Die Gaste 10. SAYI / Ocak-Şubat 2010
Açıktır ki, böylesine ikili, yani kısa ve uzatılmış iki ayrı üniversite eğitiminde, bir yandan üniversitelerin “üretim kapasitesi” artırılarak üç yılda mezun verebilir hale getirilirken, diğer yandan eskisi gibi üniversite eğitimi görmek isteyenler daha uzun eğitim görmek ve daha büyük masraflar yapmak zorunda kalacaklardır.
Yine de on sömestrlik üniversite eğitimi, sadece “teorik” olarak tüm öğrencilere sunulmuş bir hizmettir. Ama pratikte durum farklıdır. Tüm öğrencilerin master eğitimine devam etmesi olanaklı değildir, çünkü kontenjan kısıtlıdır. Ve tam da burada, yine sapla saman birbirine karışır. Bu noktada, master eğitimi için öğrenci seçme ölçütü, ya not ortalaması, ya da öğrencinin eğitim masraflarını karşılayabilme gücüne göre belirlenmektedir. Master eğitimi, özellikle üniversite harçlarını yükseltmek için çok uygun bir yöntemdir, çünkü master eğitimine devam etmek isteyen öğrenci, bu eğitimin ek masraflarını karşılayabilecek bir gelire sahip olması gerekir. Bu da, açık biçimde “elit üniversite” oluşturulmasının dolaylı bir yoludur.