Necati Cumalı’nın bir şiirinde de geçer şu dizeler: “İnsanoğlu çeşit çeşit/ Beş parmağın beşi bir mi” diye. Ne kadar doğru bir söz. Yurdumun en büyük bayramı Cumhuriyet Bayramı’nda kırk beş yıl önceki can öğrencilerimizin buluşmasına gittim. Yukarıdaki dizeleri yazmamın nedeni şu: Bazı insanlar vardır. Her yaptığında bir çıkar bekler. Yaşadığımız bu dönemde bazı insanlar da vardır ki başkaları için bir şeyler yapmak onlara mutluluk verir. Onlar 1974 yılında Mucur Ortaokulu üçüncü sınıf öğrencileriydi. Benim ilk göz ağrılarım. Katılanların çoğu da Türkçe dersinde öğrencim oldular. Şu anda yaşları altmış civarında. İşte bu okuldan 1974’te mezun olanlar 1977’de de liseyi bitirdiler. İlk buluşmayı iki yıl önce yine 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı günü düzenlemişlerdi. Lütfi Ergezer, Duran Köksal ve Ömer Uyaroğlu. İşte bu öğrencilerimiz yukarıda belirttiğim “diğer insanlar için güzel şeyler yapmaktan mutlu olanlar”dan. Ben Didim’den kasım başında gelecektim. Birkaç gün erken geldim. İstanbul’dan saygıdeğer öğretmen arkadaşım Gönül Erol “Ben de Şenay Yapıcı öğretmenle katılmak istiyorum. Bize Ankara’da yardımcı olur musunuz?” mesajını gönderince dönüşü daha erkene aldım. Onlar da özür bildirerek gelemediler. Sabah 8.30’da buluşma noktası olan Hamamönü’ndeki Rizeliler Konağı’ndaydık Ömer’le. Ömer bir gün önce akşam “Hocam, benim arabayla gidelim.” demişti. O konağa ilk varan biz olmuşuz. Dışarıda bir masada sohbet ederken öğrencilerimiz birer ikişer gelmeye başladılar. Kısa sürede kırk kişiden fazla olduk. İlk buluşmaya gelen öğretmen sayısı çoktu; ama bu kez Hüseyin Saylam ve ben vardık. Her gelenle orada bulunanlar yüzleri gülerek, sarılarak, tüm içtenlikleriyle hoş beş ettiler.
-Vay hocam nasıl mutlu oldum.
-Aman arkadaşım sen hiç değişmemişsin.
-Yıllar sonra seni görmek ne güzel.
-Oooo ………’da buradaymış.
Sevinç, şaşkınlık sözleri buluşma anlarında sürüp gitti.
Hep birlikte konağın üst katına çıktık. Artık yaş gereği rahatsızlığından dolayı Hüseyin ağabeyin yürümesi zorlaşmıştı. Onu arabasıyla Kudret Saylam getirmişti. Öğretmenliğinde sevilen, bizim taktığımız adla “Koca Hüseyin” buluşmaya ayrı bir renk kattı. Masalara oturunca yakınımda olanlara onunla ilgili anılarımı anlattım. Her anısı dinleyen öğrencilerini ayrı güldürdü.İkramları yiyip çaylarımızı içerken çok hoş söyleşilerimiz oldu. Bütün masalarda yüzler gülüyor, herkes okul anılarından söz ediyordu.
Ben bu tür buluşmaları severim. Çok mutlu olurum. “İnsan hayatta küçük şeylerle de mutlu olmalı” diye düşünürüm. Karşılaşma anındaki yüzlerdeki mutluluk, gülümseme, yıllar sonra buluşmanın sevinci o karşılaşmayı yaşayanlar kadar beni de mutlu eder.
Biz de kırk beş yıl öncesinden öğrencilerimizle bu mutluluğu yaşadık. Herkes mutluydu; ama en çok da Hüseyin ağabeyle ben mutlu olmuştum.
Bu buluşmaya gelenlerin okuduğu yıllarda güzel yurdumuzda gençler fikir olarak ikiye bölünmüşler, bölünmekten de öte kavgaya tutuşmuşlardı. Bu yolda nice gencimizin canına kıyılmış, kardeş kardeşe düşman olmuştu. Sağcı, ülkücü gruptan değilsen “komünist"; solcu, devrimci gruptan değilsen “faşist” damgasını yiyordun. Zaman ve yaşanan acılar, darbenin getirdiği zulümler, işkenceler nasıl da değiştirmişti herkesi. O yıllarda size düşman olanlar, şimdi sevgilerini, saygılarını o kadar candan ifade ediyorlardı ki bu da ayrı mutluluktu.
Ne işimiz vardı bu kavgalarla? Ortak değerimiz Mustafa Kemal Atatürk ve onun ilkeleri olmalı.
Fotoğraflar çektim ve dedim ki “Bu buluşmanın yazısını da yazacağım.” Eve gelip o fotoğraflara baktığımda herkesin yüzü gülüyordu.
Hayat ne ki geçer gider, zaman öğütür bizleri. Şu gelip geçici hayattan geriye yaptığımız güzellikler, bıraktığımız eserler, hatırlanırsa dostluğumuz, güler yüzümüz kalır.
İstiklal Marşı şairi Mehmet Akif’in yattığı Tacettin Dergahı önündeki parkta toplu ya da grup grup fotoğraflar çektirdik.
Her ayrılan mutlulukla, güler yüzle ayrıldı.
1973-1974 öğretim yılında on dört, on beş yaşında olan bu öğrenciler şimdi altmış yaş civarındaydı. Bizlere gösterdikleri büyük saygıyı sözcüklerle anlatmak zor.
Lütfi, Ömer ve Duran’a teşekkürler. Katılıp bu mutluluğu bize yaşatan, kendileri de yaşayan öğrencilerimize sevgiler, mutluluklar…
Yıllar önce bir 24 Kasım günü duygulanmış ve yirmi yıldan fazla çalıştığım Mucur’daki öğrencilerimi düşünerek yazdığım şu şiiri yazıma ekleyerek bu buluşma öyküsünü bitiriyorum.
SİZLERİ ANDIM BİR 24 KASIM GÜNÜ
"Sağol!" diye bağırışınızı