Yaşadığımız ülkede sıkıntılar; mutlulukları arşın arşın aşmış ve maalesef yeis umudu durmadan boğazlıyor. Ama aydınlık için umut besleyenler bitmez ve her karanlığın bir aydınlığı var. Böylesi günlerde şairler ve şiirler nefes aldırır insana ve içinde olduğumuz kargaşa ve demdemede bir avuç soluk olurlar iyi ve içli çocuklara. Bugün 22 Ağustos 1985’te yaşama gözlerini yuman, annesinin deyimiyle ‘içli bir çocuk’ u anmak istiyorum.
Büyük şair Turgut Uyar, 4 Ağustos 1927 yılında Ankara’da doğar. Babası, bir subaydır çoğu zaman ailesinden uzakta yaşamak zorunda kalır. Babasının uzakta oluşu Turgut Uyar’ın üzerinde büyük bir etki bırakmıştır. Bu durum şairin o yaşlarda dahi henüz naif bir kişiliğe sahip olmasına sebep olur.
Uyar bu durumu şöyle açıklar “Hüzünlü bir çocuktum. Nedense hep ağlamaya hazır. Ağabeyim bana sataştıkça annem “‘Yapma oğlum derdi ona; ‘o içli bir çocuk”.
Askeri Memur olan Uyar Anadolu’nun birçok yerinde görev yapar. Askeri memurluk mesleğini sevmeden yapan şair daha sonra yapmadığını şair 1967 yılına kadar SEKA’da çalışır ve buradan emekli olur. Şair emeklilikten sonra Ankara’dan ayrılarak İstanbul’a yerleşir.
Şair öğrenci iken evlenir bu evlilikten, Uyarın üç çocuk sahibi olur. ilk eşi Yezdan Şener ile olan evliliği boşanma ile son bulur. Daha sonra şair, öykü yazarı Tomris Uyar ile tanışır ve evlenirler.
Yaşamının son dönemlerinde büyük sıkıntılar çeken şair. Şiirin en önemli, 22 Ağustos 1985’te hayata gözlerini yumar.
Büyük şaire ‘Göğe Bakma Durağı’ şiirinden dizelerle selam olsun.