Tükenmek yok yola devam - sayfa 1 - Psikoloji - Spina Bifida
Gönderen Konu: Tükenmek yok yola devam (Okunma sayısı 9389 defa)
29 Aralık 2015, 00:25
« : 05 Mayıs 2011, 01:51 »
Dünyaya yeni gelen her bebek güler yüzlü, sevinçli, coşkulu ışıl ışıl bir HOŞGELDIN' le karşılanmayı hak eder.
Bir yabancı gibi girer yeni dünyasına minik surat, ta ki anneciğinin göğsüne başını koyana dek. Hasretle, büyük merakla beklenen bu anın karşılıklı keşifleri bir anda yabancılıktan eser bırakmaz. Bilinmez alemden bilinen dünYamıza gelen, BİZE gelen mucize misafirdir O, O an. Öyle tatlı, öyle minik, öyle naiftir ki, şaşkın bakışları, korunası halleriyle herkesi büyüler.Doşumun telaşı, heyecanı, coşkusu bir anda çevresini sarar, kutlamalar başlar. Göz aydın ziyaretleri ile önce hastane odaları sonra evler dolup dolup taşar, çiçeklerle bezenir her ıer, hediyelerle artırılır sevinçler, mutluluk büyür de büyür, heyecan, coşku günler, haftalar, aylarca devam eder.Anne, baba, ailenin dişer fertleri mutludur, gururludur.
Bu coşkulu, sevinçli karşılamadan özürlü dünıaya gelen bebekler maalesef nasiplerini alamazlar.Ziyaretler göz aydın için değil, geçmiş olsun için yapılır.Yüzler asık, mutsuz, gözler yaşlıdır.Duıgular şaşkınlık, kızgınlık, öfke, isyan, kaçış, teslimiyet, kaygı karmaşasında gidip gelir nihayet depresyon olur. Ölesin de gelir amayaşamak için şimdi daha çok sebebin vardır. Insanlar size acır, hallerine şükrederlerken. Kimisi الله'ın sınavı der, kimisi الله'ın sopası. Zordur dik durabilmek böyle zamanlarda, asıl sopa sensin diyebilmek. Acı öyle büyük, öyle gerçektir ki değerleriniz çoktan değişmiştirr, sopalar acıtmaz olur, gölge misali iner kalkarlar.
Bugün bu satırları canımdan çok sevdişim, her doğum gününü bir öncekinden daha coşkulu, daha görkemli kutladığım küçük kızımı dünyaya geldiği ikimiz için nadide olan o günde, ilk doğum gününde acı gözyaşlarıyla karşılamış olmanın pişmanlığı ve mahcubiyeti içinde yazıyorum. Onu büyük hayal kırıklığına uğratmış olmaliyım. Belki de gelişine sevinmediğimi ya da onu istemediğimi düşünmüştür öyle ya karşısında çok üzgün bir anne vardı. Nereden bilsin henüz dünyaya gelmiş bebeğim özürlü olduğunu. Onun gözüyle baktığımızda kendini dünyaya gelen herhangi bir bebekten farklı görmesi mümkün mü Bebeşimin doğumu da tüm diğer herhangi bir bebeğin doğumu gibi kutlanacak, sağlığı ise mücadele edilecek iki ayrı olay iken, bebeğimin doğumunu yas gibi yaşamanın bugün telafi edilmez pişmanlığı içindeyim.
şimdi anlıyorum, şimdi biliyorum;
Özürlülük hayatın, insanlığın olağanüstü değil gerçekte olağan hallerinden biridir. Olağandır
zira, insanın hayatının herhangi bir döneminde çeşitli sebeplerle, çeşitli derecelerle geçici veya sürekli olarak, şu veya bu görünümde olarak veya görünmeyerek, kendinde veya yakınında veya çevresinde her zaman karşılaşabileceği doğal bir insanlık halidir. Öyle doğaldır ki, risk olarak herkes için vardır. Bu anlamda kimse yarınları için özürlü olmayacağım diyemez. Özürlülük sonucunu doğurabilecek o kadar çok sebep var ki hayatın içinde, kazalar, hastalıklar, yaşlılık, deprem ilk akla gelenler.
Özürlülüğü hayatın, insanlığın olağanüstü bir hali olarak tanımlayıp değerlendirdiğimizde ise ortaya bir ikilik, bir karşıtlık, bir aykırılık, bir normal ve normal dışılık, giderek toplum içi ve toplum dışılık kavramları ve sorunları ortaya çıkmaktadır.Görülecektir ki sorunları doğuran, gerçekte hayatın, insanlığın doğal ve olağan olan özürlülük durumunu anormal ve olağan dışı görmekten kaynaklanmaktadır. Bu bakış açısıyla meydana gelen ayrımcı ortamın sorunlarını çözmek için özürlülerin toplumla kaynaştırılma çabaları ironiktir. Geçirdişi trafik kazası öncesi topluma ait olan kişi şimdi toplumla kaynaştırılmanın yolları aranan toplum dışı öteki midir ? Kim doğumsal anomalili bir çocuğu olmayacağını garanti edebilir ? Ya da kim yaşlandışında herhangi bir sağlık problemi ile felç olmayacağını, işitme ya da görme yetisini yitirmeyeceğini söyleyebilir ? Örnekler sonsuz çoğaltılabilir.
