Ada'm: Eylül 2010
İstanbul da sonbahardayız. Bir kaç günden beri sıcak giden hava bir az evvel yerini yağmura verdi. Her İstanbul günü gibi dengesiz. Yarın sabah güneş açar mı acaba?
Bir kaç günden beri bloga bir şeyler karalamamışım. Ada okuluna alıştı. Okul ile aramız iyi, okulda mutlu herkesi seviyor. Ben ise şunu fark ettim. Okul bana da güven vermiş. Ada okuldayken aklım onda değil. Bir şeyler yaparken "Ada ne yapıyor acaba, mutlu mu?" diye düşünmüyorum. İçim rahat. Güzel bir duyguymuş bu güvenebileceğin birine teslim edebilmek.
Bana gelince duruma ayak uydurmaya çalışıyorum. Ada'sız ne yapıyormuşum? Nasılmışım bilemiyorum. Biraz şaşkın, bir sudan çıkmış balık havası yaşıyorum.
Ada'yı bırakıp kimi zaman çarşıda yada bir kafede vakit öldürüyorum. Bazen eve gelip iş yapayım diyorum. Genellikle bilgisayara dalıp gidiyorum. Eeee artık yavaş yavaş kendime yeni bir şeyler bulmalıyım. Sanırım bir süre sakin sessiz geçireceğim. Kitabımı alıp bir kafede keyif yapacağım. Sonra artık yapmam gerekenlere başlayacağım. Belki müşavirlik sınavına girer staja başlarım, belki sınavı boş verir iş bulurum. Belki evden yapabileceğim bir şeyler yaratırım.
Ama önce karışık olan içimi düzenlemeliyim. Kızıma okul aramak, okul seçmek, onu oraya gönderip yalnız kalmak. İşi gücü olmamak, plansız ve amaçsız kalmak biraz yorucu ve üzücü. Ama onun büyüdüğünü görmek, büyürken yanında olabilmek mükemmel....
Bu sabah Ada'yı okulun kapısından bıraktım. Galiba ruhumu da orada bıraktım. Kendimi terk etmiş gibi hissediyorum.
Ada sabah uyandı. Dün "goodmorning" öğrenmişler bana onu söyleyip duruyordu. Bende onu bu sabah "goodmorning" diye uyandırdım. "Ben okula gitmek istemiyorum. Okulu sevmiyorum, öğretmenimi sevmiyorum. Ben bir tek seni seviyorum. Senin gitmeni istemiyorum" dedi. Ooofff içimi cız ettirdi. Ama zaten macera burada başlıyor. Yoksa daha öncede dediğim gibi. İtiraz etmese bir sorun olduğunu düşünürdüm. Bu kadar kolay alışması imkansız çünkü :)
Ona anlattım "Adacım öğretmenin ve arkadaşların seni çok seviyorlar. Öğretmenin benim yerime geçmeye çalışmıyor. Ben senin annenim ve benimde işlerim var. Sen okuldayken ben işlerimi halledip seni öğlen alacağım." "Bugün kitap günü götürdüğün kitabı okursunuz. Tokalarını, diş fırçanı ve ördekli terliklerini öğretmenine ve arkadaşlarına göster" sonrasında bir miktar laf kalabalığı ile Ada konuyu kapatır.
Bir miktar oyalanma taktikleri kullanıldıktan sonra giyindik, hazırlandık, çıktık. Okula geldik. Öğretmeni karşıladı. Ada içeri girdi. "Adacım bana öpücük ver ben gidiyorum" dedim. tam abartılı bir tepkide bulunacaktı ki öğretmeni Ada'nın getirdiği kitaba "aaa ne güzel bugün bunu mu okuyalım. dedi. Bende "Ada bu kitabını çok seviyor" dedim. "o zaman önce ben okuyayım sonra sende anlat ne dersin?" gibi cümleleri sıralamaya başladı ben Ada'yı öptüm. Ve onlar konuşurken çıktım. Çıktım ama kapının dışında Ada'nın ağlayıp ağlamadığını dinledim. Ses duymayınca çıktım.
Eve gelince hemen okulu aradım. Ne yaptığını öğrenmek için. Sorun yokmuş. Kahvaltısını ediyormuş. Sadece biraz hırçın ve kızgın davranıyormuş. Ada tepkisi zorda kalmadıkça ağlamaz, kızar.
