Yazı Tarihi: 26 Aralık 2017 Salı 07:38
Günümüzde gereğinden fazla kendisine güvenen, çok bildiğini düşünen insanlar oldukça fazladır.
Aldıkları hatalı kararları, gerçekleştiğinde bile yanlışa düştüklerini kabul etmezler. Çoğu zaman hatalı seçimlerinin yanlışlığını anlayabilecek bir görüşe sahip değildirler. Bu konuda yanlış olmadıklarını savunurlar. Böyle yetersiz kişiler ne ölçüde niteliksiz olduklarını fark edemezler, özelliklerini abartma eğilimindedirler. Gerçekten donanımlı insanların niteliklerini görüp anlamakta zorluk çekerler. Bu kişilerin yapıları eğitimle artırılırsa, yetersizliklerinin farkına varmaya başlarlar.
Hepimiz zaman zaman akıllı olduğumuzu ve çok şey bildiğimizi düşünürüz. Oysa gerçekte hiçbirimiz en azından düşündüğümüz kadar akıllı değiliz ve çok şey bilmiyoruz. Yaşayan en büyük bilim insanlarından birisi olan Stephen Hawking şöyle der: “Bilginin en büyük düşmanı cehalet değil, bildiğini zannetmektir.”
İşte biz insanların eksikliği bildiğini sanma yanılgısıdır. İkili ilişkilerimizde de karşıdaki insandan daha akıllı olduğumuzu, onun tüm davranışlarının nedenini bildiğimizi düşünür ve çoğu zaman empati yapmaktan kaçınırız. Bu nedenle ikili ilişkilerimiz karmaşık bir yün yumağına dönüşür ve başarısız oluruz. İlişkinin kişilerinden birisinin diğerini, ya da her ikisinin birbirini küçümsediği bir ilişkinin başarılı olma olasılığı yoktur.
Bilgi öyle bir şey ki, öğrendikçe onunla ilişkili olan sınırsız sayıda diğer bilgileri de öğrenmeniz gerekiyor. Bilgi dünyası o kadar geniş ki insan sonsuz uzunluktaki bir kumsalda, tek bir kum tanesi kadar bilgiye sahip olacağını düşünür. Bunu bilerek okumak, araştırmak öğrenme dünyamızı daha da güzel ve anlamlı yapar. Hayatımızda en az kullandığımız kelime, ‘bilmiyorum’ kelimesidir. Bu kelimeyi daha sık kullanmaya başladığımızda artık bilgi dünyasının kapısını daha sık açmaya başladık demektir. Bizlere herhangi bir şey sorarsanız doğru yanıt ‘bilmiyorum, ama öğrenmeye çalışıyorum.’ olacaktır.