"yüreğinde yeşil bir dal saklarsan şarkı söyleyen bir kuş
gelecektir" çin atasözü
kendimize yazıp, kendimize seslendiğimiz şu sayfalarda şunca
zamandır yapmaya çalıştığımız tek şey kalbimizi kendimize tercüme etmek.. bir
martının suya değdiğinde kanadı, ruhumuzun yaylı ve üflemeli ve vurmalı
sazlarından en az birinin çılgınlar gibi titremeye başladığını anlatmayı murad
ettik belki kendimize ya da birilerine yazarken.. bir sardunya saksısına göğüs kafesimizden geniş bir âlem hükmüyle baktığımızı
bildirelim istedik belki.. neden?!. insan tabiattaki hangi varlığa baksa, kendisinde noksan olan
bir ‘tamlık’ görüyor, giderek daha da yalnızlaşıyor.. yalnızlığın gürültüsü kalabalığın gürültüsünden çok fazla, yalnızlıkta insanın sesi çok daha fazla çıkıyor..
tıpkı kendisi gibi, sonsuz
çelişkileri ve sonsuz soruları olan bir insan gerekmiş âdemoğluna.. seslenmiş,
seslenmiş besbelli, birileri de ta uzaktan beklermiş bu sesi, durup dinlemiş.. oysa
gündüzün ve gecenin birbirine harmanlanan çalkantılı saatlerinde onlarca ses
ulaşsa da kulağına, kulağından öte kalbinde karar kılan bir hassa ile bütün o
sesleri ince bir mîzandan geçirir, böylelikle ya onlara kayıtsız kalır ya da
bir parça meyleder gibi olurmuş.. bu kez âdem seslendikçe o daha bir dikkatle
yönelmiş o yana.. fildişi kulesinden sarkıtmış başını, günün aydınlanmasını
bekleyemeden yürüyüp gitmiş sesin geldiği ülkeye.. beyninin perdelerini kapatıp,
kalbinin kepenklerini açmış sonra, bütün benliğinin, etinin ve ruhunun her
zerresiyle kulak kesilmiş o sese.. dinledikçe, "işte" demiş, "... dünya gurbetinde
ben kadar yaralı, ben gibi sevdalı bir yolcu."
gerisi "her şey"miş.. "her şey" sözcüğüne sığabilen "her şey" kalmış geride.. ve o nispette "her şey" sözcüğüne
sığmayan "her şey" onun olmuş.. sahiplendiği, sahipleneceği, sahiplenebildiği
yegane mülk, "her şey" sözcüğüne sığmayan o "her şey"in içinde gizli tek bir
şeymiş; 'aşk'.. anlamış!. böylece evrenin özünü yakalamış ruhunda âdemoğlu.. çünkü sesine ses gelmiş; bilmiş, bildirilmiş, anlamış, anlaşılmış..
bunun için bunca macera, bunca davası görülmemiş
cedelleşmelerimiz kalbimizle, davası düşmüş ihanetlerimiz, davadan aforoz
edilmiş yanılgılarımız, davanın tutamağı olan arayışlarımız.. hangi sözü sürsek
yâremize başa dönebiliriz; yani, cennetten yeryüzüne inmiş âdemoğlunun temiz ve
namuslu gözyaşlarının aktığı yere..
hayat bana hep it yüzünü gösterdi.. inzibat kültürlüydü..
habire 'dibinden keserim haa!!' modeli, bi sünnetçi korkusu verip, gün yüzü
göstermeyecek, bi yaşatmayacaktı güya?!!.. oysa büyük iyilik yapmıştı, çok da
bi yerimdeydi dediğim, o yaldızlı yanını benden saklamakla..
yaşatmadığı doğru; yaşamasına yaşamayacaktım.. lakin
yakasına, öteki yüzünün yüzüne bir kez bile bakmayarak yapışacaktım.. hani ‘beşkenar
bi üçgen’ kadar saçma da olsa mantalitem, tavşanın dağına küsüşü, dağın da hiç
de orasında olmayışı gibi olsa da şu küsme eylemim, hayattan bu şekilde bi
intikam en azından benimdi, orijinaldi; ve ben orijinal şeyleri seviyordum
steril hayat, konforlu kafa sağlığa zararlıydı.. en zayıf
mikrop bile yere sererdi.. biraz dişli olmak lazım, azcık dirençli yani!.
