sana mutlu bir son hazırladım
bir yazarın hayal gücünü kullanarak uydurduğu bir hikayedir.
(ev - 2009)
evdeydik çok sevdiğim sevgilim, eşim maria vardı yanımda, bavullarımızı topluyorduk. balayı yolculuğumuza çıkacaktık. bir rüyadan güzeldi o anlarım; sevdiğim kişiyle, sevgilimle evlenmiştim. fakat bu güzel anların kabus olmasından korkuyordum. ben hep kötü sonuçları hesap eder ve ona göre davranırdım. evet, bunun yüzünden çoğu zaman hayatımdan zevk alamadım. garantici ve titiz bir adamdım.
maria: hadi ben hazırım charles. sen işin bitmedi mi daha uçağı kaçıracağız.
charles: bitti canım, hadi çıkalım.
(dükkan - 1995)
sekiz yaşındaydım, ellerim kanlar içindeydi ve yanımda babam vardı. bana bakarak bir şeyler anlatıyordu.
maxwell: bak burada akciğer bulunur; kalp bu akciğerin arasında bulunur. birini kalbinden yaraladığında onu öldürürsün.
babam devam ediyordu: "burada bağırsaklar vardır; bu karaciğeridir; burada midesi vardır..." bense babamın dediklerini dikkatle dinliyor ve onu zevkle izliyordum; ben de onun yaptıklarını yapmak istiyordum.
(uçak - 2009)
kan ter içinde uyandım kötü bir kabus görmüştüm. babam ve ben kasap olan dükkanımızda bir adamı ayaklarından asmıştık; babamsa bir şey anlatıyor gibiydi. babam da benim gibi bir kasaptı ama insan değil hayvan keserdi; sanırım onun etkisinde kalmıştım. benim kan ter içinde uyandığımı gören eşim telaşla 'ne oldu?' diye sordu. gördüğüm rüyayı anlattım.
okyanusun üzerinden geçiyorduk; biraz izledim penceremden. bu sırada uçakta bir sarsıntı yaşandı. hostes gelip her şeyin yolunda olduğunu söyledi fakat uçak bu sırada tekrar sarsılmaya başladı. ilk sarsıntıyı önemsemesem de bu sarsıntı korkmama sebep oldu.
uyandım her tarafım acıyordu. çevremde doktorlar vardı; telaşlı hal hakimdi havaya. bir sedyedeydim.
doktor: çabuk ameliyathaneyi hazırlasınlar. kan grubunu öğrenin 6 ünite kan istiyorum.
ilaçların etkisinden kurtulup uyanmıştım yanımdaki hemşire uyandığımı görüp doktora haber verdi; doktor geldi. ve durumumu sordu, olanları açıkladı. uçak okyanusa düşmüş ve be ağır yaralı bir şekilde kurtulmuşum. ameliyat olmuşum. doktor bunları anlatırken onun sözünü keserek,
charles: eşim, eşim nasıl? nerde, görmek istiyorum onu.
dedim. doktor bir süre duraksadıktan sonra bana baktı.
doktor: eşiniz şu an yoğun bakımda merak eteyin o da iyi olacaktır.
charles: görmek istiyorum.
ayakta zor duruyordum. tüm dostlarım, arkadaşlarım, akrabalarım oradaydı. herkes benim gibi yastaydı ama hiçbirinin içi benim kadar acımıyordu bundan emindim. evet sevgilimi, biricik eşimi kaybetmiştim; ölmüştü ya da yeniden doğmuştu. belki beni bir yerde bekliyordu. gitmekle-gitmemek, ölmekle-ölmemek arasında kalmıştım ama bu şekilde hayatta kalmak ölmekten daha çok acıtıyordu. bu sırada annem yanıma geldi,
jane: oğlum soğukkanlılığını korumalısın. biliyorum çok zor bir şey ama kaderi böyle yazılıymış.
dedi annem bir süre sustum.
jane: merak etme biz senin her zaman yanındayız. bunu da atlatacaksın, beraber tanrı'ya dua edeceğiz. maria çok iyi biriydi, mutlaka cennette seni bekliyor olacaktır. bu tanrı'nın bir sınavı olabilir, sabırlı ol oğlum; merak etme her şey yoluna girecektir.
dedi annem. annem katolikti dinine oldukça bağlıydı. kader denen kimilerine göre her hayatın senaryosuna inanıyordu. böyle konuşması beni sinirlendirdi.
charles: tanrı bizi seviyor değil mi?
charles: o zaman neden üzüleceğimiz şeyleri kaderimize yazıyor? bizi seviyorsa biz üzülünce o da üzülmüş olması gerekmez mi?
dedim sinirli bir şekilde. babamın dikkatini çekti bu konuşma ve yanımıza geldi.
jane: dediğim gibi oğlum bu bir sınav olabilir, sabırlı ol.
charles: ne sınavı anne benim sevdiğim kişi elimden alınmış ne diyorsun. 'kader diyorsun, 'tanrı bizi seviyor' diyorsun. sevgisini böyle mi gösteriyor tanrı.
maxwell: oğlum sakin ol.
jane: sabır oğlum, sabret.
