İŞTE İBRET VERİCİ KOVİD 19 GÜNLÜĞÜ
Hastalığı sürecinde Korona günlükleri tutan gögüs hastalıkları uzmanı Prof. Dr. Muhammed Emin Akkoyunlu yaşadığı süreci sosyal medya hesabından paylaştı:
Sık sık televizyondan insanlara salgın konusunda bilgi veren Prof. Dr. Muhammed Emin Akkoyunlu, Kovid-19 pozitif çıkmıştı. Akkoyunlu, "Meslek olarak bulaşma riski yüksek olan guruptayız. Sizden iki ricam var; 1. Salgın bitene kadar 48 saat hiç çıkma. 2. Bana ve benim gibi şifa bekleyenlere dua" diye konuşmuştu.
Hastalığı sürecinde Korona günlükleri tutan Prof. Dr. Muhammed Emin Akkoyunlu yaşadığı süreci sosyal medya hesabından paylaştı:
Ağrılar uyumamı engelliyor. Bacak kaslarımda, kalça kemiklerimde ve eklemde dayanılmaz ağrılar var. Hiçbir pozisyonda rahat edemiyorum. Diş ağrısında bile kullanmadığım ağrı kesiciyi almak için kalkıyorum yataktan. Yürümem bile zor. Bugün ikindi vakti başladı. Arabayı bile zor kullandım. İlk başta bel fıtığı gibiydi ama şiddeti ve yeri değişti. Dayanılmaz boyutta. Telefonuma mesajlar geliyor. Çok kızıyorum gecenin 12'si, bu saate geniş gruplara mesaj atanlara. Off ağrı çok fazla dikkatimi dağıtamıyorum. Telefonu istemsiz elime alıyorum. Asistanım Egemen mesaj atmış. Hayırdır bu saatte genelde atmaz. " Hocam testiniz pozitif çıkmış" "benimki de pozitif çıkmış" .Durumunu soruyorum; iyi şükür. Şikayeti yok.
"Mehmedin ki ?" diye soruyorum. " Mehmet hocanın negatif"
Aslında tahmin ediyordum evde izolasyon şartlarını da oluşturmuştum bu nedenle. Ama pozitif çıkması bir başka. Şüphelendiğimde; hayatınız adına zar atma ihtimali varken test pozitif çıkınca o zar atılmış oluyor. İtalya'da ölüm oranı %12, Fransa'da %9, İran'da %9 du. Tavla oynayanlar bilir, ölüm ihtimaliniz düşeş gelme ihtimalinden daha fazla. Garip bir duygu. Diyor ya şair " garip bir duyguymuş ölmek be anne"
Kendi ölümünü görmek
Henüz ihtimal de olsa farklıymış. Yaşadığımız tüm ölümler, bu duygudan uzaklaştırmış beni. İki kez trafik kazası geçirdim. İkisinde de kamyonun altında kaldım, birinde yaya diğerinde araç içinde. Ani ve keskin bir ölüm hissiydi. Düşünmeye fırsat olmayınca da anlaşılmıyormuş o duygu. Hani gurbette okuyanlar bilir tatil için gitmişsinizdir ailenizin yanına. Bir davet gelir. Anneniz "Muhammed geldi. Muhammedi gönderelim sonra görüşürüz" der gibi bir şey. Siz gideceksiniz. Ve geriye kalan her şey biraz buruk ve hüzünlü ama devam edecek. Değer yargılarını değiştiren bir duygu. Kelimelerin ruhunu, anlamını değiştiren. Mesela " gelecek" kelimesinin anlamı değişiyor. İçinde siz yoksunuz o kelimenin. Boşluğa düşüyor birden. En önemsiz kelime oluyor "gelecek". Mesela "iyi/kötü" değişiyor. "yakın/uzak" ve " doğru/ yanlış" değişiyor.
Kalkıyorum bir parol daha ve melox alıyorum. Hiç profesyonelce değil biliyorum. Ama şimdiye kadar ağrı kesici kullanmamama say diyorum. Uyku mu? O da gitti. Film şeritleri birbirine girdi. Neler neler geliyor, yarım, bölük pörçük. Hiç filmlerde ki gibi değil. Allahtan yalnızım soru soran yok. Yoksa bu önemli anda öyle unutulmaz, deruni bir cevap verme ihtimalim sıfır
Muhammed! Muhammed!" Gözümü açıyorum. Eşim. Kalk diyor "Hastaneyi ayarladım yatış yapacağız"
5 gün dayan geçecek. Ağrılara, yalnızlığa, 5 gün dayan.
