Kadın | divakadin.com
Tarih: 10/12/2016 24/02/2017 Kategori:Blog Kadın
“Çok sev beni” dedi kadın,
“Çok seviyorum” dedi adam.
Sonrası çok sevmekti işte. Ne bir eksik ne bir fazla. Ne adama arttı, ne kadına yetti.
Kadının sevilme isteğiyle erkeğin sevme isteğinde denge tutturmak büyük mesele. Tek taşla taçlandırılmış bir evlilik teklifinden sonra erkeği için ‘tek taş’ kalmaya direnen kadının sıkıntısı devasa. Yalnızca ihtiyaçları tedarik etmek ve sunmakla yükümlüymüş gibi hisseden erkeğin ‘daha önemli olma’ isteği de öyle keza.
Flört döneminden başlayarak, sosyo-ekonomik şartları uyarınca muhallebicideki ilk buluşma da suşicideki ilk yemek de, gece kulübündeki ilk dans da benzer özellikler gösteriyor, biliyor muydunuz?
Pahalı stilettolarına imrenerek baktığınız kadının erkeği de evlendikten sonra “yaa annenlere gitmesek olmaz mı?” diyecek ilk ağızda. Size nazaran çok daha yakışıklı olan ve son model arabasıyla görünce yerinde olmak istediğiniz adamın kadını da ‘sen önceden bana daha düşkündün’ diye haykırıp ağlayacak arada.
Kadın olmakla erkek olmak arasındaki farklar sayamayacağım kadar çok da en büyük benzerlikten özel olarak bahsedebilirim size aslında. Aşk! Aşka susamak!
Size orta halli bir ailenin zihnimdeki bir akşamını anlatacağım şimdi. Siz kaloriferin yerine şömine, meyve tabağının yerine çikolata fondü, ev zor ısınıyorsa battaniyenin yerine daha kalın bir yorgan koyabilirsiniz.
Yemekleri hazır ettiniz, duşunuzu aldınız, e tabi gitsin yemek kokusu, gelsin bahar çiçekleri teninize. Sofrayı kurdunuz, en sevdiği yemekler kocanızın ağzına layık. Işığı kıstınız ve karşıladınız kapıda. Sarıldınız, öptünüz, sıcacık hoş geldin dediniz. Gülümseyerek ve size sarılarak girdi içeriye.
Gününün nasıl geçtiğini sordunuz ve aldınız karşılığını. Duşa girdi sonra. Günün yorgunluğu banyoda kaladursun masada beklediniz onu. Çıkınca geldi eğilip öptü sizi. Başladınız servise. Karşılıklı bakarak birbirinize, televizyon sesi olmadan, belki bir Müzeyyen Senar sesi eşliğinde hafiften, yediniz yemeğinizi. El çabukluğuyla birlikte topladığınız sofradan geriye Türk kahvesinin beklentisi kaldı. Ellerinizi öperek teşekkür etti. Kahveleri de yapıp geliverdiniz koltuğa yanına, günü konuştunuz biraz, gülüştünüz kimi zaman sinirden. Sürekli dokunarak ve gerçekten dinleyerek. En sevdiğiniz dizi var bugün TV’de ya da sinemadayken izleyemediğiniz o filmin ilk gösterimi. Kahve içerken yaz tatilinde bütçenize uygun neler yapabileceğinizi danıştı size, heveslendiniz birlikte. Ne diyor Sezen; “Bakarsınız umduğunuzdan iyi geçer yaz.”
Kahve keyfinden sonra mısır patlatmak da ona kalsın bari. Ya da bir film koydunuz DVD setine. Mısırınız hazır, yanında çaylarınız, meşrubatlarınız. Yan yana yayıldınız ve örttünüz üstünüzü ekoseli battaniyenizle. Başladı film, sokuldunuz daha da.
