Hikaye Arşivleri | Hasaka Blog
Cumhuriyet’in İlk Operası
08 Ekim 2015Genel, Kültür-Sanat, Sosyoloji, Tanıtım, Tavsiye Yazılar, YaşamAtatürk, Bu Bir Devrimdir, Cumhuriyet, Hikaye, İlk Opera Eseri, İlk Opera Hikayesi, ÖzsoyHasan Sabri Kayaoğlu-Dedegi	Cumhuriyetimizin kuruluş döneminde; tiyatro, opera, bale ve çok sesli müzik gibi sanat alanları çağdaş uygarlığın göstergeleri olarak belirlenmiştir. Bu alanlarda elde edilecek gelişmelerin, genç cumhuriyetin toplumsal
dönüşüm konusundaki gayretlerinin temel göstergeleri olacağı kabul edilmiştir.
Bu hedefe yönelik olarak; tiyatro, opera, bale ve çok sesli müzik alanlarında toplumun ince beğenisini geliştirerek kültürel gelişimine katkıda bulunmak suretiyle eğitim görevi yapmak üzere, Devletin idari ve mali desteğini alan yeni kurumların oluşturulması için yasalar çıkarılmıştır.
Cumhuriyet’in ilk döneminin bestecilerinden ve Türkiye’nin ilk devlet sanatçısı Ahmet Adnan Saygun, 75 bestesi, 14 kitabı, 7 çevirisiyle çok sesli müzik tarihimizin temelini oluşturan ve sözcüğün hak edilmiş anlamıyla, “Devrimci” ünvanını alan öncü bir sanatçımızdır.
Atatürk’ün isteği üzerine, bir ay gibi kısa bir sürede Özsoy adlı operayı besteleyen sanatçı, gece ve gündüz çalışarak tamamladığı bu çalışmasıyla “İlk Türk operasını besteleyen sanatçı” ünvanının da sahibi olmuştur.
Cumhuriyet’in İlk Operası Özsoy‘un hikayesi şöyledir…
1934 yılı, Haziran ayı… Ankara, önemli bir konuğu ağırlamaya hazırlanıyor.
Saygun, devlet bursuyla gonderildiği Paris’ten yeni dönmüş, Musiki Muallim Mektebi’nde hocalık yapıyor. Henüz 27 yaşında…
Ya da, daha anlamlı bir soru:
“O devrim yıllarının dinmek bilmez heyecanını, sönmek bilmez ateşini” şimdikiler nasıl duyuyorlar?
[*] Libretto, opera, operet, oratoryo, bale, muzikal gibi sahne eserlerinin yazılı söz metinleridir.
Teşekkür : Bu bir devrimdir metnini ileten Sayın Taner Vidinligil.
– Ahmet Adnan Saygun – Münir Hayri Egeli – Özsoy Operası Videoları – Bir Devrim Hareketi “Özsoy” Operası –
Bir yorum yapın	Hikayenin Müthiş Gücü Nedir?
18 Haziran 2015Eğitim, Kültür-Sanat, Sosyoloji, YaşamHikaye, Hikayenin Gücü, Neden Önemlidir, Nedir, ÖyküHasan Sabri Kayaoğlu-Dedegi	Hikaye (öykü) anlatmak, insanları etkileme ve ikna etmenin en güçlü yoludur. Biri(leri)ni ikna etmek için, genellikle insanın bilgiye, delillere ve de sağlam bir mantığa ihtiyacı vardır. Ancak, hikaye anlatmanın ikna etmede
mantık yolundan daha etkili olduğu, bir çok araştırma sonucu anlaşılmıştır.
Hikayeler nasıl bu kadar etkili olmaktadır?
Pulitzer ödüllü yazar Willa Cather bunu şöyle açıklamış : “Aslına bakarsanız insanlara ait sadece birkaç değişik hikaye (öykü) mevcuttur ve çağlar boyunca sanki daha önce hiç anlatılmamış gibi tekrar tekrar anlatılır.”
Hikayeler; “dinleyenlerin doğrudan bilinç altlarına ulaşmakta, zihinlerine yerleşmiş, kalıplaşmış engelleri aşarak, onları ikna etmektedir.”
Bilinç ise; mantıkla, sorgulamayla, dirençle, eleştirmeyle sonuç alabilme işleyişine sahiptir.
Şimdi sizlere iki hikaye sunacağım.
Biri ülkemize ait ve 1919 yılındaki bir aşk hikayesi hakkında, diğeri ise bir Çin hikayesi.
