Uzun zamandır yazamıyorum. Yazmak istemiyordum. Kendimi kendimden başka kimseye açmak istememiştim. Ama geldim gene klavye başına. Galiba en iyisi yazmak. Atamıyorsun başka türlü. Niye hala kendime gelemediğimi düşünüyorum. Hissizleşmekten korktuğum için mi hissizleştim. Mutsuzum bile diyemiyorum. Çünkü değilim. Ama mutluda değilim. Kendimle ilgilenmek büyük zahmet oldu bana. Bıraksalar pijamalarımla dışarı çıkacağım o derece. Umursamamayı kendime kural olarak getirdiğimden beri umursamak istediğimi de umursamıyorum. Kızmış,sinirlenmiş,gülmüş,üzülmüş.. Hep ben olarak değilde o olarak baka kalıyorum olaylara. Kızdım. Sinirlendim. Güldüm. Üzüldüm. Anlamını yitirdi bu kelimeler bende. Yeni şeyler istiyorum. Sonra eskileri özlüyorum. Bide dostlarım fark etseler de fark edilecek bir şey yokmuş gibi davranmaya çalışmak var. Biliyorum ki bu halim geçecek. Onları da derdime sıkıntıma - aslında dert ve sıkıntı yok o zaman bu halime diyeyim- ortak etmek istemiyorum. Böyle midemi bulandıran şeyler oluyor. Onlara bile tepki vermiyorum. İnsanları oldukları gibi kabullenmeye çalıştığımdan beri olduğum gibi olamıyorum. Şuan bile öyle boş hissediyorum ki. En azından boşta olsa bir şey hissedebiliyorum diyebiliyorum. Ne gidene üzülüyorum ne gelene seviniyorum. Sabah akşam çekirdek-sigara. Çekirdeği sevmeyen ben hayatımın en çekirdekli bölümü yaşıyorum. Davranışlarım tavırlarım hepsi birbirinden salak haller almaya başladı. Zamanımı boşu boşuna harcıyorum. Ya uyuyorum ya dışarı çıkıyorum. Dışarıda da çekirdek-sigara gene. Sıcaktan mıdır nedir iyice bunalmaya başladım. Bazen parmağımı oynatmaya üşeniyorum. Öyle depresif bir halim de yok yani. Lanetler etmiyorum. Ağlamıyorum. Ölüyorum geberiyorum gibi kelimelerde kullanmıyorum. Hani insan mutludur, iyidir. Yada üzgündür, kötüdür. Boş olabilir mi bir insan? Yaz geldi insan eğlenir, güler, gezer, aşık olur :) Ama bir yaşam belirtisi verir. Koparılmış otlardan farkım kalmadı. Bir gitsem şu Ankara'dan. Atsam kendimi İstanbul'un kollarına..Ben gene uyumaya gitsem çok güzel olur. Hatta süper olur. Bence sizde uyuyun ya. Uyumayınca da bir şey değişmiyor. Uyuyunca fark etmiyorsun en azından :)
Mesela Ahmet Kaya ölmüş olsa da allah onunda belasını verebilir. Soruyorum ben rahmetliye '' Hangi kafayla, hangi acıyla yazdın bu şarkıları sen '' , '' Ağzıma sıçtığının farkında mısın '' diye. Şu aralar sadece dinlediğim tek insan Ahmet. Oda beni dinliyor. Beni tanıdığını iddia çoğu insandan da çok iyi anlıyor beni. Ahmetle dostluğumuz çok başka. Ben biraz hayırsız sayılırım aslında. Canım yanmadıkça uğramam ona. Ama o anlar beni, bilir en iyi ona sığınırım. Bilir onunla yandığımı. Bilir ateşime alev kattığını. ...Sen benim hiç bir şeyimsin
Hatta artık kimse umurumda değil. Gün geçtikçe kendimin farkına varıyorum. Kimseye, hiç kimseye ihtiyacımın olmadığını görüyorum. Gün geçtikçe '' Artık kimse beni yıkamaz '' diyorum. Sadece gülüp eğleniyorum. Diğer türlüsü çekilmiyor be Ahmet. Bir sen bir de şarkıların biliyor içimi. ..Depremler oluyor beynimde
Dışarda siren sesi varHer yanımda susmuş insanlarİçimde ölen biri var..
...Bir pınardım kan oldumYol kenarı han oldumYanıldım ah ziyan oldumSiz benim neden sustuğumuNerden bileceksiniz..Kimin ne yaşadığını nereden bileceğiz be Ahmet. Siz benim neden sustuğumu nereden bileceksiniz :)
Bir Başlık Bulamadım Ama Siz İstediğiniz Gibi Adlandırın.
