deli saçması: 2008
Gönderen wecarealot zaman: 02:34 2 yorum:
Size uzun zamandır yazamıyorum yine, yazmak istediğim birkaç şeyi de unuttum, hevesim kaçtı falan filan.
Kurban bayramı... Her tarafın kan ve bokla kaplandığı, üstüne bir de hayvanların sıcak iç organ kokularının difüzyonla burnunuza ulaşırken soğukta bıraktığı buharı da görebildiğiniz bir garip etkinlik. Sevdiğim tarafı da var, insanların güler yüz ve yardım çabasıyla garip bir ruh hâline bürünmeleri, aramadıklarını arama, görmediklerini görme mecburiyeti hissetmeleri. Şart mı? Değil tabii; bazen seviyorum ama bayram ziyaretlerini ben.
Yine dert yanayım biraz sizlere. Aylardır bir şeyler olsun diye çabalıyorum, bir türlü düzene girmiyor. Sürekli kafada düşünceler, oradan oraya koşturmalar, kendi canım yetmiyormuş gibi etrafımdakilerinkini de iyice sıkmam, sonuçta ise hiçbir şey elde edememem... Hayatım bir türlü olduğundan daha güzel olmuyor. Başkalarının daha az çabayla elde ettiklerine ben yaklaşamıyorum bile. İş güç gibi şeylerden bahsediyorum. Burada kalacaktım madem, niye o kadar çabaladım?
Bir de işe yarama düşüncesi var. Faydalı bir şeyler yapayım diyorum, işe yarayayım, ölürken huzurlu olayım diyorum. Yine olmuyor. Sivil toplum aktivistleri, siyasetçiler, bilim adamları, sokak hayvanlarını besleyen insanlar gibi bir işe yarayayım diyorum, beceremiyorum. Elimi kolumu bağlayan zincirler acaba kırılacak mı bir zaman?
Herkes nasıl her şeyi başarıyor? Hem okul, iş, hem sosyal başarılar, hem gezme tozma, hem aşk, hem müzik, nasıl yapıyorsunuz ey insanlar bunu?
Yine de hayatımın daha fazla olmasını istediğim mevcut güzelliklerini hiçbir şeye değişmem, şükür filan ediyorum onlara sahip olduğum için.
Birazdan, mesai başlayınca yeni koşturmacalara girişeceğim, yine sonuçsuz kalacak.
Belki bazıları başarmak için, bazıları tüketmek için, bazıları da çabalamak için geliyordur dünyaya, kim bilir...
Berbere gitmiştim bayramdan önce. Usta saçları kesiyor, yeniyetme bir çırak da yok peeling yapıyor, yok jöleliyor, fönlüyor filan.
- Abicim istemiyom peeling filan, kurut yeter.
- Peki, ama fön çekerim ağbi.
- Yav istemiyom.
- Olmaz abi, çekecem. Bugün bi tane çekebildim sadece.
Çalışan fön makinesinin gürültüsünde, arkada altı-yedi kadar adam varken:
- Çok mu seviyon çekmeyi?
- Evet abi, günde hiç değilse beş-altı kere çekiyom.
Bir garip hissettim kendimi, aynadan bir baktım arkaya doğru. Fön makinesinin sesinden yükselen sesimizi işitmiş olacaklar, garip garip bakıyorlardı bize. Eh, erkek güruhu için "çekmek" ilginç bir fiildir, kulaklar kabarır hemen.
İş bitti, garip saç şeklimle koltuktan kalktım, berber abinin yanına gidip "Sizin adam yine şekil yaptı yav" dedim, güldük. Onun arkasında ayakta dikilen, ceketli, siyah gömleğinin bağrı açık abi eğildi, kokladı. Parfümü çok sevmiş. Mahalle delikanlısı orta yaşlı siyah gömlekli siyah ceketli bağrı açık abiyi garip saçlı bir erkeği koklarken görmek garip geliyor biraz. Parayı verdim, montumu giydim ve çıkarken başka espriler yapıldı.
Eve gittim, saçlarımdaki kimyasalları birkaç kez şampuanlayarak çıkardım.
Gönderen wecarealot zaman: 12:43 1 yorum:
Yok genç adam, yalan söyledim. Hiçbir şeyin düzeleceği yok.
Hep sen konuşursun, ben susarım, dinlerim; sen de kızarsın bana, "konuş" dersin ya... Şimdi de ben konuşayım, sen sus ve dinle bakalım.
Az önce gönderdim seni, "Belki bir gün düzeliverir her şey, bilemeyiz ki..." dedim, aldığın uyku ilacı ondan geriye saymaya başladığından dayanamadın ve aceleyle gittin. Ben de uyuyacağımı söyledim, ama yok; mızıkanın sesi uykumu deldi, kesti, parçaladı.
