Ryan Donk'u Nasıl Bilirsiniz?
Benim incelediğim maçlarda teknik
direktör koltuğunda oturan isim Şota Arveladze idi. Saaatler süren Kasımpaşa analizinin ardından iki net sonuca
1- Şota kötü bir teknik direktör.
2- Ryan Donk sorumsuz bir futbolcu ve kötü bir stoper.
Kasımpaşa’nın yediği goller ve düşük performansı daha çok oyuncuların
rahatlığına, ortamın serbestliğine ve yeterli mücadelenin gösterilmemesine ya
da giden bir iki oyuncunun yokluğuna bağlanıyordu. Oysa gerçek neden tam
anlamıyla ortada bir savunma felaketi yaşanmasıydı. Takım “alan savunması” konusunda en temel
kuralları dahi uygulamaktan acizdi. Süper Lig’de bunlar olur mu? Tersten
bakmak daha doğru. Başakşehir hariç bu savunmayı kusursuz uygulayan takım var mı? Kasımpaşa ise savunmada problemli bir anlayışa sahip ama aynı zamanda savunma bilgisi "zayıf" olan Donk gibi bir stoperle oynuyordu. Bu takım neden çok gol yiyor sorusunun cevabı aslında net bir şekilde ortadaydı. Takım alan savunması konusunda hem kusurlu hem de beraber hareket etme konusunda beceriksiz. Kasımpaşa'da olan eksikliğin çok daha azı Rizespor'da olduğu zaman Hikmet Karaman hızlı bir şekilde antrenmanlara "kayma" diye kabaca özetlenebilecek olan takımın topu karşılayışı ve alan savunmasını yeniden çalıştırmaya başladı ve hızlı bir şekilde de sonuç aldı. Üstelik idman metotları da gerçekten harikaydı ve hep derim Hikmet Karaman kusursuza yakın bir çalıştırıcı.
Ryan Donk ise diğerlerinin aksine ne duracağı yeri biliyor
ne de stoperde olması gereken özelliklere sahip. Donk çok iyi bir futbolcudur
ve fakat stoper mevkisi konusunda gelişim göstermesi gerekir. Size saatlerce uğraşacak bir analiz yapmayacağım zira bunu geçen sene yapmıştım. Geçen sezona dair herhangi bir hafta seçip ileriye doğru gideceğim. Misal daha çok benim mercek altına aldığım 23. haftadan başlayayım.. 23. HAFTA: Kasımpaşa-Akhisar (2-2 Gol: Bruno)
Burada yenilen golde temel hata bireysel değil kollekyif. Dörtlü savunmanın dört oyuncusunun birbirlerile ile olan mesafesi 8-10 metre olması gereken
yerde çok fazla. Kasımpaşa geçen sezon yediği gollerin büyük bir kısmı bu yanlıştan kaynaklandı. İki savuma oyuncusu arasından üç şeritli otoban geçirirsiniz, o derece.. Ve işte LuaLua'nın ayağından top çıkmadan önce Donk burada "yerleşim hatası" yapıyor. En büyük problemi "rakibi karşılama" konusundaki eksikliğidir. Derinlik konusunda sıkıntı yaşadığı ve olur olmaz "tek daldığı" için nice goller yedirmiş.. İşin en enteresan detayı "kabak" gibi ortada olan savunma yanlışlarına teknik adamın müdahale etmemiş olmasıdır.
Umut'un Golü: Aslında bu maçın birinci golünde de Umut'u marke edemeyişi var ama asıl sorun sonrasında yenilen ikinci goldedir. Burada bir savunmacının yapmaması gereken en temel hatayı yapıyor Donk. Daha iyi anlamak için geniş özeti izlemeniz gerekir. Stoper Donk rakibin on numarasını ORTA SAHAYA kadar takip ederek dörtlü savunma hattında sağlam bir gedik açılmasına sebebiyet veriyor. Oysa yapılması gereken bir yerden sonra markajı defansif orta sahaya devretmektir. "alanı" savunmak gerekir, adamı değil. Sneijder'ı kovalayan Donk'un açtığı boşluktan Hollandalı Yasin'i görüyor ve Galatasaray durumu 2-2'ye getiryor.
Burak'ın Golü: Burada ise "sözde" Burak Yılmaz'ı marke ediyor. Bu maçın birinci golünde de Selçuk'tan önce yine Umut'u marke edemediğini görürsünüz lakin burada Burak Yılmaz'ın markajda iken bu golü atması golcü oyuncunun zekasından çok Donk'un markaj konusundaki eksiliğidir problem.
26.HAFTA: Gençlerbirliği-Kasımpaşa 5-1
El Kabir'in Golü: Burada kontrolünde olduğu topu kaybedip penaltı yaptırıyor. bu ve benzer topla daha çok oynama isteği nice gedikleri açtı Kasımpaşa'nın başına. Öyle ki yenilen bazı gollerde savunma hep "üçlüdür" zira Donk ortalarda yoktur.. Muhteşem bir gol atarsa toplumun hafızasına daha çok o yapışır ve fakat bunlar görmez..
El Kabir'in 2.Golü: Donk'un en önemli problemlerinden birisi "rakibi karşılama" konusunda alması gereken derinliği belirleyememesidir. Bu maçın ilk golünde de kademeye girerken oyuncuya yine mesafesini ayarlamıyor. Bu golde ise ikiye tek kalmasına rağmen "tek dalıp" diğer oyuncuyu boşa çıkarıyor.
27.HAFTA KASIMPAŞA - BEŞİKTAŞ: 1-5
Mustafa Pektemek'in Golü: Bakın burada kimin marke ettiği oyuncu golü atıyor.
Jose Sosa'nın Golü: Hali hazırda markajdaki oyuncuya gitmesi hata. Hamlesi hatalı ve marke ettiği oyuncunun boşa çıkıp golü atması da kaçınılmaz son.
Khalili'nin golü: Donk'un imzasını taşıyor bu gol.
Wellinton'un golü: Donk'un hediyesi.
Fernandao'nun Golü: Donk marke ediyor.
Bugün haberlerde Jerome Boateng röportajı mevcut. Diyor ki Pep gelir gelmez bana videolar hazırlamış. Daha gelmeden benim hakkımda bütün bilgilere sahipti. Çeşitli hatalarımdan oluşan videoları göstererek neler yapmam ve yapmamam konusunda beni bilgilendirdi ve değişim böyle başladı.
Bilenler bilir, aptalca faul ve olmadık yerde kırmızı kart konusunda Boateng uzmandı. Pep ile beraber öyle bir gelişim gösterdi ki dünyanın en iyi stoperleri arasına girdi. Pep ona süreki "ayakta kalması" gerektiğini ve yerde kayarak mücadeleden kaçınması gerektiğini söylemiş. Sürekli abuk subuk kayarak penaltı yaptıran adam gitti, yerine maç başına ortalaması 7'den bile az ikili mücadeleye giren başka bir Boateng geldi.
Bu gerçeğin farkında olarak kaliteli kumaşa, üst düzey tekniğe sahip Donk gelişebilir mi, sorun burada. İzlemedim ama defansif orta saha konusunda da doğru bir oyuncu olduğu konusunda şüphelerim var. Çünkü kamuoyu ofansif bir oyuncuymuşçasına uzaktan attığı goller, çalımlar gibi aksiyonlarla Donk'u değerlendiriyor. Oysa şunu sormak gerekir: Çok çok iyi bir stoper olmasına rağmen Rıza Çalımbay gelir gelmez neden iki stoper alma ihtiyacı duydu? Neden hemen Donk'u orta sahaya çekti?
Bu kadar kaliteli ayaklara sahip bir oyuncu oyun bilgisinin kusurlu olduğunu söylemek isterim. Kim bilir, Denizli belki Donk'u çok daha üst bir seviyeye çıkarabilir ama alınmadan önce iyi bir analizi yapılması şart..
Yazı Fitbol Dergi'sinin Kasım sayısında yayımlanmıştır.
Jose Mourinho’ya 2010 Şampiyonlar Ligi finalini zaferle
sonuçlandırdıktan hemen sonra Alman yorumcular “Bundesliga’da bir takım
çalıştırmak ister misiniz” sorusunu yöneltti. Dünyanın en başarılı üç teknik
direktörü arasında gösterilen Portekizli menajer ise şu yanıtı verdi: “Bir gün
Almanca öğrenirsem, neden olmasın”. Hemen arkasından bir araştırma yaparak o
dönem Avrupa’nın beş büyük liginde tercüman kullanan teknik direktörlerin
listesini çıkardım. Size sonucu açıklıyorum: “sıfır”. Avrupa’da genel kanı tercüman kullanarak
iletişime geçen teknik adamların verimliliklerinden yüzde otuz gibi önemli bir
kısmını kaybettikleriydi. Bir zaman önce ligler arası farklılıktan dolayı
yabancı bir teknik adam bilgi birikimi ile bu farkı kapatma şansına sahipti.
