Günaydın [25 Kasım 1999 Perşembe]
Günün, günaydınımla başlasın;
Pencerenden, günün aydınlığından önce dolsun günaydınım odana.
Saçını günaydınım okşasın sevgiden parmaklarıyla, sonra alnını, yüzünün bir yanını…
Günaydınım dolanıversin boynuna ve sarsın seni, öpsün seni, koklasın.
Açılmamış bir goncanın üzerine konan kelebek gibi konsun dudağına;
Günaydınım gün boyu yoldaşın olsun senin, sırdaşın olsun…
Ve arkadaşın olsun.
Günaydınım ılık bir rüzgarda titreyen yaprak gibi titresin üzerinde…
Korusun, kollasın seni bir yavrunun annesi gibi.
Gölgen kadar sessiz…
Ama gölgen kadar yakın dursun sana.
Tutkun, alışkanlığın olsun…
Bursa’dan Ayşegül, bizim “öğrendim ki”lere benzeyen “İz bırakan yazılar -Servet Engin” notuyla iki sayfa “akide şekeri” göndermiş bana.
Ben de onları size doğru savuruyorum.
*Her büyük başarının, bir zamanlar imkânsız diye düşünüldüğünü öğrendim.
*Hayattaki en büyük çözümün neyin önemli olduğuna karar verip gerisini bir kenara bırakmak olduğunu öğrendim.
*Büyük riskler almadan kahraman olunamayacağını öğrendim.
*Değerli olan hiçbir şeyin, hayatta mücadelesiz kazanılmadığını öğrendim.
*Gerçekleşmemiş hayallerin sızısının, acıların en kötüsü olduğunu öğrendim.
*Ne kadar kısa olursa olsun, her yüzyüze karşılaşmanın ardında birşeyler bıraktığımızı öğrendim.
*Bir gencin en büyük korkusunun, kalbinin kırılması olduğunu öğrendim.
*İyi kalpli olmanın, mükümmel olmaktan daha önemli olduğunu öğrendim.
*Bir kurbağanın ne kadar uzağa zıplayabileceğini görünüşüne bakarak anlayamayacağımı öğrendim.
*Tepki göstermenin düşünmekten çok daha kolayımıza geldiğini öğrendim.
*Hayatın kimi zaman insana ikinci bir şans tanıdığını öğrendim.
*(Onları son görüşümüz olabileceğinden) Sevdiklerimizden daima sevgi dolu sözcüklerle ayrılmamız gerektiğini öğrendim.
*Küçük kararları aklımla, büyük kararları ise kalbimle almam gerektiğini öğrendim.*Zor dönemlerden yıkılmış veya güçlü çıkmanın benim elimde olduğunu öğrendim.
*Hiçbir iyiliğin önemsiz olmadığını öğrendim.
*Sevmek ve sevilmenin dünyadaki en büyük neşe kaynağı olduğunu öğrendim.
*Bir iyiliği hatırlamak kadar, bir kötülüğü unutmanın da önemli olduğunu öğrendim.
*Dolu bir hayatın ne kadar uzun yaşadığınla değil, ne kadar iyi yaşadığınla belirlendiğini öğrendim.
*İyimserlerin kötümserlerden daha uzun yaşadığını öğrendim.
*En iyi arkadaşlarımın genellikle başımı derde sokanlar, sonra da kurtaranlar olduğunu öğrendim.
*Mutluluğun; kendinize bulaştırmadan başkasına veremiyor olduğun için parfüm gibi olduğunu öğrendim.
*Önemsiz konularda bile dürüst olmanın önemsiz bir şey olmadığını öğrendim.
*Başarıya çıkan bir asansör olmadığını, merdivenleri tırmanmak zorunda olduğumuzu öğrendim.
* Bir insan hakkında acele karar vermenin, insanı kimi zaman çok hoş rastlantılardan ve ömür boyu sürebilecek harika bir ilişkiden mahrum edebileceğini öğrendim.
*İnsanın inandığı şeyler uğruna savaşması gerektiğini öğrendim.
*Dostlar olmadan tatmin edici bir hayat olmayacağını öğrendim.
