Ana Sayfa » Gündem » Suriyelilerimizi Nasıl Yok Ederiz ?... Harun Arslan yazdı
Suriyelilerimizi Nasıl Yok Ederiz ?... Harun Arslan yazdı
Yok ederek değil, çözüm üreterek; karşımıza alarak değil birlikte düşünerek sınav vereceğiz.
Suriye’deki iç savaş başlamadan üç yıl önce Suriye’ye ilk seyahatimi yapmış ve bu eşsiz ülkeyi keşfetmiştim.
Artık bizi istemeyen, hor gören, turist olarak da gitseniz size işçi ve şarklı gözüyle bakan Avrupa’ya gitmemeye karar vermiştim.
Tesadüfen gittiğim ilk Suriye gezimde bu ülke beni büyüledi.
Üç yıl içerisinde altı kez Suriye’ye gittim. Birçok şehrini gördüm. Çok güzel dostluklar kurdum; hep dost, misafirperver insanlarla karşılaştım.
Bir yabancı ülkedesiniz, ama kendinizi ülkenizde sanıyorsunuz; bu çok hoş bir duygu. Çünkü mutfağı sizin mutfağınıza benzer ama farklı da; müziği size hiç de yabancı değil ama farkı da duyumsuyorsunuz. Başka bir ülkedesiniz; ama çarşısında karışan nargile, tütün, kahve, baharat kokuları sizi hemen kendi ülkenize taşıyor. Yani orada hem farklı ve uzak, hem de benzer ve yakın bir dünya sizi kucaklıyor.
Egzotik, çarpıcı, yabancılık çekilmeyen bir sıcak atmosfer…
Suriye’de tüm insanlarda Türkiye dostluğu ve sevgisi hemen hissediliyordu. Ayrıca birçok Ermeni ile tanıştım; hepsi Türkiye özlemiyle ve sevgisiyle dolu idi.
Göç ettikleri şehirlerden hasretle söz ediyorlardı.
Yıllarca hep düşman gözüyle bakmaya şartlandırıldığımız yakın komşumuz Suriyelilerin de, Türkiye’den bu ülkeye göç eden Ermenilerin de Türkiye’ye ve Türk insanına sevgiyle, dostlukla bağlı olduklarını bizzat yaşayarak görmüştüm.
Sonra çirkin ve karanlık bir iç savaş başladı…
Savaşta patlayan her bombada, ölen ya da yaralanan her insanda, her yıkılan binada kendimden bir parça kopuyorcasına sarsıldım; acı ve üzüntü duydum.
Şimdi ülkelerinden göç etmek zorunda kalan bu güzel ve çileli insanlar bizim şehrimizde, Mersin’de misafirler.
Mersin iki asırdır Suriye’den, Lübnan’dan, Mısır’dan, Girit’ten, Balkanlardan, Kafkaslardan ve Türkiye’nin her yerinden gelen çeşitli ırk, din ve mezhepteki insanlara kucak açtı. Hepsi Mersin’de barış ve kardeşlik içerisinde yaşadılar. Herkes bir parça ekmek bulup burada karnını doyurdu, yaşamını sürdürdü.
Şimdi yine Suriye’deki iç savaş nedeniyle çaresizce, çocuk ve yaşlı yakınlarıyla, çoğu yoksulluk içinde ülkemize, kentimize sığınan bu insanlar yaşamlarını sürdürmeye çalışıyorlar.
Çoğunluğu tam bir sefalet içinde mücadele ederken, bir kısmı da yanlarında getirdikleri bir miktar para ile ayakta durmaya çalışıyor. Bir gün elbette onların da paraları bitecek ve ürkütücü şartlarda yaşam mücadelesi vermeye başlayacaklar. Bazıları da kimseye el açmadan, boyun bükmeden onurlarıyla geçim mücadelesi vermeye çalışıyorlar. Ne yapıyorlar? Basit, küçük işyerleri açmaya uğraşıyorlar; yabancı bir ülkede dil, çevre sorunlarına karşı mücadele ediyorlar; sosyal uyum konusunda ellerinden geleni yapıyorlar.
Hâlâ esnaf için somut olarak ne yaptığını anlayamadığım, “ Mersin Esnaf Odaları” ise bu dramatik konuda çözüm için ne mi yapıyor? Hep alışık olduğumuz üzere, doğrudan karşı çıkıyor! Suriyeli konukların insani açıdan hepimizi ilgilendiren çırpınışları, sayın oda yetkililerinin umurunda bile değil ! Dar görüşlü, çağ dışı bir duyarsızlık içinde, bu çileli insanların ayakta kalma çabalarını mahvetmeye çalışıyorlar. Neymiş? Yerli esnaf bundan zarar görürmüş !
