21. Yüzyılda Yeni Dünya Düzeni II – Vizyonsuz Siyasetçiler Tehlikesi – Mim Yavuz Binbay – Beyt-Nahreyn
7 Ekim 2019 13 Ekim 2019 sanji67k4
Devasa bir krizle karşı karşıya olan yedi buçuk milyar nüfuslu, internet, kuantum, nano teknolojik devrimlerini geride bırakmış gezegenimizde vizyonsuz siyaset günümüzde hiçbir soruna çözüm üretemeyecek ve gezegenimiz yaşamına tehlike arz edecek bir konuma düşmüştür.
Siyasetçilerin yerine getiremedikleri en önemli sorumluluk alanlarından biri olan Küresel ekonomide yavaşlama emareleri var. Tarihin belirli dönemlerinde ortaya çıkan ekonomik krizlere çözüm üretemeyen siyasetçiler krizleri hep savaşlarla ötelemişlerdir. Küresel siyasi krizlerin sonucunda patlak veren tüm savaşların temelinde siyaseten çözümlenemeyen ekonomik krizler yatmaktadır. Günümüzdeki Küresel ekonominin yaşadığı benzer sorunları detaylara inmeden özetleyecek olursak:
2008’deki küresel finans krizine yol açan sorunların önemli bölümüne çözüm üretilemediği gibi, sorunlar çözülmüş imajı verilerek deyim yerindeyse halının altına süpürüldü; ancak ilk silkelenmede sorunlar yeniden havada uçuşmaya başladı, finans piyasalarının yapısal sorunları, küresel ekonominin altını oymaya devam ediyor. Küresel borçluluk seviyesi, krizden sonra yüzde 50’den fazla artarak 250 trilyon dolara yükseldi. Bu denli yüksek borç seviyesi ekonomileri daha da kırılgan hale getirdi.
ABD’nin başlattığı ticaret savaşları, Tayvan, Hong Kong ve Güney Çin Denizi krizleri, Türkiye ile Suriye, İran ile Hürmüz krizi ve Venezüella krizi, İsrail-Filistin sorunu çözümsüz hale getirildi. Somali, Sudan, Fas, Libya ve Mısır eksenli krizlerle Kuzey Afrika bölgesi felç edildi. Kuzey Kore krizinde beklenen adımlar atılmadı. Japonya ve Güney Kore ilişkileri bile bozuldu. Rusya ve İngiltere arasındaki rekabet sertleşti.
Brexit krizi ile AB daha da parçalandı. İngiltere ile AB karşı karşıya geldi. Fransa ve Almanya üzerindeki Amerikan baskısı, ittifak ilişkilerini baltalayacak boyutlara ulaştı. Ve en nihayetinde Trump destekli ırkçılık Avrupa’yı esir alırken merkez sol ve sağ partiler çöktü. Son dönemde AB’deki İktidarların büyük çoğunluğunu, İslam düşmanı ve göçmen karşıtı aşırı sağ partiler oluşturmaktadır. Önümüzdeki seçimlerde aşırı sağ partilerin daha da etkin olacağı gözlenmektedir.
Brexit’e kadar AB projesi heyecan uyandıran gönüllü bir birleşme başarısıydı. İstisnasız tüm çevreler AB’nin yeni üyelerle bütünleşme ve genişlemesiyle ifade edilen bu birleşmenin tersine çevrilemez bir süreç olduğuna inanıyordu. Ancak AB’nin birleşme tezleri Brexit’le birlikte tamiri zor bir tahribata uğradı.
Şimdi uzmanları meşgul eden ana düşünce Avrupa’nın parçalanması çalışmalarının sancısız bir yöntemle nasıl hayata geçirileceğidir. Somut gerçek şu ki Avrupa’nın geçen yüzyıldaki tarihi birleşmeden çok bölünme örnekleriyle doludur. Avusturya- Macaristan imparatorluğu ile Yugoslavya ve SSCB bunun ilk akla gelenleridir.
Yugoslavya ve SSCB bünyesindeki farklı ulusal gruplardan bürokratik sosyalizm nedeniyle parçalandı. AB’deki sorun Avrupacılık ideolojisidir. Almanya ve Fransa merkezli liberal bürokratik egemenlik Hırvatistan, Macaristan, Polonya, İtalya ve Yunanistan gibi ülkelerdeki ulusal iradeyi temsil eden demokratik egemenliği dışlamaktadır.
