Escape from the Cage...: 2011
Yıllar geçmesine rağmen, hala daha çevrem senin varlığını inkar eden insanlarla dolu. Bu Grinch familyasına ben kulak asmıyorum, ama geçen aylarda 4 yaşındaki kuzenim, senin gerçekte var olmadığın konusunda beni uyardı. Hayalleri kırılmasın diye, onu düzeltmedim ama korkarım bir nesil senden uzakta yetişiyor. Bence duruma bir el atmalısın.
Ama öncesinde bu yıl için bir ihtiyaç listesi hazırladım. Yeni yılda hediyelerimi getirirken bunu dikkate alırsan sevinirim.
1- Kız Arkadaş: Kabul edelim, ActionMan dönemini geçtik. Sende, pedofil gibi bir sıfat yememek için torbanda kız bulundurmuyorsun. Ama belki benim için bağlantılarını kullanabilirsin. İnan bana hayat tek başına zor. Sen yıllardır o ren geyikleriyle mutlu olabilirsin; ama emin ol, ayakları yere basan birçok insan, kuyruklu canlılarla çok samimi olmuyor.
2- 10 Kişilik Samimi Arkadaş Gurubu: Hayatım boyunca birbirine tahammül edebilen 3 kişiden daha kalabalık bir arkadaş gurubum olamadı. Biz böyle mi gördük "Evimiz Hollywood'da"da. Hayır. Artık her haltı birlikte yiyeceğimiz bu gruba ulaşmak istiyorum. Yanlız senden ricam, bu seferkiler az buçuk aklı başında tipler olsun. Geçen seferkilerle davalık olduk. Odun diye şöminede yaksaydın daha iyiydi.
3- Çarpık Gülümseme: Bayan fanlarını gözlemlediysen biliyor olmalısın, bu dünyada kızları anlamak zor. Her şeyin dosdoğrusu varken, asimetrik olana bu ilgi nedendir anlamış değilim. Bende simetri takıntılı bir insan olarak bir türlü çarpık gülemediğimi farkettim. Senden yüz felcine varmayacak bütün rötüşları bekliyorum, bi el atarsan sevinirim.
4- Pozitif Enerji: Küçük yaşlarda bana verdiğin şeytan tüyünün baya bir ekmeğini yedim. Ama artık insanlar bu numarayı yutmuyor. Yeni ekol, pozitif enerji. İnsanlara evet dedirtebilme gücünü damalarımdan zerkedersen, sende bende çok karlı çıkarız. Yalniz ilk once kendine de cekiduzen vermen gerekiyor, ak sakalli dede modu hic tahrik edici degildir, eminim. ;)
5- Bilimum Aktivite: Sehir Firsati da bu islevi goruyor ama ben eski bir dosttan yardim almayi yeglerim. Bu yil soyle bol sporlu bi yil olsa, hani gym'den tut ruzgar sörfüne, binicilikten tenise kadar genis bir skala sunsan, arasindan tercihlerimi yapsam olur mu? Ama ayni zamanda baslangic gazini da yil boyu sarj etmen lazim. Birde sporun yaninda, böle bol kültürlü sanatli organizasyonlar istiyorum. Bi Bienal olsun, bi Jazz Fest olsun, Tlyatrosu, Operasi olsun. Elimde sarap kadehiyle sanattan konusacagim organizasyonlara bu yil katilayim artik, degil mi?
6- Yurtdisi Gezileri: Bu konuda uzerimde bir ugursuzluk var. Iki kez yurtdisi planim boktan sebeplerle zebil oldu. Yok is teklifi aldim, yok mezun oluyordum derken gidemedim. Bu yil da is icin Isvicre'ye gitmem gerekirken, beklenmedik sekilde planlar degisti. E artik bi dunya gozuyle dunyayi gormenin zamani gelmedi mi? Bari Laponya'ya yanina cagiraydin. Iki gun misafir agirlamak mi zor geldi, serefsiz?
Özür dilerim Noel Baba. Ben buyudukce asabi oluyorum galiba degil mi? Ama sen bana alinmazsin, elinde buyudum ;) Ah Noel Baba, sen de olmasan ben ne yapardim.
