Başladığı Cümleyle Bitirdi Cümlesini:''Tüm Gayret ve Çabalara Rağmen...''
Gürkan Aykut - Mesaj Gönder
Heyecanlı ve panik halde binmişti tramvaya.Şakaklarındaki damarın üzerinde bir kaç damla ter ile gözlerini kaçırıyordu herkesten.Merakla telaşını, ne yapmaya çalıştığını ve ne yaşadığını anlamaya çalışırken bir an zamanın içerisinde ne de çok duyguyu yaşadığıma şahitlik ediyordum. Hani şu her şeyin güzel olacağına dair yalancı şahitlik yapanlara karşı...
Tramvay rayının çığlığında kendi iç sesinin şairaneliğine yenik düşmüş olsa gerek, göz yaşlarını yağmur damlaları gibi bırakmıştı.İçli içli burun çekmesi içindeki sağanağın gök gürültüsü olsa gerek, çok şiddetliydi.
Elinde saman kağıdına yazılmış bir mektuba benzer bir şey tutuyordu. Avucunun içinde öyle büzüştürmüş ki hıncını ondan alıyordu adeta. Gördüğüm mektupta okuyabildiğim birkaç kelime vardı ki o kelimeleri kalbimin en uç noktasında, dilime hatta ve hatta kalemime gelmeyecek yerlere sakladığım kelimelerdi bunlar. ''Yalnızlık, çaresizlik, görünmeme ve gayret'' yazıyordu görebildiğim kadarıyla. Kadında bir an derin bir iç çekmeyle boşalan koltuğa bırakıverdi kendini. Neydi peki bu kelimeleri kaleme aldıracak kadar mühim olan? diye düşünmeye başladım. Sonra kendim tamamlamaya çalıştım ucundan kıyısından tutup kelimelerin teper sakar.
''Yalnızım kalabalıklar içerisinde, çare yok mu bu derde?'' Basit kelimelerle yazılıp anlatılmasına rağmen ufak detaylar arasında çok şey anlatıyor olabilirdi. Ama şunu anlayabilirim ki son kelime ''Tüm gayret ve çabalarıma rağmen'' diye başlıyordu.Kalabalıklar arasında yalnız kalan ve bir çare bulamayan, sosyal ilişkilerinde var olup görünmek isteyen herkes gibi başlayıp bitirmişti cümlesini: ''Tüm gayret ve çabalarıma rağmen...'' Ancak bu kadar şey düşünürken düşünsel yolculuğum zihnimde devam ede dursun tramvay varacağı yere varmıştı. Kadın hiçbir şey olmamış gibi attı kağıdı çöpe ve yoluna devam etti.