*Mutlu olmak için yalnızca başkalarına güvenirsem sonsuza dek hayal kırıklığına uğrayacağımı öğrendim.
*Kazanılacak bir şey yoksa savaşılmaması gerektiğini öğrendim.
*Sevginin çok iyi bir yatırım olduğunu… Kime verilirse verilsin, büyük kâr payları bıraktığını öğrendim.
*Güzel bir duygunun paylaşıldığı zaman daha da güzelleştiğini öğrendim.
*Bir şeyin değerini anlamanın en iyi yolunun bir süre ondan mahrum kalmak olduğunu öğrendim.
*Yaralanmış bir ilişkiyi tedavi etmek için asla geç olmadığını öğrendim.
*Mutlu bir gün için; güzel bir ses yakalamak, birine hoş bir söz söylemek veya bir kimseye ona hisettirmeden bir iyilik yapmak gibi parlak ve güzel bir şey aramayı öğrendim…
*Öğrenmem gereken daha çokşey olduğunu öğrendim…
Yokluğumuzla öksüzleşen sokaklar
her bir yerinde adımlarımızın izi
her bir köşesinde sevgimiz saklı
gün gelir özler bizi bu sokaklar
Sensiz geçen gecelerden
Umudu ve baharı getirdim sana
gülümsesin dudaklarında bir çocuk
gel kederli yüzüm renklensin
dudaklarım senin gelişine gülümsesin
gel bir kat daha güzelleşsin hayat seninle
karlar düşlerime yağar
üşürüm donar kalırım
ısıtmaya gözlerin gerek
Seni seviyorum, bir dünya dolusu insanı da
sığdırmışım yüreğime yeryüzünü
yaşamak bu değil midir ki…
“ayrılık kavuşmanın başlangıcıdır”
Ben, İzmit’ten Muharrem Samanlı. Yazılarınızı ve sizi uzun zamandır yudumluyorum…
Fakat yaşadığımız deprem faleketinden önce size yazmaya, kendimi size farkettirmeye ne fırsatım vardı ne de cesaretim… Bu olaydan sonra ise (içini dökme arzusu olacak) yaşadığım, düşündüğüm herşeyi siz ve sizin gibi sevgi dolu insanlarla paylaşma isteği doğdu.
Şu anda ise, olacak ilk sarsıntıyı beklerken uyku girmeyen gözlerimle inatlaşmayı bırakıp, sadık dostlarımdan biri olan kalemle kucaklaştım.
Sevginin her zamankinden daha değerli olduğu şu zamanlarda umuda çok ihtiyacımız var. Ama bunca olumsuzluğa rağmen umudumuzu hiç kaybetmedik, hep vardı, hep olacak. Bazen insanlara şaşıyorum yer küre ayaklarının altından kayarken, karşı koyamamanın verdiği öfkeyle olacak biribirlerine saldırıyorlar. Bu ise durumumuzu daha da vahimleştiriyor. Ama inanıyorum ki; bir gün öğrenecekler sevginin asaletini, öfkenin sefaletini…
Muammer abi, bir gün seni görmeye geleceğim…
Karşına dikileceğim ve bana;
“Sen de kimsin?”.. diyene kadar umut dolu gözlerinin içine bakacağım, ta içine… Beni tanıyacağına inanıyorum. Beni bekle olur mu?
Gönüllerin kucaklaştığı sevgi dolu ortamlarda buluşmak dileğiyle…
25 KASIM 1999 PERŞEMBE
17 Şa’ban 1420
*Rumî: 1415-Kasım: 18
*11. ay, 30 gün, 47. hafta. Yılın 329. günü-Kalan gün: 36
*Sultan Alparslan’ın hançerlenerek şehid edilmesi (1072).
*Orhun kitabelerinin okunuşu (1893).
*Edirne’nin Yunan işgalinden kurtuluşu (1922).
“Din kardeşinin yardımına koşanın, yardımcısı Allah’tır.”
Previous Post: Kelebek olmayı seçmek [24 Kasım 1999 Çarşamba]
Next Post: Gökkuşağım [26 Kasım 1999 Cuma]