GÜNLÜK YAZILAR - BENiM HiKAYELERiM
YOKTAN VAR OLAN BİR ŞEY YOK!
Arabamı ana caddede uygun bir yere park edip aşağı indim. Bir elimde tavsiye edilen terzinin adresi, diğer elimde tadilat edilecek birkaç parça giysiyi koyduğum çanta, binayı bulmak için bakarak ilerlerken bir sağa bir sola, gençten biri “yardımcı olabilir miyim?” diye seslendi.
“Tabi, memnun olurum” deyip adresi uzattım. Genç kâğıda bakar bakmaz, sağdaki dik yokuşu gösterdi. “bu numara sırasına göre”dedi, “aradığınız bina bu yokuşun üzerinde bir yerde!”
Hem de ne sürat, rüzgarını yüzümde hissettirdi. “Anam!!!” dedim. Neydi bu?”
“Vay..vay!!!” diye ardından yokuş aşağı çırpınarak koşturanlardan biri aracın şoförü diğerleri de giysilerine bakılırsa birkaç işçiydi. Artık hangi inşaata geldiyse bu tekerleği fırlayan kamyon umarım ihmalkarlıklarının hesabını gereken kişilere verirdi.
O sırada benim arkamdaki dükkânların birinden çıkan bir adam “İyisiniz değil mi, diye sorarak yanıma geldi. “ Verilmiş sadakanız varmış!” deyip elime bir bardak su tutuşturdu. “Kireç gibi olmuş yüzünüz, hadi için bunu!”
Suyu aldım “İyiyim” deyip, teşekkür ettim. Hakikaten ucuz kurtulmuştum. Ya yorulup ağacın gövdesinde dinlenme molası vermeseydim! Herhalde o koca kara tekerleğin üzerimden geçmesiyle, bende asfaltın bir parçası olurdum.
Sakinleyince suyu veren adamdan aradığım binanın yerini de öğrendim. Yeniden, yokuşu tırmanmaya koyulduğumda ”Kötü gibi gördüğümüz şey, bazen bizim iyilimiz içindir” diyen sözler geldi aklıma.
Çok doğru dedim valla. Yokuşun dikliğinden şikâyetçi olup bir mola verince o kara tekerleğin gazabından kurtulmuştum. Çok şükür!
Bir gün arkadaşlarımdan biri ile sohbet ederken dedi ki,
“Bakalım bu yaşlı dünya ne zaman bunca ağırlık yüzünden çökecek!”
Ne demek istedin, dedim.
E! görmüyor musun dedi, habire binalar dikiliyor, insanlardan durmadan artıyor, arabalar, ağaçlar, araç gereç aklına ne gelirse çoğalıyor, bu ağırlığı kaldırabilir mi dünya?
Ben de kıyamet gününden söz edecek diye beklemiştim.
İnsan ilk duyduğunda hak veresi geliyor ama düşünecek olursanız gerçek hiç de öyle değil. Yeryüzünde olmayan bir şeyi var edemeyiz zaten. İnancımıza göre yoktan var eden tek bir güç var o da her ırkta, dinde, dilde adı farklı anılan yaratan.
Evet, canlılar devamlı doğuyor, ürüyor, çoğalıyor ama bir yandanda ölüyor, öldürülüyor.
Kullanılan araç, gereç sürekli değişiyor çoğalıyor, ama bir o kadar da hurdaya çıkıyor. Kimileri kullanımdan tamamen kalkıp geri dönüştürülerek önümüze sürülüyor.
Durmadan sürülerce beton bina dikiliyor, ama malzemeleri (demiri, camı, toprağı, kumu) yine doğanın içinden çıkıyor, uzaydan gelmiyor ki! Yani zaten yer kabuğunda mevcut.
Ağaçlar meyve, sebze veriyor. E! onlar da yeniyor, bitiyor doğaya bir şekilde geri gidiyor. Sonbaharda ağaçlar yığınla yapraklarını döküyor, toprağa karışıyor. ilk baharda yeniden yeşillenerek geri geliyor.
