Forum Gerçek - Tekil Mesaj gösterimi - Ben Dindar Değilim, Peki Ya Siz Gerçek Dindar mısınız? - Hasan Aksay
29.12.13, 11:51 #1
Ben Dindar Değilim, Peki Ya Siz Gerçek Dindar mısınız? - Hasan Aksay
Özellikle de yapılan iyiliklerin ve kötülüklerin insana mutlaka geri döneceğine yürekten inanmalarına imreniyorum. Dünyada veya ahirette...
"Öteki dünya"nın varlığından epeyce kuşkuluyum. Varsa bile ne şekilde olacağını, bu dünyadan ithal ettiği adalet sorunlarıyla uğraşıp uğraşmayacağını bilmenin mümkün olmadığını düşünüyorum.
İyilik ve kötülüklerin "insana bu dünyada geri döneceği" inancında ise hoşuma giden bir yan var: Ahlaki tercihlerini doğru yapmaya alışan insanların gerçek mutluluğa ulaşma şansı herhalde daha fazladır.
Birçok devlet ve politika adamı, ağzını dinî kelimelerle açıyor ve onlarla kapatıyor. Dinin - çoğu ahlaki yön gösterici nitelikteki - emirleri hemen her konuda tartışılmaz birer kılavuz olarak görülüyor.
Ama kendini dindar olarak gören ve gösterenlerin önemli bir kısmının hayat felsefesinde "yatırım-kazanç" yaklaşımı aşırı derecede öne çıkıyor.
"Öteki dünya için yatırım", büyük ölçüde dinin ana talep ve şartlarının yerine getirilmesinde kendini gösteriyor. Çoğunlukla da biçimsel olanlarının. Bunlar sanki birer sermaye misali, teker teker hesaba yatırılıyor.
Ancak "ahiret"e bunca titiz hazırlıklar yapan dindarların çoğu, bugün hemen yanı başında gerçekleşen haksızlıklarla mücadele etme ihtiyacını ve sorumluluğu hissetmiyor. Dahası, kaygısızlık, hatta yalan dolu rolleri oynamakta sakınca görmüyor. Adaletsizliğe izin veriyor, bazen de suç ortağı olabiliyor.
Diğer yandan sözde dindarların hayatlarının neredeyse dokunulmaz ve dinsel kuralların bile devre dışı bırakıldığı bir "dünyevi yatırım" boyutu var.
Para ve mal tutkusu, iktidarda olan veya iktidara yakın çevreler açısından, "dün fırsatımız yoktu; gün bugündür" hırsı ve telaşıyla yeri göğü birbirine katıyor.
"Ekonomi yönetimi" olarak algılanan ve savunulan düzlemde, AVM modasından inşaat ve ihale çılgınlığına kadar bir sürü unsur, toplumun bedenini ve ruhunu teslim alan birer virüs gibi hızla yayılıyor. Bir anlamda "bal tutan parmağını yalıyor".
"Kendinden olmayan"a hoşgörü yok. Tersine, "bizden olmayan düşmanımızdır" anlayışı giderek egemenleşiyor.
Eğer bizi eleştiriyorsa "yaradılanı yaradandan ötürü" bile asla sevmiyoruz. Sevmek ne kelime, nefret ediyoruz. Onu yok etme aşkıyla yanıp tutuşuyoruz.
Gezi'de ölenlerin yakınlarına ve yaralananlara doğru bir, hatta yarım adım atmak - ve bunu hiç olmazsa dinin barışçı vecibeleri adına yapmak - neden bu kadar zor görülüyor?
Uludere'de devlet eliyle katledilen 34 Kürdün ailelerine şefkat elini uzatmak niçin böylesine çetrefilli bir adım sayılıyor?
Siyasi mitinglerde beyaz kefen sarınıp "lidere ölümüne biat" selamı vermek için değil ama...
Geride kalanların yaşamı ve barışı için...
Hasan Aksay - T24
Esmeralda, Mustafa Akten