HEPİMİZ TEK YÜREK OLDUK BİR 16 MART AKŞAMINDA
16 Mart 2018 Cuma 12:19:36
Öğretmenler, öğrettikçe öğrenen ulvi cahillerdir.
2017 yılının 13 Mayıs’ında Edirne Erkek Öğretmen Okulu Mezunları’nın her yıl geleneksel olarak kutladıkları buluşma etkinliklerinde (senede bir gün) ben de oradaydım. Tam 46 yıl önce vedalaştığım okulumun bahçesini, ana binadaki sınıfları, yönetici odalarını, laboratuar ve işlikleri dolaştım. O günleri içim buruk bir şekilde tekrar yaşarken; okul önündeki karadut ağacının altında oturup gelen arkadaş ve davetlileri dikkatle gözledim… Gördüklerim ve hissettiklerim:
Ağarmış saçlar, derinleşmiş ve çoğalmış çizgiler… Ve zamane üzerine karamsar bakışlar…
Birbirimizi hatırlamaya çalışırken yaptığımız beyin jimnastikleri!..
Anılar saçıldı ortaya birer birer… Özlemler giderildi, ebediyete uğurlanan arkadaşlarımızı anarken yüreklerimiz yandı…
İstiklâl ve Öğretmenler Marşlarımız’ı o günlerin heyecanı ile gür bir sesle söylerken yaşadığım mutluluğu anlatamam!..
Söğütlük’teki yemekte Emekli Edebiyat Öğretmenimiz Nevin Birsen Bulut’un güzel sesinden dinlediğimiz Türk Sanat Müziği’nden seçme şarkılarla nostalji zevkini yaşadık, neşelendik!..
Bu bir günlük program çerçevesinde değerlerimizi, değer yargılarımızı ve ulusal geleneklerimizi hatırladım; yüreğimde Atatürk, Cumhuriyet ve vatan sevgileri depreşti ve şu gerçeği iyice kabullendim:
“Bir toplumun nesilden nesile devam eden doğruları yoksa; gökdelenleri, hızlı trenleri, duble yolları olmuş, neye yarar?”
Tarih: 16 Mart 1969, günlerden Cumartesi…
Nöbetçi öğrencinin sınıfımıza gelip Müdür Başyardımcısı Sadık Bideci’nin beni odasına çağırdığını söylemesinden biraz korktum, rahatsız oldum!..
Acaba neden çağırmıştı, farkında olmadan bir hata mı yapmıştım, yoksa Keşan’daki ailemden kötü bir haber mi vardı?..
Bu tedirginlikle Sadık Bey’in odasına vardığımda bir grup arkadaşımızın kapıda beklediklerini gördüm. Hepsi de uysal ve çalışkan arkadaşlardı. Neden çağrıldığımı biraz anladım… Dersdışı bir iş yapacaktık ama ne iş?..
Yeni gelenlerle birlikte daha da kalabalıklaştık; 30’a ulaştık. Derken dar koridorun öbür ucunda Sadık Bey göründü… Bizlere: “Derhal yatakhaneye çıkıp eski elbiselerinizi giyip yemekhaneye ineceksiniz; Nevin Hanım sizleri bekliyor, yapacağınız işleri o gösterecek…”
Eski elbiselerimizi giyip yemekhaneye indiğimizde, Nevin Hanım bizleri mutfak kapısında güler yüzle karşıladı:
-Çocuklar, bugün 16 Mart… Öğretmen Okulları Kuruluş Günü… Yemekhane ve müsamere salonlarının temizlik ve düzenini birlikte yapacağız.
İşe yemekhanemizin tabanını yıkayıp paspas çekmekle başladık. Mutfak deposundan aldığımız paçavradan bezlerle masa, tabure ve kalorifer peteklerini silerken; öğretmenimiz Nevin Hanım, yapılan işlerin iyi ve temiz olması için sürekli uyarıyor, titiz davranıyordu. Bu arada zaman zaman ana binanın karşısındaki konferans salonuna gidip geliyor, oranın da hazırlık ve düzeni için yoğun çaba sarf ediyordu.