Yazın kuraklık oluyor dereler, çaylar kuruyor, su bulut olup yukarı kaçıyor. Kışın yağmur olup, karl olup geri geliyor. Bunu toprak emiyor ya yine denize karışıyor.
Giysilerimiz, mobilyalarımız, tabak çanağımız, aklınıza gelen ne varsa hepsi doğadan geliyor.
Kısacası yaratan öyle güzel hesaplarla meydana getirmiş ki bu alemi, üzerinde bulunan, kullanılan her şey topraktan geliyor ve sonunda yine ona dönüyor. Ağırlık dediğin şey ne artıyor ne eksiliyor yani. Zaten mevcut.
Dünya kocaman bir tiyatro sahnesi, dekoru hazır, her oyuncu eline tutuşturulan yazılı metne göre sahnede yerini alıyor, üzerine düşen rolü oynuyor.
Kimileri başarılı hiç teklemeden sürdürüyor bu oyunu, kimileri kötü ezberci ancak sufle alarak varlık gösterebiliyor. Oyunlar, oyuncular sürekli değişiyor haliyle.
Bazende bazı oyuncuların rolü bitiyor ve son defa üzerlerine kapanıyor perde.
BIRDY VE BİRKAN ABLA!
Benim sahiplendiğim bir sultan papağanım var. Böyle diyorum zira satın almadım onu. Esas yuvasından kaçmış kerata ve bir kaç el dolaştıktan sonra geldi bana. Bilmiyorum gerçek sahibi ona nasıl seslenirdi. Ben “Birdy” koydum adını, bilmem artık beğendi mi, beğenmedi mi!
Konuşsun diye gözünün içine bakıyorum ama “tık” yok aylar geçti geçeli! Sadece yiyip içip, ihtiyacını görmekle yetiniyor beyefendi.
Şimdi gelelim esas konuya, ne diyecek bu kadın diye merak ettirmeyeyim sizi.
Geçenlerde çok sevdiğim Birkan ablam ile hafta sonunu birlikte geçirdik. Milliyet gazetesinde çalışırdı ve önemli kişilerin sağ koluydu kendisi. 77 yaşına kadar da çalışma konusunda direndi. Şimdi 80 yaşına geldi ve anca dinlenmeye çekildi.
Hep gıpta ederdim çalışma azmine ve bir gazete de çalışmakta oluşuna, zira benim de idealimdi. Yıllar sonra tesadüfler bu isteğimi gerçekleştirdi. Bu kez de iş arkadaşı olduk. Yani bir kahvenin hatırı kadar süredir tanırız neredeyse birbirimizi.
​Birdy’i görünce çok sevdi. Kuşlara olan ilgisini, ne kadar sevdiğini falan da anlatınca;
“Birkan abla… dedim. Ben 2-3 günlük bir seyahate gideceğim, ister misin Birdy seninle kalsın, ne dersin? Biraz eğlenirsin onunla?”
Bir an tereddüt etse de evine dönme vakti geldiğinde, bir elimde onun eşyaları, bir elimde Birdy’nin residence’i, onun mekânına gitmiştik bile. Birlikte uygun bir yere yerleştirdik kafesi. Birdy genelde evde kapısı açık durmaya alışıktı, ara sıra dışarı çıkıp odada birkaç tur atar, bazen de avize üzerinde tüner saatlerce orada kalırdı.
“Birkan abla sen de kapısını açık bırak uçar, dolaşır, acıkınca yerine gelir. “diye tembihledim. “ Tamam” dedi.
Ardından ben eve geldim. Eskişehir seyahati süresince Birdy hiç olmazsa evde yalnız kalmayacak diye hoşuma da gitmişti. Bir saat kadar sonraydı sanırım, Birkan abla telefon etti. Baktım sesi pek bir telaşlı.
“Hayırdır ne oldu?” deyince, “senin dediğin gibi kafesin kapısını açtım, dedi. Birdy uçup gardırobun üzerine gitti!"