Filmi izlerken uyuyakalacak yorgunluktan biliyorsunuz ve siz sabah işe gitmeden erken kalktığınız, akşam koştura koştura gelip hazırlık yaptığınız için iç geçmeleri yaşayacaksınız evet, ama birbirinizden geçmeyeceksiniz işte. Vazgeçmeyeceksiniz.Bütün kadınların hayalidir ya bu sahne, erkeklerin de öyledir işte. Haklısınız, erkekler bunu hayal ettiklerini bilmezler ama bunun hayal edilmiş ve hayata geçirilmiş olmasını severler belki de. Çünkü sevmenin ilgiyle bir ilgisi olmalı.
Her gün olacak şey değil ya, arada olsa fena olmaz hani. Bazı günler sevmediği yemekler de yiyecek ve salatasız oturulacak sofraya. Bazı günler film izlemek şöyle dursun futbol maçı için tartışılacak. Bazı günler vakitsiz yapılan temizlik huzur kaçıracak. Bazı sabahlar kahvaltısız gidilecek işe. Ama arada da her şey böyle harika olacak. Siz oldurursanız her şey harikaya yakın olacak. Dokunacaksınız, söyleşeceksiniz, umrumdasın diyeceksiniz, sevdiği şeyleri bileceksiniz, heveslendirecek şeylerden söz edeceksiniz, öveceksiniz, öpeceksiniz. O sizin eşiniz!
Erkek de olsa ‘eş’, kadın da olsa ‘eş’.
Buna hiç dikkat etmiş miydiniz? Eşler sevilmek ister, her eş başka türlü sevilir ama her eş sevilmeyi sever, bilirsiniz…
Tarih: 09/12/2016 24/02/2017 Kategori:Blog Kadın
Çocuk yetiştirirken dikkat etmemiz gereken şeyleri sıralayan çok olur. Herkes en iyi akıl hocası, en faydalı öğretmen, en ideal model sayar kendini. Siz hep eksiksinizdir. ‘Ben olsaydım’ diyenler çoktur hep. Eleştirmeye can atarlar, sizin çocuğunuzdan not vermek üzere düşünme sürecinde oldukları bir projeden bahseder gibi bahsedenler dahi vardır. Evet bütün çocuklar toplumundur ama ne olursa olsun bir çocuk, kendini bulana dek en çok da anne ve babasınındır. Bir projeyse onların projesidir, bir hayal kırıklığıysa onların hayal kırıklığıdır, bir gurur tablosuysa onların gurur tablosudur. Bir çocuk, kendisini dünyaya getirip çocuk kılanındır ama bu, kendisi birey olana kadardır. Mal değildir, oyun hamuru hiç değildir. Çocuklarınızı insani yönden bir elmas gibi işleyin, onlar sizin. Ama başkalarının, onu olmadığı bir şeye dönüştürmesine izin vermeyin, sahiplenin. Her şeyden beslensin ama sizin ona yüklediğiniz, gösterdiğiniz, sunduğunuz, öğrettiğiniz, benimsettiğiniz değerler ışığında ışıldamasına izin verin.
Tüm bunları neden mi anlattım? Çünkü yükselen suç oranlarının çeşitliliği gösteriyor ki çocuk yetiştirmede toplumsal bir ivme kaybı yaşıyoruz. Bir çocuğu hangi din, dil, ırk, sosyal ve ekonomik çevre etrafında yetiştirirsek yetiştirelim, vicdanlı, dürüst ve ahlaklı yetiştirmede eksikten de eksiğiz artık. Dış etkenlerin artışıyla çocuğumuzun mayasındaki etkimizi kaybediyoruz, onu günün telaşları içinde kayboluşa itiyoruz. Bir çocuğu yetiştirmeyi ‘dayatma’ olarak algılıyor ve bunu hayata geçiriyoruz.
