MACERA DOLU AŞTİ
Posted on Kasım 16, 2011 by ayfermalli
Bayram tatili bitti yine bir dönüş telaşı aldı yürüdü. Pazar günü akşam As Bayburt Kübra ve Gülsün’ü buluşturdu. Ve bir yolculuk daha başladı. Başladı ve sabah saat 07.00 da AŞTİ’de sona erdi. Otobüsten inerken iki kız aslında yolculuğu yeni başladığın farkındaydılar 🙂 Ve yanılmadılar. Çünkü tecrübe konuşuyordu. İki tekerlekli valiz, üç yerinden kalkmayan koli ve yolculuklarda yanlarına hiç almak istemedikleri laptoplarıyla otobüsten inen kızlar hemen iş bölümü yaparlar. Bu sefer eşyaları taşımak için araba alma sırası gülsündedir 🙂 Kübra eşyaların başında acaba Gülsün arabayla mı gelecek boş mu gelecek diye merakla beklemektedir. Çünkü Gülsün’ün sıra kuyruğuyla karşı karşıya kalacağı kesin. Ve pes etme ihtimali de çok yüksek 🙂 O da ne Gülsün ufukta elinde tekerlekli aracıyla belirir. Gülsün, sıraları aşmış gelmiştir 🙂 Kızlar sevinçle eşyaları yerleştirip arabayı sürmeye başlarlar. Direksiyon hâkimiyeti Kübra’dadır. Ehliyeti var diye öncelik Kübra’nın 🙂 Taksi duraklarına doğru emin adımlarla ilerleyen kızlar yolda başlarına geleceklerden habersizlerdi ve karşılaşacakları sıra bekleme kuyruklarından da.
Macera işte bu saatten sonra başlıyor. Hazır mıyız? Onlar gibi taksi kuyruğuna eşyalarıyla gitmeye çalışan bir öğrenci de “Ben de taksi kuyruğuna gidiyorum ben de kolimi arabaya koyabilir miyim?” diye sorar. Ve onun da eşyası alınır arabaya taksi sırasına ulaşılır. Sıranın sonu görünmüyordur. Eşyalar indirilir ve Gülsün eşyaların başında durma görevini alır Kübra taksi sırasında yerini almıştır bile. Staj için geldiklerinde aynı manzaralarla tekrar karşı karşıya kalmışlardı. Sıra ilerler, Kübra ilerler ama hala o kadar çok insan vardır ki önünde. Sıra ilerlerken bir yandan vakit de ilerler. Kızlar 08.30’da tez dersine yetişecektirler bu arada. Ve en sonunda pes eder ucunu göremediği sıra bekleme çabasından. Gülsün’e mesaj yazar. “Eşyaları emanete bırakalım ve derse gidelim bu sıra bitmez” diyen Kübra’ya, Gülsün, “ Ama arabayı bıraktık eşyaları nasıl taşıyacağız?” diye sorar. Kübra da “Bir çaresi bulunur elbet” diyerek müzakereler sonucunda sıradan ayrılır 🙂 İki kız hemen ne yapacaklarına karar verirler. En iyisi eşyaları AŞTİ’nin çıkışına taşıyıp, oradan taksiye binmek derler biri bir valizi, diğeri diğerini ve laptoplarını alırlar geriye kalan üç koliyi de orada sıra beklemekte ama kuyruğa girmemekte direnen amcaya emanet ederler 🙂 Hemen AŞTİ’den çıkılır ama orda da taksi yok, sıra çok. Hemen akıllarına eşyalarını okula taşımak gelir. Başka çare yoktur çünkü. Yemekhanenin kapısına valizleri bırakır oradan okula gidip ajansa laptoplarını bırakırlar ve ajansta belki birileri vardır ve belki bize yardım edebilir diye de kendi aralarında konuşmaktadırlar 🙂 Ama kimse yoktur ajansta. Akıllarından kolileri gidip almamak fikirleri de geçiyordur 🙂 Ama daha sonra kolilerin içindeki annelerin emekleri düşünüldüğünde yine doğruca AŞTİ’ye gidilir. Koliler olduğu yerde kızları beklemektedir ve amca da hala sıra kuyruğuna girmemiştir 🙂 Ama üç koli var nasıl taşınır bu üç koli. Önce en ağır olanının bir ucundan Gülsün, diğer ucundan Kübra tutar ve yürüyen merdivenin oraya kadar taşır. Daha sonra geri dönüp iki koliyi de alarak yürüyen merdivene doğru ilerlemeye çalışırlar. Halleri çok komiktir 🙂 Taşırken kendilerince eğlenmektedirler. Biraz ellerinde biraz sürükleyerek taşımaya çalışırlar kolileri. Onların bu haline dayanamayan AŞTİ’deki temizlikçi amca kızlara hiçbir şey sormadan temizlik arabasına kolileri alır ve yürüyen merdivene taşır. “Siz ilerleyin ben kolileri gönderiyorum” der ve koliler böylece bir aşama daha atlatmış olurlar. Şimdi sıra kolileri yürüyen yola taşımaktadır. Aynı şekilde önce biri, sonra diğer ikisi yola başarıyla taşınır. Yürüyüş yolunda Ertan Hoca kızları görür ve “Yardım etmemi ister misiniz?” diye sorar. Kızlar hocalarına teşekkür ederler ve yürüyüş solunu da bitirirler. Aman Allah’ım yolun sonunda inanılmaz bir ego sırası vardır. O gün AŞTİ’de sıra günüydü galiba her yerde sıra, herkes sıradaydı 🙂 Sıra da kolileri son aşamadan bir önceki aşama olan yürüyen merdivene taşımak kalmıştır. İki koliyi Kübra alır, arkasına bile bakmadan biran önce merdivene ulaşmak için ilerler. Gülsün’de tek koliyi ayağıyla sürükleye sürükleye merdivene ulaşmaya çalışır. Yolda bir amca Gülsün’e, “Gel birlikte iteleyelim demiş 🙂 ve Gülsün’de asansöre ulaşmayı başarmıştır. Merdiveni bitiren Kübra, Gülsün’ü beklerlerken karşısına kim çıkar ki çıkar? Sınıf arkadaşları Ender. “Yardıma ihtiyacınız var mı yardım edeyim mi?” diye soran Ender’e “Hayır teşekkür ederiz” diyemez Kübra çünkü artık çok yorulmuşlardır. Merdiveni bitiren Gülsün, Ender’i görünce o kadar sevinmiştir ki 🙂 Ender bir koliyi omzuna, diğerini eline alır ve okula doğru ilerler. Kızlar ise şaşkındır. “İki koliyi nasıl taşırsın birini bize ver” diyen kızları Ender hiç duymaz, “Ben alışkınım” der ve yoluna devam eder. Teşekkürler Ender.
