Küçük İşler ve Cengiz Abiyle Hasbihalim - Kenar Yazarı
AnasayfaDik KenarKüçük İşler ve Cengiz Abiyle Hasbihalim
10 Nisan 2019 Dik Kenar , Konuk Kenar
Bendeniz küçük işlerin adamıyım. Büyük işler başımı döndürüyor nedense. Ürkütüyor. “Kocaman(!)” meselelerin gölgesinde kalmış, basit ama hayatî problemleri çözen o sessiz kahramanları kendime daha yakın hissediyorum.
Hatta daha çok saygı duyuyorum.
Mesela ömrü boyunca memleketi kurtarıp duranlardan daha çok bir yetimin gönlünü alanları takdir ediyor, yaz ya da kış penceresinin önüne gelen kuşlarla dost olan o zarif kalplileri daha çok seviyorum.
Sessizce bir fakiri kollayıp bunu hiç kimseye çaktırmadan icra edenlere imreniyorum. Yüz yıldır ekosistemi kurtaran formülleri üretmekle meşgul “pek yoğun” bilim adamı ya da siyasetçileri değil de üç kuruşa aldığı bir fidanı evladıyla birlikte nereye dikeceğini konuşan babaya daha çok hürmet ediyorum.
Dünya’ya huzur ve güven reçeteleri sunanlar sıkıcı ve çekilmez geliyor bana. Büyük nutukları sevmiyorum. Beylik cümlelerden hoşlanmıyorum. Sözlerin bile en sadesi, sesce az anlamca dolu olanları ilgimi çekiyor.
Belki de şiirde sadeliği, sanatta muhataba saygılı olan icrayı beğenmem bu yüzden. Bendeniz küçük işlerin adamıyım.
Bütün insanlığı kurtarma iddiasında olanlara değil kendi insanlığını kurtarma mahfiyetinde olanlara hayran oluyorum. Bir türlü sahip olamadığım tevazuu şık bir elbise gibi üzerinde taşıyanlara meftun oluyorum.
Yüksek yüksek standların, elektronik kasaların, kusursuz hesap yapan barkot okuyucuların arasında kaybolmaktansa, bir kilo şeker istediğimde hak geçmesin diye bir kilo elli gram veren bakkal amcaya o elli gramlık hakk hukuk duygusu için teşekkür etmeyi daha asil buluyorum.
Dev üniversitelere Eyvallah ama minik öğrencisine hayatı boyunca lazım olacak bir bilgiyi veren, ona öğrenme ve çalışma azmi aşılayan o ilkokul öğretmeni başımın tacı.
Çocuklarını okula hazırlayan anne, “para üstünü unuttun abi” diyen kalfa, çöp kutusu bulana dek çöpünü elinde dolaştıran delikanlı daha onurlu, daha şık geliyor.
Yaşım otuz beş oldu. Galiba öğrendikçe hayallerim büyüyor, yaşadıkça beklentilerim küçülüyor. Keşke gözümüzde çok büyüttüğümüz şu koca Dünya’yı da küçültüp avucumuza alabilseydik! Neyse işte ben küçük işler adamıyım.
Bir de Cengiz abiyle hasbihalim var.
Sevgili Cengiz (Aytmatov) abi, eskiden yani uzun yıllar önce benim gibi düşünmüyor ve inanmıyorsa adam yerine değil neredeyse insan yerine koymazdım hiç kimseyi.
Kafamda iki kategori vardı insanlara dair; “bizden olanlar ve ötekiler”. Bizden olanlara “kardeşim” diyordum, diğerlerine de “zahiri”. Yani dış kapının dış mandalı.
Hatırlıyorum da o zamanlar sadece bizim kahramanlarımız olurdu. Dedim ya diğerleri zahiri ve yavandı. Ne yapsalar gözümüze giremezlerdi. Ne etseler tat vermezdi. Arkalarında namaz kılmaz, pişirdikleri yemeği bile yemek istemezdik.
Eskiden “bizler yahşi; el yamandı, bizler buğday; el samandı.” Kendimize ait “demode ” bir modamız vardı. Bir de jargonlarımız. Kalplerimiz basma kalıpların içinde ferahtı. Zihinlerimiz yapay kurallarla müreffeh.
