Uçak gemileri olmadan güçlü bir modern filo neden imkansızdır?
Bir dönem diğerinin yerini alır, teknolojiler onunla birlikte değişir ve savaş yöntemleri de teknolojiyle değişir. 1906’te, İngiltere dünyanın ilk korkusuzluğunu yarattı - HMS Korkusuzluğu, dünyanın gidişatını bir kez ve herkes için değiştirmeyi hedefledi hikayeler. Başarının sırrı basitti: Ana silah olarak sadece aynı büyük kalibreli silahları ya da tamamen büyük silahları bırakmak. Bu konseptin geliştirilmesindeki en yüksek nokta, Japon savaş gemileri "Yamato" ve "Musashi" olarak düşünülebilir: kahramanca ölmüş, ancak emirlerine herhangi bir stratejik fayda getirmeyen.
Japonca'yı aptallık veya suçun özünü yanlış anlama yüzünden suçlamak zor. Ne de olsa savaş gemileri, uçak gemileri için evrimsel mücadeleyi kaybetti ve dünya sahnesini sonsuza dek deniz savaşının ilk kemanı olarak bıraktılar.
Dahası, uçak gemisi, ayrı bir savaş gemisi sınıfı olarak, bir gecede de gelişmedi. En iyi örnek, İkinci Dünya Savaşı döneminin İngiliz uçak gemileri, mükemmel rezervasyona sahip Illastries tipi, ancak aynı zamanda önemli bir dezavantajı: az sayıda savaşçı. Sadece üç düzine kanatlı araba. Her dört gemi de savaştan kurtulmuş olsa da, deneyimler açıkça bir uçak gemisi için en önemli şeyin savaşçıların sayısı olduğunu gösterdi. Ve uçaksavar topçuları ve zırhları bunların yerini alamaz. Bu durumda saçma, şok ve saldırgan silahlardan bahsetmiyorum bile.
Savaş sonrası yıllarda gücü daha da güçlenen bu açık sonuçların hâlâ birçok kişi tarafından sorgulandığı görülüyor. Dahası, yazarlar okuyucunun sözde yüzeye çıktıklarını ve böylece (hava örtüsü olmadan) görevlerini yerine getirebileceklerini göstermek için çeşitli "boşluklar" bulmaya çalışıyorlar.
Bunun bir örneği Alexander Timokhin'in “Uçaklara karşı yüzey gemileri” adlı bir dizi makalesidir. Öncelikle, yazara deniz çatışmaları tarihinin alternatif bir görünümü için teşekkür etmek istiyorum. Birisi bir fikre sahipse, her zaman (veya hemen hemen her zaman) iyidir. Ancak, anlatının en ilginç yerinde, mantıksal tutarsızlıklar ve tutarsızlıklar bulunur.
Öyleyse Timokhin, Ordu ve Deniz Kuvvetleri JANAC'ın kombine silah komitesine atıfta bulunarak приводит Amerika Birleşik Devletleri'nin II. Dünya Savaşı'nda Japonya'ya getirdiği savaş gemilerinin kaybı hakkındaki veriler. Bütün ABD 611 yüzey gemilerini batırdı. Bu numaradan battı:
“ABD Donanması Denizaltıları - 201;
Yüzey gemileri - 112;
Ordu Havacılığı - 70;
Donanma Üssü Havacılık - 20;
Donanma Güverte Havacılık - 161;
Kıyı topçuları - 2;
Mayınlarla beslenen - 19;
Diğer uçak ve acenteler tarafından imha - 26. ”
Kendileri tarafından, bu veri çok, çok ilginç. Bununla birlikte, yazarın daha sonra yaptığı sonuç, hafifçe tuhaf koymaktır. “Bunlardan hangisi sonuç?” Ve sonuç basit: Bir uçak gemisi filosunun varlığında, uçak gemileri ana savaş gemileri olduğunda ve ana görevleri yerine getirdiğinde ve aynı zamanda, üsleri tarafından Japon filosuna (hem ordu hem de donanma) karşı her tür uçağın da uçurduğu son derece yoğun hava savaşı koşullarında yüzey gemilerinden ve denizaltılardan daha az gemi var ”diye yazıyor.
Acaba İskender tam olarak ne iletmek istiyor? Bu yüzey gemileri ve denizaltılar bir ve aynı mı? Ya da o ordu havacılığı “havacılık” değildir. Ya da güverte havacılığı değil ...
Sonuçta, basit bir matematiksel hesaplama, ordu havacılığının, deniz üs havacılığının ve deniz taşımacılığına dayalı havacılığın hareketlerinden kaynaklanan Japon kayıplarını özetlersek, bunun en çok Japon gemisini baturan uçağın olduğu ortaya çıktığını gösteriyor. Bombardıman uçakları ve torpido bombardıman uçaklarının temel aldığı yer artık büyük bir rol oynamıyor.
