Yakınlarımız arasında hepsinden önce geleni; annemizdir. Sonra baba, sonra da öğretmenimiz gelir. Annemiz çok değerlidir. Çünkü; bizi karnında o taşıdı. Biz dünyaya gelince onun için sıkıntı bitmedi. Aksine, zahmetli yeni günler başladı.
Bu gerçeği, en küçük kardeşim Ahmed Burak henüz bebekken anladım.
İki yıl kadar önceydi. Bir akşam, üç kardeş ateşlendik. Benim boğazım ağrıyordu. Kardeşlerim halsizdi. Grip olmuştuk. Daha kötüsü; annem de hastaydı. Hepimize bakması için anneannemi bize çağırdık. Sonra birden küçük kardeşim Ahmed Burak bayıldı. Ateşi artmış, vücudu kıpkırmızı olmuştu. Büyükler bu duruma havale diyorlar. Lojmanda bulunan herkes telaşlandı. Komşu amcalar kardeşimi hemen hastaneye kaldırdılar. İnanmayacaksınız belki; ama ilk muayeneden sonra babam dahi, hepimiz eve dönerken annem sabaha kadar O’nun başından ayrılmadı.
Demek ki; annelik büyük bir şey. Annemi hasta yatağından kaldıran, gece hastanede nöbet tutturan duyguyu o gece öğrendim. Annelik dedikleri şeymiş bu.
Bu kadar önemli olan annelerimizi bir güne sığdırmak mümkün değildir. Anneler Günü’nü fırsat bilip, onları taze güllerle yeniden kucaklayalım. Saygıyla ellerini öpelim. Onlar için en büyük ödül bizim sağlık ve başarımızdır.
Anneler Günü sevgili annelerimize ve bütün minik arkadaşlarıma kutlu olsun.
İstanbul - 12.05.2003
*Bu yazı Okul birincisi olmuştur