﻿ Teyelsiz Şiir – Kaybolan Defterler
Hangi renge bürünsem hep griye çaldım.
Buğday tenli elbiseler diktiler etime iğneleri batıra batıra.
Oysa ben hemen herkese sadece teyellenmiştim sırf uyum sağlayamayacağım diye.
Bir tek sana renkli perdelerden pencereler açtım
Çünkü dünya başımızı döndürecek hızla dönüyordu.
Günleri birbirine geçirdik çengelli iğnelerle.
Fakat hiç dikilmedik birbirimize.
Dünyaya meydan okuyan göğsünü taşıyamayan düğmen içimdeki boşluğa düştü.
İçime bir ilmek attım.
Ellerimi terkettiğim gecelerden tırnak aralarıma biriken sözler bulup, güzel cümleler kurmak istiyorum ki ellerim en çok da ince bileklerime yük oluyorlar.
Sessiz harflerden yüksek sesle konuşan insanlar yaratıyorlar. Bilirsin işte öksüre öksüre susmanın ne demek olduğunu.
Ben hep susuyorum.
Suretini emen derime geçirip tırnaklarımı, adını yeniden ezberletiyorum avucumdaki duaya.
Amin der misin bana?