Slavoj Žižek: Game of Thrones Devrim ve Politik Kadın İmgesi Korkusundan Beslendi - Akıl Fikir Müessesesi
yazan Hidayet Marsilya 28 Mayıs 2019, 09:22 1.5b Okunma
Slavoj Žižek, Game of Thrones’un final sezonuna dair bir eleştiriyi Independent için kaleme aldı. Yazı bol miktarda spoiler içerir.
Adalet kazandı ama hangi adalet?
Dizinin alelacele nihayetlenişinde, inandırıcılık psikolojisini değil; ancak bir televizyon dizisinin anlatısal önkoşullarını ihlal ettiği, tuhaf bir mantıksal dizilimin hakim olduğu doğrudur. Son sezonda basitçe bir savaş hazırlığı, yas ve savaş sonrası yıkım ve tüm anlamsızlığı içinde savaşçının kendisini izledik – bence alışıldık gotik melodramatik entrikalardan çok daha gerçekçiydi.
Dar aile çevresi içinde korumacı sevginin gücünü temsil ederken, kamu ve devlet işleri sahnesine çıktığında edepsiz bir cinnete dönüşen aynı feminenliktir. Daenerys’in Jon’a kendisini bir kraliçe olarak sevmeyi başaramayacaksa, korkunun hüküm sürmesi gerektiğini söylediği, Game of Thrones diyaloğunun en leş anını hatırlayın – yıkıcı bir şirretlikle patlayan, cinsel tatmine ulaşamamış, utanç verici, edepsiz bir kadın imgesi.
Hadi şimdilik metanetimizi koruyalım – ama peki ya Daenerys’in ölümcül feveranları? Kral Toprakları’nda yaşayan binlerce masum insanın acımasızca katledilmesi, gerçekten de evrensel bir hürriyet için gerekli bir adım olarak açıklanabilir mi? Tam da bu noktada senaryonun iki erkek tarafından yazılmış olduğunu hatırlamamız gerekir.
Geriye yalnızca, bugünkü kapitalizmin bayılacağı bir kadın tipi olan (Kuzey’in otonom krallığının kraliçesi olarak) Sansa kalır: Sansa, kadınsı yumuşak başlılık ve anlayışı, ideal dozda entrikayla harmanlarken, bu sayede yeni güç ilişkilerine mükemmel uyum sağlar. Kadının bu şekilde marjialleştirilmesi, finale hakim olan liberal-muhafazakâr çıkarımın kilit noktasıdır: devrimler başarısız olmaya, yeni tiranlıklar doğurmaya mahkumdur, ya da Jon’un Daenerys’e dediği gibi:
Artık adalet yerini bulmuştur – ama hangi adalet? Yeni kral Bran olur: Kötürüm, çok bilmiş, hiçbir şey istemeyen – en iyi hükümdarların iktidarı istemeyenler olduklarını iddia eden o sıkıcı bilgelik çağrışımıyla. Yeni elitlerden biri kralın demokratik bir yolla seçilmesini teklif ettiğinde yükselen kibirli kahkaha her şeyi özetlemektedir.
[Independent’teki İngilizce orijinalinden Sena Çenkoğlu tarafından Sendika.Org için çevrilmiştir]
Önceki içerik İki Nazi Kardeşin Düşmanlığından Doğan Şirketler: Adidas ve Puma
Sonraki içerik Che’nin Fidel Castro’ya Veda Mektubu