Ene uhibbuke Elbistan - MELTEM GÖÇER
Yine El­bis­tan demek is­ti­yo­rum. Bazen kaç­mak is­ti­yo­rum bir daha gel­me­me­ce­si­ne, bazen başka yerde nefes ala­mam di­yo­rum. Sonra ba­kı­yo­rum bu­ra­da zaten nefes ala­mı­yo­rum. Ama olsun öle­cek­sek te bu­ra­da öle­lim di­yo­rum. Sonra bu­ra­da ölene ma­dal­ya mı ve­ri­yor­lar sanki? di­yo­rum. Vel­ha­sıl dönüp do­la­şıp bu kara sev­da­ma tek­rar tek­rar sahip çık­mak is­ti­yo­rum.
9 gün­lük ta­til­den sonra, dön­düm yine kara sev­da­ma. Biraz has­ret dolu, biraz hüzün, biraz özlem. Kar­ma­ka­rı­şık­tı yü­re­ğim. Büyük şe­hir­ler hep kor­ku­tur beni. Koş­tur­ma­sı, gir­da­bı, tra­fi­ği. Kay­bo­lu­rum o te­la­şın için­de. Du­ya­mam kendi se­si­mi, ses­siz­li­ği­mi. O yüz­den­dir ko­şa­rak gel­mem kara sev­da­ma.
Türkü ta­dın­da sev­dik El­bis­tan’ı. Yem­ye­şil de­ğil­di belki dağ­la­rı, deniz ma­vi­si de­ğil­di Cey­han’ı, çoğu zaman gör­mez­dik gök­yü­zü­nün ma­vi­li­ği­ni ama yine de tür­kü­ler ya­zıl­dı bu top­rak­la­ra.
Soğuk ve şe­hir­le­ra­ra­sı oto­büs­ler­de vaz­geç­tim,
Ve bes­len­me çan­tam­da
otlu pey­nir ko­ku­suy­du babam...
Ben se­nin­le bir­gün Van'daki bir kah­val­tı sa­lo­nun­da...
Ben se­nin­le (sa­de­ce bil­mek zo­run­da ka­lan­la­rın bil­di­ği)
bir yol üstü lo­kan­ta­sın­da...
Ben se­nin­le, Ağrı da­ğı­na mis­tik ve demli bir çay
kı­va­mın­da bakan Do­ğu­be­ya­zıt'ın her­han­gi bir top­rak
Ben se­nin­le her­han­gi bir insan eli­nin terli
coğ­raf­ya­sın­da olma ih­ti­ma­li­ni sev­dim..
de­miş­ti şair…. sa­de­ce bil­mek zo­run­da ka­lan­la­rın bil­di­ği yerdi El­bis­tan…
Çünkü Hiç kimse “Hadi bir El­bis­tan’ı ge­ze­lim” diye yola çık­maz. Ya atan­mış bir me­mur­dur. Ya bu top­rak­ta doğ­muş bü­yü­müş­tür. Ya da dı­şar­da ha­ya­ta tu­tu­na­ma­yıp ne varsa El­bis­tan’da var de­miş­tir. İşte bu yüz­den­dir belki, bizim bu­ra­da genç­ler “Naber kanka”, ye­ri­ne “Na­sıl­sın top­ra­ğım” der­ken daha çok ısın­dı içim.
9 gün­lük Ege yol­cu­lu­ğu başka pen­ce­re­den bak­tır­dı kara sev­da­ma. Kı­za­ma­dım kü­se­me­dim El­bis­tan’a. Güneş faklı do­ğu­yor­du fark­lı ba­tı­yor­du sanki Ege de. Ora­lar­da şair olmak yazar olmak sa­nat­çı olmak ko­lay­dı sanki. Çünkü ilham ora­la­ra demir atmış. Ne­re­ye bak­san şiir, ne­re­ye bak­san resim, ne­re­ye do­kun­san bir beste çıkar o coğ­raf­ya­dan. Ba­kar­sın de­niz­le gü­ne­şin öpüş­tü­ğü yere, dö­kü­lür ke­li­me­ler ken­di­li­ğin­den.
Bu top­rak­lar­da öy­le­mi oy­sa­ki. Bir in­sa­nın ba­kı­şın­dan, ci­ga­ra tu­tu­şun­dan, tütün kokan el­le­rin­den dize oluşur buralarda. Acı gü­nü­müz­de dost­lar­la el sı­kış­mak unut­tu­rur biraz olsun acı­mı­zı. Dü­ğün­le­ri­miz­de bile elele ha­la­ya durur güç­le­ri­mi­zi bir­leş­ti­ri­riz. O yüz­den gü­lüş­le­ri­miz, acı­la­rı­mız kalabalıktır bizim.
Fakat bunca ger­çek­li­ğin için­de ora­lar­da “Ne­re­li­si­niz?” so­ru­su­na
“El­bis­tan­lı­yım” diye cevap ver­di­ğim­de
“Ara­bis­tan’ın ne­re­sin­de El­bis­tan” de­dik­le­ri anda an­la­dım ki bizim daha çok fırın ekmek ye­me­miz lazım.
Ge­le­lim sa­dede….İl ola­lım diye ça­ba­lar­ken, Tür­ki­ye’nin %10 elekt­ri­ği­ni benim coğ­raf­yam­dan elde eder­ken ve size o elekt­ri­ği ve­re­bil­mek için yıl­lar­dır zehir so­lur­ken biz, “Ara­bis­tan’ın ne­re­sin­de El­bis­tan” de­di­niz ya….sözün bit­ti­ği yer­de­yiz dedim işte o an.
Bu­ra­ya tayin olup gelen me­mur­lar­la ta­nış­tı­ğım­da hep­si­nin ortak anısı El­bis­tan’a ağ­la­ya­rak gi­ri­yor olmak. Fakat görev sü­re­le­ri bitip, El­bis­tan’dan ay­rı­lır­lar­ken yine ağ­la­ya­rak gi­de­cek­le­ri­ni son­ra­dan an­lı­yor­lar. Çünkü çok ar­ka­da­şın göz­ya­şı­nı el­le­rim­le sil­dim.
Hal böy­ley­ken acaba bi­raz­da suçu ken­di­miz­de mi ara­sak di­yo­rum. Ta­nı­ta­mı­yo­ruz, du­yu­ra­mı­yo­ruz, ka­mu­oyu oluş­tu­ra­mı­yo­ruz gibi ge­li­yor bana.
Rek­la­mın iyisi kö­tü­sü olmaz. Gerçi su skan­da­lı­mız­la, 90 bin ki­şi­lik sal­gı­nı­mız­la epey gün­dem­de kal­ma­yı ba­şar­dık, ama bu 82 pla­ka­sı­nı al­ma­mı­za yet­me­yecek gibi.
Haydi El­bis­tan, sen ben de­me­den, o parti bu parti de­me­den, sağ­lık­la sıh­hat­le ba­şa­ra­lım şu işi.
Kim­se­nin de­ni­zin­den, ye­şi­lin­den, cın­cık gibi as­falt yo­lun­dan, temiz ha­va­sın­dan bize fayda yok. Dönüp do­la­şıp ge­li­yo­ruz Kara Sev­da­mı­za, El­bis­tan’ımıza.
Gö­zü­müz ar­ka­da kal­ma­sın bu top­rak­lar­da top­rak ol­du­ğu­muz­da…….