EĞİTİM ŞART! (MI) ? – Teknik Okul
Öncelikle bazı kavramlara açıklık getirmek isterim. Her bireyin toplum yaşayışında yerlerini almaları için gerekli bilgi, beceri ve anlayışları elde etmelerine, kişiliklerini geliştirmelerine yardım etme terbiye işi eğitim, bu sürecin okul içindeki bölümünü kapsayan kısmı ise öğretim olarak adlandırılmaktadır. Diğer bir ifadeyle öğretim, eğitimin okullarda planlı, programlı ve profesyonel kişiler tarafından verilen kısmıdır.
Bireyin bilgi ve becerilerini geliştirme amaçlı, davranışlarını etkileyen hatta karakterini oluşturan bir süreç olarak değerlendirilen eğitimin sadece okullarla sınırlandırılması düşünülemez. Yani yaşam boyu öğrenme prensibi üzerine kurulmalı ya da halk arasındaki deyişle beşikten mezara kadar olmalıdır.
Eğitimin beşikten mezara kadar sürdüğü varsayımıyla, hayatımıza öğretme işini yapan çok fazla figür girdiğini söyleyebiliriz. Eğitimin ilk adım olarak ailede başlayan devamında sosyal çevre ve okullar ile pekiştirilen bir süreç olduğunu unutmamalıyız. Kimine göre kısa, kimine göre uzun ve hatta serüven dolu yaşam denilen bu macerada pek çok kimseden ve hatta pek çok olaydan yeni şeyler öğreniriz.
Pekâlâ, kişi yaşam boyu öğrenme sürecinde hayatına giren, bu öğretici unsurları nasıl belirleyebilir?
Çokça duyduğumuz şu cümleyi hatırlarsınız; “insanın hayatındaki en büyük şansı ilkokul öğretmenidir” denir. Kesinlikle katılıyorum. Ancak bütün kaderimiz tek bir şansa mı bağlı? Bence hayır. İyi bir ailede yetişmiş olmak, iyi bir sosyal çevrede yaşıyor olmak, iyi okullarda eğitim alma fırsatını yakalamış olmak ya da iyi bir lider ile çalışma fırsatı bulmak. Bunlar da insan hayatında çok önemli dönüm noktalarıdır.
Bahsettiğim unsurların birçoğu şans gibi gözükse de ve ayrıca içinde bulunduğumuz şartları belirleyen bizler olmasak da, kaderimizi değiştirebilir ve elimizdeki imkânlarla çok farklı sonuçlar elde edebiliriz. Sorularla başladığım yazımın bu kısmında, çok değerli bir büyüğümün anlattığı “çilek ve matematik öğretmeni” hikâyesini aktarmak istiyorum.
Haberlere konu olmuş bu hikâye Diyarbakır’ın bir dağ köyünde görevli bir öğretmenin başından geçenleri anlatıyor. Öğretmen matematik dersinde soruyor sınıfa, 1 kasada şu kadar çilek varsa 10 kasada ne kadar vardır diye…
Öğrenciler: Öğretmenim çilek ne?
Öğretmen: İşte çilek yenir…
Öğrenciler: Biz yemedik. Nasıl bir şeydir?
Çileğin nasıl bir şey olduğunu bilmiyorlar. Öğretmen bu cevabın ardından üzülüp, konuyu geçiştirmek yerine bir şeyler yapmalı diyor. Bursa’ da birkaç tarım firması ile iletişime geçip, bu topraklarda çilek yetişir mi diye soruyor. Toprak numunesi gönderiyor. Tarım firmalarından cevap geliyor “evet yetişir” diyorlar ve akabinde çilek fidesi gönderiyorlar. Ayrıca detaylı nasıl yetiştirileceğini aktarıyorlar. Öğretmen de geçiyor çocukların karşına anlatıyor. Sonrasında alıyor çocukları, bahçede uygulamalı olarak gösteriyor. Her birine dörder adet fide veriyor. Gidin anne ve babalarınıza anlatın kendi bahçenize ekin diyor ve sonrasında ekliyor; çilek mevsimi gelince getireceksiniz çilekleri, tabaklarda 10 çileğe tam not. Eksik getirenlere de veriyor tam notu. Sonra soruyor öğrencilere;
Öğretmen: Anlatın bakalım nasılmış çileğin tadı?
Öğrenciler: Öğretmenim işin ucunda not var diye yiyemedik çilekleri. (Not kaygısı nasıl da ağzımızın tadını kaçırıyor değil mi?)
Sınıfta ağızlarını burunlarını bulaştırarak yiyorlar çocukluğun en saf hali ile.
Sonuç çok enteresandır. Zira 2 yılın ardından, çilek girmemiş o köyün halkı Diyarbakır pazarında çilek satar hale gelmiştir.
Öğretmen olmak sadece tahtada bir şeyler anlatmak değildir. Öğretmen olmak; bireylere, içinde bulunduğun topluma ve yaşadığın ülkeye bir şeyler katmaktır.
Özetlemek gerekirse; eğitim ve öğretim birbirinden ayrılmayan kavramlardır. Hayata gözümüzü açtığımız ilk günden, gözümüzü kapattığımız son güne kadar devam eden bu süreçte size çilek ekmeyi öğreten matematik (!) öğretmeni gibi öğretmenlerle, çok kısa hikâyelerle bile size yön verebilen insanlarla ve nice kıymetli değerlerle karşılaşmanız ve kendinize her geçen gün değer katmanız dileğiyle…