(charles'ın babası maxwell devam etmektedir)
gelinimizin cenazesinin üzerinden iki ay geçmişti. oğlum charles kendini toparlayamamıştı. sevdiğini kaybetmenin verdiği acıya katlanamıyordu. o zaten diğer insanlardan farklıydı; insanlığa zarar veren bir canavar olabilirdi. öğrettiklerim sayesinde kendini kontrol edebiliyor ama bu olayın onu kontrolden çıkarmasından korkuyorum. ben bunları düşünürken sevgili eşim uyandı.
jane: gelmedik mi daha?
maxwell: hayır hayatım, az yolumuz kaldı.
önümdeki kamyon beni hayli yavaşlatıyordu, sollamak istedim. yolu kontrol edemedim, araç yoktur diye yola hızla yola çıktım. karşımdan baka bir kamyon bana doğru geliyordu.
(charles devam etmektedir)
daha sevgilimi kaybedeli iki ay olmuştu. bunun üzerine ailemi kaybetmem bende hayli derin yaralara sebep oldu. artık bu yükü kaldıramayacak durumdaydım. oturduğum yerden kalktım ve kendime bir viski doldurdum. gitgide hayattan kopmuş alkolik olmuştum. bir şekilde kendimi toplarlamalıydım.
babamın dükkanına gitmiştim. büyük bir dükkandı. yazar kasanın yanına gittim, altındaki çekmeceyi açmaya çalıştım, kilitliydi. cebimden bir anahtar çıkararak çekmeceyi açtım. çekmecenin içinde bulunan belgeleri kaldırdığımda altındaki butonu bulabildim ve bastım. daha sonra bodrum katına indim. bodrum katı depo olarak kullanıyordu babam. büyük bir dondurucu vardı. dondurucuya girdim, içeri girdiğimde başka bir odaya giden bir kapı gördüm ve girdim. içerde metal bir masa vardı. masanın bazı yerlerine bağlı kemerler vardı. odanın her tarafı fayans kaplıydı. sağımdaki dolaba yöneldim içini açtığımda keskin bıçaklar, matkap, ufak bir elektrikli testere... gördüm. rafta ise bir kutu vardı, kutunun içinde ise fotoğraflar ve bir zarf buldum. çeşitli insanlara ait profil resimleri vardı. hepsinin yüzüne korku hakimdi ama hepsinin suratına kırmızı bir boyayla gülümsüyor ifadesi verilmeye çalışmıştı. ben ise sanki tüm bunlardan haberdarmışım gibi gayet olgunlukla karşılıyordum. son olarak zarfı açtım ve içinden babam tarafından bana yazılmış bir mektup olduğunu anladım; okumaya başladım. mektup şöyle başlıyordu.
sevgili oğlum, sen öldürmek için yaratıldın...
5 ... 20.10.2009 19:34	buny
#6314037 entry adresi şikayet et
#6314037 no'lu entry'nin devamıdır.
--öldürmek için yaratıldın--
babamın bıraktığı mektubu okumaya devam ederken, rahatsız edici bir ses kulağımda yankılanmaya başladı. gitgide artıyordu ses ve gitgide rahatsız edici oluyordu. bir anda her yer aydınlandı, uyanmıştım. yine o bitmek bilmeyen kabuslar görüyordum ve bu kabuslar sürekli acımı hatırlatıyordu. bu da bende bir hırs oluşturuyordu, insanlara karşı bir kin. kapı zilini daha fazla çalmasın diye 'geldim' diye bağırdım, kapıyı açtım. gelen avukattı.
avukat: babanızın mirası hakkında konuşmamız gerekiyor, müsait misiniz?
charles: tabi, buyurun.
oturduktan sonra avukat kalan dükkanlar, mülkler vs şeyler hakkında bilgi verdi. ama hiçbiri umurumda değildi. ben sevdiklerimi kaybetmiştim. ve bu çok adalet sahibi tanrının kaderime yazdığı bir senaryoydu bazılarına göre. bu sırada avukat bir kasap dükkanından bahsetti. bir anda gördüğüm rüya geldi aklıma ve kulaklarımda 'sen öldürmek için yaratıldın' sözü yankılanıyordu. avukata dükkanın yerini sordum ve dükkana gittim.
dükkanın önüne geldiğimde çok şaşırdım. zira rüyamdaki dükkanın aynısıydı. acaba o gizli oda var mıydı? acaba babam bir seri katil miydi ve benim de seri katil olmamı mı istiyordu? peki ya mektup?
avukat: babanız burayı kiraya vermiş. ama kiracı sözleşmesi bittiği için geçen ay çıkmış. yeni kiracı arıyorduk bizde.
charles: kiraya verilmesini istemiyorum.
avukat tuhaf gözlerle bana baktı. sanırım kasap dükkanını ne yapabilir ki? diye düşünüyordu.
charles: bir sorun mu var?
dedim. sinirli bir bakışla.
avukat: hayır efendim. nasıl isterseniz.
avukattan dükkanın anahtarlarını aldıktan sonra
charles: tamam ilginiz için teşekkürler. ben sizi tekrar arayacağım, daha detaylı görüşürüz o zaman.
avukat şaşırmı bir şekilde
avukat: peki efendim. buyurun bu kartvizitim müsait olduğunuzda görüşürüz.
