Ana Sayfa » Güncel » Gerçekten tarihçilere bırakır mıyız?... Abdullah Ayan yazdı
Gerçekten tarihçilere bırakır mıyız?... Abdullah Ayan yazdı
Hrant cinayetini aydınlatmayan bir ülkenin tarihi tarihçilere bırakma önerisi
Ne zaman bir ülke parlamentosu; 1915’ te Talat, Cemal, Enver’ in başında yer aldığı kadronun Ermenilere reva gördüğü muamele ile ilgili bir karar almaya girişsin, hükümetler hemen eldeki o ünlü argümanla tepki veriyorlar: “Tarihi tarihçilere bırakalım”
Aklım bu Ermeni meselesine erdi ereli, şu soruya cevap arar dururum;
1923’ te tüm kurumlarını yeniden oluşturan genç bir Cumhuriyet neden 1915’ te bambaşka bir kadronun işlediği fiillerden kendisini sorumlu tutar ki?
Dünyada pek çok ülke farklı yer ve zamanlarda yüz binler hatta milyonlarca insanın katledilmesine yol açan onca suçu işlerken, zaman içinde özür dâhil, geçmişi geçmişte bırakacak tarihi adımlar atarken, Türkiye Cumhuriyetinin bu alanda takındığı tavra bir türlü aklım ermedi.
“Devletin bir üst aklı var, onlardan iyi mi bileceğim” diyeceğim ama dünyada bir biri peşi sıra onca ülkeden, o kadar çok Ermeni Soykırımıyla ilgili o kadar çok karar çıktı ki, bu ülkenin tek başına kalma hali durumun hiç te o üst akılın istediği yönde gelişmediğini ortaya koyuyor.
Her 24 Nisan’ da ABD “soykırım” iddiasını kabul edecek, korkusuyla nefeslerin tutularak aylar süren beklemelerin de mantıklı bir çözüme katkısı yok.
Son günlerde konu Almanya Federal Meclisinin bir kişi dışında oy birliğiyle kabul ettiği tasarıyla yeniden gündemin ortasına gelip oturmuş durumda.
Almanya sadece ekonomik, sosyal, siyasal ilişkilerimizin boyutları itibariyle değil, tarihten gelen boyutlarıyla çok özel, çok farklı, çok önemli bir ülke.
İhracat ve ithalatımızın en büyük partneri, ülkeye en çok turist gönderen, yabancı yatırım bakımından da tartışılmaz bir lider ülkeden söz ediyoruz ve bu ülkenin yıllardır ertelediği bir kararı almasının ardından Erdoğan’ lı iktidarın ortaya koyduğu tepkiler hamasi söylemlerden ibaret…
Artık kafaları kumdan çıkarıp, daha ciddi adımların atılması, başka ülkelerin benzer durumlarda ortaya koydukları yol haritalarından esinlenilmesi gerekiyor.
Gerekiyor da, ülkenin her alanda tek karar vericisi konumuna gelip oturan Erdoğan’ ın, dillendirdiği “Ermeni tasarısına oy veren Alman parlamentosundaki Türklerin kanını laboratuarda tahlil ettirme” söylemleri dışında, uygulanabilir ve dünyayı ikna etmesinden geçtim, ciddiye alınacak tek bir öneri duyan oldu mu?
Federal Alman Parlamentosundaki Türk Milletvekillerinin kanını tahlil ettirince sorun çözülmüş mü olacak? Kaldı ki, bu topraklarda kan, kafatası üzerinden ölçümlere başlanırsa, işin ucunun nereye varacağı konusunda kimsenin oturup ciddiyetle düşündüğü de şüpheli…
Gelelim elimizdeki tek argüman olarak tutunup durduğumuz kulaklara hoş gelen “tarihi tarihçilere bırakma” söylemine…
Ülkenin muktedirleri ilk günden beri tarihin tarihçilere bırakılmasını savunuyorlar da, tarih derken hangi tarihin kast edildiği sorusunun somut cevabı yok.
Oysa kendi halkınız okusun diye sipariş ettirip yazdırdığınız resmi tarih dışında objektif ve tarafsız gözle olaylara bakan bir başka tarih var ki, onun da muktedirleri ve manuple ettikleri büyük halk yığınlarını mutlu etmesi hali şüpheli…
Tarih, içinden beğendiğinizi seçip alacağınız, beğenmediğinizi daha altlara gömeceğiniz bir derin dondurucu değil. Aksine kapağı açtıktan sonra ortaya çıkacak her şeye razı olacaksınız ve bir daha hiçbir şeyi bir yerlere tıkıştıramayacaksınız.
Bu konuda samimiyet testi için öyle 1915’ lere, hatta çok daha yakınlarda yaşanmış 6-7 Eylül olaylarına falan bile gitmeye gerek yok.
1990’lardaki faili meçhullerin üzerine gidebildik mi?
Öldürülen, kaybedilen, bugün bile “Cumartesi analarının” küllerine razı olduğu on binden fazla insanın başına nelerin geldiğini, o cinayetleri kimlerin işlediğini sorgulayabildik mi?
Faili meçhullerin, meşhur faillerini yargı önüne çıkarabildik mi?
Çıkardıklarımızın tümünü tıpkı beğendiğimiz, beğenmediğimiz tarih örneğinde olduğu gibi, mahkemelerden mahkemelere taşımadık mı?
Bu soruların can yakıcı yanıtları orta yerde dururken, Ermeni mevzuunu “tarihe ve tarihçilere bırakalım” öyle mi?
Hepsinden geçtim şu “tedirgin güvercin” Hrant’ ın katledilmesiyle ilgili vicdanları tatmin edecek bir sonuca ulaşıldığı, yargının işini hakkıyla yaptığı, eninde sonunda adaletin tecelli edeceği konusunda gerekenin yapıldığına inanan kaç kişi çıkar?
Hrant gibi birine bile yaşamı çok görenlerin, duruşma salonlarını basanların, Valiliğe çağırıp tehdit edenlerin, mahkeme önünde kendisine bozuk para atarak daha yaşarken, ölüm fermanını boynuna asanların hangisinden hesap sorulabildi ki, dünya böylesi bir ülkenin açacağı arşivlere, ortaya dökeceği belgelere güvensin?
Ermeni meselesi elbette ciddi ve yüz yılın en önemli konularından biri ama böylesine ağır bir konuyu gerçekten tartışacak ciddiyette miyiz?
Hrant’ ın uzandığı yerde göl olmuş kanı bile soruya ‘hayır’ diyor…
Varsın birileri laboratuara kan göndermekten bahsetsin, Hrant’ ın yerde kalmış kanı her şeyi yeterince anlatmıyor mu?
9 Haziran 2016 Perşembe 08:46