Rope | Türkiye'nin En Geniş Korku Arşivi!
Senaryo: Patrick Hamilton, Hume Cronyn
Yapım: A.B.D. 1948 Süre: 80 Dakika
Oyuncular: James Stewart, John Dall, Farley Granger, Cedric Hardwicke, Constance Collier, Douglas Dick
Bireyselliğin vardığı zirve noktası, tüm toplumsal düzeni, kuralları anlamsız bulma noktasına getirebilir insanı. Böyle bir nokta, çıldırtıcı derecede şehvet vaad etse de kendine bile duyarsız olma noktasına varabilecek büyük bir yanlızlığın da sebebidir aslında. İnsan, uçsuz bucaksız hazlar dunyasında kaybolabilir, istemeden de fantazilerinin kölesi olabilir. Sınırları aşan insan, er yada geç kendi sonunu hazırlayacaktır. Yaşamını bir koyun değil de birey olmaya adamış insan, bireyleştikçe zayıflıklarının belirleyiciliği alınta ezilir. Elinin altından kaçan giden egosu yüzünden insanoğlu, kendi eliyle hazırladığı kendi sonundan da zevk alarak son kahkahasını atar. Böylece kozmik düzen tekrar etmiş, bir insan daha zayıflıkları sebebiyle helak olmuştur.
Esasında insanın bencilleşmesinin sınırı yoktur. Güç arayışındaki insanoğlu, sırf tehlike ve birini öldürmenin nasıl bir duygu olduğunu tatmak için cinayet işleyebilir. Cinayet, bir fahişe gibi gözükebilir insana ve bu fahişe sıradanlığın ırzına geçmek için bir fırsat olarak algılanabilir. Doğru ve yanlışın muğlaşlaktığı anda, ahlak rehberliğini yitirdiği anda insan fırsatçı ve zalim bir yaratığa dönüşebilir. İşlediği cinayetten, “orgazm olurmuşcasına” bahseden, heyecanlanan ve nefes alış verişi hızlanan insan, o meşhur yanılgıya, güç peşinde koşarken “Tanrı” olduğu yanılgısına düşen insandır.
Ve vicdan bir sigorta değil bir uyarıcıdır elbette. Emellerinin sonunun hayırlı olmayacağını düşündürebilmek için arada sırada dürter insanı, rahatsız eder ama oda etkisizdir nihayetinde. Sonuçlarını düşünmeden hareket etmek, insanın başlıca kısa devre olabilme biçimidir. Yıkımlardan çok büyük bir haz alır ve bazen bu yıkım kendinin ki olur. İnsanoğlunun tüm öyküsü “Tatmin olur ve Ölür” şeklinde rahatlıkla özetlenebilinir.
Zevklerin ve doyumların en kralı, toplumsal normları inkar noksanından sonra mı başlar? Cinayet en büyük zevklerin birisi midir? Gerçekte kaçımız öldürmenin tadına bakmak istiyoruz. “İşlediğim cinayetten öyle haz almıştım ki, kendimi suçlu hissetmek, kendime kızmak, kendime haksızlık etmek olurdu. Zaten ne için doğduk ki, haz yaşamak için doğmadık mı? İntikam, kıskançlık ve para için cinayet işlenebiliyorsa zevk için niye cinayet işlenmesin ki?” diyen bir insana sizin cevabınız ne olurdu.
Rope bu bağlamda bir cinayetin hemen peşinden gelişen olayları aktarır. İki arkadaş Brandon ve Philip, sırf tehlike ve zevk duygusunu tatmak için yakın bir arkadaşlarını, David Kentley’i boğarak öldürürler. Cesedi boş bir sandığa koyup, ve daha çok heyecanlanmak için öldürdüğü arkadaşlarının anne, baba ve sevgilisini eve davet edip sandığın etrafında parti yaparlar. Brandon’u superego ve Philip’i vicdan olarak tanımlamak münkün. Philip’in kuruntulu halleriyle gerilir Brandon’un soğukkanlılığına hayret eder ve buz kesiliriz.
Filmin kötü karakteri Brandon en az “Norman Bates” kadar ürkütücü ve sağlam bir karakterdir. Rope belki de kıyıda köşede kalmış en sağlam psikolojik gerilim filmlerinden biridir. Müthiş tespitlere ve harika diyaloglarla bezeli bu filmde, bir cinayetin hemen ardından sıcağı sıcağına yaşanan olayları, yüreğiniz pıt pıt ederek takip edersiniz. Nietzche’nin “Üst-insan” felsefi kavramını, “yeteneksiz kişilerin yaşamaya hakkı olmadığı” tezini merkez alan bu filmin, Hitchock’un, filmin tamamını kesilmemiş bir plan halinde çekme gibi son derece zor bir teknik güçlüğün altına girdiği ilk renkli çalışması olduğunu hatırlatır, Hitchcock’un dehasını tekrar şahit olmak isteyen gerilim filmi severlere armağan ederiz.
korkucu.com için yazan Ali Ceylan
Etiketler: alfred hitchcock, Cinayet, Gerilim, Katil, rope, suç
Ali, gerçekten iyi anladığın filmi çok da iyi analizlemişsin. Ellerine sağlık, çok lezzetliydi.
Aslında zevk için cinayet doğal bir şeydir. Garip geldiğini biliyorum ama doğada örnekleri vardır. Mesela yunuslar, beslenmek için değil sırf oyun olsun diye balıkları öldürürler.
Bu açıdan “Temel İçgüdü” filmine de atıf yapabiliriz. Bu isim içinde temel olduğu söylenen şey, sanılanın aksine cinsellik değil, öldürme dürtüsüdür.
Bir de karakterlerin örtülü eşcinselliğine değinseydin (ki bedenin değişik şuur katmanlarını temsil eden iki karakter, bu yolla tek bedenmiş gibi yansıtılabilirdi) daha güzel olurdu.
(İyi yazınca eleştiriler de çoğalıyor dii mi?)
hitchcock ‘ un ingiltere de çektiği ilk dönem filmleri de dahil vasat filmini daha izlemedim bu filmi de çok iyilerden biri
Bu filmi çok uzun zaman önce tv.de izlemiştim. Unutulmaz bir film, gerçek bir Alfred Hitchcok klasiği.Hani bir söyleşisinde dile getirdiği ” buzluk etkisi” tabiri vardı ya , tam olarak böyle bir hisse büründürüyor insanı.
Yönetmen: Simon Rumley Senaryo: Simon …
Slasher filmi canisi yaratmanın formülü …
Fransa’nın korku filmleriyle, yüzyıllar önce …
Sürrealist Korku Sineması
Sürrealizm kabaca, geleneksel gerçekçi öykü …
Bir derin deniz balıkçısı olan …