Kimse de demez ki arkadaş bütün bu hayvanlar gerçekte nerede? Ormanda, çiftlikte, ahırda, ağılda, otlakta, çayırda çimende güle oynaya takılıyorlar değil mi? Değil ya değil. Mezbahalarda onlar. Dehşet içinde DEHŞET İÇİNDE. Kafa kesme makinelerinin ucunda sallanıyorlar. Kafaları kesildikten sonra kaynar suya fırlatılıyorlar ki daha ölmemişler, hissediyorlar. Dev öğütücülerin içindeler, canlı. Yünleri çabuk çabuk kırkılacak diye kan revan içindeler. Derileri yüzülmekte an itibariyle, yine canlı. Üstlerinde denenmedik zehir kalmadı. Diri diri haşlandıktan sonra tüyleri yolunuyor etleriyle ve hepsini tek tek öldürmeye uğraşamayacakları için bir köşeye bırakıyorlar kendi kendine ölsün diye.
Sonra insanlar onları yiyor. "Kanat, but, bonfile, pirzola, sosis, salam, sucuk, kıyma, kuşbaşı, kuzu köfte, dana biftek bilmem ne bilmem ne" diye takılmış adlarıyla. Niye biliyor musun? Onları sırf pişirip yemek için öldürttüklerini unutmak için. Sürekli işkence görüyorlar, sürekli öldürülüyorlar, sürekli ama. Hangi ülkede hangi bilmem ne devrimi, yeniliği, değişimi olursa olsun onlar gene öldürülüyor gene öldürülüyor. Şimdi, şu an öldürülüyorlar. Sen bu cümleyi okurken öldürülüyorlar. Bağırıyorlar, ağlıyorlar, inliyorlar, çığlık atıyorlar duymuyoruz. Duymayacağımız kadar uzak yerlerde öldürülmelerini istiyoruz çünkü. Duymamış gibi yapabilecek kadar mesafe istiyoruz arada. Bize akşam yemeği olmak için katledilmiş bir can olduklarını hatırlatacak hiçbir iz kalmasın istiyoruz üzerlerinde. Sanki ağaçtan toplanmışlar gibi yıkansınlar, paketlensinler, raflara dizilsinler öyle alalım istiyoruz. Ve öyle oluyor...
Lanet olsun böyle dünyaya. Lanet olsun her gün, her an akıl almaz bir katliam doğurup yiyenlerin başka herkesi uyuşturan suskunluğuna, ilgisizliğine, bana ne'ciliğine. Lanet olsun midelerimize, lanet olsun doymak bilmezliğimize, lanet olsun ikiyüzlülüğümüze, lanet olsun alçaklığımıza, katilliğimize, beynimi yıllarca safsatalarla, yalanlarla, kıyımlarla dolduran herkese her şeye. Lanet olsun sırf o zavallıların etini yemeye devam edebilmek için gerçeğin üstünü örten, gözlerini sımsıkı kapatan, çocuklara hiçbir şeyden söz etmeyen, onların midelerine de "O tabak bitecek, o tavuk bitecek, o et yenecek, o süt içilecek, o yumurta yenecek!" diye kan ve gözyaşı tıkıştıranlara. Lanet olsun hiçbir doğrusu hiçbir adil tarafı olmayan suretimizle iyilik ve güzellik timsali gibi ortalarda dolanan genişliğimize. Lanet olsun keyfimiz, midemiz öyle istiyor diye hırsızlığa, cinayete, sömürüye bulduğumuz bin çeşit süslü bahaneye...
