Acı_bibeR Bir C.tesi Kas. 03, 2007 9:57 pm
babam öleli 12yıl olmuştu ve ben 20 yaşına geldiğimde babasız olmanın acısını artık çok daha iyi anlıyordum.annemle birlikte küçük ama mutlu bir dünya kurmuştuk kendimize.mevsimlerden bahardı,sokaklarda parklarda dolaşıyordum.bu bahar daha bir coşkulu hissediyordum kendimi.birçok arkadaş edinmiştim.mehmet,can,canın kuzeni merve ve daha bir çoğu&
hiçbir şey umurumda değildi.her şey bütün bir dünya hayal olabilirdi ama ceren& ya oda hayalse? bu ihtimal beni delirtmeye yetiyordu.annem birçok ilaç getiriyor,bunların rahatlamam için olduğunu söylüyordu.ama ben zaten rahattım.işten ayrıldım ve aradan 3 gün geçti dışarı çıktım.her zaman ki gittiğimiz parka gittim.arkadaşlar yine oradaydı.aslında belki oradan hiç ayrılmamışlardı.onlarla konuşurken parktaki diğer insanların alaylı güldüğünü fark ettim.o gülen insanlara,siz gerçek değilsiniz! diye bağırdım.ama onlar sadece gülüyordu.peşimi bırakmalarını söyledim.nereye gidersem onlar da benimle beraberdi.ilaçlar beni iyice dağıtmıştı.düşüncelerimi toparlayamıyordum.arkadaşlarda yavaş yavaş benden uzaklaşıyordu cereni aramaktan korktum.çünkü arasam ceren diye birinin hiç var olmadığını anlayabilirdim.birgün dayanamayıp aradım ve her zamanki yerimizde buluştuk.ona bir yandan başıma gelenleri anlatırken diğer yandan çevremdeki insanlara bakıyordum.yine bana gülmeleinden korkuyordum.eğer gülüyorlarsa bu cerenin hiç olmadığını gösterecekti.evet,çevremdeki insanlar yine alaycı bir şekilde bakıyordu ama gülmüyorlardı.ceren olayı beni gün geçtikçe bitiriyordu.
bir gün anneme cereni eve getireceğimi söyledim.annemin gözleri kocaman oldu.yine bir hayali eve getireceğimden korkuyordu.ama ben kendime güveniyordum.ceren bir hayal değil,gerçekti.annem isteksiz de olsa benim ısrarımla kabul etti.öbür gün cerenle buluştuk ve ona ,seni biraz sonra anneme götüreceğim dedim.ceren telaşlandı.hazırlık yapmadığını söyledi ama ben ısrar edince kabul etti.artık geri dönüş yoktu.biraz sohbetin ardından eve doğru yola koyulduk.sokağa gelip eve yaklaştığımızda son bir kez kulağına eğilip,seni çok seviyorum! dedim.eve geldik,kapıyı çaldım.annem açtığında ben önden girip ayakkabılarımı çıkardım ve cereni içeri aldım.anneme bakıp gözlerimle cereni işaret ederken kalbim duracaktı,sanki.annemin gözlerindeki yaşı görünce olduğum yere yığıldım.demek ki yine hayaldi&ama annemin ağzından çıkan şu kelime benim için o an bir dua kadar kutsaldı;
not:şuan cerenle evliyim.bir oğlumuz var ve gayet iyiyim&
mehmet coşkundenizin notu:
bu hikaye tamamen hayal ürünü olabilir.yazanın bir şizofren olduğunu düşünürsek,bu çok normal.ama tamamen gerçek de olabilir.çünkü şizofreni böyle bir hastalık.şizofrenler beyinlerinde hayalle gerçeği ayırt edemiyorlar&!
(bu yazı mehmet coşkundeniz'indir...)
Geri: Bir Şizofrenin Aşkı...
beko275 Bir C.tesi Kas. 03, 2007 11:37 pm
saol D. . .