Duyulur Dünyanın Şakası - Şeyhmus DİKEN
14:2513 Temmuz 2019
Temmuz sıcağında Diyarbakır’da bir sinema filmi çekiliyor, adı; Sabırsızlık Zamanı. Set arası suriçinin hatırlı mekânlarından birinde hayli uzun sohbetimizde Feride’nin yazar kimliğinden, dört yıl önce yayınlanmış kitabından, sonbaharda çıkacak olan öykü kitabından haberdar oldum.
Sonra kitabını okudum. 2015 yılında İletişim Yayınlarında çıkmış Deneme ile Öykünün içiçe geçtiği birinden birinin zaman zaman diğerinin önüne çıktığı dilin çok ustaca kullanıldığı bir edebiyat ”duyulur dünyanın şakası”.
Kitabı üç parçada okudum. İlk bölümü okurken geceydi. Balkon’un loşluğunu sol yanımdaki mutfak lambasının yarı yansıyan ışığı kırmıştı. Dalmıştım kitaba; “Evin ruhunu ferahlatmak için eşyaların yerini değiştirmeyi çok severiz...” cümlesini henüz okumuş ve nokta demişken, birden dışarda ritmik aralıklarla bir cayırtıdır koptu. Şehir balosuna yetişmeye çabalayan dekoltesi aşırı şaşaalı son yıllarda sayıları pıtırak gibi sürekli artan dıştan giydirilmiş halde karşıda duran ışıl ışıl bir kaç binanın arasından havai fişekler belli bir yüksekliğe kadar uçuşup saçılıp fırlatıldığı yere inerken kendime geldim. Sonra kapadım kitabı.
Gecenin sabahında belediye otobüsüyle şehre (şehir derken kasıt suriçidir, ötesi çakmadır) yollanırken kaldığım yerden sürdürdüm okumayı! Bir başka öyküde; “Çocukların masum yaratıklar olduğunu düşünenler, onlardaki gaddarlığın ve görmezden gelme kabiliyetinin farkında olmayan ahmaklardır.” cümlesini henüz bitirmiştim ki! Yolcusu olduğum sarı otobüsün zınk diye durduğunu ve sürücüsünün saniyesinde yarı beline kadar solundaki kapı üstü camdan dışarıya sarkmış vaziyette yine soldaki özel taksi sürücüsüne en bas sesiyle bağırdığını fark ettim. Neyse ki yolcular bağırıp çağırıp “etme, uyma, işimiz gücümüz var” deyince sürücü yola devam etti. Cümleye baktım, masum çocukluk hallerinden canavarlaşan yetişkin bireye dönüşmeyi ayniyle vaki olarak bir kez daha düşünerek kapadım kitabı.
Kitap bittiğinde oturup yazayım dedim o ruh haliyle...Sonra başladım yazmaya! Yazı bittiğinde çocukların oturduğu masa boştu.
Kahraman ya da kurban; birinin yılan zehiri dilli, öbürünün ise dili döndükçe ve dahi karşılık buldukça bilge(ce) seslendiği, ünlemeye gayret ettiği bir nefesten dil kurmaya çabalamış yazar.
Edebiyatın usta öğreticisinin hayatın bizatihi kendisi olduğu gerçekliğinden güç alarak. Ve dahi gündelik hayatın içinde birbirini tanıyan / tanışan insanların birbirinde anlık olarak iz bıraktıklarını ama bu izbırakışlığın izlerinin / izleğinin kimi kez zamana yenik düştüğünü! Kimi kez de zamanın imbiğinden süzülüp, zamanın sınavından geçerek hafızaya düştüğünü anlatıyor, yazıyor kitabında Feride Çetin.
Size bir öneri; evinizin baş köşesine izzet û ikballe kuruluveren beyaz camın cazibesine kapılıp izlediğiniz dizi kahramanlarından biri (mesela Hatırla Sevgili’nin Güzide’si) ruhunuzla özdeşleşse de, vazgeçin! Kitabın sayfaları arasına dalıp “bilmeyenler için söylüyorum, bir tek en masum olan duyacak dünyanın şakasını” diyen Feride Çetin’in kitabını benim gibi geç farkına varsanız da okuyun, seveceksiniz.
Temmuz 2019 Dîyarbekir
Ey naifAh, benim kırmızı pelerinim, yaralı yüreğim, anadilim!