Günümüz bilgi çağında her şeyin bir diğerine pek çok konuda benzediği noktada
yüzde otuz farkın kapanması artık çok zor. Milli takımlar ile üst düzey başarı
şansı yakalayan bu kariyerli teknik direktörlerin birbaşka ortak paydası ise
bizim ülkemizin dışında tercüman kullanarak çalışmış olmamalarıdır. Jose Mourinho İnter’in teklifini kabul ettikten sonra sadece
3 hafta içerisinde İtalyanca’yı öğrenirken Guardiola ise ilk basın toplantısını
almanca yapacak kadar bu konunun önemini kavramıştı. Pek çok ligde kupa kazanan
Carlo Ancelotti’nin de İtalyanca, İngilizce ve Fransızca konusunda hünerli olduğunu
hatırlatalım. Hamburg’un bir dönem adı geçen Fatih Terim’in ise “dil bilmediği”
için anında üzeri çizilmişti. Biz ise teknik direktör seçimlerinde bu detayı
atlıyoruz. Dünyanın en iyi teknik direktörleri “dil sorununu” halletmeden takım
çalıştırmayacağını defalarca açıklamasına, beş büyük ligde tercümanla konuşan
teknik adamın olmamasına rağmen Türkiye Süper Lig’i takımları teknik direktör
seçimlerinde “dil ayrıntısını” hiçbir şekilde gündeme getirmiyorlar. Oysa
Mancini ile Prandelli arasındaki en önemli fark birinin diğerinin aksine
İngilizce de konuşabiliyor oluşuydu. Süper Lig’de son sekiz şampiyon teknik direktörün de yerli
olması tesadüf değil, gelişen ve değişen futbolun kaçınılmazı. Benzer
şekilde Avrupa’da tercüman kullanarak son on yılda şampiyon olmuş teknik
direktör bulmak neredeyse imkansız. Avusturya, İsviçre gibi Almanca’nın
konuşulduğu ülkelerde başarı kazanan teknik
adamlar İspanya’ya gitmez. Güney Amerika kıtasında kendisini ispatlayanlar
soluğu Premier Lig’de değil ispanyolcanın konuşulduğu La Liga’da alır.. Galler
ya da İskoç teknik adamlar Almanya’nın herhangi üst düzey kulübü için aday dahi
olamazlar. Barça ve Real Madrid’den
aldığı teklifler sorulduğunda Jürgen Klopp “Almanca dışında İngilizce
biliyorum. Almanya dışında sadece Premier Lig’den bir kulüp çalıştırabilirim”
cevabını vermişti. Yaptığı ilk basın toplantısında ise başarısız olması
durumunda yine Almanca’nın konuşuduğu İsviçre Ligi’ni işaret etmesi tesadüf
FIFA tarafından yüzyılın teknik direktörü seçilen “Total
Futbol” felsefesinin kurucusu Rinus Michels Bundesliga’ya iki kez farklı
dönemlerde teknik direktör olarak geldi. Her ikisinde de başarısız adledilip
kovuldu. Ara dönemde Hollanda milli
takımı ile 1988’de Avrupa şampiyonu oldu. Öncesinde Köln şampiyona sonrasında
ise Leverkusen ile büyük teknik adam başarı yakalayamadı. Yüzyılın teknik direktörünün değerini
Almanlar bilemedi diye bir tartışma açılmadı, bunun yerine daha farklı sonuçlar
elde edildi. Dil bir teknik direktörde ne kadar etki eder? Dil bilmeyen bir
menajerin kültürel entegrasyonu nasıl olur ve başarı şansı nedir gibi konular
irdelendi. Sonuç ise artık Avrupa’nın beş büyük liginin yazılı olmayan kuralıdır:
Tercüman kullanan teknik direktör
Yüzyılın teknik adamı, bugünkü Barça’nın temellerini atmış
ve her yerde onur ödülüne layık görülmüş Rinus Michels’i iki kez harcayan
Almanlar bir kez olsun “değerini bilemedik” isyanı içerisinde bulunmazken
yaşadığı ülke dışında en ufak bir başarısı bulunmayan teknik adamlar konusunda
biz ise sürekli “değerini bilemedik” diye hayıflanıyoruz. Bu isyana en çok özne
olan teknik adamların başında Joachim Löw gelir. Türkiye futbolu onun değerini
bilemedi gerçeğini hepimiz koşulsuz kabul ediyoruz. Peki Almanlar? Fenerbahçe deneyimi sonrası Alman ikinci
lig takımlarından Karslruhe’nin başına geçen Joachim Löw oynadığı 18 maçta
sadece 1 galibiyet aldığı için kovuldu. Gerçekte 2004 yılında Alman milli
takımının başına getirilen Jürgen Klinsmann taktik konusunda yetkin isim olarak
yardımcılığına Ralf Rangnick’i düşünmüştü. Rangnick’in kabul etmemesi sonucunda
teknik direktörlük kursundan arkadaşı Joachim Löw yardımcı olarak işe başladı. O zamana kadar Joachim Löw’ün değerini ne
Türkler ne de Almanlar ne de başka bir millet biliyordu. Vicente Del Bosque
ve Luis Aragones’in Türkiye dışında yabancı bir ülkede başarı kazanma şansının
olmadığını otoriteler sıklıkla telafuz eder. İşin enteresan tarafı bu iki teknik direktöre ülkesi dışında teklif
sunanın sadece Türkiye Süper Ligi takımları olmasıdır. Aynı zamanda
ülkedeki baskın büyük kulüplerin başarısına endeksli milli takımlar ile
kazanılan kupalar ise bir teknik direktörün kulüp performansı için yeterli
veriyi vermeyeceği de aşikar. “Değerini bilemedik” hayıflanmasına konu olan bir
diğer teknik adam Frank Rijkaard da benzer şekilde Türkiye sonrası Arabistan’a
giderek başarısız denemelerine devam etti. Futbol değişti, ligler arası mesafeler kısaldı. İdman teknikleri,
teknolojik kullanım Avrupa’nın üst düzey kulüplerinde aynılaştı. Çaykur
Rizespor’da “analist” olarak çalışırken tek bir tuşla üst düzey takımların
idmanlarını izleyebilme şansına sahip olduğumuzu gördüm. 90 dakika içerisinde
olan biten her şeyin sayfalarca dökümanlarının yayımlandığı bilgi çağındayız. Türkiye Süper Lig’i Avrupa’ya yakınlaştıkça
yabancı teknik direktörün yaşatacağı dezavantajlar giderilemeyecek seviyeye
ulaştı. Son büyük yabancı teknik direktör Slaven Bilic’in en zorlandığı
bölümün motivasyonun galibiyetteki payının en fazla olduğu şampiyonluğa gidilen
son kritik çeyrekte yaşadığını hatırlatmak gerekir. Hırvat çalıştıcı maç sonu
taktiksel başarısızlıktan ziyade bu maça oyuncularını hazırlayamadığı
özeleştirisini yapıyordu. Dilbilmezlik,
yaşadığınız coğrafyaya kültürel uzaklığı doğurduğu kadar futbolcu psikolojisine
uzaklıkla beraber maçın asıl unsuru olan oyuncuya psikolojik olarak dokunmanızı
Ne Cesare Prandelli Hamza Hamzaoğlu’ndan daha iyi bir teknik
adam ne de Ertuğrul Sağlam yarıştığı diğer yabancı teknik adamlardan daha iyi
olduğu için şampiyon oldu. Diğer açıdan Slaven Bilic Türkiye’de performansının
yüzde otuzunu dışarıda bırakarak yarışmaya dahil oldu da diyebiliriz. Pep
Guardiola’nın altı ayda Almanca’yı, dil benzerliği nedeniyle Jose Mourinho’nun
3 haftada İtalyancayı öğrenmesi başarılarının kilit noktası olduğu kadar teknik
direktör seçimlerinde neye bakılması gerektiğinin de altını çizer.
Herhangi bir kulübün önünde Cesare Prandelli seçeneği
duruyorsa bakılacak ilk nokta 2012 Avrupa Şampiyonluğu’ndaki başarısından
ziyade kaç dil bildiği “artık” olmalıdır. Almanlar, İtalyanlar, İngilizler,
İspanyollar bu şekilde bakıyor, buna göre değer biçip seçim yapıyorlar. Teknik adamların kişisel kariyerlerinin dahi
önüne konuyor bu ayrıntı. Öyle ki seçimlerinde şıklardan birisi Jose Mourinho
dahi olsa bu bariyeri gözetmeden yapmıyorlar. Sadece italyanca konuşan
Prandelli ile geçirilen zaman içerisinde Wesley Sneijder’in demeci önemlidir “Soyunma odası arı kovanı gibiydi. Bir cümle
on dile çevriliyor, kimse bir şey anlamıyordu”. İspanya, Almanya dışında başarısı olmayan
Löw’lerin, Del Bosque’lerin Türkiye değerini fazlasıyla bildi ve fakat Türkiye
koşulları içerisinde başarı sağlayamayacağını öngöremediler. “Değerini bilememek” deyimi daha çok yüzde
otuz kayıpla yarışmayı son ana kadar götüren Slaven Bilic için geçerlidir
diyebiliriz. Beş büyük ligin yanı sıra bütün büyük teknik adamların gözettiği
bu kriter nice başarısızlığın arkasındaki asıl unsurdur. Gelişen ve değişen modern
futbol içerisinde takımlar arası farklar minimalize edildi. Artık yabancı bir
teknik direktörün sahip olduğu dezavantajı giderecek fark kalmamıştır. “Değerlerini bilemedik” diye hayıflandığımız
teknik adamların tercüman kullanarak başka herhangi bir yerde başarı yakalamış
mı diye bakarsak gerçekten hayıflanmamız gereken noktayı görebiliriz.
Yazı sonrası çok fazla geri dönüş oldu. Birkaçını buradan cevaplayayım..
-Oyuncuların büyük çoğunluğu yabancı dil konuşuyorsa, sorun biter mi?
Burada örneği geçse de konunun özü sadece futbolcu- teknik direktör ilişkisi değildir. Beraber yaşam süren bir kabile düşünün. Bunlardan sadece 25'i futbolcu. Gazetecisi, yöneticisi, basını, çaycısı, halkı, yerel gündemi ve kulübün kendisine has iç işleyisi v.s. Tüm bu kargaşa içerisinde teknik adam yaklaşık 100 kişinin idarecisidir. O çok duyduğunuz ama pek de anlamadığınız "Florya'da düzeni sağladı" cümlesinin içeriğidir aslında burada bahsedilen. Yabancı bir teknik direktörde bütün iş arkasındaki iş bitiriciye kalıyor. bu ya bir yönetici olur ya da yalnız bırakılmışsa onun tercümanı.. Sıklıkla n yakınında aynı dili bilen yönetici. Bu adam çok başarılıysa, teknik adam potansiyelini kulübe yansıtır ama bu bir risktir.
