Dilim döndüğünce | Mülkiye Haber
Katledilenin çiçeğe durmadan meyve veren incir ağacına benzediği bazı katllerin bıraktığı izler asla bir lekeye benzemez. Çünkü akıtılan kanın bıraktığı leke değildir, karıştığı toprağın kimyasını değiştiren bir ‘ecza’dır. Bilen bilir ecza denilen hem deva hem zehirdir. Ruhların topoğrafyasında deprem yaratan türdendir bir bakıma iz. Ancak katledenlerde ve destekçilerindeki deprem katledilenin dünyasıyla yakınlığı olanlardaki depremden farklıdır. İze karşı inkârda veya muhabbette kolayca açık eder kendini bu farklılık. İzin inkârı ‘katli vacip’ diyenlerin hanesinde geçici ‘zaferler’den başka anlamı olmayan fiillerle sürdürülür, oysa gerçekte sonuçsuz, çıkışsız fiillerdir bunlar. Yaşadıkları depremin delilleridir izi inkâr çabaları. İzin onların ruhlarında yarattığı deprem zehrin vücutta yaptığı tahribat gibidir. Katle cevaz verdiklerinden zaten zehirlenmiştir ruhları, ama izin yarattığı yük zehirlenmişliklerini yoğunlaştırdıkça yoğunlaştırır. Bu halleriyle var olmaya devam edebilirler, yandaş da kazanabilirler, ama olmanın, hayatı onamanın patikasına adım atamazlar. Ancak Odysseus’un kendi gözlerine mil çekişi gibi bir edim belki o zehrin ruhları için bir devaya dönüşmesine meydan verebilir.