20. Yüzyıl Siyasi Tarihi - Fahir Armaoğlu
Amerika Birleşik Devletleri'nin Gelişmeleri
Geçici Barış, 1919-1929
Buhranlar ve Barışın Yıkılması 1929-1939
Türk Dış Politikası 1919-1939
Soğuk Savaş Dönemi, 1945-1960
Bloklarda Yapı Değişkenliği
Dünya Politikasında Orta Doğu 1960-1980
Türk Dış Politikası 1960-1980
Mert Kurtaran 20. Yüzyıl Siyasi Tarihi'yi inceledi.
Öncelikle şunu belirtmek isterim, hayatımda okuduğum en uzun kitaptı ve en ayrıntılı kitaplardan da biriydi. Prof. Armaoğlu, Türkiye'nin sayılı siyaset tarihi profesörlerinden. TTK ve Atatürk Yüksek Kurumu üyeliği dahil tarih ve eğitim alanlarında birçok görevde bulunmuş başarılı bir akademisyen.
20. Yüzyıl Siyasî Tarihi, içeriği adından belli olan bir kitap. Her ne kadar 20. yüzyıl tarihini genel olarak anlatan bir kitap olarak gözükse de, tam olarak öyle değil. Yaklaşık ilk 100 sayfası giriş kısmından, yani çoğunlukla 19. yüzyıl siyasî tarihinden oluşmakta (ki yazarın aynı adlı bir eseri daha mevcut). Geriye kalan sayfalarda ise kabaca üstünden geçilmesini beklediğim konuların bile ayrıntılarıyla anlatılmış ve dipnotlarla desteklenmiş olması, bu eseri tarih konusunda bir başucu kitabı olarak tanımlamama neden oldu. Her daim yararlanılabilecek bir kaynak eser.
Kitabın olumsuz yanına gelecek olursam, çoğu tarih yayınında olduğu gibi maalesef Prof. Armaoğlu'nun bu kitabında da beklenen objektiflik tam manasıyla yok. Bunu Sovyetler Birliği ve komünizm hakkındaki birkaç cümlede görebiliyoruz. Basit bir örnekle Prof. Armaoğlu, SSCB'nin Afganistan'ı işgalindeki (1979-1988) kullandığı kimyasal silahları bile tanımlarken ABD'nin Vietnam Savaşı sırasında yaptığı katliamları eserinde göz ardı etmiş. Fakat bu gibi sadece birkaç örnek kitapta mevcut, yani tamamen Sovyet karalaması amacıyla yazılmış bir eser değil.
Son olarak, tarihle amatör bir şekilde ilgilenenler; tarihi sadece tarihî romanlardan, tarih "bilimiyle" ilgisi olmayan benzer yayınlardan öğrenmek isteyenler için tavsiye edebileceğim bir eser değil. Fakat tarihte ayrıntıları sevenler, kısaca uğraşmayı sevenler için tavsiye edebileceğim bir eser. Kitabın dilinin akademik bir esere göre sade olduğunu da hatırlatmış olayım. Şimdiden iyi okumalar.
Hafize 20. Yüzyıl Siyasi Tarihi'yi inceledi.
@hafzeee·24 Nis 2018·Kitabı okudu
·58 günde·Beğendi·Puan vermedi
20. Yüzyıl Siyasi Tarihi.. Yani 'Çağdaş Dünya Tarihi' diyebiliriz. Fahir Armaoğlu'nun akıcı dili ve olayları koyduğu başarılı kronolojisiyle kitap gerçekten çok okunaklı olmuş. İlgilisi olan her bireyin okumadan geçmemesi gereken bir yapıt. 1. Dünya Savaşı'nda oluşturulan bloklar yaşanan olaylar ile başlayıp günümüz Türkiye'sine kadar geçen olayları, antlaşmaları, önemli kişileri ve bunların plan ve projelerini kapsar..
İlgililere keyifli okumalar.
