yazıma kısacık bir masalla başlamak istedim. Çocuklarımıza anlatılacak türden
bir öyküsü var. Sonundaki ders ise bizim için oldukça anlamlı. Üstelik son
zamanlarda birbirimize karşı gösterdiğimiz tahammülsüzlükleri düşünecek
olursak. Zeki ve akıllı varlıklar olarak çok daha olumlu ve iyi düşüncelere
sahip olmamız gerektiğini düşünüyorum. Çünkü tek başına değil; BİR ve BÜTÜN
olduğumuzda gerçek mutluluğu buluyoruz; öyle değil mi?
ve yerler; anlayan kişiye hep sözdür.’’ diyor Mevlana. Yeter ki FARKINDALIKla
ve SEVGİ ile bakmasını ve yararlanmasını bilelim. Masalımız
çağında çok sayıda hayvan soğuk yüzünden ölüp gidiyormuş. Kirpiler bu zor
şartlarla baş edebilmek amacıyla sürüler halinde toplanmaya karar vermişler.
Böylece hem ısınıyor hem de başkalarından korunuyorlarmış. Ama sırtlarındaki
dikenler yanlarındaki dostlarına batıyormuş. Üstelik tam da ısınmalarını sağlayan
dostlarına. İşte bu yüzden birbirlerinden uzaklaşmaya karar vermişler. Ve yine aynı
son karşılamış onları. Zorlu çetin yaşam koşulunda birçoğu donarak ölmeye
bir seçim yapmaları gerekiyormuş. Ya yeryüzünden silinip gideceklermiş ya da dostlarının
dikenlerine katlanacaklarmış. Doğru
kararı vererek yeniden bir araya gelmişler. Başkasının ısısından
vazgeçemeyecekleri için; yakınlaşmanın açabileceği küçük yaralara katlanıp; BİRLİKTE
uyum içinde yaşamayı öğrenmişler. Ve böylece nesillerinin devamını sağlamış,
beraberce hayata tutunmuşlar.’’
satırlara ünlü Brezilyalı yazar Paulo Coelho’nun ‘Aldatmak’ isimli son
romanında denk gelmiştim. Okuduğum anda kirpileri düşünmeden edemedim. Onların
yaptıklarını alkışlarken; bizlerin vurdumduymazlığına ve bencilliğine hayıflandığımı
doğanın en ilginç hayvanlarından bir tanesi. Korunma amaçlı sırtlarını kaplayan
okları ile yaşam mücadelesi veriyor onlar da. Yavruları ise inanılmaz sevimli.
Hepimiz biliriz üstelik kirpilerin yavrularını ‘Pamuğum’ diye sevdiğini. Doğumdan
sadece birkaç saat sonra çıkıyor dikenleri. Tehlikelere karşı en büyük
silahları onların. Bu
dikenlerin her biri değişikliğe uğramış birer kıl aslında. Dikenlerinin
uzunlukları 2-3 cm. arasında. Sayısı ise yaşlarıyla orantılı olarak yaklaşık 6000
civarında. İçlerinde bölümler ve hava boşlukları olduğu için de hafif. Kirpiler
korktuklarında ya da tehlike anında vücudunu yuvarlıyor ve aniden bir diken
topuna dönüşebiliyorlar. Bazı
türleri, tehlike anında sırtlarındaki dikeni fırlatabiliyor üstelik.
sadece Malaya kirpisinin dikensiz olduğunu belirtiyor. Ömürleri
18 yıl civarında. Kocaman evrende çok küçükler aslında. Boyları 13 cm. ile 30
cm. arasında değişiyor. İşitme ve koku alma duyuları fazlasıyla gelişmiş. Memeliler.