Simdilik senden isteklerim bu kadar. Gerisini yil ortasinda bizim kulkedisinin perisinden istiyecegm..
O s.rtük de 2 yildir gelip gitmiyo. En son geldiginde, Annem kadini görmezden geldi. Tam dileklerimi soyluyordum, bizimki gelip bana "Kimle konusuyon sen yaa" falan dedi. Kadin acayip bozuldu. Herhalde o yuzden gelmiyo artık. Hadi seni anladik kendini gostermiyon da, o ne bokuma gizem yapiyo anlamadim.
Neyse Noel Baba uzun uzun yazmiyim simdi, okuman zor olur. Yeni yilini kutlarim. Benim ve butun Escape from the Cage okurlari icin guzel dileklerde bulun. 2012 guzel gelsin ;))
Herkese mutlu yillar ;))
Gönderen Yiğit Keskin zaman: 10:28
Etiketler: 2012, Noel Baba'ya mektup, Yeni Yıl
Bir ay daha geçti. Ne ay’ı, bir yıl daha geçti. Ve hala daha çocukluk hayallerime ulaşabilmiş değilim. Çocukluğumda beni, bunca hayali kurmaya zaman bulacak kadar ilgisiz bırakan ailemi tutup sarsmak istiyorum. (Annem'den gelen sert uyarı sonrası belirtmeliyim ki, bu cümlenin hiçbir gerçekliği yoktur, sadece espiri amaçlı yazılmıştır.)
Bu sitemkar sözlerin altında neler yatıyor derseniz, açık söyleyeyim bir bok yok. Sadece son günlerde işimin ne kadar komplike bir halde olduğunu anlayıp, çalışma şeklimi ayrı bir düzene oturttum. Ofiste, yapılacaklar listem, maillerim, dakika başı tik attığım not defterim ve iphonumla o kadar ciddi ve planlı bir ilişki yaşıyorum ki, işten çıktığım anda, hayatımdaki hiçbir şey için plan yapasım gelmiyor. Öyle yerli yersiz her şeye isyan ediyorum. Ama yaygaracı tipler gibi değil, ağır ağır, sessiz sessiz, delikanlı gibi içten gelen, “Her zaman böyle olmadı mı” gibisinden bir metanetle ediyorum isyanımı ;))
İş hayatım bu kadar planlı programlı giderken, özel hayatımda da bir o kadar akışına yaşamaya başladım. Tembel tembel takılma, plansız akşam gezmeleri, saçma diziler, saçma dizilerin yanında tek adam gibi izleğim olan Dexter, öyle yuvarlanıp gidiyoruz. Kitap okumayı, güzel bi film izlemeyi geçtim, sosyal medyayı dahil takip etmiyorum. Yemek yemeği bile erteler oldum. Ama en büyük kazığı da galiba İzmir’de bıraktığım arkadaş cephesine atıyorum. Devamlı aklımdan, “bla bla’yı arayacaktın, bla bla’nın doğum günüydü, bak bla bla seni aradı sen onu aramadın” diye geçirip, sonra unutuyorum. Umarım bu yazıyı okuyorsunuzdur ve şu mübarek Noel’de bağışlayıcılığın ne menem bi güzellik olduğunu hatırlıyorsunuzdur.
Bütün bunların dışında, dün akşam bir arkadaşımın da tarif ettiği gibi, keyifli sohbetler ettiğim, eğlenceli vakit geçirdiğim bir sürü yeni insanın arasında da olsam, aslında baya yanlız bir insanım. Bu sessizliğimi de artık şarapla paylaşıyorum. Yıllaaaaar yıllar evvel, şarapla olan samimiyetimi tekrar kurdum. Bira defolup gidip eğlenmesine baksın, biz şarapla olgun olgun dertleşiyoruz.
Şu an yazının nereye gitmesi gerektiğini bilemediğimden böle kestrip atayım diyorum, zaten biraz da hastayım. Ama yakın zamanda eski enerjimi yerine getiren bir şeyler olursa yine paylaşırım.
Gönderen Yiğit Keskin zaman: 23:29
Etiketler: Halet-i Ruhiye...
