Yıl 1976, İzmir. Yeniden Milli Mücadele Hareketini yeni tanıdığım dönem. Soğuk bir kış günü Bornova Merkez Camii’nin biraz üstünde, dere boyunda bulunan mütevazı bekâr evindeyiz. Yeni alındığımız haftalık “kültür çalışması” için bir grup yeni üniversiteliyle birlikte buradayız.
Ege Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi’nde okuyan cefakâr, fedakâr Mehmet Akçay abimizin yönetimindeki çalışmaya başlamadan önce, bugün adını tam olarak hatırlayamadığım ancak tarhana olduğunu zannettiğim sıcak bir çorba ikram ediliyor. Hiçbir zaman bekâr evlerinde kalmamış, her daim ailesinin yanında bulunmuş, üniversite tahsilini kız kardeşiyle birlikte aynı evdeyken bitirmiş “rahat ve şanslı” biri olarak, bu çorbanın lezzeti ve güzelliği karşısında eziliyor, aradan tam 44 yıl geçmesine rağmen hala unutamıyorum.
Peki, sofrada başka bir yemek olmamasına rağmen karnımızı doyuran o bereketli çorbanın sırrı neydi? Üstelik maharetli bir hanımın değil bekâr bir üniversiteli “kardeş”imizin elinden çıkmıştı.
Her güzel çorba içişimde beni 1976’lara götüren o taamın sırrı anladığım kadarıyla, ihlas ve samimiyetindeydi. Çünkü o çorbayı yapanlar da, içenler de, aynı “kaynak”tan beslenen, hayatlarını davalarına adamış samimi “mücadeleci” gençlerdi. Nitekim yaşanan örnek fedakârlık ve kardeşlik, muhteşem tabloların ortaya çıkmasına yol açmış, “hareket” dağılmasına rağmen, uzun süredir hala yaşayan bereketli kardeşlikler tesis edilmişti.
2007 yılında İller Bankası’nda basın danışmanı olarak çalıştığım dönemde Van’a bir bölge toplantısı için gitmiştik. İlk defa gördüğüm ve uçaktan inerken muhteşem gölüne vurulduğum Van’ı bir an önce gezmek için can atıyordum. İlk gün öğleden sonra kaldığımız otelde ziyaretçilerimin olduğunu söylediler. Resepsiyona indiğimde, oraya geldiğimi duyan beş-altı kişilik bir grup Vanlı “mücadeleci”nin ziyaretime geldiğini sevinçle gördüm. Aralarından İzzet Kütükoğlu abiyle 1983’te Erzincan’da kısa dönem askerlik yaparken tanışmıştık. Diğerlerini hiç tanımıyordum. Kucaklaşıp hemen kaynaştık. Bu arkadaşlarımız, kaldığım dört gün süresince her gün beni alıp Van’ın en güzel yerlerini gezdirdiler. Giderken de hediyelerle uğurladılar.
Bu güzelliği yıllar sonra gittiğim birçok il ve ilçede de yaşadım. Nerede tanıdık-tanımadık bir “mücadeleci” varsa bulmaya, eski güzel günlerimizi özlemle yâd etmeye çalıştım. Bazen de onlar beni buldular ve bağırlarına bastılar.
Dağılmış bir teşkilat olmasına rağmen bu örnek kardeşliğin çeşitli platformlarda hala yaşadığı hareketin en büyük gücü, birbirlerine duydukları bu muhteşem güvenleriydi. Hiç görmedikleri, adını bile duymadıkları bir insana bile aynı çatı altında, aynı kültürle yaşamış olmanın verdiği güvenle, üstelik aradan yarım asır geçmesine rağmen sarılabiliyorlar, evlerini, yurtlarını açabiliyorlardı. Günümüzde bazı aile fertlerinin bile birbirlerine güvenmediği bu bozuk ortamda halen yaşayan bu örnek kardeşlik gerçekten göz yaşartıcıydı.
44 yıl önce İzmir’de içtiğim ve lezzetini unutamadığım o çorbanın bereketini, güzelliğini ve sırrını gelecek kuşaklara aktarabilmek boynumuzun borcu olmalı!
Değerli kardeşim,sözünü ettiğiniz hareketteki kardeşlik duygusu devam eduyor. Hareket te devam ediyor. Dağılma yok. Heyecanı azalan veya baska nedenlerle kendine başka yerler arayan insanlar var. Hareket devam ediyor. Bilginize...
Yorum Ekleyen: Necdet Erdoğan 2.5.2020 04:28:40