Bunların dışında; papiller ve müsinöz adenokarsinom, skuamoz karsinom, adenoskuamoz karsinom’da görülebilir.
Cinsel yolla bulaşan viral hastalıklardan en sık görülenidir. Etken Human Papilloma Virüs (HPV) denilen virüstür. Virüs bazal hücre tabakasında yerleşir. Kuluçka süresi olan 1-6 ay geçtikten sonra virüsler çoğalarak yüzeye ilerler ve virüs parçacıkları yüzeyde siğil halinde ortaya çıkar.
Homoseksüel erkeklerde ve çok eşliliğin yaygın olduğu bölgelerde daha sık görülür
Ciltten dışarı doğru büyümüş beyaz, pembe, gri renkli karnıbahar görünümlü lezyonlar vardır.
Lezyonlar milimetrik olabileceği gibi anal bölgeyi kapatacak kadar büyük te olabilir.
Kondilomlu hastaların %80’inde lezyonlar anüsün 2 cm içerisine ilerler bu nedenle mutlaka anoskop ile bu alan değerlendirilmelidir.
Hastalarla birlikte mutlaka cinsel partnerleri de muayene edilmelidir.
Hastalıktan dolayı yaşam konforu bozulup ruhsal problemler görülebilir. Nadir de olsa özellikle HPV 16 ve 18’in etken olduğu anal kondilomlarda kanser gelişimi görülebilir.
Hastalığın yaygınlığına bağlıdır. Tüm tedavi yöntemlerinde az da olsa nüks riski vardır.
Tedavi esnasında ve tedavi tamamlandıktan sonraki 3 ay cinsel ilişki yasaklanmalıdır.
Özellikle büyük olan lezyonlarda cerrahi eksizyon tek seçenektir.
Hemoroidler normal anatomik yapılardır ve üç yastık şeklinde anal kanalı kapatarak gaz ve özellikle sıvı gayta kaçışının engellenmesinde önemli rol oynar.
Bu yastık şeklindeki yapıları anal kanalda asılı vaziyette tutan liflerde yaşla ve ıkınma ile birlikte gevşeme ve kopmalar olabilir. Bu durumda anal yastıklar kayıp dışarıya sarkar. Bu duruma hemoroidal hastalık denir. Genişleyen ve sarkan hemoroidler kanamaya neden olabilir.
Toplumda %36-86 arasında değişen oranlarda bildirilmektedir.
Lifli gıdadan fakir beslenme
I. Derece: Normal yerleşimdeki hemoroid pakelerinin sayı ve büyüklük olarak artmasıdır. Sarkma yoktur, kanama görülür.
II. Derece: Dışkılama esnasında dışarı çıkar, kendiliğinden geri yerini alır
III. Derece: Pakeler anal kanala ancak elle yerleştirilebilir. Anüste ıslaklık ve kaşıntı olabilir.
IV. Derece: Pakeler anal kanala geri elle dahi yerleştirilemez. Ağrı, ıslaklık, mukuslu salgı ve kaşıntı.
Kanama en sık görülen şikayettir, genellikle ağrısızdır ve dışkılama esnasında veya takiben oluşur. Nadiren kansızlığa neden olabilir.
%20 kadarının üzerinde ülser ya da gangren gelişebilir ve bunlarda ağrı baskın olan şikayettir.
Sümüklü akıntı ve kaşıntı olabilir.
İlaç tedavisi – önlemler ve girişimsel yöntemler olarak iki ana başlıkta değerlendirilir.
İLAÇ TEDAVİSİ VE ÖNLEMLER:
Hastanın yumuşak kıvamda ve bol miktarda dışkılamasını sağlamak. Tuvalet alışkanlıklarını düzenlemek hem tedavi hem de hastalığın tekrar etmesini önlemek açısından çok önemlidir. Bunun için yapılması gerekenler;
Lifli gıda alımı
Acı, ekşi, baharatlı, çay, kahveden uzak durmak
Her gün belli saatte ıkınmadan defakasyon yapması
Sarkan pakelerin hemen yerleştirilmesi
Lokal steroidli, anestezik kremler
Sistemik olarak venöz tonusu ve drenajı arttıran ilaçlar
GİRİŞİMSEL TEDAVİ YÖNTEMLERİ:
Hemoroidektomi (Açık, kapalı)
Stapler Hemoroidopeksi (Longo)
Pakelerin çevresindeki yumuşak dokuya skleroze edici ajan enjekte edilerek damarların skleroze edilmesi işlemidir.
Mukoza alttaki dokulara yapışacağından sarkması da önlenmiş olur.
I. ve II. derece hemoroidte uygulanabilir.
Lastik bant ligasyon:
Yerleştirilen lastik bantlar hem sarkan dokunun nekroze olarak düşmesini hem de orta derece doku harabiyeti yaratarak mukozanın sabitlenmesini sağlar.
Bir seansta 2’den fazla bant yerleştirilmemelidir.
II ve III. derece hemoroidal hastalık tedavisinde kullanılabilir.
Kızıl ötesi ışın verilir, pakelerde minör doku harabiyeti ve sabitleme sağlanır.
Küçük kanamalı hemoroidlerde uygulanabilir, etkinliği tartışmalıdır.
