A R Z U K Ö K: Nisan 2015
Çocuklar Bizleri Affedebilecekler mi? - Arzu Kök
ÇOCUKLAR BİZLERİ AFFEDEBİLECEKLER Mİ?
Son zamanlarda ne zaman gülen gözleriyle sevimli, bıcır bıcır bir çocuk görsem aklıma hep aynı soru takılıyor: “Çocuklar, bir gün bizleri affedebilecekler mi?” Çünkü onlara hiç de hoş olmayan şeyler bırakıyoruz. Neler mi?
Ne yazık ki çocuklarımıza ne basit, tahta bir at verebildik ne de oynayabilecekleri yeşil bir bahçe. “Sokak” sözcüğünün karşılığını bırakmadık onlarda. Artık topaç da yok, çelik çomak da. Köşe kapmacayı ise koca göbekli, koca koca amcalar oynuyor onların yerine, geyik derisi kaplanmış görkemli salonlarda.
Otlar soluksuz kalmış. Kapkara asfaltlar altında güneşe hasret papatyalar. Ama bunun adı alışveriş alışmalısın çocuğum. Öğreti böyle değil mi bugün? Yani sana rahatça tükeneceğin sokaklar sunuyoruz çocuğum. Her ne kadar senden oyun sokaklarını çalmış olsak da.
Ondan sonra, adı beyaz olan, pisliklerin üzerini örtmekte kullandığımız sayfalarımız da var bizim. Pisliklerin üzerini birer birer bunlarla örtüyoruz ki sen görmeyesin, etkilenmeyesin diye. Aslında derler ki “Işıksız ve havasız ortamlarda mikrop daha çabuk ürermiş.” Ama kimin umurunda. Herkes kendi havasında.
Ama tahta atım yok diye yakınma sakın çocuğum. Oyunlar oynayacağın arsalara, parklara falanca apartman konmuş diye üzülme. Bak sana neler veriyoruz;
Sana toplar, tüfekler, ruhları satılmış kurşun askerler veriyoruz oynaman için. Çaldığımız çocukluğuna bir de kararttığımız geleceğini ekliyoruz, bencil dünyamızın tuzaklarla dolu sokaklarında.
Bizleri affedebilecek misin sevgili çocuk, bilemiyorum. Ama şunu biliyorum ki. Acıma ki bir umudumuz olsun kurtuluş için, gelecek için.
Çünkü, kirli ellerimizle kararttığımız senin çocuk dünyanda, hiç hak etmiyoruz bu bağışlanmayı, aklanmayı. Suçluyuz çocuğum. Suçlu...
Gönderen HAKKINDA zaman: 21:39 Hiç yorum yok:
Etiketler: çocuklar, Çocuklar Bizleri Affedebilecekler mi? - Arzu Kök, Şair-Yazar_Eğitimci Arzu KÖK, tahta at
Gelecek Önünde Ayağa Kalkmak - Arzu Kök
Çocukları sevmediler hiç. Atatürk çocukların önemine parmak bastığı halde sevmediler onları. Çünkü onların varlığından bile haberleri yok, olsa bile gözlerinin gördüğü yok zaten. Her zaman çok mühim başka işleri var, kimi güya vatanı milleti kurtarma peşinde, kimi dergi, gazete basıp gençleri coplatma işinde, kimi daha fazla rant elde etmek için şehirleri köstebek yuvasına çevirmek peşinde. Çocukları değil sevmeye, görmeye bile tahammülleri yok. Oysa çocuklar onların yüzünden ölüyor, onları sevmedikleri, onlara azıcık da olsa değer vermedikleri için ölüyorlar. Hepsi de suçludurlar. Suçlular. Çocukların küçücük elleri onların yakalarına yapışıp onları sanık sandalyesine oturtamayacaklar belki ama, onlar bu kadar büyüdükleri, çocukluktan bu kadar uzaklaştıkları için vicdanlarda hep suçlu olarak kalmaya mahkum olacaklar.
Bu kadar çabuk büyümeselerdi, belki emirlerindeki kurşunlar, bombalar ufacık çocukları delik deşik edemeyecekti. İçlerinde bir parça çocukluk kalmış olsaydı, rögarlardan içeri peş peşe çocukların düşüp ölmesine izin vermezlerdi. Bir an geçmişe dalıp çocukluk günlerinizi hatırlayabilselerdi, geçen yıllarda bir gezi sırasında ölen 30 çocuk belki bu yıl da kutlayabileceklerdi 23 Nisan’ı coşkuyla. Yanmış bir çocuk hastane kapılarında parası yok diye ağlar vaziyette bekletilmezdi. Çocuklar yok yere hapishanelere tıkılmayacaktı.
Büyüklerin veya kendilerini çok büyük görenlerin bu bayramı kutlamaya hakları yok. Bu anlamda da ikiyüzlülük yapmamaları ve biraz olsun utanmaları varsa gidip kendileri hakkında suç duyurusunda bulunmaları gerekir. Ancak hala tüm bunlar onları rahatsız etmiyor ki rahat koltuklarında güle güle, izzet ve ikbal ile oturuyorlar. Ne diyelim; “ Buyurun devletlim, makam da sizin koltuk da! “ kullanın dilediğiniz kadar. Ancak unutulmamalıdır ki hiçbir şeyin garantisi yoktur. Devran dönebilir bir gün. Geleceğin sahibi çocuklar gün gelir sorar hesabını bu yaptıklarınızın.