Sorular sormasına, cevaplar almasına müsaade etmiyoruz. Deneyimlemesine, dokunmasına, tatmasına, yakından bakmasına, örneklerini araştırmasına, insan tanımasına, hayvan sevmesine, toprağa çıplak ayakla basmasına olanak tanımıyoruz. İyi bir insan olarak yetişmesi ve insanların geri kalanını sevmesi için bir yatırım yapmıyoruz ruhuna. İyi bir kariyer düşlüyoruz onun için. Okusun ve eğitimi doğrultusunda bir kariyer planının tozunu attırsın istiyoruz. Koltuğunun bir boy büyüğüne oturması için bir gence çelme takmasında hiçbir beis görmüyoruz. Her ay bir arabanın kredi taksidini ödeyecek olan bu iyileştirme, onun kalbini iyileştirmeden önemli geliyor bize.
Güzel bir ilişki ve evlilik düşlüyoruz onun için. Bizim beğendiğimiz, sevdiğimiz bir eş bularak rahat ettirileceği bir hayatı garantilemesini istiyoruz. Çocuğumuzdan, kendisini düşünmesini, eşinden yine çocuğumuzu düşünmesini bekliyoruz. Paylaşmak ikinci planda, birinci plana bireysel mutluluğunu yerleştiriyoruz.
Her şeyin en güzelini düşünüyoruz kendimizce. Komşular da öyle. Akrabalar da en iyisini düşlüyor onun için. Arkadaşlarımız, bizi kabahatli buldukları yönlerde devreye girip akıllar saçıyorlar. Safı uyanık, tutumluyu müsrif, sakini yırtıcı yapmaya gayret ediyor herkes. Eşimiz dostumuz çocuklarımızı başka çocuklara, kendilerine dönüştürmeye çalışıyorlar. Biz de yıllardır ve dahi hiç bıkmadan usanmadan komşularımızın, yakınlarımızın ve hatta uzaklarımızın çocuklarına dönüştürmeye çalışıyoruz onları.
Yanlış öncelikler peşinde koşuyoruz, ‘yalnız önde’likler peşinde koşuyoruz. Toplumla iyi anlaşacağı ama sürüde koyun olmayacağı, kendini, yeteneklerini, arzularını tanıdığı, ne istediğinin daima farkında olduğu, başkalarının haklarını gözetme konusunda sağduyulu davrandığı, kendi hakkının ayırtına vardığı, insanı sevdiği, hayvana yakın olduğu, kavramların kıymetini ayrı ayrı bildiği bir dünya hazırlamıyoruz ona. İyiliği ve güzelliği değil gücü ve ‘onun gibi’ ‘bunun gibi’yi vermeye gayret ettikçe kaybediyoruz onları. Bize ait olmayan ve hatta başkalarına da ait olmayan, bu aitlikten sıyrılmış ama kendisi de olmayan, özetle hiçbir şey olmayan ve ne yazık ki tecavüz ederek, öldürerek, çalarak çırparak, iterek kakarak bir şey olmaya, bir şeye ait olmaya çalışan bireyler meydana getiriyoruz.
Ortası lazım bize. Başıboş bırakmakla dayatmak arasında bir şey lazım. İnsan olmayı içe sindiren bir şey. Sana sesleniyorum; Bu gelecek senin için gerekli, onu inşa etmeye çalışıyorum. Seni yetiştirmeliyim ama sen de durma, beni yetiştir. Sen büyü ve beni geleceğine yetiştir çocuğum.
Tarih: 06/12/2016 24/02/2017 Kategori:Blog Kadın
“Herkes çocuk doğurabilir ama herkes anne olamaz”,
“Herkes evlenebilir ama herkes karı olamaz”,
“Herkes evlenir ama herkes koca olamaz!”
Ne çok şey yapıp ne çok şey olamıyoruz baksanıza…
Yalan da değil hani. Bize biçilen donları giyerken, rollere bürünürken dinlemiyoruz kendimizi, bu işe ne denli gönül verebileceğimizi hesaplamıyoruz, üstesinden gelir miyim, layığıyla yapabilir miyim, sorumluluğunu kaldırabilir miyim ve dahası istiyor muyum demiyoruz. Yapıyoruz. “O da olur” diyoruz, “Bu da olur” diyoruz. Neyin olmayacağını, neyi olduramayacağımızı bilmiyoruz.