Çok boş hissediyorum. Yokluğunla açılan bir yer var bende. Sorun yanımda olmaman değil bunu fark ettim. Sorun artık kalbimde olmaman. Seni hala özlüyor. Seni hala düşünüp, merak ediyorum. Ama artık sevmiyorum. Artık biraz daha özgürüm. Benim sevdiğim insanın sen olmadığını bana her gün hatırlattığın için teşekkür edebilirim sana. Böylesine güzel gözümden düşebileceğini sanmazdım. Gözümden öyle düştün ki kalbimden de aldın götürdün kendini. Şimdi bomboş kaldı yerin. Sessiz ve kimsesiz. Seni kalbimden atmanın acılı olacağını, zor olacağını düşünürken. Sen bunu öyle güzel başardın ki. Ben bunu güle güle yapıyorum. Ve sen güle güle gidiyorsun. Seninle yumuşayan kalbim tekrar taşa dönüşüyor. Ve bundan sonra olanlardan ben sorumlu değilim. Ve sen artık sorunum değilsin.
Bugün dostlarımla dibe vurduğumuzdan kafam çatlıyor. İçerken bir çok şey düşündüm. Çok eğlenip çok güldüm. Ama bir tarafım eksikti. Bir tarafım sendeydi. Bir tarafım yanımda olmayan o çok sevdiğim dostlarımdaydı. Bir de sizin yerinize içtim. İçtikçe ben güzelleştim. Şimdi oturdum. Cem Adrianımla yeniden doğuyoruz. Şuan saçmalıyor olabilirim. Kafamı toplayamıyorum.
Ama üzülüyorum. Sevdiğim birinin böylesine düşmesine üzülüyorum. Bıraksaydın da yavaş yavaş atsaydım içimden seni. Şimdi bir anda gittin. Ben gene kaldım bomboş. Ama artık özgürüm. Artık ben bana kaldım. Artık tamamen yalnızım. Şuan aldığım nefesleri hissediyorum. Birde sigaranın dumanını.
Sigara gibi benimde ateşim sondu artık. O ateş içime düşmüştü. Ama beni yakıp, kül edemeden kül olup bitti.
Bugün hayatımda bir erkeği kaybedip diğerini kazandım. Ben bugün babamın aslında beni sevdiğini anladım.
Evet hataları, yanlışları çok fazla ilk aşkımın. Çok üzdü, yıprattı bizi. Böyle olmamdaki en büyük rol sahibi insandır kendisi. Ama her insanı olduğu gibi kabullenmeliyiz. Babamı hep sevdim. Ve deli gibi küfür edip, sinirli olduğum anlarda bile seviyordum. Ama hala canımı acıtır dedikleri, yaptıkları. Belkide insanlara sevdiğimi bu yüzden gösteremiyorum. Ona sımsıkı sarılmak istediğimde bunu hiç yapmadım. Annemle de böyle. Dizlerinde hıçkıra hıçkıra ağlamak istediğimde bunu hiç yapmadım. Hep kendime sarılıp,ağladım. Çünkü unutamıyorum beni terk edişlerini. Belkide herkesi terk etmem bu yüzdendir. Terk edilmek korkumdandır. Çünkü o zaman duvarla üstüme yıkılıyor. Bende sırf üstüme yıkılmasın diye duvarları başkalarının üstüne yıkıyorum. Asla iyi biri olmadım. Olmıcam da. Sadece bugün gördüm babam beni seviyor. Az yada çok. Seviyor.
Çocukluğum aklıma geliyor. Bir de sana çocukluğumu anlatışım.
Bu çabaların boşa artık. Benim bunları yazmam boşa. Yaşanılan her şey acı ama güzeldi. Sevdim ve sevildim.
Cehennemin içinde cenneti yaşattığın için teşekkür ederim. Ama ben cehennemim de daha mutluyum.
Aslında 1 yıl önce üzüldüğümüz hiç bir şeye şuan üzülmüyoruz. O zaman şuan neden üzülüyoruz. 1 yıl sonra buna da üzülmiceksek. Bir dakika sonra bile yaşıcağmız belli değilse. O son dakikayı sana üzülerek değilde. Gülerek geçirebilirim. Ölüme acı çekerek değilde. Gülerek giderim. Her şey elbet geçiyor. Önemli olan en az zararla atlatmamız. Ve buda geçti. Ve ben bunu en az zararla atlattım.