Reklamda öldürmek için peşinden koştukları tavuğun düştüğü dehşete hiç bakmayışımıza, korkusuna, katledilmekten kaçma çabasına, bir bıçak bir gırtlağa dayandığında neler olduğunu bilmiyormuşuz gibi taktığımız maskeye... Köylerde, kırsallarda masum zannettiğimiz, bir tek kişinin bile çıkıp hakikati anlatmadığı sömürüye... Annesinin memesini buzağıya yasak kılıp o memedeki sütü çalanlara... Yılda en çok 10-12 kez KENDİ İÇİN yumurtlayabilecek tavuğu bize yılda 200-300 kez yumurta yetiştirmekle yükümlü köleye dönüştürenlere, kemiklerini kıranlara, acılarla bırakanlara, tavuğun bizim için yumurtladığı palavrasını sıkanlara. Arının yemek için yaptığı balı çalıp yerine şekerli su verip açlığa mahkum edenlere. Bütün hayvanları kendi malı, eşyası, istediği gibi kullanabileceği sömürü kaynağı olarak görenlere gösterenlere...
Bok gibiyim bok. Hiç olmadığım kadar yalnız ve çaresiz hissediyorum. Nasıl olup da bu kadar uyuşturulabildiğime şaşıyorum. Nasıl olup da iki kedi bir köpek başı okşayınca hayvansever olduğumu zannettiğime şaşıyorum. Nasıl olup da düşünemedim onların da benim gibi, bizim gibi kendileri için var ve hür olma hakkına sahip olduklarını. Nasıl uydum bu pis düzene. Nasıl kandım nasıl düştüm...
Hala bir aptal gibi, bütün bunları okuyan, duyan herkesin benim gibi hissedeceğini ve onları yemeyi, giymeyi, kullanmayı bırakacağını zannediyorum. Hala herkesin bunların zaten farkında olduğunu, farkında oldukları halde çarkı seve seve döndürdüklerini görmemekte inat ediyorum.
"Robot tavuklar, gıda çiftlikleri, besin olmak için üretilenler, Allah onları benim için yaratmış, et yemekte özgürüm, ahırdaki ineğin sütünü alsam ne olacak ki, tavuğu besliyorum yumurtasını tabii alırım..." daha neler neler. Bahane çok. Ama gerçek tek! Zevk için, keyif için, tatlarından hoşlandığın için...
Ha sen öldürmüşsün onları ha birileri öldürsün de ben alır yerim demişsin, aynı şey. Aklıma tüküreyim ki bir kez olsun bir ineğin yerine koymamışım kendimi. Bir kez olsun tavuğa bakmamışım ne hissediyor bu hayvan diye. Bir kez olsun düşünmemişim nerede arkadaş bu mutlu hayvanlar nerede!
Ve şaşıyorsunuz öyle mi veganlar öfkeli diye? El birliğiyle katil bir dünya yaratıp onları o dünyanın bir parçası olarak yetiştirip sonra bir gün kendi kendilerine gerçeğe ulaşmalarına şaşıyorsunuz. Dünyayı sevgiyle paylaşmamız, hiçbirinin kılına dokunmadan birlikte yaşamamız gereken hayvanları zevk için öldürüyoruz, bir de çok normalmiş gibi yıllarca yemişim yutmuşum onları ben, düşündükçe gözyaşlarım oluk oluk akıyor... Hepsinden çalmışız çırpmışız hepsini öldürmüşüz, sonra bir gün ben onların aslında kardeşim, evladım, canım ciğerim olduğunu, bana anlatılan her şeyin yalan dolan olduğunu anlıyorum... Ve geriye yıllarca kardeşlerimi, çocuklarımı yemiş, sömürmüş, kullanmış olduğum gerçeğiyle baş başa kalıyorum... Öfke demek az gelir duygularıma...
Ne hissediyorum biliyor musun? Gelmişim, cümle hayvan cinsinin evine yurduna, malına mülküne çökmüşüm, hepsini kılıçtan geçirmişim sağ kalanlar da orada burada tutsak veya yaşama savaşı veriyor ama eninde sonunda ölüyor... Böyle hissediyorum. Çünkü, insan denen varlık böyle yapmış. Bunların içine doğdum, bunları normal zannederek büyüdüm, sonra iki üç kediye bir iki köpeğe iki lokma yemek verince de bir bok sandım kendimi. Hayvansever oldum güya. Hayatlarını, yavrularını, emeklerini, dişlerini, derilerini, bedenlerini, dünyalarını, bütün haklarını çalmışız gasp etmişiz. Üstünüz ya, her halt bizim için yaratılmış ya... Sıçmışız ortalığa.
