uyku | ozgurtamsen
Etiket arşivi: uyku	hayırlısı
Etiketler: can yücel, gece, hayırlısı, kadınlar, köpekler, koku, mutfakta, orkide, selam, uyku	ardındaki huzur
Etiketler: güven, gece, hikaye, huzur, kelimeler, rüyalar, sevgili, uyku, yollar, şarkılar	ölü kelebeklerin dansı ( Hüsnü Arkan )
Karşınızda ‘’ Ölü Kelebeklerin Dansı ‘’ Read the rest of this entry »
Etiketler: arkan, ölü kelebeklerin dansı, ölüm, hüsnü arkan, kanat, kitap, uyku, yaşam	Cennetin Kayıp Toprakları ( Yavuz Ekinci )
‘’Kure min, dinya siya darake ye.’’ derdi dedem. ( ” Oğlum, dünya bir ağaç gölgesidir. ” )
Babamın ipten sarkan bedenini indirirken, yıllar önce dedemin hayal kırıklığı dolu gözlerle yüzüme bakıp ‘’ Kure min, dinya siya darake ye.’’ deyişini kederle hatırladım.
Yüreğim kin, öfke, nefret… Her gün içime binlerce cehennemi ve arafı sonsuza dek gömdüm. Ben! Ben tasviri bile insana huzur veren kutsal kitaplardaki o cenneti çoktan unuttum. Dedem, babaannem, babam, annem ve kardeşlerim gözlerimizi ufka dikip cennetin gelmesini yüzyıllarca bekledik. Ebubekir, düşlediğimiz cenneti getirmek için evi terk edip dağa çıktığında henüz küçük bir çocuktum. Aradan yıllar geçti, fakat ne yüzyıllardır düşünü kurup beklediğimiz cennet geldi ne de onu kucaklayıp getirmek için giden Ebubekir. Düşünü kurduğumuz cennet her gün bizden biraz daha uzaklaştı ve sonunda Kaf Dağı’nın ardına düşen bir masala dönüştü. Bu yüzden, her geçen günün ardından içimden cennet tasvirini söküp yerine öfkemden yoğurduğum cehennemi diktim.
Dedem, bir hastane köşesinde acılar içinde kıvranırken, hayal kırıklığı dolu gözlerle yüzüme bakıp ‘’ ’Kure min, dinya siya darake ye.’’ demişti. Derken dedemin ve babaannemin bu dünyadaki bekleme süreleri doldu, her geçen gün umudunu yitiren babam o kadar çaresiz kaldı ki bekleme süresini bile doldurmadan çekip gitti. Onlardan geriye miras olarak öfkesine öfke katan bir oğul ve huzursuzluktan sağa sola savrulup acı çeken ruhların gölgeleri kaldı. Bu mutsuz ruhların çığlıkları önce soluduğum havaya, oradan da gelip içime oturdu ve bu yüzden her gece öfke saçan gözlerle, yitip giden hayatların kalıntılarına baktım. Bir süre sonra, ölülerimin ruhlarının huzursuz gölgeleri de berzah âlemine çekildi.
Babam… Bütün umutlarını sonsuza dek yitirdiği gün tavandan sarkıttığı iple kendisini astı ve tavandaki ipten sarkan bedeninin görüntüsü oradan gelip gözbebeklerime yapıştı. O günden sonra ben uyumadım ve geceleri benim yerime gözkapaklarım uyudu. Hayat ıslak gözlerimin önünde kayıp giderken, hastane koridorunda, mezarlıkta, odamda, sokaklarda ve caddelerde yarı uykulu zihnimle dolaşıp durdum. Sokaklarda yürüyen insanların ve hastanede çalışan doktorların mutluluğu, canlılıkları ve keyfe düşkünlükleri beni huzursuz ediyordu. Hastane koridorunda otopsi raporunu beklerken ‘’ Bu insanlar neden mutsuzluğun farkında değiller?’’ diye defalarca sordum kendime. Mutsuzluğu bilmeyen bunca mutlu insan arasında yaşamak ruhuma ağır geliyordu.
