YAZILARIM: Ocak 2016
NEŞ’E NEREDE ?
Neş’e nerede? Söyleyin, gören var mı?
Uzun zamandan beri kaybolan neş’eyi arayıp duruyorum.
Herkes aradığını bulur diyorlar bir de…
Çalmadığım kapı, girmediğim yapı,
çıkmadığım çatı kalmadı.
Neler yaptıysam olmadı.
Yüzüm bir türlü gülmedi.
Ben neş’eyi arıyorum.
Köyümde doğdum, köyde büyüdüm.
Gam, keder bilmezdik.
Rahat rahat uyurduk.
Bırak televizyonu, radyo bile yoktu.
Hep iyi şeyler duyardık.
Neş’e bizimleydi. Biz neş’eyleydik.
Elde yoktu, avuçta yoktu.
Buna rağmen neş’eliydik.
Şimdi her şeyimiz var desek yeridir.
Teknoloji çağ atladı.
Her evde birkaç televizyon,
herkeste bir telefon…
Onun için herkes birbirine yakın,
Ama bakmayın öyle olduğuna;
komşu komşuya, akraba akrabaya
Hatta aynı evde oturanlar bile
Kiminin gözü aptal kutusunda,
Hani öküz öldü, ortaklık bozuldu derler ya…
Yok ortak bir düşüncemiz, yok ortak bir kaygımız.
Tükendi, bitti, gitti ortak sevgimiz, saygımız.
Neş’e de bunaldı, kaçtı, sindi bir yerlerde, kayboldu.
Onu arayanlar da yok oldu.
Artık insanlar bir şeyin peşine düştü; para…
Para ilâç, para yara…
Ara insanım, ara !
Gönderen Ismail Kara zaman: 09:48 Hiç yorum yok:
Bu makale 2016-01-11 17:26:14 eklenmiş ve 5 kez görüntülenmiştir.
Teknoloji, hayatımızda bizlere çok yararlı ürünler getiriyor.
Yalnız, kullanım kurallarına uymak kaydıyla… Aksi hâlde, yarar yerine zarar da getiriyor.
Bu bağlamda gözlemlerime dayalı olarak öncelikle cep telefonu üstünde durmak istiyorum.
Cep telefonunun insan sağlığına etkileri konusunda şimdiye kadar birçok araştırmalar yapılmıştır. Buna göre uzmanlar kullanıcılara bazı önerilerde bulunmuşlardır. Önerileri okuyan, duyan, bilen insanlarımız dahi; maalesef hiç aldırmıyorlar.
Uzmanlar şunları diyorlar;
-Telefonunuzu kalp, beyin, böbrek, karın ve baş bölgenizde ya da onlara en yakın yerlede taşımayın!
-Kablolu kulaklık, blutut kullanın, hoparlörü açın, telefonu kulağınıza sıkı sıkı dayamayın!
-Görüşmeleri en fazla (3) dakika gibi kısa tutun, uzun uzun konuşmayın!
-Uyurken telefonu en az 1 metre uzağa bırakın!
-Araç kullanırken mümkün olduğunca telefonla konuşmayın! Kaza yapma riskiniz de artmasın!
-Çocuklar (12 yaşından küçükler), hamileler cep telefonundan uzak durmaya gayret etmelidir.
-Telefonunuzu bebek odasında, yatak odasında durdurmayın!
-Arama yaptığınızda hat bağlanana kadar da telefonu kulağınıza çok yaklaştırmayın!
Cep telefonu en çok radyasyon yayan cihazlardan biridir.
Radyasyon da nedir demeyin! Geçmişte bir Çernobil olayı yaşandı.
Karadeniz Bölgesi insanları bunun çok zararını gördü. Pek çok insan kansere yakalandı ve öldü. Bunların içinde Kazım Koyuncu gibi bazı sanatçılar da var.
Bir gün Kızılay’dan otobüse binmiştim. Yakınımdaki bir genç bayan ta orada başladı telefonla konuşmaya ve Çiftlik kavşağında indiğimde halâ devam ediyordu ki, en az 15-20 dakika sürdü. Bu kadar zamanda acaba ne kadar radyasyon almıştır, merak ettim.
Bazı bayanlar uzun uzun konuşuyor, telefonda dedi-kodu ediyorlar.
Kendi torunum var, uzun konuşmalarında ikaz ediyorum. Ne kadar uyarsam nafile… Yarım saatden fazla sürdürüyor konuşmayı.
Yukarıda da yazdığım gibi en fazla (3) dakika konuşulması önerilmekte… Kaldı ki, telefon kısa ve öz haberleşme cihazıdır.
Bu durumda cep telefonunun yararı yerine zararını görüyoruz.
Kullanım şartlarına uysak, bu denli zarar görmeyeceğiz.
Teknolojiden yararlanacağız elbette ama risklerinden de uzak duracağız.
Fakat, birçok okur; “Sen bunları külahıma anlat” deyip geçecek biliyorum. Biz uyaralım da, gerisi size kalmış efendim!
Gönderen Ismail Kara zaman: 23:01 Hiç yorum yok:
Yazımın başlığı bilinen şiir ve onu yazan ünlü şairimiz
Arif Nihat Asya’yı çoğumuza hemen hatırlattı sanırım.
Lise yıllarımda O’nun şair olarak katıldığı şiir toplantılarına katıldım ve okuduğu şiirleri can kulağı ile dinledim. Hatta,bazı şiirlerini aynen O’nun gibi okurdum.
Gültekin Samanoğlu /Samancı)’nın kardeşi Metin Nuri
Samancı tarafından o yıllarda çıkarılan Defne dergisi büro-
sunda zaman zaman Halil Soyuer de dahil bir çok şairle bir
Ben tıfıl bir şair olarak onlarla bir arada olmak ve onları
dinlemekten büyük bir haz duyardım. 1965-1970 li yıllardan
Arif Nihat Asya (1904-05.01.1975), kendilerini genç yaşta
tanıyıp unutamadığım birkaç şairden biridir. Her yıl O, birçok
kurumda yapılan toplantı ve törenlerle anılmaktadır. Bu yazıyı
ben de aynı nedenle yazıyor kendisini rahmetle ve minnetle
Hayatı hakkında internette, kitaplarda yeterince bilgi var.
Burada ayrıca söz etmek istemiyorum. Fakat, bayrak sevgisini yüreklerimize nakış nakış işleten o meşhur
Bayrak şiirini tekrar okuyalım istiyorum.
Gönderen Ismail Kara zaman: 09:27 Hiç yorum yok: