Atsız’ın büyük oğlu Yağmur, Kartal Maltepe’deki Şeyhülislâm Feyzullah Efendi İlkokulu’na gidiyordu. Bir gün babası, Yağmur’u yanına çağırıp en güvendiği arkadaşıyla oyun oynamasını söyledi. Yağmur Atsız, en samimi arkadaşını kenara çekecek, ağzından ser verip sır vermeyeceği şeklinde yemin alacak, sonra da evlerinin tavan arasında Hitler’in saklandığını açıklayacaktı. Başka hiçbir arkadaşına sırrı anlatmayacaktı. Böylece arkadaşının ne kadar güvenilir olduğunu öğrene(bile)cekti.
Yağmur (Atsız), ertesi gün tavsiyeyi yerine getirdi. O yıllarda, öğleden önce okullarda 20 dakikalık uzunca bir teneffüs yapılırdı. Yağmur en güvendiği sınıf arkadaşını kenara çekti. Arkadaşının ailesinde pek çok diplomat ve Mülkiye mezunu seçkin kişi bulunuyordu. Yağmur (Atsız)’un tahminine göre, arkadaşı biraz hayalperestti. Yaşına başına bakmadan, okuldan sonra yirmi/otuz kişilik motorsikletli grupla Yakacık taraflarına gittiklerini ve orada çok güzel kadınlarla harikulâde maceralar yaşadıklarını anlatırdı.
Yağmur, babasının sözlerini talimat gibi kabul etti ve yerine getirdi. Önce ‘İki gözüm önüme aksın ki!’, ‘Annemin ölüsünü göreyim ki!’ gibi tumturaklı yemin ettirdi. Ardından sırrını faşetti:
‘Babam, Hitler’i bizim tavan arasında saklıyor. Ama bak, kimseye söylemeyeceksin. Yoksa başımıza büyük belalar gelebilir.’
Arkadaşı çok heyecanlandı. Hitler’in nasıl bir adam olduğunu, hangi yemeklerden hoşlandığı gibi bir sürü soru sordu. Fakat Yağmur (Adsız) daha geniş açıklama yapmadı.
Üç gün sonra, bir pazar günüydü. Bütün aile evdeydi. İkindiye doğru evin önünde iki siyah otomobil durdu.
1946 yılında Maltepe tam bir sayfiye semtiydi. Otomobilin gelmesi, Taksim Meydanı’na uzay aracının inmesi gibi beklenmedik olaydı. Hafta içinde Bağdat Caddesi’nden Kartal veya Kadıköy istikametine günde belki iki taraflı 20-30 araç ya geçer ya geçmezdi. Atsız ailesinin evinin bulunduğu Şeyhülislâm Feyzullah Efendi Caddesi’nin doğuya bakan yakasında, yani Dragos tarafında bir dere akardı. 300 metre ilerisinde de Ayazma Deresi yahut Gülsuyu bulunurdu. Arası ise bakla tarlasıydı.
Evin kapısında duran otomobilden kravatlı, siyah takım elbiseli 5-6 kişi indi. Siyasî Şube’den geldiklerini bildirdiler. Yağmur Atsız, aralarındaki konuşmayı hayal meyal hatırlıyordu:
‘Efendim, Nihal Atsız Beyefendi ile mi teşerrüf ediyoruz?’
‘Estağfurullah, ben’im. Efendim.’
‘Beyefendi, Adolf Hitler adlı biri hakkında görüşmek istiyoruz. Acaba misafiriniz mi?’
‘Hayır, ne münasebet?’
‘Efendim, evinizin tavan arasında barınıyormuş.’
‘Hiç dikkatimi çekmedi. Lakin bizzat kontrol etmek isterseniz, buyurunuz!’
Nihal Atsız ve ailesinin Maltepe’deki evi iki katlıydı.Üst kattaki tuvaletin tavanında ise - gerekirse çatı onarımları v.s. için… - yukarıya açılan küçük kapı vardı. Evin gerçekten bir tavan arası mevcuttu. Ama en yüksek yerinde orta boylu bir insan ancak kamburunu çıkararak dolaşabilirdi. Üstelik toz, toprak doluydu. Gerektiğinde merdiven altı yahut arka bahçedeki vaktiyle at ahırı olan kömürlükten alınan merdivenle dama çıkılabilirdi. Siyasî Şube’den gelen polisler evi sıkı aramadan geçirdi. Hatta bahçedeki sarnıça bile baktılar. Fakat maalesef Hitler, tehlikeyi daha evvelden sezinleyerek dama çıkmış, o zamanki Maltepe evleri hep bahçe içinde bulunduğu için dehşetli bir sıçramayla yandaki komşu Sıdıka Hanım’ın evine ulaşmış ve göz göre göre gaiplere karışmayı başarmıştı.
Yağmur Atsız’ın yazdığına göre bir daha Hitler’den haber alınamadı. Babası, Nihal Atsız bir bilgiye ulaştıysa bile bir şey söylemedi. Ömrümün İlk 65 Yılı yayınlanmasaydı hiç öğrenilemeyecekti.
Şeyhülislâm Feyzullah Efendi Caddesi