Patates - Dünya Ansiklopedisi - Her şeyi bilmek istiyorum - 2020
patates bitki (Solanum tuberosum) bir Solanaceae üyesi veya bir gece kılıcı, aile, patlıcan, mandrake, ölümcül gece kılıcı veya belladon, tütün, domates ve petunya içeren çiçekli bitki ailesi. Patates olarak adlandırılan nişastalı yumruları (bir depolama organı olarak kullanılmak üzere kalınlaştırılmış sap), dünyanın en yaygın olarak yetiştirilen ve önemli gıda ürünlerinden biridir.
Patatesler dünyanın en yaygın yetiştirilen yumru mahsulü ve taze ürünler bakımından dördüncü en büyük mahsuldür (pirinç, buğday ve mısırdan sonra), ancak bu sıralama diğer patateslere göre taze patateslerin yüksek su içeriğinden dolayı şişirilir. . Patates Andes'e özgüdür, muhtemelen bugünkü Peru veya Bolivya'da bir yerdedir ve 1400'lerin sonlarında ve 1500'lerin başında Amerika ile Avrupa ile temastan sonra dünyanın geri kalanına yayılmıştır.
Büyümesi kolay ve mükemmel besin değeri olan (çiğ ve yabani patateslerin bazı toksisite kaygıları olmasına rağmen) patates, on dokuzuncu yüzyılın ortalarında patates kıtlığı çarptığında milyonlarca cana mal olduğu zaman, İrlanda'nın başlıca başlıca mahsulüydü. Bu kriz, insan doğasının en kötüsünün ve dini inançların yanlış uygulanmasının bir kısmını ortaya koydu. Bazı İrlanda Katolikleri, kaderlerini ilahi bir olanak olarak kabul etmişlerdir. Öte yandan, bazı Protestanlar, Katoliklerin, aç bir ailenin, yiyecek verilmeden önce Protestanlığa dönmelerini zorunlu kılan, hatta yiyecek vermeden önce Protestanlığa dönmelerini zorunlu kılan, hatta İsa’nın düşmanını ve dini ilkesini sevme konusundaki iddiasını görmezden gelmesini gerektiren bir cezalandırma olduğunu düşündü. başkalarının iyiliği için yaşamak.
Tatlı patates (Ipomoea batatas) büyük, nişastalı, yumru köklü (köklerden) başka bir mahsul bitkisidir, ancak yalnızca patatesle uzaktadır (Solanum tuberosum). Her ne kadar tatlı patates Amerika Birleşik Devletleri'nde bazen yam olarak bilinse de, botanik yam ile ilgisi yoktur.
Patates bitkisi çok yıllık otsu o ağaçlık bir saptan yoksundur ve iki yıldan fazla yaşar. 90 ila 100 santimetre (3 ila 4 fit) boyunda büyür ve koyu yeşil yapraklarla kaplıdır. Bitkinin toprak üstü kısmı her kış ölür ve ilkbaharda tekrar büyür. Filizlendikten üç ila dört hafta sonra çiçek açar. Çiçekler sarı, beyaz, pembe veya mor renklidir. Yıllar süren ekilmeden sonra, patates tohum üretme kabiliyetinin çoğunu kaybetti. Bir çiçek ancak çok nadiren meyve verir. Bunlara tohum topları denir ve küçük yeşil domateslere benzerler. Her biri, bazen yeni patates çeşitleri yaratma çabasıyla ekilmiş olan üç yüze kadar tohum içerir. Zehirli maddeler olduğu için yenmemeliler.
Patates bitkisinin toprak altı kısmı, toprak üstü kısım kışın öldükten sonra da yaşamaya devam eder. Protein ve nişasta şeklinde gelecek yıl büyümesi için besin enerjisi ve ayrıca su, kök sistemine bağlı köksaplar (modifiye gövdeler) olan patates adı verilen yumrularda depolanır. Periderm adı verilen dış deri ile kaplanmıştır. İçinde protein ve nişasta için bir depolama alanı olarak hizmet eden korteks bulunmaktadır. İçinde bitkinin yaprakları ve köklerinden nişasta alan vasküler halka bulunur. Nişasta, vasküler halkadan onu çevreleyen parankima hücrelerine doğru hareket eder. Bu hücreler, yumru için nişastanın ana saklama alanlarıdır. Yumru merkezini oluşturan çukur, su depolamak için ana alandır.
Patates bitkisi büyüme mevsimi boyunca üç ila 20 yumru kök arasında bir yerde yetişir. İlkbaharda yumru kökleri filizlenir ve yer üstü bitkileri yeniden büyür.
