Dönemeyen Bir Dönme Dolap-14
Yıllar önce aramızda şiddetli bir kavga çıktığında bir kız arkadaşım: “Senin bir anın bir anına uymuyor. Kaç tane suratın var senin?” demişti. Bu laf şimdi aklıma geldi. O zaman hiç umursamamıştım. Şimdi ise doğru olup olmadığını sorgulamaya başladım ve hemen bir hastaneye gittim, bir psikiyatristten randevu aldım. Psikiyatrist erkekti. Otuzlu yaşlarda. Gözüm adamı tutmadı. Laubali bir uslûpla konuşuyordum adamın karşısında. Hayret! Fark ettiği halde beni terslememişti.
-Kendinizi istediğiniz gibi anlatın. Kullandığınız kelimeler size ait olduktan sonra mesele yok. İsterseniz sesinizi yükseltebilirsiniz de, dedi.
-Mesela şimdi sık sık sözünü ettiğimiz zamanı... Bir yazar “Zaman geçer derler, fakat heyhat... zaman durur, geçen biziz. “ demiş. Bu görüşe katılıyorum. Zamanın geçtiği izlenimimiz bir yanılsamadan ibaret. Zaman var mı yok mu bilemiyorum. Çünkü içine girmek istesem giremiyorum, dışına çıkmak istesem çıkamıyorum. Öyleyse zaman, ne var ne de yok! Bazıları zamanı durdurmak istiyormuş. Zaten öyle. Aktığı ya da gittiği yok ki… Galiba bizi yanıltan, zaman varmış gibi düşünmemize yol açan değişmenin kendisidir. Değişme nesnelerde oluyor, nesnel dünyanın dışında değişme de yok zaman da... Dünya dönüyor, aynı zamanda da hızla değişiyor. Ya biz? Bu değişime ayak uydurabiliyor muyuz? Ya da bundan da vazgeçtim, bu değişimin farkında mıyız? Her şey anladığımız kadarmış: İnsanlar, hayvanlar, doğa ve hatta evren… O nedenle bir zamanlar bazı insanların dünyayı neden yuvarlak değil de düz olarak kabul ettiklerini şimdi daha iyi anlıyorum. Saçmaladım mı?
-Çok sık hayal kurar mısınız?
-Hem de nasıl! Hayatımın çoğu hayal kurmakla geçiyor.
-Bunlardan biraz bahsedin.
-Bahsedeyim. Ben tam bir hayalciyim. Bu yüzden sık sık hallüsinasyon görüyorum. Üstelik hallüsinasyonlarım yalnız görme ile değil, diğer duyu organlarımla da ilgili. Ses, tat, koku ve dokunma gibi. Birilerinin ortalıkta hiç insan yokken beni çağırdığı oluyor, elma yerken bal tadı alıyorum, gülü koklarken karanfil kokusu geliyor burnuma ya da yumuşacık pamuklu bir giysiyi taş gibi sert hissediyorum. Hayallerimin hepsi büyüktür, küçük hayal zaten olmaz. Bütün insanlar için bu böyledir. Bazıları hayallerimizi küçültmek isterler, küçümserler; bunlar basit ve ruhsuz insanlardır. Hayallerim sayesinde defalarca uzaya çıktım, dünyamızın benzeri çok sayıda gezegende yaşadım, güneşin yanına gittim, yanmadığımı anlayınca içine girdim, patlamalardan oluşan harika bir görsel şov sundu bana. Ziyaretlerim yalnız bizim galaksimizle sınırlı kalmadı, diğer galaksileri de gezdim. Gördüklerimden, yaşadıklarımdan çıkardığım sonuç: Burada harika bir düzen-sistem, bozulmayan bir denge var. Evrenin dışına çıkmaya henüz cesaret edemedim. Çok istemiş olsam da, merak etsem de bunu yapmaktan korkuyorum. Aslında bizimkinden başka evrenler var mı yok mu sorusunun cevabını merak ediyorum. Kanıtlayamam ama inancıma göre var... Bir ara kendime “Hayallerimiz hep yukarılarla, zirvelerle ilgili; mesela hep gökyüzünü hayal ediyoruz ama bir de yerin altı var. Burası ile ilgili neden hayal kurmuyorum, dedim ve yeraltına indim. Mağaraları, tünelleri, dehlizleri, oyukları, çukurları, kuyuları. toprağın altındaki ırmakları, gölleri dolaştım. Hatta dünyanın çekirdeğine bile ulaştım; buradaki mağmanın içinden geçtim; fakat orada durdum, çünkü çekirdeğin bir de iççekirdeği vardı ve buraya girmekten nedense çekindim.
-Hanımefendi, lütfen biraz daha bekleyin, sizi birkaç dakika sonra çağıracağım, diyerek bu soruyu cevapladı.
Kadın öfkesini göstermek istercesine kapıyı hızla çarparak dışarı çıktı. Doktor bu tepkiyi hiç umursamadı, doğrusu sabırlı adammış!
-Öyle bir davranışta bulunmadınız. Belki aklınızdan geçirmişsinizdir, fakat eyleme dönüştürmediniz. Bunu boş verin de siz bana biraz daha kendinizden bahsedin.
-Gençlik döneminde yaşadığım çaresizlikler oldu. Üniversitede okumak istiyordum, bunun için gerekli ekonomik desteği babamdan alamıyordum. Burs için başvurdum, aylarca beklemek zorunda kaldım. Üniversitenin kocaman amfisinde teneffüslerde tek başıma oturuyordum. Kantine gidip bir çay içecek param bile yoktu. Çoğu zaman okula yayan gidip geliyordum. Bir kız arkadaşım olsun istiyordum, ama nasıl olacaktı? Beğendiğim kızları uzaktan seyretmekle yetinmek zorundaydım. Okulun son senesi bir kızla tanıştım. Birbirimize bağlandık. Güzel günlerdi. Okul bitti, bir işe girdim. O kızla evlendim, çok mutlu geçen yedi senelik bir beraberliğimiz maalesef onu kaybettiğim için bitti. Bu yedi seneye ait olayların tek kelimesini bile kimseye anlatmadım, anlatmam. O yıllar bizim özelimiz. Sonunda bazen ağlayan bazen gülmekten kırılan, bazen üzgün bazen neşeli, bazen haddinden fazla konuşan bazen suskun, bazen dürüst bazen ahlâksız... Bu şekilde birçok zıtlığı kendinde barındıran bir insan olup çıktım.
Doktor, “Kişilik bölünmesi!” dedi, daha doğrusu bu kelimeleri ağzından kaçırdı. Elini ağzına götürmesinden de bu belliydi..
1 .. .. 6349
Çevrimiçi Kullanıcı Sayısı:5445