SibelAlem: Ekim 2010
Dönüp dolaşıp bir kavşağa geliyorsunuz ya hep! Düz gibi görünüyor yollar belki ama sonunda hep bir karar verme noktasında şöyle bir duruyorsunuz. Öyle işte! Kural bu! Sen ver kararını diye yollar dümdüz gitmiyor önünde. "Kader" deme herşeye, "kendim ettim, kendim buldum" de diye seçim sana bırakılıyor. İlla bunu demek zorunda da değilsin tabii ki, kendi seçimlerinle barışabilir ve hatta yüreğinin sesini dinlersen seçimlerin sayesinde dünyanın en mutlu insanı olabilirsin. Hemen de böbürlenmeyeceksin ama! Güç sende tamam ama bir de senin farkında olmadan işleyen bir saat var dışarıda! Vakti gelince oluyor herşey, güneş bile vakti gelince doğuyor mesela. Vakti gelince yollar daralıyor veya genişliyor, vakti gelince geliyorsun yol ayrımlarına. Vakti gelmediyse, olmayınca olmuyor işte. Hatta vakitsiz öten horozu kesiyorlar!
İki kez büyük bir yol ayrımına geldim ben de. İlkinde dedim ki, "bir daha bu durumda kalırsam diğer yöne gideceğim" ve çağırdım hayatıma aynı yol ayrımını yıllar sonra. Dediğimi de yaptım, diğer yolu seçtim ama hiç de kolay olmadı. Korkularım, alışkanlıklarım, kendi kendime yarattığım "olmaz"larım çok ama çok zorladı beni. Artık bırakıyorum "olmaz"ları ve herşeye OLur gözü ile bakıyorum. Bir yol ayrımına geldiğim zamanlarda da bakıyorum şöyle bir geriye. Aynı kavşaklarda neler yapmışım bundan önce, direksiyonu nereye kırmışım diye. Belki şimdi vitesi, direksiyonu, dönemecin ne kadar keskin olduğunu düşünmeden yüreğim beni nereye götürüyorsa o yöne dönmenin zamanıdır.
Belki şimdi vardığım kavşaklar önümde cennetin kapılarını açacak bir yola sokacaktır beni. Ruhumu ve kendimi bileceğim yollardan geçip, silkeleyip üzerimdeki tozları bulacağım bir hazine vardır orada. Crossroads by Tracy ChapmanAll you folks think you own my lifeBut you never made any sacrificeDemons they are on my trailI'm standing at the crossroads of the hellI look to the left I look to the rightThere're hands that grab me on every side
All you folks think I got my priceAt which I'll sell all that is mineYou think money rules when all else failsGo sell your soul and keep your shellI'm trying to protect what I keep insideAll the reasons why I live my life
Some say the devil be a mystical thingI say the devil he a walking manHe a fool he a liar conjurer and a thiefHe try to tell you what you wantTry to tell you what you need
Standing at the pointThe road it cross you downWhat is at your backWhich way do you turnWho will come to find you firstYour devils or your gods
All you folks think you run my lifeSay I should be willing to compromiseI say all you demons go back to hellI'll save my soul save myself
Anne karnından, sıcak aile ocağından çıkarıp seni savaşa gönderiyorlar.
Güçlü ol, kendine inan ve çok çalış! Sen, dışarıdaki tüm zorlukları kontrol edebilecek güce sahipsin. Sen, içerideki dengeyi sağlayacak erdeme de sahipsin.
Sana yol gösterecek zihnin ve ruhun, bu yolda ilerlemeni sağlayacak harika bir bedenin var.
Sen, yaradılmışların en mükemmeli, en şereflisisin!
Bindiğin savaş arabasının dizginleri elinde! Sen olmasaydın gökkubbe de olmazdı, yerküre de! Sen olmadan at da koşmaz, tekerlekler de dönmez. Çık kabuğundan hadi,kumanda sende!
