MERCİMEK yetiştiriciliği, bitki besin noksanlıkları ve giderilmesi
Mercimek & Yetiştiriciliği
Y azlık mercimek için ekim zamanı erken ilkbahardır. Mart ayı başlarından başlayarak Nisan ayının başlarına kadar yapılan ekimlerden yüksek verim elde edilmiştir. Ekim geciktikçe verimde azalma meydana gelir. Yabancı ot kontrolünün yapılması verimi artırır, bunun için çeşitli herbisitler bulunmaktadır. Bunların bir kısmında ekimden hemen sonra bitkiler çıkış yapmadan kullanılır. Bunun için ilgili mercilere danışmakta fayda vardır. Her zaman için mibzerle yapılan ekim serpme olarak yapılan ekimden daha iyi sonuç vermiştir.
Y azlık mercimekler için en uygun gübre dozu saf madde olarak 2-4 kg/da azot, 5-6 kg P2O5 kg/da . Yabancı ot sorunu nedeni ile ekim geç yapılıyor ise bu miktar daha da azaltılmalıdır. Yağışı biraz daha bol olan bölgelere tavsiye edilen miktarlarda azot vermek yararlı olacaktır. Yazlık mercimekte azotu yüksek dozlarda kullanmaktan ve bitkiyi kurak tehlikesine sokabilecek aşırı vejatatif gelişmeye teşvik etmekten kaçınmak gerekir.
Mercimekte Kışlık ve Yazlık çeşitler birbirinden farklıdır.
Yazlık olan çeşitler kışlık olarak ekilirler ise soğuktan zarar göreceklerinden hiçbir verim elde edilemez.
Kışlık çeşitlerin kıştan ve soğuktan etkilenmesi kesinlikle söz konusu değildir.
Kışlık mercimek ekimini sınırlayan en önemli faktör yabancı otlardır.
Mevcut yabancı ot öldürücüler ile etkili bir yabancı ot kontrolü yapılamamakta buda verimin düşmesine neden olmaktadır.
Yabancı ot mücadelenin iyi yapıldığı durumlarda kışlık mercimekler yazlık mercimeklere göre en az % 50 veya daha fazla
verim artışı sağlarlar.
Kışlık mercimekler Sonbaharda ekilir, en uygun ekim zamanı Ekim ayıdır.
Kışa çıkışlarını tamamlayarak giren mercimeklerden daha iyi verim alınmıştır.
Ekimin geç yapılması, verimin azalmasına istenilen verimin elde edilememesine neden olur.
Kışlık mercimekler için en uygun gübre dozu saf madde olarak 3-4 kg/da azot, 6-7 kg P2O5 kg/da.
Fazla miktarda gübre verilmesi verimi artırmamış aksine azaltmıştır.
Kışlık mercimekte dekara atılacak tohum miktarı ekilecek tohumun iriliğine göre değişiklik gösterir.
Tohumluğun çimlenmesi iyi ve temiz ise m2'ye 250-300 tane yeterli olacaktır.
Buda iri taneli pul mercimeklerde 10-12 kg/da civarındadır.
Mercimek ( Lens culinaris veya Mercek esculenta ) bir yenilebilir baklagil .
Mercek şeklindeki tohumları ile bilinen gür yıllık bir bitkidir.
Yaklaşık 40 cm boyundadır ve tohumlar, genellikle her birinde iki tohum bulunan baklalarda büyür.
Bir gıda mahsulü olarak dünya üretiminin çoğu Kanada, Hindistan ve Türkiye'den geliyor.
Mercimek hipogealdir, yani çimlenme tohumunun kotiledonları zeminde ve tohum kabuğunun içinde kalır.
Bu nedenle, dona, rüzgar erozyonuna veya böcek saldırısına karşı daha az savunmasızdır.
Bitki diploid, yıllık, gür, dik, ya da yayılan ve kompakt bir büyüme bitkisidir ve normalde yüksekliği 30 ila 50 santimetre arasında değişir.
Birçok kıllı dalı vardır ve sapı ince ve açısaldır.
Tüy sapı beş ila sekiz çiftler halinde 10 ila 15 yapraklar taşımaktadır.
Yapraklar alternatif, dikdörtgen-doğrusal ve geniş şekilli ve sarımsı yeşilden koyu mavimsi yeşil renktedir.
Genel olarak, üst yapraklar dalları haline getirirken, alt yapraklar mukronattır.
Sayıları bir ila dört olan çiçekler küçük, beyaz, pembe, mor, soluk mor veya soluk mavi renktedir.
Yaprakların akslarından, yapraklar kadar uzun bir ince ayak üzerinde ortaya çıkarlar.
Bölmeler dikdörtgen, hafif şişirilmiş ve yaklaşık 1.5 santimetre uzunluğundadır.
Normal olarak, her biri karakteristik lens şeklinde yaklaşık 0.5 santimetre çapında iki tohum içerir.
Tohumlar ayrıca benekli ve benekli olabilir.
Birkaç ekili mercimek çeşidi yaprakların, çiçeklerin ve tohumların büyüklüğü, tüylülüğü ve renginde farklılık gösterir.
Mercimek kendi kendine tozlaşır.
Çiçeklenme en alt tomurcuklardan başlar ve akropetal çiçeklenme adı verilen yavaş yavaş yukarı doğru hareket eder.
