Rauf Denktaş, 13 Ocak’ta öldüğünden beri gündem doğal olarak değişti. Denktaş, Kurucu Cumhurbaşkanıydı, Birinci Cumhurbaşkanıydı, Ayrıca kimilerine göre; Liderdi, Türklüğün kahramanlarındandı, Büyük Adam’dı, Ata’ydı… Kimile
Rauf Denktaş, 13 Ocak’ta öldüğünden beri gündem doğal olarak değişti.
Denktaş, Kurucu Cumhurbaşkanıydı,
Ayrıca kimilerine göre;
İyi şeyler yapmamıştı,
Kıbrıslıtürk'ü kafese tıkmıştı…
Sert görünüşlü ama yumuşaktı,
Halkını severdi vs., vs…
Denktaş’ın ölüme götüren rahatsızlığı yoğun olarak Mayıs ayında başlamıştı.
Hastaneye yatmış, yoğun bakımda kalmış, o günlerde de bu dünyadan göçü beklenmiş ama her zamanki dirayeti ile yine hastaneden çıkmış, bakımı evde devam etmiş, ancak hastaneye son yatışında ölüme karşı verdiği mücadeleyi kaybetmişti.
Günlerdir yazılıyor, çiziliyor…
Bazı arkadaşlarımız benim şimdi yazdığım gibi yazdılar;
Görüşlerimiz farklıydı, çoğu zaman yaptıklarına kızdık, karşısında yazdık, çizdik.
Ada’nın yeniden birleşmesi yönünde atılan adımlarda hep karşı durdu, engelledi. Ve TMT döneminde yapılanlar anlatılır. Şimdi TMT anıtının da bulunduğu Park’ta ebedi istirahatgâhı hazırlanıyor. Bugün o yerine gömüldü. Oysa O, oğlunun yanında yatmak istemişti. Aile yemeklerinde vasiyet gibi söylediği bu istek, ailesi tarafından şimdiki yeri olarak değiştirildi. Öyle uygun gördüler. Orayı yakıştırdılar.
En son Gazeteciler Birliği’nin bir gecesinde görüşmüş, konuşmuştuk Denktaş’la… Davete icabet etmiş, sağlığı yine çok iyi olmasa da kalkmış gelmiş ve her zaman yaptığı gibi o haline rağmen zekice esprilerini eksik etmemişti. Ödül vermek için oturduğu koltuktan kalkıp kürsüye gelmesi istendiğinde; “40 yıl oturduğum koltuktan kalkmadım, şimdi de kalkmaycam diye korktunuz!” deyip güldürmüştü herkesi…
Rauf Raif Denktaş’ın çok seveni olduğu gibi sevmeyeni de olmuştu ama her şeye rağmen Denktaş’ın takdir edilmesi gereken bir tarafı vardı; O, inançları doğrultusunda taviz vermeden yaşadı hayatını… Bu yaşayışta çoğu insan olumsuz etkilendi ama O öyle yaşamaya devam etti çünkü ‘doğru’ O’nun için oydu.
O kadar inandı ki kendi açısından davasına, öyle dik durdu ki bu uğurda, bizi de düşündürdü çoğu zaman; “Acaba O mu doğru, biz miyiz yanlış…” Kıbrıs’ta oldukça büyük bir iz bıraktı. Bu izi farklı görüşler farklı şekilde izah ederler ve daha da edecekler.
Şimdi O artık yok. Bugün ebedi yolculuğuna uğurlanıyor. Her şeyden önce o bir babaydı. O bir dedeydi… O bir eşti…
Önce Ailenin, sonra sevenlerinin başı sağolsun.