Eylül | 2013 | ambaleizdusumler
HAYAT DİLİMİN UCUNDA…
Diyet mi yapiyorum? Hayır. Diyet yapmaya ihtiyacım var mı? Evet, hatta HELL YES! Peki bu bünye neden kendini diyetle sınamiyor? Biliyorum ki diyet yapamayacagim, iki gun sonra bırakacagım. Peki ben napiyorum? Böle tombiş kalmayi kabul mü ediyorim? Tabi ki hayır, HELL NO!!!
Bir hafta boyunca bosu bosuna cabaladim. Kendi kendime genc oldugumu, guzel oldugumu, kilolarımı çabuk verebilecegimi soyledim ve sadece karbonhidrati azattim. Oglenleriaz yedim, akşamlari salata yedim, ekmek yok, simit-poğçayı aklıma bile getirmedim. Sonuç? Değişen birşey yok! Göbek aynı göbek!!! ;( ;(
Ama direncimin kırilmasina izin vermedim ve haftasonu da yemek programıma devam ettim. Ama herşey kapının çalmasıyla altüst oldu!
Biraz kitap okur yatarım diye düşünüp yatağıma yöneldiğimde akşam yemeği niyetine sadece cacık yedigimm için açtım ama kendimi kandirmam zor olmadı. Düşünmezsen üstündem gelebilirsin; aslında aç değilsin. 😉 😉 Derken kapı acı acı çaldı ve komşunun oglu gece saat 22:08’de fırından yeni çikmiş ıspanaklı börekleri getirdi. Biytiğim an o andı. Hiç tereddüt etmeden, 2. kere düşünmeden böreklerden 1 dilim yedim ve anladım ki hayat aslında dilimde bulunan tatlı, tuzu, ekşi ve acıyı algılayan bölgelerde bi anlık zevk. HAYAT DILIMIN UCUNDA…
WHAT’S UPP WITCHESSS!!!
GÜNLERİN EN KUTLUSU CUMA….
Cuma geldi ahali. Dertlere son. Kısa bir ara. Öğleden sonra mesaisine de başladık ya biter bu gün. 🙂
Uzun uzun uyumalar ve daha uzun kahvaltılar ve en uzun eğlenceler… 🙂
Hafta sonunda bomba gibi, fişşek gibi bir performans bekliyorum kendimden; haydi hayırlısı. 🙂