Meşâyih-i Kiram şöyle buyurmuşlardır:
"Hürmet demek Hakk'a karşı tazim demektir. Emr-i bi'lma'ruf ve nehy-i ani'l münker demektir. Rabbinin emrine, itaatle, ibadetle ve tazimle uymaktır. Allah'ı müşahede etme makamına erildiğinde hürmet ve riayet, kıyamda (ayakta), oturarak ve yatarak ta yapılabilir. Zira Hak katında köle olan hürmetini muhafaza etmek mecburiyetindedir."
Rivayet edilir ki, Beyâzıd hazretleri bir gece ayakta durmaktan yorgun düştü ve oturdu. Oturduğunda işgal ettiği yer o kadar küçüktü ki, bu oturuşu ancak melekler yapardı. Öylesine toparlanarak ve edeple oturdu. Ve oturduktan sonra Hazret, bir daha ebediyyen Rabbinin huzurunda oturmamaya yemin etti.
Hürmet eken hürmet biçer.
Şeker getiren baklava yer.
Asıl lazım olan şey, sâlikin rahatlamak istediği anda hürmet etmesidir. "Rahatlamak hakkım" diyerek yayılmanın ve sereserpe uzanmanın edebe yaraşır bir yanı yoktur. Allah'ın huzurundayken buna cür'et edilmez.
Ey kardeşim şunu iyi bil ki, ehlullahın hürmeti üç kısımdır:
Birinci kısım, ister yorgunluktan dolayı dinlenme anında olsun, isterse başka bir halde olsun, her anında ve saniyesinde hürmetle davranır. Ve nâmahremden sırr-ı vahdeti setreder.
İkinci kısım ise, Allah'a karşı göstermiş olduğu hürmetini açıkça izhar eder. Fakat tamamıyla ve dört başı mamur bir hürmet kılmaz.
Üçüncü kısım ise, kemâliyle hürmet kılar ve bunu da açıkça izhâr etmekten çekinmez.
Birinci kısma misal Cüneyd-i Bağdadî'dir. İkinci kısma misal, Şiblî'dir. Üçüncü misal ise Mansûr'dur.