Kalbinden Öpsem, Geçer mi Canının Acısı? « Çocuk & Aile
Senden yüksek duruyorsam, küçük olduğundan değil, eğilmeyi beceremediğimden… Oysa gözgöze olabilseydik, ne de güzel anlatırdım sana kendimi.
Ellerim her işine karışıyorsa, inan ki yapamayacağından değil, bekleyemediğimden… Oysa kendine has bir ritmin var, hayranlık uyandıracak kadar yavaşlığın.
Sürekli yükseliyorsa sesim, hatalı olduğundan değil, kendimi çaresiz hissedişimden. Sana nasıl rehberlik edeceğimi bilemediğimde sesimle bastırmaya çalışıyorum doğallığını.
Küsüyorsam, kızıyorsam; eksikliğinden değil, başka bir yol öğrenmediğimden… Dinlemiyor seni sürekli susturuyorsam, senden daha güzel kelimelerim olduğundan değil, ihtiyacını göremediğimden.
Eleştiriyorsam sürekli, hak ettiğinden değil, kendi eksiklerimi gideremediğimden…
Bakışlarımla korkutuyorsam seni, bil ki yanlış yaptığından değil, başka türlü bakmayı bilemediğimden.
Bakma sen benim soğuk bakışıma, kalın sesime, kabalığıma…
Ben yetişkinim… yaşım artarken, hissedişim azalmış benim…
Baş edemediğim baskılar, kendimi anlatamadıklarım, kendim gibi olamadıklarım, darmadağın etmiş benim duygu dünyamı. Davranışım olmuş karşılaştığım kabalıklar.
Hissiz oluşum, işte bu yüzden seni hissedemeyişim… Sabırsız, yeteneksiz, nezaketsiz kalakalmışım hayatın ortasında.
Bakma sen benim sana güç ispatlarıma, inanma…
Güçlü olduğum yalan… Herşeyi bildiğim kandırmaca…
Senden değil, benden bütün yapamadıklarım. Maskeler ardına saklanmayı öğretmiş bana yaşam. İnsanların güvenilmezliğine karşı hep kendimi savunmak zorunda kalmışım.
Üzgünüm güzel çocuk, sana yaşattıklarım için… Gözyaşların için… Karşımda çırpınan kalbinin acısını duyamadığım için…
Şimdi bıraksam bütün büyüklüklerimi bir kenara ve sussam… Omuzlarımı düşürsem, çöksem yanına ve gözlerine baksam uzunca. Sonra da o minik kalbinden öpsem, geçer mi canının acısı ?
Okunma Sayısı : 13.498
“Kalbinden Öpsem, Geçer mi Canının Acısı?” için 7 Yorum
Çok güzel yazmışsınız. Ellerinize yüreğinize sağlık gonca hanım. Güvensizlik ve üzüntüler sayesinde bu hale geldik. İnsanı yaşadıkları yoruyor ve kendini koruyayım derken başka bi hal alıyor. Hissedemeyisimiz kendimizin farkında olmayışımızdandır. Herşeyin telafisi olduğu gibi sevgi dolu sarılmak bile can acısını geçirir buna inanıyorum. Umarım sizin gibi farkında olup çocuklarımızın hayatlarını güzellestiririz.
Mahmut Celep dedi ki:
Güzel yazı… tebrikler…
Sonu: “minik bedenindeki kocaman yüreğine minik bir öpücük kondursam…”
Olsa daha mı hoş olurdu diye geçirdim içimden.
Çünkü çocukların kalbinin çok büyük olduğunu düşünüyorum.
Çocuklar, her şeyi bilmezler ama her şeyi çok iyi anlarlar.
Anlamak kalbin işidir çünkü… ve çocukların kalbi çok büyük…
Neslihan gündüz dedi ki:
14 Ocak 2017, 04:14
harikasınız ancak böyle güzel ifade edilebilirdi…yüreğime dokundunuz resmen
13 Ocak 2017, 18:44
Gonca abla maşAllah ne kadar içten ve ne kadar toplumu anlatan bir yazı olmuş . Sizin kitaplarınız var mı ? Allaha emanet olun …
Çok teşekkür ederim 🙂 Sorunuz dua niyetine geçsin, olur inşallah bir gün..
Gerçekten insan olmak ,ince kalpli olmak,açık yürekli olmak,delikanlı olmak,cesaretli olmak,inançlı olmak,doğruyu söyleyebilme gücünde olmak.Gonca hanım a saygılar
13 Ocak 2017, 06:56
Hocam bu zamana kadar okudugum yazilarinizin icinde ennn cok etkilendigim yaziniz olmustur..dolayisiyla bu yazınız yazilariniz icerisinde ennnn sevgiliiii olarak kalbimdeki yerini almistir..rabbim gönül kaleminizi guclendirsin…
« Eğitimde Geçiş Dönemi ve Kadim Eğitim Kültürümüz (2)
Çocuklarda Bilinçaltı Nasıl Kaydeder? »