Çocuklarımız ve Çocuklara Dini Bilgiler Bölümünden Çocuklara Din Eğitiminde Ülkemizdeki Mevcut Durum .. ile ilgili Kısaca Bilgi
11 Aralık 2008 01:34 1
Bu aileler çocuklarının din eğitimleriyle ile ilgilenmelerinin gereğine inanmayan, din insan için önemli bir unsur olmadığı görüşüne sahip ailelerdir. Bu tür aileler, din derslerinin seçmeli dersler arasında olduğu yıllarda, çocuklarına bu derslerin verilmesini istemeyen kimseler olduğu gibi, günümüzde de din derslerinin çocuklar için zararlı olduğunu, çocuğun din adına anlatılanlardan dolayı aklının karışacağını iddia etmektedirler. Bu arada bazı örnekleri ileri sürerek, din dersleri programlarını, öğretmenleri ve din eğitimi kurumlarını da sık sık eleştirmektedirler. Bu tür ailelerde yetişen çocuklar din eğitimi adına hiçbir şey almadıkları gibi, dini pratikleri yaşama açısından oldukça yetersiz olan anne babalarından bu yönde de olumlu bir şekilde etkilenememektedirler. Yine bu tür ailelerde dini bilgiye yeterince ve doğru bir şekilde sahip olunmadığı için hatalı telkinlerde de bulunulabilmektedir. Sözgelimi, bazı çevrelerde rastlanıldığı üzere, Cenâb-ı Hak, çocuklara “Allah Baba” şeklinde tanıtılmakta, böylece içinde yaratılıştan var olan iman cevheri yanlış yöne kanalize edilerek köreltilmektedir. Hristiyanlıktaki teslis inancının kötü bir taklidi olan bu ifade tarzının İslâm akidesine tamamen ters düştüğünü yeri gelmişken belirtmeliyiz. Kısaca, bu tür ailelerdeki çocuklar, ilk çocukluk yıllarında almaları gereken dini bilgileri alamamakta, dini duygularının gelişmesine imkan tanınmamakta ve dini bilgi bakımından da son derece yetersiz bir durumda yetişmektedirler. Salt ahlaki kurallar ve toplumun değer yargılarının, çocuğun yüce bir kudrete inanma ve bağlanma ihtiyacını gideremeyeceği ve çocukta vicdan duygusunun gelişmesine yardımcı olmayacağı da bir gerçektir. Öte yandan bu tür ailelerde yetişen çocukların çocukluk yıllarında almaları gereken bu bilgileri sonraki yıllarda da alamamaları durumunda ortaya, dini kavramlar ve dini terminoloji bilgisinden yoksun bir entelektüel tipi çıkmakta ve sözgelimi bir haber spikeri olarak “Sayın seyirciler! Bu yıl hac günlerinin Kurban Bayramına denk gelmesi sebebiyle büyük izdiham yaşanıyor(!)” şeklinde haber geçebilmekte ya da bir TV sunucusu olarak “Yüce Allah bir hadis-i şerifte şöyle buyuruyor(!)” diyebilmektedir.
Bu gruptaki aileler, çocuklarının din eğitimiyle ilgilenmelerinin gereğine inanan ancak dini bilgi bakımından yeterli düzeyde olmadıkları için bu konuya gereken ilgiyi gösteremeyen ve çocuklarını ilkokul yıllarına kadar eğitimsiz bırakan ailelerdir. Yine bu aileler, din eğitiminin ilkokulda verilmesinin daha doğru olduğunu zannetmektedirler. Oysa yapılan araştırmalarda öğrencilerin 2/3’ü, “haftalık ders saatinin yetersizliğinden”, ??ü “öğretmenlerinin davranışlarından ve derslere gerektiği şekilde önem vermediklerinden” yana şikayetçidirler. Denilebilir ki, -en iyimser bakış açısıyla bile- öğrencilerin 2/3’ü çeşitli sebeplerle, din kültürü ve ahlâk bilgisi dersinden istenen faydayı sağlayamamaktadır.
