The Happy Prince sendromu.. ben mutlu prens'e hep ağladım.
benim hayattaki en büyük garipliğim sanırım: Mutlu Prens. yani oscar wilde'ın the happy prince isimli öyküsü.
Buna dayanamıyorum, biri okumaya başlasa -veya anlatmaya- hüngür hüngür ağlıyorum. manyak mıyım ben acaba? kardeşim beni kızdırmak istediğinde, mutlu prensten bahsediyor, tutamıyorum kendimi.
açıp okudum saat 1 de, ağladım biraz. ama her seferinde olmaz ki ya. çok küçük yaşta okumuş çok üzülmüştüm ondan mı acaba? biraz daha yazarsam yine başlayacagım ağlamaya. sanırım oyuncu olsam ağlama sahnelerinde hiç zorlanmazdım 2 dk. okusam mutlu prensi, yaşlar akardı kendiliğinden....
dayanamıyorum kardeşim, o kırlangıcın gidememesi beni öldürüyor :(
Adsız Ağustos 14, 2010 3:43 ÖÖ
Afush Aralık 19, 2013 6:23 ÖS
Blogunuzu tamamen tesadüf eseri buldum, mutlu prensin görselini ararken google beni buraya getirdi.
Yalnız değilsiniz, tıpkı sizin gibi ben de aynen okuduğumda ağlıyorum. Gördüğümde aklıma geldiğinde içim sızlıyor.
Dayanılmaz güzel derecede acıklı bir öykü ve benim de en büyük garipliğim bu. Ortaokuldan beri ağlıyorum buna ya.. Saçma ama.. öyle yani. Gene de dünyadaki tek mutlu prens acayipliğine sahip insan olmadığıma sevindim.