ÇINAR : DİLİM SENİ NE EDEYİM..?
Üzülme tabii Çınar ya, onların kanatları kocaman oldu, uçmak istiyorlar. Yeterki canları sağolsun, alışır gider. Sen de alışırsın, söylemiştin dersin. Benim oğlum fakülteden itibaren hep uzak oldu ama hiçbir uzaklık askerlik kadar koymadı. Allah bizimkilerle birlikte herkesin çocuğunu koruyup gözetsin. Allah kavuştursun canım, görüşmek üzere...
30 Eylül 2009 00:48
Sevgili cinarim,göz yaslari icinde okudum yazini.Seni avutmak icin milyon tane sebeb var tabiiki,gel gelelim su hasret duygusunu bitirecek annleik yüregini avutacak tek bir cümle bile kuramiyorum.Daha önceden tüm bu yasadiklarini yasamis bir anne olarak sana sadece kisa ama icten bir "seni cok iyi anliyorum" demekten öte gidemiyorum.sana tekrar yürekten söylüyorum Alperin her zaman yaninda olmaya özen gösteririm.Burada oldugum sürece.Senden bir telefon yeter.Senin yerini tutmasa da bilki onun burda bir teyzesi var. Aycim de ablasi olmaya dünden razi zaten. Bir de ayni bölüm okuduklari icin ortak noktalari var.Biz Alperi cok sevdik cok icten sicacik bir delikanli o.Ayni senin gibi.Biz bu gün yine karsidaydik hep bakindik acaba Alpere rastlarmiyiz diye ama rastlamadik.Gözlerimiz hep genclerin üzerindeydi anliyacagin. Sen Alpere bizim tel. ver her ihtimale karsi yaninda bulunsun. Ayrica bizim icin yazdigin o cok degerli sözler icin icten bir tesekkür ediyorum sana. sevgiyle öpüyorum
30 Eylül 2009 00:58
Sakın üzülmeyin.Sevdiği işi yapan çocuklar çok başarılı olurlar.Hele güzel sanatlar okurlarsa.Allah kuşlarımızı yuvadan üniversite bahanesiyle, yavaş yavaş, bizi alıştırarak uzaklaştırıyor.Evlâdınıza başarılar, size sabırlar dilerim.
30 Eylül 2009 00:59
Sevgili çınar,Biraz önce kendi bloguma yorumunun altına yazdım bu konudaki düşüncelerimi. Utanmasam kopyalıyacağım. Çocuklarını okul ve yurtlarına(ya da ev) yerleştirip döndükten sonra adı her geçtiğinde gözleri dolu dolu olup burunları kızarıveren anneler, gençler mezun olup döndüklerinde "ne çabuk geçti hiç anlamadım" diye şaşırdılar ve onların haline ben daha çok şaşırdım.Emin ol teselli için söylemiyorum.Tekrar Allah kavuştursun diyorum. Sevgiler...
