Hülya'nın Tunası ve (artık) İda'sı: 01.12.2011 - 01.01.2012
Kurabiye Yapmaya Doyamayan İnsan: Ben
Tuna kurabiye yemeyi seviyor. Ben de yeni tarifler denemeyi seviyorum.
Bu tarifimizin kaynağı becerikli arkadaşım Elif.
Niller'e gittiğimiz bir gün Tuna'nın kek gibi yumuşak şeyleri değil çıtır kurabiyeleri sevdiğini ama margarinsiz bir tarif bulamadığımı söylemiştim. Elif hemen o gece bana tarifi yolladı. Ben de ertesi gün yaptım. Tabi ki çok değişiklik yaptım tarifte. Daha sağlıklı hale getirdim. Lezzetten de ödün vermedik alimallah :)
125 gr. tereyağ (daha az koydum)2 su brd. un (ele yapışmayan hamur olacak. Un az gibi gelirse ekleyebilirsin)1 su brd. pudra şekeri (yarım su brd şeker ve yarım da pekmez koydum)1 pk. kabartma tozu1 yumurta1 tatlı kaşığı tarçın1 çay kaşığı zencefil Dövülmüş kuruyemiş (kuru incirle birlikte blendırdan bolca fındırk geçirdim, nefis oldu)170 derece sıcak fırına koyun (fırın sıcak olmazsa hamur yayılıyor) hafif pembeleşince çıkarın. İyi bir saklama kabına koyarsanız uzun süre bayatlamıyor. Bu tariften iki borcam tepsisi kurabiye çıkıyor ve biz bir hafta boyunca yiyoruz.
Un denen şey ne yazık ki inanılmaz az besleyici. Ben Tuna için yaptığım tariflerde zenginleştirilmiş beyaz un, tam buğday unu ya da organik tam buğday unu kullanıyorum. Kuruyemiş miktarında elimin ayarı yok. Fotoğraftan da anlaşılacağı üzere neredeyse un kadar çok koyuyorum. Organik gıda demişken, Alsancak'ta yeni açılan Farm City'nin müdavimi olduk desem yeridir. Özellikle organik tavukları enfes. Telefonla sipariş veriyorsunuz, kapınıza kadar getiriyorlar. Normal sanayi tipi saman gib tavukların 2 katı fiyatı ama inanın çorbası ayrı güzel oluyor, pilavı ayrı. Gönderen
Artıları ve Eksileriyle Okul Çağı
Hani çocuk gelişiminin mihenk taşı dönemler vardır ya 0-3, 12-18, 2,5-3 gibi. Hangi yaşta giderse gitsin kreş zamanı da ayrı bir şekilde kategori edilmeli bence. Ailenin ve en önemlisi çocuğun yaşamında inanılmaz şeyler değişiyor, taşlar yerine oturuyormuş.
Okula başlayan çocuğun olumsuz sonuçları mı yoksa avantajları mı fazla diye düşünüyordum ki kendimi bu listeyi yaparken buldum. Önce iyi yönleri:
- Mükemmel uyku saatleri - Hayaldi gerçek oldu: Hayalimdeki uyku saati 21-8 arasıydı. Elbette Tuna'nın öyle bir hayali olmadığından gündüz uyursa gece 22:00 civarı yatağına yatırıyorduk ama uyuması bazen 23'ü buluyordu. Sabah da bazen 7 bazen 8e dek uyuyor, uykusunu tam alamadığından öğlen uykusuna ihtiyaç duyuyordu. Öğlen de bıraksam 3 saat uyuyacaktı. Bu yaş çocuğunu uyumaya ikna etmek bir dert, uyku saatinin sarkmamasına çabalamak ayrı. Haliyle uyku saatlerimizin ayarı biraz kaçmıştı. Okulla birlikte gündüz uykusu işi bitti. İlk hafta çok yorgun geldiğinden ve hafif de nezle oldugundan gündüz uyusa da 2.haftadan sonra sadece azıcık yatakta dinlenip uyumadan kalkıyor. Haliyle akşam en geç 21de odasından horultular yükseliyor. Sabaha kadar sadece çişe kaldırıyorum ve fosur fosur 8e dek uyuyor. 8i geçirmiyorum, daha uyuyacak gibiyse uyandırıyorum ki ayılsın kahvaltısını yapsın falan.
sınırlı boyama yapmaya oturmuş ama "sınırları aşmış" bir Ton
- Aktiviteye doymuş ve özgüveni artmış çocuk: Okulda o kadar çok zevk alarak faaliyetler yapıyor ki evde de çok huzurlu. Uzun süreler tek başına oyalanabiliyor. Ben mutfakta yemek yaparken o da masada oturup resim yapıyor, makasla kağıtları kırpıyor, eskisi gibi kepçelere değil boya kalemlerine ve resme sarmış durumda.