Erken başlanıyor tedavi, yaşın daha genç, ek hastalık yok. Ateş yok. Toparlayacağız diyorum, toparlayacağız inşallah. Ben göğüs hastalıkları uzmanı ve eşim enfeksiyoncu. Tedavimi düzenlemiş. Bana da soruyor ek bir öneri var mı diye. Klorakin, azitro ve oseltamavir başat tedavi. Yüksek doz C vit, parol, asist, clexan... "clexanı çıkartın hareket edeceğim" diyorum.
Telefon susmuyor. Ard arda aryanlar. Konuşma biter bitmez bir başkası. Kafam dağılıyor. İyi oluyor aslında ağrımı bile unutturuyor nerdeyse. İyiyim diyorum. İyiyim dedikçe iyi olacakmışım gibi hissediyorum. 5 gün. Sık dişini geçer. Eşime mesaj yazmaya çalışıyorum konuşma aralarında. "Anneme söyleme. O dayanamaz. Babam daha metin ama anneme söyler. 3 5 gün zaten, idare et. Bir şeyler söyle nöbette de, biz bile görüşemiyoruz de"
Kapıdan sesleniyor personel " hocam yemeğiniz geldi". Kapıya as diyorum. Tamam diyor kapının arkasından. Sonra kapıyı açıp içeri giriyor. Hocam kahvaltınız da burada, almamışsınız diyor. Alırım diyorum. Başımı kaldıramıyorum. Kapının arkasındaki poşeti alıyor" hocam ben yedireyim mi size" diyor. Çok ağır. Çok çok. Hocam diyor " ben cemal, siz annemi kurtardınız. Size can feda". Bizim personel Cemal. Tanıyamıyorum. "Şifa Allahtan Cemalim. Masanın üstüne bırak ben yerim" diyorum. Telefon susmuyor. Bilinmeyen bir numara
Bismillah deyip açıyorum " hocam ben fulya. Öğrenciniz. Kadın doğumda asistanım şimdi. Bugün nöbetçiyim. Dosyanıza baktım her şey çok iyi gidiyor. Çay ister misiniz?" biraz doğunun çekingenliği var üzerimde ama olur diyorum. Çok iyi geliyor.
4 gün içinde düzelecem inşallah. Zaman geçmiyor inanılmaz uykuya meyilim var. Ama ağrılar izin vermiyor. Telefonuma tahammül edemiyorum. Diyor ya şair " ne hasta bekler sabahı/ ne taze ölüyü mezar/
" Zor. Zaman geçmiyor.
Görüntülü arama annemden. Hiç yapmazdı. Tüm enerjimi topluyorum açıyorum telefonu. Duymuş. İyi gördüm diyor bulutlu gözlerle. İyiyim anne diyorum. Seni yormayayım diyor. Babam arkada gözlerini gizlemeye çalışıyor. "Maşallah maşallah iyi gördüm" diyor. Kardeşlerim arıyor. Teyzem arıyor. Perişanlar belli. Biri ağzından kaçırıyor. İstanbul'a geleceklermiş. Büyük şehirlere giriş çıkış kısıtlı ve izne tabi diyorum. Zorla engelliyorum.
Hemşire hanım içeri giriyor. Eşim bırakmış. Yeni bir hat ve telefon acil durumlarda ulaşılsın diye. Diğer telefonu alıyorlar. Dışarı ile son bağlantım. Aşırı yoruyor telefon. İyide oldu diyorum içimden. Ateşimi ölçüyor 38.9, TA 215 /75. Tansiyonum yoktu diyorum. Oksijende düşmüş diyor sat:88
kapril, parol, halsilik ve ağrı. Düşünmemi bile engelliyor. Şükür insanlar ilaç bile bulamadığı için ölüyor Avrupa'nın göbeğinde, şükür. Fatmanur abla geliyor arada bir moral veriyor. Ama içinin ezildiğini hissediyorum. Esat geliyor. Hamza uğruyor Mahal ile birlikte. Sağ olsunlar yalnız bırakmıyorlar beni. Ses vermeseler tanıyamıyorum. Böyle görsünler de istemiyorum. Zor geliyor. İçeri büyük bir "iste gelsin" poşeti ile biri giriyor. Hocam ben Fulya. Meyve, termos, bardaklar yoğurt ve mantı" Duygulanmamak elde mi? 5 yıl önce dersine girdiğim ve bölüm itibari ile de benle işi olmayacak bir öğrencim.
