﻿ Emirgan Korusu ~ Bilgilinks
– YAYIN 20/10/2013Kategorisi: Seyahat, Tarih, Vesaire
Sarıyer ilçesinde bulunup İstanbulluların dinlenme yerlerinden biri olan Emirgan Korusu bezenmiş olduğu lalelerle diğerlerinden ayrılmaktadır. Araçların ücretli girebildiği Emirgan Korusu’na sabah erkenden gidilmeli, öğle kalabalığına kalınmamalıdır. Emirgan Korusu’na özel araçlarıyla gitmek isteyenler sahil yolundan geleceklerse Beşiktaş yönünden Emirgan’a geldiklerinde Sakıp Sabancı Caddesi’nde soldan tabelaların yönlendirmesiyle, İstinye tarafından gelecekler ise, İstinye Bayırı’na girmeyip Tormak Burnu’nu geçtikten sonra düz devam ettiklerinde sağdaki tabelalarla Emirgan Korusu girişine ulaşabilirler.
XVII.yy, XIX yüzyıllarda Osmanlı dönemi ağaç işçiliği, mimarı yapılara daha sıcak bir atmosfer sağlanmıştır. Malzeme olarak ceviz, elma, çınar, ıhlamur, abanoz, gül ve meşe ağacı kullanılmış, natüralist çiçek motiflerinin ağırlık kazanmasından; üçgen, yıIdız, zikzak, baklava ve çokgen türü geometrik kompozizasyonların kullanılmasından; sedef, fildişi, baga, altın, gümüş gibi ağaç dışında yardımcı
başka malzemelerden de yararlanarak; farklı bir üslup oluşturmuştur. Bu yüzyılda çiçek bezemesi ağaç işlerinin tümünü kaplamıştır.
XIX.yy’ da Batı etkisinde kalarak,seçmeci üsluplar, rokoko, barok ve ampir üsluptaki bezemeler, bu yapıtların içini zenginleştiren unsurlardır. Yüksek tavanlar zengin kalem işleriyle süslenmiştir. Narçiçeği, gül, karanfil, yasemin ve lalelerle bezeli duvarlar, tavanlar
Alt katın önünde, Boğaza bakan dar Şerit, iki set olarak teras haline getirilmiştir. İstinat duvarları, Sarı kandıra taşından örülmüştür. Köşk tekdüze kirli sarı renginden çıkarılıp beyaz sarı karışımı boyanınca, bir kuş yuvası güzelliğini kazanmıştır. Havuzun çevresindeki yola bakan istinat duvarları, granit gebze taşından ördürülmüştür. altın varaklarla kaplıdır.
Padişahların yaşama tarzı ve av merakı yüzünden çeşitli bahçe ve koruluklarda 50′ ye yakın köşk yaptırılmıştır. Varlıklı aileler bu tür kargir, kasır ve köşklere ilgi göstermişlerdir. Osmanlılarda “Köşk ve Konak” isimleri soylu veya varlıklı kimselerin evleri için kullanılırken, “Kasır” yalnızca padişahlar için yapılan yapılar için kullanılmıştır. Tepenin üstünde küçük bir havuz yer alır, Havuz ufak su akıntılarıyla görüşü aşağıdaki geniş gölle, gerisindeki kaskad grottoya çekmektedir. Bahçede sık ortaya
çıkan su öğelerinin arka fonu alanı Boğaziçi görünümü ile son bulmaktadır. Sarı Köşk: Av, piknik, dînlenme evi ve konuk ağırlama köşkü olarak yıllarca eski sahipleri tarafından kullanılmıştır.