“E olsun! Dedim… önemseme… Acıktığında iner aşağı nasılsa, sen merak etme!”
İkna oldu” kusura bakma” deyip telefonu kapattı. Aradan daha bir saat kadar geçmişti ki, Birkan abla tekrar aradı. Sesi bu sefer biraz üzgün gibiydi.
“Hayırdır ablacım!... dedim. Yine ne oldu?”
“Billurcum, Birdy dolabın tepesinden inmiyor bir türlü, dedi, bir saattir dil döküyorum, hadi gel aşağı diyorum, ama nafile! Küstü mü nedir bu? Benim suratıma bakmıyor bile! “
Dedim ki kendi kendime, eğlensin diye götürdük şu kuşu, dert oldu durup dururken kadının başına!
“Yok, yok… dedim… Sen ona aldırma! İner canı isteyince kendisi aşağıya Sadece kafesini götür daha yakınına.“
“Tamam, götüreyim de, ama benim uykum geldi, dedi. Yatmak istiyorum.”
“Ee! bekleme sen yat yahu! … dedim. "Kalsın orada hiçbir şey olmaz. Sabah ışığı görür görmez iner girer kafesine, hiç merak etme. Evdeyken de avizede duracağım diye ısrar ediyor bazen, ben bırakıyorum orada. Bakıyorum sabah inmiş oturuyor kafesinde!... Hadi yat artık sen, onu bekleme!”
“Peki tamam…” dedi. Yine ikna olmuştu, telefonu kapattık.
Eh!.. dedim sabah erken kalkacağım ben de yatsam iyi olacak artık. Çantalarımı hazır edip, koridora bıraktım giyeceğim kıyafeti kapı koluna astım, dişlerimi de fırçaladıktan sonra yatağıma uzandım.
“Zır zır !!!!!!....” yine telefon çalmaz mı!
Allah'tan hemen başucumdaydı, açtım. Tabi anladınız üzere, arayan Birkan abla yine!
“Billur, dedi…" Hayret, sesi bu kez neşeliydi. "Birdy tam dediğin gibi, uçup kafesine girdi…”
“Oh! Aman iyi dedim, kapat hemen kafesin kapısını, çıkmasın kerata dışarı!”
“Kapattım, kapattım zaten de,…”
“Ee!.. de si ne Birkan ablacım?”
“Bu durmadan cik cik diye bağırıyor şimdi de. Acaba niye?” demez mi!
“Kuş olduğundan olabilir mi Birkan abla!..dedim... Başka ne bekliyorsun ki?”
Ona da söylediği komik geldi ve başladı katıla katıla gülmeye.
​“Ay ne güzel dedin…. Ben de saçmalıyorum bazen, kusura bakma, İnan bir şey olacak diye korkumdan… Yoksa, böyle sık sık rahatsız etmek istemezdim seni!”
Ben de gülüyordum diğer tarafta, ama acı acı… Ne yaptın be Billur, durup dururken huzursuz ettin diye kadını.
Sonuç da ben seyahate çıktım. Birkan abla 4 günlük süre içinde yine aradı bir iki kere. Ama Birdy ile ne kadar iyi anlaştıklarını, bir sıkıntı kalmadığını bildirmek üzere.
Haftaya daha uzun bir seyahate çıkıyorum inşallah. Birkan abla da Birdy’e yokluğumda seve seve bakacağını söyledi. Umarım bir aksilik çıkmaz ve oyalarlar güzel güzel birbirlerini.
KEYİF EDELİM DERKEN!
Her zamanki gibi ilk girişte su biraz serin gibiydi, haydi Bismillah deyip balıklamaca yapınca, nasıl da iyi geldi. Oh mis!
Yüzümü ufka vererek foş foş başladım kulaçlamalara. Nasıl şükür etmezsin ki ey insan oğlu dedim içimden bu huzuru veren yaratana.
Derken efendim, bir iki diye atarken kulaçları karşımda bir kara batak belirdi. Kerata pek de sevimliydi.
Ben kah duruyor kah kulaçlıyorum, o ise karşımda nispet yapar gibi kah dalıyor kah süzülüyor suyun üzerinde bir kuğu misali.
Ilık bir #rüzgar okşuyor yüzümü, suyun sesi kulağımda sanki bir müzik sesi ve kaptırmışken ortama da kendimi, takipteki kara batak aniden hızla suyun içine çekilmesin mi!
Bu bana diğer dalıp çıkmalarından farklı bir durum gibi geldi. Haliyle irkildim tabi ve durup etrafıma bakındım nereden çıkacak diye bu, ama yok nafile, karabatak yalan oldu gitti.
Birde üzerine dün gece ege de bilmem kaç metrelik bir köpek balığı yakalandı haberi aklıma gelince, ben bittim, tabi keyfimde.
Hemen döndürdüm yüzümü sahile. Bir de ne göreyim! Keyif-meyif derken sahili de ne kadarda bırakmışım geride.
Vay anam vay!!! Ne halt edecektim şimdi?
Tabi bu durumu görünce iyice bir korku çöreklendi içime. O da yetmezmiş gibi #telaşlı hareketlerim yüzünden kramp girmez mi bacağımın birine!
Varın düşünün artık o anlardaki ruh halimi siz de.
Helikopterin pervanesine dönmüş gibi zavallı kollarım, biri dalıyor diğeri çıkıyor su yüzeyine, ama varamıyorum ki bir türlü kıyıya. Sanki gidiyorum üç öne bir arkaya.
Sonra kardeşimin hakırışını duyoyorum "abla! abla!!!! " diye.
Şükür diyorum sevinerek kurtarmaya gelmişler sanıp " hadi in aşağı" diyor "kahvaltı hazır, öğlen oldu neredeyse! "
Gözlerimi açıyorum ki yataktayım bir rüya imiş meğerse.
Yine şükrederek kalkıyorum güne. Oh mis!
Sizlerle de paylaştığım üzere istenmeyen misafirlerden biri de gelip Benim bedenime yerleşti.
Öyle arsız ki, ziyaret etmediği kapı kalmamış gibi. Ama bir gün bana da uğrayabileceği doğrusunu isterseniz hiç aklıma gelmemişti. Bir de baktım ki çat kapı çıktı geldi. İşte o zaman ne anlamış oldum ne kadar yanılmış olduğumu ve onun ne kadar arsız bir yaratık olduğunu.
Öyle git deyince de gidesi yok bunun. Oturduğu yerde, yiyip içip semirmeye devam ettiği gibi, zaman zaman davranışları rahatsız edici. Üstelik buunu öyle ustalıkla ve inceden inceye yapıyor ki, ya anlamıyorsunuz ya da anlamamazlıktan gelebiliyorsunuz.
Bir fırsat yakalamıştım ondan kurtulmak için. Doktorlarım ve ben el birliği ile atacaktık arsızı kapı dışarı. Nasıl bir plan içindeyse artık doktoru bile bir süreliğine diskalifiye etmeyi başardı. Ben şifa beklerken, inanmayacaksınız ama şifacım hastalandı.
Üzüldüm tabi bu duruma, endişem de haliyle arttı. Ancak artı bir tehlike olamayacağına ikna edilince bir süre daha sabır etmek düştü bana. “ Eh dedim, ne yapalım, bekleyeceğiz mecburen. Dedim ki madem öyle, konuşmaya karar verdim ben de bu davetsiz misafirle.
“Gel anlaşalım seninle” dedim. “Tamam, anlıyorum…. Havalar soğuktu, sıcak bir yerler aradın sığınmak için, o yüzden habersiz davetsiz, çıktın geldin. Ama bari gideceğin zamana kadar haddini bil, otur oturduğun yerde efendi gibi!.. Beni gereksiz sıkıntılara sokma! Hele hiç orama burama zıplayayım deme sakın!“
Arada bir de “Ama kızım fazla yüz göz olmamak lazım bu tiplerle” diye kendime de telkin vermiyor değilim. Zira biliyorum ki, ciddiye alınca ve de hazır ortamını bulmuşken daha bir yayabilir kendini.
