Kooperatifçilik tarihine baktığımızda; Cumhuriyet tarihinde ilk kooperatif 1925 yılında kurulmuş ve o günden bu güne geliştirilmeye çalışılmıştır. Zaman zaman bu faaliyetler sekteye uğrasa da bazı girişimler başarısızlıkla sonuçlansa da kooperatifçiliğin bir dayanışma ve meslek gurubunun bir arada durma mücadelesi olduğunu görüyoruz.
Kooperatifler her ne kadar ekonomik kuruluşlar ise de temel amacı kar değildir. İş birliği, dayanışma kooperatiflerin temelini oluşturur. Eşitlik ilkesi üzerine kurulmuştur. Bütün bu anlayışların temelinde 1980 lerde kurulan ecza kooperatifleri bu bilinç ve sorumluluk anlayışıyla kurulmuştur. Eczacının ilaçla ilgili her yerde olması gerektiğinin farkına varılmıştır. İlacın gerçek sahibi olan bizlerin bu işin ekonomisinde de yer almalıydık. Bu gün gelinen noktada bunu başarabildiğimizi görmekteyiz. Ancak; bunu daha ileri taşımak geliştirmek ve korumak için çaba sarf etmeliyiz.
Son zamanlarda ilaç ve eczacılıkla ilgili olan gelişmeler bu alanda geleceğin nasıl olacağı konusunda bir endişe yaratmaktadır. İlacın eczaneler dışına çıkarılması çabaları gün geçtikçe artmaktadır. Bu sektörde eczacıyı by pass edecek serbest eczanelerin fonksiyonlarını azaltacak formülasyonlar zaman zaman ileri sürülerek bu konudaki olabilirlilik test edilmektedir. Buda bizim meslek örgütümüz yanında ekonomik örgütlerimizle de daha fazla işbirliği yapmamızı gerektiriyor. TEB ,Eczacı Odaları, kooperatifler bu alanlarda yeni projeler üretmek, daha dik bir duruş sergilemek ve bu tehditlerden kendimizi korumak zorundayız. Bunun için beraber yürüyüşümüzü sürdürmemiz gerekmektedir.
Her şeyden önce kooperatiflere katılımı arttırmalıyız. Kooperatifler sadece yeni üyelerine değil ,üyeleri olamayan meslektaşlarına da önemli katkılar sağlıyor. Bu katkılardan doğal olarak yararlanan üye olmayan meslektaşlarımızı bu yapının içine çekip esas gücün bireysellikten değil birlikten kaynaklandığını göstermek durumundayız.
TEB?in henüz çok ham olan ve düşük cirolu eczanelere yönelik bir proje geliştirme çabaları var. Böyle bir proje mutlaka gerçekleştirilmeli ve bu kooperatiflerle ortak yapılanmalıdır. Mesleğe ve meslektaşa vereceğimiz önemli katkılar bu ve buna benzer projeler olacaktır. Kooperatifleri bir dağıtım kanalı olarak değil eczacıya destek veren koruyan yapılar olduğunu göstermeliyiz.
Değerli meslektaşlarım kooperatifçilik bir birlik ruhudur. Ve her türlü kişisel çıkardan uzaktır. Çok önemli bir sosyal boyutu da vardır. Bu ruhun kurulmasında ve geliştirilmesinde ve bu günlere getirilmesinde emeği geçen herkese teşekkür ediyorum.
12 Mayıs 2007 - Okunma Sayısı : 2907