Toplam Ziyaret 4115420
Nice fetihler yaşandı. Nice kumandanlar tarih sayfalarında yerlerini aldı. İstanbul’un fethi, bu fetih hadiselerinin en önemlilerinden biridir. Bu fethi gerçekleştiren komutan ne güzel komutan bu fethi gerçekleştiren ordu ne güzel ordudur. Bugün İstanbul’un fethini kutluyoruz. Bugün İstanbul’un fethinin 556. Yılı. Asırlar geçmesine rağmen bu fetih daha çok diri, asırlar geçmesine rağmen Fatih Sultan Mehmet daha çok genç.
İstanbul’un fethi sadece bir şehrin fethedilmesi değildir. İstanbul’un fethi gönüllerin fethedilmesidir. Mehmedi Fatih yapan bir şehrin fethedilmesi değildi, binlerce insanın gönlünün fethedilmesiydi. Yoksa kolay kolay gerçekleşebilir miydi fetih. Yoksa kolay kolay Mehmet olur muydu Fatih. Bugün siz kıymetli cemaatimizle fethin anlamını idrak etmeye çalışacağız. Mehmedi Fatih yapan, fethi anlamlandıran asıl mevzu üzerinde durmaya çalışacağız.
Bir çağı kapatan bir çağı açan fethin adıdır İstanbul’un Fethi. 21 yaşında Peygamberinin müjdesine nail olmak için hazırlıklarını yapan bir Mehmet’in Fatih olmasının destanıdır İstanbul’un fethi. İslam Dininin o eşsiz güzelliğinin, adaletinin, din ve vicdan özgürlüğünün bütün insanlığa yansımasının adıdır İstanbul’un fethi. Gönül dünyalarının fethedilmesidir İstanbul’un Fethi.
Hz. Peygamber bir müjde verdi. "İstanbul fethedilecektir. Onu fethedecek olan kumandan ne güzel kumandan ve onun ordusu ne güzel ordudur." Sevgili Peygamberimizin bu müjdesiyle İstanbul’u fethetmek artık mukaddes bir ideal halini aldı. Bu müjde üzerine Ashap Mekke’den kalkıp İstanbul önlerine geldi. Bugün Eyüp’te metfun olan Eyüp el-Ensari bize bunu göstermektedir. Kimler İstanbul’u fethetmek istemedi ki. Tarih sayfalarında birçok kez İstanbul fethedilmek istenmiştir. Birkaçını sizlerle paylaşmak isterim.
Hz. Peygamber müjde verdi. Bütün Müslümanlar bu müjdeye nail olmak istedi. Hz. Peygamber bir müjde verdi. Genç bir hükümdar karar verdi. “Ya İstanbul O’nun olmalıydı, ya da O İstanbul’un”. Bir Mehmet karar verdi. Çünkü karar vermek bir işin yarısıydı. Yüce Rabbimizde öyle buyurmuştu.
“Bir kere de karar verip azmettin mi, artık Allah’a tevekkül et, (ona dayanıp güven). Şüphesiz Allah, tevekkül edenleri sever.” Bir Mehmet azmetti. Bir Mehmet tevekkül etti. Üzerine düşen bütün vazifeleri yerine getirdi. Çünkü tevekkül bunu gerektiriyordu. Eğer boğaza zincirler çekilmiş ve boğaza girilmesi mümkün değil, karadan gemiler yürütülmesi gerekiyor ise yürütülmeliydi. Öyle yapıldı. Surlar inşa edilmesi gerekiyor ise inşa edilmeliydi. Öyle yapıldı. Surları yıkacak teknik yok ise geliştirilmeliydi. Çağ açıp çağ kapatan toplar dökülmeliydi. Mehmet fatih olması gerekiyor ise, atını denize sürmeliydi, sürdü de. Ulubatlı hasanlar bayrağı dikmesi gereken yere kadar canını vermemesi gerekiyor ise vermemeliydi, vermedi de. Tarihteki en son İstanbul kuşatması yapılmalıydı. Bu kuşatmadan sonra bir daha İstanbul kuşatılmamalıydı. Hazırlıklar ona göre yapılmalıydı. Yapıldı da. Bir işe azmetmenin azmettikten sonra tevekkül etmenin en güzel göstergesidir İstanbul’un fethi. Nasıl azmetmek gerekir? Nasıl tevekkül etmek gerekir? Sorusuna cevap arayanların cevabı İstanbul’un fethinde saklıdır.
Osmanlı Devletinin kurulmasıyla beraber hükümdarlığa geçen padişahların İstanbul’u fethetme hareketlerine başvurması bize, Osmanlı Devletinin İstanbul”u fethetmeyi İlahi bir vaat olarak gördüklerinin en büyük delilidir. Bu sebeple 1391’de Sultan Yıldırım Bayezid Han (1386-1402), şehri kuşattı. Abluka şeklinde devam eden bu kuşatma, İstanbul’da bir Türk garnizonu, mahallesi, cami, mahkeme kurulması ve kadı (hakim) bulundurulması ile her sene on bin altın haraç verilmesi şartıyla kaldırıldı. Yıldırım Bayezid Hanın son kuşatması, 1400’de başlayıp, Timur Han'ın (1370-1405) Osmanlı hududuna girmesiyle son buldu. 1411’de Şehzade Musa Çelebi’nin şiddetli hücum ve top ateşleriyle başlayan İstanbul kuşatması, Bizans entrikası neticesinde kaldırıldı. 1422 yılında Osmanlı Sultanı İkinci Murad Han (1421-1451) tarafından dört ay kadar süren çok şiddetli taarruzların yapıldığı kuşatmada, her türlü savaş taktiği ve zamanın teknik imkânları kullanıldı. İstanbul’un son kuşatması Fatih Sultan Mehmed Han tarafından, 1453’te yapıldı.
Fatih olabilmek için önce eğitim gerekmekteydi. Nitekim öyle oldu. Mehmet çocukluğundan itibaren devrin en büyük âlimlerinin önünde diz çöküp manevî bir terbiye aldı. Milli ve manevi değerler ışığında yetişti. Fetih ruhunu ortaya çıkaran en önemli özelliğin başında beklide bu gelmekteydi. Fatih olabilmek için çağın gereksinimleri iyi tespit edilmeliydi. Mehmet’te öyle yaptı. Fetih öncesi Bizans’ın en önemli kuvvet ve ikmal yolu olan deniz yolunu, Osmanlı kontrolü altına almak maksadıyla; Anadolu Hisarının karşısına keşfini bizzat kendisinin yaptığı Rumeli (Boğazkesen) Hisarının yapımını başlattı. Anadolu Hisarı da tamir edilip, top yerleştirildi. Hisar’ın, kulelerinin, kapı ve mazgallarının mevkileri, Mehmed Han tarafından tespit edilip, Çandarlı Halil, Zağanos ve Saruca paşaların, masrafını karşıladığı kuleler yapıldı. Hisarlarda büyük gedikler açmak için o zamana kadar eşine rastlanmamış toplar döküldü. Donanmanın halice girmesi gerekliliğinin farkında olan Mehmet Tophâne-Kumbaracı Yokuşu-Tepebaşı-Asmalı Mescid-Kasımpaşa istikametinden gemilerini yürüterek yine o zamana kadar eşine rastlanmamış bir planla gemilerini halice indirdi. Mehmet İstanbul’u fethetmek istiyordu ve bunu başardı. Mehmet İstanbul’u fethetti. Fatih oldu. Fethin ruhunu ortaya koydu.
Fethin ruhunu yansıtan bir başka unsur ise Fatihin ordusuydu. Sevgili Peygamberimiz hadislerinde “İstanbul’u fetheden komutan ne güzel komutandır” diye överken “O’nu fetheden orduda ne güzel ordudur” diyerek orduya da atıf yapmakta idi. Bu sebeple Fatihsiz fetih olmayacağı gibi ordusuz Fatihte olamaz idi. Ulubatlı Hasanda simgeleşmiş bir ordu vardı Mehmet’in emrinde. Aslında hepsi birer Mehmet idi. Hepsi birer Fatih oldu.
Fethin bir başka ruhu ise fetihten sonra ortaya çıkmaktadır. Fethi gerçekleştiren asıl unsur unutulmamalıdır. Mehmet’i yetiştiren ve Fatih yapan asıl unsur unutulmamalıydı. Unutulmadı da. Mehmet Fatih olurken kendisini yetiştirenle beraber şehre girdi. Yanında Akşemsettin vardı.
Fethin bir başka ruhunu bir olayla anlayalım. Fatih Sultan Mehmet Han’ın İstanbul’u fethettikten sonra Ayasofya’ya gidip iki rekat şükür namazı kıldıktan sonra Yerlere kapanan ahâli, rahip ve eski Ortodoks patriğini gördü. Bu halde onları görünce kendilerine şöyle bir hitapta bulundu. “Kalkınız! Ben Sultan Mehmed, sana ve bütün ahâliye söylüyorum ki, bugünden itibaren ne hayatınız ve ne de hürriyetiniz hususunda, benim gazabımdan korkmayınız” Fatihi fatih yapan en önemli ilke İnsana verilen değer değimliydi. Kim olursa olsun, hangi dine inanırsa inansın İnsan kıymetliydi. Çünkü Yaratan tarafından yaratılmış idi.
İstanbul’un fethiyle birçok önemli iç ve dış gelişmeler yaşanmıştır.
İstanbul’un fethi tarihi bir hikaye değildir. İstanbul’un fethi, Müslüman Türk milletinin en önemli nişanelerinden biridir. İnsanlara zulmedilmemiştir. Yaşlılara, kadınlara, din adamlarına asla dokunulmamıştır. Hiçbir İbadethane yıkılmamıştır. Her insan özgürce inandığını yaşama fırsatı bulmuştur. Birlik ve beraberlik içerisinde olunduğu müddetçe hiçbir topun sindiremeyeceği o günlerde ortaya çıkmıştır. Biz bu ruhu asırlarca yaşadık, bu ruhu yaşamaya devam ediyoruz. Nitekim dün Çanakkale’de bu ruh yeniden ortaya çıkmadı mı? Kurtuluş savaşını gerçekleştiren bu ruh değil miydi? Biz biriz. Biz beraberiz. Birimiz bin eder. Binimiz bir ederiz. Dünde böyleydi bugünde böyle olacaktır. İnşallah, hiçbir şey bizim birlik ve beraberliğimize sekte vuramayacaktır. Biz geçmişten getirdiğimiz kültürümüzü yaşadığımız müddetçe, milli ve manevi değerlerimize sahip çıktığımız müddetçe bu vatan toprağına hiçbir namahrem eli değmeyecektir.
Vaazımızı Arif Nihat Asya’nın kaleme aldığı şu şiirle sonlandırıyoruz.
 El-Hâkim, el-Müstedrek, 4:422