Gazeta gazetesinin yaptığı bir araştırma, aslında uzun süredir gözlemlenen bir olguyu yeniden gözler önüne serdi. Buna göre, Moskova başta büyük kentlerde yaşayanlar Rus klasik eserlerini giderek daha az okuyor.
Araştırmaya katılanların yüzde 83’ü “ Suç ve Ceza”yı, yüzde 82’si “Yevgeniy Onegin”I, yüzde 71’I “Savaş ve Barış”I, yüzde 56’sı “ Oblomov”u okuduklarını söylüyor. Ancak, çok bilinen bu klasiklerin dışında kalanlar ünlü eserleri bilen ya da okuyanların sayısı azalıyor. Örneğin, Dosteyevski’nin “Yoksulları”ını okuduğunu ya da adını duyduğunu söyleyenlerin oranı yüzde 35’e kadar düşüyor. Nobukov’un “Lolita”sını okuyanların oranı ise sadece yüzde 26.
Batı edebiyat dünyasının klasikleri açısından da durum fazla parlak değil. Örneğin, George Orwell’in “kült “ eseri “1984”ü araştırmaya katılanların sadece yüzde 7. 5’I okumuş. G.Marquez’in “ Yüz Yıllık Yalnızlık” eserinde de durum fazla parlak değil: Yüzde 15. Hamlet de yaklaşık olarak aynı oranda kişi tarafından okunmuş. “Muhtelem Gatsby”nin bilinme oranı yüzde 10’un altında.
Yine aynı gazetenin aktardığı bir diğer araştırmaya göre, 1996 yılında her gün düzenli olarak kitap okuduğunu söyleyen yüzde 31’lik kesim bugün yüzde 22’ye gerilemiş durumda. Yüzde 77’lik kesim ise çok ender olarak, ya da zaman zaman kitap okuduğunu söylüyor.
Gazeta, konuyla ilgili haberini “ Ruslar Puşkin yerine yemek kitaplarını okuyor!” başlığıyla duyurdu.
Etiketler: Güncel, Kültür, Rus Edebiyatı
2010 yılının ilk yarısında Moskova’yı ziyaret eden turistlerin sayısı geçtiğimiz yılın aynı yarısıyla kıyaslandığında %18,4 arttı.
Moskova Turizm Komitesi Başkanı Grigoriy Antyufeyev, her ülkede turizmin gelişiminin giriş yapan turist sayısıyla belirlendiğini ifade ederken, Başkent için bu oranın her sene %10-15 arasında arttığını bildirdi. Antyufeyev, 2009’daki ekonomik krize rağmen 2010’un ilk yarısı itibariyle geçen yılın ilk altı ayıyla karşılaştırıldığında Moskova’daki turist sayısında %18,4 artış belirlendiğini belirtti.
Turizm Komitesi Başkanı turistlerin şehirde bıraktıkları paranın Başkent bütçesinin %7’sini oluşturduğunu, yeni çalışma alanları ve Moskovalıların yaşam standartlarının arttırılmasına yardım olduğunu söyledi.
2009 yılının ikinci çeyreğinden bu yana Moskova’ya gelen turist kafilelerindeki azalma dururken ekonomik kriz öncesi duruma dönülmeye başlandı. Antyufeyev, Moskova’yı ziyaret eden turistlerin ülkelerinde ilk altı sırayı Almanya, Fransa, Amerika, Çin, İtalya ve Büyük Britanya’nın aldığını bildirdi.
2010’un ilk yarısında 2009’un ilk yarısına göre uzak ülkelerden gelen ve Başkenti ziyaret eden Japon turistlerin sayısının %26, İsraillilerin %17,5, Çinlilerin %12,6 büyüdüğü açıklandı.