Gönderen HAKKINDA zaman: 22:53 1 yorum:
Etiketler: 23 Nisan, Atatürk, Gelecek Önünde Ayağa Kalkmak - Arzu Kök, Neşe dolmuyor insan, Şair-Yazar_Eğitimci Arzu KÖK
Çölde Oluşturulan Vahalar; Arzu Kök
İşte bu durumdaki Türkiye’nin koşullarında bile, gelecek nesillerin yetiştirilmesi projesine öncelik verilmiş. Zira Atatürk ülkeyi Türk Gençliğine emanet etmişti ve iyi yetiştirilmeleri gerekiyordu. Bu amaçla da 17 Nisan 1940 tarihinde Köy Enstitüleri Kanunu kabul edilmiştir. Tam 75 yıl önce. İki yıl sonra da sistem, organizasyon ve yöntemlerinin ne olacağı hususunda bir kanun çıkarılmıştır. Ancak bu kanun alışılagelenden farklıdır. Çünkü bu kanun bir yatırım projesine, hatta ve hatta bir fizibilite raporuna benzemektedir.
Yaratıcılık ve hayal gücü günümüzde halkı aldatmak için bin türlü yalan söylemek anlamına gelen ‘vizyon’ olarak niteleniyor. Şimdi soruyorum: Köy Enstitüleri’nin bin hatası olsa da (ki yok), bugünün ‘vizyon’ una değişmez misiniz?
Gönderen HAKKINDA zaman: 23:51 1 yorum:
Etiketler: Atatürk, Çölde Oluşturulan Vahalar; Arzu Kök, Hasan Ali Yücel, Hitler, İsmail Hakkı Tonguç, Köy Enstitüsü, Şair-Yazar_Eğitimci Arzu KÖK
Özgürlüğümüzü İstiyoruz - Arzu Kök
Nerede, nasıl olduysa terk ettik sevdiklerimizi,
Mevsimler geçtikçe anladık günlerin geçip gittiğini,
Saçlarımıza aklar düşmeye başladığında anladık ansızın yaptıklarımızı, yapamadıklarımızı?
Yaşam bize en çok neyi öğretti?
Hep bir “Ah! “ çıktı ağzımızdan esip geçen sabah rüzgarıyla birlikte.
Bir insan ne zaman çok mutsuz, ne zaman çok mutlu olur bilemedik.
Anlamaya çalıştıkça kaç kez hayatın tokadını yedik ya da kaç kez sarıldık hayata var mı sayanınız?
Kaybettiğimiz dostlarımız, evlatlarımız, aşklarımız oldu.
Kazandığımız ülkülerimiz, umutlarımız oldu.
Ama her zaman bir onur gibi taşıdık bilincimizde yaşamı.
Onuru yakasında bir gül gibi taşıyanların, hiç kimseden korkmadan, dimdik karşısındakinin gözlerinin içine ışıkla bakması ne güzel bir şeydir öyle...
Çünkü biz biliyoruz ki, kendisiyle ve kavgasıyla hesaplaşırken başı öne eğilenler, eksile eksile hayata yürüyenler, hesaplaşamaz hiçbir değeriyle ve bakamazlar aynadaki yansımalarına... Kalakalırlar öylesine…
Biz hayatı savunanlardanız,
Ama biz hayatta en çok özgürlüğü sevdik,
Kavgası olanların en çok sorduğu sorudur: “Ne kadar özgürüz?”
Telofonlarımızda konuşurken bile üç kişiysek, evlerimizin iç odalarında ve en mahrem köşelerinde büyük bir gözaltı yaşıyorsak, üzerine titrediğimiz, en mahrem dediğimiz sırlarımız birilerinin ellerinde, birileriyle paylaşılıyorsa, hayatı savunan insanlar bir kez daha soruyorlar; “Biz ne kadar özgürüz?” diye…
Büyük gözaltıların olduğu bir yaşamın ve sistemin dikenleri gelip özgürlük gülümüzün tam da kalbine batıyor…
İnsanca yaşama duygusunu ve özlemini dilinden ve bilincinden düşürmeyen onurlu insanlar yürüyor, bizi mahkum etmek istedikleri karanlığın üstüne…
İşte o zaman anlıyoruz en çok neyi kaybettiğimizi...
En çok onları yok etmek istiyorlar çünkü. En çok yaşamımızdaki anlamı, onurlu duruşumuzu, insanlığımızı yok etmek istiyorlar. Özgürlüğümüzden başladılar işe.
Gönderen HAKKINDA zaman: 00:15 Hiç yorum yok:
Etiketler: Özgürlüğümüzü İstiyoruz - Arzu Kök, özgürlük, Şair-Yazar_Eğitimci Arzu KÖK