Kemirgenler. Özgür yaşamayı seviyorlar. Gündüz değil geceleri hareket
karşı inanılmaz derecede dayanıklılar. Koşuyor,
tırmanıyor ve hatta yüzebiliyorlar. Hemen her bölgede yaşıyorlar. En çok nemli
bölgeleri seviyorlar. Aşırı soğukta olanlar kış uykusuna, çöllerdeki türleri
ise yaz uykusuna yatıyor. Solucan,
hamam böceği, çok zehirli böcekler, kurbağa, fare ve yılanları kolaylıkla
avlayıp yiyorlar. Çok mecbur kalırlarsa da bitkilerden destek alıyorlar. En büyük
düşmanları ise tilkiler. Dünyanın
koskocaman yüzeyinde, minicik yapıları ile hayata tutunma yolunu bizlerden çok
daha iyi bilen kirpileri unutmayalım olmaz mı? Şartlar
ne kadar zor olsa da, birbirimize dikenlerimiz batsa da; UYUMLA YAŞAMANIN bir
yolu olmalı. Ben inanıyorum ki bu yolda sevgimizi kullanacak, sevgimizle
dikenleri törpüleyecek ya da görmezden gelecek kadar akıllıyız. Ne dersiniz
canlılar şiddet karşısında titrer. Hepsi ölümden korkar. Hepsi hayatı sever.
Kendinizi onlarda görün. O zaman kimi incitebilirsiniz ki?’’ diyor Budizmin
kurucusu Hintli Gotama Buda. Başka söze gerek var mı? Sevgiyle
http://www.bilgiustam.com; http://www.dermoli.com; http://tr.wikipedia.org; http://www.petworldturkey.com. Gönderen
hayatta bizi en çok kısıtlayan iki duygu var.
korkularımız, diğeri endişelerimiz. Ortada
aslında çekinilecek hiçbir şey olmasa da hissettiğimiz bu duygular yüzünden
adeta camdan bir kalıp içinde yaşıyoruz. Dışarısının renkli albenisini
gördüğümüz halde; o cam duvarlarımızı yıkamadığımız sürece özgürleşemiyoruz. Bana
bu satırları yazdıran yine izlediğim bir video oldu. İnsan hayatta her şeyden,
herkesten bir şeyler öğreniyor. Yeter ki öğrenmek istesin. Bu sefer bize yön
gösteren de bir yavru örümcek. Evet yanlış duymadınız, minicik bir örümcek.
bir kağıt düşünün. Üzerinde bir yavru örümcek yürüyor kendi halinde. Ancak biz
elimize bir kalem alıyor ve gidiş yolu önüne tek bir çizgi çekiyoruz. Yavru şaşırıyor
haliyle ve yolunu değiştiriyor. Ardından yeni bir çizgi daha. Adeta bir kaçma
kovalamaca hali. Hatta
bir ara örümceği daire içinde sıkıştırmaya çalışıyoruz. Ne mi yapıyor? Panikliyor.
Korkuyor. Dairenin içinde dönüp duruyor.
Ta ki cesaretle onu delip çıkana değin. Ardından başka çizgiler ve başka
daireler. Tam bir kısır döngü hali.
böyle değil mi zaten? Korkuyu
yenecek, endişeleri saf dışı bırakacak cesaretimiz olduğu sürece; camdan duvarlarımızı
yıkıyoruz bir çırpıda. Ve önümüzde alabildiğine uzanan hayatta özgürce yol alıyoruz.
Ama ya cesaretimiz yoksa? İşte o zaman
camdan duvarların arkası bize daha güvenli geliyor belki de. Ve tıpkı örümceğin
o daire içinde dönüp durması gibi; bizlerde kendi kısır döngümüz içinde dönüp
daha iyi? Hep
kısıtlı bir çerçevede yaşayıp, güvende kalmak mı? Elimizdekilerle yetinmek mi?
cesaretle bilinmeyene doğru yol almak mı? Geride bıraktıklarımıza geri dönme
şansımızın olamayacağını bilerek hem de.
