II. George (Büyük Britanya kralı)
Sonradan I. George adıyla Büyük Britanya kralı (hd 1714-1727) olan Hannover elektörü Georg Ludwig ile Celle'li Dorothea'nın tek oğluydu. Hannover'de büyüdü ve 1705'te Ansbach'lı Karoline ile evlendi. Babasının İngiltere tahtına çıkması üzerine Galler prensi oldu. Babası I. George'la aralarındaki eski düşmanlık 1717'de açık bir çatışmaya dönüştü. Prens'in Londra'daki ikametgahı olan Leicester Evi, Walpole ile Vikont Charles Townshend'in başını çektiği muhalif Whig grubunun toplantı yeri oldu. George'un 1720'de babasıyla uzlaşmaya varmasından sonra Walpole, I. George'un yönetiminde görev aldı. Ama Walpole zamanla I. George'un önde gelen bakanları arasına girince prensin desteğini yitirdi. Prens, II. George adıyla tahta çıktıktan sonra Walpole'u görevden almayı düşündüyse de bu girişimini Caroline engelledi.
II. George, hükümdarlığının ilk yirmi yılında iç ve dış gelişmeleri yakından izledi. Walpole'un barış yanlısı politikalarını ve harcamaları kısmaya yönelik uygulamalarını destekledi, onun Parlamento'da çoğunluğu sağlamak için krallığın nüfuzundan yararlanmasına izin verdi. Walpole, eskden Jacobusçu (tahttan indirilmiş olan Katolik kral II. James'in destekleyiceleri)olan pek çok nüfuzlu Tory'nin George'un hükümdarlığını tanımasını sağladı. Böylece, 1745'te başarısızlıkla sonuçlanan Jacobusçu Ayaklanma sırasında önde gelen siyaset adamlarının tümü George'un yanında yer aldı. Ama tıpkı I. George'un hükümdarlığı sırasında olduğu gibi, zamanla II. George da oğlu Galler prensi Frederick Louis'le çatışmaya girdi. Frederick Louis'in çevresinde George'e ve Walpole'a muhalif bir grup oluştu. 1742'de yeterince güçlenen muhalefetin zorlamasıyla Walpole istifa etti. II. George, Walpole'un yerine siyaset çevrelerinde pek sevilmeyen John Carteret'i (sonradan Kont Granville) getirdi. Walpole ve Carteret'in izlediği politikaların sonucunda İngiltere, Avusturya Veraset Savaşı'nda (1740-1748) girdi. Bu olay, George'un Almanya'daki mülklerini korumak için, İngiltere'nin çıkarlarını feda ettiği yolunda suçlanmasına yol açtı. George parlamenterlerin baskısına boyun eğerek Kasım 1744'te Carteret'in istifasını kabul etti. Bu olaydan 15 ay sonra hükümet üyeleri topluca istifa ederek, George'un Carteret'in baş muhalifi William Pitt 'i (sonradan Chatnam kontu) hükümet başkanlığına getirmek zorunda kaldılar.