Ekim 2011 - düs mezarliği
Kayıp evrenler 1\ seni uzaktan sevmek 7
Seni uzaktan sevmek 10
İkisi bordo bir koltuğun üzerine oturmuş ve birbirlerini izliyorlardı. Adama sorsalardı burada olabileceklerine ihtimal bile vermezdi. O gece telefonu eline aldığında konuşacaklarına bile ihtimal vermiyordu aslında. Ancak konuşmuşlardı, buluşmuşlardı ve şimdi aynı koltuk üzerinde oturabiliyorlardı. Adam hala kızın elini tutup tutmama konusunda kararsızdı. Kız ise biraz geride duruyor ve adamın tepkilerini ölçüyordu.
Aslında geçen zaman adamın bütün ihtimalsizlik hesaplarının tersine göre ilerlemişti. Olmaz dediklerinin hepsi olmuş, en büyük hayalim dediği gibi onun elini tutmuştu. Kıza ait bir evren olduğundan bahsetmişti adam. Kız ise pek inanmamıştı buna. Öylesine söylenen bir söz gibi gelmişti başta. Ancak adam gezegenleri anlatmaya başladığında kız cevap verememiş sadece susmuştu. "Senin evreninde" demişti adam "her gezegende yaşam var ve her gezegen bambaşka güzellikte."
Adam bir süre boyunca daha kızın gözlerinin içine baktı. Bir şeyler söylemek istediği çok belliydi ama konuşmuyordu. O konuşamadıkça da bir sessizlik çöküyordu ortama. Sonuçta adam neyi yapıp neyi yapamayacağından çok emin değildi. Hala o başka birisinden kurtulabilmiş değildi. Kendisi olabilmeye alışmak gerçekten zordu hep bir başkasıymış gibi yaşadıktan sonra. En kötüsü ise kim olduğunu unutmaktı. Hep kararları o başkası verdikten sonra şimdi gerçekten ne istediğini bilemiyordu aynı ne söyleyeceğini bilemediği gibi. Bu hayata alışması zor olmuştu gerçekten. Hala kendisinin kim olduğunu hatırlamakta zorlanıyordu. Kendisinden o kadar uzak kalmıştı ki şimdi durup baktığında büyük boşluklar vardı hayatında.
Kızın harika gülümsemesine bakarken onun kendisi olmasını istemesindeki tek neden olduğunu söylüyordu sessizce. Evet, o kız olmasaydı hep başka birisi gibi yaşayacaktı. Hep yanlış insanlarla birlikte olacak, hep yanlış adımlar atacaktı. Şimdi ise bir şans çıkmıştı karşısına. O kadar güzel bir şanstı ki güneşin onun gülümsemesinden esinlendiğini düşünüyordu. Tanrı evreni yaratırken onun yüzüne bakmış olmalıydı. Sonuçta ona her bakışında yeni bir evren görüyordu. Ona bu evrenleri anlatmayı denemişti aslında. İnanmamıştı belli ki. Ona o gece neler yaşadığını anlatmayı da denemişti ama onlara da inanmamıştı. Ona anlatabilmesi gerekiyordu, yaşadıklarını bilmeliydi onun. Bunun için aklında bir fikir vardı. İşe yarayıp yaramayacağını bilmese de denemeliydi.
"Şimdi ne olacak" diye sordu kız. Adamın gözlerinin içine bakıyordu büyük bir beklenti içerisinde. "Seni çok güzel bir yere götüreceğim" diye cevapladı adam. Yüzünde büyük bir gülümseme vardı ve kızın gözlerinin derinliklerine bakıyordu. "Ne yapacağını anlamıyorum" diye karşılık verdi kız. Yüzünde hafif bir belirsizlik, hafif bir merak vardı. Adam ise gülümsemeye devam ediyordu "İçimde sana ait kocaman bir evren var derken inanmamıştın bana. Şimdi onu göstermek istiyorum." Kız bir süre boyunca boş boş baktı, anlamamıştı. Adam da anlatmamıştı aslında. Bir süre sebepsizce gülümseyerek bakıştılar.
Adam kızın ellerini tuttu. Onun tenine dokunmak o kadar özeldi ki onun için hayatının en mutlu anlarından birisindeydi bu yüzden. O kadar başka bir büyünün etkisi altına girmişti ki bir süre boyunca konuşamadı. Kendi içine doğru yolculuk yapma isteği arttı bu zamanda ancak kendisini durdurmalıydı. O zaten karşısındaydı tekrardan onun hayallerinin yanına gitmesinin anlamı yoktu. "Şimdi gözlerini kapatmanı istiyorum ve derin bir nefes almanı" dedi kendisini toplayınca. "Kendini bana bırakmanı istiyorum, seni güzel bir gezintiye çıkaracağım" diyerek devam etti konuşmasına. Sesi sakin ve yumuşak bir tondaydı. Kelimeleri normalden çok daha farklıydı.
Kız tereddüt içinde olmasına rağmen gözlerini kapattı ve derin bir nefes aldı. Neler olabileceğini bilmiyordu içindeki sesler ona hiçbir şeyin olmayacağını söylediği sırada. Adamın ellerini kavradığını hissediyordu sadece.Biraz zaman geçtikten sonra başka bir şey hissetmediğini düşündü. Adamın sesini duyduğunda bir parça rahatlamıştı "merak etme her şey yolunda ve ben yanındayım."