bir soru farkındayım. Verilecek
cevaplar, biraz da o ana değin yaşadıklarımızla alakalı. Hani
bardağın son damlalarındaysak eğer; dairenin ruhumuzu iyice daralttığını
düşünüyorsak; gözümüz daha bir kara oluyor. O daireyi kırmak için elimizden
gelen çabayı harcıyoruz. Cesaretle deniyoruz. Yol
ayırımlarında düşünürken, ilk planda unutmamamız gereken tek bir şey var. O da yaşadığımız
bu hayatın sadece bizim olduğu gerçeği. Nasıl yön vereceğimizi de en iyi biz
biliyoruz. Yeter ki niyetlerimiz temiz olsun. Yeter ki başkalarının canını
yakmasın. Başkalarının mutsuzluklarından payeler aranmasın.
yazılarımda kalpten niyet etmenin ne denli önemli olduğunu her daim
hatırlatıyorum. Çünkü saf ve tertemiz niyetimizi kalpten istediğimizde; gerçekleşmesi
için en büyük desteği içimizde biz yaratıyoruz. Ancak itiraf etmemiz gerekli
ki; gün geliyor bizi sınırlandıran, kontrol etmeye çalışan yanımızla çakışıyor.
Yeri geliyor içimizdeki o güzel inanç azalabiliyor. Bu nedenle zihnimizi, düşüncelerimizi temiz
tutmamız oldukça önemli.
bir anda içimize doğan ilhama ne demeli? Gün geliyor aniden bir şey oluyor,
herhangi bir şey. Belki de sıradan ve önemsiz. Ama tetikliyor içimizi. İşte o
AN yine çok önemli. İç sesimiz bir şeyler söylüyor çünkü. Zamanın geldiğini,
harekete geçmemizi fısıldıyor. İşte bu gücü hissettiğimiz noktada harekete
geçebiliyorsak; tüm mucize kapıları ardına kadar açılıyor. Bakın
Amerikalı sanatçı J. Neil Hollingsworth ne diyor? ‘’Cesaret,
korkusuz olmak değil; bazı şeylerin korkutan şeyden, daha önemli olduğunun
kararını vermektir.’’ O
halde algıları her yöne açık, ilham dolu bir yüreğimiz varsa hiçbir şeyden
korkmayalım. Yanlışlar da tecrübemiz olsun, ne çıkar ki?
kaçarken, endişelerimizden nefes alamaz hale geldiğimizde hep bir arayış
içindeyiz. Sorular beynimiz içinde dönüp dolaşırken; bir çıkış yolu görmeye
çalışıyoruz. Tıpkı o minicik örümceğin daire içinde kaldığında yaptığı gibi. Çarpıp
duruyoruz kendi iç duvarlarımıza. Canımız acıyor. Ruhumuz yaralanıyor. Kimselere
dile getiremediğimiz bir bıkkınlık duyuyoruz rutin hayatımızdan; zaman içinde. Her
şey dışardan tamamen yolunda gibi görünse de. Eksik bir şeyler içimizi
ne arıyoruz dersiniz?
bu sorunun yanıtı için; Kürşat Başar’ın son romanı Yaz’ın sayfalarını
aralayalım. Okuyanlar bilirler; öyle güzel değinmiş ki içimizdeki o
dalgalanmalara. Şöyle diyor satır aralarında.
yıldan sonra, bunca yoldan sonra; bütün o kaçışların, uzaklara gidişin, sonsuz
arayışın sonunda; aslında hep AYNI YERE döndüm. Oradayken başka yerlerde olmak
istedim, gittiğim yerlerdeyse hep orada olduğumu hissettim. Orası kendi içimiz,
ÇOCUKLUĞUMUZ belki de.’’
değil mi sizce de? Hepimiz içimizdeki o küçük çocuğu, korkusuz davranışlarını, pür
neşesini, masumluğunu, hayata aşkla bakan gözlerini aramıyor muyuz? Bulanlardan
olanlar öyle şanslı ki.
