Bülent IŞIK - İFADE ÖZĞÜRLÜĞÜ ÜZERİNE‏ - kent34.com.tr
İFADE ÖZĞÜRLÜĞÜ ÜZERİNE‏
İfade özgürlüğü, kendinizi ifade edebilmenin bilinen en doğal yoludur. Onun varolup olmadığının önemi ise özgür bireylerin varolup olmadığının sorgulanabilmesi içindir zira, özğür bireylerin varlığı, toplumsal gelişmenin ivmesi olduğunu bidiğimiz düşüncenin, daha da derinleşip zenginleşmesini sağlar.
Ahim'in 1976 tarihli Handsyside kararında ifade özğürlüğü; şiddet çağrısı,övğüsü yapmayan ama devleti ve toplumu sarsıcı çoğunluğun değer yargılarını alt üst edici,bireyleri şok edici fikirlerin de ifadesine olanak tanınmasıdır şeklinde tanımlanmıştır.Bu anlamda tanımlanmış bir ifade özgürlüğünün var olması, özgüveni yüksek, korkusuz bireylerin var olması sonucunu doğurur. İfade özğürlüğünün olmadığı yerde korku ve kaygı vardır.Pedogoji disiplini korku ve kaygının, bireylerin potansiyel düşünce kapasitesini niteliksizleştirdiğini, daralttığını söyler bize. Sosyoloji disiplininin de toplumsal bütünlük açısından, ifade öğürlüğü ile aidiyet duygusu arasında kuvvetli bir bağ olduğunıu söylediğini biliriz.
Buraya kadar ifade edilenlerin dışında konu ile ilgili söylenebilecek bir diğer önemli husus, ifade özgürlüğünü kısıtlıyanın ne olduğu sorusudur. Bu sorunun cevabı için şu denebilir; İfade özgürlüğünden rahatsız olacak tüm unsurlar, ben sözü edilen bu unsurların tamamına statü demeyi doğru buluyorum, çünkü bilindiği üzere statü; süregelen düzenin korunması durumu, sürer durum demektir. İfade özgürlüğünün varlığı, ifade edilenin statükoya dair olması nedeni ile anlam kazanır. Statükonın değişebilme ihtimali ise doğal olarak en fazla statükodan yararlanan kesimleri rahatsız edecektir.Bu rahatsızlığın nedeni bazen maddi çıkar kaygısı bazen de genel kabüllerin sorgulanabilmesi ihliyacıdır.
Sonuç olarak statüko, kendisini vareden koşulların sorgulanmasına izin vermekte her zaman isteksiz olacaktır.Bu kabülle, ifade özgürlüğünün olması gerektiğine inanan kesimlerin, ifade özgürlüğünü var etme sürecinde kararlı olmaları gerekeceği açıktır.