Meçhul / Deneme / Milliyet Blog
Önemsiz olayların hükmü altında kalan duyarlılıklar,herhangi bir kitabın satırları arasında açılmayı beklerken koyulaşan izlemdir. İzlemden bakmayı sürdüren gözleri görmezler. Kendilerine ve birbirine arka çıkmakla meşgul olanlar etrafını görmüyor izlemden bakanları nasıl görsünler. Biri herkes gibidir herkes biri. Kılıkta, dilde, düşünüşte sağlanan ortak paydalarda zorlu hayat şartlarından geçtiği sanrısı ile devinen çokluktan bahsediyorum. Tuttuğunu koparan güçte olmak mı? Ne ki?
Ortaya çıkan, türeyen önemsizliğin zor kullanarak, engelleyerek, yok sayarak, baskılayarak... oldurduğu sonuçlar ard arda sıralandığında boş, anlamsız, saçma sapan sözler üzerinden iletişim kuruluyor. O zincirlemede yoksanız yoksunuz, varsanız var. En iyisi bir yere çarpıp fırlamak. Sürekli biçimde hoşnutsuzluğunu belli eden can sıkıcılar, yüzünü aşındırıp parlatmaya çalıştıkları saydam olmayan yürek taşlarını paha biçilmez sayarlar.
Kitap okumanın müptelası değilim. Yaşamın azminde olmaktan kaynaklı iş güçlerimizden biridir okumak. Gerekliliktir. Satırlarda beliren önemseyişleri kavradıkça kendini tutamayıp uzun uzun ve sesli gülmek kadar acayip, yaşamak çağrısı asılı ise boynumuza mecbur bu davayı güdeceğiz.
Hayatın oluru bellidir. Ya kement vurulur ya madalya takılır. Cesaret madalyası göğse, azmin madalyası boynumuza...
Parlak ve saydam bir taş taşıyorsanız yüreğinizde, mecburen cesaret madalyası taktıracaksınız. Madalya şart mı illa her şey görünür mü olmalı? Azmin zaferi insanlık değil mi? Kim kimin ne hakla cesaretini ölçebilir? Diyorsanız eğer geçmiş olsun.