lamore del calcio: Mayıs 2012
Sevgili sewooo beni mimleyeli aylar oldu biliyorum :)
Biraz fazla zaman geçti ama geç olsun güç olmasın diyerek yapıyorum bu mimi.
%80 zamanlarda evet :) Ben sevilmez miyim yahu? he %20 lik, kendime sinir olduğum durumlarım da var, bu da böyle bir itirafım olsun.
maç seyretmek : valla her şeyi unutuyorum, tek derdim o top bizim kaleye/potaya değil, karşı tarafın kalesine/potasına girsin oluyor :)
yazmak : yazdıkça rahatlıyorum ben, çok seviyorum yazmayı.
gezmek : sevmeyen varsa, aklına şaşarım.
küçük hedeflerim var benim. en yakını kilo vermekti yaptım. şimdiki hedefim araba almak. taaa sonraki hedefim daha güzel bir evim olması mesela :)
paranoyak insanlar, problemli bünyeler. hiçbir şey yapmayıp başkasının üzerinden geçinenler. yüzsüz insanlar. bu liste uzar.
Açıkcası aklıma ilk etapta birisi gelmedi :) ama pozitif ve olumsuzlukları kovan insanlara hep hayranımdır.
favori kitabım; Rüzgar Gibi Geçti (kaç yıl oldu okuyalı, ama hiçbir kitap aynı tadı bırakmadı bende)
favori filmim; Politiki Kuzina (Ben gizli bir Yunan hayranıyım:))
favori şarkım; Sen Benim Şarkılarımsın
Kim olduğuna ve benim o notu ne zaman bulduğuma göre değişir tabii. Böyle durumlar beni mahveder, psikolojim alt üst olur, umarım hiç başıma gelmez.
İnadı inat, çözüm odaklı, elinden geldiğince pozitif bir kul.
Gönderen lamore del calcio zaman: 15:12
Bu gözler bunu gördü :)
tartıda, küsuratını saymazsak, 55 rakamını gördü.
dikkat etme ile başlayıp, dukana dönüp, sonra meyvedukana, sonra da azcık tahılmeyvedukana dönen diyetimde, geçen hafta itibari ile 55 rakamını gördüm:)
resmen 36 bedenleri alıyorum elime kabine giderken.
artık "bu bana olmaz ya" ümitsizliği ile değil, "nasıl durur acaba üstümde" lafıyla bakıyorum kıyafetlere.
evin içinde bile aynanın önünden geçerken, göbek ve popo kısmına bakıyorum, eski görüntümden eser yok. tamam manken gibi değilim ama normale döndüm artık, bunu da yürürken nefes alışımın bile değişmesinden alıyorum.
67 kilo seviyesini gören bu gözler, şimdi bayram etmesin de ne yapsın?
kayınvalidem sebebi ile 4-5 gündür biraz ucunu kaçırdım, pastadır, dondurmadır, irmik helvasıdır, ama porsiyonlarım küçük dukan amca, kızma bana, valla güçlendirme yapacak motivasyonum olmasa da elimden geleni yapacağım.
ben bari evime artık bir tartı alayım da, eğer kiloda artış görürsem kendime "cıs" diyebileyim ;) malum tüm diyet boyunca, haftada bir kere, annemde tartıldım hep demotive olmayayım diye günlük değişikliklerden.
bu konuya kocaman bir tik atıyorum artık, evlenirkenki halimden bile zayıfım resmen :)
ufak hedeflere ulaşmak bile ne mutlu ediyor insanı, resmen zafer kazanan bir komutan edasındayım.
fully ciğime selam eder, yanaklarından öperim.
mutlu bir günden selamlar...
Gönderen lamore del calcio zaman: 11:47
Geçen hafta Perşembe Emre'nin annesi ve babası geldiler İzmir'den. bu tarihi not edelim, onları İzmirlerinden çıkarmak zordur. Nişan, nikah ve de bu işte, toplamda 3 kere geldiler şehrimize. evimizi de ilk ziyaretleri oldu tabii.
valla keyfim yerinde, elimi sıcak sudan soğuk suya sokmuyor kayınvalidem. ilk gün utandım, sıkıldım filan ama sonra saldım, olay "anne acaba şunu mu pişirsek" e döndü şu an, oh valla ev de toplu kalıyor, temiz oluyor, raflar düzenlendi, bulaşık olmuyor hiç mutfakta, iyiyim baya yani;)
Cumartesi günü, kayınvalidem erkenden kalktı giyindi, niye mi? çünkü Cuma gününden stada götürürüz seni demiştik. nasıl bir heves, çocuk gibiydi resmen. önceden söyledim mi bilmem, Emre'nin annesi benden beter fanatiktir, hani futboldan da anlar, öyle boş konuşanlardan da değildir :)
Neysem efendim, arabası olmayan garibanlar olarak, metro ile gittik stada. ama stadın metrodan girişi kapalıydı? herhalde resmi tatil diye kapalıdır dedik, ama işin aslı öyle değildi. TEM'den üst geçitten gititk ki, bizim store açık gayet de. bu metronun kapalı olmasını sonradan anlamlandırdım ben.
neyse store alışverişimizi yaptık, atkılar, t-shirtler, kupalar alındı :) resimlerimizi de çekildik;)
Stada girmemize sağolsun bir görevli yardımcı oldu. Emre ne dedi de ikna etti bilmiyorum ama anneye maç izlediğimiz tribünü gösterebildik. o kadar mutluydu ki kadıncağız, ağlayacaktı nerdeyse.
