5. Markopaşa Yazıları ve Ötekiler
8. Halil Cibran
12. Akilah Azra Kohen
Markopaşa Yazıları ve Ötekiler
Tuğçe Kaşmer bir alıntı ekledi.
@tugcekasmer·Dün 02:30·Kitabı okudu
"Oysa insanlar nasıllardır, biliyor musun? Duyguları için de bir ev inşa etme ihtiyacı duyarlar. Duygularına kendi içlerinde, yüreklerinde sahip olmak yetmez onlara: Onları dışarıda da görmek, onlara dokunmak ister ve bu yüzden onlar için de bir ev inşa ederler."
Biri, Hiçbiri, Binlercesi, Luigi Pirandello
ugursasun bir alıntı ekledi.
Yalnızlığa muğlak bir yaklaşım. Kendimsiz.
Yalnızlık hiçbir zaman sizinle birlikte değildir; her zaman sizsizdir, ancak çevrenizde bir yabancı varken olanaklıdır: yer ya da kişi , ne olursa olsun , sizi tümüyle görmezden gelen, sizin de onu tümüyle görmezden geldiğiniz bir yabancı ; öyle ki isteminizle duygunuz kaygılı bir belirsizlik içinde yitik, asılı kalır; sizinle ilgili her doğrulama durduğu için, bilincinizin özdenliği de durur. Gerçek yalnızlık , kendi başına yaşayan, sizin için ne izi ne de sesi olan ,böylece de yabancının siz olduğu yerdededir.
İşte böyle yalnız olmak istiyordum ben. Kendimsiz.
Biri Hiçbiri Binlercesi, Luigi Pirandello
Betül* Biri, Hiçbiri, Binlercesi'ni inceledi.
Düzenlendi: Dün 04:24Gönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@SophieHatter·Dün 00:19·Kitabı okudu
·5 günde·Beğendi·Puan vermedi
İnsanın insanla olan temasında "anlaşılmak" isteği -belki de kaygısı- şüphesiz çok büyük öneme sahip. Bana göre kişinin kendi yansımasını bir başkasının gözlerinde görebilmesidir anlaşılmak. Peki ama gerçekten mümkün müdür bu? Bir insan 'gerçekten' anlaşılabilir mi, yahut bundan emin olabilir mi?
Pirandello bu durumu psikolojik rölativizm adı da verilen (kendisi böyle bir adlandırma yapmıyor kitabında), kişinin başkalarınca birden çok gerçekliğe sahip olması durumu ile izah ediyor. Kitaba adını veren biri, hiçbiri, binlercesi olmak da buradan geliyor. Moscarda için bir takıntı halini alan bu konu zamanla oldukça trajik bir hal alıyor. Hatta durum o kadar ciddileşiyor ki, baş karakterimiz kendine yabancılaşıyor. Kendi gerçekliği kendisine yetmiyor. Kendi benliğine sahip çıkamaz, kendisini 'bütünüyle' tanımlayamaz hale geliyor.
"İçimdeki bu yabancıya nasıl katlanacaktım? O yabancı aynı zamanda ben iken, onu nasıl görmezden gelebilecektim? Onu nasıl kâle almayacaktım? Benim gözlerime perdeli, başkalarının gözü önünde serili "ben"i bir ömür boyu içimde taşımaya mahkûm oluşumu nasıl kabullenebilecektım?"
Neden ben benim, doğrusu ben kimim minvalinden soruları da tartışılıyor kitapta. Moscarda ayna karşısında kendine, kendi deyimiyle içindeki yabancıya, dış bir gözle bakma çalışmaları sırasında, kendine bu soruları soruyor.
"Kimdi o? Ben miydim? Ama bir başkası da olabilirdi! Orada duran kişi herhangi biri olabilirdi. Yalnızca ben değil, benim haricimde bir başka kişi de şu kızılımsı saçlara, şu inceltme işareti gibi kaşlara, şu sağa yatık duran burna sahip olabilirdi. Böyle duran bu adam neden illa ki ben olmalıydım?"
Peki ya iç ve dış arasındaki uyum? İç mi dışarıya yansır, yoksa önceden tayin edilmiş bir düzenin ürünü müyüz? "Önceden tayin edilmiş bir düzenin ürünü olmak", ne demek istiyorum bununla? Dış görünüşümüzü seçemiyorsak karakterimizin, görünüşümüzle uyumlu gelişmesi tesadüfi midir? Örnek verecek olursam daha netleşecek eminim ki. Yüz hatları yumuşak bir insanın ağırbaşlı ve uysal bir insan olması ihtimali de oldukça yüksektir. En azından ilk bakışta bu izlenimi alırız kendisinden ve ilk izlenimler genelde doğru da çıkar. Peki ya neden? Karakterinin bu şekilde gelişmesinde mizacın da çok büyük payı var elbette, hatta muhtemelen şartların da. Peki bu kişi neden böyle bir vücutta can buldu? Ben bunun bir rastlantı olmadığını düşünmekle beraber, için de dışarıya yansıyarak belli değişiklikler yapabildiğini düşünüyorum.
