D.1980 Engin Yavaş, Bursa- Uludağ Üniversitesi Güzel Sanatlar Resim Bölümünü bitirdi.Üniversite yıllarında yerel bir gazetede reklam fotoğrafları çekerken, Ufat ( Uludağ Üniversitesi Fotoğraf Topluluğu) ile tanıştı.Bu dönemde 2 yıl süren belgesel projesini bitirdi.Çeşitli karma sergilere katıldı ve enstalasyonlar yaptı.Bu arada “Zamana Sıkışmış” adlı ikinci kişisel sergisini açtı.Hayatını reklam ve moda fotoğrafları çekerek kazanmaktadır.
A.Çoşkunüzer: Türkiye’de fotoğraf yayınları hakkında ne düşünüyorsunuz?
Gerçek anlamda fotoğraf eleştirisi yapan, ufkumuzu açan,farklı şeyler görmemizi ve okumamızı sağlayan bir fotoğraf yayını olduğunu düşünmüyorum.Var olanlar daha cok reklam ağırlıklı veya Avrupa da yayınlanan dergilerden alıntı köşe yazıları,yada yıllardır aynı insanların yazdığı aynı yazılar.Türkiyede bu boşlugu dolduran eski sayılarını hala okuduğum Geniş Açı dergisi vardı.İnternet üzerinden ulaşabilecegimiz gölge fanzin,fotoğrafya dergisi ancak bukadar sayabilirim.
A.Çoşkunüzer: Fotoğraf yarışmalarına bakış açınız nedir?
Fotoğraf yarışmalarının insanları fotoğraf çekmek anlamında güdülediğine ve faydalı olduğuna inananlardanım ancak proje yarışmaları şeklinde olursa.Diğer şekilde ortada bir ödül var ve siz birkaç fotoğrafla kazanmaya çalışıyorsunuz fotoğraf çekmek ödül avcılığına dönüyor ki jüri üyelerinin kendi öğrencilerinin fotoğraflarını tanıdığı yada birkaç karede nasıl fotoğraf yarışması kazanılırın derslerini veren hocalarımızla fotoğrafa gercek anlamda emek veren insanları proje yarışmaları ayırabilir.
Son zamanlarda düzenlenen birkaç proje yarışması da buna güzel bir örnekti ve ödülün dışında eserlerinize sergi açılması ve yayınlanmasının fotoğrafçı için bulunmaz bir fırsat olduğunu düşünüyorum.
A.Çoşkunüzer: Türkiye ve dünyada çalışmalarını beğendiğiniz fotoğrafçılar kimlerdir?
Trent Parke,Alessandro Bavari,Salgado,Antoine D’Agata,Josef Koudelka,Arif Aşçı,Nazif Topçuoğlu .Saydığınız isimler birbirinden tarz olarak çok farklı?:Fotoğrafı belgesel, kurgusal,an fotoğrafı vs…diye ayırmıyorum yaptığım Projeler içinde böyle örneğin, dökümcüler belgesel bir proje ama yarın kurgusal anlamda bir proje de ortaya koyabilirim kendimi bu sekilde kısıtlamanın anlamı da yok elimdeki fotoğraf makinesi sadece bir araç ben kendi zamanımdan alıntılar yapıp hikayeleştiriyorum.
Ufat’la(Uludağ Üniv.Fotoğraf Topluluğu)tanıştığımızda ‘’Dökümcüler’’ projeme atölye çalışması olarak başlamıştım 2 yıl boyunca aralıklı olarak çekimlere devam ettim cekim yaptığım dökümceler yaklaşık 50 yıllık ve eski sistemlerle zor sartlar altında çalışan, insanların tam anlamıyla alın teriyle ekmeklerini kazandıkları bir yerdi ve şu anda duyduğum kadarıyla kapatılmış. "Zamana Sıkışmış" isimli projem: içine bırakıldığım zaman aralığında çevremi saran unutturmaya karşı kendimi hatırlamamı sağlayan,kaybolmamı dirence dönüştüren kareler varlığını sürekli hatırlatan parçalara bölünmüş sinsi bir döngü ;zaman ve fotoğrafa yapışan zamanda,mekanda kendi zamanımı ve fotoğrafı sorgulayan ben.sergi dip notunda bunları yazmıştım 15 kareden oluşan 5.5 aylık bir zaman diliminin ürünüdür. Bu iki projemin dışında pek çok karma sergiye katıldım fotoğraf çekmeye devam ediyorum.