Çaykur Rizespor kulübünün içerisinde altı ay vakit geçirdim. Böyle bir deneyim yaşamadan önce saha içi taktiği başarının asıl unsuru olarak en tepeye yazardım. O zaman da bu yazı sadece futbolcu-teknik direktör ilişkisinde dilin önemi olarak vucut bulurdu. Hayır, öyle değil. Küçük bir kasabanın yöneticisinin dil bilmediğini, o kasabanın kültürüne yabancı olduğunu düşünürseniz daha iyi anlaşılabilir. -Avrupa'da tercüman kullanan teknik direktör bugün var mı?
Tek tük denemeler hala oluyor. Bundesliga'da en son 6 yıl önce Steve McClaren gelmişti Wolfsburg'a. İngilizce biliyordu ama ömrü sadece 6 ay sürdü. İspanya'ya giden ingilizlerin de ömrü çok uzun olmuyor hızlı bir şekilde dil öğrenmek için çaba sarfetseler de.. En son Gary Neuville sabah 6'da kendisine dil öğretecek hoca arayışı içerisindeydi. Ancelotti Rummenigge il telefonda Almanca konuşmaya daha şimdiden başlamış gibi.. Oysa Avrupa kültürü yine de birbirlerine yakın. Burada işleri çok daha zor.. Gönderen
Gomez, Müller, Klopp..
-3 yıl önce Mario Gomez’in 3 yıl sonra Türkiye’de olacağını
söyleseler güler geçer bir de makaraya alırdım sağlam.. Bırakın Türkiye’yi aslında Fiorentina’da
olması bile mucize olarak görürdüm. Hayat bazen böyle işte.. Şimdi Bild’i açınca
bir Podolski bir Gomez görüyorum. Ernst, Fink ya da Hilbert ile kıyaslamayın,
Almanya’nın gündeminden henüz düşmemiş iki yıldızı var Türkiye’de. Klasik 9
numaraların bu kadar sahne aldığı Bundesliga’da şu kesin ki Gomez’in milli
takımda olma olasılığı çok yüksek..
-Mario Gomez atıyor. İlk iki maç yedek başlamasına rağmen
Türkiye Süper Ligi gol krallığına 4 haftada attığı 6 golle zirvesine yerleşti. Bir Beşiktaşlı yönetici ile olan muhabbette
şunu dile getirmiştim: yedekse de oynatın zira bu adamın her şeyi ritmdir.
Ritmini yakalarsa rakip Madrid, Münih olsa Gomez atar, kimse de durduramaz. -Gomez’i Ba ya da Almeida ile kıyaslayanlar var. Yahu üçüyle
de aynı ligde oynadı. Almeida ile iki sınıf Ba ile bir sınıf farkı mevcut. Henüz
ritmini de yakalamadı, formunun zirvesinde de değil. Daha çok gol sayısının
artması biraz da Güneş futbolu ve Beşiktaş’ın çevresinin hazırlayıcı oyuncu
sayısının fazlalığından ileri geliyor.
-Hazırlayıcı ve golcü oyuncu sayısı önemlidir. Özellikle
konu Galatasaray olduğunda gözetilmesi gereken dengedir aslında. Lewandowski’nin
“Ribery ve Robben’in sakatlığı da gol sayımı arttırdı” demeci de bu minvalde
değerlendirilebilir zira Robben bugün yerine oynayan Coman ya da X gibi çizgiye inme çabasında değil daha çok içeriye dönüp gole gidiyor. Oysa misal Douglas Costa tamamen adamı geçip
ceza sahası içini besleyici bir yapıya sahip. Bu olduğu vakit Lewandowski’nin
bu kadar çok gol atması olağan. Douglas Costa nihayetinde ligin ilk 7
haftasında çift sayılı asist hanesine ulaşan ilk futbolcu. Yakalanılan şansları
değerlendirme oranı gerçekte rakibi Aubemayang’ın daha fazla gibi gibi..
-Galatasaray’da da Podolski ile beraber pek çok denge
değişti. Henüz Poldi tam olarak ritmini bulamadı ama Sneijder ile beraber
çakışıyor sürekli. İkisi de sol önde oynamak istiyor. İkisi de bulduğu yerden
şut çekmek istiyor. Bu hafta olduğu gibi Sneijder'in içeriye asist yapması-içeriye
ortalamak mı istedi bu bile soru işareti- çok sık gerçekleşmiyor. Podolski ve
Sneijder’a sahip olmak gerçekte bir santrforun isteyeceği oyuncu tipleri değil. Bu
açıdan Gökhan Töre ve Quaresma’ya sahip olan Gomez çok daha şanslı ve çok kısa
süre içerisinde gollerini ikiye üçe katlayabilir. Burak ve Umut gollerden ziyade pozisyonlarda kaleye şut çekmeyi diğerleriyle paylaşmak zorunda. -Eintracht Frankfurt’un sportif direktörü Hübner iki yıl
önce bugün Bayern’in transfer ettiği Kİnglslet Coman ile imza aşamasına geldiklerini
söyledi. Bunlar da güzel hikaye. 2008’de Xavi Bayern’e geliyordu mesela. Geçen
sene Mane de Dortmund’a. Asıl hikaye ise dünyanın en iyi ikinci kalesici Thibaut
Courtois’ya ait. Hoffenheim 2010 yılında gerçekte Belçikalı kaleciyi almak
üzereydi ama Baba Courtois oğlunun abitur yapması için girdiği matematik
sınavından kalması üzerine transfere onay vermedi. 2006’da yazdığı biyografiye göre Pirlo da Milan’dan Real Madrid’e
gidecekmiş. Lakin dönemin Milan yetkilisi Pirlo’ya reddemeyeceği şu teklifi
sunmuş “5 yıllık sözleşme. Burası boş. İstedin rakamı buraya yaz”. Nihayetinde
5 yıl sonra da Juventus’a giderek dengeleri değiştiren adam olmuş. Bu hikayeler
gider daha ama Bundesliga açısından en vahim olanı Stuttgart ile Brezilyalı
Ronaldo ile olan transfer ilişkisidir.. En komiği de şüphesiz Saarbrücken’in
Michel Platini’yi denemek istemedi ve daha da enteresan olanı ise denediği
Fransız oyuncuya dönemin teknik direktörü Slobodan Cendic’in “Çok çelimsiz bu”
deyip eve göndermesi..
-Herkes hak ettiğini alır cümlesini kurarken sıklıkla
insanlar kendilerini muaf tutarlar, ben tutmam. Geçenlerde bir işe başladık. Herkesin
ortak olduğu bir hata sonucu değerli bir insanın işine son verildi. Dedim ki
sevgilime, yakınıma, dostuma “Benim de bu işte olmamam gerekir. Hak etmiyorum”.
Çok değil sadece 3 gün sonra ben de bıraktım dünyanın en gerizekalı insanının
üzerine yürüyerek. (İleride ayrıntılarıyla yazacağım) Hak ettiğimi aldım. Lakin
şun görüyorum: Şu hak ettiğini alacak dediğim insan da genelde alıyor enteresan
bir şekilde. Karma, marma.. ne derseniz deyin, kimsenin hakkını yemeyin.
-Gerd Müller Alzheimer olmuş. 70 yaşında. 585 maçta 533 gol atmış bir adam. Her şeyi kazandı, her türlü önemli final maçında da attı. Öyle rekorlar
kırmış ki. Lewa deliriyordur herhalde. Geçen hafta 10 asistle Costa rekor kırdı
ama Lewandowski ise sadece Gerd Müller’in rekorunu egale etti. Bu hafta yine
attı, yine sadece Gerd Müller’in rekorunu egale edebildi. Almanya’nın
tartışmasız en büyük golcüsü. “Müllerledi” diye terim üretildi. Thomas Müller
şimdi o kavramın içini doldurmaya devam ediyor. İlkay’dan da övgü geldi bugünün
Müller’i olan Thomas’a “1 saniye sonra ne yapacağını kestiremiyorum”. Thomas
Müller’e baktığınızda hiçbir şeyi uluslarası yıldız seviyesinde değil lakin bir
şeyi dünya çapında: Öngörülemezliği. Ne zaman nerede ne yapacağını bilmediğiniz
adamı durdurmak, maç öncesi tedbir alıp etkisiz hale getirmek imkansız.
-Klopp ve Liverpool bence tencere kapak gibi birbirlerine
uyumlu. Klopp’un muazzam ingilizcesi nedeniyle tercüman da kullanmayacağını
düşünürsek başarılı olmaması için hiçbir neden yok. Van Gaal’i burada Dortmund
ile devirmişti, Mourinho’yu Şampiyonlar Ligi’nde elemişti. Hepsinin hakkından
gelir.. Dortmund’u olduğu gibi Liverpool’u da yıllar sonra özlediği konuma
ulaştırır. Mesela Ancelotti ya da benzer teknik adamlar gibi değil. Sadakat önemlidir
Klopp’da. İki takım çalıştırdı ikisinde de çok uzun süre kaldı. Liverpool’un
ihtiyacı olan başarı ve bununla beraber sarıp sarmalayacakları bir kimlik..
