Margaret Weis ve Tracy Hickman Ölüm Kapısı Cilt1 Ejder Kanadı - səhifə 5
"Ha!" Hugh iç çamaşırlarını ve kalın, yün çorapları giydi.
"Her şey güzelce düşünülmüş. Bu yüzden şatoda birkaç büyü ile işi halletmektense bana devrediyorsunuz."
"Evet." Trian'ın sesi kısıldı; neredeyse tıkanıyordu. Başından bir gömlek geçirmek üzere olan Hugh durakladı ve büyücüye sert bir bakış fırlattı. Fakat büyücünün sırtı hâlâ dönüktü. Hugh'nun gözleri kısıldı. Pipoyu bir kenara bırakarak giyinmeye devam etti, fakat artık daha yavaş davranıyor, büyücünün sözcüklerinde ve ses tonundaki değişimlere keskin bir ilgi gösteriyordu.
"Çocuğun bedeni Aristagon'da, kendi yurttaşlarımız tarafından bulunmalı. Bu güç bir iş değil. Prensin cifler tarafından tutsak alındığını duyunca onu aramak üzere saldırılar düzenlenecek. Sana bir dizi mekân belirteceğim. Anladığım kadarıyla bir ejder gemin var..."
"Elf tasarımı ve yapımı. Ne kadar uygun, değil mi?" diye yanıt verdi Hugh. "Bunu çok düşünmüş olmalısınız? Hatta Lord Rogar'ın öldürülmesinin suçunu da siz üzerime attınız."
Hugh, üzerine altın iplikler işlenmiş siyah kadife bir yelek giydi. Yatağın üzerinde bir kılıç duruyordu. Kılıcı alarak dikkatle inceledi. Kınından çıkararak hızlı ve becerikli bir bilek hareketiyle kontrol etti. Tatmin olarak kılıcı kınına soktu ve kılıç kemerini beline taktı. Hançerini çizmesine soktu.
"Belki suçu benim üzerime atmakla yetinmediniz. Belki de
adamı siz öldürdünüz." v
"Hayır!" Trian dönüp yüzüne baktı. "Senin de fark ettiğin gibi, lordu kendi büyücüsü öldürdü. Biz izliyorduk ve yalnız ca durumdan faydalandık. Hançerin alındı ve cesettekiyle de
ğiştirildi. O şövalye arkadaşına, senin yakınlarda olduğun fısıl dandı."
"Başımı kanla kirlenmiş taşa koymama, o manyağın kör kılıcıyla tepeme dikilmesine izin verdiniz. Sonra da hayatımı kurtardınız ve korkunun beni ikna edeceğini düşündünüz."
"Başka bir adamı ikna ederdi. Seni edeceğinden kuşkularım vardı -sen de talimin etmişsindir- ve bunları Steplıen'a da aktannıştım."
"Sonuç olarak çocuğu Aristagon'a götürüyorum, öldürüyorum, bedenini, bedbaht anne babasının bulması için bırakıyorum, böylece onlar yumruklarını sıkıp ciflerden öç almak için yemin ediyorlar ve tüm insanlar ciflerin üzerine yürüyor. Peki ciflerin o kadar aptal olmadığı kimsenin aklına gelmedi mi? Şu anda bizimle savaşa girmeye hiç ihtiyaçları yok. Şu isyan çok ciddi bir mesele."
"Elfler hakkında, kendi insanların hakkında bildiğinden daha fazla şey biliyorsun! Bazıları bunu ilginç bulabilir."
"Gemime Elf gemi yapımcılarının bakım yapması ve geminin büyüsünün elf büyücülerince yenilenmesi gerektiğini bilmeyenler istediğini söyleyebilir."
"Demek düşmanla iş yapıyorsun..."
Hugh omuzlarını silkti. "Benim işimde herkes düşmandır." Trian dudaklarını yaladı. Tartışmanın ağzında acı bir tat bıraktığı açıktı, fakat, diye düşündü Hugh, krallarla içiyorsan bu hep olur.