Başkalarının hırsı ve beklentisiyle paramparça olmuş bir hayatı yaşarken, bir süre sonra nereye baksam ölüm gören ve aklını yitiren birine dönüştüm. Aç bir ayının pençesi gibi duran ellerimle başımı sıkıp beklerken, kin ve öfke önce alnıma, oradan da gelip gözlerime vurdu. Babamın ipten sarkan görüntüsüyle yatağa uzandım. Gece yarısı yataktan fırladığımda fırtınaya tutulmuş bir dal gibi tir tir titriyordum. Gözlerimi aralayıp korkunun ve öfkenin rengiyle karanlığa baktığımda her şey olabildiğince sakin ve sessizdi. Sessizlik gürültüyle içime akarken, parçalanmış uykularımın vatanı olan yatağıma tekrar uzandım.
Babamın tükenen umutlarının ardından gelen beklenmeyen intiharı, önce yatağımı bir mezara, sonra evimi bir mezarlığa ve derken hayatımı da bir cesede dönüştürdü. Dizlerimi karnıma çekip tüm bedenimle uykuyu beklerken, birden kin ve öfke, Hira Mağarası’nda HZ: Muhammed’e ‘’ Oku!’’ yerine emredercesine ‘’ Anlat!’’ dedi. Öfkesini alamamış olacak ki beni sıkı sıkı sallarken bir yandan da ‘’ Anlat! Anlat! Anlat! ‘’ diye bağırıyordu. Bu emir karşısında önce ateşlerde yanıp eridim, ardından suskunluğumda dondum ve sonra o güne dek dilimde ceset gibi yatan kelimelere üfleyerek onlarla yeni bir dünya yarattım.
Yavuz Ekinci ( Cennetin Kayıp Toprakları )
Yazan: ouzelf 14 Ocak 2013 in OKUDUM
Etiketler: ağaç, cennet, dedem, kitap, masallar, toprak, uyku, yavuz ekinci	Puslu Kıtalar Atlası ( İhsan Oktay Anar )
Başlarda korktum. Dili yabancı geldi, dediğini anlayamadım. Birkaç sayfadan sonra anlamaya başladım. Alıştım. Anladıklarım şaşırttı. Şaşırdıklarım çok düşündürdü. Sonra dil sarıp sarmaladı. Eski bir şehrin ( Konstantiniye ) sokaklarına, keşmekeşliğine, efsunlu kokusuna, rüya gibi gerçekliğine, gerçekçi rüyalarına götürdü beni. Evet, gene rüyalar. Uyanılamayan rüyalar. Uyunamayan uykular. Hiçlik. Yaratabilmek. Görebilmek. ‘’ Puslu Kıtalar Atlası ‘’…
Kitabın tavsiyesini Guguk Kuşu’ndan almıştım. Ve ” İyi ki tavsiyeyi dinledim, iyi ki İhsan Oktay Anar’la tanıştım. Ve VAH BANA ki bu zamana kadar… Nasıl bu kadar geç kalmışım, nasıl? ” diyorum. Guguk Kuşu mütevazı davranarak had görmemiş ama bilmiyor ki paylaşarak şahane bir şeye vesile oldu.
Kitabı satın aldım. Çalışma masamda birkaç gün bekledi. O bana baktı, ben ona baktım, bakıştık. Elime aldım. Bir seferinde okudum birkaç satır, kapattım açtığım sayfayı, masamın üzerine koydum tekrar. Yeri değişti. Hep gözümün önündeydi. Böyle geçen flört döneminden sonra çekinken dokunuşlar nefes alışlarla başladı beraberliğimiz. Nihayetinde de akşamların birinde, geç saatlerde son buldu. Dünden beri ise yazarın masamda ki başka bir kitabıyla ( Yedinci Gün ) flört dönemimiz başladı. Ne kadar sürer, araya başkaları girer mi? Bilinmez. Ama Uyku ( Hüsnü Arkan )’ dan sonra dilimin, gözümün tadı hiç bozulmadığı için memnunum. Kollarımı, bacaklarımı açmış, suyun akışına kendimi bırakmışım gibi bir his. Ufacık bir çocukmuşum, anacığımın dizlerine yatmışım da uykuya dalmışım gibi bir his. Ki bunların sizi enterese edeceğini neden düşünmüş ve de paylaşıyorsam! Aman güzel bir âlemdeyim son zamanlar da işte.