- Gerçekten kaliteli zaman: İşimin en civcivli saati öğlen 12e dek olan kısmı. O saatlerde neredeyse bilgisayar başından kalkmadan haboyna yazıyorum, telefonla konuşuyorum. Tuna'nın taleplerine neredeyse hiç cevap veremiyordum. Bu çocuk için çok sıkıcı olduğu kadar anne için de üzücü. Yapacak bir şey yok. Öğleden sonra görece daha sakin olduğumdan kudurma saatlerimiz sarkmıştı ama ben de sürekli "bi dakka oğlum, hemen geliyorum" demekten usanmıştım. Şimdi tüm öğleden sonra bizim. Evde top oynamaktan, kitap okumaya her türlü oyunda birlikte olabiliyoruz ki eskisi kadar zaten benimle oynamak istemiyor.
- Kendine zaman ayıran dinlenmiş anne: En güzeli bu :) Tuna'yı servise indirip eve çıkar çıkmaz kendime güzel bir tost yapıyorum. Bilgisayar başında tostumu yiyip ne var ne yok kolaçan edip işime gömülüyorum. Yemek yap, ortalığı toparla derken öğlen oluyor. Hala vaktim varsa koşu bandında 35-45 dk yürüyorum. Bu yürüyüş tam anlamıyla ilaç gibi oluyor.
- Gelişimine katkısı: Hemen her çocuğun gelişimsel süreçte takıldığı noktalar vardır ya kreş işte bu kapalı kanalları açmada birebir. Kiminin saldırganlığı, kiminin sabırsızlığı, kiminin utangaçlığı kreş sürecinde törpüleniyor. Tuna'nın konuşması ve "bekle" den anlamaması, anlasa da tutturması gibi meseleler ışık hızıyla düzeliyor.
Ve bunlar da kötü yönleri
- Extralar: Hemen her hafta okuldan bir kağıt geliyor: "Yerli malı haftası için yarına 15 kişilik meyve yollayın, yarına boncuk, pamuk, kumaş yollayın höttürüzökzök aktivitesi yapacağız, filanca yerde yılbaşı kutlaması yapılacak bu kağıdı imzalayıp X TL yollayın...." Yıllık kırtasiyesini toptan aldığımı falan geçtim. Yarınki aktivitenin materyali bugün mü söylenir yahu? Çalışan anneler akşam akşam boncuk mu arayacak?
Ayrıca yılbaşı eğlencesi için filanca restorana gitmek, palyaço ve - nebiliiim - serdar ortaç eşliğinde dans etmek falan hiç onaylamadığım ve yaşam tarzımıza aykırı şeyler. Ayrıca okulda diğer çocukların savaşçılık gibi bir şeyler oynadıklarını sanıyorum. Zira evde böyle hayali birini itip savaşır gibi hareketler yapıyor. Çocuğumun mümkün olduğunca geç tanışmasını istediğim bir kültürle tanıştığını görmekten hoşlanmıyorum.
- Sıcak çok sıcak: Servis de okulda çok sıcak. Bizimkine "vah yavrucak, kolsuz atletle ve şapkasız salıvermiş anası" diye acıdıklarına adım gibi eminim. Servisin içindeki çocukları bir görseniz içeri kar yağıyor sanırsınız. Çantasına bir keresinde öylesine süveter koymuştum. Hiç kaçırmamışlar hemen giydirmişler. O gün Tuna acayip sıcak geldi okuldan. Şimdi şapka bile koymuyorum. Soğuk görmüyorlar ki hiç. Bu arada Tuna birkaç kez "çok üşüdüm" deyip evde yelek giymek istedi. Çabucak sıcağa alıştırmışlar.
