Suriye'deki savaş Belarusyalıları nasıl müreffeh bir hayata dönüştürdü?
Belaruslu Svetlana, üç çocuğu ve bir kedisi olan Fenechka, en tehlikeli anda Suriye'den uçtu. Çocuklarıyla birlikte yaşadığı Halep'teki kavga ve Suriye vatandaşı olan kocası, yaşam tehlikesini daha da arttırdı. Svetlana şöyle diyor: “BDT'li insanların yaşaması özellikle tehlikeliydi. Bir kadın bana satıcının mağazada nasıl söylediğini söyledi:“ Yolda en az bir Rus görseydim, onu şahsen öldürürdüm, ”diye hatırlıyor. - Daha önce gitmeliydik, ama bütün uçakları özledik. Doğum zorluğundan dolayı, 7 ameliyatları geçirdim ve ölüyordum. Ardından elçilik, toplanması zor belgeler istedi, çünkü bize gönderdikleri çeşitli yetkililer çoktan bombalandı veya kapatıldı. ”
Sadece bütün belgeleri topladıktan ve aldıktan sonra, Svetlana'nın kocası onu acil olarak Belarus'a gönderdi - Ekim ayında, 2012. Minsk'te, kiralık bir dairede, şimdi çocuklarıyla ve annesiyle birlikte yaşıyor. Suriye’yi Minsk’e bırakamayan kocasını bekliyorum, çünkü Svetlana’nın elçiliğe faksla göndermesi yeterli değildi. "Orijinal gerekli." TUT.BY'ye, “Mart ayının başında Suriye'ye uçan ve orijinal daveti iletmeye çalışacak insanları buldum. O olmadan Belarus'a gelemediği ortaya çıktı” dedi. Ama sırayla her şey hakkında.
“Savaş sırasında doğum yapmak ... Bunu nasıl hayal edebilirim?”
Svetlana yıllar önce Suriye 16'e gitti. Evlendi, diyor, çok iyi. Her zaman bolca yaşadı. “Çocuklar istedikleri her şeye sahipti. Merak etmeyin. Suriye bir medeniyettir, birçok kişi aksini düşünse de. Kocamın iyi bir işi vardı, geniş bir 7 odalı dairede yaşadık” diyor.
“Yaz aylarında 2012'ten ayrılmak zaten mümkündü. O zamanlar şehirdeki KGB binasının yakınındaki ilk güçlü patlama oldu. Evimiz bu binadan ikincisi. Evimiz çok dayanıklı. Pencereler içeriden demir gölgeli. alt katta ... Arkasında - çift camlı pencereler, sabahları 9 civarındaydı, uyuduk, oğlumuz pencereye doğru gidiyordu ve ben kapıya doğru gidiyordum. Suzuki, patlayıcılarla doldu, içinde kamikaze vardı ve her şey patladı. Patlama iki katıydı, birincisi sadece bir ses, bir patlama oldu ve ikincisi de betondu, birkaç saniye sonra ilk patlamadan uyandım, gözlerimi açtım ve bu demir lamba gölgesinin patlama kuvvetine nasıl sarıldığını gördüm. ev düşüyormuş gibi hissettiriyor.Çocuğu tuttum… Bu noktada ikinci patlama meydana geldi ve ışın başının yattığı yere düştü.Şu anda, çocuklar KGB binasının arkasındaki parkta yürüyorlardı. öldü. "
Bundan sonra, Svetlana, kentte “terörist saldırıları için terörist saldırıları başladığını” hatırlıyor. “Yollarda yırtık cesetler vardı, gazeteciler kameralarla dolaşıyorlardı. Yoldan geçenler sadece bir parça ayak ya da kol kaldırdılar ve ülkede olanları kameraya gösterdi.” Svetlana daha sonra hamileydi ve bu stresin erken doğum eylemine neden olduğunu söyledi.
