Nisan 2016 | Evde yazan kişi
Gönderen evde yazar zaman: 4/30/2016 07:45:00 ÖS
“Yetişin Gülsüm bayıldı” diye bir çığlık! Uğultu, oradan oraya koşuşturan işçiler! Birileri “kolonya yok mu!” diye bağırıyor, bir başkası koşturarak su getirmeye gidiyor. Kalite kontrol masasının önüne koşuyor herkes. Gülsüm yerde boylu boyunca uzanmış, gözleri kapalı, yüzü sapsarı! Herkes telaşlı, en çok da Kenan! Sevdiği kız yerde baygın yatıyor kolay mı! Derken “dağılın!” diye gür sesiyle Sadık Usta beliriyor. Kimse sevmez Sadık Usta'yı; hem sevmezler, hem de korkarlar. Aniden herkes susuyor ve bulunduğu yerden iki adım geri çekiliyor.
Sadık Usta soruyor:
-Nesi varmış, hasta mıymış?
Kenan dayanamayıp söze atlıyor hemen:
-Ne hastası usta, sanki bilmiyor musun?
Sadık Usta sinirlenerek Kenan'a hiddetle bakıyor:
-Ne diyorsun ulan sen, ağzında gevelemesene!
Kenan, delikanlılığın verdiği cesaretle bağırarak cevap veriyor:
-Yükleme bitmeden atölyeden çıkmak yok demedin mi usta! Sabah 8'de başladık gece saat 12! Kaç saat geçmiş hesaplasana, o zaman anlarsın hasta mı değil mi...
Sadık Usta'nın sinirden boyun damarları daha da belirginleşiyor, tam Kenan'a doğru yürüyecekken, fabrikanın emektarlarından Seher Teyze söze karışıyor:
-Kavganızı sonra edin, kız yatıyor orada baygın!
Seher Teyze, o kadar eski bir çalışan ki, şimdi esip gürleyen Sadık Usta'nın çırak hallerine bile tanık olmuş. Genç yaşta kaybettiği oğluna siması benzediği için, her ne kadar huyu çirkin olsa da, hep kolluyor Sadık Usta'yı. Herkese esip gürleyen Sadık Usta'nın da, Seher Teyze'ye hürmeti büyük. Ne söylese sesini çıkaramıyor. Toparlanıp eğiliyor Gülsüm'ün yanına usta. Kolonyayla kızın elini yüzünü ovalıyor Seher Teyze. Yüzüne hafifçe tokat atıyor. Kız gözlerini yavaşça aralayınca herkes rahatlıyor. Birkaç dakika sonra su içiriyorlar, kendine geliyor Gülsüm ve korkuyla Sadık Usta'ya bakarak:
-İyiyim ben, yok bir şeyim, işimin başına dönerim şimdi.
Söyleyemiyor açlıktan başının döndüğünü. Nasıl söylesin, utanır... Akşam yemeği için verdikleri ekmek arası patates kızartmasını, hiç yemeden çantasına attığını nasıl söylesin Gülsüm! Aldığı asgari ücret! Yarısı kiraya gidiyor, öbür yarısı da annesinin ilaçlarına! Şimdilik okula giden, dördü bitirince kaçak maçak mecburen çalışacak olan kardeşi evde yemek beklerken, lokmaların boğazından geçmediğini nasıl anlatsın Gülsüm!
-Dağılın, herkes işinin başına, haydi!
Diyor gür sesiyle Sadık Usta. Kenan duramıyor yine:
-Akşam 8'den beri bir çay molası vermedin usta, can bu!
Sinirleniyor Sadık Usta ama, Seher Teyze'nin dik bakışlarını görünce toparlanıp:
-Gidin on dakika mola yapın, sonra herkes işinin başına. Bu mallar bitmeden fabrikadan çıkış yok! diyor.