- Hastalıklar: 15 çocuğu bir salona tıkar kaloriferi köklersen ne olur? Tabi ki çocuklar sırayla hastalanır. Antibiyotiğin etkisi 21 günmüş. İlk sene için herkesin söylediği şu: İlaç bittikten 21 gün sonra gene hastalanıyorlar. Bizim ilk hafta başlayan nezle orta kulağa vurduğundan antibıdı kullanmıştık. Hiç halsiz bile olmadan ayakta geçirdiğinden endişe etmedim. Hastalanması değil ama hastalığı nasıl atlattığı önemli. Haliyle pek umursamasam da bu hastalıkların çoğunun aşırı sıcak ortamlar yüzden hortladığını bildiğim için okul yönetimlerine kızgınım.
- Acabalar: 3-6 yaş çocuk gelişimi için kritik. Bu yaşta artık huylar, alışkanlıklar yerleşmeye başlıyor ve "ben kendimi bildim bileli" dediğimiz şeylerin miladını oluşturuyor. Tam da bu yüzden doğru eğitmenlerle mi karşılaştık, doğru eğitim başlangıcı bu mudur? diye arada düşünmeden edemiyorum.
Durum böyleyken böyle. Genel anlamda artıları eksilerinden çok olduğu için ve tam da okul çağı geldiği için start verdik bu döneme. Hayırlı olsun cümlemize...
Mei Tai'nin Kazananı....
Bir önceki postu yazarken Tuna'nın servisi geldi. İndim aldım, yemek yedirdim. Adam benden önce davranıp postun başlığını tamamlayıp enter'lamış. Hatıra olsun diyerekten silmedim.
Neyse çekilişe gelelim, kazanan okur 2.bebeğini bekleyen necla hanım.
2.Bebeğim için harika olacak.Umarım şans bize güler:))
Necla hanım bana adres bilgilerinizi ulaştırırsanız sevinirim.hulya@sanalbebekmagazasi.com
Mei Ta'nin iivş.c cccccccc
Yeni Yıl Hediyeniz Benden
2011 yılı işim açısından umduğumdan çok daha iyi geçti. İnternet anneleri bloglarında, sosyal medyada inanılmaz güzel destekler verdi. Ben de hem onlara teşekkür etmek hem de yılbaşı coşkusuna katkım olsun diye bir hediye vermek istiyorum.
Efenim hediyemiz Minizone marka bir mei tai sling. 3 kgdan 15-16 kgya dek taşıyor. Ben bu tip taşıyıcıları ilk aylar için çok efektif bulmasam da doğumdan itibaren kullanan anneler var.
Kazanmak için tek yapmanız gereken 26/12/2011 pazartesi gunu öğlen 12:00'a dek bu posta yorum bırakmak. Çekiliş random.org aracılığıyla yapılacak. Mecbur değil ama eliniz değmişken FB sayfamı da "beğen"irseniz sevinirim helbet.
Bir de küçük not; yılbaşı alışverişlerinizde kargo ücreti YOK! 29 Aralık'a dek alt limit üst limit olmadan tüm alışverişlerinizde kargo benden. Bu da ikinci yeni yıl hediyesi olsun ;)
edit: 2.kez aynı kişiden gelen yorumların 2.sini siliyorum bilginiz olsun. herkese bol şans
Tuna v3,5 (Okul Mode-on)
"Zamanı geldi mi, bensiz durur mu, faydası olur mu, peki hangisi?" diye sora sora az gidip uz gidip okullu yaptık Tuna balığını. Yazın birkaç deneme dersine gittiğimiz, çok içimize sinen, sürekli pedagog bulunduran okulu, çok uzak olduğu gerekçesiyle, istemeye istemeye eledim. Janset'in önerisiyle evimize çok yakın başka okul bulduk.
İlk görüşmeye gittiğimizde kocaman bahçesindeki tavşan kafeslerine görür görmez çarpıldık. Tuna'yı bahçede bir görevliyle bırakıp içeride uzun uzun sohbet ettik yönetici Sevinç Hanım'la.