-Ben en başında fikrimi ortaya koydum. Yabancı bir sportif direktör, o mesleğin ruhuna aykırı. Sadece uluslarası transferde etkili olabilir ve fakat bizim bildiğimiz, sıradan bir sportif direktör görevini layıkıyla yapamaz. Bunu en son Almanya'da Frank Arnesen ile Hamburg denedi ve fakat sonuç çok da iyi olmadı. Bugüne kadar süren bir kaos bıraktı arkasında Danimarkalı. Bir de Gökhan Töre'yi.. -İnsanlar yazılanı anlamıyor. 11 Haziran'da tweet atıyorum ve diyorum ki: Tuchel yerine Hamza Hamzaoğlu'nı alın. Bunu o dönem neden yazdım? Bu blogda sayısız övgü düzdüğüm Tuchel'i ben neden Galatasaray'a istemiyorum? Hamza Hoca'yı daha iyi teknik direktör olarak gördüğüm için midir? Elbette hayır. Tuchel hakkında Türkçe ilk defa yazı yazan benim. Bu blogun en çok okunan yazılarına baktığınızda Tuchel'i görürsünüz ama o değil sorun.. Son 8 yılın şampiyonu yerli teknik direktörler. Tercüman kullanan teknik direktör en son ne zaman Avrupa'nın büyük liglerinde ve Türkiye'de şampiyon olmuş, lütfen araştırıp bakın.. 80li ve 90lı yıllarda yaşamıyoruz. Fark sandığınız kadar çok büyük değil. Tercüman kullanan yüzde 30 potansiyelinden yer ve bu fark şu zamanda kapanmaz. Bu yüzden Bilic sandığınzdan daha iyi bir hocadır. Hamza Hamzaoğlu ya da Ertuğrul Sağlam yarıştığı yabancılardan daha iyi olduğu için değil bu koşulların insanı olmasının getirileriyle şampiyon oldular gibi.. -Fenerbahçe'nin çok iyi bir kadrosu var. Pereira gider Denizli gelirse şampiyonluk neredeyse kaçıılmaz olur. Nani, Volkan gibi kenarlar, Ozan-De Souza gibi merkez ve Van Persie-Fernandao ikilisi. Kjaer'in Wolfsburg performansı felaket olduğu için olumlu bir şey yazamıyorum ama yeterli veri elimde yok, kesin de konuşmak çok doğru olmaz. Nihatinde henüz hepsinin bir potada eritildiği bir sistem kurulamadı. Bunu da anlamak güç. Hoca ile çok erken anlaşıldı ve sistemine göre oyuncu transfer edilmediği buradan anlaşılıyor. -Van Persie olayında sanırım bir kişi haksız: Hollandalıyı alan her kimse. Van Persie oynamak için geldi, haklı olarak oynamak istiyor. Teknik adam sistemi ve başarıyı düşünüp oynatmıyor, kendi açısından haklı diyelim her ne kadar başarılı olmadığı anlar olsa da. Bu durumda soru bu oyuncuuyu kim neden aldı? - Tezer Özlü'ye ayırdım bugünü. Bir daha okuyorum. Şimdi birazdan ondan kalan son eser olan Ferid Edgü'ye yazılan mektuplara bakacağım. Aslında ben Ankara dönemi okuduğum her şeyi yeniden okuyorum. Her kitabın bir zamanı olmalı kesinlikle. -Yaşamı da "acı". "Çocukluğumun soğuk geceleri'nde anlattığı terapi ve elektroşok bölümünün etkisinden çıkmak için başka şeyler yazmaya oturunca bunlar yazıldı aslında. Adalet Ağaoğlu'nun kardeşi ile evliliği ya da o kardeşin sonrasında Münir Özkul'un eski eşi ile beraberliği diye dalıp gittim o yıllara..
-Bazen şöyle şeyler oluyor. Geçen kanala giderken Demir Özlü'nün "Borges'in Kaplanları' adlı kitabını aldım. Sonrasında ise Kafka0kur'u okuyayım derken bir baktım kapak Tezer Özlü. Elimdeki kitap ise abisi Demir Özlü. ve bir yerde de karşıma "hayalet oğuz" çıkınca dedim artık bu mesajı almalı ve oturmalı başına. -”İnsanları öldüren kader, onları görebilmemiz ve gözlerimizi bu cesetlerle doldurabilmemiz için bizi de sorumlu kılıyor. Korku, alışılagelmiş korku, kaçış değil. İnsan, gerçeği kavradığı için utanıyor - işte gerçek önümüzde: Her ceset, sen, ben ya da biz olabiliriz. Arada hiç fark yok. Eğer yaşıyorsak, bunu bir başkasının kirletilmiş cesedine borçluyuz. Bu nedenle her savaş, bir iç savaştır. Her şehit, yaşayan canlıya benzer ve ondan ölümünün hesabını sorar.” Tezer Özlü
-En nihayetinde dünya Mario Gomez ile başlayıp Tezer Özlü ile biten bir yazı kadar anlamsızdır. Bir şeyi yapmak için beklemeyin, yapın gitsin. Anlamlı olması gerekmiyor.
Yönetim devrimine ihtiyaç var
Artık sıkıldım. Kör göze parmak sokmak lazım.
Galatasaray’ın maddi durumunda sıkıntı mevcut. Bu gerçeği gözünüzü kapatarak yapılan her eleştiri temelsiz olacaktır.
Başkan Dursun Özbek’in futbol bilgisi ve yönetim becerisi
eleştiriye açık ve kusurlu olsa dahi taşın altına elini koyduğunu bilmenizde
fayda var. Bu ismin burada olmasının tek
nedeni de budur. Duyduğumuz, bildiğimiz kadarıyla kişisel servetini dahi işin
içerisine sokmuş. Bakın Galatasaray’ın genel problemi her zaman bu olmuştur:
Kulüp son 20 yılda kazanılan üst düzey başarılara ve rakipleri ile arasındaki
kupa farkını kapatıp başarı elde etmesine rağmen maddi açıdan sürekli kötü
yönetildi. Ve her zaman kurtarıcı başkan adayı-zengin kongre üyesi aranıldı ve
bulup başa getirdik. Ünal Aysal’ın bırakın
Galatasaray’ı, futbolla olan ilişkisi camianın maddi imkansızlıkları nedeniyle
doğdu. Hatta kulübe AİG zamanı gereken sıcak para için aranılan zengin olunca
bir şekilde bulunup üye yapıldı. Her gelen başkan “bir yere kadar” elini taşın
altına koydu ve fakat aynı insanlar sportif
yönetim konusunda arka planda kalmayarak işyapmaya kalkıp beceriksiz
olduklarında ise işler sarpa sardı. Reklam anlaşmaları, borsa, faiz, kur
derken iyi işler çıkaran bu zengin başkanlar “yanlış sportif kararlarla” buradan kazandıklarını çöpe atarak Galatasaray’ı borçlu alıp
borçlu bıraktılar. Hatta daha da kötüye gidince yine bunları toplayacak bir
Galatasaray zengini kulübe gelmek zorunda kaldı. Bir reklam anlaşmasından
senede 5 milyon euro kazanırsan ekstra iş yapmış ve kulübe fazladan bir milyon
euro kazandırmış olursun diyelim ama tek
bir maç dahi verimli olmayan oyuncuya 4.5 milyon euro bonservis ve her sene 1.5
miylon euro verirsen, o reklam anlaşmasındaki işbilirliği çok işe yaramaz. Aldığın
reklam anlaşması yanlış bir oyuncunun ancak bonservisini karşılıyor bugün. İş
büyüdü, piyasa farklılaştı ve bunun farkına ne kadar erken varırsak o kadar
iyidir. Bu ne demektir?
Galatasaray gibi bir markanın yönetimi için sıklıkla çok
büyük işadamları aranıyor. Anlaşmalar, faizler, borçlar, tesisler.. İşbilir kişi arıyorsunuz çünkü bu işleri
kendi şirketlerinde daha önce yönetmiş, tecrübesi olan insanlar. Gelin görün ki
aynı insanların “kardeşini” atayacak kadar önemsemedikleri sportif kararlarla camiayı uğrattıkları zarar çok daha fazla. Burada en son eleştirilen insan ise
Dursun Özbek’tir. Mesele sistemin kendisinin kusurlu ve sorunlu oluşu. Size çok net bir örnekle durumu daha iyi anlatabilirim.
Wolfsburg’un yıllık geliri bir ülkeyi satın alır. Premier
lig’in tamamını toplasanız erişemezsiniz. Son dönemde yaşanılan skandal ve sonrasında çıkan haberler sonrası
konuşulan rakamlara bakınca ne demek istediğimi anlarsınız. Bu oldukça zengin
ve şirket yönetme konusunda hali hazırda “ustalaşmış” isimler BİZİM GİBİ KULÜBÜ
yönetmiyorlar! Dayısını, bacanağını, eniştesini göreve atamak gibi saçmalığa
ise hiçbir şekilde girişmiyorlar. Görevde kalma süresi beş altı maça bakan ve
daha çok anlık kazanca yoğunlaşmış teknik direktörlere de bırakmıyorlar. SID’in
Avrupa’nın 80 üst düzey futbol kulübünü baz alarak yaptığı araştırmaya göre üst düzey liglerde
teknik direktörün ortalama görev süresi 1.2
yıl olurken teknik direktör ve sözleşmeli futbolcuları yöneten sportif
direktör-CEO-menajer’lerin görev süresi ise ortalama 5.1 yıl. Teknik direktörler yine aynı araştırma
şirketinin verilerine göre sadece yüzde 9.8'i sözleşmelerini tamamlarken bu oran CEO-Sportif
direktör-Menajerlerde yüzde 64.9!
İki ya da üç yılda bir -o da en iyi ihtimalle- başkanı değişen bir takımın 5 yıllık bir sportif yönetim kurulu başkanı olabilir mi? 80 üst düzey kulübün ortalaması "başkanlık" sisteminde gerçekleşemez!
Uzun vadeli kazancın anahtarı kulübün teknik
direktöründen futbolcusuna kadar yönetecek doğru ismi bulmaktır. Yazının özeti bu ismin başkan seçiminden çok daha önemli olmasıdır kısaca. Bu ismin başarısı maddi olarak dahi yönetimin başarısından daha fazla etki edecektir. T
Wolfsburg bunu yapınca ne kazandı?
