Mazlumder Kısa Film Yarışması
"İNSAN HAKLARI" KONULU KISA FİLM YARIŞMASI TOPLU SONUÇLARI
Birincilik Ödülü / "Yasak Rüya"
İkincilik Ödülü / "Sürgün"
Yönetmenler: Orhan Eskiköy ve Pınar Yıldız
Üçüncülük Ödülü / "Benim Adım İvan"
Mansiyon-1 / "Manzara"
Yönetmen: İbrahim Demirkan
Mansiyon-2 / "Ali'nin Rüyası"
Her yeni yıl daha iyiye, daha güzele doğru...
Mazlumder, pek çoklarının gayet pişkin bir biçimde kabuklarına çekilip dünyada huzur ve mutluluğu belediyelerin toplu konut çekilişlerine katılmakta (ve burada zikredemeyeceğim daha başka dünya nimetlerinde) aradığı bir fetret döneminde, son derece anlamlı bir girişimi daha -sınırlı imkânlarına karşın- alnının akıyla sonuçlandırmanın gururunu yaşadı geçen hafta...
23 Aralık Cuma akşamı, bu değerli sivil toplum örgütümüz tarafından düzenlenen "Geleneksel İnsan Hakları Gecesi"ndeydim. Tırışkadan bir komedi filmi oynatsalar Çemberlitaş-Feza Kültür Merkezi'nde oturacak yer bulunmaz; millet içeri girebilmek için birbirini ezerdi. Ama o akşam koca salonda (toplam koltuk sayısının en fazla yüzde 40'ını oluşturan) bir avuç "modası geçmiş direnişçi" olarak, gayet biz bize bir manzara içinde yerlerimizi aldık. Memleketin en namlı ateist ve solcularından sevgili Şanar Yurdatapan o karda-kışta Mazlumder yetkililerini yalnız bırakmayıp gelmiş, ama ismiyle cismiyle bizzat davetli olan bir sürü anlı şanlı "milliyetçi-muhafazakâr" belediyeci, politikacı, akademisyen ve yazar, yoğun gündemlerinden dolayı ne yazık ki aramızda olamamışlardı. Bu "aşırı meşgul" güruh, gönderdikleri ikişer satırlık rutin telgraf mesajlarıyla "çalışmalarında başarılar dilediler" Mazlumder'cilere...
Olsun; bazılarıyla son büyük şamarda buluşacağız inşallah... Ben ise "boş gezenin boş kalfası" olarak, lapa lapa kar yağan bir İstanbul akşamında eşim ve iki küçük kızımla birlikte oradaydım. Tıpkı, yıllardır "müminler arası dayanışma gösterisi" anlamını taşıyan hiçbir toplantı ve etkinliği es geçtiği görülmemiş Abdurrahman Dilipak ağabey gibi... Tıpkı, kendisini yıllardır mazlumların davalarına adamış olan avukat Hüsnü Tuna ağabey gibi ve adlarını tek tek sayamadığım daha yaklaşık yüz elli dolayındaki güzel insan gibi... Doğrusu ya, bazı kartondan kahramanların yokluğunda zerre kadar mahzunluk çekmedik ve gerektiğinde elli tane zımba gibi adam ve kadının da dünyayı değiştirebileceğini aklımızdan hiç çıkarmayarak bu güzel etkinliğin hazzını yaşadık.
Gecede "insan hakları" konsepti çerçevesinde biraraya getirilmiş birçok önemli konu ve güzide konuk vardı. Ancak, yerimin darlığından dolayı diğer konu başlıklarına burada uzun uzadıya giremiyorum. Ben, daha ziyade jüri üyesi olduğum Uluslararası Kısa Film Yarışması'nı anıp geçmek durumundayım. Evet, bir ay boyunca yoğun emek verdiğimiz bu yarışmayı nihayet sonuçlandırdık ve sıralamada ilk üçü oluşturan yönetmenlere ödüllerini dağıttık. Bu yıl ilk kez düzenlenen yarışmada birincilik ödülüne İran'da çekilen bir Türk kısa filmi, "Yasak Rüya" lâyık görüldü. "Yasak Rüya", ikinciliği kazanan "Sürgün" ile jüri toplantıları sırasında epeyce kapıştı, ama sonunda içerdiği görsel kaliteyle rakibini burun farkıyla da olsa geçmeyi başardı. Üçüncülük ödülü ise Bulgaristan'da çekilen bir Türk kısa filminin, "Benim Adım İvan"ın oldu. Bunların yanısıra, finale kalan iki genç yönetmene de gelecek yıllarda karşımıza çok daha yetkin projelerle çıkabilmeleri için teşvik niteliğinde birer mansiyon vermeyi uygun gördük.