"Elflerin insanları kaçırıp bedenlerini kolayca bııkınabile f>8
çek yerlere bırakarak bizimle alay ettikleri herkesçe bilinir," dedi Trian alçak bir sesle. "Olayları öyle ayarlamalısın ki, bu da öyle..." ı. ' • t
"Olayları nasıl ayarlayacağımı ben bilirim." Hugh ellerini büyücünün omuzlarına koydu ve genç adamın gerilediğini görme zevkini tattı. "İşimi bilirim." Eğilerek paralan aldı, tekrar inceledikten sonra iki tanesini yeleğinin iç cebine attı. Kalanı dikkatle para kesesine tıkıp çantasında sakladı. "İşten bahsetmişken, paramın geri kalanı için sizinle nasıl ilişki kuracağım? Döndüğümde kaburgalarımın arasında tüylü bir ok bulmayacağımdan nasıl emin olacağım?"
"Sana söz verdik, bir kralın sözü. Tüylü oka gelince" -şimdi tatmin duyma sırası Trian'daydı- "kendine göz kulak olabileceğinden eminim."
"Olabilirim," dedi Hugh. "Bunu hatırla."
"Beni tehdit mi ediyorsun?" diye dudak büktü Trian.
"Sana söz veriyorum. Ve şimdi," dedi Hugh serinkanlılıkla, "artık gitsek iyi olacak. Gece yolculuk yapmamız lazım."
"Ejder seni gemini demirlediğin yere götürür..."
"...Sonra da gelip sana nerede olduğunu söyler, değil mi?" Hugh bir kaşını kaldırdı. "Hayır."
"Sana söz veririz..."
Hugh gülümsedi. "Kendi çocuğunu öldürmem için beni kiralayan birinin sözü."
Genç büyücü öfkeden kıpkırmızı kesildi. "Onu yargılayamazsın! Anlayamazsın..." Dilini ısırarak kendini susturdu.
"Neyi anlayamam?" Hugh ona keskin bir bakış fırlattı.
"Hiçbir şey. Politikayla ilgilenmediğini sen, kendin söyledin." Trian yutkundu. "Neye inanmak istiyorsan, inan. Fark etmez.
Hugh onu dikkatle inceledi ve daha fazla bilgi alamayacağına karar verdi. "Nerede olduğumuzu söylersen yolumu kendim bulurum."
"Mümkün değil. Bu gizli bir kale! Burayı Majesteleri için güvenli bir inziva köşesi haline getirmek için yıllarca uğraştık." "Ah, ama size söz veririm," diye alay etti Hugh. "Açmazdayız gibi görünüyor."
Trian yine kızardı. Dişleri dudaklarının üzerinde kenetlendi. Öyle ki, sonunda konuştuğunda, Hugh etinin üzerinde beyaz izler gördü.
"Şuna ne dersin? Bana yakın bir yer söyle -adanın ismini mesela. Ejdere seni ve prensi o adada bir kasabaya bırakmasını söylerim. Yapabileceğimin en iyisi bu."
Hugh bunu değerlendirdi, sonra kabul ederek başını salladı. İçindeki külleri boşalttıktan sonra piposunu çantasına tıktı ve çantadaki diğer malzemeleri inceledi. Gördükleri hoşuna gitmiş gibiydi. Çantayı sıkıca kapadı.
"Prens kendi yiyeceğini ve giysilerini taşır. Bir..." Trian'ın sesi titredi, ama cümlesini zorla bitirdi "bir ay yetecek kadar var."
"O kadar uzun sürmez," dedi Usta aldırış etmeksizin, kürklü pelerini omuzlarına alarak. "Tabii bu kasabanın varacağımız yere ne uzaklıkta olduğuna bağlı olarak, tabii. Ben de ejder ki-rayabilirim..."
"Prens'i kimse görmemeli! Sarayın dışında onu bilen pek az kişi bulunur, ama tesadüfen farkedilirse..."
"Sakin ol. Ne yaptığımı biliyorum," dedi Hugh yumuşak bir sesle, ama kara gözlerinde, büyücünün önemsemeye karar verdiği bir tehdit vardı.
