ANNIHILATOR – Metal « Pasif Agresif
Ahmet Saraçoğlu | 13.06.2011
· ANNIHILATOR – Suicide Society · ANNIHILATOR – Ballistic, Sadistic · ANNIHILATOR – Alice in Hell · ANNIHILATOR – For the Demented · ANNIHILATOR – Feast · METAL ALLEGIANCE – Volume II – Power Drunk Majesty
Gruba bir garezi olmayan herkesçe iyiliğinde uzlaşılan “Alice in Hell” ve “Never, Neverland”den sonra çıkan ANNIHILATOR albümlerinden bir tanesinin bile beğeni konusunda genel bir uzlaşıya konu olamaması, ANNIHILATOR’ın ne derece başarılı bir kariyere sahip olduğu mevzusunu dönem dönem gündeme getirmiştir. Jeff Waters’ın çok yetenekli bir gitarist olduğu bilinci baki olsa da, beste yapma konusunda doksanlar ve 2000 sonrasının ilk iki albümle kıyaslanmaz düzeylerde seyretmesi, grubu seven kadar yeren de olmasına sebep oluyor.
Kadro konusunda hiçbir güvenilirliği olmayan ANNIHILATOR’ın, “Annihilator”ı da sayarsak son dört albümdür aynı vokalisti barındırması mucize olsa da, Dave Padden da dahil hiçbir müzisyenin gruba girip de “Oh be ANNIHILATOR’a girdim, artık sırtım yere gelmez” türevi düşüncelere kapıldığını sanmıyorum. Metal-archieves’da da dediği gibi: “Annihilator is Jeff Waters’ band”.
Konumuza dönersek, karşımızda iddialı bir isme ve çok daha iddialı konuk müzisyenlere sahip bir albüm görüyoruz. Şahsen sevdiğim ve karışık yorumlara konu olan “All For You” ve yine fena bulmadığım “Schizo Deluxe”ın ışığında, tarafımda çok bir beklenti yaratmayan “Metal”, elbeete ki dikkatleri en çok konuklarıyla çekmişti.
Jeff Loomis, Angela Gossow, Alexi Laiho, Anders Björler, Michael Amott, Jesper Strömblad, Corey Beaulieu, Lips Kudlow, William Adler gibi müzisyenler, özellikle genç kitlenin ilgisini çekmek ve daha derine inersek İskandinavya’nın günümüz metalindeki etkinliğini görmek açısından önemli isimler. Tümünü alttaki şarkı listesinde görebileceğiniz bu isimler, Gossow haricinde, her şarkıya birer konuk solocu kampanyası dahilinde “Metal”e renk katan gitaristler olarak sıralanıyorlar. Peki bu önemli isimler albüme herhangi bir renk katabiliyorlar mı?
Az derine inelim.
Ratingleri düşen bir dizinin daha çok izlenmek adına başvurduğu ilk yol, yapımına çok para harcanan ancak istediği düzeyde izleyici çekemeyen dizilerin can simidi olarak gördüğü ilk yöntem nedir? Elbette ki dizinin bazı bölümlerinde çok meşhur konuk oyuncular oynatmaya başlamak. Bu sayede o meşhur kişilerin sevenlerinden ekmek yiyerek adını duyurma yoluna gitmek. Peki bu durum, ratingleri düşük olsa da diziyi takip eden kişiler tarafından genelde nasıl yorumlanır? “Aaa ne güzel bak bilmem kim oynuyo!” mu denir? Dediğim bu duruma aşina olanlar bilirler ki, bu yola giden dizilerin o konuk oyunculu bölümleri, genelde dizinin en iyi bölümleri arasında olmazlar. Çünkü zaten o bölümde dünya yıldızı X oynamaktadır ve dizinin o bölümki konusu çok iyi olmasa dahi istenilen düzeyde bir rating artışı olacaktır.
Evet. ANNIHILATOR yeni albümündeki konukları açıkladığında aklımdan geçen ilk şey, ne “Oha konuklara bak”, ne de “Hem Jeff Waters, hem de bu kadar fazla sayıda konuk gitaristten kim bilir neler çıkar” idi. Aklımdan geçen ilk şey, “Metal”in bu konukların arkasına sığınacak vasat bir albüm olacağıydı.
Haklı çıkmak insanı her zaman mutlu etmeyebiliyor.
“Metal”in vasat ve sıkıcı olmasının en büyük müsebbibi, elbette ki Jeff Waters’ın zaman içerisinde ortalama ile sıkıcı arasında giden besteciliği ve rif yazımıyla ilgili. ANNIHILATOR candır tamam, ama kabul edilmesi gereken bir şey var ki o da grubun doksanlar ve 2000′ler boyunca “ANNIHILATOR klasiği” denebilecek çok az parça çıkarabilmiş olmasıdır. Thrash metal ile groove metal arasında gidip gelen grubun (grup: Jeff Waters ve o albüm için yanına aldığı kişiler), ilk üç dört albümündeki ANNIHILATOR sound’unu ileriye taşıyamadığı ve öyle ya da böyle yerinde saydığı, en azından gelişme gösteremediği ortada.
