Gazi KARABULUT - ÜLKÜCÜ HAREKETİN YAKIN TARİHİMİZDEKİ SÜRECİNE GENEL BİR BAKIŞ VE BEKLENTİLER
Giriş Tarihi : 26-06-2016 01:04
Ülkücülüğün siyasal manada Türk Milliyetçiliği hareketi ile paralel geliştiğini söylemek mümkündür.
1911 yılında çıkan Türk Yurdu Dergisi ve 25 Mart 1912’de kurulan Türk Ocağı aynı zamanda Türkiye Cumhuriyeti’nin de temelini atan “Türkçülük” şuurunu, siyasal zemine hakim kılmıştır.
fs Ancak, özellikle 1940’lı yıllarda başlayan kurucu felsefeye yabancılaşma tutumu 1944’de “Türk milliyetçiliğine karşı bir zulüm seferberliğine” dönüşmüştür.
İşte o dönem de 1944 yılında emekli olan Mareşal Fevzi Çakmak, 1948 yılında Osman Bölükbaşı’nın da içinde yer aldığı bir grup ile Millet Partisini kurmuş ve milliyetçi muhafazakar kavramları, Türk siyasetine taşımıştır.
Milliyetçi Hareket Partisi 12 Ekim 1969 seçimlerinde sıcak bir mücadele ortamına rağmen, “güçlü ve müreffeh bir Türkiye” hedefini ortaya koymuştur.
O yıllarda Türkiye’deki fikri karmaşa; tıpkı Osmanlı’nın 1900’lü yılların başında yaşadığı belirsizliklere benzeme ye başlamıştı.
Ziya Gökalp’i arayışa iten ve “Türkleşmek, İslamlaşmak, Muasırlaşmak” şeklinde ifade ettiği yaklaşımın bir benzeri Alparslan Türkeş tarafından ortaya konmuştur.
Türkleşmek, İslamlaşmak, Muasırlaşmak” yaklaşımı ile ifade edilen fikri akım; 1967 yılında 9 Işık olarak biraz daha siyasal boyuta bürünmüştür.
Tabi Alparslan Türkeş’in 9 Işık ile ilgili ilk açıklamasını 1 Haziran 1966’da Taksim Meydanında ardından da 2 Haziran 1966’da Milliyet gazetesinde açıkladığı bilinmektedir. (1)
Alparslan Türkeş bu tezini, “başta kapitalizm, liberalizm ve komünizm olmak üzere yabancı doktrinler ve yönetim sistemlerine karşı bağımsız son Türk devletini koruyabilmek için, millî bir görüş etrafında birleşmek” için ortaya koymuştur. (2)
“Eskimiş, yıpranmış, tartışmaktan yorulmuş Siyasi Doktrinleri elinin tersi ile bir kenara iterek ne sağ, ne sol, Milliyetçilik Yolu, Akıl ve Ahlak Yolu, Milli bir teşkilatlanma yolu olan DOKUZ IŞIK doktrinini doktrinlere karşı mesafeli olan kitleleri kendine bağlamıştır.
Aslında bu yepyeni bir yoldu, yerli ve Milli idi.
Bu doktrin ile işçi, köylü, sanayici, serbest meslek sahipleri esnaflar, işverenler, memurlar yeniden organize edilecek ve İMESKİ adında kurulan büyük çatının altında; montaj sanayi değil, fabrika yapan fabrikalar yapılmalı, kalkınma trenini kaçırmış toplum çağlar üzerinden sıçratılmalı, kaybedilen zaman telafi edilmeliydi.
İlk Öğretim Seferberliği seviyesini aşamayan eğitim öğretim alanı yeniden dizayn edilmeli, bir yandan klasik okullaşma ve eğitim kaliteli bir şekilde hızlandırılırken diğer bir kanaldan yüksek kaliteli eğitime önem verilip, Nobel ödüllü bilim adamları seviyesinde ilk planda en az 25.000 birinci sınıf eleman yetiştirilmeliydi.
Bunlar ilim, sanat, ekonomi, tıp, biyoloji, kimya, elektronik, askerlik, diplomasi alanlarında dünyada söz sahibi olabilecek seviyede yetiştirilmeliydi. Devlet bunun için özel bir çaba harcamalı, gereken laboratuvar, donanım, tesis, kurumlar hızla faaliyete geçirilmeli, seçilmiş elemanlar yabancı ülkelerde yüksek düzeyde eğitimden geçirilerek tekrar memlekete geri çağırılıp, yeni kurulan müesseselerde çalışmaya başlatılmalıydı.
O zaman Türk nüfusunun %70’i köylerde mezra ve kırsalda yaşıyordu. 45.000 köy vardı. Bunların her birinin ihtiyacı olan öğretmen, okul, doktor, ebe, hemşire, tarım teknisyeni, teknik eleman bulmak o dağınık coğrafyalara bunları göndermek iaşe ve ibatelerini sağlamak imkânsızdı. Öyle ise köyler yeniden organize edilmeliydi.
Köyler, Tarım Kentleri adı altında kırsal kalkınma birimleri halinde yeniden organize edilecekti.