“Savaş sırasında doğum yapmak için nasıl hayal edebilirim? O zaman boyunca üç hastaneyi değiştirdim. İlkini terk etmek zorunda kaldım çünkü militanlar onu işgal etti. "Sizinle yaşayacağız". Eğer beğenmezseniz, toplanıp ayrılırsınız. Hareket edecek yere sahip olmayanlar kalabilir, ancak militanlarla yaşamak imkansızdır. Düzenli ordusu, nerede bulunduklarını öğrendiklerinde, bombaları yere bırakıp öldüler. hepsi: hem militanlar hem de siviller, herkes risk almak istemedi ve bu yüzden Caddede yaşamaya başladık, kocamın gereksiz bazı şeyleri topladığını ve onları fakirlere verdiğini hatırlıyorum. "
Doğumdan sonra küçük Leo ile Svetlana
Kadına göre, "her gün sokaklarda gittikçe tehlikeli hale geldi." "Doğru, birisi hala kafelere, dükkanlara gitmeye devam ediyor, bunun bitmek üzere olduğunu düşünüyor. İnsanlar gerçekten umut ediyor. Ama birçok insan neredeyse hiç evden çıkmıyor. Öğleden sonra hemen geliyorsunuz ve bir çatışma başlayabilir. bir şekilde süpermarkete gitmeye karar verdik, biraz dışarıda, ve zincirin hemen arkasına gittik tanklar- kadını hatırlıyor. - Genel olarak, düzenli ordu kimseye dokunmaz, çoğu zaman militanlar kimseye dokunmaz. Sadece izliyorlar - biri ve diğeri. Eğer cumhurbaşkanına şiddetle karşıysanız ya da örneğin karşıysanız, o zaman sokaktan öldürebilirler. "
Abdul Hafiz evinin balkonunda bulduğu mermiyi gösteriyor.
“İlk hastanede uzun süre kalmadık. Kısa bir süre sonra tüm çocuklar hızlı bir şekilde toplandı ve başka bir hastaneye transfer edildi, hatta eşyalarımız unutuldu. Aslanım hala bir damlalık içindeydi.” O zaman Svetlana'nın kendisi hayatta kalacağından artık emin değildi. “Ölüyordum,% 30 kan kaybettim. Sezaryen ile başarısız oldum, mesanem yırtıldı. Bundan sonra, hemen 3 ameliyatları yaptım, kateterleri düzenli olarak boşaltmak zorunda kaldım. O zaman Belarus'a gidemedim” .
"Belli bir belge yapmak için ya başka bir şehirdeki ya da bombalanmış ya da kapatılmış olan örneklere seyahat etmeniz gerekiyor."
Yakında, Svetlana Suriye'deki Belarus elçiliğine itiraz etti. "Elçilik her şeyin basit göründüğünü söyledi:" Tüm belgeleri hazırlıyorsunuz, bize geliyorsunuz ve uçmanıza, uçakta bir yer bulmanıza yardımcı olacağız - diyor Svetlana. - Çok sayıda belge yapmak için, başka bir şehirde bulunan veya bombalanmış veya kapatılmış durumlara seyahat etmeniz gerekir. Ardından belgelerin Halep'ten Büyükelçiliğin bulunduğu Şam'a götürülmesi gerekiyor. Neredeyse arabadaki 5 saat. Ve nasıl? Bir savaş ülkesinde, herhangi bir hareket tehlikeli olabilir. Bana öyle geliyordu ki, sadece eşyalarımı toparlamak, kim olduğumuzu söylemek ve ayrılmak yeterliydi. Bu gibi durumlarda hangi belgeler kontrol edilir? Bizim için beklenmeyen bir şeydi. "
Svetlana'ya göre, önceden hazırlanmış belgeleri elçiliğe devretmek için kocası bir adam buldu. “Belgelerimizi taşımayı kabul eden bir sürücü bulduk. Ancak elçilik:“ Hayır, kendin gel ”dedi. Operasyondan sonra bu yola devam edemem. Diyorlar -“ çocukları en azından gönder. ”Çocukların gitmesine nasıl izin verebilirim? - Svetlana duygusal olarak şöyle dedi: "Peki, kocanız gelsin dediler. Ve onu yolda öldürürlerse? Üç çocuğumla yalnız, hasta ne yapacağım?"
