tanyeri@gmail.com: Aralık 2007
Hacettepe’den 1970 yılında mezun olan bizim sınıfın büyük çoğunluğu yine Hacettepe’de dört yıl süreyle ihtisas yapıp 1974-75 yıllarında hemen hemen hepimiz Uzman olmuştuk. Birçoğumuz meslek yaşantımızı Ankara’da sürdürüyorduk. Ankara’da bulunan Hacettepe 70 mezunu sınıf arkadaşlarımız zaman zaman bir araya gelir hatta bu toplantılarımızdan yakın çevrede bulunan arkadaşlarımız da haberdar edilir ve onlardan zamanı uygun olanlar da toplantılarımıza katılırdı. 1978 yılı başlarında da böyle bir toplantı düzenlenmişti. O sıralarda Ankara’da gidilecek pek az Müzikhol vardı. Bunlardan bir tanesi de Küçükesat, Bestekâr sokaktaki “Yeni Süreyya” Gazinosu idi. Bir gece buraya gidilmesi plânlandı. Hem hasret giderecek, hem de müzik dinleyecektik. Yeni Süreyya’da İzmir’den gelen, Sezen adında genç bir şarkıcı olduğu ve çok güzel sesi olduğu söyleniyordu. Aslında müzik ya da müzisyen kimsenin umurunda değildi. Bir araya gelinip, gır gır yapılacak ve hoşça bir vakit geçirilecekti. Haydi bakalım denilip, 13 Ocak 1978 Cumartesi akşamı Yeni Süreyya’da buluşuldu. Yeni Süreyya, merdivenlerle inilen yer altında basık, izbe, küçük bir yerdi ve o akşam orada bizden başka kimsecikler de yoktu.
A. Kadir Engin, Ordu’dan bir dostum ve arkadaşım. Kendisi Ordu Sanayici ve İşadamları Derneği Başkanı bir sanayici. İşinden bulduğu boş vakitlerde dağ-tepe gezip, avcılık yapıyor. Ara sıra bu avcılık yürüyüşlerine ben de katılıyorum. Kadir iyi bir avcı… “Avcının da iyisi olur mu” diye düşünebilirsiniz ama Kadir gerçekten doğaya saygılı iyi bir avcı. Avcılığı keyif için yapıyor zaten. Öyle pek attığı (!) filân da yok… Maksat spor olsun, torbalar ördek dolsun. 28 Haziran 1987 tarihinde Giresun’un güneyinde 3100 metre yükseklikte bulunan Karagöl dağlarında gecelemek üzere eşlerimizle birlikte Aygır Gölü’ne gidip, çadır kurmuştuk. Kadir bu maceramızı ve kendisine ait diğer anıları 2001 yılında yayınladığı “Av ve Doğa Manzaraları” başlıklı kitabında dile getirdi. Aşağıda kendisinin kaleminden bu yazıyı okuyacaksınız: ………………… Ondokuz Mayıs Üniversitesinden Yücel Tanyeri doğa aşığı bir kişi. Her yönüyle sanatçı Doktor arkadaşımın en büyük zevki slayt çekmek. Fotoğraf makinesi elinden düşmez. Her gün gördüğümüz şeyleri beyaz perdeye aktarınca hayretten ağzımız açık kalır. “Bu fotoğraf da oraya mı ait” sorusunu herkes biri birine sorar… Yazın Karagöl dağına beraber çıkıyoruz. Halk diliyle “ma-aile”. Eşim Aliye ve Yücel bey ile eşi, 2500 metrede kamp kurup, gece çadırda yatacağız. Burası vasıtanın ulaştığı son nokta. Yanımızda muhafız av köpeğim Jak, moral kaynağımız. Silah sadece çakı bıçağı. Tüfeği zulada sanıyorlar. Gerek yok ki… Ayı ve kurtların cirit attığı dağda insandan zalim ne olabilir? Cumartesi öğlenden sonra çadırı kurup, küçük ağımızı Yücel’le göle bıraktık. Karagöl dağlarında 7 gölden birisi Aygır gölüne… Aygır gölü, buzulların dili ile oluşturduğu göl. Akşam kızıllığı basarken nefis manzarayı resimliyor Yücel. Akşam olmak üzere. Sultanların bulunduğu çadırın görüntüsü muhteşem. Çadırın etrafında 15-20 kadar at otluyor. Sanki yılkı olmuşlar. Ateşimiz ince uzun tütüyor. Aşağı plânda Bozattaşı obasının koyunları sürüler halinde ağıla dönüyor. Tüm evlerin etrafındaki koyunlar ahırlara doluşuyor. Dağlardaki buzullardan akan sular akşamın kızılca güneşinde ışıl ışıl yanıyor. Tüm bunları tepeden keyifle seyrediyoruz. Bunlar, Giresun’la Ordu sınırı arasında doruğu 3100 metre olan Karagöl dağlarından küçük kesitler. Akşam yiyeceğimiz külbastı et. Atalarımız gibi. Her şey aslına uygun. Çadır otağımız. Atlar aşiretimizin gücü. Hatta köpeğimiz bile var. Çobanlar ağıla götürmüş koyunlarımızı… Dağda gece çabuk oluyor. Güneşin son ışıkları kaybolunca karanlık basıyor. Sabah güneşin doğduğu 3100 metreden ay dolunay olarak çıkıyor. Her tarafı gümüşî ışıklar kaplıyor. Renk değişimi önce sularda. Kızıl sular kısa bir süre sonra gümüş beyazına boyanıyor. Halkımız her yüksek dağa kutsal bir ad takmakta haklı. Bu ulu dağa Kırklar dağı diyorlar. Zirveye yakın düzlükte yüzlerce mezar. Mezarlar çayıra sırtüstü yatınca etrafına taş dizerek oluşuyor. Zirveye çıkanlar mezarını da yaparak ziyaretini tamamlar. İnançlarımız halâ zinde. Gece dağın muhteşem görünüşünde değişik duygular aldı götürdü beni uyku tulumuna. Çadırda uyku mis gibi. Gecenin nasıl geçtiğini anlamadan sabah oluyor. Sabah serinliğinde Yücel ağı almaya gönüllü. Güneşin doğuşunu da görüntülemek amacı. Sabah saat 05’te çıkıyor göle. Bense sabah keyfine devam… Bir süre sonra çıkan rüzgâr çadırın iplerini zorluyor. Çadırın fermuarını aralık yapıp dışarı baktığımda hava can sıkıcı. Rüzgârla beraber tepelerde bulutlanma görüyorum. Ya sis basarsa? Karadeniz dağlarında “duman” denilen