Uğultuyla dağılıyor işçiler. Gülsüm'ün aklı evde. Annesi çorbasını içti mi, kardeşi sobaya odun atabildi mi, ödevlerini yaptı mı, yoksa televizyonun karşısında üstü açık uyuya mı kaldı!
Gülsüm'ün yükü ağır. Kendi yaşıtlarının başında kavak yelleri eserken, O'nun hayalleri bile sınırlı. Çocukken yatakta gizli gizli okuduğu romanlardaki gibi aşkları düşünemiyor. Çok bir şey istediği yok. Biliyor, çok hayal kurunca gerçekleşmeyeceğini çok iyi biliyor! Çünkü 18 senelik körpe yüreği, yaşından fazlasını yaşadı, gördü.
İstiyor ki; küçük, küçücük bir evi olsun, bir de içmeyen kocası. Allah ne verdiyse geçinip giderler nasılsa, yeter ki mutlu olsun yuvası... Annesi ne dayak yemişti babasından, bugünkü hastalıklar O'ndan yadigar. Bir de borçlar kalmış geriye rahmetliden. Gülsüm, annesi gibi dayak yemek istemiyor; mutlu olmalı O'nun yuvası. Varsın ucuz basmadan olsun perdeleri; Gülsüm kenarına fırfır diker, güzelleştirir. Varsın iki göz olsun evi, misler gibi çorba yapar kocasına akşamları, çiçek koyar bir de masaya filmlerdeki gibi. Yün örer, sevdiğinin boynuna kolları gibi dolansın diye; atkılar, sıcacık kazaklar... Belki çocuğu bile olur; yüzü gülen, kalbi temiz bir çocuk. Tam böyle düşünürken bir el omzunda:
-İyiyim Kenan Abi, yok bir şeyim, öyle içim geçmiş birden.
Kenan bozulduğunu belli etmiyor ama, şu kızın inadını bir kırabilse, ah kırabilse! O'na nasıl sevdalandığını bir bilebilse, ah bilebilse! Abi dedi ya yine, sanki yüreğine hançer sapladı! Sigarasından derin bir nefes alıp;
-Bana abi demekten ne zaman vazgeçeceksin?
Diyor, Gülsüm sanki anlamaz gibi:
-Ama sen benim için abi gibisin. Ne zaman dara düşsem yanımdasın! Sana demeyeceğim de kime diyeceğim Kenan Abi!
Kenan aniden arkasını dönüp hızla uzaklaşıyor oradan.“Haydi işbaşına!” diye bağıran Sadık Usta'nın sesiyle, ayaklarını sürükleye sürükleye işçiler birer birer atölyeye giriyor.
Etrafta yığınla allı pullu giysiler... Son ütücüler kan revan içinde ütülerini yapıyor. Müslüm Baba'nın gümbür gümbür sesiyle“İtirazım var” şarkısı son sesiyle geliyor hoparlörden. Kalite kontrol masasının etrafında, çoğu kadın, önlüklü işçiler, birer birer elden geçiriyor allı pullu giysileri. Birilerinin ağzına kadar dolu dolabının köşesinde unutulacak olan, birilerinin sadece bir gün giyip çöpe atacağı, birilerinin vitrinde görüp hayal kuracağı, içinde Gülsüm'ün de olduğu birilerinin parasının asla yetmeyeceği allı pullu giysiler; yığın yığın! Sabaha kadar çalışılacak, bu allı pullu giysiler ütülenip paketlenecek, kolilere girecek. Girecek ki, birileri satın alsın, Gülsüm de eve para götürsün!
Sabaha karşı saat 4.30 sıralarında bir duman kokusu geliyor burunlarına. Keskin, sanki kağıt yanmış gibi bir koku. Uykusuzluk, yorgunluk, bir de bitmeyen işler arasında önce anlamıyorlar, çalışmaya devam ediyorlar. Derken duman aniden giriyor içeriye, kağıt değil yanan şey! Pamuklu kumaşlardan gelen selülozun kokusu bu! Göz gözü görmez oluyor. Sonra bir sıcaklık yayılıyor. Sarı, kırmızı, turuncu alevlerin arasında allı pullu giysiler kayboluyor. Müslüm Baba'nın sesi bir yandan, çığlık sesleri öte yandan...
