Aaron Swartz 26 yaşında intihar etti | Muratyildirimoglu's Blog
« Bir Dahi Nasıl Yetiştirilir?
Ak Parti ve Özgürlük »
Aaron Swartz 26 yaşında intihar etti
Swartz, Reddit’i oluşturan iki şirketi kurmuştu. Reddit’ten önce, henüz 14 yaşındayken, RSS 1.0’ı yazan iki kişiden birisi oldu. Diğer girişimi ise DemandProgress adındaki sivil haklar grubu idi. DemandProgess’in amacı, insanların, belirledikleri konularda haberler aldıkları zaman eyleme geçebilmesini sağlamaktı. SOPA ve PIPA gibi Internet’i sınırlamayı amaçlayan yasalara karşı da çok şey yaptı.İntihar etmeseydi birkaç gün sonra mahkemeye çıkacak ve yasadışı yollarla belge elde etmekten büyük olasılıkla ceza alacaktı.
Bloğundaki son yazılarından birisi “Acının Üzerine Gidin” başlığını taşıyordu. Bu yazısında ruhsal ve fiziksel zorluklarla başa çıkmanın yollarını gösteriyordu. Ne yazık ki yazıda sözünü ettiği şeyleri uygulayamadı. Bu yazının bir kısmı şöyle:
Fiziksel egzersizlere ilk başladığınızda bu pek de tatlı gelmez size, acı verir. Verdiği acı, kızgın bir sobayı ellemek gibi aşırı değildir ama tek amacınız acıdan kaçınmaksa daha fazla egzersiz yapmanızı engelleyecektir. Egzersizi sürdürürseniz, acı daha da artabilir. Egzersizi tamamladığınızda, kendinizi gerçekten zorlamışsanız, acı içinde ve tükenmiş kalırsınız. Ertesi gün sabah durum daha kötü olacaktır.
Eğer olup biten şeyler bu kadarla kalsaydı herhalde bir daha yapmazdınız egzersizi. Ama yine de hepimizi egzersiz yapıyoruz; çünkü yapmaya devam edersek, uzun dönemde, çektiğimiz acının bizi daha güçlü kılacağını biliyoruz. Bir sonraki seferde, acı içinde kalmadan önce daha sıkı koşacağız, daha fazla ağırlık kaldıracağız. Fark yaratan şey bunu anlayabilmektir.
Bir süre sonra acıdan zevk almaya da başlarız: Kendimiz gerçekten zorlamak, acının üstesinden gelebilmek, kendimizi daha güçlü yapmak bize iyi hissettirir. Acıyı hissetmek gerekir! Ertesi sabah acı içinde uyanmak eğlencelidir; bu acı sizin daha güçlü olmakta olduğunuzun işaretidir.
Çok az insan anlamış olsa da psikolojik acılar da aynı şekildedir. İnsanların çoğu psikolojik acıları kızgın soba gibi görür: Kendilerine stres veren ya da korkutan bir şey akıllarına gelince hemen başka şeyler düşünmeye başlarlar.
Burada sorun şudur: Size en çok acı verne konular aynı zamanda sizin için en fazla önem taşıyan konulardır. Bunlar en çok gerçekleştirmek istediğimiz projelerdir, en çok üzerine titrediğimiz ilişkilerimizdir, geleceğimiz için en büyük sonuçlara yol açacak kararlardır, atıldığımız en büyük tehlikelerdir. Bunlardan korkarız çünkü kaybedecek çok şeyimiz vardır. Ama bunları düşünmezsek onlar hakkında bir şey de yapamayız.
Ray Dalio şöyle yazar:
Gelişmek için birisinin sınırlarını zorlamasının gerekmesi doğanın en temel yasalarından birisidir. Doğa, acıyı sınırlarımıza yaklaştığımızı ya da onları aştığımızı göstermek üzere bir işaret olarak verir. Aynı zamanda, daha kuvvetli olmanın yolu da sınırlarımızı zorlamaktan geçer. Vücudun ve ruhun, acılı bir süreç olan sınırları zorlama işlemine uyum sağlaması sırasında güç kazanırız. Başka bir deyişle, acı ve dayanıklılık insanın sınırlarıyla yüzleşmesinden doğar.
Evet, acılı bir süreç bu; püf noktası ruhsal değişimi gerçekleştirebilmekte. Acının, ertelenmesi ya da kaçınılması gereken korkunç bir şey olmadığını, güçlenmemizin bir işareti olduğunu, tadı çıkarılacak bir şey olduğunu anladığımızda daha iyi bir durumda oluruz.
Bundan sonra da, psikolojik bir acıya neden olan bir şey gördüğünüzde artık korkmaz, tam tersine heyecan duyarsınız. Daha güçlü olmak için bir fırsat daha çıktı karşıma!
Korktuğunuz şeylerin peşine düşüp onlarla yüzleşirsiniz; kendinizi geliştirmede en büyük ödülleri bu şekilde toplarsınız. Dalio, bunların her birini, içinde bir mücevher barındıran bir bulmaca gibi düşünmemizi ister. Bulmacıyı çözerken yaşadığınız acıyı aşabilirseniz içindeki mücevheri elde edersiniz.
Önemli olan, psikolojik acının gelmekte olduğunu gördüğünüzde ondan kaçmak ya da karşısında diz çökmek yerine üstüne gitmektir. Acının üzerine gidin!
This entry was posted on Ocak 14, 2013 at 9:48 pm and is filed under Genel.	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.