Mütedeyyin insanların oylarıyla iktidar olan bir partinin, salt maddi birtakım hususlarla övünmesi hayra alamet mi? Maddi olduğu kadar manevi alanda yaptıklarını (varsa tabii) anlatması gerekmez mi? Elbette ki, bunun için manevi alanda toplumu daha ileri bir noktaya taşıma gibi bir amacın olması gerekir. Öyle bir amacın olmadığı meydanda maalesef.
Maddi icraatlarla da pekala övünülebilir. Neticede, her gelen siyasi iktidar, öncelikle kalkınmış, zenginleşmiş bir ülke vaat eder. Vatandaşın cebine giren parayı artırmayı, memleketi imar etmeyi, yol, köprü, tünel vs yapmayı taahhüt eder. Bunlar, bizim gibi gelişmekte olan ülkeler için hem ihtiyaç hem de kamuoyu nezdinde siyasi prim yapma vasıtalarıdır.
Ancak kendinizi maddi icraatlara haddinden fazla kaptırırsanız, mesela işsiz insanları sadece bir sayı olarak görebilir, ahlakı bozulan toplumu da “ama milli gelir 10 bin dolar oldu, hem herkesin cebinde pahalı telefonlar var” zaviyesinden görmeye başlarsınız. Tam da bu devirde olduğu gibi!
Netice itibariyle, Türkiye’de her gelen siyasi iktidar, borç harç, iyi kötü birtakım yatırımlar yapmıştır, yapmaya devam edecek elbette. Adeta daha önceden Türkiye’de taş üstünde taş yokmuş gibi bir böbürlenmeye kapılmak, toplumun diğer hayati meselelerine kör olma sonucunu getirebilir. Ki getiriyor da…
Türkiye, maddi anlamda bir ilerlemeyi öyle veya böyle yaşayacak. Bu belki biraz daha hızlı veya yavaş yaşanabilir, ancak sahip olduğu potansiyel göz önünde bulundurulduğunda Türkiye’nin (kendi kategorisindeki diğer gelişmekte olan ülkeler gibi) maddi bir gelişmişlik yaşaması gayet normal.
Gelin görün ki, Türkiye’de ahlaki manada inanılması güç bir erozyon ve yozlaşma yaşanıyor. Daha açık söylemek gerekirse, toplumumuz akıllara durgunluk verecek bir ahlaksızlaşma ve kokuşmaya doğru gidiyor. Elbette ki bireysel hadiselerden yola çıkarak toptancı bir çıkarım yapılamaz, ancak son 10 yılda yaşanan hızlı ahlaki yozlaşma da durduk yere olmasa gerek.
Mesela, AB müktesebatına uyum adına, zinanın suç olmaktan çıkarılması ne gibi bir sonuç doğurdu acaba? Gayri ahlaki ve gayri meşru ilişkiler, bundan dolayı arttı mı azaldı mı? Cezai bir yaptırımın olmaması, toplumun bir tarafından çürümesine neden oldu mu olmadı mı?
Mesela televizyonlardan akan lağıma bir bakalım. Filmlerdeki araba markalarını “buzlamaya” kafayı takan RTÜK, dedikodunun, gıybetin, gayri meşru ilişkilerin, zinanın ve bilumum pisliğin alenen ortalığa saçıldığı ve doğrudan toplumun bireylerine ulaşabildiği bu mecrayı kontrol altında tutabiliyor mu? İzdivaç programları diye “herkesin birbirine talip olduğu”, “herkesin birbirini potansiyel eş adayı” olarak gördüğü saçmalıklar toplumu zıvanadan çıkartmıyor mu mesela?
Adalet Bakanlığı’nın verilerine göre son 10 yılda “kibar tabiriyle” çocuk istismarı vakaları 250 bini bulmuş. Her gün bir şehirden gelen “öğretmen öğrenciyi taciz etti” veya “bilmemne ilçesinde bir kız veya erkek çocuğu bilmemkaç kişinin tecavüzüne uğradı” türünden pislik haberlere rastlıyoruz. Cinsel sapıklık ve sapkınlıklar, artık çocuklara musallat oluyor! Bu durum, herhangi bir maddi icraattan çok daha vahim ve korkunç bir vaziyet değil mi?
Siyasi iktidar, bir de ahlaki bilançosunu çıkarsa keşke. Artık çocuklarımız bile en aşağılık saldırıların hedefiyken, her iktidarın yapageldiği yol, köprü, tünelle övünmek acayip kaçmıyor mu?