Haykırarak yazıyorum: 2017
İhanet en yakınlardan geldi. Belli ki unutmak istemişim ya da hatırlamaktan yorulmuşum. Lanet olsun ki insan ihanete uğradıkça bir süreden sonra yadırgamıyor, acısının farkına varmıyormuş ve hesap sorma hakkın yok sayıldığında, o zaman, aşağılanmış hissediyorsun en ağır şekilde. Unutmak istediğim, kabus saymak için kendimi zorladığım onca anı yüzeye çıktı. Ağır geliyor ama artık batmalarını isteyemem. Ne anlatacak ne de inanacak birileri var. İhanet de inanmamakla birlikte geldi zaten. Kime ne kadarını aktarabilirim, kim ne kadarını kabul edebilir? Ben bile seneler sonra kabul edebiliyorum. Tutunduğum tek ve en sağlam daldı dürüstlük; elimde değil hala yalnızca ona tutunabilirim. [...] İnce anlamları kalın kafalara iletmeye çalışmaktan yoruldum. Toz toprağın arasında kendini kömür gibi hisseden bir elmasım. İsteyen istediğini düşünsün, söylesin; etraf çamur banyosuna dönüştükçe temiz kalıyorum. Ne kadar kimsesiz kalabileceğimi gördüm; tek bir destek için dua ediyorum. İnancı ispatlamak zorunda değilim; yanımda olduğunu hissettiğim tek varlığa inanıyorum. Beni tanıyan tek değer, yalpalasam bile anlayışını buluyorum.
Yalanlarınızı örtündükçe göze batıyor eksiklikleriniz ve kuduruyor korkularınız. Tüm kusurlarımla üryan, kim olduğumu sergiledim size. Fakat kör olan ne kusurları anlıyor ne de kin olduğunu kabul ediyor.
Bu aralar sakinim. Ta diplerden bir fırtınanın yankısı ulaşsa da kulağıma biliyorum, durgun dokunuşlardır yağmuru yağdıran.
Bana öyle geliyor ki bundan sonra daha da büyük ihtimalle bir yanım hep dışarıdan gözleyecek. Tek güvencem var, yalnızca tek güvencem; hiçbir şeye sahip olmasam da her şeye sahipmişçesine sağlıyor güven hissini, derinlerdeki köklerden: Sarıldığım inancım. Yegane, her şeye rağmen korunmuş inancım. Bir şekilde hep kendime saklayabildiğim, saklamam gerektiği hissettirilen parçam.
Ben buradayım. Suskunum ve suskunlukta buluyorum aradıklarımı.
Gönderen jihoo zaman: 06:30 Hiç yorum yok:
Gönderen jihoo zaman: 20:29 1 yorum:
Sanırım ilk defa böyle bir kitap okudum. Konusu, anlatımı, ilerleyiş biçimi vs olsun tüm özellikleriyle farklılığını belli eden bir kitaptı. Bana kendi kadın yazarlarımızı okumaya çekinmekle hem neler kaçırdığımı hem de haklılık payım olduğunu gösterdi. Şunu fark ettim ayrıca ne kadar kendimi dünyaya yabancı hissetsem ve ülkemin bulunduğu bölgedeki kadınlar arasında dış kapının dış mandalı olduğum yanılgısına kapılsam da doğulu kadınları anlatan kitaplar batılı kadınların anlatıldığı kitaplardan farklı bir yakınlık hissi veriyor ya da yok, yakınlık değil de doğru kelime sıcaklık mı olacaktı acaba? Yani ben özellikle Jane Austen, Sylvia Plath ve Virginia Woolf 'u çok sevdim. Biri bana aradığım eşitlikte aşkı sunar, diğeri yalnızlığımı anlatır, öbürü kişiliğimi. :) Ama doğulu kadınların hikayesinde ayrı ayrı yaşanan yalnızlıkların birleştirdiği ılık bir bütün görüyorum.
''Düğümlere Üfleyen Kadınlar'' bana kadınlığa erişmeye çabalarken bocalayan tek kız çocuğu olmadığımı, ara ara kadınlıktan vazgeçmeye niyetlenmemin doğal bir sonuç olduğunu ama buna rağmen sadece kendim için değil hepimiz için kadın olmak istediğimi açık gözlerle blinçli olarak anlamamı sağladı. Ayrıca kabul etmeliyim; bir kadın yalnızca kadın kimliğiyle kadın olmaz. Bir kadın bölünür, bin bir karakteri giyinir ve yükünü taşır ama diğer kadınlarıyla tekrar bir bütün olur.
