.Üstad Bediüzzaman, genç iken doksan kitabı ezberlemiş. Ama risaleler için, Kur'an'dan başka menba yok, diyor. Ezberlediği o kitaplardan nurları yazarken istifade etmemiş mi?
İşte, Üstadımız da, Kur'an'ın ayetinin burçlarına ve hakaikına ulaşabilmek için, Eski Said döneminde o doksan eserle ciddi manada iştigal etmiş ve o eserler bir nevi kemalat arşına çıkmaya bir basamak ve kendisi için seyr-i süluk hükmüne geçmiştir.
İşte Bediüzzaman da, manevi bir eczacı gibi, o doksan eserin tetebbuat ve mütalaasının neticesinde ilhama mazhariyetle, komprime ilaçlar gibi külliyata mazhar olmuş ve 6000 sayfalık o eser, insanların ihtiyacına sunulmuştur. Herkes Bediüzzaman olamayacağına göre, bizler hazır ve tecrübe haline gelen ilaç gibi, o eserleri okuyup istifade etmemiz icab eder. Eserleri Kur’an'ın nurundan çıkan hakikat olarak anlamak lazımdır. Üstadımızın doksan eseri mütalaa etmesi, Kur'an'ın ayetinin hakaikine çalışmasına vesile olması anlamınadır. Kur'an'ın hakaikine nüfuz nasip olduktan sonra, Cenab-ı Hak o kulun kalbini ve ruhunu makes yapıp, o külliyatın onun ruhundan aksetmesini murat etmiştir.
Yani o doksan eserden külliyat çıkmasından ziyade, buradaki esas olan; o doksan eser Kur'an'ın hakaikine bir basamak olup külliyat, Kur'an'ın esrarından lemean ederek, sırf bir ilham-ı ilahi olarak yazdırılmıştır. Bu noktadan bakılırsa, o eserler yazılır iken, Kur'an'dan başka hiçbir eserden medet beklenmemiş, Kur’an'dan başka mercii ve mehazı olmamıştır. Zaten Üstadımız'ın hayatı boyunca yanında başka eser bulundurma imkanı da olmamıştır. Zira hayat şartları çok ızdıraplı ve çileli geçmiştir.