Haftada 1-2 gun oyun terapisti-pedagog ziyarete geliyor, nutella-ekmek verilmiyor, yıl sonu gösterisine katılım zorunlu değil, sabah 9 öğlen 13 arası gidebiliyor, servisimiz var, fiyatı da çok uçuk değil.. E daha ne diyerek prensipte anlaştık. Sağlık raporu, vesikalık fotoğraflar (anne-baba olarak bizimkileri de istediler, ne yapacaklarsa artık), uzuuun bir kırtasiye listesi vs vererek yolladılar bizi. Vesikalığı çektirmesi kolay oldu da sağlık raporu tam bir işkenceydi. Boğaz kültürü ve gaita testi istemişler. Bugün sağlıklı çıkan çocuğun yarına hastalanmaması imkansız. Boğaz kültürü sonucu öyle KPSS sonucu gibi aylarca geçerliliğini koruyan bir şey değil ki. Kaldı ki bizimki akşamları mıçan bir model. Gaitanın dışarı çıktıktan en fazla yarım saat içinde laboratuvara gitmesi gerek. Kayıt yaptıracağız ama gaita veremediğimiz için okula başlayamadık.0-6 aylık bebek gibi b.k yolu gözlüyoruz. Ben tam kendiminkini saklama kabına koyup laboratuvar yolunu tutacakken bir mucize oldu ve Tuna bey pek kıymetli gaitasını BİR SABAH tahliye etmeyi başardı. Malzeme derhal paketlendi hastaneye gidildi. Öğlen arasında olduğu için poliklinik kapalıydı, ben de elimde bir tabak b.kla herkese durumu izah edip tahlil istemini almadan laboratuvara geçip kutsal emaneti görevliye teslim ettim. Özel sigorta görevlisi hanım kızımız yemekte olduğundan öğlen arasını hastane kantininde püskevit ve ayran tüketerek geçirdik.
Sonradan pür-i pak çıktığını öğrendiğimiz gaita tahlili maratonu, tam 2 gün sonra hafif nezle ve bir günlük ishal şeklinde geri döndü bize. Zaten okula başladığı için mi yoksa hastaneden mi kaptığını tam anlamasak da okul devri böyle başladı işte.
İlk gün Tuna'yı okula bıraktım, bana el salladı ve gittim, 2 saat sonra almaya geldim. Bizimki katiyen eve gelmek istemiyor. "Ben eve gitti hiç iştiyom" (evet böyle acayip bir gramer geliştirdi) diyerek kollarını da Pepee gibi kavuşturup "hıh" pozisyonu aldı. Tabir-i caizse sürükleyerek eve götürdüm. O hafta ishalin de etkisiyle biraz halsiz düşünce kısa saatler boyunca bıraktım hep. Bir gün eve gelmek istemedi, bir gün okula gidiş yolunda "ben ohula ditti hiç iştiyom" şeklinde tripler atarak zorla soktum okula. Veda sahnelerini hiç uzatmadım. Bir de ayrılınca hemen sustuğunu duyacak bir yerlerde kaldım birkaç dakika. Ben gözden kaybolduğum anda sustuğu ve her okul dönüşü keyifli olduğu için sabah mızıırtılarını daha kolay görmezden gelebildim.
2.hafta hemen servise verdim çünkü okula gitmek istese bile o 15 dk boyunca sürekli tribal enfeksiyon modunda gidiyorduk okula. Bana da okula dek gelenler geliyor, "acaba yanlış mı yapıyoruz, daha hazır değil mi?" hissiyle bunalıyordum. Birimizi tribal Pepee, ötekimizi de Bunalgül olmaktan servis kurtardı. Sabah evin önünden alıyorlar, öğlen aynı yere bırakıyorlar. Bu şekilde 1-2 sabah "anneaaaa sen de gel" gibi bir şeyler söyleyecekken dolduruşa getirip dolmuşa bindirdim. Biniş o biniş.
Şimdi her sabah "ben okula gitcem" diye 9da başlıyor hazırlanmaya. Konuşması hemen farketti ki okulun pedagogu konuşma geriliği yüzünden endişelenmişti. Okula başladığından beri öğlen eve geldiğinde itiraz etmeden uyuyor. Uyurken yatak odasının camını açıyorum, o temiz havayla 2 saat fosur fosur uyuyor. Kendi kendine sıkılmadan daha uzun süre takılabiliyor. Bizimle iletişimi daha çok kuvvetlendi. Daha çok şey anlatmaya çabalıyor.
