bugun ilk defa ruya gordum, uzun bir aradan sonra. ama korkutucuydu, cok gercekciydi, hani bazen ruyadayken onun ruya oldugunu bilirsin ve korkunc seyler goruyor olsan bile garip bi rahatlik duyarsinya , uyanacagina olan inancla... iste bu kez oyle olmadi. geceydi, kucuk bir kiz cocugu bana bir sey veriyordu sonra geri alacagini soyleyerek. konusamayacak kadar kucuktu ama konusuyordu. bedeni bir bebek gibiydi, yuzu kocaman bir kadin, ses tonu silik, eski pusku kiyafetler icinde. yagmur yagiyordu... neyse daha fazla anlatmak istemiyorum. anlattikca yasiyor insan.
bazi seyler bir an once silinsin gitsin isteriz hafizamizdan, hayatimizdan coktan gitmistir zaten o seyler fakat zihin bir turlu unutamaz. sen baskalarina anlatirsin hikayelerini, unutmak istediklerini mesala. anlattirken duyacagin hissi merak edersin, acaba eskisi kadar siddetli yasayacak miyim o ani diye dusunursun, bilirsin de icinde tutmak daha guc. garip bir kendine eziyet turudur bu, anlattikca yeniden yasarsin, uzulursun, utanirsin belki, devam edersin anlatmaya, dusunmeden de edemezsin ,karsimdaki beni anlayabiliyor mu gercekten... bakislarindan anlamaya calisirsin.mavi gozlerde gordugun sadece hayran bakislardir, daha fazlasi yok.