Hande Fırat o geceyi anlattı! haberi
Öne Çıkanlar Çek Cumhuriyeti• Risalei Nur Sadeleştirme• Yeni İphone 8• Fetullah Gülen Hristiyanlar yardım• Bedelli askerlik Başbakan Erdoğan• Elektrik faturasını düşüşrmek•
Hande Fırat o geceyi anlattı!
15 Temmuz gecesi neler yaşadı? Cumhurbaşkanı'na FaceTime'la bağlanmak nasıl aklına geldi, onunla konuşurken ne hissetti?
Doğan TV Ankara Temsilcisi Hande Fırat 15 Temmuz darbe girişiminin gerçekleştiği geceyi Hürriyet Gazetesi yazarı Ayşe Arman'a anlattı.
Hande Fırat... Cesur, dürüst, gözükara bir haberci. Deneyimli ve soğukkanlı. Ve ayıptır söylemesi Sophia Loren kadar güzel. Bu mesleğe de âşık. Gece muhabirliğiyle başladı, 20 yıl boyunca televizyon haberciliğinin her alanında çalıştı. Sağlık muhabirliği, polis muhabirliği, milli eğitim muhabirliği, son olarak da uzun yıllar başbakanlık muhabirliği yaptı. Şimdi CNN Türk Ankara ondan soruluyor.
15 Temmuz darbe girişiminde muhteşem bir gazetecilik yaptı, Cumhurbaşkanı’yla FaceTime üzerinden konuştu ve darbe girişiminin gidişatını değiştirdi. Hande Fırat’ı yakaladım, sordum...
- Muhtemelen öyle. Kimin ne yaşadığını bilmiyorum. O an, işin boyutunu da algılayamıyorduk. Haberci içgüdüsüyle o an, Cumhurbaşkanı’nın konuşmasına gecenin en büyük haberi diye bakıyordum. Amacım, haberi almak ve Cumhurbaşkanı’nı ilk konuşturan kanal olmaktı.
- Valla, o gece bunun değerlendirmesini yapamazdım ama şu an görüyorum ki, gerçekten önemli. Bir defa şu: Evet, Türkiye’de acayip işler oluyor. 2016 yılında birileri darbe yapmaya kalkıyor. Silahlar, uçaklar, helikopterler havada. Herkes Cumhurbaşkanı’nın yaşayıp yaşamadığını, iyi olup olmadığını, görevinin başında olup olmadığını merak ediyor. Bir defa en kritiği buydu. Biz, onun görüntüsünü verebildik. Bu açıdan çok önemli. Yani Cumhurbaşkanı yaşıyor ve görevinin başında. Üstelik iyi. Ona bir saldırı gerçekleştiği halde. Artı mesajları da çok iyiydi. Bence Türk siyasi tarihinin en önemli devlet adamlarından biri Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan. Ve o gece verdiği mesajlarla bütün bu felaketi bambaşka bir yöne çevirdi.
- “Demokrasiye sahip çıkın!” demesi. Bu mesaj, tamamen darbenin gidişatını değiştirdi. Şimdi şimdi öğreniyoruz ki biz, aslında bu iş sabah 03.00’te yapılacakmış. 03.00 ile 06.00 arasında memlekette herkesi paketleyeceklerdi, sabah 06.00’da da sıkıyönetim ilan edilmiş olacaktı.
- Evet, o haberi de ilk veren benim. Saat 16.00’da bir istihbarat geliyor MİT’e. Ama bu istihbarat, “Darbe olacak, Genelkurmay’ı basacaklar” istihbaratı değil. Sadece “Kara Havacılık Okulu’nda bir hareketlilik var istihbaratı. Saat 16.30’da da MİT Müsteşarı’yla görüşülüyor. Bu bilgi, kendisine iletiliyor. 18.30’a kadar da Genelkurmay Karargâhı’nda kapsamlı bir toplantı yapılıyor. Genelkurmay Başkanı, İkinci Başkan, Kara Kuvvetleri Komutanı ve MİT Müsteşarı bu bilgiyi değerlendiriyorlar. Bu arada Genelkurmay Başkanı, Kara Kuvvetleri Komutanı’nı, o Kara Havacılık binasına gönderiyor ve diyor ki, “Git bakalım, oralarda bir dolan, var mı böyle bir şey?” Kara Kuvvetleri Komutanı gidiyor, bir süre orada kalıyor, oradaki komutandan bilgi alıyor. Genelkurmay Başkanı’nın yanına gidiyor, diyor ki, “Bir hareketlilik yok. Her şey sakin!” Buna rağmen birtakım kararlar ve tedbirler alıyorlar. “Askeri uçaklar havalanmasın. Zırhlı araçlar emirsiz çıkmasın” gibi. Bu emirleri de birliklere gönderiyorlar. Yani “Bir-iki istihbarat aldık. Hareketlilik var dendi. Kuvvet Komutanı’nı gönderdik bakmaya ama bir şey tespit edemedik, buna rağmen önlem aldık ama sonuç olarak, söylentileri somut bir şeye dönüştüremedik!” Ayrıca konuştuğum herkes şunu söylüyor: “Genelkurmay Karargâhı’nın içinde baskın yiyeceğimizi de öngöremedik!” Gerçekten acayip işler döndü o gece Türkiye’de, Ankara’da ve İstanbul’da...