Kısa bir zaman sonra kız çok güçlü bir şekilde çekildiğini hissediyordu. Adam ellerini bırakmıyordu bu esnada ve kız dayanamayıp gözlerini açtı. Gözlerini açtığında ilk gördüğü şey uzayda olduğuydu. Dünyadan ve güneşten hızlı bir şekilde uzaklaşıyordu sanki her şeyi ardında bırakarak. Bu esnada adamı karşısında gördü, ben demiştim dermiş gibi gülümsiyordu. Bir şeyler söylemeye çalıştığında sesinin çıkmadığını fark etmişti. Bu esnada ise gezegenlerden sırasıyla uzaklaşıyordu. Daha sonra güneş sisteminden de ayrıldı. Evrende yol aldıkça inanılmaz görüntüler görüyordu. Süper novaları hayranlıkla seyretti. O kadar hızlı yol alıyorlardı ki yanlarından geçtiği yıldızlar ince şeritler halinde görünüyorlardı.
Süresini bilmediği bir zaman boyunca çekilmeye devam ettiler. Elini bir an için bile olsa bırakmamıştı ki bu garipti. İnsanlar ellerini tutmayı bırakırdı genellikle. Bir süre sonra etraflarında hiçbir şey kalmamıştı ve devasa siyah bir boşluğun içindeydiler. Artık çekilmiyorlardı. Erkek konuşmayı başladı "korkmana gerek yok. buranın ismini bilmiyorum sanırım hiçlik. Sana anlatmıştım ya hani burası orası işte bana inanmamıştın." son kelimeleri söylerken neşesi anlaşılabiliyordu.
Kız şaşkınlık içerisindeydi ne kadar belli etmemeye çabalasa da bunu yapamıyordu. "Şimdi ne olacak" diye sordu bilinmezlik içinde. "Sana gezegenleri gezdireceğim" diye cevap verdi "hazırsan başlayalım.Gözlerini kapat ve aç."
Kız söylendiği gibi gözlerini kapatıp açtı ve kendini gri bir mezarlıkta buldu. Hava karanlıktı ve soğuktu. "Burası sana anlattığım mezarlığım. Gel biraz dolaşalım seninle." dedi adam ve mezar taşlarının arasında yürümeye başladılar. Taşların üzerinde "hayalimdeki meslek, hoşlandığım ilk kız, söylenen ilk yalan, ilk aldatılmam, ilk ihanet, ilk intiharı düşlemem" gibi bir çok isim yazıyordu. Yolculuk yaparken ise adam anlatmaya devam ediyordu "hatırlamak için mezarları kazmam gerekiyor. Birçoğuna hiç dokunmadım bazılarını ise sıklıkla kazarım. Ancak her biri göz yaşlarımla ıslanmıştır. Gördüğün gibi hiçbir şey yok burada. Ne bir ev, ne bir barınak ne de tek bir bitki. Hiçbir şey yok. Şimdiye kadar geçmişimi gördüm bir de geleceğime ait bir bölüm var.Gel biraz da orayı gezelim."
Mezar taşlarının, küf kokularının ve yıkılmış binaların arasından ilerlediler. Bir süre sonra mezar taşlarının sayıları azaldı. "Burası da geleceğime dair yiten hayallerimi gösteriyor. Umudum kalmadığı düşlerimi de buraya gömüyorum. Bu yüzden mezar taşlarının sayısı daha az. Burada dikkat etmen gereken tek bir şey var o da gördüğün tektük çiçekler. Bunların bir çoğu senin sayende oldu. Bu çiçekler gözyaşıyla büyümüyor. Sadece umutla gelişiyor ve çoğalıyor. Bunların hepsi senin sayende." dedi erkek ve kollarını iki yana açarak bitirdi cümlesini.
Kız tam olarak ne hissetmesi gerektiğini bilemiyordu. Üzülmeli miydi yoksa çiçeklerin açtığına sevinmeli miydi emin olamıyordu. "Şimdi ne olacak" diye sordu, gülümsemesi kaybolmuştu. "Ne yapmak istersin?" diye sordu adam. Kız bilmiyorum dercesine başını salladı. Erkek gülümsedi ve "gözlerini kapat" dedi.
Kız gözlerini açtığında bir süper novanın yanındaki küçük bir göktaşının üzerindeydiler. Kırmızı güller göktaşının üstünü kaplamıştı.Zeminin üzerinde beyaz bir masa vardı ve üstü yemeklerle süslenmişti. Yemeklere iki kadeh kırmızı şarap eşlik ediyordu. "Burada" dedi adam "istediğin her şeye ulaşabilirsin. Bize güzel bir akşam yemeği düşledim bende." Kızın sandalyesini çekip oturmasına yardımcı oldu. Yemek boyunca konuşmadılar. Kız süper novayı izlerken erkeğin onu seyrettiğini çok iyi biliyordu. Yüzüne bir gülümseme yerleşmiş, tatlı bir mutluluk o gülümsemeye eşlik ediyordu.
"Bir yıldızın kara deliğe dönüşmesini izlemek istiyorum" dedi kız. Yemekleri bitmişti ve burasının tadını çıkarmak istiyordu. Erkek gülümseyip "elbette" dediği sırada kız gözlerini kapatmıştı. Gözlerini açtığına renklere bürünmüş bir yıldızın etrafındalardı. Yıldızdan etrafa doğru ışıklar saçıyor ve gök kuşağının tüm renklerini gösteriyordu. Sanki kocaman bir bulut yıldızın etrafını kaplamıştı ve o bulut milyonlarca farklı renklere bürünmüştü. Hemen hemen her an yıldızda kocaman patlamalar oluyor ve çok büyük ışık dalgaları etrafa saçılıyordu. "Mükemmel" diyebildi kız sadece bir an için adamın gözlerine baktığında. O esnada adamın yıldızı değil onu izlediğini fark etmişti. Kız gözlerini kapadığı sırada "hadi daha sakin bir yere gidelim" demişti.
