Laçin Tenel: Bir Garip Haller
Bir kere benimle aynı şeyleri hisseden anneler var. Hepimiz bebek büyütürken arada delirecek kıvama gelebiliyoruz demek ki. Çalışma konusunda farklı fikirler var, bence hepsi doğru. Bütün anneler de en doğru kararı veriyor her zaman. Benim için, içinde bulunduğum şartlar için, ailemin durumu için doğru karar Nil' in biraz daha büyümesini beklemek olacak şimdilik.
Bir de tabii ki Süpermen değilim ben, iniş-çıkışlarım var. Nil ağlayınca bazen ben de ağlıyorum, çünkü yabancı biri etinden et koparıyor zannedebilir, tarzı o. Ama bir el çırpıyor ki dünya değişiyor bir anda. Bir gün yemek yemiyor diye üzülüyorum, ertesi gün "iki kaşık ıspanak yedi" diye havaya uçuyorum. Gece çok kalkarsa aksi ve nalet olabiliyorum, kalkmazsa Duracell tavşanı gibi geçiyor günüm. Bu ara biraz bunalımdayım, yakında çıkarım :) Dikiş dikebilirsem biraz deşarj oluyorum, gezebilirsem çok mutlu. İşte böyle geçinip gidiyoruz :)
|KİM: Laçin Tenel saat: Pazartesi, Ekim 03, 2011
tavsankac 4 Ekim 2011 00:04
laçln hanım yazılarınızı çok severek okuyorum, açıkçası enerjinize hayranım.. Yalnız ben bu minik yavrunun fotoğrafını her yüklediğinizde "Nil'i bu kez kim bilir nasıl göreceğiz acaba?" diye düşünürken bir yandan da nazar değer korkusuyla duamı eksik etmiyorum. Hani insan ya, iyi niyetle baksa bile nazar değebilir ki ben nazara inandığım için böyleyim.. Allah size çok güzel bir çocuk nasip etmiş, analı babalı, sağlıcakla büyüsün inşallah minik nil. darısı çocuk sahibi olmayanların başına..
yeşim 4 Ekim 2011 00:06
18 aylık bır kız Annesi olarak (Çalışmayan)sanki hayatımı özetlemişssin gibi hissetttim...
bubble 4 Ekim 2011 00:08
dikisdersi 4 Ekim 2011 00:34
gorkem 4 Ekim 2011 01:20
meltem 4 Ekim 2011 01:48
Ayşe Duru 4 Ekim 2011 01:57
selen- keddy 4 Ekim 2011 02:03
sonunda Niloş'u gördüm ve mıncıklayabildim :) çok tatlı maşşşaallaaahhhhh :) Sen nezaman bunalırsan ara ben çıkarım seninle :) Niloş'a ben bakarım sen mağazaları gezersin gönüllüyüm :)
Lulu 4 Ekim 2011 02:04
Bence isi kafana takma. Onemli olan bebeginle gecirdigin guzel zamanlar. Bebegin duygusal gelisimi icin de bence ilk zamanlarinda yaninda olmak onemli. Tabi her anne icin mumkun olmayabiliyor ama suan icin boyle bir firsatin varsa degerlendirebildigin kadar degerlendir Lacin'cim. Bir de Nil o kadar tatli ki her gordugumde masallah diyorum:)
lilibebek 4 Ekim 2011 02:18
Evet, yaşadıklarımı aynen yaşıyorsun Laçin'im, ben de dediğini diyecektim, Süpermen değilsin - değiliz ki... İniş çıkışlarımız var elbette. Ancak sen zaten sabrına hayran olduğum bir kızsın zorlanmayacaksın, aksine çözüm bulacaksın. TVden korkma, tavsiye ederim. Çok şeyler öğreniyorlar çizgi filmlerden (en başta konuşmak), üstelik çocuğunu o onları izlerken sen de daha çabuk tanırsın. Örneğin ben Lili'nin hayvanları çok ama çok seveceğini anlamıştım. Hayvan belgesellerini mum gibi izliyordu Nil kadarken:) Süper di mi? Böylece o onları izlerken ben de bişeyler dikebiliyordum, ya da örebiliyordum ne bileyim işte. Hepsi elbette geçiyor ama yeni şeyler başlıyor. Yani daha ritmik bir hayat artık çocuğun sana vereceği. (bu arada TVye odaklanması fazla sürmeyecektir ama sanırım 15 dk bile dikmek senin ruh halini değiştirebilir, bana iyi geliyordu. Yine de ne izleyeceğini sen seç, şimdilik Baby TV, sonra diğerlerine geç, ona hitab eden şeyler olmasına özen göster. Bir yandan da onu gözlemle, prizleri karıştırmasından iyidir... Seni anlıyorum demiştim:)
aslı 4 Ekim 2011 02:18
benim kızım yakında üç olucak inşallah laçincim ben hala onunnla bazen ağlıyorum bazen gülüyorum..senin yazılarındakileri her çocuk büyüten gibi bende hissettim zaman zaman yaşadım da ama insan her geçen günü deli gibi özlüyor....büyüdükçe düşündürdükleri anlar da çoğalıyor güldürdükleri anlarda:)bize düşen her anın tadını çıkarmak aslında yapabildiğimiz kadarıyla...Nil çok tatlı maşallah annesi küçücük ısır benm yerime...