Allah başımıza gelen her felaketin yanında içten bir gülüş göndermeyi eksik etmesin yeter :)
Evet yazı yazamıyorum. Hayatımda ilk defa yazı yazmak bu kadar zorlaşıyor. Kafamı toparlayamıyorum artık. Etrafımda elimde olmayan birçok olay oluyor ve ben tepki veremiyorum. Gece kafamı yastığa koyduğumda canım nasıl bu kadar yandığını ve dışarı nasıl bu kadar tepkisiz durduğumu düşünüyorum. Aslında o kadar çok düşünüyorum ki uyutmuyor beynim. Olayları değiştiremiyorum. Yaşanılan yaşanıyor ve öyle kalıyor. Ama ben bunu kabullenemiyorum. Geleceğimin belirsizliğinde boğuluyorum. Geçmişimin bataklığında yavaş yavaş batıyorum. Birinin bana elini uzatması lazım. Ama herkesin hayatla öylesine kavgası var ki. Etrafındakilere el uzatacak halde değiller. Bende değilim. Hangimizin işine gelir ki dertlerimizi bir yere bırakıp başkasının derdini avuçlamak ? Yıllarca hep böyle yaptım. Çünkü ben başkasının dertleriyle kendi dertlerini unutanlardanım. Şu sıralar bırak derdi mutluluklarına bile katılamıyorum. Gülüşüm o kadar sahte ki. Oysaki benim hep içtendir gülüşüm. Herkesi kendime hayran bırakışım gamzem de gömülüdür. Galiba en son gamze mi görmeyen o adamda bıraktım gülüşlerimi. Hayatımda hiç bir şey yolunda değilken. Benim hala onu düşünüyor olmam iğrenç değil mi? Hayatta insanlar açlıktan,soğuktan ölürken.. Benim onun aşkından ölmem midenizi bulandırmıyor mu? Ailem alt üst olmuş,dağılmış durumda. Ne yapacağımı bilmez bir haldeyken hala canımı o nasıl acıtıyor? Bazen o olsa diyorum ben bu dertleri daha kolay mı göğüs gererdim. Bazen sadece onun bana bakmasını özlüyorum. Bana şebeklik yapmasını falan. Evet onu ben terk ettim. Çünkü dayanamazdım onu dibe çekmeye. Ben gün geçtikçe çöküyorum. Oda benim bataklığım da batardı. Belkide beni bataklığımdan çekip çıkarırdı. Ama riske atamadım onu. Sandığından çok seviyorum onu. Geleceğe bu kadar donuk olmak istemiyorum. Sadece geleceğe dair istediğim tek şey bir kızımın olması. Eylül olmalı kızımın adı. Eylül gibi olmalı. Annesi de bir Eylül çünkü. Annesi tam bir sonbahar. Sonbahar gibi bir anne. Gülüşlerinde ki acı. Gözlerinde ki boşluk ve donukluk. Hislerinde ki karmaşa. Bir güldürüp bir ağlatan cinsten. Her şey güzelde. Bu kıza bide bahar gibi bir baba olmalı. Birbirimizi tamamlayabilelim diye. Benim baharım geçti. Eylülüm sonbaharım da kaldı. Belki bu sonbahar gerçekten son bahardı.
Eskiden her şeyle savaşıp gene gülebilen ben. Neden zorluyorum bu kadar dudaklarımı. Artık ondan mesaj gelmesin diye dua ettiğim oluyor. Telefonuma gelen her titreşimde acı çekiyorum. Önce mesaja değilde kimden geldiğine bakıyorum. Kendime kızıyorum. İlgilenmem gereken derslerim. İlgilenmem gereken bir ailem var. Yani en azından adına aile denen insanlar var. Belkide bunca kötü şeyin içinde iyi olan sene katlanamadım. Uyku hapı kullanmaya başladım. İnsanı çok sersemletiyor. Ben zaten sersemin tekiydim. Onunda etkisiyle boş bir hal alır oldum. O kadar şey yazdım. Konuyu uzattıkça uzattım falan. Ben sadece özledim. Canlı bakan gözlerimi özledim. Canım dostlarımla eğlenmemizi özledim. Hıçkıra hıçkıra ağlayabilmeyi özledim. Katıla Katıla gülmeyi özledim. Herkesin derdine yorulmadan koşmayı. Sonrada insanlara çare olmayı özledim. Yediğim,gezdiğim her şeyden zevk almayı özledim. Seni özledim. Sana dokuna bilmeyi özledim. Seninle kavga etmeyi bile özledim. Gamze mi özledim. Aynaya bakıp kendimle eğlendiğim günleri özledim. Ben aslında sadece kendimi özledim.
Bir gün gerçek anlamında hayatı hissedebilme dileğiyle..