Şişli’de Bir Ara Sokak
Şişli Etfal Hastanesinin aşağısındaki evimden işime veya ulaşım araçlarına giderken hemen her gün geçtiğim bir sokaktan bahsedeceğim. Teyyareci Cemal Sokak veya diğer adıyla Samanyolu Sokak.
Bu fotoğrafı haftaiçi bir günün sabahı çektim. Aşağı yukarı her sabah aynı oluyor zaten. Sokaktaki tekstil mağazaları açılıyor ve araçlarla top top yeni kumaşlar, koliler gelip gidiyor.
Aslında sokak da ana konumuz değil, bu sokaktaki eski, terk edilmiş bir ev. Geçen sonbaharda dikkatimi çekmişti. Peki evi burada paylaşmaya değer kılan özelliği ne derseniz, cevabını bu fotoğrafta görebilirsiniz. Balkonda çıkan fidanlar:
O zaman yine fotoğrafını çekmiştim ama, daha fazlasına ihtiyaç duydum. Sonra kış geldi, yaprakları döküldü, o oldu bu oldu derken çekemedim daha fazla. Baharı bekledim. Aslında bahara yeniden yeşereceğinden de ümitli değildim, fakat yeşerdi. Bu hafta içerisinde farklı gün ve farklı saat aralıklarında bu fotoğrafları çektim. Üstelik geçen güzde çektiğim fotoğrafa bakınca, bir iki dal daha fazla çıktığını da fark ettim.
"Her zaman umut vardır"
Sokağa dönecek olursak, akşamları eve dönerken yine bu sokaktan geçiyorum çoğunlukla. Akşamları ise böyle oluyor:
Çevredeki tekstil mağazaları her gün bir sürü atık çıkarıyor. Çuvallar dolusu kesilmiş kumaş parçaları ve diğer çeşitli atıklar. Zaten bu sokaktan Mecidiyeköy tarafına değil de, Nişantaşı tarafına doğru inerseniz, Osmanbey sokaklarının akşam saatlerinde hep böyle olduğunu görebilirsiniz. Tekstil üretimi yapan onlarca dükkan var.
Karanlık çökmeye başlayınca ise kapalı kepenklerin önünde sadece kumaş atıklarından oluşan yığınlar kalıyor.
Daha sonra belediyenin çöp araçları gelip bu atıkları da temizliyor. Sonra yine yazının başındaki ilk fotoğrafa dönüyor her şey. Epeydir gözlemledim. Hep böyle oluyor. Pazar günleri hariç hep aynı devinim sürüp gidiyor.