Eşim geliyor. Bir şeyler getirmiş meyve kuruyemiş. Yememe kızdığı gofretten de getirmiş. "Birçok kişi aradı dua ediyorlar. Mehmed'in selamı var. Bu gün de Akın abi ile Erdoğan abi aradı diyor merak ediyorlar. Tedavini beraber takip ediyoruz." diyor. Tedavim üzerinde kontrolümü de kaybediyorum. Zaten dünden beri takip edemiyorum. Bugün yaşadığım bu güzel duygular ağrı ve halsizliğin pençesinde kar gibi eriyor. Göz bandı istiyorum. Işığa hassasiyetim var. Işığı görmemem lazım. Zamanı takip etmek de yoruyor. Artık bırakmak istiyorum. İş olacağına varır.
5 günde toparlamam gerekti. Halsizlik daha da arttı. İştahım tamamen kesildi. Eşim bari gofretten bir lokma al diyor. Bir lokma alıyorum. Tat yok ağzımda büyüyor. Yoruldular galiba tetkik sonuçları bazen gelmiyor. Kontrol grafi. İnfiltrasyonda artış var. Eşim giriyor içeri. "Hocalarla konuştuk iki gün daha devam edeceğiz mevcut tedaviye" diyor. Biraz uzayabiliyormuş. İki gün daha. İki gün. Zaman mefhumundan uzaklaşmam lazım. Acı veriyor. Doktor arkadaşlar geliyor. Kapıdan ve uzaktan. Sağ olsunlar merak ediyorlar. Dua ediyorlar. Onlarca selam getiriyorlar. Arif, Hayrettin, Muhittin, Mustafa, Senad.
Çocukları özlüyorum. En çok küçükleri. Maymun onlar, sevimli maymunlar. Isırarak seviyorum. Kollarını uzatırlar bana. Ama şimdi gitsem onlar hatırlamaz. Bir iki kare belki kalır zihinlerinde, o da çoğu zihin tarafında doldurulmuş. Eksiklik olur tabi. Olmaz olur mu? Ama dedeler amcalar doldurur yerini. Olmadı anneleri doldurmaya çalışır. Ama büyükler öyle mi? Onların bir yerleri kopar. Eksilir. Ve hep eksik kalır onlarda. Büyüklere çok üzülüyorum. Bir kere sarılma hakkı verilse -bulaş olmadan- en büyük kızıma ve oğluma sarılırım sımsıkı. "Resimlere, anılara değil doğrulara tutunun. Acı duymayın. Çünkü ben mutluyum, sizin gibi evlatların babası olduğum için" derim.
Kapı açılıyor. Maskeli ve koruma önlemleri olan biri içeri giriyor. Doktor olmalı. Fakat koruma bariyerleri bir garip görebildiğim kadarı ile. Gözlük, maske, ters önlük hepsi başka hastanelerin. "Ben Enes" diyor. Enes. 4 yıl önce derslerine girdiğim öğrencim. Başka bir kurumda çalışıyor. Dayanamamış ziyarete gelmiş. Çok duygulanıyorum. Enes diyorum "içerde durma. Seni de etkilemesin".
8. gün. Ateşim 38.6. artık yatağımdan kalkmakta zorlanıyorum. İlk umut kırıldı. Birinci kuşak tedaviden fayda görmedim. İlk zar şeş geldi. Düşeş artık çok daha muhtemel. Eşim içeri giriyor. "Nasıl hissediyorsun. İyi olacaksın İnşallah. Hocalarla konuştuk Favipravire geçeceğiz. Birsürü selam ve dua edenler var diyor" diyor. Sanki gerçekle hayal arasında dinliyorum. Tereddütteyim. Bugünler gerçekler karışmaya başladı. Elimi uzatıyorum. Elimi tutuyor. Gerçek
Eldiveni çıkartmaya yelteniyor. Aman diyorum. Yüz siperi buğulanıyor. Ordera bakayım deyip arkasını dönüyor. Favipravir; Çinden gelen ilaç. Etkili bir molekül, ilgili yayınları okumuştum hastaneye yatmadan önce. Umutlarım yeniden yeşeriyor birden. Eşime sesleniyorum. İnşallah bu sefer olacak diyorum. Dönüyor "Tatbiki inşallah" diyor. Ağlamış. Silemiyor gözyaşlarını gözlük ve siper engel.
Ağrım hiç yok bugün. Ama halsizlik fena. Yatağın yanındaki tuvalete dahi geçerken kapıya tutunarak gidiyorum. Şükür diyorum şükür. Ağrım yok ya. Nefes nefese kalıyorum. Kanda oksijenim düşüyor; 88. Bu iyi olmadı işte. Telefon çalıyor. Halim yok. Biraz sonra su içmeye yeltenirsem bakarım. Fatmanur abla aramış. Arıyorum. "Abla beni aramışsınız." "Ha sabahtı Muhammetcim yanına geldim ya görüştük diyor" zihnim beni aldatıyor bu aralar. İki gündür çok olmaya başladı.