E çok. Bir de gergindim. Şunun için: Darbe dediğimiz şey, insanların ölmesi. Ateş açılıyor, tepemizden F-16 uçuyor, kızım telefon açıyor, “Korkuyorum, ne zaman işin bitecek, ne zaman geleceksin?” diyor. Korktum tabii. İşin çok kötü yerlere varabileceği ihtimali beni aşırı korkuttu.
Ama tereddüt ediyor gibi da durmuyordun.Bu güvenin sebebi ne? Tecrübe mi kişilik mi?
- İkisi de. Ama daha çok kişilik. Soğukkanlı bir insanım.
- Evet farkındaydım. Şunu söyleyeyim, muhtemelen beni çok eleştirenler de var ama doğru bildiğimi yaptım. Tamam gazetecilik yaptım, insanlığımı da es geçemeyeceğim. Bugünlerde her yerden telefon alıyorum. Muhalefetten, iktidardan, işadamlarından, normal vatandaştan. Çiçek yollayanlar bile çıkıyor. “İmza: Vatandaş” diye. Tehdit edip, hakaret edenler de yok değil. Bir bakan aradı. “Hande” dedi, “Seni yıllardır tanıyoruz. Bütün röportajlarında Sayın Cumhurbaşkanı, Sayın başbakan, Sayın Bakan ifadesini kullanırsın. Hayatında ilk kez, ‘Sayın Cumhurbaşkanımız’ dedin”. Doğru. Bunu yaptım Ayşe. “Sayın Cumhurbaşkanımız” diye hitap ettim...
- Evet, çünkü 2016’dayız. Ve ben gerçekten, Suriye olmak istemiyorum. Hiçbir koşulda. Benim bir kızım var, hepimizin çocukları var. Şöyle düşün, iki gün önce hepimiz Pokemon Go konuşuyorduk. Çoğumuz İngilizce biliyoruz, Almanca, Fransızca öğreniyoruz. Yabancı dizileri, Türk dizilerini takip ediyoruz, dünyayı izliyoruz. Tatil planlarımız var. Hayallerimiz var. Deli gibi kitap okuyoruz. Dünyanın her yeriyle görüntülü konuşuyoruz. Teknolojiye ayak uyduruyoruz. Çağdaş insanlarız. Biz Afrika’da açlık çeken bir ülke değiliz. Ya da bombaların altında bir ülke değildik. Demokrasi büyük bir güzellik ve biz ona sahip çıkmalıyız. Benim çocuğum başka türlü yaşamamalı. Benim derken, senin çocuğun, öbürünün çocuğu. Sen de böyle yaşamamalısın, ben de böyle yaşamamalıyım. O yüzden Sayın Cumhurbaşkanımız dedim.
- Valla, beni hiç ilgilendirmiyor. Yanıt verme gereği bile hissetmedim. Düşünsene şunu bile dediler: Güya beraber planlamışız. Bu darbe bir kurguymuş, röportaj da bir kurguymuş. E yok artık! Kimseye bunun aksini ispat etmek zorunda değilim. Yaşadıklarımı ben biliyorum, Ankara’daki bütün haberciler biliyor. Herkesin gözü önünde yaşandı zaten...