İyi zamanlarda ulusal iradelerin temsiline demokratik kurallar işletilerek izin veriliyordu. Ne var ki göçmen sorunu ve ekonomik krizler işleri ters yüz etti. AB’de şu an güçlü ülkeler zayıflara kendi kararlarını dayatıyor. Dolayısıyla zayıf ülkeler direnç gösteriyor. Ortak kararlar alınamadığı için kurumlar felç olmuş durumda. Yönetim krizi derinleşen AB artık refah ve istikrar üretememektedir.
Avrupa Kıtasının otantik halkları tarafından geliştirilmiş bir demokrasi kültürüyle geliştirilen AB modeli tüm kesimlerce heyecan ve umut verici bulunmuştu. Ancak, ABD’nin bu güçlü modeli liderliğine rakip olarak addedip pervasızca ve hoyratça üçüncü dünya ülkelerinde yaptığı gibi haraca bağlayarak, güvenlikle tehdit ederek biat ettirmeye zorlayarak, ekonomik ve siyasal nifaklara maruz bırakarak modeli çökertti. Demokrasiye ve insan haklarına bağlılık vaadi sona erdi. Avrupa’nın liberal değerleri İslam düşmanlığı ve göçmen karşıtlığıyla beslenen bir ırkçılığa gelip demirlemiş durumda.
Yugoslavya ve Sovyetler Birliği de AB’nin şu an boğuştuğu sorunlarla karşı karşıya kaldı. Ama sorunlar çözülemediğinden SSCB’de üyeler birlikten ayrıldı. Yugoslavya’da ise iç savaşlar çıktı. Krizlerini aşamayan AB’nin akıbeti de bu iki sondan biri olacak.
ABD, Asya’da yarattığı krizle ile bir taşla dört beş kuş vurmayı planlıyor. Bu planın bir kısmından bahsedecek olursak, Hindistan, Pakistan, Çin ve Rusya karşı karşıya getirilerek Atlantik karşısında güçlenen Asya bloku arasındaki yakınlaşma süreci baltalanacak. Çin’e karşı yalnız kalan Hindistan, BM’de ABD’nin eline mahkûm olacaktı. Böylece Rusya ile yakınlaşan Hindistan savunma pozisyonuna geçecekti. Ayrıca Venezüella ve İran ambargolarında ABD’ye destek vermeyen Hindistan’a bedel de ödetilecekti.
ABD stratejisi hala 20. Yüzyıldaki bedel ödetmeyle tehdit ve mahkûm etme üzerine kurulu olduğu gözlemlenmektedir. Bu stratejin sebepleri ve alt yapısını oluşturan silah, militarist ve tabi ki savaş politikalarının ana hatlarına bakacak olursak;
ABD’nin askeri harcamaları, dünyadaki tüm ülkelerin bu işe ayırdığı bütçeden fazladır. İkinci Dünya Savaşı’ndan beri dünyayı işgal etmeye devam ediyor. ABD şu an itibariyle 150 ülkede 1000’e yakın üssü bulunmaktadır. Yani ABD dünyada bulunan tüm askeri üslerin yüzde 95’ine sahiptir.
ABD’nin dış karakolların olarak adlandırabileceğimiz üslerinde yaklaşık 350 bin asker görev yapıyor. Deklare etmedikleri “elemanlarını” da hesaba katarsak tablonun vahameti daha da artıyor.
Sadece, bağımsız, egemen ve AB’nin en güçlü devleti olma iddiasındaki Almanya’da 52 bin ABD askerinin varlığından söz ediliyor olması tablonun vahametini ortaya koymada çarpıcı bir örnek olur. Bu ülkelerin olası ciddi bir kriz anında, Truva Atı gibi içlerine aldıkları bu askeri güç tarafından açıkça işgal edilme tehlikesi yüksek bir olasılıktır. İç siyaseti baskılamayacaklarını düşünmek ise mümkün görülmemektedir.
Bu yabancı askerler, Rusya’ya, İran’a ve enerji coğrafyasına komşu olan Türkiye’nin en stratejik yerlerine konumlandırmış 15 üste görev yapıyorlar. Bu üsler, dünyada da uyuşturucu trafiğinden tutun da silah kaçakçılığına kadar birçok yasa dışı işle de ilişkilendiriliyor. Türkiye’deki ABD askeri sayısının 2000 civarında olduğu belirtilmektedir.
Körfez ülkelerine müttefikten ziyade talan edilip, soyup soğana çevrilecek yağlı müşteriler gibi davranan ABD’nin son pervasız ve çirkin pazarlıkları aslında politik skandaldan çok köklü bir jeopolitik çaresizliğe işaret ediyor.