Gözlerini açtığında bir deniz kenarındalardı. Hava karanlıktı ve gök yüzündeki 2 ay ile aydınlatılıyordu. Aylardan birisi beyaz, bir diğer kırmızıydı. İki ayın yansımaları denize düşüyor ve kırmızı yakamozlar oluşturuyordu. "Bu gezegeni çok seviyorum" dedi erkek "aslında siyah bir ay daha var ama o görünmüyor. Gel hadi biraz oturalım ve dinlenelim." Adam sahil kenarındaki şezlongları gösteriyordu ve kızın elini tutup oraya doğru yürümeye başladılar. İlerledikçe bir müzik sesi duyuluyor ve insanın içi duygularla doluyordu. "Burayı biliyorum" dedi kız şaşkınlıklar içerisinde. "Evet, o yüzden burayı seçtim zaten" adam gülümsüyor ve kızın gözlerindeki kırmızı ayın yansımasına bakıyordu.
Aradan uzun bir zaman geçtikten sonra kız "biraz eğlenmek istiyorum mümkün mü?" diye sordu. Adam "elbette" diyerek cevap verdi "hadi gözlerini kapat." Kız gözlerini kapatıp açtığında kendini kocaman bir lunaparkın girişinde buldu. Erkek tekrardan elini tutmuş ve onu çekiştiriyorken buraya daha önceki gelişini hatırlıyordu. Daha önce tek başına hiçbir şey yapamamış ve kendini yalnızlık bataklığında bulmuştu ama şimdi yanında o vardı. Birlikte bütün eğlence aletlerine binip kahkahalarla güldüler. İnsan gülmekten yorulabiliyormuş bunu anladı kız. Lunaparktaki banklardan birisine oturup dinlenmeye başladılar. Eğlenmenin yolu insanların olmamasıyla değil yanında seninle gülen birinin olmasından geçiyordu, bunu anlamıştı erkek.
"Şimdi nereye gideceğiz?" diye sorduğunda kız, erkek "gidecek güzel bir yer biliyorum diye cevap verdi. Kız gözlerini kapatıp açtığında bir mezarlıktaydılar. "Buraya gelmiştik" dedi kız biraz şaşırarak. "Hayır gelmemiştik. Burası benim değil senin mezarlığın. Daha doğrusu mezarlığının bendeki yansıması. Gel biraz dolaşalım." dedi erkek ve mezar taşları arasında yürümeye başladılar. Önceki mezarlıktan ilk farkı burada daha fazla çiçek olmasıydı. Mezar taşlarında yazanlarda kısmen farklıydı "aldatılma" vardı. Onun yanında " kendini kandırma" duruyordu. Hele yıkılmış bir mezar taşı vardı ki üzerinde "güven" yazıyordu. "Neden buraya geldik?" diye sorduğunda kız erkek "görmeni ve benim bildiklerimi bilmeni istedim sadece. Başka bir nedeni yok" diyerek cevap verdi. Kız mezar taşlarını gezdi sırasıyla. Bazıları birkaç kez açılmış bazıları ise hiç kapatılmamıştı. Bir süre sonra "buradan gitmek istiyorum" dedi kız ve kendilerini siyah hiçlikte buldular.
"Neden tekrardan buraya geldik?" diye sordu kız. "bir çok gezegeni gezdik. Daha gidebilecek birçoğu daha var ama birazda senin yol göstermeni istiyorum. Bir sonraki gezegeni sen seç veya gitmek istemiyorsan dünyaya dönelim. Dediğim gibi eğer istersen gidebileceğimiz milyarlarca farklı evren var. Eğer istemezsen tekrardan dünyaya döneriz. Seni bir karar vermeye zorlamak istemiyorum ama seninde o gezegenlerde istediğin gibi yol alabileceğini bilmelisin. Bende sana ait kocaman bir evren var ve bunun çok büyük bir bölümünü sen olmadan göremem. Bu yüzden bir sonraki gezegeni senin seçmeni istiyorum." diyerek cevapladı erkek. Artık kızın gözlerinin içine bakıyor ve cevabı bekliyordu.
Kız durdu ve etrafına baktı. Ne söyleyebileceğini bilmiyordu ve düşünmeye başladı. Gidebilir veya devam edebilirdi. Gözlerini kapatıp evini düşlerse geri dönerdi veya başka bir gezegen düşlerse oraya giderdi. Gözlerini kapadı ve düşündü...
