imam-i Hanbeli Mezhepi Hakkında herşey - Güzel Sözler
You are at:Home»İSLAM ANSİKLOPEDİSİ»imam-i Hanbeli Mezhepi Hakkında herşey
imami hanbeli hakkında herşey
imam-i Hanbeli Mezhepi Hakkında herşey
By Cokiyiabi on	 Ara 2, 2014 İSLAM ANSİKLOPEDİSİ
(164/780 – 241/855)
Ahmed b. Hanbel, Ebû Hanîfe’nin (ö.150/767) ögrencisi ve devrin ünlü bas kadisi Ebû Yûsuf’tan (ö.182/798) fikih ilmi aldi. Rivâyetle dirayeti birlestiren bir yol izledi. O, hükmü hadisten çikarir, bu hükme yeni bir takim meseleleri kiyas ederdi. Bu arada Yemen’e giderek, San’a’da Abdurrezzâk b. Hemmâm’la (ö. 211/826) görüstü. Orada iki yil kadar kalarak O’ndan ez-Zuhrî ve Ibnü’l-Müseyyeb yoluyla gelen birçok hadisleri aldi(Muhammed Ebû Zehra, Islâm’da Fikhî Mezhepler Tarihi, Terc. Abdulkadir Sener, Istanbul i976, s. 423 vd.)
Ibn Hanbel’e göre, ayni konuda aksi bir görüsün bulundugu bilinmeyen sahabe kavlî “icmâ”‘ niteligindedir. Eger sahabe görüsleri arasinda ihtilaf varsa, ya bunlardan Kitap veya Sünnete yakin olani tercih eder veya böyle bir tercih yapmaksizin sadece görüsleri nakletmekle yetinir. konu hakkinda sahabe görüsü nakledilmemisse, büyük tâbiî’lerin re’ylerini kendi re’yine tercih eder. Mesele hakkinda âyet, sahih hadis, sahabe kavli, zayif ve mûrsel eser gibi deliller bulamazsa kiyas yoluna basvurur (Ibnü’l kayyim, a.g.e., I, 32). ”
Hanbeliler, hakkinda Kitap, Sünnet ve Icmâ’a dayali bir delil bulunmayan maslahati (kamu yarari) kiyastan sayarlar. Çünkü bunlar Kitap ve Sünnet nass’larinin toplamindan elde edilen genel maslahatlardir. Diger yandan Ibn Hanbel “Siyaset-i ser’iyye” de de maslahadi esas almistir. Siyaset-i ser’iyye, Islâm Devlet baskasinin, toplumu islah amaciyla, insanlari yararli islere tesvik etmek ve zararli islerden uzaklastirmak için izlemis oldugu yoldur. Nass olmasa bile bu konuda bazi cezalarin uygulanmasi mümkün ve caizdir. Ibn Hanbel’in konu ile ilgili bazi fetvalari söyledir: Fesat ve kötülük çikaranlar, serlerinden,güvende olunabilecek bir ülkeye sürgün edilirler. Ramazan ayinda gündüz sarap içenlerin cezasi arttirilir. Sahabeye dil uzatan cezalandirilir ve tevbeye davet edilir. Hanbelî mezhebine bagli bazi bilginler de kamu yararina dayali fetvalari sürdürmüslerdir. Meselâ; bir ev sahibi, eger evi elverisli ise, kalacak yeri olmayan bir kimseyi evinde oturtmasi için zorlanabilir. Bu konuda Ibnü’l-Kayyim (ö. 751/1350) söyle der: “Bir topluluk, herhangi bir sahsin ovinde oturmak zorunda kalsa, bundan baska bir ev veya otel (han) bulamasa, O kimsenin anlasmazliga düsmeksizin evini bunlara vermesi gerekir. Bazi Hanbefîlere göre ev sahibi bunlardan ecr-i misil kadar kira bedeli alabilir (Ebû Zehra, Islâm’da Fikhî Mezhepler Tarihi, s. 493, 494).
