Tiyatrodaki hayalet | Yiğit Karaahmet | Mahmure Yazarlar
> Tiyatrodaki hayalet
Müşfik Kenter benim için Rumuz Goncagül’de Türkan Şoray’a kapıyı açan yaşlı adamdır. Burnuna tuhaf kremler süren ve genç bir zevceyle evlenmek isteyen garip adam. Minicik bir roldedir ama filmin en heyecan verici karakterlerinden birisidir.
Kardeşinin ölümünü ardından daha bir hafta bile geçmeden Yıldız Kenter iki ayır yere röportaj verdi. Müşfik anılarla başlayan röportajlar; Türk tiyatrosunun geldiği döneme, eskiden buraların dutluk olduğuna, ah o alkışlara dayandı durdu.
İnsanların acılarını yaşama şekli elbette farklıdır. Kimisi bunu gizlice içinde fırtınlar kopararak yaşar, kimisi de bunu dışa vurmayı sever. Yıldız Kenter acısını röportajlarla yaşamayı seven biri galiba. Ona mikrofon uzatıldığı anda hemen koşa koşa karşısına oturmayı seviyor olsa gerek. Müşfik’in ardından da pek zaman kaybetmek istemedi röportajlar için.Cenaze elbette ebedi istirahat yerine uğramadan önce son bir kez sahneye çıkarıldı. Sahnede vedayı yöneten Yıldız Kenter’in ilk lafı ne oldu dersiniz: “Şimdi sahne dolu”.
Perde ne olursa olsun kapanmamalı mantığı çok geçkin bir bakış. Çok acıklı. Ve hiç de samimi değil. Alkış dilenciliği maalesef tiyatrocuların kaderinde var.
Hepsi hala geçmişte yaşıyorlar. Hepsi birer tiyatrodaki hayalet. Ölülerin ardından bile kendi yine tiyatronun sorunlarına bağlanıp duruyorlar.
Acıyı ve vedayı, çok kalabalık bir gösteriyle karşılamak yerine en azından tek kişilik bir oyunmuşçasına yaşamalarını beklemek bizim için birer rüya olsa gerek.
Sahnenin ışığı hep üstlerinde olur da sonun da biraz huzura kavuşurlar dilerim. Alkışları bol olsun ne diyelim.