Klaus Allofs kararları verdi. Kim teknik direktör, hangi oyuncu.. Önce işbilir bir teknik direktörü(Hecking) göreve atadı.
Bu adam Almanya’da üst düzey sadece Aachen, Hannover ve Nürnberg gibi takımları
çalıştıran değeri verilmemiş bir idim:Dieter Hecking. Aynı Allofs Chelsea’de
Mourinho’nun istemediği, Dortmund’da ise Klopp’un istemediği iki oyuncuyu
kulübe kazandırdı. İvan Perisic ve Kevin De Bruyne. İki yedek futbolcudan 100
milyonun üzerinde bonservis kazandırdı. Teknik direktör için Ancelotti ile uğraşmadı, Pellegrini
demedi, Hecking’i getirdi ve onun başarı kazanacağı koşulları oluşturdu.
Başka şekilde anlatayım: Başkanın kardeşini getirerek yapabileceği bir iş değil. TEKNİK BİR KONU, UZMAN İSTER: ikincisi.. Yönetim kurulu muazzam işler yaparak kulübe ekstradan 100 milyon euro para kazandıramaz! Gelecekte bu faizdir, x'dir, Y'dir işleri yapacak olan "başkan ve yönetim kurulunu" değil bu işler için gereken uzmanı(sportif direktör, menajer) kongre oylarıyla seçmelidir. Önemi günden güne büyüyecektir.
Başka bir örnek ki yüzlerce var.
Schalke’nin sportif direktörü Horst Heldt’dir. 2007 yılında dünyaca
ünlü Trapattoni’nin görevine son verip Armin Veh’i başa getirdi. Gomezli,
Hilbertli, Beckli kadroyla Almanya'da Bundesliga şampiyonu oldu Stuttgart. Aynı adam Schalke
gibi zirve bir kulübün kurtuluş recetesi olarak ilk defa Bundesliga’da takım
çalıştırıp yetmezmiş gibi onu düşüren Andre Breitenreiter’ı takımın başına
getirip son 44 yılın en iyi sezon başlangıcına imza attı.
Bu eylemleri kongre oylarıyla seçilmiş başkan, yönetim kurulu üyeleri yapabilir mi?
Allah aşkına sizin vizyon dediğiniz nedir? Van Persie’yi
getirmek midir? Dile dolanmış bir Vizyonsuz, Çapsız eleştirisi. Dünyanın en haksız ve
en saçma eleştirisi yapılıyor Hamza Hamzaoğlu'na. Nerede “büyük
yıldız oyuncu” alımı tek başına vizyonu beraberinde getiriyor? Futbolu
bilmeyen, bir izleyici olarak dahi futbol bilgisi tartışılır olan bütün zengin
iş adamlarının yaptığı iş, ortaya koyduğu “vizyon” haberlerden duyduğu bir kaç
ismi ederinden fazla verip kulübe kazandırmak. Asıl çapsızlık budur.
Klopp 2010 yılında pek çok oyucuyu alamadı. 5 milyonu geçen bonservisli oyuncu
yasaktı. Nurilerle, ismi cismi duyulmamış 21 yaşındaki 8 oyuncuyla masal yazdı
adam. Malaga battı, en iyi oyuncularını
sattı ama Pellegrini ofsayttan uzatmanın uzatmasında gol yemese Şampiyonlar
Ligi Şampiyonu olacaktı neredeyse gibi gibi.
Vizyon nedir yahu? Üstelik ederi çapı belli bir ligde
Sneijder, Podolski, Muslera elinde varken vizyonsuzluk suçlaması biraz komik
değil midir? En ağırı da koşulları Dursun Özbek'ten de öteye giden zincirleme hatalarla oluşmuş ortamın sonucunu "vizyonsuzluk" diye bir teknik direktöre yüklemek değil midir?
Bakın arkadaşlar.. Durum benim anladığım kadarıyla şudur:
Para yok. UEFA’dan ceza tehlikesi HALA çok büyük. Teknik direktöre kalan sadece
yönetimin ona sunduğu çok cüzzi miktarlara iyi oyuncu almaktır. Hamza Hoca’nın
yaptığı eline verilen bütçeyle profesyonel bir scout ağı kurarak Carole’ları,
Denayer’ları, Rodriquez’leri bulmaktır. İki ihtimali vardı: İstifa ya da bu koşullarda
verimli olacak oyuncu bulmak. İkincisini seçti. O koşullara göre bulunan oyunculara bakınca baya da vizyonludur. İşbilir'dir.
..teknik yanlışlar yapabilir, hatalı oyuncu değişiklikleri
ya da taktiksel hatalar.. Lakin kulüp yönetimi açısından bugüne kadar yanlışı
sandığınız kadar yoktur. Varsa bir yanlışı her zaman kişisel kariyerinin önüne
camianın çıkarlarını koymasıdır. (Akhisar'da da uzun süre transfer yapmadı, olur da kulüp düşerse altında kalkamaz amatöre kadar gider diye)
Olur da –kesinlikle bu dönemde hata
olur-Galatasaray’dan ayrılırsa, belki sonradan yapacağı açıklamaları sonrası çok daha iyi
anlaşılacaktır ve fakat iş işten geçer o zaman. Galatasaray taraftarı çok daha bilinçli olmak zorundadır.
Dışarıdan görünen tabloyu daha iyi okumak durumunda. Hamza Hamzaoğlu’ndan
bağımsız gelişen transfer sürecini bu kadar yanlış okuyup değerlendirme
Kabul edilmeli ki birbirlerinden bağımsız bir kitlede
oluşan “ortak” bir fikir varsa bu daha çok bu kitleyi idare etmesi gereken
kurumun yönetim problemidir. Galatasaray kulübü kendisini ifade etme ve
taraftarların algısında nasıl yer edeceği konusunda son derece bilinçsiz ve
hatalıdır. Tek çözüm şeffaf olmaktır. Eğer var olan koşulları taraftarlara iyi
bir şekilde anlatırsanız bu samimi taraftar üçüncü lig oyuncusuna tapar,
transfersizlikte bile takımın arkasında durur.
Galatasaray çağ atlamak istiyorsa.. Diğer bütün
rakiplerinden çok daha kurumsal ve avrupai bir yönetimle iş yapmak istiyorsa
bugünkü sistemi kaldırıp çöpe atmalıdır. Avrupa modelini ne kadar erken
kendimize örnek alırsak o kadar yol almış oluruz. Bazıları Hamza Hamzaoğlu'nu yetersiz bulabilir. Bazıları daha başka teknik direktörleri de düşünebilir. Bunlar teknik konudur, başka bir alanda tartışılır. asıl tartışılmsı gereken konu ise son dört yılda üçüncü şampiyonluğunu kazanan ve geliri çok yüksek Şampiyonlar Ligi'ne 3 kez katılıp ikisinde grup aşamasını geçip birinde çeyrek final oynayan bir takım bugün bu ucuz transferlere neden zorunlu bırakılmıştır? Tüm mesele taraftar olarak bunun hesabını sormaktır. Bu da sistem sorunudur. Bir anlaşma olur, kulübün kasasına maksimum ekstradan iki milyon euro girecektir. Çok büyük haber, günlerce konuşulur. İki yanlış futbolcu ve teknik direktörün camiaya zararı ise minumum 30 milyon eurodur arkadaşlar. Sistemi doğru bir şekilde yeniden dizayn etmezsek önümüz çok karanlık. Futbol endüstrisindeki gelişim artık banka faizlerini aştı. Sistemin kusuru aynı zamanda Adnan Polat gibi camiaya ekonomik açıdan çok iyi işler yapmış başkanları da yiyor. Çünkü iki birbirlerinden farklı işler aynı pota altında eritiliyor. Çok emin bir şekilde şunu yazıyorum, bugün olmasa yarın olacak olandır.
gerekir? Madde madde..
-Yönetim kurulu üyeleri en fazla 8 kişi olmalıdır. Bu
sayının azlığı aynı zamanda bu konumun değerini yükseltecektir zira değeri
yükselen konum kulübe değer katacaktır bir aşağıdaki madde ile beraber.
-Yönetim kurulu üyeleri, kulübe destek veren büyük sponsorların yetkili kişileri olmalıdır
ve tek tek seçilmelidir.
-Başkan tek başına ve sadece kendisi olarak kongrede seçime
gider. Açıklama: Avrupa’da
bu işler böyle. Çünkü Avrupa’da kulüplerdeki bu iş adamları operasyonel iş
yapmaz. Aptal mı adam? Nerden bilsin Perisic’in değerini? Kulübe sponsor olduğu
için yönetimde hak sahibidir. O kulübün maddi-manevi değerinin artmasıyla bire
bir çıkar ilişkisi içerisindedir. Tek derdi kulübün iyi bir şekilde
yönetilmesidir. Dolayısıyla bu değerli konuma atanacak insanlar adı “yönetim”
kurulu olsa da gerçekte işlevi “denetleme” kuruludur. Yöneticileri denetler.
İşlerin iyi gitmesini ister zira çok ciddi miktarda yatırımı söz konusu. -Başkan ve yönetim
kurulundan bağımsız bir sportif yönetim oluşturulmalı. Teknik direktör de
bu sportif yönetimin bir parçasıdır. Başkanı olur.(Karl Heinz Rummenigge)
Teknik direktör ve oyuncu sözleşmeleriyle ilgilenen sportif direktörü olur.(Matthias
Sammer). Finansal açıdan yapılacak yatırımlarda söz sahibi olan mali işler
sorumlusu olur. Tüm mesele bu kulübü yönetecek bu dört beş “uzman” insanı
-Tek tek seçilen yönetim kurulu üyeleri ve başkan bu
oluşturulan sportif yönetimi “denetler”. Başarısına göre görevden alır ya da
görev süresini uzatır. Bunun dışında görünür olan bu işbilir uzman insanlardır. (Örnek sportif yönetim kurulu: Hakan Şükür, Tugay Kerimoğlu, Mali işler Uzmanı,
-Bunlar olduktan sonra isterseniz iki yılda dört kere başkan
değiştirin. Bu teknik direktör ve sportif yönetimi bağlamaması gerekir.