Anlamış gibi görünüyorsa da arsız, arada bir renk vermeden duramıyor! E! Huylu huyundan vazgeçer mi? Olsun, nasılsa günleri sayıl, ben kibar davranmaya huylandırmamaya devam edeceğim onu.
Zaten ne var şunun şurası, kaldı 3-5 saatlik bir bekleme süresi. Doktor alınca eline şırıngayı bistüriyi, istemese de çıkıp gidecek inşallah hazretleri.
Aman Ha! Siz de kapatın kapılarınızı sıkıca. Uzak tutun kendinizden bu arsızı ve tedbiri asla elden bırakmayın ki giremesin içeri.
Bana şimdilik bir süreliğine müsaade. Başlıyor karşı mücadele. Eh! Ne diyeyim! Dönersem kesinlikle yine sizinleyim.
Sinema salonundan çıkıp caddeye adım atar atmaz, yüzüm adeta buz kesmişti. Anlayamamıştım, hava birden bire böyle nasıl sertleşmişti. İki saatlik hayal dünyası da gerçek yaşama dönünce bitivermişti.
Kabanımın yakalarını iyice dikleştirip, üşüyen burnumu da hapsedince atkımın içine, buz tutmuş burnuma ve soğuktan büzülen dudaklarıma sıcak nefesim, pek bir iyi geldi.
Bir an önce otoparka gidip kendimi arabama atmak istiyordum. Hızlı hızlı adımlarken kaldırımı, bir köşede duran çiçek tezgahı ve önündeki tabure üzerinde oturan çiçekçi kadın gözüme takıldı.
Desenli pazen eteği, dizlerine kadar uzanan kalın örgü mantosunun altından yere uzanıyordu. O da çok üşümüştü besbelli. Ağzına yaklaştırmış ellerini, uçları açık eldiveninden görünen morarmış parmakları üzerine üflüyordu nefesini.
Bir sürü amaca hizmet ettiği gibi tezgahındaki rengarenk çiçekleri, ne güzel de şenlendiriyordu bulundukları yeri. Aslında hiç de göründüğü kadar kolay değildi işleri.
Düşünsenize Sokak ortasında yağmur demeden sıcak, soğuk demeden sabahtan akşama kadar ekmek parası peşinde olmak kolay olmasa gerekti. Tam koşturarak geçip gitmişken önünden, bunlar aklımdan geçince, dönerek geri, dikildim önüne.
- Sağ olasın ablam!!!
Bir yandan kucağında koyduğu çiçeklerden, yeni demetler yapıyordu oturduğu yerde. Baktım tezgahının altında bir piknik tüpü. Hani şu üzerine ısıtıcılı takılı olanlardan. Ama nedense yanar vaziyette değildi. Sormadan duramadım tabi.
- Isıtıcın da varmış yanında. Bu soğuk havada üşümüyor musun? Neden yakmıyorsun ki
Burnunun ucu palyaco burnu gibi kızarmıştı garibin. Güldü, şaka gibi geldi sözlerim.
- A be yok! Olur mu, dedi. Donuyom ben de gördüğün gibi. Ama çakmak unutmuşum, yakamıyom ki!.
Parlamıştı yüzüme bakarken, buğulu yeşil gözleri.
- E! Sorsaydın gelen geçene, birisi yakıverirdi!
- Valla ablam, kime sorsam "yok " dedi. Ben de şaşa kaldım.
- Desene şansına bir sigara içene rastlayamamışsın.
- Aynen be!!! Ben de içmiyom. Ama tüp için taşıyodum yanımda. Nasıl olduysa unutmuşum işte.
Elindeki çiçekleri tezgahına bırakıp ayağa dikildi.
- Ee! Sana ne vereyim, ablam?
