GÜLERDEM: Tayyip Erdoğan'ın Bahsettiği Başörtülü Kadına Uygulanan Vahşet
Bütün bunları yaşayan bizler, hiçbir zaman elimize taşı, sopayı, tencereyi, tavayı alıp sokaklara dökülmedik. Hiçbir yeri yakıp yıkmadık. Hiç kimseyi rahatsız etmedik. Arkadaşlarımız ikna odalarına alındı, şeref, haysiyet ve gurur inciten tekliflerde bulunuldu, sorguya çekildi, mimlendi. Ensemizden tutulup dersten dışarı atıldık. Polis ağzını bile açmayan bir çok arkadaşımızın açılmamış ağzını elleriyle kapattı. "Gerici" diye sıfatlandırdıkları bizler; bir iki tane insan hakları derneği, bir iki vakıfla görüşerek demokratik hak arayışımızı nasıl gerçekleştirebileceğimizi öğrenmeye çalıştık.
Bizim gibi düşünmeyenleri toplumun rengi olarak gördük, sevdik, benimsedik. Görüşler zıddıyla vardır, ideolojiler zıddıyla değer kazanır görüşünü savunduk. Tüm bakış açılarına saygı duyduk, onları anlamaya, kendimizi anlatmaya çalıştık. Belki de ezilmişliğin, üstümüze yapıştırdıkları ikinci sınıf vatandaşlık duygusunu üzerimizden atmanın bir yoluydu bu... Ama başardık, karşılıklı olarak birbirimize tahammül edip fikirlerimizi paylaşabilmeyi de çoğu zaman kutsadık. Toplum hayatında farklı gruplar arasında insani bir anlayış, hatta arkadaşlıklar ve hatta dostluklar geliştirdik. Bu sükunet ortamı bozulmasın diye siyasal parti seçimimizden dolayı kınanıp, hakaretlere uğradığımız halde yıllar boyu sustuk. Zaman geldi, fikirlerimizi yumuşattık ki yeni çatışmalar çıkmasın. Huzur bozulmasın. Kendi özgürlüğümüzü savunurken, berikini bertaraf etmedik.
Gelin görün ki son 16 günde, 16 yıldır süregelen başörtülü kadının yaşam hakkını engelleme ve taciz olaylarının şiddeti görülmemiş düzeye ulaştı. Sözde demokrat geçinen bir azınlığın dayatması yüzünden bir gecede toplumun huzuru, psikolojisi yerle bir oldu. Sözünü ettiğimiz azınlık, kendi taleplerinin, halkın diğer kesiminin taleplerinden daha değerli olduğunu düşündü. Evet, otoriter bir tavır sergiledi iktidar partisi... Bu sert üslubu ve inadı her ne kadar desteklemesem de yine empati yaptığımda başbakanın da ezilmişliğin, zulüm görmüşlüğün, işkencenin tadını bildiği için yumuşayamamasını kısmen de olsa anlayabiliyorum. Buna mukabil Taksim Dayanışma Platformu'nun yaklaşımı da azınlığın totaliterizminden başka bir şey değildi. Demoratik yollarla iktidar olmuş bir partiyi antidemokratik yollarla ve sokak şiddetiyle indirmek için hareket ettiler. Hangi şey, bu hareketi meşru kılardı? Örneğin; 11 yıl boyunca iktidar partisi azınlığın temel hak ve özgürlüklerini daimi olarak ihlal etseydi, hak ve özgürlükleri ihlal etmekle kalmayıp bütün toplumsal, hukuki ve idari mücadele yollarını tıkasaydı, sandıkla geldiği halde sandıkla gitmeyi reddetseydi, azınlığın da çoğunluğun da başka bir çaresi kalmaz; haklı olarak yolu taş atmakta, yakıp yıkmakta bulurlardı.
