Yavuz Sultan Selim Han, padişah olduğu zaman, babasının çok değer verdiği büyük alim Zembilli Ali Efendi’yi Şeyhülislam yaptı. Kendisi asabi olduğu halde ona büyük hürmet gösteriyor, her işini onun fetvasını alarak yapıyordu. Bir gün Yavuz İstanbul’dan Edirne’ye giderken, Zembilli Ali Efendi onu uğurlayıp geri dön düğünde 400 kişinin elleri bağlı götürüldüklerini görünce, başlarındaki adama:
- Bunlar kimlerdir, diye sordu.
- Bunlar, ipek satın aldıklarından dolayı idama mahkum olan tüccarlardır.
Bu cevap karşısında Zembilli Ali Efendi hemen geri dönüp Yavuz’a yetişerek:
- İpek satın alan 400 kişinin idamını emretmişsiniz. Bu caiz değildir. Katletmeyiniz, mes’ul olursunuz.
- Halkın üçte birinin nizam için üçte ikisinin katli caiz iken, üç-beş kişi için neden mes’ul olayım?
- Padişahım, bunların suçu halkın nizamını bozacak mahiyette değildir.
Yavuz kendi emrini, halkın nizamı olarak kabul ettiğine inandığından, şu cevabı verdi:
- Ya benim emrime karşı gelmek halkın nizamını bozmaz mı?
- Hayır bozmaz! İpek emininin bu tüccarlara ipek vermesi, sizin rızanıza alamettir. Suçları yoktur, dedikten sonra selam vermeden Yavuz’un huzurundan çıktı. Yavuz bu hareket çok sinirlendi ise de hiçbir cevap vermeden yoluna devam etti. Edirne'ye varınca İstanbul’a haber gönderip, bu 400 kişinin affedildiğini bildirdi.