Tijen / Demiralp / Tuncel / Ülkem / Aras / Korçak / Sibel / Erbatur / Çakır / Yakut
Geçici Ayrılık Endişesi
Geçici ayrılık endişesi, çocuğun annesinden, evden veya sevdiği, güven duyduğu birinden ayrılmayı gerektiren durumlarda kaygıya kapılarak olumsuz tepkiler vermesi olarak açıklanabilir.
Geçici ayrılık endişesi, gelişim sürecinin doğal parçasıdır ve bütün çocuklarda görülebilir; bazılarında hafif görülürken, bazılarında şiddetli boyutlarda olabilir. Özellikle farklı sosyal ortamlara sokulmamış, anneye aşırı bağlı, sakin, durgun çocuklarda daha şiddetli ve daha uzun süreli görülür.
Bazı anneler çocuklarını dış dünyayla tanıştırmazlar; çocuğun komşulara, parka gitmesine ve sokağa çıkmasına izin vermezler. Sokaktaki sapıklar seni kaçırır, diğer çocuklar seni döver, araba çarpar vb. telkinlerle çocuğun dış dünyayı korkutucu ve tehlikelerle dolu bir yer olarak algılamasına neden olurlar. Çocuk annesinin ve aşina olduğu kişilerin olduğu ortamlarda kendini güvende ve mutlu hisseder; ama bunların bulunmadığı ortamlarda bulunduğu zaman kendini güvensiz hissederek korkuya kapılır.
Çocuk, ilk bağımsızlık eylemlerini yürümeye başladığı zaman gösterir. 4-5 yaş dolaylarında çocuğun anneye olan bağımlılığının azaldığını gösteren davranışları çoklaşır; yalnız markete gider, parkta oynar, komşuya veya okula gidip gelir. Bağımsızca yaptığı işleri gururla anlatır. Annesinin dizi dibin de büyütülen ve akranlarıyla bir araya gelmesine olanak tanınmayan çocukların bağlılık duydukları kişilerden uzak ortamlarda yalnız bulunma ve bağımsız iş yapma cesaretleri ya yoktur ya da çok azdır.