Svetlana (sağda) arkadaşı ile
Svetlana, birçoğunun düşmanlık ülkesinden ayrılmasına izin vermeyen bu "bürokrasi" olduğuna inanıyor. “İnsanların gerçekten gelme şansı yok oluyor. Fakir bölgelerde, fakir şehirlerde yaşayan kızlar var. Suriye'de çok az Belaruslu var, ancak bence, Belarus'tan beş çocuğu olan bir kadın hala orada. Gerekli belgeler olmadan gidebilir, kocam ona baktı ve sadece kendisine güvenmek zorunda olduğunu söyledi.Ayrıca, elçiliğin sunduğu uçağın ne zaman olacağı, bir yer olup olmayacağı ve o gün Şam'a güvenle ulaşıp ulaşamayacağımızın bilinmediğini söyledi. ve oradan havaalanına, bu nedenle, belgeler eldeki olur olmaz, kocam bize bilet aldı ve acilen ayrıldık. "
Suriyeli kedi Banechke iki pasaport yaptı ve uçmaya izin verdi ... kokpitte!
Paralel olarak, ailenin en iyi arkadaşı olan Fenechku kedisine belgeler yapıldı. “Onu orada bırakma,” diyor Svetlana. “Fenichka ve pasaportum vardı. Fakat Suriye dışına çıkmak için uluslararası işler yapmak zorundaydınız ve bunun için sertifika almak zorundaydınız. Neyse ki, veterinerimiz çabucak yaptı.”
İki Pasaport Baubles
Bu yardım olmadan kedi Suriye dışına çıkamazdı
Kedinin "tahliye edildiği" kafes
Svetlana ve Fenichka'nın oğlu Abdul Hafiz
“Şam-Moskova uçağıyla uçtuk. Havaalanına ulaşmak için, hem normal ordu hem de muhalefet gibi birkaç kontrol noktasını geçmeniz gerekiyor. 4'i bu noktalara sürdük. Arabada bulunan herkese bakıyorlar. Ailenin olmadığını görüyorlarsa dokunuyorlar, ama ondan sonra en tehlikeli yol başlıyor - havaalanına. Issız, bombalanmış evler var. Keskin nişancılar her yolda oturuyor. - Havaalanında haşhaş almak zorunda kaldık . En tehlikeli zaman "- sabahtan sonra 5 6 akşam ve önce Imum.
Svetlana, “Uçuşumuz ertelendi. O sırada Türkiye'den hiçbir uçak geçmedi. Düşmeye söz verdiler. Bu nedenle, komşu ülkelerin herhangi birinin bize vereceği bir koridor bekledik: Ürdün veya İran,” diye devam ediyor Svetlana. Kocam bize bir dinlenme odası aldı, biraz dinlenebildik, bebeği besledim, kedinin yürüyüşe çıkmasına izin verdiler, çünkü kafes aynı büyüklükte değildi, sorun kedinin uçağa koyacağı yerdi, bagaj bölümünde ölecekti. birine para ödedi ve kafesi kokpitin içine koydu. Hepsini çaldım, yolculuk boyunca başka hiçbir yerde kırılmıyor bile. ”
Belarus'ta aile neredeyse adapte oldu. 10 yaşındaki Abdul Hafiz veya Abudi, çocuklar onu okula çağırmaya başladıkça, bazı arkadaşlar edindiler, BATE gençlik takımında futbol oynuyorlar, jimnastik antrenmanlarına gidiyorlar. Abudi bize Suriye'ye geri dönmek istediğini söyledi ve şimdi asıl hayali tank dünyasını bir bilgisayara indirmek. “Suriye'de sık sık oynadım ama henüz burada değil” diye iç çeker. Bugün okulda en sevdiği ders Rus edebiyatı olduğunu itiraf ediyor. “Özellikle Afanasy Afanasyevich Fet!” Çocuk coşkuyla söylüyor ve şiirlerini gönülden okumaya başladı. ”Suriye'de matematiği sevdim.” Aisha, Suriye'de piyano çalmayı sevdiğini ve Belarus'ta henüz böyle bir fırsatı olmadığını söyledi. Svetlana, “Belarus'ta bile, onun için bir bale okulu arıyordum, ancak finansal olarak piyano dersi veya bale dersi çıkaramıyoruz” diyor.
İlginçtir ki, Ekim ayında, çocuklar sadece Rusça konuşuluyordu. Ne okuyabiliyor ne yazabiliyorlardı. Svetlana, “Okulda, ücretli kurslara devam etmeyi teklif etti. Bir ay boyunca çok iyi çekildiler, Abudi şimdi 15 dakika boyunca şiir öğretiyor” diyor Svetlana. Rusça yazıyorlar, ders çalışması imkansız olacak. İlk önce ücretli Rusça dersleri almak zorunda olduklarını söylediler. Kurslar kurs olmasına rağmen, daha sonra Eğitim Bakanlığında açıklandığı gibi hemen derslere konmaları gerekiyordu.