değil misiniz? Hepimizin içsel sınırlandırmaları var. O camdan duvarlarımız gün
geçtikçe kalınlaşıyor. Oysaki tek bir hamle yeterli onlardan kurtulmamız
için. Cesaretle ilk adımı atmamıza
bakıyor sadece. Kendi kendimize yarattığımız tüm o engelleri, önyargıları, boş
inançları temizleyelim. Korku ve endişeleri yok edelim. Sonrası
mı? İçimizdeki çocuk canlansın. Özgürce nefes alsın ve bizim elimizden tutsun. Bizler
de o şanslılar kervanına katılalım. Sevgiyle
Zero Limit- Joe Vitali. Gönderen
güzel ruh hali hepimizin içinde var bir parça. Ama kimimiz bunu sıkça kullanıyor
ve ışıl ışıl parlıyor. Kimimiz ise çoktan unutmuş. Maalesef kendi isteklerimiz
hep ön planda olduğu için, zamanla paslandırmışız da farkında değiliz.
iyilik yapmak MUHTEŞEM bir duygu. Elbette
son derece naif çizgilerle dokumak gerek aradaki bağları. İbni-i Sina’nın o
güzel sözünde olduğu gibi. İyiliğin beş şartını unutmadan. Eski yılların bu çok
önemli filozofu ve aynı zamanda bilim adamı bakın ne diyor?
dediğin tez olmalı, gizli olmalı, sürekli olmalı, yerini bulmalı ve gözde
o zaman iç zenginliğimiz alabildiğine renklenecek. Ve bizler geri dönüşlerdeki o
MUCİZEVİ tatlara doyamayacağız.
yapılan bir iyiliğin, yıllar sonra bizi nasıl bulduğuna dair çarpıcı bir öykü
var satırlarımda. Minicik
bir damlanın yarattığı o devasa dalganın; bir gün bizi de nasıl içine aldığını
öyle güzel anlatıyor ki. Okurken benim
gibi yüreğiniz sıcacık olacak sizlerin de eminim ki. Yüzünüzdeki o tebessüm benimkiyle
çoktan birleşti bile, hissediyor musunuz?
Ülke Japonya. Bir marketteyiz. Yanında iki torunuyla
alışveriş yapan sevimli bir anneanne ile beraberiz. Ancak, torunlar almak istedikleri
ürünleri direkt olarak alışveriş arabasına atmıyor. Öncelikle izin alıyor.
Belli ki maddi durumları sıkıntılı. Çünkü reyonlarda daha çok indirim
etiketlerinin önünde duruyor ve oradan almayı tercih ediyorlar. Torunlardan
erkek olanı biraz daha büyük ve durumun farkında. Ancak kız çocuğu almak
istedikleri reddedilince biraz mahsunlaşıyor. Elbette isteklerini geri çevirmek
zorunda kalan anneannesi de.
o gün onlar için özel bir gün. Neden mi? Evde onları bekleyen dedelerinin yaş
günü. Dolayısıyla anneanne, sevimli torunundan dedesi için bir şeyler seçmesini
istiyor. Bunu duyan küçük kız neşeyle pasta reyonuna gidiyor. Birbirinden
lezzetli yaş pastalar arasından, dedesinin en sevdiğini bulup, görevliden
istiyor. Sevinç içinde anneannesinin yanına koşuyor. Hep beraber kasanın önüne geliyorlar. Üçünün de yüzleri gülüyor. Ancak ödemeleri gereken toplam para, ellerindekini
aşınca hüzün bulutları kaplıyor gözlerini. Anneanne birazda mahcup; pastayı
iade etmek zorunda olduklarını söylüyor görevliye.
pastasını geri vermek istemeyen küçük kız çocuğu itiraz ediyor. Eğer onu alırlarsa,
başka hiçbir şey istemeyeceğini söylüyor. Anneannesi nemlenen gözlerini saklamaya çalışıyor torunundan. Yeterli miktarda paraları olunca pastayı alacağına dair söz vermekten
başka; elinden bir şey gelmiyor o anda.
aklı işte, hiçbir şeyi unutmuyor ki. Daha öncede aynı bahaneyle kendisini
avuttuğunu söyleyiveriyor bir çırpıda. Torununun mahsunluğu ve
çaresizlik anneanneyi daha da üzüyor. Onlar
satın alabildikleriyle kasadan ayrılırken, arka sıradaki genç adam durumu
kavrıyor. Kasa görevlisinden kenara ayrılan pastayı paketlemesini söylüyor.