250 bin dolarlık özgürlük telefonu
- Ne diyeceğim, güldüm geçtim. Biz hiç uyumadık o gece. Çoğu zaman sığınaktaydık. Sabah Twitter’a bir gireyim bakayım dediğimde, inanılmaz bir şey oldu. Birdenbire takipçilerim artmaya başladı. Ve Arabistan’dan, Mısır’dan, Suriye’den, Lübnan’dan, Kuveyt’ten, İsrail ve Yunanistan’dan deli gibi mesajlar yağmaya başladı. “FaceTime’la demokrasiyi savundu! Tanklara, uçaklara rağmen gazetecilik yaptı” gibi mesajlar vardı. İlerleyen saatlerde İngilizce bir mesaj geldi. Ben Arapça bilmiyorum. “Hande Hanım okuyor musunuz, bir Suudi işadamı telefonunuza 250 bin dolar teklif ediyor. Adını ‘Özgürlük Telefonu’ koydu” diye.
- Ciddiye bile almadım. Yanıt da vermedim. Dünyanın pek çok yerinden televizyonlar, gazeteler konuşmak istediler. Bild’e, El Cezire’ye röportaj verdim. Yunan gazetelerine, İsrail ve Amerikan gazetelerine de... Acayip bir ilgi var.
Çocuklarımız travma yaşadı
- Çok zorlandım. “Nehir” dedim, “bizim bütün askerimiz böyle değil. Askerin içinde bir grup yaptı bunu. O grup, yönetimi ele geçirmeye çalıştı. Ama insanları öldürdüler. Böyle insanlar her yerde çıkabilir. Ama herkes kötü demek değildir” diye anlatmaya ve güven vermeye çalıştım. Bu psikoloji eminim diğer çocuklarda da vardır. Uçak sesinden nefret ediyor artık. “Yine mi başladı anne?” diyor. “Hayır Nehir, bir şey yok!” diyorum. Yazık, çocuklarımızın hepsi ağır bir travma yaşadı.
Özgür yayıncılığın önemi anlaşıldı
Doğan Grubu’nu Erdoğan’la barıştıran kadın oldun...
- O kadar büyük yakıştırmaları kendime asla yapmam. Öyle bir şey yok. Ama şunu düşünüyorum: Bu meselede, herkesin alması gereken dersler var. Hepimizin. Eminim siyaset de, siyasiler de, gerçekten özgür, doğru yollarla yapılan yayıncılığın ne kadar önemli olduğunu görmüştür. Her kurumda iyi ve kötü insanlar olabilir ama genel olarak baktığımızda, biz işimizi yapmak istiyoruz ve işimizi iyi yapıyoruz. Hep de öyle yaptık. İşimizi, her koşulda yapıyor olabilmek önemli. Çünkü biz, işimizi yaptığımız sürece evrensel değer demokrasiyse, demokrasinin yanında duruyoruz. İfade özgürlüğüyse, ifade özgürlüğünün yanında duruyoruz. Hep doğru olan kazanıyor ve insanlara doğruyu vermek çok önemli.
Nehir: Anne, yaşıyor musun?
- İkisi bir arada. Geldiğim noktada, evet haberi verdim. İkinci olarak da şunu düşünüyorum: Ben darbeye karşı tavrımı da zaten belli ettim. Tavrım demokrasiden yana, seçilmiş bir cumhurbaşkanı ve seçilmiş bir hükümetten yana.
Ekşi Sözlük’te olay sırasında “Sanki Türkiye’yi zombiler işgal etti gibi anlattı” yazdılar senin için... Öyle bir ruh halinde miydin?
- Allah aşkına! Bazen dehşete düşüyorum. Zombiler tanımlamasını mı kullanmak isterler, başka bir şey kullanmak mı isterler bilmiyorum ama ben o gece arkadaşlarımı bu binadan tahliye ettim. Ağlayan insanlar vardı burada. Ateş altında kalan muhabirler vardı. Ve dedim ki, “Arabaya 3’er kişi binin ve gidin. Tek tek çıkın bu binadan!” Biz, burada üç kadın, iki erkek kaldık biliyor musun. Geri kalan herkesi gönderdim. Burası saraya çok yakın. Şöyleydi halimiz: Bombalar atılıyor, biz sığınağa iniyoruz. Ara ara çıkıp yine yayın yapıyoruz. Sürekli eksi üç ile dördüncü kat arasında bir hayatımız vardı. Sığınakta çok dua ettim. Kızım da ağlayarak, “Anne yaşıyor musun? Anne ne zaman bitecek bu bombalar?” deyip duruyordu. İki gün boyunca kustu Nehir...