Bana Dair...: Nisan 2008
Doğudan batıya kadar güneşi çalımlamak ve yaşarcasına susamaktı özlemek..
Bardağın dibindeki son damlaya razı olmaktı çağlayan suyun yanında.
Acele etmen hızlı düşünmen gereken anda damlayan bir mum gibi donup kalmaktı olduğun yerde..
Uslu bir çocuk gibi sabırla beklemekti özlemek, en sevdiğin oyuncağa binmek için sıranın sana gelmesini, baş döndüren lunaparkta..
Kolundan ipek bir eşarbın kayması, çorabının tekini bulamamak gibiydi..
Kağıttan daha keskin, kalemimden daha güçlüydü..
Gönderen Berrin zaman: 10:45 19 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Küçük hayatta büyük an'dı sır..
Bir teknenin güvertesindeki ıslaklık, kalabalık bir şehrin kalabalık bir caddesinde yanından geçen biri, latin danslarının ritmi, kibrit kutusu, çocukluk anıları yada korkuları, A noktasından B noktasına yolculuklar,turkuaz bir ada yada saat 16:04 te dünyaya gelen her bebek sır olabilir..
Ve sen onu tutabilirsin..bir dilek gibi...
Sırlar güçlü kılar insanı. Tutmasını değil, taşımasını bildiğin sürece..
Sır küpün ağır mı?
Demek birikmişsin hayata...
Gönderen Berrin zaman: 22:59 13 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Berrin zaman: 00:10 16 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
2008 BLOG ÖDÜLLERİni tesadüfen katılım için son gününde farkedip KİŞİSEL kategoride kendimi aday gösterdim :)
Oylama 5 mayısa kadar devam edecek, Banadair'lerimi sizlerle ve kendimle paylaştığım turuncu dünyama oy vermek isterseniz BURADAN OYLAMAYA KATILABİLİRSİNİZ.
Bana oy verecek ziyaretçilerime ve dostlarıma şimdiden teşekkür ederim..
Gönderen Berrin zaman: 23:05 16 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Berrin zaman: 09:59 27 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
İnsan kılığından sıyrılıp kuş kanadı olmak veya göl kenarında bir saz hafif öne doğru eğilen ya da bir ağacın ilk tomurcuğu sonsuz heyecan dolu..Belki yerdeki bir dal parçası, yosunlu kaya, kaz tüyü, turuncu gagalının kalp atışı, karıncanın ekmeği, çiğ tanesi, nar tanesi ya da kar tanesi olup yaşam bulmak bu eşsiz tablonun gerçeğinde..
Yaşadığını o gerçekle anlamak soyut insansı gölgelerin dışında..
Ve sonra, vahşi doğadaki dürüstlük gibi aslanın ceylanı parçalamasındaki gereklilik kadar yalın olsa insanlık bu ambiansta..
Ego ve kan kokusu palette kalsa!
Sağ üst köşesinde ''bu tablo satılık değildir'' yazsa..
Gönderen Berrin zaman: 00:29 20 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
''Biz evleri terkederiz, onlar peşimizi bırakmaz''
Doğup büyüdüğüm bahçe içinde meyve ağaçları, asma yaprakları, süs havuzu, renk renk gülleri, kasımpatları, zambakları, çok sevdiğim sümbülleri, zaman zaman domates, salatalık, taze soğan, havuç hatta çilek yetiştirdiğimiz, güvercinlerimiz, bahçe duvarına tüneyen kedilere çıldıran köpeklerimiz, uzun yaz gecelerinde salıncakta sallanırken yarasaları, kertenkeleleri,gece kelebeklerini gördüğümüz bir bahçemiz, o bahçe içinde minik evimiz, komşuda pişenin herkese düştüğü, sokaktaki oyunlarımızın akşam ezanına kadar sürdüğü, yazın taze toprak kışın genizleri yakan is kokan bir hayatımız vardı, varın içinde varlarla..
