Bir ülkenin milli birlik ve bütünlüğünü tartışmaya açmaması, insan hakları konusunda bir eksiklik olamaz. Hiçbir ciddi ve demokratik ülkenin buna izin vermemesi, o devletin meşruiyetini zayıflattığı şeklinde yorumlanamaz. Anayasa çalışmalarında dıştan kumandalı dönüştürme gayretlerine dikkat edilmelidir. Bu dönüştürmeyi gizleyebilmek için asıl resmi görmeden sadece belirli maddeler üzerinde tartışma açmak esastan uzaklaşmaktır.
Eğer anayasanın bir toplumsal sözleşme ve uzlaşma niteliğinde olmasını istiyorsak; T.C. Devletinin temel kuruluş felsefesi, kurucu irade ve varoluş gerekçeleriyle ters düşülmemelidir.
Milli devlete, milli kimliğe ve milliyete karşı alternatif kimlik ve mahalli egemenlik alanları açmak; demokratikleşme değil; egemenliği devretmek ve paylaştırmak, sosyal barışı, milli birlik ve bütünlüğü dinamitlemektir. Bugüne kadar demokratik parlamenter sistemden daha iyisi ve başarılısı ortaya konamamıştır. Demokratik parlamenter sistemi güçlendirmek ve aksaklıkları gidermek, yasaları değiştirmek mümkün iken; onu rafa kaldırıp ülkeyi yeni maceralara sürükleyecek bir başkanlık sistemi ve benzeri uygulamalardan medet ummak her şeyden evvel bir metot hatasıdır. Mustafa Kemal Atatürk’e verilmeyen hak ve imtiyazların bir kişiye verilmesi yanlış olmuştur. Bu kadar çok yetki ve sorumluluk altında Cumhurbaşkanı kim olursa olsun zorlanır ve yanlış yapabilir.
15 Temmuz 2016 darbe ve işgal hareketi Türk Milleti ve onun önde gelen kurumları tarafından bertaraf edilmiştir. Dıştan kumandalı bu darbe teşebbüsünün başarılı olması halinde yapabileceği değişikliklere özenmek bir çelişki olacaktır.
Somut bazı görüşlerimiz aşağıdadır:
-Kazanılmış hak ve hürriyetlerden geriye dönülmemelidir,
-Hukuk devletinin parti devletine dönüştürülmesi sorunları çözemez,
-Türkiye’yi terörle bölemeyenlerin, terörsüz bölme tezgahları ve bu konuda anayasanın kullanılması önlenmelidir,
-Milli Devlet ve üniter yapıyı delecek anayasa oyunları kabul edilemez,
-Gazi Meclisin itibarı ve fonksiyonu korunmalı, milli iradeye sahip çıkılmalı, mahalliden merkeze kadar örülecek meclisler saltanatına ve 2017 model yeni bir feodaliteye imkân verilmemelidir,
-Ülkemizin Dünyadaki itibarı korunmalı; sıradan basit bir Ortadoğu Arap ülkesi konumuna düşülmemelidir,
-Türk’ü Türkiyeli yapmak isteyen etnikçi taassuba teslim olunmamalıdır,
-Yeni çözüm süreçlerine yol açılmamalı, yeni Oslo’lar, Habur rezaletleri ve Dolmabahçe mutabakatları ile karşılaşılmamalıdır,
-Yeni 15 Temmuz darbe ve işgal teşebbüsleri ile ileride karşılaşmamak ve onlara gerekçe hazırlamamak için; mutabakatlar güçlendirilmeli, parti taassubu aşılmalı, Yenikapı ruhu canlı tutulabilmeli ve demokrasiye sahip çıkılmalıdır.