Kitap beni birçok yönden besledi, bildiğim bazı şeylerin tekrar üzerinden geçti fakat aynı zamanda da yordu ki kadını, doğuyu, birliği gerçekliğin can sıkan ufak acı sadeliğini süs yaparak anlatan bir kitap da yorucu olacaktır zaten. Olmalı da. Geceyarısı uyuyamayınca kakaolu süt gibi seni rahatlatan pembe aşk romanları da bir tat ama acı kahve sevip de arada bir ağzını tatlandırmak için tatlı kullanan beni, gerçekliği hayatta nadir yakalanan ılıklıklarla tatlandıran kitaplar daha bir doyuruyor.
Söylemeden de geçmeyeyim de bendeki ayrı yerini kapmış olsa da sürünerek bitirdiğim bir kitap. ;D
Fazla yabancılaşmayalım; bizden önceki kadınların hikayeleri bizi anlatır. Bizden öncekine ya da sonrakine sırt çevirmek kendimize sırt çevirmemiz demektir.Bir tanrıça kadar güçlüyüz ve bir tanrıçanın altı temel kuralı yedi temel kuralı vardır:
1 Asla yapmadığın bir şey için özür dileme.
2 Kendini gereğinden fazla açıklamaya çalışma.
3 Asla başarılarını hafife alma.
4 Hiçbir zaman lafa ''Yanlış düşünüyor olabilirim ama...'' diye başlama.
5 İstemediğin sorulara asla cevap verme
6 Hayır demekten kaçınma.
7. kuralı siz bulacaksınız. : )
Ve Madam Lilla'nın bir sözü vardı: YAZI YAZANLAR YALNIZ KALIR. Acıtmayan bir gerçek sanki artık benim için. Yazdım yalnız kaldım. Yalnız kalmaktan korktum, yazamadım. Fakat yazmak istiyorum. Yazmak!!! sevgili dostlar, bana nefes veriyor. Yalnızlık bende gömülü bir alışkanlık, silemediğim bir his... Yalnızlık benim güvencem, en eski tanıdık, bir dost... ve ben yalnızlığı seviyorum çoğu zaman. An gelecek bir bakacağız ki ben utanmadan kendimi sevmeyi öğrenip herkesin önünde yalnızlığımı öpüyorum. :)
Bu aralar ben bütün ısırıklara rağmen ileriye bakıyorum. : )
Gönderen jihoo zaman: 02:00 2 yorum:
Gönderen jihoo zaman: 02:57 Hiç yorum yok:
Bizi sıfatlar incitti; ismin kendisi olamadık çünkü. Gücümüzü yettiremeyince isimlere, sıfatlarla oynayıp sıraladık ismin önüne. İsmi tanımaya cesaret mi edemedik? Zor mu geldi tüm çıplaklığıyla isim olmak?
I woke I cry
and those who hate me
the more you hate me the more you help me
the more you love me the more you hurt me
dımdımı dımdımdım dımdırı dımdım
Gönderen jihoo zaman: 05:12 Hiç yorum yok:
Benimle ilgilenmeyi (take care of) bırakmasını bu kadar istedikten ve sağladıktan sonra hala istiyorum o ilgiyi, hala özlüyorum. Biliyordum hala isteyeceğimi ve üzüleceğimi. Gözleri artık sadece sokaklarda, sanırım. Ona aşık olduğum düşüncesiyle kendimi kandırarak bu ilgi isteğini kendimce meşrulaştırmaya çalışmış olmalıyım. Kime meşrulaştırmak peki? Kendime, biraz daha eşelersek aslında başkalarına. Çünkü ilgi arsızı şımarıklardan olmamalıydık, değil mi? Peki bu aşık olma düşüncesiyle nasıl meşrulaştırılır ki? İnsanın aşık olduğu kişiden ilgi beklemesi doğaldır çünkü. İlgi talep etmemeye şartlanmış, bağımsız bir birey haline gelmeye çalışan ve bunu tek başına kazanmayı arzulayan bir çocuk meşrulaştırmadan böyle bir talepte bulunamaz. Hep ilgi ihtiyacı duymadığıma inanmak istedim. Tekrar tekrar bunu duyurdum kendime. Çok az bir ilgi yeterli olurdu ya da. Fazlası gereksiz ve rahatsız edeci bir artıktı çünkü. Ama, lanet olsun, hala takdir bekleyen kız çocuğuyum ve ilgiye açım.
