TALUT, CALUT VE DAVUT (A.S)
TALUT, CALUT VE DAVUT (A.S) Yuşa (a.s)’dan sonra İsrail oğulları hakimler tarafından idare edilmeye başlandı. Fakat...
Bu Haber 5 Mart 2014 17:59 Yayınlandı
Yuşa (a.s)’dan sonra İsrail oğulları hakimler tarafından idare edilmeye başlandı. Fakat Hz. Musa’nın vefatının 493 yıl sonrasında ise hâkimler devri bitip yerine hükümdarlar dönemi başlar.
Filistin de hükümet eden Amalika kavmi İsrail oğullarını mağlup etmesi sonucu bir anda dikkat odağı olur. Nitekim İsrail oğulları Hz. Eşmoil (a.s)’dan ricada bulunup içlerinden birisinin hükümdar seçilmesini istediler. Bu durum karşısında Hz. Eşmoil Talut’u uygun görür.
Talut, Amalika kavminin İsrail oğullarını yenilgiye uğratmasını hiçbir zaman unutmamıştı zaten. Talut intikamını almak için harekete geçer de. Derken Amalika ordusu Talut’la karşı karşıya gelir. Malum savaş öncesi her iki tarafın çarpışmadan önce karşılıklı er dilemesi adettendir. Nitekim er meydanına Amalika kavminden Reisleri Calut çıkarken, Talut cenahında ise Hz. Davut (a.s) ortaya çıkar. İşte o an gelmişti ki nefesler tutulur. Çünkü er meydanında Calut ile Hz. Davut birbirine kıyasıya bileniyorlardı. Derken Hz. Davut (a.s)’ın birkaç darbede Calut’u alt edip öldürmesiyle birlikte inananlar cephesinde tutulan nefeslerin yerini sevinç naraları alır. Tabii Amalika ordusu cenahında ise panik başlar. Reisleri daha ilk hamlede yere serilip can verince ister istemez ordu bozguna uğrayıp dağılır da. Böylece İsrail oğulları Hz. Davut (a.s)’ın sayesinde bir anlamda amaçlarına ulaşmış oldular. Hz. Davut (a.s) ise reislerini öldürmekle ününe ün katıp hem ordunun kumandanı hem de Hükümdar Talut’un kızı ile evlenme şerefine nail olur.
Allah Teala bu konu ile ilgili Kuranı kerimde;
’Musa’dan sonra, İsrail oğulları ileri gelenleri görmedin mi? Kendilerine gönderilmiş bir peygambere: ‘Bize bir hükümdar gönder ki (onun komutanlığında) Allah yolunda savaşalım’, demişlerdi. (Peygamber) Ya size savaş yazılır da savaşmazsanız, dedi. Yurtlarımızdan çıkarılmış, çocuklarımızdan uzaklaştırılmış olduğumuz halde Allah yolunda neden savaşmayalım, dediler. Kendilerine savaş yazılınca, içlerinden pek azı hariç, geri dönüp kaçtılar. Allah zalimleri iyi bilir. Peygamberleri onlara: Bilin ki Allah, Talut’u size hükümdar olarak gönderdi, dedi. Bunun üzerine: Biz hükümdarlığa daha layık olduğumuz halde, kendisine servet ve zenginlik yönünden kendisine genişlik verilmemişken o bize nasıl hükümdar olur? Dediler. Allah sizin üzerinize onu seçti, ilimde ve bedende ona üstünlük verdi. Allah mülkünü dilediğine verir. Allah her şeyi ihata eden ve her şeyi bilendir, dedi. Peygamberleri onlara: Onun hükümdarlığının alameti, Tabut’un size gelmesidir. Meleklerin taşıdığı o Tabut’un içinde Rabbinizden size bir ferahlık ve sükûnet, Musa ve Harun hanedanlarının bıraktıklarından bir kalıntı vardır. Eğer inanmış kimseler iseniz sizin için bunda şüphesiz bir alamet vardır.Talut askerlerle beraber (cihad için) ayrılınca: Biliniz ki Allah sizi bir ırmakla imtihan edecek. Kim ondan içerse benden değildir. Eliyle bir avuç içen müstesna. İçlerinden pek azı hariç hepsi ırmaktan içtiler. Talut ve iman edenler beraberce ırmağı geçince (bazıları): Bugün bizim için Calut’a ve askerlerine karşı koyacak hiç gücümüz yoktur, dediler. Allah’ın huzuruna varacaklarına inananlar: Nice az sayıda bir birlik Allah’ın huzuruna varacaklarına inananlar. Nice az sayıda bir birlik Allah’ın izniyle çok sayıdaki birliği yenmiştir. Allah sabredenlerle beraberdir, dediler. Calut ve askerleriyle savaşa tutuştuklarında. Ey Rabbimiz! Üzerimize sabır yağdır. Bize cesaret ver ki tutunalım. Kâfir kavme bize yardım et dediler’’ (Bakara 246–250) diye beyan buyurmaktadır.