Hugh çantayı sırtladı ve kapıya yöneldi. Gözünün kenarın
daki bir hareket dikkatini çekti. Dışanda, avluda, Kral'ın celladının işitilmeyen bir talimata uyarak eğildiğini ve yerini terk ettiğini gördü. Avluda şimdi yalnızca taş kalmıştı. Taşı aydınlatan beyaz ışık garip bir şekilde soğuk, saf ve davetkâr görünüyordu. Bir kaçış vaat ediyordu. Usta duraksadı. Kısa bir an için Kader'in görünmez ipliklerinin boynuna dolandığını hissetti. İplikler onu çekiştiriyor, devam etmesi için onu zorluyor, Trian ile Kral'ın dolanmış oldukları büyük örümcek ağına dolanmasına sebep oluyordu. .';.*>• ,tı
Kılıcın temiz, hızlı bir darbesiyle özgür kalabilirdi. . ." ;
Bir darbeye karşılık on bin fıçıpara.
Hugh, sakalındaki örgüyü çekiştirerek Trian'a döndü.
"Nasıl bir işaret yollamamı istersin?" &' ."'.'.;",.,'• ı*M'.
"İşaret mi?" Trian baktı. Anlamamıştı.
"İşin tamamlandığını anlatmak için. Bir kulak mı? Bir par mak mı? Ne?"
"Kutsal atalarımız esirgesin!" Genç büyücü ölü gibi sararmıştı. Ayaklarının üzerinde sallandı. Dengesini bulmak için duvara yaslanmak zorunda kaldı. Bu yüzden Hugh'nun dudaklarının sert bir gülümseme ile gerildiğini ve katilin başının, çok önemli bir soruya henüz yanıt almış gibi hafifçe yana eğildiğini görmedi.
"Lütfen... zayıflığımı affet," diye mırıldandı Trian, titreyen eliyle ıslak alnını silerek. "Kaç gecedir uyumuyorum ve... ve bir de aceleyle yaptığım o ejder yolculuğu var. Evet, doğal olarak bir işaret isteriz.
"Prensin boynunda bir..." Trian yutkundu ve sonra, aniden, içinde bir güç kaynağı bulmuş gibi doğruldu "...Prens'in boynunda bir tılsımı var, bir şahin tüyü. Daha bebekken Yüksek Âlem'den gelen bir gizemustası vermişti. Büyülü olduğu için
Prens..." Trian'ın sesi yine titredi "...ölmeden çıkarılamaz." Derin, titrek bir nefes aldı. "Bize bu tılsımı yolladığın zaman, anlayacağız..." Sesi sönüp gitti.
"Ne büyüsü?" diye sordu Hugh kuşkuyla. Fakat ölü gibi solgun olan büyücü, aynı zamanda ölü gibi suskundu da. Başını salladı. Hugh, konuşamayacak durumda mı olduğunu, yoksa yanıt vermeyi mi reddettiğini anlayamadı. Her durumda, prens ve tılsımı hakkında kendisinin birşeyler öğrenmesi gerekeceği açıktı.
Muhtemelen fark etmezdi. Bu tür büyülü nesneler, bebekleri hastalıktan, sıçan ısırıklarından veya ateşe tepeüstü düşmekten korumak için hep verilirdi. Gezgin şarlatanların sattığı muskaların çoğunun, ancak Hugh'nun ayaklarının altındaki taş kadar büyüsü olurdu. Elbette bir kralın oğlunun gerçek bir muskaya sahip olması olasıydı, fakat Hugh şimdiye kadar insanı, mesela boğazının kesilmesine karşı koruyabilecek bir muska hiç görmemişti. Efsaneler uzun zaman önce, bu tür yeteneklere sahip büyücülerin var olduğunu söylüyordu, ama artık değil. Bu büyücüler Orta Âlem'i terk edeli çok olmuştu, çok yukarıda yüzen adalarda yaşamaya gitmişlerdi. Bunlardan biri aşağı gelip, çocuğa bir tüy versin, ha? Mümkün değildi bu.
Bu Trian beni gerçek bir aptal sanıyor olmalı. "Kendini topla, büyücü," dedi Hugh kabaca, "yoksa çocuk şüphelenecek."
Trian başını salladı ve katilin kendisi için doldurduğu su bardağını minnettarlıkla içti Gözlerini kapayarak derin derin soludu, dengesini sağladı. Birkaç dakika içinde sakin ve normal bir biçimde gülümsemeyi başardı. Solgun yanaklarına renk geldi.