30 Eylül 2009 01:04
Tabii üzülme Çınar ablacığım.İnsanlar ,yurtdışına okumak içingidiyor.Alt tarafı 7-8 saatlik yol.Yüz binlerce öğrenci üniversiteyegiremedi.Şanslı olduğunuz içinsevinmelisiniz...Sevgilerrr
30 Eylül 2009 01:47
Cinar ablam, üzülme diyemiycem, cünkü bir anne olarak üzülmemek elde degil. Ama sevinmen icinde o kadar cok sebep varki, hem Alperin Sünter gibi teyzesi, Ayci gibi ablasi olduktan sonra düsünmeye hic gerek yok bence:))Sevdigi bölümü kazandigi icin cok sansli Alper:)) Cocuklarimiza kücükken kök, büyüdüklerinde ise kanat vermemiz gerek, ucup kendi hayatlarini kurabilmeleri icin:))Alpere basarilar diliyorum ablacim.Allah kavustursun..Sevgilerimle
Leylak Dalı'm, üzülmeyeceğim,bu konuda kendimi çok zorluyorum.Bir duygu patlaması yaşamam inşallah.Evet onlar uçmaya hazır,vakti geldi.Bizim yapmamız gereken ufak destekler vermek arada.Doğru söylüyorsun, askerlik çok daha farklı hissettirir.Allah herkesin evladını koruyup kollasın inşallah.Sevgiler canım görüşürüz
sünter'im, Beni anlıyorsun değil mi? Hakkım yok üzülmeye,oğlumun dilekleri kabul oldu.Üzülürsem nankörlük olur ama yüreğim anlamıyor ki...Hiç şüphem yok canım,oğluma teyze ve abla olacağınız konusunda.İyi ki varsınız iyi ki sizleri tanıdım.Oğluma yardımcı olursunuz diye böyle konuşmuyorum.Çok iyi içten ve güzel iki insan tanıdığımı düşünüyorum.Sevgiler sana ve Ayci'ye,öpüyorum ikinizi de
neduk,teselli sözleriniz için çok teşekkürler.Çok haklısınız.Allah yavaş yavaş, bizi alıştıra alıştıra uzaklaştırıyor kuşlarımızı.Kanatları güçlü gökleri açık olsun.Bizim ve herkesin yavrusunun...Sevgiler
Asu'cum,okudum canım yorumuma cevabını:) Çok çabuk geçecek değil mi? Şaşıracağız ne çabuk bitti diye...İnşallahTeşekkürler desteğin için .İyi ki burdayım iyi ki sizleri tanıdım ve iyi ki varsınız.Sevgiler
ayşegül'üm,benim olgun, kocaman yürekli küçücük kızım,çok haklısın.Üzülmeye hiç hakkım yok.Nice değerler, bu eğitim öğretim ve sınav sistemi yüzünden açıkta kalmışken.Öptüm canım benim
30 Eylül 2009 11:39
Belgin'im,biliyorum canım sevinmem için pek çok neden var.Ve orda hem teyzesi hem ablası var oğlumun.Sağolsunlar."Çocuklarımıza küçükken kök, büyüdüklerinde ise kanat vermemiz gerek, uçup kendi hayatlarını kurabilmeleri için" bu ne güzel ve doğru bir söz böyle...Desteğin için çok teşekkürler canım.Sevgiler sana ve küçük cadılara
Büyüselerde değişmiyor demek ki...
Sevgili Çınar!Buralardan binlerce ötedeki okula kazandığım bursla okumak için bir yük gemisiyle gitmiştim. Ne uğurlaya nede güle güle diyen olduydu. Hemde babam bu memleketin en iyi ve kazanan hekimlerinden biriyken. Beş parasız yalnız, annesiz, babasız gitmiştim o ellere. Sokaklardan kutu kola bile topladım ayakta kalmak için. Batı ya giden trenin klimalı yemek vagonlarının buğulu camlarının arkasında bira yudumlayanlara çok imrenerek baktım o ülkede.Askere gidiyorum otobüs terminalinden elimde ufacık bir çanta. Yine uğurlamaya ne anne ne baba gelmiş. Millet davul zurna gururla kahkahayla giderken.. Ben gözlerim dolu yine yalnız ve bir hırsız gibi sessiz gittim belirsizliklere.Alper şanslı bir oğluş, yaptıklarınıza baksana. İçin, ciğerin ucu yansada için için, onun ayakta durmayı becermesi, Çınardan aldıklarını hayata geçirmesi için çok önemli bir fırsat. Ve biliyorumki sen, meyvan olgunlaştıkça daha da güzelleşecek ve daha bir anne olacaksın.Bir tek hasret kalacak geriye. O da zor imtahandır anlattığın gibi..Sevgiyle.
