Yiyorum Büyüyorum Makaleler Sayfası-İlk Ergenlik
Sonunda benim de ergen bir oğlum var!
Kuzey şu anda 2,5 yasinda ve terrible two diye adlandırılan süreçte..Ama bana göre bu ilk ergenlik.
Kuzu Kuzey’im oldu Kurt Kuzey...
Her şeye sinirleniyor, sinirini alamayınca ya kendini yere atıyor, ya abagi cobet cobet ( ne dilde olduğunu bilmiyoruz) diye bağırıyor ve bence en kötüsü ise vuruyor..
Önceleri Shanghai’da okulda oğrendi başka çocuklardan vurmayi, itmeyi diye düşündüm ama kesinlikle içgüdüsel ... Öğretmenleri de bunun çok normal olduğunu söyleyip devamlı neler yapmamız ya da yapmamız gerektiği konusunda bizi uyarıyorlar.
Bize de söylenenleri uygulayıp, derin nefes almaktan başka birşey kalmıyor.
Hayatında çok fazla değişiklik oldu son zamanlarda yeni bir ülke, yeni bir şehir, yeni bir okul , yeni bir bakıcı ve yeni bir dil... Üstelik yeni bakıcısında hiç hoşlanmıyor. Kadıncağızı devamli itip odadan çıkartmaya çalışıp ona kötü bakışlar atıyor.
Eşim işi gereği çok sık seyahat etmek zorunda olduğu için benim bir yardımcıya çok ihtiyacim var. Sadece ev işleri için değil, arada benim de kendime vakit ayırabilmem, bana da yeni olan bu ülke ve şehre daha çabuk uyum sağlayabilmem, arkadaş edinebilmem için.. Bakıcısı ile bir an yalnız kalmak istemeyince
elim ayağım bağlanıyor. Geçen sabah onu okula gotürürken bana anne ayii( Çincede teyze anlamında ama ev işlerine yardıma gelen bayanlara da genel olarak ayi deniyor) no beğendi, Kucey , jenny beğendi dedi.. Jenny, bizim bir önceki evimiz olan Tokyo’daki yardımcımızdi. O zaman anladım ki, Kuzey içine attığı özlemi, şiddetle dile getiriyor ve çok üzüldüm...
Minicik kalbinde ne kadar çok insanın sevgisi ve özlemi var. Ben bile ara sıra efkarlanıp, gözlerim dolup, iç geçirirken küçük oğluma nasıl yardımcı olabilirim ki?
Endişem, çoğu kişi ve yere duydugu hasretten dolayı daha da gergin olup, bu tantrumların uzun sürmesi. Çünkü yaş 40 oldu benimkiler hala devam ediyorlar..:))
Şaka bir yana, aksamlari o yattıktan sonra, sürekli internette arastırma halindeyim..
Özetle verilen bilgi,
* sabırlı olmamız
* bağırmadan otoriter ses tonu ile yaptığının yanlış olduğunu söyleyip, konuyu uzatmamız,
* o kendini yere attıysa hiç ilgilenmeyip başka yere gitmemiz
* time out verip her vurma, itme ya da ısırmadan sonra gözümüzün önünde olacağı biryere oturtup yerinden kalkmadan 1-2 dk orada kalmasını sağlamamız
Kuzey’de time out etkili olmuyor... Maalesef, yapıp edip daha biz birşey demeden önce köşesine oturup, sonrasında tüm afacan ifadesiyle anne finish, anne bitti deyip oyununa devam ediyor. Aslında öyle sevimli oluyor ki bunları yaparken, bazen neye kızdığımı unutuyorum bile. Biz de time out yerine, o an için hangi oyuncakla oynuyorsa onu elinden alıp, 5 dk vermiyoruz .Bu daha başarılı netice göstermeye başladi..Sabırla, ki bazen ciddi ciddi nefesim kesiliyor, zorlanıyorum. Bu sekilde devam edecegiz..
Hatta cok ilginc, kendini kontrol edemedigi zaman verilen ufak uyarı ve cezaları beğenmeyip koşa koşa benim ya da babasının yanına gelip şikayet etmeye başladı.
Ben babaya vurdum, baba oyuncağımı aldı , çok ağladim, anne gel sen ver diye de olayi kisaca özetliyor :) 3 yaşında bile olmayan küçük ispiyoncuma, yaptiğının güzel birşey olmadığını o yüzden de uyarıldığını açıklamaya çalışıyorum..Tabii onun yüzlerce arka arkaya sorduğu neden, niçinler eşliğinde..:)
Umudum, bu yazım yayımlandığı zaman oğlumun tüm bu olumsuzlukları üzerinden atmış, düzenimize ve en önemlisi yeni bakıcısına alışmış olması ...
Bu yazı 1747 kere okunmuştur.