Nuri GÜRGÜR Bu Aymazlıkla Nereye Kadar?
Güncelleme : 2015-09-13 22:13:50
Ortadoğu hüküm süren etnik ve mezhebi kanlı çatışmalar, Irak ve Suriye devletlerinin dağılması PKK-KCK üzerinden yürütülmekte olan ayrılıkçı-ırkçı siyasi Kürtçülük hareketine konjonktürel destek sağlıyor. HDP’nin eş başkanı sırtlarını PYD’ye YPG’ye dayadıklarını öğünerek açıklıyor.
Eldeki bulgular Suruç’taki saldırının henüz resmen açıklanmasa bile, IŞİD tarafından yapıldığını işaret ediyor. Terörü, şiddeti yöntem olarak kullanan, varlığını vahşet boyutuna ulaşan kanlı eylemlerle güçlendirmeye, yaygınlaştırmaya çalışan IŞİD’in, ülkemiz içerisinde her an bir katliam yapabilecek potansiyeli olduğunu herkes görüyordu. Seçim döneminde önce Adana’da Mersin’de, ardından Diyarbakır’da bunu açıkça göstermişti. Bu açıdan bakıldığında Suruç’ta yaptığı katliam sürpriz değildir. Bu saldırıyı serinkanlılıkla düşünmek, değerlendirmek, karşı karşıya olduğumuz tehlikelerin varlığını çeşitli açılardan çapı ve ciddiyetiyle orantılı şekilde değerlendirmek mecburiyetindeyiz. Bunu yapmak yerine, olay siyasi ve ideolojik polemiklere malzemeye yapılırsa, 6-7 Ekim’de yapıldığı gibi, toplulukları kışkırtacak, yönlendirecek ajitasyon unsuru şeklinde kullanılmaya çalışılırsa bundan kimse kazançlı çıkmaz; etnik fiili yönetenler kendilerini bir kere daha teşhir etmiş olurlar.
PKK-KCK yakaladığı konjonktürel avantajdan Türkiye içerisinde de azami şekilde yararlanmaya çalışıyor. 7 Haziran seçimlerinin sonucu ve HDP’nin başarısı hem terör örgütünün yöneticilerine hem de taraftarlarına büyük moral kazandırdı, cesaret verdi. Devletin, güvenlik politikalarını ve uygulamalarını son yıllarda devreden çıkarmış olması, her şeyi çatışmasızlığa bağlayıp, bunu başarı sayması PKK-KCK’nın işinin çok kolaylaştırdı. Bölgenin tamamında KCK sistemini hayata geçirerek, vatandaşları sadece kendi sözünü geçtiğini inandırarak, silahlı tehdidinin varlığını her an hissettirerek “öz yönetimini” oluşturacak bir ortam yakaladı. Devlete açıkça meydan okuyorlar, yolları kesiyorlar, araçları ve şantiyeleri kesiyorlar; örgüte biat etmeyen halkı göçe zorluyorlar. Son olarak Adıyaman’da bir askerimizin şehit olması PKK’nın belirlediği hedeflerden geri adım atmaya niyeti olmadığını gösteren örneklerden biridir.
Suruç’daki vahşet, güvenlik ve istihbarat zaaflarının boyutunu bir kere daha ortaya koydu. Bunu kimse siyasi mülehazalarla, particilik kaygılarıyla tevile kalkışmamalı. Aslında bu yeni bir sorun değil 6 Haziran’daki Diyarbakır saldırısının faili bilinmesine rağmen etkisiz hale getirilmemişti; bu başlı başına bir skandaldır. Böylesine bir olay gelişmiş bir medeni ülkede yaşansaydı sorumlulardan hesap sorulurdu. Ciddi bir etraflı araştırma yapmak bir yana, olaydan en ufak bir ders çıkarılmadığından Suruç’taki saldırı meydana geldi. Bu tarz aymazlıklar, beceriksizlikler, sorumsuzluklar devam ettiği sürece yeni faciaların yaşanması kaçınılmaz hale gelir.
