Ben Bir Rüya Gördüm: "Kendimize Sığınalım.."
Yok mudur hepimizin zor zamanları? Hani şu dolup dolup taştığımız, şehirlere sığamadığımız? Bazı konuları hiç ama hiç konuşmak istemediğimiz. Kaçtıkça uzağa, koştukça daha uzağa. Tam dökülürken önümüze tüm doğrular ve yanlışlar, derin bir nefesle üfleyip uçuruverdiğimiz? Benim olur böyle zamanlarım. İçimde hem kocaman bir boşluk hem de benden taşan bir doluluk. Her şeyi ve herkesi sorguladığım ve en çok da kendimi. O kadar yoruyoruz ki kendimizi. Hem kendi kendimizi hem etrafımızdakileri. Ve o kadar çok yoruyorlar ki bizi.. Nedir bu alıp vermeler, nedir bu doyamamalar ve nedir bu böyle birbirini sömürmeler diye bağıra bağıra sormak istiyorum. Hepsi nasıl da anlamsız geliyor kime sorsak. O kadar normale indirgenmiş ki tüm bu saçma sapan durumlar. Kaçacak delik kalmamış bize!
Binlerce duyguyu barındırmak üzere gelmişiz bir kere dünyaya. Sevinci, üzüntüsü, heyecanı, mutluluğu, özlemi, kıskançlığı, hırsı, kızgınlığı, tutkusu, öfkesi, kaygısı, aşkı.. Geldi mi hepsi, gitti mi en iyileri gider. Kalır geriye en kötüleri. Kaygılardan küçücük, korkulardan ufacık, kızgınlıktan delirmiş, üzülmekten bitmiş kalakalırız tüm olayların ortasında. Biz durur, herkes ve her şey tüm hızıyla döner etrafımızda. İşte tam bu anda avaz avaz bağırmak isteriz: "Yeter".
Karşımızdakinin hatalarıyla yüzleşmek bir derecedir de ya kendi hatalarımız? Ne kadar hızlı koşarsan koş en çok onlar çarpar yüzüne. Geride kalsın diye bir çırpınmadır başlar. Yakalayabilir miyiz ki o saf huzuru, mutluluğu? Var mıdır öyle bir dünya? Yoksa bizim yazdığımız kadar mıdır hepsi? Ağzımızdan çıkan o "iyiyim" ler, "mutluyum" lar kadar mıdır? Bilmiyorum ki. Nasılsın deseniz ben yine iyiyim, hep iyiyim. Dilime yapışmış heralde. Ya da insanın en iyi kalkanı. Kendini korumak gerek bazen. En çok da o kafamızın, kalbimizin içinde konuşup duran ve hatta hiç susmayan sesler var ya(!), onlardan.
Herkesin iyi kötü bir yolu var zor zamanlardan çıkıp gidebilmek için. Kimimiz çok yaralanıyoruz kimimiz çok yamalanıyoruz. Ama oluyor. Elbet oluyor. Yılmadan, bıkmadan, tutundukça tutunmak gerek sevdiklerimize, ailemize, işimize, mutlu olduklarımıza. Yılmadan, bıkmadan, tutundukça tutunmak gerek "kendimize". Yapacak bir şey yok anlamak gerek. Bu ruh bu bedende bizimle. Sev ya da sevme, beğen ya da beğenme. Bizimle geldi, bizimle şekilleniyor, bizimle de gidecek. Daha iyisini mi istiyoruz? Daha iyisini yapalım o zaman. Ama en önce kendimizi sevelim. Bile bile değil de öğrene öğrene düşe kalka yaptığımız hataları sevelim. Sevelim ki kaçacak bir deliğimiz olsun zor zamanlarda. Kendimize sığınalım.
Ucundan kıyısından yazayım dedim..
Gönderen Işıl Korkmaz zaman: 14:10
Adsız 22 Eylül 2014 19:23
İyi ki yazmışsınız.
İyi ki okuduk.
İyi ki varım:)
Işıl Korkmaz 22 Eylül 2014 20:47
Ne mutlu bana :) Çok teşekkürler, iyi ki okudunuz.