Yazar Rumuzu: yıldız3232
Eser Sıra Numarası: 160112eser02
İyimserim çünkü iyimser olduğumda her şeyin daha fazla yolunda ilerleyeceğini çok iyi biliyorum. Olaylara iyimser açıdan yaklaşınca gerçek yolu bulabiliyorum. Aynen sorumluluklarını bilen bir yetişkin gibi.
İyimser olmak ya da ileriyi olumlu görmek için ilk önce işe hayallerimi gerçekleştirerek başladım. Sonuçta hepimizin hayalleri var. Hayallerimiz, gelecekteki planlarımızdır bir bakıma. Bazen hayallerimizi tüm dünyadan saklarız. Hayallerimizi ya da yeteneklerimizi gerçekleştirmemek için bahaneler uydurup, erteleriz. Ben ilk olarak hayallerimi, yetenek-lerimi saklamamayı öğrendim ve hiçbir zaman gerçekçi insanları dinlemeyi tercih etmedim. Çünkü biliyordum hepimizin içinde, çok derinlerde potansiyelimiz yatmakta. Düşünsenize, hayat sadece yaşayıp ardından da yaşlanıp öleceğimiz bir yer. Size bir soru sormak istiyorum: Dünyanın en zengin yeri neresidir, biliyor musunuz? Çin değil, Amerika değil sadece mezarlıklar. Çünkü mezarlıkta hiç gerçekleşmemiş icatları buluruz. Hiç girişilmemiş işleri, söylenmemiş şarkıları, yazılmamış kitapları, geliştirilmemiş fikirleri, hiç fark edilmemiş insanları buluruz. Onlar risk almaktan korkmuşlardı. Ben de onlardan biriydim. Tek farkım hayatta olmamdı. Tek bir hayatımız var. Her gecen gün bir daha geri gelmeyecek. Bu yazıyı bir daha aynı bakış açısıyla okuyamayacağız. Hayatı baştan yaşamak diye bir şey yok. Şu an farkında olmadan aldığımız nefesi geri dönüp tekrar alamayacağız. İçinde yaşadığımız anın çok değerli olduğunun farkına varmalıyız. Ben bunları fark edip, sık sık kendime hatırlatırım. Böylelikle ileriyi olumlu düşünürüm hep. Bazen durup olanları izlerim. Derin bir nefes alıp düşünürüm. Hayatın tadını çıkarırım. Hayallerimi şimdi yaşamayı öğrendim. Eğer bunlar için bahane üretip erteleseydim, hayat da beni ertelerdi. Sakın başlamaya korkmayın. Sadece altı bin yıl önce tekerlek icat edildi. İlk dil yine altı bin yıl önce ortaya çıktı. Bu kadar! Hatırlatmak gerekirse uçak sadece yüz yıllık. Elli yıl öncesine kadar internet ya da cep telefonu yoktu.
Yapılması mümkün olmayan her şey yapıldı. Hala keşfedilmeyi bekleyen hayaller, fikirler ve doğacak başarılar var. Hepimiz bir şeyler olmak istiyoruz. Ünlü bir ressam olmak isterdim ve beni korkutan o hedefin ulaşılmazlığıydı. Fakat ellerimde bütün imkânların olduğunu unutuyordum. Helen KELLER’ a sormuşlar: “Kör doğmaktan daha kötü ne olabilirdi?” O da “Görme yetisiyle doğup etrafındakileri görmemek çok daha kötü olurdu.” demiş. O göremiyordu; ama dünyanın cennet kadar güzel bir yer olduğunu biliyordu. Ben cennete gitmemiz için ölmemiz gerektiğini düşünürdüm. Daha sonra dünyada da cennet’te yaşayabileceğimizi öğrendim. Sadece düşüncelerimde değişiklik gerekiyordu. Hemen düşüncelerimi değiştirerek hayatımın yeni keşfiyle yaşamaya başladım. Herkes bana her şeyi nasıl yapacağımı söylerdi, herkesi dinlememeyi öğrendim. Kendi iyimser dünyamı yaratmayı, kendi harikalarımı yaratmayı öğrendim. Yolun olduğu yerden değil de, yolu olmayan yerden gidip kendi yolumu kurmayı ve en önemlisi iz bırakmasını öğrenmeyi başardım. Hayallerimin ipini çözdüm. Onlar da gerçekleşmek üzere gökyüzüne yola çıktılar. Ve tabi ki çok çalışıp biraz sabredince her şeyi yapabildiğimi gördüm. Öncelikle gülümsemekle işe başladım. Gülümsemekten korkmadım; çünkü ilk denemede yapılabiliyordu. Elimdekilerin her zaman kıymetini bildim. Elimdeki imkânlarla mucizeler yaratabiliyordum. Sadece bir görevi alıp onu gerçekten ilgi duyduğum şeye dönüştürdüm. Onunla dans etmeyi öğrendim ya da üzücü bir şarkıyı ele alıp onu daha iyi bir hale getirmeyi. Ve işte yine başarmıştım.
Bir kere yolun amaç olduğunu ve kendimin her zaman bir amaca ulaşmak değil, onun güzelliğinden ve bilgeliğinden zevk almak için yolda bulunduğumu fark ettiğimde hayat bir görev olmaktan çıkıp, doğal basit hale geldi. Kendi başına bir coşkunluk oldu. İşte bu kadar basitti geleceğe umutla bakmamı sağlayan etkenler.