Evlilik yaşı mı geldi; hoppaaa! nikah masasına. Anne-baba olma yaşı mı geldi; haydiii! doğuma, emeklilik yaşı mı geldi; doğruuu! evin has köşesine.
Yaş o işe geldi de bakalım baş o işe geldi mi? Bünye hazır mı, beden gönüllü, ruh istekli mi? Öğretileni yaşarken unuttuklarımız bize hesap sormaz mı? Neden önemli bunlar?
Evlilik mi kötü? Değil. Çocuk mu kötü? Değil. Emeklilik mi kötü? Değil. O mu kötü? Değil. Bu mu kötü? Değil.
Ama belki zamanı değil, belki bize göre değil, belki yeri değil.
Kararlarımız yalnızca bizi bağladığı sürece yanlış yaparken dilediğimiz kadar bonkör olabiliriz belki. Ancak bazı kararlarımız bizim dışımızda insanların yaşamlarını da kökten değiştirmez mi?
Hazır olmadan evlenirsek evlendiğimiz kişinin, hazır olmadan anne baba olursak dünyaya getirdiğimiz bebeğin, hazır olmadan emekli olursak aynı evi paylaştığımız insanların hayatlarına da etki etmez miyiz? Ederiz. Sorumluluklarını istekleri dışında katlarız, kalplerini kırar ruhlarını yaralarız, canlarını yakar hayallerini yıkarız. Aksini iddia edebilir misiniz?
Herkes kendi dünyasının hakimi, evet herkes kendi hayatını yaşamakla yükümlü. Kişisel seçimlerimiz pek çok şeyden önemli. Önce kendimize karşı sorumluyuz. Başkaları için yaşamaktan anladığımız kendimizi ezip geçmek olmamalı evet. Ancak bunu bencillikle, başına buyruk olmakla, herkesi görmezden gelmekle karıştıracak kadar yoldan çıkmış da olmamalı hiç kimse. O kadar da yalnız değiliz. Ve maalesef, o tek kişilik dünyalar yalnızca filmlerde. O yalnızlık senfonileri şarkılarda, şiirlerde. Gerçek, ortak yaşamlara değiyor mutlaka, gerçek gerçek yaşamlara değiyor.
Herkes yaşayabiliyor da herkes yaşatamıyor işte. Mesele biraz da yaşarken yaşatmakta.
Tarih: 01/12/2016 24/02/2017 Kategori:Blog Kadın
Bütün satırlarım başka birini işaret etti, onlardan dem vurdu, mevzunun ucunu bize dokundurdu, üzerine alınmak isteyen, kendini bulan herkese. Bugün kendime bu temiz sayfayı ayırdığım için kendime teşekkür ederim. Sadede gelmek gerekirse ki gerekir, kendimden bahsederken size varabilecek miyim bir deneyeyim dedim.
Tükenmemişlik sendromu yaşıyorum ben. Hayır ‘me’yi fazla yazmadım. Tükenmedim ben. Tükenmiyorum. Şükürler olsun beni yarattığına sonsuz inanç duyduğuma ki tükenmiyorum. Anka kuşu gibi küllerimden doğmuşluğum bile vardır hatta. Yarım bıraktığım bir şey olmamakla birlikte tamamladıktan sonra tur bindirdiklerim de vardır. Övünmek gibi olmasın dediğimde sürekli övünüyormuş gibi oluyor, ahh güzelim Türkçe!
Sızlanmak kolay geldiğinden sızlanmamışımdır ben hiç. Size anlatsam içinden nice dramlar çıkaracağınız yıllar bende nasıl da şarap gibi yıllandırma etkisi yaptılar bir bilseniz, ahh sahiden bilseniz. İşi gücü hali vakti yerinde kocamın ardında kaybolacağımı düşünenler varken nasıl da kendim olabildim, kocamın karısı, çocuklarımın anasıyken hem de, nasıl da var olabildim.