Gençlik sahası yeni baştan ele alınarak eskimiş köhne ve miskin dernekçilik düzeninden, aktif atılgan, çalışkan, araştırma ve bilime önem veren, milliyetçilik Şuuru ve İslam ahlakı ile mücehhez bir gençlik yetiştirilmeliydi.” (3)
1980 ihtilalinin ardından teşkilatların dağıtıldığı, yuvaların yıkıldığı o demlerde hem ceza evlerinde hem de dışarıda her şeye rağmen yeni yapılanmaların içine girilmiştir.
Ama düzenin ülkücüleri kullandığı düşüncesi ve çaresizlikler “Balkondan Seyretmek” kavramını çıkardı.
Bunun sonucunda, 1980’li yıllarda ülkücü hareket ideolojik bir arayışın içine girmiştir. -12 Eylülden önce mücadele ortamında, ideolojik ve teori açısından bir eksiklik söz konusuydu.-
Özellikle cezaevindeki ülkücülerin bir kısmı, -sıcak mücadele döneminde fikri temellerinin oturmamış olmasından kaynaklı- Ülkücü ideolojinin İslam’la bağdaşmadığı yada tam olarak İslami anlayışa uymadığı düşüncesine kapıldılar. Bu durumda dışardan gönderilen kitapların büyük etkisi olduğu aşikardır. Bir takım tarikat ve İran menşeili cemaatlerin cezaevlerine gönderdikleri kitaplar, dergiler, gazeteler ülkücüler üzerinde derin tesirler bıraktı. Nihayet, yeni tanımlar ifade edilir oldu.
O dönemdeki doktrin esnemesi, savrulmalara da sebep oluyordu. “Kur’an’ı başında taşıyıp, imanı yüreğinde hisseden kitlenin hayatını İslami esaslara göre şekillendirmiyor olması” şeklindeki yaklaşımlar başka arayışları doğurdu.
Üstelik bir kısmı ANAP içindeki ülkücüler, diğer kısmı ise siyasetten uzak duran Türk-İslam Ülkücüleri gibi bir ayrışmayı ve ardından ceza evinden çıkanların hareketi sorgulamaları gibi meseleler hareketin iç gündemini teşkil ediyordu.
Burada hareketin toparlanması için söylemin netleşmesi ve beklentileri karşılayacak nitelikte olması gerekiyordu. İşte, 1904-1944 yılları arasında Türkçülük-Turancılık; 1944-1980 arasında Türk Milliyetçiliği ve Ülkücülük şeklinde tanımlanan Hareketin üçüncü fikri temeli Arvasi Hoca’nın 1979-1980 yıllarında kitaplaştırılacak olan Türk- İslam Ülküsü ifadesi ile yeniden zemin buldu. Bu anlayışını Arvasi Hoca şöyle özetledi:
“Ben, İslam iman ve ahlakına göre yaşamayı en büyük saadet bilen, büyük Türk milletini iki cihanda aziz ve mesut görmek isteyen ve böylece İslam’ı gaye edinen Türk milliyetçiliği şuuruna sahibim.
İnanıyorum ki hem Türk hem Müslüman olmak hem de muasır dünyaya öncülük etmek mümkündür. Ecdadımız bütün tarihleri boyunca bunu denediler ve başarılı oldular. O halde bizler niye bu tarihi misyonumuzu yerine getirmeyelim?” (4)
Bu Ülkücü Harekette ideolojik olarak üçüncü bir başlığı da teşkil etti.
Yani üçüncü bir yol olarak adlandırılan bu anlayış yer yer Türkçülük, İslamcılık gibi tartışmaları da beraberinde getirmiş olsa bile nihayet Arvasi Hoca’nın, Türk- İslam Ülküsü olarak adlandırması ile su akmış ve mecrasını bulmuştur.
Bunun için, Türk-İslam ülküsüne bağlı, Türklük şuur ve vakarına, İslam iman, aşk, ahlak ve aksiyonuna sahip. Türklüğü bedeni, İslamiyet’i ruhu bilen, milletini teknolojik hamlelerle dünyanın bir numaralı devleti yapmak özlemi ile çırpınan, Dünya Türklüğünün, İslam dünyasının ve bütün mazlum milletlerin ümidi olmaya namzet bir gençlik yetiştirmekten başka çaremiz yoktur. Din ve milliyet, zıt değerler değildir. Bu sebepten, "sentez", tez ile anti-tez arasında söz konusu olacağına göre, yıllardan beri kullandığımız "Türk-İslam sentezi" yerine, "Türk-İslam Ülküsü" sözü daha uygun olur düşüncesi ile kitabımızın adını "TÜRK-İSLAM ÜLKÜSÜ" olarak seçtik. Bunu ısrarla kullanacağız.(5)
Bu yaklaşım ülkücü hareketin de mazi- ati köprüsünü inşa etmesine vesile olmuştur.
Fakat Yunusça, Mevlanaca, Hacı Bektaş Velice bir sevgiyi sürekli taşıyacağız. Allah’a ve O’nun Resulüne itaatkârız. Allah’ın kitabına ise, her dini bütün Müslüman gibi kayıtsız şartsız bağlanmak yaşama hikmetimizdir. Türk milletinin birliği ve istiklâli için şehit düşenlere minnetimiz sonsuzdur. Türk vatanının birliğine, bütünlüğüne, bağımsızlığına yönelecek saldırılara karşı gözümüzü açık tutabilmek zaruretini de biliyoruz.” (6)