NOKTA ANA “AHMEDUM” HİKÂYESİ Çamlıhemşin
19:34 25 Ağustos 2014
Çamlıhemşinli Nokta Ana. Artık sadece Karadeniz’e değil tüm Türkiye’de bilinen bir sima haline geldi. Oğlu Ahmet’in ölümü sonrası söylediği Ahmedum şiiri herkes tarafından bilinir odu.
Haşiloğlu Cevherin kızı Hacınumanoğlu İsmail’in karısı Nokta Hala adında bir Hemşin gelini 3 kızı ve bir oğlu dünyaya geldikten sonra çok genç yaşta dul kalır. Ama oda birçok Hemşin kadını gibi evlenmek istemez ve kaderine razı olur. Oğlu Ahmet’i büyütmek için bütün şefkatini ve fedakârlığını seferber eder. Onun en büyük arzusu Ahmet’i büyütmek ve gurbet ellere Kırım’a yollamaktı.(Hemşin’de yaşlıların dilinde gurbete kırım denirdi çünkü genelde yöre insanları gurbete Kırım, Batum tarafına giderlerdi) yıllar çabuk geçti.
Nokta halanın Ahmet’i büyüdü köyde herkesin sevdiği taktir ettiği akıllı bir delikanlı oldu. O da her Hemşinli erkek gibi genç yaşında ailesinin geçimini, sorumluluğunu kalbinde, taze omuzlarında duyarak gurbete çıktı. Kırım’da hemşehrisinin yanına gelen Ahmet, orada çalışmaya başladı gurbet hayatı 4 yıl sürdü. Bu sırda ise nokta hala Ahmet’in özlemiyle yaşıyordu, kardeşlerini ve eşini çok genç yaşta kaybeden nokta hala yalnızlığını ve özlemini hep Ahmet’i için biriktiriyordu. Fakat Nokta halanın kara bahtı gülmeyeceğe benzerdi onuruna çok düşkün olan Ahmet patronu ile kavga etmiş, çok kısa süreli olsa hapis yatmıştı.
Veremin amansız kollarına hapishanede yakalanan Ahmet’in üzüntüden bu hale düştüğü sanılmaktadır. Özellikle nokta hala bu olaya böyle yorumlamaktadır. Memlekete hasta dönen Ahmet bu korkunç hastalıktan kurtulamayarak öldü. Nokta hala ise oğlunun acısını en büyük şiddetiyle tattı. Bu acılara nokta hala oğlu Ahmet için söyledikleri zamanla destan olarak dilden dile yayıldı. Bu destanda bazen isyan, bazen tevekkül, bazen cemiyet, bazen felek, bazen mazi, bazen hal, bazen istikbal, fakat her zaman Ahmet vardır…
Ey Vah, evladımla çıkmadım başa.
Düşmemiştin akranına, dengine,
Mahşerde görürüm, olursa nasip