Hallac mansur Hüseyin mansur) | Genel
kaRnaK 16 Mayıs 2013 13 Nisan 2014 Genel
Hallaç Mansur, Hüseyin Mansur… Bağdat… Mansur bir gün tanıdığı bir hallacın dükkanına uğrar. Mansur bir müddet sohbetten sonra, hallac arkadaşından rica da bulunur, arkadaşı kırmaz dükkanı ona emanet eder nasılsa kısa bir müddet içinde geri dönerim diye ayrılır. Ayrılır da iş pek rast gitmez, dönmek de dönemez bayağı gecikir. Darlanmasından dolayı biraz sitem ile Mansur’a:
– Hüseyin, senin işini halledeyim derken, kendi işimden de geri kaldım, müşterilere ne diyeceğim şimdi der?
… Ve dünyayı ayağa kaldıran malum sada:
– Hem “Hak benim” diyorsun, hem bu kadar namaz kılıyorsun, söyle namazı kimin için kılıyorsun?
Elini kaldırır, parmak uçlarıyla işaret ettiği noktalarda kapılar, kapıların açıldığı yollarda da emin gizli yollar açılır, mahpusların ayaklarındaki zinzirler çözülür.
Bir derviş yaklaşır ve sorar:
Darağacında…. Mansur’a soruluyor:
– Taş atanlar, halden anlamazlar ki attıkları taşlar bizi incitsin. Ama ya halden anlayanlar, değil taş gül atsalar dahi o gül incitir, inletir.
– Allah’ım; bana senin için bu işkenceyi reva görenlerden rahmetini esirgeme! Senin aşkın uğruna bana bu işkenceyi yapan ve canımdan ayıran bu kullarını affet affet. Aşkın hürmetine affet…
Derviş acele acele yürüyor. Dizle kabarıyor kabarıyor.. Sular tam Bağdat’ı almak üzereyken, hırka sulara kavuşuyor….
– Allah’ım, ne sırdır ki, kulun Hüseyin Mansur’u bu hale getirdin?
hallac, mansur. Yerimleri.