İttihad-ı İslâmın zamanı geldi - YENİ ASYA
Farzda riya yoktur. “Bu zamanın en büyük farz vazifesi ittihad-ı İslâmdır.”1 diyen Bediüzzaman’ın “İslâm Birliği” hedef ve kavramından ne kastettiği yine kendisi tarafından Rumuz isimli eserinde şu şekilde açıklanmıştır:
‘İttihadı İslâm nedir? İttihad-ı İslâm, Şarktan Garba, Cenuptan Şimale mümted bir meclisi nuranîdir... Misak-ı ezeliye ile peyman ve yeminimiz olan iman ile o cemiyete dahil olmuşuz, ehl-i tevhidiz, ittihada memuruz.” Görülüyor ki, bu anlayışta birlik ve bütünlük en sağlam bir esasa bağlanıyor ve en güçlü bir zemine oturtuluyor. O da her şeyden önce ruhlardaki, kalplerdeki, inanç ve fikirlerdeki birliktir.
İttihad, iki mü’minin imanî kardeşlik rabıtalarıyla irtibat ve tesanüdlerinden başlayarak tâ âlem-i İslâm genişliğinde bütün Müslümanların teavün ve teşrik-i mesailerine kadar gider.
Nitekim Bediüzzaman bu hususta “Ey dinî cemiyetler! Maksadımız, dinî cemaatler maksatta ittihad etmelidirler. Mesalikte ve meşreplerde ittihad mümkün olmadığı gibi, caiz de değildir. Zira taklit yolunu açar ve ‘Neme lâzım, başkası düşünsün’ sözünü de söylettirir” (Hutbe-i Şamiye, s. 105) demektedir.
Müslümanın idealinde olması gereken fikir; İslâm Birliği’dir. Risale-i Nur Külliyatı’nda İslâm Birliği için, “farz-ı ayn” denmiştir. Bu hakikat Risale-i Nurlar’da şöyle ifade edilir: “Bu zamanın en büyük farz vazifesi İttihad-ı İslâmdır.” “Azametli bahtsız bir kıt’anın, şanlı tali’siz bir devletin, değerli sahibsiz bir kavmin reçetesi; İttihad-ı İslâmdır.”2
Üstad Bediüzzaman, Yavuz Sultan Selim’in de bu mânâdaki İttihad–ı İslâmı hedef alıp tesis etmeye çalıştığını ve kendisinin de buna ittiba ettiğini açıkça ifade eder. Ve Sultan Selim demiş:
Allah’ın rahmetinden ümit kesilmez. İttihad-ı İslâmın tam zamanı gelmeye başlıyor.
1- 27 Mart 1909 tarihli ve Sadâ-i Hakikat başlıklı yazı.
2- Hakikat Çekirdekleri.