Çat Kapı Hayat
Kafayı kaldırdığında sadece tırnak yiyenin kendim olmadığını fark ettim. Onun gibi koskoca kadın hem de çok bakımlı. Önce tırnağını yiyor sonra yanağının içini kemiriyordu. Aynen benim gibi. Baktığımda görünmeyeni de gördüm. Dik durduğunu göstermeye çalışırken onu da içten içe yiyen endişe, üzüntü ve kahrolmuşluğu...
Allah kimseyi evladı ile sınamasın. İki üçtür karşılaşıyorduk. Çocuklarımız yanımızda olduğu için konuşmuyorduk. Onun da Alya’nın yaşında çok güzel bir kızı vardı. Aynı şehirde yaşıyorduk ev ben çocuklarımız olmadan karşılaşmak için can atıyordum. Genelde onlar çıkarken ya da biz çıkarken onlar giriyor oluyordu. Kızlarımızı beklerken bri 5- 10 dakika karşılaşıyor, bazen gözlerimiz birbirine değiyor ve biz birbirimizi çok iyi anlıyorduk.
İkimizde giyinmiş, süslenmiş zombiler gibiydik. İçimiz aynı bir ölüydü. Ben onun aurasını ve etrafını saran karanlığı görüyordum muhtemelen o da beni. Ah bir merhaba desem… Ama Alya beni kapıdan çıkmadan orada paralardı. Buraya gelmek istemediği için buradaki hiçbir kimse ile iletişime geçmemi istemiyordu. Çünkü kendisini buraya ait görmüyordu. Onu zorladığım için benden de nefret ediyordu.
Aslında; Emi ile konuşmayı seviyordu. Hasta mahremiyeti içinde Emi bana detay vermiyordu ama yönlendirmelerinden benimle ilgili bolca konuşulduğunu hissedebiliyordum. Baba ortada yoktu. Zaten hangi erkek sorunlu bir ortamda olmak ister ki. Yaradılış işte. Sorunlar Annelere keyifler babalara. Hele bir de aynı evde değilsen anne hem cefakâr hem de en kızılan oluyordu.
İşten izin almıştım ve sadece kızıma odaklanmıştım. Bebekliğinden itibaren olan dönemi sürekli bir sinema şeridi gibi gözümün önünden geçiriyordum, yazdığım günlükleri defalarca okuyordum. Nerede atlamıştım, nerde hata yapmıştım. Bu bedeli neden ödüyordum. Sağlıklı bir bebeğimiz olduğu için ne kadar mutluyduk. Sağlığı hep fiziksel olarak gören bizler, çocuklarımızın ta en baştan sorunlarla yüz yüze gelmeden psikolojik sağlığını neden hiç önemsemiyoruz? Burnu aktımı kapıp doktora götüren bizler sorunlar kronikleşmeden bir psikoloğa gitmeyi akıl etmiyoruz. Bugünlerde sadece bu konuya odaklanmış yaşıyorum. Sonra bir gün çat kapı hayat bize olmadık sürprizler