Perşembe = T – 3
Yarış hazırlıkları ve heyecanı Perşembe sabahı uçak yolculuğu ile başladı. Çarşamba sabaha karşı yorgun argın bir şekilde Brükselden dönüp tüm malzemelerimi toparladım. Ekip arkadaşlarımın whatsapp’tan paylaştığı hazırlık listeleri kendimi double check etmem konusunda bana çok yardımcı oldu. Olay sadece malzeme hazırlamakla bitmiyor; yarışta yiyip içeceklerimi de toparlamam gerekiyordu.
Burada beslenme işine kısa bir parantez açmak istiyorum çünkü yarışımın gidişhatını en çok etkileyen unsurun bu olduğunu düşünüyorum. Bence bu spor dalı 3 değil 4 disiplinden oluşuyor ve dördüncü disiplinin adı da Beslenme. Kıbrıs Şakası 70.3’ten beri gerek Sencer Bulut Hocanın desteği ile gerekse Ben Greenfield gibi endurance sporlarını bu beslenme şekli ile yapan kişilerin deneyimlerinden faydalanarak Ketojenik beslenme düzenine geçtim; diğer bir deyişle Düşük Karbonhidrat Yüksek Yağ (Low Carb High Fat- LCHF). Aslında kilo vermem gerektiğinden Sencer Hoca’nın tavsiyesini dinleyerek işin yağ tarafını da oldukça konservatif götürdüm. Dikkatli ve disiplinli bir beslenme ile hızlı bir şekilde kilo verdim ve kanımdaki insülin salınımlarını oldukça minimize ettim. Bu sisteme geçtikten 3 hafta sonra tüm mide kazınmalarım geçmiş, kan şekerimdeki oynamalardan dolayı açlık krizlerim ve buz dolabı yağmalama alışkanlıklarım ortadan kalkmıştı. İşin güzel yanı sihirli değnek dokunmuş gibi kısa sürede 10 kilo verdim ve şaşırdım kaldım. Tabii başlangıçtaki 2 hafta performansım çok etkilendi. Ancak üçüncü haftadan sonra vücudum hızlı bir şekilde adapte oldu ve aerobik çalışmalarda depolanmış yağlardan yakmaya başladı. Eh depolar da ağzına kadar dolu olduğundan mutlu mesut antremanlar yapmaya başladım. Son haftalarda gerçekleştirdiğim 6-8 saatlik antremanlarda ve Frankfurt’tan yaklaşık 4 hafta önce gerçekleşen Gelibolu 70.3’te yarış beslenmesi ile ilgili çok güzel tecrübeler edindim. Daha doğrusu eksik beslendiğimi test etme şansım oldu ve bu kadar uzun fiziksel performansların bir avuç cevizden daha fazla dış takviye ile gerçekleştirilmeleri gerektiğini yaşıyarak, daha doğrusu yaşadığıma pişman olarak öğrendim:)
Tekrar yarış hazırlıklarına dönersek, özetle yiyeceklerin hazırlanması başlı başına bir işti. Sevgili eşimin yardımı ile Sencer Hoca’nın tarifini verdiği ve içinde bir çok gizli malzeme olan ev yapımı fıstık ezmelerimi (yer fıstığı, erik kurusu, vanilya özü, kahve, yulaf, zeytin yağı, hindistan cevizi yağı, Brainoctane MCT oil) imal ettim, MCT oil, yulaf gibi takviyelerimi paketledim, ne olur ne olmaz diye bir kaç tane jel ve kompleks moleküler yapısından dolayı kana çook yavaş karışan özel bir izotonik/elektrolit tozumu (Glycofuse) matalarıma toz halinde doldurdum.
Artık hazır gibiydim.