-Ankara’nın devre dışı bırakılması, milli egemenliğin parçalanması ve özerk bölgeler saltanatının yaratılmasından kaçınılmalıdır. Devlete alternatif egemenlik alanlarının ortaya çıkarılması devletin yok edilmesidir,
-Sürekli kandırılıp aldatılmamak için duygusal, rövanş alıcı ve tepkici yollardan uzak durulmalıdır,
-Kuvvetler ayrılığı prensibinin bozulması yanlış olmuştur,
-Dar gelirlilerin, işçilerin ve emeklilerin başkanlık sistemine değil; sendikal hakları koruyacak demokratik parlamenter sisteme ihtiyacı vardır,
-Yeni anayasa hazırlanırken Baas rejimi anayasalarına özenilmemelidir,
-Ekonomik çöküşe, Türkiye üzerinde oynanan siyasi amaçlı ekonomik ablukaya, üretme ithal et anlayışına, yatırımsızlığın doğurduğu işsizliğe dikkat çekilmelidir. Türkiye’de tarım alanları boşalmakta ve bozulmakta, ihraç ettiğimiz ürünleri ithal eder hale getirilmekteyiz. Esnaf siftah yapamamaktadır. Gelir dağılımı bozulmakta, yoksullaşma ve ahlâki değerlerde aşınma artmaktadır,
-Varlık fonu Türkiye şartlarında farklı sonuçlar verecektir. Döviz kazanamayan, dış ticaret ve cari açığı bulunan Türkiye, önemli kuruluşlarını adeta yüksek faizle dış borç elde edebilmek için ipotek vermektedir. İleride önemli kuruluşlarımız anlaşılan özelleştirmeye açılacaktır. Varlık fonu gelecekteki kazancın bugünden elden çıkarılması olmamalıdır,
-Ne iktidarı, ne de Cumhurbaşkanını değiştirmeyecek olan Anayasa referandumu zamansız yapılacak ve ülkeyi kamplaştırıcı bir süreci açacaktır. Yenikapı ruhunu elimizle yok etmeyelim. Ülkeyi yönetenler ve siyasiler toplumu geren, kamplaştıran, düşmanlık yaratıcı beyanlardan uzak durmalıdırlar. Hayır oyu verecek olanlara yanlış yakıştırmalar yapılmamalıdır,
-Cumhuriyete sahip çıkmalıyız. 1923 sonrasını reklâm arası ve ara rejim olarak görüp 1930 model araca benzetmeleri yanlış buluyoruz. Demokrasisiz Cumhuriyet de, Cumhuriyetsiz demokrasi de eksik sayılabilir,
-Silahlı bölücü teröre baş eğmeyen Türkiye’ye, silahsız terör ve anayasa oyunlarıyla baş eğdirilmemelidir,
-Türkiye’de mülteci ve yabancılara tanınan imtiyazlara sınırlar konmalıdır,
-Demokratik parlamenter sistemden vazgeçmek turizmi ve diğer sektörleri daha da zora sokacak ve yabancı sermaye girişlerini iyice azaltacaktır.
“Asra yemin olsun ki, insan gerçekten ziyandadır.”buyurmuştur. Zamanı insana şahit tutmuştur. Zira insana verilmiş en büyük nimetlerden biridir zaman. Dünyamızı güzelliklerle tezyin ederek ahiretimizi kazanmamız için bizlere emanet edilen en kıymetli hazinedir zaman. Bu emaneti hoyratça tüketmek, şuursuz ve sorumsuzca beyhude bir ömür geçirmek mümine asla yakışmaz. Bu, insan için en büyük hüsrandır.
Asır Suresi’nin bizlere öğrettiği ikinci hakikat, iman nimetinin önemidir. Yüce Rabbimiz, yarattığı insanın ziyanda olmaktan, hüsrana uğramaktan kurtulmanın ilk şartının iman etmek olduğunu haber vermiştir. Zira imansız geçen bir hayat, zararın en büyüğüdür. İman ise kalbin hayır ve güzelliklere, hak ve hakikate yelken açmasıdır. Kelime-i şahadeti, kelime-i tevhidi gönülden söyleyen bir mümin, küfre karşı imanın; batıla karşı hakkın; zillete karşı izzetin; zulme karşı adaletin yolunda yürüyeceğine dair kendisine ve Rabbine söz vermiştir. Kötülüklerin değil, iyiliklerin yanında olacağını kabul etmiştir.
Asr Suresi’nin bizlere öğrettiği üçüncü hakikat, Salih amel bilincidir. Rabbimiz, bizi ebedi hüsrandan, imanımızla birlikte Salih amellerimizin kurtaracağını bildirmiştir. Salih amel, imanın davranışlara yansımasıdır, eyleme dönüşmesidir. İmanın hayat bulmasıdır.