Ve koliler ara kantine ulaşmıştır sonunda. Ders saati de gelmiştir geçmiştir bu arada. Şimdi sıra, yemekhanenin önüne bırakılan valizleri almaktadır. Koşturmaca yemekhanenin önüne gelindiğinde valizleri yerinde görmeyince sona erer. Aaa valizler yerinde yoktur. Kızlar yemekhanedekilere sormak için yemekhaneye kapısına gelinir. Kapı açıktır ama arkasına barikat kurulmuştur 🙂 Soğuk içeriye girmesin diyeymiş 🙂 Yemek pişirilen yerin kapısı açıktır. Amcalar, bir de bir teyze koskocaman tencerelerde yemekleri hazırlamaktadırlar. Ama kızların seslerini duymamaktadırlar. Kızlar seslerini duyurabilmek için cama vurmakta, teyze, amca diye bağırmaktadırlar. Iı ıı ne amcalar ne de teyze hiç duymazlar. Abartısız beş dakika bu ses duyurma çabası devam etmiştir. Ve en sonunda teyze kızları fark edip kapıyı açar. Kızlar, hikayeyi biraz kısaltarak anlatırlar ve teyzeye valizlerini sorarlar. Teyze’de “Sizin valizlerinizi Ali içeriye taşıdı bir şey olmasın diye” der ve Ali’yi çağırır. Ali gelir ve valizlerin olduğu yeri gösterir. Kızlar valizleri alır, Ali’ye, teyzeye teşekkür eder ve valizleri ara kantine taşıdıktan sonra artık derse giderler. Ama nasıl yorgun ve bitkindirler. Aynı zamanda başlarından geçenlere gülmektedirler. Ders bitiminde taksiye binip eve gitmeyi planlayan kızlara Hülya hoca mani olur. “Taksiye ne gerek var, çocuklar ajansta ben onları gönderiyorum sizi eve götürsünler” der ve Kenan Adem, Aykut, Yunus, Zülfikar eşyalarımızı eve taşırlar.
Bir AŞTİ macerası da böylece sona erer.
Kolileri emanet ettiğimiz amcaya,
Kolileri temizlik arabasına alıp taşıyan temizlikçi amcaya,
Gülsün’ün kolisini itmesine yardımcı olan amcaya,
Sınıf arkadaşımız Ender’e, Zülfikar’a
Yemekhanede çalışan teyzeye, Ali’ye,
Ajans arkadaşlarımız Yunus, Aykut, Kenan Adem’e
DİPNOT: ‘Sinek avliyoruz’ diyen taksiciler de bu macerayı okumalı 🙂
2 thoughts on “MACERA DOLU AŞTİ”
Uğur on Şubat 8, 2012, 7:29 pm said:
betimleme çalışması yapmıssın [:)] ama acemilik belirgin buda cok normal [:)]
Bunu daha cok rus yazarları yada yaşar kemal’in kitaplarını okuyarak “somutlaştırma” çalışmalarında daha etkili olabilir cünkü bazı noktalarda kopukluk yaşamalar olmuş sende
“Hemen akıllarına eşyalarını okula taşımak gelir. Başka çare yoktur çünkü. Yemekhanenin kapısına valizleri bırakır oradan okula gidip ajansa laptoplarını bırakırlar ve ajansta belki birileri vardır ve belki bize yardım edebilir diye de kendi aralarında konuşmaktadırla” mesala burda okulun yemekhanesi mi Aştide yemekhanemi belirsiz biraz eğer okulunsa ne ara gittiniz kısmı var [:)]
ama onun dısında iyi bir tema ama bunu sadece taksici kısmı ile bırakmak olmazdı örneğil otobüsler kısmınada vurgu yapılmalıydı sadece bir iki cümleyle geçiştirilmemeliydin yanlız benim asıl kafama takılan neden metro kullanmadınız [:)]
bak birşey daha ben “. Kızlar yemekhanedekilere sormak için yemekhaneye kapısına gelinir. Kapı açıktır ama arkasına barikat kurulmuştur [:)] Soğuk içeriye girmesin diyeymiş” su cümleyi okuyunca o barikat kısmı bomba alarmı verilmiş diye düsünmüştüm orası baya şaşırttı [:D] beklenti dısındaydı güzeldi yani hep klasik olarak öyle yazarlar yaa [:)]
ayfermalli on Şubat 8, 2012, 7:33 pm said:
Arkadaşım devam et yazmalarına böyle 🙂