Deniz | Proofhead My Resort
Sonbaharı özleyerek adımımı attım sokağa. Üzerimde laciverdin en rezil tonunda bir gömlek vardı ve kesinlikle göz zevkine uymayan bir mont giyiyordum. Kışın ilk günleri her zaman değerli olmuştur. Bir sene önceki izleri aramaya başladım dört bir tarafımda. Ama nafile. Ne denizin o kusursuz bedeni, ne o ormanların tarihle karışık kokusu ne de akan kanların izleri vardı. O ağaçlardan eser yoktu mesela. Bizler yaşıyorduk, ama birileri izin vermemişti onlara. Öldürmeye kim karar verebilir? Hırsla ezdim toprağı, çamurlar sıçradı botlarımdan. Biraz da toprağa gömüldü ayaklarım. Paniklemeye de lüzum yoktu. Kurtardım kendimi.
Ayazın keskinliği bana lise yıllarımı hatırlatıyor. Kalbimde aşk, üzerimde eski bordo renk bir ceket, onca vakit bahçede otururdum. Yine de üşümezdim. Etrafımdaki renklerin her biri apayrı cennetlerin birer parçasıydılar. Sararmış yapraklar, upuzun ve halen canlı çamlar, okulun kim bilir kaç yıllık soluk turuncu duvarları, beyaz taşlar döşenmiş patikalar ve biraz ilerideki toprak sahanın yaz kış bitmeyen çamuru. Her biri bir başka dünyaydı benim için. Şimdi evimden uzakta, yeni bir Anadolu şehrinde, yine küçüklükten, soğuktan ve aynı şeylerden dert yanan insanların arasındayım. Ben farklı mıyım oysa? Hayır.