Farkında değildim, bana doğruyu öğreteceğine itimat ettiğim insanlarla örülü bir toplumda büyüdüm. Yanlış şeyler öğrettiler. Gerçeğe ulaşmam zaman aldı. Gerçeği düşünerek buldum. Neden kediyi sevdiğimi ama tavuğu yediğimi düşündüm. Neden köpek yaşasın diye ayaklandığımı ama inek katledilirken gözümü kulağımı kapattığımı düşündüm. Civcivin, kuzunun, buzağının insan bebekten ne farkı var diye düşündüm. Ve kaya gibi yerleşmiş bir sömürü düzenine açtım gözlerimi... Hala, günlerdir hala ürperiyorum. Kanım çekiliyor, ağlıyorum.
"Eğer hayvanların dini olsaydı, şeytanı insan şeklinde hayal ederdi." William Ralph Inge
"Araştırmalar ve deneyimler gösteriyor ki, eğer bir düşünce toplumda %10 tarafından sıkı bir biçimde savunulmaya başlanırsa toplumun geri kalanı da çok hızlı bir biçimde bu düşüncenin etkisi altına giriyor. Eğer 35 yıl önce modern hayvan hareketi toplumu veganlık hakkında bilgilendirmek için uluslararası bir kampanya başlatmış olsaydı şimdi bu orana ya çoktan ulaşmış ya da çok yakınlarında olurduk ve toplumdaki norm değişmeye başlardı." http://abolisyonistveganhareket.org/
Düşünen, duyan, üreten, yazan Söz Sanatı zaman: 04:07
Etiketler: adalet, bu dünya onların da, eşitlik, güncel, hayvan hakları veganlıktır, hayvanlar, hayvanlar yiyecek değildir, sevgi ve şefkat, vegan, veganım öfkeliyim, yalanlarla yaşamak, yazıklar olsun
kadriye 1 Mart 2017 09:12
Ayyy sonuna kadar okumaya dayanamadım. Hayvanlar kesinlikle şeytan gibi görüyorlardır insanları.
Söz Sanatı 1 Mart 2017 23:13
İnsan kendini sadece biraz onların yerine koyunca, çok net anlaşılıyor :(
mikrobit facia 1 Mart 2017 12:32
İnsanların hayvan etine beslediği iştah her bakımdan yıkıma ve zarara sebep oluyor. Ama her şeyde olduğu gibi bu konuda da iki yüzlülük söz konusu. Öfkeni anlamak zor değil.
Söz Sanatı 1 Mart 2017 23:20
Hayvan sevgisinden yalnızca kedi-köpek sevmeyi anlıyorlar gerçekten garip. İneklerin, koyunların, tavukların, onların yavrularının çektiği acıları düşünen yok. Bu ikiyüzlülüğün dik alası değilse nedir?
deryada damla 1 Mart 2017 15:11
Acını anlıyorum ve öfkeni fakat diyecek bir şey bulamıyorum. İki yüzlü olmak da istemiyorum. Ben vegan değilim çünkü. Şimdi ne desem yetersiz gelecek.
Söz Sanatı 1 Mart 2017 23:23
İyi kalpli insanların bu çifte standardın farkına varmasını gerçekten çok istiyorum. Kediler köpekler acıyı hissediyor da inekler, koyunlar, tavuklar hissetmiyor mu? Toplumun bize miras bıraktığı hataları sürdürmemeliyiz.
