Kilisli Emekli Bir Öğretmenin Unutulmayan Anıları (12. Bölüm)
20 Kas 2017 Pts 9:51
Demirler kabilesi ile birlikte dönüyorduk kınadan. Hem yolda yürüyor, hem sohbet ediyorduk. Çünkü hepimizin evi birbirine çok yakındı. Halis Hüseyinlerin evinin önünden geçerken, Ahmet Abi’nin eşi Meryem, “Hoca hadi bize gidelim, güzel bir çay içer, sohbet ederiz” dedi. “İyi tamam Meryem gidelim” dedim. Soğukta üşümüştük zaten. Hemen hemen Demirlerin bütün kızları ve gelinleri Meryem’in evinde toplandık.
Zöhre Teyze de oraya geldi. Elinde bir tepside cacıklı ekmekle içeri girdi.
- Gelin çayı koydun mu, dedi. Geldi dizimin dibine oturdu. Bir eliyle dizime hafifçe dokunarak:
- Eeee hoca düğünümüzü beğendin mi?
- Güzel… Yalnız gelin daha küçük ya Zöhre Teyze, daha çocuk! Neden böyle küçük yaşta evlendiriyorlar kızları?
- Köylük yerde öyle olur gızım! Bir gızın gözü açılmadan onun başını bağlamak gerekir. Bir gızın yaşı geçmeden, anasının babasının gözü açık ilken evini, eri’ni bellemeli…
- O yaşta bir kız çocuğu evi ne bilecek, eri ne bilecek Zöhre Teyzem?
- Senin yavuklun yok mu hoca?
Döndü abla başını yukarı kaldırarak;
- İnanmam! Anan bize senin sözlü olduğunu söylemişti!
(Kimse rahatsız etmesin diye söylemiştir diye düşündüm. Annem akıllı kadın vesselam!)
- Yeni bir gız öğretmen gelmiş, Dedi Zöhre Teyze.
- Evet, dün akşam geldi, tanıştık.
- Aleviymiş heee.,. dedi Ayşe Abla…
- Olsun… Ne var, dedi Zöhre Teyze. (Kendisi de Aleviymiş)
- Yaaa… İlk geldiğimde beni de öyle sandınız. Haftalarca yanıma gelmediniz, bir hoş geldin etmediniz, halim nedir sormadınız. Ta ki dedem yanıma gelinceye kadar…
Dedem köye yanıma geldiğinde günlerden cuma idi… Cuma namazını kılayım da torunumun yanına geçeyim, demiş. Dedemi camide görüp garipseyerek dedemin yabancı olduğunu anlayıp sormuşlar.
- Dede nereden gelir, nereye gidersin?
- Benim torunum var, burada öğretmen. O’nun yanına geldim.
- Torunun kim dede?
- Aysel Öğretmen.
- Haaa… İstiklal’deki öğretmen.
Dedem namazdan sonra elini kulağına atmış bir methiye okumuş orada.
- Vay… Sağ olasın dede ne güzel okudun, diline sağlık!
Dedem Kurtuluş Savaşında bulunmuş, Atatürk’ün o zamanlar ortaokul ayarında olan Rüştiye’de okumuş… Çok güzel Arapça, Fransızca ve Farsça bilen çok kültürlü bir insandı.
Dedemin dini bütün bir ihtiyar olduğunu anlayan köylüler, O’nu Ayvalı merkezden 4 km. uzaklıktaki İstiklal Mahallesine, evime kadar arabayla getirmişlerdi.
Ondan sonra da herkes yanıma geldi.
- Aslında bir insanın dini, mezhebi ne olursa olsun sonuçta bir insandır, dedim.
O sırada Zöhre Teyze:
- Ne olmuş yani! Ben de Aleviyim. Kocam da Sünni! Çok da gözel anlaşıyok, dedi.
- Beni Halis Emin gaçırdığında 13 yaşındaydım gayrı…
Hep birden gülüştük. Ayşe Teyze:
- Gelin bacı sen mi Hösen Ağamı gandırdın? Yoğusa, Hösen Ağa mı seni gandırdı haaaa?
Yeniden gülüşüyor, sıcacık cacıklı ekmeklerin yanında çaylarımızı neşe içinde içiyorduk.
- Bugün kınada Asiye Hoca da vardı, dedi Nuriye.
- At gibi bir gız, dedi Ayşe abla.
- Heee valla ne heybetli bir gıs.
- Erkek gibi babayiğit, dedi Döndü abla.
- Barabar mı galacaksınız?
- Valla ben teklif ettim ama o kuru Mustafa’ların evinde kalacakmış.
- O niyeymiş? İki gız hoca barabar galsanız ya?
- Bilmiyorum tanıdıklarıymış.
- Canı bilir, dediler.
Vakit bir hayli ilerlemişti. Herkes evine dağıldı. Akşamki düğün için hazırlanmamız gerekiyordu.
Eve geldik. Abim de köyün gençleriyle aşağıda oturmuş, çay içip sohbet etmişler. Acele ile yemeğimizi yedik.
Gece daha soğuk olur diye sıkıca giyindik, başımıza atkılar sararak oğlan evine gittik. Davulun sesi dağa çarparak yankı yapıyor, kulaklarımızı tırmalıyordu. Ayın ışığı sokağı gün ışığı gibi aydınlatmıştı. Cirit oyunu oynanıyordu.
Atların üzerinde karşılıklı dizilmiş iki takım atlı karşı karşıya duruyordu.
Atların arasında tahminen 100 m. mesafe vardı… Bir de baktım ki atın birisinin üstünde Asiye… Elinde yaklaşık 1 m. uzunluğunda kalın bir odun parçası vardı. Diğer atlıların da ellerinde sopalar (cirit ) vardı. Takımdan biri elindeki ciridi fırlatarak atını ileri doğru sürdü. Karşı takımdaki atlılar üzerlerine atılan ciritler atlarına değmesin diye arada bir eğilerek at üzerinde akrobatik hareketler yapıyorlardı.
Ciritlerden biri Asiye’nin atına değdi. Asiye adamı kovaladı, O da ciridini adamın üstüne attı. Önde koşan takımlardan başka birisi de Asiye’yi kovalayanın peşine düştü. Cirit ata isabet ettiğinde, ciridi atan kişi oyun dışı oldu. Ata atılan ciritler takıma puan kazandırıyordu. Asiye’nin karşı tarafındaki takım 1. olmuştu. (Devam edecek)