Bastırmakla hiçbir sorundan kurtulamayacağımı uzun zamandır biliyorum, ne yazık ki bu baş edemediklerimi bastırmama - saklamama - engel olamadı. Artık Friends dizisinde Joey'nin Chandler'a bağlanma sorunu için verdiği öneriye uymam daha yararlı olur belki: Korkunla yüzleş. İlgi delisi bi manyak olmaktan mı korkuyorsun; madem ilgi istiyorsun, talep et o zaman ya da ilgi görmek için uğraş.
not: Siz de kendimi tekrarladığımı düşünüyor musunuz yoksa yine kendi yanılgıma mı düşüyorum? Peki 'yine' kendi yanılgıma düşüyorsam bu da bir kendini tekrar etme durumu değil midir? :D
Sorun değil ama, Westworld dizisindeki labirent felsefesi ile kendimi yatıştırıyorum: İçinde bulunduğumuz döngüde kendimizi tekrar ederek, çıkmaz sokaklarımızın duvarlarına toslayarak... sonunda en baştan değişen seçimlerimizle kendi kurtuluşumuza ulaşacak ve labirentten çıkacağız.
Nıaah! Bu diziden bir ara ayrı olarak bahsedecektim ama neyse, olsun. :D
mamma mia filmi - dancing queen
Gönderen jihoo zaman: 06:12 4 yorum:
Öyle bir ruha sahibim ki bu ruhum yalnızca aklın kavrama yetisiyle ferahlayabiliyor. İyi ya da kötü olsun anladığı, anladığı sürece hürriyeti hissediyor.
Kalbim kırılsın sorun değil. Anladığım sürece; çevremde meydana gelen olaylar silsilesinin kapsamını idrak edebildiğim sürece gücümü bulurum.
Dışarıda, yukarılardan bir yerden yaşanılanları gözleyebildiğim zaman, o zaman, uçabileceğimi hissediyorum.
Look at my eyes and feel the fear for your dark side that you're hiding.
karen o. - I shall rise
Gönderen jihoo zaman: 07:00 Hiç yorum yok:
Gönderen jihoo zaman: 18:15 Hiç yorum yok:
İnsanların başkalarını ne hale getirebildikleri konusunda gözlerinin açılmasını isterdim. Hepimiz birbirimizi ne hallere getiriyor ve buna gözlerimizi kapatıyoruz. Kendimize odaklanıyor ya da başka herhangi bir yere bakıyor ama ötekine yönelmiyor gözlerimiz.
Keşke yardım çağıran gözlere ses olsak ya da bir başkası tam tırmanmaya çalışırken kendi kavgamızla ona tekme savurmasak. Aklımda bakışlar ve sözler...artık isyan etmiyorum, tedirginlikle adımlarımı hesaplamaya çalışıyorum. Kim olduğumu biliyorum ama kendimi göremiyorum. Kendimi anlatabilir miyim insanlara? Artık bunu yapmak bile istediğimden emin değilim. OT'un bir sayısından kesmiştim, Ahmet Mümtaz Taylan'ın sözünü: Anlaşılmadığını düşünüyorsan, üslubunu değiştirerek anlatmayı dene. Anlaşılmamak değil; anlatmaktan vazgeçmek dünyanın sonu... Eski suskunluğuma dönmeye daha bi istekliyim. Usulca gerçekleştirmek istiyorum eylemlerimi. Eylemler benim için sözlerden daha anlamlı ve ağırlığa sahiptir değerlendirmelerimde. Ayrıca konuşmak çok yorucu.
Bir davranış kırıntısı çıksa devamı için cesaret olacak bana.
