İlkav’ın Kulluk Eksenli Hayat Tasavvurunda Öncelikli Sorumluluklarımız Konferansı Gerçekleştirildi
0 316 9 Dakika Okundu
Kendini İslâm’a nispet eden ve İslâmî duyarlılığı olan camiada, düşünce ve siyaset perspektifi iki eksende gelişmekte, iki hayat ve gelecek tasavvuru öne çıkmaktadır. Birisi kulluk ve ahiret eksenli hayat ve gelecek tasavvuru, ikincisi ise iktidar ve medeniyet eksenli hayat ve gelecek tasavvurudur.
Birincisi Nebevî yöntemi esas alan,Kur’an ve akîde merkezli ıslah ve inşa çabasıyla İslâmî toplumu oluşturmayı önceleyen ve yaşanacak Kur’ânî inkılap ve toplumsal dönüşüm sonucu Allah’ın takdiriyle Medine’ye (İslam’ın iktidarı ve medeniyetine) ulaşmaya çalışan gelecek tasavvurudur. Akîde, kulluk ve ahiret eksenli bu gelecek tasavvuru, üretilmiş olana değil, inzal edilmiş olana uymayı ve Resul’ün (s) mücadele sünnetini esas alır.
Bu tasavvur, içinde yaşanılan toplumu, Kur’an’ı mehcur (terk edilmiş) bırakmış cahiliye toplumu ve bu toplumun ayakta tuttuğu egemen sistemi de cahiliye sistemi olarak değerlendirir. Bu önemli tespitten sonra ise, tebliğ, eğitim ve şahidlik eksenli tevhîdî mücadeleyle toplumun özündekini değiştirmek suretiyle, cahiliye toplumu olmaktan çıkarıp İslâmî topluma dönüştürmeye ve sonuçta Allah’ın da toplumun durumunu değiştirmesine zemin hazırlamaya çalışır. Yani “Kur’an’la büyük cihad” yaparak toplumsal inkılabı hedefler. Bu tasavvurda, İslâmî siyasal değişim, ancak İslâmî sosyal değişimin sonucu olarak Allah tarafından takdir edilecektir. İşte bu suretle nefsindekini vahyî ölçülerle değiştirip İslam toplumu ortaya çıktığında, yani Mekke inşa edilerek Medine’ye ulaşıldığında ise, artık bu İslâmî toplumsal zeminde İslâm’ın iktidarı ve medeniyeti üretilebilecektir. Aksi takdirde cahiliye toplumu ve sistemi devam ederken, eski medeniyetin ihyası İslâmî olma niteliğini kazanamayacaktır. Yapılan modern cahiliyenin içinde geleneksel cahiliyenin yeniden üretilmesinden öteye geçemeyecektir. Onun için Müslüman’a düşen görev öncelikle akîde ekseninde tebliğ, eğitim ve şahidlik çabalarıyla vahiyle İslâmî toplumu inşa etmektir. Yani bu sosyal değişimle İslâmî adalet sisteminin Allah tarafından takdirine yol açacak sebebi hazırlamak için üzerine düşen kulluk sorumluluğunu yerine getirmektir. Onun için bu tasavvurun önceliği yaratılış amacı olan kulluğu yaşayarak, Allah’ı razı etmek suretiyle ahiretteki hesaba hazırlanmaktır.
Siyasal sistemin değişimi ve İslâmî sistemin takdir edilmesi bir sonuçtur, toplum hak ederse Rabbimiz takdir eder. Ancak bu tevhîdî sosyal değişim sonucunda Allah’ın takdiriyle İslâmî adalet sistemi kurulduktan sonra, artık vahye dayalı farklı projeleri olan değişik siyâsî kadrolar İslâmî sistem içi hükümet değişimiyle toplumun yönetimine talip olabileceklerdir. Ancak toplum, ortaya konan tebliğ, eğitim ve şahidlik çabalarına rağmen davete icabet etmez ve özündekini tevhîdî istikamette değiştirmeye yanaşmayarak Allah’ın İslâmî adalet sistemini takdir etmesini hak etmezse, o zaman da Nuh (as) misalinde olduğu gibi 950 yıl da geçse bu hedefe ulaşılmayabilir, ya da Ashab-ı Kehf’te olduğu gibi mağaraya sığınmak bile şerefli bir tercih haline gelir.