Bizi Rabbimizin rızasına ulaştıracak her bir söz ve eylem, Salih ameldir. Nasıl ki ihlâsla yoğrulmuş olan namazımız, orucumuz, zekâtımız, haccımız birer Salih amelse her türlü imkânımızı insanlığın hizmetine sunmak da Salih ameldir. Mazlumlara, mağdurlara, kimsesizlere, yetimlere el uzatmak Salih ameldir. Göremeyenin gözü, işitemeyenin kulağı, tutamayanın eli, yürüyemeyenin ayağı olmak Salih ameldir. Huzurumuza, kardeşliğimize, değerlerimize sahip çıkmak Salih ameldir. Kötülüğe engel olma ve iyiliği hâkim kılma gayreti Salih ameldir. Hadis-i şerifte geçtiği üzere insanlara eziyet veren bir şeyi yoldan kaldırmak Salih ameldir.[i]Kısaca Salih amel, uygun amel demektir. Bu uygunluk, amelin Allah’ın rızasına, insanın fıtratına ve toplumun maslahatına uygun olmasıdır.
Asr Suresi’nin öğrettiği ve bizi ebedi hüsrandan kurtaracak dördüncü hakikat, her daim hakkın yanında yer almaktır. Birbirimizi hak ve hakikate yönlendirmektir. Hem kendimizi hem de kardeşlerimizi batıl, yalan, hile, fitne ve fesadın karanlıklarından korumaktır. Rabbimizle, çevremizle, kâinatla ilişkilerimizde ne pahasına olursa olsun doğruluk ve istikametten ayrılmamaktır.
Hak yolda sabrı kuşanmaktır. Birbirimize sabrı tavsiye etmektir. Ancak unutulmamalıdır ki sabır, batıla katlanmak değildir. Bilakis sabır, hak ve hakikat yolunda sebat etmektir.
Hutbeyi dinlerken namaz ibadetimizin omurgasını oluşturan Fatiha Suresi’nin de anlamı üzerinde düşünüyordum ve beynimde canlanan tablo.
Eğer hakiki imana haiz olmaya çalışıyor isek işlenen Asr Suresi ve Fatiha Suresi hayatımızın yol haritasını eksiksiz tamamlamış olduğunu görme durumundayız.
İmanın hayat bulması noktasında insan nötr olamaz, olmaya hakkı yoktur. İmanın insanı insan adına insanlık adına yaşayan canlı çevre adına dünyayı güzelleştirme imar etmekle yükümlü aksiyoner olmak zorunluluğu ile baş başadır.
İmanın insanı zulmete uğramış sömürünün her çeşidine maşa yapılmış insanı ve insanlığı bu zilletten kurtarmak için reaksiyoner olmakla mükelleftir.
Namaz ibadeti imanın insanını özgürleştirmek adına insanın insana biat etmesini yasaklar, insanın sadece Rab olan yaratıcısını tanımak, sadece Yaratıcısına biat etmek, sadece Yaratıcısından talep etmekle mükellef kılınmıştır.
İmanın insanı, imanın hayatla buluşması sürecinde insanı ve insanlığı her türlü biattan ve sömürüden, zilletten koruyacak enstrümanları Kur’an’ın bütününde, Hz. Peygamberin sünnetinde, uygulamalarında görebilir.
Kur’an, imanın insanı için bir hayat kılavuzu olduğuna göre o insan insanı merkeze alacak, onurlandıracak her türlü sömürüye karşı koruyacak önlemler üzerinde çalışmakla mükelleftir. Bu çalışmanın esaslarını Kur’an’dan, Hz Peygamberin hayat anlayışında ve uygulamalarından hareketle formüle edebiliriz:
‘’Şura/istişare/meşveret (ortak akıl)– liyakat( ihtisas)/ işin ehline verilmesi– Adalet’’ kavramlarından mürekkep bir formül. Bu formülde geçen terimlerin altını Kur’an’ın dünyevi ayağıyla dolduran rejimlerin oluşturduğu toplum hayatı insanını mutlu edecektir, kurduğu devletini güçlü yapacaktır.
Bu, Kur’an’ın muhatabı insana Kur’an’ın yüklediği sorumluluktur. Din’in anlamlarından başlıca biri de adalet kavramıdır. Bu anlamda ‘’devletin dini vardır ve bu dinin diğer anlamı adalettir, tasarruflarda hesap verebilirliktir, kamuya verilen hizmet adına denetime açık olmaktır.’’
