KAZIM'IN BİZİ BIRAKTIĞINA İNANMIYORLAR | PATİKAA
KAZIM’IN BİZİ BIRAKTIĞINA İNANMIYORLAR
Karadeniz müziğinin sevilen ismi Kazım Koyuncu’yu özleyenler için güzel bir haberimiz var. Çünkü Koyuncu’nun hayatına dokunan bir kitap çıktı.
Sanatçı kişiliğinin yanı sıra söylemleriyle de Karadeniz’in sesi oldu Kazım Koyuncu. Aramızdan ayrılalı 10 yıl oldu. Ama onu hâlâ büyük bir hasretle dinliyor,hayatını merak ediyoruz. Uğur Biryol, onu yakından tanımak isteyenler için birkitap hazırladı; “Kazım’ın Sevdası Kazımişi Oropa”. Koyuncu’nun kendi sözlerine yer veren kitap, daha da anlam kazanıyor ve müzisyen dostları, ailesi de kitaba konuk oluyor.
Olduğu gibi olmasına, samimiyetine, sevgisine… Kazım; net bir insan, ikircikli değil, ne düşünüyorsa öyle yaşıyor ve uyguluyor. Bu da insanların onu sevmesini sağlamış.
“Kazım Koyuncu, en büyük acılarımızdan biri… 7 Kasım 1971’de doğan, memleketin en karanlık yıllarına çocukluğunu, sonrasına ömrünü veren, hırçın dağların mert delikanlısı…” sözleriyle anlatıyor Murat Meriç kitabın önsözünde. Babasının kaymakam olmasını istediği Kazım’ın ablası Canan Koyuncu Erdem ise “Kazım, ‘Ben kendim olmak istiyorum’ diyordu; İstanbul’dan saçı uzun geliyordu ki, o zaman saçı uzun kimse yoktu Hopa’da” sözleriyle anlatıyor kardeşinden kalan anıları…
“İstanbul’a geldiğimizde direkt kitapçı ve kasetçilere yüklendik. Pink Floyd’u filan biraz biliyorduk. Arpalığın içine arpayı fazla kaçırırsan at fazla yer, deliye döner ya, öyle bir süreç yaşadık. Serde solculuk vardı, saçlar da uzadı, gitar çalıyorduk, Che tişörtleri, boğazlı kazaklar, kırmızı atkılar… 70’li yıllarda öldürülmüş bir devrimcinin parkası geçti elime, hiç çıkarmıyordum sırtımdan. Postallar, yırtık pantolonlar… Meğer kızlar da bunlara hasta oluyormuş, sonradan fark ettik.”
“Pek yemek yapmam vejetaryenim ama hamsi yerim. Bunu bana açıklayabilen tek kişi bir üniversite profesörüydü. Aslında beni et yemekten uzaklaştıran insanla hayvan arasındaki o mücadele… Karadenizliyim ama avcılıktan nefret ederim…”
Kaynak: Ekin Türkantos / Habertürk