GÖNÜL CÂNÂN İLE SOHBETLEŞMEK DİLER
Bir sohbet çıkışıdır… Hâce Hazretleri (ksa) yorgun bir vaziyette kapıya doğru ilerlerken ihvanlar önünü keserler: “Efendim, perşembe günü sohbetimiz var, teşrif ederseniz eğer çok seviniriz.” derler. Tebessüm ederek “İnşallah” buyururlar. Mütebessim halinden cesaret bularak bizler de “Efendim, biliyoruz çok rahatsız, yorgun ve yoğunsunuz. Ama keşke Derince’ye de gelseniz, bizim de bir sohbetimize buyursanız.” diye ricada bulunduk. Hâce Hazretlerinin gözlerinde yorgunluğunu perdeleyen bir vefa, derin bir sevda belirir ve adeta hayatının, yaşamının gayesini özetlercesine: “Olsun kızım, varsın da bu yolda yorulalım.. Tek yorgunluğumuz bu uğurdan olsun.” buyurur.
Hâce Hazretleri’nin (ksa) sohbete, sohbetleşmeye verdiği değer eşrefi mahlûkat olan insana verdiği değerin bir tezahürüdür. O’nun hayatında ‘sohbet etmek’ önemli bir yer tutar. Bir dönem rahatsızlandıklarında doktorlar evde istirahat ederek kimseyle görüşmemelerini tavsiye edince, ailesi gülerek “Bu hususta Hâce Hazretleri’nin (ksa) doktorları dinleyeceğini pek zannetmiyorum. O ihvanlarla sohbetleşmemiş edemez.. ” buyururlar. Nitekim öyle de olmuş, hasta hallerinde bile Hâce Hazretleri (ksa) yine mescidde kürsîde, yine vekalede ihvanlarla sohbete devam etmişlerdir.
Yıllar önce, Hâcegan cemaatinden ilk bahsettiklerinde düzenli mescid sohbetlerini duyunca çok şaşırmıştık. Birçok tarikatta sohbet dahi edilmez, sükût usulden bilinirken Hacegân cemaatindeki oturmuş bu sohbet kültürü gerçekten takdire şayan bir durumdu. Beylerimiz sohbete gider, gece geç saatlere kadar dönmezlerdi. Arardık, “Hâce Hazretleri (ksa) ile sohbetteyiz” derlerdi.
Onlar bir Hak dostu ile gece geç saatlere kadar sohbet ediyorlardı. Allah’ım bu ne büyük bir nimet! İnsan şu alemde daha ne ister ki? Bir evliya ile sohbetleşmek doyasıya… Muhabbet deryasına dalmak… Can derdine derman bulmak… Herkese nasib olur mu? İnsan evliyayı niçin sever, onunla neden sohbetleşmek ister? Bir kelâmı kibarda “Evliyaullahta Allah celis olmuştur.” Buyrulur. Evliyaullahta Cenabı Hakkı’n tadı vardı, kokusu vardı, cezbesi vardı. İşte bu muazzam cezbesiydi gönülleri kendisine çeken sır…
Eşlerimiz eve geldiklerinde gıpta ile bakardık onlara… Bu gözler bir Hak dostunu seyretmiş, kulaklar onun sesini işitmiş, gönüller sohbetiyle, neşvesiyle mest olmuş. “Anlat” derdik bizlere de, neler anlattı diye.. Dinlerdik ve dua ederdik “Ya Rabbi bizlere bir gün O’nunla sohbetleşmeyi nasib et.”
Sonra duyduk ki, Hâce Hazretleri (ksa) ara ara bayanlara da sohbet ediyormuş. Olur muydu hiç? Hiç bir mürşidi kâmil bayanlara da sohbet eder miydi? Tarikatleri kendi tekellerine alan anlayış, mürşidi kamilleri de almıştı. Bayanlara açılan rahmet kapısını kapayıp, mürşidi kâmilleri sadece kendi meclislerine hapsetmişlerdi. Unutulmuştu Hz. Peygamber’in (sav) Ensarın hanımlarının sorularını yanıtlayışı, Hz. Ömer (ra) efendimizin içtihadının bir bayanın sorusuyla yön değiştirişi…
Hâce Hazretleri (ksa) kendilerine verilen manevi vazifeden bahsederlerken “Cenabı Hak bizlere bu görevi vermişse eğer, bunu en güzel şekilde deruhte etmek isterim.” buyurur. O, bayan olsun, erkek olsun her ihvanına istidadına göre aynı uzaklıktadır. Hacegân mescidleri birer medresedir ve bu medreselerde dersler sohbetle talim edilir. Sohbet etmek, sohbetleşmek kadim bir Nakşî usûlüdür. Her usûlü olduğu gibi Nakşibendilerin bu usûlü de naslarla teyid edilmiştir. Bizim Rabbimiz konuşan bir Allah’tır. Kelam sıfatına haizdir. Yine Peygamberimiz konuşan bir Peygamberdir. Tebliğ sıfatına haizdir. Susmak, suskun kalmak İslami bir öğretiye ters kalır.