Anyufeyev, Almanların Moskova’yı %12,2, İtalyanların %18,6,Fransızların %8,5, Büyük Britanya’nın %3,5 yükseldiğini belirtirken son sekiz yıl boyunca Alman turistlerin Başkente gelenler arasında birinci sırada yer aldığını söyledi. Alman turistlerin sayısının 2009’un ilk yarısında %12 azaldığını ve yıl sonunda sadece %4,8 olduğunu ifade eden Moskova Turizm Komitesi Başkanı, komşu ülkelerden gelen turist sayısında ilk beşi Özbekistan, Tacikistan, Ermenistan, Ukrayna ve Azerbaycan vatandaşlarının oluşturduğunu kaydetti.
İnternet sitesi Vashdosug’un belirlediği 5 yer şöyle:
1- Burgomistr. Teatralnıy Ploşad 5/2. Metro Ploşad Revolutsii.
2-Pivnaya 01. Prospekt Vernadskovo 6/3 Metro: Universitet.
3 –Prajeçka. Ul.Marşaia Vasilevskogo 17 Metro: Şçukinskaya, Ul.Borontsovksaya 35B Korpus 2 Metro Proleterskaya.
4-Ştolnaya. Ul. Zatsepskiy Val 6/13. Metro: Paveletskaya.
5-Amigo Migel. Leningradskiy Prospekt 47. Metro: Aeroport.
Rusya’da “ısınma mevsimi” başlıyor. Bugünlerde sona erecek pastırma yazı sonrasında etkisi 6-7, hatta 8 ay kadar sürecek olan soğuklar başlayacak.
Isınma demek yakıt demek. Adaaam sen de, diyebilirsiniz, Rusya’da da bu sorun mu! Adamlar doğalgaz şampiyonu! Bütün dünyaya yüksek fiyatlarla gaz veriyorlar. Hatta bazen gazı kesme tehdidi ile ortalığı sarsıyorlar. Yüzlerce milyonluk coğrafyalara gaz ihraç eden bu koca ülke için, 140 milyonluk iç pazarın ihtiyacını karşılamak da iş mi?
Yanılıyorsunuz. İç pazar ucuz, yerli tüketici parasız. Onun için gaz yatırımlarının çoğu dışarıya yapılıyor: Mavi Akım, Güney Akımı, Kuzey Akımı…
Rusya’daki yerleşim bölgelerinin üçte birinde gaz yok. Köylerin neredeyse yarısı gaz nedir bilmiyor. Gazprom, “5-6 yılda hallederiz” diyor. Ama bugünkü durum bu: Doğalgaz imparatorluğunda on milyonlarca insan doğalgazın yolunu gözlüyor.
“Büyük devlet” olmak böyle bir şey bazen. Dünyaya hükmetmeye çalışırken içerdeki vatandaşı geri plana itmek…
Bizde de öyle değil mi: Bir taraftan dünyanın en büyük 16. ekonomisi, uğrunda nice mücadeleler verilen bölge liderliği hedefi; öteki taraftan çözümü ertelenen onca ekonomik ve sosyal sorun…
“Büyük devlet” olmak zor iş! Herkesin aklı ermez bu işe!..
Türk olmak, Rus olmak ve 'dünya vatandaşı' olmak
Artık ara sıra misafiri olduğum Moskova’ya geldiğimde iki ana işim var. Biri, buraya geliş nedeni olan işlerimi yapmak… İkincisi, kendimi dinlemek, yirmi yıllık “Moskovalılık” dönemimle bugünkü hislerimi karşılaştırmak, nereden gelip nereye gittiğimi ve mutluluk haritasının neresine düştüğümü kurcalamak...
Memlekete dönüş sonrasında daha bir yıl bile geçmedi. Türkiye ile tümüyle kaynaşma duygusu için henüz erken, ama Rusya’dan uzaklaşma izlenimi için artık yeterli. Yani bir tür “ortada kalmışlık”. Ama bu her zaman “bocalama” anlamına gelmiyor, keyfi çıkarılacak bir “dışarıdan bakma ayrıcalığı” da tanıyor insana.
Türkiye’de karşılaştığım arkadaşlar sık sık aynı soruları soruyor:
- Döndüğüne pişman mısın?
- Uyum sorunu yaşıyor musun?
Rusya seyahatlerimde gördüklerimin soruları da bir başka ilginç:
- Ne oldu, Rusya’ya döndün mü tekrar?
- Moskova’yı özlüyor musun?
Ve verdiğim cevaplar ne onları ne ötekileri tatmin ediyor sanki. Benden hep olumsuz bir şeyler duymak ister gibiler. Çünkü “dönenler” genellikle mutsuz oluyormuş, bu ülkede mutlu olmanın imkânı yokmuş…
Ben ne bir cennetten çıktım, ne de bir cennete girdim. Hem Rusya, hem de Türkiye, insanı canından bezdirebilecek sorunlar açısından maalesef çok zengin.
İkisi de benim vatanım. Ama ikisine karşı fanatik bağlarla bağlı değilim. Her ikisinin de hoşlandığım ve tepki duyduğum tarafları var.
Yakın arkadaşım diyemeyeceğim bazı tanıdıkların yorumları daha bir yüzeysel:
- Sonunda memlekete döndün. Zaten herkes sonunda memleketine döner. İnsan ancak doğduğu ve geleneğini-göreneğini bildiği yerlerde mutlu olabilir!
Hiç de değil! Dünyada yüz milyonlarca insan kendi memleketinde yaşamıyor. Hepsi daha iyi bir hayat arayışında. Bu neden bir başka ülkede olmasın? Belki de çok uzak bir ülkede…
“İnsan doğduğu değil, doyduğu yerde…” diyorlar ya; doymayı açlık duygusunu gidermenin çok ötesine de taşıyabiliyorsak, söylenilen doğru.
Benim yakın bir arkadaşım İsveç’te yaşıyor. Bir başkası Kanada’da. Anlattıklarına göre, oralardaki hayat çok daha insanca. Neden o ülkelerde yaşamasınlar? Neden onlara memlekete dönmediler diye “vatan haini” muamelesi yapalım?
Üstelik insan, yaşadığı her yerde kendisi ve başkaları için daha iyi bir hayat mücadelesi verebilir.
Bunun için illa Türk, Rus, Kürt veya Amerikalı olmak şart değil.
“Dünya vatandaşı”olmak yeter!..
Ne yazık ki bunu anlatabilmek şöyle dursun, söyleyebilmek bile neredeyse cesaret meselesi. Çünkü herkeste bir milliyetçilik, içi boş bir “vatanseverlik söylemi”, sağcısında da solcusunda da öylesine yerel bir sıkışmışlık, dünyaya kapalılık!..
İki iş görüşmesi arasında Moskova sokaklarında geçmişimi arar gibi dolaşıyorum. Duygularım karışık.
Buraya ilk gelişimin üzerinden tam 29 yıl geçmiş.
Seviyorum Rusya’yı ve Rusları. Kızdığım da oluyor. Savunuyorum Rusya’yı. Ama bir o kadar da eleştiriyorum. Bazen anladığımı düşünüyorum Rusya’yı. Başımı iki elimin arasında sıkıştırarak ondan korktuğumu da biliyorum. Umutsuzluğa düştüğüm oluyor kimi zaman. Ama yine de inanıyorum bu ülkenin geleceğine.
Sevdiğim, kızdığım, savunduğum, eleştirdiğim, anladığım, korktuğum, umutsuzluğa düştüğüm ve inandığım bu ülkenin nüfus cüzdanını taşımıyor olmam hiç önemli değil. Yukarıda aktardığıma benzer duygu ve düşünceleri kendi ülkemle ilgili olarak da yazabilirdim.
Kim bilir, yirmi yaşında çıkıp geldiğim ülke ABD veya Fransa olsaydı, belki de onlarla ilgili benzer duygularım olurdu.
Çünkü insanların her şeyden önce Türk, Rus, Alman ya da Arap değil,“dünyalı” olduğunu düşünüyorum.
Ve birbirine şu gökyüzündeki dokunulası yıldızlardan bile daha yakın olan ülkeler ve oralarda yaşayan farklı milletlerden insanlar, aslında öylesine benzeşiyorlar ki...