Bahsetme dediklerinden bahsettim, dokunma dediklerine dokundum, dürtme dediklerini dürttüm ben. Bazı tavuklara kışt dedim de hesaplaşmak için horozlarını yolladılar. Dönüp dolaşıp yumurtalarına baktırmaya bana geldiler de o tavuklar, kin bile tutmadım. Bugün ben olan beni kolay yapmadım. Elbet biraz görmezden gelecektim sizi, onu başardım.
SÖZ KONUSU YATAK OLUNCA TIP OYNASIN KADINLAR
Yıllar önce çıktığım yolda (böyle söyleyince de pek dramatik oldu, idare edin) en çok susmam beklendi benden. Oysa konuşmak için çıkmıştım ben yola. Deve kuşu gibi kafamı kuma gömüp büyük yumurtlamayı ben de bilirdim de tavuskuşu gibi rengarenk olmak dururken deve kuşu gibi olmak niye! Açtım ağzımı yumdum gözümü, kadınlar yatakta orgazm numarası yapıyor da bunu yatak dışında sürdürmek yakışır mıydı bir uzmana! Kendime yakıştırmadım. Birilerinin penisi zaptedemiyor diye vajinayı, kadın mı sussaydı yıllar yılı? Çocuğu olmayan adam ağa paşa olsaydı da kadının kadınlığı mı sorgulansaydı ömür boyu? Adam erken boşalıyor diye saatlere mi küsseydi? Yatakta zaman makinesini icat edemeyecektim, besbelli. Kadını bilmem kaç dakikada bir orgazm olmaya kuramayacaktım sırtındaki düğmeden. Ya ben ne yapabilecektim hanımlar beyler? Döktürecektim. Yüzünüze vuracaktım gerçekleri. Bilmediklerinizi bilecektiniz pekala, yok öyle cehaletin ardına sığınıp geçmek kenara!
Duvarına diplomaları sıralayan adamlar, tarlada çift süren adamla aynıydı bir zaman. Kariyer uğruna her şeyden vazgeçen kadınlarla aynıydı isteksizce dokuz çocuk doğuran kadınlar. İçten içe, şekilden şekle. Yıktım elimden geldiğince tabuları, bozdum gücümün yettiği kuralları, kenara iteledim sığınılan istisnaları. Gerçekten aynı ettim bu adamlarla bu kadınları. Her eve girmek için bir yol buldum kendimce, bence, sizce ve hepimizce aynı olsun diye her şey.
İstediler ki saysınlar üçe kadar ve tıp oynasın bütün kadınlar. Yoook! o iş öyle kolay değil, olmaz o öyle beyim, bu iş beni değilse de seni aşar!
BOYUMDAN BÜYÜK İŞLERE KALKIŞA HAZIRIM
Yaranmak zor, aileden söz etsen gözde bekarlar bağnaz bulur, cinsellikten söz etsen bağnazlar edepsiz. Bense kendimi sizde, sizi kendimde bulurum, eyy buradaki ‘siz’i üzerine alınanlar!
Yol benim, iz benim. Ben, herkesin sus dediğini konuşabilen, ben bir canı ayaklarından çekip dünyaya getirebilen, ben kocasının karısı, çocuğunun anası, ana-babasının kınalı kuzusu, ben kendimim. Afili partilerde boy gösterdiğim de doğru, köylerde çay içtiğim de. Ben insanı tartışıyorum, ben insana yarıyorum, ben insan için yaşıyorum. Ya siz, boş konuşanlar, yalnız kendisi konuşanlar, yalnız istedikleri konuşulsun diye çabalayanlar, ya siz neyi tartışıyorsunuz? Bu beden benim, ona ne yapacağımı ben seçerim, bu beyin benim, ona ne sokacağıma ben karar veririm. Hadi bakayım, bir müsaade edin.
Tarih: 14/11/2016 24/02/2017 Kategori:Blog Kadın
Tarih: 11/11/2016 24/02/2017 Kategori:Blog Kadın