Konu: Aşk İrşad Eder mi?
16.10.08 16:28 #1
İşte o zamanlar anlamaya başladım. Kâinat insan için yaratılmış, ama insanla sınırlı tutulmamış. İnsan cismanî ve manevî varlığı itibarıyla eşref-i mahlûkat olmaya layık görülmüş olsa bile, derin bir acz ve fakr hâli onda hüküm sürecek şekilde yaratılmış. Kâinatta her ne var ise onu talep edecek maddî ve manevî cihazat ile teçhiz edilmiş. Maneviyatına sevme, sahiplenme, şefkat, merhamet gibi duygular yerleştirilirken, görme, işitme, dokunma vb. duyuları bu duygularına hizmet edecek şekilde tanzim edilmiş. İnsanın maneviyatına sınır konulmazken, maneviyatındaki kuvve hâllerin fiil hâle dönüşmesi maddî cihazatı ile sınırlandırılmış.Arzuları, istekleri, ihtiyaçları gönlünün ulaşabildiği noktalara kadar uzandığı hâlde, iktidarı elinin, en fazla gözünün ulaşabileceği noktalara kadar varabilmiş. Gönlü gözüyle, hayalleri aklıyla, ruhu cismaniyetiyle nispeten sınırlandırılmış. Oysa insanın muhatap olduğu her durum, onda müspet veya menfî birtakım duyguların oluşmasına, akabinde de bunları değiştirme ve dönüştürme ihtiyacına sebep oluyormuş.
İşte o zamanlar anlamaya başladım.Kendi kalbine nazır olabilecek bir kalbin arandığı yaş dilimlerinde bu ilgi, alâka, arzu, ihtiyaç, zaaf, ihtiras ve inkâr hâlleri sıklıkla yaşanırmış. Bu yaşlarda insanlar genelde iki ateş arasında kalırlarmış. Birincisi kendini bir şeye nispet ettirme sevkinin bir neticesi olan aşk ateşi, ikincisi de “aidiyet” duygusunun ön plâna çıktığı dava ateşiymiş. Yani aşk ve din ateşiymiş. Şu bir gerçekmiş ki bu ateşlerden birine giriftar olan kişi çoğu kere diğerine de giriftar olurmuş. Zira iman etmek bir istidat işi olduğu gibi, aşk da bir istidat işiymiş. Böyle durumlarda söylenirmiş, “Bende Mecnun’dan füzun âşıklık istidadı var / Âşık-ı sadık benem Mecnun’un adı var” mısraları. Bu istidattanmış çoğu kere mecazî aşkla ilahî aşkın arkalı, önlü gelmesi. Bu istidattanmış bazen mecazî aşkın önce gelmesi, sonra da bunun ilahî aşka dönmesi. Bu istidattanmış bazen ilahî aşkın önce gelmesi, peşinden mecazî aşkın gelmesi. İşte aşk burada devreye girermiş şefkatin bir alternatifi olarak. Zira birinci hâlde insanın kendini ve aşkı aşkla dönüştürerek, kemâle ulaşması nispeten kolaymış. Yani aşk-ı mecazînin aşk-ı hakikîye ve aşk-ı ilahîyeye dönüşmesi nispeten kolaymış.Öte yandan ilk önce tutulan ateş aşk ateşi değil de din ateşi ise, bu ateşin ardından mecazî aşka muhatap olma durumunda meseleler daha da büyük olurmuş. Burası çıkış vermeyebilirmiş.
İşte o zamanlar anlamaya başladım. Kâinat da, insan da birtakım merhalelerden geçe geçe bir kemal noktasına doğru gidiyormuş. Yeter ki insan yaratılış gayesine uygun bir hayatı yaşamak konusunda azimli olsun. Mahiyetinde dercedilen maddî ve manevî cihazatları usulünce işletebilsin. Yeter ki aczini, fakrını bilip, kâinatla şefkat ve tefekkür penceresi ile münasebet içinde bulunabilsin. Yeter ki aşka sürgün verebilen zaaf, ihtiras ve inkâr hâllerinden uzak durabilsin. İşte o zaman insan “Mecnûn ile bir mekteb-i aşk içre okurduk / Ben mushafı hatmeyledim o ve’l-Leyli’de kaldı.” Yani Leyla’da kaldı, diyebilirmiş. İşte o zaman ‘şeyh’ diye tutunduğu aşka/maşukuna şefkatin yüksek perdesinden bakarak, şeyhini irşat eder, şeyhinin şeyhi olabilirmiş.
16.10.08 17:07 #2
süper hocam ya! bir mesnevi hayranı olarak harika
ah üstad !!sen olmazsan bizi bize kim anlatacak..
Konu abdur__rahim tarafından (16.10.08 Saat 17:13 ) değiştirilmiştir.
Risale-i Nur Talebeleri Bir Mürşide Bağlanmadan Nasıl İrşad Olurlar.?
Son Mesaj: 06.11.09, 15:01
İrşad, Kutb ve İrşad Kutbu
By Büyükdoğu in forum Bediüzzaman ve Risale-i Nur Çalışmaları
Son Mesaj: 20.10.09, 23:10