Hoşça kal... Akrostik şiir yazamama
Şekil bir ada b de ve c de görüldüğü üzere ben şiir yazamıyorum. En basiti olan akrostik şiiri bile yazamıyorum. Bunu bana hatırlatan fecebooktaki saçma yarışmaya tekrardan lanet ediyorum. Yok efendim en iyi akrostik şiiri yazana para ödülü yok bilmem de. İstedim tabi dedim yazarım ben. Ne yazsam diye düşündüğümde ise yazamadığımı fark ettim kendime kızar bir biçimde. Bu yüzden de bu yazıyı yazmaya karar verdim. Sinir oluyorum kendime bazen. Gerçekten çok sinirim bozuluyor... Cehenneme yaklaşırken
Konuşmamın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini biliyordum. Ne anlatırsam anlatayım ne burada kaldığım süre ne de çektiğim acılar değişecekti. Hepsi benimle alakalıydı. Cehennemdeydim ve yaptıklarımın cezasını çekiyordum. Daha ne kadar burada kalacağımın bir önemi yoktu. Sonuçta ben başkalarının aksine buradan ayrılmak istemiyordum. Cehennemde olmanın kötü tarafları var. Öncelikle asla bitmeyecekmiş gibi gelen acıları çekiyorsun her an. Bu acıların azı yada çoğu yok, hepsi en büyük. Bir de zamanın hiç bitmeyecekmiş gibi gelmesi var. Yarın diye bir şeye inanmıyorsun burada. Ancak en kötüsü bunların hiçbiri değil. Hiç kimsenin olmaması ve yalnızlığın da değil. En kötüsü geçmişte bir gün söylediğin "hakketmiştim" kelimesi. Onu söylediysen eğer ne olursa olsun kabul etmiş sayılıyorsun. Eğer "hakkettiğine" inanıyorsan cehennemin sonunun olmadığını da biliyorsun. Sonuçta bir başlangıcı da yok oranın. Sen daha yaşarken giriyorsun alevlere.
Cehennemde olmanın, yanmanın, acı çekmenin sonunun olmadığını biliyorsun. Burada olmanın başka kimse ile alakalı olmadığını da biliyorsun. Hepsi senin hatandı ve hatalarını bilerek, isteyerek yaptın. Sadece kendini suçluyorsun. Bu yüzden orası cehennem. Bu yüzden bir çıkışı yok çünkü çıkmak istemiyorsun. Cehennemle ilgili olarak hep seni ateşe attıklarını söylerler. Sanki bir şeyler sana insafsızca işkence yapıyormuş gibi anlatılır. Aslında bunların hiçbiri gerçek değildir. Ateşe doğru koşup içine atlayan da zehirli kılıçları yüreğine hep kendin saplarsın. O kadar yalnızdın ki sana işkence yapacak bir kişi bile bulamazsın. İşin en ilginç tarafı ise işkence gördükçe acının dineceğine inanmandır ki asla azalmaz bile. Orada geçen her gün en kötü günündür.
Mezarlık dediğim zaman inanmamış olabilirsin. Ancak yüreğimin unutulmuş bir mezarlıktan hiçbir farkı yok. Bütün ölen düşlerimi gömdüğü kocaman bir hiçlik burası. Bu yüzden blogumun ismi düş mezarlığı ya. Bu yüzden logo da erimiş yüzler saklı. Yine aynı sebepten hepsi geçmişten geliyor. Evet geçmişimdeki suretler yüzü silinmiş bir biçimde şimdimde var olmaya devam ediyor. Hiçbir işine yaramayan, sevmediğin eski bir fotoğraf vardır da atamazsın ya aynı onun gibi. Bu yüzden nereye gitsen seninle gelir o fotoğaf. Mezarlığım da aynı şekilde sadece tek fark var onu seviyorum. Aşk diye bir kavramın olduğuna inancım kalmamıştı. Ona inanmamanın ne kadar kötü bir şey olduğunu bilmeme rağmen tükenmişti umutlarım. İnancın kalmayınca umutlarından inşa ettiğin bütün mermer kaplama sarayları paramparça ediyorsun. Sende yapmışsındır bunu, biliyorum ne kadar acı çektiğini de biliyorum. Kendimden bildiğim için ve insanlardan gördüğüm için anlatıyorum bunları. Yıllarca o sarayların parçaları arasında, mezarlığın yanı başında yaşadım. İnanmazsın ama hep kar yağdı buralara. Diyeceksin benim inanmam neden önemli. Cevabım çok açık aslında sen inanmadığın zaman bu cümleler anlamsız. Sen inanmazsan eğer sözcüklerin külden hiçbir farkı yok. Neyin külü olduğunu sorma zaten bunu bulabileceğine inanıyorum. En iyisi anlatıma geri döneyim ben. Benim yaşayacak bir yere ihtiyacım yoktu. Soğukta kalsam da sorun olmazdı. Yeni bir saray yapmaya kalksam nasıl olsa o da yıkılacaktı bu yüzden hiç başlamadım. Şimdi ise küçük bir kulübe belki sadece bir çadır yapsam mı diyorum kendime. Öyle ufak olmalı ki yıkılsa bile önemsememeliyim. Sonra ileride o çadırın yanına saray da inşa ederim. Saray yıkılsa sonuçta küçük çadırım hep var olur. Diğer taraftan ise bir evren yaratıyorum senin için. Her güneş sistemindeki her gezegeni ayrı ayrı tasarlıyorum. Sonu belki bir kara deliğin onu çekmesi ile olmayacak sorun değil. Sonunu da umursamıyorum. İnsan her zaman sonları düşünürse yaşayamaz. Aynısını yapıyorum ben de. Ben hep berduş gibi yaşadım bu hayatı. Belki çok ülke görmedim ama inan çok yürek dolaştım ve hiçbirinde kalmak istemedim. Eski, yamalı bir bohçam vardı sadece. Nereye gitsem benimle geldi. Dediğim gibi başkasına ihtiyacım yoktu benim. Başka sarayların kapısında çok yattım. Evet, hiç birinde konuk olmadım. Sokaklar daha rahattı hep. Hiçbir kalıbına sığamadım şu hayatın.
