Hayatımızdaki renklerin anlamlarını anlatmak istiyorum bu yazıda. Öncelikle renklerin hayatımıza etkisini inceleyelim. Okumalarım ve araştırmalarım sonucunda vardığım nokta şu; Ruhunuz hangi rengi seviyorsa onu seçin.
Bana göre bu dünyada ne kadar insan çeşidi varsa o kadar da algı çeşidi var. Bizler hem aynıyız; hem de farklıyız. Bir tarafımız kaynağımız, özümüz aynı, bir tarafımız tümüyle birbirinden ayrı. Hem herkes gibiyiz; hem özeliz. Hem de tekiz. Buna bağlı olarak hangi rengin size nasıl hissettirdiği tümüyle size bağlıdır. Kısaca renklerin doğasına bir göz atacak olursak;
Kırmızı: Bedene ve duygulara enerji veren bir renktir. Hayatı temsil eder. Kırmızıya daha hızlı tepki veririz. Kırmızı nesneler diğerlerinden daha büyük görünür. Bununla birlikte kıpkırmızı bir mutfak belki arkanıza bakmadan kaçmanıza sebep olabilir.
Mavi: Renkler arasında en sakinleştirici olanıdır. Kışkırtıcı özelliğine nadiren rastlanır. İçe dönüşü kolaylaştıran ruhsal bir renktir. Fazlası uykunuzu da getirebilir.
Sarı: Düşünsel bir renktir. Sarı ve beyaz renkler mutfaklarda harikalar yaratır. Sarı aynı zamanda konuşmaya yönelik aktif bir renktir. Sarı tonlu mutfağınız bol sohbetli olabilir.
Yeşil: Zihin ve sinirler arasında mükemmel bir denge kurar, doğanın rengidir. Hem düşünsel hem fiziksel hareketler bu rengin etkisiyle dengelenir. Para rengidir. Unutmayın para parayı çeker, bol yeşillik, bol denge, bol para…
Turuncu: Bedeni harekete geçiren bir renktir. Kırmızı gibi enerji verir. Sanıyorum spor odası turuncu olursa yerimizde duramayız.
Zamanımızın çoğunu geçirdiğimiz bölgeler yoğun bölgelerdir; oturma odası, hol veya salonumuz gibi. Bu alanlarda nötr renkler kullanmak en iyisidir; bej, kirli beyaz, gri, açık yeşil veya diğer renklerin pastel tonları gibi. Bu renkler kimseyi rahatsız etmez ve derin duygusal reaksiyona yol açmaz. Ben tabii bu tonların arasına renkli aksesuarlar serpiştirmekten yanayım, sadeliğin içinde size kendinizi iyi hissettiren bir obje harika oturur.
Her geçen gün biraz daha gelişiyor, değişiyoruz; tabii zevklerimiz, hayallerimiz de değişiyor. On sene önce bulduğu her parlak, renkli ıvır zıvırı evine toplayan ben şimdi mümkün olduğunca az eşya ve bol alandan yanayım. Enerjiniz rahat rahat evde dolaşsın, yaratsın, uçsun, coşsun.
Kapısı kilitli kalan misafir odamızda oturuyoruz artık, kişisel öncelik planlamamızda başköşeye oturabildik sonunda. Başta biraz suçluluk duygusu, biraz şaşkınlıkla; kendimize değer vermezsek hiçbir şeyin yolunda gitmediğini fark ettik. Senin değerli bulmadığına bir başkası neden değer versin?
Bir kuantum sever olarak enerji, titreşim demeden tadı olmaz bu yazının; evrende var olan her şeyin ama her şeyin bir titreşimi ve frekansı var. Bizim de bu enerji ve frekanslarla bağlantımız var. Şöyle uzaklardan baksak dünyamıza kocaman bir enerji denizi çıkar ortaya...
Size sen diyebilir miyim yüksek müsaadenizle, kendimi rahat ve yakın hissedeceğim.
Senin frekansın ne ise etrafındaki hayat alanı frekansı da aynıdır, bunun aksini düşünmek bence delilik ya neyse! İç dünyanızda ne varsa dışarıda da o olacaktır. Biliyorum belki defalarca duydun bunu ve artık bir şey ifade etmiyor gibi, ne olmuş yani? İçim dışım birdir benim.
Bu denklemin derin matematiğini kavrarsan kavgan biter, yokluk biter, zorluk biter. Karşına çıkan her durumda döner kendine bakarsın; “Benim hangi duygum, hangi düşüncem bu sonucu yarattı?” diye. “Ölümlerin, kazaların, hastalığın da sorumlusu ben miyim?” diye soruyorsun, duyuyorum. Cevabıma bir yönün kızacağı ve ruhun cevabı bildiği için buraya yazmıyorum.
Yarım kalan işler, bozuk, kırık eşyalar, anı ve olumsuz duygu yüklü eşyalar enerji hırsızıdır. Başlangıçta fark etmezsin, zamanla da alışırsın. O enerji de orda bağlı kalır; kullanılmayan bir potansiyel olarak. Aynen kendi potansiyelini tam kullanmadığın gibi.
