2010 - Anne Kaleminden
anne kaleminden Perşembe, Aralık 30, 2010 21
eren bilgisayar oynamak ister:
elif: "piskiyar değil eyen bil-gi-si-yar" demek suretiyle bu telaffuz hatasını düzeltir :)
eren izin vermediğim bir şeyi yapmak istemektedir, gözgöze geliriz:
-anne sen dit
-işe dit, seni müdür çağırdı
eren yaptığı resmi odasına yapıştırır:
elif: bakayım eyencim düzgün mü yamuk mu
hmm... yamuk! olabilir eyen, sorun değil... diyerek eren in hiç umrunda olmasa da teselli eder kardeşini.
ve son olarak herkese mutlu yıllar :)
By anne kaleminden zaman: Perşembe, Aralık 30, 2010 21 yorum:
anne kaleminden Çarşamba, Aralık 22, 2010 15
bu yıl neler oldu neler, eren kreşe başladı
elif ilk ciddi yaralanmasını bu yıl yaşadı
eren haziran ayında sünnet oldu
eşim dayı, ben yenge oldum :)
çekirdek aile olarak 2.yaz tatilimizi 2010 yazında yaptık
eren in tuvalet eğitimini tamamlamasıyla bez sektörüne önemli bir darbe vurduk
elif ilk tiyatro deneyimini bu yıl yaşadı
arkadaşlarının doğumgünü kutlamasına ilk kez katıldılar
2010 yılında kendi adıma gerçekleştirdiğim en iyi şey araba kullanmayı öğrenmek oldu. 2011 de daha da ilerletmek istiyorum şoförlüğü. annelerin dünyasında yazmaya başlamak benim için çok sevindiriciydi. 2010 da eşimle 10.evlilik yıldönümüzü kutladık :) ayrıca bu sene taşınmalar senesiydi önce biz sonra annemler taşındı. çok şükür tüm sevdiklerimin sağlıklı ve mutluydu. 2011 nelere gebe bilmiyorum, kendi adıma süprizler ve büyük değişiklikler beklemiyorum. sakin, dingin, huzurlu geçsin bu yıl da, çocuklarım sağlıkla büyüsün, fiziksel ihtiyaçlarını karşılayabilsinler, hayatımda bana biraz daha fazla alan açılsın, hepsi bu...
By anne kaleminden zaman: Çarşamba, Aralık 22, 2010 15 yorum:
anne kaleminden Pazartesi, Aralık 20, 2010 13
bir şirin kedicik,
ve bir küçücük tavşancık,
birlikte annelerinin gönlüne taht kurmuşlar...
By anne kaleminden zaman: Pazartesi, Aralık 20, 2010 13 yorum:
anne kaleminden Çarşamba, Aralık 15, 2010 16
By anne kaleminden zaman: Çarşamba, Aralık 15, 2010 16 yorum:
anne kaleminden Perşembe, Aralık 02, 2010 20
By anne kaleminden zaman: Perşembe, Aralık 02, 2010 20 yorum:
anne kaleminden Çarşamba, Aralık 01, 2010 3
Hayvanlarla iç içe geçti çocukluğum. Evimiz Karadeniz' in küçük bir ilçesinde, denize nazır, iki katlı, bahçeli, ahşap bir evdi. Arka bahçemizde meyve ağaçları, sebze bahçesi ve bir kümesimiz vardı. Evimizin akıllı kedisi Mestan, babamın balıktan dönüş saatlerini bilir, onu deniz kenarında bekler ve bu bekleyiş taze bir kaç balıkla ödüllendirilirdi. Ben küçükken ağzımda büyüttüğüm lokmalar asla sorun olmazdı, çünkü yemek yerken masanın altında sotede beklerdi Mestan. Her yaz mutlaka doğum yapardı, bu yavrular biraz büyüyüp bağımsızlaşınca babam tarafından, ilçenin çıkışındaki orta okulun bahçesine bırakılmak suretiyle, okula başlatılırdı. Bunun pembe bir yalan olduğunu çok sonraları düşündükçe anlamıştım. Mestan, kışın Ankara' ya gittiğimizde babam tarafından özel olarak kurulan bir düzenekle beslenirdi. Evin muhtelif yerlerine bırakılan fındıkları yemeye gelen farelerle... Evimizde onun girip çıkabileceği özel bir kapı vardı. Bir yaz gittiğimizde onu bir çok sokak kedisiyle evde parti verirken yakalamıştık ve tabi evin pirelerden temizlenmesi epeyce zahmetli olmuştu.