Kendimi, onu orada bırakınca terk etmiş, bana güvendiği halde orada bırakmış gibi hissetim. Ama biliyorum ki bunun sonu yok. Er veya geç bu olmalı. Bu okul macerası başlarken biliyordum. Ada için zor olacağı kadar benim içinde zor olacak. Kabul ediyorum Ada'dan daha çok benim için zor olacak. Hep eşimle konuşurken "Ada okula hazır olabilir. Acaba biz hazır mıyız?" diyorduk. Ve gördük ki ben pek hazır değilim ve hiç bir zaman da olamayacağım. Küçük kızımın büyüyüp benden ayrılması.... Alışacağım alışacağım.
Bugün okulda ilk günümüz. Haberci anne olarak okuldan bildiriyor.
Sabah büyük bir keyifle uyandık, hazırlandık. Çantamızı taktık sırtımıza faaliyet dosyamızı aldık elimize düştük okul yoluna. Babamız işe geç gideceği için bizimle okula geldi. Tabii Ada buna çok sevindi. Babamız, Ada ve annesini okula bıraktı.
küçük kuzum büyüdü abla oldu ve okullu oldu :)
Ada çantasını ve yeni eşyalarını öğretmenine büyük bir keyifle sergiledi. Öğretmeni eşofmanını çıkaracaktı içinde yarım kollu olduğunu görünce çıkartmadı. Şu anda sınıfta 3 kızlar daha başlamayan öğrenciler var. Ama çokta artmayacağa benziyor. Sınıfta ise bir öğretmen bir de yardımcı öğretmen var. Neredeyse her öğrenciye 1 öğretmen düşüyor. :)Beni de sınıflarına davet ettiler. Bir süre yanlarında durdum. Sonra müdürün odasında beklemenin daha uygun olacağını düşündüm onu öğretmeni ve arkadaşları ile bıraktım. Sonra serbest oyun odasında oyunlar oynadılar.
Saat 9 gibi kahvaltı saati başladı. Eller yıkandı. El yıkamak zaten Ada'nın en sevdiği aktivitedir zaten. Kahvaltıda önce tabağındaki reçeli görüp "ben reçel sevmem bunu yemem" dedi. Öğretmeni "güzeldir dene istersen" falan dedi ama Ada hiç yanaşmadı. Ada aslında tüm yemeklerin tadına bakar ama reçeli hakikaten denemiyor bile denemeye kalksa bile daha diline değer değmez "beğenmedim" diyor. Aman yemesin çokta kayıp sayılmaz. Sonra tabağa baktı. İçinde zeytin, peynir, domates, kuru kayısı, poğaça (poğaça çok güzeldi bu arada ekmek gibiydi yağsız) ve süt vardı. Kahvaltılıkları masanın üzerine dağıtılmış şekilde değilde tabağında görünce şaşırdı. "ee kahvaltı nerede?" dedi. Evde ben yumurtasını yada omlet falan gibi şeyleri tabağına koyuyorum. Diğerlerini kendisi tabağına alıyor çünkü. Tuhaf geldi ama hemen uyum sağladı. Kahvaltımızı sorunsuz yaptık. Sohbet ederek yedi. Ben yanına girmedim. Müdürün odasından mutfak görünüyor oradan izledim. Ada sadece beni 1 kez çağırıp poğaçasını nasıl yediğini gösterdi. Poğaçayı da normalde hiç yemez ama poğaça ekmek gibiydi. Bu arada işin komik yanı. Ada'yı okula götürmek için bende kahvaltı etmeden çıkmıştım. Mutfaktaki bayan sağ olsun banada çocukların kahvaltılıklarından tabağa hazırlamış getirdi. :)
Kahvaltı sonrası eller yıkandı. Sınıfta arkadaşları ile resim yapmaya başladılar. Resimleri duvara asıyorlar. "öğretmenim benim resmim bitti. Bunu duvara asay mısın?" diye duvara resim astırdı. Sonra bir tane daha :) o sınıfın duvarları bayağı dolacağa benziyor.
Oyuncak odasına götürdü öğretmenleri. Ada ne gördü ise "ben bayıldım buna" diye sesi geliyor içeriden.
