Nisan 2013 ~ Blog Kafası
"dayanmak artık kolay değil bırakacak gibisin yarı yolda, kalbim"
15:57 doğa, gezi, iğneada, kırklareli, longoz ormanları, tatil, trakya No comments
Kırklareli'ne bağlı bu cennet hakkında birkaç şey yazmak istedim. Kentin keşmekeşinden kurtulmak ve doğayla baş başa kalıp birazcık olsun kafa dinleyerek kendisiyle, sevdikleriyle baş başa kalmak isteyenlere sunulmuş bir doğal güzellik. İstanbul gibi yoğun bir kentin yakınında çoğu kimsenin bilmediği bir yer. Hem önerimdir, gidip burada biraz rahatlamanız; hem de yazının sonunda bahsedeceğim farkındalığı yaratma isteği.
Orada çektiğimiz birkaç amatör fotoğrafla da süslendireyim yazıyı. İğneada'ya vardığımızda temiz ve durgun bir deniz, harika kumsal ve etkileyici bir yeşillikle karşılaştık. Denizinin hep böyle olmadığına dair şeyler okudum ancak 3 günlük gezintimde gerçekten hayran kaldığımı söyleyebilirim.
Yeşilliğe gelirsek, Longoz ormanları oldukça etkileyici. Zaten yolculuk esnasında ormanları gördüğünüz an, İğneada'ya yaklaştığınızı anlayabilirsiniz. Ormanın içinde de bolca kaplumbağ, kurbağa vs. ile karşılaşmanız mümkün.
Ormanıyla, deniziyle size temiz havayı ve sakinliği sunan İğneada'yı anlatmak benim için eksik kalan bir şey. Sadece gidin ve bütün o yorgunluğunuzu atın üzerinizden. Özellikle İstanbul'da yaşayanlar için çok büyük bir fırsat bu yer. Çoğu insan da bunun farkında değildir. İnsan asfalt üzerinde hayatını geçiren bir canlı türü değildir, hep özlediği doğaya ulaşması için de yakınında bulunan cennetlerin farkına varması gerek.
Tabi benim gittiğim dönem, turistik açıdan yoğun olan bir dönem değildi o yüzden iyi kafa dinledik ve bütün derdi tasayı bırakıp evime geri döndüm. Duyduğuma göre eskiden öğretmenler kampı varmış ve orada çadır kurmak, ağaçevlerde kalmak çok ucuza mal oluyormuş. Ancak sonradan kaldırılmış (niyeyse). Eğer öyle bir ortam olsaydı (ağaçevlerde doğal yaşamın daha bir parçası gibi hissedebiliyorum) kesinlikle bahsettiğim ortamın çok daha iyisini yaşayabilirdik. Malesef bu cennetin bazı güzel yanları eksilmiş durumda, eksilmeye de devam edebilir(nükleer santral).
İğneada'yı anlatmak gerçekten zorlayıcı bir şey. Uyuyan bakkalı uyandırıp, dükkan açtırıp bira alabileceğiniz kadar rahat ve sakin bir cennet. Yine de kelimelerden ziyade gidip görülmesi gereken bir yer. Umarım benim gibi güzel bir zamanına denk gelirsiniz.
Öneri olarak özel araçla gitmenizi tavsiye ederim. Bir otobüs firması var ki rezalet, İstanbul'daki 500T'nin şehirlerarası versiyonunu düşünün. Öyle bir şey... Ayakta şehirlerarası yolculuk mu olur, oluyor. Muavini hakkında da internette gayet güzel hakaretler gördüm, ben bir yenisini eklemeyeceğim. Berk&Görkey Turizm midir nedir, öyle bir adı var. Onun dışında her şey güzeldi kısaca.
Gelelim yazının sonuna. Bu cennette eksilen bazı şeyler var ama henüz o kadar da keşfedilmiş bir yer değil sanırım. Burayı gidin görün çok beğeneceksiniz. Bunu istememin bir sebebi de var. İğneada'ya nükleer santral yapma projesi var ve bu doğal güzellik, bu cennet böylece tehlike altında. Gidin görün bu cenneti çünkü burayı gördüğünüzde nükleer santral'e kesinlikle karşı bir duruş sergilersiniz. Yitirmek istemezsiniz böyle bir cenneti.
Böyle yerlere ihtiyacımız var bizim. Hem insanlık olarak ihtiyacımız var, hem birey olarak ihtiyacımız var, hem de doğal yaşam ve diğer canlılar açısından önemli bir yer. Ben böyle bir yerin tehlikeye girmesini asla istemem. Yazının başında bahsettiğim bu yazıyı yazma sebeplerinden biri de bu.
Ben sadece ufak bir yazı yazıp, bireysel fotoğraflar paylaştım. İnternette çok daha iyileri ve kapsamlıları mevcut. Gitmeyi düşünenler olursa araştırsınlar derim.
23:29 afordisman salihins, bartu küçükçağlayan, Büyük ev ablukada, canavar banavar, en güzel yerinde evin, evren bozması, tayyar ahmet 1 comment
Büyük ev ablukada'nın en vurucu sözlere sahip 2 şarkısından biri "evren bozması". Diğeri de "en güzel yerinde evin" ama onla ilgili değil tabi bu yazı, "yakınlarda bir gezegende unuttuğum tüm şeyler"le alakalı.
