Koca Çocuk | Açık Koyu
Çocuk ne yapsın? Kendine dönük hep. Neyle oynuyorsa asıl kendiyle oynuyor. Baktığı şey hep kendi. Kendini dünyada bir yere koymaya çalışıyor. Ağlayışında, eşyaları fırlatışında, masaya vuruşunda da aynı. Dünyada bir yere sahip olanların, o yere sıkı sıkı yapışanların, gerim gerim gerginliği arasında başka seçeneği var mı? Onlara benzemek istiyor zaar. Fakat çok zor. Ayıramıyor, birleştiremiyor, her şey birbirine karışıyor. Zaman ana geliyor. Büyütüyor, büyütüyor onu.
Çocukluk geçiyor ama bu sefer dönüp dönüp çocukluğa bakılıyor. Ne var orda? Mitoloji var. Masallar, birbirine karışan görüntüler, sesler, sağ sâlim çıkılan korkunç maceralar, ilk cinsel deneyler. Çocukluğa takılıp kalmak işten değil. Madem elden gitti çocukluk, madem bir daha yaşanmayacak, anılara gömülünse de olur. Çok dinliyoruz çocukluk anılarını. Hiç bitmiyor.
Ama bu bahar gününde yürürken ağaçların altında, karışınca kokularla renkler, ışıkla sesler yetişkin bedene çocukluk geri gelir. Çok farklı biçimde gelir bu sefer. Eski çocukluğun hayâllerle, çağrışımlarla iç içe soktuğu şeyleri yeni çocukluk duyularıyla iç içe sokar. Güneş tende aynı anda nefeste aynı anda gözde hissedilir. Güneşi koklar, giyer, görür biri. Bilinçle değil ama. Bilinçle değil. Bilinç sonradan gelir. Duygular parladıktan sonra. Bilinç yeni çocuğu da tıpkı eskisi gibi dünyada bir yere koymak için gelir.
Git bilinç. Kaka bilinç. Pis bilinç.