siste yol bulmak çok güçtür. Bağırsan bile yüz metre ileri gitmez sesin. Neyse ki Jak var yanımda. Ama yine de teselli değil. Halk deyişi “bu dağlar adam seçer”. Neyse ki bulutlar çabuk dağılıyor. Ay’ın doğduğu yerden yakıcı güneş göz kırpıyor. Yücel’in gölden topladığı ağ’dan dört kişiye, 4 dağ ala’sı… Doğanın ikrâmı ölçülü. Tereyağ’la hemen tavaya… Reçel, peynir, zeytin ve nar gibi kızarmış alabalık. İşte Sultanlar sofrasındaki kahvaltı. Bunca zahmeti gören Aliye alıyor sözü : “Av ne kadar zor ve zahmetliymiş. Bundan sonra getirdiğin kuşların ve balıkların zerresini kimseye vermem”. “Bravo hanım. On beş senedir nihayet anladın. Bundan sonra seni diğer avlara da götüreceğim. Bu yaptığımız aslında piknik. Oralardaki halimizi görsen av etlerini yemeye kıyamaz, müzeye koyarsın”. Öğleye doğru dönüş hazırlığı başladı. Otağı kaldırıyoruz. Sultanlar da alıştı doğal yaşama. İlk defa yattıkları çadırı beraber topluyoruz. Bozattaşı obasına indiğimizde, Ali Bozat dede soruyor: “Evlât, kaymağımızı yemeden nereye” Eve girmesiyle çıkması bir oluyor. Koca bir sinide bir tas koyun kaymağı ve bakır kap’ta yoğurt. Manda yoğurdunun yanında mısır ekmeği… Pes doğrusu nur sakallı dede. Bu kadar da olmaz ki… Üç değil, beş değil. Her Karagöl dönüşü bu ikrâm. İnsanın boğazına bir şeyler düğümleniyor. Çabucak kendimi topluyorum. İsmimi bile bilmeyen dedemin boynuna dolanıp ağlamak geliyor içimden. Gönderen
1969-70 yılında, Hacettepe Üniversitesi ile İngiltere Üniversiteleri arasında yapılan karşılıklı bir anlaşma ile Öğrenci değişim programı uygulanmıştı. Bizlerin son sınıfta olduğumuz ve İntörn olarak çalıştığımız 1969 yılında sınıfımızdan on öğrenci İngiltere’ye gönderilerek oradaki çeşitli Üniversitelerde üç ay süre ile eğitim görmüştük. O dönemlerde hem talebe oluşumuz ve hem de döviz sıkıntısı nedeniyle hepimizin parasal sıkıntımız vardı. Bu nedenle ayni zaman dilimi içerisinde İngiltere’de olmamıza ve biri birimizi görüp, hasret gidermeyi çok istememize rağmen pek bir araya gelemiyorduk. O yıllarda Türkiye’de Göztepe fırtınası esiyordu. Göztepe; Kaleci Ali, Mehmet, Çağlayan, Nevzat, Ertan, Fevzi, Gürsel ve Halil gibi futbolcularla bir rüya takımı oluşturmuşlar ve Adnan Süvari’nin antrenörlüğünde, o yıl Türkiye Kupasını kazanarak bugünkü UEFA Kupası seviyesindeki “Kupa Galipleri Kupası”na katılmış ve başarılı sonuçlar alarak ikinci tura yükselmişlerdi. Bu turda da Galler ülkesinin Cardiff City takımı ile eşleşmişlerdi. İlk maçta İzmir’de bu takımı 3-0 yenmişlerdi. Bu maçın rövanşı 15 gün sonra Cardiff’te yapılacaktı. Cardiff, Aras ile benim bulunduğum Bristol’e çok yakındı. Diğer şehirlerde bulunan arkadaşlarımı aradım ve bu maç nedeniyle buluşmayı önerdim. Hem biri birimizi hem de Galler’in başkenti Cardiff’i görebilecek ve hem de Göztepe’ye destek verip, vatan hasreti giderebilecektik. Maç, 26 Kasım 1969 Çarşamba günü oynanacaktı. O sabah Necati Dedeoğlu, Kutsi Onur ve İskender Sayek erkenden Aras Şenvar ve benim bulunduğumuz Bristol’e geldiler. Aras ve benim de bu gruba katılımımızla 5 kişi birleştik. Karşılaşmamız, kucaklaşmamız çok görkemli oldu. Biri birimize öyle hasretle sarıldık ki vaktin nasıl geçtiğini bile anlamadık. Öğlen saatlerinde tren ile Cardiff’e ulaştık. Maç akşam 19.30 da başlayacaktı. Daha vaktimiz vardı. Göztepe’li sporcuları bulup, onlarla hem tanışmak hem de vatan hasreti gidermek istiyorduk. Sorduk soruşturduk kaldıkları Oteli öğrendik. Şehir dışında deniz kenarında kente oldukça uzak sessiz, sakin bir yerde kalıyorlardı. Belediye Otobüsü ile 30 dakika kadar bir seyahat yapıp Otele ulaştık. Otelin girişinde bizi Göztepe Antrenörü Adnan Süvari karşıladı. Ona kim olduğumuzu anlattık. Bunun üzerine “Çocuklar, ben öğrenciliğimi Manchester’de Tekstil öğrencisi olarak yaptım. İngiltere’de öğrenciliğin ne demek olduğunu iyi bilirim” diyerek bize çok yakın ilgi gösterdi. Futbolcularıyla bizleri birer birer tanıştırdı. Onlarla kısa sürede dost olduk. Adnan Süvari Hoca, “sizler vatan malını özlemişsinizdir” diyerek İzmir’den getirmiş oldukları kuru incir ve kuru üzüm paketlerini bizlere bol bol dağıttı. Daha sonra da “artık sizler bizim konuğumuzsunuz. Maça bizim otobüste beraber gideceğiz” dedi. Kör’ün aradığı bir göz’dü biz ise iki göze birden kavuşmuştuk. Keyfimize diyecek yoktu. Gerçekten de Göztepe’nin otobüsü ile Ninian Park Stadyumuna ulaştık. Otobüste de futbolcularla sohbetimiz sürdü. Futbolcularla birlikte otobüsten inerken Adnan Süvari Hoca yanımıza gelerek “Çocuklar, burada biraz bekleyin. Ben size bilet getireceğim” dedi. Kısa bir süre sonra elinde, üzerinde “Goztepe Official” yazan sarı biletlerle gelerek bizlere dağıttı ve “Protokol Tribününde oturacaksınız çocuklar, iyi seyirler” diyip, bizlere