Yazışmalık • düğün
gönderen Toygun » 15 Eyl 2018, 20:30
Düğün sözcüğü düğ- kökünden türemiş diye biliyordum. Osman Nuri Ergin'in Türk Maarif Târihi adlı kitabında ise şöyle bir iddiaya rastgeldim.
"Tuğ; tüy mânâsındadır. Türkler öküzü totem tanıdıkları zamanlarda onun kuyruğunu bir değneğin ucuna takarak bir adamı bir alayın önünde yürütürlerdi. Hattâ başlarına takarlardı. Gelin olan kızların başlarına da tuğ yânî tüy takıldığı için Türkler o güne tuğ günü demişlerdir. Yânî düğün, tuğ gününden incelmiş bir kelimedir." (s. 43'teki haşiye)
gönderen TürkçeSözlük78 » 15 Eyl 2018, 23:56
Öyle olsaydı günümüzdeki tüy sözcüğü "düy" diye yaşamamalı mıydı?
gönderen Oktay D. » 16 Eyl 2018, 10:39
Nişanyan'ıñ da aktardığı gibi, Eski Türkçede yazılmış Maniheist Eski Uygurlarıñ benimsediği din yazmalarda görülen amranmaklıg bag tügünin (sevgili bağ [ve] düğümü ile" gibi sözler bulunur. DLT'deki ve birçok tarihi sözlükteki añlamı "akit/düğüm, evlilik akdi". Zaten tuğ gün sözcüğünden gelse Eski Türkçede tug kün olması gérekirdi. Osman Nuri Ergin, tümüyle Türkiye Türkçesine bakarak bir halk kökenlemesi yaratmış.