A.Çoşkunüzer: Hayatınızı fotoğraf çekerek kazanıyorsunuz? Kendi projelerinize yeterince vakit ayırabiliyor musunuz?
Reklam fotoğrafları çekmek severek yaptığım bir iş geç saatlere kadar uykusuz çalışmak ortaya güzel bişeyler çıktığını görmek beni mutlu ediyor fakat kişisel projelerime daha az zaman ayırmak üzücü çünkü sürekli daha sonraya atıyorsunuz geriye dönüp baktığınızda bir sene kişisel anlamda bir proje çıkarmadan geçmiş.
A.Çoşkunüzer: Gelecekte fotoğrafa dair düşünceleriniz neler ve yeni projeleriniz var mı?
Önümüzdeki günlerde fotoğraf üzerine master yapmak için yurt dışına çıkacağım bunun Duygu dünyam ve fotoğrafım üzerine yansımalarını bende merak ediyorum bunun dışında henüz tek kare çekmediğim ama aklımda bitmiş olan bir projem var.Yurt dışına çıkmadan bitirmek ve öyle gitmek isterim.
A.Çoşkunüzer: Dijital fotoğrafçılık ve karanlık oda fotoğrafçılığı hakkındaki düşünceleriniz nelerdir?
Son yıllarda fotoğraf teknolojisinin gelişmesi fotoğraf alanında büyük değişimlere neden olurken gelişen teknolojiyle birlikte ‘’her eve her cebe’’giren fotoğraf ve arkasında bıraktığı pek çoğunu görmediğimiz sanal kareler,dijital çöplüklerde yerini alan fotoğraf makinaları satın almayı hızlandıran her şeyi bu kadar çabuk tüketen sistem beni düşündürmüyor değil..Tüm bunlara rağmen Özellikle reklam çekimlerinde İşimi kolaylaştırdığı için bende dijital makine kullanıyorum karanlık oda yerine‘’Aydınlık oda’’yani bilgisayar kullanıyorum fakat karanlık oda kokusu manuel makinanın sesi,harcadığınız emek dijital makinedan çok daha fazla keyif veriyor..
A.Çoşkunüzer: Türkiye’de açılan sergileri ve fotoğraf adına yapılan çalışmaları yeterli buluyor musunuz?
Bazı sergiler birbirine benzeyen neredeyse aynı fotoğraflar çıkarıyor karşımıza bazı sergiler ise düşündürür duygularımızı harekete geçirir görmeye alışık olduğumuz şeylerin dışında farklı şeyler sunar ezberimizi bozar üzerine düşünmemizi sağlar.Ezberimi bozan sergilerle çalışmalarla Bursa gibi sanayisi gelişmiş ama sanata mesafeli duran şehirlerde farklı arayışlarınıza cevap bulmak da zor oluyor.Bu noktada fotoğraf eğitimi veren okullar,dernekler, ve sergi salonlarına daha cok iş düşüyor fotoğrafın sadece manzara fotoğrafından ibaret olmadığını göstermeleri anlatmaları gerekiyorki bu da bakış açısı gerektirir.İstanbul gibi büyük şehirlerde ise durum daha farklı tabi.Yurt dışından Gelen fotoğraf sanatçıları,ülkemizdeki fotoğraf sanatçılarıyla yapılan söyleşiler,açılan sergiler, yapılan atölye çalışmaları ve size kazandırdıklarıyla bir anlamda İstanbulu sanatın baskenti yapıyor.
A.Çoşkunüzer: Son olarak Hayatınızda fotoğraf olmasaydı ne ile uğraşırdınız?
Sanırım sinema olurdu film çekmek isterdim.
A.Çoşkunüzer: Tesekkurler güzel bir sohbetti..