KALIN BAĞIRSAK KANSERİNİN ÖNEMİ, BELİRTİLERİ VE KORUNMA YOLLARI
Safra kesesi içinde gerçek polipler (adenomatöz polip) çok nadiren görülür. Safra kesesindeki poliplerin çoğu; kanser riski içermeyen kolesterol polipleri (%60’ı), adenomyomlar (%25’i) ve inflamatuar poliplerdir (%10’u). Safra kesesindeki gerçek polipler olan adenomlar ise tüm safra kesesi poliplerinin sadece %4-5’ini oluşturur. Fakat kanserleşme riski taşıdıkları için asıl önemli olan bu gruptur. Adenomların %25’i kanserleşir ve 12 mm.’den daha büyük tüm adenomlar kanser hücresi taşır. Başka bir deyişle tüm safra kesesi poliplerinin %1’i kanserleşme riski taşır. Olguların kanserleşme riskini tepit etmede USG’deki polip boyutu ve görünümü fikir verebilmektedir. Geniş tabanlı ve 10mm’den büyük lezyonlarda kanserleşme riski %37 iken, saplı ve 10 mm’den küçük poliplerde malignite riski ihmal edilebilecek kadar düşüktür. USG bulgularının şüpheli olması durumunda bilgisayarlı tomografi ve endoskopik ultrasonografi kullanılabilir.
Polip saptandığında karar verilmesi gereken en önemli husus; hangi grup hastaların ameliyat edileceği, hangilerinin ise sadece takip edilmesi gerektiğidir. Çünkü; tüm polipleri ameliyat edecek olursak bu olguların sadece %1’inde kanserleşme riski olduğu için geri kalan %99’u gereksiz yere ameliyat olmuş olacaktır. Bu yüzden bu konudaki risk faktörlerini iyi bilip ameliyat kararını bu risk faktörlerine göre belirlemek gerekir. Polipin 1cm.’den büyük olması, geniş tabanlı olması, hızlı büyüme göstermesi, kişinin 50 yaşından büyük olması polipteki kanserleşme riskini arttıran faktörlerdir. Bu bilgiler eşliğinde; polip semptomatikse (ağrı, bulantı, kusma varsa) veya ek sorunlara neden olmuşsa (safra kesesi iltihabı, pankreas iltihabı gibi) çapına veya görünüm gibi diğer faktörlere bakılmaksızın ameliyat edilmelidir. Semptomatik olmayan polip mevcutsa ve 1 cm.den büyükse opere edilir. Semptomatik olmayan polip 1 cm’den küçük olmasına rağmen; takiplerde hızlı büyüme gösteriyorsa veya solid ve geniş tabanlı yapıda ise veya milimetrik boyutta üç veya daha fazla polip varsa veya beraberinde safra kesesi taşı varsa veya kişi 50 yaşın üzerinde ise ameliyat önerilmelidir.
1. Önlenebilir kanserlerdendir
2. Kadınlarda en sık görülen kanser türüdür. Kadınlardaki kanserlerin %30’unu oluşturur
3. Giderek artış göstermektedir
1. Menopoz sonrası Hormon Replasman Tedavisi (HRT):
1. Erken doğum yapmak ve emzirmek: 5-12 ay emzirmek meme CA riskini %2-5 azaltır.
2. Obeziteden korunmak: yağlı, kalorili gıdalardan uzak durmak
3. Alkol, sigara kullanmamak
4. Haftada üç gün düzenli olarak 20-30 dk spor yapmak riski azaltır.
5. Toplumsal tarama programları: Toplumsal tarama programlarına katılım meme kanserinden korunmada en etkin yoldur.
1. Kendi Kendine Muayene
1. Klinik Muayene (Hekim Muayenesi)
Meme kanserinden değil, geç kalmaktan kork
Yöntem lokal müdahale odası veya poliklinik koşullarında gerçekleştirilebilir. Bu yöntemde sinüs çevresi lokal anestezi ile uyuşturulduktan sonra ek bir kesi yapılmadan sinüs ağızlarından (var olan deliklerden) ince bir aletle girilerek sinüs içerisindeki kıllar ve epitelize doku temizlenir.
Sonrasında sinüs içerisine iyileşmeyi hızlandırabilmek için kristalize fenol yerleştirilir. Bu yöntem lokal anestezi ile uygulanıp, ek kesi yapılmadığı için hastanın gündelik yaşamını çok az etkiler. Başarı şansı %80-90, nüks riski %5 oranında olup cerrahi tedaviye yakındır. Nadiren 1 ay kadar sonra ikinci uygulamam gerekebilir. Son 3 yıldır 100 kadar hastada uyguladığımız yöntemde ikinci uygulama sadece iki hastada gerekmiş olup bu yöntemle iyileşmeyip ameliyat gerektiren hasta sayısı bir olmuştur.
Asıl tartışma belirti oluşturmamış, tesadüfi olarak saptanmış olan safra taşlarındadır. Bu taşların tümüne cerrahi uygulanmalı mıdır? Bu konudaki çalışmalarda belirti vermemiş olan taşların 20 yıl içerisinde %20 oranında safra kesesi iltihabı, tıkanma sarılığı, safra yolu iltihabı ya da pankreas iltihabı oluşturabileceği öngörülmektedir. Bu nedenle pratiktetesadüfi olarak saptanan safra kesesi taşlarında hastanın ek hastalıkları ve yaşı ile birlikte değerlendirilerek takip ya da ameliyat kararı alınmalıdır.
1. Tiroit Bezinin Fazla Çalıştığı Durumlar
Yaşlılarda subklinik hipertiroidinin diğer bulguları görülmeden ilk bulgu olarak kalp ritm bozuklukları görülebilir. Bu nedenleyaşlı hastalar bekletilmeden tedavi edilmelidirler.
İlaca bağlı tiroidit (IFN-α, IL-6)