Sonra başladık pansiyon şöyle midir böyle midir diye fikir üretmeye. Oğlum dedim, odalarda gizli kamera falan olmasın?! Taa yıllar önce sapık mağazacının haberi çıkmıştı, kabinlere kamera koymuş diye, o hesap.
Annemi aradım hemen: - Köpek alan pansiyon bulduk, bil bakalım kaça?
Bu arada sevgilim de dahil oluyor muhabbete.: - Mısır'ın pire ilacından sürünürüz yatmadan evvel. Biz geyiğin tavanındayken anneciğim devam ediyor:
İşte burası tamamen koptuğumuz andı. Sermaye haa?.. Fahişe değil, o biçim kadın değil, direkt Yeşilçam'ın bağrından kopup gelen müthiş kelime: SERMAYE! Tamam anne dedim, kalmayacağız orada. Telefonu kapadım ama gülmekten nasıl yerlere yatıyoruz sevgilimle... Hepimiz ayrı ayrı nasıl da paranoyakmışız öyle, pes!
10 Liraya Konaklama,
Köpek ile Konaklama,
Sonra kalktım ben de makyajımı yaptım. Beğenmedim, yıkadım yüzümü,
bir daha yaptım. Bu arada bizimkiler beni bekliyorlar. Sonra baktım o da ne, ojelerimi değiştirmemişim, elimde ayağımda alakasız bir renk! - Anneee aseton nerdee?
- Oradadır kızım. - Anne aseton dediğin bu mu, şaka mı yapıyorsun? Şişenin dibinde bir gıdım bir şey, bitmişten hallice.
yaratıp on parmağımı da sildim o azıcık asetonla. Amma velakin aslında silinecek yirmi adet parmağım olduğunu kafamı aşağı eğip ayaklarımı görünce idrak edebildim. Ve malesef yegane asetonlu pamuğu attıktan sonra! Tellerim atmaya başladı orada.
Kısa bir süre sonra ise sevgilim elbisemin eteğine bakıp, ip söküğü mü var orada deme gafletinde bulundu. Evet ip söküğü. İncecik ama
ip söküğü işte!... Lanet olsuuun diye çığırdım, ne bağırıyorsun kızım diye annem bana kızdı, yok bir şey orada, ben farketmedikten sonra kimse
farketmez dedi babam ve o şekilde biraz rahatladım. Bu arada eğilmiş hala ip söküğümle uğraşan zavallı sevgilimin elinden savurup çektim eteğimi, bir
de fırçaladım zavallımı. Moralimi bozdu ya.
üzereyiz. Babam sessizce bekliyor ama yüzünde derin bir eyvah trafiğe kalacağız ifadesi. Ben, haftalar öncesinden kararlaştırdığımız annemin ayakkabılarını giyeceğim bir güzel. Aa baktık mantar topukların yanlarında kocaman kocaman etiketler. Elle kanırttık çıkmadı. Hadiii ıslat, önce tırnakla, sonra olmadı hadi bıçakla kazı... Sinirimden öleceğim orada! Uğraşa uğraşa zar zor çıkarttık etiketleri.
Bu ayakkabıların topuk fermuarları daha hiç giyilmeden tamir gördüğü için annemden rica ettim kapamasını. Ben sakarım, elimde kalır, annem narince kapatır dedim. (Dürüst olayım: Kalacaksa benim değil, annemin elinde kalsın dedim.) Ve kaldı. Kadıncağız özene bezene çekiyordu ki, cırt. Bozuldu fermuar. İçimden başladım saydırmaya.
İkinci ayakkabının fermuarı ise hiç kapanmadı. Nasılsa görünmüyor, açık kalsa? dedi anneciğim ama baktım yürürken ayakkabılar ayağımdan fırlıyor, böyle mi giyicem böyle mii diye anneme çıkıştım, yazık.