Dinle Kayıp evrenler
Seni uzaktan sevmek 7 Size bir hikaye anlatmak istiyorum. Başımdan geçen ama zaman zaman inanmakta zorlandığım bir hikaye bu. Öyle bir hikaye ki bildiğim gerçeklerden hiçbirine uymuyor. Ne zaman aklıma düşse o yolculuktan kareler bir süre boyunca uyuma sorunları yaşatıyor bana. İnanmak istediğim ölçüde inanmamaya çabalıyorum hep. Sanki en derinimde yaşanmış ama başka birisine aitmiş gibi sanki. Belki kabullenemediğim ölçüde kendimden uzaklaştırmaya çalışıyorumdur. Bilinçaltımın neler yapabileceğini bilmiyorum doğrusu. Yaşadıklarıma bilinçaltımın ufak bir oyunu demeye de dilim varmıyor hiç. Bu yüzden iki arada bir derede kalıyorum hep. Gerçek miydi değil miydi hiçbir fikrim yok. Gerçek olması durumunda hayatım tamamen değişecek ama gerçek değilse eğer işte o zaman çok büyük bir boşlukta bulacağım kendimi. Bu yüzden hikayenin öznesini değişmek istiyorum. Bundan sonra o olacak ben yerine.
Yorucu bir günün ardından yatağına yatmıştı. Kendi evinde değildi, kendi hayatında değildi. Başka birisinin evinde kalıyor, yaşamını başka birisiymiş gibi yaşıyordu. Bu şekilde yıllar geçmişti. Başka birisiymiş gibi sevdiği insanlar olmuştu. Arkadaş olabileceği insanlarla yine başka birisi gibi olduğu için kavga etmişti. Benzer bir şekilde kavga edebileceği insanlarla da arkadaş olmuştu. İkili hayatlar denir ya hani o birbirinden tamamen farklı iki hayat yaşıyordu. Birinde kendisiydi ki bu yanını hep saklardı. İkincisinde ise bir başkasıydı ki bu yanı her an hayatındaydı onun.
Tüm önemli kararlarını bir başkasına göre verirdi. Kendisinin neyi istediğini hiç umursamazdı. Hep o başkasının istekleri olurdu. Hep başkası seçim yapardı. İşin garibi o başkasının kim olduğunu bilmezdi. Bu başkasına doğru olan dönüşüm onu mutsuz kılıyordu aslında. Gerçekten istediklerine asla ulaşamıyor hep başkasının istediklerinin peşinde koşuyordu. Nasıl sevmediği insanlarla birlikte olduysa gerçekten sevdikleri hep uzağındaydı. Daha doğrusu onun yanından ayıramıyordu ama sevgisinin gerektirdiklerini de yapamıyordu. Parmaklarının ucuyla sevdiklerinin arasında hem bir arşın mesafe kalırdı. Onların tenine dokunmanın nasıl olduğunu asla bilemezdi bu yüzde. Bir insanın iki kişiye aşık olamayacağını söylerler o da olamıyordu. Sadece birisini sevmekten korkuyor ve bu korku yüzünden hep tek kalıyordu.Hayatında başkaları olsa da onlar bir başkasının seçimleri oluyordu. Aşık olduğu insana yaklaşmak o denli korkuyordu ki mutsuzluğa koşar adım ilerliyordu. Bu esnada o sadece tek bir kişiyi seviyor ve ondan hep uzak duruyordu.
Yatağına yattığı sırada bunları düşünürdü hep. Kendisi olabildiği o vakit uykuya dalmadan önceki o kısa zaman dilimiydi. Bu zamanda başkası gibi olmayı bir kenara bırakıyor ve isteklerini düşünüyordu. Bir kızı seviyordu evet. Başkası gibi davrandığı için ondan uzak da duruyordu. İşte uykuya dalmadan önceki bu kısa zamanlar o kıza dair hayallerini yaşadığı zamanlardı. Onun elini sadece bu birkaç saniyede, bir kaç dakikada tutabiliyordu. Bu bir kaç saniye ise onun mutlu olabildiği tek zamanlardı. Yaşamının kalan tüm vakitlerinde başkası olmaya çabalıyordu.
Bunu neden yaptığını bilmiyordu aslında. Başkası gibi olarak mutlu olmuyordu, huzurlu da değildi. Ancak sanki kontrolünde değilmiş gibi bırakamıyordu o başkasını. Bu yüzden önemliydi uykudan önceki o kısa zaman. Bu zamanı arttırmayı çok istese de başaramıyordu. Ne kadar çabalarsa çabalasın bir kaç saniyeden öteye geçemiyordu asla. Bir de rüyaları vardı fakat onun değimiyle o rüya görmezdi. Rüyalarında kendisi olabileceğini bilse asla uyanmak istemezdi. Şimdi de asla uyanmak istemiyordu. Hatta o başkasından o derece nefret ediyordu ki ona dair her şey işkenceydi. İki farklı yaşamı birbirinden o kadar uzaktı ki onun birinin sevdiğinden diğeri tiksiniyordu.
