Zaman çok hızlı akıyor. ‘Rüzgarların Ötesinde’ bu yıl on beş
yaşına bastı. Tek bir kitap sığmadı tabi bu yıllara. İkinci kitabı da neredeyse
bitirmek üzereyim. En azından ben öyle olduğunu düşünüyorum ama belki de daha
yarısına bile gelmemişimdir. Kim bilir? Bunca zaman içerisinde ilk kitabı eşim
Pelin iki defa okudu. İlk okumasından sonra iki ayrı yeni bölüm yazmamı istedi.
Siparişle bölüm yazmak çok keyifliydi çünkü biri hikayenizi öğrenip daha
fazlasını duymak istediğinde, bu durum işinize yoğunlaşmanıza fazlasıyla
yardımcı bir unsur oluyor. İki bölümü de yazdım tüm detayıyla. Birinde cüce
diyarı Thronbaad’ın nasıl bir yer olduğunu anlatmamı istedi. Diğerinde ise
kanatlı prens Tharen’in izci ekipten ayrılıp kendi ülkesi Xheviteria’ya
döndüğünde neler yaptığını anlatmamı istedi. Masa başına oturup bilgisayarımı
açtığımda daha önceden aklımda hayalimde olmayan detayları yazdım. Bazı
yerlerini beğenmedi. Hiç sormadan sildi attı. Ona güvendiğim için ses etmedim.
Fazlasını isteyen, beğenmediği yerleri kırptığında da eminim bir bildiği vardır
diye düşündüm. Pelin ile sınırlı kalmadı okuma seansları. Çocukluk arkadaşım Orhan, kitabımı okuyan ilk kişi unvanına sahip. Edebiyatla inanılmaz derecede iç içe olan bu kardeşimin kitabımı okuması benim için inanılmaz bir şanstı. Bitirdiğinde yorumu aynen şöyle oldu. Muhteşem, haince planlanmış ve hatta gaddarca. Böylesine keskin hatlarla belirlenmiş bir özet cümlesi beni gerçekten çok gururlandırdı. Nasıl teşekkür etsem bilemedim. Sonra kardeşim Cenk okudu. Edenthreida ordusu için beş bin kişi demiştim ama o, sayılarını detaylı verdiğim birlikleri tek, tek toplayıp beş bin üç yüz kişi olduklarını fark etmişti. Doğrusu okuyanların bu kadar ciddiye alacağını düşünmemiştim. Çok şanslıydım. Ardından Uğur adında bir
arkadaşım okudu kitabımı. Bitirdiğinde bir süre üzerinde sohbetler ettik.
Anlatırken öyle heyecanla ve keyifle aktarıyordu ki aklındakileri, bu iş oldu
dedim. Özellikle cüce diyarını koruyan hayalet ejderha ile ilgili detaylardan
bahsederken gözlerindeki heyecanı şaşkınlıkla izledim. Fantastik kurgu seven
nadir insanlardan olumlu geri bildirim almak çok keyifliydi. Sonra Barış
isminde bir arkadaşım okudu. O da cesurca bazı değişiklikler istedi kitap
içerisinden. Çok sevmişti ve daha güzel olmasını istediği için söylüyordu
bunları. ‘Troundhorph ormanında yaşayan kurt kız, kuzey diyarların sarışın mavi
gözlü hatunlarından olmamalı’ dedi. ‘Çekik gözlü Asyalı bir karakter olmalı.’
diye ekledi. İnanılmaz mutlu oldum. Yazar olan Alper isminde bir arkadaşım var.
Gerçekte var olup olmadığından şüpheye düşüyorum bazen çünkü öyle kritik
zamanlarda öyle kritik bildirimlerde bulunuyor ki, üstü kapalı gibi görünen
açık mesajlar veriyor bana. Rüzgarların Ötesinde kitabımı hiç okumadı. Buna
rağmen tüm detayları ile okumuş gibi destekliyor beni. Adeta biliyor ne
yazdıklarımı ve gelecek görüyor yazdıklarımda. Teknik ve kritik bir kaç başka konuda
bana destek veriyor. Çok merak ettim neden beni böylesine desteklediğini.
