SANRILARIM Konuşurken yazdığımı farkettim İmge daha çok bu durumlarda düştü Düşünerek yazmayı beceremedim.Hatta bana çok basit ve kuru geldi
Bilgi önüme geçti
Öğrenilmiş kusma çok aptaldı.Ve o ben değildim.Resim yapar gibi konuşmak yada birisi ile konuşmak beni hazırlayan eylemlilikler oldu
Yazmanın zamanı olmadığını anladım, o süresiz bi eylemdi..Anlık gelgitler sanrılar bana daha samimi ve içten geldi hep. Sustuğum zaman gürültülüydüm ama bu bir çığlık değildi
. Benimle konuşan canlı cansız ne varsa konuşulanı değilde anladığım şeyleri yada duyduğum gürültüleri yazdım..Süpürge konuşuluyorsa ben başka bir düzenekteki civatayı anladım
Doğru dediğimiz şeyde hep acabalarım oldu..Ünlü felsefe düşünürlerini yok sayıp yanıbaşımdaki karıncayı önemsedim yada uzaklarda ki tanımadık bir cüceyi devleştirdim
Kuşları akrabam saydım,eşimi ,çocuklarımı unuttum.uçmadığımı biliyordum ama nedense yıldızlara taşınmış gibiydim
Mezarım tarihlenmişti ama yaşıyordum ,yada ölen her şey benden alınmış,çalınmış parçalardı..Doğmamış gibiydim ama yaşlıydım..Bulduğum her şeyde yitik kaldım,iki uzak arası kaldım..Biber ektim bahçeme ama yemekten ziyade büyümesini yeşermesini sevdim..Çiçekleri koklamaktan çok ,seyretmeyi sevdim..Aklı devreden çıkardığımda sevdiklerimi daha iyi seçebildim..