﻿ Ziya KESRİKLİOĞLU - BİR SICAK SOMUN İÇİN - Malatya Haber Portalı - malatya haberleri
Tüm ülke yastayız. Yüreklerde yangın var!
Türkiye 13 Mayıs’ta Soma’dan gelen acı haberle sarsıldı.
Haber, yüzlerce ocağın ortasına ateş düşürdü.
Düştüğü yeri yaksa da sadece ölenlerin evine mi düşürdü?
Tüm Türkiye’ye; insanlığını yitirmemiş, vicdanı kararmamış her haneye, her sineye düştü ateş.
Yakıyor, kavuruyor, dilhun ediyor.
Bu ne büyük imtihan?
Ne dayanılmaz acı ya Rab?
Beterinden sakla ya Rab!
Akif’in felaket günlerinde yazdığı, sonunda ‘ağzım kurusun’ diyerek tevbe ettiği dizelerdeki gibi;
İletişim çağındayız. Akıllı telefonlarla her şeye kumanda edecek hale geldik. Ülkede teknolojinin girmediği delik kalmadı. Fakat hala yüzlerce canımız toprak altında kalabiliyor. Emekçilerimizin çalıştığı yer altı bir anda cehenneme dönüşebiliyor?
Evet, tarihte daha büyük maden kazaları ve göçükler olmuştu dünyanın birçok yerinde.
Fakat bu devirde, teknolojinin bu denli ilerlediği bir çağda..
Bilmem başka bir uygar ülkede benzer facialar yaşanıyor mu?
Yaşansa da can kayıpları bu denli büyük oluyor mu?
Olsa da acıyı böyle mi paylaşıyorlar?
Hala, düşünmeyecek miyiz?
Hala önlem almayacak mıyız?
Ünlü iş adamı İshak Alaton; “Türkiyede insan ucuz,makine pahalı...” demiş!
Düne kadar öyleydi; dünyanın en büyük 16. ekonomisine sahip, kişi başına düşen milli gelirin bilmem kaç bin dolara çıktığı Türkiye’de hala öyle mi olmalı?
Yok mudur bunun çaresini düşünecek, önlemlerini alacak beyinler?
Benzer acıları yaşayan demokrasisi gelişmiş ülkelerde böyle durumlarda siyaset rafa kaldırılıyor.
İktidar, muhalefet, medya, STK’lar el ele vererek acıyı paylaşıyorlar.
Aynı dili konuşuyor, benzer cümleleri telaffuz ediyorlar.
Bu dayanışma az da olsa acıları hafifletiyor.
Kimileri hadiseyi örtmeye/küllemeye çalışırken, kimileri ‘bu acıyı nasıl istismar ederim, siyasi ranta nasıl dönüştürebilirim’in peşinde...
Ne tür bir nekrofili halidir?
Kazada yaralı olarak kurtulan bir işçinin ambulansa bindirilirken söylediği, "Çizmelerimi çıkarayım mı? Sedye kirlenmesin" şeklindeki sözü bizi utandırmadı mı?
Yerin dibine sokmadı mı?
Yok mu insanlıktan nasibimiz?
Bu kadar mı çürüdü antenlerimiz?
Ey! eli siyah ama yüreği ak, kazandığı her kuruşu ana sütü kadar temiz ve helal kardeşim,
Senin verdiğin insanlık dersini alacak kadar bile insafımız, iz’anımız kalmadı mı diyelim?
Halimiz gerçekten böyleyse, onlar bize haklarını helal etmese biz nereye gideceğiz?
Kime baş vuracağız?
Hangi kapı kabul eder bizi?
Ey! ailesine Erdem Beyazıt’ın ifadesi ile “bir sıcak somun için” yerin bilmem kaç metre altında boğaz tokluğuna çalışan;
Çocukları okusun, adam olsun;
Evi ısınsın, evladı üşümesin diye kendini ateşe atan işçi kardeşim,
Sen bizlere hakkını helal etmesen halimiz nice olur?
Ahirette yarın senin yüzüne nasıl bakarız?
Aslında sana değil, senin haberini evindeki koltuklarda televizyondan seyreden bizlere acımalı?
Senin naaşın üzerinden siyaset yapanlara, acını ranta dönüştürmek isteyen bedbahtlara acımalı?
Sen inşaallah şehid oldun: Zira Nebiler Nebisi “Helal rızkı uğruna ölenleri” şehadetle müjdeliyordu.
Allah sana/ size rahmet eylesin
Yakınlarınıza sabr-ı cemil, yaralılara acıl şifalar ihsan eylesin.
Bizlere de geride bıraktıklarınızı “kendi emanetleri” bilme ve gereğini yerine getirme şuuru nasip eylesin.
Haberler hulusi poyraz yenmeli Temmuz Ayı Toplantısı Kültür ve Sosyal İşler Dairesi dokuma şeker mal pazarı lavanta yazı yüzakı bidağ panel saklık oyun süper baro başkanı selektör için öso ertuğrul