Sordum bir gün. ‘Sen süper bir adamsın abi.’ diye cevap verdi. Herhalde daha
kapalı bir cevap olamazdı. ‘Nedir beni süper yapan?’ diye sormadım. Süper
olduğumu düşünmüyorum ama Alper’in gördüğü o küçük ışık her ne ise, onun
yaşamasını istiyorum. Çok derin bir adam. Sonsuz güveniyorum ona. Öyle ki,
sadece beni analiz edip, nasıl bir kitap yazmış olabileceğimi aklında
oluşturabiliyor. Belki de gerçekten biliyor. Dedim ya gerçekte var olup
olmadığından şüpheye düşüyorum diye. İnanılmaz bir durum. Nadir insanlar
bunlar. Bir şekilde tanıştığım ve arkadaşım olduğu için çok şanslıyım. Arkadaşlarımın ve eşimin kitabım üzerinde büyük etkisi var. Devam
etmekten vazgeçmek için elli tane bahane uydura bilirdim kendime. Onların
yaklaşımı ve inancı, bütün bahaneleri ve engelleri bertaraf etmeme sebep oldu. Yazdıklarımı
okuduğunda heyecan duyan insanları görmek, bir yazar adayı olarak bana güç
veriyor. Öyle ki, ikinci kitapta benim için bile fazla olan bazı cesur hamleler
yaptım. Türkiye’den bir yayın evi, ikinci kitap için yazdıklarımı görseydi,
eminim ki onun birinci kitap olmasını isterdi. Oysa ben buna asla razı gelmem.
Zaten ne değerlendirmelerini ne de yayınlamalarını istemiyorum artık. Sevgili
Alper’in yaptığı bir paylaşımda, Hannibal Barca’nın dediği gibi, Ya bir yol bulacağız,
Ya da bir yol açacağız.
Üniversite hayatı, kardeşimin de benimle aynı üniversiteyi kazanıp Eskişehir'e gelmesiyle daha keyifli bir hal aldı. Evimiz artık öğrenci evi değil aile evi olmuştu. Ev arkadaşımız Şafak, bizden daha büyük olduğu için hepimiz için bir ağabeydi. Keyifli sohbetler yapıyorduk uzun geceler boyu. Bu sohbetlere sınıf arkadaşım Barış, iletişim fakültesinden ve aynı zamanda yazlıktan arkadaşımız olan Onur'da dahil oluyordu. Bazen bütün gece uyumuyorduk.
Bir gün Animasyon bölümündeki bazı öğrencilerin çizgi roman çıkartma fikri ile harıl harıl çalıştıklarını öğrendik. Neden biz de bir çizgi roman dergisi hazırlamıyorduk ki? Çok eğlenceli görünüyordu. Adamlar çok ciddiydiler. Aralarından ismi Yıldıray olan ile tanıştım. Heyecanla onlar gibi bir dergi hazırlamayı istediğimizi söyledim. Bana 'Biz profesyonel çalışıyoruz.' dedi. Adam öyle ciddi söylemişti ki bu sözü, kendimden şüphe ettim. Bizim İç Mimar adayları olarak haddimize değildi çizgi roman çizmek. O zaman 'Hadi be!' diye geçirmiştim içimden. Yıllar sonra gerçekten haddimize olmayacağını öğrenecektik. İlk heves ettiğimiz gibi ilerlemeyecekti işler. Sıkılacaktık. Oysa Yıldıray ve Mahmut, Amerika'da DC Comics için çalışan çizerler olacaklardı. O zaman bunu kestiremiyorduk tabi. Biz de istiyorduk bir çizgi roman dergisi yapmayı. Onur'un hiç işi olmazdı böyle işlerle. Şafak ise hedefleri olan bir adamdı. İç Mimarlık bölümünü en iyi derece ile bitirip işine bakmanın peşindeydi. Başardı da. Barış, ben ve kardeşim Cenk toplandık bir masanın başında. Biz de çıkartacaktık bir çizgi roman dergisi. Üçümüz de harıl, harıl çalışmaya başladık. Çok disiplinsiz bir çalışma olduğunu şimdi