Sabahattin Gencal: Düşünce Ufantıları ve Diğerleri
“Temel Kavramlar” ana başlığı ile yazdığım yazıları yeniden okuyunca anladım ki bu yazılar olsa olsa temel kavramlar hakkında düşünce kırıntısı olabilirler. Kırıntı dedim de aklıma ekmek kırıntıları geldi. Çocukken yer sofrasında yemek yerdik. Ekmek kırıntısı bırakmazdık. Bu kırıntılara “ufantı” derdik. Nedenini bilmiyorum Temel Kavramlar dediğim bu yazılara da “ Düşünce Ufantıları “ genel başlığını koymak geldi içimden.
Yazıları öpüp başımıza koyduğumuz ekmek kırıntılarına benzetmiş oldum. Sözünü ettiğim bu yazılarda mümkün olduğu kadar benzetmelere de yer vermedim. Önceleri çok benzetme kullanıyordum. Bir anımda anlatmıştım; ilköğretmen okulunda Kompozisyon dersine gelen hocam benzetme yapmamı yasaklamıştı.
Ne oldu da bu yasakları ve kendi kendimi sınırlandırmalarımı kaldırdım dersiniz. Bir kere unutkanlığım çok arttı. Artık doğru dürüst yazamaz oldum. En önemlisi de Damla’daki gelişme oldu.
Damla’yı okuyanların, daha doğrusu tıklayanların sayısı oldukça arttı. Okuyucuların büyük çoğunluğunun da öğrenci olduğunu sanıyorum. Emekli bir öğretmen olarak kendi kendime durumdan vazife çıkardım. “Damla kendi kendimi test etme alanı değil. Her cümle bir sorumluluk getirir; onun için.… İşte onun için derlemelere yer verdim. Arada benim yazdıklarımda da bol bol kaynak gösterdim. İyi mi yaptım kötü mü bilmiyorum. Aslında derlemelerim de zamanla bir eser boyutuna ulaşabilir. İnşallah diyerek bu konuyu geçelim.
Ufantıdan söz ediyorduk ya birkaç kelam daha edelim. Benim okur temsilcim sevgili eşim, derlemelerime karşı, az da olsa, eksik de olsa hiçbir yerden yararlanmadan yazmamı istiyor; yani ufantılara devam etmemi istiyor.
Sofralarımızda ufantı bırakmazdık, hepsini güzelce yerdik. Şimdilerde değil ufantıyı ekmek parçalarını bile yemiyorlar. Çöpe atılan ekmeklerin hattı hesabı yok. Sözü şuna getiriyorum günümüzde sanatçılar, köşe yazarları bile okunmuyor, biz mi okunacağız. Sözün burasında da bir itirafta bulunmak isterim. Damla’da yazmaya başlarken bir kişi takip etse bile özenle çalışmayı prensip edinmişken bu okunmak ya da okunmamak endişesini anlamıyorum. Daha doğrusu kendimi anlamıyorum.
Gönderen Sabahattin Gencal zaman: 21:33