dedi ve gitti. anahtarla kilidi açtım ve içeri girdim. büyük bir dükkandı ve her ayrıntıda daha çok şaşırıyordum. rüyamda gördüğüm dükkanla birebirdi. aklıma gizli oda geldi ve buton. yazar kasayı gördüm, yanına gittim. ve rüyamda gördüğüm gibi bir çekmece vardı, kilitli. anahtarları denedim ve açtım çekmeceyi. faturalar, belgeler vardı çekmecede. çekmeceyi boşaltım. rüyamda gördüğümde bir buton vardı çekmecede. dikkatlice çekmecenin içine baktım, ufak kırmızı bir buton gördüm. artık emindim her şeyden. inanamıyordum babam bir seri katil miydi? ama avukata göre burayı kiraya vermişti. yoksa kiraya verdiği kişi ortağı mıydı? belki de beraber öldürüyorlardı. peki babam benim de bir seri katil olmamı mı istiyordu. hepsinin cevabı bu butonun açacağı kapıya bağlıydı. ama emindim ben her şeyden. rüyam gerçek olmuştu, yoksa kabus mu demeliydim? biraz korkuyordum ve korkarak butona bastım yavaşça. ama hiçbir şey olmamıştı acaba bozulmuş muydu? veya ben neyi yanlış yapıyordum? iyice şaşkına dönmüştüm. ne yapacağımı bilemiyordum defalarca bastım butona ama hiçbir gizli geçit veya kapı yoktu. birkaç dakika geçti. iki tane polis arabası yanaştı dükkanın önüne. ve dükkana girdiler.
polis: bir sorun mu var? bize ihbar geldi.
charles: hayır. bir sorun yok. kim ihbar etti ki?
dedim şakınlık içerisinde.
polis: alarmı aktif hale getirdiniz.. merkezden bize bildirdiler. biz de hırsızlık var diye geldik.
charles: bir yanlışlık oldu sanırım, hırsızlık falan yok. alarmı aktif hal-
duraksadım aklıma çekmecede defa kez bastığım buton geldi. buton sadece alarmı aktif hale getiriyordu. bu durumda ne gizli oda vardı, ne de babam seri katildi.
charles: çok özür dilerim memur bey. burası babamdan bana miras olarak kaldı. sanırım alarm sisteminde bir problem var en kısa zamanda bu sorunu çözeceğim.
polis: dükkanın size ait olduğunu ispatlayabilir misiniz?
charles: tabi ki.
avukatı aradım ve belgeri getirmesini rica ettim.
eve döndüm. kafamda onlarca şey vardı. gördüğüm rüya aklımdan çıkmıyor, adeta tekrar tekrar görüyordum o rüyayı ve kulağımda çınlıyordu:
'sen öldürmek için yaratıldın'
bu arada biraz kafamı dağıtayım diye televizyonu açtım. kanalları geçerken bir habr kanalında geçirdiğim uçak kazasıyla ilgili bir haber olduğunu gördüm.
-iki ay önce okyanusa düşen uçakla ilgili yeni bilgilere ulaşıldı. kazadan hayatını kaybedenler arasında jam-
bir anda görüntü gitmişti. tam da kazayla ilgili önemli bir gelişme demişti. acaba neydi? kazada hayatını kaybeden önemli kişi kimdi? yoksa bu bir kaza değil miydi? bir kişiyi öldürmek için uçağımı düşürmüşlerdi? yok canım o kadar da olamazdı.
kazanın ardından üç ay geçmişti ve bugün kazada kaybedilen insanları anmak için tören vardı. ama bu tören onları anmaktan çok acımı hatırlatıyor hatta artıyordu. aklımdan çıkmayan sevgilim maria'nın acısı ve ardından kaybettiğim ailem. tanrının adaleti işliyordu sanırım ben onun şemsiyesi altına girememiştim ki sevmiyordu beni. kazadan sağ kurtulan on üç kişiyi yanına davet etti töreni sunan kişi. peki bizi neden yanına almadı tanrı veya sevgilimin yerine on iki kişiden biri niye ölmedi? neden benim acı çekmemi istiyor, neden? bu sırada kurtulan insanlar tek tek konuşma yaptı. hepsinin ağzından aynı sözcükler çıkmasa da hepsi kurtuldukları için tanrı'ya şükrediyor; ölenleri de cennetine kabul etmesini diliyorlardı. belki de birisinin bu kişileri ölenlerin yanına göndermesi gerekiyordu. bir anda kulağım çınladı tekrar, çok rahatsız edici bir şeydi. ve ardından yine o ses yankılanıyordu kulağımda 'sen öldürmek için yaratıldın'
öldürmek için yaratıldın
5 ... 16.12.2009 00:00	buny
#6787698 entry adresi şikayet et
(bkz: aslında kendime mutlu bir son hazırladım)
(bkz: sende varsın bu sonun içinde)
1 ... 16.12.2009 12:50	kosankarga
#6790540 entry adresi şikayet et
bir hikayeydi belki... yada yalana çok benzeyen bir gerçek.
sana mutlu bir son hazırladım, içinde huzurun bulunduğu bir son, sen ki en büyük mutlulukları hakkeden, sen ki yeniden başlamayı herkesden iyi bilen. Mutlu sonun ile mutlu bir başlangıç kurman için, mutlu son hazırladım. Mutlu aşk yoktur derler. mutlu son olsun dedim, sonun mutlu olsun, sonsuz ol bende sen mutlu ol.