Parasını ödeyip küçük kızın arkasından koşturuyor. Onlara yetişir yetişmez de
pastayı kıza uzatıyor. O anda ne yapması gerektiğini bilemeyen kızımız; anneannesinin
gözlerinin içine bakıyor. Bu güzel jeste şaşıran anneanne pastayı kabul edemeyeceklerini,
genç adamın bunu yapmak için bir zorunluluğu olmadığını belirtiyor. Gelin görün
ki karşısındaki oldukça ısrarcı bir genç. Onları ikna etmek için hemen kısacık bir
öykü anlatıyor. ‘‘Günlerden
bir gün; 7 yaşında bir erkek çocuğunun doğum günüdür. Annesiyle beraber pasta
almaya giderler. En sevdiği pastayı seçer heyecanla. Ancak pastayı alacak kadar
paraları yoktur. Anne çaresiz, çocuk üzgündür. O ana şahit olan bir adam; çocuğun
istediği pastayı alıp onlara verir. Bu arada çocuğun doğum gününü kutlamayı da ihmal
etmez. Hiç tanımadıkları bu yabancı adam, onları; o özel günlerinde öyle mutlu
etmiştir ki; bu olay çocuğun hafızasından hiç çıkmaz. Ve ismini dahi bilmediği
bu yabancıyı hep minnetle anar.’’
güzel hikayeyi dinleyen anneanne sonunda ikna olur. Ancak bir şartı vardır.
Cebinden bir kağıt parçası çıkarır ve genç adamdan telefon numarasını yazmasını
rica eder. Paraları olunca ödemelerine
izin vermesi kaydıyla pastayı alır ve torununa uzatır. Denileni
yaparken tebessüm eden genç adam, bu arada kız çocuğundan biz söz ister. Bir gün birine yardım edebilecek duruma geldiğinde; aynı jesti bir
başkasına yapmasının onu çok mutlu edeceğini belirtir. Anneanne adamın ismini
sorduğunda ise; yıllar önce doğum günü pastasını alamayan o küçük erkek
çocuğunun aslında kendisi olduğunu söyler.
saygıyla ayrılırken, içindeki mutluluk gözlerindeki ışıkla bütünleşir. Artık
kalbi daha da sıcaktır. Ve o anda ondan mutlusu yoktur. Evlerine
dönen ailenin de keyfi yerindedir. Kız çocuğu elinde özenle seçtiği pastayla dedesine
koşar. En sevdiği pastayı gören dede, torunlarına teşekkür
eder. Onlar mum koymaya gittiklerinde ise; kısık sesle bunun için para harcamış
olmalarına üzüldüğünü belirtir. Ancak eşi bu pastanın bir hediye olduğunu ve
genç adamın yaptığı jesti anlatır. Torunları da genç adamın eline tutuşturduğu
kağıdı dedesine gösterir. Kağıtta ne mi yazılmıştır? İşte yazımıza ilham olan ve içimizi ısıtan o müthiş cümle.
bir ilgili davranış, SONSUZ bir dalga oluşturur.’’ Dede
bu yazıyı yazdığı günü, o küçük erkek çocuğunu ve içten teşekkürünü dün gibi anımsar. Yıllar önce o erkek çocuğunu sevindiren
ve doğum günü pastasını alan kişi ta kendisidir çünkü. Yaptığı iyilik, aradan
geçen yıllardan sonra; bir mutluluk dalgası olarak geri gelmiş ve kalbini
düşün, güzel yaşa.’’ diyen Mevlana’nın torunlarıyız hepimiz.
