Posted on Kasım 28, 2012 Updated on Kasım 28, 2012
Kendimi fotoğraflarda aradım
Önce eskilerinde… Biriyleyken ve gülümseyebiliyorken.
Sonra kendim çekmeye başladım, çektiğim karelere kendimi gömmeye.
Bir Sultanahmet’teydim, bir Manavgat’ta, bir Yalta’da.
Hiç biri ayağımı bastığım şu yer olamadı.
Sonra yazılarda aradım.
Önce okudum, kendimle benzeştirdim.
Sonra yazdım, çokca yazdım. Kurgularda kendimi gömdüm.
Başıma bir avuç kağıt diktim, tekrar yazdım, tekrar doğdum.
Hiç biri şimdi söylediğim söz olamadı.
Resim de yaptım biraz, tamamı karakalem.
Ufak tefek, defter kenalarına, bir sayfanın arkasına.
Bir saksı, içine tünemiş bir kuş mesela…
Natürmort da yaptım, 62’den tavşan da.
Bazen gazelerdeki fotoğraflara bıyık-gözlük çizdim.
Bugünün resmi çıkmadı içlerinden.
Şu gitarı bir türlü çalamadım.
Ama çok güzel yorumcular tanıdım.
Ezgilerde kendimi buldum.
Sonra aylarca dinlemediğim oldu.
Aylar sonra duyduğumda sözlerimin dolduğu da.
Her günün, her duygunu ayrı tonu varmış.
Burçlara da baktım.
Güneş burcum şuyken yükselenim buydu mesela. Ay burcum yükselenle aynıydı.
Veya arkadaşlık evimdeki gezegen öyle etkilemiş olmalıydı ki yakınlarım beni böyle görüyordu.
Evlilik evimdeki gezegen bi başka etkilemişti, iş evindeki başka başka.
Bana tam oturan tanımlar gördüm, ama yıldızları hiç anlamadım.
Matematiği de sevmezdim, yıldızların yaptığı açıları da sevmedim.
Çalıştım, günlerce, saatlerce çalıştım.
İşin mutfağında, işe özverimi kattım, büyümeye şahit oldum.
Adanmış bir hayatta bir kaç yılımı geçirdim.
İşin sonunda kimseye yaranamadım.
Bırakıp gidilecek yeri görmek lazımmış, onu anladım.
Başka gönüllere meylettim.
Orada kendimi aynada bakarcasına gördüğüm oldu.
Bazen insanın aradağını sandığı şey aslında kendi yansımasıymış.
Bazen de karşısına çıkanı idealize edermiş, görmesi gerekeni göremezmiş.
Nihayetinde, olmayınca olmazmış, onu anladım.
Parapsikoloji vardı, birazda ona baktım.
Birazla kaldım, o kadar kendimi kaybetmeyeceğimi anladım.
Haberim olmadan çevreme örülen duvarları gördüm.
Kimini aşmakta zorlandım, kendi duvarlarımı ördüm.
Bazen ev yaptım onlardan.
Sonra baktım, bir sürü duvarım olmuş.
Hepsini yıktım. Başka bir hayata başladım.
Kaçamadım, yeni duvarlarım oldu. Aralarında gezmeyi öğrendim.
Çıkmazlar kaçınılmazmış, onu anladım.
Ne bilge olmalıymış ne berduş.
Hayatın bir akarı varmış.
Bazen akıntıya karşı yüzmeliymiş, bazen akıntıyla gitmeli…
Detaylardan bir dünyada yaşamak da kötüymüş,
Detay özürlü bir dünyada da.
Bazen büyüteçle bakmalı bazen de tepeden bakmalıymış.
Hayat bir kaç aforizmayı diyivermekten daha kompleksmiş.
Ne var ki sonuçlar bir nefeste söylenebilirmiş.
Adamın dediği gibi, noktalar ancak geriye doğru birleştirilirmiş.
Gideceğin değil, gittiğin yol görülebilirmiş.
Posted on Eylül 21, 2012 Updated on Eylül 21, 2012
Sıkça saatini kontrol ederek gergin adımlarla sokakta ilerliyor. Saatine her baktığında bir önceki kontrolün üzerinden geçen o kadar az zaman, bir o kadar sinir bozarak kafasında büyüyor.
Posted on Ağustos 8, 2012
Bazen, dokunmak için bile hayal etmiş olmak gerekir.
Çizim ve foto: jemand in der tr
Posted on Ağustos 1, 2012 Updated on Ağustos 1, 2012
Çekyat, oturma grubu, baza filan yoktu eskiden orta direğin evinde, bu vardı. Her işi görürdü.
Üstünde otururduk. Gece olunca kırlentleri kaldırır yatak yapardık. Somyanın üstü yün yatak olurdu genelde. Ezildi büzüldü derdi olmazdı, kabartır yeni gibi yapardık.
O örtünün eteklerinin ardı çok amaçlı ambar görevi görürdü. Plastik selelerde giysiler, oyuncaklar, elektrik süpürgesi, daha neler neler… Hepsi sığardı oraya, müthiş döküntü kaldırırdı.
İstikbal’i, Yataş’ı olmazdı bunların. Sadece yaylı somyası alınırdı. Üstündeki yatağı, örtüsü, kırletleri evde tamamlanır, divan olurdu.
Bu basit yapı, oturma-yatma-saklama mobilyalarının all-in-one haliydi.
Çok da maddi imkan olmayınca zaten pek seçenek de kalmazdı.
Ne yalan söyleyim, geniş ve rahattı da 🙂
Büyük şehirlerde artık pek kullanılmıyor ama kalanı için hala bir mobilya.
Posted on Ağustos 1, 2012
Kimi insan ulaşamadığına sevda düşürüp dibindeki hazır fırsatları uzaklaştırıyor be.
Ayağının dibinde bekleyenin teklifsizliğiyle onu cepte sanıp uzakta gördüğüne koşmaya başlıyor.
Bolca sıfatla açıklanabilecek bu koşunun her adımında aslında cepte sandığında uzaklaşıyor.
Koşmayı bıraktığında uzaktaki hala uzakta, yakındaki ise artık uzakta oluyor.
Elde kalan ise kucak dolusu “hiç”, gönül de kafa da arafta kalmış oluyor…
Posted on Haziran 3, 2012 Updated on Haziran 3, 2012
Sevgili günlüğüm diye başlamak geldi içimden. Böyle de devrik cümleyle. Ve burayı hiç günlük olarak kullanmadığım halde.
Son yazımı 9 şubatta yazmışım.
Şimdi diyecek şeylerim var mı… var bir şeyler.
Bundan eminim ve fakat elimden ve dilimden bir şey dökülmüyor.
Şey olarak kalsın yine onlar, ilerde nasıl olsa o parantez açılacak.
Sesimi duyurmuş olmakla kalıp bu güne bir işaret bırakayım.
Not: Başlık bulmak, böyle bir yazıda bile hala zor.