1 -2 ... 16.12.2009 12:53	bab i esrar
#6790562 entry adresi şikayet et
sana mutlu bir son hazırlamıştım. ama sen kendi hazırladığın sona gitmeyi tercih ettin ve gerçekten bu " sonun " oldu.
2 ... 18.12.2009 19:13	no remorse
#6809054 entry adresi şikayet et
#6787698 no'lu entry'nin devamıdır.
yine o ses kulağımda 'sen öldürmek için yaratıldın' bir an her yer karardı. sonrasında gözümü açtığımda hastanedeydim. yanımda törende de yanımda bulunan bir kadın vardı, uçak kazasından kurtulan başka biri.
charles: neredeyim ben? ne oldu?
--hastanedesiniz, törende bir anda yere düştünüz, fenalaştınız. hastanaye getirdik; ama endişelenmeyin önemli bir şeyiniz yok.
yataktan kalkmak istedim ama kadın beni engelledi.
--biraz dinleseniz sizin için iyi olacaktır.
dedim ve tekrar uzandım.
charles: siz de uçak kazasından kurtulanlardansınız değil mi?
charles: bir yakınınızı kaybettiniz mi?
dedi ve hüzünlendi bir anda.
--biricik kızım andy'i kaybettim.
charles: üzgünüm, acınız tazelemek istemedim.
--hayır önemli değil. peki, siz?
charles: eşimi kaybettim.
--üzüldüm ama bu olağan bir şey. nasıl olsa onlar bizi cennette bekliyorlar, onlar sonsuzluğa ulaştılar.
charles: katolik misiniz?
charles: belli cennet, sonsuzluk, kader gibi kavramlarla oyalanıyorsunuz siz de.
kadın bir anda şaşkınlıkla bana bakmaya başladı.
--inançsız biri olabilirsiniz ama inanan birine ve inancına saygı duymak zorundasınız.
charles: saygı duymuyorum demedim.
charles: hayır kastetmedim de, sadece görüşlerim benim onlar.
dedi ve odadan çıktı. bu arada doktor girdi odaya, kadının hızlı çıkışına şaşırmıştı biraz.
doktor: nasılsınız charles bey?
charles: iyiyim, teşekkür ederim.
yataktan kalkmaya yeltendim.
charles: ben de taburcu olmak istediğimi belirtecektim size.
doktor: birkaç gün hastane de kalmanız gerekiyor charles bey.
charles: bana sadece charles diyebilirsiniz.
doktor: peki charles, törende bayılmanızın asıl sebebi beyninizdeki tümördü.
gülümsedim. uzun zamandır ilk defa gülebiliyordum.
doktor: iyi misin charles?
charles: iyiyim. peki, tedavisi mümkün mü?
doktor: hastalık ilerlemiş, bu noktadan sonra sadece ölümünüzü bir müddet uzatabiliriz.
charles: ne kadar yaşayabileceğim?
doktor: eğer tedaviyi kabul ederseniz, yaklaşık olarak 18 ay.
düşündüm, en fazla 18 ayım vardı artık. peki ya sonrası? sonrasını kim bilebilir ki? belki yeniden doğacaktım; belki yok olacaktım. geleceği düşünmek için erkendi ama.
tedaviyi kabul ettim. doktor bir müddet daha hastanede kalkam gerektiğini söyledi. hastanede yatağımda yatarken, bir grup insan odama doldu bir anda. gelenler uçak kazasından kurtulan 12 kişiydi. yalnız bırakmıyorlardı artık birbirlerini; artık bazılarına göre şanslı 12 kişiydi ve birbirlerinin dostlarıydı artık. dün hastanede yanımda bulunan kadında gelmişti. açıkçası kendisini sinirlendirdiğimden geleceğini sanmıyordum. kadına bakarak
charles: bana kızgınsınız sanıyordum.
charles: ama buradasınız.
kadın biraz düşündükten sonra.
kadın: buradayım çünkü siz ciddi bir hastalıkla karşı karşıyasınız. ve biz kader dostlarınız size destek olduğumuz görmenizi istedik. kişisel olarak algılamayın lütfen.
charles: kader arkadaşlarım öyle mi?
kadın: lütfen yine tartışmayalım. sadece insanların inançlarına, değerlerine saygı duymak zorundasınız.
charles: peki ama şu üçüncü çoğul şahıs beni çok sıkıyor. nezaket göstermenize gerek yok.
kadın: çok ukalasınız.
charles: bu kadar hakaret yediğim kişinin ismini öğrenebilir miyim peki?
kadın: sandra ben.
kendilerini kader dostlarım olarak gösteren kişiler gitmişlerdi. ben de kendi kendime konuşuyordum
charles: arkalarında imza niteliği taşıyan bir çiçek bırakmışlardı, büyüktü. üstünde hepsinin ismi yazan bir kart vardı ve üzerinde klişe olarak iyi bir dilek. yapmacıktı herkes, her şey. kader arkadaşlarımmış peh.. hepiniz sadece kendinizi kandırıyorsunuz. acımı paylaşabileceğini sanıyorsunuz. ölen yakınlarınızın acısını beni bağrınıza basarak gidereceğinizi sanıyorsunuz, yanılıyorsunuz. acımı da azaltamazsınız siz sadece geçmişi hatırlatıyorsunuz. kader var mıdır? hayatımızın senaryosu yazılmış mıdır ki siz benim kader dostum olabiliyorsunuz. ama tanrı her şeyi bilir değil mi? tanrının adaleti her şeyden üstündür. peki neden eşim yerine sizden birini almadı tanrı yanına. neden benim değer verdiğim kişi?
ve yine o çınlama geldi kulağıma, uğultu dayanılmazdı ve yine aynı ses.