İstikrarı bu şekilde korursunuz. Ancak herhangi bir zamandaki başkan üst üste
hatalı teknik direktör ve oyuncu transferi gerçekleştiren bir yönetimi tasviye
edip yerine yenisini oluşturabilir. En az iki üç yıllık başarısız bir süreci
-Bu sistemin en önemli artısı: Bilmem ne şirketinin CEO’sunun basın sözcüsü, futbol şube
başkanlığı, teknik direktör arama ve bulma çabası içerisine girmemesidir. Doğru
oyuncu ve teknik direktör ile beraber kulübün kasasına girecek olan milyon
euroları hiçbir yönetim ekstradan alacağı reklam anlaşması ya da düşürdüğü
faizle camiaya kazandıramaz. BU gerçeğin farkında olmak ..
Sarı ve kırmızı kartlar futbolculara ceza anlamına geliyor. Peki ya futbolcu ödülü hak edecek hareketler yaparsa? İşte bunun için de yeşil kart geliyor. Sakat futbolcu olduğunda topu dışarı atan, kendi aleyhine olmasına rağmen hakeme doğruyu söyleyen futbolcular yeşil kartla ödüllendirilecek. Uygulama ilk olarak İtalya ikinci ligi olan Serie B'de eylül sonuna doğru ligin 4. ya d a5. haftasında hayata geçecek. Henüz tam olarak kurallar netleşmiş değil. Mesela teknik ekibi de kapsayacak mı bilinmiyor.
Çok Çek-tik be Letonya.. -..adamları yenemiyoruz. Çek bi Letonya dediğimiz günden beri Letonya'dan her türlü çekiyoruz. En önemlisi belki de en iyi kadrolarımızdan birisini Letonya nedeniyle şampiyonaya gönderemedik. Aylar, yıllar geçti hala son resmi galibiyetimiz 40 asır önce bu takıma karşı. Enteresan.
-Asıl sorun ne biliyor musunuz? Galatasaray'ın transferde yaşadığı sorunlar değil. Olmaması gerekir ama oldu diyelim bir kaza. Yahu bir kurum "Biz zamanında faxı çekmişiz ama imzayı atmayı unutmuşuz" diye kepazelik olan bu durumu daha da rezil rusva edecek bir açıklama yapar mı? Bu açıklamayı yapan akıldan medet ummak zorunda kalmak asıl sıkıntı. -Kardeşim uzun zamandır futbolla ilgileniyor. Akıllı da çocuktur. Başkan olsam ve gerçekten iş yapacağına inansam dahi takımın başına atamam, Ayıp olur derim.. Tepki çeker derim. Koskoca kulübü aile şirketine çeviriyor diye laf ederler çekinirim. -Grosskreutz skandalı sonrası sportif direktörün asistanı kovulmuş. Kağıdı diyelim ki ters çevirip göndermiş olsun ve imzalı tarafı gitmemiş olsun. Asistanı seçen kim? O insanı oraya yerleştirenin sorumluluğu? Nihayetinde o hatayı yapan insan muazzam işler yaptığı zaman öne çıkan kim oluyor? -Galatasaray gibi büyük bir camiadan bahsediyorsanız oyuncuya verilen birkaç milyon euroya takılmamalısınız. Grosskreutz gibi sistem içi önemli olan futbolcunun varlığıyla kazanılacak olan fazladan üç Türkiye Süper Ligi iki Şampiyonlar Ligi maçının sonucunda kasaya girecek olan 10 milyon lira kayıp. Üzerine Dortmund'a bonservis ve oyuncuya maaş ödemek zorunda. -Aslında sorgulanması gereken de biraz bu. 3 yıldır Şampiyonlar Ligi'ne kalan ve ikisinde de üst tura çıkıp rakibinden her sene 50 milyon euro fazla kazanan bir kulüp nasıl olur da ezeli rakibine göre daha kötü maddi durumda olur? Fenerbahçe'nin geçen sezon sadece Diego'yu aldığını ve bu dönemde Galatasaray'ın pek çok yıldız aldığını da biliyorum ama yine de bir dengesizlik yok mudur? Bir yerde ibralar, sorgulanmalar yetersiz değil midir?
-Bakın çok basit. Kalın kalın yazıyorum. Kongrenin oylarıyla gelen yönetimler Almanya'da kendilerine operasyonel iş yapacak sportif yönetim oluştururlar. İşi bilene bırakırlar. Yönetim değil "denetleme" kuruludur zaten gerçekte de adı. Kurumsallaşma dediğin budur, çok mu zor bunu yapmak? -Daha başka şekilde açıklayayım. Yıllar yılı bu işi yaparak meslek haline getirip uzmanlaşmış olan Abdürrahim Albayrak ve Ali Dürüst ikilisini ele alalım. Gerçekte olması gereken nedir? X başkan geldi. Y de gelebilir. Bunun önemi olmaması gerekir. Bu iki adam ve teknik direktör ile beraber oluşturulan sportif yönetim başkanlardan bağımsız performansa göre iş yapmalılar. Kongrenin seçtiği insanlar bu sportif yönetimi ancak başarısız olduğunda işlerine son verirler. Almanya'da öyle ki başkanın teknik direktörü kovma yetkisi dahi yoktur!
-Neden olmaz? Neden profesyonel bir yönetici ile bu işler bu memlekette yürümüyor? Bunu ben bir kahvaltı masasında Rizespor kulüp başkanına sormuştum. Oyunculara yaklaşımı, galibiyet ve mağlubiyetlerde değişmeyen tavrı ve insanlığıyla on numara olan Rizespor başkanı şöyle dedi: Olmaz çünkü bizdeki teknik direktör kibri bunu kaldırmaz. Üzerindeki isme saygı duymadığı gibi ortaya pek çok çelişki çıkar. İkincisi ise hepiniz biliyorsunuz. Başkan bu konumdan faydalanmak, popülarite sağlamak ister. Kendisi istemezse kardeşi "beni yönetici yap, başkansın nasıl olsa" der.. -Almanlar olup bitene inanamıyor. Şampiyonlar Ligi seviyesinde bir takımın böyle bir hata yapacağına akıl sır erdiremiyor. Oysa başkanın kardeşini görevli atadığı ve futbolla ilişkisinin diğer başkanlar gibi sınırlı olmasına rağmen kayınçosunun eltisinin yönetime atadıklarını bilseler muhtemelen olağan karşılarlardı.
-Hiç unutmam buraya geldiğim 11 Eylül 2011 tarihini. Elimde hiçbir şey yok Hayallerim, umutlarım, hayalkırıklıklarım, enerjim, hırsım ne varsa küçük bir valize tıkıştırıp İstanbul'daki otel odasındaki masada öylece duruyordum. Bir çay söyledim. Masanın üzerinde cam vardı ki ince belli o çay başka duruyordu camın üzerine ve şöyle demiştim: Belki de sadece bunun için geldim ben buraya.. -Geldim. İşim futbol olsun istedim. Bahanem buydu. İnternette blog ve dijital dergi derken gazeteler, radyo, televizyon, dergi ve kulüpte çalışmaya kadar istisnasız futbolun her köşesinde çalıştım. Belki de ilk defa bir şeyi istedim ve yaptım bu hayatta. Aklınızda bulunsun, bunu da kimseyi dinlemeyerek gerçekleştirdim. Yalnız son dönemde artık başım döndü. Altı ay önce arayana "Manşetlerde Spor" programının editörüyüm diyordum. 4 ay önce arana ise "Rizespor'da analistim" cevabını veriyordum. Şimdi ise çok başka şeyler.. Biraz daha çalışıp kendi ekibimi kurarak çok başka bir proje gerçekleştirmek istiyorum. Sadece zaman..
