Eyvah, annem / Aile / Milliyet Blog
Eyvah! Kardeşime öğütler vermeye başlamışım. Gelecek kaygıları sarmış beni. ‘’ÖSS’yi ye, o seni yemeden!’’ demeye başlamışım.
‘’Yeni nesil bir acayip, biz böyle miydik?’’ diye başlayan sohbetlerin tam ortasında buluvermişim kendimi daha yirmilere merdiven dayamadan.
Daha bir iki yıl öncesi içinde olduğum liseli gençliğin amaçsızlığı serilmiş gözlerimin önüne. Gününü gün eden, kendini sadece dinlediği müzik tarzıyla ifade edebilen, sesli harfleri düşürerek yazarken mesaj karakterinden çok kendi karakterini düşürdüğünün farkında olmayan liseli gençlik… Sesli harflerle birlikte kendi sesini de yitiren etkisiz ve de tepkisiz gençlik…
Evdeyken kıymetini bilemediğim öğütleri doldurmaya başlamışım ceplerime. Annemin sesi yankılanmaya başlamış beynimde. Her geçen gün benimsediğim yeni bir özelliğini keşfeder olmuşum.
Annemin gözlerini ödünç almışım adeta. Onun hırsını, kararlılığını, ödün vermez azmini yakalar olmuşum kendimde. Onun dayanıklılığını, canından can kopsa ah demez gözükaralığını tac etmişim başımın üstüne.
Yeni atıldığım hayat mücadelesinde yorulduğum anlarda duraklarım yine onun sımsıcak, güven dolu kucağı olmuş. Sımsıkı sarılıp anne şefkatine, gücümü geri kazanıp, zırhlarımı kuşanıp dönmüşüm yine maskeli baloya.
Bir yandan da beni annem gibi yapan tüm kadınsı özellikler birer birer baş göstermeye başlamış. Babamın ‘’Kadınlara aya merdiven dayadık deseler hani nerede derler!’’ sözü aklıma geldikçe, gezmediğim, görmediğim tek yerin orası kaldığını fark edip kendime güler olmuşum. Arkadaşlarımı etrafıma toplayıp ellerine birer kupa çay verip, heyecan dolu gözlerle baldan tatlı dedikodular tüketir olmuşum. Blucinlerin yerini amatör de olsa iş hayatının gerekleri, etek ceketler almaya başlamış. Bir zamanlar kokoşlukla etiketlendirip yanına yaklaşmadığım kıyafetlerine birer birer el atmaya başlamış, takılarına tokalarına ortakçı oluvermişim.
Annemin düzen huylarından yaka silkerken kendi öğrenci evimde onun küçük bir kopyası oluvermiş, dehşetle fark etmişim. ‘’Anne benim uçmam gerek/istemiyorum pilav yapmak/sana bir de torun gerek/istemiyorum çocuk bakmak!’’ diye çığlık çığlığa şarkılar söyleyerek dolu dizgin koşarken hayat yolunda, çoluk çocuğu sıkıştırıp severken pilav tenceresinin başında buluvermişim kendimi.
Deli kızın yine uslanıp durulacağı yokmuş da bu değişiklikleri fark ettiği anda başlıyormuş ‘’eyvah’’larına. Eyvah diyormuş ama en çok da içten içe teşekkürler ediyormuş annesine. Kendisi gibi güçlü, yüksek yüksek uçan, bir o kadar da yere sağlam basan, haya dolu bir genç kız yetiştirdiği için minnet borçluymuş ona. Bal gözlü küçük kız büyümüş ama gerçek huzur hala ‘’ Anne ben büyüyünce senin gibi güzel olucam!’’ sözlerinin masumiyetinde gizliymiş.
Sayıp döktüklerime baktığım anda fark ettim ki annemden ödünç aldığım ne varsa hepsi benimdir artık ve bir kez daha dedim ki: ‘’Eyvah! Anneme benziyorum! Galiba büyüyüyorum!’’ J
inan bu yazı beni çok duygulandırdı çünkü okurken kendi annemi ve aramızdaki diyologları da buldum içinde.zaten bizler de güzel annelerimizin sayesinde tanışmıştık seninle.çok güzel yazmışsın tebrik ediyorum.ben de senin sayende yazmaya başlamıştım ayrıca bunu için de sonsuz teşekkürler...
Dilaracım yorumun çok mutlu etti beni.Annelerimizin arkadaşlığından bugünlere gelerek kendi arkadaşlığımızı inşa ettik. Bu süreçte yazı yolculuğunda sana bir faydam olabildiyse ne mutlu bana...En yakın zamanda görüşebilmek dileğiyle..:) 26.01.2008 21:50
selam arkadaş,ne güzel yazmışsın annenle diyaloglarını,ALLAH anneni ve tüm sevdiklerini başından eksik etmesin,ben her ikisinide yitirdim ALLAH rahmet eğlesin,onlar baş tacı,aman tatlım yaşıyorken kıymetlerini iyi bilen ve onlara iyi davranın,bak bize ne yapıyoruz anneler gününde ,,,,hiç..........,,,,,,sevgiler
Teşekkür ederim yorumunuz için. Allah rahmet eylesin sevdiklerinize. Ben doyasıya yaşamaya çalışıyorum sevdiklerimle,kıymetini bilerek yaşamın.. Sevgilerle... 16.01.2008 22:00
Analarımız hep şunu derdi bize . "Anne olunca anlarsın beni" Bizde güler geçerdik.Bizim için anne olmak imkansıza yakın bir mesafede idi. Oysa şimdi bakıyorumda aynı sendromu yaşıyorum. Sende de benzeri belirtiler başgösterdiğine göre , yapacak bir şey yok çekeceksin.
Bu gibi şeyleri anne olmadan anlayabilmek büyük olgunluk olsa gerek. Bunun kıyısında hissediyorum kendimi:) 27.12.2007 14:40