Seda Cürgül Kaya: Kasım 2009
Bir sene aradan sonra yine geldi Kurban Bayramı. Ramazan Bayramı'ndan farklı olarak insanların kurban kesme telaşı ve akabinde kurban etlerinin ihtiyaç sahiplerine dağıtılmasının heyecanı yine kapımızda. Domuz gribi ile uğraştığımız şu günlerde bayram ziyaretlerinin nasıl geçeceğini tahmin edebiliyorum. Kurban keseceklerin de hem islami kurallara hem de toplumsal kurallara uymasını temenni ediyorum. Yine de, her şeye rağmen herkesin sevdikleriyle beraber mutlu ve hayırlara vesile olacak bir bayram geçirmesini dilerim.
Sadık Şendil'in bu ünlü eseri ülkemizde 1963 ve 1971 senelerinde beyazperde de gösterilmiş, sonra da 1980 senesinde televizyonlarda dizi olarak seyredilmiş. Bilinen ve anlatılan bir hikayeyi yeniden anlatmayı tercih etmiş Ezel Akay, namı diğer Ezop. Balat civarındaki Taşkasap mahallesini yeniden yaratmaya çalışmış, hatta bunu yaparken eğri büğrü ve yıkılacakmış gibi duran evler dahi hazırlamış. Kostümler ve dekor bir Ezel Akay klasiği kesinlikle. Hepsi oldukça dikkat çekici ve doğru seçimler olmuş. Hürmüz rolünde bu sefer Nurgül Yeşilçay var. Onun kocalarını Memet Ali Alabora, Cengiz Küçükayvaz, Öner Erkan, Sarp Apak, Erkan Can, Cem Karakaya ve Ezel Akay canlandırıyor. Kadroda ayrıca Müjdat Gezen, Gülse Birsel, Erol Günaydın, Zihni Göktay, Halit Akçatepe ve Haluk Bilginer de yer alıyor. Haluk Bilginer'in karakteri oyunda olmayan bir karakter; mahallenin delisi. Ama oldukça yakışmış bu karakter filme. Bunun en büyük sebebi Haluk Bilginer'in taktire şayan oyunculuğu bence. Film boyunca söylediği maniler de cabası tabiki.
Filmin en dikkat çekici taraflarından biri de üç tane müzikal sahnesi. Özellikle hamam sahnesindeki El Hubb isimli şarkı ve danslar çok başarılıydı. Hele o şarkının sözleri insanı ( özellikle de bayanları ) gerçekten de eğlendirmeye yetti. Filmde 14 tane şarkı var ve hemen hemen tüm oyuncuların şarkısı mevcut. Hatta Vokaliz grubu, filmde hem müziğiyle hem de oyunculuklarıyla yer alıyor. Film, 3 perdelik müzikal oyun tadında olmasına ve biraz da dekorların içerisinde sıkışmış gibi durmasına rağmen müzikleriyle ve oyuncuların başarılı oyunculuklarıyla oldukça eğlenceli bir hal almış. Bazı sahneler de sıkılmış olsam da genel olarak başarılı bulduğum bir film olmuş. Sonuçta düşük bir bütçeyle ve kısa bir süre içerinde hazırlanan film de usta oyuncuların yer alması bile 7 Kocalı Hürmüz'ü başarılı kılmaya yeter bence.
Oyunculuk, kostüm, dekor ve müzikal anlamda oldukça yerinde bir film olmuş. Biraz nostalji, biraz da bu kadar usta oyuncuyu bir arada görmek adına seyredilebilir diye düşünüyorum. Gidecek olanlara şimdiden iyi seyirler...