"Şimdi hazırım," dedi Trian ve koridor boyunca, Prens'in
uyuduğu odanın yolunu gösterdi.
Anahtarı kilide sokarak kapıyı sessizce açtı ve geri çekildi. ,., ı "Elveda," dedi Trian, anahtarı ceketinin göğsüne sokarak. ,f, ;, "Sen gelmiyor musun? Beni tanıştırmayacak mısın? Neler , olduğunu açıklamayacak mısın?"
Trian başını salladı. "Hayır," dedi yumuşak bir sesle. Hugh adamın doğruca önüne bakmakta olduğunu, odanın içinden gözlerini kaçırdığını fark etti. "Şimdi her şey senin elinde. Lambayı sana bırakacağım."
Topuklarının üzerinde dönen büyücü, koridor boyunca ka-çarcasına yürüdü. Kısa süre sonra gölgeler arasında kaybolmuştu. Hugh'nun keskin kulakları bir kilidin tıkırtısını yakaladı. Taze bir hava dalgası geldi ve geçti. Büyücü gitmişti.
Omuzlarını silken ve cebindeki iki madeni parayı yoklayan katil, destek ararcasına kılıcının kabzasına dokundu ve odaya girdi. Lambayı yükseğe kaldırarak çocuğu aydınlattı.
Usta, çocuklara hiç aldırmaz, haklarında hiçbir şey bilmezdi. Kendi çocukluğuna ilişkin hiçbir anısı yoktu -pek de şaşır-** tıcı değildi bu, çünkü çocukluğu pek kısa sürmüştü. Kir keşişleri için mutlu, tasasız, masum çocukluğun bir faydası yoktu. Daha ilk zamanlardan çocuklar yaşamın katı gerçekliği ile kar-4 sı karşıya bırakılıyorlardı. Tannların olmadığı bir dünyada, Kir keşişleri yaşamın tek mutlak gerçeğine tapınıyorlardı -ölüme. Yaşam insanoğluna tesadüfen, gelişigüzel geliyordu. İnsanın seçeneği, seçme hakkı yoktu. Bu belirsiz armağandan sevinç duymak günah sayılıyordu. Ölüm parlak bir vaatti, mutlu bir özgür kalıştı.
İnançlarının bir parçası olarak Kir keşişleri, başka insanlara itici veya tehlikeli gelen işleri üstleniyorlardı. Kir keşişleri, Ölümün Kardeşleri olarak bilinirlerdi.
Yaşayanlara karşı hiç merhametleri yoktu. Onlar, ölülerle ilgilenirlerdi. İyileştirme sanatları ile uğraşmazlardı, fakat salgın hastalıktan ölenlerin cesetleri sokaklara atıldığında onları toplayan, ağırbaşlı törenler yapan ve cesetleri yakan Kir keşişleri olurdu. Canlıyken kapıdan çevrilen dilenciler, öldüklerinde giriş hakkı kazanırlardı. Atalarca lanetlenen, ailelerce yüzkarası olarak görülen intihar kurbanları, Kir keşişlerince kabul edilir, cesetleri saygı görürdü. Katillerin, fahişelerin, hırsızların bedenleri Kir keşişlerince alınırdı. Bir savaşın ardından, o sırada moda olan her ne sebepse onun uğruna yaşamlarım feda edenlerle Kir keşişleri ilgilenirdi.
Kir keşişlerinin yardım elini uzattıkları tek canlı varlıklar, ölenlerin erkek çocukları olurdu, başka sığınakları olmayan yetimler. Kir onları alır, eğitirdi. Keşişlerin gittiği her yere -hizmet etmek üzere çağrıldıkları sefalet ve ıstırap, zulüm ve yoksunluk salınelerine- çocukları da yanlarında götürürler, onları hizmetkâr olarak kullanırlar ve aynı zamanda, onlara hayat hakkında ders verirler, ölümün merhamet dolu faydalarını överlerdi. Bu çocukları kendi yöntemleri ve katı inançları ile yetiştirerek, karanlık mezheplerine adam sağlarlardı. Hugh gibi bazı çocuklar kaçarlardı, fakat o bile, himayesi altında büyütüldüğü kara cüppelerin gölgesinden kurtulamamıştı.