Başım dönüyor, gözlerim kararıyor, sırtım ağrıyor şu lanet bilgisayarın başında saatlerce oturmaktan. Bir haber bekledim, düzelecek diye bir umut bekledim, ama yine yok. Telefonum çaldı bugün, çaldı ama arayan lanetli geçmişimden biri, unutmam gerekenlerden, hiç tanımamış olmayı dilediklerimden. Lanetli saçmalıklara bir yenisi daha eklendi ve aynı geçmişimde yer edindi.
Bir şarkı daha... Evet, bu da bir haberci, hiçbir şey düzelmeyecek diyor puslu sesiyle. Ve bir tane daha, parlak, bezgin sesiyle söylüyor bu kez aynı şeyleri. Gitarın detone olduğu, bagetin trampette sektiği anlarda, kemanın reçinesi az kalmış yayından çıkan şu ses canımı acıtıyor iyice, sanki yeterince acımıyormuş gibi.
Belki de yetinmeyi beceremedik genç adam, kim mutlu ki biz olalım? Belki de her şey bizim kuruntumuz, huysuzluğumuz, doyumsuzluğumuz...
Son bir şarkı daha.
Kötü olan ne biliyor musun? Ben bu şarkıları seviyorum...
Gönderen wecarealot zaman: 04:32 3 yorum:
Karşımda dikilmiş, öyle gülüyordu. Sinir oldum, içim yanıyordu çünkü. Kapı çaldı, hızla ayağa kalktım oturduğum kenarları ahşap, eskimiş kadife kaplı koltuktan. Gözüm karardı. Kendime geldiğimde sesinden ürktüm, bağırıp duruyordu. Rengi uçmuştu onun da, korktuğu belliydi.
Ev arkadaşlığı başka bir şey. Hastalansan, ölsen kalsan onun haberi olur ilk, yardım eden de odur zor durumlarda. Ben de severim keratayı, ama bazen kavga ederiz, kızdırır beni. Saçma hareketleri de çoktur.
İşte canım yanarken böyle karşıma geçip güldüğü bir anda ona karşı hissettiğim tek şey nefret oluyor. Sorunlu biriyim, sık sık canım yanıyor. Aşık oluyorum, terk ediliyorum, ağlıyorum, anti depresanlara başlıyorum tekrar tekrar.
Dün ne oldu, söyleyeyim mi sizlere?
Film izleyelim, dedi. Yapardık öyle. Cips, kola, çekirdek, bira gibi abur cuburları doldurup getirirdik marketten, sonra da oturma odasındaki çekyata oturur, aramıza abur cuburları koyardık. Ha, unutuyordum az daha, bazen de mısır patlatırdık, ama dün yapmadık. Neyse, filmi koyduk, izlemeye başladık. Tıka basa yedik, içtik. Bira etkisini gösterdi, refleksler zayıfladı. Filmi yarıladık.
- Yiycen mi, dedi.
- Durdursana bi, elimi yıkıycam, şunları da götürelim mutfağa.
Space'e bastım. Taşıdık tabakları, bardak ve şişeleri mutfağa, tezgahın üstüne yığdık. Lavaboya gittik sonra, sırayla ellerimizi yıkadık. Geri döndük odaya, aynı şekilde oturduk, ayakları uzattık sandalyelere. Ama bir fark vardı, aramızda daha az boşluk vardı. Bir şey oldu, anlayamadım pek. O boşluk git gide azaldı. Ben yapmadım ama, oydu başlatan.
Gönderen wecarealot zaman: 01:09 2 yorum:
Alay edilen evsiz ihtiyar. Sokakta birkaç odun yakıp yanına kıvrılır uyur, yanında boş yeşil şarap şişesi...
Sabah kalkar, etrafa bakar usulca yürüyüp. Gürültülü kahkahalarla tekmeler atılır tökezlediğinde. Ses etmez, ama canı yanar. Sabahın ayazı dondurur parmaklarını. Gördüğü bir arabanın camına imzasını atar, ok saplanmış o bilindik kalp. Camda yoğunlaşan bir damla süzülür aşağı doğru, kalbin ortasından, kırığını çizer.
Ama iyiler hep kazanır çizgi filmlerde.
Gönderen wecarealot zaman: 03:17 6 yorum:
Boğaziçi Üniversitesi'nde Legato grubunun sunduğu beş filmin üçünü izledim geçtiğimiz hafta. But I'm a Cheerleader, Lost and Delirious ve Summer Storm'du bu filmler. Oraya ulaşabilmek için iki gün saatlerim yolda geçti, ama buna fazlasıyla değdi.
Okulun manzarası, doğal güzelliği, yeri bir tarafa, o kadar çok etkinliğin aynı anda yapılıyor olması, bunlardan birinin eşcinsel filmlerinin gösterilmesi ve üzerine tartışmalar yapılması olması, dağıtılan el ilanlarını bazıları hemen buruştursa da böyle bir etkinliğin izinli olarak düzenlenebiliyor olması, bazılarının katılması, afişlerin yırtılıp çöpe atılmaması, afiş asanların üstüne güvenlik görevlilerinin ve ahlak masası köpeklerinin salınmaması harika.
İki yıl önce de her yerde "Mehmet Barış'ı Seviyor" afişleri vardı.
Üniversitede harcadığım, son yüz metresine girdiğim beş yılıma hızla göz gezdirdim. O kadar çabuk bitti ki, hiçbir şey yapmadığımı bir kez daha anladım. Bomboş geçirmişim yıllarımı.
Bizim okulda böyle şeylerin gerçekleşmesini hayal bile edemiyorum. Bunu değiştirmek için bir şey de yapmadım ama. Birkaç email grubuna üye oldum, birkaç email attım, ama son yıllarda gelen email'ların yarısı benimkiler, diğer yarısı da benimkilere verilen cevaplardı. Çevreme açılmak için yol bulma çabalarıyla çırpınıyor, bir yandan da hoşuma giden straight arkadaşlarımın gey olmadıklarına kendimi inandıramıyor, bu sancıyla kıvranıyordum.
Çok geçmedi, alıcılarımın ayarlarını bozdum. Koştum, kazma ve kürek aldım birer tane. Karşıdaki garip, karanlık ormanda biraz ilerledim göle doğru ve kazmaya başladım. Bedenimi gömdüm. Artık sade bir ruhtum. Şimdi de pek farklı değilim, sadece biraz madde var içeriğimde.
Gönderen wecarealot zaman: 19:49 Hiç yorum yok:
Şarkılı Bir Yazı
Karanlık olsa, gözlerimizi de kapatsak; her vuruşta ayağımız yere değse, sonra yine yükselsek, kafamızı sallasak sağa, sola; bağırsak, çığırsak... Ve, şarkının o yeri geldiğinde bıraksak kendimizi, otursak, yatsak, yere serilsek... Gözlerimizi hiç açmasak ama, sesler söylese bize ne yapacağımızı, nereye basacağımızı... Terli sırtımızı ürpertse o sakin serinlik, hafifçe titresek...
Sonra yine, yine başlasa gitarlar, davul; yine ayağa kalksak, havaya çıksak, her vuruşta ayağımız bir kere yere değse... Yine terler aksa alnımızdan, sırtımızdan; biz yine zıplasak...
Şarkı bitmese hiç...
Gönderen wecarealot zaman: 01:21 2 yorum:
"Why Can't"lı Şeyler
The Cars "Why Can't I Have You?" dedi.
The Cure bir soruyla yanıtladı bu soruyu, "Why Can't I Be You?".
Bu sıralarda şişe içindeki mesaj, "S.O.S" yol alıyordu soğuk, karanlık suların üstünde.
Gönderen wecarealot zaman: 14:50 Hiç yorum yok:
Etiketler: The Cars, The Cure, The Police
Masanın üstü tozluydu. Parmağımı dokundum. Farkında olunmayan, çaresizce bir meraktı dokunmama sebep. Kapıya geleni "Geldin mi?" diye karşılamak gibi bir şey.
Duvara yaslı kanepeye doğru yürüdüm. Otururken banyonun kapısı açıldı, elinde havluyla çıktı. Az önceki halinden biraz daha dinç görünüyordu; yine de ölü gibiydi, gözlerinden uyku akıyordu hala. Gözüm bir an masanın üstündeki boş bira şişelerine kaydı. Diri görünen tek yeri parçalı karın kaslarıydı. Düzgün bir vücudu vardı, kaslı olduğunu biliyordum, ama onu böyle görmemiştim hiç. Üstünde bir tek gri eşofman altı vardı, göbeğinin altında duruyordu ve içinden baksırı çıkıyordu kıçının üstüne doğru.
Elindeki havluyla yüzünü kurularken onu, vücudunun ışık yansıyan tüm yerlerini, kıvrımlarını izlemeye dalmışım. Sorduğu soruya tepki vermediğimden anlamış olmalı, elini sallayarak "Hey" diye seslendi. Utandım, ama çok değil; ona olan zaafımı biliyor zaten.
Müzik yazmak istedim aslında. Bir şarkı tasvir etmeye çalışayım dedim, ne kadar becerebileceğimi merak ediyordum. Gitar başladı, bas, davul ve vokal girdi arkadan. Ama yok, olmadı. Anlatmak istediğim müzik Bumblefoot'un Overloaded'ıydı.
Az önce izlediğim filmdekilerden, gündüz baktığım bir Türk ressamın yaptığı "homoerotik" resimlerden olsa gerek, aklım bunlara gitti işte.
Gidip uyuyayım en iyisi. Belki yazıma girdiği gibi rüyama da girer birileri.
Ah, aklıma geldi... "Şeytan aldatması" demiş Zülfü Livaneli Mutluluk'ta. Saf Gelin'in rüyalara girip genç erkeklere yaşattığı zevkli günah, veya günahlı zevk. Ne güzel bir kitap olmuş be...
Gönderen wecarealot zaman: 03:42 4 yorum: