Devrim geri dönüyor mu? »Askeri İnceleme
08: 00 18 Eylül
Mısırlılar, Hüsnü Mübarek'in yerini alan askeri rejimden memnun değiller.
Yüz binlerce protestocunun diktatör Hüsnü Mübarek rejiminin devrilmesinden altı aydan kısa bir süre sonra Tahrir Kahire Meydanı'na dönüşü, Mısır devriminin yeni bir aşamasına başladı. Ülkenin diğer şehirlerinde kitlesel gösteriler yapıldı. Mısır toplumunda, kitlenin hayal kırıklığı, devrimin uzak bir köşede olması gerçeğiyle kaynıyor. Ayrıca, Mısırlılar, eski Mübarek rejiminin kilit halkının yerlerinde kalmasından ve çok azının sorumlu tutulmasından çok mutsuzlar.
Mübarek rejiminin devrilmesinden sonra Mısır'ın sorumluluğunu üstlenen askeri hükümet oldukça iyi başladı. Bununla birlikte, demokrasinin zorla yerleştirilebileceğine ve Savunma Bakanı Mareşal Hüseyin Tantawi liderliğindeki ordunun sadece uygun uzmanlar ekibine değil, aynı zamanda net bir reform programına sahip olarak siyasi, ekonomik ve sosyal reformlar yapabileceğine inanmak artık zor. ülke.
Şu anda Mısır'da hangi trendlerin olduğunu belirlemek için, yeni siyasi sistem için, özellikle de sivil özgürlükler, ekonomik refah ve siyasi istikrar için gerekli olan birçok göstergeye dikkat edilmelidir. Bazı değişiklikler var. Siyasi partiler için daha fazla özgürlük vardı, birkaç yeni gazete ve televizyon kanalı açıldı, ancak değişimin ölçeği ve hızı muhtemelen ordunun kendisi için tamamen net değil. Bu nedenle, yaşamlarında gerçek bir iyileşme görmeyen ve Mısır'ın önceki rejimden daha iyi olacağına dair sözlerini yerine getirmeyen insanlar, bir on yıl daha beklememek yerine bugün değişiklik talep etmeye karar verdiler.
Mısırlıların çoğu, iktidardaki tekelin ve zenginlik üzerindeki tekelin aynı elinde kaldığını biliyor. Mübarek rejiminin ajanlarını iktidardan kaldırmadıkça, devrimin nihai zaferi kazanacağını ve olumlu sonuçlar alacağını ümit etmek zor. Herhangi bir devrim, yönetici elitlerde köklü değişiklikler ve katılımcılarının kendi bilinçlerinde radikal değişiklikler içerir. Ve bu değişim sürecinin hiç de otomatik olmadığı açıktır. Hükümet üzerinde sürekli bir baskı ve eylemleri üzerinde dikkatli bir kontrol gerektiriyor. Bu nedenle, kitleler eski rejimin direncinin üstesinden gelmeye çalışıyor, ki aslında ortadan kalkmadı. Tek fark şu anda Mısır'daki gücün, Mareşal Hüseyin Tantawi başkanlığındaki silahlı kuvvetlerin Yüksek Konseyi'ne ait olması ve Başkan Mübarek'e değil.
Mısır devriminin kazanımları yeni demokratik anayasada korunmadığı takdirde, İslamcılar ve liberaller arasındaki zorlu çatışmanın yalnızca başlangıçta tüm ilerici girişimlerini etkisiz hale getirmeyeceği aynı zamanda askeri operasyonlar aşamasına geçebileceği de ortaya çıkıyor. Ve en kötü durumda, bir iç savaşı bile kışkırttı.
Şimdi birçok Mısırlı için, Mısır'daki devrimin doğru yöne gidip gitmediği sorusu çok önemlidir. Gerçekten, Mübarek rejiminin yıkılmasından sonra, daha önce olmadığı gibi gerçek bir demokrasi yoktur, ancak bazı Mısırlı uzmanlara göre, ülkedeki güvenlik, istikrar, yabancı ve Arap yatırımları kaybedilir ve turizm alanında büyük sorunlar vardır.
İkinci, eşit derecede önemli olan soru Mısır devrimi adına konuşma hakkına sahip olandır. Ne de olsa bir düzineden fazla politik kuvveti içerecek olan koalisyon tamamen saçmalık gibi görünüyor. Önceleri, kendi aralarında anlaşamayacakları açıktır. Üçüncüsü, bağımsız bir yargı olmadan, Mısır'daki demokrasi mahkumdur.
25 Ocak 2011 Mısır'daki popüler devrim, yalnızca değişime duyulan ihtiyacın meşruiyetini değil aynı zamanda eski hükümet sisteminin yıkılması ve modern sivil toplumun gelişmesi için de açıkça taleplerde bulundu. Askeri hükümet, radikal değişikliklere duyulan ihtiyaç hakkındaki bu mesajın istisnasız bütün siyasi partilerden geldiğini ve ardından milyonlarca Mısırlı olduğunu anlamazsa, o zaman Mısır'daki protesto hareketlerinin yenilenmesi, olası bir devrimci düzeltmenin doğrudan bir uyarısı haline gelir.
Bu arada, Mareşal Hüseyin Tantawi'nin acelesi yok: önceki sistemin “binasını” birkaç gün içinde yıkmak mümkün, ancak yerine yeni ve etkili bir yönetim sistemi kurmak uzun zaman alacak. Açıkçası, Tantawi'nin önünde çok zor bir ikilem ortaya çıktı - Hüsnü Mübarek döneminden miras kalan eski sistem, reform yapmak neredeyse imkansız. Ve yeni bir tane nasıl konuşlandırılacağını, o ve çevresini bilmiyorum. Aynı zamanda, reform yaparken Mısır'da kaosun hüküm sürdüğü çizgiyi aşmanın çok kolay olduğunun farkındalar.
Eski rejimin kara mirası, Mısırlıların yarısının Mübarek döneminde doğduğunu ve bu nedenle bazılarının yakın gelecekte yaşamlarını iyileştirmeyi ummayan bazılarının eski “istikrarlı” zamanlar için nostalji hissetmeye başlayabilecekleri ve “sessiz” yaşamlarını yaşayabilecekleri. diktatörlük döneminde oldu. Bu, yalnızca değişim, özgürlük ve demokrasi için can atanların değil, aynı zamanda bu değişikliklerden hoşnut olmayanların ve o zamanlara geri dönmeyi tercih edenlerin de, halkın hoşnutsuzluğunun paralel bir seyri boyunca devam ettiği anlamına geliyor.
Kuşkusuz, buna neden olan nedenler ortadan kalkmadıkça, Mısır devriminin sonundan bahsetmenin imkansız olacağı konusunda hiçbir şüphe yoktur. Bunlardan ilki işkence, yolsuzluk ve sosyal adaletsizliktir. İşkence teorik olarak daha az olabilir. Bununla birlikte, Mübarek döneminde poliste çalışan insanlara işkence yapanlar, çoğunlukla bulundukları yerlerde kaldılar. Veya suçlarından dolayı hiçbir sorumluluk almadan ülkenin diğer bölgelerine transfer edildiler.
Dahası, devredilen cumhurbaşkanının otoritesinin otoritesinin geçtiği ordu, devrimin yaratıcılarından net sinyaller almayacak ve kesin olarak hangi tarafta oldukları konusunda karar vermeyecek, Mısır toplumunda fikir birliğine varmaktan daha önce bahsedecek. Halkın ve otoritelerin konumlarını netleştirmek için, belki de protestocuların tekrar tekrar çıkışını Tahrir Meydanı'na götürmesi gerekir.
Şimdi Mısırlıların orduya birçok sorusu var. Ne de olsa, devrimin başlangıcında ordu halkı destekledi, bununla taleplerini desteklediğini doğruladı. Bununla birlikte, Hüsnü Mübarek neredeyse 30 yıl boyunca iktidarı gasp ettiği ve rejiminin kanunsuzluğu nedeniyle cezalandırılmayacak ve eski rejimin tasfiye edilmeyeceği takdirde, Mısırlıların bu durumla aynı fikirde olması mümkün değil.
Mısır'daki egemen seçkinlerin ve daha önce olduğu gibi yaşamak istemeyen ülke halkının çıkarlarının koordinasyonu gerekiyor. Ülkeyi yirmi yıl yağmaladıktan, özgürlüklerin bastırılmasından ve yolsuzluğun bastırılmasından sonra, Mısır'daki her şeyin yalnızca "siyasi değişim" düğmesine basarak normal hayata dönmesini beklemek zor. Gerçek demokrasinin deneyimlerinin gösterdiği gibi, değişim zaman alır.
Ancak bu geçiş süresinin uzun süre gecikmemesi önemlidir. Bu değişiklikler için Mısır anayasası reformları ve parlamento ve cumhurbaşkanlığı seçimlerinin yapılması önemlidir. Halkın baskısı altında kalan askeri rejimin şu gibi temel şartları yerine getirmesi gerekiyordu: bakanların görevden alınması - eski rejimin temsilcileri, ülkenin yozlaşmış yönetiminin reddedilmesi ve Mübarek rejiminin baş aktörlerinin kovuşturulması. Bu nedenle Mısırlıların neden eski hükümet temsilcilerinin yargılanmasındaki gerilemeden memnun olmadıkları açık.
Soruya başvurursanız da, Ocak ayında 25 protestoları ile Temmuz ayında 8 arasındaki fark nedir, bunun cevabı çok büyük olacak. Aslında, ilk durumda, insanlar diktatörlük rejimini devirmeyi ve bu şekilde Mısır reformunu açmayı başardı. Ve Temmuz 8'te Mısırlılar, devrimci kazanımları pekiştirmeye ve ülkenin askeri cuntanın diktatörlüğüne kaymasını engellemeye çalışırken somut reformlar ve değişiklikler istediler. Eğer ordunun yükümlülüklerini yerine getirmemesi durumunda, onlar ve halk arasında çatışmalar kaçınılmazdır.