RAHATSIZ OLDUYSAN, EVET SENDEN BAHSEDİYORUM!
18 Eylül 2014, Perşembe 13:41
Geçen yazımda kifayetsiz muhteris ve sözde muhafazakâr patron örneği vermiştim.
Aslında patron değil de, onun etrafındaki “yalama/ götürme” takımından bazıları rahatsız olmuşlar.
Eğer bir patron, benim anlattığım hale geldiyse, niye rahatsız olsun?
Veya gelmediyse niye üstüne alınsın?
Fakat düzgün patronun da, arızalı patronun da etrafında, fırsat bulduğunda Fatih Sultan Mehmed’i zehirleyen dönme Yakup Paşa gibi hainler hep olmuştur ve olacaktır.
Asıl kahredici olan budur.
Liderlerimizin yalnızlığa mahkûmiyetinin sebebi de budur.
Basit bir örnek vereyim. Bu sefer ortaya servis değil. Bizzat yaşadığım bir olay.
1993’te rahmetli Enver Ören Ağabeyim “hizmet” aşkıyla yüz milyonlarca dolar harcayıp TGRT’yi kurmuştu.
Aradan zaman geçti. Paralel bir yapının eseri olan 2001 krizi yaşandı. Hem Türkiye’de… Hem de İhlas’ta…
O sırada biz de bir yapım şirketi kurmuş, çorbamızın derdine düşmüştük.
TGRT’nin atıl cihazlarının satıldığını duyduk ve kesemize uygun bir şeyler varsa alalım diye gittik.
Aradan 8 yıl geçmiş ve kutusu açılmamış yüzlerce cihaz…
(Rahmetli Enver Ören Ağabeyim’in varsa bir kabahati (haşa) inanan adam olmaktı. Ben de gider kapısını çalardım. Bir şeyler anlatırdım. İnanırdı. Herkesi kendi gibi zanneder veya öyle muamele ederdi.)
O gün satış salonundaki malları görünce anladık ki, 1993’de bir değil, iki, belki üç televizyon kuracak kadar cihaz aldırmış bazı hainler, sırf aradan götürdükleri komisyonu artırabilmek için.
O hainlerin bir kısmı devlet eliyle adrese teslim yollanmıştı; mecbur kabul edildi.
Kimileri de üzüm üzüme baka baka kararır misali ahiretlerini satıp dünyaya talip oldular.
TRT Genel Müdürü İbrahim Şahin için, Recep Tayyip Bey’in dik duruşunu kim hatırlamaz.
TRT’de, tarihi boyunca yapılmayan hamleler yapılmıştır. Ancak TRT’nin paralel çeteye teslim edildiği, İbrahim Şahin’in en yakınlarının ve hemşerilerinin belki ona rağmen neler yaptıkları veya yapmaya çalıştıkları aslında herkesçe bilinir. Dedikodu diyen varsa, gelsin yaşadıklarımı anlatayım.
Bir dönem stüdyo işletmeye kalkıştık ve İbrahim Şahin’in akraba ve hemşerileri ile muhatap olduk.
Mustafa Aşçı’yı tanımam. Fakat “TRT/ Türkiye Rant Televizyonu/ Çiftlikteki Elektrik Kaçağı” kitabında adı geçen akraba/ hemşeri takımından bazıları ile iş bile yaptık. (Kazıklandığımızı da itiraf etmeliyim.)
Bir yandan da TRT’ye proje kabul ettirmek için atmadığımız takla kalmadı; iyi, hesaplı, kaliteli projelerdi.
Diğer taraftan da stüdyomuzda TRT’ye iş yapan ve “Erol Abim sağ olsun. İyi refere etmiş ki, illa birçok projeyi bana yaptırmak istiyorlar” diye kendisine iş verilmesinden şikayetçi hanımlara da rastladık.
Seçilmiş Cumhurbaşkanım kızmasın; bir seçmen olarak kendisine ve partisine oy verdim hep.
Fakat Ankara’da veya Ankara ile iş yapmak denince benim midem bulanıyor.
Bu durum Ak Parti ile ilgili değil, Cumhuriyetin ve Cumhuriyet bürokrasisinin genleriyle ilgili.
Devlet-i Âliyye-i Muhammediyye’yi yıkıp “çağdaş, laik, aydın Cumhuriyet”i kuranların batıl sisteminin arızalarını, bir partiye, bir şahsa yükleyemem.
Ne hak ettiysek başımıza o gelmiştir.
Fakat “hak” yolda mücadele etmek ve yeri geldiğinde susmamak “cihad”ın gereğidir.
Her oluşun bir “hikmet”i var.
Lakin bütün vakti “hikmet” aramaya hasredersek, hesabını elbet veririz.
Manzaranın resmini çizmeye çalışıyorum.
Adını koymaya çalışıyorum.
Elbette yanıldığım olur. Belki de çokça olur. Böyle düşününler, karı gibi dedikodu edeceğine, yanlışı düzeltmeyi vazife addedip, kapımı çalmalılar.