Zaman Cihad Zamanıdır
Zaman iman kurtarma zamanıdır, zaman cihad zamanıdır diye çok şey söylendi, çok şey yazıldı. Kimileri gerçekten iman kurtarma ve cihadın bilincindeydi. Ve bunu olması gerektiği biçimde icra ettiler... Allah onlardan razı olsun. Kimileri de kendini ispat davasının ve tatmin olma duygusunun adına cihad ediyorum ismini koydu. Öyle ki bazı gerizekalılar bunda çok çok ifrata kaçarak cemaatler arası sürtüşmelere neden dahi oldular. Ehli küfrü ve sapık münafığı bırakıp, aynı peygambere bağlı aynı davaya inanan, ehli sünnet olan müslümanları ve cemaatleri birbirine düşürdüler. Elhamdülillah, son yıllarda cemaatlar arası bariz kardeşliği, birlikteliği görmemeye imkan yok ama hala ondokuz "R"li zırr cahiller harıl harıl çalışıyorlar. Hem cihad ettiklerini sanıp, hem de müslümanlarla savaşarak. Ah! ne olurdu keşke kafirle, münafıkla uğraşsalardı da keşke tatmin olsalardı. Önemli değildi. Çünkü Allah'ın İslamı facirle fasıkla da yücelttiğini çok iyi biliyoruz ve bu açıdan bakınca da, müslümanla uğraşmayan kişiliksiz, riyakar, kendini mücahid sanan ama kafirle ve münafıkla fikri bazda da olsa savaşan riyakar müslümanı da seviyoruz.
Neden mi seviyoruz? Şimdi şöyle bir düşünelim. Her tarafı evliya türbesi dolu, toprakları şehid kanı dolu güzel yurdumuzu Fransız kafirinin, İngiliz kafirinin toplarıyla, tanklarıyla işgal ettiğini ve bayraklarını her taraflara dikip, sokaklardaki analarımıza bacılarımıza fütursuzca sarkıntılık ettiklerini... Bir de üstüne üstlük gerçek müslüman liderleri hapsettiklerini, katlettiklerini ve çeşitli işkencelerle pasifize ettiklerini...
Hangi namuslu, hangi delikanlı ve imanlı müslüman, kadınlar gibi evde oturup da İngilizin, namusuna tecavüz ettiğini ve müslümanın kıtır kıtır doğrandığını seyredebilir? Hangi derviş rahatça oturur postunun üstünde, Allah'ı zikreder de Allah'tan cennet umar? Veya cennetle de kalmayıp üstelik onun rızasını umar? Veya hangi alim camilerde rahat rahat her şey normal, herşey sütlimanmış gibi cihattan, Allah için ölmekten bahsetmez ve Sütçü İmam gibi halkı teşvik etmez? Evet... uzun lafın kısası sadede gelelim. Biz edebiyat parçalamıyoruz. Samimice ve inanarak yazdığımız gibi bu şuurla da cihad ediyoruz. Ve daha açığı şunu demek istiyoruz. Emperyalist kafirin, fikir tankıyla izm bombalarıyla envai çeşit fikri ve kültürel işgalleriyle analarımızın, bacılarımızın, delikanlılarımızın, gençlerimizin ruhuna neler yaptıklarını görmüyor muyuz? Şimdi, hangi imanlı ve gerçek ehli cihad bunları görmemezlikten gelir de bir de müslümanlarla uğraşır. Üstelik samimi müslümanlarla, lider konumunda ve işe yarayan müslümanlarla.
Ama ne var ki, yukarıda anlatmaya çalıştığımız durum, yani toplu, tanklı, askeri işgal durumu, her ne kadar şu anki durumumuzla aynı şey olmasa da İslama ve müslümana ve onun imanına, namusuna, şerefine, kişiliğine zararı açısından şu zamanki durumumuz çok daha zararlı, çok daha yok edici gözüküyor, yeter ki görelim.
"Peki görmesine gördük ama, ne yapalım, çözüm ne?" derseniz, nefsleri bıktırana kadar tekrarlayacağım. Çözüm Allah ve O'nun dostları, yani TASAVVUF ve bu zamanın sahibi bir veli bulmak, inanan herkesin özellikle liderlerin bu konuda müslümanları uyarmaları, işte çözüm. Yoksa güneş batıdan doğmadan uyanacağı yok bu milletin. Uyanalım ve toplanalım. Görüldüğü zaman Allah'ı hatırlatanları bulalım. Yoksa ne Rıza-i Bari ucuz, ne cehennem lüzumsuz.