Çocukları tacize uğramış bir aile ne yapmalı? - Halil Tabur - Mahmure Doktorlar
Halil Tabur >
Çocuk tacizlerinin anne-baba eğitimi ekseninde incelenmesi gerekiyor. Zira davranış eğitimiyle çocukların kendini koruması mümkün...
Amerika'da tacizciler teşhir ediliyor bizde ise gizleniyor...
Federal Megan Kanunu, 17 Mayıs 1996 tarihinde dönemin ABD başkanı Bill Clinton tarafından imzalanan bu yasaya göre, cinsel suçlardan herhangi birini işleyenler artık eyalet siciline kaydediliyor ve gelecekte suç işleme risklerine göre toplum bilgilendiriliyor. Yani aileler, komşularının cinsel bir suç işleyip işlemediğini internetten kolayca öğrenebiliyor. Bu uygulamayla hem aileler korunuyor hem de suçların tekrarı engelleniyor.
Taciz vakaları çok fazla...
Türkiye'de benzer bir uygulama yok. Tacize uğrayanlar da sapıklarda 'özenle' gizli tutuluyor. Aileler cinsel istismara uğramış çocuklarının bir daha asla evlenemeyeceğini, çoluk çocuğa karışamayacağını düşünüyor. Bu incitici vakalar gizlendikçe de yaşananlar yok farzediliyor. Fakat rakamlar hiç de böyle söylemiyor.
Adalet Bakanlığı'nın verilerine göre, Türkiye'de 1992-2007 yılları arasında çocuklara yönelik 21 bin taciz, tecavüz vakası görülmüş. Son sekiz ayda bu rakam 3 bin 200.
Psikologlara göre mevcut veriler gerçekleri yansıtmıyor: "Ortaya çıkmış taciz vakaları yaşananların sadece onda biri kadar. Ve bunların sadece binde biri adalete yansıyor. Aileler bu meselenin duyulmasını istemiyor, yaşananların üstünü örtüyor.
Şüphesiz hiçbir anne-baba çocuğunun başkaları tarafından hem fiziki hem duygusal istismarını istemez. Fakat taciz gibi etkisi yıllar süren bir gerçeği ailelerin tüm korumacılığına rağmen yok sayması ne durumun ortadan ciddiyetini kaldırıyor ne de çocuklar bu tehikeden sakınmayı öğrenebiliyor.
Cinsel içerikli söz ve davranışları normallerinden ayıramayan çocukların korunması yine ebeveyne düşüyor. 'Çocuklara yönelik taciz' meselesini bir de anne-baba açısından incelemek gerekiyor. Çünkü uzmanlara göre çocuklar cinsel istismarlara karşı eğitilebilir, tacize karşı koyabilir.
Cinsellik içeren her türlü söz, fiil ve materyalle bir çocuğa yakınlık kurmaya çalışmak anlamına gelen taciz, duygusal ve fiziksel olarak ikiye ayrılıyor.
Duygusal taciz, çocuğun duygularının cinselliğe alet edilmesine deniyor. Mesela cinsellik içeren konuşma, görsel malzeme, fıkra, oyun, film bu kapsama giriyor. Fiziksel taciz, halk arasında daha çok tanınıyor. Cinsel içerik taşıyan dokunmalar da dâhil, tecavüze giden tüm saldırgan davranışlar bu bölüme giriyor.
3-6 yaş arasındaki çocuklar eğer özel bir eğitim almadıysa cinsel tacize uğradığının farkına varamıyor. Cinsel içerikli davranışlardan rahatsız olsa da bunu anne-babasına söylemiyor.
Tepkilerini farklı biçimlerde dile getiriyor. Örneğin altını ıslatmaya başlıyor. Yabancıları gördüğünde korkuyor. Yalnız kalmak istemiyor. Geceleri ağlayarak uyanıyor. Arkadaşlarından uzaklaşıyor. Daha önce çok sevdiği, konuştuğu birinden ağlayarak kaçıyor. Ona taciz yapanı hatırlatacak objeleri görünce korkuyor. Dikkat eksikliği ve dalgınlık başlıyor.
Psikologlar, 7-12 yaş arasındaki kız ve erkek çocuklarının farklı tepkiler verdiğini belirtiyor. Ona göre erkekler eğer kendi cinslerinden biri tarafından saldırıya uğradıysa yaşadıklarını saklamaya çalışıyor. Bütünlüğüne zarar geldiğini düşünerek erkeksi davranışlar takınıyor.
Cinsiyetini küçük kızlara ispatlamaya çalışıyor. Kız çocukları ise kadınlık bütünlüğünü korumaya yöneliyor. Erkek gibi davranıyor, kadınsı giyinmemeye özen gösteriyor. Tacize uğrayan kızların yüzde 30'u yeme bozukluğu yaşıyor. Çünkü yaşadıklarını 'kadınlığıma yapılmış bir saldırı' diye kodluyor zihnine. Cinsiyetini ön plana çıkararak dikkat çekmeye çalışanlar da oluyor. Onlar tahrik ederek tacizin başka bir tarafını karşısındakine yapıyor.
Özet olarak her taciz ruh dünyamızda özellikle de çocukların iç dünyasında ciddi fay hatları oluşturuyor. Ve sonrasında sızmalar ve küçük büyük artçı depremler birbiri ardına geliyor...
Psikolog & Refleksolog