İnsan, yaşadığı dramlarla dolu tarihi süreçlerden günümüze insanı/ insanlığı onurlandıracak arayışlar içerisinde hep var olmuştur; dinlerle var olan bu insan bedeller ödeyerek dini inançlarından yararlanmaya çalışmıştır.
Ve insan onurunu önceleyen rejim arayışlarında insan hemcinsiyle savaşarak, ağır bedeller ödeyerek olduğu kadarıyla hürriyetini elde edebilmiş, adına ortak aklı önceleyen ‘’Demokratik Parlamenter Sistem’’ dediği insani bir rejime kavuşabilmiştir.Diğer bir ifadeyle Asr ve Fatiha sürelerinin olabildiğince hayata geçirilişini, imanın hayat bulmasını açık ve net olarak görmekteyiz.
Batı uygarlığından çarpıcı bir araştırmayla dersimizi alalım:
2010’ da George Washington Üniversitesinin Uluslararası İlişkiler Bölümü’nde hazırlanan ve Global Economic Journal isimli dergisinde yayınlanan ‘’An Economic İslamicity İndex’’başlıklı makalede, ekonomik ilerleme, devlet yönetimi, insan ve politik haklar ve uluslar arası ilişkiler konularındaki uygulamalar dikkate alınarak, ülkelerin yönetim a anlayışları, İslam’ın temel ilkeleriyle mukayese edilmiş. Makaleye göre:
Kur’an’ın ortaya koyduğu değerlere uygun yaşayan ülkelerin başında İrlanda, Danimarka ve Lüksemburg geliyor. Türkiye71, Suudi Arabistan 91, İran 139, Pakistan 145. Sırada yer alıyor.
Makalede değerlendirilen 208 ülke arasında yönetim anlayışı Kur’an’a ve İslam’ı ideallere uygun olduğu belirtilen ilk otuz ülke içerisinde Müslüman bir ülke yer almıyor. Yani 208 ülkenin ilk otuzunun, Müslüman ülkelerden daha Müslüman’ca yaşadıkları ortaya çıkmış durumda.
Pek çok açıdan eleştirilebilir ama Batı Uygarlığı ortaya ne koydu diyebilmek için öncelikle kendimiz nerede duruyoruz sorusuna vereceğimiz yanıt çok önemli.
İslam ülkeleri olarak insanlığa ne verdik ve hangi evrensel projeyle dünyanın karşısına çıktık özeleştirisi bizi bir adım ileriye taşır.
Yukarıda verilen kapsamlı araştırmaya göre Kur’an adıyla Müslüman’a sunulan dünyevi ve uhrevi İlahi Hayat kılavuzu hazinenin neresindeyiz sorusu içtenlikli yanıtını bekliyor.
Arkadaşlar ülkemiz tarihinin en hassas bir dönemecinden geçmektedir. 1 Mart Tezkeresi ile yurdumuzu işgal edemeyen, 15 Temmuz’la ülkemizde iç savaş çıkaramayan dış güçler, şimdi de 16 Nisan’da Türkiye’yi “Tek Adam” rejimine geçirterek iç savaş çıkarmak istiyorlar. Nasıl 12 Eylül’den önce milleti SOLCU ve SAĞCI diye ikiye bölüp birbiriyle dövüştürmüşlerse, şimdi de 80 milyonu EVETÇİ ve HAYIRCI olarak ikiye bölmeye çalışıyorlar. Düne kadar akraba, dost, arkadaş olanlar birbirine küsüyor, selam vermiyor, kavga ediyorlar. Sakın oyuna gelmeyelim. Düşmanın istediği de bu. APO ve PKK yıllardır Türk milletini bölüp Türkiye’yi parçalamaya uğraşıyorlar, başarılı olamıyorlar. Dış güçler ve yerli işbirlikçileri de bu konuda başarılı olamadılar. Çünkü, büyük Atatürk, Türkiye Cumhuriyeti devletini “milli devlet” ve “üniter yapı” ilkelerine göre kurmuştur ve bu maya tutmuştur. Türkiye bu son tuzağı inşaallah 16 Nisan 2017’de başarıyla bozacaktır. Bu nedenle oyuna gelip EVETÇİ veya HAYIRCI diye birbirimizi kırmayalım, kırılmayalım. Çünkü bu dönemeçten sonra da aynı vatanda, aynı kaderi paylaşacağız, birbirimizin yüzüne bakacağız. Arkadaşlar yıllardır birlikte olduğunuz hiçbir arkadaşınızı sizden farklı düşünüyor diye dışlamayın.