Eşmoil (a.s) vefat edince Hz. Davut’u daha çok sevmeye başladılar. Tabii bu arada Talut kıskanmaya başladı, kıskançlık doruğa ulaşınca Hz. Davut için can tehlikesi söz konusu olacağından, belayı bertaraf etmek amacıyla oradan uzaklaşıverdi. Hz. Davut(a.s) uzaklaşa dursun Talut ise tekrar Amalika ordusu ile savaşa girişince Amalika elinde can verdi. Yerine oğlu geçti. Fakat İsrail oğulları arasında çıkan birtakım ihtilaflar sonucunda, bir kısmı Yahuda boyuna mensup Hz. Davut’tan yana olup etrafında güç oluştururken, bir kısmı da Talut’un oğlu idaresinde kaldı. Derken zaman içerisinde on bir kabile halinde Hz. Davut’a tabii oldular. Böylece kendi aralarında ihtilaf sona erip topyekûn biat gerçekleşir. Yani İsrail oğullarının bütün boyları Hz. Davut’un yönetimi altında tek çatı altında birleştiler. Bu durum aynı zamanda Davut (a.s)’ın peygamberlikle saltanatı kendinde toplayıp nebi unvanına erişmesi bakımdan mühim bir hadisedir. Zaten Rabbül Âlemin Kur’an’da; “Sonunda Allah’ın izniyle onları yendiler. Davut’ta Calut’u öldürdü. Allah ona (Davut’a) hükümdarlık ve hikmet verdi, dilediği ilimlerden ona öğretti..’’(Bakara-251) beyan buyurması bunu teyit ediyor.
Hz. Davut (a.s) saltanat olur olmaz derhal harekete geçip ilk icraatı Kenan illerinden Kudüs’ü alıp başkent yapmak olur. Hatta bu arada kutsal kitap Zebur Davut (a.s) vasıtasıyla insanlara duyurulmak üzere nazil olur da. Malum Zebur genellikle nasihat ağırlıklı olduğundan şer’i hükümleri kapsamayan kutsal kitaptı. Dolayısıyla Hz. Musa’nın şeriatıyla amel edildi. Ne var ki Hz. Davut (a.s) Allah’ın bahşettiği bunca nimete erişip fütuhatını genişletmesine rağmen İsrail oğulları zaman zaman Peygamber buyruğundan sapmalar gösterip nankörlük yapabiliyorlardı. Tabii onlar nankörlük yaptıkça Allah Teala da İsrail oğullarının bir kısmını taun hastalığıyla imtihan etti. Öyle ki binlerce insan bu hastalığın pençesine yakalanıp canlarından oldular. Neyse ki Hz. Davut (a.s) bu belayı bertaraf için bugünkü Mescidi Aksanın bulunduğu yerde kavmi ile birlikte secdeye kapanıp dua ve niyazda bulundu. Böylece bu duanın hürmetine taun illeti yok olur. Ayrıca Hz. Davut bu belanın defi karşısında şükür maksadıyla burada mescit inşa ettirir de. İşte inşa edilen bu Mescit son nebinin gelişine kadar tüm Peygamberlerin kıblesi olacaktır. Nitekim bu hüküm ta ki kıblenin Kâbe’ye doğru olması ile ilgili hüküm gelene dek hükmünü sürdürecektir.
Hâsılı kelam Hz. Davut’un kırk yıllık hükümdarlığı boyunca Kudüs’ün yanısıra Halep, Nusaybin ve Ermenistan İsrail oğullarının topraklarına dâhil olmuştur. Hz. Davut vefat ettikten sonra yerine on iki yaşındaki Hz. Süleyman (a.s) geçer.
Şimdi ilahi soluk Hz. Süleyman’ın göğsündedir artık.
Velhasıl; bu kutlu yol ona mübarek olsun.
Tâlût ile Câlût kıssasından asrımıza yansıyanlar
Kur’ân’da “Yaş ve kuru ne varsa ap açık bir kitapta yazılmıştır”1 âyeti mucîbince, bu tür kıssaların bizlere, yaşadığımız asra ve olaylara çok önemli izdüşümleri olduğuna inanıyorum.Tâlût ile Câlût hâdisesi Kur’ân’da bahsedilen bir kıssadır. “Tâlût, ordu ile hareket edince dedi ki: ‘Allah sizi mutlaka bir nehirle imtihân edecek. Kim ondan içerse, benden değildir.