Kümesimizdeki tavuk ve civcivlerle haşır neşir, taze yumurta, babamın kara ve d eniz avcılığından dolayı bol bol kuş eti ve balık yiyerek geçti çocukluğum... Hayvanlardan korkmak mı, onlar hayatımızın parçasıydı... Bir arkadaşımın ineği vardı ve beraber onu taze otları yiyebileceği güzel yerlere götürür, o esnada biz de denize girer yüzer, hatta midye toplar pişirir sonra güle oynaya eve dönerdik. Börtü böcekten tiksinmek mi, fındık bahçemizde fındık toplarken envai çeşidi ellerimizde, yüzümüzde yürür kovmaya tenezzül bile etmezdik...
Şimdi kendimi tanıyamıyoyorum... Sanki o çocuk ben değilim gibi uzaklaştım doğadan, betonların arasına hapsettim kendimi... Bu yüzdendir belki avm lerin oyun alanlarını sevmeyişim ve her fırsatta çayır çimene koşuşum... Ne kadar yakınsam toprağa, o kadar iyi hissediyorum kendimi...
By anne kaleminden zaman: Çarşamba, Aralık 01, 2010 3 yorum:
anne kaleminden Salı, Kasım 30, 2010 12
elif bugünlerde çok hareketli. normal yürümesi bile hoplayıp zıplayarak. yüksek yerlerden atlamaya, eşyaların birinde diğerine atlamaya bayılıyor. tehlikeli şeyler deniyor, sandalyesini koltuğun üzerine koyarak oraya oturmak gibi... tabi onu izleyen ve her yaptığını denemek isteyen 2,5 yaşında bir seyirci olunca, işler daha da tehlikeli bir boyut kazanıyor. haftasonları günü evde geçirmeye tahammülü yok, sabah gözünü açar açmaz planlara başlıyor, anne selen lere gidelim, ahlatlıbel e gidelim, ankamall e gidelim... hala giyim konusunda tercihi yok, daha doğrusu tercihi sınıfındaki ve yaş grubundaki diğer kızlardan çok farklı... hepsi cicili bicili ,etekli tokalı giyinirken, elif sadece beli lastikli eşofmanlardan giymek istiyor :) ben de tam istediği gibi, rahat ettiği gibi giydiriyorum... sözümü dinlemiyor demek istemiyorum, sözümü dinletmek gibi bir çaba içine girmek istemedim hiç ama müdahale etmeden de duramıyorum bazı davranışlarına... 4 yaş çocuğunun genel davranış özelliğiymiş hareketli olmak...
"bu yaşta ışık hızıyla hareket ederler. merdivenleri koşarak çıkarlar, bisiklet ile fırlarlar, evin bir ucundan diğer ucuna tabana kuvvet koşarlar. üç yaşındaki nispeten daha sakin çocuğunuz, bir fişeğe dönüşür. ara sıra davranışları (gürültülü, sert, kavgacı) size yeni yürümeye başladığı çalkantılı dönemdeki davranışları hatırlatabilir. fakat korkmayın. bu zor dönem genellikle kısa sürelidir ve beşinci doğum günlerine ulaştıklarında sakin, aklı başında ve kendine güven duygusuyla dolu olacaklardır. "
bunu okuyunca biraz rahatladım...
fiziksel gelişim : elif 110 cm 20 kg
dil gelişimi : cümlelerinin tamamı anlaşılır, dilbilgisi kurallarına uygun. sürekli birşeyler soruyor ya da anlatıyor... yeni öğrendiği kelimeleri kullanmayı deniyor.
her akşam yatmadan masal kitabından bir öykü dinliyor...