Anayasa değişikliklerinin neden yapıldığı ve neleri kapsadığı hakkında yeterli bilgiye sahip olmayan milyonlar Nisan’da sandığa gidecek. Bu anayasa değişikliklerinin ardından hangi değiştirmelerin geleceği de tam bilinmiyor. Cumhurbaşkanlığı başdanışmanı bunun bir başlangıç olduğunu söylüyor. Bu değişikliklerin ardından nelerin geleceği son 6-7 senedir hazırlanan anayasa taslaklarından anlaşılıyor. Anlaşılan milliyeti ve milli kimliği ideoloji sayan Türklüğü Türkiye’de maalesef etnisite kapsamında gören, Avrupa’nın artık reddettiği çokkültürlülük hastalığına tutulmuş, etnikliği milliyetin üzerine çıkarmış değişiklikler önümüze gelebilir.
Şurası bir gerçek ki; Anayasa referandumunda partilere ve Sayın Cumhurbaşkanına değil, demokrasiye evet mi, hayır mı diyeceğiz. Mevcut hali ile tamamlanmamış anayasa değişiklikleri demokrasiyi bekleme odasından daha da kötü bir yere gitmeye zorlamaktadır.
Sağ oylar, sol oylar tuzağı ile beraber tarihe mal olmuş DP – CHP çatışma nostaljisi artık aşılmalıdır. Sandık milletin önüne konunca hemen bu malzemeler kullanılmaktadır.
Ortadoğu’da, Ege’de ve Akdeniz’de sorunlar yumağı ve saldırılarla karşı karşıyayız. Böyle ciddi ve tehlikeli bir ortamda ülkemiz OHAL şartları altında referanduma götürülüyor. Bugün Türkiye tekrar milli mücadele vermektedir. Beka sorunu vardır. Ülkenin birlik ve bütünlüğünü, 15 Temmuz darbe teşebbüsü sonrası doğan Yenikapı ruhunu korumak gerekirken, ülkeyi kamplaştırıcı ve insanları birbirine ötekileştirici referandum ortamına sürüklemek akıl ve mantıkla bağdaşmamaktadır. Unutulmamalıdır ki, 15 Temmuz işgal ve darbe teşebbüsüne karşı demokrasiye sığınmıştık.
Demokrasiyi ve parlamenter sistemi güçlendirerek sorunları çözmek varken, rejim mi, yoksa sistem mi değişiyor kısır döngüsüne ülkeyi sürüklememeliyiz. Türkiye itibar kaybetmemelidir. Ülkemiz, tek adam egemenliği altında yaşayacak sıradan bir Ortadoğu ülkesi yapılamaz. Buna lâyık da değildir.
Tarımı, turizmi, sanayii ve diğer sektörleri çöküşten kurtarmanın yolu milli menfaatlerden yana tavır almak ve elde edilmiş olan demokratik hakları kısıtlamamaktır. Sürekli demokrasiyi suçlamak değil… Anayasada ve yasalarda gerekli değişiklikleri, siyasi partiler, seçim kanunu, seçim barajı, terörle mücadele gibi değişikleri yapmadan, parti devleti yerine hukuk devletini sürdürmede engel acaba demokrasi midir?
Bölücü terör örgütü ve onun TBMM’deki kolu şimdilik gizli evetçi konumundadır. Terörist başı da daha önce başkanlık sistemine karşı olmayacaklarını beyan etmiş idi.
Başbakanlığın kaldırılması, başkanın denetiminin imkansız kılınması ve Gazi Meclis TBMM’nin etkisizleştirilmesi sorunlarımızı çözecek midir?
Milli irade diye diye, milli iradenin yerine başkanlık ve şahıs iradesinin geçmesi, bütçeyi başkanın yapması, kuvvetler birliğine geçilmesi çözüm mü olacaktır?
Mustafa Kemal Atatürk’e bile verilmeyen yetkilere kimse talip olmamalıdır.