Güneşi bekler çaresizlikler... / Şiir / Milliyet Blog
Vazgeçmek gerek kimi zaman sessizce…
Silsen zıt renkleri düşlerinden…
Tuk ki kırmızılar olmasa, aşkın efkârı tutuşmasa…
Şehvetten uzak dingin bir hayat.
Siyahlar olmasa örneğin, ruhlar matem tutmasa…
Beyazlar dökülse kaleminden.
Var olduğunu kanıtlasa hayallerin.
Bilinmeze dönüşse tüm bildiklerin.
Hiç bilmeseler, bilemeseler.
Tendeki dokunuşları hasretler savursa.
Uykusuzluk gözlerinden yüreğine usulca akınca,
Bakışları bağışlasa gözlerin.
Hatırlamasan ıslandığın yağmurları.
Deliye dönse rüzgârlar, avaz avaz olsa iç yangınları.
Türküler tutuşsa geçmiş zamanlardan.
Taş duvarlara vurunca ay ışığı, geceler sussa…
Güneşi beklese çaresizlikler…
'Sevmek... Sevildiğini bile fark etmeden. Yaklaştıkça ölüm... Soğuk bir yağmur gibi. Sevmek... Zehir zemberek ve yürekten. Gecikerek de olsa... Vuruşur gibi. Sevmek için geç... ölmek için erken!'
Sevmek öylesine derinden ve bir o kadar da yürekten...Saf, yalın, çıkarsız ve bazen çaresiz...Sadece sevmek, özleyerek... 30.09.2009 18:35