Hilmi Yavuz Siirleri
Konusu 'Şiir' forumundadır ve Aysecik tarafından 22 Haziran 2007 başlatılmıştır. 22 Haziran 2007
AKSAM VE SEN VE BEN
Ikimizdik, sen ve ben, bir çiçekle Onun tomurcugu arasinda bir yerde; Oylece durur muyduk, ikimiz gibi? Dâima birlikte olurduk hüzünlerde... Animsar misin, yaz günü, bir bahçeyle Gizledikti kendimizi birbirimizden; Sen ve bahçe, ben ve bahçe, sen ve ben: Aksamlar derlerdik her ikimizden... Usürüz, çünkü uzagiz simdi o yazdan; Ey, birazdan bir yazdan geçer olan, ey! Kimbilir ne anlama geliyor artik, Su eskiden &#8220;hüzün&#8221; dedigimiz sey? Hilmi Yavuz
alçacıktan uçarken yaza dokunan
sessizliktir belki ahşap kanatlı
bir hüznün soyadıdır pir sultan
kalın turnalarda balkıyan gizle
gök ekin çilerken geceye sazı
bir gül derneğinin börklü sonyazı
köpükten gömleği, yensiz denizde
şimdi derin doğumlara koşan kim
ey bin çiçek soluyan yağız dokuma
sorguçlu düşlerle çattığın ova
kızıl gülde konaklasın isterdin
Tezgah kurup kuşbazlığı yeğledi
Habire bir açlığı biriktiriyor
Gün aşırı gömlekler diktiriyor
Ya iğreti ya bayramlık bilinmez
Yüzünü herkeslerden gizledi
Kuşbazlığın envâını denedi
Kaynak: Bakış Kuşu, 1969
Hilmi Yavuz ​​
bir yerde buluşulur diye, belki de...
elbet buluşulur, orda, o yerde...
kimbilir ki dündür, olgundur kalbimiz
Zaman'dır seni sardığım kumaş
bekledin, örtülsün ki yavaş yavaş...
erguvandın, kayboldun dilegelişlerde
yalnızlık zamanlandı: önce aşk, sonra yaprak...
günler geçilecekler... atlar, gümüş yeleli
sürünsün sır'ı aşkın, bak, seni görmeyeli
somurtup duruyorlar... hersey ölgün bekleyiş
gibidir burda olmak, 'bekleyiş gibi' olmak...
tenindir, beleniyor, ah, yeşil ekinlere...