Bir yaşam deneyimlemesi ve bir paylaşım denemesi!...
Başka milletlerde üretilerek bize pazarlanan gıda ve içlerindeki katkı maddeleri gibi benlikleri sarmakta pislik ve yitirilmekte iyilik ile insanlık. Yüz yıl önce savaş cephelerindeki kuşatma şimdi damarlara işlemiş, beyinlere bulaşmış, insanlığı kaybettirmekte, iyiliği yok etmekte ve kuşatma çok büyük. İnsanlık kaybedecek bu gidişle...
Samimi değil kimse neyse o hiç değil... Gözünün içine bakarak birbirine devamlı yalanlar söyleyen bir hayatın mağduruyuz artık…
Kendine gelmeli, dengeli yaşamalı, neyse o olup insanlıktan uzaklaşmamalı, sahte davranmamalı, sahte dostlukların içine girmemeli, dürüst olmalı insan... Kendine saygı duymakla başlamalı her şeye, kendini yargılamayı bilmeli. "Bana yapılsaydı...?" diye başlayan cümleler ile kendini sorgulayacak yüreği olmalı, dürüstçe yapmalı bunları, ne yaptım ki demeden... İnsanlık can çekişiyor ve can çekişen bir yaşamın içerisinde dürüstlük, doğruluk, insanlık diyerek çabalayanlar var -en azından kendimi biliyorum- belki de yok.
Kendini yargılamaya yüreği olanlar okusun!
Arkadaş dediğin, çayın yanına, kahvenin tadına yakışmalı ve onsuz
içtiğinin çayın, kahvenin tadı eksik olmalı. Şarap gibi yıllandıkça tatlanmalı
yaşananlar. Kalbin yanında iyi hissetmeli kendini. Hem gözünün, hem gönlünün
hem de kalbinin en derinine sinmeli.
Arkadaş dediğin, anlayışlı olmalı, sonsuz hoş görülü olmalı. Senin
yerine iyi niyetli düşünmeli ama adım atmayı, karar vermeyi sana bırakmalı.
Eleştirmek konusunda kendi ne kadar hassas davranıyorsa, seni eleştirmek
konusunda kendini eleştirir gibi davranmalı.
Kendi sırlarını, gizemlerini kapaklı kutularda sakladığı gibi,
senin sırlarını da saklamalı. Hep "-ben" derken, biz demeyi, sen
demeyi bilmeli, bilmiyorsa öğrenmeli, öğrenmek için çaba göstermeli. Arkadaş
dediğin yormamalı yanındakini, sabretmeyi bilmeli, sakin kalmayı, sorularla
boğmamayı, ayrıntılara takılmamayı bilmeli. Konunun özü dururken, parçalar
üzerinde durmamalı arkadaş dediğin. Kendi hayatının mutluluklarını paylaşmalı
ama kendi hayatına nankörlük etmemeli. Arkadaş dediğinin, varlığı renk, değer
katmalı, yokluğu oh çektirmemeli.
Sen demeden bakışından anlamalı yaşadığını. Hayat yolculuğunda
arkandan koşuşturmamalı, önüne de geçmemeli, yapabiliyorsa yanından seninle
aynı adımda gitmeli. Yeri geldiğinde seninle ağlıyorsa, seninle gülmeyi de
bilmeli. Gözünü kırpmadan senin yanında olabilmeli.
Onun önemli gördüklerine gösterdiğin saygıyı anlamalı ve senin
önem verdiklerine, ne olursa olsun saygı göstermeli. O seni fütursuzca
eleştirirken, senin en ufak bir imanı kaldıramıyorsa, orada durup
düşünmeli. O sürekli seni çözmeye, senin hayatına çözümler getirmeye çalışıyor
ve senin, onun hayatına temas etmene izin vermiyorsa, ve sana kalan sadece
-haklısın demekse,en ufak eleştirinde kocaman tepkiler verip seni susmaya davet
ediyorsa. Ve senin eleştirmediğin hallerini seviyorsa orada bir durup düşünmek
Arkadaş diyerek hissettiklerin böyleyken, arkadaş deyip arkadaşım
olmayan insanları acı şekilde görmek üzüyor insanı... Arkadaş dediklerimi
yeniden gözden geçirmem gerektiği zamandayım; işi düştüğünde arayan, düşmediği
zaman aynı ortamda yüzüme bakmayan arkadaşlarım var benim. Beraber bir
şeyler yapmaya karar alıp söylediğinin aksini yapan arkadaşlar edindim ben.