Gülsüm'ün annesi, bir göğüs çarpıntısıyla fırlıyor yataktan, başucunda duran eski model cep telefonundaki saate bakıyor; 4:30! Gülsüm'ün yatağı boş! Çeviriyor numarayı, metalik bir ses yanıtlıyor:
"Aradığınız numaraya ulaşılamıyor, lütfen daha sonra tekrar deneyiniz! The number you called..."
Devamını dinlemeden kapatıyor telefonu telaşla ve kendi kendine söyleniyor:
- Hiç böyle yapmazdın ya Gülsüm'üm! Gülyüzlüm, kınalı kuzum, neden aramadın ki! Başına bir şey mi geldi yoksa!
Gülsüm, bir taraftan ağzını burnunu kapatırken, bir taraftan da kalabalıktan kurtulmaya çalışıyor. Can pazarı var sanki içeride; bedavaya satılan canlar ortaya saçılmış... Alıcı Azrail gülümsüyor, hangi birini seçeceğine karar vermeye çalışıyor;
-Bu güzelmiş, bunu alayım. Bu gençmiş, bunu da alayım. Bu Usta'yı zaten almam lazım, çok ah var üzerinde!
Azrail'in işi hem kolay, hem de zor bu gece! Çünkü atölyede çalışan canların hepsi ucuz... Hangi birini alsın, akşamın hasılatı da iyi olacak hani!
Çünkü, atölyenin kapılarını kilitlemiş Sadık Usta, kimse çıkamasın diye! Anahtarı sadece kendisinin bildiği bir yere saklamış ve dumanlar arasında sızmış kalmış bir köşede... Birisi haber verecek de, İtfaiye gelecek de, daracık sokağa girecek de, Gülsüm'ü kurtaracak!
Not: Yeşilçam'ın duayenlerinden sevgili hocamız Mehmet Aydın'dan almakta olduğum “Yaratıcı yazarlık ve senaryo“ dersleri kapsamında yazdığım beşinci ödevdir. Ödev konumuz, unutulmaz şarkı Fabrika Kızı'ndan esinlenerek bir işçi kızın öyküsünü anlatmaktı. Hatalarım var ise affola.../EvdeYazar
1 mayıs emek ve dayanışma bayramı , 1 mayıs işçi bayramı , DOĞAÇLAMALAR , fabrika kızı , tekstil işçileri , yaratıcı yazarlık çalışması
Gönderen evde yazar zaman: 4/22/2016 09:33:00 ÖÖ
Çocukluğumun bayramlarını geri istiyorum,
Kadın erkek, çocuk yaşlı herkesin en güzel elbiselerini giydiği günleri,
Kasaba meydanına “bayram seyretmeye” gidilen o naif zamanları...
Bayram seyretmek nedir, seyrederken coşmak nedir, bayram şiiri duyunca ağlamak nedir bilmeyenlere inat,
Getirir misin o kıymetli günleri geriye...
Bayram akşamları meşaleler yakıp marşlar söyleyelim yine,
Fener alayının peşine takılan çocuklar olalım bir günlüğüne!
Bari bir günlüğüne kapatalım,
Ekrana göstermelik küçücük bayrak resmi kondurarak, bayram kutladığını sanan kepaze televizyon kanallarını!
Sadece bir günlüğüne uzaklaşalım “şov biziniz” dünyasının cahilliğe övgü düzeninden!
23 Nisanlarda çocukları izlesek ne kaybederiz?
Kim alıyor elimizden bayramlarımızı birer birer...
Kim, neden, nasıl geldik bu kara zamanlara...