Sevdiğimiz öğretmenle birlikte çalışmak bizlere öylesine şevk ve neşe veriyordu ki, yemekhanemizin temizliğini kısa zamanda yaptık. Masalara temiz örtüler, üzerlerine cam sürahiler ve bardaklar yerleştirdik.
Bu arada Sadık Bey Hocamız da yemekhanemizin ampullerini değiştirip yüksek voltajlı ampuller takınca ortalık oldu; ışıl ışıl!..
Yemekhanemiz gelecek olan misafirlerimize hazırdı…
Tüm hazırlıkların bitmesinden sonra Nevin Hanım Hocamız’ın heyecan ve telaşının yatıştığını fark ettim. Kültür ve Edebiyat Kolu Öğretmeni olarak; onun sorumluluğunu ne kadar önemsediğini şimdi anlıyorum.
Akşam alacakaranlığında davetliler gelmeye başladılar. Kimler yoktu ki misafirler arasında?.. Vali, Milli Eğitim, Emniyet müdürleri… Yardımcıları… Ve diğer mülki idare amirleri, Edirne’deki diğer okul müdürleri ve öğretmenler… Halktan seçkin ve aydın kişiler…
Bu arada Nevin Hanım davetlilere yemek taşırken rahatlığımı ve elimin yakıştığını fark etmiş olmalı ki seslendi bana:
-Aferin Salih, ne güzel çalışıyorsun… Ben de ona: “Memlekette babamın lokantası olduğunu tatillerde orada çalıştığımı” söyleyince:
Belli belli, tecrübeli garsonsun deyivermez mi!... İkimiz de gülüştük.
Davetliler, yemeğin ardından müsamere salonuna geçtikten sonra yaklaşık 700’ü bulan yatılı öğrenci arkadaşlarımızın da yemeğini verdik. Ardından yemekhanemizi yeniden temizlerken iyice yorulmaya başladığımızı hissettik!...
Halâ biz akşam yemeğimizi yememiştik, cezalı mıydık acaba?..
İşlerimizi bitirdikten sonra bizleri de müsamere salonuna aldılar. Program zengindi ve uzun sürdü. Günün önemiyle ilgili şiirler, piyesler, saz ekibinden solo ve koro türküler… Müzik öğretmenimiz İmdat Halvaşı yönetiminde Atatürk, Cumhuriyet ve Vatan Sevgisi’ni güçlendiren marşlar…
16 Mart coşku ve bayram havası içerisinde kutlanırken şu mesajı veriyordu…
Misafirleri uğurladıktan sonra Okul Müdürümüz Necati Erinç bizleri etrafında topladı, gülümseyerek:
Çok güzel çalıştınız çocuklar, yoruldunuz, şimdi yemek sırası sizde… Haydi doğru yemekhaneye…
Görevli öğretmenlerimizle birlikte afiyet ve huzur içinde yemeğimizi yerken bir de fotoğraf çektirdik topluca… (Yukarıdaki fotoğraf.)
Yemekten sonra güzel saz çalan bir arkadaşımızın verdiği küçük konsere, o günlerin moda türküleriyle eşlik ettik.
Gece saat ikiyi geçerken dağılıyor, öğretmenlerimiz evlerine dönerken, bizler de gönül rahatlığıyla yatakhanemize çıkıyorduk.
O gün işe başlarken attığımız utangaç adımların arkasından kararlı ve azimli adımlar gelmiş, iyi çalışarak öğretmenlerimizi mahcup etmemiştik.
Salonu dolduranların çoğu birbirlerini tanımıyorlardı. Atatürk’ün ışıkları altında tek yürek oldular. Hep birlikte okulumuza sevgi seferberliği duygularını yaşadık!..
Ülkemizde ilk batı tarzında öğretmen okulu 1848 yılı 16 Mart’ında açıldığı için; her yıl 16 Mart tarihleri Öğretmen Okulları Kuruluş Yıldönümü olarak kutlanmaktadır. Kuruluşunun 170. Yılında bu okullarda yetişmiş tüm öğretmenlerinin bu onurlu günlerini kutluyor, bu uğurda hizmet etmiş ve bugün hayatta olmayan tüm eğitimcileri saygıyla anıyorum.
15 Mart 2018 – Keşan