Ahmed b. Hanbel’in Islâm Devlet Baskani seçimi (Imam, halife) ile ilgili görüsü su sekilde özetlenebilir: O, hilâfet ve halîfe konusunda sahabe tabiilerin çogunluguna tabi olur. Buna göre, Islâm Devlet baskani (halîfe), kendisinden sonra uygun gördügü birisini hilâfet için aday gösterebilir. Burada son söz mü’minlerin bîatidir. Nitekim Hz. Peygamber, Ebû Bekir (r.a)’in, kendi yerinegeçmesine isaret buyurmus, fakat bunu açikça söylememistir. Söyle ki, Hz. Peygamber, hastaligi günlerinde Ebû Bekr’i namaz kildirmasi için öne geçirmistir. Ashâbi kiram; “Peygamber (s.a.s) O’nu din isimiz için seçmistir. O halde biz O’nu dünya isimiz içinniçin seçmeyelim” diyerek, Hz. Ebû Bekr’e bîat etmislerdir. Hz. Ebû Bekir, kendisinden sonra Hz. Ömer’i aday göstermis, müslümanlari O’na bîat edip etmeme konusunda serbest birakmistir. Müslümanlar da kendi iradeleriyle Hz. Ömer’e bîat etmislerdir. Daha snra, Hz. Ömer, peygamber (s.a.s)’in rizasini kazanan alti kisiyi seçmis ve bunlara içlerinden birini halife seçip, müslümanlari buna bîata davet etmelerini tavsiye etmistir. Bunlarin dört tanesi Hz. Osman’i seçmis ve müslümanlar da ona bîat etmislerdir. H. Ali de O’na biat edenler arasindadir. Ahmed b. Hanbel, “Onlarin isleri, aralarinda danisma (süra) iledir” (es-Sûrâ, 42/38) âyeti uyarinca, halifenin sûrâ ile seçilmesi prensibini benimser. Diger yandan sünnete uyarak halîfenin Kureys’ten olmasini kabul der. Yönetimi zorla ele geçiren kimseye facir bile olsa itaâtin gerekli oldugunu söyler. Böylece fitnelerin önüne geçilmis olur. O, bu konuda müslümanlarin maslahatini gözetmektedir. O’na göre, düzenli ve kalici bir yönetim teessüs etmelidir. Bu düzenin disina çikanlar, ümmetin gücünü bölmekte ve onu temelinden sarsmaktadir. Ibn Hanbel’i böyle düsünmeye sevkeden sey, Haricilerin o dönemdeki sert, bölücü ve siddetli eylem ve hareketleridir. Müslümanlarin nizamini bozmak isteyenler, zâlim yöneticilerin isledkleri suçtan daha fazla suç islemis olurlar (Ibnü’l-Cevzî, el Menâkib, s. 176). Ahmed b. Hanbel, mesru nizariim korunmasini savunmakla birlikte kendi devrindeki yöneticilerle hiçbir sekilde temas kurmamis, onlarin hediye ve armaganlarini kabul etmemistir. O, hak ve adalete inanan, zulmü tanimayan, fitne, fesat, isyan ve karisikligi istemeyen yüksek bir ruha sahipti.
Ahmed b. Hanbel te’lif ettigi Müsned adli hadis eseriyle söhret bulmustur. Müsned; üçüncü hicret asrinda ortaya çikan ve hadisleri, diger hadis eserlerinden farkli bir sekilde tâsnife tabi tutan kitaplardir. Sünen, musannef ve câmi’ adi verilen hadis kaynaklarinda tasnif, “konulara göre” yapilirken, müsnedlerde, hadislerin konulari dikkate alinmamis, fakat kitaba alinacak hadisler ya onlari rivayet eden sahabî veya sahabîden sonraki râvilerden birinin ismi altinda biraraya getirilmistir. Meselâ; Ebû Hureyre’nin Hz. Peygamber’den rivayet ettigi hadisler, konulari dikkate alinmaksizin, Ebû Hureyre ismi altinda biraraya getirilerek bir kitap içinde çesitli sahabîlerin haislerinden olusan bir mecmua te’lif edilmistir. Müsned’in kelime anlami “isnad edilmis” demektir.
Ahmed b. Hanbel, Müsned’ini topladigi 700 binin üzerindeki hadisler arasinda seçtikleriyle meydana getirmistir. Müsned’de tekrarlariyla birlik te 40 bin, tekrarlar disinda yaklasik 30 bin kadar hadis yer alir (el-Medînî, Hasâisu’l-Milsned (Ahmed Muhammed Sakir tarafindan Müsned mukaddimesinde nakledilmistir), I, 23; es-Suyûtî, Tedrîbu’r-Râvî, Misir 1379, s. i0i). Müsned’in bütün sahih hadisleri içine aldigi söylenemez. Hatta Sahîhayn’da hadisleri bulunan 200 kadar sahabenin Müsned’te yer almadigi ileri sürülmüstür (es-Süyûlî, a.g.e., s. i0i). Müsned, Ahmed b. Hanbel’in hayatinda iki oglu Salih ve Abdullah ie, kardesinin oglu Hanbel tarafindan Ahmed’ten isitilmis ve rivayet edilmistir. Ancak asil nüshaya Abdullah’in baskalarindan isittigi bazi hadislerle, nüshayi Abdullah’tan rivayet eden Ebû Bekir el-Kati’î’nin bazi hadisleri de ilâve edilmistir. Ancak bunlrin sayisi bütünü etkilemeyecek kadar azdir (el Medînî, a.g.e., I, 21; es-Suyûtî, a.g.e., s. i0i). Sonuç olarak Ibn Hanbel’in Müsned’i müslümanlar arasinda büyük itibar görmüstür. O’nun kaleme aldigi Kitabü’l-Ilel ve Ma’rifeti’r-Ricâl incelendiginde, hadisleri ve râvîlerini tanimada genis bilgiye sahip oldugu anlasilir.