Yaban ellerde hemşeri muhabbetleri
Cep telefonumun, Rusların deyişiyle mobil telefonumun ödemesini yapmak için Moskova merkezinde büyük bir salondaki çok sayıdaki sıradan birine giriyorum. Şansa bak! Hemen önümde bir Türk var.
Cebimden bir an için çıkardığım pasaportu görünce hemen Türkçe bir şeyler söylüyor. Çevredekiler bu anlaşılmaz dile kulak kabartıyorlar.
Bu zoraki kısa konuşma, bana yıllar boyunca gördüğüm aynı filmi ve onunla ilgili defalarca kağıda döktüğüm “içimden gelenleri” hatırlatıyor.
Filmin başı hep aynı:
Toplam yirmi sekiz yıl yurtdışında yaşadığımdan dolayı Türkçe olarak sorulan bu soruyla defalarca karşılaştım. Doğrusu yurtdışına çoktan alışmış biri olarak her fırsatta memleketimden birilerini bulup hasret giderme ihtiyacı hissetmiyorum. Ama bazı Türklerin yalnız hemşerilerine gösterdikleri bir sıcaklıkla yanıma yaklaşıp bu soruyla bir söyleşi başlatma girişimlerinde bir beis görmüyorum.
- Evet, Türküm…
Bu cevap, hiç tanışmayan ve söz gelimi Adana veya İstanbul’da karşılaşsalar birbirlerine kesinlikle ilgi göstermeyecek iki insanın dostluk denemesinin başlangıcı olabiliyor. Yaşları, meslekleri, huyları, tuttukları takımlar, siyasi, ideolojik, dinsel ve cinsel tercihleri çok farklı olan iki kişinin arasında yalnızca yabancı bir ülkede buluşmalarından dolayı bir yakınlaşma oluyor. En azından başlangıçta.
- Rusya’da ne iş yapıyorsunuz?
Bu soruyla birlikte meraklı midelere cevap lokmaları birbiri ardına indirilmeye başlanıyor.
- Ne kadardır Rusya’dasınız?
- Rusya’da yaşamak hoşunuza gidiyor mu?
Bu son soru biraz risk içeriyor. Ortak yönlerinizi perçinlemenize yarayabileceği gibi, apayrı iki insan olduğunuzun ortaya çıkmasına da yol açabiliyor.
- Rusları nasıl buluyorsunuz?
İşte daha riskli bir soru. Ruslar, gelenekleri, siyasi ve toplumsal hayatları, sanat ve kültürleri, Rus kadınları… derken yorumlarınızın birbirinden çok farklı olduğu su yüzüne çıkabiliyor. Sorduğu sorularla bazen bütün dünyayı “biz Türkler ve ötekiler” olarak ikiye bölmeye eğilimli kişiler, Rus dedikodusu yapmaya, biz Türklerin ne kadar üstün olduğunu anlatmaya heveslenebiliyor.
- Memleketi özlediniz mi?
Bu soru ilk bakışta zararsız görünüyor. Ama “vatan hasreti”, “taşı toprağı” derken bazen yine kendinizi kaba milliyetçilik kokan geyik sohbetlerinin içinde bulabiliyorsunuz.
Tesadüfen rastladığınız hemşerinizle vedalaşırken bazen sizin ve/veya onun ses tonunda tanışmanın pek mutluluk getirmediğini fısıldayan limoni bir vurgu hissedilebiliyor. Sonuçta “yeni hemşeri” çabucak unutuluyor.
Tabii bütün bunların tersinin çıkması ve başlayan söyleşinin güçlü bir dostluğa uzanması ihtimali de bulunuyor.
Ama yirmi sekiz yıl içinde bu konuda fazla şanslı olmadığımı sanıyorum.
Yine de sorulan soruya aynı cevabı vermek gerekiyor:
Etiketler: Rusya, Yaşam, Yaşam Kültürü
Soğuk Savaş döneminin karşıt kutuplarında yer alan Rusya'dan Amerikan kıtasının keşfi ile ilgili ilginç iddialar geldi. Rus akademisyenler Amerika'yı İtalyan asıllı denizci Kristof Kolomb değil, Sibiryalıların keşfettiğini iddia etti.
