Solgun bir çehreyle aynaya bakarken sakallarını birkaç gündür kesmediğini fark etti. Yüzüne su çarparken bir yandan da sakallarını kesip kesmemeyi düşünüyordu. Bugün önemli bir gündü onun için. Sonra kesmeye karar vererek isteksizce tıraş bıçağına uzandı eli. Fırça ile suratına köpüğü sürdükten sonra sinekkaydı bir tıraş olmuştu.
Odaya geçtiğinde eşinin kendisine seslendiğini duydu. Kahvaltının hazır olduğunu söylüyordu. Oysa giyinmemişti bile. Bir yandan giyinirken eşinin sürekli ona seslenmesi asabını bozuyordu. Sonunda dayanamadı ve eşine bağırdı. “Yeter be kadın sürekli dırdır bir sus ya!”.
Giyinip mutfağa geçtiğinde kızı ile hanımının kendisini beklediğini gördü. Moralinin bozuk olduğu her halinden belli oluyordu. Önündekilerden isteksizce bir iki lokma yedi. Kızı “Baba bugün benimle parka geleceksin değil mi?” dedi. “Yok, kızım konuşmam var öğlen ona hazırlık yapmam lazım” “Ama baba söz vermiştin” “Olmaz dedim ya. Başka zaman gideriz”, “Hep böyle yapıyorsun söz verip yerine getirmiyorsun baba!”
İyice canı sıkılmıştı homurdanarak sofradan kalktı kravatını takıp ceketini eline alıp sokak kapısını hızlıca çarparak dışarı çıktı. Yolda komşuları selam verseler de görmezden geliyordu. Şimdi onlarla çene çalacak vakti yoktu. Hem zaten bir sürü işe yaramaz insanlardı komşuları. Arabasına bindi ve hızla sokaktan çıkıp varacağı salona doğru yol almaya başladı. Kırmızı ışıkta beklerken camına vuran Suriyeli çocuğu bir dövmediği kalmıştı. Çok kızmıştı camı lekelediği için. Niçin kalkıp da buraya gelmişlerdi ki sanki!
Fakirlere acıma hissi duymuyordu. Kesin tembel olmalıydılar fakirler yoksa neden çalışıp da zengin olamasınlar ki! Kendisi durmadan dinlenmeden çalışmış ve başarmıştı. Onlar da başarabilirlerdi. O yüzden yardıma karşıydı. Para onun parasıydı fakire niye verecekmiş ki. Yolda bir sürü kural ihlali yapmış, sürücülerle dalaşmış ama nihayet varması gereken salona ulaşmıştı. Gerçi biraz geç kalmıştı ama birkaç dakikadan bir şey olmazdı. Kendisini bekleyenler o muhteşem hitabetini işitmek için birkaç dakika daha beklemeliydiler. Bu konferans için yüklü bir ödeme almış ve parayı hemen vadeli hesabına aktarmıştı. Oradan gelecek ek gelirle hayatının biraz daha kolaylaşacağını düşünmekteydi.
Kapıda bekleyen görevlinin geç kaldığını hatırlatması sinirine dokunmuştu. Görevliye şöyle biraz sinir biraz kibir karışımı bir bakış fırlattı. Acele etmeden salona girdi. Salonda “Sevdim seni mabuduma canan diye sevdim…” ezgisi çalıyordu. Bu biraz neşesini yerine getirmişti. Hızla yerine geçip isminin anons edilmesini beklemeye başladı. Çok geçmeden adını anons ederek kendisini kürsüye davet ettiler. Ağır adımlarla kürsüye çıkıp salona göz ucuyla bir baktı. Kalabalık değildi salon. Ama ona ne ki nasıl olsa parasını almıştı. Birkaç kişi olsa da o konuşmasını yapar giderdi. Bütün gözler ona çevrilmiş vaziyetteydi. Hafifçe öksürdü. Mikrofonu düzeltti ve derin bir nefes alarak konuşmaya başladı.
- Hazreti Peygamber yaşantısıyla bizlere örnek olan yüce bir şahsiyettir. O iyi bir aile babası, güzel bir komşu, harika bir arkadaş, insana saygılı mükemmel bir insandır…
Doktor Temel’in odasına elinde kocaman çiçekle bir adam girer.
- Size teşekkür etmek için geldim doktor bey. Der. Böyle şeylere alışık olmayan Temel şaşırır:
- Siz benim hastam mısınız? Diye sorar. Adam da:
- Değilim. Hastanızın mirasçısıyım…
• Maydanoz diyetiyle zayıflanacağını iddia edenlere kanmayın. Lahmacunun içine avuç avuç maydanoz koyduğu halde kilo alanlar tanıyorum.
• “Sesini değil sözünü yükseltmelidir insan çünkü gök gürültüsü değil yağmurlardır yaprakları yeşerten.”