Söz Savunmanın | Keyifhane
Eski Yunanistan’ın Teb şehrinde bir sabah insanları isyan ettiren bir cina-yet işlenmiş.
Şehrin soylu ailelerinden birinin yakışıklı iyi eğitim almış genç oğlu, avam sınıftan çirkin yaşlı bir kambur tarafından şehir meydanında nedensizce ve vah-şice kafasına çekiçle vurularak öl-dürülmüş.
Maktul şehirde çok sevilen, geleceği parlak, yakışıklı. Kısacası tanınan bir delikanlı imiş. Belki de bu yüzden insanlar çok öfkelenmiş, isyan etmişler…
Kadınlar ve genç kızlar öl-ünün arkasından oluk oluk gözyaşı dökmüşler. Gencin arkadaşları ka-tili linç etmek istemişler ama Teb şehrinin yargıçları ve yöneticileri gelenekleri hatırlatarak adil bir yargılamanın gerekliliğini savunmuşlar.
Katil o güne kadar kimsenin dikkatini çekmeyen kambur, bir gözü kör, bodur, çirkin az konuşan bir adammış. Daha önce hiç bir suça karışmamış silik bir adam.
Şehrin meydanının köşesindeki tezgahında çarık yaparak satar, kıt kanaat geçinirmiş.
İşte bu adamı şehrin geleneklerini korumak ve gençlere öğretmek uğruna yargılamaya karar vermişler ama kimse mahkemede çarıkçıyı savunmak istemiyormuş.
Çaresiz Atina’dan bir avukat çağırtmışlar. Çünkü çarıkçıyı asmadan önce usulen bile olsa yargılamak gerekiyormuş.
Dava günü şehrin meydanında kurulan mahkemede önce savcı kısa bir suçlama konuşması yapmış.
Halk o denli galeyana getirmiş ki yargıç ve kolluk güçleri halkı zaptetmek ile bir hayli uğraşmışlar.
─ Teb şehrinin soylu ve bilge yargıçları önünüzde saygı ile eğilirim. Sizlere Atina şehrinin yargıçlarının selamlarını getirdim.
─ Teb şehrinin adil savcıları önünüzde saygı ile eğilirim. Sizlere Atina şehrinin savcılarının selamlarını getirdim.
Savcılar başlarını eğip selam vermişler, avukat devam etmiş:
─ Teb şehrinin aziz mahkeme görevlileri önünüzde saygı ile eğilirim. Sizlere Atina şehrinin mahkeme görevlilerinin selamlarını getirdim.
İnsanlar bu garip savunma karşısında mırıldanmaya başlamışlar ama avukat çarıkçının iki yanındaki askerlere dönüp devam etmiş;
─ Teb şehrinin aziz askerleri önünüzde saygı ile eğilirim. Sizlere Atina şehrinin askerlerinin selamlarını getirdim.
Mırıldanmalar homurdanmalara dönüşmüş ama avukat devam etmiş;
─ Teb şehrinin aziz yurttaşları önünüzde saygı ile eğilirim. Sizlere Atina şehrinin yurttaşlarının selamlarını getirdim.
─ Teb şehrinin sevgili çocukları önünüzde saygı ile eğilirim. Sizlere Atina şehrinin çocuklarının selamlarını getirdim.
İşte bu bardağı taşıran damla olmuş, herkes isyan etmiş ve bağırmaya başlamış hatta bazıları avukatın başına bir şeyler atmaya bile başlamışlar.
Yargıç geleneklere rağmen çok kızdığından halkın öfkesini boşaltmasına bir süre izin verip avukatı uyarmış;
─ Genç dostum lütfen artık savunmanıza başlayın selam faslını keselim!
─ Ben zaten savunmamı yapıyorum sayın yargıç. Biraz evvel sizin de teslim ettiğiniz gibi soylu ve güzel sözler, selamlar ve sevgiler iletiyorum.
─ Evet ama sıktınız artık, diye cevap vermiş yargıç ve ilave etmiş; Görmüyor musunuz sabırlar taştı halk isyan ediyor!
─ Anlatmak istediğim de bu sayın yargıç, demiş avukat. Güzel ve soylu sözlerim bile tekrarlanınca sizleri sıktı ve isyana sevk etti. Yurttaşlardan bazıları ellerine fırsat geçse beni dövebilirler bile.
Biraz durmuş sonra yavaşça tekrarlamış;
─ Anlatmak istediğim de bu.
Herkes dikkat kesilince sürdürmüş konuşmasını;
─ Maktul her gün yanımda oturan çarıkçının tezgahının önünden geçerdi ve bu zavallı adamı görünce onu nasıl selamlardı bilir misiniz?
─ “Hey kambur nasılsın?” Bir an sustu ve sürdürdü; Sonra evine dönerken yine çarıkçının yanından geçer ve tekrarlardı; yine alaycı bir sesle “Hey kambur tek gözüne iyi bak ha.” Herkes başını önüne eğmiş için için ağlayan çarıkçıya bakmaya başlamıştı…
Ve sonra başkalarının yanında şunu da derdi, yine kışkırtıcı bir sesle kambur çarıkçıya dönerek “Hey kambur sen bu boyla çarıkçı olacağına baca temizleyici olmalıymışsın. Hiç olmazsa çirkin yüzünü isten görmezdik. Ha ama unuttum bu kamburla bacaya sığmazsın sen değil mi”? Ve daha neler neler söylerdi tekrarlamaya dilim varmıyor.
─ İşte böyle aşağılayıcı sözcüklerle her gün selamlanmak ne demektir bilir misiniz?
Bir an sessizlikten sonra seyircilere doğru yürüdü ve sürdürdü;
─ Kaderinize küsmüş yalnız ve yoksul olduğunuzu düşünün, kimsenin bakmak istemediği kadar çirkin ve ümitsizsiniz ve sizinle her gün tek konuşan, tek selam veren kişi bu zavallılığınızı sürekli yüzünüze vuruyor. Bir düşünün ne hissederdiniz?
Küskün bir sesle;
─ Ben ise sizleri sadece güzel sözlerle selamlamak istemiştim. Buna bile sıkıldınız.
─ Herneyse savunmam bu kadar sayın yargıç, dedi.
Yazar: Moris Levi
Taggedatinaeski yunanhikayesavunmateb şehri
Previous Article Yenilmez Armada: Adana Demirspor
Next Article Kabak Çekirdekleri ve Yaşam Sevinci
“Seni Seviyorum Demeyi Unuttum”
Horozun Tatlı Canı
Bekçinin Hikayesi ve Türkiye