Momentos 1 Mart 2017 16:20
Ara ara mola verdim yazını okurken.. cidden fark ettiğim şeyler acı verdi, dediğin gibi bize ambalajlanmış gelen şeyler kimbilir hangi acı aşamalardan geçti? :(
Söz Sanatı 1 Mart 2017 23:26
Reklamlara baksana sevgili Momentos, inekler koyunlar nasıl mutlulukla zıplıyor. Tavuklar pür neşe. Gerçekse çok çok farklı ne yazık ki. İnsan olmakla övünüyoruz; ama kendimiz dışındaki canlılara acı ve ölümden başka bir şey verdiğimiz yok.
Gülin Dünyası 1 Mart 2017 19:35
İnsanoğlu diyemiyorum bizler insanlıktan çıkmış durumdayız..acıma merhamet insana dair hiç birşey kalmadığı.insanlara olan saygı sevgi merhamet yokken bu dünyada,hayvanlara merhamet ederler mi?? Zorla okudum vahşeti....😯
Söz Sanatı 1 Mart 2017 23:29
Dünyadaki bütün zulüm hayvanlara yapılan zulümden kaynaklanıyor, besleniyor, yürekleniyor. Onları hem yiyip hem giyip hem de sevdiğimizi iddia ediyoruz. Hayvanlar varlık ve hürlük haklarına kavuşmadığı sürece ne adaletsizlik biter ne de zulüm.
rana 1 Mart 2017 19:57
"Neden kediyi sevdiğimi ama tavuğu yediğimi düşündüm. Neden köpek yaşasın diye ayaklandığımı ama inek katledilirken gözümü kulağımı kapattığımı düşündüm. Civcivin, kuzunun, buzağının insan bebekten ne farkı var diye düşündüm. Ve kaya gibi yerleşmiş bir sömürü düzenine açtım gözlerimi..." :'( Araştırıyorum, vegan olmayı düşünüyorum umarım olabilirim.
Söz Sanatı 1 Mart 2017 23:33
Canım, aklındaki her şeyi her noktayı, çekinceyi bana sorabilirsin. Zor bir şey değil, hele ki yiyecek içecek konusunda. Hayvanlar bizim eşyamız, malımız, yiyeceğimiz, kölemiz değiller. Hepsinin bir tek yaşamı var ve biz o yaşamları sırf iştahımızı kabartıyor diye işkencelerle sonlandırıyoruz...
Öykü Molası 2 Mart 2017 13:38
Ne kadar derin ve ikiyüzlü bir konu. Kedi köpek sevip hayvan sever olduğunu düşünen ancak iş koyun, tavuk, inek vs. diğer hayvanlara gelince arkasına dönmek ikiyüzlülükten başka bir şey değil. Ben tam olarak vegan olmasam da deniyorum umarım bir gün tam olarak başarabilirim.
Söz Sanatı 3 Mart 2017 13:47
Durum böyle olunca insan ister istemez düşünüyor, demek tadını sevseler kedi köpek yemekte de sakınca görmeyecekler. Demek hayvan sevgisi sofraya kadarmış. Bu çok acı verici bir şey. Umarım en kısa zamanda olursun canım benim, ne kadar çok insan vegan olursa o kadar iyi. Böylece çocuklarımız ya da torunlarımız zavallı hayvanları boğazlayıp yiyerek değil başlarını okşayarak ve onlarla birlikte doğada yan yana koşarak severler.
Öykü Molası 3 Mart 2017 15:30
Konu sadece yemekle ilgili olsa aslında sırf kürkü için öldürülen hayvanlar veya kozmetik sektöründe, ilaç sektöründe kobay olarak kullanılan hayvanlar var neredeyse hiç konuşulmayan. Sırf kadınlar güzel görünsün diye masum canlılara ne işkenceler ediliyor ve çok büyük firmalar diye hiçbir yaptırım uygulanmıyor. Alanlara sorsak bir grup böyle bir olaydan haberi bile yok, haberi olanlarsa çoğunlukla umursamıyor bile. Mantık hep aynı ben almasam bile başkaları almaya devam edecek. Etiket okumayı alışkanlık hale getirip hayvanlar üzerinde deney yapmayan firmalardan alışveriş yapıyorum. Her konuda daha bilinçli olmamız gerekiyor.