eren şuan 2-2,5 yaş döneminde, 4 tane 2.azısının 3 ünü patlatmış durumda... şu son diş de çıksa 6 yaş dönemine kadar diş çıkarma sorununa ara vermiş olacağız... dişler eren i her zaman çok zorladı, tabi bizi de... bu dönemlerde zaten kötü olan gece uykuları daha da içler acısı bir hal alıyor. 2 yaş inatlaşma döneminin tüm olumsuzluklarını görüyoruz eren de... üzerinin değiştirilmesi, ayakkabılarının-montunun giydirilmesi, asansöre-arabaya bindirilmesi ayrı ayrı sorunlar olarak her sabah rutinimizin değişmez parçalarını oluşturuyor.
fiziksel gelişim : eren 90 cm 13 kg
dil gelişimi : biraz yuvarlasa ve çok anlaşılır olmasa da son 2 aydır eren artık baya baya konuşuyor. uzun cümleler kuruyor. tekerlemeler şarkılar söylüyor. vee "annecim seni çok özledim, seni çok seviyorum" diyerek beni mest ediyor...
tek tek ele alındığında gayet normal görünen bu iki cüce, aynı evin içinde olduklarında inanılmaz bir sinerji yaratarak ve anne-babalarının enerjisini içerek besleniyorlar... kardeş kavgalarını tamamen ortadan kaldırmak mümkün değil ama birlikte mutlu mesut oyanamaları 10 dk yı geçmiyor. bu sürenin sonunda bir ağlama bir mızırdanmayla birbirlerini şikayet etmeye geliyorlar bize... müdahil olmamaya çalışsak da yapamıyoruz henüz bunu...
geleceğe not: son fotoğrafta elif, eren den onu iteklediği için özür diliyor.
By anne kaleminden zaman: Salı, Kasım 30, 2010 12 yorum:
anne kaleminden Perşembe, Kasım 25, 2010 5
konya yolundan gölbaşı na gelmeden haymana yol ayrımına dönüp, dosdoğru ilerlerleyince mogan parkı na ulaşılıyor. park, 602 bin metrekarelik bir alana kurulmuş, piknik alanı var ama yazları ve hafta sonları barbekü ve piknik masalarında yer bulmanın zor olduğunu duymuştum. erken saatlerde gitmekte fayda var. asma köprülerle ulaşılan bir adası varmış ancak görme fırsatım olmadı. küçüklü büyüklü epeyce bir çocuk oyun alanı ve çok çeşitli cafe restoran var. göl kenarındaki ahşap yürüyüş yolu çok güzel. balık tutan da epeyce vardı. biz tüm yaz durduk durduk sonbaharın sonlarında mogan ı keşfettik. sarı yapraklar, göl üzerindeki karabataklar ve sessizlik bize iyi geldi...
By anne kaleminden zaman: Perşembe, Kasım 25, 2010 5 yorum:
anne kaleminden Çarşamba, Kasım 24, 2010 10
fotoğraf birleştirme ve çerçeve konulu ilk yazımı şubat ayında yazmışım. o zamandan bu zamana öğrendiğim iki programı hemen paylaşmak istiyorum.
son zamanlarda blogda yayınladığım fotoğraflara blogun adını eklemeyi es geçmemeye çalışıyorum. bunu yaparken "picasa 3" programını kullanıyorum. çok rahat bir şekilde indirilip kurulabiliyor. kullanımı da oldukça rahat. bana bir çok açıdan yeterli geliyordu ama çerçeve ekleme ve fotoğraf birleştirme konularında yetersiz buluyordum.
bugün sevgili sardunya nın "photoscape" i tanıtan yazısını görünce hemen programı indirip kurdum. picasa nın özelliklerine ek olarak kolaj ve çerçeve seçenekleri oldukça fazla...
bunlar da ilk etapta photoscape ile yaptığım çalışmalar...
fotoğraflar üzerinde oynama yapmayı sevenler için de photofunia yı tavsiye ederim. herkese bol görselli rengarenk yazılar diliyorum...