Hala daha İstanbul'da, uzaylı gören masum köylü kıvamındayım. O yüzden, burda yediğim her haltı anlatmaya devam ediyorum.
Biliyorum ki İstanbul'a dair görülecek şeylerin bir çoğu Avrupa Yakası'nda; ama ne zamandır Anadolu Yakası'nı da gezip görmek istiyordum. Geçtiğimiz ay iş görüşmesi için ilk defa geçtim karşıya. Çok az kalmama rağmen gayet hoşuma gitti. Bu seferki gidişimdeyse karşı tarafın bambaşka bir atmosferi olduğunu farkettim. Hem tanıdık gelen, hem tatmadığım bir atmosfer. Biraz İzmir havası sezdim sanki ;)
Yemekle bu kadar haşır neşir olurken, aklımıza bir dahiyane fikir daha geldi: Yemek kursu ;) Yakın zamanda kendi kendimizi gaza getirmekten Ay'a ulaşmazsak, kalabalık bir kadro olarak yemek kursuna katılacağız.
Wallaha planlar güzel. Bu planlar, bu hayat pahalılığında nasıl vücut bulacak bakali. Bu arada ilk maaşı aldım ve bitti.
Gönderen Yiğit Keskin zaman: 23:28
Atamı gördüm düşümde,
Büyük beyazlıklar içinde...
Parlıyordu yine, gök mavisi gözleri
Sonsuz mânâ içinde!
Belli, Doğu’dan gelmiş!
Tıpkı, Mustafa Kemal’e benziyordu!
El ettim, görmedi;
Ses ettim, duymadı;
Dövünsem de nafile
Küskün bir hâli vardı bulutun,
Geldi, ağırdan - ağırdan,
Rasat - Tepe’nin üzerinde eğildi!
Bulut mu büyüdü birden,
Gök mü küçüldü, bilmem?
Mavi, aydınlık, şavklıydı gökyüzü,
Henüz, vatan çalışmaya başlamamıştı,
Sabahın en erken saatlerinde,
Vatan’ın gökyüzünü bu bulut kapladı
Bir yanı kırmızıydı, bir yanı beyaz,
Ama, aşkla, şefkatle bakıyordu
Ağırdan - ağırdan geziyordu,
Gökte gezen bulut, gözümle gördüm!
Cumhuriyetin 88. yılı kutlu olsun...
Gönderen Yiğit Keskin zaman: 13:46
Gönderen Yiğit Keskin zaman: 21:45
Geçmiş yüzyıllarda yaşayan sorumsuz insan ırkının zevk ve sefa içinde yediği hurmalar, ne yazık ki bugün bizim dötümüzü tırmalamaktalar. Özellikle Sanayi Devrimi'nden kelli, dünyanın, atmosferin, ekosistemin içine edilmiş durumda. Tüm bu kendi çağından başka birşey düşünmeyen insan bencilliğinin bir sonucu olarak, küresel ısınma alıp başını gitmekte ve biz ekimin ortasında, kara kışta kalmışçasına, lahana gibi kat kat giyinmekteyiz. Dünya bile tavrını şaşırdı şu insanoğlu yüzünden. Bahar dediğimiz şey artık demode bir kız ismi olmaktan ibaret. Yazdan kışa, kıştan yaza girer olduk. Aman diyeyim, biz bu neslin insanları olarak, sadece kendimizi düşünerek hareket etmeyelim, yoksa gelecek nesil de bize sövecek.
Sosyal mesaj veren blogger kaygımı da giderdikten sonra, İstanbul'da geçen ilk günlerime dair bir post kaleme almak istiyorum. Bildiğiniz gibi, cuma sabahından beri İstanbul topraklarındayım ve geldiğimden beri, gerek yeni düzene, gerek değişen havalara alışmaya çalışmaktayım. Neyse ki ablamın yanındayım da, koca bir şehirde dımdızlak kalmıyorum.