İçindeki artı ve eksiyi, eril ve dişili, siyah ve beyazı uyum içinde kullanabilmeyi bildikten, korkularının esiri olmaktan vazgeçtikten sonra istediğin yöne gidecektir atlar ve uğruna savaştığın şeylerde zafere yaklaştıracaklardır seni. Güvenlik alanını terkedebildikten sonra ışık dolu yepyeni bir yol açılır önünde. Tepende yıldızlar parlar ve aydınlatır geceni. O zaman arabanın tekerlerine takılan taşlar dengeni bozmaz, o zaman atlar ürküp yolunu şaşmaz, o zaman yorulup dizginleri gevşetmezsin. Daha önce gidilen yollardan geçmek zorunda değilsin, önceki savaşlara yeniden girmek zorunda değilsin, kimsenin suçunu omuzlarında taşımak zorunda da değilsin! Senin yolun ve mücadelen herkesinkinden farklı. Çünkü sen de biriciksin ve kendi yönünü elbet bileceksin.
Hangi yöne gideceğini bildikten sonra, atlar seni oraya götürecektir ve her mücadelende zafer senin olacaktır. Ancak bir şey var ki, unutma: Zafer son değil, başlangıçtır! Yeni start çizgine geldiğinde anlayacaksın: Anne rahminden çıkıp içine girdiğin şey aslında bir savaş değil, senin cennetinmiş! at
nosce te ipsum – know thyself - kendini bil!
Gidiyorum dediğimde, anlamadı okuyanlar. “Nereye gittiğin belli değil” diyenler oldu ve haklıydılar belki de.
Yazı yazarken Akrep’deki Merkür’ümle ve üçüncü evimdeki Yengeç ile yazıyorum çünkü. Derin, gizemli ve bol teşbihli oluyor yazdıklarım, bazen bir kez okunduğunda anlaşılamayabiliyor. Ya da bazı dipnotlar yazmam gerekiyor: * Burada yazılanlar doğrudan ifadeler değildir, altında başka anlamlar yatmaktadır.
* Anlamaya çalışmayın, sadece hissedin.
Ne yapayım seviyorum işte, yazdıklarımda şiirsel bir anlatım olmasını, cümlelerimi benzetmelerle süslemeyi, kelimelerle kedinin fareyle oynadığı gibi oynamayı. Tıpkı bir önceki cümlede bir kez daha yaptığım gibi. Buna bir çaba da harcamıyorum haa, içimden böyle geliyor, kalemimden daha doğrusu klavyemden böyle dökülüyor sözcükler.
Yine de “Yazarın ağdalı bir üslubu var” tarzında bir çıkarımı da sahiplenmeyi istemiyorum elbette. En başta dediğim neydi? “İÇİMDEN GELDİĞİ GİBİ”. Böyle geliyor benim de içimden, şöyle veya böyle olmaya çabalamaktan değil.
Neyse, nereye gittiğime dair daha açık olayım diye başlamıştım aslında bu yazıya, sadede gelelim madem!
Efendim, yolum çok uzun! Taa Ay’dan Güneş’e kadar süren bir yolculuk bu. Bu yolun üstünde tıpkı dere üstündeki taşlara basa basa, suya batmadan karşı kıyıya varmaya çalışarak ilerliyorum. Her menzilde dura düşüne ilerliyorum. Varmaya çalıştığım yer BEN’im!
Meali, şudur: “İlim, ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir”den yola çıkıyorum. Anne rahminden çıktığımdan beri bu yoldayım. Kendimi tanımaya, daha iyi bilmeye, amacımı ve yaşam planımı farketmeye, kendim OL’maya çalışıyorum. Hergün bir adım daha yol katediyorum. Hamken pişmeye uğraşıyorum. Kendimi gerçekleştirmeye, bu şekilde Güneş’e varmaya çalışıyorum. Adına ister Nirvana ister Fenafillah deyin, ben o yüksek mertebeye ulaşmaya uğraşıyorum.
İyi ve güzel bir yoldayım yani merak etmeyin! Yüreğim beni doğru yol ayrımlarına, ruhumun ihtiyacı olan kapılara ulaştırıyor ben istedikçe. Gittikçe önümde daha aydınlık kapılar açılıyor. Karanlıkta kaldığımı hissedersem, dün duyduğum ama beni çok derinden etkileyen bir sözü de elime fener yapmaya karar verdim: “Yerin duyguları ile değil semanın aklıyla” ilerleyeceğim. Dünyaya ve maddeye dair korkuları, kaygıları, kinleri, öfkeleri, yanılsamaları yerin dibine gömüp, meleklerin kanadına teslim ediyorum kendimi. Evrenin zekasına güveniyorum ve huzurla göğe yükseliyorum..
