GÜNLÜK HAYATTAN Archives | HayatArtı
Posted in GÜNLÜK HAYATTAN on Ocak 6, 2014 by admin
Etiketler:2014, Elif, ressam, yeğenim, yeni yıl
Çocukken resim yapma uğruna dersi bile unuttuğum olurdu. Sevgili öğretmenim her defasında yumuşak bir ses tonu, hoşgörülü bir tavırla yanıma gelir dersimi dinlemem gerektiğini, arkadaşlarımdan geri kalacağımı söylerdi. Yeğenim bana benzemiyor. Dersi derste dinliyor, boş zamanlarında resim yapıyor.
Tam üç saat uğraşıp çekirdek ailemizin fertlerine kişiye özel hediyeler hazırlamış. Küçük bir çocuğun en değerli hediyesi bence el emeğiyle yaptığı, gönül mesaisi verdiği, mini mini kalbinden sevgisini aktardığı resimlerdir. Paha biçilmezdir hem de.
2014 yılında aldığım en güzel hediye. Ellerine sağlık küçük ressam hanım:)
Posted in GENEL, GÜNLÜK HAYATTAN on Aralık 30, 2013 by admin
Ömrümüzde her geride bırakmaya hazırlandığımız yılın son günleri iç hesaplaşmalara ayrılan zamanların toplamıdır.
Yeni yıl da yepyeni dileklerin, duaların toplamı.
Sonuçta hepimiz ayrı ayrı kayıklarda yaşam nehrinde yol alıyoruz.
Bu ne zaman sona ereceğini bizim bilmediğimiz bir yolculuk.
Hal böyleyken, bizler ceviz kabuğundaki parmak çocuk hükmündeyken; yine de iyiyi istemekte ısrarcı olmak lazım.
Zira insan gönlünde neye meylederse, kayık da oraya yol alıyor.
2014 yılı hepimiz için, yeryüzünde yaşayan tüm insanlar için sağlık, mutluluk ve barış dolu bir yıl olur umarım.
Posted in GÜNLÜK HAYATTAN on Kasım 1, 2013 by admin
Etiketler:2.Bayezid Küllesi, Edirne Sağlık Müzesi, karasevdalılar, melankoli, Trakya Üniversitesi
Sevdalarına kavuşamayan kaybolmuş ruhlara şifa….
Trakya Üniversitesi Sultan 2.Bayezid Külliyesi Sağlık Müzesi Edirne’de mutlaka gezilip görülmesi gereken müzelerimizden biri. Külliye içinde 1488 yılından beri var olan şifahane (hastane), o dönemin sağlık anlayışını çok güzel yansıtıyor. Trakya Üniversitesi tarafından 1997 yılında sağlık müzesi olarak düzenlenen bu kıymetli eseri gezince insan gurur duyuyor doğrusu.
Beni en çok etkileyen Karasevdalılar ve Melankolik Hastalar Kliniği olarak adlandırılan bir odaydı. Bu odaya iki cansız manken konulmuştu. Her ikisi de oturur vaziyetteydi, o dönemin kıyafetleri içinde, sakalları uzamıştı. İkisinin de elinde sevdikleri ama kavuşamadıkları kadınların yazmaları vardı. Bu yazmaları tutuşları, uzaklara bakışları insanın hayal gücünü harekete geçiriyor. Kendi kendime onlara birer sevda öyküsü yazdım.
Çocukluğuma döndüm. Bartın’da otururken, sokaklarda dolaşan esmer, kara yağız, genç bir akıl hastasını hatırladım. Sevdadan delirdiğini söylüyorlardı. Kara zeytinleri alıp taşla kırıp içini bizlere ikram ederdi. Çok acı olmasına rağmen onu kırmaz yerdik, öyle yumuşak, duygulu, güzel ve merhametli kocaman gözleri vardı ki, çocuk kalbimizle ona kötülük yapmak elimizden gelmezdi. Kötü söyleyemezdik. O da çocuklara hiç sert davranmaz, çocukların yanında akıllı bir adam olur hep iyi davranırdı.
Osmanlı hekimlerinin karasevdaya tutulmuş, şimdiki dilimizde melankolik olarak adlandırılan bu kişilere gösterdiği şefkati, onları tedavi etmek için ayrı bir klinik oluşturmasını takdir ettim. Müzede ilaç yapılan bir de özel bölüm vardı. İnsan her şeyi okuyarak öğrenemiyor, gezince dokunabiliyor, hayal kurabiliyor, başka alemlere dalıyor. Çok büyük paralar istemiyor gezmek. İsteyince, peşine düşünce toprak çağırıyor insanı. Gel gör beni diyor, bak bana, kimlerin yaşadığını anlatayım sana bu diyarda.