ojeli solucan :)): ÇOCUKLARDA PARA EĞİTİMİ..
Yayın tarihi: 21 Nisan 2012 | Yazar: Para Durumu | Hürriyet-Turuncu, Medya, Yazılı Basın Para Durumu, medya bazlı, milyonlara ulaşan bir toplumsal finansal okur-yazarlık hareketi. Benim, senin, onun değil, hepimizin. Sloganımız ise “Parasını yöneten hayatını yönetir.” Parayı doğru kazanma, harcama, bütçeleme, biriktirme, yatırım, borçlar, kartlar… herşeyi kapsıyor. Dünyanın dört bir yanından çocuk kuruluşlarının parçası olduğu Çocuk Finans (ChildFinance) oluşumunun Danışma Kurulu’ndayım ve şunu gözlemliyorum; tüm dünyada bu çok önemli bir konu. Basel III için bile çocukların fikirlerini almışlar. Çoçukların para eğitimi gittikçe önem kazanan bir kavram.
Çocukta para kavramı 3 yaşında şekillenmeye başlar “evladım bırak elinden onu, pistir” diye bir başlangıcı hatırlayanlarınız olacaktır… Sonra 5 yaş civarı etrafı gözlemlerler… para diye birşey var diye. Çocuk
6-7 yaşında para kavramını tam olarak anlayabilir, harçlık almaya ve biriktirmeye hazırdır. İlk önce ona paranın bir amaç değil, bizi kendi değerlerimiz doğrultusunda bir noktadan diğer bir noktaya götüren bir ARAÇ olduğunu anlatalım. Örneğin, masaya kağıt para koyup, orada duran paranın ne işe yaradığını, o paranın kendi başına gidip oyuncak alıp alamayacağını sorabilirsiniz. Sonra da, paranın ancak biz onu elimize aldığımız zaman, bizim kattığımız değeri kazandığını anlatabilirsiniz. Yani, ona anlam veren biziz! Parayı ne gereğinden fazla, ne de gereğinden az önemsesinler. Yani, ‘pis’, ‘kötü’, ‘elimin kiri’, ‘başımızın tacı’… gibi yüklemelerden uzak tutalım onları. Unutmayın, onlar körpecik beyaz sayfa… ve ağaç yaşken eğiliyor. Siz parayı ister sevin, ister sevmeyin, hayatın önemli ve yönetilmesi gereken bir parçası.
Çocuğunuza para aracının üç bacaklı bir tabureye benzediğini gösterin. Üç işe yarıyor, bugünümüz için harcamak (yemek yemek, oyuncak almak, tiyatroya gitmek), yarın için biriktirmek (kumbaralar bunun için var) ve
üçüncü işlevi de paylaşmak (olmayanlarla, ihtiyacı olanlarla). Ben ilkokul, ortaokullarda yaptığımız programlarda bu örneği verdiğimde çok hoşlarına gidiyor. Harçlıklarını da bu üç bölüme ayırmalarını isteyin, ki ellerine geçen her ‘bir lira’nın üç yere gidebileceğinin farkına varsınlar.
Çocuğunuz size para ile ilgili şeyleri çok soruyorsa, bu onun ‘paragöz’ olduğunu değil, meraklı olduğunu gösterir. Çocuğun para kavramı ile genç
yaşta tanışması da onu ‘paragöz’ değil, hayata karşı donanımlı yapar. Benim 3.5 yaşındaki oğlum evvelsi gün bana ‘anne yerde para var’ deyip madeni bir lira getirdi. Gözüme baktı “nedir bu anne?” der gibi. Ben de ona “aaa düşmüş kaldıralım, kumbaramıza atalım dedim.” Gittik attık, sonra kumbaraya onun sevdiği bir oyuncağın resmini yapıştırıp anlattım. Ne kadar anladıysa tabi… Biliyor musunuz, para eğitimi Kore’de üç yaşında başlıyor. İngiltere’de de yuvalarda 3 yaşında oyunlar başlıyor. Yeni Zelanda’da bir çok çocuk programları var. Bu, ülkemizde de yaygınlaşacak, Para Durumu’nun eğitim anlamındaki amaçlarından biri de bu.
Birikime teşvik edin! Hedefsiz birikim olmaz. Önce amaçlar koyun. Hedeflerinin resimlerini (örneğin basket topu, spor ayakkabı, oyun, cd…) ayrı kumbaralar üzerine yapıştırın, her hedefi için ayrı birikimler yapsın. Biriktirdiği her 1 lira için 1 lira da siz verebilirsiniz. Para biriktirmeyi zor bir eylemden eğlenceli bir duruma dönüştürmek için harçlığına birikim parası
ekleyebilirsiniz. Aman dikkat, çok uzun vadeli hedefler seçmemesine özen gösterin ki, başlarken hevesi kırılmasın. Yapılan tüm araştırmalar gösteriyor ki, okul yıllarında çalışan, birikim yapanlar, ileriki yıllarda 2 kat daha başarılı oluyorlar.
Yayın tarihi: 14 Temmuz 2012 | Yazar: Para Durumu | Hürriyet-Turuncu, Medya, Yazılı Basın4 yaşında ki oğlum, diğer bütün çocuklar gibi, oyuncakçı dükkanında “hepsi benim olsa keşke” diye kelebek misali bir oyuncaktan öbürüne konar. Bir heves tren, başka bir heyecan arabalar bak oğlum kitap bölümü
dediğimde ise yüzüme söyle üç saniye bakıp, toplara gider.
Evden çıkmadan oğluma ona bugün sadece “1 tane” oyuncak alabileceğimizi, ve 5 liramız olduğunu anlattım. Ne dersem diyeyim kabul
edeceği o saniyeler hızlı geçti ve koyulduk yola.
IKINCI HAMLE: Oyuncakçıda ki oyuncaklara taarruz başlamıştı. “Anne bu olabilir mi?”
Diye tek tek yanıma getiriyordu arabaları. Her seferinde üzerinde yazan
fiyata bakıp ona “Bu 15 lira, bizim 5 liramız var” “Bu 19 lira..” Bu 25
lira..” “Bu 7 lira…” derken. Bir baktık ki bu aramızda çok eğlenceli bir oyuna dönüşmüştü.. o 5 lira altında araba arıyor, bende “onay/ret” veriyordum. Bir müddet sonra, kahkahalar atmaya başladık. Eğleniyorduk. Hem de çok.
UCUNCU HAMLE: Sonunda baktı büyük arabalardan ümit yok, kendini minik minik bir suru arabanın olduğu sepete atıverdi, ve bana getirdiği ilk araba “3.99 lira” olunca “Bu OLUR” dedim. O kadar sevindi ki sanki dünyalar onun olmuştu.. çabalama, çırpınma, ve ötelenmiş haz..4 yaşındaki bu minik prensi heyecan içinde bırakmıştı. Öyle ki çalışanlar, diğer çocuklarda katılmıştı oyunumuza.
Final: Eline 5lirayi verip kasaya gitmesini, ve arabasını parayla satın almasını söyledim. Kasaya koştu, “bi dakka bakabilimiziniz ben bu alabayi alıcam”. Hop kasanın yanına çıkarttım, 1 lira para ustu ve fişi elime verdi. Herkese teşekkür etti. Eve gelince 1 lirayı kumbaramıza attık, ve aksama kadar 3.99′luk yeşil arabasıyla oynadı.
Çocuk para ile 3 yaşında tanışıyor, aileden ne görürse onu uyguluyor.
Aman çocuklara iyi örnek olalım. Tasarruf, bütçe, hesaplı harcama ekonomik alışkanlıklardır, oyun, şamata, neşe ile çocuğun öğrenemeyeceği
- #1lira öğrenciler için nur-i nimet olabilir bazen - Yüncüden #1lira ya indirimli iplerden 1 yumak alır ,ondan 2 adet patik yapıp 30 tl ye satarım:)
Bu ifadeler, sizin bana gönderdiğiniz twit’ler. “Cebinde Mucize Yarat” isimli ilk kitabıma gösterdiğiniz ilgi, beni gerçekten çok mutlu ediyor.
Aslında kişinin kendine yapabileceği en önemli yatırımlardan biri, kişisel finans eğitimi. Bir kişi, canını dişine takarak bin bir güçlükle
kazandığı aylık maaşını, plansız, hedefsiz bir şekilde har vurup harman
savurmamalı. Eğer böyle yapıyorsa, kendine en büyük kötülüğü yapıyor demektir. Artık, oturup düşünmenin zamanı gelmiş demektir. Ben diyorum ki, bu düşüncelerden sizi sıyırıp, bu konuda yol göstermek istiyorum. Finansal problemlerin hiçbiri, aslında içinden çıkılmaz değildir. Sadece
neyi nasıl yapacağınızı bilmek gerek.
Yayın tarihi: 30 Haziran 2012 | Yazar: Para Durumu | Hürriyet-Turuncu, Medya, Yazılı Basın Büyük şehirlerde hayat, çoğumuz için sürekli bir koşuşturmaca. Döngü sürekli değişiyor ve bizler sürekli koşuşturuyoruz… Pek çoğumuz bu yoğunlukta, nakit para üstü olarak verilen 1 lira ya da kuruşları, cebimizde taşımayı pek sevmez. Cepte şıkır şıkır öter, çantada ağırlık yapar… Eve adım atıldığında, anahtar ve cep telefonunun yanında mutlaka bozuk paralar da bırakılır komidin ya da etajere… Bazen biriktirme kutusuna gider, bazen de evdeki çocuklarına kapışına… Birikince aslında iyi iş görür; zor günlerin kurtarıcısı, hatta ay sonu getiricisidir…