Eski sevgilinin hediye ettiği çerçeve neden hala orada? Hediye et bir arkadaşına, enerji alanından çıkar, vedalaş, duygularını tamamla. Bilinçaltı, objeyle kişiyi bütünleştirdiği için farkında olmadan her gördüğünde onu hatırlarsın. Özgürleşmeni geciktirirsin, acıyı tutarsın. Bıraksan acının altından sevgi çıkar hep. Yani sen çıkarsın.
O kırık ayna, burnu akan musluk, artık kaynatmaktan vazgeçen su ısıtıcısı… Hepsi enerjini tamamlamanı, kızgınlıklarını ve affedişini bekliyor. Sana bir süre için iyi hissettiren bir ortam bir süre sonra hissettirmeyebilir, bunu doğal karşıla, kutla böylece değişirsin. Eskiye tutunup kalmak seni yorar, sen bu dünyaya öylesine gelmedin ki.
Hayatının hangi aşamasında olursan ol, sevdiğin mekânın olsun, sana göre, seni yansıtan... “Şu anda mümkün değil” diyorsan hemen kafanın içinde bunu yaratmaya başla! Nasıl olsa dışarıda da yaratırsın. Senin mabedin, kendinle baş başa kalabileceğin, içine dönüp sohbet edebileceğin özel bir köşe. Belki sadece hayallerini yazmak için belki hayal kurmak, onun içinde yaşamak, hissetmek için. Orası senin yaratıcı köşen olsun, sen yaratıcısın…
Hayatını yeniden inşa etsen bu nasıl olurdu?
Neyi koyardın içine, neyi atardın?
Neyi severdin, neden vazgeçerdin?
Neyi farklı yapardın?
Hangi inancını ve hangi davranşını değiştirirdin?
Ya da aynı şeyleri yapıp farklı sonuç mu beklerdin? Eğer seçersen, bu sorular üzerine düşünmek sana renk katabilir.
Seni hangi renk temsil ediyor? Bence gökkuşağısın; müthiş bir potansiyele ve güce sahipsin, beni bir hatırlatıcı kabul et. Hayatın daima sen nasıl istiyorsan aynen öyle olacaktır.
Başlarda biraz çekingen kaldğım sonrasında coştuğum bir yazı olduğunu hissediyorum, doğru mu hissediyorum sence? Görüşmek üzere, sevgiyle...
hangi renk enerji verir
Ahmet Şerif İzgören’in Avucunuzdaki Kelebek seminerini mutlaka izleyin, takım arkadaşlarınızada izlettirin.
Atalet, Fırsatlarımızı ve Hayallerimizi Gömdüğümüz Mezardır.
Yapmamız gereken ileri ertelediğimizde, atalet içine düştüğümüzde hayallerimizi gömüyoruz demektir. Ya da Victor Clam'ın dediği gibi: "Atalet fırsatların katilidir.
Hiç hoşumuza gitmese de, bazen ölümlü olduğumuzu hatırlamalıyız. Ancak bu şekilde, hayallerimizi gerçekleştirmek için harekete geçmemiz gereken zamanın tam da "bu an" olduğunu hissedebiliriz. Hayallerimizi gerçekleştirmek için yapmanız gerekenleri neden sürekli olarak gelip gelmeyeceği bile belirsiz bir zamana erteliyorsunuz. Sizi durduran ne ? sürekli hayatın kısa olduğunu vurgularken, neden zamanı ataletin bir hırsız gibi çalıp gitmesine izin veriyoruz
Atalet içindeki kişilerin genellikle şöyle dediğini duyarsınız: "Ben mükemmeliyetçiyim. Ben bir işe başlamadan önce şartlar benim çalışmam için uygun olmalı. Dikkatimi dağıtacak hiçbir şey olmamalı, çok fazla ses olmamalı, telefonlar mümkünse çalmasın, telefon çalınca dikkatim dağılır. Elbette fiziksel olarak kendimi iyi hissetmeliyim, başım ağrıyorsa nasıl çalışabilirim ki ?" bu kişiler atalet içinde olduklarından bir işe asla başlayamayanlardır.
Bir de başladıkları işi bitirmeyenler vardır, başladıkları işi hep yarım bırakırlar ama onların da mükemmeliyetçilik kılıfıyla örtülmüş bahaneleri daima hazırdır. Şöyle derler: "ben herşeyin tam ve mükemmel olmasını isterim. Hiçbir işden tatmin olmam. Bunun "i" harflerinin noktaları mükemmel bir benek şeklinde olmalı, bütün "t" harfleri birbirinin aynı olmalı. Yoksa o iş bitmiş sayılmaz. Ben kendimin en büyük eleştirmeniyim, ne yapayım ben böyleyim. Mükemmelliyetçi olduğum işler işler bitmiyor. Ama değişemem ki..."