görebiliyorum. Ne bir senaryo, ne de bir eskiz çalışması vardı önümüzde. Doğrudan mürekkebi alıp ilk kareden başlamıştım çizmeye. Çizdikçe çıkacaktı hikaye ortaya. Yıldıray'ın profesyonel olmak dediği kavram burada devreye giriyordu. İşe profesyonel yaklaşmadık biz. Kendimize itiraf etmesek de sadece fikrin kendisi heyecan verici olduğu için bu işe girişmiştik. Cenk aramızda çizim eğitimi hiç olmayan tek üyeydi ama adam ruhu kağıda iyi yansıtıyordu. Derginin ilk sayısı yayınlandığında, özellikle animasyon bölümünde okuyan arkadaşlarımız tarafından en çok ilgi gösterilen Cenk'in çizdiği o tek sayfalık hikaye olacaktı. Bu arada animasyon bölümünden Ozan ve Mahmut'da bize destek verdiler. Mahmut arka kapak için bir resim çizmiş, Ozan ise kendine has espri anlayışı ile süslediği kült hikayelerinden birisini bizlerle paylaşmıştı. Grafik bölümünde okuyan yine Barış isminde bir arkadaşımız da bizim için çizdiği ve intihar konulu iki sayfalık çizgi romanı ile aramıza katılmıştı. İlk sayıyı o zamanın parası ile altmış bin lira vererek matbaada bastırdık. Bu ücret büyük bir paraydı ve masrafları Barış ile bizim babamız karşılamıştı. Matbaa yüz tane basmıyordu tabi. Bir kezde en az bin tane basılması gerekiyordu. Bin tane dergiyi kim okuyacaktı ki? Olsun dedik ve bastırdık. Üşenmeden hepsini şeffaf naylon poşetlere koyup bantladık. Dergi satışları ile ilgili en akılcı ve gerçekçi yorum, Onur'dan gelmişti. 'Bu kadar dergiyi kim okuyacak oğlum, hadi Onur aldı bir. Sonra?' Dediği gibi de oldu. Onur aldı bir. Sonrası epey zor oldu. Yine de hevesimizi kırmadık. Temel sanat öğretmenimiz Faruk Atalayer tereddüt etmeden cebinden para çıkartıp dergiyi satın alan tek öğretmenimizdi. O dergi tam dört sayı yayınlandı. Sonuncu sayıyı o zaman kız arkadaşım, şimdi eşim olan Pelin yayınlamıştı. Yeni ekibi o kurdu. Ben sadece kapak resmini çizdim. Aradan yıllar geçti. Dergi için çizdiğim çizgi roman, başı sonu belli olmayan bir hikayeydi. Zamanla bir yerlere gelecek diye düşünmüştüm ama dergi kısa ömürlü olunca o da rafa kalktı haliyle. Yedek subay rütbesi ile askerlik yapacağım Ankara'da ajandamı elime alıp kitap yazmaya karar verdiğimde ise, çizgi romandaki hikaye tekrar canlanacaktı. Tüm karakterleri ve detayları ile değil ama, kara büyü ile bağlanmış bir ormanda araştırma yapan iki isimsiz şövalye, Rüzgarların Ötesinde kitabıma şövalyeler Anthalus ve Anthales olarak dahil olacaklardı. Bunun yanında kanatları olan sarışın ve öfkeli bir prenses vardı çizgi romanımda. Gölgeleri yönlendirerek rakiplerini alt eden bir dişi karakter daha hatırlıyorum. Onlar kaybolup gittiler ama şövalyeler o isimsiz ve başı sonu belli olmayan amatör çizgi romandan sıyrılıp kitabımda yer almayı başardılar. 'Edenthreida kralının en
güvendiği iki şövalyesi Anthalus ve Anthales, Karanlık Ormanın derinliklerine
dalmışlardı bile. Eğitimlerinin en zor dönemlerini geçirdikleri, cesaretlerini
sınadıkları Karanlık Orman, şimdi her zamankinden daha karanlık görünüyordu.