--sen öldürmek için yaratıldın.
bir an kaldım. sonra sorguladım, belki de o 12 kişi de ölmeli. belki ben bunu yapmak için sağ kurtulabildim. belki de tanrı onları öldürmemi istiyor. gördüğüm rüya, dükkan ve en önemlisi bu ses. evet, öldürmeliyim. o kazayı hatırlatıcı hiçbir şey olmamalı ama nasıl yaparım? 18 ayım var, 12 kişiyi öldürebilmek için. peki nerede? dükkan, evet dükkan olabilir. hem de sakin bir yerde, kimse şüphelenmez. bu arada doktor içeri girdi.
doktor: nasılsın charles?
charles: çok iyiyim.
doktor: sevindim. tedavi süreciden pozitif olman senin aleyhine olacaktır. şimdi tedavine bu hapları alarak bugünden itibaren başlıyoruz.
dedi doktor. benimse aklımda öldürülmeyi bekleyen 12 kişi vardı. doktor daldığımı farketti. ben ise durumu toparlamak için atağa geçtim.
charles: oyun başlasın.
2 ... 25.12.2009 00:08	buny
#6861382 entry adresi şikayet et
#6861382 no'lu entry'nin devamıdır.
--tanrı seni çağırıyor--
elimdeki kağıda bakıyordum. daha doğrusu üzerinde yazılı olan isimlere. on iki isim vardı hangisinden başlamalıydım. ama bunlardan önce dükkanı dekore ettirmeliydim. kime güvenebilirdim? kimseye! kendim yapmalıydım ve zamanım kısıtlıydı. hemen başlamalıyım.
dükkanın tadilat işi bitmişti. yan dükkanını deposuyla satın aldım. depoya büyük bir dondurucu koydurdum. deponun her tarafı fayans ve kalebodurla kaplandı. ortaya demir bir masa koydum. demir bir dolap da bir duvara yaslıydı. içini işime yarayacak malzemelerle doldurdum. dikkat çekmeden giriş çıkış yapabilmek için diğer dükkanı da otopark yapmıştım. en önemlisi depoya gizli bir kapı ve bu kapıyı kontrol edecek anahtarın yeriydi. onun da yeri belliydi rüyamda gördüğüm dükkanı yapmıştım ve sadece öldürmeye başlamak kalmıştı.
bu kutsal görevi bitirmede en büyük engelleyicim polisler olacaktı. fazla dikkat çekmemeliydim, iyi bir insan gibi görünmeli, iyi bir insan gibi yaşam sürmeliydim. bunun için ilk olarak kendim bir sevgili bulmalıydım. aslında hiç de uğramak istemiyordum bir kadınla. aklımda tek kadın vardı benim hep, kalbim tek isim sayıklıyordu sadece: marry. bu sırada kapının zili çaldı.
sandra: nasıl olduğunu merak ettim.
charles: iyiyim teşekkür ederim de evimin adresini nereden biliyorsun?
sandra: görmek istedim. bunda bile kendini haklı göstermeye çalışıyorsun. ben sadece seni merak ettim, görmek istedim. sen resmen neden geldin diyorsun? insan önce bir içeri davet eder. neyse gidiyorum ben, suç bende.
sandra arkasını dönüp, gitmeye yeltendi. kolundan tuttum.
charles: hayır yanlış anladın. teşekkür ederim ilgin için. şaşırdım sadece gelmene. içeri gelsene.
dedim. sandra biraz düşündü ve içeri girdi. ben ise yeni sevgilimi bulmuştum, kurbanlarımdan biri...
herkes buradaydı. artık onlar benim dostlarımdı tabi ki onlar için en iyisini yapacaktım. onlar yeniden doğacaktı. hepsi buradaydı gözümün önünde. bir anda bitirebilirdim. bir yangın, bir cinnet geçirme yeterdi buna ama zamana yaymalıydım. bundan zevk almalıydım. ama hangisinden başlamalıydım? hangisi ilk olmayı hakediyordu? diye düşünürken bir tanesi yanıma geldi. max'ti bu, max wayne.
max: artık mutlusun.
charles: aslında her zaman mutluydum. sadece üzüntülü duymak istiyormuşum.
max: bunu farkında olman gayet güzel.
charles: aslında kalabalık yerlerden pek hoşlanmam. şu an tebessüm ettiğime bakma fazla.
dedim gülerek. max de gülerek devam etti.
max: aramızda kalsın ama ben de hiç sevmem böyle kalabalıkları. yalnızlığı boza tek arkadaş, dost veya sevgili yeter bence de.
charles: yarın işin var mı?
max tekrar güldü.
max: bu bir çıkma teklifiyse eşcinsel değilim.
charles: hayır hayır sadece yalnızlığı paylaşabileceğim bir dost arıyorum. bir tane yetiyor.
max: şaka yapıyordum. yarın müsaitim, görüşebiliriz.
charles: peki, yarın görüşeceğiz o halde.