Tekrardan yatağındaydı ve kendisi olabilmenin mutluluğunu yaşıyordu. Herkes bir başkası gibi mi davranıyordu bundan emin değildi. Eğer böyleyse dünya yalanlar üzerine kuruluydu. Eğer böyleyse bu hayatı yaşamak istemiyordu. Yaşamasının en tek sebebi bir şeylerin gerçek olduğuna inanmasıydı. Yatağına uzanmış ve yorganına sarılmışken gözlerinin önünde onun gülümsemesi vardı. Aklında ise o gülümsemenin kaynağı olabileceği fikri dolaşıyordu. Onun gülümsemesinin sebebi olabilmek belki de en çok istediği şeydi. Görüşü yavaşça kararırken onun gözlerindeki ışıltılar kalıyordu geriye. Onlarda kaybolduğu zaman nerede olduğunu bilmiyordu artık.
Aslında bu rüyasını hep hatırlayacaktı. Hatta öyle ki buna rüya bile diyemeyecekti. Onun gerçeklerinden birisiydi çünkü. Kendine geldiğinde evinden uzaklaşıyordu. Ailesinden, arkadaşlarından, düşmanlarından, yalan sevdalarından hepsinden uzaklaşıyordu. Sanki gökyüzüne doğru yükseliyor ve her şeyi aşağıda bırakıyordu. Gökyüzüne doğru yükseldikçe bulutların içinden geçti.Dünya yavaşça ufalmaya başladı. Güneşe yaklaştığını hissediyordu bu vakitte. Daha sonra güneşe yaklaşmadığını fark etti. Aksine ondan uzaklaşıyordu. Gezegenlerin yanından geçti teker teker. Bir süre sonra dünya artık görünmüyordu. Bir süre sonra güneş gitmişti. Gezegenler de kayboldu sırasıyla.
Güneş sisteminden ayrılmasına rağmen gittikçe daha hızlı bir şekilde uzaklaşmaya devam ediyordu. Yıldızların yanından geçiyordu. O kadar büyük bir hızla geçiyordu ki yanlarından geçerken onları ince çizgiler halinde görebiliyordu onları. Tahminine göre trilyonlarca ışık yılı uzaklaşmıştı ama durmuyordu. Gezegenleri yutan kara delikler gördü ama yapacak hiç bir şey yoktu. Kara delikten daha güçlü bir şey çekiyordu onu.
Daha ne kadar çekildiği bilmiyordu. Kendini çırılçıplak hissetmesinin yanında hiçbir yerde olmanın o tarifi imkansız duygusunu yaşıyordu. Sonra durdu etrafında hiçbir şey olmadığı bir yerde. Hiç bir şeyin olmaması garipti çünkü hiçbir şey yoksa hiçbir şey de yapamazdın. Hiç bir şey yapamazsan eğer yaşamış da sayılmazdın. Eğer böyleyse neden buradaydı. Neden her şeyi geçmişti. O kadar soru vardı ki kafasında.
Zifiri, sonsuz bir siyahlığın içinde bulunmak korkunçtu. Başka bir yere gitmek istiyordu. Renklerin olduğu, güzelliklerle dolu bir yer görmek istiyordu. Ki bu anda kendini bir dünyada buldu. Öyle bir dünyaydı ki burası içinde her çeşit çiçek vardı. Öyle bir dünyaydı ki burası çiçeklerden oluşuyordu. Her biri ayrı ayrı kokuyor, her birisi ayrı ayrı büyülüyordu onu. Birkaç saniye önce içinde bulunduğu o boşluk duygusu kaybolmuştu. Onun yerinde büyük bir mutluluk vardı artık. Çiçeklerin arasında koştu, her birini teker teker kokladı.
Ancak bir süre sonra karnının acıkmaya başladığını hissetti. Böyle bir yerde yiyeceği nereden bulabilirdi bilmiyordu. Karnı acıkmaya başladıkça yemek yeme isteği de giderek arttı. Öyle bir an geldi ki kendini başka bir yerde buldu. Burada her yerde yemek vardı. Birisi ömrünün sonuna kadar burada kalabilir ve asla aç kalmazdı. Çok fazla düşünmedi nerede olduğu. O kadar acıkmıştı ki kendini yiyeceklerin arasında buldu. Uzunca bir süre boyunca yedikten sonra artık karnı doymuştu. Nerede olduğunu ve nasıl bu kadar hızlı bir şekilde yer değiştirebildiğini düşünmek istiyordu ama bir cevap bulamayacağını biliyordu.
Karnı doyduktan sonra ki yemekler harikaydı artık biraz dinlenmek istiyordu. Sahil kenarındaki bir kumsalda olup orada güneşin batışını seyretmek istiyordu. Ilık esen rüzgar tenine çarparken hafif bir keman sesi buymak ve dalgaların sesi ile birlikte temizlenmek istiyordu. Gözlerini kapattı ve açtığında tam da istediği gibi bir yerdeydi. Kumların üzerine oturmuş ve gökyüzünün kırmızıya dönmesini seyretmişti. Huzur diye bir kavran varsa eğer şu anda hissettikleri o kavramın tam karşılığıydı.
Güzel yemekler yemiş ardından dinlenmişti. Şimdi canı biraz eğlence istiyordu. Şöyle büyük bir karnavala gitsem de birazcık eğlensem diye düşündü. Gözlerini kapayıp açtığında devasa bir karnavaldaydı. Ancak bir şeyler eksikti. Bütün eğlence araçları vardı ama içinde kimse yoktu. Kimse olmadığı zaman insanların kahkahaları da olmazdı. İnsanların kahkahaları olmadan da böyle bir yerde eğlenemezdi. İlk kez istediği bir şeyi elde edememişti. Bu onun biraz canını sıkmıştı. Şu anda sadece yalnızlığı hissediyor ve bu yalnızlığın derinliklerine gömülüyordu. O üzüldükçe etrafındaki ışıklar kapanıyor, müzik susuyordu. Bir süre sonra tekrardan hiçlikteydi.