Rusya Bilimler Akademisi’ne bağlı Sibirya Bölümü Arkeoloji ve Etnografi Enstitüsü Başkanı Anatoliy Derevyanko, son yıllarda yaptıkları bilimsel çalışmaları anlattı. Rus akademisyen, “Rusya’nın Yujno-Sahalinsk kentinde Pasifik okyanus çevresinde ilk insanların nasıl ortaya çıktığını, nereden geldiklerini ele alan bir konferans düzenledik. Üç gün süreyle devam eden bilimsel konferansta önemli çalışmalar yaptık. Amerikan kıtasına ilk Sibiryalıların gittiğini bulduk” dedi.
Amerika’ya ilk önce Sibiryalılar gitmiş
Rus akademisyen Derevyanko, son yıllarda yaptıkları çalışmalarda bilim dünyası adına önemli gelişmeler kattetiklerini de belirtti. Derevyanko, “Sahalin Üniversitesi’ndeki meslektaşlarımız, Sahalin adasının güneyindeki Dolin bölgesinde yapılan kazı araştırmalarında çok önemli ve ilginç detaylar buldu: Bu detaylara dayanarak şunu belirtebiliriz: Sahalin’de ilk insanlar yaklaşık 100-200 bin yıl önce ortaya çıkmış. Bilimsel kanıtlara göre de Amerika’ya insanlar ilk olarak Sibirya’dan gitmiş. Bu varsayımdan ziyade bir bilimsel kanıt. Dolayısıyla Amerika’yı Kolomb değil, Sibiryalılar keşfetmiş. Burada bilim adamları iki görüşü de paylaşıyor: Bazıları bu göçün 13-14 bin yıl önce, bazıları ise 20-25 bin yıl önce gerçekleştiğine inanıyor.” iddiasını dile getirdi.
14 Eylül Rus bilim adamı İvan Pavlov'un doğum yıldönümü...
Biz onu günlük hayattaki konuşmalarımıza kadar giren Pavlov'un köpekleri diye bildiğimiz "şartlı refleks" üzerine yaptığı araştırmaları ve buluşu ile biliriz.
İvan Petroviç Pavlov (Иван Петрович Павлов) Rusya'nın yetiştirdiği en önemli bilim adamlarından biri; fizyolog, psikolog ve hekim.(d. 14 Eylül 1849 Ryazan – ö. 27 Şubat 1936 Leningrad)
Şartlı reflekslerin doğası ve işleyişi konusundaki buluşu, tüm araştırmaları öğrenme alanına yöneltti. Pavlov laboratuvarda mide üzerine bir çalışma yaparken bir şeyi farketmiştir. Köpek daha et verilmeden önce ayak seslerini duyduğunda salya akıtmaya başlamıştır. Bu olaydan sonra Pavlov çalışmalarını bu yöne doğru geliştirmiştir.
Ben sokaktaki adamım. Ne zaman ne cehennemden çıkıp geleceğimi Tanrı bile bilmez. Şeytan, ‘Belki bir hüner kaparım’ umuduyla gölgemi takip eder.
Kaynak : http://www.uzaklar.com/sokaktaki-adam-ve-rimeli-islak-kiz/
Etiketler: Gezi, Moskova, Şehir
Size bir sokağı anlatın dense ne dersiniz? Belki de çoğumuz sokak dediğin ne ki bir baştan bir başa yürüsek biter ve anlatmak istesek birkaç dakikada anlatırsın, yazmaya başlasan bir sayfa tutmaz deriz oysa değil.
Kimi sokaklar var ki içinde bir tarih gizlidir işte bunlardan biri de Moskova'daki Arbat sokağıdır. Tek bir anlatışta üzerine beş yüz sayfanın üzerinde roman yazılan bu sokak Rusya’nın hem siyasi hem de sanat tarihinin canlı tanığı gibidir.