Burada neler olduğunu görebiliyor musunuz ? "Yanlış" bir davranış, "erdemli" bir davranışmış gibi gösteriliyor. Mükemmeliyetçi "kendi standartlarının içinde yaşadığı bu dünya için çok yüksek olduğunu" söylüyor. Hata-erdem sendromu adını verebileceğimiz bu davranış biçimi, aslında kişilerin zayıflıklarını örtmek için geliştirdikleri bir savunma kalkanıdır. Sahte bahaneler bulma çabasıdır. Elbette ki bu davranış şekli ataletin gerçek nedenlerini açıklamaz. Çünkü ataletin gerçek nedenleri çok daha derinlerde saklıdır
Ataletin temelinde "başarısızlık korkusu" yatar. Korku sizi paralize etmiştir ve ilerlemekten alıkoymaktadır. Hiç başlayamamak ile başladığınız işi bitirememek arasındaki fark nedir ? aslında hiç fark yoktur. Her iki durumda da bir noktada takılıp kalırsınız. Her iki durumda da hiçbir yere varamazsınız. Yapmanız gereken görev ya da iş ne olursa olsun, karşısında yenik duruma düşmüşsünüzdür
Diyelim ki sizden 400 sayfalık bir roman yazmanızı istedim. Eğer siz de çoğunluk gibiyseniz, bunun tamamlanması imkansız bir görev olduğunu düşünebilirsiniz. Ama şimdi size daha farklı bir soru sorduğumu farz edin; bu kez diyorum ki: "bir yıl boyunca her gün 1.5 sayfa yazı yazmanı istiyorum" Yapabileceğinizi düşünür müsünüz ? 400 sayfalık kitap yazma fikri imkansız gibi görünürken, bu yeni teklif size biraz daha kolay gelmedi mi ? En azından yapması imkansız gibi görünmüyor olsa gerek
Yarın olduğunda bu kişilerden yine aynı şeyi isteyeceğim, ve onlara şöyel diyeceğim "düne bakma, yarına da, asıl olan bu gündür ve bugün yapman gerek 1.5 sayfa yazı yazmaktır". Sizce yapabilirler mi?
Kişiler başarısız olmaz; olaylar başarısız olur. Kişiler öğrenirler
“Kişiler başarısız olmaz; olaylar başarısız olur. Kişiler öğrenirler” Donald Winkler Zorluklarla Başa Çıkabilen Lider Winkler, organizasyonel dilin bükülmesi gerektiğini söylüyor. Var olduğu ortamlarda “fakat” kelimesinin kullanılmasına izin vermiyor; daha yapıcı ve kapsamlı olan “ama”yı bağlaç olarak kabul ediyor. “Kişiler başarısız olmaz; olaylar başarısız olur. Kişiler öğrenirler” diyor.
Winkler, kullandığı dil olan, “zorluklarla başa çıkabilen lider”in dili, kendi oluşturduğu ve anlattığı organizasyonel değişim için bir strateji konumunda. Bu dili yıllar önce, mühendisken, sürekli gelişim ve farklı organizasyonlar için bir düşünce metodu olarak oluşturmuş. Winkler işe, her şeyi yazarak başlarmış. Dikkatli alınan notlar düşüncelerinin hayalinde canlandırmasına yardımcı olmuş. Amacı üzerine çok fazla düşündükten sonra amaçlarını gerçekleştirebilmek için kendi kişisel misyonunu nasıl sürdüreceğini de düşünmüş. “Eğer bir şey benim için işe yarıyorsa, iş içinde işe yaramalıdır” diyen Winkler sözlerine şu şekilde devam ediyor: “Organizasyon bir amaç üretmeli, hep beraber amaçları ve stratejilerin taslağını çıkarmalıdır. Zorluklarla başa çıkabilecek liderlik: ” Başka türlü gerçekleşmeyecek ya da başka türlü başarının gerçekleştiği bu yola sapamayacak bir şeyi yaratmaktır.” Yine, liderlik, kendileri emekleriyle bir yerlere gelmeyenleri o yerlerden almaktır.” Organizasyonda Liderlik Süreci Bu liderlik sürecinin, stratejik vizyon, amaç ve değerlerin yeniden değerlendirilmesiyle başladığını söyleyen Winkler: “İnsanları bir odada bir araya koyun. Kendilerine ve birbirlerine şu soruları sormalarını sağlayın: ” Biz neden buradayız? Amaçlarımız anlaşıldığında neye benzeyecek? Başarılı bir son hayal ettiğimizde ne göreceğiz?” Vizyonu gerçekleştirmek durumundayız ve bunu organizasyonda diğerleriyle paylaşmalıyız” diyen Winkler´in ilk uygulamasının amacı kişilerin yeni yollarla düşünmelerini sağlamak, yeni fikirlerini ortaya koymak ve bazı yenilikçi yaklaşımlar için anlara ilham vermekmiş.