Önce demir perde ülkelerinin âdetleri bunlar dediler,
Sonra, ne o öyle resmi geçit falan dediler,
Soğuk şeyler bunlar dediler,
Formaliteye ne gerek var dediler,
Bayramları stadyumlardan halka indireceğiz dediler,
Resmi geçitlerle değil, şölenlerle kutlayacağız dediler,
Artık bunları da demiyorlar!
Bahanaler, bahaneler, bahaneler...
Oysa ben, çocukluğumun bayramlarını istiyorum sadece!
Geri getirebilir misin,
Sen evet, sen!
Geri getirebilir misin çocukluğumun 23 Nisanlarını geriye...
Sen istersen belki yine birlik oluruz, elele oluruz,
Bayram yeri olur sokaklar,
Onlar, bunlar, şunlar değil;
“Biz” oluruz belki yine...
Ne dersin, bayramlarımız gelebilir mi geriye?
23 Nisan , bayram coşkusu , Eski bayramlar , GÜNÜN KONUSU , Ulusal Egemenlik e Çocuk Bayramı
Gönderen evde yazar zaman: 4/20/2016 02:17:00 ÖS
En iyi spor salonu seçimini neye göre yapmalısınız, dikkat edilecek 6 önemli konu nedir?
Spor yapma alışkanlığı olan gelişmiş ülkeler haricinde, ne yazık ki ülkemizde spor salonu ve spor ile ilgili çalışmalar yapılabilecek yer sayısı oldukça az. Var olan spor salonlarının kalitesi ve sundukları hizmetler, personellerinin yeterince kalifiye ve bilgili olması gibi konular ise düzenli olarak spor yapmaya devam etmek için oldukça etkili oluyor.
Spor yapmaya karar verdiniz, ancak kendi başınıza, evde veya dışarıda bir parkta spor yapamıyorsunuz. Belki spor arkadaşınız yok, belki de sizi teşvik edecek bir ortam ihtiyacı duyuyorsunuz.
Burada en önemli konu; kuşkusuz ki spor yaparken kişiye yardım edecek, yol gösterecek ve yaptığı hataları söyleyecek bir spor hocasının varlığıdır. Bu nedenle spor yapmak için spor salonuna gitmek aslında alınacak en doğru karardır. Çünkü spor yapıp formda kalayım sağlıklı olayım derken, sakatlanıp uzun süre hareketsiz kalmayı kimse istemez!
Ayrıca, spor salonu seçerken en önemli konulardan birisi de spor salonunun eve yakınlığıdır. Bunun nedeni de devamlılık tabii ki. Haftada 3 yada 4 kez spor yapmak, hem daha iyi uyumayı sağlar; hem de günlük hayatta çok daha mutlu, neşeli ve dinamik olmaya yardımcı olur. Yani yapmışken bu işi layıkıyla yapmak lazım. Tabii haftada 3-4 sefer spora gitmek için de spor salonununun size yakın olması en önemli konulardan biri oluyor. Spor yapmak için otobüs, metrobüs işkencesi çekmek, ya da trafikte saatlerce cebelleşmek olayın tüm güzelliğini yok edebilir. Bu nedenle spor salonu seçerken siz siz olun, evinize en fazla 3-4 km uzaklıkta olan bir salon seçin...
Spor salonu seçerken en çok dikkat edilmesi gereken konulardan birisi de en iyi spor salonu diye bir şeyin aslında olmadığıdır. Çünkü en iyisini ararken, aslında belki de devam etmeyeceğiniz bir salona bir sürü para verirken bulabilirsiniz kendinizi. “Havuza gideceğim ben” diye kendinizi şartlandırır, havuzu olan bir spor salonu tercih edersiniz. Ama bir bakmışsınız 1 sene içinde 3 kere havuza girmişsiniz! 3 aydan sonra da spor salonuna hiç gitmemişsiniz. Bu nedenle en iyi spor salonunu aramayı bırakın, size en çok fayda sağlayacak ve devam edeceğiniz bir salona kayıt olun.
Özetlemek gerekirse spor salonu seçerken önem verilmesi gereken konular şunlardır.