ETİKETLER: # fotoğraf DEVAMINI OKU
By anne kaleminden zaman: Çarşamba, Kasım 24, 2010 10 yorum:
anne kaleminden Cuma, Kasım 12, 2010 12
eren le kreşe alışma sürecimiz tahmin ettiğimden çok daha kolay oldu. toplam iki haftada adapte olduk yeni düzene...
ilk gün aralıklarla ağladı ama ablasının aynı kreşte oluşu ve sık yapılan abla ziyaretleriyle sanırım, kendini güvende hissetti.
ilk hafta hem sabah ayrılmakta hem kreş içinde zorlandı.
ikinci haftanın başlarında sadece sabah ayrılık vaktinde sorun yaşadık, sonrasındaki uyumu güzeldi.
ikinci haftanın sonundan itibaren öğretmeninin elinden tutup bana baybay yaparak sınıfına gitmeye başladı.
elif in kreşte oluşu bizim için çok büyük bir avantaj oldu. aynı kattalardı ve elif ara ara gidip kardeşinden haber alıyor, akşamları "anne eren yemeğini bitirdi ben gördüm, ağlamadı bugün" diye bana malumat veriyordu. eren için de ablasının kreşte oluşu, beraber gidip, akşam kreşten birlikte çıkmaları çok rahatlatıcıydı.
öğretmenimiz çok duygusal, çok genç, tatlı bir abla. çocuklarla iletişimi harika, iki tane bakıcı anne var ki bir tanesi geçen yıldan kızımın annesiydi. çok da seviyorum kendisini, direk ona teslim ettim eren i ben... sınıf mevcudu 11 kişi. kreşte sosyal hizmet uzmanı, eğitim uzmanı, psikolog, hemşire ve diyetisyen var. aylık yemek listesi internet sitesinde yayınlanıyor. kreş binası, kreş olarak planlanmış ve inşa edilmiş. örneğin hiçbiryerde merdiven yok, fiziksel koşullar oldukça iyi ve güvenli...
2 yaşın getirdiği vurma davranışı tüm çocuklarda var... erkek çocukların doğası böyle derlerdi de inanmazdım. şimdi eren i severken bile bazen umulmadık bir şekilde tokat yapıştırabiliyor size ve sonra en güzel espriyi yapmış gibi gülebiliyor. çok sinir bozucu... öğretmeni tüm çocuklarda bu yaş grubunun yaygın davranış özelliği olduğunu, zamanla törpüleneceğini söylüyor.
elif ise 4 yaş grubunda. fen ve doğa isimli bir kitapları var ayrıca yumurcak yayınevinin şekerlik eğitim setini takip ediyorlar. drama, müzik, resim-seramik ve jimnastik olmak üzere 4 tane etkinlik dersleri var.
eren ler ise 2 yaş grubundalar. onlar için bu yıl özbakım becerilerini geliştirmek ve grupla birlikte hareket etme alışkanlığını kazanmak ön planda. parmak boyama, hamur, halka oyunları ve şarkılar oluyor etkinlikleri daha çok...
iki küçük çocuğum da kreşte... her ne kadar kreşten ve öğretmenlerden çok memnun olsam da burkuluyor içim. kreşte mutlu olduklarını görsem de keşke evde birebir bakım imkanı bulabilseydik diyorum, daha fazla zaman geçirebilseydik...
By anne kaleminden zaman: Cuma, Kasım 12, 2010 12 yorum:
anne kaleminden Pazartesi, Kasım 08, 2010 17
By anne kaleminden zaman: Pazartesi, Kasım 08, 2010 17 yorum:
anne kaleminden Çarşamba, Ekim 27, 2010 7
syrakusa bir garip bankacı blogger... müzik ve sinema bilgisi ayrıca esprili yazma yeteneği ile yarattığı hayran kitlesi artık onu tatmin etmemeye başlar ve bir gün bloglar aleminin gizli kalmış dehlizlerinde gezintiye çıkmaya karar verir... izleyicilerine der ki: bana mesleğini ve blogunu söyle sana kim olduğunu söyleyeyim. o da ne bu çağrıya aldığı tepkiler bir çığ gibi büyümekte, kim olduğunu bilmek isteyenlerin sırası, kpss kuyruğunda atama bekleyen öğretmenlerin sırasını geçmektedir.