Winkler´in iddiasına göre herhangi bir işte “var olan görüş” ve “daha iyi görüş” olmak üzere 2 görüş vardır. Var olan görüş statik yolu yansıtır ve sıkça seçilen bir yoldur. Daha iyi olan görüş ise sonsuz olasılıkların dünyasında en sık kullanılan yöntemdir. Hata Korkusu Çalışanların katılımcı olduğu “zorluklarla başa çıkabilen liderlik” seminerlerinde Winkler şu şekilde konuşuyor: ” Paradigma, düşünmeyi sınırlayan ve büyümeyi engelleyen bir kutudur. Bizim, bu kutunun içinde kalmamızın pek çok nedeni vardır. Fakat bir numaralı neden hata korkusudur. Bu kutudan kurtulmak için soru sormamız gereklidir. Büyümeyi engelleyen stratejik konular nelerdir? Onları belirlemeye nasıl başlarsınız? Hangi projeleri harekete geçireceksiniz?” Bu sorulardan bazıları. Kutudan kurtulduktan sonra ne geliyor? Vizyonu stratejiye dönüştürmek. “Bu yapabilecek en zor iştir” diyor Winkler. Zordur diyor çünkü uygulama, insanları, önemli olanın hangisi olduğuna karar vermeleri için, vizyonu pratikle hizaya getirmeye zorluyor.
Winkler konferanslarında işe, salondaki herkese birey olarak stratejik konulardan hangilerinin önemli olduğuna karar vermelerini isteyerek başlıyor. Bu durumun, birçok yönetici için zor olduğunu, ancak bir defa karar verildikten sonra sıranın tartışmaya ve görüşmelere geldiğini söylüyor. “İş yerinizdeki değerler değiştiğinde, zorluklarla gerçekten başa çıktığınızı bilmelisiniz” diyen Winkler sözlerine şu şekilde devam ediyor: “Bu değişiklikleri bir gecede göremeyeceğiniz kesindir. Bazı rakamların pozitif olduğunu görebilirsiniz. Fakat gerçekten bir şeyler gerçekleştirdiğinizi görmek istiyorsanız iş yerinizin kültürünü üç ya da beş yıl gözlemlemelisiniz.”
Alıntı: Funda TAŞDEMİR Kaynakça : Los Angeles Times Syndicate Int. / Dünya Globus Yayın Grubu -2001 Ekonomi-
Bir Şeyi Tekrarlıyorsak Bir Bildiğimiz Var da O Yüzden…
Kişisel gelişimle biraz ilgiliyseniz, “Hedeflerinizi belirleyin. Bunları yazn. vs… gibi sözleri sıkça duymuşsunuzdur.
Peki ! Uyguladınız mı? Lütfen, yanıt vermeyin… Genel çoğunluk gibiyseniz, yanıtı hepimiz biliyoruz, öyle değil mi? )
Hatta belki de diyorsunuz ki: ” Kaç kez daha aynı şeyleri söyleyip duracaksın?”
Bir gün kasabanın çok sevilen imamı, her zamanki gibi bir vaaz vermiş. Ancak bu seferki vaazı biraz farklıymış. O kadar güzel bir konuyu o kadar içten anlatmış ki, herkes büyük alkışlardan sonra gelip, kendisini tebrik etmiş.
Bir süre sonra, yine bir vaaz günü, imam aynı vaazı tekrarlamış. Bu sefer, tebrike gelenlerin sayısı biraz azalmış. Bir süre sonra, yine aynı vaaz, yine aynı vaaz derken, tebrik edenler kalmadığı gibi, homurdanmalar da yükselmeye başlamış. İmam, sevilen bir imam olmaya bir imammış ama, sonunda dinleyicilerden biri dayanamamış ve atılmış:
“Hocam sanki bu vaazı daha önce de vermiştin.”
“Bunu fark ettiğinize sevindim.”
“Hocam, yeter ya! Kaç defa daha aynı vaazı duyacağız? Şu vaazı ne zaman değiştireceksin?”
Hocanın yanıtı gayet net olmuş:
“Dediklerimi yapmaya başladığınız zaman…”
Bilmiyorum mesajı aldınız mı? Bir şeyi tekrarlıyorsak, bir bildiğimiz var da o yüzden… )
(Ali Dinler ‘ in Hayalleri Olan İnsan Durdurulamaz Kitabında alınmıştır)
Güneş Işığında toz benim, güneşin küresi ben.
Toza kal diyorum. Ve güneş ışığına yuvarlanmaya devam.
Sabahın pusu benim. Akşamın rüzgarı ben.
Korunun hışırtısı, denizin uğuldayan dalgaları benim.
Geminin direği, dümeni, dümencisi ve gemi benim.
Mercan kayalığı benim, onun üzerinde kurduğu.
Hayat ağacı, dallarındaki papağan benim.
Sessizlik, düşünce, dil ve ses.
Flütün sesi ve kişinin ruhu benim.
Taştaki kıvılcım, altın ve metaldeki parıltı benim.
Kandil ve etrafındaki kanat çırpan kelebek,
Gül ve onun kokusuyla sarhoş bülbül,
Varoluşun zinciri, kürenin çemberi benim,
Yaratılışın, yükselişin ve düşüşlerin terazisiyim.
Olan da olmayan da benim. Ben – O bilen sensin,
Celalettin, O söyle -Her şeyde ruh benim.