başarılar dileyip ayrıldı. Kalabalık arasından yer bulup Protokol Tribününe ulaştık. Orada, Radyodan maçı anlatacak olan Halit Kıvanç ile karşılaştık. Siyah renkte kalın ahizeli portatif bir telefon ile maçı Türkiye’ye anlatacaktı. Onun yanına konuşlandık. Mini etekli hostes kızlar, bizleri “burada oturduklarına göre bunlar önemli kişilerdir herhalde” diye düşünerek maç dergilerini dağıttılar bizlere. Rakip takımın santrforu Cardiff City’de o akşam ilk kez maça çıkacak olan Toschak idi. Cardiff’liler ona çok güveniyorlar ve atacağı gollerle turu geçeceklerine inanıyorlar ve Cardiff Holiganları da bizlere elleri ile "Beş" "Beş" gösterileri yapıyorlardı. Stadyum hınca hınç dolu idi. Holiganların büyük gürültüsü arasında maç başladı. Halit Kıvanç bağıra bağıra maçın gidişini Türkiye’ye duyurmaya çalışıyor, bir avuç Tıp öğrencisinin telefon ahizesine çok yaklaşarak yaptığımız “Göz… Göz… Göztepe” tezahüratlarımız umuyorduk ki Türkiye’ye ulaşıyordu. Maç çok çekişmeli geçti. Çok uzun yıllar sonra Beşiktaş’ta antrenörlük yapacak olan John Benjamin Toschak çok çırpınmasına rağmen gol atamadı. Şimdi ismini hatırlamadığım bir Cardiff City’linin attığı golle gerçi maçı 1-0 kaybettik ama Göztepe o maçta averajla turu geçen taraf oldu. Maçtan sonra Cardiff’li holiganların kızgın bakışları altında stadyumu terk ettik. Saat 22.00 deki trene yetişmemiz gerekiyordu. O kargaşada, bize çok yakın ilgi göstermiş olan Adnan Süvari Hoca’ya ve çok değerli sporcularına bir veda bile edemeden oradan ayrıldık. Göztepe bir sonraki turda Roma’ya yenilerek Kupadan elendi. Ama o dönemde Avrupa Kupasında çeyrek final oynayan ilk takım olmuştu. Bu başarıda biz, bir elin parmakları kadar sayıdaki bir gecelik Göztepe’li fanatiğin katkısı da olmuştu şüphesiz (!). Antrenör Adnan Süvari ile Kaleci Ali Artuner ve Kaptan Gürsel Aksel daha sonraları rahmete kavuştular. 30 yıl sonra bir diğer sarı-kırmızılı takımımız Galatasaray Avrupa Kupasını ülkemize getirdi. Türk futbolu bu başarıya giden yolda Adnan Süvari ile onun değerli sporcularını hiç unutmayacak ve onları her zaman sevgiyle, saygıyla anacaklardır sanırım. Adnan Süvari ve 1970'li yılların Ali, Nevzat, Fevzi, Gürsel ve Halil'li Rüya Takımı Göztepe
1960 yılında Samsundan ayrıldıktan sonra Lise, Üniversite eğitimimi Ankara’da yaptım. KBB Uzmanı olduktan sonra Samsun’a yeniden gelişim 33 yaşımda ve 1979 yılındadır. O sıralarda Tıp Fakültesi yeni kurulmuş ve Kadıköy mahallesinde eski Göğüs Hastalıkları Hastanesinin bir bölümünde, küçük bir eğitim kadrosu ve az sayıda öğrenci ile çalışmalarına başlamıştı. Boş vakitlerimizde genç Öğretim Görevlileri ve Öğrenciler bazen aramızda bazen de bulduğumuz rakiplerle maçlar yapardık. O zamanlar daha henüz saçlarımıza beyazlar düşmemiş olduğu için büyük efor sarf eder, güzel maçlar çıkartır, kâh yener kâh da yenilirdik.
Neyse, maç başladı. Karşımda 15-16 yaşlarında ufak-tefek, pire gibi bir çocuk var. Öylesine hareketli ki… Pas alıyor, pas dağıtıyor. Ayağına, kafasına hâkim birisi. Tutmakta zorlanıyorum. Her pozisyonda topa vuruyor. Şutları isabetli, havada da o denli mükemmel. Öyle bir kafaya çıkıyor ki topu daha ben göremeden kafayı vuruyor. Sadece ben değil tüm müdafaamız onunla mücadele ediyor. Ama ne yapsak boş. Adam, -adam bile değil- çocuk golleri biri biri peşine sıralıyor. Attığı gollerin hepsi biri birinden güzel. Neyse, maçı tümünü bu afacan çocuğun attığı beş golle 5-0 yenik bitiriyoruz. Elbiselerimizi giyerken hep onu konuşuyoruz. Bu arada Ömer, “ben söylemiştim Yücel Ağabey” diyor. Ömer’den ismini öğreniyorum. “Tanju” diyor. Önemsemiyorum. Kısa bir süre sonra ismini bile unutuyorum.
Ertesi yıl Samsunspor’un maçlarını izlemeye gittiğimde forvette görüyorum onu. Birkaç yılda müthiş ilerleme kaydediyor. İnanılmaz güzel gollerine tanık oluyoruz. O kadar güzel goller atıyor ki artık Samsunspor’un hiçbir maçını kaçırmıyorum. O dönemlerde TV’lar bu kadar yaygın değil. Samsunspor’un maçlarını pek görüntülemiyorlar. Tanju’nun Samsun dışında ismi bile bilinmiyor. Bizler ise Tanju’nun artistik gollerinin bir avuç seyircisi ve tutkunu oluyoruz. Tanju ile daha sonraları Ömer vasıtası ile arkadaş oldum. Kendisinin ve ailesinin dostluğunu ve sevgisini kazandım. Birçok aile ferdini tedavi ettim. Pırlanta gibi bir kalbe sahip, içi insan sevgisi ile dolu bir kişi olarak tanıdım Tanju’yu…
Tanju’nun ünü daha sonraları Samsun dışına taştı. Önce Milli Takıma sonra da Galatasaray’a gitti. Fenerbahçe’de oynadı. Büyük şöhret kazandı. Oralarda da müthiş goller attı ve çok popüler oldu. Birinci Türkiye Liginde tam dört kez “Gol Kralı” oldu. Benim karşımda oynadıktan tam on yıl sonra 1999 da Avrupa Liglerinde 33 golle en fazla gol atan futbolcu oldu ve “Altın Ayakkabı” ödülü aldı.
