SÜPER İNCE PARLAK ÇORAP: BİRİ BENİ SUSTURSUN!!
BİRİ BENİ SUSTURSUN!!
Uzun zamandır hayatı ıskaladığıma dair düşüncelere kapılıyorum. Çok ciddi vahim bir durum.Yada bulunduğum durumdan memnun olup, olmadığımla ilgili sorgulamalar yapıyorum içimden. Daha tatsız şeylerde düşündüğüm oluyor. En rahatsız olduğum konulardan biri eski kiloma dönmekti mesela bunun için girişimlerim oldu devam ediyor yavaş ilerlese de şimdilik bundan memnunum.
Benim kafamı kurcalayan en büyük konu ise yalnız olmayı çok fazla istemeye başladım. Ben bu hissi kendimden daha önceden biliyorum bu tehlikeli bir his!!
Yanız bir hayat sürmek, istediğim zaman istediğim yere sorgulamasız , hesapsız çıkıp gittmek, yemek yapmadan günü geçirmek, istediğim zaman yemek, uyumak, televizyon seyretmek, ütü yapmamak, temizlik işleriyle ilgilenmemek, sorumluluk almamak istediğim zaman uykudan uyanmak. Akşamları arkadaşlarımla eve hemen gitme zorunluluğu olmadan sohbet edip, bir yerlerde saatlerce kıvırcık marul gibi yayılıp oturmak. Hafta sonu kendime, kafama göre program yapabilmek .Konu dönüp dolaşıp kimsenin sorumluluğunu almamaya çıkıyor işte.
İnsanları bahar havasında keyif yaparken görüyorum imreniyorum. Hayatım boyunca kimseyi kıskanmadım kimsenin sahip olduğu materyaller, konumlarla ilgilenmedim hep kendime baktım. Ama nedense son zamanlarda içime kıskançlık tohumları kaçtı ve zayıf insanları kıskanıyorum, çok şık topuklu ayakkabılarıyla işlerine tıngır, mıngır giden kadınları kıskanıyorum, hatta onların arkadaşlarıyla öğle yemekleri yemelerini de kıskanıyorum iyimi? Kendimi bu düşüncelerimle ilgili bir süre sonra yargılayıp, infaz kararımı veriyorum.Ama sonra o kötü tohumlar yine yeşilleniveriyor. Bir ailem var bu aileyi kurmak ve düzene oturtmak için çok uğraştım. Eşimde ailesini ayakta tutmak için çok yoğun çalışıp, benim, çocukların isteklerini yerine getirmek için günlerce uykusuz kalıyor çok çalışıyor. Ama onu takdir etsem de, ne yaşadığı umrumda değil, umursamıyorum, kendimi düşünüyorum sırf. Şu aralar sadece kendimi düşünüyorum, sadece kendim ve kendim için bir şeyler yapmak istiyorum. Evet itiraf ediyorum içime kötü niyetli bir kadın kaçtı. Belki bunların nedeni eşimle rutin bir evli moduna girmemiz olabilir. Onun işle ilgili sorunları, faturalar, evin ihtiyaçları, kişisel istekler, benim için evle ilgili sorumluluklarım, kızlar, bu rutinler bizi yıprattı sanırım.
Tekrar bir tek başıma başlangıç yapmak benim için çok zor.Hem birikimim hemde halim yok. Üstelik eşimle evliliği bitirecek çok büyük bir problem yaşamıyorum.
Ama kafamdan her şeyi bırakıp gidesi durumlarda söylenen cümleler dönüp duruyor. BEN HAYATI ISKALAMAK İSTEMİYORUM O YÜZDEN GİDİYORUM, demek istiyorum mesela ne kadar bencilce! Ama bu lafı söyleyenin üç buçuk yaşındaki bebesini "yanıma alacam" diye tutturmasını anlamsız bulur herkes, anan, baban, aynı yastığa baş koyduğun biri en çokda. Birde empati yapmak gerekir.
Onunda bana BEN BU HAYATTAN ÇOK YORULDUM HAYATI ISKALAMAK İSTEMİYORUM deyip gittiğini düşünsenize!!!! Allah korusun kafayı üşütebilirim öyle bir şey olursa... Ama o içimdeki kötü kadın susmuyor susturamıyorum!!!!! Bir şey, biri sustursun şu kadını!!!
kendim için birşey yapmak ?? ne demek bu.sırf yarın kuaförde zaman kaybetmemek için sabah 6 da kaş bıyık alan birini gördün mü?ya da haftasonu iş kalmasın belki kendime ayıracak az da olsa zaman kalır diye gece ütü yapanı?çok sıkıldım. çok bunaldım. bahar geldi ama ben kendime gelemiyorum.
yani sendemi benim gibisin?
Arkadaşlar beterin de beteri var. Aslında aradığımız zenginlik heyecandır. Heyecanımızı yitirmememiz gerek. heyecan yoksa rutinlik vardır. Heyecans derken taşıdığımız iyilikler, güzellikler ve doğruluklar noktasından hayata bakabilmek. Düşünsene çocuklarımız annesiz yada babasız hayatının tadı olabilr mi? Bu heyecan bitit ise oturup bir sorgulama yapmak gerek. En çıkmaz yol dediğim ve duvarların üstüme geldiği günün ertesi günü konkur kazandım. inanır mısınız evimin yarı parası ordan gelmişti. Mutlyaka bu hızır dedim. Ama ailecek sıkıntılara göğüs geriyorduk. İnsan sevdiği tarafından şımartılmak da ister. bunun yaşı başı yoktur. İnşallah bu sorgulamalar la yenuden tılsımlanırsınız. bak spora başlaman bile bize örnek oldu. Bir de sana insan olarak gerçekten de güveniyoruz. Hem birikimine, hem görgüne, hem de yüreğine. Senin ailen şanslı olduğunu bilmeli. Teşekkür ederim.
Allahtan bayan degilmişim :D
8 Nisan 2011 21:33
timeout niyeki acep??
bu kadar depresif halleri benim bünyem kaldırmazdı da o yuzden :)
9 Nisan 2011 01:44