sokaktaki en sıradan bi adam bile, çoğu allâme, bilge geçinenden
çok daha derin bi felsefeye sahipti..
konuyu derinine araştırdım;
hayatın en dibinde yaşamaktan bayaa kıdemli bi sokak adamı, “sokak hayattır, çok şey öğretir, sokakta hayat vardır; sokağa inmek
gerek, sokak tozu yutmak gerek.. kargaşasına ayak basmak, lağımında akmak, vitesten
attığında da şöyle sövmek, usturuplu ve ama okkalı da!.” diyordu, iddiayı ispat
... yazılarını okuduğum biri; ne kadar canını
yaktılarsa, “şerefsiz” demiş ‘şerefsiz’lere.. bu yazı ona..
yelpazesidir, ara ara serinletmek gerekir..
sövülmez, sövülmemeli de.. iyi bişe değildir de.. ama yeri geldiğinde de koyvermek gerekir; yakasını... zaten de bakla
da ağızda mezara dek de tutulmaz ki.. hem öyle ayıp günah bişey de değil sövmek.. hâttâ yerinde sövmek ibadettir..
insan, haksızlığa uğradığında, canı çok ama çok yandığında, canını yaktığında
iki ayaklı bi mahlûkat sürüsü yahut birisi, su serpip yürek soğutmak, yahut
ruhu serinletmek için şu yelpazeyi rahatlıkla kullanabilir.. yani ki bi insan,
canı burnuna getirildiğinde, fena yakıldığında, isyana, ağız ve yürek dolusu
sövmeye, haykırmaya, çığlığa ruhsatı vardır; hem de Mevlâ’nın ta kendisi
tarafından verilmiş.. hani ben gibi, toplumun son derece gereksiz bir
ferdi de olsan, kurban olduğum Yaradan tarafından verilmiş bir hayat hakkı
vardır, zararsız her bir canlıya..
kimsenin canını yakmaya kimsenin tek bi hakkı
yoktur.. kaldı ki, ayak altında, kalabalık içinde, kimseyle de bi tek işi
olmayan, hayatın en iddiasız, istemsiz, en uzak bi kıyısında yaşamaya çalışan
birine?!. ayıp yani!.
şu yavşaklara dolu yavşaklık dünyasında yeri
geldiğinde iyi de sövmenin ruhu teskin edici, strese musiki kadar iyi gelen
bişey olduğuna inanan dallamalardan biri de benim; ama bazen, hani canım çok
yandığında, hani şu valdesinden zalim mahlukatın yaptığı gereksizlikler
sövmem gerektiğinde söverim; hem de iyi
söverim!. yani, böyle olunca şu “Bizim Yunûs, Derviş Yûnus” kategorisinde
makbul bi adam olmadığım kesin..
rahmet olsun, Yûnus abimiz,
sen derviş olamazsın” demekle noktayı öyle de bi
koymuş ki, insanda üstüne söz söylüycek hâl kalmıyor..
ben hayatta derviş olamam yani!. çünkü dövene de
sövene de, can yakana da fena gönül koyarım.. fakat bişey de var ki şurda,
kendime azcık bi çıkma yaptığım, bi ufak kıvırma payı; dikkat buyrulursa şurda,
Bizim Yûnus’umuz söveni ayıplamıyo, sadece “derviş olamazsın” diyo!.
tamam, sabretmek, içine atmak, kalbine zehir
akıtmak, dişini sıkıp mukabele etmemek, sabır göstermek büyük incelik, büyük
nezaket ve büyük erdem, buna bi itirazımız yok!. lakin, karşındaki duvarsa,
odunsa, zil gibi sağırsa, af buyrun, iki ayaklı şehir ayısıysa, ona karşı
sevecen tavır artık bi nezaket bi incelik değil, düpedüz salaklıktan öte
geçmeyen bi şey olur..
“odun, duvar, taş kafa” filan dedim demin,
gerçekte bunların bile bi ruhu vardır metafizik âlemden bakılınca; hani, tuzun,
sirkenin bile ruhu olduğu gibi.. şurda doğru kelime “ruhsuz” olacaktı.. e, bi
adamın da ruhu yoksa geriye de neyi kalır ki?!!. yani, bi kalbi kırma
onursuzluğunu gösteren ‘ayı, sığır, öküz, odun’ ya da ‘başka bi vesaire’ bile
değilse, ona kırılmak, gücenmek, incinmek bi salaklık, karşısında bidünya acı
çekip sükût etmek apayrı bir sapsalaklıktır bu durumda..
acıyı anlarım da lakin şu kuyruk acısını
anlamam!. çünkü böylesi bi acı çekmemenin ilk kuralı insanın bi kuyruğunun
olmamasıdır; varsa da hani, ondan bişekilde kurtulmasını bilebilmesidir..
böyle dediğime bakmayın aslında; kimse kuyruksuz
değildir ve benim dahi, her ne kadar, gözden izden hayattan en uzak yerlerde
yaşamaya çabalasam da, üstüne basılan, ciyaklatan, hem de bayaa bayaa bi uzun
ve hem öyle bi tane de değil, bin kuyruum vardır.. yani kimse kendini kuyruktan
vareste kılamaz, çünkü dört bi yanı hayat ve kalabalıklarla çevrili bi insanın
bi kuyruksuz olması düşünülemez.. lakin acısını minimal seviyede azaltabilir,
az ‘insan’ az problemdir, az varlık az
problemdir.. yani çevren ne kadar yoğunluklu ‘insan’ ve ‘varlık’sa o kadar
problem, o kadar muhatap, o kadar yüktür.. kuyruğun kısa yahut uzun oluşu buna
kuyruktan kurtuluşun bir yolu da, kestirmeden
gidip kestirtmektir.. lakin, bu da en az, kazara bi yere kıstırmak, yahut da
birileri tarafından üzerine basılmak yoluyla acı çekmek kadar, hattâ ondan daha
da beter acı veren bişey olacağından, iyisi mi kalabalıklarınla, kuyrukla
beraber, fazla darbe almadan yaşamamın yollarını öğrenmek daha tutarlı bi
davranış olacağı aşikardır..
hayret; konu sövmekti, nereye geldi.. gerçi
konudur; konduğu yerde durmaz, dağılır..
neyse, hâsıl-ı kelâm;
kuyrukla daha az zararla yaşamanın bi yolunu
bulan bilen varsa, hayrına söylesin, bi hayrı dokunsun şurda bize, bi hayır
yani ki, kısacası;
az insan, az problem..
türkçeni yiyim senin!. ne demek lan 'dieo ki'?!!!)
la gönül, öptürtme ebeni de, hâlâ yerindeyken
dünya, daha kanlı, en kanlı savaşlar kapısına henüz dayanmamışken, yerle yeksan
olmamışken arz, kıyamet bi cehennem olup başımıza kopmamışken, koparmamışken hayat
senle ipini, soluk alabiliyoken hâlâ yaz la şuraya bişeler!. ne olmuş ki yani
uzun ara vermişsen yaşamaya, o “gençliğim geçti gelin” modeli, kayıp yıllar
dediğin yılların o güzelim baharlarını hayatla, düzenle, kendinle kavgayla
geçirerek yalan ettiysen?!.
bak, kavgayla kurulan dostluk pörsümezmiş arkadaş!.
ben demiyom ataların sözü diyo!. e, atalar da boş boş boğazlar gibi boş
konuşmazlar ööle boş boş; söz söylerler!. sözleri de ööle lâf-ı güzaf cinsi
şeyler değildir yani!. nokta atış yaparlar onlar, boru değil!.
hadi bırak la artık edilgenliğine tavan
yaptırdığın, şu "bize n'aptılar nâlân?!. bize ne oldu?!. batsın bu
dünya!" ağlaklıını da, yaz şuraya en umutlusundan!