Geliş amacım olan iş bulma çabam üzerinde ilk günden güzel bir adım atmış oldum. Cuma günü geldim, bavulumu yerleştirdim, iki saat kadar sonra bir görüşme ayarladım. Nazar değdirmeyin ;)) Dün öğle saatlerinde gidip ilk görüşmemi yaptım. Olumlu geçti gibiydi. Haber bekliyoruz, hadi bakalım... Bugün bir iki yere daha başvuru yaptım ve yarın öğle saatlerinde bir görüşmem daha var. Du bakali nolacak...
Adam gibi para kazanmaya başlamamdan sonrasına dair, İstanbul'la ilgili çok güzel planlarım var. Yıllar yılı bu şehre dair en çok kıskandığım şey, her hafta birbirinden güzel etkinliklerin olmasıydı. Bende artık bu şehirde olduğuma göre, para kazanmaya başlamamla, tiyatrosuydu, konseriydi, türlü türlü konudaki atölye çalışmalarıydı, her boka saldıracağım. Gezme, tozma, eğlenme kısmı da bir hayli ilgimi çekiyor açık edeyim. Ama şimdilik bütün enerjimi kariyerimi inşa etmeye harcıyorum.
Durum değiştikçe sizi haberdar ederim. Şimdilik bu kadar...
- Istanbul'a bir bilet rica edecektim.
- Gidiş-Dönüş mü?
- Sadece gidiş...
Wayy be... Sen kalk, bu yaşına kadar onlarca filmde aynı klişeyi görüp dalga geç, sonra da aynısını yap. Her ne kadar bileti gişe memurundan değil, internetten alsanda, filmlerdeki ezik yolcu karakterler gibi, mahsun mahsun, feleğin sillesini yemiş misali, biçare şekillere gir... Ama bi hoşlanmadım da değil hani. Daha önce hiç dönüşü belli olmaksızın gittiğim olmamıştı. I was born in İzmir, I grew up in İzmir, and I'm still living in İzmir. Yetti lan...
Anladığınız gibi, bu çocuk kaçar. İzmir'i şimdilik terkediyorum, çünkü kariyer anlamında hedeflerimi gerçekleştirmeme yardımcı olacak adam gibi bir reklam ajansı bulabilmiş değilim. Microsoft bile, lise mezunu dahi olmayan yüzlerce yazılımcıyı bünyesinde çalıştırıyor; ama gel gör ki bizim kurumsal firmalarımız, sırf Güzel Sanatlar Mezunu değilim diye, benim Cv'me trene bakar gibi bakmakla yetiniyor. Bende komşudan duydum ki, İstanbul'un taşı toprağı altınmış, e bari bir de gidip ben yiyeyim bu şehrin kaymağını dedim. ;))
Bu kararıma ve İstanbul'a dair aklıma, daha başka bir sürü klişeler dizisi geliyor. Haydarpaşa'dan Şehr-i İstanbul'a girerim. Elimde iple bağlanmış tahta bavulum. Boğaza karşı durup, sessiz ve derinden bir seyre dalarım. Emin adımlarla denize doğru yaklaşıp ellerimi iki yana açarım. Yeditepenin şehrine, o en klişe sözler olan, "Ey İstanbul, sen mi büyüksün, ben mi?"yi de haykırdıktan sonra, artık İstanbul'lu olurum herhalde. Unkapanı hala eski şatafatına sahip olsaydı bir arabesk kasetim bile olabilirdi...
Tabii ki kazın ayağı böyle değil millet. Bir süre iş arayışıma orda devam etmek için İstanbul'a ablamın yanına gidiyorum ve aklıma yatan bir yer bulmam halinde de kalmayı düşünüyorum. Dolayısıyla öyle bi taşınma moduna girmiyorum. Şimdilik sadece dönüş tarihim belli değil. Zaten ben dahil, pek kimse gidişimi sallamıyor. Ne bekliyorsam artık, Karşıyaka'dan Konak'a "Hoşçakal Yiğit" afişi mi... ;)) Ha bak, hakkımda hayır dualarınız fena olmazdı. Üstüne bir de harçlık vermek isterseniz hesap numaramı gönderiyim. ;))
Velhasıl ilişkimiz şimdilik küçük bir boşluğu hakediyor İzmir. Sana 23 yıl verdim, e artık gözün doysun be yawrum. İşlerim iyi gitmezse, görüşeceğimiz gün yakındır. Ama olurda iyi giderse, bir klişe daha patlatıp, İstanbul'a küsüp, İzmir'e yerleşen yardımcı oyuncu kıvamına gelene dek hoşçakal...