Yaklaşık iki yüz yabani patates türü var. Hepsi ortak patatese benziyor, Solanum tuberosum, vahşi doğada yetişmiyor. Yalnızca Batı Güney Amerika'da orta Arjantin ve Şili'den, kuzeyden Meksika'ya ve Güneybatı Amerika'ya kadar yetişen Yeni Dünya'da bulunurlar. Peru en fazla yabani patates türüne sahiptir (Hijmans ve Spooner 2001).
Patates türlerinin çoğu, yazları sıcak ve soğuk kışları olan dağlık bölgelerde yükseklerde yetişir.
İnsanların binlerce yıldır kazma ve yabani patates yemeleri muhtemeldir. Bir noktada, saklanan yumru kökleri tekrar ekleyerek daha büyük bir mahsulün üretilebileceği ve patates yetiştiriciliğinin başladığı keşfedildi. Bu yaklaşık 7.000 yıl önce Güney Peru'da olmuş gibi görünüyor. dışında Solanum tuberosumGüney Amerika'da bugün altı patates türü daha yetiştirilmektedir.
Patates İnkalar ve Batı Güney Amerika'nın diğer halklarının diyetinin önemli bir parçasıydı. Dondurulmuş ve un haline getirilmiş dahil birçok yolla hazırlandılar. Yüzlerce patates çeşidi Güney Amerika'da yetişmiştir ve hala yetiştirilmektedir. Bazıları 4.500 metre (15.000 fit) yükseklikte yetişen farklı yetiştirme koşullarına adapte edilmiştir.
A. Hayatt Verrill, kitabında Yemekler Amerika Dünyayı Verdi, şunu yazdı:
Kimsenin Peru'da ne kadar patates çeşidi olduğunu bilmediğine inanmıyorum, ama sıradan bir günlük "püskürmeye" alışmış bir insana, bir Perulu pazarında patateslerin gösteriminin şaşırtıcı bir şey olduğuna inanmıyorum. pembe, gri ve lavanta "et"; derileri beyaz, pembe, kırmızı, sarı, kahverengi, yeşil, mor, turuncu, siyah ve çeşitli tonlarla lekelenmiş ve çizgili; akla gelebilecek her boyutta ve şekle sahip patatesler, bazıları pürüzsüz ve parlak Bir domates gibi, diğerleri bir kurbağa gibi sert ve siğil.
Patatesin ilk Avrupa rekoru, 1537'de grubu Güney Amerika'da bir köye baskın yaptığı zaman yumruğu keşfeden İspanyol fetih Castellanos'tan geldi. Patates İspanya'ya getirildikten sonra yavaş yavaş Avrupa'ya yayıldı. Başlangıçta, yemek güvensizlikle muamele edildi ve sağlıksız ve hatta Hıristiyan olmadığına inanılıyordu. Bu, bir bitki olarak yaygın kabul görmeyi engelledi, ancak şifalı bir bitki olarak tanıtılmaya başlandı.
Popüler efsane, ilk önce patatesleri İngiltere'ye getirerek uzun zamandır Sir Walter Raleigh'i kredilendirdi. Tarih, Sir Francis Drake'i daha muhtemel bir aday olarak gösteriyor. 1586'da Karayipler'deki İspanyollarla mücadele ettikten sonra, Drake, Kolombiya'daki Cartagena'da tütün ve patates yumruları da dahil olmak üzere hüküm toplamak için durdu. İngiltere'ye dönmeden önce, ilk İngiliz yerleşimcilerin bir koloni kurmaya çalıştığı Roanoke Adası'nda durdu. Öncüler, patateslerle birlikte Drake ile birlikte İngiltere'ye geri döndü. Avrupa'daki ziraatçılar kısa süre sonra patateslerin buğday ve yulaf gibi diğer temel mahsullerden daha kolay yetiştirilip yetiştirilmesini sağladılar; patatesler aynı toprak alanı için diğer Avrupa mahsullerinden daha fazla gıda enerjisi üretir ve sadece hasat için bir kürek gerektirir.
Vincent van Gogh, Patates sepeti, 1885
Patates İrlandalılar için o kadar önemli bir gıda haline geldi ki, popüler hayal gücü bugün ikisini otomatik olarak birleştiriyor, ancak İrlanda'daki erken tarihi belirsizliğini koruyor. Bir spekülasyon, patatesin başlangıçta İspanya Armada'sının (1589) batık kalıntısından karaya doğru yıkanmış İrlanda'ya varmış olabileceğini belirtti. Başka bir hikaye, İrlanda’daki patateslerin, en az biri Ekim 1587’de Smerwick, Kerry İlçesi’ne iniş yapan Transatlantik seferlerin finansmanı Sir Walter Raleigh’e aktarılmasını sağlar. Ancak, hangi botanik örneklerin taşıyabileceğine dair hiçbir kayıt kalmamıştır. veya İrlanda'da gelişip gelişmediklerini Bazı öyküler, Raleigh'in ilk önce mantarını mülküne Cork yakınlarındaki arazisine yerleştirdiğini söylüyor. 1699 kaynak (etkinlikten bir yüzyılı geçtikten sonra) “Patates… ilk önce Virginia'dan Sir Walter Raleigh tarafından getirildi ve İrlanda'da durdu, bazıları orada iyi bir amaç için iyi bir amaç için dikildi. Üç üst üste savaş, zemindeki tüm mısırlar yok edildiğinde, bu onları destekledi; askerler için, büyüdükleri tüm toprakları kazmadıkça ve neredeyse elemediklerinde, onları yok edemedi ”(Tomas 2003).
Kaynak ne olursa olsun, patates hem üretkenliği hem de yeraltındaki saklı saklama avantajları nedeniyle İrlanda'da popüler oldu. İngiliz toprak ağaları ayrıca İrlandalı kiracılar tarafından patates yetiştiriciliğini de teşvik etti, çünkü daha fazla buğday üretmek istiyorlardı; 1650'de, patatesler İrlanda'nın temel bir besini haline gelmişti ve hem insanları hem de hayvanları beslemeye yarayan buğdayı Avrupa'nın başka yerlerinde en büyük mahsul olarak değiştirmeye başladılar.
Bununla birlikte, yıkıcı tek bir olay, İrlanda patates kıtlığı - İrlanda patates kıtlığı tarihine büyük geliyor. 1840'lı yıllarda, mantarın yol açtığı bir bitki hastalığı olan büyük bir patates patlaması, birçok ülkede patates mahsulünü silerken, Avrupa'yı taradı. İrlanda işçi sınıfı, büyük ölçüde, hoş olmayan ama bereketli “kaynaştırıcı” üzerinde yaşadı ve yanık İrlanda'ya ulaştığında, temel temel gıdaları ortadan kalktı.
İrlanda şu anda çeşitli mahsuller yetiştirmesine rağmen, çoğu daha yüksek fiyata satılık Avrupa'ya ihracat olarak gitti. Aslında, Patates Kıtlığı sırasında İrlanda, ihraç edilen yiyeceklerin İrlandalıların karşılayamayacağı kadar pahalı kalması nedeniyle net bir gıda ihracatçısı olarak kaldı. Tarihçiler, İngilizcenin ve Avrupa pazar fiyatlarının kıtlığa yol açtığı rolleri tartışmaya devam ediyor. Besin değeri nedeniyle İrlanda'nın bir nimeti olan patates, birçok paranın küçük arazilerde yetişebilmesi gerçeğiyle birleştiğinde, insanlar aşırı derecede homojen bir diyetle bağımlı hale geldiklerinde sorun oldu.
Dinin yanlış yönlendirilen bazı yönleri de rol oynadı. Katolik İrlanda’nın birçoğu onu ilahi bir teminatın işi olarak gördü ve sadece kaderlerini kabul etti ve aynı zamanda İrlanda’lı Protestanların, özellikle de İngiltere’deki İrlanda Protestanlarının birçoğunun kusurlu olması nedeniyle Katoliklerin sağladığı yararı olarak kabul etti. din. Bazı Protestanlar, herhangi bir yemek vermeden önce, hatta ölümüne aç olan ebeveynlere ve çocuklara bile dönüşüm konusunda ısrar etti (Stitt 2006).
Sonuçta, kıtlık neredeyse bir milyon ölüme ve daha sonraki milyonlarca İrlandalı göçüne neden oldu. İrlanda nüfusunun yüzde 18'inden fazlası 1847'de ve 1849'da neredeyse yüzde 18'i kaybetti. Orta Avrupa, İrlanda'da meydana gelen kitlesel açlıktan muzdarip olmasa da, Alman devletlerinden gelen göçler de arttı.