1- Spor hocalarının ilgisi, bilgisi ve sizi motive etmeleri.
2- Spor salonunun evinize yakın olması.
3- Spor salonundaki özellikler (havuz, pilates vb.) ile spor salonu fiyatının uygun olması. Hiç kullanmayacacağınız bir hizmet için boşuna para vermeyin.
4- Spor salonunun temiz olması; ki bu en çok duşlardan anlaşılır.
5- Spor salonun çalışma saatleri. Mesela sabah erken saatlerde canınız spor yapmak istediğinde salon buna müsait olmalı.
6- Gerektiğinde spor salonu üyeliğinizin dondurulup dondurulmayacağı konusu. Çünkü özellikle yazın tatile gittiğinde kimse boşu boşuna 1 ay ücret ödemek istemez açıkçası...
İşte bu 6 konuya spor salonu seçimi yaparken oldukça dikkat etmeye çalışmak lazım. Önem sırası da bence için 1. sıradan başlıyor.
Hepinize bol sporlu günler dilerim. Hatta sporu hayat felsefesi olarak görmeyi başarırsak medeniyete bir adım daha yaklaşmış olacağız...
en iyi spor salonu , istanbul spor merkezleri , istanbul spor salonları , sponsorlu yazı , spor merkezi , spor merkezleri , spor salonları , spor salonu , spor salonu seçimi
Gönderen evde yazar zaman: 4/17/2016 08:15:00 ÖÖ
29 saniyelik videoların yarışacağı BrandFace.tv’de Ekin Türkmen’in konuk jüri üyesi
olacağı vitrin seçimleri için geri sayım başladı. Yaratıcı videoları ödüllendirerek
televizyondaki yarışma heyecanını internete taşıyan BrandFace.tv’nin 23 Nisan
haftasına özel yarışması için vitrine çıkanlar, 17 Nisan akşamı açıklanacak
ve 18 -24 Nisan tarihleri arasında 23 Nisan gündemi için yarışacak.
Yaratıcı videolara yer veren BrandFace.tv’de bu güne kadar 25 haftada 34 genç
toplam 25,000 TL kazanarak yaratıcılıklarının karşılığını hemen aldı.
Televizyondaki yarışma heyecanını internete taşıyan Brandface.tv,
yetenekli gençleri ödüllendirmeye devam ediyor. BrandFace.tv platformunda video
üreticileri ister sosyal sorumluluk alanında, isterse de markalar alanında video üretilebiliyor.
23 Nisan ile ilgili siz de yarışmak isterseniz, videonuzu www.brandface.tv adresine
#29SaniyedeÇocukOlmak , 23 Nisan , BrandFaceTv , Ekin Türkmen , sponsorlu yazı , video yarışması , yarışma
Gönderen evde yazar zaman: 4/15/2016 09:51:00 ÖÖ
Utanarak söylüyorum, kitap yaklaşık 3-3,5 ay elimde dolandı, normalde yarım bırakmam gerekirdi, ama Ahmet Ümit'e olan saygım ve sevgim nedeniyle bunu yapamadım. O başucumda bitmeyi beklerken, araya başka kitap da alamadım. Bu durum bende büyük bir sıkıntı yarattı ne yalan söyleyeyim. Sonlara doğru dayanamayıp araya Zülfü Livaneli'nin Yaşar Kemal'ini sıkıştırdım. Bir günde okuyup biraz nefes aldım da 527 sayfalık kitap nihayet geçen hafta son buldu.