Çocuklarım geliyor aklıma, eşim, annem, babam, kardeşlerim, teyzem dostlarım. Alacaklar ve verecekler var. Şükür alacaklara ihtiyaçları yok. Dedem gibi, yazmayacağım alacakları, helal ettim. Ama emanet olarak verilen ve hesapta duran para var. Kağıt kalem alıyorum vasiyetimi yazacağım. Bir iki kez yeltenmiştim yazmaya. Uzun uzun vasiyet. Herkese, dokunduğum herkese. Ama aklıma bir şey gelmiyor. Zihnimi toparlayamıyorum. Halim yok, yazmak bile ölüm. Bir satır yazıyorum sadece bir satır. "
bankasında ki hesabımda olan para İsmail'in." Kızıyorum kendime 41 yıllık bir hayattan süzülen bu satır mı olmalı. En azından çocuklarımın ellerinde okuyacakları bir satır mı bırakacağım. Baba olmak tecrübe aktarmak değil mi? Yollarını, yaşanmış tecrübelerin aydınlatacağı bir metin bırakmak değil mi? Lokmanın çocuklarına bıraktığı gibi
Çocuklara benden kalan, krokisi ve pusulası olmayan 2-3 resim mi olacak. Dünyaya bu yaşantıdan kalan;
.. diyecek bir şey yoksa gübre olmaktan fazla bir katkım olmadı demektir. 41 yıl bunun için çok fazla. Çok kızıyorum kendime. Eğer buradan dönersem ilk yazacağım şey bir vasiyet olmalı.
Eşim geliyor. Çok üzülüyorum ona da. Ev, çocuklar, ben. Trombosit sayımı soruyorum. Biraz düşmüş düne göre diyor. Ne kadar diyorum. Tam hatırlamıyorum diyor. Hafızası iyidir unutmaz. "50 binin altı mı? Dün kaçtı bugün kaç oldu" diyorum "350 binden 105 bine. " DİC'e giriyorum. Tosilizumabı ne yaptın diyorum. Ben yatmadan hemen önce fayda verebileceğine dair bir işaret var denilmişti makalenin birinde. Savunma sistemini baskılayan ciddi yan etkileri olabilen bir ilaç. "Hocalar IL- 6 bakalım ona göre verelim diyorlar. Gereksiz savunma sistemini baskılamayalım diyorlar"diyor. "başka bir ilaç kalmadı diyorum." IL-6 burada çalışmıyor Mehmet gelecek kanını alacağız. Diğer hastanede çalışacak. Mehmet de tociluzimabdan fayda göreceğine inanıyor" diyor eşim. Mehmet geliyor konuşacak halim yok. Ama umut veriyor mutlu oluyorum. Kanları götürüyor. Hemoptizim çok artı. Konuştuğum anda dahi kan geliyor akciğerden. Yatak içinde sağdan sola dönmek bile zor artık. Hazırlık var dışarda sesler geliyor. Hemşire hanım giriyor. Bilincim açıkken yoğun bakıma gitmek istemediğimi söylüyorum. Hemşire hanım biraz tedirgin oluyor başı ile onaylıyor "ileteyim hocam" diyor. Vitalleri alıp çıkıyor. Aslında modern tıbba inancım azaldı. Verilen hiçbir şey katkı sağlamadı. Hava karanlık eşim arıyor. Romatolojiden Cemal bey ile görüştüğünü tociluzimab'dan fayda görebilme ihtimalim olabilen grupta olduğumu, fakat yan etkiler ve alerjik reaksiyonlar açısında dikkatli olmak gerektiğini söylüyor. Ve ne diyorsun diyor. Verin diyorum. Kaybedeceğim şeyler çok azaldı. Ve atacağımız son barut bu.
Geri dönüşlerdeki meşhur motto geliyor aklıma "nerede kalmıştık". Yo, bu kadar yaşanmışlık sonrasında kaldığım yerden devam etmem çok zor. Her tecrübe şeyler katmalı yada çıkarmalı hayatan. Değiştirmeli bazı şeyleri. En azından kelimelerin ruhunu. Mesela "gelecek" kelimesi artık eski "gelecek değil. İçinde ki "ben" artık emanet duruyor. Ama hayat bir nimet.
20 Nisan 2020, 14:30