dedim gülerek. şanslı kişiyi bulmuştum tabi o henüz ne kadar şanslı olduğunun farkında değildi. hiçbir şey hissetmeyecek sadece tanrı'nın çağrısını karşılıksız bırakmayacaktı, o cennete layıktı.
herkes gitmişti sadece sandra kalmıştı. o da ortalığı toparlamama yardım ediyordu. onu da öldürecek olmam trajikomikti biraz.
sandra: neden bu kadar suskunsun?
charles: suskunluk da bir konuşma tarzıdır aslında. yani başını ağrıtıyorum lakin sen farkında değilsin.
charles: boşver. sen anlat.
charles: kendinden bahset. ne bileyim? düşlerinden, hayallerinden, yaşamından...
sandra: kendi halinde bir kadınım ben.
charles: sevgilin var mı sandra?
diye sordum. sanki bu soruyu sormamı bekliyordu. masayı silmeyi bıraktı, duraksadı bir an ve devam etti.
sandra: hayır eşimi bir trafik kazasında kaybetmiştim.
dedi ve arkasını döndü. karşısında ben vardım, burnum burnuna değiyordu neredeyse. bir anlık korkunun ardından, kalbinin daha hızlı çarptığını fark ettim; yerinden çıkacak gibiydi. ürkekti ama istiyordu biliyordum. dudaklarına yapıştım, karşılık verdi beklediğim gibi. elindeki bezi ve temizleyici düşürdü, kendinden geçiyordu. ben ise onun kadar heyecanlı olamıyordum. çünkü ona karşı bir hissim yoktu. bu sadece normal bir yaşantı sürdüğümün göstergesi olmalıydı. fazlası ben istesem de olamıyordu. çünkü ben hala maria'a aşıktım.
sabah olmuştu. bir kadınla çırılçıplak aynı yatağı paylaşıyordum. uyandırmadan yataktan kalktım, üstüme bir şeyler giyip, kendime bir kahve hazırlamak için mutfağa geçtim. kahvemi yudumlarken telefonum çaldı. sabahın saatinde kim bu dedim içimden ama saate baktığımda saatin iki olduğunu gördüm. bu saate kadar uyuyamazdım ben. telefonu elime aldım arayan max'di.
charles: efendim max.
max: nasılsın charles?
charles: iyiyim teşekkür ederim, sen?
max: bende iyiyim. bugün buluşucak mıyız?
charles: evet. kaçta buluşalım?
max: 10'da public house'da uygun mudur?
charles: tamam, görüşmek üzere.
dedim ve telefonu kapattım. arkamı döndüğümde sandra'yı gördüm.
sandra: kiminle görüşecekmişsin bakalım?
charles: iş yerinden bir arkadaş. üzerinde çalıştığımız projede bir problem çıkmı hem ona bakarız hem de bir şeyler içeriz dedi de.
sandra: hmm.. peki.
dedi ve yaklaşarak bir buse kondurdu dudağıma.
(public pub - 22:15)
max'le kararlaştırdığımız gibi buluşmuştuk. her şey çok iyi gidiyordu. kasap dükkanını hazırlamıştım, yanımda bayıltıcı iğne de vardı. şimdi sıra max'i sarhoş edip, arabama bindirmekti.
(public pub - 00:15)
sonunda sarhoş olmaya başlamıştı max. eski hatıralarını anlatmaya başlamıştı artık. nefret ettiğim sarhoş muhabbetleri lafını keserek.
charles: artık kalkalım istersen?
max: peki charles.
hesabı ödedikten sonra max'i ikna edip kendi araba aldım. evine bırakacaktım, ama önce onu bekleme salonuna almalıydım.
max'i bayıltıcı ilaçla bayılttım. arabayı parka park ettikten sonra max'i arabadan çıkardım. çekmecenin kilidini açtım, düğmeye bastım ve gizli kapıyı açarak depoma indim. max'i demir masama yatırdıktan sonra ayaklarını, ellerini, gövdesini, başını ve ağzını bantladım. bu şekilde hareketsiz kalabilecekti. ve ben işimi daha rahat halledicektim.
dükkandan çıktım, max orada hem kendi için, hem benim için güvendeydi. sadece yarını bekleyip, geri kalanı yapmak kalmıştı, onu huzura erdirmek...
depoya girdim. max ayılmıştı, kurtulmak için uğraşıyordu. çabaları faydasızdı. yanına gittim ve ağzındaki bantı çıkardım, bağırmaya başlamıştı. ama bu da faydasız olacaktı, kimse bizi duyamazdı.
charles: boş yere yorma kendini kimse bizi duyamaz.
max: neredeyim ben? ne yapıcaksın bana?
charles: hşş.. sakin ol. tanrıya giden yoldasın.
max: ne diyorsun?
charles: diğer 11 kişinin gireceği yoldasın.
max: diğer 11 kişi kim?
charles: kazadan kurtulanlar.
charles: sadece tanrı'nın yarım bıraktığı işi tamamlamak için. hem bunu o istiyor.
bu sırada ben dolabımdan gerekli malzemeleri çıkartıyordum.
max: tanrı'nın yarım bıraktığı iş mi? o mu istedi?
charles: evet, o istedi.
max: tanrı'yla mı konuştun yani?
charles: evet kulağıma fısıldadı, hatta bağırdı.
max: delirmişsin sen, yardıma ihtiyacın var.