böylesi minicik iyilikler. Zor değil hiçbiri inanın. Üstelik her gün böylesi
iyilikleri yapabilmek için önümüze sayısız fırsat çıkıyor aslında. Ancak bizler
sürekli görmezden geliyoruz, farkında mısınız? Oysaki
kalplere dokunmak, o anda zorluk yaşayan herhangi bir kişi için itici güç olmak;
öyle güzel ki. Bir kez yapmaya görün, içinizi kaplayan bu harika hisle çok daha
iyilerini yapmak isteyeceksiniz buna eminim ben. Hayatın
kime ne göstereceği hiç belli olmuyor. Eğer elimizde imkan varsa bir an bile
tereddüt etmemek gerek. İmkanımız yoksa bile yaratabiliriz. Yeter ki gönülden
Paulo Coelho ne diyor? ‘’Küçük
şeyler büyük dönüşümlere sebep olur.’’ Hadi
o halde, minicik şeyler yapalım damla misali. Dokunalım kalplere ışıltı
katalım. Kalp kazanmanın, gönüllerde taht kurmanın herhangi bir külfeti ve
bedeli yok. Ama getirisi MUHTEŞEM. Sonsuz dalgaya bir damlada biz katalım mı?
Var mısınız? Sevgi elimi tutar mısınız?
ve onun muhteşem gücü.
rengarenk yapan tılsımlı bir dokunuş kimi zaman. Hayatı
farklı algılamamıza vesile olan, yaralarımızı saran mucizevi güç her zaman. Ve
benim vazgeçilmezim. Peki
sevgi bir başka surette geri geliyor mu gerçekten?
bunu düşündüren; modern dünya edebiyatının özgün yazarlarından, Prag doğumlu Franz
Kafka oldu. Yazarın hayatını, kitaplarını, özlü sözlerini bilenlerdenseniz
eğer; birazdan paylaşacağım sevimli öyküden de haberdarsınız demektir. Yeniden
hatırlamak isteyenler ve bilmeyenler için paylaşmak istedim yine de.
kısa öykü aslında Gerd Schneider’in kaleminde ‘’Kafka’nın Bebeği’’ ismiyle
hayat bulmuş. Kafka’nın son haftalarını anlatırken hayata tutunduğu gerçek bir
olaydan yola çıkan öykü; Alman yazar
tarafından kurgulanmış. Küçük bir kız çocuğunun hayatına umut veren ve
Kafka'nın zor zamanlarını yaşanır hale getiren, hayata tutunmasını
kolaylaştıran kısacık bir hikaye aslında. Gerçi
Kafka’nın yazdığı mektuplara hiçbir zaman ulaşılamadığını belirtmekte fayda
var. Ancak yaşanan olayın gerçek olduğu; yazarın son dönemlerinde yanında olan Dora
Dymant tarafından onaylandığı da kayıtlarda yer alan bilgilerden. İçinde biraz
kurgu olsa da, aktarılan öykü ve verdiği ders açısından; dile getirilip
paylaşılmalı diye düşünenlerdenim. Hayatının
son demlerini yaşayan Kafka; tüberküloz hastalığıyla savaş halindedir. Maalesef
yokluk içinde bir hayatı vardır. Yıl
1923 sonbaharı. Yer
Berlin’de Steglitz Parkı.