Çok enteresandı bu okuma serüvenim. Çünkü kitabı ne zaman elime alsam keyifle okudum her seferinde, ama kapattıktan sonra tekrar devam edesim gelmedi bir türlü! Bu değişik bir durum. Zira bir kitabı sevmezseniz okuyamazsınız zaten, oysa ben bu kitabı elime aldığımda okuyabildim, ama dedim ya elimden bırakınca kitap beni çağırmadı! Ahmet Ümit kitabını normalde bir solukta okumalıydım! Anlatım dili bütün sinematografik ögeleriyle yine muhteşemdi, yine kıvraktı, yine okurken sahneler gözümde canlanıyordu, peki neydi beni bu kitaba karşı bu kadar uzak tutan şey? Bu soruyu düşündüğümde aklıma şu yanıt geliyor:
Sanırım kitabın kurgusu beni yordu! Bir o zaman, bir bu zamana gitmek canımı sıktı, kitapta beni meraklandıran pek bir unsur yoktu, dolayısıyla kapağı kapattığımda tekrar okuma hevesim uyanmadı. Ve bence - tabii ki bu benim yorumum- kitapta Ester'e mektuplar olmasaydı, ben bu kitabı müthiş bir tarihi roman olarak 3 ay değil 3 günde bitirebilirdim!
Tabii ki ne demek istediğimi kitabı okumayanlar anlamamış olabilir; “spoiler” vermeden şöyle özetleyeyim:
Kitapta anlatıcı kişi Şehsuvar Sami, kendisi eski bir İttihat'çı. 1926 yılındayken, öldürülmek korkusuyla Pera Palas'ta yaşamaya başlıyor. 16 gün boyunca her gün, Paris'te yaşayan, asla kavuşamadığı sevgilisi Ester'e mektuplar yazıyor. Bu mektuplarda 1906'dan 1918'e kadar olan süreçte yaşadıklarını anlatıyor. Bu anlatılar aslında İttihat ve Terakki'nin de tarihini roman tadında okuyucu ile buluşturuyor.
Yani kitapta 3 katman var diyebiliriz. Birincisi Şehsuvar Sami'nin Ester'e aşkı ve kişisel dünyası, ikinci katman İttihat ve Terakki'nin tarihsel sürecinde yaşanan önemli dönüm noktaları ve bu anlamda çeşitli hikayeler, üçüncü katman ise Şehsuvar Sami'nin 1926 yılında yaşadıkları. Ben açıkçası Şehsuvar Sami'nin mektuplarında Ester'e olan sevgisini ifade edip, pişmanlığını çeşitli biçimlerde dile getirmesinden çok sıkıldım, bence bu biraz tekrara kaçmaktı. O aşkın derinliğini 45 tane mektup okumama rağmen hiç hissedemediğim gibi, kitabın sonlarında Ester'li satırları atladığım da oldu. Kitapta beni ilgilendiren kısım gerçekten de İttihat ve Terakki'ydi, zaten kitabın tanıtımı da bu yönde yapılmıştı; dolayısıyla aşk olayı bu kitapta bana kalırsa gereksiz bir süslemeydi.
İttihat ve Terakki hakkında çok şey öğrendim kitaptan, Ahmet Ümit cidden çok geniş bir araştırma yapmış, bu anlamda kendisine teşekkür ederim. Emeğine saygım sonsuz. Keşke tekrara düşmeden aşkı bir yan unsur olarak kısaca anlatsaydı ve keşke bu kadar kısa aralıklarla zaman sıçramaları yaparak beni yormasaydı; dediğim gibi bu kitabı 3 günde bitirebilirdim.
Bu benim değişik bir okuma deneyimim oldu, belki aranızda bu kitabı çok sevenleriniz de olmuştur, açıkçası yorumlarınızı merak ediyorum.
Kimse kitapsız kalmasın diyor ve kaçıyorum bu günlük, sevgiyle...
AHMET ÜMİT , Elveda Güzel Vatanım , kitap tavsiyesi , kitaplar , ne okumalı
Gönderen evde yazar zaman: 4/04/2016 06:54:00 ÖÖ
#ipanaperfection #gülüşünügöster , 3 Boyutlu Beyazlık Luxe Perfection İpana , BUMADS TANITIM , diş eti hastalığından korunma , diş temizliği
Gönderen evde yazar zaman: 4/01/2016 09:06:00 ÖÖ
Sabah kalktım, cep telefonumda bir mesaj!