Sonuç olarak Usta, uyumakta olan küçük çocuğun yüzüne baktığında, ne acıma, ne de öfke hissetti. Bu çocuğu öldürmek, Hugh için yalnızca yeni bir işti. Öncekilere göre çok daha zor ve tehlikeli olacakmış gibi görünen bir işti. Hugh büyücünün yalan söylediğini biliyordu. Şimdi tek yapması gereken, neden yalan söylediğini bulmaktı.
Çantasını yere atan katıl, çizmesinin ucuyla çocuğu dürttü. "Uyan, çocuk."
1 Oğlan irkildi, gözleri faltaşı gibi açıldı ve tam olarak uyan madan doğrulup oturdu. "Ne oldu?" diye sordu, dağılmış altın sarısı saçlarının arasından tepesinde dikilen yabancıya baka rak. "Sen kimsin?" îU-r/'UY ?.
* "Hugh olarak bilinirim -Ke'lithli Sir Hugh, Ekselansları," dedi Usta, tam zamanında bir asilzade olması gerektiğini hatırlayıp aklına gelen ilk mülk ismini söyleyerek. "Tehlikedesiniz. Babanız, sizi güvende olacağınız bir yere götürmem için tuttu beni. Kalkın. Zamanımız kısa. Gece sona ermeden gitmemiz gerek."
Duygularını açığa vurmayan, çıkık elmacık kemikli yüze, kartal burnuna ve çenesinden sarkan siyah, örülmüş sakallarına bakan çocuk, hasır minderin ortasında büzüldü.
"Git buradan. Senden hoşlanmadım! Trian nerede? Trian'ı istiyorum."
"Büyücü gibi sevimli değilim ben. Ama babanız beni görünüşüm için tutmadı. Benden korkuyorsanız, bir de düşmanlarınızın ne hissedeceğini düşünün."
* Hugh bunu öylesine söylemişti, söyleyecek bir şey olsun diye. Gerekirse çocuğu yakalayıp -çırpınıp haykırsa da- taşıyarak götürmeye hazırdı Bu yüzden, çocuğun bu fikri ciddi ve keskin bir zekâ ifadesiyle değerlendirmesi onu şaşırttı.
"Mantıklı konuşuyorsun, Sir Hugh," dedi çocuk ayağa kalkarak "Sana eşlik edeceğim. Eşyalarımı getir." Küçük elini hasırın üzerinde, yanında duran çantaya doğru salladı.
Kendi eşyalarını taşıması gerektiğini söylemek Hugh'nun dilinin ucuna kadar geldi, fakat tam zamanında kendini tuttu. "Tabii, Ekselansları," dedi alçakgönüllülükle eğilirken.
Çocuğa yakından baktı Prens yaşına göre küçüktü; büyük, soluk mavi gözlen, hoş kıvrımlı bir ağzı, açık havada büyüme mis birinin porselen beyazı cildi vardı. Boynunda gümüş bir zincirle asılmış olan şahin tüyü, ışıkta parladı.
"Yol arkadaşı olacağımıza göre bana adımla hitap edebilirsin," dedi çocuk utangaç bir edayla.
"Adınız nedir, Ekselansları?" diye sordu Hugh, çantayı kaldırarak.
Çocuk ona bakakaldı. Usta telaşla ekledi, "Uzun yıllardır ülke dışındaydım, Ekselansları." *,,* , ->"*" . ...i.. ".
"Bane1," dedi çocuk. "Prens Bane."
Hugh hareket edemedi, dondu. Bane! Katil batıl inançlı biri değildi, ama kim çocuğuna böylesine uğursuz bir isim koyardı ki? Hugh kaderin görünmez ilmeğinin boynunda sıkılaş-tığını hissetti. Taşın görüntüsü gözlerinin önüne geldi, soğuk, huzurlu ve sakin. Kendi kendine öfkelenerek başını salladı. Boğucu his yok oldu, kendi ölümünün görüntüsü kayboldu. Hugh kendi çantasıyla Prens'inkini omuzladı. ,', <• ,.. ,<
"Artık gitmeliyiz, Ekselansları," dedi yine, başıyla kapıyı işaret ederek.