Genç yaşta şana, şöhrete ve paraya kavuştu. Maalesef onun bu şanından, şöhretinden yararlanmak isteyen kötü kişilerin kurduğu tuzaklara düştü. Çok kimse belki kınadı onu ama bu altın kalpli, her zaman saygılı ve sevecen kişiliği -çoğu kişi yakından tanımadığı için- anlayamadı. Dostluğumuz halâ devam ediyor Tanju Çolak ile. Geçmişte takımımıza acımadan beş gol atmış olsa bile…
Rinoloji Derneği 1994 yılında aralarında benim de bulunduğum 7 KBB Uzmanı tarafından kuruldu. Burun hastalıkları konusunda araştırmalar ve bu alanda çeşitli toplantılar yapmak amacıyla kurulan bu Dernek sonraki on yıl içerisinde çok büyük gelişmeler kaydederek, düzenlediği Kongrelerle önce ülkemizde Burun Hastalıkları konusunda büyük bir ilgi alanı yarattı.Daha sonra Dr. Metin Önerci'nin büyük çabaları ile Avrupa Rinoloji Cemiyetinin Toplantısı Rhinostanbul 2004 yılında İstanbulda yapıldı ve bu Toplantıda Dr. Önerci, iki yıl için Avrupa Rinoloji Derneği Başkanlığına seçildi.Kurulduktan bir yıl sonra Türk Rinoloji Derneği olarak ismi değiştirilen Derneğin Kurucu üyeleri -soyadı sırasına göre- şu kişilerden oluşuyordu :Dr. Tan Ergin, Dr. Oğuz Öğretmenoğlu, Dr. Metin Önerci, Dr. Cafer Özdem, Dr. Teoman Şeşen, Dr. Yücel Tanyeri, Dr. Taner Yılmaz.Derneğin amblemi de istek üzerine benim tarafımdan hazırlanmıştı. Avrupa Rinoloji Kongresi, 2004 İstanbul
Prof. Dr. Nazmi Hoşal Hacettepe KBB'ın kurucusudur. 1963 yılından itibaren bu Klinikte çok ciddî çalışmalar yapmış ve Türk KBB ve Baş-Boyun Cerrahisi'nin bugünkü çağdaş seviyesine ulaşmasında çok büyük katkısı olmuştur. İçlerinde benim de dahil olduğum çok sayıda Uzman yetiştirmiştir. Bu değerli Hoca'mız aralıksız 34 yıl sürdürdüğü görevinin sonunda, 1997 yılında düzenlenen bir törenle emekli olmuştur. Ahmet Muhip Dranas'ın meşhur "Fahriye Abla" şiirini "Nazmiye Abla" biçiminde değiştirerek ve Hocamın engin hoşgörüsüne sığınarak onun Emeklilik Töreni sırasında ve her satırında onun fotoğraflarını kullanarak sunmuştum :NAZMİYE ABLAHava keskin bir alkol kokusuyla dolarAçılırdı daha gün doğmadan kapılarBu basık, izbe ve karanlık polikliniktenHayalimde bir tek sen kalmışsın, sen !Koridordaki geniş aydınlığa gülenGözlerin, dişlerin ve ak-pak gerdanınlaNe güzel Hocamızdın sen Nazmiye Abla.Önceleri kapkara, sonra gümüş beyazı saçların vardıTenin buğdaysı, boyun bir başak kadardıİçini gıcıklardı bütün dişilerinKıllarla dolu beyaz göğüslerinİnci gibi dişlerin ve kara bıyıklarınlaAçık saçık fıkralar anlatırdın bize ara sıraNe çapkın Hocamızdın sen Nazmiye Abla.Odan kutu gibi, sanki küçük bir evdiMasan, evraklarla dolu darmadağınık bir yerdiGüneşin batmasına yakın saatlerdeDolaşırdı bağırtın kuytu köşelerdeAsistanların korkuyla titrerdi, küçücük ünitelerdeÇatık kaşların, asık suratın ve fırçalarınlaNe haşin bir Hocamızdın sen Nazmiye Abla.Muayene odan dik bir yokuşa bakardıİçinde antik bir muayene ünitin vardıNice kulağı duymaz, burnu kanayanaSesi kısılmışa ve de soluğu zorluyaGüler yüzünle olmaya çalışırken devaBaşında aynan ve elinde diyapazonunlaNe yaman bir Hekimdin sen Nazmiye Abla.Servisimiz ıtır çiçekleri ve akvaryumuylaBenzerdi dördüncü katta tertemiz bir yayla'yaTanyerinde ve akşam saatlerindeÇıkardın avanenle hızlı bir vizite.Yer yarılır, gök gürler, herkes dönerdi kedi'yeYüz desibellik sesin ve elinde sopanlaNe otoriter Hocamızdın sen Nazmiye Abla.Sen servise çıkıp adım attığındaGüller açardı hastaların solgun yanaklarındaOnlara şifa verir, canına can katardınTrakeotomi oldumu hepimizden önde koşardınSonsuz bilgin, yorulmaz bitmez-tükenmez enerjinHastalara karşı yoğun sevgin, ilgin ve alâkanlaNe mükemmel bir klinisyendin sen Nazmiye Abla.Ameliyathanemiz iki göz yemyeşil bir yerdiAsistanların orada sürekli tonsil keserdiÜzerine farz olan fırçanı attıktan sonraÇınlardı bağırtın ince uzun koridorlardaAmeliyat mikroskobun ve başındaki halojen lâmbanlaNe ilginç ameliyatlar yapardın sen Nazmiye Abla.Bölüm 43 te küçük bir dersanemiz vardıBeyaz pancurlu penceresi tren yoluna bakardıHer çarşamba eğitim toplantıları yapardınHerkese söz verir, fikir tartışması açardınYine de son sözü sen söyler, noktayı sen koyardınEleştiriden hoşlanmaz yapın ve değiştirilmez kararlarınlaNe yaman tartışmacımızdın sen Nazmiye Abla.Ne kadar emek gösterse Asistanların nafileBitmezdi dört yıl ırgatların çektiği çileOnlara vizitte olmadık sorular sorardınServiste hata yapanı haşlar, polikliniğe kovardınAmeliyattakini ise tek ayak üstünde tutardınKatı tutumunla ve içimize saldığın korkuylaNe disiplinli bir Hocamızdın sen Nazmiye Abla.Ders verdiğin odalar stadyum gibi yerlerdiAmfilerde iğne atsan yere düşmezdiÖğrencilerine Kulak, Burun, Boğaz'ı anlatırdınPratiğe önem verir ve onların sevgisini kazanırdınAğzında Bal'la, projeksiyondaki slayt'laNe tatlı dersler anlatırdın sen Nazmiye Abla.Önceleri hiç düşünmedin hastalardan almak para-pulBaktın ki kalmadı sırtında ne bir ceket, ne de bir çulKarar verdin Meşrutiyet'tte Muayenehane açmayaÖzen gösterdin onlara faydalı olmayaSonra başladın meşhur olup, nam salmayaHastalara yaklaşımın, alın terin ve kazandığın helâl paralarlaNe örnek bir Muayenehaneciydin sen Nazmiye Abla.Eskişehir yolunda minik bir çiftlik evin vardıBaharda çiçekler açar, etraf tezek kokardıYıllar boyu çorak toprakla boğuştun, uğraştınSonunda orada irem bağı gibi bir cennet yarattınHer yıl birkaç Uzmanın ve onbeş AsistanınMasmavi havuzunda eğlendikçe gülerdi suratınUnutulmaz evsahipliğin, doyulmaz sohbetin, ilgin ve alâkanlaNe konuksever bir evsahibiydin sen Nazmiye Abla.Tanrı vergisi kuvvetin ve adaleli göbeğinNe bükülürdü bileğin, ne de kesilirdi nefesinTonsilspor adında bir takım kurmuştunYıllar boyu top oynayıp, kaptanlığımızı yapmışNice şampiyonluklara adımızı yazdırmıştınSahadaki deparların ve inanılmaz eforunlaNe acar bir santrforumuzdun sen Nazmiye Abla.Gönül verdin derlerdi Hacettepe K.B.B.'aEn sonunda karar vermiştin emekli olup, ayrılmayaBilmem şimdi gururlu, memnun ve mesut musunYoksa ayrılıyorum diye ağlıyor musunBırak tüm bunları, ürettiğin güzel kişileri hatırlaHatıralarımızda kalan güzel ve unutulmaz anılarınlaNe güzel bir Hocamızdın sen Nazmiye Abla.Acı-tatlı anılar kalırken mazideKalıyor "Hoşal" adı, hoş bir sada olarak bu KlinikteBindokuzyüz altmışüç yılının sonbaharındaŞaban ŞifaÎ'nin izbe bodrum katındaTek başına ve birkaç Asistanınla34 yıllık emeğin ve çabanlaNe iyi ettin de kurdun bu Kliniği, Nazmiye Abla.Yetiştirdiğin yüzlerce Asistan ve binlerce Öğrencin adınaŞifaya kavuşturduğun onbinlerce hasta namınaSevgi sana, minnet sana, şükran sanaSaygıdeğer önderimiz, Nazmi Hoca.Güle güle, kendine iyi bak, hoşça kalSevgili Hocamız NAZMİ HOŞAL...