bir gün; siyah giyimi ve ince yapısıyla dikkat çeken Kafka ile; 7-8 yaşlarındaki
bir kız çocuğunun yolları kesişir. Kimsesizler evinde kalan sevimli kız,
oyuncak bebeğini kaybetmiştir. Ağlamaktadır. Kafka, bebeğin bir köpek
tarafından parçalandığını fark eder. Ağır hastalığına rağmen küçük kızı
avutmanın yollarını arar. Ve her gün parktaki aynı yerde küçük kızla buluşmaya
karar verir. Amacı kızın yüzünü biraz olsun gülümsetmek ve onu hayata yeniden
her karşılaşmada; kaybolan bebeğin ağzından yazılan bir mektubu da yanında
getirir. Bir anlamda gönüllü bir oyuncak bebek postacısı olur. Mektupta bebeğin
dünyayı görmek için uzun bir yolculuğa çıktığı ve başından geçenleri paylaşacağı
notu vardır. Bunu duyan küçük kız kendisini daha iyi hisseder. Her yeni güne
umutla uyanır. Parka heyecan içinde koşarak gider. Ve her gün bebeğin farklı
bir öyküsünü dinler. Arkadaşının
satırları sayesinde; bebeğinin büyüyüp okula gittiğini, yeni insanlarla tanıştığını
öğrenir. Hatta sonuncu mektupta bebeği şenlikli bir düğünle evlenmiştir.
kimilerine göre sıra dışı arkadaşlık; aradan geçen günler içinde giderek
pekişir. Yazdığı mektuplar, yaptığı postacılık görevi ve minik arkadaşı
sayesinde Kafka hastalığını unutur. Kendi hayatına da daha sıkı sarılır. Birkaç
ayın sonunda ayrılık günü geldiğinde; elinde bir hediye bebekle küçük
arkadaşını son kez karşılar. Hediyeyi gören küçük kız şaşkındır. Çünkü arkadaşının
kendisine uzattığı bebek; eski bebeğine hiç benzemiyordur. Ama buna da harika
bir çözüm üretmiştir Kafka. Son mektubunda, bebeğinin uzun dünya yolculuğu
sırasında çok değiştiğini söyler. Aradan
uzun yıllar geçer. Sevimli kız büyür ve bir yetişkin olur. Ama çocukluğunun o
güzel anısını, bebeğini yanından bir gün bile ayırmaz. Ve nasıl olduysa bir gün,
hayatına eşlik eden oyuncağının içinde saklanmış olan notu bulur. İster istemez
gözleri nemlenir. Çünkü oradaki satırlar yüreğini sevgiyle bir kez daha sarar. Yazarımızın
son notu şöyledir. ‘Sevdiğin
her şeyi er ya da geç kaybedeceksin, ama sonunda sevgi başka bir surette geri
böylece sona erer. Bu anlamlı satırlardan sonra, siz de sevginin SONSUZ
olduğunu düşündünüz mü benim gibi? Evet,
sevgi sonsuz. Kaynağı
da bizlerde. YÜREKLERİMİZde. Bu
kısacık öykü; çocuk ruhuna nasıl zarafetle dokunacağımızın güzel bir göstergesi
aynı zamanda öyle değil mi? Çocuk kalbine verilen değerin de. Kabul
ediyorum. Alt tarafı ağlayan bir çocuk. Ve kaybolan da sadece bir oyuncak
bebek. Ama sevgi ile yaklaşım, değer vermenin inceliği; en basit olayı bile
muhteşem bir senaryo haline getirebiliyor hayatta. Aslında
bunu genele almamız gerekli diye de düşünüyorum. Doğadaki tüm varlıkları
herhangi bir çıkar ve beklentiye bağlı olmadan sevebilmek MUHTEŞEM bir duygu.
Bu hem karşımızdaki için, hem de kendimiz için yaşamdan keyif almak ve neşeli
olmak demek aynı zamanda. Yaşam
içindeki vizyonumuz; çevremizdeki her şeye SEVGİ dolu bir FARKINDALIKLA bakıp
yaklaşmak olsun. Sevginin sonsuzluğu hepimizi sımsıcak sarsın.
http://tr.wikipedia.org; http://kitap.radikal.com.tr; http://egoistokur.com; Kafka & the Doll – Gerd Schneider.