Günah işlense dahi savunulmamalıdır!.
Zaniler dahi zinayı savunmamalılar!..
Nikâhsız ilişkiye zina diyoruz...
Zina fiilini işleyen zaniler dahi nikâhsız ilişkiyi savunmamalı, harama helal demenin ağır sorumluluğunu yüklenir duruma girmemeliler...
Çünkü zinayı irtikap etmiş biri, bu haliyle yine günahkâr bir mümin olarak kalır.
Ancak yaptığının haram olmadığını iddia ederse, bu defa günahkâr bir mümin olma vasfını da kaybeder, Allah'ın haram kıldığını helal diye iddia eden inkarcıların sınıfına girer. Yani, işlediği günahıyla değil de iddia ettiği inkârıyla imandan çıkmış olur. Bu mühim nokta dikkatten kaçmamalı, böylesine ciddi bir konuda laubalice sözlerden çekinmelidir.
Soru: -İnsan işlediği günahıyla neden imandan çıkmaz?
Çünkü kendini haklı görüp de günahını savunmaz. Allah'ın koyduğu yasağa itirazda bulunmaz. Böylece günahlı bir mümin olarak yine kendini korur.
Tehlike, o günahın bu asırda günah olmayacağı iddiasından sonra başlar.
-Kaçıncı asırda yaşıyoruz? Bu zamanda zina günah olur mu? Artık böyle şeyler serbest olmalı.. iddiasında bulunan adamı bekleyen akıbet, küfürden başkası değildir. Çünkü itirazı yüce Yaratıcı'ya yönelmekte, O'nun koyduğu yasağa itiraz etmektedir.
-Bazı kimseler neden böyle inkâr kokan iddialara yönelirler?
Sebebi açıktır. Günahlara kendini bağımlı hale getiren kimse, alıştığı günahtan vazgeçmeyi göze alamaz. Alamayınca artık bu asırda böylesine yaygın olan şeylerin haram olmayacağını düşünmeye başlar. Böylece, vazgeçilemez sandığı günahlarını savunma ihtiyacı duyar, küfür tehlikesi de bu savunmayla başlar...
Halbuki, işlediği günahtan sonra ümitsizliğe kapılmasa da, pişmanlık duyup tövbe etse, küfre götürecek böyle bir iddiaya yönelme ihtiyacı duymaz.
Bunun için Bediüzzaman Hazretleri; "-Her bir günah içinde küfre gidecek bir yol vardır!" der. Günaha maruz kalan insan, hemen tevbe, istiğfar ederek tedbir almalı ki, ümitsizliğe kapılıp da, bu zamanda bunlar günah olmaz, diye günahını savunur hale gelmesin.
-Günahtan sonra pişmanlık duymak, günahın affına sebep olabilir mi?
Bu, duyulan pişmanlığın samimiyet derecesiyle yakından ilgilidir.
Ne kadar gönülden pişmanlık duyarsa o kadar günahından sildirebilir, hatta tümünü de affettirebilir. Efendimiz'in bu konudaki müjdesi aynen şöyledir:
"-Günahına gönülden tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir!.."
Diğer hadisinde de:
"-Benim şefaatim, ümmetimin büyük günah sahiplerinedir!" buyurmuştur.
Muhbir-i sadık Efendimiz, hep doğru söylemiş, yapmayacağı şeyi hiç vaat etmemiştir.
"-Şefaatim ümmetimin büyük günah sahiplerinedir." diyorsa şüphesiz öyledir.
Ancak, şefaate layık olacak o ümmet de, pişmanlığında samimi olacak, Allah'ın haram kıldığı günahı helal saymaya kalkışan bir itirazcı durumuna düşmeyecektir!..
Zaten samimi insanlar, günahlarını asla savunmaz, aksine hep pişmanlık duyarlar. Hatta duydukları üzüntü ve pişmanlık da imandaki samimiyetleri nispetinde olur.
Efendimiz'in (sas) ifadesiyle:
-Mümin, günahını üzerine yıkılacak dağ gibi büyük görür. Münafık ise günahını burnu ucuna konmuş sinek gibi basite alır.
Büyük görülen günahlar tövbe ile terk edildiklerinden küçülürler. Küçük görülen günahlar da devam ettiklerinden büyürler. Bunun için, günahını büyük görmek iman kuvvetine işarettir, denir.
Özetleyecek olursak diyebiliriz ki: - İnsanı, maruz kaldığı günahı küfre götürmez. Ama 'kaçıncı asırda yaşıyoruz?..' diyerek Allah'ın haram kıldığı günahı helal saymaya kalkışması, küfre götürebilir. Günahı işlemekle mümin kaldığı halde, günahı savunmakla münkir durumuna düşebilir. Hal böyle olunca burada biraz duruyor, konuyu yazımızın başlığıyla bağlıyoruz.
-Zaniler dahi zinayı savunmamalılar!..