Son İstasyona Gelince Nereye Gidersiniz? | Ortaya Karışık Mevsim Salatası...
« Ben de İlk Maaşımla İki Kapılı Buzdolabı Almıştım
Mini Anket »
Mart 2, 2012 Geliştirici: OalPtu
Rex Pickett’in aynı isimli romanından Alexander Payne’in senaryosunu yazdığı ve yönettiği Sideways en sevdiğim filmler listesinde daimi bir yere sahiptir. Karısının onu terk etmesiyle iki senedir hayatını toparlayamayan Miles (Paul Giammatti) yazmış olduğu kitabının henüz basılmamış olması nedeniyle sıkıntılı günler geçirmektedir. Miles, en yakın arkadaşı Jack (Thomas Hayden-Cruch) ile düğününden önceki son haftayı beraber geçirmek için California Wine Country’e doğru yola çıkarlar. Geçirdikleri bu hafta içine şarap işinde olan Maya (Virginia Madsen) ve Stephanie (Sandra Oh) ile tanışırlar.
Film çoğunlukla 4 karakterin ortak ilgisi olan şarabı merkez alır. Anılar, hayaller ve istekleri temsil eder, şekillendirir şarap. Bir sahne de Miles, Maya ile şaraplar üzerine sohbet ederken evinde bir şişe ’61 Cheval Blanc sakladığından bahseder. Bu özel şarabı niye içmediğini ve hala sakladığını ise “Onu özel bir günde açıcaktım. 10. Evlilik yıl dönümünde” diyerek açıklar Miles.
Çok sonrasında Jack’ın düğününün bitmesiyle herkes resepsiyonun yolunu tutarken, Miles ayrılır. Evine giderken görürüz onu, odasındaki kutudan bir şey alıp çıkar. Arabaya binip gider. Arkasından bir restorantta sandviçle beraber plastik kaptan içerken izleriz onu. O anda kamera yavaşça aşağı kayar ve Miles’in bardağına bahsetmiş olduğu o özel şarabı koyduğunu anlarsınız….
Kanaatimce bütün film içerisinde en anlamlı sahne budur. ’61 Cheval Blanc bir nevi umutları, hayalleri temsil eder onun için. Ancak o da Godot gibi asla gelmek bilmez, istemez. Sabır tükenir nihayetinde, umutlarla beraber. Miles’da artık hayatında umutla bekleyecek bir şey olmayacağını hisseder, kendini inandırır buna. O gün gardı düşer işte hayata karşı. Masanın altından çaktırmadan içilen şarap bu anı, bu psikolojiyi temsil eder.
Keşke ben de diyebilsem ki hayatımda hiç yıkılmadım… Keşke diyebilsem ki, Miles’in hissettiği gibi hiç hissetmedim. Çok büyük bir kısmını yalnız geçirdiğim son 10 senemde öyle sıkıntılar yaşadım ki… Sinirimden bir paket sigarayı bir gece de bitirmişliğim oldu. Ya da açık büfe restoranda sırf rahatlamak için ölümüne yemek yediğim oldu. En acısı ise bir akşam nefes almak için yürüyüşe çıktığımda kendimi umutsuzluk içinde önünden geçtiğim çimlerin önüne bırakmak olmuştu. Sanki ben bir kuklaymışım da, birisi beni tutan ipleri kesmiş, yere düşmüşüm. İşte o, hayatın bana fazla geldiği, yaşadıklarımı kaldıramadığım an idi. Bir nevi kendi hayatımda Miles olmuştum…
Hayatta bazen sinemada izlediğiniz bir filmmiş gibi geliyor bana. Son sahnelerdir artık, James Bond dünyayı kurtarır, kızı kapar. Yakındır jeneriğin akışı. Ama bilirsiniz yavaş yavaş ayaklanıp montları kapma zamanın geldiğini. Son yakındır çünkü. Hayatta bazen bu hissi veriyor işte… Devam ediyordur düzen, arzular. İşe gidiliyordur, faturalar yatılırıyordur, eş-dost ile geziliyordur. Ama hissedersiniz bir sona yaklaşıldığını. Biliyorsunuzdur bir şeylerin gitmediğini. Artık hayatınızla siz ayrı istikametlere gidiyorsunuzdur, beraber değilsinizdir gibi gelir. Bu kentte yaşamıyordur hayalleriniz umutlarınız, çoktan taşınmışlar. Son istasyona getirir bir tren sizi.
Bir istasyona gelmek kolay, peki ama son istasyona gelince nereye gidersiniz? Asıl cevabı aranan soru bu işte. Hayat öyle garip ki, bu soruya cevap vermek imkansız. Neyi bekliyoruz, ne kadar bekliyoruz, bir bilen yok. Belki bir sonraki bir hafta sonra yanımızda, belki 3 sene. Sadece oturup beklemek, bir başka treni hayal etmekten başka yapabileceğimiz hiç bir şey yok malesef. Bir zaman, bir yerde doğru peronda bulacağız kendimizi, buna hiç şüphe yok. Ama asıl zor olan bu arada umutları dalga kırana takmamak, ’61 Cheval Blanc’ı açmadan sabır edebilmek. Ah!! İşte bir de bunu başarabilsek…. Keşke bunu öğrenebilsek, kitaplardan okuyup, ders gibi çalışabilsek… Ne güzel olurdu di mi?
Denememe kategorisinde yayınlandı | Yorum Yapın
2,878 kez bu blog görüntülendi