Ada arkadaşları ile Evcil'in oynuyor. Bayağı keyifli oynuyorlar. Bebeklerine bakıyor. Alışverişe gidiyorlar ve uykuya yatıyorlar. Ada başladı "herkes uykuya, hadi herkes uykuya,HADİ HERKES UYKUYA" öğretmeni "Adacım arkadaşların uyumak istemiyorlar galiba" "arkadaşlar hadi uykuya. Ama gece oldu" dedi. Öğretmeninin "bahçeye çıkalım" lafını duyan Ada her şeyi unutur. Montlarımızı giyelim diyen öğretmenini duyunca uzerindeki eşofman üzerini mont olarak kabul etmeyen Ada "ben bu gün mont getirmedim. Anne benim montum var mi?" diye bana geldi. " kızım üzerindeki eşofman üstü o senin montun sayılır" deyince şöyle bir üzerine baktı ve gitti.
Ada'nun en çok sevdiği yerde, parktalar. Şimdi şuradan çıksam fark etmez beni. Hoş fark etse de umurunda olmaz.
Dışarıdan Ada'nin sesi geliyor "tekrar, tekrar" Ada mutlu görünüyor. Ada mutlu ben mutlu. Şimdilik her şey yolunda gibi görünüyor. Umarım böyle devam eder. Arkadaşlarını sevdi. Öğretmenini sevdi gibi ama henüz net bir şey belli olmuyor. Öğretmenine karşı biraz mesafeli gibi ama dediklerini dinliyor. Duvar olmuyor en azından. Ada'nın en ünlü savunma mekanizması sevmediği, kızdığı yada istemediği bir şeyi yaptırmaya çalışan biri olursa duvar oluyor. Duymuyor, görmüyor ve yok sayıyor.
Birazdan çıkacağız (saat 11:30 gibi). Bugün öğlen yemeğine kalmayacağız.
Çıkışta dönmek istemedi. "Ada yarın yine geleceğiz burası senin okulun artık "dedim. İkna oldu ve geldi. Çıkarken öğretmeninde faaliyet çantasını istedi. Öğretmeni de ona faaliyet çantalarını cuma günleri vereceğini o hafta yaptıklarının hepsini eve götürebileceğini söyledi. Ada ikna olmuş gibiydi. Tekrarlamadı. İkna olmadıysa bile alınmayacağını anlayınca ısrardan vazgeçti.
1.günün notları: *Ada okuldan memnun. Çabuk uyum sağladı.
*öğretmenler çok sıcak ilgili.
*Öğretmeninin sözünü dinliyor inatlaşmıyor ki bu çok şaşırtıcı yabancıların sözünü dinlemez çünkü. Ama Ada geçen seneden öğretmen olayına alışkın olduğu için yabancılık çekmedi sanırım.
Kısacası güzel bir ilk gün geçirdik. Darısı diğer günlerin başına :)
Bugün sonunda Ada hanımın okuluna karar verdik ve kayıt yaptırdık. O kadar rahatladım ki...
Araştır, randevu ayarla, görüş, beğenme, tekrar aynı olayı baştan sar. Şusu olsun busu olsun yok şöylede olsun. off ya... çok yorucu insanın kafası karman çorman oluyor.
Ama sonunda evimize yakın, bildik, güvenilir gelen bir okul bulduk. Ada da şu anda memnun görünüyor. Bugün pedagogları ile de görüşme yaptık. Kağıtlarımızı alıp kaydımızı tamamladık. Kitaplarımızı, çantamızı, su mataramızı ve Ada'nın çok beğendiği bir kaçta kalem aldık. Yarın okulumuza başlıyoruz. Bakalım Ada bu olaya nasıl alışacak. Başlangıçta problem çıkartmayabilir. Okulu özledi, yeni de bir yer ama bir süre sonra neler olur bizi neler bekler bilemiyorum.
Şimdi erkenden yattık (ama sadece yattı hala uyumadı) sabah 8:30 gibi okulumuza gideceğiz. Kahvaltı falan edeceğiz okulumuzda... Bakalım nasıl bir gün bizi bekliyor.
Kızımın bu kadar bilinçli olduğu ilk bayramdı. Bundan sonra her bayram daha da eğlenceli gelecek ona.