Tüm çiçeklerin tek dalda açılması için yaklaşık iki hafta gerekir.
İkinci günün sonunda ve çiçeklerin açılmasından sonraki üçüncü günde tamamen kapanırlar ve renk solmaya başlar.
Üç ila dört gün sonra, kapsüllerin yerleşimi gerçekleşir.
Türler, ister bölünmüş ister bütün, kabuklu veya kabuksuz olsun, boyutlarına göre sınıflandırılabilir.
Tohum kaplamaları açık yeşilden koyu mora kadar değişebilir, ayrıca bronz, gri, kahverengi, siyah veya benekli olabilir.
Kabuklu mercimekler sarı, turuncu, kırmızı veya yeşil olabilen kotiledonun rengini gösterir.
Mercimek, kumdan kil tınsına kadar çeşitli toprak türlerinde büyüyebilir ve orta verimli doğurganlığa sahip derin kumlu tınlı topraklarda en iyi şekilde büyür.
7 civarında bir toprak pH değeri en iyisidir.
Mercimek, su baskını veya su loglu koşulları tolere etmez.
Mercimek, toprakların fiziksel özelliklerini iyileştirir ve sonraki tahıl bitkilerinin verimini artırır.
Biyolojik azot fiksasyonu veya diğer rotasyonel etkiler, mercimek sonrası daha yüksek verim nedeni olabilir.
Mercimek yetiştirme koşulları farklı büyüme bölgelerinde farklılık gösterir.
Gelen ılıman iklimlerde mercimek düşük sıcaklıklarda altında kış ve bahar aylarında ekilir ve vejetatif büyüme sonradan bahar ve yaz aylarında ortaya çıkar.
Bu süre zarfında yağış sınırlı değildir.
Gelen astropika, mercimek yağmur mevsimi sonunda nispeten yüksek sıcaklıklarda ekilir ve bitkisel büyüme yaz aylarında bakiye toprak nem oluşur. Bu süre zarfında yağış sınırlıdır.
Batı Asya ve Kuzey Afrika'da bazı mercimek kar yağışı olmadan kışlık ekilen ekilir.
Bitki büyümesi kar erimesi sırasında meydana gelir.
Bu tür yetiştirme altında tohum verimleri genellikle çok daha yüksektir.
Fidelik gereksinimleri ve ekim
Mercimek, önceki mahsul artıklarının çoğunu içeren sağlam ve pürüzsüz bir tohum yatağı gerektirir.
Tohum yerleştirme ve daha sonra hasat için, yüzeyin büyük parçalar, taşlar veya çıkıntılı ürün kalıntısı ile düzensiz olmaması önemlidir.
Toprağın gevrek ve yabancı otdan arındırılması da önemlidir, böylece tohumlama muntazam bir derinlikte yapılabilir.
Mercimek için bitki yoğunlukları genotipler, tohum büyüklüğü, ekim zamanı ve yetiştirme koşulları arasında ve ayrıca bölgeden bölgeye değişir.
Güney Asya'da hektar başına 30 ila 40 kilogram tohum oranı önerilmektedir.
Batı Asya ülkelerinde daha yüksek bir tohum oranı tavsiye edilir ve ayrıca daha yüksek verim elde edilir.
Tohumlar 3 ila 4 santimetre derinlikte ekilmelidir. Tarımsal mekanize ülkelerde, mercimek tahıl ekme makineleri kullanılarak ekilir, ancak diğer birçok alan hala el yayını yapmaktadır.
Üreme Mercimek yüzyıllardır önemli bir ürün olmasına rağmen, mercimek ıslahı ve genetik araştırma, diğer birçok ürünle karşılaştırıldığında nispeten kısa bir tarihe sahiptir.
1977 yılında Uluslararası Kuru Alanlarda Tarım Araştırmaları Merkezi ( ICARDA ) yetiştirme programının başlangıcından bu yana önemli kazanımlar elde edilmiştir. Hem gelişmekte olan (örneğin Hindistan) hem de gelişmiş (örneğin Avustralya ve Kanada) ülkelerdeki diğer programlarla desteklenen, dünyadaki ülkeler için arazi ve yetiştirme hatları tedarik etmektedir. Son yıllarda, yetiştiriciler ve agronomistler arasındaki bu tür işbirlikleri giderek önem kazanmaktadır. Odak noktası, çeşitli ortamların büyüyen bir nüfusun talebini karşılaması için yüksek verimli ve istikrarlı çeşitlere dayanmaktadır. Özellikle miktar ve kalitede, hastalık ve abiyotik strese karşı dirençte kaydedilen ilerleme başlıca üreme hedefleridir.
Geleneksel yetiştirme metodolojilerini uygulayarak çeşitli çeşitler geliştirilmiştir. Verim için ciddi genetik iyileşme sağlandı, ancak birkaç biyotik ve abiyotik stres nedeniyle tam üretim ve üretkenlik potansiyeli henüz değerlendirilemedi. Bu, bir geri çaprazlama programı kullanılarak çözülebilir. Bu nedenle, mutajenez yeni ve arzu edilen çeşitlerin oluşturulması için çok önemlidir. Yadav ve ark mercimek yetiştiriciliğini etkileyebilecek diğer biyoteknoloji teknikleri, meristamatik eksplantlar, kallus kültürü ve rejenerasyonu, protoplast kültürü ve iki kat haploid üretimini kullanarak mikro çoğaltımdır.