Öğreneceği bir şey varsa seninle iletişim kuran, öğrenecekleri bitince yüzüne
bakmayan, işine gelene işine geldiği gibi davranan, samimiyetten ve bana göre
insanlıktan uzak varlıklar...
bu kadar karaktersiz olmalarını hayretle izliyorum sadece. Nasıl böyle olabilir
insan aklım almıyor, ben mi çok iyi niyetliyim yoksa hayatın kendisi mi
sahtelik? İnsan nasıl olur da arkasından konuştuğu birine şimdi "canım
cicim" diyebilir, ben mi çok doğrucu biriyim de kaldıramıyorum bunları?
Kendimi sorguluyorum çoğu zaman ama insanlık, dürüstlük bu ise ben hiçbir zaman
"insan" ve "dürüst" olamayacağım...
Bu saatten sonra kimse bana arkadaşlığından, paylaştıklarımızdan,
yaşananlardan söz etmesin. Ben insanları beraber gidelim, yapalım diye
saatlerce beklerken selamı bile hak etmeyen, yüzüne bakılmayan duruma geldiysem
arkadaşlarımı yeniden gözden geçirmenin zamanı çoktan geçiyor
demektir. Herkesle iyi olmak, yaranmak için yalakalık yapmak ortalığa
çıkıp geyik muhabbeti yapmak kişilik olmuş… İstediklerini alamadıkları için
sürekli birileri kuyu kazmaya çalışsa da benim kişiliğim bu değil olmadı ve
olmayacak yaşadığım sürece.
Bakıyorum etrafımda yaşanan saçmalıklara, konuşanlara bakıyorum
bir de konuşturanlara. İkisinin de birbirinden farklı olmadığını görüyorum.
Bir konuşmada “siz yaptınız, siz ettiniz, ben bir şey yapmadım”
diyerek, insalanrı suçlayarak başkalarının üzerine oynayan insanlar, üzerine
oynadığı insanın olmadığı ortamda “böyle mükemmel insanları kullanamıyoruz”
diyecek kadar karakterden yoksun. Her ortamda kendisine başka hedef bulup onun
üzerine oyunlar oynanıyor.
Artık insanlara değil kendime hayretle bakıyorum. Oturup
konuştuğum insanlar “haklısın” dedikleri şeylerin aynısını kendilerinin
yaptıklarını görünce şaşırıp kalıyorum. “Aksini konuşan sen değil miydin?” diye
kendime soruyorum ve susuyorum. Biliyorum ki yaptığını anlayamayana konuşmak
çok manasız bir eylemdir.
Gülüyorum… İnsanların arkasından konuştukları kişiler ile dost
olup samimi olmalarına sadece gülüyorum. Söylediklerini unutup nasıl
yakıştırıyorlar kendilerine yaptıklarını bilemiyorum.
Sadece sözde değildir arkadaş olmak, dost olmak bunu biliyorum ama
kimseden görmeyince sadece kendi canımı acıtıyorum. Çünkü kimse dönüp kendi
yaptığına bir kez olsun bakmıyor. Sözde arkadaşlarım var benim, sadece lafı
getirip götüren ama samimiyetten insanlıktan uzak arkadaşlar… Ne idi ve şimdi
ne olduya bakmadan sadece yalandan konuşmalar samimiyetsiz geliyor bana ama
insanlar bunu kendilerine yakıştırıyor işte.
İnsanların işleri olduğunda “canım”, “cicim”, “ciğerim”
dediklerinin farkındayım o anda aptallığımdan anlamasam bile. Her şey
istediklerini alana kadar olduğunu birkaç olayda deneyimleyerek gördüm. Benimle
gezip, dolaşan insanların istediklerini edinince yüzüme bile bakmamaları
onların mı acizliği benim mi bilmiyorum. Ben insanları tanıyacak kadar akıllı
olsaydım yaşamazdım bu olayları diyorum sonra…
Hayat çok tuhaf, insanlar hiçbir zaman aynanın karşısına geçip
kendini yargılayacak yüreğe sahip değil. İnsanlık kalmadığı için ilişkiler
bitmiş. Uğraşmak, anlatmak yerine sessiz kalır uzaklaşırım herkesten ve her
şeyden. Yaşadıklarımı yaratana bırakarak “hakkımda ne düşünüyorsanız size bin
katını versin” diyorum. Bir gün yaşadıklarımın karşılığını göreceğime eminim
onun için susuyorum.