Güzel bir yol, değil mi? Sizi bilmem ama ben çok sevdim bunları:
Kalbimi güzelliklere açmayı.
Yaşam sevincimi kendi kendime artırabilmeyi.
Kendime dönüşün ardından içimdekini dışarı yansıtıp kendimi gerçekleştirmeyi. Asla kendi dışımdaki şeylere bağlamamaya hayatın akışını. Suçlamaktan vazgeçmenin insanı özgürleştirdiğini görmeyi.
Herşeyin bende başladığını ve bende bittiğini anlamayı. İşte size bir gökkuşağı daha, geçin altından bütün dilekleriniz gerçek OL'sun!
Ne zamandır yazmıyorum. Bir yolculuğa çıkıyorum da ondan, merak etmeyin. Aslında ne zamandır bu yoldayım da yeni yeni farkediyorum yolun nereye çıkacağını.
Şimdiye dek üzerinde yürüdüğüm yol asfalt değilmiş meğer, molozlarla kaplıymış. Ya da nereye gittiğimi ve neden gittiğimi bilmediğim için gözümde zorlaştırmışım bu seyahati. Hatta nereden geldiğimi ve neden bu yola girdiğimi bile bilmiyormuşum.
Beynimin kıvrımlarında, ruhumun derinliklerinde saklı hatıralar beni bir yerlere sürüklüyor, bense sadece “Neden?” diye sorup yanıtını uzaklarda aramanın dışında başka birşey yapmıyormuşum. Sonunda da “boğazımda düğümlenen hıçkırık” ben oluyormuşum! İfade edemediklerim, sesimi çıkartamadıklarım içimde çınladıkça kulaklarım sağırlaşıyormuş. Kendi sesimi duymayı reddedip hep başka sesleri dinliyormuşum bunları dürüst sözler sanıp. Şimdiye dek yürüdüğüm yol pek çetinmiş anlayacağınız. Yolun üstünde kimi zaman dikenlere takılıp yaralamışım dizlerimi. Başkaları takılıp düşmesin diye ben takılmışım taşlara. Elimi uzatıp bir ağaçtan elma koparmamışım ama kendi ağaçlarımdaki meyveleri tabak tabak sunmuşum yoldan geçenlere. Emeğimle kazandığımı hakkım olarak saymış, onun dışındakileri haram sanmışım. Ve hakiki haklarımı başkalarına kaptırıp elimdeki ile yetinmeye uğraşmışım.
Artık bu yolu geride bırakıp otobana çıktım!
Şimdi gidiyorum! Dileyen binsin bir alamete, gitsin kıyamete! Ben kendi cennetime gidiyorum!
Şimdi gidiyorum! Elime ışığı güçlü bir fener aldım bu kez!
Şimdi gidiyorum! Beyaz bir uçurtmanın ucuna takıldım ÖZ’ümü alıp getirmeye uçuyorum!
Şimdi gidiyorum! ÖZ’ümü tutup elinden rengarenk bir balona bindirip yeryüzüne indirmeye koşuyorum!
Şimdi gidiyorum! Çooook güzel bir yolculuğa çıkıyorum!
Bence siz de bir gidin. ÖZ’ünüze ve ne kadarını burada gerçekleştirdiğinize bakın. Unutmayın, balondaki ağırlıkları tek tek atmanız gerekecek yeri geldiğinde! Üzülmeyin attıklarınıza, özgürleşmek için prangalarınızı çıkardığınıza inanın.
Şimdi bu dizeler de buraya uyar:
........Bir gün öyle bir giderim ki;Kaybedeceğim hiçbir şey olmaz!
Neyse işte, ben şimdi gidiyorum! İyi yolculuklar dileyin bana.
YOKSA KENDİME GELİYORUM MU DEMELİYİM?
Astro not: Venüs Akrep burcunda geri gitmeye başlıyor ve ben de Venüs’ün yönettiği konularda bir içe dönüş yaşıyorum işte. Kozmik saat çalışıyor, herşey olması gerektiği zamanda oluyor yine! Doğum günüme gelmeden 2 gün önce düze dönecek ve ben güzel bir kutlama yapacağım!