ELİF'cim, ahh canım kızım demek isterdim ki,sabret az kaldı, herşey geçecek kızın büyüyecek ve sen hiç üzülmeyeceksin artık, onun için hiç kaygılanmayacaksın ama hayır ne yazık ki anne yüreğin onun için hep pır pır edecek.Yalnız kaygıların adı değişecek o kadar.En ciddi kaygıların bu tür kaygılar olsun hayatınızda...Sevgiler sana ve minişimize
30 Eylül 2009 12:22
Ali İkizkaya;nasıl yolcu etmeden dayanabildiler diyeceğim, ama mutlaka bir bildikleri vardı.Belki sana el sallamak çok ağır gelecekti onlara belki de daha rıhtımda başla istediler hayata karşı duruşunu sergilemeye. Belli ki, başarmışsın başarmışlar ne mutlu.Ben yapamadım yapmadım, illede gideceğim göreceğim odasını arkadaşlarını,Okulun ilk gününde sınıf arkadaşlarıyla ilgili düşüncelerini de duymam gerek diye tutturdum.Yanlış yaptım belki ama başka türlü zihnimde senaryolar üretirdim daha çok kaygılanırdım.Ona çok belli etmedim ama üzüntülerimi"Fırsat bu fırsat bir kez daha gitmek istiyorum Çanakkale'ye.Çok sevdim oraları biraz daha gezeceğim" dedim.Sanki gezmek istediğim için onunla gittiğimizi sanıyor(mu acaba).Hasrete gelince, bu konuda kendimi teselliyi henüz beceremiyorum. O yumruk boğazımda öylee duruyor.Geçecek tabii.Dostluğun desteğin için çok teşekkürler.Sevgiler
Can Çınar'cım;Senin Alper'in yuvadan uçmuş demek ki? Ne mutlu sana ve ona. ya uçmayı öğrenmeden kanatlanıp bıraksaydı kendini bilinmez diyarlara?Sağlık ve mutlulukla ayaklarının üzerinde kendi çabasıyla durmayı öğrenecek.Sen tohum ektin ona o Allah'ın izni ve yönetiminde büyüyüp öğrenip öğretip deneyim edinecek sen de bir gün benim gibi gurur duyacaksın varlıklarıyla.Hiçbir çocuğum yanımda değil.Gönlüm biriyle şu an Rusya'da, biriyle Kaş'da biriyle ise taa uzaklarda."Erenler sizinle olsun "diyorum uğurluyorum da, sen sor bana neler hissediyorum? Sevgilerimle.
sufi;canım benim,Çok haklısın üzülüp ağlamayı nankörlük olarak düşünüyorum da gönlüme henüz söz geçirmeyi öğrenemedim.Ben de öğreneceğim elbette senin gibi el sallayıp yolun açık olsun demeyi.Annelik bu demek ki, içimiz kan ağlarken, mutluluklarıyla mutlu olmak,gurur duymak onlarla.Desteğin için teşekkürler canımSevgiler
30 Eylül 2009 17:58
Merhaba Çınar hanım,bütün yorumcuların güzel dileklerine katılıyorum.Bizler ne kadar üzülmeyin desek de,sizin anne gözyaşlarına Alper'in ihtiyacı var.O hasret gözyaşlarını saklamayın,Alper görsün!Dostlukla...
aslan Bey;ben de, güzel dileklerinize çok teşekkür ediyorum.Öyle mi dersiniz,görmesi daha mı iyi sizce..?Sevgiler
1 Ekim 2009 00:06
Kelimelerimin yetersiz kalacağı kadar önemli...Acizane görüşüm...Dostlukla...
