Osman emmi (Kör Osman)
THURSDAY, 30 DECEMBER 2010 00:31	sorumlu
Davut YARDIMCI (Em.Öğrt.)
Osman emmi ufak tefek, nur yüzlü, saf temiz kalpli benim çocukluğumda unutamadığım köylümüz. Yolda daima çabuk adımlarla yürür, gözleri her zaman kanlı, güler yüzlü başında mor koyun yününden örülmüş bir börkü ve sakalları olan tatlı bir adamdı.
Osman emmi bizim eve gelir sık sık başından geçenleri anlatırdı. En çok askerlik anılarını dinlerdik. Askerliğini bugün Suriye’de bulunan Halep’te yapmış. Orada gördükleri ve yaşadıkları çok tatlı bir masal gibiydi. Ben o zamanlar Kayarcık dışında bir yer görmediğim için Şehir hayatını Osman emminin anlattıklarında hayal ederdim. Onun çarşı denen yerden ekmek vs. alıp eve dönmesi eve döndüğünde evin yüksek avlu duvarları nedeni ile içerinin gözükmemesi, ancak kapı da takılmış ipi çektiğinde evdekilerin çalan zil sesi ile kendine kapı açtıklarını söylerdi.
Şehirde çocuklar bizler gibi küllüklerde oynamıyor, sokağa çıkmak için bile analarından izin alıyorlarmış, anaya anne deniyormuş, anneler bizim anamız gibi bağırarak çocuğuna seslenmiyor ancak pencereden ince bir sesle çocuğunu çağırabiliyormuş. Kimse komşusunu rahatsız etmiyormuş... Osman emminin emir erlik hayatı renkli düşlere salardı bizleri. Osman emmi deniz suyuda içmiş, tadı tuzluymuş ama deniz suyu çok şifalıymış. Osman emminin deniz suyu içtiği bilindiği için, köyde gözleri sulanan, gözünden rahatsız olan koyun keçi ve diğer hayvanların gözlerine şifalı deniz suyu içen Osman emmi tükürdüğü zaman o rahatsızlığın geçtiğine inanırlardı. Bu tedavi yöntemi (tükürmesi) için Osman emminin kapısı sık sık çalınırdı.
Çocukları çok severdi, bizi hiç kırmaz kurduğumuz ip salıncakta dakikalarca sallardı biz çocukları. Osman emmi herkesi severdi, hekes tarafından sevilirdi. Hayvan olmayan insandı o !...
Bu Ay 1825
Şu anda 5 ziyaretçi var