Mihail Yuryeviç Lermontov Sözleri ve Alıntıları
bütün geçmişim ne kadar berrak ve kesin çizgilerle belleğime yer etmiş! Geçen yıllar,hiçbir çizgiyi,hiçbir gölgeyi silememiş!
Geçmiş, dünyada hiçbir insanı beni etkilediği kadar etkileyemez. Geçmiş bir hüznü ya da sevinci hatırlatan her şey ruhumu derinden sarsar ve eski günleri geri getirir... Salakça bir yaradılışım var, hiçbir şeyi unutmam, hiçbir şeyi!
Bir yerde iyi yoksa o yerde kötü bulunur, iyi ile kötünün arası pek öyle uzak değildir.
İtiraf ederim, körler, tek gözlüler, sağırlar, dilsizler, çolaklar, topallar, kamburlar, vb. hakkında kesin yargılarım vardır. İnsanın görünüşüyle ruhu arasında garip bağlar olduğunu fark etmişimdir; sanki bir kolun yok oluşuyla birlikte ruh da bir duygusunu kaybeder. (sf: 67)
Hem bir şey itiraf etmeliyim: O an bildik, kötü bir duygu yoklamıştı yüreğimi. Bu duygu kıskançlıktı: Çekinmeden ''kıskançlık'' diyorum, çünkü her şeyde açığımdır kendime karşı, üstelik sanmam ki, dikkatini çeken güzel bir kadının, birdenbire aynı derecede tanımadığı bir başka adamı tercih etmesini hazmedebilecek bir delikanlı, tekrar ediyorum, sanmam ki böyle bir delikanlı bulunsun (tabii, yüksek tabakalarda yaşamış, gururunu yeterince beslemiş olanlar hariç). (sf: 88)
Ah kibir! Arşimed' in dünyayı yerinden oynatmada kullanmayı tasarladığı kaldıraçsın sen! (sf:98)
Kadınlar ancak tanımadıklarına aşık olurlar. (sf: 98)
Evet, doğrusunu isterseniz, insan ruhunun yalnızca mutluluk istediği, yüreğinin birini büyük bir güçle, bir tutkuyla sevmeye ihtiyaç duyduğu dönemi atlatmıştım ben. Şimdilik, bütün isteğim sevilmek, hem de az kimse tarafından: Ara sıra, bir tek sürekli balılığın yeteceğini bile düşünmüşümdür-kalbin acınacak bir alışkanlığı! (sf: 102)
''Senin hoşnut etmek için, genç prensesle flört bile ederdim...''
''Konuşmayı kabul ederse...''
''Senin konuşmanın ona bıkkınlık verdiği anı kollayacağım... İyi geceler.'' (sf: 107)
Bana aşk ve minnet dolu bir bakışla baktı. Artık bu bakışlarına alıştım; oysa bir zamanlar nasıl mutluluk duyardım. (sf: 114)
Kendinden hoşnut değil; bana soğuk davrandığından ötürü kızıyor kendine... İlk zafer, asıl zafer bu işte!
Yarın gönlümü almak isteyecek. Bunları ezbere biliyorum – işin can sıkıcı yanı da bu ya. (sf: 124)
''Neden umutlandırdı öyleyse?''
''Sen neden umutlandın? Bir şeyi elde edebilmek için çaba gösterenlere aklım erer; ama umutlanmak ne demek?'' (sf: 129)
Aşk da, ateş gibi, yalımı tükenince biter. Belki de yakarmalarımın başaramadığını kıskançlık başaracak.'' (sf: 131)
Şairler şiir yazalı, kadınlar da onları okuyalı beri (bunun için de kadınlara içten bir teşekkür borçluyuz) melek olarak nitelendirilmeye öylesine alıştılar ki, aynı şairlerin Neron' u bile para uğruna yarı-tanrı katına çıkardıklarını unutarak büyük bir safiyetle kendileri de inandılar melekliklerine. (sf: 135)
Kendi adıma sevdim, kendi zevkim için; onların duygularını, sevecenliklerini, sevinçlerini ve kederlerini iştahla tüketerek kalbimin garip bir ihtiyacını karşıladım – hiç doymak bilmedim. Tıpkı, açlıktan ve yorgunluktan bitkin düşmüş birinin uykusunda güzel yemekler köpüren şaraplar görmesi gibi; uykusunda hayal gücünün uçucu tatlarını içine çeker, rahatlamış sanır kendini ama uyanır uyanmaz görüntüler kaybolur. İki katına çıkmış bir açlıkla, bir umutsuzlukla baş başa bulur kendini. (sf: 151)
(Can Yay. - 2. Baskı - Ülkü Tamer çev.)
