Eski Delta Macerası
Çıktık yola Çarşamba sabahı, Vira edip Karataş’ a 5–6 km kala sola dönüp “yüreğimizin götürdüğü yere” gider olduk. Ne demekse yüreğinin götürdüğü yere gitmek: )) Hayır, gideceğimiz yer belliydi ve son derece somuttu, uhrevi bir yolculuk değildi yani; )
Ceyhan nehrinin denizle dudak dudağa geldiği Tanrı’nın ülkemize lütfettiği bir doğa harikası vardığımız noktaydı, diyeceğim,
fakat öyle acemi romancı tarzı ifadelere hiç gerek yok.
Vardığımız yer son derece çamurlu, pis bir delta eskisiydi ve kimselerin dudak dudağa geldiği yoktu.
Nehir tüm atığını, selintisini(ne güzel bir sözcük) , otunu çöpünü aklınıza gelebilecek her türlü nesneyi veya eşyayı, ilaç şişelerini, plastik sandalyeleri, poşetleri, çeşitli tabakları, mutfak eşyalarını,
yahu dedim ya aklınıza gelebilecek her bir şeyi getirip denize bırakıyordu.
Yani doğrudan dalıyordu denize kendisi.
Onlar da bir süre sonra kıyı eşrafına dönüşüyordu dalgaların iadesiyle.
Bir bulanıklık ki sormayın. Öyle ki kıyıda yer yer çamurdan kayavari oluşumları görmek de mümkündü.
Sadece balıkçıların ilgi gösterdiği bir yer. Günübirlik gelenler, huğlarda yaşayan balıkçılar, civar köylerin yerlileri o bölgenin nüfusunu oluşturuyor.
Nehir yegâne su kaynağı, yanınızda getirdiğiniz su hariç. Değilse her “temiz su” ihtiyacınızın biricik yeri orası: ))
Biraz titizseniz vay halinize; )
Neyse ki apartmanda büyümedik, vahşi doğaya uyum sağlama sürecim şortumu giymemle tamamlanmış oldu.
Cahit Usta ve Bahri Kaptan ağları kontrol etmeye giderken yalandan yardım ederek suya girmiş de olduk.
Ama bir santim aşağısı görünmüyordu suyun, o kadar: ) Ağa takılan yosunların yanında ağları parçalayan yengeçler ve ağa dolanmış kefaller bizi karşılayan unsurlardı. Uğraştık, ama akşam rakısına birkaç balık da hazırdı böylece.
Bin yıllardır insanın hükmünü gösteremediği bir yer gibi duruyordu eski delta, tabi yukarıda bahsettiğim nehir atıklarını saymazsak. Deniz isterse geliyor, karadan birkaç metre alıyor, nehrin ağzını geri itiyor, deltayı bozuyor… Benim kulübe seneye denize gidebilir, o yüzden 200 metre kadar geriye çekeceğim kulübeyi diyor Bahri Kaptan.
Gece ve gündüz sadece dalgaların sesi…
Derken gece gökyüzünde yıldızlar…
Adana’da görmenin imkânsız olduğu bir manzara…
Sonuçta bazen yorucu, bazen sıkıcı, bazen fazlasıyla doğal ama çoğunda eğlenceli bir yolculuktu.
Foto-Yorum’da hikayeyi fotoğraflarla anlatmaya devam… Tık!