sirakuzu ise büyük bir sabır, emek, incelik ve özen ile hazırladığı yazılarını sabah saat 08,30 dedin mi yayınlamakta ve izleyicilerini kahkahalara boğmaktadır. günler geçer hem sabahları yazıları bekleyenlerin sayısı hem de kuyruktakilerin sayısı artmaya devam eder. ve bir gün bir mucize gerçekleşir. sirakuzu geri dönüşler almaya başlamıştır. bu yazı dizisini okuyanlar syrakusa yı anlatan yazılar yazmakta ve blogdan bloga yayılan bu dalga bir efsaneye dönüşmektedir. artık blog aleminin sağlam bir ağacıdır o. eğer bir sabah saat 08,30 da kök salmış bir ağacın gün doğumunu izlerken pardesüsünün rüzgarda savrulduğunu görürseniz bilin ki bu sirakuzu nun ta kendisidir...
not: sirakuzu nun anne kaleminden i anlatan yazısı için ise buraya tıklamanız yeterlidir.
By anne kaleminden zaman: Çarşamba, Ekim 27, 2010 7 yorum:
anne kaleminden Çarşamba, Ekim 27, 2010 2
kardeş kavgaları ile ilgili yapılabilecek şeyler, alınacak önlemler mevcut:
uzmanlardan öneriler;1-hakem olmayın,
2-kıskançlığa yol açacak şekilde davranmayın, kıskançlık bu kavgalara en büyük sebep,
3-eşit davranmayın, adil davranın, kişiliklerine özel ve ihtiyaçlarına göre davranın,
5-konuşmalarına izin verin, (kardeşine oyuncağını geri ver, ödünç alabilir miyim diye sor)
6-sevginizi dışa vurun, gösterin,
7-yetenek ve eğilimlerine göre farklı hobi ya da oyun alanları yaratın.
çocuklar kavga ettiğinde;1. normal çekişmelerde karışmayın. çünkü bir kere müdahale etmeye başladığınızda,çocuklar her seferinde sizi dahil etmeye çalışacaklardır. mümkün olduğunca hakemlik yapmayın.
2. durum ciddi. bir yetişkinin müdahalesi yardımcı olabilir.
a ) öfkelerini onaylayın. bu çok çok önemlidir.
b ) her çocuğun bakış açısını yansıtın. “ yani ayşe,sen köpek yavrusu kollarına yattığı için onun sende kalmasını istiyorsun. ali sense, senin de tutma hakkın olduğunu düşünüyorsun.”
c ) sorunu saygılı bir biçimde tarif edin. “ zor bir durum; iki kardeş ve sadece bir köpek yavrusu.”
d ) çocukların kendi çözümlerini bulabileceklerine dair inancınızı ifade edin. “ikiniz için de adil olan ve köpek için de adil olan bir çözüm bulacağınızdan eminim.”
e ) odayı terk edin.
3. tehlikeli olabilecek bir durum. (kavga ediyor ya da birbirlerine zarar veriyor olabilirler )
a ) onlara sorun."bu bir güreş mi, yoksa gerçekten bir kavga mı? güreşlere izin var ancak gerçek kavgalara izin yok .”
b ) çocuklara belirtin “yalnızca iki taraf da istediği takdirde güreşebilirsiniz.”
4. durum kesinlikle tehlikeli! bir yetişkinin müdahalesi şart.
a ) gördüklerinizi tarif edin.
b ) çocukları ayırın. “ bir arada olmanız güvenli değil,sakinleşmeye ihtiyacınız var, hemen şimdi ikiniz de odalarınıza gidiyorsunuz.”
kardeş kavgaları yardımıyla çocuklar;*nasıl uzlaşabileceklerini,
*kıskançlık ve içerleme duyguları ile baş edebilmeyi,
*problemlerini sözcüklerle nasıl çözebileceklerini öğrenirler. bu deneyimler çocuğunuzun aile dışındaki problemleri çözmesine de yardımcı olur.
kavgasız, gürültüsüz, huzur dolu günler dileğimle...
