Emir demiri keser - Niyazi PAKYÜREK - Bursa Hakimiyet
28 Ekim 2015 Çarşamba, 07:36
“Emir, emirdir.” “Emir demiri keser.” Emirler doğaları gereği nihai ve kategoriktirler. Konunun bu kadar az düşünülmesinin nedeni bu olabilir. Emirler, gerekli oldukları için bize doğal görünürler ve biz onları her zaman var olmuş bir şey olarak kabul ederiz. Emirler dilden eskidir. O halde bir yönüyle emir hayatın denklemidir.
Emrin en eski sonuçlarından biri kaçıştır. Kaçış, bir hayvana daha kuvvetli bir başka hayvan tarafından, kendisinin dışındaki bir şey tarafından dikte edilir. Kaçış yalnızca görünürde kendiliğinden ortaya çıkar; tehlikenin her zaman bir şekli vardır ve hiçbir hayvan bunun farkına varmadıkça kaçmaz. Kaçış emri bakış kadar güçlü ve doğrudandır.
Emirle ilgili olarak insanın dikkatini çeken ilk şey, emrin bir eylemi başlatmasıdır. Belirli bir yönü işaret ederek uzatılmış bir parmağın, emir etkisi olabilir. Burada söz konusu olan tek şey verili bir yöndeki hareketle, belirli bir eylemin başlatılmasıdır. Parmağı gören bütün gözler aynı yöne çevrilir. Sanki emir için en önemli şey, yönü belirlenmiş harekettir.
Hiçbir itiraz kabul etmemek emrin doğası gereğidir. Emir ne tartışılmalı, ne açıklanmalı, ne de sorgulanmalıdır. Kısa ve nettir çünkü anında anlaşılmalıdır. Bir emirle gerçekleştirilen eylem, diğer bütün eylemlerden farklıdır. Emirlerin en büyük özelliği de dışarıdan gelmeleridir; emirler hayatın bize dayatılan bileşenlerinden biridir. Kendi içimizde gelişen bir şey değildir.
Zaman zaman ortaya çıkan, yeni dinler bulmak ya da eskilerini yenilemek isteyen o münzeviler bile, bütün bir emirler cephanesiyle birlikte, omuzlarına yabancı bir yük binmiş insan görünümünü korurlar. Asla kendi adlarına konuşmazlar; diğerlerinden talep ettikleri şey, talep etmeleri kendilerine emredilmiş olan şeydir ve başka ne yalanlar söylerse söylesinler, bu konuda dürüsttürler: kendilerinin gönderilmiş olduklarına inanırlar.
Emrin kaynağı yabancı bir şeydir; ama aynı zamanda kendimizden daha kuvvetli bir şey kabul edilmesi gerekir. Emir verenlerin iktidarı başka türlü nasıl büyür?