Çocuğunuzu şaplak atmak ve çocuğunuzu dövmek arasındaki fark nedir?
Bağlam: Çocukken tam dört kez şaplak atmıştım; Asla dövülmedim.
Bu soruya hem niyet hem de kapsam açısından bakmamız gerektiğini düşünüyorum. Ayrıca her birine bir örnek vereceğim.
Bir çocuğa, belki de kendi hayal kırıklıklarına bir havalandırma, küçük bir suç veya hataya aşırı tepki olarak veya aynı derecede aptalca bir sebep olarak fiziksel zarar / yaralanma vermek.
Yaralanmaya veya ölüme neden olur.
Örnek: Anne içiyor.
Annesi oğlundan dondurucudan ona başka bir şişe votka getirmesini ister.Çocuk reddeder.Anne, “Oraya gelip kendim almam gerekirse, yanımda bir eşek şakası getiriyorum.” Çocuk mutfağın köşesi, korku ile felç oldu, yüzünü ve yaşamsal alanlarını korudu.Ancak içeri girer, bir süpürge sopası yakalar ve ona votka tedarik edememesi için çocuğa vurmaya başlar. Çoğu zaman, bu bir kerelik bir olay değildir. Genellikle, polis veya CPS çağrılıncaya veya çocuk büyüyüp savaşma cesaretini (çok nadir) omuzlayana kadar eşit derecede berbat bir saçmalık devam eder. Her iki durumda da, bunun gerçekleştiği süre boyunca geri dönüşü olmayan psikolojik (ve bazen fiziksel) hasar meydana gelmiştir.
Yaşam veya uzuv kaybına yol açabilecek davranışları veya çok acımasız davranışları önlemek için sadece küçük çocuklarda kullanılmalıdır, sonuçları aksi takdirde gerçek davranışın kendisinden çok uzak olabilir ve bir öğrenme fırsatı olarak görülmez. çocuğun ne kadar küçük olması nedeniyle.
Çok tutumlu kullanılmalı ve asla yaralanmanın amacı veya sonucu olarak kullanılmamalıdır.
Örnek: Anne ve çocuk yürüyüşte.
Anne çocuğa yoğun bir caddeye girmemesini söyler.İki park edilmiş araba arasındaki çocuk çizgileri yine de sokağa. Anne hemen çocuğu zarardan çeker ve alt üç keskin şapkaya parmaklarının uçlarını verir - kesinlikle avuç içi değil, kapalı el veya arkasında çok fazla kütle ile uygulayın.Ardından sonra onu yakından tutar, sürpriz gözyaşlarını bekler, acı çekmez, o zaman Anne çocuğa onu sevdiğini ve yoğun bir sokağa girmemesini hatırlatır Çocuk, genellikle sakin annesi tarafından sokaktan çekilmenin şokunu hatırlar ve kendini tekrar zarar görmez. Anne ve oğul, güçlü ve sağlıklı bir ilişki sürdürür. bir başka.
Cevabım, çocuğunuzu seviyorsanız farkın riske çok yakın olmasıdır. Çocukken “kötü” olduğumda şaplak kaldım ve hepsi de kardeşlerimdi, her birimiz farklı bir şekilde aldık, ancak nadiren bizi daha iyi davranmamızı istedik.
En büyük kızkardeşim neden şaplak olduğunu anlayamadı; ona taciz gibi geldi ve sonuç olarak birincil disiplinimiz olan babamızdan korktu. Bu ve diğer şeyler, benim bir çocuğuma asla girmemesini umduğum oldukça şiddetli BPD geliştirmesine katkıda bulundu. Sadece daha büyük öfke nöbetleri atmayı öğrendi ve babamıza karşı olmadıkça cevap almayı reddetti. Sonra korkuyla titredi ve babamı sefil bir şekilde kötü ve suçlu hissettirdi.
En büyük kardeşim bir kez kibritle oynarken yakalandı ve başka bir zaman çatalları prize sokarak elektriği “keşfetti”. Bu hatalardan dolayı ona şaplak atmak, ona sadece baba korkusunu öğretti ve aşırıya kaçmıştı. Kendi güvenliği için meraklı dürtülerini azaltması gerektiğini anlayacak kadar parlaktı ve merak ettiği şeyler hakkında konuşma şansı sunularak daha iyi hizmet edilecekti. İlk şaplak onunla başa çıkmanın tembel yoluydu. Meraklı dürtüleri zeki babamızda cezalandırma korkusu yerine bir akıl hocası bulsaydı ne kadar parlak olurdu? Kardeşimin şu anda iki kimya derecesi ve bir kimya dalında bir doktora derecesi var. Hem onun hem de babamın ilişkisinin israfıydı, çünkü babamın kendisi mekanik bir dahiydi.