AVM’lere, büyük firmalara karşı duramayan; Çamlıbel esnafının göz göre göre çöküşünü seyreden, benzer sorunlara çözüm bulamayan Esnaf Odası şimdi Suriyelilerin açtıkları işyerlerini kapatma çabasında. Oysa Belediyelerle ve Merkezi yönetimle işbirliği içinde mutlaka yasal bir çözüm bulunabilir. Savaşın sürüklediği bunca insan karnını burada doyuracaktır; burada barınacaklar; hastaları, yaşlıları ve çocukları bu kentin imkanlarını bizlerle paylaşacaktır.
“ Mersin esnaf Odaları “ ise kendi dar hesaplarının peşinde,
tıpkı daha önce seyyar satıcılara karşı açtıkları “yok etme” mücadelesinde Valiliği yanlarına aldıkları gibi, şimdi de Belediyeyi yanlarına alıp bu kez de Suriyelileri yok etme savaşına hazırlanıyor.
Bundan önceki Büyükşehir Belediye Başkanı’nın ve çoğunluk Mersinli Arapların karşı çıktıkları bu çileli insanları daha fazla incitmek ayıptır, günahtır; geçmiş dönem yönetiminin düşmanca tavrından şimdiki Büyükşehir Belediyesi uzak durmalıdır.
İşyeri ruhsatları için geçici bir çözüm bulunabilir; çözüme kadar bir uzatma süresi verilebilir ya da merkezi idareyle işbirliği yapılarak yasal kanallar açılabilir. Bu insanî yaklaşım yerine hoyrat bir düşmanlık, çağımız kültürüne de, bu ülkenin geleneklerine de, bu şehrin vicdanına da yakışmaz !
Kent yöneticileri de, Esnaf Odaları benzeri kurumlarla ve kuruluşlarla iyi geçinme hesabı içinde hep onları öven, plaketler sunan anlayışa prim vermemeli, güçlüden değil güçsüzden, muhtaçtan yana olmalıdır. Bu kentte yaşamaya çalışan, bu kente sığınmış ihtiyaç sahibi, yoksul ve güçsüz insanlara bu kentteki herkesin, hepimizin sofrası, kalbi ve vicdanı açıktır ! Mersin Türkiye’de bu yönüyle hep model olmuştur.
Konuya bir başka açıdan da bakarsak :
MİY Süper Lige çıkmıştır; bu başarı Mersinli firma ve esnaflara çok büyük katkı verecektir. Oysa Mersin Esnaf Odaları yetkilileri, bu olanağı geliştirmek, daha ileri organizasyonlar yaparak konunun esnaf açısından nasıl bir kazanca dönüştürüleceğini düşünmek, kent ekonomisini bu alanda geliştirmek üzere projeler yaratmak yerine, tam tersine MİY’nun bu büyük başarısına duyarsız kalmıştır; yeterli ölçüde destek vermemiştir; çağrıları duymamıştır! Şimdi de “ Yok Edilmelidir ! “ diye uğraştıkları seyyar satıcıların yanına , Suriyeli misafirlerimizi de katmaya çalışıyorlar.
Evet; ortada bir sorun vardır. Seyyar satıcı, işportacı kardeşlerimiz de bir sorundur; ama bu kentin bir sorunudur. “Yok Edilerek” değil, çözüm üretilerek aşacağımız bir sorun! Onların ekmek kavgasına saygı duyacağız, bu namuslu insanları hor görmeyeceğiz, onların da en az hepimiz kadar bu kentin sahibi olduğunu unutmayacağız.
Elbette, Büyükşehir Belediyesi de yeni yönetim anlayışıyla ve
Sn. Kocamaz geniş tecrübesiyle bu kentin “ Barış ve Hoşgörü “ kültürünü çok daha ileriye taşıyacaktır. Bunun için belki de hemen önümüzde duran bu iki meselede, Mersinli seyyar satıcı hemşerilerimize ve küçük bir işyeri açarak yaşam mücadelesi vermeye çalışan Suriyeli misafirlerimize çözüm üreterek bir sınav vereceğiz.
Yok Ederek değil, çözüm üreterek; karşımıza alarak değil birlikte düşünerek sınav vereceğiz. Bunun için ihtiyacımız olan bütün insani değerler, bu kentin de, bu ülkenin de geleneğinde yeterince vardır.
Duyarlılığınız için teşekkürler Harun Bey. Kendimizi Suriyeli kardeşlerimizin yerine koyalım onların durumunda bizde olabilirdik. Esnaflık yapmak yerine hırsızlık yapsalar daha mı iyi olurdu. Mersin'de söz sahibi olanları biraz daha sağduyulu olmaya davet ediyorum.
Mersin'e sığınan Suriye'lilerin işyerleri en fazla,Suriye'den 150-200 yıl önce Mersin'e göç eden Arap kökenli TC vatandaşlarının Mersin'e yerleştiği Kiremithane mahallesindedir ve bu konuda mahallelilerin kendilerine desteği ve şefkati ortadadır.Onlara teşekkür etrmeliyiz.