Bu arada statta çalışmalar var. öğrendik ki, AKP'nin genel kurulu burda yapılacakmış bu hafta sonu. Statta genel kurulun ne işi var di mi? bu stat Galatasaray'ın değil, üst kullanım hakkı bizde. e spor dışı müsabakalarda da paşa paşa kullanıyorlar işte stadı. hani konser de oluyor hesabı yapanlar var ama nerde görülmüş bir stadyumda bir siyasi partinin genel kurulunun yapıldığı?
Sonra yol boyunca gördüğüm "Arena'da büyük buluşma" afişleri anlamlandırdım. açılışında ıslıklandığı stadı özellikle seçmiş olmalı... tiksiniyorum.
Bu tatsız konuyu gündemimize almamaya çalışarak boğaza gittik stattan. Yeniköy'de nargile ve çay keyfi, evimizde yerine rakı balığa bıraktı ;)
Bugün de misafirler, kendi kendilerine Sultanahmet keşfine çıktılar, umarım kaybolmadan gelirler valla :)
ve haftasonunun en güzel gelişmesi : 4 yıldır omuz omuza Galatasaray şarkıları söylediğim (aslında 4 yıldır tanıdığım :)) Semacanım, dün akşam evlendi. çok ama çok güzel bir gelin olmuştu:) Allah ömür boyu mutlu etsin inşallah. ne yazık ki resim alamadım, ama onun şerefine ikimizin bu en sevdiğim resmini yayınlamak istedim. eh artık, deplasman seyredilecek hane sayımız iki oldu;)
Gönderen lamore del calcio zaman: 11:26
1 2 3 4 cimbom şampiyon
1 2 3 4 aslan şampiyon
1 2 3 4 işte şampiyon
1 2 3 4 gerçek şampiyon
sanırım biraz geç kaldım şampiyonluk postu için :) aslında kafamdan upuzun, analizli, karşılaştırmalı, bu sezon yaşananları özetleyeci bir yazı yazmak geçiyordu. hatta bir tane yazdım da, ama yayınlamamaya karar verdim onu.
kardeşimin totemi yüzünden, yığınla para verdiğim evimdeki lig tv'yi bırakıp, Bakırköy'de bir ocak başında izledim son maçımızı. sonunda gülen biz olduk, hem de ağır bir psikolojik baskı ile çıktığımız rakibin stadında, rakip taraftarın önünde.
karanlıktı, değildi, TFF başkanı Fener'e kupa verirkenki gibi gülümsemiyordu, geçiştirir gibi kupa verdiler, yok başbakan talimat verdi (padişah ya) tartışmalarını da yazsam ayrı ayrı 10 post olur ama yoruldum bunlardan da.
maç sonrasında yaşananlar hakkında, tüm bloglarda birbirinden siyahla beyaz kadar farklı olan bir sürü yazı var. benim yazacaklarım da aşağı yukarı galatasaraylıların "yaa evet ya", fenerbahçelilerin "de get", beşiktaşlıların "yiyin birbirinizi" yazısı olur işte. fikrimi de böylece söylemiş olayım yine.
ben futbolun masumiyetini özledim çok. şike idi, metristi, siyasetti, o suçluydu, o suçlu ama aslında ondan değil yapılanlar muhabbetleriydi, sidik yarıştırma idi, yönetcilerin kavgası idi, yayıncı kuruluştu filan; bunların olduğu ortamdaki başarıları değil, tatlı rekabetleri özledim ben.
işte o yüzden postun başına, masum zamanlarda kalan bu şampiyonluk şarkısını yazdım.
geçen sene ligden düşme geyiklerine konu olan bu takımın bir sene içerisinde toparlanarak ve de güzel oyun seyrettirerek bize bu anlamlı şampiyonluğu getiren takımımıza ve teknik heyete teşekkürler.
Fenerbahçe de elimizden oyuncağımızı aldı Çarşamba günü :) Haklılığı haksızlığı, söylenenleri bir kenara bırakırsak, futbol takımı çok zor bir dönemde aldı bu kupayı. bu yüzden takdiri de tebriği de fazlası ile hak ettiler. hayırlı uğurlu olsun müzelerindeki Türkiye kupası.
umarım gelecek sezon, para babaları için değil, Türk taraftarlar için çok daha güzel geçer.
bu resimler de Florya hatırası...
Gönderen lamore del calcio zaman: 10:10
Madem şike yoktu, 58. madde niye değişti?
Madem, sahaya bir şey yansımadı, birileri biye ceza aldı?
Başladığından beri içine en ufak bir heves getirmeyen, yenip yenildiğmiz, berabere kaldığımız maçlarda bile eski duygularımdan eser bırakmayan play off kimin cebini dolduruyor?
Azıcık sağduyusu kalan Fenerli varsa, şu kararları okuyup "hakkaten ya niye" demeli.
Bu işte renkler taraf değil.
Bu işte taraf para ve temiz futbol.
Biz temimiz diye de biklemem ben.
Kirleri, pislikleri; yasaların değişmesi, talimatnamenin değişmesi, ayarladıkları kurulun kendilerini kurtarması ile bile temizlenmeyenler sussun yeter.
Bunca yıllık futbol aşkımın içine edenler de sussun.
Tek bir maçı kaçırdığımda, üzülmeyi özleyeceğim.
Gol attığımızda gerçek anlamda sevinmeyi özleyeceğim.
İçimden bir ses "bitti" diyor. Artık hiçbir zaman eskisi gibi sevemeyeceğim bu ülkede futbolu.
İçimdeki bu masum tutkuyu köreltenler sussun artık.
Sadece ilahi adalet konuşsun!