BUNUNLA BEETHOVEN'IN 5. SENFONİSİNİ ÇALAMAZSINIZ BELKİ AMA...
Son günlerde ahşap boyama yapamadığımı söylemem gerek. Çoğunlukla boya eskiz defterim ve çarpı işlerimle haşır neşirim... Bu kutuyu da aylar önce arkadaşıma hediye olarak yapmıştım.
Ama kutu eline geçmeden yayınlamak istemedim çünkü sürprizi bozmak istemedim :) İstanbul'daki kardeşim Elif'in evinde şimdi :)
Bu kutudan atölyedeki öğrencilerimden birine yapmıştık. Kutuyu görür görmez aklıma Elif gelmişti. Emine hanımdan sonra aynı kutudan Feray hanım da getirince hemen nereden aldıklarını öğrenmek istedim ama Feray sağ olsun hemen alıp bana da getirdi :)
Ama benim bunu boyamam biraz zaman aldı çünkü tam rahatsızlığımın yeni yeni beni perişan etmeye başladığı zamanlardı. Ben de yavaş ama emin adımlarla bitirdim kutuyu.
Geçen hafta da kargoya verdim ama PTT kargo sağ olsun kutuyu ancak bir haftada yerine ulaştırabildi. Zaten gecikmiş olan doğum günü hediyem daha da gecikti. Neyse sonunda eline ulaştı da ben de yayınlayabiliyorum :)
Moskova'ya ilk gittiğimizde nehir kenarında büyük bir salonu olan ama bir oda bir salon küçük bir evde oturuyorduk. Kızım henüz 1 yaşındaydı ve ayrı odası olamayacağı için salonun bir kısmını ona oda olarak düzenlemiştik. Moskova'da kiralar oldukça yüksekti. İlk evimizin kirası 800 dolardı. Ama yeri gerçekten çok güzeldi. Moskova nehrine bakıyordu ve oldukça merkezde olan Paveletska'daydı. Önümüzden geçen caddenin adı Kosmodamianskaya idi. Ben oğluma hamile kaldığımda o evin artık bize yetmeyeceğini anlamıştık.
Ancak oturduğumuz bölgeyi çok seviyorduk. Özellikle de pencereden görünen nehir manzarası, köprüler ve elbette her yere kolay ulaşılabilir olması bizim açımızdan çok güzeldi. Bunun üzerine yine aynı bölgede ev aramaya başladık. Karşı kıyıda Moskovâ'nın meşhur 7 kız kardeş binalarından birisi vardı. Konut olarak kullanılanlardan birisiydi. Kızım Sera oraya Pamukprenses'in evi diyordu. Ev ararken o binada da bir ev çıktı karşımıza.
Daha önce Fransız bir çiftin yaşadığı ev bakımlı ve temizdi. İçeride Çaykovski döneminden kalma birkaç antika mobilya vardı. Vitrin muhteşemdi. Girişteki dresuar harikaydı ama benim aklım yazı masasında kalmıştı. Muhteşem bir parçaydı. Hala gözümün önündedir... Ceviz ağacından oymalı, üst kısmı hani şu bombeli kapaklı olanlardan...
Bir de beni çok etkileyen salondaki piyanoydu. Kuyruklu bir konser piyanosu. Müzik ile ilgim dinleyici olmanın ötesine hiç geçmedi. Yeteneğim de yoktur zaten. Ama bembeyaz deri mobilyalar arasındaki bu bembeyaz kuğu gibi piyano müzikle uğraşmayan birisini bile baştan çıkarır gibiydi.
Ne yazık ki evin kirası bizi aşıyordu ve evin en ilginç ve saçma yönü mutfak ile banyonun iç içe olmasıydı. Ne saçma değil mi? Bir kapıdan giriyorsunuz mutfak. Mutfağın içinde bir kapı daha banyo ve tuvalet :/ Bir de koridordan geçen çöp gideri kapağını görünce bu eski ve bakımsız binada bu fiyata daire tutmak hele 1300 dolara pek de cazip gelmedi. Hemen arkasından bizim eski evin yan apartmanında ev bulunca bu seçeneği eledik. Ama o piyano ve yazı masası hep aklımda kalmıştır...