Kim de onu tatmazsa, işte o bendendir. Ancak eliyle bir avuç alan başka (bu kadarına ruhsat vardır).’ Derken içlerinden pek azı hariç, hepsi de varır varmaz ondan içtiler. Tâlût ve berâberindeki îmân eden kimseler nehri geçtiklerinde ‘Bizim bugün, Câlût ile ordusuna karşı duracak gücümüz yok’ dediler. Allah’a kavuşacaklarına inanıp, bilenler ise şu cevabı verdiler: ‘Nice az topluluklar, Allah’ın izniyle nice çok topluluklara galip gelmişlerdir. Allah, sabırlılarla berâberdir.”2 “Câlût ve ordusuna karşı savaş meydanına çıktıkları zaman da şöyle dediler: ‘Ey Rabbimiz! Üzerlerimize sabır dök, ayaklarımızı sabit tut ve kâfirler topluluğuna karşı bize yardım et!”3 “Derken, Allah’ın izniyle onları tamamen bozdular. Davud, Câlût’u öldürdü…”4Kur’ân’da geçen Tâlût ile Câlût hâdisesinin geniş açıklamasını İslâmî kaynaklarda ve tefsirlerde bulabiliriz. Biz ise burada Hz. Mehdî ile Tâlût arasında benzerliklerin olduğuna ve Hz. Mehdî’nin askerlerinin Tâlût’un nehri geçen askerleri kadar az olduğuna dair hadîsi ve diğer bazı açıklamaları paylaşmak istiyoruz. Çünkü, Hz. Mehdî’nin etrafında toplananların sayısı oldukça azdır. Ama ihlâslıdırlar, sâdıktırlar ve sebatkârdırlar. Yılma bilmeyen bir azîm, korku bilmeyen bir cesâret, ender rastlanan bir fedakârlık içersindedirler.“Evet, onların başlangıçtaki sayıları Bedir Ashâbı, yanî 313 kişi kadar, Tâlût’la nehri geçenler kadar az, kalpleri uzlaşmış, şehid düşenlerine üzülmeyen, kendilerine katılanlara sevinmeyen”5 kimselerden müteşekkildir. Onlar Allah yolunda kınayanın kınamasından, dedikodusundan korkmazlar.6 Hz. Ali’nin (ra) belirttiğine göre, bu insanlar hiçbir şeyden korkmaz, hiçbir menfâate de sevinmezler.7 Azdırlar ama bir ordu kuvvetindedirler. Onun için, Bedîüzzamân Hazretleri’nin ifâdesi ile “Ne kadar da az olsalar, mânen bir ordu kadar kuvvetli ve kıymetli sayılırlar.”8
İhlâs, sadakat, tesânüd, sebât ve cesâret dolu bu topluluğun halleri, Hz. Musa (as) zamanında Câlût’la mücadele eden Tâlût’u andırır. Tâlût’un kuvveti azdı. Emirlere uymayıp bir imtihân vesîlesi olan nehirden su içip gevşeyen, Câlût ve ordusuna güç yetiremeyeceklerini söyleyen askerlere karşı, her şeyi göze alan fedakâr ve cefakâr az bir grup ise şöyle diyordu: ”Nice az topluluk vardır ki, Allah’ın izniyle çok topluluğa galip gelirler.”9
Tâlût ve Câlût hadisesi yukarıya aldığımız şekliyle âyet ve hadîslerde ifâde edilir. Bu kıssa ile ilgili şu önemli tespitleri yapabiliriz:
* Tâlût peygamber olmadığı halde bir peygambere gelen vahiy ile inananlar ordusuna komutan olmuştur. O dönemde peygambere gelen bir emri ordusuna duyurur ve nehirden izin verilen kadar su içilmesi noktasında vahyin ölçüsünü ordusuna açıklar.
* Tâlût peygamber değil, bir komutandır. Ancak peygamber olan Hz. Davud (as) peygamber olmayan bir komutanın komutası altında savaşmaktadır.
* İnananların sayısı başta çok olmasına karşılık sıcak ve yorgunluk nedenleriyle emrin ve vahyin oluğu yerde emre değil de şartların gerektirdiği zorluklara aldanarak nefsî ve hissî davranıp büyük bir kısmının nehirden izin verilenden fazla su içmeleri ibretlik bir durumdur.
* Nehirden su içmeyen ya da izin verildiği kadar su içen az sayıdaki tâifenin izin verilen kadar su içmesi ile korkusuz oluşları ve cesâret kazanmaları emre itâat etmenin ne kadar önemli olduğunu göstermesi açısından ma’nîdâr bir hadisedir.
