“Bir çiftçi ailesinden geliyorsun Thomas. Çiftçilik güzel, dürüst bir meslek. Burada çalışırken kendini evindeymiş gibi hissedersin,” diyerek dizlerinin üzerindeki rahibi işaret etti.
Başımı iki yana salladım. “Rahip olmak istemiyorum!” dedim sertçe.
“Ah, sen asla rahip olamazsın!” dedi Peder Cairns. Sesinde şaşkınlık ve öfke vardı. “Artık rahip olamayacak kadar şeytana yakınlaşmışsın ve hayatının sonuna kadar da tekrar aynı yola sapmayasın diye yakından izlenmen gerekecek. Hayır, o adam birader.”
“Birader mi?” diye sordum,
“Böylesine büyük bir katedralde, rahiplere destek olan yardımcılar vardır. Onlara birader deriz, çünkü dinsel törenleri yönetemeseler de başka önemli görevleri vardır ve kilise ailesinin bir parçasıdırlar. Birader Peter bizim bahçıvanımız, üstelik işinde de çok iyi. Ne dersin Thomas? Birader olmak ister misin?”
Biraderlik hakkında her şeyi anlamıştım. Yedi çocuğun en küçüğü olarak, kimsenin yapmak istemediği işler bana verilmişti. Görünüşe bakılırsa burada da pek farklı değildi. Zaten benim bir işim vardı ve Peder Cairns’in şeytan ve Hayalet’le ilgili anlatmış olduklarına inanmamıştım. Beni biraz düşündürmüştü, ama içten içe bunun doğru olamayacağını biliyordum. Bay Gregory iyi bir adamdı.
Hava kararmaya ve soğumaya başlamıştı. Gitme vaktim gelmişti.
“Benimle konuştuğunuz için teşekkürler Peder,” dedim, “ama artık Bay Gregory’yi bekleyen tehlikeden bahsedebilir misiniz?”
“Zamanı gelince Thomas,” dedi gülümseyerek.
Bu gülümseme bana kandırıldığımı hissettirmişti. Hayalet’e hiçbir şekilde yardım etme niyeti olmadığını hissediyordum.
“Bana söyledikleriniz hakkında düşüneceğim, fakat artık geri dönmem lazım, yoksa akşam yemeğini kaçıracağım,” dedim. O an bunun iyi bir mazeret olduğunu düşünmüştüm. Zehir’le karşılaşmaya hazır olmam için oruç tuttuğumu biliyor olamazdı.
“Senin için burada akşam yemeğimiz var Thomas,” dedi Peder Cairns. “Hatta geceyi burada geçirmeni istiyoruz.”
Yan kapıdan iki rahip daha girmişti ve bize doğru yürüyorlardı. İri yarıydılar ve yüzlerindeki ifade hiç hoşuma gitmemişti.
Kaçabilecek fırsatım vardı, ama neler olacağını anlamadan kaçıp gitmek aptalca gelmişti.
Sonrasındaysa artık çok geçti, çünkü rahipler iki yanımda durup beni kollarımdan ve omuzlarımdan sıkıca tuttu. Karşı koymadım, çünkü anlamı yoktu. Elleri çok büyük ve ağırdı; aynı yerde uzun süre kalırsam yavaş yavaş toprağa gömüleceğimi hissediyordum. Ardından beni kilisenin malzeme deposuna götürdüler.
“Bu senin iyiliğin için Thomas,” dedi Peder Cairns, bizimle birlikte içeri girerken. “Sorgulayıcı bu akşam John Gregory’yi yakalayacak. Elbette ki bir mahkeme olacak, ama sonucu belli. Şeytan’la işbirliği yapmaktan suçlu bulunup yakılacak. Bu yüzden onun yanına dönmene izin veremem. Senin için hâlâ bir şans var. Daha genç bir çocuksun, ruhun yakılmadan da kurtarılabilir. Ama tutuklandığında onun yanında olursan sen de aynı kaderi paylaşırsın. Yani bunu iyiliğin için yapıyoruz.”
“Ama o kuzeniniz!” deyiverdim. “Aileden biri. Bunu nasıl yapabilirsiniz? Bırakın beni, gidip onu uyarmam lazım.”
“Uyarmak mı?” diye sordu Peder Cairns. “Onu uyarmaya çalışmadığımı mı sanıyorsun? Neredeyse tüm gençlik dönemi boyunca onu uyardım. Artık bedeninden çok, ruhunu düşünmem gerekiyor. Alevler onu temizleyecek. Acı çekerek ruhunu kurtarabilir. Bunu anlamıyor musun? Ona yardım ediyorum Thomas. Bu dünyadaki kısa yaşamımızdan çok daha önemli şeyler var.”
“Ona ihanet ettiniz! Kendi kanınız ve canınızdan birine. Sorgulayıcı’ya burada olduğumuzu söylediniz.” “İkinizin değil, sadece John’un… Hadi bize katıl Thomas. Ruhun duayla arınacaktır ve yaşamın da artık tehlikede olmaz. Ne diyorsun?”
Haklı olduğuna bu kadar emin olan biriyle tartışmak anlamsızdı, bu yüzden nefesimi harcamadım. Beni katedralin kasvetli kısımlarına doğru götürürlerken yalnızca ayak seslerimizin yankısıyla anahtarların şıkırtısını duyuyorduk.