Sokak lambaları - Derya Titiz
Geceye kulak asıp, dinlediniz mi hiç, neler fısıldar diye merak ettiniz mi, peki!?
Gün içerindeki insan sesleri,araç egzoz uğultusu, gün devrildiğinde hakimiyetini kuran, şu sus pus ıssızlığa inat, uyanan beyin ve ardından kıpraşan sancıyan kalp faslı başlar ya hani....
Tam da o an, işte o an itibariyle o fısıltıları keşfe çıkmayı seviyorum.
Ve, sonrasında animasyon başlıyor. Hesaplaşmalar, yüzleşmeler, gülümsemeler we gözlerde sağanak yağış ile final faslı...
"Yalnızlık seni perişan edecek" diyen, annem tırlattığımdan artık emin. Artık bana bakışlarından ve ses tonundan bunu anlıyorum...
(Oysa, gecenin sabaha yüklü olan o gizemli diliminde sen olursun. Masken cıkmış, makyajın akmıştır. Yüzleşir, bağırır, çağırır banyo odasına kapanıp ığıl ığıl ağlarsın. Süzülerek sağ ve sol yanlarından pıt pıt dökülen tuzlu sıvıyı yalar yutar, arınırsın. Sonrası, o her cebinden bonbon çıkan kutsal dedeler gibi mutlusundur)
-Bunda ne kötülük var anneciğim, diyemiyorum. Çünkü, beni dinlemiyor. Ben her zaman onun iki örüklü, kocaman mavi kurdelalı, sarı ipek saçlı, şaşkın kocaman bakışlı, porselen bebek surat kızıyım. Hani şu bir türlü büyütmeyeceği! Ergen annesi mübarek.
Varsın olsun, ben buna da razıyım. İçimdeki ufaklığı bezliyor, şımartıyor um. Tepeme sıcramasına, geveze şarlatanlıklarına çapkınca göz kırpıyorum.
Ve o yüzsüz arsız sadece o saat dilimleri içersin de duruluyor, naif söz dinler, tatlı bir kız çocuğu olup, kısık miyop gözlerini dahada kısıyor. Mimik çizgilerine aldırış etmeden çakıyor. Sevişiyoruz..
Buz kesmiş karlı Şubat’ın bir diliminde yine birlikte dertleşiyoruz.
Daha dün hayatımıza girmesi ile çıkması bir olan 2014’ün, eskiye bürünüp dürülüp kaldırılacağına ve toza yatacağına takılıyoruz .
Dünyada yaşanan çocuk katliamlarına, iç savaşlara, insanın insana çektirdiği acılara, anlık sevinçlere, barış sürecine kafa patlatıyor, bilanço çıkarıyoruz.
Şıllık sordukça soruyor .
-İnsan evlatları acayip olmuş. Bildiğin bencil, cık arcı, strateji kovalayan, çakan, hep bana diyen kazma ruhlu, ayarlı namussuzlar, sadece kendisine Müslüman olan bu enkaz yığınları arasında umutların var mı, yoksa umutsuzluğa iyice vurdun, battınmı ?! diyor.
Heh işte bu psikopat maço kişiliğine, bayılıyorum galiba... Kah canımı acıtıyor, kah mutlu ediyor. Dibe vuruyor vuruyor cık arıyor. Vicdan sadakası istiyor, namussuz. İstediğini alıyor..
Devam ediyor,arsızca ;
-Anımsıyor musun, gecen masadaki konuşmaya kulak kabartıp, hasta olmuştun.
-Ha, evet. Diyorum şu konuşma, hala kendisi gibi düşünmeyene hakaret eden tipleme iki kadın... Ve nasıl da nazar boncuklarına inanmış olacaklar ki boyun ve kolları dizelenmiş, boş ver kadınlar işte; hep o aralarında ki aptal saptal diyalog.
- Ama, oldukça acımasızdı hadi itiraf et. diyor. Haklı yelloz.
İtiraf ediyorum sessizce. Kelle koparan, artık kadınlardı. Şu naif, cicik kokulu, sevgi yüklü, barışçıl beyaz güvercin, ana kadınlarda mı!
-Şaşırdın gene diyor. Humf diye gülmesini yutuyor.
-Birlikte yaşamayı öğrenmedikçe değil 2015 yılı umutları, daha bin yıl geçse yine boş yine beleşten geçecek diye birde tıslıyor...
Yeni sabahın buzlu ilk ışıklarında, göz kapakçıklarımda yapışan cücelerin ağırlığına zor hükmederken Buko’nun sözü aklıma takılı kalıyor..." dibe vurduğunu sanıp bir dip daha keşfede biliyorsa insan ....... sahi sonu nasıl geliyordu ... =)