Uçan da Kuşlara Değil, Anneme… (Anne Ben Eşcinselim) | İçimdeki Ayı
Uçan da Kuşlara Değil, Anneme…
Makale ve Benzeri İçimdeki Ayı 9 Mayıs 2008
Çocukluğumdan beri her şeyi konuşuyoruz. “Aile sırlarını” da anlatıyorsun bana, babama anlatmadığın olayları da…
En çok “annemi severim” diye cevap verdim hep
Hatırlar mısın? 2003 yazında bir sabah ağlayarak uyanmıştım. Başımda oturmuş bana bakıyordun. Ağladığımı fark etmiştin. Sesini çıkarmadan sarıldın bana.
Sana “Neden insan her dibe vurduğunda annesini arıyor” demiştim. Bir şey demedin. Ama anlıyordun, hissediyordum.
O gün bir aşk yüzünden, bir erkeğe duyduğum aşk yüzünden gözümden yaşlar döküldüğünü tahmin ediyordun. Bu yüzden de susuyordun. Oysa bir kelime çıksaydı ağzından ben sana şiirler okuyacaktım. Ol(a)madı…
“Anneni mi seviyorsun babanı mı?” dediklerinde hep “annemi” dedim. Ben her “annemi” dediğimde, sen beni daha çok sevdin. Hatta övündün bile.
Oysa ki inatla sustuğun bir gerçeğim var benim yıllardır. Bu olmadan beni hep biraz eksik seviyorsun. Haberin var mı bilmiyorum ama giderek yabancılaşan biri yaşıyor evde.
Seninle aynı masaya oturan ama senden uzaklaşan biri: ben, oğlun. Odanın ortasında kocaman bir fil var ve görmemekte direniyorsun. Ben her adım attığımda, sen gardını alıyor, Pedro Almadovar kadınları gibi davranıyor ve gündemi değiştiriyorsun.
Cesaretim kırılıyor her seferinde. Nedense en çok sende kırılıyor bu meret. Herkese fersah fersah yeten dilim, dimağım senin önünde nedense küçücük bir karıncaya dönüyor.
Neden korkuyorum senden bu kadar anne? Neden sevgim kadar “kaybetme korkusu” da yaşıyorum? Susuyorsun. Öyle olsun…
Tuhaf ama hep direnmeyi, dayanmayı, sabretmeyi öğrettin bana ve kardeşime. En yoksul zamanlarda, en yalnız zamanlarda, en çaresiz zamanlarda hep “dayan” dedin. Çıkışsız anlarımda ağlamaya vurmuşken kendimi, hep yaşlarımı ellerinle silip güven verdin. Ne zaman düşsem, elini uzatıp kaldıran oldun. Yüzümü güldürmek için şakalar yaptın, sevdiğim yemekleri pişirdin, ucuz mucuz ama bir şeyler aldın. Bir lokma yesen, bir tanesini bana ayırdın.
Çok klişe ama ciddi anlamda bir borç biriktirdin bize. “Annelerin hakkı ödenmez” diyorlar. Doğru bir yerde…
Ama sen o hakkı her fırsatta helal de ettin. Her güzel şeye rağmen içimdeki depresif, karamsar balık burcu her gece başını yatağa koyarken hastalığından dolayı başına bir şey gelecek diye endişelenip, ağlıyor hâlâ…
28 yıldır en istikrarlı yaptığım şey bu tuhaf bir şekilde. Oysa ki nasıl da sıkılırım biliyorsun “aynı” olan şeylerden…
Annecim, bir anneler gününde sana erkekleri sevdiğimi söylemek istiyorum. Öğrettiğin her şeyi sahiplendiğimi, yalandan, ikiyüzlülükten, hak yemecilikten, olmadığım biri gibi davranmaktan hep uzak durduğumu, yazılar yazdığımı, yazdığım yazıları insanların okuduğunu, kalabalık salonlarda yaşadıklarım hakkında konuştuğumu, dinleyenlerin beni alkışladığını, anneleriyle Lambda’ya, Kaos’a gelen arkadaşlarımı nasıl kıskandığımı, hep “bir gün…” dediğimi, düşmemek için ipince bir ipin üstünde nasıl da dengede durmaya çalıştığımı, bu “sırrı” saklamanın artık bana ağır geldiğini, her halükarda beni seveceğini bildiğimi, yüzüme kapatacak bir kapın olmadığına emin olduğumu, gurur duyacağın bir evladın olduğunu söylemek istiyorum.
