Bu heykel müzesini bekliyor | Mehmet Şimşek Köşe Yazıları
Bu heykel müzesini bekliyor
20.03.2019 Mehmet Şimşek
MAVİ'nin Şubat sayısında 1999 Düzce depreminin “görsel sloganı” haline gelen Eşref Cengiz’in fotoğrafını konu edinmiş, fotoğrafı çeken gazeteci Abdurahman Antakyalı ile konuşmuştum. Söyleşimizin sonunda bir dip not düşerek, "Bu fotoğraftan esinlenilerek Eşref Cengiz’in heykelinin yapıldığını duymuş muydunuz?" demiştim. Evet, Eşref Cengiz'in heykeli yapılmıştı. 19 sene önce yaptığı çalışmaya imza atan sanatçı Ankaralı heykeltraş Uğur Toçsoy'dan başkası değildi. Toçsoy, şimdiye kadar bu konuyla ilgili hemen hiç konuşmadı. Medyanın ısrarlı görüşme taleplerine hep olumsuz yanıt verdi. Daha da ilginci isminden ötürü onun hep erkek olduğu düşünüldü. Uğur Hanım’dan randevu almam kolay olmadı. Çok değerli bir gazeteci dostumla günübirlik Ankara’ya gittik. Bizi Uğur Toçsoy'un sahibi olduğu kafeteryanın işletme müdürü Selahattin Ateş eskilerin deyişi ile "haddeden geçmiş nezaket" ile karşıladı. Şunu söylemek boynumuzun borcu: Selahattin Bey olmasaydı bu söyleşi olmayacaktı. Dikmen'de sevimli her yönüyle insana dokunan kafeteryada bizi ağırlayan Uğur Hanım'dan çok yakın ilgi ve sıcak bir misafirperverlik gördük. Kısa bir tanışma faslının ardından konuşmaya başladık.
Çalışmanınmilâdını merak ettim.
Uğur Hanım devam eden günleri anlatıyor:
"NİYET DÜZCE MEYDANI… KISMET DİKMEN'DEKİ MEKÂNI"
Uğur Toçsoy'un Düzce depremiyle ilgili çalışması Eşref Cengiz'le de sınırlıdeğil…
"Ankara'nın en çok nesini sevdiniz" diye sorulunca üstad cevap vermiş:
Güzel bir sohbet ve güzel insanlara veda ederek başkentten ayrılırken Ankara'nın en kötü yanının İstanbul'a dönüşü olduğunu düşündük…