Aslında amacım bir demetlik de olsa ona katkıda bulunmaktı. Bir süre bakındım hangi çiçekten alsam diye. Her biri birbirinden güzel ve göz alıcıydı. Sonra yeşil dikenli yaprakların üzerinde toptop kırmızı boncuklarıyla kokinalar gözüme takıldı. Bilmem bilir misiniz çok da zahmetlidir o demetlerin bir araya getirilişleri.
Ben de bunu bir TV proğramıda izleyip görmüştüm. Kırmızı boncuk gibi kısımlar resmen o dikenli yaprakları olan dalların üzerine tek tek yerleştirilip bağlanıyordu. Oysa kırmızı boncukların hep o dikenli yapraklar üzerinde büyüdüğünü sanıyordum. Sezon itabariyle tam zamanıydı. Yeni yıl ruhuna kokinalar pek yaraşırdı. Fazla düşünmeme gerek kalmamıştı.
- Kokina istiyorum, dedim, şöyle güzelinden bir demet seçiver hadi!
Hemen su kovaları içinden toplamaya başladı bir, iki.... Yaptı koca bir demet.
- Dur ya, dedim hepsini ne yaptın sen böyle? Kovada kokina bırakmadın! Benim istediğim sadece bir demet.
Eh! Onlara bırakırsan seçimi sonuç bu tabi.. Gerçi bırakmasan da genelde onların dediğine gelirsiniz garanti.
Ağzının içinde bir köşeden, diğerine devretti çiğnediği çikleti. Ne de yakışmıştı kulağına sıkıştırdığı kırmızı margaretta çiçeği. Yüzünde alaycı bir gülümseme kokinaları sararken ince jelatine, bir yandan da tatlı tatlı şikayette bulunuyordu Roman güzeli.
- Al işte be !!! Bak ne güzel demet yaptım sana en güzellerinden . Daha ne istersin? dedi. Yok zaten doğru dürüst müşteri, morarmışım burada dikilmekten sabahtan beri.
- İyi de, ne yapayım bu kadar kokinayı? dedim. Kokusu yok, dikenleri çok, matah bir çiçekmiş gibi yani... Hadi bir değil de iki demet olsun bari!
Dinlemiyor ki Roman güzeli, ısrarına :
- A be ne cimri çıktın sende! dedi. Akrep mi var cebinde? Korkmayasın çok istemeyecem.. Ver hepsine 15 papel.
Hep aynı taktik. Pazarcılar bir bunlar iki. İyi niyetine pişman ettirirler insanı ille ki! Bir kilo dersin, üç beş kiloyu boşaltırlar pazar sepetine, hem de bir kaç tane çürük araya sıkıştırarak.. Çiçekçiden tek gül istersin, bakarsın koca bir demeti tutuşturmuşlar eline.
Neyse dedim, bu soğukta daha fazla ısrar gereksiz. Hem hazırladığı güzel buketin hatırına, hem de soğuktan burnu kıpkırmızı olmuş Roman güzeline kıyamamıştım sonunda. Ödeyip on-beş papeli, aldım elinden kokina demetini.
Pişman oldum mu sonuçta. Kesinlikle hayır tabi.
Her yılbaşı yaklaştığında, evin bir köşesinde bir köşesinde, bir demet kokina ve bir saksıda yılbaşı çiceği bulundurmayı severim ille ki.
Tekrar atkımın içine mümkün olduğunca gizleyip yüzümü, tuttum otoparkın yolunu
Yorum bırakmak isterseniz tıklayın :
Son sürat tükenişe gidiyoruz.
Evet, resmen her şeyi ve de kendimizi hızla tüketiyoruz.
Düşünsenize, eskiden sevgiyi, hasreti, kırgınlığı küslüğü yani her türlü duygumuzu ifade etmek için, satırlar dolusu mektuplar yazılırdı. Özel günleri anmak için üzeri allı güllü, pullu çeşitli tebrik kartları, rengârenk şık zarflar içine konarak gönderilirdi.