Özetle: İşi varken, bir şeyler yaptırabiliyorken yanında olan,
menfaatleri varken iletişim kuran, gizli kapaklı işler çevirerek sonra sırtını
çeviren arkadaşlar edinmiş olmanın saçmalığı içindeyim.
Hayat, arkadaşlıktan, insanlıktan, samimiyetten anlamayan
milyonlarca insanla dolu. Kimse melek edasında ortalıkta dolaşmadan önce
konuştuklarına ve yaptıklarına baksın, sonrasında da kimseye samimiyetten söz
Evet kimsenin samimiyetine inanmıyorum ve yaşananlar da bunu
destekler nitelikte… Samimiyet; kendi iç bütünlüğümüzün ve kendimize karşı dürüst
olmamızın zaruri bir gerçeğidir.
güvenilir bir insan olmanın temelini oluşturur.
Samimi olmayan her şey bitmeye mahkumdur!
Vicdanı olan ve içinde insanlık barındıran insanlarla karşılaşmak ümidi
görenler, bir yere baktığınızı zannederler.
öyle olsa da, yaşanan bambaşka bir şeydir.
sustuğunuz zaman, gözünüzün önüne belli belirsiz şekilde; manası derin fotoğraflar
ve kısa kısa video kayıtlarla sıralanmış bir film şeridi gelir. O ilerledikçe,
suskunluğunuz daha da artar yaşadığınıza hayretle bakarak. Gün içerisindeki en
güzel filmdir bu aslında. İçten içe
hapsolmuş bir tutkuyla ilerler her bir küçük sahne. Biten bir maçı değişik açılardan izlemek gibi gelir ama yine de
defalarca kez izlersiniz aynı sahneyi. Kimse anlayamaz bunu; onlar hala bir
yere baktığınızı zannediyor çünkü.
sustuğunuz zaman, içinizde bir müzik yankılanır. Sol anahtarı, içinizdeki tek
bir gerçek ile satırın başına yerleşmiş; notaları yaşadığınız ve yaşattığınız
her ne varsa bu şarkıda duyguların ahengiyle birbirine sarılmış; melodisi
yaşanmışlıklarla ve yaşanamamış nice güzelliklerle bu eseri tamamlamış bir
şekilde bir fon müziği oluşturur, siz
sustuğunuzda. Hüzzam bir şarkıdır çalan. Kimse anlayamaz. Anlamak için önce
aynısını yaşamak gerekir çünkü. Onlar ise hala sizi, bir yere bakıyorsunuz
zaman, sessizliği istersiniz. Şehrin
telaşe gürültüsü değil yoldan geçen birinin ayak seslerini bile duymak
istemezsiniz. Öyle bir yorgunluk gelir ki üzerinize dünyaya dair her ne varsa yok olsun
istersiniz. Mümkün değildir ve sadece istekte kalır çoğu zaman. Sadece esen bir yelde gözlerinizi kapatıp öylece
durursunuz saatlerce. Sizi görenler, olduğunuz yerde bir yere baktığınızı
sustuğunuz zaman, en büyük sevgili ile konuşursunuz içinizden. Önce
verdiklerine şükreder, sonra da hayattaki en büyük dileğiniz hale gelen, o
yegane ikramı size nasip etmesini dilersiniz. Tüm masumiyetinizle, tüm
acizliğinizle, tüm samimiyetinizle, tüm yorulmuşluğunuzla ! Siz susarsınız,
ancak o anda zaten konuşuyorsunuzdur. Sizi görenler, durduğunuz yerde bir yere
susmak en iyisi…
anlatsanız anlayamayacaklardır sustuğunuzu anlamayanlar; o kıymetli nefesiniz
paylaşmak güzeldir ancak, içten bir dilin anlattıklarına kayıtsız kalan bir
kulak yüreğinizi daha çok acıtır. Anlarsınız
ki en güzel dinleyiciniz, en büyük sevgilidir zaten.
öyle miyim acaba ?
Boş bir sayfaya bakıp ne yazacağını bilememek. Boş bir yola bakıp kendi kendine mırıldanmak. İnsanlar birazdan doluşurlar diye düşünüp kendi boşluğunu unutmak. Bir an boşluğu tanımlamak. Zihnimiz her gün bulanıklaşır ve pazartesiler cumaya koşarak taşınırken... Birinci çoğul şahıs yerine konuşup sıradaki şarkıyı sadece kendinin söylediğini fark etmek. Kendi anlamsızlığını unutmak. Neden diye sorduğun zamanlar alamadığın cevapları bir daha hiç merak etmemek. Denizin boşluğu gökyüzünün boşluğuyla birleşiyor çoğu zaman. Eşitlik duygularımız kabarıyor. İnsan olmayı ekonomik seviyeye bağlıyoruz çok saçma olsa da. Akıl sağlığımdan şüpheleniyorum çoğu zaman. Bir müddet sonra ise saçmaladığımı fark ediyorum.
