Osmanlı’da Gayrimüslimler – HyeTert
Ayşe Gülşad Topal
Hristiyan ve Yahudi tebaa imparatorluğun şehirlerinde, köylerinde, kasabalarında inanç özgürlüğü içinde yaşarlar ve buna karşılık “haraç ve cizye” denilen vergileri verirlerdi… Bunun dışında giyim kuşamda da bazı farklılıklar vardır. Örneğin; gayrimüslimler giysilerinde Müslümanların kutsal saydıkları yeşil rengi asla kullanamazlardı. Bazı dönemlerde Müslim ve gayrimüslimlerin birbirinden ayırt edilmesi zorlaşınca bir takım önlemler alınmıştır. III. Murat döneminde iki grup birbiriyle ayırt edilemeyecek hale gelince çıkarılan bir fermanla bazı yasaklar getirilmiştir. Türk evleri sarı ya da kırmızı, Rum evleri koyu kurşuni, Yahudi evleri mor olacak. Müslümanların kavuk ve ayakkabıları sarı, Yahudilerin ki mavi olacak. Ayrıca gayrimüslimlere sarık yasaklanmış, hamamda ayrı peştamal kullanma zorunluluğu getirilmiştir. İstanbul’da ki gayrimüslimlerin ata binmeleri yasaklanmış, atlas elbise, samur kürk giymeleri, kadınların ferace ve yaşmak takmaları da yasaklanmıştır. 1724’te çıkarılan bir ferman da ise gayrimüslimlerin, Müslimlerden yüksek ev yapamaz, pencereleri Müslüman evlerine bakamaz. Tabii ki bütün bu uygulamalar hiçbir zaman tam anlamı ile uygulanamamıştır.
Giresunlu-Rum-AileRumlar, İstanbul’da Hristiyan nüfus içinde
çoğunluğu oluştururlardı. Bu imparatorluğun diğer şehirlerinde ve kasabalarında da böyleydi. Rumlar, Bizans imparatorluğunda konuşulan Grekçeden farklı bir dil kullanırlardı. 1610 yılında İstanbul’a gelen İngiliz seyyah George Sandys Rumların çoğunun cahil olduğunu, ve Latin-Rumcası denilen bir dil konuştuklarını söyler.