Tutuklu gazeteci Emre Soncan'dan 'Sevgiliye Mektup' - Ahmet Dönmez
Ana Sayfa Manşet Tutuklu gazeteci Emre Soncan’dan ‘Sevgiliye Mektup’
Sevgili arkadaşım, meslektaşım, yıllarca aynı ofiste mesai yaptığımız güzel insan Emre Soncan, 28 aydır tutuklu olduğu Silivri zindanından bir mektup gönderdi. Daha doğrusu bir sevgiliye, hayali sevgiliye yazılmış bir mektup… Buyurun, aynen paylaşıyorum:
Masmavi gökyüzünde bir anda ilahi bir komutla yan yana dizilip, hızlıca görev bölgelerine intikallerini tamamlayan, grisi siyaha çalan bulutlar beliriyor, bir tutam yağmur bırakıyorlar, sonra aynı komutla toparlanıp göğü arzlayarak gökkuşağına yer açıyorlar; işte tam o sırada ben seni düşünüyorum.. Kısacık hayatında neleri upuzun yaşadığını bilmediğim kırmızı benekli bir kelebek, benden binlerce yaşam uzakta
uçsuz bucaksız ormanlarda kanat çırparak kadife bir sesle havayı okşuyor; rüzgar duruyor hemen o ses kaybolmasın diye ve rüzgar durunca da yaprak kıpırtıları, şempanze çığlıkları, aslan kükremeleri, yılan tıslamaları, ceylan tedirginlikleri ve karınca sürülerinin telaşları da duruyor haliyle; işte tam o sırada ben seni düşünüyorum.. Sinek vızıltılarının uğuldadığı bir çöp bidonunun yanındaki sıvası dökülmüş duvarlarından şehre yoksulluk ve yoksunluk yayılan bir gecekondunun penceresinden, vitrininde yağ cızırtıları arasında piliç çevrilen bir lokantanın camının köşesinden, ya da kendi kadar kir pas içindeki süngeriyle silmeye çalıştığı kırmızı ışıkta durmuş arabanın dikiz aynasından, yorgun, kırgın ve buruk bir çocuk gülümsemesi ışıldıyor; işte tam o sırada ben seni düşünüyorum.. Hatta sabahın ilk ışıkları henüz uykunun usul usul dolaşmaya devam ettiği alacakaranlıkla örtülü yüzüne vuruyor, sen çevik bir hareketle yorganı kendinden uzaklaştırıyor, şaşkın gözlerle etrafa bakındıktan sonra sinirden adımlarla koştur koştur banyoya gidiyor, suyu gecenin çapaklarına çarpıyor, daha yatmadan hazır ettiğin kıyafetlerini üzerine geçiriyor, şöyle bir aynaya bakıyor, ayaklarına taktığın minik kanatlarla servise yürüyor, parfümünle birlikte araca binerek şehrin rutubetli ağırlığını omuzlarına yükleyip işyerinin yolunu tutuyor, mesai gongu çalmadan evvel küçük bir kahvaltı hazırlıyor, zihninin kuytularında bana dair belli belirsiz bir gölge dahi taşımadan çalışmaya başlıyorsun ya; işte tam o sırada ben seni düşünüyorum.. Sonra avluya çıkıp hayali bir sen kucaklıyorum, jandarmalar, gardiyanlar ve koğuşta uyuyan arkadaşlarım duymasınlar diye fısıldıyorum kulağına, derken konuşmalarım mırıl mırıl dualar suretinde kuşların kanatlarına konup, dikenli tellerin arasından pır diye geçerek dosdoğru gidip çalışma masanın üzerine ilişiveriyorlar..
Gece yarısı Şarkıları’nda okumuştum. Eski Roma’da, bütün şövalyelerin aşık olduğu, evlenmek için can attıkları prenses, bir gün arenada kral babasıyla birlikte oturuyormuş.. O narin, bembeyaz ellerini saran eldivenini vahşi aslanların arasına atmış ve ‘Kim eldivenimi getirirse onun evleneceğim’ demiş.. Şövalyeler korkmuşlar aslanların
gazabından ama birisi çıkmış ve o en yakışıklı olanlarıymış, herkesin ve tabii aslanların da bakışları arasında eldiveni almış, gitmiş prensesin kucağına bırakmış.. Prenses hayran hayran şövalyeyi izlerken, kahramanımız arkasına bir kez bile dönüp bakmadan arenayı terk etmiş.. Nietzsche, ‘Tanrı’yı ve insanları denemeyin’ diyor.. Ben seni ne kadar çok denedim halbuki.. Hep sevgini sınadım, inanabilmek için aşkına her gün yeni fedakarlıklar istedim.. Ve sonunda gittin..
Önceki İçerikNe yapmaya çalışıyorum, amacım ne?
Sonraki İçerik“Cezaevlerini kana bulayacak isyan planı son anda önlendi” iddiası
CEZAEVİNDEKİ GAZETECİ EMRE SONCAN’DAN SEVGİLİYE MEKTUP | www.jailedjournos.com 08/11/2018 at 12:33 pm
[…] Soncan, bir sevgiliye, hayali sevgiliye mektup yazdı. Ahmet Dönmez’in kişisel sitesinde (https://www.ahmetdonmez.net/gazeteci-emre-soncandan-sevgiliye-mektup/) yayınlanan küçük bir giriş yazısı ve mektup […]