“16 yaşındayım ve babamı bir kez bile namaz kılarken, secde ederken görmedim. Çok üzücü bir şey benim açımdan... Namaz kılsa ve bizi de teşvik etse gerçekten büyük mutluluk duyardım.” (Kız, 16 yaş)
“Ailem ibadetler konusunda benimle pek ilgilenmiyorlar. Kendileri de gevşek davrandıkları için, teşvikleri beni pek etkilemiyor. İbadetlerimi düzenli olarak yaptığımı söyleyemem.” (Erkek, 16 yaş)
“İbadete beni sadece annem teşvik eder. Babamın teşviklerini ise umursamıyorum. Çünkü o söylediklerini kendisi yapmıyor.” (Kız, 16 yaş)
Bu gruptaki aileler, özellikle Anadolu’da “geniş aile” tipini oluşturan ve çocuklarının din eğitimini geleneksel şartlarda yerine getiren ailelerdir. Dini prensiplerin az ama çok yaşandığı bu ailelerde, din eğitimi ve öğretimi çoğu kez dede, nine, anne, baba bazen de yakın akrabalar tarafından yaygın eğitim tarzıyla yapılmaktadır. Dolayısıyla, çocuk psikolojisinin gereklerine uyularak belli kurallar çerçevesinde bir eğitim verildiği söylenemez. Bu nedenle, verilen din eğitiminde düşülen bazı yanlışlıklar, ileriki yıllarda çocuğun ibadetlerini ve inancını terk eden biri olmasına sebebiyet verebilmektedir. Bu ailelerde dikkati çeken özelliklerden biri şudur. Çocuktaki vicdan gelişimi “Allah korkusu”yla sağlanmak istenmekte ve çocuğu istenmeyen davranışlardan vazgeçirmek için yine “Allah korkusu”na başvurulmaktadır. Sık sık “Allah seni cezalandırır/Gözünü kör eder/Cehennemde yakar/Seni taş yapar” gibi tehditlerle sindirilen çocuk, bu sayede Allah Teala’yı çocukları cehenneminde yakan, onları taş yapan, gözleri kör eden bir varlık olarak tasarlamakta ve Allah’ı daha henüz sevemeden ondan korkmaya başlamaktadır. Halbuki, doğru olan şudur: Çocuk ergenlik çağına kadar dini bakımdan herhangi bir sorumluluk ve yükümlülük taşımamaktadır. Allah Teala’nın onlara sağladığı bu müsamaha onlardan esirgenmemelidir. Ve çocuğa her şeyden önce Allah sevgisi aşılanmalı ki, o da sevdiği ve sevgisini içinde hissettiği yüce Yaratıcıya her hal ü karda ibadetten zevk alabilsin.
Bu grupta yer alan aileler ise, dini bilgileri çocuğa kazandırmanın bir anne babalık görevi olduğu şuurunda olanlar ve bu düşünceden hareketle çocuklara dini bilgileri aktarmanın çabası içinde olanlardır. İster “geniş aile”, ister “çekirdek aile” tipinde olsun, bu tür ailelerde çocukların din eğitimleri, genellikle bu konuda bilgisi olan dede, nine, anne baba veya diğer yakınlar tarafından yerine getirilmekte, yeri ve zamanı gelince de diğer eğitim kurumlarıyla bu eğitim desteklenmeye çalışılmaktadır. Ancak yaygın veya örgün eğitim kurumlarına (cami kursları ve okullar) gönderilirken de bu ilgi ve ihtimam devam etmektedir. Yani ebeveyn, çocuğunu evden göndermekle görevinin bittiğini düşünmemektedir. İdeale yakın diyebileceğimiz bir şekilde din eğitimi ve öğretimi veren bu aileler genellikle dini bilgiler bakımından yeterli ve kendini geliştirmeyi arzu eden, bunun yollarını araştıran kısmen yüksek, büyük oranda ise orta tahsilli insanlardır. Böylesi ailelerde yetişen çocukların sonraki yıllarda yaptıkları değerlendirmelerden birkaç örnek aktarmak istiyoruz.
“Bana çocukluk yıllarımda hep sevgi ve hoşgörüyle davranıldı. Bugün tutarlı ve olumlu davranışlara sahipsem, bunda ailemden aldığım dini eğitimin büyük rolü var.” (Kız, 17 yaş)
“Benim için en etkili örnek ailemin, gözümün önünde namaz kılmalarıydı” (Erkek, 18 yaş)
“Ailem ibadetlerini yerine getiren kimseler oldukları için teşviklerini olumlu karşılıyor ve onlarla birlikte ibadetlere katlıyordum.” (Erkek 16 yaş)
Mevcut kaynaklarımızla karşılayamadığımız ihtiyaçlarımızı nasıl giderebiliriz?
Mevcut kaynaklarla ihtiyaçlarınız arasında nasıl bir ilişki vardır
11 Aralık 2008 01:38 2
--->: Çocuklara Din Eğitiminde Ülkemizdeki Mevcut Durum ..
Dini eğitim çok çok önemli, çocuğun maneviyatı özellikle kendisinin gelişme ve ergenlik çağında eğer eğitimsiz ise bu konuda ciddi psikolojik bozukluklara girebiliyor, bunalım yaşayabiliyor, aitsizlik duygusu yaşayabiliyor.İçindeki boşluğu birşeylerle doldurmak istiyor.İster istemez kötü yollarada düşebiliyor..
Her konuda Eğitim Şart...
« - | Korkutarak Değil, Sevdirerek Eğitmek .. »