Etkileyici 12 fotoğrafla “Kaygı ve depresyon neler hissettirir?” sorusuna cevap veriyor - Bugünlük
Sağlık Bakanlığı’nın yaptığı açıklamaya göre 2014 yılında Türkiye’de 8 milyonun üzerinde insan antidepresan kullandı. Son 10 yılda yüzde 160 oranında artan antidepresan kullanımının bu dikkat çeken yükselişini uzmanlar şehir yaşamında artış gösteren kaygılara, depresyon vakalarına bağlıyor.
Gittikçe yaygınlaştığına tanık olduğumuz bu kaygı bozuklukları ve depresyon tanıları aslında başına gelmeyen insanlar tarafından pek de anlaşılamayabiliyor.
İşte tam bu noktada Katie Joy Crawford‘ın çalışmaları imdadımıza yetişiyor. 10 yılı aşkın zamandır baş etmeye çalıştığı büyüklü küçüklü kaygıları üniversite hayatının son yılında onun için hayatı iyice zor bir hale getirdiğinde karar vermiş bu projeye. “My Anxious Heart” (“Benim Kaygılı Yüreğim”) ismini verdiği seri kapsamında yaşadığı kaygıları fotoğraflamaya başlamış. Bu fotoğraflarda hem “kışkırtan” hem de “kurban” rolünü üstlenmeye karar vererek model olarak kendini seçmiş.
Uyumaktan korkuyordum. Zifiri karanlıkta en saf panik halini yaşadım. Aslında zifiri karanlık korkutucu olan şey değildi. O şey odaya giren ışığın yarattığı gölgeydi – korkunç bir gölge.
Hızlanan kalp atışları, baş dönmesi, nefes darlığı, hafif sersemlik… Bunları yaşarken belki de kaygı bozukluğu yaşayan ama farkında olmayan, bu sonuçları başka sebeplere bağlayan yüzbinlerce insanda farkındalık uyandırmak için başlatmış bu projeyi. Yani kendi yaşadıklarını fotoğrafla ifade ederken aslında bir yandan da ulaşmak istediği insanları önemsiyor Katie.
Kafamın içi helyumla doluyor. Odaklanamıyorum. Vermek için küçük bir karar. Cevaplamak için basit bir soru. Aklım izin vermiyor. Bir yerde kesişen binlerce çember yol gibi.
Keşfetmeyi, yeni bir şeyler içinde olma arzusunu engelleyen bir unsur olarak yorumluyor sanatçı “Kaygı“yı. “Sizi en mutlu anınızın ortasında bulur, çeker alır oradan; sessiz ve hazırdır her zaman; geçmiş başarısızlıklarınızı hatırlatır, gelecekte olabilecekleri durmadan üretir durur.” diyor ve son olarak şunu ekliyor:
“Bu kişisel yolculuk sırasında büyüdüm, olgunlaştım ve fark ettim ki korkularımı tasvir etmek iyileştirici bir hal aldı. Başkaları da sıkıntılarını bir şekilde, istedikleri yolla ifade ederek kendileri için aynı iyileşme sürecini başlatabilirler.”
Bana nefes almamı söyleyip duruyorlar. Göğsümün yukarı aşağı hareket ettiğini hissedebiliyorum. Yukarı ve aşağı. Ama neden boğuluyormuşum gibi hissediyorum? Elimi burnumun altına tutuyorum orada hava olduğundan emin olmak için. Yine de nefes alamıyorum.
Hissiz his. Ne kadar çelişkili. Ne kadar uygun. Hissizliği hissetmek mümkün müdür ki? Yoksa bu hissedememe durumu mu? Hissizliğe artık bunu gerçek bir his olmaya denk tutacak kadar alıştım mı yoksa?
Kendi aklımın esiri. Kendi düşüncelerimin kışkırtıcısı. Düşündükçe kötüleşiyor. Daha az düşündükçe kötüleşiyor. Nefes al. Sadece nefes al. Akışına bırak. Dinecek yakında.
Tuhaf – midenin orta yerinde. Yüzerken ayağını yere koymak istediğinde suyun tahmin ettiğinden daha derin olduğunu fark etmen gibi. Yere dokunamıyorsun ve kalbin bir atışını pas geçiyor.
Kesikler o kadar derin ki asla iyileşmeyecek gibiler. Acı çok gerçek, neredeyse katlanılmaz seviyede. Ben bu hale geldim… Bu kesik, bu yara. Tek bildiğim bu aynı acı; keskin soluklar, boş gözler, titrek eller. Bu kadar acı vericiyse neden devam etsin ki? Tabi eğer… Belki bildiğin her şey bundan ibaret değildir.
Yaşamaktan korkuyorum ve ölmekten korkuyorum. Var olmanın ne harika bir çeşidi…
Ne kadar karşı koysam da her zaman beni tutmak için, üzerimi örtmek için, benimle birlikte yıkılmak için burada olacak. Mücadele ettiğim her gün “Bana iyi gelmiyorsun ve hiçbir zaman gelmeyeceksin.” Ama orada beni bekliyor, gece beni tuttuğu gibi uyandığımda da tutmak için. Nefesimi kesiyor. Beni sözsüz bırakıyor.
Sen benim için ve benim tarafımdan yaratıldın. Benim inzivam için yaratıldın. İğrenç savunmam tarafından yaratıldın. Korkudan ve yalanlardan yapıldın. Karşılığı olmayan sözlerin korkususun ve nadiren var olan güveni kaybetme korkususun. Bütün hayatımı sen şekillendiriyorsun. Gittikçe daha güçlü…
Depresyon hiç hissedemediğinde var olur. Kaygı çok fazla hissettiğinde. İkisine birden sahip olmak kendi aklınla daimi bir savaşta olmaktır. İkisine sahip olmak hiçbir zaman kazanamayacağın anlamına gelir.
Bir bardak su ağır değil. Birini havaya kaldırmak neredeyse akılsızca bir iş. Peki ya onu boşaltamazsanız ya da tekrar yere koyamazsanız? Onun ağırlığını günlerce aylarca yıllarca taşımanız gerekse? Ağırlık değişmiyor, ama sendeki yükü artıyor. Bir noktada bir zamanlar ne kadar hafif göründüğünü hatırlayamıyorsun. O orada değilmiş gibi davranmak bazen senden çok şey alıp götürüyor. Bazen düşmesine izin vermek zorunda kalıyorsun.
Fotoğraflar ve altyazılar: Katie Joy Crawford
1970’lerin Londra’sından 20 Sokak Fotoğrafı
'Yaşamak İçin Bir Şans Daha İstiyorum!': Ödüle Doymayan Kısa Animasyon, Coda
Paris mi New York mu?
3 yıl içinde Hollanda’nın bütün trenleri sadece rüzgar enerjisiyle çalışacak!
Son İnstagram Çılgınlığı: Köprücük Kemiğine Madeni Para Koymak
Pug Cinsi Bir Köpeğe Sahip Olmanız İçin 11 Neden