle olduğu için şükrediyorum. Herzaman 'Allah bu acıyı unutturmasın ölümün sıralısını versin ' diyorumBenimki 45 sene yanında , yanıbaşında olan bir kişinin özlemiyani herkeste olan özlemin daha alışkanlık haline geleniİnşallah zaman ve ben ! bunu atlatacağız.Kardeşinize ve tüm kaybettiğimiz sevdiklerimize Allah rahmet eylesin nurlar içinde yatsınlar...Beni düşündüğünüz ve benimle paylaştıklarınız için çok teşekkür ediyorumsevgi ve hürmetle