Darksiders 2 İncelemesi Part 1
Geçtiğimiz dönemlerde çıkan en dikkat çekici oyunlardan birinin Darksiders olduğunu düşünüyorum. Sessiz sedasız geldi ama en başta kendimden bildiğim üzere, aksiyon türünün takipçilerine çok sevdirdi kendini. Kusurları da vardı elbette ama God of War ve Zelda'nın birleşimi gibi duran, hafiften de Panzer Dragoon'u andıran sürüş bölümleriyle türün müdavimlerinin takdirini kazanmasını bildi. Darksiders iddialı bir oyun değildi, hatta benzetildiği Zelda veya God of War ile kıyaslanmaya kalksa bu açıdan oldukça sönük kalacağı da inkâr edilemez. Fakat oyunun başarısının sırrı da buydu. Abartıya kaçmadan, oyuncuya gezegenler patlattırmadan, gayet sınırlı ve samimi (artık dünyanın sonu hakkında ne kadar samimi olunabilirse) bir öykü anlatıyordu. Her neyse, Darksiders bir şekilde tuttu. Bu da zaten maddi olarak zor durumda olan THQ ve yapımcı Vigil Games'in doğal olarak gözlerini karartmasına neden oldu. Mantıkları da fena değildi hani; madem küçük bütçeli ve fazla iddialı olmayan bir Darksiders tutabiliyor, daha büyük ve daha abartılı bir Darksiders II kim bilir neler başarır... Okumakta olduğunuz işbu inceleme, işlerin nasıl da ters gidebileceğinin öyküsüdür.
Bildiğiniz üzere kıyamet senaryolarında, ortaya çıkması gereken güçlerden biri de mahşerin dört atlısıdır. Darksiders'da farklı hesaplar peşinde koşan güçler yüzünden Savaş erken uyandırılıyor ve bu işi çözmek onun başına kalıyordu. İkinci oyunda onun yerini bir başka atlı olan Ölüm alıyor. Benzer yetenekleri olsa da Ölüm ve Savaş tamamen farklı karakterler ve Darksiders II bunu hissettirmek için elinden geleni yapıyor. Savaş kelimenin tam anlamıyla durdurulamaz bir güçtü. Fiziksel olarak kendinden katlarca büyük yaratıklarla saf kuvvet savaşlarından galip ayrılırken, devasa kılıcı da hem alan etkili hem de yavaş darbelerle önünü açıyordu. Ölüm böyle bir karakter değil. Daha çok Legacy of Kain serisindeki Raziel'ı andırdığını söyleyebilirim. Çürümüş gibi duran vücudunun yanı sıra taktığı kurukafa maskesiyle -yüzünün bu olduğu da söylenebilir- gayet çelimsiz ve minyon duruyor zaten. Savaş'ın o ağır abi hallerini gördükten sonra Ölüm üflesen uçacak gibi neredeyse.
Neyse ki Ölüm, oyunun hemen başlarında kesinlikle hafife alınmaması gerektiğini bize gösteriyor. Darksiders II'de Savaş gibi ağır ve güçlü değiliz belki ama bunu telafi etmek için elimizde fazlasıyla malzeme var. Ölüm daha atik olduğu gibi, ilerledikçe Savaş'ın hayal bile edemeyeceği önemli güçlere de kavuşuyor. Bunların arasında ölüleri kendisi için savaşmaya çağırmaktan ağabeyi Kargaşa'nın tabancasına ve atmalı çekmeli kancalara kadar pek çok şey var. Hepsinden önemlisi Ölüm, sağdan soldan topladığı ve toplayacağı epik ve nadir bulunan silahları kullanabiliyor.
"AZ"RAİL, ÇOK SEÇENEK
Oyunun en önemli ve büyük değişikliğinden başlamanın mantıklı olacağını düşünüyorum. Darksiders'a aksiyon ve macera temelinin üstüne bir de rol yapma oyunu temasını işleyen ana özellik bu zira. Artık öldürdüğünüz düşmanlar ve açılan sandıklardan çıkan eşyaları alıp bunları kullanmak mümkün. Aynı Diablo ve benzeri kes-biç temalı oyunlarda olduğu gibi öldürülen yaratıklar silah ve zırh parçaları düşürüyorlar ve Ölüm bunları giyip kullanabiliyor. Eşya çeşitliliği bir Diablo değil belki ama yeterince iyi detaylandırılmış. Farklı özelliklere sahip hasar modelleri, karakterin temel özelliklerini güçlendiren getiriler dahil olmak üzere pek çok yan etkisi de var eşyaların.