Bane yerden pelerinini kaldırdı ve omuzlarına aldı. Pelerini boynuna tutturacak iplerle uğraşmaya başladı. Gitmek için sabırsızlanan Hugh çantaları yere fırlattı, diz çöktü ve pelerinin iplerini bağladı.
Prens'in kollarını boynuna dolaması Hugh'yu şaşkına çevirdi.
"Benim koruyucum olduğun için çok memnunum," dedi çocuk, ona sarılarak. Yumuşak yanağını Hugh'nun yanağına bastırdı.
Usta kıpırdamadan, kaskatı durdu. Bane doğruldu. "Hazırım," diye bildirdi, sabırsız bir heyecanla. "Ejderle mi l ingilizce'de zehir, felaket anlamına gelıı (ç n )
gideceğiz? Hayatımda ilk kez bu gece ejdere bindim. Herhalde sen hep binıyorsundur"
"Evet," demeyi başardı Hugh. "Avluda bir ejder bekliyor." Çantaları ve lambayı aldı "Ekselansları beni izlerlerse ."
"Ben yolu biliyorum," dedi Prens, odadan dışarı fırlayarak.
Hugh arkasından gitti Çocuğun ellerinin yumuşaklığı ve sıcaklığını derisinde hissediyordu.
KİR MANASTIRI, VOLKARAN ADALARI
Manastırın üst katlarındaki bir odada üç kişi bir araya gel mişti. Oda keşiş hücrelerinden biriydi ve sonuç olarak, soğuk, sade, küçük ve penceresizdi. Üç kişi -iki erkek ve bir kadınodanın tam ortasında duruyordu. Adamlardan biri kolunu ka dının omzuna sarmıştı; kadın adamın beline sarılmıştı, birbir lerini destekler görünüyorlardı, aksi halde düşecek gibiydiler.
Üçüncü kişi, yanlarında duruyordu , tt
"Gitmek üzereler." Büyücü kulak kabartmıştı, fakat aslında, manastırın kalın duvarların ardında ejderin kanat çırpmasını fiziksel kulağıyla duymuyordu.
"Gidiyorlar mı?" diye haykırdı kadın ve bir adım attı. "Bir kez daha göreyim onu1 Oğlum! Bir kerecik!"
"Hayır, Anne!" Trian'ın sesi sertti; kadının elini yakalayıp sıkıca tuttu. "Büyüyü bozmamız aylar aldı. Böyle daha kolay! Güçlü olmalısın!"
"Umarım doğru şeyi yapıyoruzdur!" Kadın ağlamaya başladı ve yüzünü kocasının omzuna gömdü
"Sen de gitmeliydin, Trıan," dedi Stephen. Sert bir sesle ko nuşmuştu, fakat karısının saçlarını okşayan eh nazik ve sevgi doluydu "Hâlâ zamanın var " *>l
"Hayır, Majesteleri Bu konuyu uzun uzun duşunduk. Planlarımız akıllıca Planladığımız gibi yapmalı ve atalarımızın bizimle beraber olması için, her şeyin umduğumuz gibi gitmesi için dua etmeliyiz."
"Şu . Hugh'yu uyardın mı?"
"O katil gibi zorlu biri bana inanmazdı. Onu uyarmam işe yaramazdı, aslında aksine, zararı olurdu O en iyisi. Soğuk ve kalpsiz. Yeteneğine ve karakterine güvenmeliyiz." ,KM,^W
"Ya başarısız olursa-1"
"O zaman, Majesteleri," dedi Trian yumuşak bir iç çekişle, "kendimizi sona hazırlamalıyız." ,,ı,1(1 vw^ ^ , , ,
HET, DREVLİN AŞAĞI ÂLEM
Tam Hugh başını Ke'lith'deki taşa koyduğu anda, başka bir infaz -Limbeck Civatasıkan'ın infazı- binlerce menka' aşağıda,
Drevlin Adası'nda gerçekleştirilmek üzereydi. Başta, bu infazın diğer olaylarla, zamanının çakışması dışında bir ilgisi yokmuş gibi görünüyordu. Fakat ölümsüz örümcek Kader, görünmez ağlarını bu acayip insanların her birinin ruhuna dolamış, onla rı yavaş yavaş ve geri dönülmez bir biçimde birbirine yaklaş tırıyordu. H.HOK; n,?i$!""ı"
Ke'lith Lordu Rogar'ın öldürüldüğü gece, Limbeck Civatası-kan Het kentindeki -Drevlin'ın en eski kentindeki rahat, dağınık evinde- oturmuş, bir söylev hazırlıyordu.
