Savaşın Çocukları - Zeynep OĞUZCAN - www.larende.com - Karaman Şehir Portalı - Karaman Yaşıyor, Biz Yazıyoruz
Ana Sayfa Köşe Yazarları Zeynep OĞUZCAN Savaşın Çocukları
15 Aralık 2016 - 15:44 - Güncelleme: 16 Aralık 2016 - 05:23
En nihayetinde çocuktu oda… Çıkıp dışarıya oynamak istedi savaşın ortasında. Dünü de yarını da düşünemezdi ki! Ne olurdu ki en fazla? Zaten hayatı açlık, susuzluk içindeydi belki oyunla karnı doyardı. Unuturdu yaşadıklarını kısa bir zaman da olsa.
Her an ölüm korkusu yoktu büyükleri gibi ölmenin ne olduğunu sorsalar ne bilirdi. Ya da korumakla yükümlü olduğu birileri. Korunması gereken kendisi idi. Neden korunması gerektiğini bile bilmeden oradan oraya savruluyordu küçük bedeni.
Oysa insanların kötü olabileceğini nerden bilirdi. Savaşın mantığını büyükler bile anlamazken küçücük yürekler nasıl anlayabilirdi ki… Daha dün ayakta olan evinin bir yıkıntıya dönüşebileceğini… Güçlü babasının bedeninin bir gün titreyeceğini, kardeşlerini bundan sonra hiç göremeyeceğini, ayaklarıyla bir daha koşamayacak olmasını, dilinin lal oluşunu, ağlamaktan gözlerinde yaş kalmayacağını, yaralarının bile canını acıtmayacağını nerden bilebilirdi…
“Burada oturuyoruz. Biz O’na ne yaptık ki? “diyor muhabire. Gerçekten ne yaptı çocuk olmaktan başka? Çocuktu nihayetinde. Gözlerinde şiddetinin resmi, yüreğinde de kocaman bir yük vardı sanki!
Hiçbir şey olmadan öylece izliyordu çocuk. Payına bazen bir mermi bazen bir şarapnel parçası düşüyordu. Gücü yoktu ya da sihirli güçleri. Sihirli güçlerin masallarda olduğunu yaşayarak öğrenmişti.
Yaşadıkların bir rüya olsa keşke çocuk! Rüya bitse ve sabah olsa… Acılarını dindirmeye çalıştığın duaların kanatlanıp uçan bir kuş olup, vicdan dağıtsa ağzında. Akan kanların suya dönüşse yıkayıp geçse savaşın tüm lekelerini ya da dünyan değil de dünya yıkılsa da görmesek yaşadıklarını.
Vicdanların olmadığı, kalpsizlerin el attığı diyar… Kömürle
Yazı yazmayı seven çocukların kömür olduğu şehir. Kulakların duymadığı, gözlerin görmediği, dillerin sustuğu yer. Kız çocuklarının değil tüm çocukların diri diri gömüldüğü topraklar.
Geç mi kaldık sana da? Srebrenitsa, Dağlık Karabağ gibi…
Affeder mi dünyayı? Tekrar doğar mı küllerinden? Peki, bu çocuklar haklarını helal eder mi sessiz kalabalıklara?
Biter mi bu cefa? Bahar gelir mi sana? Çocuklar yine oyun oynayabilir mi sokaklarında? Silah sesleri tekrar kuşlara yerini verir mi? Aydınlanır mı gökyüzü siyah dumanlarından? Akşamları yanar mı ışıkları evlerinin? Rüzgârlar, çocukların kahkahalarını taşır mı uzaklara?
Bu yazı 2822 defa okunmuştur .
YARALILARIN TEDAVİSİ SÜRÜYOR
MHP'Lİ KADINLARDAN AŞURE İKRAMI
Özel Karaman Selçuklu Hastanesi
Gülsen METİN BİLİNMEYEN ZAFER: SAKARYA MEYDAN MUHAREBESİ 98 YAŞINDA
Ziya Gündüz EĞİTİM, ŞAHSİYETLİ BİREYLER YETİŞTİRME SANATIDIR!
Memiş Okuyucu DURDURAMAYACAKSINIZ
Mehmet KARAGÖZ İslam adını kullanan İslam yıkıcıları
Zeynep OĞUZCAN KÖKÜMÜZ KURUMASIN
Burhanettin SAYGILI KURAN'LA BULUŞMA VAKTİ
ERCAN ER KARADAĞ VE KIZILDAĞ'DAKİ HİTİT YAZITLARI
Mehmet Ali KIRBOĞA (KARASAKAL HOCA) BAYRAM NAMAZI
Hatice GEÇİT RAMAZAN HASBİHALİ
Doç. Dr. Mesut KAYA 90'lı Yıllarda Karaman Parmaklı Camii Civarı ve İlk Gençlik Yıllarım
Adem GÜMÜŞ KAÇ ŞUBAT DAHA UNUTMADIK DİYE YALAN SÖYLEYECEĞİZ
Ahmet TOSUNCU HAFIZLIK NEDİR? HAFIZ KİME DENİR?
Duran Ali YILDIRIM (Yrd. Doç. Dr) SABRIN SONU SELÂMET KARŞILIĞI CENNETTİR!!!
Ziyaeddin KIRBOĞA (Yrd. Doç. Dr.) DİN VE BİLİNÇ
Şerafettin GÜÇ Yusuf Has Hâcib ve Kutadgu Bilig
DURU BULGUR'DAN KARİYER FIRSATI
Avukat Abdullah Boylu
İftar Sofrası Fatih Mahallesi'ne Kuruldu
Okulda Üzerine Dolap Düşen Kız Ağır Yaralandı