* Ekser askerlerin nefislerinin istediği kadar nehirden su içmeleri ve su içenlerin şişmeleri, korkmaları ve savaşacak takâtlerinin kalmaması çok ibretli bir olay olarak Tâlût kıssasında önümüzde durmakta ve bize çok önemli dersler vermektedir.
* Su içmeyen veya verilen izin ve emir kadar su içenlerin Câlût ile yapılan savaş sonucunda gâlib gelmeleri ise çok harika sırları taşımaktadır. Burada gâlib olanların sayısının az olması da çok ma’nîdârdır.
* Câlût, Hz. Davud’un (as) sapan taşı ile öldürülür. Burada da ince dersler ve sırlar olduğu kanaatindeyim. Bu sır “vahy-i semâvî kılıcıyla o müthiş dinsizliğin şahs-ı mânevîsini öldürür”10 hakîkati ile âhirzamândaki dinsizlik cereyanının öldürülmesine ve “Âl-i Beytten Muhammed Mehdî isminde bir zât-ı nûrânî, o Süfyanın şahs-ı mânevîsi olan cereyan-ı münafıkâneyi öldürüp dağıtacaktır”11 hakîkatine işâret ve beşâret olabilir.
“Mehdî’nin ordusu zaman zaman darbeler yiyecek, zaman zaman o çetin görevi üstlenememek, rahatlık meyli; can, mal, mevkî korkusu gibi çeşitli sebeplerle kendisinden ayrılanlar olacaktır. Ancak onlar buna aldırmayacak.”12 “Ayrılanlar da, muhalifler de ona zarar veremeyecek. O kendisinden ayrılanlara rağmen muzaffer olarak yoluna devam edecektir.”13 Böylece “Mücâhede edenlerle sabredenler ortaya çıkarılmış”14 olacaktır.
Tâlût’un ordusunda bulunan askerlerin çoğu imtihân olacakları nehirden su içerler. Nehirden çok az su içilmesine izin olduğu halde ordudan çok az bir grup hariç su içerek Allah’ın emrine uymayıp imtihânı kaybederler. Tabîi ki bu yapılan savaş maddî bir savaştır. Şartları önceden vahiyle belirlenmiş olan bu savaşta gâlib olanların sayılarının azlığı ve sadâkatleri onları Allah’ın yanında makbûl yapmış ve Efendimiz (asm) de Hz. Mehdî’nin askerlerinin sayısını, samîmiyetini ve sadâkatini Tâlût’un nehri geçen askerleri ile irtibatlandırmıştır.
Tâlût’un zamanındaki nehir bir imtihân vesîlesi olarak önümüzde duruyor. Bu zamanımıza bakan cihetleri ise, nefsimize göre olan şartlara aldanarak Allah’ın emri yerine nefsî ve hevesî arzular ön plana alınmaktadır. Dünyevîleşme hastalığı olarak önümüze serilen hazlar ve mallar, tüketim çılgınlığı, isrâf ve eli delik olanın avına düşerek âhirzamân nehrinden içilen sular yürekleri sızlatıyor. Derin sulardan verilen imkânlarla sun’î şişmeler ve hak karşısında verilen rüşvetler ve ta’vizler vicdanları yaralıyor. İslâmın en mukaddes ahkâmları âhirzamân nehrinin dehşetli nehrinden içilen sularla dünya için fedâ ediliyor. Müslümanların kuvveti hakta ve ihlâsta arama yerine maddede ve ekonomide arama gayretleri ibretlik bir hâdise olarak günümüzde yaşanıyor. Ehl-i İslâmın özellikle fütûhatı siyâsî noktalardan araması ve beklemesi; bütün kuvvetlerini ve himmetlerini bu yollara sarf etmeleri, âhirzamân asrındaki dehşetli nehirden içilen suyun ne kadar etkili ve te’sîrli olduğunu gösteriyor. Halbûki asrımızın müceddidi olan Bediüzzaman Hazretleri; “Bütün kuvvetinizi hakta ve ihlâsta bilmelisiniz”15 diyerek güç, para, ma’kâm ve imtiyazlar yerine hakta ve ihlâs düstûrunda sebat etmeyi söylemektedir.
1- En’âm Sûresi,59
2- Bakara Sûresi,249
3- Bakara Sûresi,250
4- Bakara Sûresi,251
5- Kitabu’l Burhan s:57
6- İbni Mace.10:259
7- Sıdık Han,el-İzâa-s:128
8- Emirdağ Lâhikası,2006,s:456
9- Bakara Sûresi;249
14- Âl-i İmran Sûresi,142
Bu yazı alıntıdır,yazan müslümanın kalemine,eline sağlık.