Bu arada, ücretli kurslar ucuz değildi. Svetlana, çocuk başına 170 bin ruble (20 dolar) harcadı. Sınıflar bir ay sürdü. Aishu kızını özel bir Rus dil okuluna verdi - aylık 330 avro. “Zaman geçtikçe, çocukların sınıfta olmadığından endişelenmeye başladım. Eğitim Bakanlığı, çocukların haklarının ne olduğunu ve okulun hangi sorumlulukları olduğunu öğrenmek için aradı. Şikayet etmeden hemen müdürü okula aradım ve çocukların neden eğitim almadıklarını sordum.Bunun sonucu olarak, müdür bunu süngülere aldı ve bana şöyle dedi: biraz beklemediğiniz için, o zaman “yasaya göre” yanınızda olacağım: çocukları test edeceğiz ve sınıflara koyacağız Yaşına göre değil, Rusça bilgisine göre de… Neden buna ihtiyacımız var? Sekizinci yerine beşinci sınıfı koydular. Suriye'de iyi çalıştı ve yalnızca Rusça bilmediği için küçüklere mi gönderilecek? ”
“Suriye'de çocuklar derslerden önce çivileri, giysileri, ayakkabıları ve saçları kontrol ettiler, sonra sıraya girdiler ve ilahiyi söylediler” dedi Svetlana hemen Suriye'nin yaşam tarzını hatırlıyor. “Her çocuğa çok dikkatli bir şekilde davranıldı, her dersten sonra öğretmen kontrol edildi, yazıldı. "Bir günlükte ev ödevi yap." Anneleri olan çocuklar, Halep'teki okullarını zevkle hatırlarlar. Doğru, orada özel bir okulda okuduklarını belirtmeye değer. Her yıl onlara sertifikalar verildi, her yıl Amerikan üniversitelerinde olduğu gibi bir tür "mezuniyet" yapıldı.
Suriye okullarındaki sertifikalar, cumhurbaşkanı portresi ile veriliyor
“Beyaz Rusya'da ilk ay Abudi'ye hiç dikkat etmedi. Okuldan geldi ve ne yaptığını sordu:“ Sadece orada oturuyorum ”dedi. Günlük boştu, kimse defterine bakmadı. Ne yaşadıklarını bilmiyordum, buna şaşırdım, öğretmen çocuğun yeni olduğunu, çok fazla anlayamadığını ve onu görmezden geldiğini görüyor, Milli Eğitim Bakanlığı'nı tekrar aramak zorunda kaldım ve ancak çocuğum fark edildikten sonra sormaya ve açıklamaya başladılar. Aisha çok iyi olduğu ortaya çıktı, bu gün ona yardım etti uyarlanmıştır. "
Bugün, Svetlana, 13 yaşındaki Aisha, 10 yaşındaki Abdul Hafiz ve 6 yaşındaki Leo Mohammed zor durumda. Suriye'deki postane kötü çalışmaya başladığı için, Svetlana’nın kocası artık düzenli olarak onlara para gönderemiyor ve büyükannesinin emekli maaşı ve sevdiklerinin yardımı ile hayatta kalmak zorunda. Kahramanımız konut için bir sıra haline geldi, çünkü tahminlere göre Suriye'ye dönmek için en yakın 4-5 yılı mümkün değil. Svetlana geleceğe merakla bakıyor: "Şimdi hala tedavi görmem gerekiyor, çünkü doğum sağlığımı ciddi şekilde baltaladı. Yine de parayı geri kalanıyla birlikte ev için para ödüyoruz. Ama banka parası için 5 milyon ruble (550 dolar) borç aldık. Ve kocama bir şey olursa nasıl yaşayacağımızı bilmiyorum. 16 yıl boyunca ev hanımıydım. "
Svetlana ailesine bir konuda yardım etmek istiyorsanız, TUT.BY editörleri ile görüşün (Rusya’dan Belarus’a sabit hatlı telefondan 8-10-375-017-239-57-77) aramak ve Ekaterina Sinyuk’a sormak için. Aile her türlü yardımdan memnun olacaktır.