Oğlunun eşcinsel olduğunu öğrendiğinde de onu sev istiyorum
1-0 yenik başladığım bir maçta beraberlik golüm olmanı istiyorum. Sen arkamda olursan, bana tiksintiyle bakan gözlere iyi niyetle ve daha güçlü gülümseyeceğimi biliyorum.
Göbeğine bağlıyken, kısa pantolonluyken, altıma işerken, okula başlarken, çeyizinden bir tabağı kırarken, eve ilk geç gelirken, eve ilk kez sarhoş gelirken, saçlarını uzatırken, senden izinsiz eyleme giderken, o eylemde gözaltına alınırken, dayak yerken, bitlenirken, hastalanırken, film izleyip ağlarken, usluyken, yaramazlık yaparken, sokakta dalga geçilirken, komşunun sana şikayet ettiğinde sevdiğin oğlunun eşcinsel olduğunu öğrendiğinde de sev istiyorum.
Anneler günün kutlu olsun. Tüm lezbiyen, gey, biseksüel, travesti ve transseksüel annelerinin de. Hepsi çocuklarını çok sevsin, çocuklar da annelerini. Ve bir yüzükten daha kıymetli bir dürüstlüğe dönelim yüzümüzü.
“Görmedim, duymadım, bilmiyorum”u değil, anlayışı, dayanışmayı ve koşulsuz sevgiyi kılavuz edinelim.
Çok sevdiğin, daha da çok seveceğini umduğum Oğlun… (BÇ/EZÖ)
Alıntı (Bawer Çakır)
Etiketler: aileye açılmak, anneler günü, bawer çakır, Eşcinsel
DIAGONAL	[10 Mayıs 2008 - 14:41]
ikinci kez tüylerimi ürpetti bu yazı ama olmazki böle kirpi gibi geziyorum akşamdan beri :D
İçimdeki Ayı	[10 Mayıs 2008 - 16:55]
İki, üç, dört …
gay_yor	[15 Mayıs 2008 - 11:44]
ben ne kadar uzun zamandır sevgili “içimdekiayı”ya yorum yazmamışım..hani yazmamam dergi konusundan anlamamam anlamıyorum ki:)ama bu blogu okumak çok keyifli..bir gazetenin manşetlerini okur gibi..
hele bu yazı annesine açılamamış yani o doğru zamanı bulamamış biri olarak beni o kadar etkiledi ki..annem troıd hastası ve babamla ben bir türlü konuyu anneme açamadık..açmaya hazırlanıyorduk..annemin stresten kaynaklanan psikolojik rahatsızlığı çıktı..
ati blogunda şöyle demişti..”bu gerçeği saklamak o kadar yorucu ki” ben babama açıldığımda rahatladım..ama annemden saklamak hala beni yormaya devam ediyor..
inşallah bir gün doğru zamanda babamla ikimiz açıklarız benliğimi anneme..
sevgiyle kal..annenin anneler gününü kutluyorum buna anneler gününden bir gün önce post’umda da yer vermiştim..burdan da söylüyorum annenin anneler günü kutlu olsun…
İçimdeki Ayı	[15 Mayıs 2008 - 15:22]
Teşekkür ederim sevgili @gay_yor, belli mi olur belki ilerde ayı camiasının kalbi niteliginde olan bir yapıya dönüşürüz :) De bol bol içerik lazım sanırım ve üşengeç olmamak…
açılma kısmında ise kişinin yaşamına uygunluguna göre belirlenmesi konusunda her zaman dogru olandır diye düşünüyorum. misal dedigin gibi her ne kadar sen açık olmayı istiyorda olsan annenin rahatsızlıgı temelinde bunu şuan dillendirmemek dogru olan. geçmiş olsun bu arada, umarım en yakın zamanda geçicektir…