1922’de İstanbul’da dünyaya geldi. Ortaokul yıllarını Mersin’de geçirdikten sonra, babasının Zonguldak Kömür İşletmeleri’ne tayiniyle, yaşamının bundan sonraki kısmı bu şehirde geçti. 18 yaşında zatürreeye tutulan, zatürreeyi atlatıp nekahet döneminde yoksulluk yüzünden iyi bakılmayan Muzaffer Tayyip, ömrünün son 6 yılını veremli olarak her gün ölebileceğini bilerek yaşadı. Bununla birlikte ümidini kaybetmedi. Çalıştığı müessese, onu sanatoryuma göndermeyi vaat etti.
18 yaşında zatürreeye tutulan, zatürreeyi atlatıp nekahet döneminde yoksulluk yüzünden iyi bakılmayan Muzaffer Tayyip ömrünün son 6 yılını veremli olarak her gün ölebileceğini bilerek yaşadı. Bununla birlikte ümidini kaybetmedi. Çalıştığı müessese onu sanatoryuma göndermeyi vaat etti. Sanatoryum masrafları, 900 liraydı. Ama o sadece 200 lira toplamıştı ve gerisini tamamlaması için Oktay Rıfat’a bir mektup yazmıştı. Mektuptan 4 ay sonra 20. yüzyılın eli ayağı bağlı zavallı şairi, hayata gözlerini yumdu. Yaşarken yanında olmayanlar, öldükten sonra değerini anladı ve Zonguldak halkı, bir şairin böylesi görkemli bir törenle uğurlanmasına şaşırdı. O zamanın valisi evine bile gitmeye üşenen bir insandı. O gelince bütün hükümet büyükleri de cenazeye taşındı. Kömür İşletmesi’nin bandosu arkasında sayısı yirmiyi bulan çelenklerle muazzam bir kalabalığı gören Zonguldaklılar, bir şairin ölümüne şaştılar, durdular. "Şair ölmesine ölürmüş ama cenazesi de bir parti başkanı gibi kaldırılır mıymış?" dediler.
Necati Cumalı’dan yaptığımız alıntının dışında Muzaffer Tayyip Uslu’nun vefatından sonra Orhan Veli Kanık, Behçet Necatigil, Sabahattin Eyüpoğlu, Salah Birsel, Muzaffer Sosyal gibi isimler çeşitli süreli yayınlarda onun hakkında yazılar kaleme almıştır.
Aşkı, dostluğu, şiiri ve ölümü bu şehirde tanıdı. 03.07.1946 günü annesinin kucağında son nefesini verdiğinde sadece 24 yaşındaydı. İstanbul doğumlu olmasına rağmen o şehrin acı ve sevinçlerine ortak olması nedeniyle Zonguldaklı şair olarak tanınır.
O dönem yayınlanan şiirleriyle en iyi şairlerden biri kabul edilen Muzaffer Tayyip, hayatındaki acılara karşın, gizli bir üzgünlük içerisinde yaşamanın güzelliklerini sergilemiştir şiirlerinde. O dönemde ki "garip" şiir akımından etkilenmiştir. Ama o dönemde Orhan Veli, Melih Cevdet Anday ve Oktay Rıfat gibi üstatların yanında adını pek duyuramamıştır. Fakat her şiirinden de duygu yoğunluğunu hissedersiniz. Şiirlerinde genel olarak parasızlıktan ve veremden bahseden şair Zonguldak’ta memurluk yapmıştır.
Muzaffer Tayyip Uslu hakkında yayımlanmış tek eser Necati Cumalı’nın kaleme aldığı "Muzaffer Tayyip Uslu" isimli yapıttır. Muzaffer Tayyip, Necati Cumalı ile tesadüfen tanışmıştır ve 5-6 saatlik bir konuşma bile şairimizin hayatını konu alan bir kitap yazmaya yetmiştir.
Muzaffer Tayyip Uslu, şiirin tarifinin yapılmayacağını, yapılan tariflerin onun ancak bir cephesini aydınlatabileceğini belirtip teşbih, istiare gibi söz sanatlarına savaş açan Orhan Veli’nin cephesinde yer alan Uslu’ya göre "sermayesi vezin, kafiye, teşbih, istiare gibi unsurlardan ibaret olan şiir tarzı artık iflâs etmiştir. Bunun sebebi değişen dünya, değişen hayat görüşü ve değişen ihtiyaçlardır" demiştir.
Yaşam sevincini aşk ile harmanlayan Muzaffer Tayyip’in sözlüğünde aşk saklanacak değil gün yüzüne çıkacak bir duygudur. Orhan Veli, "Dedikodu" adlı şiirinde “Yüksekkaldırımda güpegündüz Eleniyi öptüğünü” “geç bunları, anam babam, geç / geç bunları bir kalem / bilirim ben ne yaptığımı” diyerek inkâr ederken Muzaffer Tayyip, “Evodaksiya’yı öptüğünü” hem de “Zeyrek yokuşunda” öptüğünü itiraf eder:
Sevmese ıslık çalar mıydı?
Şiirlerinde aşk temasına sıkça yer veren şair, “sarışınları” daha çok beğenir. İrfan Yalçın bir yazısında “bir gözü kör olan” Muzaffer Tayyip’in şiirlerindeki sevda dolu sözlerin eyleme dönüşemeyen bir düşüncenin yankıları olabileceğini ifade eder.
Sevda dolu bir cümle
Çünkü “açlık” da bir kelime
Diyeceğim, bir gün genç şair tüm insanlığa dil, din, mezhep, sınıf farkı gözetmeksizin büyük bir sevgi beslemektedir. “Şiirler söylemek istiyorum size / Siz sevgili insan kardeşlerime” dediği Arkadaşlık isimli şiirinde yaşama sevgisini “insan sevgisi”ne bağlar. Tüm insanlık, onun “kardeşidir”.
Şair, “şimdiki / yaşayan” insan kardeşlerine öğüt vermeyi de ihmal etmez. Bu dünyaya geliş amacımızın sadece yaşamak olduğunu, asla ve asla unutmamaları gerektiğini söyler. Dünyada her ne varsa her şeyiyle insanın mesut olabilmesi içindir.
Yaşamaya bu denli tutkun olan şair bu güzelliklerin bir gün sona ereceğinin bilincindedir ve bu sonu –alışılmadık bir biçimde–insanlara hatırlatmaya çalışır. Ölüler Konuşuyor adlı üç bölümden oluşan 12 kıtalık şiirinde ölüler kendi aralarında konuşur. Ölüm sebeplerini birbirlerine anlatırlar.
“Beni doğururken ölmüş annem
ah, mümkün mü
bir güzel kadın geçsin de yanımdan
Ölüm sırasında önlerde yer aldığını hisseden, veremin pençesinde olan Uslu, hiç çekinmeden hastalığını söyler. Ağzından kan gelirken bile güzel düşünmeyi elden bırakmamakta, dünyayı hâlâ güzel görebilmektedir. Bütün meselenin bir parça kandan ibaret olduğunu anlatır:
📊 19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 52987801 ziyaretçi (134768077 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)