700 yıllık geçmişe sahip olan bir vakıf köyü Cumalıkızık. Orhan Gazi, Bursa'ya girmeden önce bir çok yerleşim alanı kurmuş: Bayındırkızık, Derekızık, Hamamkızık, Değirmenlikızık, Fidyekızık. Bunların arasından topluca gidilip cuma namazı kılınan köye de Cumalıkızık denmiş. Osmanlı'nın ilk dönemlerinin kırsal sivil mimarisinin halen kendini koruduğu köylerden biri Cumalıkızık Köyü. Uludağ'ın eteklerine kurulu olan köyün sokakları daracık. Yollarda hiç kaldırım yok ve tüm yollar taş döşeli. Köyün evleri çoğunlukla üç katlı ve etrafı büyükçe bir avluyla çevrili. Her evin kapısı çift kanatlı ve ortasında iki tane demir dövme tokmağı ve kulbu mevcut. İnsan o kapıların ardını merak etmeden duramıyor açıkçası. O kapıların ardında nelerin yaşandığını, konuşulduğunu, kutlandığını ya da neyin yasının tutulduğunu düşünmekten alamıyorsunuz kendinizi. Kısacası köyün sahip olduğu o tarihi ve mistik doku sizi içine çekiveriyor hemencecik. Evlerin yapımında güneşte kurutulmuş tuğla, ağaç ve kerpiç kullanılmış. Çamur sıvalı duvarlar, mavi, mor, koyu sarı, açık yeşil gibi renklere boyanırken, ahşap kısımlar kendi rengine bırakılmış. Ayrıca evler birbiriyle o kadar iç içe yapılmış ki, tarif ederken "bir avuç köy" diye anlatmanız mümkün. Aslına bakarsanız evlerin %40' ının boş olduğunu düşünürsek böyle bir tarif hiç de yanlış sayılmaz.
Köyün dar sokaklarına kendini bıraktığınızda "kaybolacağım galiba" diye düşünebilirsiniz. Böyle bir şey olursa, bunun tek nedeni kendinizi köyün o mistik havasına bırakmanız olabilir. Aksi taktirde daracık ve sonunu pek de ilerlemeden göremediğiniz sokakların sonu aslında daha önce geçtiğiniz diğer bir yol oluyor. Meydandan yukarıya doğru yürüdüğünüzde yol ikiye ayrılıyor. Hangisini tercih ederseniz edin sonunda yine aynı noktaya dönüyorsunuz. Köyün bir tarafındaki yolda sürekli akan bir su var. Bu durum taşları kaygan hale getirse de köye ayrı bir hava vermiş. Hani o suyun akışı dursa köydeki hayat da duracak gibi hissettim ben. Köy insanları oldukça konuşkan ama fotoğraf çektirmeye pek sıcak bakmıyorlar. Hani bu kadar ziyaretçi akınına uğrayan bir yer için bu durum biraz garip gelse de bir süre sonra alışıyorsunuz bu duruma da. Köyde seneler önce Kınalı Kar isimli bir de dizi çekilmiş olsa da muhafazakar halleri halen devam ediyor.
İstanbul'dan yola çıkıp, Eskihisar'dan feribotla Topçular'a geçtikten sonra Yalova'ya oradan da Bursa'ya geldikten sonra, Bursa'nın 10 km doğusunda, Bursa - Ankara karayolundan Uludağ eteklerine sapan yol, yaklaşık 3 km sonra Cumalıkızık köyüne ulaşıyor. Yemek tercihimi gözleme ve zeytinyağlı sarmadan yana kullandım. İp gibi sarmaları görünce kıskanmadım değil hani. Ayrıca odun ateşinde pişmiş ekşimaya ile yapılan köy ekmeği, cevizli ekmek yiyebilmeniz de mümkün burada.
11 senede çok şey değişmiş Giresun'da. En azından benim yaşadığım ve büyüdüğüm çevrede. Mesela eski evimizin etrafını uzun uzun binalar sarmış, arkadaşımla konuştuğumuz köşe başının yerine kocaman bir mobilya mağazası açılmış, annemle yarış eder gibi koşturarak gittiğimiz pazar yerine oldukça büyük bir alışveriş merkezi kurulmuş, 2 tane özel hastane açılmış, şehir içi yolu Karadeniz Sahil Yolu nedeniyle neredeyse kaybolmuş, trafik almış başını yürümüş, neredeyse her haneye en az iki araba düşer konuma gelmiş. Çocukluğumun parkları, köprüleri, bahçeleri, plajları artık yok. Son yaşanan sel felaketinden sonra ise bazı yerlerin görüntüleri gerçekten de çirkinleşmiş. Uzun zamandır yaylalarına gitmiyorum, kısmet olmadı ya da kar izin vermedi. Ama şehri böyle görünce oralarda da beton binaların sayısının artmış olabileceğini hayal edebiliyorum. Zamanla her yer değişir, gelişir. Şehirler göç alır, verir. Giresun da her şehir gibi zamanla yaşanan bu değişimlerden nasibini fazlasıyla almış. Kendi memleketimi tanıyamıyorum ama artık buna da üzülmüyorum. Oraya yeni gelmiş bir turist gibi Giresun'u yeniden keşfetmeye ve tanımaya çalışıyorum. Her ne olursa olsun, oranın havası, suyu, toprağı benim için çok özel. Her şey değişse de oradaki anılar ve yaşanmışlıklar hiç değişmiyor. Doğu Karadeniz'e bir gün yolunuz düşerse şayet Giresun'u asla es geçmeyin. Önce ona uzaktan bir bakın, sonra şehrin kalabalığını bir görün, ardından köylerine ve yaylalarına doğru yol alın. Yukarı doğru tırmandıkça göreceğiniz değişimler sizi kendisine hayran bırakacaktır.