Uzun bir süredir Pentagon’u özel bir orduya çeviren ABD stratejileri, bir bakıma askeri-endüstriyel kompleksi militaristleşen kapitalizm Stratejisi’nde son aşamayı temsil ediyor. R. Maddow’un Amerikan Askeri Gücü’nün İpini Koparması” kitabında dile getirdiği gibi ABD ulusal savunma konsepti son yıllarda radikal değişimelere uğradı ve Amerikan ordusu artık dünyaya güvenlik hizmeti sunan paralı özel bir şirkete dönüştü.
Arap-İslam dünyasına İsrail’in merceğinden bakan neo-conların yaklaşımları ile Suudi parasına dayalı savaş siyasetini destekleyen liberal şahinlerin bütün stratejilerinin tersine Trump, Ortadoğu siyasetinde üçüncü yolu temsil ediyor. O yol da “Önce Amerika” doktrinidir.
Eli zayıf olduğu için iki yıldır savaş lobisine boyun eğen ABD Başkanı biraz güçlenir güçlenmez ilk olarak generallerle yaptığı mantık evliliğini bitirdi. Sırasıyla kabinesindeki sürekli radikal değişiklikler yaptı. Trump’ın asıl hedefi İran açılımı ile S. Arabistan, İsrail ve Türkiye’yi ‘by pass’ eden Barack Obama’nın kaos siyasetini tersine çevirerek barışçı lider imajıyla kendini sağlama almaktı. Trump, Suriye’den çekilme ile aslında teröre karşı savaşın da bittiğini duyurarak seçimlere Obama döneminin politikalarının gölgesinden kurtularak ellini güçlendirmek istiyor.
II. Dünya Savaşı’ndan sonra ise İngiltere ve Fransa’nın yerine ABD geçti. 1949’da Suriye’de CIA’nın desteğiyle gerçekleşen ilk askeri darbenin ardından 1953’te de yine bir CIA operasyonu sonucu İran Başbakanı Musaddık devrildi. Böylece ABD’nin Ortadoğu’da temel stratejisi olan darbeci ve işgalci kirli politikası başlamış oldu.
Neredeyse 70 yıldır ABD ile Avrupalı müttefikleri, kontrol edemedikleri hükümetleri ya dışarıdan müdahale ve işgallerle ya da içeriden sokak hareketleri ve askeri darbelerle alaşağı etti. Bir asırdır demokratik kurumların işleyişini baltalayıp var güçleriyle kronikleşen iç savaşlara odun taşıdılar. Cezayir, Filistin, Mısır, Türkiye ve diğer ülkelerdeki seçim sonuçlarını kabullenmediler.
Kirli emelleri için DEAŞ, El Kaide vb. terör örgütlerini kurup beslediler. Böylece Fas’tan Basra Körfezi’ne Nijerya’dan Afganistan’a uzanan İslam coğrafyasını kelimenin tam anlamıyla başarısız devletler çöplüğüne ve ölüm tarlalarına çevirdiler. Boyun eğmeyen liderleri ise ya Erbakan, Mursi, Musaddık veya Allende gibi darbeyle devirdiler. Ya Menderes, Kaddafi, Saddam ve Kongolu lider Lumumba gibi öldürdüler. Ya Chavez veya Özal gibi ‘doğal yollarla’ tasfiye ettiler. Ya da Castro gibi ehlileştirdiler.
ABD’nin dünyanın geleceğiyle ilgili söylemlerinin artık samimi bir noktada olmadığıyla ilgili gerçekler tüm dünyaya mal oldu. Diğer devletler artık, ABD’nin 2. Dünya Savaşı’ndan sonra oluşturduğu küresel ekonomik sistemin erozyona uğradığını ve tükendiğini düşünüyor. Böyle bir ortamda ne demokrasiden ne insan haklarından söz edilebilir. Bu vesileyle ABD şu anda 50 yıldan bu yana dünyaya sahip olduğunu iddia ettiği etkin gücüyle ilgili büyük bir itibar kaybı yaşıyor. Bu itibar kaybı ABD açısından pek çok travmayı beraberinde getiriyor. Hatta politik ve ekonomik istikrarlarını korumakta bile çok zorlandıkları bir dönem yaşıyorlar.
Yazının uzaması sebebiyle ittifaklar konusuna bir sonraki yazımda değineceğim.
← ÖZÜN GÜRLEŞMESİ VE DİYAR-İ CİBRAN – Yusuf Beğtaş
ANAVATANIMIZ BEYT-NAHREYN/MEZOPOTAMYA HARABEYE VE KAN GÖLÜNE DÖNÜŞTÜREN ABD ARAP-ARAMİ COĞRAFYASINI TERK ETMELİDİR. →