Kendi dilinde Limbeck bir Gegdı Ananus'taki bütün diğer dillerde ve Kopanlış'tan önceki eski dünyada ise cüce olarak bilinirdi Ayakkabısızken 120 santim boyundaydı. Uzun ve gür sakalı, neşeli, açık yüzünü süslüyordu Hafif göbek bağlamıştı; sıkı çalışan, genç, yetişkin bir Gegde rastlanmayan bir şey1 Menka, ya da tam adıyla menkarias rydai, ciflerin yükseklik olçıı birimidir Klasik olaıak 'bin elf avcısı yııkseklıgınde olduğu söylemi Zamanımızda bu olcu birimi, elf avcılarının altı ayak -ay.ık W 4 sm'e tekabııl eden standart In-gılız olcu bııımı (ÇN)- boyunda olduğu belııtıleıek standaıtlastırılmıştıı Böylece bir menka altı bin ayak -1824 metıe- edeı (ÇN) sı
di bu, fakat Limbeck daha çok oturmayı tercih ederdi. Gözleri parlak, meraklı ve korkunç derecede miyoptu.
Het'in dış mahallelerinde bulunan büyük bir mercankaya tepesinin içindeki yüzlerce mağaradan birinde otuaıyordu. Limbeck'in mağarası bazı açılardan komşularının mağaralarından farklıydı. Limbeck'in kendisinin sıradışı bir Geg olduğu düşünülürse, pek de uygun düşüyordu bu. Mağara, diğerlerine göre daha yüksekti, neredeyse iki Geg yüksekliğinde. Yumruağacı tahtalarından yapılmış özel bir platform, Limbeck'in tavanlara tırmanmasını ve evin başka acayipliklerinden -pencerelerinden- faydalanmasını sağlıyordu.
Çoğu Geg pencereye ihtiyaç duymazdı; adayı hırpalayan fırtınalar pencereleri kullanışsız kılardı ve genelde Gegler dışarıda değil, içeride neler olup bittiğiyle ilgilenirdi. Kentin orijinal binalarından birkaçının -kutsal Yemleyenler'in uzun, çok uzun zaman önce yaptıkları binalar- pencereleri vardı aslında. Dayanıklı duvarların içine gömülmüş deliklere takılı, kalın, kabarcık dolu camlardan oluşan pencereler, rüzgâr, yağmur ve dolunun yüzyıllar boyu dövmesine son derece uygundu. Limbeck'in kasabanın ortasındaki kullanılmayan bir binada bulduğu ve kamulaştırarak evine taşıdığı pencereler, bu tür pencerelerdendi. Ödünç alınmış bir delgeçin birkaç dönüşü ile alt katta iki, üst katta dört mükemmel boyutta pencere boşluğu açılmıştı.
Bu şekilde, Limbeck halkının çoğunluğu ile kendisi arasındaki en önemli farkı ortaya koymuştu. Halkı yalnızca içeri bakardı. Limbeck dışarı bakmayı severdi -dışarı bakmak yalnızca yağmur, dolu, şimşek, ya da (fırtınanın dindiği kısa sürelerde) Yıksı-diksi'nin tekne-şeyleri, vızıldayan halkaları ve parlayan mavi zztlarına ilişkin manzaralar sunsa da.
Limbeck'in evinin bir özelliği onu kesinlikle eşsiz kılıyordu. Tepenin içine ve iç sokaklarına bakan önkapının üzerinde, belirgin biçimde uzanan yukarıya doğru eğimli kırmızı boyalı GGIBIT harfleri vardı.
Başka açılardan evi tipik bir Geg eviydi -mobilyaların tümü kullanışlıydı ve Geglerin bulabildiği her ne malzeme varsa, onlardan yapılmıştı. Gereksiz süsler yoktu. Konduğu yerde duran tek bir eşya bile yoktu. Rahat mağaranın duvarları, tavanı ve zemini Yıksı-diksi'nin gümbürdemesi, zonklaması, zztlaması, çatırdaması ve çınlaması ile sarsılıp titriyordu. Yıksı-diksi Drevlin'deki- hakim organ, hakim güçtü.