Unutmayin "YARIN KIMSEYE VAAD EDILMEMISTIR Önce evlendigimizde hayatin daha iyi olacagina inandiririz kendimizi. Evlendikten sonra, bir cocugumuz dogduktan hatta ardindan bir tane daha olduktan sonra hayatin daha iyi olacagina inandiririz kendimizi.
Sonra cocuklar yeterince büyük olmadiklari icin kizar, onlar büyüyünce ...daha mutlu olacagimiza inaniriz. Bundan sonra, ergenlik donemlerinde cocuklarla ugrasmamiz gerektigi icin ofkeleniriz. Kendimize, cocuklarimiz bu donemden cikinca daha mutlu olacagimizi, yeni bir araba alinca, guzel bir tatile cikinca, emekli olunca, yasantimizin dort dortluk olacagini soyleriz.
Gercek ise su andan daha iyi bir zaman olmadigidir. Eger simdi degil ise ne zaman?...
Hayatiniz her zaman mucadelelerle dolu olacaktir. En iyisi bunu kabul edip her ne olursa olsun mutlu olmaya karar vermektir.
En sevdigim sozlerden biri Alfred D. Souza' ya aittir. Der ki; "Uzun zamandan beridir hayatin -gercek hayatin- baslamak uzere oldugu izlenimine kapilmistim. Fakat her zaman yolumun uzerinde bir engel, oncelikle erisilmesi gereken birsey, bitmemis bir is, hizmet edilecek zaman, odenecek bir borc oldu. Sonra hayat baslayacakti. Sonunda anladim ki bu engeller benim hayatimdi.
"Bu gorus acisi, mutluluga giden bir yol olmadigini gosterdi. Mutluluk yoldur, oyleyse sahip oldugunuz her anin kiymetini bilin ve mutlulugu, vaktinizi harcayacak kadar ozel biriyle paylastiginiz icin, ona daha fazla deger verin.
Unutmayin, zaman hic kimse icin beklemez. Oyleyse; Okulu bitirene kadar, 100 milyar kazanana kadar, Cocuklariniz olana kadar, Cocuklariniz evden ayrilana kadar, Ise baslayana kadar, Evlenene kadar, Cuma gecesine kadar, Pazar sabahina kadar, Yeni bir araba, ya da ev alana kadar, Borclari odeyene kadar, Ilkbahara kadar, Yaza kadar, Sonbahara kadar, Kisa kadar, Maas gunune kadar, Sarkiniz soylenene kadar, Emekli olana kadar, Ölene kadar.....
Mutlu olmak için içinde bulunduğunuz 'An' dan daha iyi bir zaman olduğuna karar vermek için beklemekten vazgeçin. Mutluluk bir varış değil bir yolculuktur. " Pek çokları mutluluğu insandan daha yüksekte ararlar, bazıları ise daha alçakta. Oysa mutluluk insanın boyu hizasındadır."
Unutmayin "YARIN KIMSEYE VAAD EDILMEMISTIR"
Davranışlarımızın bilinçaltı nedenlerini tespit etmede çerçeve değiştirme tekniği
Bilinçaltı kayıtlarımız bizim neler yapıp yapamayacağını belirleyen ana unsurlarımızdır. Bu nedenle bir işi yaparken öncelikle bilinçaltımıza bakmalıyız bilinçaltımız ne diyor. Davranışlarımızı belirleyen unsurlar bizim bilinçaltımızdır.
Bilinçaltımız iki bölümden oluşur. Sorunu meydan getiren taraf ve mantıklı düşüne taraf olarak iki tarafı vardır. İkisi arasında sürekli çatışma olduğu için biz rahatsızlık hissederiz. Ve mutsuz oluruz. Bunun için bilinçaltındaki kayıtları temizleme yöntemlerin biriside çerçeve değiştirme yöntemidir.
Mutsuzluğumuza neden olan soruna yüzey yapıda ki probleme baktığımızda olayı tam olarak anlayamayız eğer derin yapıda problem ne var bunu tespit edemezseniz problemi çözemezsiniz. Öncelikli olarak derin yapıdaki problemi çözmemiz lazım.
Bunun için öncelikli olarak vücudumuza bakacağız. Her duygunun vücutta bir yeri vardır. Problem aklımıza geldiğinde vücudumuzda ne hissediyoruz. Neresinde ağrı var? Kimi zaman dersiniz ki; bu sıkıntıyı hatırladığımda boğazımda bir düğümlenme var, Yada kalbim ağrıyor veya mideme kramp giriyor. Buna biz semptomun yerini bulmak diyoruz. Yani problemi düşündüğümüzde vücudumuzun verdiği tepkinin yerini tespit edeceğiz öncelikli olarak. Vücudumuzda ne hissediyoruz? Vücudumuz da semptomlar neler? Nerde yanma yada ağrı hissediyoruz bunu tespit ediyoruz.
Öncelikle olarak örnek sigara içmekse sigarayı neden içiyorsun, sigaranın sana verdiği zararları düşündüğünde neler hissediyorsun, vücudunun neresinde bir yanma ya da düğümlenme oluyor? Bu duygu nasıl bir şey? Basınç olabilir, boğulma, bastırma yada farklı bir şekilde olabilir. Bunu hissediyoruz. Ve semptomun yerini buluyoruz karnında mı, boğazında mı, kollarında mı vücudun her yerinde olabilir. Gözlerimiz kapalı olarak bu sıkıntıyı nerede hissediyoruz.