Orta kız kardeşim çoğunlukla annemiz tarafından cezalandırıldı. Annemin ilkokul derslerini veren rahibeler bunu yapardı ya da çocuklara çırpılmış bir kıstasla (! Wtf!) Rap yaptılar. Ablam annemizin ondan nefret ettiğini düşündü. Bir sabah beş yaşımdayken mutfağa yürüdüğümü ve o kız kardeşim için beni yanlış anlayan annenin kafasına vurduğunu hatırlıyorum. Günah keçisi kız kardeşimizde bir başkasının yapmış olduğu bir şeyi suçladı ve bu kazanılmamış ceza için bana asla tam olarak uymadı. Ebeveynlerin samanlığı yaptıkları hataları göz ardı etme eğilimindedir! Orta kız kardeşimi işten çıkarmaya karar verirdim, çünkü bu kız kardeşin nasıl demoralize etmenin böyle bir “şaplak” bulduğunu görebiliyordum. Yetişkin ilişkileri asla güçlü değildi, bu yüzden bu tür cezaların neredeyse tüm sevgi ve iletişimi engellediği anlamına geliyor. Çocuklarınız büyüdüğünde gerçekten bununla yüzleşmek ister misiniz?
Her iki ebeveynimizden de bir ceza aldım, ancak cezadan nasıl kaçınılacağını erken anladım, bu yüzden benden de “iyilik” e ilham verici bir etkisi olmadı. Babamdan yaptığım son şaplak üçüncü sınıftı, çünkü itaat değil, kaçırmada iyiydim. Babam bana “Seni o ağaca tırmanırken yakalamama izin verme” gibi şeyler söylediğinde, cezanın yakalanmaya bağlı olduğunu anladım, bu yüzden asla onun tarafından yakalanmadım. Aslında yapraklı dallarda, hemen altındayken beni aradı, birçok kez saklandım. Üç yaşımdayken tırmanma aşkımın başımı kırmasına izin verdiğim için boynumu herhangi bir yükseklikten düşmekten korkuyordu. Neredeyse beni öldürüyordu, ama daha sonra hala tırmandım. Spor salonu sınıfında (spor salonlarının kirişlerine levrek atmak için ipi tırmanmak) veya jimnastik sınıflarında (mini-trambolin, sıçrama artışını sağlamak için beş ayak çıkıntısından sıçradığında) karşılaştığım riskleri görselerdi, her iki ebeveyn de Beni kabarcık plastiğine sardım ve ömür boyu odamda kilitledim! Ebeveynlerin yapması gerektiği gibi beni desteklemiyorlardı.
Çocuklarınızla hatalarından bahsetmekten daha iyidir, çünkü en azından şiddet içermeyen tartışmalar yapacaksınız ve size güvenme alışkanlığı kazanacaklar. Bu, vurmak veya şaplak atmaktan daha iyi sonuçlar alır. Ağabeyim kızını şaplak atmadan büyütmeyi seçti ve bunun için sadece daha mutlu olmadığını, yetişkin olduğu zaman ebeveynleriyle iyi şartlarda kalacağını sanıyorum. Bu, ailemizin yöntemleri üzerinde ekstra bir iyileştirme, çünkü bir arka plandan gelen ciddi bir BPD, bir çok düşük temas ve iki temassız yetişkin ile yaralandık. Tabii, kötüye kullanım ve şaplak arasında ayrım yapabileceğinizi düşünebilirsiniz, ama ya biraz küçük bir yanlışsanız bile, sadece bir kez?
Bir çocuk yanlış davrandığında bir şaplak meydana gelir, bu davranışı durdurmanın ve sıfırlama düğmesine basmanın bir yoludur. Yaptığınız şeye dikkat çekiyorsunuz ve bu fiziksel ceza ile bunu bir daha yapmamanıza dikkat çekiyorsunuz.
Sadece hayal edebileceğim bir dayak, öfke ve hayal kırıklığı, tamamen izole bir yer. Yapabileceğiniz tek şeyin, bulabileceğiniz en az savunmasız kişiye, sorumluluk sahibi olmayan masum çocuğunuza saldırmak olduğunu hissettiğiniz yer. Sonra çocuğunuzu yumruklarınız, ayaklarınız ve kendinizi daha iyi hissetmek için bulabileceğiniz her şeyle yok edersiniz. Bundan sonra, çocuğunuzu başarıyla ayırdınız. Bu bir dayak.
Ben de göz yummam.