Yeni Süreç – Senin Başlangıcın.
Kendi hikayene tanımadığın kahramanlar koydun. O kahramanlar merdiveni çıktı ve gitti, senin hikayeni terk ettiler, sana sorma gereği bile duymadan. Bazılarını ise hayalinde kurduğun kahramana benzemedikleri için sen kovdun hikayenden. Bıraktıkları boşluğu, başka kahramanlar ile doldurdun.. Bunca zaman. Şimdi ise kendi hikayenin kahramanı olmanın zamanı, çünkü baştan beri o boşluk seni beklemekte. Çünkü o boşluk senden başkasıyla dolamaz.
Geçmişin peşinden koştuğu, paçandan tuttuğu, ‘beni bırakma’ diye bağırdığı bir süreçtesin. Çocukluk günlerinden, bugüne kadar gelen sen ile bugün olan sen arasındaki kapının kapandığı ve hangi tarafı seçmen gerektiğini bilmediğin bir yerdesin. Belki de ilk kez kendin için bir şey yapacağın, daha önce yapmaktan çekindiğin, çünkü sana ‘yapmaman’ gerektiğini söyleyen kişilerle çevrildiğin, yapmaman gerektiğini söyleyen zihninin, korkularının olduğu ancak bugün hepsini yeneceğin yerdesin. Ailene suç buluyorsun belki, olduğun yeri hak etmediğini düşündüğün için, belki kendini yargılıyorsun. Bunların hepsi geride kalıyor. Kalmalı. Çünkü bugün kendin olma yolunda ilk günün.
Bugün geçmişe set çekeceğin, çevrene ‘ben aslında buyum’ diyebileceğin, ‘beni kabul edip, etmemeniz artık umrumda değil’ diyebileceğin, kendin olma gücünü kendinde bulabileceğin, sırtını dayadığın bütün güven duvarlarını terk edeceğin, konfor alanından çıkacağın, önünde duran korku engellerini yıkacağın yerdesin. Biliyorum, önünde duran ‘acaba?’ sorusu hala en büyük korku duvarın. Acaba bu benim için iyi mi olacak? Acaba bu bir hata olur mu? Acaba.. Acaba.. Acaba.. Bu acabalar bitmiyor ve ertelemelerin sonu gelmiyor. Yarın başlayacağım dediğin her şey yerinde duruyor, çünkü senin yarının ancak sen karar verdiğinde yarın olacak. Çünkü ‘an’ da verdiğin kararların yarın için bir hükmü yok. Çünkü ‘yarın’ senin korkularını tekrar aktif edecek. Bu bir kısır döngü ve ancak sen karar verdiğinde kırılacak. Baştan sona.
Katlan. Biraz daha katlan diyecek zihnin, belki düzelir. Belki düzelirsin. Hangi bahanelerin ışığında kendinden ödün veriyorsun? Hangi katlanışın sonucunda mutlu olduğunu gördün? Kime katlanmak zorundasın? Yermelere, küçük görmelere? Başka hikayelerde yan rol oynamalara? Başka hayatları memnun etmelere? Kendin gibi hissedememelere? Neye katlanmak zorundasın? Tutunduklarına.. AMA o bensiz yapamaz.. Onlar bensiz yolunu kaybeder.. Onlar bana muhtaç? Kendin olamadığın yerde, başkalarının gücünü az görüp, kendini onların kurtarıcısı mı yapıyorsun? Kendi hikayende kahraman olmadığın için, başka hikayelerin kahramanı olarak kendini mi avutuyorsun? Kurtarıcı olmaktan çıkacağın bir süreç. Bu seni özgürleştirecek ve onları güçlendirecek.
Yarış. Yarışın en fazla yaşandığı dönemdeyiz. İş yerinde, okulda, sokakta, evde, sosyal medyada, ilişkilerde ve arkadaş ortamlarında. Nereye gitsen, bir yarış içinde buluyorsun kendini. Daha iyi olmalıyım, bak onlar ne kadar iyiler, ne kadar başarılar, ne kadar mutlular, ne kadar çok alkışlanıyorlar. Yarış bitiyor ve seyircileri selamlıyorsun. O an gözlerinden anlıyorsun, onlar seni değil ‘yarışı’ alkışlıyor. Onlar senin sadece bir başkasını geçişini alkışlıyor ve uyanıyorsun. Yarış başlıyor ve artık koşmuyorsun. Çünkü sen bir yarışta numaralandırılmış şorttan ibaret değilsin, çünkü kendi yaşam yarışında zafere ulaşmak için birini geçmeye ihtiyacın yok. Kendine ulaşmaya ihtiyacın var. Yarış çizgisindeki kendi yansımana koşmaya başlıyorsun. Zafer büyük bir sarılma.
Vazgeçme. Her şeye rağmen çok güzel hayaller kurmuştun, gerçekleşmemesi ise senin suçun değildi. Sadece zamanı gelmemişti, tam olarak hazır olman için. Bu duyduğun zil senin için. Nedir bu zil? Çıkıp sana gelen biri belki, bir başlangıç, belki yeni bir projen, belki de hedefine yürüyecek gücün zili. Hazır hissediyorsun alana çıkmak için, bugünlere gelene kadar kendinle savaştın, şimdi her yönünü, her karakterini kabullenerek ve ‘ben buyum’ diyerek başlayacağın yol. Delirmiyorsun, dengesizleşmiyorsun, kendine yaklaşıyorsun. Bu iki senin çarpışması yeni bir sen yaratacak ve büyük başlangıç olacak.
Kaçış. YA BAŞARAMAZSAM? YA DÜŞERSEM? Karşında yansıman var ve büyük bir sarılma seni bekliyor. Başaramadığını ve düştüğünü onlar düşünebilir, fikirlerine ve düşüncelerine önem verdiğin için. Onlara senin hakkında puanlama yapmalarına izin verdiğin için. Onlara bu hakkı tanıdığın için. Bunun sonunda ise başarısızlık ve düşmek yok. Sarılma var. Onların ne düşündüğü önemli olmayacak, çünkü içten içe öyle bir duyacaksın ki zaferin sesini. Hepsine güleceksin sadece. O özgüveni hissettiğin an, tepende dikilmiş ve yargı dağıtan herkes dağılacak. Ben kaçmıyorum. Başarısız bulduğunuz veya düştüğünü düşündüğünüz kişi sizin yarattığınız bir yarışçıydı, ben ise sizin ulaşamadığınız bir hiçim. Siz hiç, hiçliğin içinde kendi yansımanızı izlediniz mi? Başarısız olan sizsiniz, küçük görmeleriniz, yargılamalarınız, üstten bakmalarınız başarısız. Siz hiç kendinizi görmemişsiniz. Başarısız olan sizsiniz.
Yönünü tayin etmek için sana işaret etmelerini bekliyorsun. Oysa, yol önünde. Oysa, bu yola çıkmak için kimseye muhtaç değilsin. Bu yola çıkamaman, bir şeylere geç kaldığını düşündüğünden. Oysa, senin zamanın şimdi başlıyor. Senin işaretinle ve bu bir yarış değil, bir haykırış. Bu haykırış ‘bana gel’ haykırışı, ‘beni bul’ haykırışı.
Bu haykırış geçmişinden bugüne kadar engelleri aşarak gelen senin. Vazgeçmeyişinin haykırışı. Kendini aramaktan vazgeçmeyişinin haykırışı. BAŞARDIN.
Facebook 68	Twitter 27	Linkedin 05	Tumblr 07
Dolunay – Bıraktığın İz