Sâki: Temmuz 2014
Bence güzelliğin sende kalsın. Gözlerimden başka hiç bir yerim sevemez seni. Ve gözlerime değer vermez oldum tanıştığımız günden bu yana. Cidden sana kapılır giderlerse diye, korktum ve koptum sürekli. Uyur oldum kullanmamak için, ama içinde sen vardın, belki bir parça. Onun için. Ve sırf bu yüzden, sırf belki orada nefes alıyorsundur diye; kapattım, açtım sürekli, eğer içimdeysen yaşa diye.İnsan sever doğrudur, ama sen sevmezsin gibi geliyor. Bilmiyorum ne kadarı doğru, ne kadarı yanlış. Çünkü yanlış olmasa da yalnızdım seninle olan konuşmalarımızda. Kendi sesimin yankılarıyla konuştum varlığında, ve yokluğunu dipsiz kuyudan 3 ileri 2 geri yaparak çıkmaya çalışan kurbağa gibi aşmaya çabaladım. Gerekli gereksiz, ama yavaş yavaş, ümit bitirdi sözlerin. Ümit sikti sözlerin, bil isterim.Güzelliğin sende kalsın. Gözlerimden başka hiç bir yerim sevemez seni. Ve bir gün seversem seni, kaybedeceğimi bilir olacağım. Demiştim birine, anlamamıştı. Sonu olan her şeyin başı mutluluktur. Belki bu keyifsizliğim, sonun olmadığı içindir. Belki yan yana gömülürdük mezarlara, belki elimde bir papatyayla mezarında ağlardım. Ama o mezara senden önce girersem sevemem seni. Gözümün görmediği yerde sevemem, bil isterim.Peki söyler misin bana, istediği olmayınca mı eksik hisseder insan hayallerinden, yoksa rüyadan uyanınca birden, gelen o afallamayla mı yıkılırlar? Yani sen benim değilsin diye mi hayal kuramaz olurdum ben, yoksa her rüyadan uyandığımda seni gördüğüm için mutlu, ve rüya olduğu için ağlamaklı olurdum o gün? Yani, sen söyle bana. Seni sevmek mi zordur, yoksa zor olan sen misin? Söyle ki, ona göre seveyim seni. Tüm sevmeleri kül edebilir misin bir çırpıda?Söyle bana, gözlerimin güzeli. Sevgimi ateşlerde kül edip mi getireyim, yoksa yağmurda ıslanmış papatyalardan taç mı yapalım sana?