Hâce Hazretleri’nin (ksa) İstanbul’da bir camide imamlık yaptığı zamanlardır. Tek başınadırlar ve cami cemaatinde de öyle pek sohbet ehli, gönül ehli kimseler bulunmamaktadır. Gönlünce sohbetleşeceği kimseler çıkmazmış pek karşılarına. Hâce Hazretleri (ksa), namazlardan sonra cami boşalınca ağlar ve Allah’a dua ederlermiş: “Ya Rabbi, böyle bir gurbetten, yalnızlıktan usandığım, bıktığım için değil, seni paylaşamadığım, seni konuşamadığım seni bahsedenleri işitemediğim için garibim. Beni böyle garip koyma… Bana dostlar lütfeyle…” diye. Dışarıya çıkar, sokaklarda dolaşır, minibüslerin son duraklarına gider beklerlermiş. Gelip gidenler içerisinde gönül ehli, dert ehli birisine denk gelirim de belki onu alıp eve giderim, bir bardak çay içer onunla sohbetleşirim diye… İki namaz arasında saatlerce beklerlermiş. Öğle namazından sonra çıkar, ikindi yaklaştığında kimseyi bulamayınca mahzun mahzun camiye geri dönerlermiş. Hakk’ı sohbetleşemedikleri için o günlerini ziyanda sayarlarmış.
Bazen namaza temiz görünümlü, sakallı, nurani bir zat geldiğinde bin dil dökerlermiş ona “Aman gel ne olur yemeğini ben vereceğim, semaver çayı yapayım, gel bir saat otur sohbetleşelim.” diye… Adam “işim var gideceğim” dediğinde zar zor eğler, sohbetleşirlermiş.
Sonra Cenabı Hak öyle arkadaşlar lütfetmiş ki O’na… Şimdi yolunu gözleyen, sohbetini özleyen yüzlerce ihvanı var… Birilerinin yanına gitse, bir diğerleri gönül koyuyor.
Mürşidi kamiller Allah’ın hazineleridirler. Onlar gönüllerindeki bu hazineleri sohbetle dinleyenlerine taksim ederler. Sesleri, nefesleri gönül hastalıklarına şifadır. Öylesine bir bereket vardır ki sohbetlerinde, yüzlerce, binlerce kişi dinlese dahi herkes kendine bir pay çıkarır.
Sohbete kavuşanlar, mahrum kalası değil
Sohbetle parlar iman, talip kazanır irfan
İnsanı arif yapan, fesi, hırkası değil
Mürşidi kamiller bir Peygamber vazifesi olan insanları Allah’a, Allah’ı insanlara sevdirme hizmetini hep sohbetleriyle yerine getirmişlerdir. Onların sohbetleri katıksız, saf aşktır… Aşk ise mahluk değildir. Cenabı Hakk’ın insanlığa zatından bahşettiği şeydir. Mürşidi kamilin sohbetinden ilim, iman ve aşk akar gönüllere…
“Alimlerin sohbetine katılın, onlara yakın oturun. Çünkü Allahu Teala yağmurla ölü toprağı dirilttiği gibi, ölü kalpleri de hikmet nuru ile diriltir.” (Taberani) buyrulur.
Cenabı Hak bizleri de onların sohbetlerine cemaat eylesin. Mesafeleri kaldırsın aradan, uzakları yakın eylesin. Sohbetlerini dinleyen ve dinledikleri ile amel eden kullarından eylesin.
Bu kategoriden diğerleri: « MÜ’MİNİN TEBESSÜMÜ YÜZÜNDE HÜZNÜ KALBİNDEDİR HAYAT RENGİNİ SÜNNETTEN ALIR »