Yine mi Taşınıyoruz Baba?
Evet, harekette bereket ve hatta tebdili mekanda ferahlık var ama yine de sık sık taşınmayı, bir oraya, bir buraya gitmeyi, her köşede bir parçamızı bırakmayı hangimiz isteriz ki? Hele bir de aile söz konusuysa iyice zor hale gelebilir taşınmak denen şey.
Bu satırları hali hazırda taşınan biri olarak değil de, zamanında çok taşınmış, neredeyse “madem göçebeyiz, neden çadırda yaşamıyoruz” diye sorası gelmiş çocukluğuma dönerek yazıyorum şu anda.
Artistleri görmüştüm ki ben…
Şikayet edeceğimi sandıysanız, yanıldınız. İstabul’dan şehir dışına taşınmış olmanın avantajını çok kullandım. Gazino dönemiydi o zamanlar, ohooo, kimleri kimleri görmüştüm sahnede. TV ekranına sıkışmadan çıkmışlardı karşıma, pek çoğuyla fotoğraf çektirerek geçmişti 3-5 yaşım -bir ayağımız buralardaydı anneanneden, dededen dolayı-. Zaman, Caddebostan Migros’un Maksim olduğu zamandı :)) Ağzı açık dinlerlerdi beni başka illerdeki yeni arkadaşlarım. Bir de İstanbul’da sağlık kursuna gittiğimi söylemiştim -yoktu öyle bir şey-, yapraklarla, çiçeklerle çocukların kanayan dizlerini tedavi etmeye çalışırdım. Neyse ki ısırgana rastlamamışım
Kısa sürdü arkadaşlıklar
Mühendisti babam; oradan, oraya sürüklenip, duruyorduk. İlk arkadaşlıklar, ilk sırdaşlıklar kısa sürdü hep, hangi sınıftaki, hangi oğlandan etkilenmiştim ilk hatırlayamıyorum mesela. 3 yaşımı hatırlarım ama arkadaşlıklar hep kesik, kopuk.
Çok taşınanın çok arkadaşı oluyor ama ilişki devam edemiyor.
Herkesten çok kişi tanıdım belki de…
Eminim çoğu kişinin arkadaşlarından daha fazlaydı benimkiler ama hep bir yerlerde bıraktım onları. Birini Yarımca’daki salıncakta, diğerini Balıkesir SEKA Lojmanı’nda yağmurdan ıslanmayalım diye saklandığımız saçağın altında, diğerlerini de kim bilir nerede?
5.5 sene; ana okulundan orta 1. sınıfa kadar yaşadığımız İskenderun’daki arkadaşlarım hala hayatımda olsunlar isterdim şu anda. O günleri analım; başka okulun hentbol takımında nasıl da kaçak oyuncu olarak yer aldığımı, basket antrenmanı yaparken kapalı spor salonunun zeminini ayakkabılarımızla nasıl öttürdüğümüzü konuşup gülüşelim, basketçi Efe Aydan’dan gelen imzalı fotoğrafı nasıl da heyecanla gösterdiğimi hatırlayalım isterdim. Ve daha neler neler… Ama yoklar hayatımda. Kızlar evlendi ve soyadları değişti muhtemelen, zaten çoğunun adını da hatırlamıyorum. Hatıra defterlerim hangi evin, hangi dolabında kaldıysa artık.
Keşke zamanında annemle, babam…
İşiniz gereği çok taşınıyor, uzun dönemli seyahatlerde başka başka yerlerde yaşıyor olabilirsiniz. Eğer çocuğunuz oralarda birileriyle sıkı arkadaşlıklar kurduysa ve gelip yaptıklarını sizinle paylaşıyorsa ve henüz yaşı küçükse, o ilişkiyi, onun adına siz sürdürün olur mu? Teknolojinin nimetleri saymakla bitmiyor artık, sınırlar kalktı, uzaklıklar azaldı. Çocuğunuzu yazışmaya, telefonla aramaya başlayana kadar arkadaşının ailesiyle ilişkinizi devam ettirebilir, arada çocuklarınızı Skype üzerinden buluşturabilir ve mesafelerin anlamsızlığını kanıtlayabilirsiniz. Bırakın kenetlensinler birbirlerine sizin aracılığınızla. Düşünsenize, büyüdüklerinde ne çok şeyleri olacak hatırlayacak, konuşacak. Hepimiz bu kadar teknolojinin içinde boğulmuşken, ‘gerçek’ dostluklara çok ihtiyacımız var.
Etiketler ailearkadaşlıkçocukluk arkadaşıilk arkadaşlıkilk aşktaşınma
Hafta Hafta Gebelik 12. Hafta