Hiç bir ses hatta hayvan sesi bile yoktu. Domuzlar dahi kaybolmuştu. Oysaki her
tarafta taze izleri vardı ve aynı zamanda onları izleyen bir takım başka tuhaf
izler de mevcuttu.' Gönderen
Kış çetin geçti ve sonunda ilkbahar geldi. İlkbahar beraberinde saha çalışmalarını da getirecekti. Emrime verilen elli asker ve bir kamyon dolusu çam ağacı ile sahaya indim. Bana eşlik eden, aynı zamanda Orman Mühendisi olan asteğmen arkadaşımla beraber, bize gösterilen bölgelere ağaç dikmekten sorumluyduk. O, mesleğini icra etmek suretiyle bölgedeki uygun noktaları belirleyip bize gösteriyordu. Ben de askerlerin ağaçları dikmelerini sağlıyordum. Gün sonunda kamyon kasasında kalan son ağaç benim olurdu. Askerler öyle istiyorlardı. 'Bu da senin ağacın olsun komutanım' diyorlardı. Ben de onları kırmayıp kolları sıvıyordum. Önce çukuru açıp sonra komutan ağacını dikiyordum. Bu, onların gözündeki saygınlığımı da arttırıyordu. Beni seviyorlardı ve saygıda kusur etmiyorlardı. Bir gün yine arazide öğlen yemeği arası verdiğimizde, ajandamın kapağını açtım. Dev bir savaşçı çizdim. Çevresinde de ona saldıran paralı askerler resmettim. Peşinden yan sayfaya, resimde olan olayı yazmaya başladım. Bir sayfalık kısa bir açıklama gibi bir yazı olmuştu bu. Sonra çizdiğim karakterlerin altına isimler yazdım. O anda aklıma gelen isimlerdi bunlar. Gülümsedim ve ajandayı kapattım. Çalışmaya devam etme zamanıydı. Ertesi gün tekrar açtım ajandayı. Sayfayı çevirip yeni bir resim çizmeye yeltendim ama ilham perileri yanımda olmalarına rağmen beni farklı yönlendirmeyi tercih etmişlerdi. Çizmek yerine bir sayfa önce yazdıklarımı devam ettirdim. Hiç bir yere varmayacağını geçirdim aklımdan zira ortada somut bir konu dahi yoktu. Yine de yazmaya devam ettim. Birden fikirler uçuşmaya başladı. İlk bölümün ilk paragrafından başlamak üzere yazmaya başlamamıştım ama belki de tam ortada olacak bir bölümün çevresinde şekillenen yeni bölümler gün yüzüne çıkmaya başlamıştı. Bu süreç bir ay kadar sürdü. Ardından konunun ana hatları tümden oturmuştu. Artık bir kitabım olmaya başlamıştı. Heyecanla yazıyordum. Aralara da çizimler yapmaya devam ediyordum. Askerlik görevim bittiğinde, elimde iki ajanda dolusu doküman birikmişti. Eve döndükten sonra ise, işe başlamamı ve evlenmemi kapsayan iki yıllık dönemde, o iki ajanda çalışma masamın çekmecesinde sessizce beni bekleyeceklerdi. Gönderen
Nereden geldi bilinmez,nasıl esti sorulmaz,soğuk bir rüzgar sebep oldu açmama gözlerimi.Fısıldadı kulağıma başka bir diyarın hikayesini.Belki kimse bilemedi ne ismini ne yerini.Öyle de olsa yaşadı birileri,uzaklarda bir yerlerde hepsini.Anlatmak düştü bana da ne var ne yoksa.Bilinmeyen bir diyarın unutulmuş,hikayesiydi kalemimde dil bulan oysa.Yazdım tüm detayıyla yaşananları.Merak eden okusun bilsin istedim unutulanları.