gönül diyo ki!. (ne çok konuşuyon lan sen gönül!. işin gücün bıt bıt?!!)
yaa bakın, âdemoğulları,
havvâkızları, Bir ve güzel Allah’ımın güzel kulları!. demeyin ki geliyo,
defterlerin kitapların yazıların resimlerine bakıp gidiyo?!!. terbiyesisim ki,
bakın ben cidden okuyom sizi!. gerçi insanın böyle yapışkan, sırnaşık bi
okuyucusunun olması sınavlarda sıçramasına yardımcı olmaz.. aksine, büyük
ölçüde oyalayıcı, alıkoyucu, son derece olumsuz bi rol oynar..
yani, kıymetli yazıcı!.
böyle bi musibetin, yani ben gibi yüzsüz bi okuyucu kenesinin çenesinin yazan bi insan
evladına tebelleş olması, o insan evladı eğer bi öğrenciyse sınıfta çakmasına
sebep olur, eğer o bi yolcuysa yolundan eder, eğer bi iş güç sahibi bi âdemoğlu,
bi adam yahut bi apla, yahut bi kardeş, yahut bi kadın, yani ki ki hiç fark etmez, kısacası bi ‘insan’
ise; işinden alıkor, vaktinden, enerjisinden çalar.. e, doğal
olarak vakit de bir tür nakit olduğundan çantasından cüzdanından, parasından
pulundan çalmak da anlamına gelir ki, hâşâ, gönül bi hırsız değildir.. maazallah,
bundan da çok tırsar.. hani kazara böyle bi büyük hatâ yapıp bi halt yemiş
olsa, fark ettiğinde kendini fena paralar ve hiçbir yer ve şekilde kendini
affetmediği için, ne yaparsa yapsın kendini affettiremeyeceği de için, kendi
kendini yakıp kül edişini engelleyecek başka da bi yol olmadığından, tek kaçış
yeri, tek çare tek teselli kucak olan rabbine sığınır..
demek ki şu tür bi ilgi, yani gelip okuma
sevdası, muhatabı için son derece sıkıcı, hayattan bezdirici, sevimsiz hâttâ
son derece zarar verici bişey de olabilirmiş maazallah!.
bakınız, kime bi zarar, bi
aarlık neyi vermişsek, veriyosak şurda, lütfen gelip alsın hakkını, öteye bırakmasın!.
lütfen yani, zebanilerden bi kamyon dayak yemek var işin sonunda, öte tarafta!. Gönderen
rüyamda rüya gibi bi rüya gördüm güzün apla!. inanılmaz bi rüyaydı, çok 'ormantik'ti; tıpkı
filmlerdeki, romanlardaki gibiydi anasını satiiim!. yo, hayır; masallardaki
anlatiim aplama!. ‘şehmuz’ adında bi oduncu vardı rüyamda; ormanındaki trajik sığınağında bi başına yaşıyan, odundan minyatür el işleri yapan... görsen, tam bi hilkat garibesi; ki sanırsın ki quasimodo.. öyle ki, korkutucu görünüşü bir horoza yumurtasını, bi öküze buzağısını, karnı burnunda bi kadına bebeğini bile düşürttürcek kadar.. yalnız, onca yüzüne bakılamazlığı, karşısına çıkılamazlığı karşısında hayret bi durum vardı; insanların ondan korktuğundan daha çok korkuyordu o, insanlardan.. o kadar ki, bi insan görse kaçıp saklanıyordu.. belkide bu yüzden insan, doal olarak da bi balta girmemiş ormanının en derinlerinde yaşıyordu..
ben az uzağında şehmuz'un nası bi adam olduğu konusunda düşüncelere dalmış, muhtelif yorumlar yaparken kendimce, a bide ne göriim, muhteşem güzel prensesin biri adamın kulübesine doğru yürümüyo mu?!!. meğer prenses saray hayatından, etrafının kalabalığından, eğlencesinden töreninden protokolünden, gördüğü olağanüstü ihtimamdan canı fena sıkılmış, sarayın ormana açılan gizli geçidinden gizlice gezintiye çıkmış, ceylan kuş böcek çiçek derken yolunu kaybetmiş, kulübenin ışığını görünce içinde insan yaşıyordur diye oraya doğru yönelmişmiş..
