Kuş ölür, sen uçuşu hatırla | Şiir Antolojim
Sadece senin yüzün →
Kuş olup uçsam, sevgilinin diyarına
Sanki beni karşılıyorlar
Mihnetin bu acı günlerini unut artık gül diyorlar
ey ipini boynuma doladığım balon,
sende duyuyor musun, yüzlerce yılın
suskunluğunu konuşuyor martılar
şafak alacası vuruyor şehrin yüzüne
çocukları namaza kaldıracaklar.
nereye dönsem deniz oradaydı
bir beyaz martı çığlık çığlığa
ağzında inci mercan nar
karda kalmış serçe gibi üşüyorum
-Yoruldum, patron.. Yollarda yağmurdaki bir serçe kadar yalnız olmaktan yoruldum.
sonra kirli bir duman çöküyor kente
serçelerde sonbahar mahmurluğu…
Soğuk rüzgârın altında
Bir serçeyle oynaşıp duran
Anlar mı serçelerin
neden göç etmediğini
Yalnızca rüzgar gelir
ölü bir serçenin
Sevgilim ne zaman sokaktan geçse
serçeler barıştı güvercinlerle.
Küçücük bir serçe kuşu
Çıkmış şakıyor ölüme karşı.
Güzel değilsiniz işte
Ağzından bir kez dünya çıkmayanlar.
kar yağarken serçeleri seyrettim
yine yiyecek telaşında serçeler
Hatırla; hayatım bir soluktan ibaret
Çöldeki bir pelikan gibiyim
Ve bir serçe gibiyim, damda tek başına kalmış.
Dökülmüş su gibiyim
Ve ölüp gitmişler gibiyim
aşk bitti desem de hüznü kalıyor
yılkıya bırakılmış bir at hüznü
bir serçe ölüsünün hüznü
içimdeki sıkıntısı, tortusu..
“hazar rüzgarı”nda dökülmüş
Karın kapattığı yollarda
Yalnızca serçelerin kanat izleri
Bir tek pencere görünmüyor ufukta…
Gittikçe ağırlaşıyor hiçlik duygusu…
“Şüphesiz Adem oğlunun kalbi serçe kuşu gibidir, günde yedi defa döner, çevrilir durur.”
Birden serçelerle indi yağmur
Yuvasında ilk kez uçan serçe gibi telaşlı,
konup kalkıyor yorgun kanatlı bir serçe
kumsala çekilmiş sandalın çürüyen gölgesine
uçsa bir ömür boynunda vebal.
Kuşlar uçarlar uçarlar, insanlar vardı sanır.
Belki bütün kuşlar uçar, belki değil mutlaka.
Kuşlar boşluk boşluk uçtukça. bir şey hızla duruyor.
onlar intihar nedir, ihanet nedir bilmezler
Mevsimi aşka çağıran kuşların nerde senin.
Yüreğinde ki yaralara kuş olayım
her şeyi düzeltip lütufkarca uçayım
Takınsam kanat manat, kuş muş olsam seğirtsem.
Kuşlar peru’ya ölmek için uçar.
Bir çocuğun, kuş olduğunu düşünmeye hakkı vardır. Tabii bu
Özellikle arka balkonlarda manasızca oturmayı seviyorsa.
Utanın; kuşlar uçuyor, uçaklar düşüyor.
Kuşlar mı ki, çok şey denildi şair dilinden.
Dön bana ve dinle, kuşlar uçuşuyor içimde.
Göçmen kuşlar gibi çok uzaklardan. gel artık. ne olursun.
Kuşlar ölürse yere düşerler, yere düşerler ve onları hep zehra
Bir yastık arıyorum kuş seslerinden.
Uçan kuşlar konsun senin göğüne.
Konuk et, kanatları kanatılmış kuşlar getirdim sana.
Ah bu kuş, bu gidişle. uça uça gök bırakmayacak. öteki kuşlara.
Kuşlar uçuyor, kervanlar geçiyor, bir iğne deliğinden.
Kuşlar geçiyor, derken; yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık.
Siz söyleyin garipliğimi kuşlar.
Hasretsiz bir kanat şakırtısına, mavi gökte kuşlar yine uçar mı?
Uçun kuşlar, uçun burda vefa yok.
Sen gittin gideli kuşlar anlamaz görünür.
Kuşlar da kaderle uçar..
Öyle güzelsin ki, kuş koysunlar yoluna
İnce bir serçe uçarsa yeter dağlara
Aşklar ki gurbeti olmayan bir tek ülkesiz.
Yüreğim, buğdayların arasında çırpınan
kör bir serçe.
Çifti dahi çekmedi şöyle kaldı kazını
Kuş ölür, sen uçuşu hatırla için yorumlar kapalı
Yazan: şiir antolojim 15 Ekim 2012 in Berceste, Türk Şiiri, Şiir