Albümde dikkati çeken ilk şey doğu-batı sentezi olsa da dinledikçe Jülide Özçelik'in sahip olduğu ve bizlere sunduğu sesinin duruluğunu, akıcılığını, insanı içine alan derinliğini ve yürek burkan yorumunu fark etmemek mümkün olmuyor. Albümde iki şarkının söz ve müziği , bir adet doğaçlama şarkının da müziği kendisine ait. Kendi şarkılarından " Kendinle Kalırsın " öncelikle sözleriyle düşündürüyor insanı. Bu sözlere bu müzik ise tam oturmuş. Albümün en güzel taraflarından biri de kendi şarkılarını bu türkülerin arasında insana hiç yabancılık çektirmeden dinletebiliyor olması. Önümüz kış, karlı ve yağmurlu havalarda, bu İstanbul koşturmacasının içerinde, çok değil belki ama bir 45 dakikanızı huzurlu ve duru bir sesle geçirme şansınız olabilir.
Güçlü ve dolu bir ses, inşallah böyle devam eder. Jazz İstanbul ( Volume 2 ) albümünü beklemeye başladık. Başucu dinletilerinizden olması dileğiyle...
Bugün 10 Kasım günüdür, bugün Türk Milleti için YAS günüdür! Atam, ruhun şad, mekanın cennet olsun…
The White Ribbon, siyah beyaz bir tarih filmi. 144 dakika süren film, Birinci Dünya Savaşı öncesinde Almanya'nın kuzeyinde yer alan ve kendi halinde yaşayan bir köyde geçiyor. Film, bu köyde yaşayan bir öğretmenin ağzından anlatılıyor. Önce köyün doktorunun geçirdiği şüpheli kaza, ardından kadın işçinin ölümü ile bizleri hafifçe içine çeken film, ilerledikçe çocuklara verilen sıradışı ve acımasız cezalar, yaşanan ensest ilişki ve zinalar ile bizi iyice o dönemdeki cehenneme götürüyor. Hem çocukların hem de kadınların güçsüz ve savunmasız halleri çok net bir biçimde gözler önüne seriliyor. Filmde masumiyeti sembolize eden ve unuttukları anlarda hatırlamaları için çocukların kollarına bağlanan "Beyaz Bant" yaşadıkları her türlü şiddet ve cezadan sonra anlamını kaybediyor. Dışarıya kapalı ve kendi içinde toprak sahibinin verdikleriyle yaşayan köyde bu kadar olağandışı olaylara rağmen suçlu bulunamamakta ve sonunda çocuklar suçlu gibi görülmektedir. Zaten film de net bir sonuca varmadan bitiyor. Haneke filmlerine münhasır sessizlik, burada da filme hakim olmuş. Zaten tarih filmi olması nedeniyle siyah beyaz olan filmde, aydınlık sahneler çok fazlaydı. Özellikle bu sahnelerde yaşanan alt yazı okuyamama problemi nedeniyle sıkıntılı bir şekilde filmi izlemek zorunda kaldık. Haneke'nin bize vermek istediği o gerilimi malesef tam olarak alamadık. Beyoğlu Emek Sineması'nda ve özellikle gala gösteriminde yaşanan bu olumsuzluk nedeniyle filmden çıkanlar olması ve film sırasında gösterilen protestolar, malesef güzel başlayan bir galanın tatsız bir şekilde bitmesine neden oldu.
Film, bu sene Cannes'da Altın Palmiye ve FIBRESCI Ödülleri'nin sahibi oldu. Yaşanan dönemin toplumsal ve sosyal psikolojisini sorgulayan ve cevaplar arayan film, tam ve doğru cevabı veremeden bitiyor. Hollywood tarzıyla gerilim yaratmayan film, Funny Games'de olduğu gibi insanı sessizlik ve çaresizlik ile gerilime sürüklemeyi başarıyor. Türkiye'de sinemalara ne zaman gelecek bilmiyorum ama geldiğinde muhakkak görmenizi tavsiye ederim. Özellikle Haneke severlere...