“Metal”, grubun köklere dönme sinyali verdiği ama bunun altını dolduramadığı bir çalışma olarak göze çarpıyor. İçindeki konuklarla göz boyama yoluna gitse de, bahsettiğim yaratıcılık eksikliği, bestelerin tekrar tekrar dinlenirliğini bariz şekilde azaltıyor. Özellikle ilk dinlemelerde fena bulmadığım rifler, nakaratlar, bölümler olsa da, “Metal”in genel olarak bayık bir havası olduğu kısa süre sonra kendini göstermeye başlıyor. “Konukların yarattığı beklenti boşta kaldığı için hayal kırıklığı oldu” gibi bir durum, pek çok kişi tarafından yaşanılmıştır diye düşünsem de, şarkılara o gözle bakılmadığında dahi ortada vasat bir iş olduğunu görmek mümkün diye düşünüyorum. Albümdeki şarkıların ne denli düz ve dökme kalıp olduğu, tüm şarkılarda çalan Mike Mangini’nin bir drum machine’den farksız oluşuyla bile görülebiliyor.
Velhasılıkelam, “Metal” içerisinde bir ANNIHILATOR klasiği barındırmayı geçtim, çok iyi denebilecek fazla şarkı barındırmayan, grubu seven biri olarak söylemekten hoşlanmasam da gayet sıkıcı bir albüm. “Annihilator”ı henüz dinlemediğimden yorum yapamıyorum ama, grubun son 20 yıldaki gidişatına baktığımda ANNIHILATOR’ın ilk zamanlarına yakın kalitede işler yapması zor gözüküyor. Elbette grubun Jeff Waters’dan dolayı sahip olduğu bir kalite her zaman var, ama yapabildiklerini bildiğimiz bu adamın, -”Annihilator”ı dinlemediğimi tekrar belirterek- uzun süredir çok iyi bir albüm yapamamış oluşu, ANNIHILATOR ve thrash metal seven biri olarak içimi burkmaya, beni “Waters bi gaza gelsin lan, noolur gelsin artık” diye düşündürtmeye devam ediyor.
Albümün okur notu: (7.99/10, Toplam oy: 137)
annihilator kanada metal thrash metal
Dave Padden: Vokal
Jeff Waters: Gitar, 6. şarkıda vokal, bas
01. Clown Parade [feat. Jeff Loomis (Nevermore)]
02. Couple Suicide [feat. Danko Jones (Danko Jones) and Angela Gossow (Arch Enemy)]
03. Army Of One [feat. Steve "Lips" Kudlow (Anvil)]
04. Downright Dominate [feat. Alexi Laiho (Children Of Bodom)]
05. Smothered [feat. Anders Björler (The Haunted)]
06. Operation Annihilation [feat. Michael Amott (Arch Enemy)]
07. Haunted [feat. Jesper Strömblad (In Flames)]
08. Kicked [feat. Corey Beaulieu (Trivium)]
09. Detonation [feat. Jacob Lynam (Lynam)]
10. Chasing The High [feat. William Adler (Lamb Of God)]
11. Heavy Metal Maniac [Japanese bonus] [feat. Dan Beehler, Allan Johnson (Exciter)]
“ANNIHILATOR – Metal” yazısına 9 yorum var
14.06.2011 at 03:22
“annihilator da never, neverland’dan sonra bozdu yaah…” diyip 1′i bastım sevgili kardeşim…
valla 6 bu kritikten sonra enteresan bi not olmuş, çok sıkıcı dediğin albüme 4 verisin, 6 gayet ortalamadır abicim
14.06.2011 at 11:58
7 verdim Clown Parade’in hatrına.
Ben 5 verdim. Sıkıcı bi albümdü. Öyle albümler yaptı ki adam, böyle işler kesmiyor insanı.
İdare ediyordu.. 6,5 falan verirdim ben.
14.06.2011 at 18:20
oha davullarda mike mangini varmış amk görmemiştim lan. yine de dinlemicem. son bir kaç annihilator albümünü dinlemiyorum. sırf annihilator kafamda güzel kalsın diye. bi imperiled eyes açar sikertirim amk.
14.06.2011 at 20:50
alice in hell, never neverland, set the world on fire, 90ların sonunda gelen biraz kasma kısımlar olsa da geneli eski albümlere yakın duran criteria for a black widow… aklımda annihilator’den kalan bir tek bunlar var.
sonraları çıkan albümlerden carnival diablos eh denecek işlerden. waking the fury de idare işlerden. belki elektrikli testere soundu olmasa daha güzel olabilir. all for you dan sonrasını hiç tekrar tekrar dinleme isteği duymadım. ve ne yazıktır farkettim ki son çıkan albümü yani self titled olanı da (20 sene sonra çıkan albüme grubun ismini vermek de insana komik geliyor orası da cabası yani) 3 defa dinlemedim. kritiğin gazıyla bakınırken farkettim. vay ba
Allahıma bu albümde drum machine var sanıyodum. Mike Mangini mi?
07.09.2013 at 11:21
İlk 2 efsane albüm dışında,2010 Annihilator, 2001 Carnival diablos, 1999 Criteria for a black widow güzel sayılabilir.Diğer albümler 2013 dahil hayal kırıklığı…Sorun bendemi acaba diye dinlemeyi çok denedim ama bir türlü zevk alamadım.sırf eski günler hatırına sevmeye çalıştım sonuç zaman kaybı.