Cuma, 05 Ağustos 2011 21:15
Bıraktım bugünümü, gelecek tüm yarınlarımı da. Geçmişimden ardıma bile bakmadan kaçarken, sadece beni hiç terk etmeyen hüznümü aldım yanıma. Kimbilir, belki güneş bir daha benim için hiç doğmayacaktı, belki yüzüm bir daha hiç gülmeyecekti.
Konuşmanın anlamsızlığına kapıldım, nasılsa anlayan duyan yok derken
öylesine kitledimki dudaklarımı bir daha sesim bile duyulmayacaktı artık.
Ve unuttum beni unutanları. Öyle bir kuytuya sığındım ki ben bile bulamadım beni. Uzun bir süre mekansız kaldı ruhum. Dünya ,insanlar ,ağaçlar,kuşlar ve daha nice varlıklar Silindiler… Önce soluklandım bu mekansızlık da, dinlendim. Benim en iyi dostumla yani hüznümle beraber kuytumda ki karanlığımda konuştuk , dertleştik iç sesimle. Bu kez daha cesurca, daha anlamaya çalışarak. Sanki tamir edilmek için gelmişim buraya gibi hissettim biran. İç sesim konuşurken ve bir bir anlatırken bana hakikatları bazan ben isyan ettim bazan hüznüm. Fakat her bir günle beraber bende sızı olan tasalarım,kederlerim dağıldı yok oldular. Sebepler sonuçlar rüzgar gibi uçuştu etrafta, hani birazda kızgın öfkeli tabii. Sonra onlarda yumuşadı açtılar kendilerini bana. Onlarla da dertleştik. Meğer beni üzen olayların ardında ne güzellikler saklıymış. Sevindiklerimin ardında bir okadar şer. Bir ayet süzüldü hafızamın derinliklerinden dışarıya ."Olur ki hoşunuza gitmeyen bir şey, sizin için hayırlıdır ve olur ki, sevdiğiniz şey de sizin için bir şerdir. Allah bilir de siz bilmezsiniz." 1
Anladım ve kabul ettim her ne geldiyse O'dan .
Yeni biriyle tanışırcasına tanıştım yine kendimle. Günler aylar geldi geçti yada bana öyle geldi. Her günle beraber ufak ufak içimdeki karanlık da aydınlanmaya başladı. Kalbimden gelen bir ses bana kalk dedi "Kalk ve gel".....
İyide kime nereye gideyim?
Yolculukları neden sevmezdim bilmiyorum ama bu yolculuk fikri huzur verdi ve sevdim. İşte yine bir halden başka hale yolculuk var,şimdiyle ayrılık vakti geldi demek ki.
Yürüyorum adım adım karanlık kuytumdan aydınlığa doğru. Yürüyorum... Yürüyorum...
Bu yolculuğa heyecan ve ümid içinde başlarken hüznümüde unutmuşum kuytuda. Demek ki yeni dostum,yoldaşım ümid şimdi.
İyiki geldin ümid,anladımki sen olmazsan olmaz imiş bu hayat. Hoşgeldin dünyama.
Pamuk da yürür gibi yumuşak bir yol da yürüyorum. Yoksa bana mı öyle geldi acaba ?
Ayaklarımın altında yol yok,başımı yukarıya kaldırdım ve gördüğüm sadece uçsuz bucaksız bir boşluk. Korkmalımıyım yoksa korkmamalımıyım diye bocalarken huzur dolu sessizlikte bu düşüncede kayboldu gitti .
Ahh sonsuzluk dedikleri bu olsa gerek işte! Derin,uçsuz bucaksız,
Sonsuzluk yok diyen yanılıyormuş içindeyim işte. Boşluğu görünce kuşlar geldi aklıma onlarda süzülürlerya gökyüzünde, biran bende uçmayı istedim . Aklımdan geçer geçmez başladım süzülmeye, bir oyana bir bu yana sanki kuş cıvıltıları tadında ki çocuk neşesiyle. Keyfini çıkar dedi ümid, işte sana özlediğin sen.Neşeli,mutlu vede huzur içinde bir gün mü saat mi yıl mı geçti bilmiyorum. Mekansız ve zamansızdım. Sonsuzluğun içinde sonsuza kadar kalabilirdim.