"yakınlarda bi gezegende
unuttuğum tüm şeyler
hepsi ayrı bir ağrı gibi
Gözyaşı olarak geri dönüyor kayboluşum. Her şeyin eskide kaldığı, bütün o dünyaya ve yaşamaya dair hislerin unutulduğu ve bu kayboluşun bir ağrı gibi canını yakması her yerden. Ama biliyorsun, bir yerde umut var hep. Biliyorsun, bir yerlerde bütün bu dertlerini bitirecek ve sana her şeyi tekrar hatırlatacak, bütün bu evrenin varlığını, senin varlığını tekrar hatırlatacak birisi var.
"gel beni bul beni bul beni bul
gel beni bul beni bul beni bul"
Artık haykırıyor insan bunu, gel de bul beni. Şarkının bu kısmını belki de sabaha kadar söylersin. Gel, bul beni. Bul!
"kaçtı bak elinden tuttuğum çocuklar
kimin bugün doğum günü
ne vardı aklımda
geçti bak saatler
takside bıraktığım kocaman gitar
ne kadar sevdim seni, ne kadar çok"
Uyanmayı unuttum ve karmaşık düşüncelerin içerisindeyim. Karmaşık olmayan tek şey, ne kadar sevdim seni, ne kadar çok...Her şey kaçtı gitti ellerimden, bir çocuğun masumiyeti mesela.
Ahh benim kaybolanlarım, ahh kaybolan ben, hislerim, evrenim. Bütün bunlara karşı haykırıyorum yine,
Bütün o unuttuklarımı tekrar bulacağım yada sen bul beni farketmez, yeter ki yerine koyalım her şeyi bir bir. Ben grubun bu şarkısını, adlarını da aldıkları Turgut Uyar şiirine benzetiyorum. "Büyük ev ablukada" şiirine...
"ekmek vardı tereyağı vardı utanılacak bir şey yoktu
bir şey daha yoktu ama kavrıyamıyordum"
"ekmek yiyelim tereyağı yiyelim çocuk büyütelim
sen bir onu yap yeter bak göreceksin."
diye biten şiirine...
Yaşantısında herkesin bir yeri vardı. Kimisi ihtiyaçlarını gideriyor, kimisi acizliğini yüzüne vurabiliyordu. Utancından yerin dibine giriyor ve böylece yer kabuğundan soyutlanıp gerçekle yüzleşebiliyordu. Kimisi de birkaç bira şişesinin sonunda her şeyi boşverip dans etmesine yardım ve yataklık ediyordu. Bütün bu zıtlıkların arası insanlarla doluydu, hepsi bir mekanizmanın parçasıydı sadece. Tek başlarına hiçbir anlam ifade etmiyor, tamamen kendi biçtiği rollerle özdeşleşmiş bir hayat geçiriyorlardı.
Bütün bunların bilinçsizliğinde bir hayat geçiyordu ve tüm sorunları kendi varoluşu üzerineydi. Başkalarına biçtiği bu rolleri sorun edecek kadar sahtekar değildi. Bir sabah uyandığında bir kadına aşık oldu. Aslında bu aşk değildi, aşk biraz daha farklıydı, vakti zamanında bu ihtiyacı karşılayan birileri olmuştu zaten. Okuduğu kitaplar, rakı masalarında dinlediği başından çok şey geçmiş adamlar ona bir şey öğretmişti. Bir rolü sadece bir insan sahiplenebiliyordu. O yüzden bu aşk olamazdı. Hayatının kadını diye düşündü ama hayatında değildi henüz. Kendisini yalnız onun anlayabileceğini farz etti. Sanki onun bulunduğu yerde varoluşuna dair hiçbir sorun kalmıyordu. Yalnızlığı bir anda iki kişilik oluyordu. Yanındaki adamı, yaşadığı bu şehri onun gözünden de görebiliyordu ve bu yüzden, bütün bu dünyada yalnızca onunla tam olarak anlaşabileceğini, kendini ifade edebileceğini düşündü. Yaşamındaki büyük bir boşluğu doldurmuştu o an, gerisine de gerek kalmamıştı. O kadınla hiç tanışmadı, zaten sahiplenilmesi gereken bir rolü kadına vermişti ve büyük bir boşluğunu doldurmuştu. Tanışmasına gerek yoktu. Hayatının kadını gibiydi ama hayatına somut olarak hiç girmeyecekti. Etrafındaki her şeyin kendi bilincinden ibaret olduğunu biliyordu yada bu konuda yanıldı. Belki de o kadın, kendisine yüklenilen bu sorumluluğu yerine getiremeyecek diye korkuyordu. İnsanlara dair bu tip sorunlar yaşamaktan çekinmiş ve tekrardan bir hata yapmaktan ürkmüştü. Bu sahtekarlık mıydı, sahtekarlığı özlemiş miydi yoksa tamamen yanlış bir mantık ürünü müydü düşünceleri. Henüz bir fikri yoktu ama başka bir rol bir gün bu boşluğu dolduracaktır diye düşündü. Hayatın bu gizemi ve sürekliliği onu yaşama bağlamıştı. Somut olarak yalnızdı ama başkalarından yeterince şey katmıştı yalnızlığına.