Limbeck, GGIBIT'in saygın lideri, gürültüye aldıraııyordu. Annesinin karnına düştüğünden beri dinlediğinden -gerçi o sırada biraz boğuk geliyordu- gürültü ona huzur veriyordu. Gegler Yıksı-diksi'yi saydıkları gibi, gürültüyü de sayarlardı. Bilirlerdi ki, gürültü sona erdiğinde, dünyalarının da sonu gelecektir. Geglerin arasında ölüm, Sonsuz Sessizlik olarak bilinirdi.
Huzur verici patlamalar ve gümlemeler arasında, Limbeck söylevi üzerinde çalışıyordu. Sözcükler aklına kolayca geliyordu. Ama aynı kolaylıkta yazamıyordu. Söylerken güzel, asil ve yüce gelen sözcükler, kâğıt üzerine döküldüğünde basmakalıp ve yapmacık görünüyordu. En azından Limbeck'e öyle geliyordu. Jarre her zaman Limbeck'in kendisine fazla acımasız davrandığım, söylevlerinin kâğıt üzerinde, tıpkı konuştuğu zaman işitildiği gibi durduğunu söylerdi. Fakat, Limbeck onu her zaman yanağına kondurduğu bir öpücükle yanıtladığından, Jarre'nin taraflı davranma olasılığı vardı.
Yazdığı sözcüklerin kulağa nasıl geldiğini duymak için, Limbeck yazarken bir yandan da yüksek sesle konuşuyordu. Aşırı derecede miyop olduğundan ve gözlüklerini taktığında
yoğunlaşmakta güçlük çektiğinden, yazarken onları çıkarırdı. Cızırdayan kamış kaleme ve kâğıda iyice yaklaştırdığı yüzü ve sakalı, en az kâğıt kadar mürekkebe bulanırdı.
"İşte bu yüzden, Gönenç ve Gelişme İçin Birleşmiş Tapı-nanlar olarak amacımız, halkımızın şimdi iyi yaşamasını sağlamaktır, asla gelmeyecek olan gelecek bir zamanda değil!" Yazdıklarına kapılıp giden Limbeck yumruğunu masaya vurdu ve mürekkep hokkasını devirdi. Küçük, mavi bir ırmak kâğıda doğru aktı ve söylevi üzerini kaplamakla tehdit etti. Limbeck mürekkep akınını dirseğiyle kesti; paralanmış gömleği mürekkebi emdi. Gömlek, sahip olmuş olabileceği herhangi bir rengi uzun zaman önce kaybettiğinden, kolağzındaki mor leke neşeli bir tezat oluşturmuştu.
"Yüzyıllar boyunca önderlerimiz bize, yukarıdaki Welfler ile birlikte yaşamaya layık bulunmadığımız için bu Fırtına ve Kaos âlemine yerleştirildiğimizi söylediler. Et, kemik ve kandan oluşan bizler, ölümsüzlerin topraklarında yaşayamazmı-, sız. Layık bulunduğumuz zaman Yukarı'dan Welfler gelecek, bizi yargılayacakmış. O zaman cennete yükselecekmişiz. Bu arada Yıksı-diksi'ye karşı görevimizi yerine getirmeli, o büyük günü beklemeliymişiz. Ben de diyorum ki..." burada Limbeck mürekkep lekeli elini başının üzerine kaldırdı "...ben de diyorum ki, o gün asla gelmeyecek!
"Diyorum ki, bize yalan söylediler! Önderlerimiz aldatıldı! Başatusta ve onun vardiyası için Yargı gününü beklemekten bahsetmek kolay. Onların daha iyi bir hayata ihtiyacı yok. Tanrıların verdiği ücreti onlar alıyor zaten. Peki bu ücreti bize eşit olarak dağıtıyorlar mı? Hayır, onlar bize ödetiyorlar, hem de ne ödeme1 Çünkü biz kendi payımızı alnımızın teriyle kazanıyoruz!"
(Burada alkış için duraklamalıyım, diye karar verdi Limbeck ve orayı işaretlemek için yıldız olması muhtemel bir leke koydu.)