Ali Murat Güven, Mazlumder Uluslararası Kısa Film Yarışması'nda "Yasak Rüya" adlı filmiyle birinciliği kazanan genç yönetmen Faysal Soysal'a ödülünü verirken...
Birinciliği kazanan 8 dakika uzunluğundaki "Yasak Rüya", uykuların bile güvenlik güçleri tarafından denetlendiği totaliter bir ülkede, gördüğü rüya nedeniyle gözaltına alınan genç bir adamın öyküsünü anlatıyordu. Ki her karesi, yönetmen Soysal'ın sinemanın anlatım dilini ve estetiğini kavramış, gelecek için büyük umutlar vaad eden bir genç sanatçı oluşunun ipuçlarıyla doluydu. İkincilik ödülünün sahibi "Sürgün" ise daha ziyade belgesel değeriyle ön plana çıkan ve beni özellikle final sahnesiyle yaralayan bir film oldu. "Meçhul Güçler"in (!) köylerini yakıp büyük kentlere göç etmeye zorladığı bir Kürt ailesinin Diyarbakır'da sürgün olarak geçirdiği çile dolu son on yılı yalnızca 20 dakikaya sığdırmayı başarıyordu bu nefis belge-film... Köylerinin yakıldığı gün orada şans eseri bulunan amatör bir kameranın çektiği görüntülerle, herşeyini yitirmiş vaziyette Diyarbakır'ın varoşlarındaki tek odalı bir eve sığınan ailenin bugünkü yaşantısı paralel kurguyla anlatılmaktaydı filmde. Ve on yıl öncesinin görüntülerinde, yanmış yıkılmış evinin önünde hızlı hızlı soluk alıp verirken ansızın "Allaaaah!" diye bağıran o yaşlı Kürt amcayı ömrüm boyunca unutabileceğimi hiç sanmıyorum. Keşke bu film ulusal televizyon kanallarımızda yayınlanma şansı bulabilse... Ama yemez ki!
Üçüncülük ödülünü kazanan "Benim Adım İvan" ise Bulgaristan'da komünizmden kapitalizme geçiş sürecinde önce işini, sonra karısını, sonra annesini ve en sonunda da umutlarını yitiren metal işçisi İvan'ın zorlu hayat yolculuğunu birbirinden güzel siyah-beyaz fotoğraf kareleriyle anlatan etkileyici bir denemeydi. Bir Türk oyuncunun canlandırdığı İvan, aslında herbiri mizansen olan, ancak her biri hayatın içinde kaydedilmiş izlenimi uyandıran gerçekçi kareler eşliğinde ruhsal çöküşe doğru ilerliyordu. Bu film de jürinin değerlendirmesi sırasında tıpkı "Yasak Rüya" gibi sinemasal özellikleriyle dikkati çekti.
Mansiyon alan iki filmden "Ali'nin Rüyası" (Yönetmen: Senem Tüzen), işsizlik nedeniyle köyden kente göçün sevecen bir anne ve oğuldan oluşan küçücük bir aileyi yok edişini, "Manzara" (Yönetmen: İbrahim Demirkan) ise Türk halkının insan hakları olgusuna iki yüzlü bakış açısını derli toplu birer sinema diliyle aktaran, her ikisi de onları çeken genç sinemacılar adına umut verici nitelikte çalışmalardı.
Bu yarışmayı topu topu birkaç mensubunun fedakârca gayretleri ve oldukça düşük bir bütçeyle gerçekleştiren Mazlumder'i bir kez daha gönülden kutluyor, sinema sanatını insan onurunun yüceltilmesinde etkin bir araç olarak kullanacak her türlü sanatsal projelerinde son nefesime kadar arkalarında olduğumu açıkça bilmelerini istiyorum. Organizasyona emeği geçen bütün o güzel insanlarla gelecek yıllarda, şöhreti dünya çapında yayılmış çok daha geniş kapsamlı kısa film yarışmalarında buluşmak dileğiyle... Bu yolda ölen ölür, kalan sağlar ise bizimdir!