HÜZÜN DENİZİ ~ Evrenin Dünyası
Ocak 28, 2010 Evren 8 comments
Kayığı tamir ettirmek istiyorum. Tam orta yerinde su alan kocaman bir çatlak var. Ondan sonra denize açılacam.Öyle söylerler buralarda, sen açıldıkça, daha fazla su alır teknen. Tamir işe yaramaz, çatlak büyür, büyür. Hüznümüzde böyle değilmi gülüm.
Ama ben bir karar verdim. Denize açılıyorum bu kesin ama çatlağın büyümesine izin vermeyeceğim. Çünkü üzerine oturacam. Gamsız, tasasız, şerefsiz bir alkolik olarak. Sonra belki düşünürüm. Belki aklıma gelir hüznüm. Belki koskoca denizin ortasında bir damla hüznümde boğulur, eyvallah derim hayata. Kimbilir değilmi gülüm.
tam da önereceğimi yapıp yazıyı yayına vermişsin... iyi de etmişsin :)
Farkında değilsin değilmi
Bir küçük kuşun kanadında bazen sözlerim.
Bazende iki dirhem kuru ekmeğin paylaşımında.
Yok çıldırırcasına severken kaybetmenin o tarifsiz acısına düğümlenirim.
Bazende bir kaç kelimenin etkisinde sürüklenir, sürüklenirim.
Bana bunu yazdıran bugün senin sözlerindi.
Ama bu bende durdukça
Yüreğim bunu taşımaya devam ettikçe
Tıpkı ona söz verdiğim gibi
Kendime hep aynı soruyu soruyor olacam.
Biraz daha fazlayım senden.
Kelimelerinin bana hissettirdikleri için asıl teşekkür etmem gereken kişi sensin Evrencim. Ve teşekkürler. Eğer bir şişe şarabı hak eden biri varsa şuan ve şu saat o kişi sensin. Sadece bilmeni istedim.
Kendine ve hüznüne iyi bak gülüm.
şarap için teşekkürler...
hüznüme gelince; hüznüm çok gerilerde kaldı, bugünlerde yüreğimi pamuklara sarıp sarmalayan bir sevenim var çok sevdiğim; hüzün elbisemi çıkartıp bana mutluluğu giydiren bir terzidir kendisi...
Terzine iyi bak o zaman :)
tabi kendisine sormak lazım ama ben kendi payıma; iyi bakıyorum kendisine :)
sana da mutluluklar, kalemin hiç düşmesin elinden :)
hep böyle devam etse hayat. karşısında hep dik durabilsek. bizi en fazla hüzünlendirebilse bazen ama yakıp yıkmasa..
yakıp yıktığı da oluyor elbet gereksiz, ama o zaman da küllerimizden doğuyoruz aslında...