Cuma = T – 2
Cumartesi = T – 1
Pazar = Büyük Gün:)
T1 – Transition 1
Başlangıçtan yaklaşık 20 km sonra Pınar Kaptan’ı uzunca bir rampanın ortasında yakaladım ve hemen bir şeylerin yolunda olmadığını anladım. Nam-ı diğer “Hill Killer” olan ve benden çok daha kuvvetli bir bisikletçi olan Kaptan maalesef teknik arızalarla boğuşuyordu. Elimden bir şey gelmeden devam ettim. Yaklaşık 40 km geçildiğinde Levent beni yakaladı ve uzadı. Kısa bir süre sonra Hühnerberg rampasını çıkarken tatsız bir zincir arızası yüzünden durmak zorunda kaldım. Tam rampada vites küçültürken zincir dişliden kurtulup göbek ile kadro arasında sıkışıverdi. Daha önce bir kez aynı problemi antremanda yaşamış ve zinciri kurtarmak umuduyla pedallara asılmıştım. Bunun sonucunda zincir öyle bir sıkışmıştı ki çıkaramamıştım ve eşimin yol yardım hizmeti sayesinde eve dönebilmiştim. O haftasonu uzununu kaçırdım ve antremandan geri kaldım diye lanet okumuştum. Zincirimi parçalayıp çıkarıp yenisini taktırmak zorunda kalmıştım. İyiki bu sorun antremanda başıma gelmiş ve ilk defa yarışta bu sıkıntıyla karşılaşmamışım. Aksi takdirde bu gün yarışı bırakmak zorunda kalmış olacaktım. Zincirden gelen sesleri duyunca hemen pedal kesip sağa çektim ve 2-3 dakikalık bir uğraştan sonra problemi çözdüm. Yağlanan ellerimi temizlemek için seçtiğim ısırgan otları ayrı bir talihsizlik oldu ama yanan avuçlar bir Ironman adayını durduramazdı:) Demek bir dahaki yarışta elimizi sileceğimiz otun cinsine de dikkat edeceğiz diye dalga geçerek tekrar pedallara davrandım ve ben dururken yanımdan geçenleri yakalamak için bastırmaya başladım.
50’yi geçerken Onur arkadan geldi. Yaklaşık 120 km’ye kadar birbirimizi geçerek ve arada kısa kısa sohbet ederek devam ettik. Güzergah inişli çıkışlı ve rüzgar dışında çok da zorlamayan bir parkurdu. Küçük kasabaların içinden geçerken tüm halkın sokaklarda olup verdiği destek inanılmazdı. Küçük merkezlere gelirken özellikle Onur’un gerisinde kalıyordum ki onun halka verdiği selamları ve insanların nasıl tezahürat yaptığını görebileyim. Herkes onu selamlamak için toplanmış gibi veriyordu coşkuyu halka ve çok eğleniyordu:))
Hem Mainowa’nın içinden geçerken hem de “Heartbreak Hill” denen ve Frankfurt’a gelmeden hemen önce tırmandığımız rampadaki halk desteği gerçekten inanılmazdı. Sanki Tour de France’ta yarışıyormuş gibi gittikçe daralarak sadece tek bisikletçinin geçebildiği bir huni haline gelen kısa ve sert rampada iki tarafa dizilmiş insanların tezahüratları bizi resmen arkadan iterek rampanın zirvesine ulaştırdı. Bu kadar tırmandıktan sonra Frankfurta kadar kalan 15 km genelde iniş ağırlıklıydı ve son derece hızlıydı.
Beslenme işine gelince Yol boyunca 3 tüp (yaklaşık 200 gr) fıstık ezmesi karışımı ve 2 matara özel karışım içmiş, 2 kere manezyum ve tuz tableti almış ve 4 matara şekersiz izotonik tüketmiş ve her su istasyonunda yarım matara su içmiştim. Special needsteki enfes ekmek arasını saymıyorum bile:). 120’de durduğumda bir kez çişe gitmek istemiştim ama sıra olduğu için oyalanmamıştım. T2’ye geldiğimde ise heyecandan ihtiyaç aklıma bile gelmedi.
Saatime baktığımda bisiklet süremi 6:30:00 ve yaklaşık 1,600 metre irtifa kazanımı kaydettiğimi gördüm. Tahminimden 10 dakika daha yavaş çıkmıştım ama kendimi nasıl hissettiğime baktığımda şikayetçi değildim.
T 2 – Transition 2
Hakemin yanına geldiğimde bisikletten indim ve varış sırama göre askıya astım. Daha sonra kırmızı koşu torbamı alıp değişim çadırına geçtim. Nude Zone denen bölgeye geçip kadınlı erkekli uluorta soyunan insanların arasında kendime oturacak bir yer buldum. Neredeyse sabah 3’ten beri aynı kıyafetin içinde olduğumdan takım trisuitimi çıkartıp ne olur ne olmaz diye torbaya attığım koşu şortumu ve en rahat ettiğim koşu tshirt’ümu giydim. Akşamdan pudralayıp bıraktığım çorapları ayağıma geçirip, sol ayak bileğime destek corabımı geçirdim. Bu arada bileğimdeki çipi çıkartıp banka bırakmıştım; onu takmam gerektiğini kendime tekrar tekrar hatırlattım. Özgür Hoca’nın tembih ettiği gibi birer tane magnezyum ve tuz tableti gömdükten sonra akşamdan torbaya attığım su şişesine 1 tane şekersiz izotonik tableti atıp biraz da fıstık ezmesi yiyip koşuya başladım
Başarmıştım! I was an Ironman….
Biraz sevgili günlük tadında bir yazı oldu ama eğer bayılmadan buraya kadar okuyabildiyseniz ne mutlu bana..