Bayramdan 1-2 gün önce bayramlık aldık. Ada'ya bayram alışverişine çıkarken "annecim bak yarın bayram ve el öpeceğiz, şeker yiyeceğiz" dedim. "anne 23 Nisan mı?" dedi. Nurturia ile 23 Nisan'ı hep beraber kutlamıştık. Ada bu olayı o kadar sevmiş ki aklında o kalmış. eee diye kaldım. "yok annecim bu ramazan bayramı istersek şeker bayramı da diyebiliriz. Bu da başka bayram" dedim. Tabii Ada "ben şeker bayramı diyeceğim anne" dedi. O sırada yanımızdan bir teyze geçiyordu "ooo senin daha çok uzun ömrün var öğrenirsin hepsini" dedi.
Alışveriş sırasında özellikle Ada bir ayakkabı sever olarak yine ayakkabılarını kendisi seçti. Ayakkabıların biri lame diğeri ise kenarında fiyonk olan pembe bir bot. O kadar bayıldı ki alırken. Ada zaten hep böyle, kıyafet alırken o kadar ilgilenmez ama sıra ayakkabıya gelince iş değişiyor ve çanta :) Ayakkabılarını alır almaz "giyeyim" dedi." Yok olmaz bayramda" dedik. Botlar ve ayakkabılar cırtlı bir baktık kendisi öyle güzel giymiş gelmiş ki çok şaşırdım, duygulandım. Gözümün önünde büyüyor. Bu arada cırtlar mutlaka üst üste gelecek kenarda beyaz kısmı görünüyorsa açılıp tekrar düzeltiliyor.
Bayram sabahı olduğunda ananeye giderken eşofmanların altına giymek istedi. "bayramda giyecektik bayram oldu" dedi. Sonra kendi kendine vazgeçti "anne ben bunları dışarıda giyersem ananemin evinde bunlarla gezemem. En iyisi ben bunları ananemin evinde giyeyim" dedi. :)
Ananemize gittik kahvaltımızı ettik. El öptük, bayram harçlıklarını cebine koyduk. Kendi parası olması o kadar hoşuna gitti ki. Babası ile karar verdik bu bayram topladığı bayram harçlıkları ile istediği gibi oyuncak alabilecekti. Ve uyguladık ta. 2. günü bir oyuncakçı yağmaladık. Ada çok mutlu oldu. Alışkanlık bu ya "sadece bunu alıcam di mi? diyor. "Senin bayram harçlıkların paran yetiyorsa al" dedik. 3-5 şey aldı ve o kadar mutlu oldu ki.
Bayram benim içinde şeker ve harçlıktı. Harçlık bitti eski tadı kalmadı. Şimdi Ada'ya bayram coşkusu yaşasın diye tüm ritüelleri gerçekleştirmeye çalışıyoruz. Bayramlık, bayram namazı, ananede tüm aile yapılan kahvaltı ardından bayramlıkları giyip el öpme ve şeker, harçlık. Sonra gelen misafirleri ağırlama ve misafirliğe gitme (en sevmediğim kısmı da bu). Ada misafirlere çikolata tuttu ama daha önce çikolata almış olanlara vermedi. "Sen demin yemiştin alamazsın" diyerek. :)
En güzeli ve Ada'yı en mutlu edeni ise babası 5 gün boyunca yanındaydı. Dün sabah baba işe gitti Ada uyandı. Yani rüya bitti. "ama ben bir tek seni istemiyordum. Babamla halamı da istiyordum." "Baban işe gitti kızım tatil bitti ama akşam gelecek hafta sonu da evde olacak" "hayır ama ben babamı uyandıracaktım" üüüfff keşke iş olmasa bir yerlerden para gelse sürekli kızım babasıyla doya doya vakit geçirse.
Bir bayramda böyle geçti gitti. Darısı 9 günlük kurban bayramının başına aile
cek dört gözle bekliyoruz.
Boya küpü ADA
Not: Önemli bir kısmı atlamışım. Bayramın 1.günü ben makyaj yaparken küçük kuzumunda makyaj yapmasına izin verdim. Bayıldı bayıldı. Bir ara ruju kendisi sürmeye kalktı. Tabii her çocuk gibi ağzı burnu bir birine karıştı. Ama çok şirindi.