“Lütfen banka hesaplarınızı kontrol edin!”
Fark etmemişim kimden geldiğini, hafif ürpertiyle dönüp baktım ki, gönderen bölümünde “Ekonomi Bakanlığı” yazıyor. Tırstım tabii ki, insan tırsmaz mı! Devletten mesaj gelecek, hem de ekonomi bakanlığından, üstelik parayla ilgili! İnsanın aklına türlü türlü şeyler geliyor. Devlet vatandaşına “lütfen” falan demez ki gerçi. Öyle ya, devlet dediğin emreder bir şekilde, üstten bakar... Bu mesaj sanki benimle eşit seviyede duran biri tarafından yazılmış diye yorumladım ama, huzursuzluk da yayıldı bünyeye ne yalan söyleyeyim. Kredi kartımı dolandırdılar da bakan beni mi uyarıyordu? Koskoca bakanın işi gücü yok muydu, niye benimle uğraşsındı ki?
İnternetten hesabıma bakmaya da cesaret edemedim açıkçası, ya virüsler tarafından ele geçirildiysem! En iyisi şube açılınca gidip hesabımın olduğu bankada birinci elden durumu öğrenmekti galiba. Bu düşüncelerle evin içinde dolanırken oyalanmak için televizyonu açtım. Gerçi sabahın bu saatinde haberler olurdu, onlar da malum, insanın içini karartırdı ya, neyse açtım evde bir ses olsun, azıcık oyalanayım diye. Televizyonda alışık olmadığım bir ekran geldi karşıma, “TRT-politika”! Onca vergi vermeme rağmen hiç izlemediğim TRT yeni bir kanal açmıştı demek ki! Nasıl haberim olsun ki, bana hitap etmiyordu neticede. Tam kanalı değiştirecektim o da ne? Başbakan, ana muhalefet lideri, birbiriyle yanyana bile gelmeyen öbür iki muhalefet lideri bir masaya oturmuşlar, moderatör de Uğur Dündar! Gözlerime inanamadım, sakin sakin, kibar kibar konuşuyorlar. Ne bağıran var, ne öbürünün sözünü kesen var, neredeyse eskiden kalma bir program zannedecektim, malum Uğur Dündar hiç yaşlanmıyor! Ama öbürleri bildiğiniz günümüz politikacıları. Hayırdır inşallah dedim, kanalı değiştirdim. Haberlere denk geldim, sunucu konuşuyordu:
“Gece yarısı çıkan yeni torba yasa gereğince bundan sonra milletvekillleri asgari ücret alacaktır. Bakanların altındaki milyon liralık arabalar hazineye devredilmiştir. Vekillerin özel sağlık sigortası, kıyak emeklilik gibi bütün ayrıcalıklarına el konulmuştur. Herkes kendi şemsiyesini kendisi taşıyacak, kimseye özel uçak tahsis edilmeyecektir...”
Baktım saat geliyor, bu heyecanlı ve anlamsız konuşmanın devamını dinlemeden çıktım evden! Apartmanın önüne geldim, o da nesi, 2 şişe süt; üzerinde etiketler! Birinde üst kattaki, öbüründe de alt kattaki çocuğun adı yazıyor. Bir de not var, “aile bakanınızdan sevgilerle”... Şaşkınlık içinde yola koyuldum, bankaya gittim. Telaşla mesajı gösterdim görevliye, gülümseyerek “hemen paranızı veriyorum” dedi. “Nasıl yani?” dedim.
“Devletimiz, kişi başına düşen milli hasılayı artık nakit olarak vatandaşına ödeme kararı aldı, sizin haberiniz yok mu?” dedi bankanın kibar görevlisi...
"Yok artık" dedim içimden, "bu kadarına çocuklar bile inanmaz!"
april fool , GÜLMECE , komik , nisan 1 şakası , sayın bakan , trajikomik durumlar