Ana Sayfa Konuk yazar Hüseyin Alemdar – Hangi Filmini Hatırlasam Her Hatıran Yılmaz Güney!
Hüseyin Alemdar – Hangi Filmini Hatırlasam Her Hatıran Yılmaz Güney!
Ne zamandır kaç filmin var hepsini bobinlere sarmış senin sinemayla tanışma yaşının kaç olabileceğini merak eder dururdum; şiir ve sinema adına birçok şeyi iştahla merak etmem gibi bir şeydi bu! Bu iştah, merak ve dahası bu hastalık bu denli bana ait olmasa söyle Kalpzaman Yeşilçam adlı en uzun şiirimi üç yıl yedi nöbetle böyle hasta nasıl yazabilirdim! Neyse ki, “yarı zamanlı” sinema eğitimimin yeni yılında onu da öğrendim: Senin ilk sinema yaşın on üç biliyor musun? Adana’dan başlayıp İstanbul Galatasaray’daki Dar Film’e dek uzanan bir heves yaşı bu, hem heves hem “hamal”lık yaşı! Sinemadaki bütün dehâlar Metin Erksan hariç sinemaya hamallıkla giriş yapmışlardır sahi. Sinemada hamal olmak kalbe ve göze ibadettir! Set hamalı, ışık hamalı, reji hamalı, prodüksiyon hamalı, senaryo hamalı, kostüm hamalı olmanın şiirden başka karşılığı yoktur. O yıllardan başlayarak kafanda ya da sırtında taşıdığın bobinlerdeki filmlerin kutuları açılıp filmler öylesine sokaklara taştı ki başta sen olmak üzere birçok sinema âşığı ölmemecesine boğuldu/k!
Bugünlerde bobinleri Ramazan Özdemir’den başka kimse taşımıyor; yarı aç yarı kirli kafasının üzerinde üstelik. Yolun düşer, kalbin aranırsa Erol Dernek’te, sırf benim hâtırıma ona “hayatı ve sinema”yı sevdiğini söyle. Senin daha başka yaşların var: Şiir yaşın, öykü yaşın, roman yaşın, kalp yaşın, kardeş yaşın! Bütün yaşlarını öylesine içinde karıp peliküle döktün ki, artık ne sen ne bir başkası büsbütün “sen” olan o metaforu yerinden oynatamaz. Senin bir de on yedi gibi bir yaşın var sahi!
Çok yakın iki arkadaşın Özdemir İnce ve Nihat Ziyalan’la (adlarını anmışken, biri kalp şiirim biri kalp jönüm, bilesin) Adana’da yaşanmış bir on yedi yaşın var ki, hatırladıkça uzaktan uzaktan içim ürperir: Hani, durduk yerde yumruğunu masaya vurup, “Hey, Nihatt, Özdemirrr! Fazla değil on yıl sonra Türkiye bizi konuşacak!” Bu on yılda değil Türkiye dünya sizi konuştu, konuşmakta; tabii ki en çok da seni. Şu anda bu dünyanın öbür ucunda bulunan Nihat Abisine “Cep Herkülüm” dediği Hüseyin’inden çok selam! Selam demişken; selamın şiir, sinema, öykü, roman, deneme, anı ve günlük türündeki, türler arası selamı en çok da sana! İyi ki de bu denli çok yaşadın.
Sen şu anda mutlaka Paris’tesin. “Bir Gün Mutlaka” tekrardan filme çekiliyor biliyor musun? N’olur bana Père Lachaise de olsa hiçbir mezarlıktan ve ölümden söz etme! Aynı şekilde aşktan ve kadınlardan da… İçimde Pozantı bir peltek söz Paris’teyim de yeter; ben seni anlarım. Hazır Paris demişken, ülkemizin yurtdışında sinema okuyan birkaç güzel insanından biri olan Yavuzer Çetinkaya dahil Ömer Kavur ve Alp Zeki Heper ordan hiç dönmemişler gibi! Hazır film ve set demişken, koluna tak da Bilge Ablayı (Olgaç), Hüseyin Abiyi (Özşahin) ve Semra Özdamar’dan Azra Balkan’a, Mümtaz Ener’den Osman Alyanak’a, Birtane Güngör’den Şadan Adanalı’ya o günkü “Bir Gün Mutlaka” filminin oyuncularını sete gel. Seni duyarsa, ki o her şeyi duyardı; Atıf Abi’yi de kat sesine. Unutma, şiir ve sinema bizler var oldukça kardeştir!
