İnsanoğlunun egosuyla savaşı | Ekstra Dünya haberleri
BIST 100 91.027 -0,66%
Dolar 4,8267 0,44%
Euro 5,6126 0,12%
Altın (gr) 190,2810 -0,39%
Tiyatromuzda yıllardır “ustalar” ve “genç kuşak” olmak üzere iki ekol var. Çok çok iyi işler yapan bazı “gençler”; ekonomik zorlukları, özellikle de salon bulamama dramını aşamadıkları için 2-3 sezon direnip, tüm tiyatroseverlerin boğazına kocaman bir düğüm atıp kapatıyorlar perdelerini. Bu yüzden orta kuşağımız bir türlü oluşmuyor. Oluşmuyordu, demem lâzım aslında, çünkü, Semaver Kumpanya’nın 15. sezonuna ulaşmasının ardından, bu tiyatro mevsiminde de Tiyatro Adam’ın 10. yaşını alkışlıyoruz, "Nice nice yıllara" diyerek salonlarını her oyunda dolduran seyircileriyle birlikte. Bugüne kadar bir sürü iyi yorumlanmış, ödüllerle taçlanmış oyun izledik bu “birlikte üretmek” kavramının içini sonuna kadar dolduran topluluktan. 10. sezonları içinse, Nâzım Hikmet’in 1954’te kaleme aldığı, “Sovyet temalı tek eseri” olarak anılan “İvan İvanoviç Var mıydı, Yok muydu?” adlı yapıtı seçmişler. Yönetmense “yeni” biri: Emrah Eren... Yıllardır BBT’de oyunculuğuyla sahneyi dolduran, son dönemlerde de yaptığı rejilerle adından söz ettiren Eren için “yeni” sıfatını, elbette, bu ekip içerisinde yeni olması dolayısıyla kullanıyorum.
Gelelim oyuna... Hepimizin içinde yer alan, yükselme hırsında vücut bulan, kendini önemseme ve başarılı oldukça daha da şişen ego üzerine bir oyun, denebilir “İvan İvanoviç Var mıydı, Yok muydu?” için. Tiyatro Adam, bu yarım asır öncesinden çıkıp gelen metni detaycı bir dramaturji çalışmasıyla ihtiyacı olan enerjik yapıya kavuşturmuş. Bir taşra kasabasının en yüksek mevkisine sahip olan Amir Petrof’u; dürüst, yardımsever, insancıl, işini seven, âşık olduğu kızla evlenme planları yapan genç bir adam olarak tanıyoruz oyun açıldığında. Telefonları kendi açan, hamile olan sekreterinin işlerini kolaylaştırmaya gayret eden, kendisine işi düşen insanları bizzat karşılayan ve sorumluluğunu çarçabuk halleden Petrof’u halk da, çalıştığı bürodakiler de, sevgilisi de çok seviyor. Petrof seviliyor sevilmesine ama, yeterince sayılıyor mu? Yeterince otorite sahibi mi? Karşısına çıkıp ondan durmaksızın bir şeyler isteyen tüm bu insanlar, onun amir olduğunun farkında mı? İşte var mı, yok mu olduğunu oyunun sonunda Petrof’la birlikte soracağımız İvan İvanoviç ve arkadaşları, genç adamın zihninde bir bir bu soruları uyandırıyor ve onu egonun zirvesine doğru dönüşsüz bir yola sokuyorlar. Pekii, insan egosuna karşı bu savaşı kazanamaz mı? Yani yol gerçekten dönüşsüz mü? Onu da izleyip görün...