17.11.2019 08:47 Karakter boyutu :
Ne zaman yurtdışına çıksam ve bunu sosyal medya mecralarında ima etsem hem gideceğim ülkedeki gurbetçilerden hem de daha önce o ülkeye giden izleyicilerimden şu tip mesajlar alıyorum.
“Kesin aç kalacaksın!”
“Geçmiş olsun orada adamakıllı bir yemek yok!”
“Yiyecek hiçbir şey yok. Allah’tan Türk restoranları var.”
“Abi mis gibi Türkiye yemekleri varken ne işin var orada!?”
YEMEK KONUSUNDA MUHAFAZAKAR DAVRANILIYOR
Geçtiğimiz hafta sonu Amsterdam’a uçtum. İşim gereği seyahat edeceğim ülkelerdeki yemek kültürünü, lokantalarını ve öne çıkan lezzetlerini bir ön araştırmaya tabi tutuyorum. Daha sonra da yerinde gözlemlerimle beraber, bilgileri süzgeçten geçirip ilerleyen günlerde makalelere çevirmek üzere notlar alıyorum.
Amsterdam’a geldiğimde bir grup instagram izleyicim bana aynen bu yazının başında belirttiğim argümanlarla geldiler.
“Yiyecek bir şey yok. Geçmiş olsun!”
Ben de bunun üzerine kendi kendime şu soruları sordum:
Neden Türk insanı yurtdışına çıktığı zaman kendi yemek kültürü dışındaki diğer yemek kültürlerini yok sayıyor? Neden dişine dokunur bir yemek bulamayacağını düşünüyor? Dahası konu yemek olduğu zaman neden bu kadar bağnaz ve bunda ısrarcı?
Bunun da büyük bir açıklaması var tabii: Din.
Müslüman bir toplum olan Türkler, dinleri gereği iki hususta yurtdışındaki yemekler konusunda muhafazakar davranıyor.
2. Helal ve haram kesim et meselesi
Zaten domuz haram olmayan bir toplumda herhangi bir restorana gittiğimiz anda domuz yemesek de sırf aynı ünitede domuz pişirilme olasılığından o restorana gitmeyi tercih etmiyoruz.
Normalde dini itikatlarını hiç yerine getirmeyen bir Müslüman bile iş domuz yemeye geldi mi kesin sınırlar çiziveriyor. Konu domuz olunca Türkler’in tüyleri diken diken oluyor.
Geçtiğimiz aylarda harbi yiyorum Instagram hesabında bir bütün tütsülenmiş somon balığı fotoğrafı koyup iki cevap seçeneği olan bir soru sormuştum. Cevap verenlerin %40’ı fotoğraftakinin somon balığı olduğunu anlamamıştı. Sonra bir anket daha yaptım. Yine aynı tütsülenmiş somon balığı fotoğrafını koyarak bu kez “Peki bu nedir?” diye sordum. Cevap verenlerin çoğu “Domuz” diye yanıtladı. Bu demek oluyor ki insanımız bir yemeği tanımıyorsa/bilmiyorsa onu domuz olarak da yaftalayabiliyordu.
Böylece bilmediği bir ülkenin mutfağında domuz olmasa bile domuz olma ihtimali Türkleri o mutfağın yemeklerini denemekten alıkoyuyordu. Çünkü denemediği bilmediği yemeklerin tamamı domuz olabilirdi.
TÜRKLER YENİ LEZZET DENEMEKTEN GERİ DURUYOR
Gelelim ikinci konuya; yani helal kesim meselesine.
Diyelim ki menüsünde domuz olmayan bir et restoranına gittiniz ve o restoranda domuz yemeyeceğinize eminsiniz. Bu kez de kesilen hayvanın İslami usüllere göre kesilip kesilmeme mevzusuyla karşı karşıya kalıyorsunuz. Oldu ki bundan haberiniz yoktu ve restorana gittiniz; bu kez biri çıkıp size “Yediğiniz şey haramdı” diyerek mutlu mesut yediğiniz yemeği de size haram kılabiliyor.
Demem o ki Türkler yeme içme konusunda konzervatif bir yaklaşımla yeni lezzetleri denemekten geri duruyorlar. Bu da onları yeni mutfakları keşfetmekten alıkoyup şu sonuca götürüyor.
Geçtiğimiz hafta Amsterdam’daydım. Neler yedim neler... Yeni bir sürü lezzet keşfedip hiç de aç kalmadım. Hollanda mutfağının da kendine özgü bir zenginliği olduğunu gördüm ve heyecanlandım.
Önümüzdeki hafta Amsterdam’daki lezzet keşiflerimden bahsedeceğim.