kaynak : psk. gönül firdes telatar
By anne kaleminden zaman: Çarşamba, Ekim 27, 2010 2 yorum:
anne kaleminden Pazartesi, Ekim 25, 2010 12
By anne kaleminden zaman: Pazartesi, Ekim 25, 2010 12 yorum:
anne kaleminden Pazartesi, Ekim 18, 2010 11
bir kavanoza bir miktar yoğurt, su ve tuz koyulur. elif e verilir, elif çalkalar, yorulup eren e verir, eren çalkalar, yorulup abasına verir, bu bir kaç tur devam ederken, anne karşıya geçip o anı fotoğraflar... sağlıklı sofraların leziz içeceği, bir de çocukların elinden olunca, tadına doyulmaz :)))
By anne kaleminden zaman: Pazartesi, Ekim 18, 2010 11 yorum:
anne kaleminden Çarşamba, Ekim 13, 2010 3
Kızılay'dan Kuğulu'ya yürümeyi ve bu yürüyüşü Kıtır'dan tam karışık kumpirle ödüllendirmeyi,
Anfide ders dinlemeyi ve okul kantinindeki sınav sonrası kritiklerini,
Üstüste birkaç el king oynamayı,
Arkadaşlarımla yaptığımız kısırlı ev partilerini,
Şehirlerarası otobüs yolculuklarını,
Havanın kararmasıyla Yüksel Caddesi'ni dolduran işportacıları,
Dost Kitapevi'nde kitap okumayı,
Kardeşimle kendimize mayonezli zeytinli sandviç hazırlayıp yaptığımız gece sohbetlerini ve girdiğimiz gülme krizlerini,
Her fırsatta Marmaris'e ablamın yanına kaçmayı ve orada geçirdiğim rüya gibi tatilleri,
Her akşam Ankaray'ın Bahçeli durağında inip, eve kadar sevgilimle elele yaptığımız yürüyüşleri,
Isınmak için girdiğimiz izbe kahveleri (o zamanlar devasa avm ler yoktu ne yazık ki),
Fotokopicide çoğalttığımız kitap gibi ders notlarını,
Yükseköğrenim kredisi yatınca kendimize çektiğimiz ziyafetleri,
Yaz tatillerinde deniz keyfi sonrası güneşin tadını çıkarmayı,
Biraz daha dışarıda kalabilmek için bulduğum çeşitli kursları (bu sayede Karaca'nın çeviri-test-komposizyon programını bitirmiştim)
Candostlarda Grup Çığ dinlemeyi ve kurduğum gelecek hayallerini,
Dingin huzurlu kitap okumayı,
Gima'nın ya da PTT nin önünde cep telefonsuz buluşmalarımızı,
Kurduğumuz standları, katıldığımız fuarları özledim...
Ama geri dönmek ister miyim? Hayır. Yuva tadında evimizin, kızımlı oğlumlu saatlerin, anne kelimesinin yaşattığı mutluluğun yerini tutabilir mi, kıyaslanabilir mi? Hayır.
Geçmişi gülümseyerek teslim etmek gerek tarihe...
By anne kaleminden zaman: Çarşamba, Ekim 13, 2010 3 yorum:
anne kaleminden Pazartesi, Ekim 11, 2010 18
minicik gözlerini açtı bir öğle vakti dünyaya... 11-10-2010 saat 13:35 de, ılık bir sonbahar günü, yapraklar düşmeye devam ederken, memurlar işlerine dönme telaşında ve bizler heyecan içinde beklerken geldi. 3.280 gr beyaz bir bebek, pembeler içinde.
hoşgeldin duru bebek aramıza, hep iyi insanlarla karşılaş, güzel dostların olsun, sağlık ve huzur içinde yaşa...
anne tarafından 3 teyzeden 4 kuzen; halamızdan da duru bebek olmak üzere toplamda 5 kuzenleri oldu çocuklarımın.
eşim dayı ben yenge oldum. "yenge" kelimesi bana hep soğuk ve uzak gelmiştir nedense ama ısıtırız seninle birlikte duru bebek ne dersin, doldururuz içini "teyze" gibi sıcacık yaparız...
By anne kaleminden zaman: Pazartesi, Ekim 11, 2010 18 yorum: