Bitik Adam Kitap Özeti - Giovanni Papini
1 İnceleme - 6 Alıntı - 4 Paylaşım
Bitik Adam Konusu ve Özeti
Düşsel Konçerto Cilt: 1 kitabının da yazarı Giovanni Papini tarafından kaleme alınan Bitik Adam kitabı Roman (Çeviri), türünde okuyucusu ile buluşuyor. MonoKL yayınevinden 2016 yılında 9786055159443 isbn kodu ile kitapçılarda satışa sunulan Bitik Adam isimli kitap 276 sayfadan oluşuyor. Kitabı Türkçe'ye Sinem Carnabuci çevirmiştir. Bitik Adam kitabını okuduysanız mutlaka oyunuzu, kitap incelemelerinizi ve alıntılarınızı bekliyoruz. Neokur kullanıcıları fikirlerinizi merak ediyor!
Sayfa: 276 sayfa Basım Tarihi: 2016
Bitik Adam İncelemeleri
Edebiyat yönünden çok dalgalı bir eserdi öfkeli bazen bazen durağa. Yazar bunu bildiği için kitabı bir klasik müzik konseri bölümleri şeklinde yazmış. Hızlı bölümlerle başlıyor tempo düşüyor ve sonra daha yavaşlıyor. Yazar aslında kitapta kendi hayatını anlatmış otobiyografik bir kurgu. Yazar çocukluğunu gençliğini yalnızlığını tutkularını ideallerini anlatmış. Mükemmeli arama sürecini anlatmış. Yazar mükemmeliyetçi bir yapıya sahip muhalif asi ve isyankar. Bütün hayatı boyunca hep ''en'' olmak istemiş fakat başarılı olamayınca yarım bırakmış pek çok başladığı şeyi. Kitap daha çok kendi ile konuşmaları içeriyor. Kitabı anlatan yazarın kendisi; kurgusal olayları gayet yavaş tempoda ve dönemin şartlarını ortaya dökerek düz anlatmış. Ama kendini anlatma ya da kendini savunma anları edebi yönden güçlü ve felsefe içeriyor. Bu felsefeye katılıp katılmamanız önemli değil kendini savunuyor çünkü neden böyle davrandığını sosyal hayatın baskısını ve tabii insan ilişkilerini. Bu dönemleri daha çok sevdim doğrusu.
Bitik Adam - S41
Bitik Adam Sözleri ve Alıntıları
Benim için gerçeklik okulda, sokakta, evde olan değil, kitaplarda, yaşadığımı daha çok hissettiğim yerde yazandı. Yaz sıcağıyla kavrulan bazı öğle sonraları, Garibaldi'nin meltem esintisiyle havalanan peleriniyle, hayvan sürüleri ve bozkırdaki çarpışmaların arasından dörtnala ilerlediğini görürdüm; kasvetli ve yağmurlu sabahlarda, atların ve Avrupa'daki bütün posta yollarındaki o seslerin arkasından sövüp sayan Alfieri Kontu'nun yanında olurdum; akşamları ise her biri safir mavisi bir kartonla ciltlenmiş, birçok ufak cilde u facık yazılarla basılmış bir Plutarkhos"un şanlı karakterleriyle birlikte, etkileyici zafer konuşmaları ya da vatansever kinle tir tir titrerdim.
''Ben mutlu olmak için yaratılmamışım, hazzı aramamalıyım; mutluluğun sıcak ve pışpışlayan kollarına sığınıyorsam suç bende!
Yaşamımda fazlaca düzen, fazlaca barış, fazlaca durgunluk hüküm sürüyor artık. İnsanoğulları kafalarını koyacak yer bulamazken ben antik bir binada, her daim yenilenen bahçelere nazır, güneş alan ve içinde uyuyacak yataklar, oturacak geniş koltuklar, yemek yenilecek çukur tabakların bulunduğu beş odalı bir evde yaşıyorum. Hiçbir şeyim eksik olmasa da fakirim. Dumanı tüten bir çorba ve çıtır çıtır, iyi pişmiş bir ekmek oluyor her gün masamda. Lanetlenmiş bir evlat misali uzaklaşmak isteyen bir insanın yüzüne de biraz gülümsüyor dünya.''
(Sf; 230, Monokl Yayınları)
''Ben ne sevinçli ne huzurlu ne mutlu ne de zengin olmak istiyorum. Tüm talihsizlikler başımda dolaşsın, sayısız felaket yaşam yolumu kessin istiyorum. Hastalıktan dişlerim takırdasın, yoksulluk evimi boşaltsın, aşk beni aldatsın, dostlar beni terk etsin, kurtçuklar üzerimde salyalarını bıraksın, yüksek ateş ve çılgınlık aklımı başımdan alsın; düşmanlarım peşimi bırakmasın ve beni vursun; sevdiğim yegâne kişiler yanı başımda, bir kez bile inlemeden ansızın ölsün... Dünyadaki tüm acılar benimle gelsin: Ancak bu sayede anlaşılacak, bir insan mı yoksa bir paçavra mı olduğum, beni ayakta tutanın ruhum mu yoksa iskeletim mi olduğu.
Saçlar ağarırmış, yanaklar sarkarmış, alın kırışırmış, gözyaşları akarmış ne umurumda? Benim aradığım çiçekler sadece umutsuz yalnızlıkta büyüyor; hiç solmayan, hiç boynunu bükmeyen, mis gibi kokan ve sonsuza dek yaşayan çiçekler büyüyor. ''
(Sf; 231, Monokl Yayınları)
''Sanırım hayatı boyunca daha büyük bir başarısızlığa uğramış başka bir adam daha bulmak zordur. Kaybedeceğim hiçbir şey kalmadı. Başkalarını ayakta tutan tüm ipler ve destekler kesildi. Gökten inenler de aynı ( dinler ve inançlar) yeryüzüne çivileyenler de (dogmalar ve prensipler). Kötülük kıyısının dibindeyim; vazgeçtim, vazgeçmek zorunda kaldım; bıraktım ve bırakıldım.
Bilgi yetmiyor bana; insanlardan iğreniyorum, en çok da kadınlardan; edebiyattan tiksiniyorum, ilham gelmiyor; şöhret midemi bulandırıyor, hayatım pis ve usandırıcı; bedenim çöküyor ve ilk, büyük ve yegâne arzum, kudret arzum artık bir arzu bile değil. Tüm değer direkleri bu içsel kıvranışlar içinde kırıldı; tüm umutlar geçen yılların karanlığında soldu; olası son umutlar ise bir dünyaya, artık vaatler ve davetler barındırmayan bir yaşama tutunmaya yarayan çengellerden ibaret sadece. Gösteri bitti: Sahne dekorları duvara doğru döndürüldü, ışıklar söndü, şarkıcı kadınlar kraliçe kostümlerini çıkardı ve siyah elbiseleriyle faytonlara binip uzaklaştı; enstrümanlar, bir daha asla açılmayacak nota defterlerinin yanında terk edilmiş ve sessiz bir hâlde orada kalakaldı. Bu fazlasıyla boş sessizliğe la sesi vermek için havada titreşmeye devam eden son notayla bitti şenlik. İki çıkış yolu kaldı geriye: Ya bütünüyle bunamak ya da intihar etmek.''
(Sf; 242, Monokl Yayınları)
Bitik Adam Paylaşımları
Bitik Adam, Giovanni Papini
"İçtenlikle söylemem gerekirse hiçbir şey umurumda değil.."
29.08.18 beğen 3 cevap
Bitik Adam, Giovanni Papini...
Artık hiç kimse karşılıksız hiçbir şey yapmıyor. Dinler bile, sanatlar bile, felsefeler bile kazanç üzerine kurulu.
İnsani çalışmalar, karşılığının istinasız ödenmesi beklenilen çeklerdir.
Ben hiç çocuk olmadım.Çocukluğum olmadı.
Çocuksu esrimenin sıcak ve güneşli günleri; saflığın engin huzuru; evrenin gündelik keşfindeki sürprizler: Nedir bunlar? Bilmiyor ya da anımsamıyorum. Sonradan kitaplardan öğrendim bunları; şimdi ise gençlere bakarak tahminde bulunuyorum. Bu duyguları ilk kez, yirmi yaşından sonra, birkaç mutlu ateşkes ya da boş vermişlik ânında hissettim ve yaşadım. Çocukluk aşktır, neşedir, kaygısızlıktır ancak ben geçmişteki kendimi hep ayrık, mahzun, düşünceli görüyorum.
Çocukluğumdan beri kendimi, nedendir bilmem, korkunç derecede yalnız ve farklı hissettim. Bizimkilerin yoksulluğundan mıdır, yoksa başkaları gibi doğmamış olduğumdan mıdır acaba? Bilmiyorum. Tek hatırladığım, genç bir teyzenin bana altı yedi yaşlarımdayken ihtiyar adını takmış ve bütün akrabalarımın bunu kabullenmiş olduğu. Gerçekten de çoğu zaman ciddi ve çatık kaşlıydım. Başka çocuklarla dahi çok az konuşurdum; iltifatlardan sıkılır, yalakalıklardan rahatsız olurdum ve en güzel çağdaki arkadaşların dizginsiz gürültü patırtısına minicik, yoksul ve karanlık evimizin en korunaklı köşelerindeki yalnızlığı yeğlerdim. Kısacası şapkalı hanımların ''huysuz çocuk'', saçları açık kadınların da ''kara kurbağası'' adını verdiği türde biriydim.''
[Bitik Adam, Giovanni Papini, Monokl Yayınları, Çeviri: Sinem Carnabuci, Sf: 11]
#Sadece kitabı çekecektim hâlbuki. Tam çekim esnasında, yeğenin kıpır kıpır, huylu hâllerinden ötürü sabote oldu fotoğraf. Sonrası malûm; üşengeçlik.
18 beğeni · 17 yorum
Tam beni anlatmış diyordum, o zamanlar sokaktan eve beni zorla getirdikleri aklima geldi vazgeçtim. Ama şimdiden yorgun ve yaşlı hissettiğim doğrudur. Neden bilmiyorum, çağımızın hastalığı diyerek topu içinde bulunduğumuz yüzyıla atıyorum. :)
26.12.17 beğen cevap
Çok şükür ki Thomas Bernhard'ın kitabı
Çok güzel bir manzara daha anlamlı olmuş ??? ben senin o ayaklarını ıssıra ıssıra yerim ya fındık kurdu seni, ayy kanim kaynadi bak şimdi ??
-O. V. Vijayan