AYDAN ATLAYAN KEDİ: RANA: KABUSLAR PRENSESİ
Annemi çağırıyorum. Odanın altını üstüne getiriyor kadıncağız. Yok. "Evladım gözlerin çok yorulmuş ondandır." diyor. Büyük ihtimal haklı ama ya değilse. Yatağı kale haline getiriyorum. Kenarlara bulduğum herşeyi tıkıyorum. Yastıklardan setler yapıyorum. Yorganın ucunu ayaklarımın altında alıyorum. Kafamı da yorganın içine sokuyorum. Yorganın arasından bıraktığım küçük bir delikten odayı kolluyorum. Ne ses var ne hareket. Uyku hak getire. Gece bekçisi gibiyim. Hoş fare görsem ne olacak, sanki onu yakalabilecek cesur bir yüreğe sahibim. Büyük ihtimal bulabildiğim en yüksek yere çıkar avazım çıktığı kadar bağırırım. Annemlerin yanı sıra tüm mahalle yağa kalkar hatta akıllının biri polis bile çağırabilir. Hala ses yok. Saat geç.
Beklerken uykuya dalmışım. Sabah uyandığımda ilk iş el ve ayak parmaklarımı kontrol etmek oldu. Sonra aynaya baktım. Parmaklar ve dudaklar yerinde. Güzel. Ah Rana ah seni bir bulsam var ya öyle korkunç hikayeler anlatacağım ki değil bir gece, gecelerce uyuyamayacaksın. Seni pis cadı.
Evrenin Dünyası 24 Ocak 2010 18:06
sen hümanist entel serseri firmini okudun mu? farelere bakış açım değişti resmen :) ölmelerine kıyamaz oldum. bir de merak kulak yerinde dimi?
Aydan Atlayan Kedi 24 Ocak 2010 21:47
Yerinde yerinde onu da kontrol ettim :)
kara kitap 25 Ocak 2010 10:24
resme bayıldım.çoook güzel.ben de fareleri severim.ratatou'yu kim sevmez.
Syrakusa/Beter Böcek 25 Ocak 2010 10:53
Gore Verbinski'nin Zor Hedef Fare'sini izlemelisiniz . Muhteşemdir . Yok izleyemem derseniz reçeteye bol bol Tom ve Jerry yazıyorum .. :)
Aydan Atlayan Kedi 25 Ocak 2010 18:00
KARA KİTAP: Çizgi filmlerde çok tatlılar ama evin içinde hayır :)
SYRAKUSA: Sanırım izledim ama emin değilim. Ben fareleri çizgi film ve filmlerde sevimli bulanlardanım ama gördüğümde ciddi anlamda çok korkuyorum :)