niye de yalan sööliim, prenses şehmuz'u daha görür görmez, oracıkta âşık olmuştu.. acaip şaşırdım, bi prenses hem de nası da bi prenses oduncu guasimodo şehmuz'a âşık olmuştu.. işte, rüyamın en can alıcı sahnesi gözlerimin önünde yaşanmıştı..
ekmek çarpsın ki güzün apla, aynen de böyle oldu rüyamda!. en başta dedim ya, çok 'ormantik' bi rüyaydı diye!.
uyandığımda uzun süre etkisinden kurtulamadım güzün apla!. düşünüyom da, hayret
walla, helâl olsun prenses ablama, hakikaten hakikatli kızmış yani!. tam bi aykırı!. yok böyle delikanlı bir yürek
güzün apla!. ben de görünüş, ilkellik, asosyallik, antipatiklik, "ııiiyyy!!!" konusunda quasimodo şehmuz'dan gıdım aşşaa kalmam.. hani diyorum ki, ben de mi gidip ormanda yaşasam?!.
mütevazılığımı yiyim!. ilkelim, dar görüşlüyüm, geri
kafalıyım, kendimden menkulüm; ankadan başka kuş, hayattan zorlu yokuş
tanımam.. utanmadan bir de kendim çalıp kendim(e) söylerim şurda.. bir Allahın
tek kulundan bi iltifat beklemeyen, şu ‘karga gak demiş’ sesle düzenlenmesini bizzat yaptığım düzensiz besteler de
benim, kendim doldurup kendim içiyom şu zıkkımları, “bi baht-ı karayım kullar
içinde” de demiyom, gülüyom hallarıma..
zannımca da böyle bi acaiplie tevessül edebilcek bi akl-ı önce daha olmadığı
için yeryüzünde, tek rakibim de kendimim.. bu demektir ki, şu erişilemez megalomanimin
başka egolara geçme ihtimali sıfır..
'ne iş lan, hem ‘mütevazı’, hem ‘megaloman?!!. buz gibi çelişki işte!' sorgu-tenkidimi de bizzat yapıyom, peşinen.. hani olur a, duyanın görenin
bilenin bi itirazına teşne olabilir diye.. zevahirimi düşmesi muhtemel zavallı
durumlardan kurtarıp, yüzde yüz selâmete eriştircek beynelmilel bi söze
dayanarak, karşılığını da kendim veriyom; "hem kel hem fodul"
anlıycaanız, hem kelim, hem fodul şurda!. ne güzel; ikisi bi arada, tara ve çık
“garip bir kuştu
gönlüm/elimden uçtu gönlüm”
lan gönül!. her sabah
heyecanla yokluyorum posta kutumu; acaba bi mektup düşmüş mü ki diye..
nerdeee!. kimden ne düşçek ki?!. adımı sanımı adresimi, bilen mi var ki?!.
kimseye yazıyo muyum ki?!.
bi tek sana!.
iyi de, kimselerin bilmediği
sanal posta kutumuzun adresini bankalar, kozmetikten tut, iç çamaşırı, viagra,
büyültücü küçültücü spreye, aklına gelen ne kadar şey varsa her şeye kadar tanıtım, reklâm, teklif
getiren pazarlama firmaları nerden biliyolar?!. bu işte bi ibnelik var?!.
habire spam düşüyo anlıycaan.. her ne
halt demekse de şu spam?!!.
ondan çok düşüyo yani!.
sahi spam ne demekti?!. “sıpam”
gibi bi şey mi?..
uzun zaman boğuştuktan sonra,
sonunda ben onun ne demek olduğunu anlayana kadar milyon kez tecavüze uğramış
oldu zavallı posta kutum..
kısacası, sıpam kadar sevemedim şu "spam"ı!