charles: oysa ben sana yardım etmek istiyorum.
dedim. elimde büyük bir bıçakla karşısına geçtim. iyice korktu, ağlamaya başladı.
charles: hşş.. üzülmek yakışmaz sizin gibi insanlara.
dedim ve bıçakla dudaklarının bitiminden gözüne doğru yaraladım.
charles: bak, gülünce daha iyi gözüküyorsun.
dedim. max ise çığlıklar atıyordu. her kurbanımdan bir anı kalsın istiyordum bende. max'i bu şekilde görünce fotoğraflarını çekmek geldi aklıma. hızlı bir şekilde arabama gittim ve fotoğraf makinemi aldım. max'in yüzü kan içindeydi. max'in yüzünü temizledikten sonra, fotoğrafını çektim.
charles: bak, zoraki de olsa gülmek yakışıyor insana.
dedim. max şoka girdi. artık konuşmuyordu sadece ağlıyordu. max'in kulağına eğildim ve şunu fısıldadım.
charles: tanrı seni çağırıyor.
dedim ve elimdeki bıçağı göğsüne sapladım.
tanrı seni çağırıyor
1 -1 ... 31.12.2009 00:15	buny
#6911148 entry adresi şikayet et
her halikarda sonun kaçınılmazlığını anlatan önerme. mutlu yada mutsuz, son gelmiş, hazırlıklar yapılmıştır.
... 06.01.2010 12:10	adnanoktarcemaatindekiabi
#6962771 entry adresi şikayet et
düşmanına karşı saygı duyan (bkz: surveyan) nın hazırladığı, çift ateşlemeli (bkz: bubi tuzağı) için kullanacağı sözdür
... 10.01.2010 21:40	conspirator
#7002501 entry adresi şikayet et
#6911148 no'lu entry'nin devamıdır.
___enkaz ve ceset___
dedim ve elimdeki bıçağı göğsüne sapladım. max bir süre can çekişti ve yeniden doğdu veya öldü. her yer kan olmuşu. bir süre max'i izledim. max'le beraber vicdanım da can çekişiyordu. şimdi max'in bedeninden kurtulmam gerekiyordu. ama bir insanlığa bir işaret bir imza bırakmalıydım. bunları düşünürken max'i parçalarına ayırdım. ve parçalarını çöp torbasına yerleştirdim. en son sağ elini torbaya koyarken nasıl bir imza bırakacağım geldi aklıma.
(dedektif james devam etmektedir)
polis merkezinde geçen hafta işlenen cinayetle ilgileniyordum. yüzbaşı yanıma geldi ve kilisede bulunan şüpheli paket olduğunu ve ilgilenmem gerektiğini belirtti. ekibi toplayarak kiliseye gittik. en ön sırada siyah bir çöp torbası vardı, açılmıştı. adli tıp görevlileri paketin başında teoriler üretiyordu. paketin yanına gittim, kesilmiş bir adet el vardı.
james: ne biliyoruz?
görevli: muhtemelen dün gece kesilmiş. katilimiz acemi, birden çok kesim izi var.
james: vücudun geri kalan parçaları hakkında bilgi var mı?
görevli: hayır, diğer kiliselerle irtibata geçildi. muhtemelen her parçayı bir kiliseye
james: o zaman bir satanistle veya ateistle karşı karşıya olabiliriz. parmak izleri araştırın ve haberdar edin.
görevli: peki efendim.
adli tıp uzmanıyla konuşurken yanıma yüzbaşı geldi.
yüzbaşı: yeni bir seri katilimiz oldu.
james: emin değiliz. intikam veya bir kurban olabilir.
görevli: kurban olacağını sanmıyorum çünkü kurban edilseydi bedeni kiliseye bırakırlardı; intikam olsaydı katilimiz arkasında bir iz bırakmak istemezdi, bir imza. tek seçenek kalıyor yüzbaşımın dediği gibi yeni bir seri katil doğuyor olabilir.
adli tıp görevisine dönerek
james: tüm raporları ve kan analizlerini yarın masamda istiyorum.
dedim, görevli kafasını onaylar bir şekilde salladı.
james: ben merkeze geçiyorum yüzbaşım.
su içmek için mutfağa girdim. sandra da içerde yemek bir şeyler hazırlıyordu.
sandra: acıktın mı? bir şeyler atıştırmak ister misin?
charlesi: hayır teşekkür ederim.
sandra: bu arada dün gece neredeydin?
bir an afalladım, normal bir yaşam sürmek için kağıt üzerinde sevgilim vardı, bir de bu hesap vermeler.