CANİMASYONİnsan insan derler idiİnsan nedir şimdi bildim.Can deyip söylerler idiBu Can nedir şimdi bildim.Değerli Can'lar,Muhyiddin Abdal'ın dizeleriyle Can Ağabey'i kısaca tanıtmaya çalıştım.Can kelimesi; dost, arkadaş, sevgili, insanın iç evreni ve gönül anlamındadır.Bektaşi ve Mevlevilikte de "Yol arkadaşı" anlamını taşır.Can Ağabey Hacettepe'de bizlerle birlikte yola çıktı.Gerçekçi sebeplerle Kısa zamanda bizlerden biraz uzak kaldı.
Gerçek bağın gonca gülünüDeren bilir, dermeyenler ne bilir.Can'ı kurban edip canan yolunaVeren bilir, vermeyenler ne bilir...Tadan bilir onun bal'ınıDahleylemez ehl-i aşkın haliniCan gözünü açıp, dost cemaliniGören bilir, görmeyen ne bilir...
diyerek Can Ağabeyi sizlere anlatmaya çalışacağım : "Can" Ağabey 1939 yılında Tarsus'da "can buldu". "Canını sokakta" bulmamıştı. Önce "can derdine" düştü. "Canını dişine takarak", "canla başla" ve "canı çıkarcasına" çalıştı. "Canı gibi sevdiği" Tarsus Kolejinde bir "canlılık" kazandı. Burada; "heyecanlı", "canı tez", "canı tatlı", "babacan" tavırlı, "candan" bir kişilik sergiledi ve birçok kızın "canını yaktı". Tıbbiye'ye girmek için "can atıyordu". "Can çekişenlere" "can vermek" ve "cana can katmak" için Tıp Fakültesini bitirdi. Bu arada "can ciğer" dostu, "can arkadaşı" Safa Kaya idi. "Can düşmanı" ise hiç olmadı.
Her ne kadar "canınızı sıktıysam" da "canıma değsin". "Candan" sevgilerimle...
1998 yılı Temmuz ayında Samsun'dan 25 kişilik bir ekip, Cuma sabahı daha kuşlar uyanmadan otobüsle yola koyulduk. Küçük bir afacanın çişi gelmese ve de otobüsün lâstiği patlamasa şoförün mola vereceği yoktu. Neyse, plânlanmış ilk mola Akçaabat'ta "Nihatın Yeri"nde verildi ve Nihat Usta'nın nefîs Akçaabat köfteleri ve piyazları açık havada ve denize nazır bir yerde midelere indirildikten sonra binilen otobüste herkes öğlen uykusuna dalıp, akşama güç topladı. Çaykara dışında bir yerde otobüsten inilip, yol bozuk olduğu için iki minibüse transfer olundu ve 20 km. lik bozuk yol nefîs manzaralarla geçilip, Uzungöl'ün tarihindeki ilk büyük Alkol çıkartması ile Uzungöl'e girilip Keles Oteldeki yerlerimiz belirlendikten sonra kısa bir istirahat ve peşinden Haldizen deresi boyunca çevre gezisi ve ve ardından İnan Kardeşler lokantasında kuvvetli bir Alabalık ziyafeti ve ardından da TV'de maç seyirleri, kâğıt oyunları ve çok ilgi çeken kelime doldurma oyunlarıyla günün nasıl geçtiği anlaşılmadı. Ertesi sabah yine İnan Kardeşler'de kaymaklı, kuymaklı, yağlı, ballı kuvvetli bir kahvaltıdan sonra bu kez hep beraber Uzungöl çevre gezisi yapılıp, konaklama tesisleri özel incelemeye alındı. Daha sonra grubun bir kısmı nefîs doğal parkurda trekking yaparak, bir kısmı ise minibüsle taşınarak Solaklı deresi civarındaki piknik alanına götürüldü ve burada hem piknik yapıldı ve hem de nefîs ızgara köfteler mideye indirildi. Yemek sonrası derede bulunan bir topla çoluk-çocuk, genç-ihtiyar, kızlı-erkekli bir futbol maçı organizasyonu yapıldı. Büyük heyecan, kavga, gürültü, patırtı arasında maç 2-2 berabere devam ederken topun tekrar dereye kaçması ile maç yarıda kaldı. Federasyon nezdinde yapılan itirazlar ve hakeme yapılan elle ve dille saldırılar işe yaramazken, aramızda Fair Play ödülüne lâyık oyuncu bulunmayışı da ayrı bir üzüntü kaynağı oldu. France 98 de neden bir Türk hakeminin görev almadığı konusu da M. Ali Saka'nın kötü yönetimiyle açıklığa kavuşmuş oldu. Sarı kartların havada uçuştuğu bu karşılaşmada, M. Ali'nin kırmızı kartını Samsun'da unutmuş olması da maça ayrı bir renksizlik kattı... Maç sonrası yol boyu yürüyerek tekrar otele dönülürken toplanan minik dağ çilekleri ile güzel bir ziyafet çekilerek piknik hayırlısı ile tamamlandı. Gece İnan Kardeşler'de tekrar alabalık yenildikten sonra gece, otel lobisindeki eğlence ve oyunlarla sona erdi. Pazar sabahı erkenden kalkılarak minibüslere binildi ve Çaykara'da tekrar otobüse transfer olduktan sonra Sumela Manastırı'na gelindi ve sisler arasındaki Sumela Manastırı görülemeden gezildi. Sumela dönüşü Coşandere Restoran'da serenti altında hazırlanmış masalarda kara lahana ve mısır çorbası, kara lahana dolması, mıhlama, ızgara köfte ve sütlâç'tan oluşan nefîs menü yenilip, öğleden sonra otobüste uyunularak geçirildi. Akşam yemeği için Mete Berk'in nazik davetleri reddedilmeyerek gece 20.30 da Terme'de Pideci'ye gelindiğinde burada bir sürpriz bizleri bekliyordu. Mete Bey oğlunu telefonla arayarak bizler için bir masa ayırtmış, çiçeklerle donatmıştı bile... Kaymaklı, çökelekli, pastırmalı, kıymalı, kaşarlı pideler birer birer neş'e içerisinde yenilirken Mete Bey'in kulakları sık sık çınlatıldı ve oğullarının konukseverlikte Mete Bey'i fersah fersah geride bıraktıklarına oy birliği ile karar verildi. Sonra hep birlikte yola devam edilerek bu neş'eli gezi saat 22.30 da Samsun'da sona erdi.Ne diyelim. Gelemeyenler üzülsün...
Yıl bindokuzyüzyetmiş, Hacettepe yeni bitmiş Tam altmışsekiz kişi, 50 si erkek, 18 i dişi... Kimimiz yatılı, kimimiz leyli Kimimiz salon erkeği, kimimiz de zır deli.
