Son bir kaç gündür, Hrant Dink'in katledilişi nedeni ile sanki çok yakın bir tanıdığımı kaybetmenin üzüntüsü içindeyim. Oysa ki Ben Hrant Dink'i hiç görmemiş ve tanımıyordum. Onu tv ekranlarından sadece dinlemiş ve tanımıştım.
Duruşmaları sırasında, ona yapılan saldırıları tv de görmüş ve bir hayli üzülmüştüm.Günlerdir tv ekranlarında Hrant'ın katledilmesi yorum ve haberlerini büyük bir öfke içinde anlamaya ve kavramaya çalışıyorum. Bu nedenle Tv kanallarınin altını üstüne getirdim.Onunla ilgili yazılan ve çizilen pek çok yazı okudum.
Aslında ben Hrant Dink'in katledilmesine büyük bir öfke duymuş olmama rağmen ondan daha ziyade mahallemde, okulumda Ermeni arkadaş ve komşularımı anımsayarak ve düşünerek, çok üzüldüğümü ve nerdeyse kahrolduğumu farkettim!
Hrant Dink hiç olmazsa her yerde ve ortamda göğsünü kabara kabara Ermeni olduğunu büyük bir iftiharla haykırabiliyordu. Ama ya benim mahalle arkadaşlarım, ya benim okul arkadaşlarım, onlar bunu yapabiliyor muydu? Elbetteki hayir!
Onlar ne yapıyordu biliyor musunuz? O, arkadaşlarım büyük bir suç işlemiş gibi Ermeni olduklarını saklıyorlardı. Kökenlerini saklamak orda kalsın, onlar isimlerini bile değiştirmişlerdi! Yalniz isimlerini mi? Hayir. Dinlerini de değiştirmişlerdi. Hepsi çevrenin baskıları sonucu, katliamlardan kurtulmak için, kökenlerini ve dinlerini saklamıslardı. Artık onlarda bir müslüman gibi yaşamaya başlamişlardı. Bunlara rağmen, onlara hep öteki gözü ile bakılıyordu!
Hatta içlerinde hac faraziyesini yerine getirenler bile vardı! Bunları yadırgayan, sorgulayan hiç kimse de çıkmamıştı içimizden! Sanki bu müslümanlara ait olan dini vecibeleri , onlarda yerine getirmek zorundaymış gibi algılıyorduk. Etnik kimliklerini inkar ve reddetmelerini çok tabi karşılıyorduk.
Büyüklerimiz ve bizden önceki kuşaklar bu davranışları çok normal ve yerine getirilmesi gereken ödevler gibi olaya yaklasiyorlardı. Çünkü, onlara göre sanki herkes müslüman olmak zorunda idi!
Onlar hep kendi içlerinde evlenir, kız alıp verirlerdi. Acaba isteselerdi, kimse onlara kızını verir miydi, bu sorunun yanıtı hala da bilmiyorum.
Benim mahallemdeki, Ermeni komşularımız ve arkadaşlarım cok iyi ve yardım seven insanlardı. Çok becerikliydiler, ellerinden her türlü iş gelirdi, kimin başı sıkışsa hemen yardımlarına koşarlardı.
Işte ben, bu komşu ve arkadaşlarıma daha çok üzüldüğümü, Hrant Dink”in katledilmesi üzerine bir kez daha ve kalbimin derinliklerinde hissettim.
Türkiye'de yaşayan Ermeni kökenli insanlar, Lozan anlaşması gereği, azınlık statüsünde kabul edilmişlerdir.Türkiye'nin Bati kentlerinde, kısmen de olsa azınlık olmak haklarını çok büyük baskılara rağmen kullanabilmişlerdir.
Ama inanın ki, Kürdistan'daki Ermeniler, bu haklarından yasalara rağmen yoksun bırakılmışlardır. Devlet mecbur kalmadıkça bu hakların kullanımın önüne çok büyük engeller çikararak bu haklarin kullanılmasını imkansız hale getirmiştir. Bir dizi nedenin yanında, sırf bu nedenle yerini yurdunu terk eden pek çok Ermeni dostumuz, arkadaşımız ve komşumuz olmuştur.
Bizimle aynı coğrafyayı paylaşan Ermenilere karşi yapılan bu insanlık dışı uygulama ve yaptırımlara karşı, Kürt toplumu da sessiz kalmiş, bu yaptırımları onaylamış ve yer yer ortak olmuştur.
Hrant Dink”in katledilmesi vesilesi ile Ermeni arkadaş ve komşularımın bu acılarını yüreğimde hissettim. Yüreğimdeki bu acı beni, bir vicdan muhasebesi yapmama neden oldu. Ermeni arkadaş ve komşularımın acılarını daha önceden paylaşamadığım için, onların ruh hallerini anlamadığım için, bu vicdan muhasebesi sonucu hepsinden özür diliyorum!