Gözlerimi insanlara açmaya çalışıyorum ve ne kadar istesem de güven hissedemiyorum. İnsanlar arasında ip üstünde yürümeye çalışan zoraki bir cambazım sanki. Kasılarak dengemi kurmaya çalışıyor ve onu korumayı ümit ediyorum. Ama ben esnek değilim ve altımda ağ yok. Bakışlar üzerimde ve korkuyorum. Heyecanım izleyenleri karanlığa gömse de korkum azalmıyor. Başım dönüyor, vücudumdan his gidiyor, yutulacak gibi oluyorum.
Operadaki hayalet olabilirim; yüzümün yarısını kapatan bir maske var. İnsanlar yüzümün yarısını bakıp kendilerine göre yorumlar yapıyorlar. Bir göz yanılsamasıyla maskeyi fark edemiyorlar. Sanıyorlar ki beni tamamen görüyorlar. Bazen bazıları maskenin varlığını hissediyor ve anlatamıyorum; onların yüz ifadelerini örten şey benim yaralı tarafımı örtüyor.
Gecenin sessizliği beni hem dinlendiriyor hem de içime korku yayıyor. Bir yanım kendini geceye bırakmak istiyor, diğer yanım gündüzü yaşayamamaktan korkuyor.
Gönderen jihoo zaman: 02:35 1 yorum:
Sınavlardan dolayı azimle başladığım meydan okumaya devam edemedim ama bu yayınımda geri kalan şarkıların hepsini tek seferde paylaşacağım. Hadi bakalım. :)
19.gün - sana yaşamı düşündüren bir şarkı
Tokyo Ghoul animesi için Japon müzisyen TK'in bestelediği bir şarkıdır. Bildiğim en iyi psikolojik anime diyebilirim Tokyo Ghoul için. Kendimden bir şeyler bulduğum, insan psikolojisi üzerine ve hayat hakkında düşünmemi sağlayan hissederek izlediğim animedir. ; )
Şarkı Japonca olmasına rağmen videoda altyazı bulunmakta.
pellek - unravel
20.gün - senin için anlamı büyük olan bir şarkı
Bu şarkıyı da yine Tokyo Ghoul sayesinde keşfetmiştim. Kimin söylediğini de yeni öğrendim.
21.gün - adında isim geçen bir şarkı
Her ne kadar Amerikan popuna uzun yıllar direnmiş olsam da Lady Gaga dayanamayıp dinlediğim şarkıcılardan birisi. Sesi çok iyi olmakla beraber şarkılarını sadece hareketli oldukları için değil taşıdığı anlam için de dinliyorum. Bazıları özellikle kadın Amerikan pop şarkıcılarına karşı baya bi tavırlı ama ben o yüzeysel görünenin altında da bir anlam buluyorum çoğunlukla. Bu şarkıcıların hikayelerini keşfetmeyi ve insanlıklarını görmeyi seviyorum. İkon olarak algılanıyorlar ama insanlar ve ayakta kalmaya çalışıyorlar. Bazıları bunu çok da iyi başarıyor gerçekten.
22.gün - seni ileriye taşıyan bir şarkı
23.gün - herkesin dinlemesi gerektiğini düşündüğün bir şarkı
Björk, Dancer in the Dark müzikalinde Salma'yı oynarken.
Hard to believe a man.
24.gün - dağılmamış olmasını dilediğin gruptan bir şarkı
Böyle bir grup gelmedi aklıma o yüzden dinlenilmesini istediğim bir şiir paylaşacağım. : )
25.gün - artık hayatta olmayan sanatçıdan bir şarkı
Ben iki tane paylaşacağım! :D :D
gotta straighten up your act and boggie down
cause there ain't no sin in folks all getting loud
26.gün - aşık olmak istemene yol açan bir şarkı
27.gün - kalbini kıran bir şarkı
Ben üç tane paylaşacağım! Hahahahahah! Çıldırdım!
björk - so broken
28.gün - sesini çok sevdiğin şarkıcıdan bir şarkı
fatma turgut - yalnızlık senfonisi
29.gün - çocukluğundan hatırladığın bir şarkı
Bi de zor kadın vardı ben küçükken. :D
30.gün - sana seni anlatan bir şarkı
Çok zor bir konuymuş. Daha iyileri de vardır aslında ama hatırlayabildiklerim bunlar. Bir kısmı bana beni anlatıyor bir kısmı da bana sesleniyor, öyle hissediyorum.
-dim daha çok
Gönderen jihoo zaman: 23:36 1 yorum: