Tekil (Bugün) 2189
19/05/2011 - 15:11
Bu haftaki köşe yazıma bir Nasrettin Hoca fıkrasıyla başlamak istiyorum.
Hoca davet edildiği düğün ziyafetine gündelik elbiseleri ile gidince kimse ona aldırış etmemiş.
Ne buyur diyen var, ne otur diyen. Canı sıkılmış Hoca'nın.
Bir koşu evine dönüp bayramlık kürkünü
Nasrettin Hoca fıkraları ders veren niteliğiyle göze çarpıyor. Bu fıkra da çok büyük anlam taşıyor.
Maalesef ki, hemen hemen birçok yerde insanların kişiliklerinden çok dış görünüşleri dikkate alınmakta. Bu zihniyete gün içerisinde büyük bir sıklıkla rastlıyoruz.
Herkes her ne kadar benim için önemli olan kişilerin dış görünüşü değil dese de uygulamada bu böyle olmuyor ne yazık ki.
Birçok yerde ne kadar şık giyinirseniz o kadar çok itibar görüyorsunuz.
Geçtiğimiz günlerde “X” bir bankada işim vardı. Bilirsiniz bankalarda eğer o bankanın müşterisi değilseniz ve bankaya ait bankamatik kartınız yoksa bazen saatlerce sıra beklersiniz. Ben de o bankaya ait kartım olmadığı için bekleyenler arasındaydım. İçeriye yaşlı, şalvarlı bir teyze girdi. Hani “nur yüzlü” derler ya o da nur yüzlü, görmüş geçirmiş bir teyzeydi. Ona daha yakın olan genç bir arkadaşımız kartıyla numara almasına yardımcı oldu. Sıra teyzeye gelmişti maalesef ki, memura sorduğu her soruda ters bir yanıtla karşılaştı. Teyzenin hemen ardından içeriye giren takım elbiseli, huysuz bir yaşlı amcayı ise neredeyse önüne kırmızı bir halı serip, kapıda karşılayacaklardı. Gördüğüm manzara karşısında Nasrettin Hoca’nın bu ders veren fıkrası geldi aklıma ve yüksek sesle “Ye kürküm ye” dedim. Bankada benimle birlikte bekleyenler söylediğimi onaylayınca memur bir anda kıpkırmızı oldu. Bu da bir şey, en azından yaptığı hatanın farkına vardı.
Ambalaja bu kadar çok önem verilmesi çok acı bir durum. Esas olan ambalâjın içindeki şeyin değeridir. Taş parçasına mükemmel bir ambalâj yapmak, taşın değerini arttıramayacağı gibi, altın veya pırlantaya basit bir ambalâj yapmak ta onun değerini düşüremez. SEVGİYLE KALIN…