aysun 4 Ekim 2011 02:21
zeynep 4 Ekim 2011 03:36
lacincim seni okadar iyi anliyorumki, benim oglum senin minikten iki ay buyuk oda tam yurumeye calisiyor hic bi saniye yerinde duramiyor surekli ilgi alaka istiyor bi anda yerden minik bise bulup agzina goturuyor insani encok sorumluluk duygusu yoruyor, bende bunalimdayim ama benim sebebim baska canim, bayadir halsizlim asiri derecede mide agrisi ve bulantiyla savasiyodum, gecen gun hastaneye gittik 8 haftalik hamile ciktim dusunebiliyomusun, yikildim resmen hic hazir degilim oglum cok kucuk ingilterede yasiyorum ve yanlizim nasil buyutucem diye inan kafayi yiyorum bebegin altini degistirmek bile bana iskence gibi okadar kotuyum ama anneyiz iste karnimdakini aldirayim diyorum onada kiyamiyorum yani benimde durumum boyle allah hepimize guc kuvvet versin bebeklerimizede saglik :(:)....
Şenay 4 Ekim 2011 04:12
Ne mutlu ''o'' var bazen asla anne olamayacakmışım gibi geliyor asla koklayamayacakmışım gibi yavrumu asla ağlamasından bunalamayacak asla güzel güzel kıyafetler dikip giydiremeyecekmişim gibi.Ne mutlu ''Nil''var. O olsunda herşey yoluna girer nasılsa... Sevgiler...
aysen 4 Ekim 2011 10:38
suhuba 4 Ekim 2011 12:14
Hayat 4 Ekim 2011 12:50
Nil'in fotoğraflarını görünce göbüşümdeki meleğimin dünyaya gelmesi için sabırsızlanıyorum :) işyerimde hergün Nil'i, DefDef'i, Selin'i-Derin'i takip etmekten kuzumunda blog karması olacağını düşünüyorum :)) eskiler öyle diyor kime daha çok bakarsan bebeğin Ona benzermiş :)) Bakalım bekleyip göreceğizzz... =)
Missred 4 Ekim 2011 14:51
Oluyor ya, bazen insanın her şeyi bırakıp gidesi gelebiliyor. Bir de insan çalışmaya başlarsa çocuğu yapamaz hissine kapılıyor ama onlar bizden çok daha kolay adapte oluyorlar yeni durumlara.Çalışırsan şuna bil " çalışmak evde çocuk bakmaktan daha kolay", utanarak söyleyeceğim ama bu bir gerçek, iş yerinde kafa dinliyorum ben:) Ayrıca çalışmasan bile sen üreten bir insansın, çalışmaktan çok üretmek önemli bence.
banu 4 Ekim 2011 15:37
ben de aynen senin gibiyimm vallahi, oglum iyiyse gece az kalkarsa super neseliyim bir de esim oglumla ilgilenir de ben kendime az da olsa vakit ayirabilirsem degmeyin keyfime..ama tam tersi oldugunda ben de cok aksi oluyourm herkeslere kiziyorum...
böjühk 4 Ekim 2011 16:51
depresif anne 4 Ekim 2011 17:21
nazmiye 4 Ekim 2011 18:30
mrb lacın sana burdan ılk yazısım nıle hasta oluyrm twıttedan bı kaç kez yazmıstım sana.daha dogrusu nıle:) su konuda sana çok katılıyrm dıksı dıkmek sanırım çok farklı bı duygu kardesımde senın gıbı dıkıs dıkmeyı cok sewıyrm ve desarj oluyo.umarım nıl zaman zaman sakınlesıp sana fırsat verıp dıkıs dıkebılırsın...bundan sonra daha sık yazıcam sana.
Ololi 4 Ekim 2011 18:40
Yine de ne demişler "bekara hanım boşamak kolay". Bakalım bebek geldikten sonra ne derim ;o)
73815 4 Ekim 2011 21:21
sen iyi bir annesin, her şey gönlünce olsun...
Nilay 4 Ekim 2011 22:12
bunların farkında olman ne güzel keşke hepimiz içinde bulunduğumuz zor durumların geçici olduğunu fark edebilsek, maşallah da diyeyim de nazar değmesin...
yasemin 4 Ekim 2011 22:57
çok şanslısınız,(sizi hamilelik döneminizden beri takip ediyorum.)bende bi bebeğim olsun artık diye ağlıyorum bu günlerde..dünya ne garip.olsa farklı sorunlar(ama tatlı sorunlar) olmasa çoookk farklı.........yinede tatlı yorgunluklar sizinki.bide bu yönden bakın istedim..
SesliChat 5 Ekim 2011 15:12