Artık bundan sonra bu sorunun bilinçaltındaki kayıtlarına ulaşma aşamasına geldik. Çünkü bu sorundan rahatsızlık duysak da bilinçaltında kayıtlı olduğu için bu sorundan kurtulamayız. Bilinçaltımızın sorunu meydan getiren taraf ve mantıklı düşüne taraf olarak iki tarafı vardır. İkisi arasında sürekli çatışma olduğu için biz rahatsızlık hissederiz.
Sizce bunlardan hangisi sizin düşmanınızdır? Sigara iç diyen sorunu meydana getiren taraf mı yoksa sigara içme sigara zararlı diyen tarafınız mı? Sorunu meydan getiren taraf mı? Ne yazık ki hayır. Bilinçaltınızın iki tarafı da sizin dostunuzdur, hiçbir zaman sizin düşmanınız olamaz. Sigara iç derken sizi bir sıkıntıdan kurtarmak istiyor. Yani ihtiyacınız olan bir duyguyu size yaşatıyor. Bir şeylerden kaçış ve rahatlama, sigara içerek kendiniz olgunlaşmış hissetme yada başka bir duygunun bastırılması.. Sizin başka bir duygusal ihtiyacınızı karşılamakta olduğu için bilinçaltınızca yaratılmıştır. O olay daha büyük başka bir sorun çıkmaması için bilinçaltınızca yaratılmıştır. Bu nedenle öncelikli olarak bilinçaltımızca bizi sigaraya teşvik eden olumlu niyeti bulmanız lazım. Bilinçaltımız bize neden böyle diyor. Bunun bir sebebi vardır. Biz bu sebebi bulmadan kesinlikle bu alışkanlıktan vazgeçemeyiz.
Sebebi tespit için yine vücudumuzu kullanıyoruz. Bunun için bacaklarımız bir adım açıklığında açılmış rahat bir duruş içerisinde ayakta duruyoruz. İki elimizi, ellerimiz yukarıya bakacak şekilde dirseklerden kırık öne doğru uzatıyoruz. Dua eder gibi ama eller yukarıda değil.
Sonrasında vücudumuzu hayalimizde ikiye ayırıyoruz. Yani bir tarafımıza sorun çıkaran taraf diğer tarafımıza ise mantıklı taraf olarak belirliyoruz. Örnek olarak sol tarafımız sorun çıkaran taraf sağ tarafımız mantıklı tarafımız olsun. Gözlerimizi kapıyoruz ve hafif trans haline giriyoruz. Bunun için ağzınız kapalı burnunuzdan 8-10 kez nefes alıp verebilirsiniz. Ve sol elimize sorun çıkaran tarafımızı sağ elimize ise mantıklı tarafımızı alıyoruz. Ve sol elinize dönerek içinden “Neden benim sigara içmemi istiyorsun” diye soruyoruz. Neden sebep ne bunu tespit etmeye çalışıyoruz. Israrlı sorular karşısında sorunun cevapları gelmeye başlıyor.
Sorunun cevabı aklınıza hayalinize gelmedik bir neden çıkabilir. Örnek “Evdeki huzursuzluktan dolayı kendine zarar vermeni önlemek için seni rahatlattığı için”, “Maddi yönden sıkıntıda olduğun için evdekilere zara vermemen için”, “ iş yerinde maruz kaldığın baskılardan dolayı kendine ya da ailene zarar vermeni önlemek için”, “ sigara içtiğinde arkadaşlarının yanında kendini olgun ve güçlü hissettirdiği için”.
Burada tespit ettiğiniz hususlar derin yapıda tespit ettiğiniz nedenlerdir. Biraz öncede söylediğim gibi bilinçaltı sizi asla düşman değildir sadece sizi bir şeyden korumaktadır. Bu bir konu ya da bir çok konu aklınıza gelebilir. Normal zamanda bilinçli beyinle bu cevapları bulma şansınız çok zayıftır. Kendinize itiraf etmeyeceğiniz hususları hafif trans halindeyken çok rahat söylersiniz. Ve sol taraftaki bilinçaltınıza bu olumlu niyeti için teşekkür ediyoruz. Bu önemli bir husustur yani bilinçaltınız size bir şeyi yap derken sizi başka bir şeyden korumaktadır ve olumlu bir ya da birkaç nedeni vardır.
Bundan sonra diğer tarafımıza yani mantıklı tarafımız koyduğumuz sağ elimize dönüyoruz yine gözlerimiz kapalı ve yarı trans halinde bize bu olumlu nedeni sağlayacak üç tane öneri bildirmesini istiyoruz. Çünkü sorun çıkaran bilinçaltınızın sizde karşıladığı ihtiyaçları karşılayacak daha iyi bir davranış şekli yaratamazsanız sizin bu alışkanlıktan kurtulma şansınız hiçbir zaman olmayacaktır.