Kimimiz plâjda arar kısmetiniKimimiz koridorda seçer eşiniKimimiz Laboratuarda geçirirken gençliğiniKimimiz de seyahatte seçer dengini...Velhasıl; kimimiz kibirli, kimimiz İzmir'liKimimiz canlı, kimimiz de Van'lı.Kimimiz uğraşır safsataylaKimimizse öğretmenlik yapmış Kars'da.
Kimimiz malign, kimimiz benignKimimiz halim, kimimiz de Selahattin Selim.Kimimizin sinirleri gerginKimimizin de adı Mehmet Ergin.Kimimiz çalışmaktan düşmüş bezginKimimizse rahat, örneğin Nevin.
Kimimizin bilgisi enginKimimizse Bursa'lı Rengin.Kimimiz Nurdan, kimimiz DemokanKimimizse Teğmen, Erol Urcan.Kimimiz iyimser işte Özsoy GülerKimimizse kötümser işte Özçelik Okayer.Kimimiz şehlâ bakışlı, kimimiz Karakaş'lı
Kimimiz kızıl saçlı, Ertuğrul Kandiyalı.Kimimiz Ali İhsan gibi bebeKimimizse Füsun gibi geveze.Kimimiz girmiş gırtlağına kadar borcaKimimizse iki çocuk babası İbrahim Hoca.
Kimimiz ilgili, kimimiz ilgisizÖrnek mi istiyorsunuz, işte Türkiz.Kimimiz taze, kimimiz bayatKimimiz de Ordu'lu Demirali Onat.Kimimiz aygın, kimimiz baygınKimimiz de saç özürlü Yamaç TaşkınKimimiz kalın, kimimiz inceKimimiz mini mini, örneğin Hale.
Kimimiz Beyaz, kimimiz kara dutLüzumsuz konuşur Ayşe Özkurt.Kimimiz haylaz, kimimiz yaramazTrompet solo'da Taylan Mümtaz.Kimimiz güzel, örneğin Hasan TüzelKimimiz çirkin, örneğin Mim Ali Bumin.Kimimiz kararsız, kimimiz kararalı
Millî solaçığımız Selim Balkanlı.Kimimiz başarısız, kimimiz başarılıKimimizse asker, Armağan Başlı.Bazılarımız düşünür derin derinBunlara örnektir Sevin ile Nesrin.Kimimiz uyanık, kimimiz aygınKimimiz konuşur baygın baygınKimisi de Özçeliğe dargın
Buna da örnektir Özoğul Sargın.Kimimiz şişmandır pantolonu gelir darİşte huzurunuzda Nuri Mete Künar.Kimimizin kalındır ensesiKimimizinse takma adıdır "desi".Kimimiz konuşur sürekli lâk lâkBir diğerimizinse takma adı "kozalak".Kimimiz aşık, kimimiz derbeder
Kimimiz Karakaş'lı ÖmerKimimizse fotoğrafçı İskender.Kimimiz olgun, kimimiz kelekİşte örnek: Yusuf Özyürek.Kimimizde akıl, kimimizde fikir
Herşeyden anlar Nazmi Bilir.Kimimiz dere, kimimiz çaySakin davranışlarıyla Sunman Tülây.Kimimiz gece, kimimiz günKafası daima parlak, Önal Ergün.Kimimiz uzun, kimimiz bodurİşte Denizli horozu Kutsi Onur.
Kimimiz sağcı, kimimiz solcuKimimizse hareketli, hayat dolu.Ne yapsanız anlatamazsınız onuİşte karşınızda Necâti Dedeoğlu.Erenlerin belli olmaz sağı, soluAramızda bir Başkan, Tevfik Akoğlu.Kimimiz sessiz-sedasız, çıkmaz soluğuKimimizse iddiasız, Ufuk Cığızoğlu.
Kimimiz mehtap, kimimiz ayTürk Müziği solistimiz Ülge Gülây.Kimimiz felsefî, kimimiz edebîHiçbirisinden nasibini almamış Kurultay Rebiî.Kimimiz Kale gibi Metin
Kimimiz de bilgisinden Emin.Kimimizin bir elinde ayna, Umur'unda değil dünyaİşte güzelliği ile dillere destan Süheylâ.Kimimiz olgun, kimimiz kâmilKimimiz solgun, kimimiz Güler Erbil.Kimimiz aç, kimimiz sefil
Kimimiz neş'eli, işte Cemil.Kimimizin sırtında gocukKimimizin cebinde para ganiKimimiz hızlı çocukKimimiz de Nahum Dani.
Kimimiz ömründe giymemiştir kürkÖrneğin Kayseri'li Mustafa Öztürk.Kimimiz konuşur açık, seçikÖrnektir Kilis'li Dilek Keçik.Kimimizin sesi kalın, örneğin Erdal Akalın.Kimimizin sesi ince, örneğin Erol Teomete.
Kimine gülmez talih, örneğin Yurtbaşı Salih.Kimininse pokerde şansı var, örneğin Aras Şenvar.Kimimiz ortalıkta görünmez, örneğin Atillâ Sönmez.Kimimiz her yerde çeker başı, örneğin Ahmet Bölükbaşı.Kimimiz nâzik, kimimiz kibarEzberde üstüne yok işte Ülşan Acar.
Kimimizin hesabı uymaz çarşıya, pazaraKarşınızda kara gözlükleriyle Rüstem Olga.Kimi söyler, sol, mi, lâİşte, gitarıyla karşınızda Turgay Atilla.Kimimiz suskun, kimimiz konuşkanHalkoyunlarında bir numara Çiğdem Doğancan.
Kimimiz sıcak, kimimiz buzJinekolojiye niyetli Teoman Yavuz.
Kimimiz içten, kimimiz candanPek yamandır her konuda Hikmet Pekcan.Kimimiz takar kemer, kimimizse giyer semerKendi söylediğine kendisi gülen Timur Sümer.Kimimiz kurt, kimimiz çakalPek karakterlidir Tuğrul Kural.
Kimimiz çeker kafa, kimimiz kolDoğuştan asker Mustafa Kahramanyol.Kimimiz gelir göze, kimimiz eleİşte, iri cüssesiyle Nurî Kale.Benim ise adım Hıdır, elimden gelen budurUmarım hepsinin yolu mutlu ve uzundur...
Dr. Yücel TanyeriNOT : Ayni grup şimdi zaman zaman bir araya gelip, çocuklar gibi eğleniyor ve sıklıkla da sanal ortamda "hacettepe70" yahoo grubunda bir arada oluyorlar. Hacettepe 1970 mezunlarının bir bölümünün tarafımdan çekilmiş görüntülerine http://picasaweb.google.com/tanyeri/Hcttp70adresinden ulaşabilirsiniz.