Söz Sanatı 5 Mart 2017 03:55
İnan bana tv'de, acı çeken bir hayvan görse güya üzülenlerin çoğu aynı anda ölü bir hayvanın parçalarını çiğniyor. Boynuzu koparılmış gergedan, kürkü için dövülerek öldürülmüş fok görseliyle duyar kasanlar, beş dk sonra boy boy etli yemek fotoğrafı paylaşıyor. Temel farkındasızlık buradan başlıyor. Söz konusu mide olunca nedense işler değiyor. Ayrıca vegan olmak sadece yeme içme ile ilgili değil, giyim kuşak makyaj bakım hijyen ayakkabı her alanda her konuda hayvan sömürüsü içermeyen ürünler kullanıyorsun. Bu yüzden zaten vegan olmadan hayvanseverlik sahtekarlık gibi bir şey. Hangi tür hayvan olduğu önemli değil. Hiçbir hayvanı hiçbir şekilde kullanamaz ve sömüremeyiz. Onlar bize değil dünyaya ait. Umarım sen de tam anlamıyla vegan olursun.
Söz Sanatı 5 Mart 2017 04:31
Yani veganım demek, hayvan sömürüsü içeren hiçbir şey kullanmıyorum demek. Ben en sık ve farkında olmadan bunu yaptığım için yiyecek içecek konusunda içimi döktüm. Hiçbir hayvan bize ait değil, mal eşya kaynak ya da yiyecek değiller. Onlar da insanlar gibi sadece kendileri için, özgür ve mutlu yaşama hakkına sahipler.
Ece Evren 3 Mart 2017 22:54
Fidan kızım. Okudum, sonlarına gelmeden daha akşam yemeğinde yediklerimi, parmağımı sokarak midemden çıkarma isteği dayanılmaz oldu. Ama gerçekten senin düşündüğüne benzer düşüncelerime rağmen, hayvan severliğin aslında ne olduğunu yazından sonraki dehşetli üzüntümle anladım. Ben artık yiyemem. Dediğin ürünleri ağzıma sokmam. Bu kadar derin düşünememin günahından kurtarır mı bilmem ama artık asla yemem.
Cani insanoğlu. Gaddar, aç gözlü şeytan ruhlu beşer. Hayvan hakları için ölüm orucu tutan üç kadın vardı geçen gece televizyonda. Bitkin ama kararlıydı üçü de. Hükumetten biri gelmiş, götüreyim Ankara'ya sizi, görüştüreyim yetkililerle diyordu adam. Ne oldu bilmem.
Çok üzgünüm Fidan.
Seni merak etmiştim. Google,da bir değişik yaptı her şeyi, yayınları ne paylaşabiliyorum, ne de görebiliyorum.
Söz Sanatı 5 Mart 2017 04:08
Ben memleketteyim biraz uzak kaldım sizlerden. Yorumları telefondan cevaplıyorum hatalar için kusura bakmayın :) insanlar olarak bütün hayvanları kullanıyoruz maalesef. Öldürüp yiyoruz, yavrusundan ayırıyoruz, kendimizi yüklerimizi taşıtıyoruz, denek olarak kullanıyoruz, öldürüp giyecek yapıyoruz, işkenceler ediyoruz daha neler neler. Bu yüzden vegan oldum hiçbir hayvanı hiçbir şekilde sömürmemek için. Şimdilik onların yiyecek olmadığını anlamakla başladınız umuyorum ki hayvan sömürüsü içeren her şeyi hayatınızdan çıkarıp vegan olursunuz. Sevgi ve saygılarımla