“Kapital: Ekonomi Politiğin Eleştirisi”, Karl Marx’ın en önemli eseridir. Birinci Cilt, 1867 yılında Almanca olarak basılmıştır. Toplam 3 cilt olan eser, günümüzde hala pek çok insanın başucu kitabıdır. Aralık 2008 'de Japon yayınevi East Press tarafından basımı gerçekleştirilmiş olan Kapital Manga, ülkemizde de nihayet Yordam Kitap tarafından okurlara sunulmuştur. Yüzyıllık eser, Manga ( Japonlara özgü çizgi roman ) tarzından öyküleştirilmiş. Aslında cep kitap diyebileceğimiz kadar küçük, Kapital'in özünü ve kavramlarını, bir peynir fabrikasındaki üretim sürecini anlatacak kadar da detaylı bir kitap olmuş. Sayfa aralarında ufak anektodlar-tanımlamalar bulunuyor. Bu da Kapital'i ilk kez okuyanlar için yardımcı bir unsur olmuş. Öylesine uzun ve detaylı bir eseri, bu kadar kısa ve küçük bir formata sokmak tabiki yeterli değil ama bu kitabı da okurken Karl Marx'ın söylemek istediklerini anlamanız mümkün. Hele ki kapitalist bir dünyada yaşarken öylesine ufak detayların nasıl gözümüzden kaçtığını tekrar hatırlamak adına okunması gereken bir çizgi roman. 16 Ekim'de ilk baskısı gerçekleşen kitabın fiyatı 10,-TL. Çizimleri, kurgusu ve hikayesi gerçekten başarılı ve sürükleyici. Bir tane alıp okumanız ve kütüphanenize eklemeniz dileğiyle...
29 Kasım 1959 tarihinde, “Erenköy Amatör Foto Kulübü” adı ile Nurettin Erkılıç’ın önderliğinde Celalettin Yavşi Ebusüudoğlu, Turgut Ekin, Kemal Kozar, Hulki Öğreten, Şinasi Özatalay ve Reşat Aşkın tarafından kurulan dernek; ilk fotoğraf sergisini 1960 yılında Galatasaray Lisesi’nde açmış. Etkinliklerini yaygınlaştırmak amacıyla, 1962 yılında bugünkü “İstanbul Fotoğraf ve Sinema Amatörleri Derneği” (İFSAK) adını almış. İfsak'ın "160. Dönem Temel Fotoğraf Semineri " ne katıldım. 7 haftalık bir süreci kapsayan , çok detaylı olmayıp sadece başlangıç seviyesindeki bir seminerdi bu. Hafta içi ya da hafta sonu tercihi bulunan, 2 kez çekim gezisine gidilen eğlenceli ve faydalı bir semine oldu. Devamı için de önünüze pek çok seçenek sunabiliyor İfsak. Artık tercih size kalmış, ne yapmak istediğinize karar verip o doğrultuda eğitim alabilirsiniz. İfsak'ta eğitmenler dahil herkes gönüllü olarak orada çalışıyor. Gönül verenler bir arada olduğu için her şey fazlasıyla yapıcı, öğretici ve samimi. Fotoğraf ve sinema ile ilgili her şeye bir cevap ya da bir ilgili bulamamak gibi bir durum kesinlikle söz konusu değil. Çünkü amaç hep daha iyiye ulaşabilmek. İfsak'ta pek çok seminer ve atölyeler bulunuyor. Bunları internet sitelerinden takip edebilmeniz mümkün. İfsak, Taksim'de, Ayhan Işık Sokak'ta eski bir binanın 3 katını kullanıyor. Öğlen 12.00 den itibaren açılıyor. Seminer ve atölyeler süresince de açık kalıyor. Her hafta fotoğraf ve sinema üzerine bir etkinlik muhakkak oluyor İfsak'ta . Üstelik çoğu etkinlik de ücretsiz. Bir kere tanıştıktan sonra bir ayağınızın hep orada olacağına eminim. O havayı soluduktan sonra ayrı kalmanız mümkün değil.
En kısa sürede İfsak'la tanışmanız dileğiyle... İnternet Sitesi: www.ifsak.org.tr