1. 19. Yüzyıl Siyasî Tarihi
9.2/10 (25 Oy)26 beğeni70 okunma1.793 gösterim
8.5/10 (63 Oy)72 beğeni230 okunma43 alıntı3.238 gösterim
8.4/10 (64 Oy)57 beğeni173 okunma190 alıntı2.848 gösterim
4. Tarih Sümer'de Başlar
8.7/10 (41 Oy)36 beğeni90 okunma22 alıntı1.558 gösterim
8.8/10 (54 Oy)64 beğeni162 okunma52 alıntı2.121 gösterim
6. Tarih Nedir?
7.8/10 (32 Oy)30 beğeni88 okunma18 alıntı1.020 gösterim
7. Tarihin Sınırlarına Yolculuk
8.3/10 (30 Oy)32 beğeni117 okunma43 alıntı953 gösterim
8. Sumerli Ludingirra
8.6/10 (47 Oy)44 beğeni117 okunma24 alıntı1.315 gösterim
9. Tek Adam - Cilt 3
9.2/10 (60 Oy)53 beğeni169 okunma88 alıntı1.455 gösterim
9.3/10 (146 Oy)163 beğeni369 okunma46 alıntı3.560 gösterim
Cansu Y. Altprmk 20. Yüzyıl Siyasi Tarihi'yi inceledi.
@YCansuAltprmk·12 Kas 2017·Kitabı okudu
Tarihi olayları sıkılmadan okuyabileceğiniz akıcı bir dille yazılmış kitap.
Bende ki Alkım Yayınevinin baskısı ve toplamda 1200 sayfa. Uygulama içinde yayınevini bulamadım!
1914 ve 1995 yılları arasında ki siyasi,tarihi olayları ele alan akademik bir eser. Araştırma yapan ya da sadece tarihi okumayı seven herkese tavsiye edilir.
Şeyda 20. Yüzyıl Siyasi Tarihi'yi inceledi.
Abimin üniversitedeki odev konusunu teskil ettigi icin aldigi bir kitapti okuyup ozetini bana cikarttirmisti :) 20.yy tarihiyle ilgili guzel bilgiler veriyor tarihe ilgisi olupta fazla bilgisi olmayanlara siddetle tavsiye ederim yazar gayet basit bir dille yazmis cok akademik bir kitap degil. Ozellikle Prusya ile ilgili olan kisimlari ve bizatihi Otto Van Bismarck cok ilgimi cekmisti.
elif 20. Yüzyıl Siyasi Tarihi'yi inceledi.
@elifalkn·11 Oca 2018·Kitabı okudu
Ders kitabı olarak kullandım bu kitabı asıl olarak. Kalınlık olarak oldukça gözümü korkutmuştu hatta ders için bile ön yargi oluşturmuştu bu kitabi yarım dönemde bitirecekse sınavına calişmak çok zor olacak diye düşünüyordum fakat kitap akademik dilden oldukça uzak sade ne okudugunuzu çok rahat anlayabileceginiz bir şekilde hazırlanmış. Okuması çok kolay oldu bu yüzden. Ayrıca bölümler çok iyi düzenlenmiş kafa karışıklığına hiç yer yok. 20. Yy hakkında bilgi edinmek ve rahatça okumak istiyorsanız bu kitabı gerçekten tavsiye ediyorum.
Ali Rıza MALKOÇ 20. Yüzyıl Siyasi Tarihi'yi inceledi.
@Armbursa·27 May 2018·Kitabı okudu
Ali Dağdelen 20. Yüzyıl Siyasi Tarihi'yi inceledi.
@alidagdelen·23 Nis 2017·Kitabı okudu
Kitap bilgi açısından yeterince dolu olsa bile akademik olarak yeterince yetkin olduğunu söyleyemeyeceğim. Yazarın Sovyet düşmanlığı açıkça hissediliyor ki bir akademik kitaba bu üslubu yakıştıramam. Yine de okunmaya değer, başarılı bir kitap. Bunun yanında bir tık daha iyisi için Oral Sander'in eseri de okunmalı diye düşünüyorum.
Çetin Ünal Bayazıt 20. Yüzyıl Siyasi Tarihi'yi inceledi.
Yakın zamanlarımızı anlatan siyasi tarih üzerine yazılmış en güzel kitaplardan birisidir bu çalışma. Herkese okumasını tavsiye ettiğim bu değerli kitap size birşeyler katacaktır.
Ahmet GÜÇLÜ 20. Yüzyıl Siyasi Tarihi'yi inceledi.
