Blog yazmaya başladığım günlerde aklımda tek bir amaç vardı; köşe yazarı gibi her gün veya haftada bir gün kişisel yazılar yazmak, onun dışındaki günler gündeme dair yazılarla adeta kişisel gazetemi oluşturmak. Hatta bunu yaparken Türk gazeteleri gibi üç satır yazıya beş görsel koymak yerine yabancı gazeteler gibi sayfalarca yazıya bir görsel koymak; böylece sadece okumak isteyenlere hitap etmek gibi bir gayem vardı.
Hatta ve hatta bloğumun görünümünü de uzun zaman buna göre şekillendirmeye çalıştım. Tema aradım, sağını solunu kurcaladım falan ama istediğim görüntüyü elde edemeyince vazgeçtim.
Bugün geldiğim noktada hala tek derdim okunmak, okunmak, daha çok okunmak. Okumayı seven, kitap okuyan, gazete ve dergi alan herkesin blog da okuması gerektiğine inanan kesimdenim. Bu nedenle yüzlerce orijinal ve kişisel yazıya imza atmanın mutluluğu içindeyim.
Gaza gelmiyorum çünkü hedeflediğim noktadan epey uzaktayım. O nokta ise binlerce defa okunan kaliteli yazılara sahip bir blog olmak.
Şu da var ki; ben eksiğimi görüp kendimi geliştirme adına çabalarken hiç beklemediğim bir noktadan eleştirilince zoruma gidiyor. Neymiş efendim; ben kişisel blog yazmıyormuşum, ortaya karışık yazıyormuşum. Nasıl yani?
Misafir yazıları saymazsak geriye kalan yüzlerce yazı içinde bir miktar alıntı, bir miktar çeviri elbette var. Bu mu beni kişisel olmaktan çıkartıyor?
Bir diğer nokta ise film ve kitap yorumları koymadığım için kişisel blog sayılmıyormuşum. İyi de hakkında yazı yazmaya değecek kitap veya film olduğunda zaten ben yazıyorum ki!
Bunların yanında “denemelerim” olarak kategorize ettiğim yazılar blogun büyük kısmını oluşturuyor ve oradaki yazılar tamamen kişisel görüş, öneri, eleştiri, beğeni ve fikirlerimden oluşuyor. Hatta bu yazıları ileride kitaplaştırmayı bile planlıyorum.
Moda, yemek, makyaj gibi konularda binlerce birbirinin aynısı ve hiç emek verilmeden çalakalem hazırlanmış kadın bloglarının altına onlarca kadın “ah canım benim, ne kadar güzel yazmışsın” tarzı güzellemeler yazarken bir erkeğin yıllarca emek verdiği bir bloga neden bu kadar eleştiri yapılıyor?
Bir de aba altından sopa gösteriliyor; bu tarz yazı olmazsa ben sizin blogunuza girip okumam diye. Ben de “o zaman siz girmeyiverin” deyince okuyucuya kötü davranmış sayılıyorum.
Allah aşkına siz söyleyin; bir blog ne kadar kişisel olabilir? Ne yaparsa kişisel blog sayılır? Sadece izlediğim dizi ve filmleri, okuduğum kitapları, kullandığım malzemeleri mi yazmalıyım? Bir konu hakkında kişisel düşüncelerimi, bir sorunu kendi başıma halledince onu nasıl hallettiğimi, bir olaya bakış açımı, beğendiğim teknolojik olayları kendi ağzımdan yazınca ortaya karışık mı yazmış oluyorum?
Kimse kusura bakmasın, burası “kişisel” bir blog ve ben kendime ait paylaşmak istediklerimi paylaşmak istediğim kadar yazacağım. Bir gazeteyi alıp köşe yazarını günlük olarak takip eden sadık okuyucu kitlesi gibi bir kitle oluşturana kadar da bunun için mücadele edeceğim.
Bahane üretmeyi bırakın ve kişisel bloglar bulun, gerçekten “kişisel” olabilen sayılı blogları bulun ve okuyun. Çok şey kazanacaksınız!
Bu yazımı beğendiyseniz bir önceki Neden Umreye Gitmelisiniz? başlıklı yazıma da göz atabilirsiniz.
Kategori Denemelerim Etiketler deneme yazıları, eleştiri, kadın blogu, kişisel blog
← Neden Umreye Gitmelisiniz?
6 Yorum yapılmış “Ne kadar “kişisel” bir blog?”
2 Ağustos 2018, 11:09
Kişisel biraz da ne seçildiğine bağlıdır zaten eğer insanların isteklerine göre olursa magazin bloğu olurdu .. bence güzel bir blog ve bilgilendirici
“Kişisel blog” kavramı, sınırlarını çizmekte çoğu blog yazarının zorlandığı bir kavram. Kişinin kendisiyle harmanladığı, kendinden bir şeyler kattığı her yazı kişisel olma niteliği kazanıyor bence. Kişisel blog yazarlarının bir kısmı yaşantısının tamamını okuyucularla paylaşıyor, bir kısmı sadece üzerinde durup düşünmeye karar verdiklerini anlatıyor.
Ben kendi bloğumda yazarken yazılarımı kendimi keşfetme aracı olarak da kullanıyorum, hissettiğim gibi hissedenler var mı diye de keşfe çıkıyorum, bazen de sadece iç dökmek için yazıyorum.
Bence siz de doğru yoldasınız, bildiğiniz gibi yapmaya devam edin. 🙂
2 Ağustos 2018, 20:42
Aslında bi yerlere karaladığımız herşey “benim gibi düşünen varmı acaba” dediğimiz şeyler. Belki bi bloğa yazamasakta, altını çizdiğimiz satırlar bile öyle bence.
Bedensel bi yalnızlığın ötesinde ruhsal bi yalnızlık ve belki de ruh eşliği değilmi eksiğimiz.
3 Ağustos 2018, 09:16
2 Ağustos 2018, 20:46
“Standart” lar gibi olmaması kişiselleştiriyor sizi Gayet kişisel ve güzel bi blog. Emeğinize sağlık, kaleminize kuvvet.
Eğer bir blogun her yazısından veya çoğu yazısından reklam fışkırmıyorsa bence o blog kişisel olarak değerlendirilmeli. Maalesef ki bazı bloglar sadece reklam içerikli yazılar yayınlıyorlar bu da onları kişisellikten uzaklaştırıyor. Burada kastım para karşılığı içerik yayınlayan bloglar. Çünkü yeri geliyor ben de beğendiğim bir ürün hakkında yazı yazıyorum. Ayrıca herkesin ilgi alanları farklı. Zaten kişisellik noktası da tam olarak burada başlıyor. İlgi alanınıza yakınsa takip ediyorsunuz, eğer değilse bir kere uğrayıp çıkıyorsuz bloglardan.
Gereksiz ve acımasızca eleştiri yapanlar için biraz kıskançlık duygusu yüksek kişiler demek doğru sanırım. Çünkü biz toplum olarak devamlı eleştirmeye, yermeye alıştırılmışız. Yani bir iş güzelse, güzel demekten biraz çekiniriz. Olumsuz bir yan arar ve her ne hikmetse buluruz.
Siz yazmayı bırakmamakla onlara en güzel cevabı vermiş olursunuz.