Maden bunca ihtiyaç nedir ne içindir bilinmez maden. Patladı birden yere düştü onca beden. Can pazarına döndü birden kara Maden. Alev topu olup çıktı yer altından yeryüzüne. Bütün insanları boğdu hüzne maden. İnsanlar koşarak geldi bir can kurtarmaktı dertleri. Anneler babalar eşler evlatlar. Kardaşlar akrabalar komşular duydu kara haberi. Koşarak geldi her biri. Canlarını sevdiklerini görmekti dertleri. Diyemiyorlardı kendilerine bile. Ölmüşlerdir diye mağden. Oysa yandı kül oldu. Onca can onca beden. Analar bacılar feryadi figan ağlar ah bu acı yürekleri dağlar. Dayanır mı bu acıya çocuklar 301 şehidimiz var 301 hane demek. Öksüz kaldı Ayşe bebek Ahmet bebek.
Bu işe bir çare gerek kara Maden. Gözyaşları sel oldu bu kara haber memleketi yasa boğuldu. Sanki saatler durdu herkesin sağ çıksınlardı umudu. Saatler geçti umutlar tükendi. Madenin fendi insanları yendi. Maden nice ocaklar söndürmeye neden. Yinede vazgeçilmez senden. Sen bizi yakarsın. Biz seni bu da bir dünya düzeni. Maden kapkara maden. Patladı birden yere düştü onca beden. O kara yürekler kara. İkisindede kapanmaz yara. Biri yer yüzünde durur. Biri yer altında. İnsanlar ondan kömür alır. O insanlardan ömür alır. İkiside iddalı can verir can ister maden. Kara maden. Bu haberi duyunca canım yadın maden. Gitmek istedim yanlarına hemen. Katmak istedim gözyaşımı gözyaşlarına dokunmak istedim şehitlerini yetimlerin dulların omuzuna. Allahın sevgili kullarına. Maden kara maden. Patladı birden yere düştü onca beden.