Çanakkale Gazileri ve Son Anıları / Tarih / Milliyet Blog
Bir gün mail kutuma gelen bu maili okuduktan sonra Çanakkale savaşları ile ilgili araştırmalara başladım. Bu amaçla gittiğim yerlerde Çanakkale gazisi olup olmadığını sorarım. bu maille birlikte şunu gördüm. Çanakkale Türk toplumunda ayrı bir ruh, ayrı bir heyecan ayrı bir, aşk olduğunu gördüm. Siz buna ister ilahi aşk deyin isterse maddi aşk. Bu vatanı seven insanların birbirlerine aşkı. Birbirlerine sevgisi ve daha da önemlisi vatan adına din adına ortaya konulan mücadele. Bu konuda ne kadar söz söylense de kelimelerin yetersiz kalacağını görmekteyiz, işte size Çanakkale savaşları ile ilgili birkaç aşk tezahürü
O günler çok zor günlerdi. Seferberliğin sıkıntıları, kuvayi milliye zamanı, işgal yılları, kurtuluş, yokluk, sıkıntı. Çocukluğumuz hep ekmek peşinde sıkıntıyla geçti.
“hoş geldin bey, Hoş geldin...”
Bu olay beni çok etkiledi. Bir Çanakkale şehidinin torunu olarak bu şekilde yaşanan olayların, Çanakkale savaşının hatıralarının üzerimde çok büyük etkisi vardır..
Bir gün bizim köyde uzun yıllar imamlık yapan hocalardan, Büyükorhan civarının Molla Mehmet Hoca (OKYAY) diye tanıdığı ve benim de saygı duyduğum Mehmet Hoca muhteremle sohbet ederken eski günleri sordum. 1960lı yılları, bu dönemdeki imamlık görevlerini, eğitim faaliyetlerini anlattı. Bir günde, öğleden önce çocuklara Kur’an-ı Kerim, öğleden sonra Yeni yazı yani Türkçe, akşamları da büyüklere Kur’an dersleri verdiğini söyledi. Ben zor alacağını bunu nasıl yaptığını sordum. Bana alıştığını zamanla bu durumu benimsediğini söylediyse de akşam derslerinin köylü tarafından kaldırıldığını söyledi.
— Peki dedim akşamları büyüklere nasıl ders veriyordun.
—Peki, böyle günlerden kalma aklında ilginç bir anı var mı diye sordum
Ayetinin anlamını verdim tam bu esnada bu ayeti açıklayan örnekler verirken Osman’ın Mehmet derler bizim dünür olan (Ramazan DİL)in babası kalktı ve şöyle dedi.
—Ana hoş geldin nasılsın iyi misin? Baba sen de hoş geldin. Hani kardeşim nerde onu getirmediniz mi?. O da arkadaymış dedi, kalktı doğrulmaya çalıştı gülerek ruhunu Allah’a teslim etti. Ben olduğum yerde dondum kaldım. Hani diyeceğim Allah insana istediğini mutlaka veriyor.
—O nasılmış deyip onu da sordum.
Kayali’nin dedesi Çanakkale’ye savaşa gitmiş bu savaşta çavuşmuş. Bir de onun İzmir’den Mehmet adında yine kendisi gibi Çavuş arkadaşı varmış. Bunlar askerde birbirlerin yalnız bırakmadıkları gibi askerden sonra da ekonomik şartlar elverdikçe görüşmeye çalışmışlar. İzmirli olan Mehmet Çavuş oldukça zengin iken bizim Yeşiller köyünden olan arkadaşı Mehmet çavuşun fakir bir hali varmış. Köyde tarım ve hayvancılık faaliyetleri ile geçimini sağlamış. Mehmet Çavuş 1950 li yıllara geldiğinde rahatsızlanmış. Savaşta başına isabet eden bir şarapnel parçası beyninde derin izler bıraktığından iyice hastalanmış ve ne dediğini bilmez hale gelmiş. Bunun da son anları oldukça garip geçmiş. Ölümünün son 7 günü boyunca hep İzmirli silah arkadaşı Mehmet Çavuş aklına gelmiş. Ölüm döşeğinde Arkadaşının kendisine ziyarete geldiğini söyleyip oğluna
—Tamam, baba bak tavuğu kestim, ben onun karnını doyururum demiş.
—Hayır, ana ben babam ne derse yaparım bir tavuk babamdan ileri mi deyip babasının gönlünü almış.
Yedi gün boyunca babası ile Mehmet çavuş birlikte sohbet etmişler. Oğlu da babasının asker arkadaşı için her gün tavuk kesmiş. Bu olayı Bursa’da çalışan Cambaz Kayali’nin Kardeşi Osman’a sordum ve yaşananların doğru olduğunu. Dedesinin vefat ettiğinde kendisinin 3 yaşlarında olduğunu ve dedesini hatırlamadığını fakat kendisinden büyük olan ağabeyinin dedesini gördüğünü söyledi. Bu olayı kendisinin de duyduğunu en iyisinin ağabeyinin bildiğini söyledi.
Çanakkale geçilmez sözünün gerisinde ne hikâyelerin, hayatların yaşandığını bilmek durumundayız.