İşte bu kutuyu boyarken de beyaz olmasını istememin sebebi sanırım buydu... Zımpara ile eskitme yaptım ve kapağındaki resim transfer. Resmin kenarlarında ayrıca stencil var ve kutunun kenarlarındaki notaları elle boyadım. Çok düzgün değiller çünkü biraz karikatüristik olsun istedim. Son olarak sol anahtarı ve nota şeklindeki küçük ahşapları boyayıp yapıştırdım.
Piyano demişken... Moskova'da yaşadığımız son evde salonun dörtte biri büyüklüğünde piyano vardı :) Bu hikayeyi başka bir yazıya saklayım ;)
Gönderen tarchin by seden zaman: 08:34
Etiketler: ahşap boyama, beyaz, decoupage, dekorasyon, dekupaj, hediye, kutu, nota, piyano, sol anahtarı, transfer
ooooo çok şeker olmuş,güle güle kullansın şanslı arkadaşınız...ellerinize sağlık
13 Şubat 2014 09:04
Sezin Uludağ ERTUĞRUL dedi ki...
ooo muhteşem olmuş hediyenin sahibini kıskandım :))
13 Şubat 2014 11:31
moskova anılarını okumak çok hoşuma gidiyor, hiç bitmesin lütfen:)))) çalışma çok hoş olmuş, ellerine sağlık.
Ne güzel olmuş bu kutu, çok sevdim, çok zarif gözüküyor, güle güle kullansın Elif :)
Siz anlatırken ben hayal ettim, 5 dakikalığına Moskova'daydım, oraları gezdim, o piyanoyu, vitrini, yazı masasını gördüm ve çok sevdim :)
Mutfağın içinde banyoya girilmesi olayını da yıllar önce teyzemin Kurtuluş'taki evinde görmüş ve hayret etmiştim. Küçücük bir evdi, minicik mutfaktan, banyo-tuvalete kapı açılıyordu...
Ne geldi şimdi aklıma, e benim dedemin evinde de öyleydi sahi, mutfağın içinde tuvalet başka bir yerdeydi ama banyo yoktu da ama duş almak için yer vardı mutfağın köşesinde, böyle perdeyle ayrılmış. Dedemin evi köydeydi, biz miniciktik, bu anlattığım da yaklaşık bin yıl önceydi... Yani ben böyle yazıları seviyorum işte, hem yaptığını gösterip, hem de geçmişe götüren, anlık şeyler hatırlatan, hatırladığının doğruluğundan şüphe edeceğin kadar gerilere götüren yazıları...
piyona inanilmaz guzel,,romantik
ama anlattiklarinda bir o kadar guzel...
oralari gormus gibi oldum,bir an
yasadigimi hissettim oralarda:)
13 Şubat 2014 13:14
Piyanolar senin peşini bırakmamış ya da her nerdelerse seni oraya çağırmışlar anladığım kadarıyla:) Harika bir hediye, nefis olmuş, ellerine sağlık:)
13 Şubat 2014 16:04
güzel yorumlarınız için çok teşekkürler arkadaşlar :) Ben de Moskova anılarımı paylaşmayı seviyorum zira hayatımın 12 yıl gibi büyük bir bölümü orada geçti. O yıllar ki karakterimin şekillendiği, bugün beni oluşturan, evliliğimi şekillendiren ve çocuklarımı kucağıma aldığım önemli yıllardı. Üstelik tamamen farklı bir kültürde, gizemli ve yabancı bir yerde geçen yıllardı. Haliyle aslında öyle çok anı var ki... Bütün bu anıları yaptıklarıma yansıtabildiğim için de çok mutlu oluyorum. İşte o zaman yaptıklarımda ruhumu, "ben"i görebiliyorum. O zaman doğru bir şey yaptığımı anlıyorum...
13 Şubat 2014 17:14
Siz anlattikca anilar gozlerimde canlandi sevgili Sezen.. 1995 Mart'in da bizde Kazakistan'daydik. Oradaki evi, kucuk piyanoyu hatirladim. Guzel gunlerimiz oldu ama yoksulluk, fakirlik beni daha cok etkilemisti.
Yaptiginiz calisma cok $ik, elinize saglik..
17 Şubat 2014 10:49