“Mesnevi Terapi” alıntıları – Nevzat Tarhan adlı yazardan
Gerçeği öğrendim bir gün...Ve gerçeğin acı olduğunu...Sonra dozunda acının, Yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim.
Dostlarım,Ben dostlarımı ne kalbimle ne de aklımla severim.Olur ya... Kalp durur...Akıl unutur...Ben dostlarımı ruhumla severim.O ne durur, ne de unutur...
İnsanın motivasyonunu en çok engelleyen şey tembellik eğilimidir. İnsanoğlunun cennetten kovulması aceleciliğiyle, cennete girememesi de tembelliğiyle ilgilidir. Hz. Âdem’in cennetten indirilmesinde memnu meyveyi yeme ile sembolize edilen durum Hz. Âdem’in Hz. Havva’dan alacağı zevkler anlamında değerlendirmelidir. Gerçekten de insanoğlu zevke ulaşma konusunda Yaratıcı’nın
Güzellik bakan gözdedir” sözünü vurgulayan bir hikâye… Aşk insanda duygusal körlük meydana getiriyor. Kişinin hissettiği yoğun duygular, sevdiğinin kusurlarını görmesini engelliyor. Engellediği için de ortalama bir insan için kusur olan bir şey o kişi için kusur olmuyor.
Başkasının ayıbıyla uğraşan insanların zihin dünyalarında yanlış inanışlar vardır. Bu yanlış inanışlardan biri kendini kanıtlama çabasıdır. “Ben biliyorum, ben bir hata yakaladım” diyerek kendilerini kanıtlamaya çalışırlar. Bazıları da kibirlidirler ve yalancı bir özgüvenleri vardır. Bazı insanlarınsa özgüvenleri o kadar zayıftır ki “Beni eleştiriyorlarsa haklılardır” diyerek başkalarının haklı ya da haksız olup olmadığına bakmadan inanıp ona karşılık verirler.
Eleştirilerde “Dur, Düşün, Sonra İnan”
Âlemin ayıbını söyleyen daha fazla yol kaybeder.
Özgüven eksikliği olan kişilerde özerklik duygusu zayıftır ve hep başkalarına dayanarak, güvenerek ilerlemek isterler. Dolayısıyla tek başlarına karar veremezler. Yani bir insanın hızlı ve tek başına doğru karar verebilmesi için sağlıklı bir özgüveninin olması gerekir.
İhtiyaçtan fazlasına meyletme ki sana galebe etmesin,sana bey olmasın.
California Sendromu bu hikâyenin anlattığı durumlar içinde değerlendirilebilir. California Sendromunun dört tane belirtisi vardır. Birincisi; zevke düşkünlük, hedonizmdir. Bu kişiler zevk peşinde koşmayı yaşam amacı olarak görürler. Bu nedenle doyumsuzdurlar. “Hoşuma giden iyidir, hoşuma giymeyen kötüdür” şeklinde bir yaşam felsefeleri vardır. Bu kişilerin ikinci özelliği benmerkezci ve bencil oluşlarıdır. Kendi zevklerini ön planda tutarlar. Mesela bu tip kişiler eşi ya da çocuğu hasta olsa rahatı bozulduğu için evliliğini bitirebiliyor. Üçüncü olarak bu kişiler yalnızdırlar. Benmerkezci oldukları için yanlarındaki herkes onların dediklerine uymak zorunda kalıyor ve bu durum uzun süre mümkün olamayacağından sonunda yalnız kalmaya mahkûm oluyorlar. Ancak güç ve paraları varsa yalnız kalmıyorlar. Dördüncü aşamada da mutsuz, depresif oluyorlar. Bu kişilerde zevk bağımlılığı oluşuyor. Mesela Romalıların son zamanlarında da vardır; yemek yedikten sonra bilerek istifra edip tekrar yemek yemelerini bunlara örnek olarak gösterebiliriz.
Biz de Allah’a yaklaşmak istiyoruz ama yaklaşamıyoruz, acı çekiyoruz, gerçeği göremiyoruz. O hâlde hikâyeden hırsa düşmek yerine sabredip beklememiz lazım gibi bir anlam çıkıyor. Bu aslında kulluğun en üst noktasıdır. “Kulluğun alameti istemektir” denir. Bu, ortalama bir kulluktur. Ama yüksek kulluk seviyesindeki insanlar, Allah’ın kendisini gördüğünü düşünen insanlar –ki ibadetin en üst noktası da Allah’ın kendisini gördüğünü idrak ederek yapılan ibadettir- “Allah içimden geçenleri biliyor, o hâlde benim bu konuda şikâyet etmemem lazım, O’na hâlimi arz etmeye çalışırken şikâyet eder tarzda olmamam lazım” düşüncesiyle davranıyor. Bu üst düzey bir teslimiyettir ki Hz. İbrahim’in kıssasında vardır. Hz. İbrahim ateşe atılırken Cebrail gelir, “Bir isteğin var mı?” diye sorar. Hz. İbrahim “Senden bir şey istemem, Allah biliyor, bana yeter” der.
Allah bize yardım etmek dilerse, bize yalvarmak ve münacatta bulunmak meylini verir. (I., 1904)
Olumsuz Düşünce Kalıbı:
İnsanların beni görmezden gelmeleri berbat bir durumdur.
Eğer iyi şeyler yapmak istiyorsak bunları mümkün olduğunca gizli yapmamız gerekir.
yüzden bir insanın, duasına cevap beklerken bütünsel düşünmesi gerekir. Hem dünya hayatını hem ahiret hayatını düşünmesi lazımdır. Dua edebiliyor olmak bile aslında bir bakıma gemiye girmiş olmak demektir; kaptan köşküne henüz ulaşamamış olsak da en azından limanda kalmadık. Kaptan köşküne ulaşmak istiyorsak da onun zaman ve şartlarına uymalıyız. Gemiye giremediysek işte o zaman asıl kaybedenlerden oluruz. Bu nedenle, insanın dua edebilmesi bir bakıma Rabbinin sahil-i selamete götüren gemisinin bir ferdi olduğunun göstergesidir. Bir kulluğun, bir aidiyetin göstergesidir. O nedenle dua edebiliyor olmak da bizim sahiplenildiğimizi kabul edildiğimizi gösterir.
Kişinin “doğru” bildiği şey mutlaka onun için faydalı olmayabilir. Onun için, bir insanın duasına illâ ki istediği şekilde cevap verilmesini beklemesi onun kulluk sıfatını, haddini aşması demektir. Tıpkı bir hastanın doktora gidip “Bana illâ ki şu ilacı yaz” demesi gibidir. Bu, o kişinin hasta kimliğine uymayan bir davranıştır. Hekim “Arkadaş, senin hastalığına o ilacın hiçbir faydası hiçbir ilaç yok” dediğinde o kişiye kötülük yapmış olmaz.
Bu dünyada kendilerine verilen hayatın karşılığı olarak “iyi insan” olmak gerektiğine in
yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.