KAÇACAK DELİK ARIYORUM ! « ÖZLEM
ÖZLEM"Bazen ihtiyacın olan tek şey 20 saniyelik deli cesaretidir!"
Ana Sayfa	Babam..
0	23 Ocak 2014	by Özlem Üney	Sevdiğim insanların, dostlarımın, anılarımın olmasına rağmen yaşadığım şehirde boğulmaya başladım.
Tıkandığımı hissediyorum …. yazamıyorum … kelimeler karalıyorum sadece..
Sonra kelimeler hislerime yetersiz kalıyor.! Hal böyle olunca da ruhum daha çok daralıyor. Aynanın karşısına geçip kendimle konuşmak bile yetmiyor..
Kafamın içi o kadar karışık ki bir konu üzerinde odaklanamıyorum.
Tam bir konu üzerine yazmaya başlıyorum, fakat aniden bir şey, yazmamı engelliyor . Taslak halinde bir sürü yazı biriktiriyorum sadece…
Düşüncelerimi serbest bırakamıyorum… Sınava girmiş bildiği soruyu, dışarıdan yada içeriden gelen tepkiler yada etkenler yüzünden cevaplayamayan öğrenciler gibiyim..
“Son zamanlar da yazı yazmama engel olan etkenler neler ” diye soruyorum kendime..
Cevabım ise “İNSANLAR!” oluyor.
Kiminin umursamazlığı, kiminin dominantlığı, kiminin yalanı,iki yüzlülüğü,samimiyetsizliği, kiminin gizemi ve duvarları, kiminin ise iyilik yaparken hayatımın içine etmesi….
İstikrarlı duygular, amaçlar, hayaller diye birşey yok.. Dostluklar bir tarafa arkadaşlık bile kaygan zeminde.
Anlatmak konuşmak istediklerimi anlatamadığım,konuşamadığım bir şehir oldu burası bana.
Herkes bencilce bir sohbet içine girmiş hayatına devam ediyor. Konuştukları basit ve tekrar eden konular, yaptıkları yorumlar kulaktan dolma, başkalarının fikirlerini savunup dururlar. Birçoğunun kendine ait bir düşüncesi bile yok.
Yalnızlığımda burada başlıyor ve doğduğum bu şehir bana dar geliyor, boğuluyorum adeta… İnsanlarla sohbeti bir şeyler öğrenmek herhangi bir konuda etkileşimde bulunmak için yaptığım zamanlar mutlu oluyorum. Bildiğimi düşündüğüm konularda bile sormak,öğrenmek heyecanlandırıyor beni.
Ama gel gelelim hep dedikodu ve bencillik, yenilikçi,özgün hiç bir şey yok. İşte o zaman çekiliyorum köşeme en yakın arkadaşım bile yabancı oluyor… Sonra da “nooldu sana” soruları başlıyor etrafımda… Ne mi oldu? Nasıl anlatayım ki, anlatamamak zaten sorun, anlaşılamamak!!!
Karman çormanım , kelimeler anlamını yitirdi, duygular öldü!
Tıkandım işte …Kaçacak delik arıyorum…
Tıpkı bizim mutfağı lavabosu gibi…
Benzer Yazılar:ZAMANE ZAMANLAR…GİTMELERİM GELDİ…GEMİLER HEBA OLMASA KEŞKE..KAZIN AYAĞI ÖYLE DEĞİL !SİZİN KAÇ TANE “MATRUŞKA”NIZ VAR ?NEYLEYİM GEZMEDEN YAŞAMAYI…BENİ GÖREN VAR MI ?HAYAT BİLDİĞİ GİBİ GELSİN..HERŞEY NORMAL Mİ ?“DENİZ” HEP MAVİDİR…
Bunları da beğenebilirsiniz:YOĞURDUN SUÇU NE...Hani derler ya " Sütten ağzı yanan yoğurdu üfleyerek yer " diye....NO GENELLEME..Bilgisayarın başına o kadar öfkeli oturdum ki anlatamam.
Hani sık kurduğ...SEVGİSİZ KALIN... Bazen öyle anlar olur ki, hayatınızı sorgularsınız bulamayacağınızı s... : Kadın,aşk ve yaşam : HAYAT, İNSANLAR, lavabo, porçöz, tıkandım Bir Cevap Yazın Cevabı iptal et	E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdirYorum İsim * E-posta * İnternet sitesi RSS feed for this post (comments)
Previous Post« KAPINIZI SORGULADINIZ MI ?
Next PostKAHRAMANIM ve BEN »
Son Yazılar	DEMLİ MİSİNİZ ?
Yazılara AbonelikYazdıklarımın sana gelmesini istiyorsan:Özlem Üney Hakkında	HERKES GİBİ BİRİYİM İŞTE
WordPress.org	Kategoriler	Babam..