Anlıyoruz bugün bir çok şeyi. Adaletsizlik kol geziyor bir taraftan. Düşüncelere zincir geçirilmiyor. Sorgulamayı bıraktı insanlar. Dönüp dolaşıp boşluklara yerleştiler ve yeni boşluklara yer açıldı. Tam anlamıyla boşlukta salınıp duruyoruz insan olabilmekle beraber...
güzel ve en tutkulu aşklarının hiçbiri neden mutlu sonla bitmez? Yüzyıllardır
anlatılan, yazılan, destanlaşan o coşkulu, ölümü göze almış aşklar neden sevgilileri
kavuşturmaz? Sevgililer ölür
ama neden bir araya gelemez? Repertuarda neden mutlu sonla bitecek aşkların hikayeleri,
masalları ve destanları yer almaz?
çalışırken bu dramatik aşk hikayeleri karşısında artık aşka şüphe ile
mesela: Mecnun gibi çöllere düşmekten, Romeo gibi ölmekten, Dante gibi kahrolmaktan.
Birçok aşık gibi kavuşamadan ölmekten korkuyorum. Mutsuz sonla bitecek
aşklardan kaçarken buluyorum kendimi. Mutluluk getirecek bir aşk olmayacağını düşündüğüm
için içinde aşkı anlatan hikayeler yazanlara kızıyorum.
yazıyorsunuz? Gidin börtü böcek, iki kelebek ve martıları yazın. Gecenin
karanlığını, dolunayı, ay ışıklarını, dağları, ovaları, sürüsünü güdemeyen
çobanları yazın. İstediğiniz türde yazın ama mutsuz aşkları yazmayın!”
sadece sevmek mi, aşık olmak mı ya da birinin köylü diğerinin asil olması mı? Prensesler komşu
dere beyinin şatosundaki bir demirci ustasına aşık olamaz mı?
padişahının oğlu konakta yerleri silen bir hizmetçiye sevemez mi?
ülkeleri kaldırsak tarihten, mesela Romeo Leyla’yı sever miydi? Aşkları mutlu
bitirmeyenlere inat, aşıkları dengelemeye çalışıyorum aşkları mutlu bitirmek
aşkı gerçek aşk ise ben bu aşka baş kaldırıyorum!
kadarıyla tarihten günümüze düşen mutsuz aşk bedbahtlarını yazıyorum içim
Emrah ile Selvi
Karmen ile Don
Garip ile Şah
“Mutlu son” la
biten aşkı bulabilmek ümidiyle….
İçimdeki yaşam coşkusunu sürekli kılmak, hayatı dolu yaşamak için, yapmayı istediğim şeylerin bir listesini çıkardım. Önce hayatımı kurup, sonra istediklerimi yapma çabası ve arzusu içerisindeydim. Her şey o zaman çok güzel olacaktı. Aşık olduğum bir eş, sağlıklı bir evlat, bol paralı bir iş, çok mutlu bir yaşam, vs. Gerçekçi gelmedi mi? Ya da çok mu mükemmel? Hepsinin mümkün olamayacağının farkındaydım ama hedefimin bir ütopya olması, en başarısız haliyle bile, çoğu gerçekçi hedeften daha çok güzellik ve mutluluk katacaktı yaşantıma. Duygusal dünyamda gelişen olaylar, bu olumlu düşünceleri "hayatın gerçekleri" ciddiyetiyle bezeyince, geleceğin bana çok da bonkör olamayacağı kaygısına kapıldım. Ya aşka sırt dönerse yürek? Ya denklemin para kısmı bilinmeyenle dolarsa? Garantisi yoktu geleceğin ve geçmişin olguları yetersizdi anlam çıkarıp geleceği tahmin etmek için. İşte bu noktada karar verdim, hayatımı dolu dolu yaşamaya. İçimden geldiği gibi, istediğim şeylere öncelik tanıyarak. Ne gelecek için kaygılanıp zamanı çarçur etmek, ne de geçmiş için dövünüp hayattan umut kesmek doğru olan. Yatırımı kendime yapmak istedim çünkü ben buna değerim!
Pınar Yüksel. Watermark şablonu. wibs24 tarafından tasarlanan şablon resimleri. Powered by Blogger.