Birkaç sorunumuz hala var yalnız. Tuna çişini söylemeyen bir çocuk. Yazın hep basit altlar giydirdiğimden ya da dalbudak gezdiğinden çişini hep kendi gidip yapmaya alıştı. Kış gelip altlar kalınlaşınca farkettik ki bizimki hep yardımsız halletmeye çalışıyor ve ıkına sıkına o altları çıkarmak içni debeleniyor, bu arada da çişini altına kaçırıyor. Ben de 1-2 saatte bir tuvalete götürüyordum Tuna'yı. Bir de oyuna dalıp çişinin geldiğini farkedene dek zaten ıslatmış oluyor. Gece boyu kuru kalsa da gündüz ıslatma olayımız vardı.
Okulda öğretmenine söyledim bunu. "Arada götürün tuvalete, çünkü kendi söylemez " dedim. Bazen pantolonlar değişmiş oluyor, bazen aynısıyla geri geliyor.
Okula başladığından beri poposunda pişikimsi kızarıklıklar vardı. Dedektif gibi iz sürüp sebebini soruşturduk karı koca. Poposunu ıslak mendille sildiklerini düşündüm. Tuna'ya "poponu neyle siliyorlar oğlum" diye sordum. "Havuuu" dedi. "Nasıl havlu?" dedim."Kaaaat havuu" dedi. Öğretmene not yazdım. Hakkaten de kağıt havluyla siliyorlarmış. Silmeyin, birkaç saniye açık bırakın, yeni kulot giydirin diye rica ettim.
Okula tok gidiyor. Aç gönderip orda kahvaltı yapmasını henüz beklemiyorum zaten ama öğlen yemeğinde bari 2 kaşık pilav yese keşke. Asla bir lokma bile yememiş öğlen. Sadece bir gün yerli malı haftası etkinliğinde "kuğuu üjüm (kuru üzüm)" yemiş. Ondan da emin değilim, zira istihbarat kaynağım Tuna. Başkasından yemek yemeye ne zaman alışacak ve yabancı tatları denemeye ne zaman başlayacak merak ediyorum. İyice aç bıraksak yerm'ola?
Okulun gayet güzel bir bahçesi var ama çocukları dışarı çıkarmıyorlar. Odaların kaç derece ısıda ve nemde olduğunu sordum, eğitmenlerin de yöneticilerin de en ufak bir fikri yok. Okuldan kendim aldığım günlerde Tuna'nın yüzü hep çok sıcaktı. Belli ki kaloriferler "çocuklar hasta olmasın" diye kökleniyor. Oysa çocuklar hep hasta. Tuna da hemen nezle oldu ilk haftadan. Nezle çabucak orta kulak iltihabına dönüştü ve bir akşamüstü "anne kulaaam çok çok ama çok aciyooo" nidaları ve sicim gibi gözyaşları eşliğinde doktora koştuk. Kreşin bonusu antibıdıya başladık.
"Bree van de Kamp"
Okul, oğlumu hasta etti diye sinir yaparken ama tüm Bree Van de Kamp asaletimle Sevinç Hanım'a "çocukları her gun 1 saat bahçeye çıkarsanız bıdbıdbıdı" dedim. "Ama bazı hasta çocuklar var, onlar daha çok hasta olmasınlar bıkbıkbık" dedi. Daha önceki yazımdaki bilgileri ayaküstü anlattım. E ama her çocuk soğuğa alışık olmuyormuş da falan filan gibilerinden saçmaladı yönetici. Bi bizim memeketin çocuğu mu soğuktan zarar gören anlamıyorum ki arkadaş!
MEB denetliyor ya bu okulları. Her öğrenciye 12 vesikalık isteyeceklerine her daim yarı açık pencere şartı getirseler de o hasta nefes dolu sıcak havayı solumasa yavrucaklar. Kaldı ki bizimkilerin bahçesinde çok güzel hayvanlar, arabalar falan var. Sımsıkı giydirin çıkarın işte.
Neticede ufak tefek pürüzlere rağmen okul süreci korktuğum gibi başlamadı. İlerde elbette sıkılıp cıvıtacak, ona da hazırlıklıyız alimallah. Yeter ki onursuz olmasssınn aşk diye saçmalayarak bitirme özgürlüğümü kullanıyorum. Zaten çok uzun yazdım, buraya dek okuduysan sende de dimağ çürümesi olmuştur.
Annelerden Parlak Fikirler
Dün birkaç anneden çok heyecan verici iş fikirleri haberleri geldi.