Bahsettiğim gibi bir özel hayata müdahale, özgürlükleri engelleme, bizim maruz kaldığımız yasaklamalarla mağdur olmadıkları halde kendi halklarına bu zulmü reva gördüler. İçlerinden samimi olanlar varsa onları tenzih ederek söylüyorum; toplumu yine kutuplaştırdılar, kamplara ayırdılar, kendilerini ve kendileriyle aynı fikri paylaşmayanları azami radikalizme doğru ittiler. Ortalığa öfke, kin ve nefret saçtılar. Benim için bu gece okuduklarım hayati önem taşıyor ve işin ciddiyetini, o kritik noktayı nasıl geçtiğimizi gösteriyordu.
Bu kez sözlü taciz değil, laf atma değil... Bambaşka ve içler acısı bir vaka bu...
Başörtülü bir kadın, yanında altı aylık bebeği... Vapurdan inmiş, kocasını bekliyor. Ne olduğunu anlamadan 70-80 kişi etrafını sarıyor. Kadına, kadının başörtüsüne ağza alınmayacak kadar haysiyetsiz, ağza alınmayacak kadar şerefsizce küfrederek kadını bayıltana kadar dövüyorlar. Bir taraftan sizi asacağız diye bağırıyorlar. Gruptaki saldırgan kadınlar erkeklere "Vurun şuna" diye akıl veriyor. Onca hakaret, küfür, dayak yetmiyor gibi kadın bayıldıktan sonra çok afedersiniz üzerine işiyorlar. Bebeğinin arabasını kırıyorlar. Kadıncağız kendine geldiğinde üzerinde pis bir koku farkediyor. Gerisini ben anlatamayacağım. Direkt Elif Çakır'ın gazetede bu mağdur genç kadınla gerçekleştirdiği röportajdan alıntı yapıyorum.
"Başörtüsü haa... Vurun şuna...
Eski AK Parti Güngören ilçe başkanı Abdullah Başçı yine Gezi Parkı eylemlerine destek veren gruplar tarafından aynı sebep ve öfkeyle boğazından bıçaklandı."
Elif Çakır-Star Gazetesi 13.6.2013 tarihli yazısından...
Yine bu röportajı yaparak bu bayan nezdinde bütün başörtülü kadınların potansiyel mağdur olduğunu herkese gösteren Elif Çakır'a teşekkür ediyorum. Bu haberi okuduktan sonra Gezi Direnişi bende tüm masumiyetini ve meşruiyetini yitirdi. Röportajı ağlayarak okudum, bu yazıyı da ağlayarak yazdım. Günlerdir Kuğulu Park'ın, Kızılay'ın ne durumda olduğunu merak etmeme rağmen benzer bir olay yaşarım diye gitmeye çekiniyordum. Haklıymışım. Bu memlekette benim yaşam hakkıma yine göz dikilmiş.
Artık hangi güç bu kadının acılarını dindirir, hangi ilaç onun derin yara almış psikolojisini düzeltir, hangi dua bu kadının yaralarını sarmaya yeter, bilmiyorum. Bloğumu takip eden ve bu yazıyı okuyanlardan tek ricam, bakın tekrar söylüyorum tek RİCAM lütfen birilerinin savunucusu olmasın, birilerini aklamaya çalışmasın. Zaten fikirlerinizi her yerde özgürce dile getiriyorsunuz. Ayrıca günlerdir bu olayların içinde o kadar boğuldum ki özellikle sevdiğim insanlarla tartışacak mecalim yok. Kalplerin kırılması da en son istediğim şey... Ha bu yazdıklarımı önemsemeyip aksini yapacak olan olursa da buyursun, herkesin önünde klavyesi var, yazabilir ama benden cevap beklemesin.
Az önce sabah ezanı okundu. Gezi Parkı, Topçu Kışlası, Opera Binası, Taksim bilmem ne, hiçbiri umrumda değil... Bu seher vaktinde Allah'tan tek dileğim; nasıl olacak bilmiyorum ama kardeşimizin yaralarını bir an önce sarması, yaşadıklarını unutması, kendisinin ve çocuğunun fiziksel ve psikolojik sağlığına kavuşmaları... Allah yardımcısı olsun. Allah bütün kadınları böyle bir vahşetten muhafaza eylesin.
N'olur siz de dua edin.
Gönderen Erdem Topal zaman: 04:39