Bir anda tekrardan yalnızlıkla karşılaşmak ona hayatını hatırlatmıştı. Hep başkası gibi olmaktan ne derece yorulduğunu hatırladı. Normalde böyle zamanlar hep yazı yazardı. Eski bir kağıda bir kaç satır karalar ve onları atardı. Atardı çünkü başkalarının onun iki kişilikli olduğunu bilmesini istemezdi. Şimdi yine aynı şeyi yapmak istiyordu. Bir defter ve bir kağıt istedi ve onlar gelince yazmaya başladı.
Anlatmak istediği çok şey vardı aslında. Bu kocaman hiçlikten bahsetmek ve bütün bu yokluğun içinde yalnız kalmayı irdelemek istiyordu. Düşündükçe hayat ile burası arasında çok fark olmadığını gördü. Dünyada da acıkınca yemek yiyebiliyor veya çiçekleri koklayabiliyordu. O zaman burasının dünyadan hiçbir farkı yoktu. İkisinde de aynı ölçüde yalnızdı. İkisinde de aynı şekilde kimsesizdi. Hatta ikisinde de başkası gibiydi. Kendisi olamadığı sürece nerede olduğunun ne önemi vardı. Bir an için duraksadı ve kaleminin mürekkebinin sayfaya dağılmasını seyretti.
Her zaman yalnızdı o evet biliyordu bunu. Bu yüzden bir başkasını yaratmıştı ya. O belki yalnız kalmaz diye sığınmıştı ona. Yalnızlığın içine gömüldükçe ondan kurtulmaya çalışıyordu ama tutunacak hiçbir dalı yoktu. Bataklığa boğazına kadar gömüldüğü sırada aklına birisi geldi. Evet onun hayali yanında olduğu sürece yalnız hissetmiyordu kendisi. Bu yüzden yalnız olmadığı tek an uykuya dalmadan önceki o kısa zamandı. Yavaşça bataklığın derinliklerine doğru batarken onu düşündü. Gülümsemesini hatırladı, o güzel gülümsmenin parçası olmak istediğini hatırladı ardından. Bedeni tamamen çamurun içine girdiğinde nefes alamıyordu. Ancak onunla karşılıklı oturduğunu ve elini tuttuğunu hayal etti. Onun gözlerindeki ışıltıyı gördükçe umursamamaya başladı. Ne battığını ne de ölüyor olduğunu ciddiye aldı. Onun yanında olmak istiyorum dedi içinden. Onun yanında olmak ve elini tutmak istiyorum. Her şeyden daha fazla istiyorum bunu. Onun elini tutmak en büyük hayalim benim. O gözlerinin içine bakmak şu dünyada başıma gelebilecek en güzel şey. Beni onun yanına gönder. Onun yanında olmak istiyorum dedi boğulmak üzereyken.
Derin bir nefes alarak gözlerimi açtım. Sanki bir saniye önce denizin derinliklerinde boğuluyormuşçasına soludum havayı. İlk nefesimle birlikte çıkan ses o kadar kuvvetliydi ki ben bile korktum. Bir süre boyunca derin nefes aldıktan sonra odamın karanlık duvarlarına baktım. Yalnızlığımda değişen hiçbir şey olmamıştı. Daha sonra yatağımın yanında duran ve telefonumun ışığı gözüme çarptı. Elime aldığımda ekranda onun isminin ve numarasının olduğunu gördüm şaşkınlıklar içinde. Ne yapacağımı bilememiştim. Sonuçta bunca zaman boyunca kaçmıştım ondan ve ona nasıl yaklaşabileceğimi bilmiyordum. Daha sonra daha fazla kaçmamaya karar verdim. Kaçtıkça kendim olamıyordum. O beni kendime bağlayan tek şeydi ve ondan daha fazla istediğim bir şey yoktu şu hayatta. Onun ellerini tutmak istiyorsam neler yapmam gerektiğini biliyordum. Parmağım yeşil tuşa doğru uzandı ve telefonum onu aramaya başladı...
Ne anlatsam bu kez diye düşünürken aklımdan milyonlarca farklı cümle geçti. Ancak yazının belirli sınırları olduğu için içlerinden büyük bir bölümünü elemem gerekti. Yüzüne karşı söylemem gereken şeyleri burada anlatırsam olmaz. Elbette o cümlelerde bu şekilde teker teker azaldı. En son baktığımda yazacak hiçbir şey kalmamıştı geriye. Böyle durumlarla karşılaştığımda "yazamamamı" anlatırım genellikle. Yazamadığım konuları anlatmak daha kolaydır belki ama yazamamamı anlatmayı seçerim hep. Çünkü yazamamak benim için çok güçlü duygusal bir çöküntüydü. Yazamadığım her kelime ayaklarımda prangalar olur. Yürüyemem, konuşamam hatta göremem bile. Aslında benim zorluklarla yüzleşme biçimlerinden birisidir bu. Bu sayede neler hissettiğimi anlatamasam bile onu anlatamadığımı anlattığımda ufak bir miktarını da olsa anlatmış oluyorum.
