Resim ve Sosyal Hayat
ForumSevgimiz Kütüphane Kategorisinde ve Güzel Sanatlar Forumunda Bulunan Resim ve Sosyal Hayat Konusunu Görüntülemektesiniz,Konu İçerigi Kısaca ->> Resim ve Sosyal Hayat Resmin, tarih boyunca, çeşitli toplumların uygarlıklarındaki önemli rolünün dinden başka sebepleri var. Yaşanılan olaylar canlandırıldı, kralların, ...
28 Haziran 2015, 16:46 #1
Resmin, tarih boyunca, çeşitli toplumların uygarlıklarındaki önemli rolünün dinden başka sebepleri var. Yaşanılan olaylar canlandırıldı, kralların, prenslerin, zenginlerin portreleri yapıldı. Orduların zaferleri büyük kompozisyonlar halinde tasvir edildi. Halk gelenekleri resme konu seçildi. Evlenecek hükümdarlara başka memleketler kadınlarının portreleri gönderildi. Böylece resim birleştirici bir rol oynadı. Fotoğrafın 19 uncu yüzyılda icadına kadar resim, bütün olayları canlandıran, tarihe mal eden tek araç oldu.
Eski resimlerin bu kadar titizlikle meydana getirilmiş olmasının belki başlıca faktörü onları, birer sadık belge olarak tarihe devretmek kaygısı idi. Ressamın sihirli fırçası insan yüzlerine can veriyor, önemli olayları bir çizgi ve renk cümbüşü içinde göz önüne seriyor, tapınakları anlamlandırıyordu. Allah, Melekler, Şeytan, Cennet ve Cehennem, kutsal kitapların anlattıkları halk önünde canlanıyor, şekilleniyor, sembolleşiyordu.
Nitekim öyle oldu. Empresyonizm akımından bu*günkü soyut araştırmalara, resim, kolektif hayattan yavaş yavaş sıyrılarak tamamıyla "spekülatif" bir kimliğe büründü. Fikir araştırmalarına yeni bir alan açılmıştı. Ressam artık kolektif anlayışa, topluma seslenmiyordu.
Yada sesleniyorsa bunu, anlaşılma*sına özel bir kültür gerektiren girift, esrarlı bir dil*le yapıyordu.
Resmin, çağımızda mimarlığın yardımcısı olma*sı olayı karşısında, eski çağlarda da, özellikle Röne*sans'ta da böyle olduğu akla gelebilir. Gerçekten re*sim, klâsik çağlarda, mimarlığın uysal bir yardımcı*sı, bir kolu idi. Kiliseler, saraylar, özel evler; freskler, yağlı boya büyük panolarla süslenirdi. Ama çok ke*re resimle mimarlığın bu beraberliği, at başı gidişi,iki sanat kolunu barıştırmazdı. Bina yükseldikten, adamakıllı bittikten sonra ressam çağrılır, belli salon*ların duvarları ona süslendirilirdi. Bugün olduğu gi*bi, ressamla mimarın toplu çalışması, binayı hem mi*marlık, hem plâstik sanatlar yönlerinden, bir bütün olarak ele almaları yoktu. Öte yandan, o çağlarda re*sim, ışıklı, gölgeli klâsik tekniğiyle, duvar sathının iki boyutlu kıymetini bozuyor, derinlik anlamı olan bir üçüncü boyutla odaları, salonları daha da geniş*letiyordu. Üstelik, pencerelerden dökülen ışıkla re*simlerin çokluk koyu, ağır olan gölgeleri aykırılık ya*ralıyordu. Büyük çapta tablolar, yada fresklerle süslü eski yapılar ne kadar da güzel olurlarsa olsun*lar, resimle mimarlığı çağımızın anlayışına uygun olarak barıştıramadıkları muhakkaktır.
Böylelikle resim, klâsik çağlardan bu yana an*lamı, kimliğiyle büyük değişimlere alan oldu.
Resim nereye gidiyor?
Yarım yüzyıllık bir geç*mişi olan soyut, nonfigüratif resim gelecekte ne gi*bi kalıplara dökülecek? Bunu şimdiden sezmek zor olmakla beraber, Batı dünyasında gitgide beliren bir "tabiata dönüş" eğilimini göz önünde tutmak gere*kir. Soyut resmin repertuarı tükendi mi? Artık yenilenemez, yeni kalıplara bürünemez mi? Yenilenme*si için tabiata, gerçekçiliğe dönmesi mi gerek? Bu*nu bize önümüzdeki yıllar gösterecek.
hayat, resim, sosyal