Onaltı yaşımda sadece kendime ait bir odam olduğunda, uyandığımda mavi gökyüzünü ve henüz kızarmaya başlayan kirazları göremiyordum artık penceremden..Hatta gökyüzünü görmem bile imkansızdı, taş binalar arasında öğrenmiştim aitlik duygusunu, kendi çizdiğim desenlerim asılıydı duvarlarımda ve sarı gece lambasını hatırlıyorum, birde hemen yatağımın yan duvarında asılı duran, uyanır uyanmaz göz göze geldiğim 'dost kitabevi'nden aldığım bir kurt posteri vardı. Görür görmez içime işlemişti sisin pusun içinden mat, duygusuz, ürkütücü, güçlü, asi bakışları, onunla bakışmak büyük haz veriyordu..
Şimdi o odayı düşünmek bana güzel olan hiç bir şeyi hatırlatmadı. Dört sene boyunca hiç mi mutlu olmamıştım?
Oradan apansız taşındığımızda henüz yirmi yaşında değildim..
Boşluk hissi veren sarsıcı bir kırılma ile anakaradan büyük bir parça kopmuştu..
Acıları bir evde bırakıp, kapıyı çekip gitmek mümkün müydü?
Geriye kalan boş duvarlar ve yerde boş bir telefon kablosuyla kalır sanmıştık onlar, yanılmışız..
Geçici bir süre için taşındığımız, hafif yokuş ara sokakta ekip arabaları, karmaşa, üst kattaki aile kavgalarının ve İsmail YK'nın 'Allah belanı versin' diye bağrışlarının eksik olmadığı bu eve de gelmiş, kıyafetlerimizden önce yerleşmişti çekmecelerimize ve sinmişti perdelere o tarifsiz acı, yokluk, pişmanlık, nerde? nasıl? kim? bilir?ler..
Şuursuzca yaşanan, ağlanılan, gülünen, kenetlenilen, tuhaf, yitirilmiş bir sene geçti o evde..
Sonraki üç ev, üç pencereyi şimdi anlatmak güç, çok güç. Ondört senede terkedeceğim altıncı evdeyim. Hiç bir ev peşimden gelsin istemiyorum. Olduğu yerde kalsın duvarlarına astıklarımla..
Özellikle ilk iki ev uzak durun artık benden..
Okuduğu kitabı kapattı, gözleri yanmaya başlamıştı, elektrikler kesilmeyeli uzun zaman olmuştu ve mum ışığında kitap okumayalı..İri gölgeler arasındaki odasına baktı, bu duvarları terketmeye cesareti varmıydı? Onun yedinci evi neredeydi?
Elektrikler geldi, düşünmeyi bıraktı, uyudu.
Gönderen Berrin zaman: 23:08 11 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
''Yaşam pratiğim kayboldu, hükümsüz artık'' dedi kadın kulağına usulca..
Bir diğeri ''hayallerini bir kaç beden büyük al, nasılsa yağmurda kalıp çekecek, hayalsiz kalma'' dedi..
''Ritmin görünüşte iyi'' dedi öbürü..
İki sağa hop diz çek,
İki sola hop diz çek
Ama hep aynı yerdesin, farkındamısın?
Bazen, geri bir adım yada iki ileri değiştirir hayatının seyrini..
Maribel düşündü söylenenleri, hayatla dans etmek hala kolay değildi onun için, çoğu yerde uyumsuzdu adımları..
Yaşam pratiğini çarçabuk bulup, XXL bir hayale sarıp aynı ritimle pistte kalmalıydı..
İki sağa, iki sola..Bildiği gibi..
***Maribel, banadairlerimi içinde biriktirdiğim şeker kavanozum..
Gönderen Berrin zaman: 16:39 12 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Berrin zaman: 23:50 15 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
PişmAnlık, Bir kurTTu.. elmAyı uluyArAk kemiren..
kurT'u AffeTmek en Büyük hATAydı.
çünkü suçlu elmAydı.
Gönderen Berrin zaman: 21:10 18 yorum Bu yayına verilen bağlantılar