Sf: 120 (Can Yay - 2. Baskı - Ülkü Tamer çev.)
Sf: 119 (Can Yay - 2. Baskı - Ülkü Tamer çev.)
Sf: 118 (Can Yay - 2. Baskı - Ülkü Tamer çev.)
Sf: 117 (Can Yay - 2. Baskı - Ülkü Tamer çev.)
Alaya alınmaktan korktuğum için, en iyi duygularımı yüreğimin derinlerine gömdüm. Orada silinip gittiler.
Azizim, kadınları sevmemek için küçümserim yoksa hayat çok saçma bir melodram olurdu.
Azizim, ben insanları küçümsememek için nefret ederim onlardan yoksa hayat çok iğrenç bir komedi olurdu.
Zaten insanların sevinçlerinden, acılarından bana ne? Ben, yolculuk eden bir askerden, elinde resmi görevlilere verilen bir yol belgesi bulunan bir insandan başka neyim ki?
İnsan görünüşüyle ruhu arasında garip bağlar olduğunu fark etmişimdir; sanki bir kolun yok oluşuyla birlikte ruh da bir duygusunu kaybeder.
Şu anlamsız dünya ruhumu bozmuş; kafam tedirgin, yüreğim doymak bilmiyor; hiçbir şeyle yetinmiyorum; zevke nasıl alıştıysam acıya da öyle alışıyorum, hayatım gittikçe boşalıyor; bir tek çare kaldı benim için: "................................"
En mutlu insanlar bilgisiz insanlardır.
Başkalarının mutsuz olmasına sebep oluyorsam, bilin ki ben onlardan daha az mutsuz değilim.
İnsan kurşunların vızıldamasına bile, kalbinin çarpıntısını​ gizlemeye bile alışabilir.
Bazı insanların alın yazılarında inanılmaz serüvenler yazılıdır.
Düzgün burnu aklımı başımdan almıştı.
Amma karıştırdım işleri! Bir kadın erkeğini elinden almaya çalışan kadına neler yapmaz! Hatırlıyorum, başka bir kadını sevdiğim için âşık olmuştu bana bir kadın. Kadın aklından çelişkili bir şey yoktur. Bir şeye inandırmak olanaksızdır kadınları. Kendi kendilerini inandıracak duruma getirmelisiniz onları. Önyargılarını yok etme yöntemleri de çok ilginçtir. Onların diyalektiklerini anlayabilmek için kafanızdakileri ve okulda öğrendiğiniz tüm mantık yasalarını alt üst etmelisiniz. Sözgelimi, sıradan bir örnek:
Bu adam beni seviyor, ama ben evliyim: Dolayısıyla sevmemeliyim onu.
Onu sevmemen gerekiyor, çünkü evliyim, ama o seviyor beni, dolayısıyla...
Önemli birkaç nokta vardır burada, çünkü mantığın söyleyebileceği bir şey söz konusu değildir artık. Daha çok dil, gözler, daha sonra da, varsa, kalp konuşur.
Peki bu notlarım günün birinde bir kadının eline geçerse ne olacak? Nefretle haykıracaktır: ''Hepsi iftira!''
