Fikri Tefil, namı diğer Şişik Fikri.
Güncelleme : 2018-07-09 10:43:56Bu içerik 425 kez okundu.
Ordu futbol tarihinde her devirde hırslı mücadeleci kişiliği ile ön plana çıkmış, seyirci tarafından sevilmiş lakap takılmış, futbolunu izlemekten zevk aldığınız futbolcular hep olmuştur. Fikri Tefil de bunlardan birisidir.
Ordu’da iş yerini kapatıp Ankara’ya taşınan ve gözden ırak olduğunu zanneden Fikri abiyi arayıp buldum. Futbol geçmişi ve mali Müşavirliği yanı sıra doğasever, iyi bir avcı, balık hastası olarak ortak yönlerimiz çok olduğu için karşılıklı sevgi ve saygıya dayanan bir ilişkimiz vardır. Yıllardır görmediğim Fikri abiye en sonunda ulaştım kendi anlatımıyla futbol geçmişini kaleme aldım;
“1948 yılının 29 Ekiminde bir Cumhuriyet Bayramı’nda Elmalık Mahallesinde Fatma Hanım Sokak no 48’te dünyaya geldim. Annem Fatma Hanım, Babam İnşaat Ustası Hasan Tefil’in birisi rahmetli olmuş iki kızından sonra ilk erkek ben olmuşum. El bebek gül bebek ayrıcalığından sonra bir kız kardeşim ve yetişkin olduktan sonra Orduspor’da futbol oynayan Temel Tefil’den sonra son beşik doğan kız kardeşimle beraber altı kardeşiz.
Tahsil hayatım 19. Eylül İlkokulu’nda başladı. Daha sonra Güzelordu İlkokulu’nu bitirerek Merkez Ortaokulu’nda devam etti. Orta ikinci sınıfta yeni mahalleye taşındığımız için o sene açılan Ordu Lisesinin orta kısmında devam ettim. Orta üçüncü sınıfta iken Ordu Lisesi futbol takımında oynadım. Ortaokulu bitirince Ersan Çakırsoy ve Emre Güler hocalarım babamı ikna etmesiyle Ticaret Lisesine kaydımı yaptırdılar. Okul bitinceye kadar okul takımında futbol oynadım.
Çocukluğumun geçtiği Elmalık Mahallesi’ndeki güzel günlerimde hatırladığım her şey de futbol var. Kaptanlığını Ömer Dağaşan ve Yüksel Şenol’un yaptığı unutulmaz mahalle takımı mahalle gençleri ve Kardeşspor’la futbol kariyerimiz oluştu.
Bizim mahallenin gençleri Sarı Lacivert formalı Ocak Kulübü’nü tutuyorlardı. Dayım küçük İhsan da Ocak Kulübü’nde futbolcuydu. Daha sonra Şekerspor ve Hacettepe’de futbol oynadı. Dayıma ve mahalle arkadaşlarıma rağmen ben Metin Oktay hayranı olarak İdman Yurdu’nu tercih etmiştim. 15 yaşımda İdman Yurdu’nda futbol oynamaya başladım. Rahmetli Kara Ali(Ataoğlu)bir bayram günü nüfus kâğıdımı istedi. Fotoğraf ve nüfus dairesi mühürü olmadığı için hemen foto Derviş’ten şip şak fotoğraf çektirip; bayram günü kapalı olan Nüfus Dairesi Müdürü Orhan Tokcan’ın babasına mühürlettirerek lisansımı çıkarttırarak ertesi günü Giresun’da yapılan bölgeler arası genç takım maçlarında benim de oynamamı sağladı.
Benim attığım bir golle Giresun’u eleyip bölge şampiyonu olduk. Türkiye şampiyonasına gitmeden bir hafta önce, futbol kariyerimi etkileyen en önemli olay başıma geldi. İdman Yurdu-Perşembe maçında ayağım kırıldı. Bensiz Türkiye şampiyonasına giden takımımız Türkiye ikincisi oldu, 1967. O yıl benim de oynadığım İdman Yurduyla birlikte Ordu’nun amatör kulüpleri birleşip Orduspor kuruldu. Ben sakat olduğum için Orduspor şansımı değerlendiremedim. Sakatlığım geçtikten sonra antrenörlüğünü Şevket Görez’in yaptığı Soyaspor’da futbol oynamaya başladım. O yıl Ordu amatörde şampiyon olduk.
Bulancakspor’dan gelen transfer teklifini kabul edip il dışında futbol hayatıma devam ettim. Başarılı bir sezon geçirip ertesi sene Giresun şampiyonu olduk. O yıl Giresunspor 1. Lig’de oynuyordu. Transferim için Selimiye Mahallesindeki evimize Giresunsporlu yöneticiler gelip babamla görüştüler. Üniversite sınavında yüksek puan alıp Eskişehir İktisadi Ticari ilimler akademisini kazanmıştım. Babam; ‘Ceketimi satıcam seni yine okutacağım’ Deyince Giresunlu idareciler üzgün evden ayrıldılar.
Okula devam mecburiyeti yoktu, Ankara’da oturup Eskişehir’e trenle gidiş-geliş yapıyordum. Ankara’da işe başladım ve Ordusporlu Arif ve Turgay’ın ablaları olan sevgili eşimle evlendim. Oğlumuz Burak Ankara’da dünya ya geldi. Evlilik, okul, iş üçgeninde çalıştığım iş yerinin şoförünün Ankara Demirlibahçe amatör takımının antrenörünün ısrarıyla tekrar futbola başladım.
Ankara Demirlibahçe spor.
Altı yıl hem futbol oynayıp hem de yöneticilik yaptım. Önce Ankaragücü’nde oynayıp sonra Galataaray’da oynayan Ayhan Akbin bizim takımda yetişti.
Bu arada üniversite bitti topçu teğmen olarak askerlik görevim ide yaptıktan sonra; Ordu’ya dönüp meslek mücadelesine başladım. Önce Tahir Odabaş’ın muhasebecisiyle daha sonra Sebahattin Köksal’ın ısrarıyla fındık fabrikasının muhasebeciliğine geçtim.
Okuma yazması olmayanın maliyeye kaydıyla muhasebecilik yaptığına şahit olduktan sonra Muhasebeciler Derneği ile başlayan mücadelemiz, Türkiye genelinde örgütlenerek odalar birliği olana kadar sürdü.
Mali müşavirler odası yönetim kurulu ile Ayder yayla gezisi.
Bu süreçte oğlum Burak, ilk kızım Şebnem, ikinci kızım Çiğdem büyüyerek okullarını bitirip evlenip meslek hayatına atıldılar. Çocuklarım ve dört kız bir erkek torunlarımla kocaman bir aile oldum.
Hayatımda futbolun yeri her zaman ayrı olmuştur. Şimdi Ankara’da rahmetli annem ve babamdan kalan evde meslekten emekli olmuş bir vatandaş olarak yalnız yaşamaya devam ediyorum.”
Futbolda şans faktörünün ne kadar etkili olduğuna en iyi örnek Fikri abinin başından geçenlerdir. Fikri Tefil, şanssız bir sakatlık yaşamasaydı Orduspor’un efsaneleri arasında yer alacaklardan biriydi.
Fikri abiye emeklilik hayatında çocukları ve torunlarıyla başarılar diliyorum. Sevgi ve saygılarımla.