Osmanlı Hastalığı(1) - Gölbaşı Güncel
Bu makale 2018-05-21 11:14:17 eklenmiş ve 371 kez görüntülenmiştir.
Osmanlı döneminin halkı sürü gibi gören altı yüzyıllık koşullandırılması tam olarak kırılamamıştır. Bürokrasi sürekli baskı aracı olarak kullanılmıştır. Halk, bürokratik kurumları devlete ilişkin sorunlarının çözümleneceği bir yer olmaktan çok kendini azarlayan, horlayan, zorluk çıkaran “Bugün git, yarın gel” le işkence eden yerler olarak görmektedir. Çünkü işleyiş böyle...
Türkiye’de baskı dönemlerinde “Osmanlıcılık” ve “Osmanlı hastalığı” hortlatılır. Halkın ülkeye ve sorunlarına sahip çıkmasını engellemek için yapay gündemlerle sorun başka yerlerde aranır.
İkinci Dünya Savaşının başlarında yazar Vedat Nedim Tör, kokuşma ve bağnazlık için Osmanlı hastalığı deyimini kullanmış ve bunun 10 türünden söz etmiştir. Kısa kısa bunları da görelim: (*)
2. İçtimai Alakasızlık: Osmanlı efendisi, Osmanlı İmparatorluğunun miras yedisidir. Hazıra alışmıştır. Halkın sırtından geçinir. Tufeylidir.(asalak, başkasının sırtından geçinen, parazit) İşten hoşlanmaz. İş aşağı halkın ve reayanın karıdır ve halk karanlık bir yığındır ki, vazifesi efendisinin rahatını temin etmektir.
3. Mes’uliyet (Sorumluluk) Korkusu: <İhmali Mes’uliyet yoktur: İcrai Mes’uliyet vardır> formulü Osmanlı efendisinin iş ahlakıdır. Osmanlı efendisi bir işin mes’uliyetini almaktansa onu yapmamayı tercih eder. Çünkü o gayet iyi bilir ki, <bu işi niçin yapmadın diye hiçbir vakit sormazlar.>
4. Dedikodu-İçki-Kumar: Dedikodu onun havasıdır. Onsuz yaşayamaz. dedikoducu, en iyi, en müsbet bir işte bile, muhakkak bir pürüz arar ve bulur. Bulamazsa kondurur ve atölyesinde öyle bir agrandismanını yapar ki, herkes yalnız onu görür.
5. Ahretçilik: Osmanlı efendisinin gözünde hayat, ahirete götüren bir köprüdür. Aslolan ölümdür. Dünya yalancıdır ve bütün değeri <bir lokma ve bir hırka >dır. Osmanlı efendisi ve Osmanlı softası, Türk insanının, sefalet, mahrumiyet, ızdırap karışışındaki yüksek mukavemet kudretini, ahiretçilik serabı ile istismar etti. Türk köylüsü ahirete inanarak, dünyasını zindan ve kurban etti. Fakat ahlak asaletinden hiçbir fedakarlığa yanaşmadı. Türk köylüsünün bu karakter salabeti üzerinde titreyelim.
Bizde idareci sınıfla halk arasındaki büyük uçurumu <güzel>in müşterek dilinden ve sihirli bağından mahrum oluşu doğurdu. Osmanlı efendisi kendisi ile halk arasına sanatın narin köprüsünü kuramadı.