Ahmed b. Hanbel usûl ve fetvâlarini yazmaktan kaçinmistir. Hatta o, fikhinin yazilmasini menetmistir. Bunun sebebi, Islâm’in asil ana kaynagini teskil eden Kitap ve Sünnetle mesgul olmayi ön plâna çikarmaktir. O, bu düsüncesini söyle ifade eder: “el-Evzâî’nin re’yi, Mâlik’in re’yi, Ebû Hanîfe’nin re’yi… bunlar hepsi re’y’dir ve bana göre aynidir. Huccet ve delil olma sifati yalniz “âsâr’a aittir” (Ibn Abdilberr, Câmiu’l-Beyâni’l-Ilm, Misir i346, II,i49). Delilini incelemeden hiçbir müctehidin söz ve re’yine uyulmaz. Delili incelendikten sonra uyulunca buna taklid degil “ittiba” denir. Burada artik müctehidin söz ve re’yi ile degil, onun dayandigi delil ile amel edilmis olur. Ibn Hanbel bu görüsünü su ifadeleriyle biraz daha aççiklar: “Ne beni, ne Mâlik’i, ne Sevrî’yi ve ne de el-Evzâî’yi taklit et, hüküm ve bilgiyi onlarin aldigi kaynaklardan al. Dinini hiçbir müctehide ismarlama, Hz Peygamber ve ashabindan gelei al, sonra tabiîler gelir ki kisi onlar hakkinda muhayyerdir” (Ibnü’l Kayyim, I’lâm, Misir i955, II, i78,i8i, i82).
Daha önce hanefi fikhi Imam Muhammed’in kaleme aldigi ve Ebû Hanîfe (ö.150/767), Imam Muhammed (ö. 189/805) ile Ebû Yûsuf’un (ö. 182/798) görüslerini içine alan râhiru’r-rivâye ve nevâdir kitaplari yoluyla nakledilmis, Imam Sâfiî de (ö. 204/8i9) kendi fikhini bizzat yazmisti. Ahmed b. Hanbel’e ait bazi fikih meselelerin yazili metinleri nakledilmisse de bunlar, kendisi için tuttugu notlardir. Hanbelî fikhi, ahmed b. Hanbel’in talebeleri araciligi ile nakmedilmistir. Bunlarin basinda oglu Salih (ö. 266/879) gelir. O, babasinin fikhini, yazdigi mektuplarla yaymis, kadilik yaptigi yerlerde bizzat pratikte uygulamistir. Diger oglu Abdullah da (ö.290/903) el-Müsned’i ve babasinin fikhini gelecek nesillere nakletmistir. Ahmed b. Hanbel’in yaninda uzun yillar kalan ve onun fikhini nakleden ögrencileri; Ahmed b. Muhammed el-esrem (ö. 273/886), Abdülmelik b. Abdillah b. Mihran (ö. 274/887), Ahmed b. Mhammed b. el-Haccâc (ö. 275/888) basta gelenleridir. Bu ögrencilerden sonra Ebû bekir el-Hallâl (ö. 3ii/923) Ahmed b. Hanbel’in ilimlerini toplamak için bütün gücüyle çalismis, bu amaçla seyahatlere çikmis ve birçok kitap telif etmistir (Ebû Zehra, Islâm’a Fikhî Mezhepler Tarihi, Terc. Abdulkadir Sener, Istanbul 1976, s. 499, 500).
Bu mezhebin fazla yayilmamasinin sebepleri sunlardir: Hanbelî mezhebi tesekküt etmezden önce Irak’ta Hanef, Misir’da Sâfiî ve Mâlikî, Endülüs ve Magrib’te yine Mâlikî mezhebi hâkim durumda idi. Diger yandan Hanbelîler önceleri, baskalarina karsi delilden çok sert hareketlere basvuruyorlardi. Güçleri arttikça, iyiligi emretme ve kötülükten sakindirma için insanlara baski yapiyorlardi. Hanbelîlerin bu gibi davranislari yüzünden insanlar bu mezhepten ürkmüslerdir. Bu sebeple Hanbelî mezhebi fazla taraftar bulamaistir (Ebû Zehra, a.g.e; s. 505, 506).
İslamda Erkeğin Sürme Çekmesi caizmidir
TAHRİM SURESİ VE TÜRKÇE MEALİ
HAKKA SURESİ VE TÜRKÇE MEALİ
Aksaray İftar Saati Ramazan imsakiyesi 2017
Uşak İftar Saati Ramazan imsakiyesi 2017