Buyurun bu hikayeleri okuyun…
Bir hanımefendi diyor ki; 1919 yılı idi. İstanbul baştan aşağı İngilizlerin işgali altındaydı.
Dünür gelmeye başladılar.Biri avukatmış.
(Ayşe’nin nişanlısı avukat değilmiş, ipsizin biriymiş, üstelik cami önlerinden tabut taşıyarak karnını doyuruyormuş) dediler.
Babam götürdü, uzaktan izledik, gerçekten de tabut taşıyordu…
Bir gün Beyoğlu’nda rastladım ona.
Beni görünce titredi, ceketini düğmeledi.
İçeride yardımcıları çalışıyordu.
Beni affedin, dedi.
Biz de Anadolu’ya, Milli kuvvetlere ancak, cenaze süsü vererek tabutlarla silah kaçırıyorduk.
Bunu size bile söyleyemezdim…
Uzun yıllar önce Çinde Li-Li adlı bir kız evlenir ve aynı evde kocası ve kaynanası ile birlikte yaşamaya başlar. Lakin kısa bir süre sonra kayın validesi ile geçinmenin çok zor olduğunu anlar.İkisininde kişiliği tamamen farklıdır buda onların sık sık kavga edip tartışmalarına yol açar. Bu Çin geleneklerine göre hoş bir davranış değildir ve çevrenin oldukça tepkisini alır.
Birkaç ay sonra bitmez tükenmez gelin kaynana kavgalarından ev onun ve kayın validesi ile arada kalan esi icinde cehennem haline gelmistir.
Artık birşeyler yapmak gerektiğine inanan genç kadın doğru babasının eski bir arkadaşı olan baharatcıya koşar ve derdini anlatır. Yaşlı adam ona bitkilerden yaptığı bir ilaç hazırlar ve bunu 3 ay boyunca hergün azar azar kaynanası için yaptığı yemeklerin içine koymasını söyler. Zehir az az verilecek , böylece onu gelininin öldürdüğü belli olmayacaktır. Yaşlı adam genç kadına kimsenin ve eşinin şüphelenmemesi için kaynanasına çok iyi davranmasını ona en güzel yemekleri yapmasını söyler.
Sevinç içinde eve donen Li-Li yaşlı adamın dediklerini aynen uygular . Hergün en güzel yemekleri yaparak kaynanasının tabağına azar azar zehiri damlatıyordu. Kimseler şüphelenmesin diyede ona çok iyi davranıyordu. Bir süre sonra kayınvalideside çok değişmişti ve ona kendi kızı gibi davranıyordu. Evde artık barış rüzgarları esiyordu.
Genç kadın kendisini ağır bir yük altında hissetti yaptıklarından pişman bir vaziyette baharatcı dükkanının yolunu tuttu ve yaşlı adama şu ana kadar kaynanasına verdiği zehirleri onun kanından temizleyecek bir iksir için yalvardı, Yaşlı kadının ölmesini artık istemiyordu. Yaşlı adam yaşlı gözlerle karşısında konuşup duran Li-Li ye baktı ve kahkahalarla gülmeye başladı.
Sana verdiklerim sadece vitaminlerdi. Olsa olsa kayın valideni sadece daha da güçlendirdin hepsi bundan ibaret. Gercek zehir ise senin beyninde olandı. Sen ona iyi davrandıkça oda dağıldı ve yerini sevgiye bıraktı böylece siz gerçek bir ana kız oldunuz dedi.
Gül veren elde, gül kokusu kalır…
Teşekkür : Ankara Treni hikayesini ileten Sayın Taner Vidinligil.
Daha detaylı bilgi için bakınız: Halk Hikayeleri
Bir yorum yapın	Kusurlara Olumlu Bakmalıyız
10 Ağustos 2013Genel, YaşamBakmalıyız, Çatlak Testi, Hikaye, Kusur, Kusurlara, Nedir, Olumlu, Olumlu BakışHasan Sabri Kayaoğlu-Dedegi	Çin’ de bir adam, her gün boynuna dayadığı kalın sopanın iki ucuna asılı testilerle dereden su taşırmış evine. Bu testilerden birinin yan kısmında çatlak varmış. Diğeri ise hiç kusursuz ve çatlaksızmış ve her seferinde bu
kusursuz testi adamın doldurduğu suyun tümünü taşır, ulaştırırmış eve. Ama her zaman boynunda taşıdığı testilerden çatlak olanı eve yarı dolu olarak varırmış. İki sene her gün bu şekilde geçmiş. Adam her iki testiyi suyla doldurmuş ama evine vardığında sadece 1,5 testi su kalırmış…
Tabi ki kusursuz, çatlaksız testi vazifesini mükemmel yaptığı için çok gururlanıyormuş…
Fakat zavallı çatlağı olan kusurlu testi utanıyormuş. Doldurulan suyun sadece yarısını eve ulaştırabildiği için de çok üzülüyormuş.
