Yetkililer ülkemiz için her ortamda ‘Turizm adası Kıbrıs’ deyip duruyor. Peki gerçekten turizm adası mıyız?
Adaya baktığımızda gerek tarihimiz, gerekse coğrafi özelliklerimiz adeta turizm için yaratılmış.
Akdeniz’in orta yerinde yer alan ada konumu itibariyle de kolay ulaşım ağlarının göbeğinde duruyor.
Yılın büyük bir bölümünde güneşin olduğu, kış aylarının ılık geçtiği mevsim tam da turistler için ideal.
Hal böyle olunca geriye, turisti Kıbrıs’ın kuzeyine getirmek ve burada onları mutlu barındırmak kalıyor.
Peki Kıbrıs sorununun getirisi olarak ambargolar ile boğuşurken, bin bir güçlükle ülkemizi ziyaret eden turistleri biz nasıl ağırlıyoruz?
Adanın kuzeyini ziyaret eden turistler, trafiğe çıktığı andan itibaren bir kaosun içinde buluyor kendilerini. Şanslıysalar eğer gidecekleri yere kazalardan sıyrılarak varabiliyorlar. Ne bilgilendirici levhalar yerinde, ne de yollar sağlıklı araç kullanımına müsait.
Sonra ülkenin güzelliklerini görmek için kendini doğaya bırakan turistlerin karşılaştığı çevre kirliliği de durumumuzu gözler önüne seriyor. Gerçi turistler, sokak aralarına, ana güzergahlara baktıklarında da çevre kirliliğini göreceklerdir.
Büyük büyük otellerin işgal ettiği sahiller ve bu sahillerin denizi kirletmeleri, Turizm Adası’na yakışıyor mu?
Üç bir tarafımız denizle çevrili olduğu halde, denize girmeye korkar olduk. Biz bu denizlere girmeye korkarken, yabancılar nasıl girsin?
Ya o tarihi değerlerimiz… Birçok uygarlığın ülkemize miras bıraktığı, tarihi eserlerimiz kaderlerine terk edilmiş durumda. Salamis Harabeleri dökülüyor, Lefkoşa Surlariçi’nin tarihi dokusu kayboluyor, Girne Kalesi çevresi çöplükten geçilmiyor…
Peki turiste ne veriyoruz? Onların adadan mutlu ayrılması için neler sunuyoruz?
Trafikteki bozuk düzen, yıllardır canlarımızı aldı bizden.
Çevreyi biz kendi elimizle kirletiyoruz ve yok ediyoruz. Ne yazık ki çevre bilincimiz de istenilen düzeyde oturmamış.
Tüm bunları turisti beklemeden kendimiz için yapmalıyız. Eğer bu ülkede trafikten ölüyorsak, trafikteki sıkıntıların aşılması için yetkililerin kapısına dayanmalı, öncelikle kendimiz uymalıyız trafik kurallarına.
Her geçen gün artan kanser vakalarını duydukça kahroluyorsak, kanserin başlıca nedenleri olan çevresel etkenleri ortadan kaldırmalı ve bu yönde hareket etmeliyiz. İşin özü önce kendimiz çevreye sahip çıkarak, çevremizi kirletmemeliyiz.
Tarihimiz göz göre göre yok olurken, bu tarihi eserlerimize sahip çıkıp, bu tahribatı yaratanlardan hesap sormalıyız.
Yani turistlere güzel bir ülke sunmak istiyorsak, vatandaşlar olarak öncelikle kendimiz örnek olmalıyız. Sonrasında da hükümet edenlere baskı oluşturmalıyız.
Aksi takdirde ne ülkemize gelen bir daha gelir, ne de yarınlarımıza bir ‘Turizm Adası’ bırakırız.
“Korkan bir kişiye, başkasının korkusu kadar hiçbir şey cesaret veremez.”
“Hiçbir insan uyurken izlenmek istemez; ne de olsa kendimizi bilinçle yönetemediğimiz anlardır onlar. Ağzımız bir yana kayabilir, hafif bir sıvı gelebilir, horlayabiliriz, yüzümüze aptalca bir ifade çöreklenebilir ve bütün bunların görülmesini istemeyiz elbette. Kalktıktan sonra kendimize çekidüzen verir, duruma uygun düşen maskemizi takar, öyle çıkarız insanların sahnesine”
(Elia İle Yolculuk / Zülfü Livaneli, Karakarga Yayınları, Temmuz 2017)
“Müzik insanın yaşamı, hayatı, kısacası her şeyidir. Müziksiz bir hayat olmaz, mutsuz da olsam mutlu da olsam müzik dinlerim.”