Söküp attığınızı, çoktan unuttuğunuzu sanıyordunuz, oysa son aşkınızın tortusu hala içinizdedir işte... Bir zamanlar çok sevdiğiniz o kişiyi hatırlayınca bir hüzün kaplayıverir içinizi.
Gün gelir aşk denilen duygu artık bıkkınlık verir. Sıkıcı, yorucu ve artık oynamak istemediğiniz bir oyun... Genç ve saf olduğunuz o güzel günlerde kazanmak için oynadığınız fakat hep kaybettiğiniz bir oyun...
Rol kesmekten ve karşı cinse kendinizi beğendirmeye çalışmaktan usanmışsınızdır mesela. Bu duruma düşen insanlar tanıyorum, sonunda gidip evlendiler ve mazbut ev insanı oldular. Aralarında üç-beş tane çocuk yapmış olanlar da var.
Peki siz bu oyunu oynamayı bıraktığınızda, oyunun kendisi sizinle oynamayı bırakır mı?
Kafanızın iyi ya da moralinizin bozuk olduğu bir akşam üstü, kırık biten son aşk hikayenizi anımsarsınız birden.
Bir zamanlar ne kolaydı kalbinizi vermek... Oysa siz zor yolu seçtiniz, işte ödemek zorunda olduğunuz bedel de bu. Aşk sizin dostunuz olmamıştı asla. Çok uzun, çok uzun zaman önceydi bütün bunlar.
Tekrar aşık olmak ne kolaydı bir zamanlar... Ama siz, acılara giden zor yolu seçtiniz. Aşk kazanmak için oynadığınız bir oyundan daha öte bir şeymiş meğerse..
Kaybettiniz sonunda! Onun yüzünü görmeyeli yıllar oldu. Kalbinizdeki boşluk hala duruyor. Ama elinizde kalan bir şey var: O sevdiğiniz kişi için hissettiğiniz hüzün...
Gary Moore tam da bu duyguları anlatmaktadır Still Got the Blues şarkısında.
Burayı okumayı bitirdiğinizde Onu aramak ve hala çok sevdiğinizi söylemek isteyeceksiniz belki. Boşverin gitsin! Hayat sizi nasıl kelepçelediyse, Onu da zincirlere vurmuştur çoktan. Onun da eşi ve çocukları var, tıpkı sizinkiler gibi.. Ve size yol vermeyecekler!
Theres a price you have to pay
But Ive still got the blues for you
Youre playin to win
So many years since Ive seen your face
Here in my heart, theres an empty space
Ive still got the blues for you