Vincent van Gogh, Patates Yiyenler (tuval üzerine yağlıboya, Nuenen, Nisan 1885)
On yedinci yüzyıla gelindiğinde patates, Avrupa'nın fakir halkının temelini oluşturuyor ve daha zengin insanları oyalanmaya itiyordu. Bu, yavaş yavaş değişti, Antoine-Augustin Parmentier'in Fransa’daki Kralı Louis XVI’yı, Yedi Yıl Savaşı’nda Prusya esiri olarak beslendiği mahsulün değerine ikna etmesiyle. Çorba Pomentier ve çoban turtası hachis Parmentier isimlerini büyük bahçıvanlardan al. On sekizinci yüzyılın sonuna gelindiğinde patates, Parmentier’in savunuculuğu nedeniyle Fransa’da popüler hale geldi.
Günümüzde patatesler, soğuk ve nemli iklimlerde gelişebilmeleri nedeniyle Almanya, Çek Cumhuriyeti, Polonya, Rusya ve diğer Kuzey veya Doğu Avrupa ülkelerinde yaygın olarak yetişmektedir. Patates bu bölgenin birçok ulusal yemeklerinde de bulunur. Patates Kuzey Avrupa'da çok iyi büyüdüğü için, on dokuzuncu yüzyılda oradaki nüfus patlamasına katkıda bulunmuş olabilir.
Rusya'da patatesler ilk şüphe ile karşılaştı: insanlar yeraltında büyüyen ya da toprakla olan şeyleri çevreleyen folklor yüzünden onlara "Şeytan elmaları" dediler.
Her ne kadar ilk İngiliz botanikçiler tarafından patates "Virginia patates" olarak adlandırılmış olsalar da, aslında Virginia değil Güney Amerika'dan geliyorlardı. Kuzey Amerika'daki patateslerden ilk söz 1719'da Londonderry, New Hampshire'daki İskoç İrlandalı yerleşimcilerin bir hesabından geliyor. Patatesler gıda ve hayvan yemi olarak kullanılıyordu. Idaho'da ekilen ilk patatesler 1836'daydı, ancak Russet patatesinin Luther Burbank tarafından geliştirilmesinden sonra patateslerin yirminci yüzyılın başında büyük bir Idaho mahsulü haline gelmesine kadar değildi. Patates ticari olarak en az 35 eyalette yetiştirilirken, çoğu patates kuzeyde yetişir. Idaho, toplam ABD patates mahsulünün yüzde 30'unu büyütüyor; Michigan, Wisconsin, Kuzey Dakota, Colorado ve Oregon en iyi üreticileri seçiyor.
Gıda ve Tarım Örgütü'ne göre, 2005 yılında dünya çapındaki patates üretimi, dünyadaki en yüksek beşinci üretim mahsulü olan 322 milyon mt'dur.
Amerika Birleşik Devletleri'nde bir patates tarlası
2005 yılında önde gelen patates üreticileri:
Bir süpermarkette satılık patates çeşitli
Patates, birçok ülkede, özellikle Kuzey Avrupa ve Kuzey Amerika'da, diyetin önemli bir parçasıdır ve birçok ulusal yemeğinde ve en popüler yemeklerinde bulunur. Patates, karbonhidrat, protein, vitaminler (özellikle C Vitamini ve B6 Vitamini) ve mineraller (özellikle demir ve potasyum) sağlayan mükemmel bir besindir. Taze toplanan patatesler depolanan patateslerden daha fazla C vitamini tutar. Patatesler neredeyse hiç yağ içermez ve kalorileri düşüktür. Patateslerin derileri diyet lifi içerir ve derilerinde pişirme patatesleri, vitamin ve minerallerin daha az süzülmesine neden olur.
Potasyum ve magnezyum içeriği, düşük sodyum içeriği ile, kan basıncının düşük tutulmasına yardımcı olur. Magnezyum ayrıca doku kalsifikasyonunu önlemeye ve mesanede taş oluşumunu önlemede yardımcı olur.
Patateslerin (özellikle patates pürelerinin), birçok diyette diskalifiye edici bir faktör olan yüksek bir Glisemik indeksine (bir yemeğin kan şekeri seviyesini yükseltme oranı) sahip olduğu bilinmektedir. Yeni patateslerin Glisemik indeksi düşük, C vitamini yüksek
Yeni ve patates kızartması, daha az toksik kimyasal madde içermesi avantajını sunar. Bu tür patatesler mükemmel bir beslenme kaynağı sunar. Soyulmuş, uzun süre saklanan patateslerin, özellikle kızartıldığında, hala potasyum ve C vitamini olmasına rağmen, daha az besin değeri vardır.
Patates ayrıca nişasta, un, alkol dekstrin (nişastanın hidrolizi ile üretilen düşük moleküler ağırlıklı karbonhidratlar) ve hayvan yemi sağlar.