İlkini Blogcu Anne'nin postunda gördüm: Sözlük Ana
Kutsal bilgi kaynağı ekşi sözlük klonu bi site ama adından da anlaşılacağı üzere mevzumuz çoluk-çombak, süt, kocalar..... Özetle tüm entry'ler annelik ekseninde giriliyor. Şimdilik hemen hemen her üye çaylaklıktan yazarlığa yükseliyor. Bence bu şansı kaçırmayın. Rütbeli suser olmak için fırsat zamanı.
Diğer iş fikri ise Tanya ve Ece Arar'a ait. Sosyal medyanın piri bu iki kadın, twitter adınızı boynunuzda taşımanızı sağlayan bir kolye tasarlamışlar. Twitter'da birkaç kez RT edilince satın almak isteyenler olunca da Tanya sitesine koymuş. İş fikri diye buna derim.
Sosyal Medyanın Dışı Seni İçi Beni Yakar
Son yıllarda dilimize yeni bir terim pelesenk oldu: Sosyal medya. Ne işe yaradığını tam anlayamadığım "uzmanlar"ı bile var bu işin.
Hem işim gereği hem de yurdun dört bir yanına dağılmış akraba, eş-dost- arkadaşlarla haberleşebilmek adına sosyal medyada çokça yer alıyorum. Şu an okuduğunuz blog da zaten sosyal medyanın bir parçası ve benim de en sevdiğim kısmı.
Bir de sevmediğim kısımları var ki kelimenin tam anlamıyla iki ucu pis bir değnek gibi.
Van depremi sırasında Okan Bayulgen'e atılan twitler sayesinde enkazdan kurutulanları da gördük; normal şartlarda "ıyyy caddeyi varoşlar basmıaaş" cümlesini kurabildiği ve bir Vanlı'yla en fazla evini temizletecek kadar yakınlaşmayı kendine layık gördüğü halde Van'a yardım için sözümona en önde koşan twitır ünlülerini de, çakma hümanistleri de....
Samimiyetsizlik her yerde olduğu gibi sanal dünyada da makyajla kapatılamıyor.
Birkaç gün önce birden fazla arkadaşımdan mail geldi. Facebook'ta binlerce kez paylaşılan bir videoda Tuna'nın bir fotoğrafı kullanılmış. "Anne babaları tarafından şuursuzca beslenen, sunta gibi biskuviler yedirilen çocuklar..." gibi birşeyler derken hem de. Sözümona komiklik olsun diye yapılmış ama ben hiç gülmedim. Videoyu yayına koyana , bir de hazırlayana ulaştım. Hazırlayan da bir anneymiş ve eğlence olsun diye yapmış. Hassasiyetimi anladı ve elinden geleni yaptı.
Videoyu asıl paylaşıp milyonlara ulaştıran kişiye hemen görüntüyü kaldırması gerektiğini, yoksa avukatımla muhatap olacağını soyledikten sonra aramızda ise şöyle bir diyalog geçti . Noktasına dokunmadan aynen yazıyorum:
hangi videoda var bayan avkata vercekseniz koşarak gidebişrlisiniz saten ben film ve müzik işi yapıyom bu tarz şeylerle muhattap oluyom..tektitkar msj yazcanıza kibarca yazsanız daha uygun olurdu tüm türkiye oğlunuzu tanımak zorunda deyilbakın bayan videonun en başında videoyu yapan facebook sayfasının ismi yazıyor (bakale01adana) eğer şikayetci olacaksanız onlardan olabilirsiniz yani video yu yapan ben deyilim ben yapılmış videoyu paylaştım sadce videonun anası yani kaynağı ()bakale01adana) facebook aranma yerine yazarsanız görrürsünüz
cevabım: bakale 01 in ne anlama geldiğini anlayacak kadar adanaca bilmiyorum kusura bakmayın. teşekkurler
Neticede bu videoyu kendi sayfasında ilk paylaşan bu "saten film ve müzik işi yapan" kişi en azından kendi duvarından kaldırdı. Ben de "avkata" vermeyeceğim haliyle. Hoş versem de bir şey olmayacaktı ama... Başkaları da paylaşmaya devam edecektir ama ben kimi görsem uyarıyorum. Bu da sanal dünyanın arsız ve tehlikeli boyutu. Bu kim kime dum duma ortamda fotograf altı yorumların küfürlerle dolu olması, seviyenin yerlerde sürünmesi artık olağan karşılanıyor. Nasıl olsa tanımazlar, ana bir bacı iki. Gerisine salla küfrü diyen diyene.
