Şiddet Döngüsünden Çıkmanın Tek Yolu-Sevgili Günlük
''Özgecan Aslan kadınların Gezi'sidir'' demişti biri geçenlerde. Doğru. Büyük bir infiale yol açtığı kesin. Binlerce insan kadın tacizine, tecavüzüne , şiddetine dair binlerce şey yazdı. ''Sen de Anlat'' hashtag'inden nice tezler, sosyolojik araştırmalar çıkacak kim bilir. En ünlü köşe yazarlarından (bkz.Pucca) en sıradan kadına hepimizin ne kadar yaralı olduğu ortaya döküldü. Bakalım, uzun bir çığlığa dönüşmüş olan seslerimiz kaç ''muktedir'' erkeğin kulağına ulaşabilecek? Bekleyip göreceğiz.
Bu nedenledir ki ''kadına şiddet'' haberleri hele ki görüntüleri beni felç ediyor. O haberlerin ayrıntısını okur, resmine bakarsam nefesimi tutuyorum, boğazım sıkışıyor, kalbim duruyor sanki. Benim önümde bir adam ya da kadın , çocuğunu ya da eşini ya da hayvanını dövse ben onu durdururum mesela. Bakıp geçemem. Tek suçu küçük ve güçsüz olmak olan, elinden bir şey gelmeyen, içimdeki yaralı çocuk yapar bunu
Hayatında hiç şiddetle karşılaşmamış insanların yorumlarına şaşırmıyorum. ''Ben olsam..'' la başlayan her cümleye kırık bir tebessümle karşılık veriyorum. Bu öyle bir şey ki yaşamayan bilemez. Özgecan'ın katilinin annesinin söylediklerini hatırlatayım:
''Ben çocuğumu koruyamadım. Babasının şiddet eğilimi vardı. Biz kaç yıldır ayrıyız. Ben çocuklarımızın onun yanında büyüsün istemedim. Ben kocamdan çok şiddet gördüm ama anneme babama söyleyemedim.'' Bu sözleri söyleyen kadın tam yirmi iki yıl evli kalmış bu adamla. Belli ki çocuklarını büyütene kadar dayanmak zorunda hissetmiş. Kendi ailesi , devlet, polis, karakol bir şey yapamamış. . Düşünsenize, eğitiminiz yok, işiniz yok, paranız yok ama ''dul kadın'' dendi mi şöyle bir duran eşiniz, dostunuz, komşularınız, akrabalarınız var, ''Ah kızım, ben neler çektim de hep sizin için dayandım'' diyen anneniz var, hepsi bir tarafa gözünüzün içine bakan, babası annesini döverken ağlayan, saklanan, sizi korumaya çalışan minicik çocuklarınız var, biliyorsunuz ki bir şekilde o evi terk etseniz bile çocuklarınızı bırakmak zorunda kalacaksınız böyle bir adama, ne yapardınız?
Bu çaresiz kadın ve çocuklara bir çatı gerek; itilip kakılmayacakları, umutla dolacakları, korkmadan yemek yeyip uyuyabilecekleri bir sığınak. Başka hiç bir şey değil. Bunu biliyorum, düşünerek, kafa yorarak karar verdiğim bir şey değil , ta içimden, en derinden biliyorum. Eğer geçmişe dönme şansım olsaydı annemin bizi alıp böyle güvenli bir eve götürmesini çok isterdim. Babam ancak o zaman karısını kaybedebileceğini fark eder, kendisi için yardım arayışına bile girerdi. Aile tarihimizde hepimizin çok iyi bildiği sahneler var bizim; annemin nihayet evi terk edip babasının evine gitmeye kalkması, o zamanlar henüz bir yaşlarında olan abimin sesini ,epeyce uzaklaşmışken duyup geri dönmesi, üçümüzün de hasta olduğu soğuk bir kış günü annemin evde olmaması ve babamın bizi bir taksiye atıp annemi arayışımız, abimin menenjit olması ve Ankara'da bir hastane koridorunda babam tarafından hırpalanması. Şanslıydık, her şeye rağmen sevgi doluydular, bir trajedi ile karşılaşmadan büyüyüp ayrıldık evden ama ne oldu biliyor musunuz? Üçümüzün de içinde büyüyemeyen, yaralı, korkmuş birer çocuk dondu kaldı.
Sonuç; bu kara düzen değişsin istiyorsak bireysel olarak şiddet gören kadının sığınabileceği bir kuruluşa destek olmalıyız. Benim en çok bildiğim Mor Çatı'nın web sitesinde bir çok şey var. Güncel ihtiyaç listesi, vakıf yararına satılan çok güzel ürünler, gönüllülük formu, bağış yapmak için bir bağlantı, şiddetle karşılaşınca ne yapılmalı minvalinde bir sürü yazı..
-Ankara'da Kadın Dayanışma Vakfı
-Sığınaksız Bir Dünya oluşumu Türkiye çapında tüm katılımcı derneklerin listesini vermiş.
-Aile içi şiddete son yardım hattı
Ayşegül Yaraman'ın sözleriyle , herkese şiddetsiz günler diliyorum :
Not: Bu yazı geçen hafta Blogcuanne'de yayınlandı. Kendisine çok teşekkür ediyorum.