GEÇMİŞE OLAN BORCUMUZ - Mustafa Namdar
Vatan için ölmek şehitlik rütbesini kazanmak oluyorsa şehitlerin yerleri de Cennet’te ayrılıyorsa, bu uğurda şehit olanların bıraktığı toprakların korunması işlenmesi de o denli anlamlı, onur verici ve şehitlik makamına ulaştırıcı yol olduğuna inanıyorum.
Son günlerde her sabahın güneş ışınları şehit haberleriyle üzerimize doğuyorsa, Cennet özlemi içimizde sakladığımız Cennet hayallerini tutsak ediyor. Üzerinde yaşadığımız toprakları şehitlerimizin ödediği bedel kadar olmasa da alın teri döktüğümüze inandırmıyor.
Dün bu Cennet vatan için omuz omuza savaşanların torunları, birbirinin malına, namusuna, hürriyetine ve ortak kalan bir mirasın değerlerine göz dikmiş, acımasızca tetik çekiyor can alıyorsa kafalarında yarattıkları canavarların güdümünde her gün onlarca günahsız masum insanları kurdukları tuzaklarla aileden koparıp evlere ateş düşürüyorlarsa, Cennet onların neyine.
Hedef saptıran kandırmacalar karşısında, beyinleri yıkanan çocuk denecek masumları canlı bomba olarak kullanmaya hangi inanç doğrultusunda kendi ölüm fermanını ellerine veriyor, anlamak zor. Bu duruma teşvikçiler kadar, neme lazımcı duyarsızca bakanların da günahsız olduğunu söylemek pek de kolay olmuyor.
Geçmişe olan borcumuzu nasıl ödeyeceğiz. Cesur yürek bir rehberimiz olmayacak mı? Zaman; hamasi nutuklarla gönülleri almaya değil, vatandaşın can güvenliğine ait önlemlerin alınmasını öngörüyor. Geceleri karanlığın gizeminden kurtarıp, aydınlık sabahlarla geleceğe emin adımlarla yürümek istiyoruz. Fabrikalarının bacalarından dumanlar çıkmasını, iş tezgahlarına ait dişli çarklarının güvenle dönmesini istiyoruz. Cennet vaadinde bulunanlar, güvenli bir gelecek vaad edenler, önce huzuru sağlamanın yolunu ortak akılla bulmaya çalışsınlar. Cenneti önce dünyada yaşatsınlar.
Geçmişe olan borcun böyle ödeneceğine inanıyorum. Çok mu zor?