1 Ekim 2009 00:17
aslan;görüşünüz benim için değerli,teşekkürler.Sevgiler
1 Ekim 2009 00:42
Sevgili Çınar Abla,Alper'in tez zamanda mezun olmasınıdilerim.Saygılar , Cenk
Merhaba Çınarcığım;Büyük oğlun Hacettepe'de okuyordu, anlamadın tabii. Küçüğünde bu hisleri tatmak varmış.Ben de ''Çabucak gelir geçer, hiç anlamadan'' diyorum.Yuvadan ayrılışın ilk günleri bunlar. Bu hisleri yaşamaman anormal olurdu bana göre..Geçecektir..Oğlun sağlık içinde, istediği bölümde ve Çanakkale'ye gidip görmen için bir vesileymiş bu bence.Hem sınavlarına girdiğinde kazandığı haberinin sevincini paylaşmıştık hep birlikte. Şimdi üzülmek neden?Başarılar oğlundan yana olsun. Yüzbinlerce anne kendinden uzak illerde okuyan evladının hasretini çekiyor senin gibi. Bunu hep aklına getir lütfen.Zaten sen de söylemişsin yazıda..Ge- çe- cek...Sevgiler..
Sevgili Çınar abla,Alper'e en içten dileklerimle başarılar diliyorum.Sünter ablaların orada olması da teselli.Üniversite içinde,aynı kafa yapısı içinde olanların dayanışması ayrı bir teselli.Zaman su gibi hızlı geçiyor...Sevgiler
WarhaWk,teşekkürler canım iyi dileklerin içinSevgiler
Zeugma;Mert Hem yanımızda okuyor hem de yavaş yavaş hazırladı bizi, artık eve misafir gibi gelip gidiyor. Genelde okuldan bekar arkadaşlarında oluyor.Alper'den ilk ayrılışımız onun için bu kadar etkilendim.Geçecek tabi alışacağız.Sağlıklı olsunlar yeter,herkesin yavrusu da ...Desteğin için çok teşekkürlerSevgiler canım
Üzülünmez mi? canımın içi, ama hayat bu kanatları kuvvetlenince ne yapsan uçucaklar, onlar kendi başlarının çaresine bakarlar merak etme,sadece bizler bize ihtiyaclarının bitmemesini isteriz, nedense.İlk kızım evlenince bize sadece6 km uzaklıkta idi ve ben gece gündüz ağlamıştım. "Ne yapar, nasıl yapar, bu ev onsuz olurmu?" diye.Kısır döngü bu bizlerde bir gün baba evinden çıkıp gitmiştik işte.Alper'e başarılar dilerim senide çok çok öperim.
MELİS;teşekkürler canım benim.Evet Sünter'lerin orda olması teselli oluyor.O çoktan alışmış bile:)Sevgiler canım
1 Ekim 2009 23:00
Nur'cum, bu annelik nasıl birşeydir böyle? Hem hayata hazırlamak için gereken herşeyi yaparız hem içimiz kan ağlar...Hepimizin yavrusu için herşey güzel olur umarım.Desteğine teşekkürlerSevgiler canım
Çınar'ım, sessiz sakin derin denizim; kanatlandı artık Alper. İstediği şeyi yapmak için gitti; istediğini elde ettiğindeki mutluluğu oğullarının yüzünde gören bir anne babasınız siz. İkide iki tutturmuş; hem istediği okul hem istediği şehirde şu an Alper. Hepiniz mutlu..Evet; ya evladı hasta olanlar? istediğini elde edememiş evladının mutsuzluğuna ortak olanlar? benim gibi bir evladı bile olmayanlar?Çok şanslısın aslında sen; evladın sağlıklı, istediği yerde ve mutlu..Bak yalnız da değil üstelik; sünter ve kızının elleri Alper'in üzerinde :)Seviyorum seni :)
4 Ekim 2009 22:50
Gülen, haklısın canım sitem edip kederlenme hakkım yok. Uzakta ama gönüllerinin istediği şeyi yapıyor olması evlatlarının,anne babaların en büyük mutluluğu olmalı.Allah sağlık sorunu yaşayan çocuklarının başında bekleyen annelere çok çok sabırlar versin.Mucizelerle karşılaştırsın onları...Sen koca yüreğinle, yeğenine sarılmışsın anne gibi.O senin de evladın olmuş,Allah ömür versin.Sevgiler