Kadir Doğruer'in ismini 1987 Uluslararası Simavi Karikatür Yarışması, Erol Simavi Özel Ödülü'nü aldığında duymuş ve çok zarif çizgilerle ve ince espirilerle oluşturduğu karikaturlerine hayran kalmıştım. Onun, Hacettepe KBB'dan meslektaşım Dr. Nuran Doğruer'in eşi olduğunu öğrenmem daha sonralara rastlar. Kendisi de benim gibi bir Hekimdi. Anestezi Uzmanlığından sonra Tıbbın belki de en zor dallarından birisi olan "Yoğun Bakım" dalını seçmişti ve burada da üst düzeyde bir hekimlik uygulaması içerisinde idi. Kadir ile ortak yönlerimizin çok olması nedeniyle sıkı bir dostluk geliştirdik. Çok sayıda karikatür yarışmalarına katılıyor ve bunların çoğunda da derecelere girip, ödüller kazanıyordu. İstanbulda karikatür ile ilgilenen üst düzey sanatkârların dışında pek fazla kimse tarafından tanınmıyordu. Samsun doğumlu olduğunu da sonradan öğrenmiştim. Ona Samsun'da bir sergi açmasını önerdim. Tüm hazırlıkları yaptım. Karikatürlerini büyük bir düzenle getirdi. Özenle yerlerine yerleştirdik ve 21 Mart 1996 da Samsun Ziraat Bankası Galerisinde sergisini açtık. Çok ilgi gördü. Hemen arkasından Ordu Devlet Güzel Sanatlar Galerisi'nde bu sergisini tekrarladık. Sergi, orada da büyük ilgi çekti. Bu sergilerde haliyle bir "Anı Defteri" açmıştık. Serginin son günü sevgili Kadir'in ziyaretçi defterinin son sayfalarına şu notu düştüm :"Sevgili Kari-Kadir Dostum,"Yüreğinde sevgi olanın, beyninde kötülük olmaz" demişler. Yüreğinde sevgiyle, beynindeki güzel düşüncelerle ürettiğin; ince çizgilerle, renk renk lekelerle ak kartona aktardığın eserlerini yedi gün süresince keyifle inceledim. Heyecanla, özenle, sevgiyle yerlerine yerleştirdiğimiz karikatürlerini bu gün hüzünle topluyoruz.Pir Sultan Abdal bir şiirinde,Bahar geldi çiçek bitti, ot bitti Toprak güldü, taşı güldüremedimdiyor. Senin karikatürlerine de gülmek için çok baktım ama Pir Sultan'ın taşı güldüremediği gibi senin karikatürlerin de beni hiç güldüremedi. Nedeni de sanırım Peter Ustinov'un şu cümlelerinde buldum : "Comedy is simply a funny way of being serious..."İnanıyorum ki sen, düşüncelerini karikatüre aktarırken ciddî olmayı da başarabilen güçlü bir sanatçısın hiç kuşkusuz.Bir çizer değil ama büyük bir yazar olan Goethe de "Düşünmek kolay, yapmak zordur. Dünyada en zor şey düşünüleni yapmaktır" der. Sergi sırasında düşüncelerini kartona aktarmadaki üstün becerinin örneklerini beğeniyle ve mutlulukla izledik. Kanımca bir tek eksiğin var. O da yeterli sayıda eser üretememen... Çok başarı ile uyguladığın ulvî mesleğinin bunda etken olduğunu biliyor ve seni anlıyorum. Ama ne olur biraz daha fazla üret! Bizleri "düşüncelerini" görmemizden daha fazla yoksun bırakma. Önce üret, sonra da paylaş onu bizlerle... Sergilerine Samsun'dan başlaman, Anadolu'ya yayılman için bir ivme olsun. Bu anı defterinin bir köşesinde Yozgat'tan gelip, yaşamında ilk kez bir Karikatür Sergisi gezen vatandaşımızın yalın anıları ve mutluluğu sana rehberlik etsin...Mutluluk dedim de; "Peki, sen mutluluğun karikatürünü yapabilir misin, Kadir ?" Belki de yapabilirsin bir gün, bir şekilde... Ama bizlerse bu serginden aldığımız mutluluğu ifade edememenin ezikliği içerisindeyiz.Dostlukla, sevecenlikle, güler yüzle, özenle Samsunlulara sunduğun karikatürlerini takdirle ve onları paylaşmanın mutluluğuyla sana iade ediyoruz. Sevginle, dostluğunla, çizginle ve de güzel düşüncelerinle yine gel olur mu?.......... Dr. Kadir Doğruer bu sergiden sonra, yoğun işine ve çalışma temposuna rağmen bir çok sergi açtı, karikatür kitapları yayınladı ve ödüller aldı.
Dışarıda çisil çisil yağmur yağmaktadır. Genç adam otobüsün buğulu camlarından dışarıya bakmak ister. Gördüğü tek şey sararmış, gri renkte sonsuz bir düzlüktür. Sonbahar yavaş yavaş Konya ovasına inmektedir ve o "Mecburi Hizmet" yükümlülüğünü yerine getirmek üzere Konya ilinin Ilgın ilçesinin 600 nüfuslu Derbent köyündeki bir meçhule doğru ilerlemektedir.Yağmur şiddetini arttırmıştır. Artık bardaktan boşanırcasına dökülmektedir gri bulutlu kararmış gökten. İner köy meydanında otobüsten ve ıslanır yağmurda olabildiğince... Artık iki yıl bu kuytu köşede sürdürecektir yaşamını. Bir anda yalnız hisseder kendini. Ama çabuk toparlanır.Sağlık Ocağına yerleşir ve sağlık dağıtmaya başlar orada pak önlüğü ve de güler yüzüyle... Örnek olur, arkadaş olur köylüyle, ahaliyle. Dert dinler, derman verir elinden geldiğince.Ve günlerden bir gün bir öneri gelir genç Hekim'e köyün Öğretmeninden. "Gel" der, "gel de Ortaokul öğrencilerime İngilizce öğret" yaşlı eğitmen. Öneri iyidir. Besbelli renk katacaktır genç Hekimin tek düze yaşamına... Tüm gece düşünür ve uykusuz gecenin sabahında bildirir kararını Öğretmene. İngilizce öğretmenin yararı yoktur bu yarının genç çobanlarına. Ama eğer dilerse Eğitmen, pekâlâ Türkçe öğretip, eğitebilecektir onları... Ve vazgeçilip İngilizceden hemen başlanır Türkçe derslerine. Öyküler anlatır onlara günler boyu ve şiirler okur Orhan Veli'den, Fazıl Hüsnü Dağlarca'dan dolu dolu...Yaşamlarına renk, umutlarına şevk gelmiştir genç çoban adaylarının. Ve farklı bakmaktadırlar artık köylerinin, toprağına, çınarına, baharına ve kuşlarına...Günler günleri kovalar. Yoğun bir poliklinik gününde kapısı çalınır Sağlık Ocağının. Üç öğrencisi odaya girer genç Hekimin. Heyecanlıdırlar, sıkılgandırlar. Hekim, steteskopu ile dinlediği hastanın sırtından uzaklaşır , kulaklıklarını çıkartır ve "hayrola çocuklar, hanginiz hastasınız bugün" diye merakla sorar. Başları önde lâstik pabuçlu, sıfır numara traşlı ve geleceğin çoban adayı üç genç sözleşmiş gibi birlikte yanıtlarlar : "Hocam, bir şiir yazdık da size okumaya gelmiştik..."Oturur köhne masasına genç adam. Yutkunmak ister yutkunamaz. Konuşmak ister konuşamaz... Biraz öncesine kadar ter ve formol kokan muayene odasına pembe, beyaz bahar çiçekleri dolmuştur. Misyon tamamlanmıştır.........NOT : Bu bir gerçek öyküdür ve o dönemlerde Ilgın, Derbent Sağlık Ocağı Hekimi olan Dr. Muharrem Yazıcı, halen Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi Anabilim Dalı Öğretim Üyesidir.
