Yeni Bir Dünya Kuruluyor || Samanyolu Haber
''Bilgisayarımın ekranından dünya çocuklarını izlerken hayalim yıllar öncesine gidiyor… Yıl 2006… Tatlı bir yaz akşamında İstanbul Gösteri Merkezi kum gibi insan kaynıyor... Kimi Kırklareli'nden gelmişti, kimi Edirne'den, Adapazarı'ndan, kimi Bursa’dan…''
Yeni bir dünya kuruyorlardı; harıl harıl...
Hocaefendi,"Üstad'ın arabası buradan ayrılmak istemiyor gibi” der.
Ali Rıza Bey, Bediüzzaman'ın kendisine verdiği Risale-i Nurları okuduktan sonra çok sevdiği İzmirli zengin bir dostuna gönderir. Sonraları Nefi Akyazılı’nın kayınpederi olacak olan bu bahtlı kişi kızlarının yetişmesi konusunda hassas birisidir. Erkek çocuğu yoktur. Kız çocuklarını korumak için bu geniş arazinin ortasına iki katlı bir ev yaptırmış ve etrafını da yüksek duvarlarla çevirmiştir.
Tatlı bir yaz akşamında İstanbul Gösteri Merkezi kum gibi insan kaynıyor... Kimi Kırklareli'nden gelmişti, kimi Edirne'den, Adapazarı'ndan, kimi Bursa’dan…
Anadolu insanı, o sessiz ve derin Türkiye, belki de ilk defa elle tutulur, gözle görülür evrensel bir başarının hazzını yaşıyor. Gurbete gönderdiği çocuklarının, oralardan devşirip getirdiği 'meyve'leri gördükçe içi içine sığmıyor.
Ali Çolak Beyin dediği gibi “sadece bir Türkçe Olimpiyatı değildi bu, Anadolu insanının dünyaya yeniden doğuş bayramıydı. Gerildikçe gerilen, içe kapanan, boğulan Türkiye'nin moral olimpiyatı. Belki köyünden çıkıp büyük kente inmemiş, yaşadığı şehrin dışına çıkmamış, ülkesinin sınırları dışına adım atmamış insanların, yalnız hayal ve dua ederek gerçekleştiğini gördüğü bir büyük rüya...”
“Şimdi şu güzel yavruların söylediklerine bakınız... Düşünebiliyor musunuz Şili'den geldiler, Vietnam'dan geldiler, Güney Asya'dan geldiler, Güney Afrika'dan geldiler, Orta Asya'nın buzullarından geldiler, haritada kolay kolay yerini gösteremeyeceğiniz ülkelerden geldiler. Bu muhteşem bir başarıdır. Akıl havsalanın almayacağı bir şeydir. Bu başarılmıştır. Bu çocukların hiçbirisi dublör kullanmıyor, kendileri geldiler, kendileri söylediler.
O güzel insanlara teşekkür borçluyuz...
ODTÜ, Bilkent, Boğaziçi, Hacettepe mezunu, 21-22 yaşında yüzüne bakmaya doyamadığımız gencecik kızlarımız Moğolistan'ı bile yakın görüyorlar. Çuvaş'a, Vietnam'a, Japonya'ya gidiyorlar. Genç delikanlılar çok güzel bir hizmet için gidiyorlar. Mehmet Sağlam Hoca Moğolistan’da bir okul bahçesinde karşılaştığı bu pırıl pırıl bir öğretmenle konuşuyor.
'On bir yıl önce.'
‘Bir hayli olmuş, ailenizi özlemediniz mi? Türkiye'ye ne zaman dönmeyi düşünüyorsunuz?"
Verdiği cevabı söylüyorum: "Biz buraya dönmek için değil, ölmek için geldik."
Biliyom, yanıyon Kerem'den beter