Sonra gelen aydınlık...
Bir aydınlıktan sonra gelen karanlık … Hep takipde ikisi birbirini.
Yaşamak lazımmış demek ki farkı anlamak, değerini bilmek için.
Bu kez hafızamdan bir tefsir geçti.
"Kısacası, karanlıktan aydınlığa aydınlıktan karanlığa her saat durmadan değişen zaman farkları içinde bilhassa ilk hayat ve marifet neşesinin yükselmesi anı olan parlak kuşluk vaktine ve ona arız olmakla beraber gelecek bir hayat ve mutluluk neşesinin başlangıcı ve müjdecisi olan gecenin dindiği sessizlik anına yemin olsun ki ey Muhammed! Rabbın seni terketmedi, veda edip bırakıvermedi"2
Bir sen varsın bana can, bana nefes,bana dost. Hz.Muhammed'(s.a.v)'i bırakmadığın gibi, terketmediğin gibi benide bırakma, terketme. Sakın sen unutma beni, ben yanılıp, hata edip unutsamda seni.Yoksa aydınlanmaz hiç bir karanlığım.” duası dökülürken dilimden, işte Güneş de doğmakta tüm görkemiyle. Şimdi gönlüme de bahar gelecek ,çiçekler açacak yeniden ve güneş üşüyen ruhumu ufaktan ufaktan ısıtacak .
Adı güzel,adı sıcak mı sıcak.
Aşk’ın neşeli sesi soymakta beni benden an be an
ve yeni elbise giydirmekte….Hazırım artık…
Fakat ahh bu perde…olmasaydıya. Olsun bunada şükürler olsun dedim.
Görmesemde hissettiğim,duymasamda dinlediğim.
Varlığında bir türlü son bulmayan yolculuğum. “O”…
Mesafeler bitti,yolculuğun sonuydu işittim ve geldim. Sen çağırdın ve geldim.
"Lebbeyk Allahümme Lebbeyk"
Aşk’ın lisanı ile konuştum onunla sessizce.
Dilerim hiç bitmesin bu an ve bu AŞK.
Birileri AŞK yoktur derken elbette var ve aslında her yol o’na çıkar eğer gitmesini bilirsen,bilirsem ,bilirsek. Kendi kendimize umut yerine ümitsizlik doldurmasak kalplere ne güzel olurdu dedim . Herkes AŞK'ın tarifi peşinde nedense. Hiç bitmeyen bir soru: "Aşk nedir,nasıldır" tarif edermisiniz?
"Tarif edilmeye çalışılsada herkes kendi hissettiğinin boyutunda yaşar AŞK'ı".
Bu nedenle binbir tarifi vardır ve her biri ki kişiye özeldir.Bir tarifte şu mesela;
"Bu kocaman evren içinde eğer
birgün sadece "O" kalmadıysan !!
Ne anlarsın sen AŞK'dan ."
Hz. Mevlana'ya sormuşlar: "Aşk Nedir?" diye.
"Ben ol da, bil" demiş.
Ve en güzel cevabı söylemiş Mevlana
Sürem doldu ziyeret saatim bitti ve
ben varım ve eğer varsam bu alemde bir nefeslikte olsa
O ana dek bekle beni
Bende bekliyorum seni…..
Sana kavuşmaya, sende yok olmaya ve “BEN’e” veda etmeye!
Sadece”SEN” olmaya !
1-(Bakara Suresi, 216 - Kuranı Kerim)
2-Duha-3 Elmalı Hamdi yazır
Son Güncelleme: Pazartesi, 08 Ağustos 2011 02:46
Bu Hafta 34232
Şimdi: 66 misafir var.