Bir taraftan PKK-KCK elini kolunu sallayarak projelerini hayata geçirmeye çalışıyor; diğer taraftan Selefici-Cihadist örgütler, hükümetin kararsızlığından ütopik heveslerinden yararlanarak taraftar topluyorlar, taban oluşturuyorlar. Bayram sabahı Ömerli Barajı’nda IŞİD sempatizanı yüzlerce insan internet üzerinden organize olarak bir araya gelebiliyor; devlete tehdit mesajları veriliyor. Terör ve istihbarat sorunlarıyla uğraşması gereken devlet organları, servisler bu esnada ne yapıyor, hangi konularla ilgileniyor bilmiyoruz. Hükümet yetkilikleri bu kanallardan gelen raporlar, değerlendirmeler, öneriler varsa bile anlaşılan inceleyecek fırsatı bulamıyorlar. Güney hudutlarımız kevgire dönmüş durumda; her gün kim oldukları belirsiz yüzlerce insan giriş—çıkış yapabiliyor. IŞİD’İn Türkiye içerisinde binlerce sempatizanı bulunduğu sayılarının her geçen gün çoğaldığı ifade ediliyor. El-Kaide’nin değişik versiyonları Hizbu-t Tahrir gibi unsurlar selefici İslamcılık anlayışını yaymak maksadıyla yoğun şekilde çalışıyorlar; neşriyat yapıyorlar. Bunlara karşı devletin etkili bir politikası var mı, bilmiyoruz görmüyoruz.
Türkiye gibi içeriden ve dışarıdan kuşatılmaya, çökertilmeye çalışılan bir ülkenin her şeyden önce iyi ve doğru işleyen bir haber alma mekanizmasına ihtiyaç vardır. Amerika ve Almanya gibi ülkeler başta olmak üzere yabancı servislerin teknolojiyi kullanarak nefes alışımızı bile kontrol edebildiği, en kritik devlet meselelerimizden, Dışişleri Bakanlığındaki görüşmelerden, konuşmalardan, bile haberdar oldukları yabancı basında yazılıp konuşuldu. Buna karşılık bütçemizden çok büyük meblağlar ayrılan, her türlü teknik imkânı, en gelişmiş araç ve sahip kılınan istihbarat kuruluşlarımızın hali ortada.
Siyasi sadakat ve bağlılık kriterlerinin esas alındığı, uzmanlık kalitesini, niteliğin ve becerinin göz ardı edildiği servislerden siyasi amaçlarla yararlanabilirsiniz; buralardan siyasi rakiplerinizi, karşıtlarınızı etkisiz hale getirecek malzemeler toplayabilirsiniz. Ama bu kurumların varlık nedenleri olan esas hizmet alanlarla ilgili belirli bir destek sağlayamazsınız.
Hem devlet, hem de toplum olarak, düşünme ve görme kabiliyetimizi körelten aymazlıklardan kurtulmak, bir an önce derlenip toparlanmak zorundayız. Parti hesaplarının ön planda olduğu, siyasi dağınıklık ve belirsizlik ortamında bunu yapmak kolay değil. Gelişmiş ülkelerde ülkenin yönetimi sadece siyasetçilerin karar ve tercihlerine bağımlı değildir. Ana konularda onlara yön veren, akli selim sahibi insanların etkili olduğu bir kamuoyu baskısı vardır. Siyasetçiler, makam sahipleri buralarda söylenenlere, yazılanlara itibar ettiklerinden yanlışlarını gurur meselesi yapmadan düzeltme imkânı bulurlar. Türkiye’de hemen her şey siyaset alanı ile sınırlı kaldığından, siyasetçiler görüş ve tercihlerinin keramet olduğuna inandıklarından bunları değiştirmek bir yana tartışmayı bile zaaf sayarlar.