Birinci yöntemin gereklerini taşımak ve istikameti sürekli koruma uyanıklığını, tevhîdî ilkelere sadakat titizliğini ve azmini sürdürmek ve bu ciddiyeti sürekli muhafaza etmek zor gelir insanlara. Bu sebeple Hud Suresi nazil olup, “emredildiğiniz gibi dosdoğru olun” (istikameti koruyun), “zalimlere meyletmeyin size de ateş dokunur” uyarıları geldiğinde Resulullah (s) “Hud Suresi beni kocattı” diyebilmiştir. Onun için günümüzde bu dirayeti gösteremeyen Nebevî yöntemin temsilcilerinin büyük çoğunluğu iktidar eksenli ikinci yöntemin dini içeriğindeki söylemsel artış ve kendilerine getirdiği görece özgürlükler ve kimi imkanlar sebebiyle, Nebevî yöntemin ağırlığını taşımaktan da yorularak, istikameti ve ilkelerini taşımakta zaaf göstererek, zamanla sistem içi iktidar arayışı yöntemine eklemleniyorlar.
Ayrıca İslam coğrafyasında birinci yöntemi yani nebevî yöntemi tercih edenler, ya şehid edilerek, zindanlara doldurulup ağır işkencelere maruz bırakılarak, baskı ve yasaklarla bunaltılarak, “radikal”, “terörist” suçlamalarıyla zorlanarak, terörize edilip silahlı mücadeleye itilmişlerdir. Ya da demokrasi içinde siyaset alanına, sistem içine kaymaya yönlendirilmişlerdir. Bu yüzden ikinci yöntemin taliplileri giderek artmıştır.
Bu tasavvurun sahipleri, ihya etmek istediği kültür ve medeniyetin bir mukaddesi olarak Kur’an ve sünnete de vurgu yapsalar bile, bu mukaddesleri özne ve belirleyen değil, üretilmiş medeniyet, kültür ve anlayışlar çerçevesinde nesneleştirilen, belirlenen değerler konumuna oturtmaktadırlar. Bu sebeple, Kur’an’ı merkeze alarak üretilmiş olanı sorgulamaktan uzak durarak, hurafesi ve bid’atıyla tüm üretilmiş kültür ve medeniyeti merkeze alıp kutsayarak, onu olduğu gibi yeniden ihya etmeyi hedefler. Yüz yıllardır yaygın ve egemen din anlayışı da, üretilen kültür ve medeniyet de, vahiy ve akîde merkezli değildir. Saltanat sürecinin ölçüsüzlük zemininde üretilmiş şiirden mimariye kadar kültür ve medeniyet unsurlarının bir çoğu lüks ve israfa, hevâ ve hevese dayalıdır. Buna rağmen, iktidar medeniyet eksenli tasavvurun sahipleri (AKP’nin kimi öncüleri, Davutoğlu ekibi ve medeniyet adı altında örgütlenmiş düşünce kuruluşları dahil), söylemlerinde geleneksel hurafeleri, bid’atları üretmiş alimleri, imanına şirk bulaştırmış tasavvuf ve tarikat şeyhlerini, hak-batıl karşımı eserleriyle tanınan mesnevi sahiplerini vb. sahiplenip yüceltmekte, onların ürettiği kültürü yeniden ihya etmekten bahsetmektedirler.
Cuma Hutbesi; Laikleşen Müslümanlar
Cuma Hutbesi; Cuma Hutbe Dualarının Mesajları!
Cuma Hutbesi/15 Temmuz Darbe Girişimi Sene-i Devriyesi Üzerine
Cuma Hutbesi: Kurban ve Adanmışlık
Yunus Suresi 1-4. Ayetler