-- içses --
charles: dün gece nerede miydim? max'le beraber bir bara gittik, içtik; max'i sarhoş ettikten sonra bunu bahane ederek evine götürmeyi teklif ettim ve kabul etti. daha sonra arabada max arabada sızdı ama ben garanti olsun diye hayvanları uyutmada kullandığımız uyuşturucudan enjekte ettim vücuduna. daha sonra babamdan kalan kasap dükkanına gittim, arabamı garaja park ettikten sonra gizli geçitleri kullanaraka asıl suç mahaline götürdüm max'i. demir masaya yatırıp, hareket etmesini engelleyecek şekilde bağladım. daha sonra uyanmasını bekledim ufak bir konuşma yaptık, önemsiz. max ağlamaya başladı, kimseye üzülmek yakışmaz diyerek, bıçakla suratını yaraladım; bu şekilde zoraki de olsa gülüyordu. ondan bir iz kalmasını istiyordum, bu yüzden fotoğrafını çektim. daha sonra max'e şoka girdi, ben de kendisini bu cehennemden kurtarıp, tanrının, kurtuluşun yanına göndermek için bıçağımı göğsüne sapladım. sonra o'nu parçalarına ayırdım sağ elinin bir kiliseye siyah çöp torbasına koyarak bıraktım. kalan parçalarını da yine siyah çöp torbalarına koydum ve denizde biraz açıldıktan sonra kalan parçaları da denizin derinliklerine bıraktım. tıpkı uçak kazasında ölenler gibi onların bedenleri de denizin ellerinde olmalıydı.
charles: he.. iş yerinden bir arkadaşla buluşacağım demiştim ya.
sandra: gece gelmedin.
charles: işle alakalı bir görüşmeydi, iş yerine geçmek zorunda kaldık.
nefret ettiğim şeylerden biridir böyle sorgulanmak. bir ilişki içinde de olsa bir özel hayat vardır ve buna saygı duyulmak zorundadır herkes, buna eşim de dahil. ama küçük oyunum için sandra ihtiyacım var bu yüzden şimdilik idare etmeliydim.
charles: ben biraz televizyona bakıcam.
sandra: tamam geliyorum ben de.
içeri geçtim televizyonu açtım. merakla kanalları geziyordum, haber veren bir kanal arıyordum. sonunda bulmuştum. tam da geçirdiğimiz uçak kazasıyla ilgili bir haber sunuyorlardı. kazanın üzerinden neredeyse sekiz ay geçmişti tekrar haberlere çıktığına göre önemli bir gelişme olmalıydı.
spiker: ...düşen uçağın enkazı tamamen okyanustan çıkartıldı ve uçağın kara kutusu yetkililere teslim edildi, yetkililer araştırmalarına devam ediyor.
sandra: ne yapıyorsun bakalım?
charles: haberleri izliyordum. baksana gene bizim uçağın haberini gösteriyorlar. kara kutuyu falan bulmuşlar, inceleyeceklermiş.
sandra: bence bu uçağın düşürülmesinde başka bir olaylar var.
chrales: nasıl yani?
sandra: ne bileyim, uçakta bulunan birini veya birilerini öldürmek için, düşürülmüş olabilir.
charles: bu kadarını yapabileceklerini sanmıyorum.
sandra: daha önce yapıldı. bence olabilir, bu paranoyakça bir fikirden öte bir ihtimal. ki üzerinde bu kadar titrediklerine göre bir şey olabilir altında yani kaç aydır enkazı çıkarmaya uğraşıyorlar.
sandra'nın dedikleri aklımı kurcalamıştı. evet, hak veriyorum o'na aslında, bunlar paranoyakça düşünceden öte bir ihtimal. yani bir hiç uğruna ölmüş olabilir maria.
sandra: iyi misin?
dedi bu arada ben haberleri izlemeye devam ediyordum.
spiker: ...kilisesinde bulunan el cinayet masası tarafından araştırılıyor. yapılan açıklamaya göre cinayeti işleyen kişinin acemi olduğu ve inançları doğrultusunda inandığı değere kurban olması için bu cinayeti işlemiş olabileceği öne sürüldü. kurban'ın kimliği tespit--
sandra: neden kapattın televizyonu? merak ettim kimmiş?
charles: kimliği tespit edildi demedi ki. ayrıca bu kadar kötü haber kötü etkiliyor. gerek yok bunlara, bak ben varım sen varsın.
sandra: nolmuş bize?
charles: olmadı ama yapabiliriz.
sandra'da gülmeye başladı, öpüştük.
yeni uyanmıştım, kahve almak için mutfağa girdim. bu sırada sandra'da uyanıp, arkamdan gelmiş. ben kahvemi doldururken arkamdan sarıldı. hoşuma gitmişti. kahvemden bir yudum aldım.
dedim farkında olmayarak. sandra buna çok üzüldü. ve bir anda ellerini çekti üzerimden, bir anda soğudu.
charles: özür dilerim.
sandra sessizliğini bozmadı.
charles: üzgünüm dedim ama.
sandra: unutturabildim sanıyordum.
charles: unutturamazsın, sadece geçmişte bırakmamı sağlayabilirsin.
sandra: ama onu bile yapamamışım.
charles: lütfen sandra.
dedim. ve "...ikinci kurbanım sen ol istemiyorum sen bana daha lazımsın." dedim içimden.
sandra: ben evime gitsem iyi olur bir süre.
dedi ve mutfaktan çıktı. bir ilişki de olgunlaşmamış yönler. şimdi gidip o'na çiçekler alıcam, üzgün olduğumu belirticem... of.. sıkıcı, monoton bir iş. insanlar biraz daha anlayışlı olmalı, biraz daha olgun. bu sirada sandra geldi.
sandra: ben kendi evime geçiyorum, bir süre ayrı olsak daha iyi olur heralde. zaten çok hızlı ilerledi.
charles: sakin olur musun? ne oldu şimdi?
sandra: ne mi oldu? enkaz.
dedi ve çıktı evden.
enkaz ve ceset
1 ... 26.01.2010 01:48	buny
#7132325 entry adresi şikayet et