Öneri olarak örnek “Evdeki huzursuzluk sebebi olan konuyu aile bireyleri ile konuşma”, “sigara içmenin size sağladığı kendine güven duygusu için sizi rahatsız eden konuyu çözmek” veya “ Sigara içmenin size sağladığı ilgi odağı olma konusu için yine ilgi odağı olabileceğiniz bir aktivite seçmek.” Burada önemli olan mantıklı tarafın önerdiği önerileri sorun çıkaran tarafımızın da kabul etmesi önemlidir. Uçuk kaçık yapılabilirliği olmayan önerilerden ziyade yapabileceğimiz ve kabul edilebilir öneriler olmalıdır.
Önerileri tespit ettikten sonra bu saferde sağ tarafımıza teşekkür ediyoruz.
Artık kalıbı kırdınız. Yani sizdeki derin yapıyı tespit ettik ve karşı önerileri de tespit ettik artık derin yapı nedeniyle yaşadığımız çatışmalardan kurtulmanın vakti geldi. Ve sol elimizi elimiz açık ve içe dönük biçimde bu duygudan dolayı çatışma hissettiğimizde ağrı hissettiğimiz yere koyuyoruz. Kalbimiz, boğazımız veya midemiz. Bu sorunu düşünürken daha önce nerede ağrı hissediyorsak oraya koyuyoruz. Ve peşinden de sağ elimizi üzerine koyuyoruz ve bekliyoruz. Bu hareket bize bilinçaltında bir değişim olmasını sağlayacaktır artık iki tarafta anlaşmış durumdadır. Neden; artık size sigara içmenin vermiş olduğu duyguları verecek başka bir seçenekler vardır ve kayıp yoktur.
Bu durumda bir süre kalıyorsunuz ve rahatladıkça elinizi aşağıya doğru indiriyorsunuz. Eliniz aşağıya inince tamamen rahatlık duygusu hissediyorsunuz. Artık kalıplarınız kırıldı.
Bundan sonra yapacağınız şey belli size aynı duyguyu hissettirecek mantıklı tarafınızın önerilerini uygulamaya koymak. Ve çatışma yaratan davranıştan sorundan vazgeçmek senin için çok kolay çünkü ihtiyacını karşılayacak yeni davranış şeklini yarattığın için eski davranışa ihtiyacın yok.
Ey ışık saçan, bu deneyim nefes arasında doğabilir.
Nefes içeri girdikten sonra (yani, aşağı) ve dışarı çıkmadan hemen önce (yani, yukarı) iyilik. Bu iki noktanın arasına ve oluşa dikkat et. Nefes içeri girdiği zaman gözle. Tek bir an için, anın binde biri kadar süre için, nefes alıp vermek yoktur; yukarı dönmeden önce, dışa dönmeden önce… Bir nefes içeri girer; sonra belirli bir nokta vardır ve nefes durur. Sonra nefes dışarı çıkar. Nefes dışarı çıktığı zaman, sonra yine tek bir an için, bir anın bir parçası kadar süre için, nefes durur. Sonra nefes içeri girer.
Nefes içeri ya da dışarı dönmeden önce, nefes alıp vermediğin bir an vardır. O anda, oluş mümkündür, çünkü nefes alıp vermediğin zaman dünyada değilsindir. Şunu anla: Nefes alıp vermediğin zaman ölüsün; hâlâ varsın, ama ölüsün. O an, asla gözleyemeyeceğin kadar kısadır.
Tantra için, dışarı çıkan her nefes ölümdür ve her yeni nefes yeniden doğumdur. İçeri alınan nefes yeniden doğumdur; dışarı verilen nefes ölümdür. Dışarı çıkan nefes ölümle eş anlamlıdır. Bu yüzden her nefesle ölür, yeniden doğarsın. İkisi arasındaki boşluk çok kısa sürer, ama keskin, içten gözlem ve dikkat o boşluğu hissetmeni sağlar. Boşluğu hissedebilirsen, der Şiva; işte iyilik. O zaman başka hiçbir şeye ihtiyaç yoktur. Mutlusundur, bilmişsindir; olmuştur.
Nefesi eğitmemelisin. Olduğu gibi bırak. Bu kadar basit bir teknik neden? Basit görünür. Gerçeği bilmek için böylesine basit bir teknik! Gerçeği bilmek ne doğan, ne öleni bilmektir, hep var olan o ezeli ve ebedi şeyi bilmektir. Dışarı çıkan nefesi bilebilirsin, içeri giren nefesi bilebilirsin; ama ikisi arasındaki boşluğu hiçbir zaman bilmezsin.
Dene. Birden anlayıverirsin. Sana ya da yapına hiçbir şey eklenmesi gerekmez, herşey yerli yerindedir. Belirli bir farkındalık dışında her şey oradadır. O zaman bunu nasıl yapmalı? İlk önce, içeri giren nefesin farkına var. Onu izle. Her şeyi unut, yalnızca içeri giren nefesi izle; onun geçişini… Nefes burun deliklerine dokunduğu zaman, orada hisset. Sonra nefes al. Nefesle, tamamen bilinçli olarak hareket et. Nefesle aşağı, aşağı, aşağı giderken, nefesi kaçırma. Önüne geçme ya da arkadan takip etme, onunla git. Bunu unutma: önüne geçme, onu bir gölge gibi takip etme, onunla aynı anda git.