-Yapmış olduğum için kendimi iyi hissetmediğim çok şey var. Düşünmüş olduğum için kendime kızdığım.. Bunları da yazmak isterdim ama üçüncü şahıslara zarar verme duygusu nedeniyle es geçiyorum. Ne iyi geliyor bana biliyor musunuz? Dostoyevski'nin "Yeraltından notlar" kitabı. Tekrardan elime aldım. Yıllar yıllar önce kendime başka bir dünya kurup yine kendimi muhteşem bir şekilde kandırdığım zamanda "Tutunamayanlar" ile kendime gelmiş, kendimi tanımama izin vermiştim. Benzer bir etkiyi bugün de Yeraltından Notlar ile.. İki kitabın da ortak paydası kişinin kendisiyle samimi bir ilişki kurmasına yol açacak etkiyi vermesidir. İnsanoğlunun kendisini sevmesi gerekir ama bunun için öncelikle tanıması. Manipüle etmeden kendine doğru bir bakış atması. -Yazmanın kurtuluş olduğunu düşünüyorum. Yazarak farkındalığı arttırmak bir yana kendi üzerimde düşünerek daha eleştirel bakıp daha doğru işler yapmak istiyorum. Yazarak kurtulmak istiyorum. Sanki arkadaş yazınca günah çıkarıyorsun. Yazınca hayallerin için ilk adımı atmış oluyorsun. Yazınca kurtuluyorsun. arınıyorsun. Oysa duruyor her şey orada. Yine sen tiksindiğin adama gülerek "merhaba" dedin, asla yapmam dediğin şeyi yaptın. Ne garip.. Gönderen
Köln denilince akla Podolski gelir. Dortmund da biraz Greusskreutz üzerinden yorumlanır. Ne gariptir ki 2014 Dünya Kupası’nda olan bu iki Alman futbolcu da Galatasaray’da buluştu. O kadar çok ayrıntısı var ki 4 kitap yazarsın 30 da makale.. Öyle fenomen olmuş bir futbolcu. Büyümek istemeyen çocuk gibidir aslında. Schalkelilerin nefret ettiği Dortmundluların taptığı oyuncu. “Oğlum Schalkeli olsa kimsesizler yurduna veririm” gibi abuk subuk beyanatları olmuş tribün çocuğu amma velakin iyi de bir oyuncudur. Benim saygımı kazanmıştır çünkü isimsiz bir oyuncu olarak yetenekleri kısıtlı olmasına rağmen kat ettiği mesafe, tutkusu ve azmiyle ancak mümkün olmuştur. Her zaman sezon başı üzeri çizilen adam olup da her daim yeni transferlere rağmen vazgeçilmez olmayı en azından geçen sezonun başına kadar başarmış bir isimdir. Daha da önemli olan ayrıntı ise Galatasaray’ın pek çok eksiğini kapatacak özelliklere sahip olması. Şimdi akla gelenleri tek tek yazayım.. 1- Çok koşar. Kat ettiği mesafe Almanya’da dahi onu farklı kılıyor. 2- Savaşçı ve mücadeleci. Presçi. 3- En büyük artısı sahaya çıktığında her zaman yüzde yüzünü verecek bir tutkuyla futbolu oynaması. 4- Özellikle savunma konusunda “zeki” diyebiliriz, gerçek hayatta, söylemlerde ve eylemlerde pek “zeka” göremesek de. 5- Taktiksel açıdan çok yönlülüğü ona büyük bir artı kazandırıyor. 6- Normal koşullarda çok az sakatlanır. Sadece geçen sezon 6 haftalık sakatlığı oldu son 5 yıl ieçrisinde. Çok koşmasına ve ikili mücadeleye girme ve kazanma oranı yüksek olmasına rağmen. 7- 27 yaşında. 2014 yazına kadar Dortmund’un başarısının önemli bir parçası olması bir yana milli takım dünya kupası kadrosuna da dahil edilmişti. 8- Kulübünde kalsaydı bu koşullarda sadece sağ bek için alternatif olabilirdi. Orada Ginter’in iyi oynaması oynadığı bütün mevkilerde onu üçüncü şık yaptı. 9- Bir kenarı –ister açık ister bek- oynasın, tamamını kulllanır. 10- Saha dışı zekası ve saha içi tavrı, neredeyse Melo ile bire bir özdeşir. 11- Teknik kapasitesi Dortmund ve Alman milli takımı gibi yüksek profilli oyunculardan oluşan kadrolar içerisinde “sınırlı” olarak görüldüğünü söyleyebiliriz. Bu konuda tartışma hala sürüyor aslında. Bazıları tekniğini de beğenir. 12- Sağ kenar oynadı. Nuri’nin yanında defansif orta saha oynadı. Üst üste burada maçlar çıkardı. Bir kupa maçında Düsseldorf’a karşı stoper çıktı. Yine bir kupa maçında Hannover’e karşı sol bek oynadı. Kaleye geçti, sol ön ve sağ ön oynadı. Bir kere de forvet arkası onu gördük. Lakin orijinal mevkisi sağ bek ile sol ön olduğunu söyleyebiliriz. Savunma olarak sağ bekte iyidir, ofansif açıdan sol önde iş yapmıştır uzunca bir süre. Bu ikisinin ortası ve karışımı olarak sağ önde Galatasaray’ın onu kullanması Sabri ile iyi bir ikili yapmaya yetecektir. Yıllarca Schmelzer’in aşırı bindirmelerinden oluşan boşlukları iyi bir şekilde kapattığının altını çizelim. 13- Uluslarası tecrübeye sahip. Şampiyonlar Ligi finali de oynamıştır, milli takım ile tecrübesi de olmuştur. 14- İlk 97 maçında gol ve asist açıdınan skora 37 kez etki etmiştir efendim. 15- Gol atar. Muazzam bir Müller içgüdüsü ya da Lewandowski tekniğiyle değil her topa girme aşkıyla zaman zaman meşin yuvarlağı kimsenin beklemediği şekilde filelerle buluşturur. Marsilya’ya olduğu gibi üstelik bu bazen çok önemli maçlarda vuku bulur zira onun oynama tutkusudur aslında her şey. 16- Dortmund’un delisidir. Podolski de Köln’ün sembolüydü. Duygularıyla hareket eder, profesyonellikten pek nasibini aldığını söyleyemeyiz. Bazen “çocuk gibi” hareket ettiğini söylemek zorundayız. 17- Kenar oyuncuları etkili olan takımların panzehiri. Robben dahil durduramayacağı oyuncu yok. Savunma yanı güçlü. Bayern’ü üst üste 5 kez deviren Dortmund’un bu maçlardaki en büyük gücü Kevin idi. 18- Yükseklik korkusu var. Günden güne bu korku büyüyor. (Saha içine etkisi yok da işte..) 19- Ahlen’de takım arkadaşı Reus ile beraber oynadı. Aslında ikisi de Dortmund altyapısına gelmişti. Ne takımmış o dönemin ikinci Bundesliga’daki Ahlen’ı be! 20- Premier Lig’i seviyor, özellikle Liverpool’u. Bu iki seçim onu anlatır. 1- O ligde az düdük çalınır ve mücadele önemlidir, tempo. Greusskreutz’un en iyi yaptığı.. 2- Liverpool’un bir geleneği var ve takım sevgisi taraftarlarda çok fazla. 21- Sol ayağı zayıf. Sağ önde iyi işler yaptığı zaman dahi illa ki sağına çekip orta yapar. Bir dönemin tartışması da sol ayağı sıfıra yakın olmasına rağmen “Sol bek oynaması” gerektiği üzerineydi. Çok saçma. Sol önde iyi gözükmesinin sebebi de daha çok Schmelzer’in açığını kapatmasıdır. 22- Kafası eh işte.. Ceza sahasında zaman zaman iyi pozisyon alır ve kafasıyla iş yaptığı olur bazen. 23- Bitiriciliği –sağ ayağıyla sadece- fena da değildir. Zaman zaman golcü olarak anılmasına da sebebiyet verir. 24- En çok eleştiri alan ayrıntısı tekniğidir. Aslında çok kötü değildir ama milyon euroluk kadroların ortalamasının altında kalıyor. Aynı şeyi “hızı ve seri olmak” konusunda da.. Gel gör ki “yavaş” denilen Kevin bir ara 34.9 km hıza ulaştı ve bunu geçmek çok zordur aslında. Yavaşlığı seri olmak ile karıştırmamak gerekir. 25- Babası onu 4 yaşında iken Dortmund maçına götürür. O maçı unutmaz. Zorc, Chapusiat ve Sammer’in iki golüyle 4-1 kazanmıştır sarı siyahlılar. O günden sonra da babasıyla beraber Dortmund maçını içerisde dışarıda izler, maç kaçırmaz. 26- İdolü Paul Lambert! Önce UEFA Kupası finalinde Dortmund’a karşı oynadı ve sonra Hitzfeld onu transfer etti. 96-97 sezonunda Dortmund’da oynadı ve Şampiyonlar Ligi’ni kazanan Dortmund’un savaşçı orta sahası! Taraftar severdi çok.. 27- Babası 30 yıllık Dortmund’un meşhur “süd tribüne” müdavimi. 28- Dortmund sistemi pres, koşu mesafesi ve özellikle pres anında rakipten daha fazla adam sayısına ulaşma üzerine kuruluydu. Bu minvalde herkesten çok koşup basan Greusskreutz Klopp’un iki şampiyonluğu ve şampiyonlar ligi final başarısında önemli bir rol oynadı. Teknik açıdan ortalama olmasını bu şekilde kapattı, DENGE’yi sağladı. 29- Klopp’un ilk iki şampiyonluğunda takımın değişmez oyuncusu olurken iki yılda iki şampiyonluk ve bir DFB Kupası kazanırken 17 gol attı 17 asist. Savunmasıyla nam yapmış bir oyuncu için fazlasıyla iyi bir hücum istatistiği olmuştu. 30- Bir eksi olarak şunu belirtelim: Oyun ön alana sıkıştığında dar alanda etkili eylemler konusunda sıkıntı yaşıyor ve çok fazla top kaybediyor. Lakin geniş alanda yakalarsa da “aslında o kadar kötü tekniği yok” diyecek eylemleri oluyor. 31- Derbilerin adamıdır,(Schalke maçlarında çok da iyi değildi aslında, büyük maçların..) bu açıdan biraz Meloluk da barındırır içerisinde. Şöyle bir hatırlatmakta fayda var “Schalke’nin tribünden gelen kalecisi Neuer ile olan” iletişimini. https://www.youtube.com/watch?v=YUy59-zDtxU 32- Kendi kişisel fikrim: Saha görüşü iyi. Boşluklarır kapatmada ya da topa sahip olduğunda görmede oldukça iyi. Hatta bir adım ileri gidiyorum ve oyun içerisinde oluşan boşlukları kapatma konusunda daha iyisini arasanız bulamazsınız. 33- En iyi döneminde dahi istikrarsız bir görüntüsü vardı. Mücadele, hırs konusunda sorun yoktu belki ama iki maç uluslarası yıldız seviyesinde oynuyorsa iki maç da ortalama..
