AZİZ NESİN 'MİLLİYETÇİ' MİYDİ? - İ. Hakkı CENGİZ - anamursedir-anamur dergi
AZİZ NESİN ‘MİLLİYETÇİ’ MİYDİ?<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Şimdi, Nesin’in dış Türklerle ilgili yazdıklarını okuyalım. Sonra ben görüşlerimi söyleyeceğim.
İşte, virgülüne dokunmadan, Aziz Nesin’in, “IRAK VE MISIR” adlı eserinde, 1977-83’te yazdıkları:
İşte üç sözcük ama romanda bile zor anlatılabilecek bir toplum gerçeğini ortaya koyuyor: Rahmet kefen çalana! Bu üç sözcük şunu diyor: ‘Bundan önceki yöneticiler... Kim o yöneticiler? Muhtar deyiniz, karakol komutanı deyiniz, bölge yargıcı deyiniz, ilçenin kaymakamı deyiniz, belediye başkanı deyiniz, vali yada bakan deyiniz, yada bunların hepsini birden anlatmak isteyiniz. ‘Bundan önceki yöneticiler, öyle hırsızdılar, öyle hırsızdılar ki, hatta mezarları açıp ölülerin kefenlerini bile soyup çalıyorlardı. Ama şimdiki yöneticiler, o kefen çalanları bile bize arattı. Kefen çalanları bile arar, o kefen hırsızlarını bile rahmetle anar olduk. Biz o kefen çalanların kıymetini bilememişiz, hay canlarına rahmet olsun.’
Hırsızlığı bırakınız da baskıyı alınız: ‘Evet, eskiden çok baskı altındaydık, ama, şimdikiler tüy dikti... Rahmet eskilere...’
Ne diyorsunuz? Bu üç sözcükten daha öz bir söz duymuş muydunuz? Üç sözcüklü bir deyim ki, anlatılmak istenip de anlatılamayan herşeyi, anlayabilecek olanlara anlatıyor. Bir toplum romanını üç sözcükle veriyor. Dükkânının önündeki Türkmen’in ağzından bu üç sözcüğü duyunca çarpılmış gibi oldum, donup kaldım bisüre... Arabaya binip, Kerkük yoluna çıkınca içimi bir sevinç kapladı; güzel Türkçemin, anadilimin anlamlılığının, güzelliğinin, yetkinliğinin estirdiği sevinç... Başka hangi dilde olabilir bu denli az sözle bu denli çok şeyi anlatma gücü? Sevincim salt anadilimin gücünden değildi. Irak’ta Türkmenler bunca yüzyıllardanberi toplu varlıklarını koruyabilmişlerse, bunu güzel dilimizin gücüyle başarabilmişlerdir. Bunca yüzyıllardanberi eriyip gitmemeleri, benliklerini koruyabilmeleri, ne Irak’taki iktidarların hoşgörülerinden, ne de Türkiye iktidarlarının Irak Türkmenlerine kültürel alanda olsun birazcık yardım etmiş olmalarındandır. Dilleri, onları yüzyıllardanberi ve bugün de, en güçlü bağ, en dirençli harç olarak birbirlerine bağlayıp toplu yaşatabilmiş. Ama bugün? Ya bugün? Üç sözcükle, en anlamlı özsözleri yaratabilen Irak Türkmenlerinin dili bugün yok ediliyor. Dillerinden başka da kendilerinin olan pek bişeylerini bırakmamışlar Türkmenlerin... Ben size bir dilin öldürülüşü cinayetini haber veriyorum. Evet, cinayet var! bu gidişböyle giderse, daha on onbeş yıl sonra Türkmenlerin anadili de Arapça olacak, o zaman da ortada Türkmen kalmayacak. (Sayfa 15-17)
Irak’taki sayıları tartışmalı olan, dolaylı zorlamalarla Araplaştırılarak günden güne eritilen Türklerin özellikle en önemli ulusal bağlaç olan anadillerinin yok edilmesine karşı koymak için, ille de Türk olmak, Türkçü olmak, ırkçı olmak gerekmez, insan haklarına saygılı olmak, insan olmak yeter.” (S. 33-34)
Valla, bir “milliyetçi”olarak biz de bunlardan farklı bişey söylemiyoruz. Hatta naçizane bendeniz, Irak’ı gezip görseydim, oraları, Türkmenleri belki, belki değil muhakkak Aziz Nesin kadar kısa, öz ve çarpıcı olarak anlatamazdım.
Kitabın neredeyse tamamında, Aziz Nesin, Türkmenlerin dertlerinden, onlara nasıl yardımcı olabileceğimizden, kültürel bağları nasıl koruyabileceğimizden, Türk dilinin eşsizliğinden bahsediyor. Yine kitapta, Üstadın, millî menfaatlerimiz konusunda ne kadar hassas olduğunu görüyorsunuz.
Başta Türkiyeolmak üzere, medenî dünyanın ilgisini, yardımını bekliyorlar...
O sadece büyük bir edebiyatçı ve mizah yazarı değil, aynı zamanda şuurlu bir millet, Türkçe ve vatanseverdi...