Aynı zamanda, Pasifik Savaşı’ndaki bir dönüm savaşı olan Midway Savaşı’ndaki Dört Japon uçak gemisinin imha edilmesinin, yalnızca ABD’li uçak gemisi uçağının koordine edilmiş eylemleri sayesinde neredeyse tamamen mümkün olduğu akılda tutulmalıdır. Ağır Boeing B-17 Uçan Kale bombardıman uçağı bombacıları (elbette güverte değil) de Soryu ve Hiru uçak gemilerine saldırdı, ancak gemilere zarar vermediler. ABD denizaltı kuvvetleri elbette, fakat asıl görevden uzak bir rol oynadı.
Diğer bir deyişle, eğer Douglas SBD Dauntless güverte dalışı için olmasaydı, Pasifik'teki tüm savaşın sonucu varsayımsal olarak farklı olabilir: burada Amerika Birleşik Devletleri'nin potansiyel olarak daha yüksek "güvenlik marjını" anlamanız gerekir. Yani Japonlara açıkçası pek fazla şans vermeyen daha güçlü bir askeri, ekonomik ve insan potansiyeli var.
Yeni ve en son TSA
Daha az ilginç değil sonraki - aynı zamanda Alexander Timokhin'in çalışmalarının çok hacimli bir parçası. "Roket dönemi" anlamına geliyor. Yazarın söylediklerinin sonucu şu şekilde özetlenebilir. “Falkland Savaşı neyi gösterdi?” Yüzey kuvvetlerinin havacılığa karşı savaşabileceğini ve kazanabileceğini gösterdi. Timokhin, “Açık denizde olan ve harekete geçmeye hazır bir gemiyi batırmak çok zor…” diyor.
Burada tartışmak zor. Yüzey kuvvetleri havacılık ile savaşıp kazanabilir mi? Tabii ki yapabilirler. Teoride, bir savaş teknesi bile yakınlarda başarısızlıkla sonuçlanan nükleer bir denizaltısını batırabilir. Bir corvette bir kruvazörü roket ile batırabilir, eğer mürettebatı bir nedenden ötürü sürekli hareketsiz kalırsa.
Ancak teori teoridir ve modern havacılık temelli havacılığın yeteneklerinin dikkate alınması ve potansiyelinin modern havacılık silahlarının bir analizi olmadan imkansız olması mümkün değildir. Tabii ki hepsi değil. Taşıyıcıya dayalı havacılığın ana ve en önemli umut verici TSA'sını analiz etmek yeterlidir. Örneğin, yeni Amerikan uzun menzilli gemi karşıtı füze AGM-158C LRASM: gizli teknoloji ve yüksek hassasiyete sahip bir ürün.
Uçak gemilerinin yüksek hassasiyetli TSA'lar, örneğin ünlü Harpoon füzeleri karşısında uzun bir kolu olduğunu söylemeye değer. Ancak, menzilleri 280 kilometre geçmedi. Açık kaynaklardan gelen bilgilere göre, LRASM aralığı 800 kilometreyi geçebilir. Avcı uçağının savaş yarıçapını eklemeye değer (roket taşıyıcısının F / A-18E / F Süper Horneti var - 700 kilometreden daha fazla) ve deniz savaş taktiklerini başka bir mini devrim kazanıyorsunuz. F-35C ya da varsayımsal güverte J-31 gibi gizli beşinci savaşçıları, benzer füzelerle donatırsanız, tamamen "ilginç" bir durum elde edersiniz.
Bununla birlikte, Soğuk Savaş döneminin havacılık silahlarını ve modern keşif ve tespit araçlarını (uyduları, taşıyıcıya dayalı AWACS, denizaltılar, vb.) Göz önüne alsak bile, hiçbir uçak gemisi taşıma gemisinin saldırı mesafesindeki bir uçak gemisi saldırı grubuna yaklaşması mümkün değildir. . AUG'dan gemilerin imha edilmesi ve hapsetilmemesi ihtimalinden bahsetmiyorum bile. Ayrıca, uçak gemisi grubunun geleneksel olarak nükleer denizaltıları ve görevleri denizaltı karşıtı savunmayı da içeren çok sayıda gemiyi içerdiğini de eklemeye değer.
Özetler. Modern gerçeklerde, uçak gemilerinin savaştaki rolü Soğuk Savaş dönemlerine kıyasla önemli ölçüde artmıştır. oysa:
- Düşman gemilerini ve gemilerini tanımlamak için geliştirilmiş yetenek;
- Taşıyıcı tabanlı avcıların savaş yarıçapı arttı;
- Havacılık silahlarının potansiyeli keskin bir şekilde arttı;
- "Göze çarpmayan" taşıyıcı tabanlı savaşçıların ve göze çarpmayan ASP'lerin devreye alınması başladı.
Böylece, “savaş uçağı olmayan” filonun modern savaştaki rolü ikincil bir duruma geldi ve daha kesin ve tamamen yardımcı oldu. Tabii ki, nükleer silahlardan ve denizaltı balistik füzelerden söz etmediğimiz sürece. Yani, basitçe söylemek gerekirse, dünyadaki hiçbir ülkenin haklarında cesaret edemediği bir nükleer savaş.
Çelik sakura petal düşmüş: savaş gemisi "Yamato" tarihi ve ölümü