Patateslerde toksik bileşikler
Patates, en yaygın olanı solanin ve chaconine olan toksik bileşikler olan glikoalkaloidleri içerir. Yüksek sıcaklıklarda (170 ° C veya 340 ° F'nin üzerinde) pişirme, bunları kısmen tahrip eder. Yabani patateslerde ve çiğ patateslerde glikoalkaloid konsantrasyonu, insanlarda toksik etkilere neden olur. Glikoalkaloidler, yumruğun derisinin hemen altındaki en yüksek konsantrasyonlarda ortaya çıkar ve yaş ve ışığa maruz kalma ile artar. Glikoalkaloidler baş ağrısı, ishal ve kramplara neden olabilir. Duyarlılığı olanlar, az miktarda patatesden bile migren yaşayabilirler. Şiddetli zehirlenme vakalarında koma ve ölüm meydana gelebilir; Ancak, patateslerden zehirlenme çok nadir görülür. Işığa maruz kalma aynı zamanda yeşilleşmeye neden olur ve böylece yumruların daha toksik hale gelebilecek alanları hakkında görsel bir ipucu verir; Bununla birlikte, bu, yeşillendirme ve glikoalkaloid birikiminin birbirinden bağımsız olarak ortaya çıkabilmesi nedeniyle kesin bir kılavuz sağlamaz. Bazı patates çeşitleri diğerlerinden daha büyük glikoalkaloid konsantrasyonları içerir; Yeni çeşitler geliştiren yetiştiriciler bunun için test yapar ve bazen başka türlü ümit veren çeşitler atmak zorunda kalırlar.
Damızlık solanin seviyelerini 0.2 mg / g (200 ppmw) altında tutmaya çalışmaktadır. Bununla birlikte, bu ticari çeşitler bile yeşile döndüklerinde, 1 mg / g (1.000 ppmw) 'lik solanin konsantrasyonlarına yaklaşabilirler. Bazı çalışmalar 200 mg solaninin tehlikeli bir doz oluşturabileceğini göstermektedir. Bu doz, bir seferde ortalama büyüklükte bir şımarık patates veya dört ila dokuz iyi patates (3 pound veya 1,4 kg'dan fazla) yemeyi gerektirir. Ulusal Toksikoloji Programı, ortalama bir Amerikanın patateslerden 12.5 mg / kişi / gün solanin tükettiğini göstermektedir. Missouri Üniversitesi - Columbia'daki Gıda Güvenliği Uzmanı Uzmanı Dr. Douglas L. Holt, ABD'de son 50 yılda hiçbir patates kaynaklı solanin zehirlenmesi vakası bulunmadığını ve vakaların çoğunun yeşil patates yemeyi içerdiğini belirtti. veya patates yaprağı çayı içmek.
Solanin ayrıca diğer bitkilerde, özellikle ölümcül gece gölgesinde bulunur. Bu zehir, sinir sistemini etkileyerek güçsüzlüğe ve kafa karışıklığına neden olur.
Lahanası ile tohum yumru
Erken gül çeşidi Washington eyaletinde patates dikimi
Hamilton, A. ve D. Hamilton. 2004. Patates - Solanum tuberozları 4 Mayıs 2005 tarihinde alındı.
Hijmans, R.J. ve D.M. Spooner. 2001. Yabani patates türlerinin coğrafi dağılımı. Amerikan Botanik Dergisi 88: 2101-2112.
Houghton, C.S. 1978. Yeşil Göçmenler; Amerika'yı Dönüştüren Bitkiler. New York, NY: Harcourt Brace Jovanovich.
Ingram, C. 1996. Sebze Malzemeler Yemek Tarifleri. Lorenz Kitapları. ISBN 1859672647
Salaman, R.N. 1985. Patatesin Tarihçesi ve Sosyal Etkileri. Cambridge, İngiltere: Cambridge Üniversitesi Basını.
Spooner, D.M. 2005. Çok odaklı büyütülmüş parça uzunluğu polimorfizminin genotiplemesine dayalı olarak patates için tek bir evcilleştirme. Proc. Natl. Acad. Sci. AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ, 3 Ekim 2005 tarihinden önce basım çevrimiçi.
Verrill, A.H. 1937. Yemekler Amerika Dünyayı Verdi Boston, MA: L. C. Sayfa ve Şirket.
Tüm bağlantılar 13 Haziran 2019'da alındı.
Stitt, S. Patates Kıtlığı sırasında İrlanda Protestanlarının rolleri ve tutumları. Irquas Insight 2.
Copyright 2020 \ Online dergi her şeyi bilmek istiyorum \ Patates