ÜTOPYA... Ütopik bir dergi...: Ve Perdeee.../ DÜŞ
"NE BANA ANLAMSIZ GELEN SEÇKİN BİR AZINLIK İÇİN NE DE YIĞINLAR DİYE BİLİNEN, ŞU GÖKLERE ÇIKARILAN İDEAL PLATONCU KENDİLİK İÇİN YAZIYORUM. KENDİM VE DOSTLARIM İÇİN VE ZAMANIN AKIŞINI YUMUŞATMAK İÇİN YAZIYORUM" diyor ya değerli Jorge Luis Borges: Biz de! :))) 22 Şubat 2011 Salı
Ve Perdeee.../ DÜŞ
Karanlığın içinde bir tek kalbimin pırpır edişini duyar ilerlerim; o koyu karanlığın beni çağıran sesine. Karanlığın tam ortasında bir ışık hüzmesi düşer üzerime, gözlerime...
Yüreğime düşer ışık! İçimde bir cümle uğuldanır:
Bazen kendimden bile sakladığım bir sır gibi, evimde olmanın coşkusu vardır içimde. Her defasında bir başka BEN dolaşır ışığın içinde. Dans eder ruhum. Ve yavaş yavaş sönerken ışık; içimde koşuşur durur muzur çocuk!
Tekrar karanlığın tam içindeyken, sesler sarıverir heryanı. O an bir insan elinin çıkarabileceği en güzel ses gibi gelir alkış sesleri. Kimseler farketmese de yüreğin gibi al al olur yüzün. O gece, alkışları ve yüreğine düşen ışığı yorgan yapıverir üstüne öyle uyursun.
Şimdi uzun soluklu bir perde arasında gibiyim.
Yüreğime düşen ışığı düşlüyorum.
Sahneyi düşlüyorum, emek kokan yorgun geceleri düşlüyorum.
“İki direk arası bir hevesi”düşlüyorum... Uyku tutmuyor!
Resim TOP 0