Sanal dünya en çok tüketicinin işine yarıyor sanırım. Geçtiğimiz hafta Turk Telekomla yaşadığım bir sorunu #turktelekom hashtag'iyle twitterda yazınca telekom destek hemen olaya el koydu. Telefonla ve maille hemen iletişime geçtiler. Şirketler artık sosyal medya kullanıcıları tarafından "bombalanmak"tan acayip korkuyorlar. Müşteri memnuniyetinin en önemli olduğu çağdayız sanırım zira tek bir kullanıcı bir anda kendi networkündeki yüzlerce/binlerce kişiyi etkileyebiliyor. Onlarca yıllık firmaların imajı birkaç saniyede yerle bir olabildiğinden firmalar özellikle twitter'ı çok iyi izliyorlar.
Bugün geldiğimiz noktayı TIME dergisi yıllar önce farketmiş ve 2006 yılında "Yılın Kişisi: Siz" diyerek sosyal medya patlamasını öngörmüştü. O zaman çoğu kişinin önemsemediği bu kapak, şimdi daha da anlamlandı.
Evet sevgili blog okuru/sosyal medya kullanıcısı. Sen önemlisin, bilgi çağının kontrolü senin elinde. Tek bir RT (re-tweet) tuşuyla bir bilgiyi paylaşıp kendi netwok'üne duyurabilir, protestonu, iktidara diyeceğini çarçabuk cümle aleme bildirebilirsin. . Sonra da elinden geleni yapmış olmanın hissiyle hafiflersin ki bence asıl tehlike de bu. Birkaç Yılmaz Özdil yazısı, birkaç muhalif yayın paylaşmak, tarikat/medya/iktidar/muhalefet partisi aleyhi yazıları RT etmek çok önemli bir eylem değil ne yazık ki. Çoğu kez sadece paylaştığımızla kalıyoruz. Mısır'daki devrimi "Facebook devrimi" diye adlandırıp sosyal medyayı yüceltseler de sen de gayet iyi biliyorsun ki işler öyle yürümüyor. En çok paylaşılan ve en duyarlı video/haberle şekillenseydi dünya, neden hala orda olduğunu bile anlamayan yüzlerce gazetecimiz hapiste olmazdı.
Paylaşmaya devam ama tatmin olmadan.
Bir de biraz daha az uygulama isteği yollarsanız sevinirim.
edit: twitter'da burdayım. pek möhüm twitlerimle ve dünyayı değiştireceğime ilişkin sonsuz saflığımla.. beklerim :)
Mesut Bahtiyar Girişimci Anne Konuşuyor
İşimle ilgili en zorlandığım ama en fazla ağırlık vemem gereken kısım PR yani halka ilişkiler.
Üniversitede sınav ve ders icabı yazdığım birkaç basın bülteni ve muhabirken PR şirketlerinden gelen fax ve telefonlar dışında bu alanda çok zayıfım.
Körlemesine ama girişimci içgüdümle :) yazdığım basın bültenini ilgilenebileceğini düşündüğüm yerlere yolladıkça umduğumdan daha çok kişi ilgileniyor. Anne olmak, kadın olmak, sıfırdan yükselmek, girişimci olmak... gibi anahtar sözcükler insanların ilgisini gerçekten çok çekiyor. Muhatabım da benim gibi anneler olunca derdini anlatmak daha kolay oluyor.
Son zamanlarda iki önemli yerde Tükkan'ımla ilgili görsellere ve basın bültenime yer verdiler.
İlki Star Gazetesi. Haftasonu ilavesinde kendi de bir anne olan Halime Sürek Kahveci, köşesinde bana yer verdi.
Bugün de gümrüğe takılan mallarımla ilgili DHL ile telefonda bağırış çağırış konuşurken elinde Bebek Dergisi ile eşim çıkageldi. "Sizin İçin Seçtik" köşesinde basın bültenimden de alıntı yaparak öyküme yer vermişler. Öfkem saniyeler içinde sevince dönüştü.
Bir de cocukdayaparimkariyerde.com'da röportajım yayınlandı. Soruları yanıtlarken ben çok keyif aldım. Çalıştığım atölyelerden modelliğimi yapan annelere; fotografçımızdan gazetecilere hep muhteşem annelerle birlikte çalışıyorum. İşimi çok ama çok seviyorum. Aşırı mutluyum, over-dose oldum.