Nefes ve bilinç bir olmalıdır. Nefes içeri girer; sen içeri girersin. Ancak o zaman iki nefes arasındaki noktaya ulaşmak mümkün olur. Kolay olmayacaktır. Nefesle içeri gir sonra dışarı çık: İçeri-dışarı, içeri-dışarı.
Buda özellikle bu yöntemi kullanmaya çalıştı, bu yüzden bu yöntem Budist yöntemi haline geldi. Terminolojide bu, Anapanasati Yoga olarak bilinir. Ve Buda’nın aydınlanması bu tekniğe dayalıdır; sırf buna.
Dünyanın bütün din uluları, dünyanın bütün görücüleri şu ya da bu teknik aracılığı ile ermiştir ve o teknikler bu yüz on iki tekniğin içindedir. İlki bir Budist tekniğidir. Dünyada Budist tekniği olarak tanınmıştır, çünkü Buda, aydınlanmasına bu teknik aracılığı ile ulaşmıştır.
Buda dedi ki: “İçeri girerken, dışarı çıkarken nefesinin farkında ol; içeri girerken, dışarı çıkarken.” Boşluktan hiç bahsetmez, çünkü gerek yoktur. Buda, boşluk hakkında endişelenirsen, o endişenin iki nefes arasındaki boşluğa dair farkındalığını bozacağını düşündü ve hissetti. Bu yüzden yalnızca, “Farkında ol. Nefes içeri girerken onunla hareket et ve nefes dışarı çıkarken onunla hareket et.” Yalnızca şunu yap: Nefesle birlikte içeri gir, dışarı çık.” dedi. Tekniğin sonraki kısmı hakkında asla, hiçbir şey şöylemedi.
Sebebi şudur: Buda çok sıradan insanlarla konuşuyordu ve bu bile boşluğa ulaşma arzusu yaratabilir. O boşluğa ulaşma arzusu farkındalığa engel olur, çünkü boşluğa ulaşmayı arzuladığında ileri geri hareket edersin. Nefes içeri girerken sen önden gidiyor olursun, çünkü gelecek boşlukla ilgileniyorsundur. Buda ondan hiç bahsetmez, bu yüzden Buda’nın tekniği aslında bu tekniğin yalnızca yarısıdır.
Ama tekniğin diğer yarısı kendiliğinden gelir. Nefes bilinçliliğini, nefes farkındalığını çalışmaya devam edersen, aniden, bir gün, bilmeden, boşluğa gelirsin. Çünkü farkındalığın keskinleştikçe, derinleştikçe, yoğunlaştıkça, farkındalığın paranteze alındığı zaman; tüm dünya parantezin dışında kalır; içeri giren ya da dışarı çıkan nefes dünyan ve bilincin için tek arena olur, aniden içinde nefes olmayan aralığı hissedersin.
İnceden inceye nefesin hareket ederken, nefes olmadığında, bunun farkına niye varamayasın? Aniden nefes olmadığını fark edersin ve nefesin ne dışarı çıktığını, ne içeri girdiğini hissettiğin an gelir. Nefes tamamen durmuştur. O duruşta, iyilik’i bulursun.
Bu teknik milyonlar için yeterlidir. Asya’nın tamamı, yüzyıllardır bu tekniği denemiş, bu teknikle yaşamıştır: Tibet, Çin, Burma, Tayland, Seylan… Hindistan dışında Asya’nın tamamı bu tekniği denemiştir. Tek bir teknikle binlerce, binlerce kişi aydınlanmaya erişmiştir. Ve bu yalnızca ilk tekniktir.
Ama ne yazık ki bu teknik Buda’nın ismi ile özdeşleştiği için, Hindular ondan kaçınmaya çalışmaktadır. Giderek bir Budist yöntemi olarak tanındığı için, Hindular onu tamamen unutmuştur. Ve bu kadar da değil, ondan bir sebebten daha kaçınmaya çalışmaktadırlar. Bu teknik Şiva’nın bahsettiği ilk teknik olduğundan, pek çok Budist bu kitabın, yani Vigyan Bhairav Tantra’nın Hindu değil, Budist kitabı olduğunu iddia etmiştir.
Ama bu teknik ne Hindu, ne de Budistlere aittir… Teknik tekniktir. Buda bunu kullanmıştır, ama teknik zaten kullanılmak üzere oradaydı. Buda, bu teknik sayesinde Buda, yani “aydınlanmış olan” oldu. Teknik Buda’dan önce vardı; teknik hep oradaydı. Dene onu. En basit tekniklerden biridir… Diğer tekniklere göre basit; senin için basit demiyorum. Diğer teknikler daha güç olacak. İşte bu yüzden bundan ilk teknik olarak bahsedilir.