Esintiler ve Anlar: Kasım 2017
şu kurşuni gökyüzünde bile
uçuyor kuşlar !
Gökte tek bir kuş olmaz,
Ne zaman ki serçeler kanat çırpmaz
Kanatlarını nasıl da germiş kumrular!
Son kalandı belki,
içinde hala ilk yazın tazeliği.
Çiğlense de beyaz çiçekleri,
o,hep güneşi bekledi...
bir yol kenarındaymış
kaldırımın köşesinden fırlamış.
Yapraklarını dökerken ulu ağaçlar,
-üşüse de elleri-
-titrese de içi-
O,son kalandı belki...
İçinde ilk yazın tazeliği...
İçinde hala o yazın ateşi...
Gönderen Esintiler ve Anlar zaman: 18:05 Hiç yorum yok:
Koliler içinde kafayı yemeden,
Alman televizyonlarının sıkıcılığından aklımı oynatıp,
şıkıdım şıkıdım olmadan
telli turnaaam bizim ele varırsan
şeker söyle bal söyle kaymak söyleeee!
Taşınırken nasıl kafanızı yemezsiniz ? Ben nasıl delirmedim?
Bütün bunları uzun uzun anlatacağım!
Gönderen Esintiler ve Anlar zaman: 22:35 Hiç yorum yok:
Dostlar,bu memlekete geldiğim ilk günlerde kiraladığımız evden ayrılıyoruz. Bir süredir burasıyla da ilgilenemiyordum açıkçası. Sebebi koliler,poşetler,yük taşımalar,heyecanlar,yeni umutlar.
Yıllar önce geldiğim bu şehirden ayrılıyorum. Burada hayat dersler verdi bana. Kanaya kanaya anladım. Bir kedi gibi yaralarımı yaladım,iyileştim. Şimdi başka bir şehirde,başka bir hayat kurmaya gidiyorum. Başka bir evde,bambaşka umutlarla.
Yıllar önce heyecanla girdiğim bu kapıdan,artık yine heyecanla çıkma vakti. Duygularım karmakarışık. Bu sanki basit bir taşınma değil benim için. Bu ev benim ilk evim. Bu ev benim ilk gençliğim...
Şimdi el sallıyor içimdeki çocuk bana pencereden...Bir parçamı bu şehirde bırakıyorum,yeniden büyüyebilmek için. Dallarımı buduyorum,daha uzaklara erişebilmek için. Gözlerimden akan yaş değil,can suyu toprağıma. Bu köksüz çiçeği,başka umutlarla büyütmeye gidiyorum...