Hikâye Tamircisi - Murat Taş
Anlatı, Edebiyat, Hikaye (Öykü), Roman
Karşıya geçtim. Gerçekten de camında, HİKÂYE TAMİRCİSİ diye yazıyordu dükkânın. Daha önce görmemiştim bunu. Vavvv! Ne iş? Hikâyenin tamircisi mi olur? Yoksa kahrolası piç kurusunun teki benimle dalga mı geçiyordu? Şadi pezevengi karısının kıçına kene olup yapışmasaydı, kesin onun işidir, derdim. Kapıyı ittim. Raflarda eski eski fotoğraf makineleri ve kameralar ve ampullü radyolar ve gramofonlar ve daktilolar... Masada ak saçlı nurani ihtiyar. Merhaba mı desem, selamünaleyküm mü desem, iyi günler mi desem, pardon mu desem, ne haber moruk mu desem…
Demedim hiç birini. Şey -ilanı işaret ettim- onun için, dedim. Gülümsedi. Fakat gülümsemesi nuraniyetini bozdu. Geç, dedi. Tuncay Kurtiz sesiydi. Yeşil muşambalı pis sandalyeye oturdum. Hakikaten bu moruk burada ne haltlar karıştırıyordu? İtiraf: Biraz ürktüm. Otururken kapıyı da kolladım, olası durumda… Gerçi moruğa çeyrek yumruk yeterdi ama…
Peter McKENNITT HARPER Hikâye Tamircisi'yi inceledi.
@pchmck·07 Tem 2015·Kitabı okudu
Birkaç bölümlük, birkaç bağımlı bağımsız hikâyelerinin oluştuğu bir kitaptır. Doğrulardan, hayatın gerçeklerinden, bahseden bir eserdir. Güldürür, hüzünlendirir. Ulaşımda kolay okuyabileceğiniz kitaptır.
Hayal kuramayana yazı yazmak haramdır. Yazı, hayallerin sözcüklerle ifadesi değil de nedir? Ondan mıdır acaba lügatinde sözcüğü az olanın hayalinin kıt oluşu?
Hikâye Tamircisi, Murat Taş
Pencerenin önüne dikildi. Dışarıda sel vardı. Beş parasızlar. Ensesi kalınlar. Her zaman pembe gözlük takanlar. Yaz günü başına kar yağanlar. Âşıklar. Ayrılmışlar. İşçiler. Esnaflar. Kadınlar. Çocuklar. Yaşlılar. Fahişeler. Pişkinler. Kim bilir hangi destanların, masalların, hikâyelerin, romanların dünyasından kopup düşmüşlerdi havası puslu bu şehre. Ömürlerini iki kapak arasına sıkıştırılmış sarı sayfalarda tükettiklerinin farkında mıydılar?
Yine de şaşarım şu insancıklara. Bakmaya para alınmıyorken daha, bir dakikacık da olsa, başlarını çevirip niçin bakmazlar gökyüzüne? Muazzam bir intizam içinde bu kanat çırpmalar boşuna mı? Güney güzeldir, welattır. Memlekete welat derler bizim oralarda. Welat hasreti de hasretlerin piri padişahıdır. Ben bu kuşları hemşerim bilirim. Dağımıza konmuş, suyumuzu içmiş, toprağımızı eşelemişlerdir ne de olsa. Az şey mi? Has hemşeriliktir bu.
nevriye duran bir alıntı ekledi.
@nevriyeduran·14 Eyl 2018·Kitabı okudu
''Göl gibi sessizim şimdi.Karlı doruklar gibi yalnızım.Sokak çocukları kadar kimsesizim.Bir dilenci kadar pejmürde...''
''Yine de şaşarım şu insancıklara.Bakmaya para alınmıyorken daha,bir dakikacık da olsa,başlarını çevirip niçin bakmazlar gökyüzüne ?Muazzam bir intizam içinde bu kanat çırpmalar boşuna mı ? ''