Tüm Yazıları Diğer Yazarlar okunma: 378
Anne olmanın karşılığı tam olarak fedakârlık sanırım. Bir annenin, çocuğunun istediklerini alabilmek için kendi ihtiyaçlarından vazgeçtiğini görünce yazmak istedim. Sanıyorum dünyanın en mükemmel duygusudur anne olmak.
Minicik bedeniyle, küçücük yüreğiyle Yüce Allah’ın bizlere verdiği en güzel hediyedir çocuk, öyle değil mi? Uyuduğunda nefes alıp vermesini kontrol etmek, eskisi gibi uyuyamamak ve hatta aslında bir süre uykuya veda etmek, hastalandığında paniklemek, tüm planlarını ona göre yapmak, öğrenmeye başladığında onun en iyi öğretmeni olmaya çalışmak, ilk kalp kırıklığında yaslanacak omuz olmak, sevinçlerini, mutluluklarını ve mutsuzluklarını paylaşmaktır, anne olmak.
Annelik zor bir şey ama anneliği layığıyla yapanları görünce de insanın anne olası geliyor. Hem çalışıp hem de anne olan, çocuklarının üzerlerine titreyen arkadaşlarımı görünce yazmadan duramadım napayım.
İş arkadaşım Seval Erci’nin hamilelik süreci geldi birden gözümün önüne.
Önce hamilelik mutluluğunu yaşadık, sonra kız çocuğu olacağının mutluluğunu. Büyüyen karnıyla değişen kıyafetlerinin sevimliliği, kızı için kıyafet almanın verdiği mutluluğu, gün saymayı dün gibi hatırlıyorum. Şimdi dünya tatlısı, bal yanaklı bir kızı var. Zaman ne çabuk geçiyor. Güneş 2 yaşında çokbilmiş kocaman bir kız oldu artık. Seval’in ailesinin desteğiyle büyütme aşamasındaki zor dönemlerini atlattığı ve şimdi de kızıyla anne kız olmanın keyfini sürdüğü bir dönem. Ne de güzel bir dönem.
Bazen ruh halinin iyi olmadığı halde bile eşini ve kızını düşünüp yine de yaptığı şeyleri düşününce, üzerimize düşen sorumlulukları yerine getirebilmeyi, bebeğin anne karnındayken oluşan o güçlü bağdan dolayı olduğunu biliyorum. Allah anneye hep gizli bir güç veriyor gibi, en bitik olduğunuz zamanda bile çok güçlü basabiliyorsunuz yere. Hatta ağladığınız da bile gülebilmeyi öğreniyorsunuz sanırım anne olduğunuzda.
Seval’le Güneş’e bakınca, onların bu güçlü bağlarını görünce yazmak istedim. Biliyorsunuz ki her doğuran anne olamıyor maalesef. Bu yazım Seval gibi tüm güzel annelereydi. Küçük mucizeleriyle hayatının mucizelerini yaratan annelere sevgilerimle.
PİLAVCI CENGİZ 12 Aralık 2017 22:56
Öncelikle, O eli ayağı öpülesi Annelerimize, ne kadar da şükretsek azdır.Onlar olmasaydı bizler dünyaya gelmezdik Anneler dünyanın en fedakar en cefakar ve en yürekli insanlardır.
HSYN 11 Aralık 2017 17:43
Ne yaparsak yapalım, Annemizin hakkını ödeyemeyiz.
ALİ CAN 11 Aralık 2017 16:17
Mhmt 11 Aralık 2017 16:16
Ne demiş Atalarımız, "Cennet Anaların ayakları altındadır" Fazla söze gerek yok sizin güzel yazınızın üzerine.