Bu günlerde Turizm mevsiminin başlamasıyla yeniden canlanmaya başlayan Arbat sokağını bir de ben gezmek istedim. Moskova’nın ender görülen sıcak havalarından birinde Arbatskaya metrosundan iniyorum. Önüme çıkan sokak henüz yanık olan cıvıl cıvıl ışıklı tabelaları, tüm bir binayı kaplayan reklam afişleri, ve neredeyse üst üste binecekmiş gibi dizilmiş lüks otomobilleriyle düzensiz bir kentleşme ve kontrolsüz bir kapitalizme terk etmiş bir caddeyi görüyorum. Hayalimdeki arbat ile gördüğüm manzara bana beni şaşkına uğratıyor. Ve hemen yanımdaki arkadaşıma sorduğumda aldığım cevap beni rahatlatıyor. Burası yeni Arbat Sovyetler sözde eski Arbat’ın yaşam tarzını kendine ters bulunca bu yeni Arbat’ı inşa etmiş. Her türlü kentsel zevkten uzak bu beton yağını cadde insan sadece şatafatlı ama boş bir yaşam hissi uyandırıyor. Hemen yanındaki paralelinde uzanan sokağın ağzına geldiğimiz de üzerinde arabaların giremeyeceğini anlatan tabeladan Puşkin’in ve Anatolia Rıbakov’un Arbat’ına geldiğimizi anlıyoruz. Her adımında bir ressamın yanında oturmuş bir turistin yada kendi hayalindeki bir resmi yapmaya çalıştığı bu sokak halen evleri insanları ve sanatçılarıyla o büyülü otantik havasını taşıyor
Kaynak : http://www.uzaklar.com/arbat-sokagi/
Gönderen Moskova Notları zaman: 07:49
Etiketler: Gezi, Moskova, Rus Edebiyatı
Moskova festival alanına döndü
Moskova`nın kuruluşunun 863. yıl dönümü törenleri çerçevesinde düzenlenen etkinliklerle şehir festival alanına döndü.
Moskova Günü törenleri Kızıl Meydan`daki meçhul asker anıtına koyulan çelenk ile başladı. Törene; Moskova Belediye Başkanı Yuri Lujkov, gaziler, çeşitli dini ve inanç temsilcileri ve vatandaşlar katıldı.
Törende konuşan Lujkov, `Moskovalıların bu güzel bayramını en içten duygularımla kutluyorum!` dedi. Devlet Başkanı Dmitri Medvedev ve Başbakan Vladimir Putin de başkentlileri bayram vesilesiyle kutladı. Medvedev kutlama mesajında, Moskova`nın kalkınmasının önemine değindi.
Putin de mesajında , `Moskova`yı sevenler için bu bayram çok kıymetli. Moskovalılar her zaman konuksever, alçak gönüllü ve çalışmayı seven insanlardır` ifadesini kullandı.
Etkinlikler çerçevesinde, Belediye Başkanı Lujkov, Strogino semtinde buz patenti ve Kolomenskoe milli ormanında ise Çar Aleksey Mihailoviç Sarayı`nın açılışını yaptı.
Moskova Günü bayramı çerçevesinde yapılan etkinliklerin en renklisi ise polislerin koşu yarışması yapması oldu. 15 kilometrelik koşu yarışmasına başkent Emniyet Müdürlüğü`ne bağlı güvenlik güçleri katıldı. Moskova Emniyet Müdürü Vladimir Kolokoltsev yarışmayla ilgili yaptığı açıklamada, `Spor, güç, dayanıklılığı, iradeyi üreten bir özellik. Dolayısıyla Moskova polisi olarak spor çalışmalarına çok önem veriyoruz.` dedi.
Moskova Günü etkinliklerine 2,2 milyondan fazla kişi katıldı. Moskova polisi kutlamalarda herhangi olumsuz bir olayın yaşanmadığını duyurdu. Etkinliklerde toplam 16 bin güvenlik görevlisi görev aldı.