Bakış açısı - Kentler Zirvesi Haberleri
Güzel ülkemin, güzel insanları... Yanlış görmediniz, bu kez köşe yazarı olarak karşınızdayım. 30 yıldır müzikle, şarkı sözlerimle kendimi ifade ettim. Şimdi de bu satırlarla sizinle sohbet edeceğim...
11 Ekim 2018, Perşembe 01:30 Son Güncelleme: 11.10.2018 09:34
İsmim kulağıma okunduktan sonra Sevk-i İlahi ile hep ona uygun hareket ettim. (Metin, Arapça’da sağlam, kuvvetli demek). Hayatı kendi duygularımla algılamaya başladığımdan beri, Allah’ın bütün insanlara eşit derecede duygular, düşünceler ve akıl verdiğine ama kimilerinin bunu kullandığına, kimilerinin az kullandığına, kimilerinin de kullanmadan boşu boşuna yaşadığına tanık oldum. Oysa hayat aklımızı, gücümüzü, duygularımızı ve düşüncelerimizi en güçlü şekilde kullanmamızı gerektiren bir sınav.
Ailemde ben dahil altı kişi görmüyor. Böyle bir ailede yaşıyorsanız ve o zaman için imkanlarınız çok kısıtlıysa, kendinize dünyayla baş edecek yollar ararsınız. Ben de öyle yaptım.
Hiç unutmuyorum, bir gün yatılı okuldan hafta sonu için eve geldim. Biz Kosova göçmeni Arnavutuz. Annem, Türkçe’yi Arnavut şivesiyle konuşurdu. O gün eve geldiğimde sesi buğuluydu. Belli ki ben evde yokken çok ağlamıştı. “Anne ağladın mı” diye sordum. “Yok bre evladım” dedi. Ben çok ısrar edince o da, “Çok üzüliyim, hepiniz oldunuz kör bre evladım” dedi. O an annemin acısını hafifletmek için bakış açısını değiştirmem gerektiğini hissettim. Dedim ki, “Anne biz fakir değil miyiz?” Biraz sinirlenerek, “Ne var bre evladım ayıp mıdır fakirlik” dedi. “Hayır anne fakirlik ayıp değil. Düşünsene bu evde 6 kişi daha görüp ışıkları yaksaydı biz elektrik faturasını nasıl ödeyecektik” dedim. Sonra annem bana sarılarak, “Doğru söleysin bre evladım ben büle düşünmedim.” O an annemin bakış açısını da, acısını da değiştirmiştim.
Yaptığım her işin en iyisini yapmaya çalıştım. Bu arada mizah mefhumunu hep ön planda tuttum. Bana göre mizah, müzikten sonra sorunlarla en iyi baş etme yoluydu. Bugün Türk halkının bana en çok söylediği şey, “Ne kadar kendinizle barışıksınız”dır. Oysa herkes kendiyle ve hayatla barışmalı, sonu belli olan yaşamda küsmeye değer bir şey yok. Seneler evvel rahmetli annemle yolda yürürken insanlar acılı bir yüz ifadesiyle anneme benim görüp görmediğimi sorduklarını annem bana anlatırdı. Ve annem bunlardan üzüleceğimi düşünüp, hiç korkmazdı. Çünkü tek başıma sokağa çıkar, düşer, ayaklarımı ya da kollarımı çarpar, kanatır, ağlayarak eve gelirdim. Okuma yazma bilmeyen annem yaralarımı temizler ve “Hadi tekrar sokağa çık ve oyna” derdi. Düştüğüm zaman da beni yerden kaldırmaz, kendi kendime kalkmamı beklerdi. Yani annem güçlü bir evlat olmam için o yaraları sararken, ilerde daha büyük yaralar almamam için beni hazırlarmış da haberim yokmuş. Bugün ise bir genç, “Metin abi nasıl görünüyorum” diye bana gülerek soruyor. Toplumun bu sosyal ilerleyişini sağlamakta nacizane katkım var. Dezavantajlarınızla yaşamayı öğrenmeli ve onu avantaja da çevirebilmelisiniz.
KOCA YÜREKLİ BAŞKAN
KENDİNİZE İNANIN YETER!
Hayatımda çok zor günler yaşadığım, kendimi çaresiz hissettiğim zamanlar da oldu. Ancak bunlar çevremin bana empoze etmeye çalıştığı yanlış algılardı. Ne mutlu bana ki, bunlara asla kulak asmadım. Annemin beni okula yazdıracağı sevincini yaşarken çevremdekiler, “Bu çocuk görmüyor, okula gidemez” dediler. Ama ilk ve ortaokulu yatılı okulda okudum. Konservatuvarın lise bölümüne girmek istediğimde, görmeyen birinin kaydının mevzuat gereği yapılamayacağını, çünkü engelliden sanatçı olamayacağını söylediler. Ancak mevzuatla mücadele ederek, mevzuatı değiştirdim. Ve konservatuvarda lise ve üniversiteyi başarıyla bitirdim. Başka engellilerin de konservatuvara girmesinin yolunu açtım. Daha sonra albüm yapmaya karar verdim ancak herkes bunun çok zor olduğunu, başaramayacağımı söyledi. 1990’da ilk albümüm ‘Bırakma Beni’ bütün Türkiye’ye beni tanıttığında bunun da bir tesadüf ve insanların bana acıyarak yaklaştığından gelen bir başarı olduğunu söylediler. Buna da kulak asmadım. Bu negatif insanları bilirsiniz. Onların mümkün değil dediği şeyleri, ben yaptıkça onlar, “Bu bir tesadüftü, kördün diye sana acıdılar, bundan sonra başka bir şey olmaz” dediler. 30 yılda 22’nci albüme gelerek hiçbir şeyin tesadüf olmadığını gösterdim.
2010’da ‘Guinness Dünya Görme Engelliler’ hız rekorunu 315 kilometre/saat ile kırdığımda da aklımda bu vardı. Dünyada büyük ses getiren ve benim için hız rekorundan ziyade hırs rekoru olan bu projede tek derdim insanların görmediğini göstermekti. Zira gören bir çift göze sahip olmak demek, hakikatte görmek demek
Yaşamak için çok neden var
Denizin şehrinde yıl boyu turizm
Menderes Türel bir kentin nasıl yönetileceğinin örneği
Antalya'da gezi rotası
Her şey dahil Antalya hariç abem
Kimse kendini yalnız hissetmiyor
Menderes Türel spor adına ne hayal ettiyse yapmış
Turizmde yeni rekorların 'altyapı'sı tamam
Başarılı erkeğin mimarı kadındır
Şehri sanatla yönetmek
Festivaller kenti Antalya
Dünya şampiyonluğuna oynayan şehir: Antalya
Türkiye'nin dünyaya açılan penceresi