Yamır'ın Damak Tadı: Ekim 2013
Kendileri yaklaşık 2buçuk ay evvel ,4 aylık ücretsiz izinlerini kullanarak yola revan olmuş,kısıtlı miktarda bir parayla Güney Amerika'yı turlamaya başlayan süper insanlar.Şuanda paralarının da azlığı hatta yokluğu nedeniyle Peru'da kalmış durumdalar =) Ama iki insanın parasının bitip bu denli mutlu ve huzurlu günler geçirebileceğinin gerçek kanıtları oldular benim için.Bloglarına bir göz atmanızı öneririm.Macera dolu aylar geçirmişler ve hala daha geçirmekteler.Onlarda yolda çok güzel insanlarla tanışmışlar ve bir çok güzel anı yaşamışlar.Tek sorunları dönüş biletlerinin olması! Aynen ! Parasızlık vb değil,sadece dönmek istemiyorlar ama iş-güç nedeniyle dönmek zorundalar.Rio'ya vardığımda buluşacağız ve güzel bir rakı sofrası kurulacak =) Burak ve Muzaffer sayesinde tanıştığım bir diğer arkadaşımda Sevgi . dirensevgi.blogspot.com'dan onuda takip edebilir ve bir çok faydalı bilgiye ulaşabilirsiniz.Fotoğraflarla anlatımı da ayrı bir güzel. Sevgi benimle aynı kafada yola çıkmış ,24 yaşında bir gezgin.Şuanda Arjantin civarlarında geziyor.Bloğunda bahsettiği gibi couchsurfing'in çok faydasını görmüş.İnternetteki kısıtlı erişimi nedeniyle henüz tam anlamıyla konuşamadık ama takip ettiğim kadarıyla gayet mutlu =) Yolumuz Güney'de bir yerde denk gelirse Sevgi'yle çok iyi vakit geçireceğimizden eminim.Umarım karşılaşırız.
Doruk yıllardır yollarda,son 8 aydır da Peru'da. 3 arkadaş Peru-Calca'ya yerleşmişler ve şuanda Güney Amerika'da geziler düzenliyorlar.Cusco adlı ufak bir köyde yaşıyorlar.Bana yazdığı uzun ve güzel bir mesajda Doruk'un ne kadar güzel ve huzurlu bir kalbi olduğunu anlayabiliyorum.Ortak bir çok ''N''oktamız var hayata dair ve Peru'da yapacağımız sohbetler için şimdiden çok heyecanlıyım =) Bir diğer gezgin arkadaşımda sevgili Kemal Kaya.Bir çoğunuzun bileceği üzre yoldaolmak.com internet sayfasının sahibi.Benim onu keşfedişim googleda oralarda nasıl çalışabilirim vb.konuları araştırırken oldu.İnanılmaz düzenli ve takdire şayan sayfası sayesinde helpx.net ile tanıştım ve daha bir çok bilgi edindim.Daha sonra kendisini facebook üzerinden buldum ve sayfayı takibe aldım.Kendiside sağolsun benim yazılarımı paylaştı.Kemal bey çok uzun yıllardır gezgin.İşi gücü bırakıp kendine tek yön bir bilet alıyor ve yola çıkıyor.Gezdiği gördüğü yerlerden yaptığı paylaşımlar mükemmel.Ve çok çok zengin olmak gerekmediğinin tam anlamıyla bir örneği.İçinde yol aşkı oldukça her şeyin nasıl da güzel yapılabileceğini bizlere anlatıyor.Bir gün bir yerlerde onunla da karşılaşmak ümidindeyim.
''Şimdi düşününce, yaşamım; birbirinden ayrı parçalar halinde yaşanmış çok uzun bir süreç gibi geliyor bana. Hayatın kısa olduğunu söyleyenlerle aynı düşüncede değilim. Tersine, çok uzundu, çok uzundu iç sürem. Uzun yıllar yaşadım. İstemek, bazen de tutkulara kapılmak, aradığını bulamamak, ardından da umulmadık rastlantıların verdiği mutluluklar… İşte buydu bütün “hayat” dedikleri. İstediklerinin olmaması ile onların yerini doldurmaya çalışan başka şeyler… Deney de buydu, “hayat deneyi” dedikleri. Güzel şeyler de vardı: Çeşitli görünüşler, yeni gelinmiş kentler, kadın bacakları, kimi yerde doğanın görünüşleri, güneşin vurduğu deniz, deniz kokusu, bahar sabahları, kalabalık iskeleler… Ardından da çekip gitmek gerekiyordu, zamanı iyi seçilmeliydi ya da kendiliğinden gelmeliydi o zaman. Buydu hepsi… '' Demir Özlü , Bir Beyoğlu Düşü adlı eserinde hayata dair tüm yaşanmışlıkları ve ömrümüz boyunca ''aslında beklediklerimizle - gerçekte başımıza gelenler'' arasındaki o çoğu zaman çok zor atlattığımız durumu net bir şekilde özetliyor.
Yapacağım bu yolculuk kimilerine göre 'cesaret' , kimilerine göre 'arayış' , kimilerine göre 'aptallık' , kimilerine göre de 'saçma' .. Ama bence hiç biri değil. Ben kendimi çok cesur ya da çok aptal , ya da çok amaçlı - çok amaçsız , ya da maceraperest , ya da hayalperest vb.şekillerde görmüyorum.Yalnız da hissetmiyorum.Kaçıyor gibi görünsem de aslında çoğu zaman kendim için böyle hissetmiş olsamda , şimdilerde anlıyorum ki kaçmıyorum. Kendimden kaçmayacak kadar kendimi anlamış durumdayım.Bir gayem bir hedefim geleceğime dair ortalama bir planımda yok. Ve inanın bu inanılmaz bir huzur veriyor.Çünkü bağlarımdan kurtuldum ve bunu kalbimin en derininde hissediyorum.Yaşadığım bütün bir hayat,aşklar,dostlar,acılar,zorluklar,mutlu mutsuz geçirdiğim tüm anlar ve insana dair tüm duygular gözlerimin önünden geçiyor ve bunları deneyimlemiş olmaktan dolayı gerçekten huzur doluyum.
Latin topraklarına adım atacağım anda dünyanın başka bir ucunda,belki bir gün Afrika'da , belki yıllar sonra Kamboçya'da,Nepal'de,İrlanda'da ya da dünyanın başka bir yerinde ...Belki parasız belki zor şartlarda belki de bambaşka koşullarda.. Ben bu kapıdan çıkıp gittiğim için hiç bir zaman pişman olmayacağım bir hayat yaşadım.İnsan yaşamında yılların değil ama deneyimlerin çok daha mühim olduğunu ve gençliğim her ne kadar şu dönemde işime yarayacak olsa da,insan ruhu için yaşın ya da maddiyatın ya da içinde bulunduğu koşulların hiç bir zaman önemli olmadığı düşünüyorum.
Artık nefes alabilirim. Tıpkı Eddie Vedder'in sözlerinde olduğu gibi ;
Bu yolculuğa karar verdiğim dönemde Güney Amerika'yı yalnız gezen gezgin bir kızın tuttuğu günlüğe rastlamıştım.Günlüğün en sonunda onun yorumu şuydu : ''It’s too dangerous out here for a woman on her own!” was a common refrain. I felt completely the opposite. I often received unsolicited help, ranging from directions to offers of meals, homestays, and even the occasional matchmaking attempt. South Americans proved to be some of the friendliest, warmest, and inviting hosts in the world.''