@vulgarize·11 Kas 2015·Kitabı okumadı
20.yy siyasi tarihini bir solukta okuyabileceğiniz bir eserdir. Tarihi anlatımın sıkıcı değil akışkan olduğu, yüreklerde tesir bırakacak romantik bir tarihi eserdir. Tavsiye edilir.
Muhammed Y. Altun 20. Yüzyıl Siyasi Tarihi'yi inceledi.
@bide·11 Tem 2016
Fahir Armaoğlu'nun 19. Yüzyıl Siyasi Tarihi ve 20. Yüzyıl Siyasi Tarihi kitapları gerek konularının birbirini tamamlaması gerekse içerik düzenlemeleri ve üslupları bakımından aynı olması nedeniyle fazla ayrıntıya girilmeden yapılacak bir incelemenin iki kitap içinde geçerli olabileceğini düşünüyorum.
İki kitabı da Timaş Yayınları'ndan okudum.Kağıtları çok kötüydü, altını çizdiğim yerler arka sayfaya da geçiyordu. Allahtan anlatım çok iyiydi de kağıda rağmen okuyabildim. Kitap çok yalın bir şekilde yazıldığı ve fazla ayrıntıya girmeden çerçeve bilgiyi verdiği için yakın tarih hakkında bilgisi az olanların başlangıç kitabı olabilir. Son iki yüzyılda çok fazla olay var bunlar iki kitapla öğrenilemez ama bu kitapları okuduktan sonra sahip olunan genel bilginin yardımıyla ayrıntıyı öğrenmenin kolaylaşacağını düşünüyorum. İkinci kitabın ilk yüz sayfasında 19. yüzyılı kısmen özetlediği için dileyen sadece 20. yüzyılı okuyabilir ama bu, iki kitabı da okumanın yerini tutmayacaktır.İlk kitap 19. yüzyıla girerken Avrupa'nın içinde bulunduğu durum ve Fransız İhtilali ile başlıyor ve Birinci Dünya savaşı'na kadar anlatıyor. İkinci kitap ise Sovyetler Birliği'nin dağılmasına kadar gidiyor. 20. Yüzyılın karmaşıklığından ve Soğuk Savaş döneminin getirdiği kutuplaşmadan olsa gerek ikinci kitapta yazarın yorumları ilk kitaptakinden fazlaydı. Yazar 1998'de vefat etmiş. Kitapları okuduktan sonra "keşke yaşasaydı da bugüne kadar yaşananları da yazsaydı" dedim içimden. Herhalde diğer okurlarda böyle düşünmüştür.
Hakkı 20. Yüzyıl Siyasi Tarihi'yi inceledi.
@hbastug·15 May 2017
Bizler geçmişi bilmek ve geleceği tayin etmek boynumuzun borcu.Hele bu siyasi tarih olunca cehdimiz daha da artmalı.Anlamak,idrak etmek ve en önemlisi üzerinde düşünmek en büyük azamet.Hakkı Baştuğ
Fatih Selçuk 20. Yüzyıl Siyasi Tarihi'yi inceledi.
Alanında bir başyapıt. Siyasi tarih denildiği zaman insanların aklına politika gelir, lakin bu kitap 20. Yüzyıl boyunca meydana gelmiş olan bütün savaşları ve uluslararası ilişkileri anlatmaktadır. Tarih ve uluslararası ilişkiler meraklıları bu kitabı okumadan geçmesin.
@rorschachv1·06 Oca 2018·Kitabı okudu
Rıza Pehlevî'nin bu hükümet ve monarşi darbeleri ile amacı, kendisine örnek aldığı Atatürk gibi, İran'da geniş ve köklü reformlar yaparak memleketi Batılılaştırmaktı. Gerçekten, İran'da pek çok reformları ve Batılılaşma hareketlerini gerçekleştirdi. Din adamlarının nüfuzunu kıramamakla beraber, özellikle eğitim alanında birçok yenilik yaptı. Eğitim sisteminde vatanseverlik, milliyetçilik ve Batılı düşüncenin yerleşmesine önem verdi. Orduyu düzenledi ve iyi bir disipline soktu. Kapitülasyonları kaldırdı. Ekonomik alanda, devletin müdahalesi ile birçok işler yaptı. Atatürk ve Türkiye ile yakın ve samimi münasebetler kurdu.