“Kendimden utanıyorum. Şu yanımdaki çatlak nedeniyle, sular eve gidene kadar akıp gidiyor. ”
Adam gülümseyerek dönmüş testiye; “Göremedin mi? Yolun senin tarafında olan kısmı çiçeklerle dolu. Fakat kusursuz testinin tarafında hiç yok. Çünkü ben başından beri senin kusurunu, çatlağını biliyordum. Senin tarafına çiçek tohumları ektim. Ve her gün o yolda ben su taşırken, sen onları suladın.
İki senedir o güzel çiçekleri toplayıp, masamı süslüyorum. Sen kusursuz olsaydın, o çatlağın olmasaydı, evime böyle güzellik ve zarafet veremeyecektim” diye cevap vermiş.
Hepimiz birer çatlak testiyiz.
Fakat sahip olduğumuz bu kusurlar ve çatlaklardır hayatlarımızı ilginç yapan, mükafatlandıran, renklendiren.
Etrafınızdaki her kişiyi, oldukları gibi kabullenin.
Dışlarındaki kusurları değil, içlerindeki güzellikleri görün…
Bir yorum yapın	Ayakkabıcının Hayat Dersi
06 Ağustos 2013Bunu Oku-Read This, YaşamAyağı Olmayan, Ayakkabıcı, Ayakkabıcının Hayat Dersi, Çocuk, Duygusal, HikayeHasan Sabri Kayaoğlu-Dedegi	İyilik, önce iyilik yapanı, sonra iyiliğe muhatap olanı, sonra iyiliğe şahit olanı ve en sonra da bundan haberdar olanı mutlu eder. Suya atılan taşın oluşturduğu halkalar gibi yayılır ve bu halka büyüyüp, çoğalarak, adeta akar
Kendimizi bilmek (tanıyabilmek) için, saf sevgiyi geliştirmeliyiz. Herkesi birbirine bağlayan bu sevgi, her varlığın kalbinde yer almaktadır. Eğer sevgimiz yok ve onu gelişterememişsek, biz tam anlamıyla insan olamamışızdır…
Comte-Sponville ; “bir bitkinin ya da ilacın erdemi iyileştirmek, bıçağınki kesmek, insanınki insanca istemek ya da davranmaktır. Erdem (biyolojik olgu olarak) insanlaşma ile (kültürel gereklilik olarak) insanileşmenin kesiştiği yerde ortaya çıkar. Bu, bizim insani olarak var olma ve davranma tarzımızdır, Yani iyi davranma kapasitemizdir. İnsanı iyi ve gerektiği gibi kılmaktan daha güzel ve daha meşru bir şey olamaz, işte erdem budur. ” demiştir…
İyilik hakkındaki bu açıklamalardan sonra, sizlere duygu yüklü muhteşem bir hikaye sunacağım.
Hikaye bir ayakkabıcı ile, bir ayağı olmayan küçük ve fakir bir çocuk arasında geçmektedir. Buyurun okuyun…
Ayakkabıcının Hayat Dersi
Gerçi mallar lüks sayılmazdı ama, küçük bir dükkan için yeterliydi.
kısmından sonra boştu.
Bu yüzden de sağa sola uçuşuyordu. Çocuğun baktığı ayakkabılar, sanki onu
Bir müddet öyle durdu. Daldığı hülyadan çıkıp yola koyulduğunda, adam dükkandan dışarı fırlayıp:
– Bence önemli değil!. diye, atıldı adam. Bu dünyada her şeyiyle tam insan yok ki! Kiminin eli eksik, kiminin de bacağı. Kiminin de aklı ya da vicdanı.
– Çok basit!. dedi, adam. Eğer yoksa vicdanın, cennete giremeyiz. Ama ayaklar yoksa, problem değil. Zaten orda tüm eksikler tamamlanacak. Hatta sakat
insanlar, sağlamlara oranla, daha fazla mükafat görecekler…
– Amma yaptın ha!. diye güldü adam. Onu da, sağ ayağı eksik olan bir çocuğa
– Tamam işte!. dedi adam. 5 Lira da öğrenci indirimi yapsak, geri kalır 5 lira.
O da zaten pazarlık payı olur. Bu durumda ayakkabı senindir, sattım gitti!
Ayakkabıcı, çocuğun şaşkın bakışları arasında dükkana girdi. İçerdeki raflar, onun beğendiği modelin aynısıyla doluydu. Ama adam, vitrinde olanı çıkarttı.
– Benim satış işlemim bitti dedi. Sen de bana, bunu satsan memnun olurum.
– Şaka mı yapıyorsunuz? diye kekeledi çocuk. Onun tabanı delinmek üzere.
değildi. Mutlaka bir rüyada olmalıydı. Hem de hayatındaki en güzel rüya. Adamın, heyecandan terleyen avuçlarına sıkıştırdığı kağıt paralara göz gezdirdikten sonra, 10 liralık banknotu geri vererek:
– Bana göre 20 lira yeterli dedi. İndirim mevsimini başlattınız ya!
Her nedense içi içine sığmıyordu. Eğer bütün mallarını bir günde satsa, böyle bir mutluluğu bulamazdı.
Çocuk, yavaşça yerinden doğruldu. Sanki koltuk değneğine ihtiyaç duymuyordu.
Babam haklıymış dedi. ‘Sakat olduğum için, üzülmeme hiç gerek yok’
Teşekkür : Hikayeyi bana ileten arkadaşım Sayın Ertan Balamir.
Bir yorum yapın	Bir Geri Dönüş Hikayesi
08 Temmuz 2013Makale, quup, Sosyal Medya, Tanıtım, YaşamBir Geri, Blog, Çöküş, Dönüş, Geri, Hasaka, Hikaye, HikayesiHasan Sabri Kayaoğlu-Dedegi	Bundan tam 342 gün önce bu blog tamamen yok olmuştu. Konu hakkındaki yazımda bu hususu belirtirken, yazının başlığında “insanlık ölmemiş” ifadesini kullanmıştım. Dile kolay, iki yıl içinde itinayla oluşturduğum 930 yazı ve sayfadan oluşan, çok
büyük bir emek kaybedilmişti.
Bu hususta en büyük desteği, üyesi olduğum quup com yönetimi ve kullanıcılarından almıştım.
Detaylarını yukarıda bağlantısını verdiğim yazıda okuyabileceksiniz.
Blogu tekrar oluşturma sürecinde ise; bir yıl içinde blogu, belli bir noktaya getirmeye kararlı olduğumu da vurgulamıştım.
Geçen süre (11 ay) içinde 250 yazı ve 104 sayfa oluşturdum. Yani, günde ortalama bir yazı/sayfa ekledim.
Bu darbe bana; “hayatta insanın başına her türlü sıkıntının gelebileceği, bunların üstesinden gelmek gerektiği” gerçeğini bir kez daha hatırlatmıştı.
Blogu tekrar eski seviyesini getirmek için önümde bir yıl daha var.
Bu süreçte sağlığım bozulmaz, bir başka mani de çıkmazsa, elimden geleni yapmaya kararlıyım.
Bu arada quup com’un benim için neden çok önemli olduğu hakkında aşağıdaki not bölümünde sunduğum bağlantıdan bilgi alabılirsiniz.
Tamamen Türk girişimi olan quup giderek gelişmektedir.
Bu sosyal ağda herkes kendi kafa dengi insanlarla güzel iletişimler kurmakta, nezih paylaşımlar gerçekleştirmektedir.
Sizleri de quup’a beklerim…
Bir yorum yapın	Muhteşem Bir Yaşam Hikayesi
14 Kasım 2012Kişiler, Video, YaşamAlice Herz Sommer, Hikaye, Muhteşem Bir Yaşam Hikayesi, YaşamHasan Sabri Kayaoğlu-Dedegi	Hitler döneminde toplama kamplarında küçük oğluyla birlikte kalan yahudi bir bayan müzisyen (piyanist) hakkında bir dosttan gelen e-postada, aşağıdaki ifadeler yer almaktaydı. Aynen aktarıyorum… “Geçmişte, küçük
yaşta müzikle uğraşanları hayretle izledik. Bu kez, 108 yaşında bir hanımdan kısa bir hayat dersi alalım. Nazi toplama kampından sağ kurtulmuş birisinden.
Alice Herz Sommer’den…
Kusura bakmayın ama, ‘pesimist’ kısmını diyemedim…
Teşekkür: Metni ileten Sayın Taner Vidinligil
Ziyaretçiler Çevrimiçi: 12Bugün: 590 En Çok Okunanlar