Postacıların yolu bu yüzden sabırsızlık ile beklenirdi. Çünkü Sevdalılar sevgi hasret kokan satırlarla dolu mektuplarına, analar babalar askerdeki evlatlarının özlemle yazılmış mektuplarına, kimileri de gurbete çalışmaya gitmiş yakınlarının memleket hasretiyle, evlat özlemiyle eşine hasretiyle dolu yazılmış mektuplarına tez elden kavuşmak isterlerdi.
Öylemi ya şimdi ?
Postacının geldiğini görünce sevinmek bir yana, yüreği daralıyor çoğumuzun. Çünkü getirdiği su, elektrik, doğalgaz, faturaları, kredi kartları ekstreleri veya gecikmiş ödemeler için ihbar pusulaları veya hoşumuza gitmeyen bir sürü haberin belgesi. Bunlar yüzümüzü nasıl gülümsetsin ki?
Örneğin bir elektrik faturasını elinize aldığınızda harcadığınız miktarın çok üstünde bir bedeli şu, bu hizmeti olarak üzerine eklenmiş görünce sizin de sinirleriniz tepenize zıplamıyor mu? Hükümetin eli cebimizden çıkmıyor bir türlü! Bir yandan verip diğer yandan misliyle geri almayı iyi biliyorlar vesselam.
Neyse ben yine şu tükenmişlik konusuna döneyim iyisi mi!
Çok şükür, teknolojiyi kullanmayı en büyüğünden en küçüğüne pek güzel öğrendik. Dedeler, büyük anneler, anaokulu çağındaki çocuklar interneti tableti, akıllı telefonları kullanmayı yaladı yuttu. Hep birlikte bu konuda ustayız artık. Bilmeyenler, bilenler yardımıyla da işini halledebiliyor. Onda da bir sıkıntı yok.
Hoşumuza giden, çoğu kopyala yapıştır veya altına iki satır gönderen kişiden ifade bulunmayan, bize hitap ettiğini düşündüğümüz paylaşımlara bir beğen tuşuna basarak, yanına bir çek işareti koyarak veya duygularımızı çok daha kolay yoldan sembolize eden bir takım işaretleri kullanarak karşılık verir olduk.
Bu tükenmişliğe doğru bir gidiş değildir de nedir?
İnsanlar var olmaya başladığında, işaretlerle anlaşırlarmış önceleri, sonra taşlara kazınan sembollerle kendilerini ifade etmişler. Nihayetinde yazı ve diller meydana gelmiş ülkeler arası dahi konuşur anlaşır olmuşlar. İyi de ne oldu da asırlar sonra, ifade yeteneği tükenip bir tuşa basarak veya sembollerle ifade edişe dönüş yapıldı?
Neden beğendiğimiz bir paylaşımın altına kendimizden iki satır yazamıyoruz? Hemen olduğu gibi bir başkasına pas ediveriyoruz. Bir kişinin paylaştığı güzel bir fotoğrafa, el emeğinin altına veya güzel bir yazıya iki satır duygu ifade eden söz yazamıyoruz da bir tuşla halletme yoluna gidiyoruz?
Bu kadar mı tükendiniz millet?
Kullandığınız hangi iletişim aracı ise ona saatlerce bakıp takipleri yapmaya üşenmiyorsunuz da, iki satır yazmak mı zor geliyor?
Örneğin pek de hoşunuza gitmeyen bir paylaşıma, arkadaş hatırana beğen tuşuna basmanız veya bir görüş bildirmeniz gerekmediği gibi, hoşunuza giden bir paylaşım altına iki satır yazmaktan da üşenmeyin. O zaman gereksiz paylaşımlar da yavaş yavaş azalacaktır eminim.
Bugün de içimden bunları yazmak geldi benim. Sizler ne düşüncedesiniz, merak etmiyor da değilim.
​Gerçek bir sevgiye sahip olmak istiyorsa insan, anlamsız, varlığı yokluğu bir şey ifade etmeyen, öylesine ve sıradan ilişkilerden vazgeçmeyi bilmeli. Aşk istiyorsa kişi, acıyı, özlemin yakıcılığını da kabul etmeli.
Başa dön <--------> Ana sayfaya git
﻿Not : Yazılarımın, izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.