Sayfa 191 - Timaş Yayınları, 20. Baskı
@rorschachv1·31 Ara 2017·Kitabı okudu
Slovaklarla Çekler arasında da tarihî geleneklere dayanan bir çatışma vardı. Çekler Avusturya idaresinde yaşamış, aydın, kültürlü insanlardı. Slovaklar ise Macaristan idaresinde yaşamışlar ve köylü kitleye sahiptiler. Her ikisi de Katolik olmakla beraber, Çekler antiklerikal (papaz karşıtı sınıf), Slovaklar ise inançlı Katolik'ti. Bu sebepten, Çekoslovakya içindeki Slovaklar daima Macaristan'a katılmak için çaba harcamışlardır. Hâlbuki eskiden Macarları hiç sevmezlerdi. Fakat Çeklerin içinde erime ihtimalini hiç hazmedememişlerdir. Slovakların bu ayrılma istek ve çabaları karşısında merkezî hükümet, özellikle Slovakya'da sıkı tedbirler almak zorunda kalmış ve bu da Slovakları daha çok kızdırmıştır.
Sayfa 165 - Timaş Yayınları, 20. Baskı
@rorschachv1·22 Oca 2018·Kitabı okudu
Türkiye Üzerinde Yeni Alman Baskısı
Türkiye Başbakanı Şükrü Saraçoğlu, 27 Ağustos 1942 günü Alman Büyükelçisi Von Papen ile yaptığı bir görüşmede, bir Türk olarak Rusya'nın yıkılmasını hararetle arzu ettiğini ve böyle bir fırsatın bin yılda bir defa ortaya çıkabileceğini fakat bir başbakan olarak ve Türkiye'nin menfaatleri bakımından, Türkiye'nin kesin tarafsızlık izlemesinin zorunlu olduğuna inandığını belirtmiştir.
Sayfa 370 - Timaş Yayınları, 20. Baskı
Birleşik Amerika'nın İnzivaya Çekilmesi
İki savaş arası devresinde Birleşik Amerika ile Avrupa arasındaki münasebetleri zehirleyen ve Amerika'nın Avrupa'ya karşı kızgınlığını ve güvensizliğini arttıran bir mesele de, milletlerarası borçlar olmuştur. Amerika savaş sırasında yirmi kadar devlete borç para vermişti. Borçlular içinde 4.2 milyar dolarla İngiltere, 3.4 milyar dolarla Fransa, 1.6 milyar dolarla İtalya birinci planı işgal ediyordu ve bu borçların toplamı 10.3 milyar kadardı. Almanya'nın tamirat borçlarından ayırt etmek için, devletlerin Amerika'ya olan bu borçlarına milletlerarası borçlar denilmekteydi. Fakat devletler bu borçları ödemeye bir türlü yanaşmadılar. Daha doğrusu, bu borçları ödemeyi, Almanya'dan alacakları tamirat borçlarına bağlamışlardı. Almanya'dan tamirat borcu alamayınca, Amerika'ya olan borçlarına da yan çizmeye başladılar. Kendilerinin, savaşın en ağır yükünü çektiklerini, Amerika'nın para kaybetmesine karşılık, kendilerinin kan ve insan kaybettiklerini ileri sürdüler. Tabii bu, Amerika'da kötü bir etki yaptı. Amerika bu devletlere borçlarını ödetmek için uzun yıllar uğraştı. Sadece Finlandiya borçlarını tam olarak ödedi. İngiltere, İtalya, Çekoslovakya, Romanya ve Letonya ise ancak "sembolik" ödemelerle yetindiler. Fransa, Belçika, Polonya, Estonya ve Litvanya ise hiç ödemedi. Nihayet Amerika 1934 yılında bu borçlar hikâyesinin üzerine sünger çekmek zorunda kaldı.
Sayfa 196 - Timaş Yayınları, 20. Baskı
@rorschachv1·26 Ara 2017·Kitabı okudu
Marx genel bir savaşın çıkacağını ve bu savaşın kapitalistlerin savaşı olduğunu, bu sebeple de işçilerin ve proletaryanın bu kapitalist savaşta hiçbir çıkarı bulunmadığını, bundan dolayı savaş çıktığı zaman işçilerin askere gitmemelerini söyledi. Birinci Dünya Savaşı patlak verince bütün memleketlerdeki işçiler askere alındıklarında tereddütsüz düşmanla savaşmak için cepheye koştular. Bernstein'in işaret ettiği gibi, işçiler enternasyonalizmi bir tarafa bırakıp her şeyden önce düşmana karşı vatanlarını savunmaya koştular. İşte bu durum II. Enternasyonal'in sonunu getirdi.
Sayfa 32 - Timaş Yayınları, 20. Baskı
@rorschachv1·03 Oca 2018·Kitabı okudu
Fakat Bolşeviklerin çarlığın gizli anlaşmalarını açıklaması, Ortadoğu'daki İngiliz-Fransız tasarıları bakımından soğuk bir duş oldu. Bunun arkasından 14 Nokta'yı Müttefikler'in de kabul etmeleri dolayısıyla Başkan Wilson da bu gizli anlaşmaları tanımayacağını belirtince, olayların bu baskısı karşısında, İngiltere ile Fransa 7 Kasım 1918'de Ortadoğu hakkında bir ortak deklarasyon yayınladılar. "Uzun zamandan beri Türklerin zulmü altında yaşayan halkların kurtuluşu için" savaştıklarını belirten iki devlet, Ortadoğu memleketlerinde, halkların kendi serbest seçimlerine dayanan millî hükümet ve idareler kuracaklarını bildirdiler. Oldukça müphem (belirsiz) ifadelerin yer aldığı bu deklarasyonun Arap halkları üzerinde uyandırdığı izlenim şuydu ki, İngiltere ve Fransa Arap memleketlerinin bağımsızlıklarını kabul etmektedirler. Hâlbuki bu iki sömürgeci devlet Arap halklarını ikinci defa aldatmışlardı. Hicaz kralı Hüseyin, oğlu Faysal'ı büyük ümitlerle Paris Barış Konferansı'na göndermiş ve Faysal'ın da konferansta Arap bağımsızlığını hararetle savunmuş olmasına rağmen, İngiltere ve Fransa, Hüseyin'in Suriye üzerindeki monarşisini tanımakla beraber, Arap memleketlerinde manda rejiminin kurulmasına karar verdiler.
Sayfa 179 - Timaş Yayınları, 20. Baskı
@rorschachv1·28 Ara 2017·Kitabı okudu
Monroe Doktrini (2 Aralık 1823)
1- Başkan Monroe'ye göre Birleşik Amerika, Avrupa'nın işlerine karışmamaktadır. Amerika'nın Avrupa ile hiçbir politik ilgisi yoktur ve Avrupa işlerine karışmayacaktır. Buna karşılık; Avrupa devletleri de Amerika kıtalarının içişlerine karışmamalıdırlar ve Amerika kıtalarından uzak durmalıdırlar.
2- Amerika'nın bu isteğine rağmen, eğer herhangi bir Avrupa devleti Amerika kıtalarına ayak basar ve bu kıtalarda bir sömürgecilik teşebbüsünde bulunursa, Amerika Birleşik Devletleri bu hareketi düşmanca bir hareket sayacak ve Avrupa devletleri Birleşik Amerika'yı karşısında bulacaktır.
Amerikan Kongresi, Başkan Monroe'nin teklif ettiği bu iki dış politika ilkesini onayladığı ve Amerikan dış politikasının esasları olarak kabul ettiği gibi Avrupa devletleri ve özellikle Rusya, Fransa ve İngiltere de Amerika'nın bu sert tutumu karşısında İspanyol sömürgelerindeki bağımsızlık ayaklanmalarını bastırmak için herhangi bir teşebbüste bulunmaya cesaret edemediler.
Amerikan dış politikasında Monroe Doktrini adını alan bu dış politikanın ilk sonucu şu oldu ki; Avrupa devletlerinin İspanya'ya yardım edememesi dolayısıyla, 1820-1830 arasında, bütün İspanyol sömürgeleri bağımsızlıklarını kazandılar. Kısacası Latin Amerika ülkelerinin bağımsızlığı Birleşik Amerika'nın Avrupa karşısındaki sert tutumu ve Monroe Doktrini sayesinde gerçekleşmiş olmaktaydı.
Sayfa 73 - Timaş Yayınları, 20. Baskı