Hoi An | dünyalıyız | gezi paylaşım sitesi
Posted on 21 Şubat 2015 2 Nisan 2015 by dunyaliyiz.com
13.02.2015 (Hoi An)
Hoi An’a vardığımızda saat sabah 7 buçuk. Otobüsten inip, kalacak yer aramaya koyulurken, bize odalarını pazarlamaya çalışan 2 kadın bir anda tartışmaya başlıyor. Bir yandan tartışıyor, bir yandan da bize laf yetiştiriyorlar. Neyse ki sorun çözülüyor ve biz de içlerinden biriyle anlaşıyoruz.
Sonradan kesin hüküm getirdiğimiz üzere Vietnam’da kaldığımız en güzel oda ile karşılaştığımız bu pansiyonun geceliği kişi başı 6.29€. Beş yıldızlı otel odası havasına kendimizi fazla kaptırmadan ertesi gün Hue’ye gidecek otobüs biletlerimizi ayarlıyor ve eski şehre gezmek üzere pansiyondan ayrılıyoruz.
UNESCO Dünya Mirası Listesi’nde yer alan Hoi An, yıllarca aktif bir liman kentiymiş. Seramikleri ve tapınakları ünlü olan şehir, pek çok ülkeden tüccara ev sahipliği yapmış.
Temiz ve bakımlı sokaklarında bisiklet taksiler çok revaçta.
Farklı ziyaret alanlarında geçerli kombine biletimizi 120 bin’er Donga alıp sırasıyla Trieu Chau Toplantı Salonu, Hoi An Tarih ve Kültür Müzesi, Quan Cong Tapınağı, Phuc Kien Toplantı Salonu, Seramik Müzesi, Tran Ailesi Mabeti'ni geziyoruz.
En son Japon Köprüsü ile gezimizi sonlandırıyoruz.
Sonrasında ise saat 15:15’te başlayan ve bilete dahil olan yerel dans ve müzik gösterisinde buluyoruz kendimizi.
En ön sırada şans eseri bulduğumuz taburelere çöküyor ve gösterinin tadını çıkarıyoruz.
Çıkışta pazarı gezmeye başlıyoruz. Sebze, meyve ve et ürünlerinin çoğunlukta olduğu pazar yeri rengarenk!
Asya'da gezerken açıkta satılan etlerin nasıl olup da bozulmadığı sorunsalı gene muhabbetimize konu olmaya devam ediyor.
Vietnam'ın her yerinde olduğu gibi, burada da kadınların yoğun mesaisine tanık oluyoruz.
Erkeklerin ise nerede olduğunu görünce, artık şaşırmıyoruz.
Hoi An'da da pek çok kişi ulaşım aracı olarak bisiklet ya da motorsiklet kullanıyor. Çocuklar da motor tepelerinde, neneler de…
Pazar yerini gezmemiz bitince kendimizi dar sokaklara atıyoruz. Burası "terzilik" konusunda çok meşhur bir yer anlaşılan. Adım başı çeşit çeşit kumaşçılar ve büyüklü, küçüklü butikler karşımıza çıkıyor. Özellikle farklı tasarımlı elbiseler Çağla'yı mest ediyor, ama uzun yol gezgini olmanın bir bedeli olarak hiç bir şey alamıyoruz.
Nehir boyunca yürüyüşümüze devam ederken pazarlıkla 100bin donga indirdiğimiz bir saatlik tekne turu kiralıyoruz.
Bu arada sahilde motorsikletlerin ulaşımı için özel feribotlar da bulunuyor.
Kaptan teyzemiz biraz kurnaz çıkıp yolu kısaltsa da o kadar sevimli ki kızamıyoruz. Nehrin denize döküldüğü ağzına doğru ilerlerken balıkçı teknelerinin ve sazlıkların arasından geçiyoruz.
Dönüşte halen açık olduğunu fark ettiğimiz Etnoğrafya Müzesi’ni geziyoruz.
Hava kararmaya başlarken etraf kalabalıklaşıyor.
Bir süre sonra kentin sokakları geleneksel fenerler ile ışıl ışıl görünüyor.
Vietnamlılar'ın nehir üzerine bıraktıkları bu kartondan kandiller, kirlilik yaratıyor olsalar da, kente çok romantik bir hava verdikleri bir gerçek!
Bir aile tarafından işletilen nispeten ucuzca bir restorana girip günün yorgunluğunu atıyoruz makarna birayla. Sokaklar öylesine albenili ki, pansiyona dönmek gelmiyor içimizden. Değişik konseptlerdeki dükkanları geziyoruz. Cenk'in favorisi el yapımı gemi maketi satan dükkan oluyor.
Dünya Mirası Listesi’ne girdikten sonra yerli ve yabancı turistlerin akınına uğrayan kentin sokakları lüks restoran ve kafeler ile dolup taşmış olsa da Saygon'da her yerde satılan Çağla’nın favori tatlısı krem karameli burada bulamıyoruz. Tahmin edilebileceği gibi Fransızların Vietnam’a bir diğer hediyesi de krem karamel, ancak Saygon dışında demek ki zor bulunabiliyor.
Eski şehirden çıkıp daha çok yerellerin takıldığı yeni yerleşkelerde dolaşıyoruz. Bizdeki çay bahçesi ve kahvelere çok benzeyen mekanlarda takılıyor Vietnam halkı. Alkolsüz, siyah çay yerine yeşil çay içilen, aile ile gidilen bahçeler ve erkek erkeğe oturulan kahveler dikkatimizi çekiyor.
Sokaklarda, yaklaşan yeni yıl nedeniyle her yer çiçekçilerle dolu. Vietnam’da yeni yıla girerken evinize çiçek koymak halen geçerli olan güçlü bir gelenek herhalde diye düşünüyoruz. Özellikle minik mandalina ağaçları çok popüler.
Otelimize çekiliyor ve güzel odamızın tadını çıkarıyoruz. Başta Mermer Dağı, köy turları ve özellikle 7. ve 10. yüzyılda bu bölgede yaşamış oldukları bilinen "Champa" halkı ile ilgili müzelere gidememek gibi daha bir çok şey içimizde kalmış olsa da, yarın erkenden Hue’ye devam etmek zorundayız. Burası çok turistik de olsa, en az 3 ya da 4 gün kalınabilir diye düşünerek, bir başka zamanda, buraya tekrar gelebilme umuduyla uykuya dalıyoruz.
14.02.2015 (Hoi An -> Hue)
Sabah 8 gibi Hue otobüsümüz hareket ediyor. Kısa bir yol olduğu halde yataklı otobüslere biniyor olmak bizi Hindistan’daki günlerimize götürüyor.
This entry was posted in Asya, Genel, Ülkeler, Vietnam. Bookmark the permalink.