Hiçbirşey gidermez iç sıkıntımımemleketimin şarkıları ve tütünü gibi.Memleketim.Bedreddin, Sinan, Yunus Emre ve Sakaryakurşun kubbeler ve fabrika bacalarıbenim o kendinden bile gizleyereksarkık bıyıkları altında gülen halkımın eseridir.Memleketim.Ankara Ovası'nda keçilerkumral, ipekli, uzun kürklerin pırıldaması.Yağlı, ağır fındığı Giresun'un.Al yanakları mis gibi kokan Amasya elması,zeytinincirkavunve renk renksalkım salkım üzümlerve sonra karasabanve sonra kara sığırve sonra ileri, güzel, iyiher şeyihayran bir çocuk sevinciyle kabule hazır,çalışkan, namuslu, yiğit insanlarımyarı aç, yarı tokyarı esir... Nazım HikmetFotoğraflar : Yücel Tanyeri Gönderen
NOT : Füsun Sayek etkinliklerinden bazı fotoğraflarıma
Bizim çocukluğumuz Tom Miks ve Teksas okuyarak geçmiştir.O dönemlerde zorlukla bulduğumuz ve biri birimizle değiştirerek coşkuyla ve keyifle okuduğumuz bu dergiler başta rahmetli Turgut Özal olmak üzere çok kişinin sosyal gelişmesinde etkili olmuştur.1963 yılında Ankara'da Lise son sınıfta ve 17 yaşında idim. O yıl Üniversite sınavlarına girecektim. Ulus Gazetesinde okuduğum bir ilânda, bir matbaadan güzel yazısı olan birilerinin arandığını okudum. Yazım çok güzeldi. Bu ilân üzerine Anafartalar caddesindeki bu matbaaya gittim. Matbaanın sahibi Hakkı Bigeç isimli şişman bir iş adamı idi. Matbaasında İstanbulda Ceylan Matbaasında basılan Tom Miks ve Teksas dergilerinin değişik isimlerle "Çelik Blek" ve "Kahraman Ranger" adlarıyla basılmakta olduğunu ve benim bunların "balonları"nı yazıp yazamayacağımı sordu. Peşinden de çini mürekkebi ve redis uçlu bir kalem ve kuşe kağıt vererek yazı kalitemi test etti. Bu kısa deneme sonucundan sonra da beni ayda 100 TL ücretle hemen işe aldı.Öğlenden sonraları matbaaya gidiyor, İtalyanca'dan tercüme edilmiş olarak önümüze gelen yazıları çini mürekkeple kuşe kağıda büyük harflerle yazıyor, sonra da onları düzenle keserek balonları içerisine yapıştırıyor ve daha sonra klişesi çıkartılmak üzere matbaa teknisyenine teslim ediyordum.Bu işte 10 ay çalıştım. Toplam 1000 TL kazandım. Bu miktar daha sonra Üniversite sınavlarında Hacettepe Tıp Fakültesini kazanmamdan sonra benim bir bölüm öğretim giderimi karşıladı ve ayrıca bana birçok yaşam tecrübesi kazandırdı.O zamanlar birer hatıra olmak üzere bu dergilerden hiç olmazsa bir tanesini bile saklamayı hiç akıl etmemiştim. Yıllar sonra bu anılarımı kızıma, arkadaşlarıma ve dostlarıma anlatmak istediğimde elimde hiçbir belgenin olmadığına çok üzüldüm. Bu işleri yaptığımı, o dönemki yazılarımı kimselere gösteremiyordum.Yaklaşık 40 yıl sonra Ankara'da bir sahafda etraftaki kitaplar arasına sıkışmış tozlu bir "Çelik Blek" dergisi gördüm. 40 yıllık bir arkadaşımı görmüş gibi sevindim. 1964 baskılı bir dergi idi. Hemen açıp baloncukların yazılarına baktım. Evet yazılar benimdi. Sevincimden uçuyordum.Dergiyi satın almak için fiatını sordum. "On milyon TL" dediler. Hemen ücretini takdim edip, dergiyi satın aldım. 10 ay çalışarak toplam 1000 TL kazanç sağlamış olduğum bu dergiyi yıllar sonra on bin misli fiyatla geri almıştım.Şimdi bu dergi kütüphanemin en değerli bir yerinde özenle korunuyor. Eskimiş, sararmış, yırtlmış ve tozlanmış olsa bile...
19 Mayıs 2007 tarihi, Ulusal Kurtuluş Savaşımızın başlatılması için yüce Atatürk'ün 19 arkadaşı ile Samsun'a çıkmasının 77. yıldönümü idi. 19 Mayıs 1919 da atılan bu ilk adım'ın sonunda ülkemiz yeniden bağımsızlığına kavuştu ve genç Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisinde ay-yıldızlı bayrağımız hür olarak yeniden dalgalanmaya başladı.2007 yılının 19 Mayısında çok nadiren gerçekleşebilecek bir olayla Hilal şeklindeki Ay ile Venüs gezegeni karşılıklı gelerek gökte ay-yıldız görüntüsü oluşturacaklardı. Bu olayı ABD'de Çocuk Hekimliği yapmakta olan ve amatör olarak da Astronomi Bilimi ile yakından uğraşan sınıf arkadaşım Dr. Timur Sümer bana duyurmuştu. Ben de Üniversitemiz Fen Bilimleri Enstitüsü Öğretim Elemanları Doç. Dr. Hüseyin Kalkan, Nazım Karadağ ve Ali Aslantürk ile bir araya gelerek 14 Mayıs 2007 günü Üniversitemizde bir Basın Toplantısı düzenleyerek bu olayı tüm Türkiye kamuoyuna duyurdum.Aslında Türk bayrağının ay-yıldız şeklini almasının ilginç bir öyküsü vardı.28 Temmuz 1389 tarihinde yapılan Kosova Savaşı sırasında şehit düşen askerlerimizin yerde biriken kanlarının üzerine gökte hilal ay ve yıldızın karşılıklı oluşan görüntüsünün düşmesi ile oluştuğu söylencesi vardı. Gerçekten de günümüzdeki Astronomi Bilgisayar programları ile 28 Temmuz 1389 tarihine gidildiğinde o tarihte hilal şeklindeki Ay ile Jüpiter gezegeninin karşılıklı konumlandıkları ve ay-yıldız şeklinin oluştuğu görülüyordu. Yani söylentiler efsane değil, bilimsel bir gerçek idi.Çok nadiren oluşabilecek bu rastlantı, 2007 yılında 19 Mayıs Bayramımıza denk geliyordu ve hava açık olursa tüm kuzey yarı küreden ve saat 17.30 ile 22.30 arasında da ülkemizden de izlenebilecek idi.Bu görüntü o gece gökyüzü kapalı olan batı bölgelerimizin dışında tüm ülkede izlendi. Özellikle 19 Mayıs hareketinin başlatıldığı Samsun'da tümüyle açık bir havada büyük bir gururla gözlendi.