34- Açık ve bek ayırt etmeksizin ortalaması Bundesliga seviyesinde senede 8 gol 8 asisttir. Bu da “defansif yönü ağır basan” bir oyuncu için fazlasıyla iyi bir rakamdır. 35- Enteresan bir şekilde Bayern Münih maçlarının yıldızı olmuştur. Aşırı ofansif sağ bekin açıklarını kapatmak, Bayern’in kenar gücünü sıfırlamak gibi çok önemli rolleri oldu. 36- Önemli bir artısı da şu olmuştur hep: Rakip ceza sahası çevresinde tehlike yaratacak top kazanımları.. 37- Tekniği kimine göre iyi kimine göre vasat. Perisic’i almışlardı ve sonunda teknik kapasitesi yüksek bir kenar oyuncusu vardı takımda. (Geçen gün İnter’e giden..) Gel gör ki Kevin onu da geçip kadroya girdi.
38- Maç içerisinde ortalaması 12 km 35 sprinttir. Takım içi kıyaslamayla anlatırsak: Bender’den çok koşan ve en fazla sprinter oyuncuyu ikiye katlayan rakamlara ulaşır. Onu bireysel yetenek konusunda sıkıntısı olmasına rağmen vazgeçilmez yapan özellikleri 39- Bir derbide Asamoah’a ırkçı yaklaşımları olduğu iddia edildi. Blogda da yorumlamış, daha çok derbinin havasından gerçekleştiğini söylemiştik. Yoksa siyahi takım arkadaşlarının olduğu yerde buna benzer başka bir haber hiç olmamıştı. 41- Güzel yaklaşım.. Çok yönlülüğü.
41- Sabri’nin bu takımda en büyük sorun olduğunu düşünengillere umut vereyim: Grossskreutz Piszczek’in yokluğunda 2013 sezonu başında sağ bekte harikalar yarattı. Öyle ki milli takım için Lahm’ın merkeze geçmesi sonrası aday oldu. Bence Sabri’nin önünde oynaması gerekir ama akılda tutulsun. 42- Market değeri sakatlık sonrası kadroya girememesi ve geride kötü bir sezon geçirmesine rağmen 5 milyon euro.
1- Sağ ön kenar olmadığı için Hamza Hoca lüzumundan fazla sistem değişikliğine gitti. Ama aynı zamanda Sneijder-Podolski-Burak’ın birlikteliğinden doğan savunma zaafiyeti ve topun geri kazanılmasının süresinin fazlalaşması Umut gibi ön alanda pres yapan amma velakin sistemi çökerten bir oyuncuyu dahil etmek zorunda kaldı. Sadece bu da değil.. Burak’tan vazgeçemeyen ve Umut’un da defansif özelliklerine ihtiyaçtan kadroya girdiği noktada Sneijder ve Podolski gibi çok etkili gol ayakları da kaleden uzaklaşmış oldular. Dolayısıyla Kevin Greusskreutz’un sağ öne yerleşimi ile beraber Sneijder-Podolski’nin aksine pres yapan, orta açan, gole değil gol attırmaya yönelik, içeriye değil çizgiye doğru oyunu enlemesine açan bir “tamamlayıcı” defansif kenar forvet takıma dahil edildi. 2- Takımın çok kimse farkına varmak istemese de asimetrik hücümu söz konusu. Yani Galatasaray sağdan sağdan geliyor. Bu da Sabri’nin asistleri ve iyi oynuyla beraber sağ kenarı savunması sorunlu bir hale getiriyor. Özellikle 2013 başında Pişçek’in yokluğunda muazzam bir sağ bek performansı göstermiş olan Kevin’in varlığı buradaki sorunu çözecektir. Dahası ister açık ister bek oynasın, Kevin kanadın tamamını kullanır. Bu da çıkan bekinin yerini doldurmak ki Schmelzer de bunu çok iyi başarmıştı.
3- Galatasaray’ın hücumda en büyük kozu Podolski ve Sneijder gibi muazzam iki şutöre sahip olmasıdır. Robben gibi bir adam dahi gelse üçüncü ön alan oyuncusu golü düşünen yapısıyla zarar verecektir. Tamamlayıcı bir oyuncu olarak hem bu ikisinin hücum gücünden çalmayacak ama aynı zamanda bu ikiliye daha fazla etki alanı sağlayacak olmasıyla Kevin Grosskreutz dengeyi sağlayacaktır. 4- FourFourTwo’da geçen ay Podolski üzerinetaktiksel bir yazı var benim yazdığım. Orada da üzerine basa basa belirttiğim husus Sneijder-Podolski’nin olduğu yerde sağ kenar kaçınılmaz olarak içeriye değil çizgiye inecek bir yapıda olması gerektiğidir. "Merkezde Sneijder ile beraber Podolski’nin sol kenarda varlığı sağ kenar profilinin de hatlarını belirliyor. Sağ ayaklı ve çizgiye inecek özelliklere sahip bir futbolcu oyun çeşitliliğini ve Podolski’nin ikinci forvet rolüne bürünerek atacağı gol adedini artıracak. Kenar ortalarında forvetleşen yapısı ve sezgileriyle attığı gol sayısı bir hayli fazla." Grosskreutz uzunca bir dönem sol önde oynamış ve içeriye doğru kıvrılmıştır ama sağ ayaklı ve sağ kenarda çizgiye kayacaktır ister istemez zira sol ayağı yok denecek kadar.. 5- Yine Galatasaray'da Umut'u zorunlu bir şekilde kadroya sokan takımın ön alanda sürekli baskı yapmasının anahtarı olan topu kaybettiğin anda yapılan o baskının(Gegenpressing) eksik olması ve topun yeniden kazanılma süresinin bir hayli uzun olmasıydı. Kevin ön alanda kaptığı toplarla da etki etmiş ve Klopp futbolunun ilk üç yılında önde muazzam bir baskı üretme makinasına dönüşmüştür. Hem bu açığı kapatır ama aynı zamanda bunu Umut gibi santrfor bölgesinde Sneijder-Podolski'ye zarar verecek şekilde değil de kenar forvet rolüyle bu ikisinin verimliliğini arttıracak şekilde yapacak olmasıdır.
-Oynadığı 3 lig maçının 2'sinde maçın en iyi oyuncusu seçildi. -3 lig maçında 1 gol 4 asist..
Leonard Kweuke ve Hikmet Karaman’ın
yaşadığı olay nerden bakarsak bakalım hikayelik. Rizespor 2-1 gerideyken son çeyrekte penaltı
kazanıyor Çaykur Rizespor. Hikmet Karaman penaltıyı Deniz’in kullanmasını
istiyor. Kweuke topu bırakmıyor, Sercan Kaya önüne geçiyor ve teknik direktörün
direktifini iletiyor. Kweuke takım arkadaşına “Çekil buradan, ben
kullanacağım” diyor ki bu oldukça uzun bir süre bu şekilde devam ediyor.
Nihayetinde penaltıyı kullanan Kweuke golü attıktan sonra saygısızca hocasına
yönelik söylemlerde bulunuyor. Tam da içime doğduğu gibi Kweuke bir gol daha atarak maçın kahramanı
ama günün saygısızı olmayı başarıyor. Bu maçın kahramanı Kweuke olduğu gibi terbiyesizi de yine Leo'dur. Oyuncunun yaptığı saygısızlık ve net bir şekilde cezayı hak edecek bir tavır. Antrenörün otoritesini sarsacak eylemlerin cezasız kalması uzun süreçte zararı büyüktür. Üstelik bizzat gözlemlediğim için söylüyorum, o kırılgan ve duygusal yapısına zarar vermemek için tüm uyarılarını iyi bir dille yapmak için çaba sarfeden hocasına da nankörlük yapmıştır.
Leo aşırı duygusal ve gerçekten de iyi bir insan ve fakat "kötü" bir profesyonel. Hikmet Karaman saha dışında ona bütün uyarılarını oldukça nazik bir dille yapmaya özen gösterirdi. Üstelik Hocanın bu iyi yaklaşımının arkasında ne oyuncunun attığı goller ne de başka bir şey vardı. Kırılgan yapısının farkında olarak anlayacağı dille özen göstererek istediklerini bire bir görüşmelerde yapardı. Bazen şurada hata yaptın derken Leo'nun yüzünde öyle bir ifade belirirdi ki yine üzülen siz olurdunuz. O attığı gol sonrası gerçekten ağlıyor, gereğinden fazla bir duygusallıktan dahi bahsedebiliriz. Leo'yu tanıyınca hocayı da anladım. Sahanın dışında çok farklı olduğunu bizzat gözlemledim. Disiplinsizliği ya da antrenörün otoritesine baş kaldıran bir tavrı hiçbir zaman olmadı. Gelin görün ki o duygusal, iyi adam maçta çok başka oluyor. Adrenalin kana karışınca tanınmaz hale geliyor. Emin olun maç sonu sayısız kez özür dilemiş ve hatasının farkına varmışır ama bu yaptığı "büyük" hatanın kusurunu örtmüyor. Bu olayların başlangıcı aslında geçen sezon deplasmanda oynanan Gaziantepspor maçıydı. Penaltı sonrası tavırları o maçta da yaşandı. Ben o deplasmana gitmedim, tesislerde kaldım ama saha içerisinden talimatlar veren hocasına karşı olan tavrı tam da penaltı sonrası yaptığı terbiyesizlikle bire bir örtüşüyordu. Belki Hikmet Hoca'nın kusuru varsa cezayı bugün değil tam da o zaman kesmemesidir belki de.
Leo net bir şekilde yanlış yapmış. Maçı kurtarması ya da bu hırsı üç puanı getirse de maalesef cezayı hak ediyor ve tanıdığım Hikmet Hoca'nın yaptırımından kurtulması neredeyse imkansız. Doğrusunu söylemek gerekirse o görüntü benim aklımdan çıkmaz. Leo'yu yanına alan Hikmet Hoca oldukça yavaş, sakin ve uygun bir dille video analizlerinden ona düzeltmeler yaparken olabildiğince diline, tavrına özen göstermesi ve sabrı beni etkilemişti. Güzel insan Leo'ya bu amatör davranış hiç mi hiç yakışmadı..