Ait Olmak, Cahit Zarifoğlu | İPEKLİ MENDİL
İpekli Mendil / 07/06/2016
Ankara, Siverek, Maraş, Almanya, İstanbul. Farklı şehirlerde yaşamak şairlerin kaderi midir bilinmez. Ancak Cahit Zarifoğlu’nu dolaştıran şey belki bir yere ait olamama hissidir. Hangi şehir olursa olsun en rahat ettiği yerin yine kendi içi olmasıdır. Etrafındaki kalabalığa rağmen bu durum değişmez. Yakınındaki herkesten mahcubiyetle affını ister ve yine kendisine kaçar.
Dağları, kuşları, kırları katar kendi şehrine. Şiirle anlatır burayı. Namını duyanlar koşup gelirler hemen. Ama anlayamazlar önce. Aynı yerlerden birkaç kez geçmeleri; doğayı daha dikkatli dinlemeleri gerekir. Sonradan alışırlar kendine has; Zarifoğlu’na has bu yere.
Çocuklara masal, büyüklere şiirle anlatılan hikayelerle dolu bir yer “Zarifoğlu Ülkesi”.
Doğanın bekçisi, doğanın kardeşi hisseder kendini. Gideceğini anladığında da en çok onlarda kalır aklı. 29 yıldır kırlarda çiçekler onsuz açıyor belki. Ama açan her çiçek, kelimeleriyle inşa ettiği bu “Zarif” ülkede yerini alıyor.
07/06/2016 in Metinler. Etiketler:Cahit Zarifoğlu
← Bir Beyoğlu Hatırası- Tavuk Göğsü Kazandibi, Zeynep Avcı
Bir Mücadele Adamı: Alper Akçam →