Aslında benim için gerçekten zor bir yazı bu. Her kelime iç organlarımı paramparça ediyormuşçasına çıkıyor derinliklerimden. Ancak bazı şeyleri anlatabiliyor olmak inan bütün bu acılardan çok daha güzel. Bu bir sivrisinek seni ısırmasın diye bütün bir ormanı yakmaya benziyor aslında. Evet benzetme garip oldu ama bu yazıyı yazmak ormanı yakmakla eş değer benim için.
Buraya kadar genel olarak e hissettiğimi anlatmak istedim. Bundan sonra ise seni yazamamaktan bahsetmek istiyorum.Daha önce içimde büyüdüğünden bahsetmiştim. Hatta yüreğime tohumlar ektiğini ve bu tohumların güneş olmadan büyüdüğünü anlatmıştım. Ancak bunlar yetersiz betimlemelerdi. Sana yazdığım her cümle yetersiz aslında ama bir noktada anlatabilmeliyim kendimi. İşte o noktada benim tıkandığım yer oluyor. Şöyle düşün içimde sana ait kocaman bir evren var ve ben ancak evrendeki bir gezegenin içindeki bir ülkenin içindeki bir şehrin bir sokağındaki bir evin bir odasını anlatabiliyorum. Onu da tam olarak yapamıyorum da neyse.
Evren var demiştim ya hani. Hadi birazcık ondan bahsedeyim sana. Bir evren düşün ve her evrende sayısız yıldızlar var ve her yıldızda sayısız gezegenler. Her yıldız ve her gezegen senin başka bir özelliğin veya benim sana dair olan başka bir hayalim. Daha doğrusu sana dair her hayal ve her düşünce hatta her inanç bir gezegen büyüklüğünde. Bendeki sen bu sınırsız evreni oluşturuyor. Evrenin tamamını bilmiyorum henüz. Karanlıklar var, bilinmezlikler var ve bunlar ancak seni daha iyi tanıyabilirsem açığa kavuşur. Hayallerim ve gezegenleri eşleştirmiştim ya hani. İnan elini tutabildiğim milyonlarca farklı gezegen var. En büyük hayalim bu sonuçta ve bu milyonlarca gezegenin her birinde farklı yaşanıyor tenine dokunduğum o an.
Düşün ki bu şekilde kurabileceğim sonsuz sayıda cümle var. Bunlardan yine aynı sonsuzlukta yazılar, hikayeler yazabilirim. Ancak bunların hiçbirini yapamayıp şuraya yazdığım cümle sayısına bir bak. Karşında o kadar eksik o kadar çaresiz kalıyorum ki daha önce söylediğim gibi en iyi yapabildiğim şeyi en kötü bir şekilde yapıyorum. İçimdekiler belki anlatamayacağım ölçüde büyüktür. Evren örneğine geri dönecek olursak eğer ne demek istediğimi anlatabilirim sana. Bir de şu açıdan bakmanı isterim doğrusu, ben içimdekileri hep anlatan birisi oldum. Hemen hemen her yazım benim ruhumdan izler taşıdı ama şimdi ruhumu satırlara aktaramıyorum. Dedim ya büyük çaresizlik diye işte çaresizlik bu.
Bir diğer taraftan zamanı gelmemiş bir cümleyi şimdiden söylemek istemiyorum. Her şeyin zamanının olduğuna inandığım bir kızla alakalı bir hikaye yazmıştım zamanında. Şimdi o kızın rolünü ben üstleniyorum ve zamanı henüz gelmedi diyorum. Eğer bloğumda bulup okursan o yazıyı ne demek istediğimi çok daha iyi anlayacaksın. Bir diğer taraftan ise yazılarımı okuyup okumadığını bile bilmiyorum. Mektuplar yazıp bir güvercinin sırtına koyup sana ulaşmasını beklemek gibi. O güvercin mektubu düşürür mü yoksa başka bir yere mi götürür bilemiyorum. Sadece sana ulaşması için dua ediyorum o güvercinin. Belki okursun ve bir şeyler değişebilir diye.
Aslında kelimelerimi süsleyip, altın rengine boyayıp da yazabilirim. Daha fazla edebi cümleler kurup, daha karizmatik bir şekilde de anlatabilirim. Öyle ki her cümlemin edebi değeri çok üst düzey de olabilir ama o şekilde yaparsam eğer içimdeki yalınlığını, saflığını anlatamam. Duygularımı asla öğrenemeyebilirsin. Daha önce de söylediğim gibi bende saflığın simgesinin seni karmakarışık, anlamsız cümlelerle kirletemem. Kurduğum her cümle senin gibi olmayı amaçlamalı. Her kelimem seni örnek almalı. Ancak böyle anlatmak istediklerimi istediğim gibi anlatabilirim.
Yine çok konuştum farkındayım. Yazmak her ne kadar zor gelse de anlatabildiğim sürece buna katlanabilirim. O evreni bir gün birlikte en baştan yaratabileceğimizi ekleyerek bitirmek istiyorum bu yazıyı. Hatta bunu söylerken aramızdaki binlerce kilometreyi düşünmüyorum bile. Hayalim kadar uzağımdasın benim . Her ne kadar devam etmeyi istesem de sınırlar çerçevesinde durmam gerekiyor. Başka bir gün devam ederim.
Unuttuğum şarkılar var. O şarkılara ulaşmak için elimden ne gelse yapabilirim. Oysa onlara giden tüm yollar senden geçiyor ve senden geçen her yol uzak bana. Seni uzaktan sevmek 4