Bir elmamız vardı, içinde mutlu ve mesut yaşardık. Tüm dünya o elmadan ibaretti. Ne rahattık ama! Bir o kadar da güvenli. Biz mi değiştik, elmamız mı çürüdü şimdilerde bilemiyorum?
Böylesi daha zor onu biliyorum; kötü olmayan her şeyi beğenmek, kötülük taşımayan herkesi sevmek, Yaradan’ını bilen her kulu bağrına basmak…
Bir “kurt” olduğunu fark edip elmadan dışarı çıkacak kadar cesur olacaksın. Elma bahçelerini keşfedecek kadar yürekli. Gördüğün tüm kurtlara selam verecek kadar iyi kalpli. Hiç bir elmayı hor görmeyecek kadar mütevazı.
Çok zor, çok! Biliyor musun Cengiz abi, ben bir kurt olamadım. Bir elmaya sığamadım. İşte ona yanıyorum!
Sahi şu senin “rüyaları olan dişi kurdun da” bir elması var mıydı?
Konuk Yazar, Nizamettin GÜMÜŞ‘ün diğer blog yazılarına BURADAN ulaşabilirsiniz.
cengiz aytmatov kişisel blog konuk yazar küçük işler
Devamını rica ediyorum. Yüreginize sağlık.
Beğenmenize sevindim Ayhan. Teşekkür ederim.
Nizamettin hocam, güzel bir yazı olmuş. İçten ve samimi…
Makalenizde geçen “bizler yahşi; el yamandı, bizler buğday; el samandı.” sözünü ilk defa duydum. Beğendim.
Küçük işler sürekli olduktan sonra önünde hiçbir şey duramaz. Taşı delen suyun şiddeti değil, damlaların sürekliliği… Küçük (!) işlerinizin devamlı olması dileğiyle, elinize yüreğinize sağlık.
Sevgili Mehmet Akif Kardeşim, secim sonrası artan iş yoğunluğu nedeniyle biraz geç dönüşler yapıyorum. Hakkınızı helal edin.
Yukarıdaki söz Türk erenlerinin kendilerini ifade ettiği bir deyiştir. Bildiğim kadarı ile orijinali şu şekildedir:
parça yahşi, biz yamal;
parça buğday, biz saman…
herkes yahşi, biz yamal;
herkes buğday biz saman…
Yamal ifadesi zamanla yamana dönüşmüş.
Güzel dua ve temennilerin için teşekkür ederim. Inşallah burada yazmaya ve derdimi anlatmaya devam edeceğim.
Yazınızı okuduktan sonra nedendir bilmiyorum Arif Nihat ASYA’nın “biz kısık sesleriz” şiiri aklıma geldi. Küçük işlerin adamı olmanız yaptığınız işlerin büyüklüğünden dolayıdır. İşlerinizde kolaylıklar diliyorum. Dürüstlük ve güzel ahlaktan bizler ayrılmadıkça çevremizde de güzellikler baş gösterecektir. Biz yaptıklarımızla örnek olmaya devam edelim, varsın birileri küçük işlerle uğraştığımızı söylesin…
Anlatım dilinizi beğendim. Bir başka makalenizi bekliyorum.
Mehmet Seyit Yılmaz, yorumunuz için teşekkür ederim.
Merhum Arif Nihat’ın duasıyla aynı cümlede yer almak beni onurlandırdı. Allah razı olsun. Bizim yaptıklarımızın hiçbiri onun yazdığı bu güzel şiir kadar etkili ve samimi olamaz..
Sayın yazar güzel bir yazı kaleme almışsınız. şu hususta bende bir şeyler eklemek isterim. Siyasetçi de olmalı, çocuğu ile fidan diken insan da… İyi de olmalı kötü de… Boşta olmalı dolu da… Yoksa değer bilmede sorun yaşarız. Nasıl ayırırız aradaki farkı ikisi de olmazsa ? O yüzden ben hep pozitif tarafta olmaya gayret edelim. Ama negatif de var olmaya devam edecektir…
Merhaba sevgili Yavuz. Elbette alemde her şey zıddı ile kaimdir. Bizim için önemli olan kısıtlı imkanlarla en iyisini yapmaya gayret etmektir..