~ Hayat Güzeldir: ' Savaş Babam Sende Var mı?'
Jacques Prevert Yanağımı cama yasladım dışarıdaki mevsimi seyrediyorum. Bir bahar salınarak geliyor sokaklarına hayatın… Bütün grilere elindeki renkleri bulaştırarak yürüyor... Lakin her yerde istediği rengi bulamıyor parmakları. Grinin hâkimiyetini alt edemiyor… Tıpkı şimdi Libya’da olduğu gibi… Ya da baharın kapısında uzun uzun durduğu Filistin, Afganistan, Pakistan, Irak ve niceleri… Düşünüyorum; bu baharda ağaçların çiçeğe durduğunu görmek isteyecek kaç insan vardı; ölen, öldürülen? Kaç çocuk? Ya da bir kış günü üşümeye hasret kalacak kadar yaşamaya aç kaç can parçası…
Bir çocuk durmadan yaşlanıyor… İçinden hayalleri, içinden umutları dökülüyor çıplak ayakla koştururken ölümün sobelemek için insan aradığı sokaklarda. Kalbinde ölümlü kelimeler yetiştiriyor hiç fark etmeden. Ellerine bakıyor durup; sanıyor ki ellerinde hâlen her şey var. Yaşadığını bilecek kadar terliyor avuçları… Nefesinden heyecan damlıyor hâlâ… Aklından hayatta kalmak yerine dondurmanın tadını geçirmek istediği günleri özleyerek kulaklarını kapıyor bomba seslerine… Emanet uykuları korkunun koynunda kıvrılarak yaşıyor… Annesinin ya da babasının gurbetine düşen sesinde duyuyor belki en büyük acıyı…
ne acı ne hüzün n egereçekçi bir keder..tarifsiz..çocuklar olunca mevzubahis hele ki savaşta bütün renkleri soluyor gökkuşağının..yok yok aydınlıktan bahsedilmiyor savaş ve çocuk olunca..dergide okuyunca da yazın bitince dilimden dokülüvermişti şimdi olduğu gibi ''seni de vururlar bir gün ey acı!uçuşup durduğun kanatlarından..sazın sözün türkülerin tükenirelleirn koynunda kalaklırsın..''sağlıcakla kal..
17 Mayıs, 2011 01:22
acıyı da vururlar mı bir gün gerçekten..
18 Mayıs, 2011 22:32
bilmem..vururlar belki birgün sapan taşlarıyla çocuklar..ya da bir gün kendi kendini vurur..acı'nın acı intiharı..
24 Mayıs, 2011 01:31
umarım dost... umarım...
24 Mayıs, 2011 19:47