Cumhuriyet’in kuruluşundan beri kendilerini devleti kuran güç ve kadro olarak gören bir grup olmuş ve bu grup aynı zamanda devlet içinde devlet olmayı sürdürürken, ”Cumhuriyet’i biz kurduk, biz koruruz” anlayışını topluma dayatmaktan geri kalmamıştır. Kısacası toplumu sürekli olarak Cumhuriyet düşmanı olarak görmüş, bunun sonucu olarak her fırsatta bir takım iç düşmanlar icat etmişlerdir. Böyle olunca da ülkeyi dış düşmanlara karşı korumakla görevli güçler, dış düşmanları bir kenara iterek, hatta onlarla işbirliği içinde icat edilmiş bu iç düşmanlarla mücadeleyi tercih etmişlerdir. Böylece hem devlet için oluşturdukları güç odağı ile iktidarı ellerinde tutmuş, hatta bu devlet içinde devlet yapılanmasının bürokratik kadroları bile oluşmuştur. Darbelerin arkasından yapılan anayasalar ile de bu devlet içinde devlet yapılanmasının bürokratlarına olağanüstü yetkiler verilmiştir. Diyebiliriz ki ülkemizde uzun yıllar seçilmişlerin değil bu asker-sivil bürokrasinin hâkimiyeti söz konusu olmuştur. Bir başka ifade ile halkın oyları ile hükmet ettiği kadrolar bir türlü iktidar olamamışlardır. Halkın seçtikleri, “Ne oluyor. Halk bana yetki verdi. Yetkisizler kenara çekilsin” anlamına gelebilecek bir tavır sergileyecek olduğunda da iç düşmanların oluşturduğu sözde Cumhuriyet’e yönelik tehdidi(!) ortadan kaldırmak adına yönetime müdahale etmişlerdir.
Bu bakımdan geldiğimiz noktada yeni bir anayasa ile bu işleyişe son vermek gerekiyor. Bir takım bahanelerle yeni anayasaya katkı vermeyen siyasi kadrolar tarih önünde mahkûm olacaklardır. Yeni anayasa ile bir takım kesimlerin elindeki, “Cumhuriyet’i biz kurduk biz koruruz. Bu yetkiyi de anayasa ve yasalar bize veriyor” savunması anlamsız kılınmalıdır. Aslında, darbecilerin iddialarının anlamsızlığını bu toplum hep bildi ama elinde güç olmadığı için fazlaca sesini çıkartamadı.
Devlet dayatmacı, vatandaşına tepeden bakan değil, vatandaşın güvenini kazanmak durumunda olmalıdır. Vatandaşının güvenini kazanamayan bir devlet yapısında devlet-vatandaş kaynaşması sağlanabilir mi? Bu sağlanamayınca da millet olarak bir takım sıkıntılara birlikte katlanma, sıkıntıları paylaşma mümkün olabilir mi? Rahmetli Erbakan Hoca siyasi hayatı boyunca hep bu hususa, yani bu ülkenin güçlü ve lider ülke haline gelebilmesi için öncelikli olarak devlet-millet kaynaşmasının önemine dikkat çekti ve bunun sağlanması için mücadele etti.
Diyebiliriz ki, millet olmanın özelliklerinin başında devlet-millet kaynaşması gelir. Ama öyle bir devlet düşünün ki, kendisini oluşturan toplumu tehlike olarak görüyor ve bununla mücadele edilmesini asli görev olarak algılıyorsa, o zaman bu ülkenin dış düşmanlarına meydan savunmasız olarak terk ediliyor demektir. Yıllarca böyle oldu. Hatta ülkemiz üzerinde bir takım hesapları ve planları olan ülkeler ve çevreler rahatlıkla halkını düşman olarak gören bürokratik kadro ile kol kola girebildiler, onları kendi çıkarlarına kullanabildiler. Böyle olmasaydı bu ülkede her darbeden önce bir takım kimselerin soluğu ABD’de alması söz konusu olabilir miydi? Kısacası kendi millet ile mücadele halindeki bürokratlar bu ülkenin düşmanlarının belirlenmesini de bu dış güçlere terk ettiler. Bir dönem komünizm en büyük düşman olarak takdim edildi, komünizmin çökmesi ile NATO tarafından yeni düşmanın İslam ve Müslümanlar olarak belirlenip, Türkiye’ye kabul ettirilmedi mi?
Bu sakat anlayış ülkemizi dış tehditlere karşı korumasız bıraktı. Eğer 30 yıldan beri başımıza bir terör belası musallat edilmiş ise bunda kendi milletini tehlike gören anlayışın rolü yok mudur? Kaldı ki terör örgütünün kurulmasında derin devlet yapılanmasının rolü de bugün mahkeme zabıtlarına geçmiş bulunuyor.