(Biraz da sondan bahsetmek istiyorum. Eğer kitabı okumadıysanız bu kısmı atlamanızı öneririm.)
Eskiden herkesçe "tefeci Moscarda" olarak bilinen başkarakterimiz nihayet amacına ulaşıyor ve isminin önünden bu ifadeyi siliyor. Siliyor silmesine de, yerine bir başkası ekleniyor; "deli Moscarda" oluyor artık. En son cümlede "...kendi içimde değil, dışarıdaki her şeyin içinde, bütünüm." derken 'bütün' olmaktan kastı artık herkesin gözünde tek bir şeye, yani deliliğe, indirgenmiş olmasından kaynaklanıyor. Bu anlamda sonu benim için oldukça üzücüydü...
Kısaca kitabın genelinden bahsedecek olursam yer yer tekrara düşer gibi olsa da büyük oranda beğendim kitabı, tavsiye ederim.
Böylece ilk incelememi yazmış bulunmaktayım. Kitabı bitireli 5 gün oldu, ancak geri dönüp bir şeyler yazmak istedim. Bundan sonra okuduklarım hakkında az dahi olsa bir şeyler yazmayı planlıyorum. Hem böylece ileride dönüp bakarsam okurken neler düşünmüşüm daha iyi hatırlarım, hem de belki bir başkası istifade eder yazdıklarımdan. Ne de olsa hayat paylaşınca güzel...
Luigi Pirandello, Nevin Yeni (Çevirmen)
8.3/10 (217 Oy)
Gamze bir alıntı ekledi.
@Gamze2705·13 Oca 21:25·Kitabı okudu
Kendini ayırt etmek ölüme eşdeğerdir.
@Gamze2705·13 Oca 20:59·Kitabı okudu
Inancımı kendi bildiğim gibi, başkalarının yaptırdığı binalarda diz üstü çökerek değil de , kendi ayaklarımın üstünde yaşamayı tercih ettim.
Gülşah Biri, Hiçbiri, Binlercesi'ni inceledi.
@Gullu07·13 Oca 18:24·Kitabı okudu
insanın içindeki bölünmeyi anlatıyor diyebilirim. Fakat insanın içsel yolculuğunu anlatan daha iyi kitaplar okuduğum için bu kitap biraz mizahi bir dille yazılmış olmasına rağmen öyle çok çok tatmin etmedi beni.
Luigi Pirandello, Nazlı Birgen (Çevirmen), Birgül Göker Perdisa (Çevirmen)
İrem Taş Düşüş'ü inceledi.
@Unamunomiro·13 Oca 18:12·Kitabı okudu
Kitabı okumaya başladığımda daha ilk 20 sayfayı bitirmeden 3 alıntı paylaşmıştım bile. Kitabın her sayfasında altı çizilecek, üstünde durup düşünülecek bir ya da birkaç cümle muhakkak bulunuyor. Ben de bu yüzden kitabı alıntılamaktan vazgeçtim, zira tüm kitabı alıntılamadığım sürece, yaptığım alıntıların kitabın kalan kısmına haksızlık olacağını düşünmeye başladım.
İşte böyle bir kitaptı Düşüş, her satırı kıymetli, hazmetmesi zor, yavaş ve dikkatli okuma isteyen ve ufuk açıcı bir felsefik romandı. Dostoyevski’nin Yeraltından Notlar’ı, Sartre’ın Bulantı’sı, Unamuno’nun Sis’i, Pirandello’nun Biri, Hiçbiri, Binlercesi romanı gibi çok sevdiğim ve dönem dönem açıp tekrar tekrar okuduğum varoluşçu romanların arasına bu kitap da eklendi.
Camus’nun incecik ama bin sayfalık kitaplarda bile olmayan yoğunluğa sahip eserlerden oluşan külliyatını en kısa sürede tamamlama isteği doğuran bu kitabı şiddetle tavsiye ederim. Albert Camus Düşüş
Albert Camus, Hüseyin Demirhan (Çevirmen)
8.2/10 (1.218 Oy)
1. Biri Hiçbiri Binlercesi
Luigi Pirandello, Şadan Karadeniz (Çevirmen)
2. Biri, Hiçbiri, Binlercesi
Luigi Pirandello, Ivon Cerrahoğlu (Çevirmen)
3. Biri, Hiçbiri, Binlercesi
4. Biri, Hiçbiri, Binlercesi
Luigi Pirandello, Fuat Sevimay (Çevirmen)
5. Biri, Hiçbiri, Binlercesi
'biri,hiçbiri,binlercesi' ile ilgili yazarlar
1. Luigi Pirandello
2. Fuat Sevimay
3. Şadan Karadeniz
4. Nazlı Birgen
5. Nevin Yeni