Bunca lakırdıdan sonra karşınızda ‘’ Puslu Kıtalar Atlası ‘’ ndan alıntılar: Read the rest of this entry »
Yazan: ouzelf 01 Kasım 2012 in GÜNLÜK, OKUDUM
Etiketler: anar, arkan, bunca, o bana, oktay, puslu kıtalar atlası, rüyalar, uyku	Kurbağa ve Murbağa ( Arnold Lobel )
” Başardık! ” diye bağırdı Murbağa.
” Evet. ” dedi Kurbağa.
Bahtaniyesini kafasının üstüne kadar çekti ve hemen uykuya daldı.
Murbağa çayından bir yudum aldı.
” Kurbağa, sen bunları uyduruyor musun? ” diye sordu.
” Belki evet, belki hayır, ” dedi Kurbağa.
” Ben mutluyum.
Bu sabah uyandığımda çok mutluydum
çünkü güneş parlıyordu.
çünkü bir kurbağaydım.
çünkü senin gibi bir dostum vardı.
Sonra yalnız kalmak istedim.
Yalnız kalıp her şeyin na kadar
güzel olduğunu düşünmek istedim. ”
” Ah, ” dedi Murbağa.
” Sanırım bu yalnız kalmak için geçerli bir sebep. ”
” Şimdi de, ” dedi Kurbağa
” yalnız kalmazsam çok mutlu olacağım.
Hadi yemek yiyelim. ”
Kurbağa ve Murbağa, iki arkadaştır; hem de harika iki arkadaş! Günlerini birlikte geçirmeyi çok severler. Uçurtma uçururlar, Murbağa’nın doğum gününü kutlarlar ve Kurbağa korkunç öykü anlattığında birlikte korkarlar. Ancak en önmelisi, onlar birlikte eğlenirler – hem de yılın her günü.
Kısa alıntılar yaptığım Kurbağa ve Murbağa’nı maceraları böylesine güzel. Biz iyi vakit geçirdik. Oğuz’u uyku öncesi sakinleştirdi. Son sahnemizde ise – Oğuz kitabı kucağına sıkıca sarmış ve yazarının ölmüş olmasından dolayı çok üzgün olduğunu söylüyordu. – Böyle eserler bırakan yazarların kitapları okunmaya devam edildiği sürece asla ölmeyeceklerini söyledim. Açıklamamın ne nerece etkili olduğu yarın akşam görülecektir. Sabah gözümü açar açmaz ilk iş olarakta serinin devamın satın aldım İdefix’ten. Olur ya, sizinde tezgahın birinde önünüze çıkar mıkar tereddüt etmeden alabilirsiniz. Ki benim gibi çocuklara okunacak kitaplar konusunda feci şekilde titiz, seçiciyseniz. Benden bu sabah bu kadar. Hoşçakalın.
Yazan: ouzelf 13 Eylül 2012 in ÇOCUKLAR, OKUDUM
Etiketler: çocuk kitapları, belki, bu sabah, dedi, dostum, korku, kurbağa ve murbağa, uyku	Merhaba	Herbirimizin kendimize büyük dertlerimiz,günlük koşturmalarımızla geçen günlerimizin içinde aşina duygularımızı paylaşabileceğimiz ,aynı pencereden bakabilen,aynı dili konuşanlarla buluşabileceğimiz bir durak olabilmek dileğiyle kocaman bir MERHABA…