Şairler şiirler yazmaya, kadınlar da onların yazdıkları şiirleri okumaya başladıkları günden beri (bunun için yürekten minnettar olmalıyız kadınlara) evet, o günden bu yana kaç kez onların melek oldukları söylenmiştir şiirlerde ve onlar saflıklarından, (aynı şairlerin para için Neron'un yarı tanrı diye yücelttiklerini unutup) kaç kez inanmışlardır bu övgülere...
Benim gibi, dünyada onlardan başka bir şeyi sevmeyen, her şeyini, huzurunu, gururunu, hayatını... onlar için gözden çıkaran birinin kadınlardan böyle kötü söz etmesi gerekmezdi. Ama doğrudur, hiç öfkelenmeden, bunu bir gurur sorunu yapmadan, altında nelerin olduğunu yalnızca deneyimli bir bakışın görebildiği o büyülü örtüyü çekip almak istiyorum üzerlerinden. Hayır, onların için söylediğin her şey
Soğuk gözlermleri olan bir aklın
Acılar çekmiş bir kalbin bildiklerinin
bir sonucudur. Kadınlar, bütün erkeklerin onları benim tanıdığım kadar tanımalarını istemek zorundadır. Çünkü onlardan korkmamaya başladığımdan, onların küçük zayıflarını öğrendiğimden bu yana yüz kat daha çok seviyorum onları.
Şimdi aklıma geldi: Geçenlerde Werner kadınları Tasso'nun Kurtların Kudüs'ündeki büyülü ormana benzetmişti. ''İçine girdiğin anda,'' demişti, ''her yandan öylesine korkular saldırır ki üzerine, Tanrı korusun... Görev, gurur, kibarlık... Ancak bakmamalısın bunların hiçbirine, dosdoğru yürümelisin. O zaman canavarlar yavaş yavaş kaybolurlar; her yanında yemyeşil mersin ağaçları olan dümdüz, aydınlık bir çayıra çıkarsın. Ama ormana girdiğin ilk adımda yüreğin ürperir de geri dönersen sonun felaket olur!''
''Doktor! Kesinlikle konuşmamalıyız sizinle: Birbirimizin ruhunu okuyoruz.''
Kısa zamanda anlamıştık birbirimizi ve arkadaş olmuştuk. Gerçek dostluk kuramam ben. Çünkü, bunu hiçbiri itiraf etmese de, iki dosttan biri her zaman köledir. Oysa köle olamam ben, bu durumda buyruklar vermek ise yorar beni, çünkü bunu yaparken karşındakini aldatman da gerekir.
Yalan söylüyordum. Kızdırmak istiyordum onu. Bir şeyin tersini söylemek doğuştan bir tutkudur bende. Ömrüm, kalbimin veya mantığımın söylediğinin tersini söylemekle geçmiştir. Tutkulu birinin yanında buz kesilirim. Ama, kendini bırakmış, donuk biriyle ilişkim tutkulu bir hayal düşkünü yapabilir beni. Ayrıca şunu da itiraf edeyim, o anda tatsız, ama hiç yabancısı olmadığım bir duygu dolmuştu yüreğime usulca. Kıskançlık duygusuydu bu. Rahatlıkla ''kıskançlık'' diyorum, çünkü duygularımı kendi kendime açıkça itiraf etmeye alışığım. Ayrıca güzel bir kadının başıboş dikkatini üzerine çeken bir gencin, onun yanında, gene kendisi gibi, hiç tanımadığı bir erkeği yeğleyerek dikkatini ona çevirmesini umursamayan bir erkeğin bulunabileceğini sanmam. Bununla, bir erkeğin (elbette, toplumun üst tabakalarında yaşamış, gururu yeterince okşanmış genç bir erkeğin) böyle bir ilgisizlik karşısında ister istemez etkileneceğini sandığımı söylemek istiyorum.
2* Sevgili dostum, insanları hor görmemek için nefret ederim ben onlardan, yoksa iğrenç bir komedi olurdu hayat.
3* Sevgili dostum, onları sevmemek için hor görürüm ben kadınları, yoksa bayağı bir melodram olurdu hayat.