Hayır ağlamıyorum, gözüme soğan kaçtı.
Kapitalizmin Yeni Annenin Endişelerini Nakte Dönüştürmedeki Olağanüstü Başarısı (!)
Kapitalizm gölgesini satamadığı ağacı kesermiş ya, işte o hesap mama firmaları anne sütü alan bebek sayısını iyiden iyiye düşürmeye ant içmiş gibiler.
Bu yazının esin kaynağı geçenlerde FB'de çokça paylaşılan bu yazı.
Yeni annenin kafasındaki en büyük sorulardan biri "acaba sütüm yetiyor mu?"dur muhtemelen. Formül süt endüstrisinin cebini doldurmasının temel nedeni işte bu endişeyi daha kanırtıp kangrene çevirip ürün satıp "bak annecik, sütün yetmese de biz yardıma geliyoruz" mesajı vermesidir. Zaten etraftan sık sık "çocuk aç!!!" feryatları yükselmektedir. Uykusuzluktan aklını, sağduyusunu yitiren ve hamileyken okuduğu her satırı unutan anne kendine uzatılan bu dost(!) ele dört elle sarılır. Tam da bu yüzden ilk 6 ay anne sütü alan bebeklerin sayısı ülkemizde sadece %1,3.
Yukarıda gözden kaçmıştır diye büyük puntolarla yazıyorum: Sadece %1,3. Oysa sütünün yetip yetmediğini anlamak o kadar kolay ki uykusuz yeni anne.
Çocuk doktorları hemen formul sütü reçete edeceklerine her anneye bunu anlatsa kaç bebek daha uzun süre anne sütü alır kimbilir.
Bebeğin memeden ne kadar süt emdiğini hesaplama yönteminin hemen anlatıyorum.
En ucuzundan bir bebek tartısı alıyorsunuz. Arçelik ve Beko'nun modelleri çok hesaplı. (E-bebek'te şu an Atçelik tartılar 69 tl civarında. Bu da sanırım 2 kutu mama fiyatından daha az)
Bebeği tartıya koyup ağırlığını buluyorsunuz. Emziriyorsunuz. Bu sırada kaka da yapsa altını değiştirmemelisiniz.
Emzirdikten sonra tekrar tartıp ilk ağırlık ve son ağırlık arasındaki farkı buluyorsunuz. Bu rakam bebeğin içtiği süt miktarıdır. 10 gr hassasiyetli olduklarından çıkan rakam 40-50 -60 gibi net sayılar olur.
Her bebeğin ihtiyacı farklı olmakla birlikte kiloya oranla alması gereken süt miktarı da yanılmıyorsam şöyleydi. Mesela bebeğimiz 5 kg ise günde 750 ml süt alması gerekiyor gibi. Tabi bunlar ortalama rakamlardır. Bazı bebekler daha iştahlıdır daha çok emmek ister, bazısı da daha nazlı emer, daha az sütle yetinir. Önemli olan kendi bebeğinizi başkalarıyla kıyaslamamak, sütünüzün yetmeyeceğini bir an olsun düşünmemek ve emzirmekte kararlı olmak.
Sütünüzü artırmak için en iyi yöntem bebek emdikten sonra memelere 10-15 dk daha pompa yapmak. Bu şekilde memeler beyne "şşşş alo hemşerim uyuma daha çok süt yap" mesajı gönderir ve bir sonrakine daha çok süt üretirsiniz.
Yurdum annesi emzirme konusunda bilgi fukarası ne yazık ki. Herkesin ulaşabildiği sağlık ocaklarında "bebek ağladıkça emzir" den başka bir şey söylenmeden eve yollanıyor yeni anne. Lohusa zaten hormonlardan ve etraftan non-stop gelen yorumlardan aklını kaçırmak üzereyken "eee kaç ay boyunca her ağladığında emzireceğim, süt yetiyor mu diye nasıl anlayacağım" diye soramadan evine dönüp mama firmalarının kurbanı oluveriyor.
İşte bu yüzden emzirme reformu gerekli.
Daha sağlıklı nesiller için, bebeğine nasıl bakacağını bilen daha mutlu anneler için....
Kapitalizmin Yeni Annenin Endişelerini Nakte Dönüş...