Özürlülüğe, hayatın olaşan akışı içinde karşılaşılabilecek insana ait olağan bir hal olarak bakıldığında ayrımcılık meydana gelmeyeceğinden, toplumun doğal hali içinde yer alan özürlülük unsuru hayatın her safhasında dikkate alınacak doğal bir kıstas olacaktır. Böylece yaşama dair tüm plan ve projelerimiz özürlülük kıstası göz ardı edilmeden yapılacaktır. Zira bileceşiz ki içimizden birileri mutlaka kaza geçirecek, birileri hastalanıp felç olacak, büyük çoşunluk yaşlanacak hatta günümüz imkanları ile uzun yıllar yaşlı yaşayacak, birileri özürlü doşup ömür boıu özürlü yaşayacak.
Unutmayalım bu insanlar içimizden birileri, biri benim kızım, dişeri trafik kazası sonucu bir bacağını kaybeden şimdi hayatta olmayan babaannem, bir diğeri kulakları oldukça ağır işiten büyükbabam maalesef o da hayatta değil, arkadaşlarım, komşularım, tanıdıklarım da var. Ya sizinkiler ne kadar içinizden birileri ?
Özürlülük olağanüstü bir hal değildir ama olağanüstü sonuçları olduğu kuşkusuz, hem özürlünün bizzat kendisi hem de yakınları ve çevresi için. Hayat bir öğrenmeler zinciri ise, özürlülükle bir şekilde karşılaştışınızda bir anda kitaplar devirmiş gibi oluyorsunuz, özümsemek ise biraz zaman alıyor haliyle.
Özürlülüğü doğru bir bilinçle değerlendirdiğimizde dünyaya özürlü mü özürsüz mü geldiğinden habersiz her biri birbirinden sevimli özürlü bebeklerimizin doğumlarını artık sevinçle karşılayabiliriz.
Iyi ki doğdun güzel kızım, iyi ki bana geldin.
Spina bifidalı çocuk annesi
« Yanıtla #1 : 05 Mayıs 2011, 08:43 »
Güzel paylaşım eline saglık...
11 Ocak 2018, 23:38
« Yanıtla #2 : 05 Mayıs 2011, 09:28 »
mustafa abi ben 25yasındayım kendim sbliyim erişkin olmamdan dolayıda cocuk allerji bölümüne gidemiyorum:-)
« Yanıtla #3 : 05 Mayıs 2011, 10:00 »
Alıntı yapılan: emineuran - 05 Mayıs 2011, 09:28
Burda tuhaflık var . Bahanurun lateks alerjisi bölümünde konuşulmuş Emine uran yalnış yere yazmış mesajın taşınması lazım.
« Yanıtla #4 : 06 Mayıs 2011, 10:02 »
Duygularını öyle güzel anlatmış ki..Paylaşım için çok teşekkürler.
« Yanıtla #5 : 09 Mayıs 2011, 22:25 »
duygularınızı çok güzel anlatmışsınız..ne yazıkkı günümüzde sadece dünyaya gelen bebekler için değil yetişkinler içinde toplumda böyle bi bakış açısı var insan gördüklerinde göznn içine baka baka tuhaf bi bakış sergiliyolar bi acıma tavırları fln :(
« Yanıtla #6 : 09 Mayıs 2011, 23:53 »
Alıntı yapılan: müge - 09 Mayıs 2011, 22:25
Çok doğru evet ama ben artık bunların hiçbirisini takmıyorum Ben iyi olursam yavrumda iyi olur.
« Yanıtla #7 : 10 Mayıs 2011, 00:17 »
en güzeli ve doğrusu galiba yok saymak umursamamak ve hayata sıkı sıkı sarılamak (bazen can yaksada)
« Yanıtla #8 : 11 Mayıs 2011, 01:32 »
her şey o kadar güzel anlatılmış ki yüreğinize sağlık
« Yanıtla #9 : 11 Mayıs 2011, 13:17 »
Kafası büyümeye devam ediyor Yanıt: 22 - Gösterim: 3815 - azyeb Merhaba, bebeğim hala yoğun bakımda, 2 hafta önce şant ameliyatı olmuştu ama kafası küçülmediği gibi büyümeye devam ediyor, yoğu... Devamı...