Deli oldum deli. Bu arada canım sevgilim son anda ailesinden can sıkıcı bir haber aldı ve bizimle gelemedi. Hem haberden dolayı, hem de kötü bir gece geçireceği ve yanımda olamayacağı için de çok gerildim. Biri yanıma yaklaşsa burnumdan ve kulaklarımdan çıkan ateşler yüzünden birinci derecede yanardı yeminle. O haldeyim. Annem de çok gerilmiş, babam ise ateşe dokunma yanarsın modunda ilişmemeye çalışıyor bana ama bir taraftan da, kalkmazsın ayağa, oturursun sen de diyor. Tuvalete de mi gitmeyeceğim! Vallahi düğün kuzenimin olmasa çoktan vazgeçmiştim diyorum hışımla. Ve aynı o hışımla bindim arabaya. Ayakkabı almam lazım! dedim. Babam bir iki mırın kırın etti ama baktı olacak gibi değil, tamam görürsek dururuz alırsın dedi. Biraz rahatladım.
Bu arada ojeleri silmiştim ya ben evde. Yenilerini sürmemiştim ama.:) Ayaklardaki alakasız renk de cabası. Arabada, dur kalk sarsıntıları içinde - ve asetonsuz - titreye titreye, el - ayak çift kat oje sürmeyi de becerdim ya, yapabilsem kendimi gerçekten alnımdan öpecektim. Anadolu Yakası'na geçtikten sonra, annem ön sağ cama, ben arka sol cama yapıştık, ayakkabıcı arıyoruz. Yok da yok. Ayakkabı cenneti bir şehirde yaşıyoruz ama ben acilen arayınca hepsi buharlaştı tabii. En sonunda Bostancı sahil yolundan caddeye saptık. Sıra sıra kafeler de kafeler. Yeme içemeye ne düşkün milletmişiz!...Derken.. baba dur dur! ayakkabıcııı! Şükürler olsun. Sağa çekti babam. Ayakkabıcı solda ve biraz geride kaldı. Hava pırıl pırıl aydınlık ve biz iki tane saçları yapılmış, abiyeler içinde kokoşko, o halimizle attık kendimizi caddeye. Ben ayağıma dolanan etekleri toplamaya çalışırken, elbisemin rüzgarlı günler için tasarlanmadığını da keşfettim. Modele hava veren o detaylar var ya, rüzgarı görünce özgürlüklerini ilan ettiler ve o süslü halimle caddeyi geçmeye çalışırken bir yandan da frikiklerimi örtemeye çalışmaktan canım çıktı. Saçlar dersen uçuşuyor, hem makyajıma yapışıyor hem de gözümü kapatıyor, ayakkabılar zaten rahatsız.
Karşıda bir bank var, üstünde birkaç adam, direkt bize bakıyorlar. Belki yoldan geçenler de. Öyle komik haldeyiz ki, sanki herkes bakıyormuş gibi geliyor!
Zor attık kendimizi mağazaya. Orada da spor giyimli ablaların arasında şebek gibi kaldık. Annem yerlerden eteğimi toplamaya çalışıyor, ben arkamda bir serinlik hissediyorum, annee ne yapıyorsuun, arkamı açıyorsuun diye ona çıkışıyorum (malum, elbise bir tuhaf, neresinden neremin görüneceği belli değil), mağazacı adam bize gülüyor kibarca. Ben hemen bulduğum ilk krem rengi topukluya atladım. Sanki çölde su bulmuş gibi, sevdiğime kavuşmuş gibi mutlu oldum vallahi. Hayatımı kurtardınız hayatımı! diyorum adama. Numarasını bulduk, ödedik, fırladık. Yeni ayakkabılarımla en azından eteklerimi ezmiyordum artık ama yine bacaklarımı kapata kapata zor attım kendimi arabaya. Ve derin bir ohh. Bu arada baktım yeni sürdüğüm ojelerin bir kaçı bozulacak gibi olmuş ama amaaan dedim, bir de sizinle uğraşamayacağım!..
Hele de kardeşim kadar sevdiğim kuzenimin bütün gece gülen yüzünü gördükçe (gördüğüm en mutlu damattı kesinlikle, gülmekten ağzı hiç kapanmadı, botokslu gibi kalacak diye korktum yeminle) gerçekten çok mutlu oldum. Onlara buradan ömür boyu mutluluklar diliyorum!
Bir Düğüne Giderken,
Mesela annem düğün kıyafetini sonunda bulduğunu sanarak bir heves bana gösterdi. Zavallımı değil gösterdiğine, aldığına alacağına pişman ettim. Ayy bu ne anne yaa, rengi şöyle, biçimi böyle, ayy çok fena, leoparı da hiiç sevmem (sanki ben giyeceğim!), hiç senin sanatçı kişiliğine uymuş mu, hem çok klasik buu diye saydırdım da saydırdım. Aslında gayet modern bir tarzı olan anneme sadece klasik demem yeterdi ama diğer yorumlar da müesseseden olsun dedim. Bir umut diğer kişilere de danıştı ama ı-ıh. Sınıfı geçemedi giysi. Bu arada benim hala kıyafetim yok ve üstelik bir kere bile bakmamışım çarşıya. Ancak onlarınkine ahkam kesiyorum habire. Tuzum kuruya kuruya buharlaşacak. Sanki 1.80 boyunda mankenim de, çarşıda üstüme taktığım ilk giysiyi yakıştırıp alabileceğim. O derece rahatım yani.
Zira daha beşinci dakikada kapının önüne koyarlardı beni! Neden mi? Çünkü tek kelimeyle adanın kılı olurdum. Et yemeyen, balığı kafasına bakmadan yiyebilen, yanındaki kişinin tabağındaki balığın bile kafasını ekmekle örten, yanında balık tutulmasına izin vermeyen, sivrisinek dahil hiçbir canlıyı, hiçbir böceği öldürmeyen ve öldürtmeyen bir insan evladıyım çünkü!
Ben Survivor'da Olsam,
Mısır beni olanca gücüyle parka doğru çekiştirirken gördüm onu. Uzun bacaklı, avanak görünümlü saksağanı. Çırpı bacaklarıyla geziniyordu ortalıkta şaşkın şaşkın. Uçamıyor gibiydi ama minik bir yavru görünümünde de değildi. Şu Mısır'ı iki çişe tutup döneyim de bakayım şu kuşa deyip parka girdim. Uçuyorsa zaten sorun yok, uçamıyorsa da olduğu yerde bulurum. Acele acele gezdirdim oğlumu, döndüğümde daha iki dakika olmamıştı ki baktım kuşu gördüğüm yerde kıyamet kopmuş!... Büyük saksağanlar çığlık çığlığa pike yapıyolar. İki kuş yerde bir şeyi didikliyor, ortalık birbirine girmiş! Koşa koşa gidip baktım ki ne göreyim! Az önce gördüğüm kuş, yolun kenarında tepe taklak olmuş halde yerde yatıyor. Kanadı sanki altında kalmış gibi, gaga yarı açık, can çekişir bir halde. Etraftaki adamların söylediğine göre kargalar saldırmış. Eyvahlar olsun dedim, ben gidip gelene kadar ne hale gelmiş, son nefesini verecek yavrucak. Bir yandan kendime sövüyorum, bir yandan çaresizlik içinde kıvranıyorum orada, bir elimde de Mısır ile. Ne olur yardım edin dedim adamlara, ağlamaklı halde. Bir tanesi geldi sağolsun, ilgilendi. Kafası kanadı birbirine karışmış halde yatan yavrucak ayağa kalkıp, az ilerideki trafonun dibine kaçtı. Bu arada anne-baba saksağan sürekli etrafımızda, gelene geçene yaygara koparıyorlardı, bir kediyi de oradan geçtiğine geçeceğine pişman ettiler. Alelacele sevgilimi çağırdım hemen. Veterinerimizi de aradım. Ne yapalım, uçamıyor belli, kuyruğu kısa, annesi babası koruyabilir mi yoksa eve götürelim mi? dedim. Götürün dedi.
Şans'ın hastalığı ve sakatlığı yoktu çok şükür. Kargaların saldırısı onu alaşağı etmiş ama hasar bırakmamış. Ama maceracı ruhu kuyruğundan önce gelişmiş olmalı ki yuvadan düşmüş ya da atlamış şaşkın. Uçamayışının yanı sıra, kendi kendine yiyip içemiyordu da. Sevgilim onu başarıyla yakalayıp getirdiği için kahramanım benimm diye şımarttım onu bol bol. Biraz fazlaca şımartmış olmalıyım ki, besleme işi senindir, ben dokunmam artık moduna geçti hemen. Böylece iş başa düştü. Hem de ne düşmek!
Tam bir kıyma oburuydu. Meyve, domates, bulgur gibi şeyleri de severek yiyordu ama kıymayı görünce resmen gözü dönüyordu. Top top atıyordu ağzına ard arda. Sanki önünden kaçıran var. Bir gün baktım yan yatık duran tuvalet kağıdı rulosunun içinde bir parça kıyma. Oraya kaçmış deyip, alıp attım. Ertesi gün baktım rulonun içinde yine kıyma var! Gözlerime inanamadım. Saklamış! Resmen zulalamış uyanık. Gittikçe gelişti sıpa. Kuyruğu uzadı. Dışarıdaki akrabalarıyla konuşup durdu, kombinin borularını, vidalarını gagaladı, didikledi, değişik uçuş teknikleri geliştirdi. Yedi, cortladı, yedi, cortladı... O cortladıkça ben sildim, sildim, sildim... Günler böylece geçti. 15. gün olduğunda baktım bizim bahçede, yanlarında anne-babalarıyla birlikte çaylak saksağanlar geziniyor. Kardeşleri! Yuvadan inmişler. Kuyruk uzunlukları da bizimkiyle aynı. Demek ki Şans da artık özgürlüğüne uçabilecek! dedim.
Ve balkonun pencerelerini açtım. Zannediyorum ki tabanları yağladığı gibi kaçacak. Ama kaçmadı hemen. Anlayamadı ne olduğunu. Tedirgindi. Sonra ben geri çekildim. Sevgilim dışarıda, ben içeride bekledik, bekledik... Ve bir anda cama doğru gitti, baktı açık, bir uçtu ki gözlerime inanamadım. Sanıyordum ki camdan çıkacak, hemen karşıdaki ağaca konacak, öyle azar azar uçacak. Adam kaptırdığı gibi soluğu karşı parktaki ağacın en tepesinde aldı yahu!... Muhteşemdi. Sanki senelerdir uçuyormuş gibi.
Hüzünlendim tabii ama diğer yandan çok mutlu oldum. Karşımıza çıkmasaydı büyük ihtimalle ölecekti. Onun gibi atak, kuvvetli ve akıllı bir kuş, sırf zamanından önce yuvadan düştüğü için bu hayatta yer alamayacaktı. Bir ömrü olamayacaktı. Ama artık dilediği gibi yaşayacağı, keyifle uçup süzüleceği bir hayatı oldu. Ait olduğu yere, doğasına kavuştu. Ben annelik içgüdülerimle yavrum acaba yemek bulabiliyor mudur, aç mı tok mu uyumuştur diye düşünüp durayım, diğer yandan biliyorum ki o gerçekten çok mutlu. Kendi gerçekliğine uçtu ve aslında hayatı, gökyüzüne kanat çırptığı o anda başladı. Saksağanlar 30-38 yıl yaşarlarmış. Umarım Şans da bu konuda çok şanslı olur, uzun ömürlü olur.
Evde Saksağan Beklemek,