22 EKİM - 11 KASIM 2005
Yaşadığımız çağda karşılıklı ilişkilerin anlamını yitirdiği, herkesin kendine dönük bir ötekilik içinde yaşadığı gerçeğinden hareketle, bu resimler yaratma sürecinde ötekine ulaşabilmeyi hedeflemektedir. Hedefleme eyleminin amacı, içteki ötekinin sınırlarına taşma çabasının küçük hareketleridir. Bu eylemler(resimler olarak görünenler), kendi mütevazı egzersizleri olarak, toplum karşısında kişisel olanın direnç noktaları sayılmalıdır. Varoluşsal noktadaki bu dirençte kendini ortaya koyuş biçiminde ayrıcalık yakalar.
Bu ayrıcalık onun (alımlayıcının) alışkanlığına bağlı olarak, resmin üzerindeki göstergelerin okuma biçiminin(estetiğe dayanan) sınırları içinde gözükse de; burada görmeyle ilgili alışkanlığındaki anlamlardan öte, içinde (sanat nesnesinin) yer aldığı ontolojik bağlamı öncelemektedir. Bu yaratma süreci ile alımlayıcının eşitlendiği uzamdır. Bu da bizim düzlemsel eşitliklerin birbirleriyle (sanatçı-sanat nesnesi- alımlayıcının reel gerçekliğin fonundaki) alış-verişinde, bir ilişki kurma biçimi olarak, izlenen değil; izleyen nesne olan sanat nesnesine götürür.
Alılmayıcı kendini bir nesne boyutuna indirgendiğinde ve onunla eşitlendiğinde, onu modellediğinde ancak bir ilişki kurabilir ve ancak o zaman kendi dışı ile içi arasına bir mesafe ortaya koyar. Nesne (sanat nesnesi) karşısında birey kendinin de bir nesne gerçekliği ile nesnelleşmedikçe, bir ilişkinin bir etkileşimden söz açmak olası değildir. Bu sanat deneyimi bireyi reel gerçeklikle başa çıkmasında önemli bir sıçrama yaratır. Sanat tam da burada bireyi reel gerçek karşısında nesnelleşebilmenin modeli gibi gözükür.