GRAMOFON – ..:: draje dergi ::..
3 Haziran 2016 drajedergi Antika Draje 0
12 Eylül 1723
İlk bakışta insana yapayalnız ve çökmüş bir kadını anımsatan malikanemize bugün taşındık. Artık sanıyorum ki ölene kadar burada yaşayacağız. Salih bey bu durumdan gayet memnun. Zamanımızın geldiğini düşünüyor o. Hayır canım, sakın yanlış anlama, ölümden bahsetmiyorum tabii ki. Dinlenme zamanı, bahsettiği şey. Öyle göründüğüne bakma, o benden de hayat dolu. Gözlerine her baktığımda hala şaşırıyorum onun bu bitmek bilmeyen enerjisine. Anlattığına göre gençliğinde daha yaşlıymış. Beni tanımadan önce. Öyle diyor. Taşınma esnasında hiçbir eşyaya hiçbir el değdirmedi kendi elinden başka. Her birinde hatıralarımız olduğu için. Yaşlandıkça daha da utangaç oluyorum bu adam sayesinde. Bak, duyuyor musun sesini? Şu an ahşap merdivenlerin altındaki küçük, tek pencereli odada. bana doğum günümde hediye verdiği broşla konuşuyor. Yaşlandıkça daha da utangaç oluyorum. Ah bu adam…
14 Eylül 1723
Hala yerleşemedik. 2 günümü evi keşfetmekle ve Salih Bey ile beraber eşyalarımıza bakıp geçmişi yad-etmekle geçirdim. Evi dolaşırken bu ihtiyar kadının geçmişiyle ilgili bazı fikirlerimiz oldu. Fotoğraflar, yer döşemeleri arasına sıkıştırılmış ve muhtemelen bilerek, biri bulsun diye; ama sahibine ulaşamamış mektuplar, tavan arasındaki eski, işlemeli sandıklar… bizden çok daha yaşlı bu ihtiyar kadın. Bu beni memnun etti. Salih Bey’e sorsanız zaten hala 30 yaşında hissediyor. Ne yapacağım ben bu adamla kim bilir. Evlendiğimiz sene annesinin bana hediye ettiği antika saate takılmış bu gün de. Almış karşısına muhabbet ediyor. Sanki o bi insanmış gibi. O kadar çok yaşanmışlık var ki üzerinde, sanki o da Salih Bey’in dilinden anlıyor gibi. Beni anlatıyor ona. Eskiden bu kadar konuşmazdı eşyalarımızla. Bilmem, belki de sadece beni eve alıştırmak içindir.
İşte… saatim beni çağırıyor. Salih Bey fazlaca konuşmuş kendisiyle galiba. Yemek vakti.
20 Eylül 1723
Yazmaya fırsatım olmadı uzun zamandır. Eve yerleştik sonunda. Salih Bey’in eşyalarımızı antikalaştırması sayesinde artık kalabalık bir aileyiz. Bütün eşyaların adı var artık. Dün de tavan arasında bir gramofon bulduk ve nihayet artık benim de oturup kendisiyle sohbet edeceğim bir eşyam oldu. Daha gördüğüm ilk günden beri benimsedim. Salih Bey tarafından garip bir şekilde kıskanılıyorum bu yüzden. Ah bu adam… gramofonu ben buldum, içinde bir mektup ile. Mektuptan Salih Bey’in haberi yok henüz. yarın okuyacağım ona da. Çünkü öncelikle kendimi buna hazırlamam lazım.mektupta şunlar yazıyor:
“Sevgilim. Bu mektubu hiçbir zaman okuyamayacak olduğunu bilmeme rağmen yazıyorum. Hava çok soğuk. Odamda ısınabileceğim sadece bir mumum var, o kadar. Bir de bu gramofon. Her gece benimle birlikte üşüyor, benimle birlikte korkuyor, benimle birlikte nefes alıyor. Senden uzakta bu gramofon bana sarılıyor. Bu güzel evimizde gözlerimin artık kapanacağını düşünüyorum. İstediğim tek bir şey var, o da bu gramofonun esas sahibini bulması. Nasıl istiyorum bunu ah bir bilsen.. hiçbir zaman ikimizin evladı olduğunu bilememiş canım Salih’im’in bu gramofonu alıp onda seni bulmasını nasıl da istiyorum. Ve biliyorum ki hiç gerçekleşmeyecek bir şey için tanrıya ellerimi açıyorum. Her şeye rağmen yanına geliyor olduğum için çok mesudum. Orada görüşürüz sevgilim, beni bekliyor ol.”
Gramafonum… onu bu kadar çok sevmemin nedeni varmış meğer. Meğer bu ev bize, biz fark etmeden yeni bir hayat getirmiş. Ne büyük bir sevgi..
Yazı ve İllüstrasyon: Demet Özge Aykan
Özge’yi bir gün, Sezen Aksu’nun “Adem olan anlar” şarkısı eşliğinde Osmanlı’nın muhteşem yemeklerinden zannettiği Karnıyarık yerken görmek mümkündür. Fakat yine Özge’yi bir gün, Elvis Costello’nun “i want you" şarkısı eşliğinde İtalya’nın muhteşem yemeklerinden Barbekü Soslu Makarna yerken görmek de mümkün olabilir. Zira kendisi bugün, bütünlemeleri olmasına rağmen 3 saat aynı mahallede kiralık ev aramıştır, Elvis-makarna ikilisini tercih etmeyi de ihmal etmemiştir. Bir de zorla, “perşembe gününü beklemektedir” yazdırdı, o ayrı...
GERÇEKLERLE DOLU HAYAL KASABASI