Seni özlediğim ölçüde tüm filmlerini özledim biliyor musun!? Geçenlerde Beyazperde’de “Balatlı Arif” oynadı, abi o ne filmmiş öyle! Senden sonra tüm filmlerini siyah-beyaz seyrediyorum. Tüm filmlerini de saydım bu arada, filmlerinin sayısı 111 biliyor musun? Ne diyeyim “Balatlı Arif”e bile şaştım kaldım. Ayşe Abla’nın (Şasa) da kulakları çınlasın, ne sağlam senaryo çıkarmış öyle. Oyunculuklar ve mekân seçimleri de harika. Nebahat Çehre’den Sami Tunç’a, Danyal Topatan’dan Hakkı Haktan’a, Meral Küçükerol’dan Lütfi Engin’e bütün oyuncular her kadr’a iğneyle dikilmiş gibi!
Sen şimdi bütün filmlerini tek tek saydığım için, alçakgönüllülükle benden film adları isteyeceksin; önce “Baba” tabii! Üç kızımı da kırık mondolin bu filmle büyüttüm. Dahaları: Alageyik (Pervin Par bir gün gelse!), İkisi de Cesurdu (Samim Meriç, Yaşar Tunalı ve Kadir Kök seni çok özlediler, bu filmin hakkı hep yenmiştir), On Korkusuz Adam (Tunç Abi sinemaya küstü biliyor musun?), Mor Defter (defterlerin çoğu mor aslında!), Beyaz Atlı Adam (Cahide Sonku gitti gideli hiç gelmedi!), Konyakçı (bende oralar Araklı bir ortaokul), Silaha Yeminliydim (sırf senin hatırına silah taşımak istiyorum), Ben Öldükçe Yaşarım (hayat bazen kesekâğıdı içinde bir saka kuşu!), At Avrat Silah (ah, Ahmet Erhan gidince böyle bir şiir yazılacak!), Hudutların Kanunu (seni herkes özleyebilir, ama Lütfi Abi’nin özlemesi de sevmesi de başka), İnce Cumalı (Yılmaz Duru Adanalı bir sessizlik gibi öldü, biliyor musun!), Seyyit Han (artık hiç gelmeyeceksin biliyorum, hiç değilse bu film için bir kez daha çık gel!), Umut (hadi, atını al da git Cabbar!), Acı ve Ağıt (iki şey gibi kendini kesen bıçak ömrümüz!), Zavallılar (biliyor musun, alkol ecel değilse Yıldırım Abi hiç ölmedi!), Arkadaş (dikkat Hüseyin Peker, A’nın üzerinde şapka var; yani Âzem! Sistem hep tokatını atar, yeter ki biz her daim arkadaş kalalım), Endişe (ah, Şerif Gören-Kenan Ormanlar bir ikili olsa her yıl bir film çekse!), Sürü (hey Şîwan, dağların bile düşmanlığı insan icadı, öyle bir bağır ki yarılsın dağlar), Yol (ömrüm silme cezaevi, nasıl da çepeçevre Ahmed Arif yeşili dışarlar), Duvar.. Dîwar.. Le Mur... Yirmi yıldan çoktur, bağışla, içimi kalbime değin ellesem de konuşamıyorum!
seni bana kim sorsa–sahi, aşk gibi devrim de gözle yazılabilir kimi!
iklimlerin alışkanlığından biliyorum–her güne bayram deme!
tıpkı sen gibi–sahi, dağ imgesi annene yaslanıp en son ne zaman ağladın!
Ömür ki aşkta eksilme, uzakları uzaklara ilikleme sanatı–
yüzümü hep dolaşık aynalarda yıkadım demek, bilemedim kendimi–
ben de bilmiyorum ki Hüseyin–suç ne, hâlâ ne suç işlediğimi!
seni çok kendimi çok sevdim dersem inanma–üç şey
kadın aşk ve sinemasız tek kişi olmak da şehirlere yaban–
Sevap ya da günah herkeste hakkı/n/m var–bak, hepsi sıra sıra:
Gözün sıra: Aşkı ya gözle yakala ya silâhla mı dedin–âh, ikisi de bir yerde silâh!
gözyaşı oldum mendil oldum menzil oldum da vurdum kendimi–
dağ talanı bir Seyyit Han gittim bir daha bir daha vurdum kendimi–
Yılmaz Güney üzerine olan bu yazı ve şiir Hüseyin Alemdar’ın izniyle sitemizde yayınlanmaktadır. 2014
Hangi filmini hatırlasam her hatıran Yılmaz Güney!
Önceki İçerikYeşilçam Arkeolojisi: Bir başka Türk işi Uzay Yolu
Sonraki İçerikFANTASTIC TURKISH CINEMA (In English) Giovanni Scognamillo & Metin Demirhan
Yeşilçam’da İşçi Filmleri