tiyatro değil ama seyircisi ölmüş
Giresun'la güzel bir antrenman maçı oldu. Hani öyle planlandığı için değil, öyle geliştiği için antrenma gibi oldu.
Kazanırdık, ama o malum ve melun son vuruşlar yok mu?
Yenilmeden gelmek de güzeldi.
Maç bu kadar, daha fazla bahsedilecek bir şey yoktu.
Şimdi başka bir şeye değineceğim dostlar.
Kültür Sitesinde ADT'nin Tiyatro Festivali devam ediyor. Dün akşam Semaver Kumpanyası da gelmişti Aristophanes'in Kuşlar'ıyla. Ta ünv. günlerinden arkadaş, sevgili Volkan oyunun yönetmeni olunca da gitmek tamamen şart oldu.
Şart oldu dedim, çünkü özellikle sinemaya ve sonrasında tiyatroya gitmekten vazgeçtim, vazgeçmiştim.
Vazgeçmemin sebebi bu sanatların kendisi değil tamamen "seyirciyle" ilgili bir vaziyet.
Canına yandığım, bu "seyirci" denen zottirik her yerde problem zaten. Örneğin futbol... Takımın taraftarı her koşulda formaya armaya futbolcusuna sahip çıkar seyirci ise daima s.kinin keyfindedir.
Tiyatrosever dediğin de gider o 2 saat için kendini ve CEP TELEFONUNU dış dünyaya kapatır ve oyunu izler. Lakin o "seyirci" yine sahneye çıkar, yani mecaz anlamda sahneye çıkar ve o cep telefonuyla, s..tuğumun cep telefonuyla onca provanın, otuz kırk insanın, onların emeğinin, evet ayrıca binlerce liralık masrafın resmen anasını beller.
Zannedersiniz ki etkinliğe bir arkadaş niyetine o cep telefonuyla gelmiş.
Hayır, mesaj vermek gibi bir niyetim yok.
Ama ulan, ben de oradayım veya benim gibi, sadece bir oyun izlemeye gelmiş insanlar da orada bulunuyor, üstelik senin o nesnenden daha meşru bir biçimde... Senin kapatmadığın o cep telefonun yüzünden benim niye keyfim kaçıyor öküz, diyeceğim ama küfre karşı olduğum için diyemiyorum.
Tabi, bizim meselemiz öküzlerle değil öküzlükle! Birincisine yani öküzlere can feda, ama öküzlük çok fena... Düşünün bre, bir müesseseye dönüşmüş adeta bu öküzlük denen şey.
Tiyatroya da elveda. Bir daha gitmem dostlar.
Tiyatro tabi ölmedi, ama tiyatro seyircisi ölmüş, bitik, sefil bir halde...