Ayşegül Sarısoy Aran ZİLE'de EBRULİ OLMAK
23 Ocak 2009 - Cuma 00:00 Bu yazı 16118 kez okundu
Zile'de Ebru sanatı ile ilgilenen böyle değerli bir çalışma yapan arkadaşımızı bize tanıttığınız için Sayın Abbas Bey,teşekkür eder, Hülya ATAY Hanıma, güzel ve değerli çalışmalarında başarılar dilerim.
Ebru Sanatı içinde barındırdığı özellikleri nedeni ile bizim için ayrı bir yer teşkil eder.
Hülya hanımın bu çalışmasına binaen ben de aşağıdaki satırları paylaşmak istedim.
Gönlümdeki, zihnimdeki gelgitleri aldım elime. Yansıtmasını istedim sudan.
Su dedi ki,
"-Ben saf bir suyum, katışıksız, oysa sen onca gelgitlerinle öyle karmaşıksın ki, renkleri al gel yanıma, beni yansıtıcı yap fakat senin korkularına, sevinçlerine ancak sığırın ödü dayanır, yansıtır yalnız başıma beceremem.
Sığırın ödü bile dayanamadı her gün katlanarak büyüyen duygularıma, "-Kaynat beni, ancak kaynayınca dayanırım acılarına, sevinçlerine.
Tekneye dedim ki " Sana dökebilir miyim zihnimde, gönlüm de ne varsa?
Dök dedi tekne fakat:
-Her gidişte döndüğün yer aynı mı? Her gidişte döndüğün sen aynı sen mi?
-Her gidişte daha bir kendime dönerken ben aynı ben mi?
Her gidişten sonra kelimeler, manalar, anlamlar aynı mı ki ben aynı olayım?
Ne ben, ne mekan, ne de anlam yüklediklerim, değerce aynı.
O nedenle dedi tekne,
"-Her sefer kendi seferidir, bir diğeri ile aynı olamaz.
Benim için kolay, ben unuturum gider, sen beni döküp kaldırınca. Oysa Senin kalbin var, Sen unutsan da gönlün unutmaz o yüzden gelişlerinde, gidişlerinde kalbini koru."
Teknenin başındayım, tek Seni düşünüyorum.
Beni yarattığın günden beri Seni düşünüyorum.
Ey Aşk, daha bu aleme gelmeden önce, Sana söz verdim.
Benim sevgim katıksız, bırak ispat edeyim dedim. Sana aşkımı ispat için, Senin için düştüm yollara, nihayetinde Seni görmek için. Benim için Sen, ruhumun gelgitlerini yansıttığım renk cümbüşünden, hayatı usul usul betimlediğim fırça izlerinden yansıyan olabilir misin?
Göstermelik işte benim aşkım. Öyle sabırsızım ki, o muhteşem vuslat gününe değin bekleyemem, Seni görebilmeyi her şeyden daha çok istediğim halde, nefsimin azgınlığından takılıp kaldığım onca bahanem var ki. Bu bahanelerimin Sana gelen yolda ayak bağı olduğunu bile bile nankörce yaşıyorum. Beni yarattığın günden beri tek yaptığım şey düşünmek. Elim kolum bağlı, yalnızca düşünüyorum.
Bosna'da, Darfur'da, Afganistan'da, Irak'ta, Filistin'de, Seni Son Kitabın ile sevdiğini söyleyenlerin yaşadığı topraklarda acı, açlık, sefalet, tecavüz, soykırım var .
1400 yıldır gittiğim her yerden döndüğümde daha zorda, daha çıkmazdayım.
Gönlümdeki renkler damla damla düşerken tekneye, tek Seni düşünüyorum. Kalbim yerinden fırlayıp teknede erimek istiyor. Gözlerim damlalar sunuyor.
Benim Teknemin içinde kan, acı , gözyaşı, çığlıklar fırçanın ucunda dolanıyor.
Bu dünya da Senin teknelerinden biri.
Benim tekneme, kan, acı, çığlık ve gözyaşının içine kattığım, küçük
sevinçler ve ümitler hakim oluyor. Seni gördüm sanıyorum. Kimi zaman
hep öyle kalmak istiyorum, Seni düşündüğüm her yerde olduğu gibi.
Ya Senin teknen.
Ey Aşk ne olur, siliver dünya teknesindeki acıyı, gözyaşıyı desem de biliyorum ki, bu dünya teknesini kirleten, bulandıran bizim çamurlarımız, kinimiz, tembelliğimiz, vurdumduymazlığımız.