Gönderen Yiğit Keskin zaman: 00:41
Etiketler: Dönemeçler..., İstanbul, klişeler, taşınma
Günübirlikçilik diye bir kavram var bizim evde. Yıllar yılı, yaz tatillerimizin en heyecan verici anları Pazar sabahından çıkıp Foça minibüsleriyle plaja gitmek olmuştu. İçimizde mayolar, sırtımızda çantalarla günübirlik tatiller yaptık durduk. İnatla da bir yazlık sahibi olamadık. O yüzden günübirlikçilik kavramı bizim aile için bir çeşit hayat felsefesine dönüşte. (Backpacker misali...)
Maceraperest kamp hayatını tatmayalı da uzun zaman oldu. Aklımda olan iki çadır maceramızdan biri, Foça'daki bol rüzgarlı, eski bir rum köyü yakınlarındaki İmbat koyu, diğeriyse Şakran'dı. En son kamp yaptığımızda daha sekiz yaşındaydım. E tabii böyle olunca, uzuuuuun yıllardır tüm ailenin bir arada olduğu, başbaşa adam gibi bi tatil yaptığımız yoktu. Ailenin fişekleyici gücü ablam, bu tatil planını ortaya atmasaydı belki daha da olmayacaktı ama oldu, iyi oldu.
Şahsen benim, bir hafta aralıksız, sıcak derdi olmadan, bilgisayar olmadan, toz toprak, şehir gürültüsü, çocuk zırıltısı, sinek vızıltısı olmadan dinlenmeye ihtiyacım varmış. Tatil yeri olarak Özdere'yi seçmemizde ayrı bir güzellik oldu. Dalga sesiyle uyanmak, açılmak için iskeleden suya atlamak, soğuk bir su beklerken, girdiğin gibi seni kucaklayan temiz bir denize kavuşmak, 50 kulaç atıp kendine gelmek ve sonrasında, balkondan denizi izleyerek kahvaltı yapmak... Aghhghhhhh ulan, niye biter tatiller?..
Ama açık söyleyeyim, metropol hayatı da özleniyor be yaw. Bir haftadan sonra, fazla oksijen iyi gelmiyor insana. Bünye alışık değil, kafası güzel gibi dolaştırıyor meret. Hem tatildeyken, hayatımı, yakın geleceğimi bi planlama fırsatı buldum. Yeni mezun bireyin yapabileceği hamleleri ve bu güne kadar benim yaptıklarımı şöyle bir ölçüp tarttım. Eywallah, okul da bitti, beni bağlayan bir şey yok diyerek tembelliği göğüsledim ama, durmam gereken yeri de bildim, kendimi kutluyorum. Bütün bu planlamalar da sanırım bana şehir hayatını özletti...
Artık yaz tatilinin sonuna yaklaştığımız şu haftalarda, inşallah kendimize gelmek için yeterli fırsatı bulabiliriz. Eylül dendi mi, birçok sektörde yeni sezon başlamış oluyor. Herhalde koskoca yazdan sonra, Eylül'ü de çekilir kılan bu. Bu seferki hepimiz için bomba gibi olsun...
Gönderen Yiğit Keskin zaman: 18:02
Etiketler: Özdere, Tatil, Travel Magazine...
Su anda, bostanli otobus duragindayim. Az once saf gibi kacirdigim 820'nin ardindan bakmaktan bikmis bir halde, iphone'umun silgi boyutundaki klavyesinden sana bu duygu yuklu maili atiyorum. (Turkce karakter sorununu umarim umursamazsin.)
Son bir iki gundur garip bir ruh halindeyim.
-Aylardir iletisim halinde oldugum ve mezuniyetten sonra bunyesinde calismaya baslayacagima inandirildigim firma, bana 25 gundur donus yapmadi. Sanirim artik umudu kesmeliyim.
-Ise girdikten sonra yapmak icin yanip tutustugum bir dolu aktivite ve tatil organizasyonu da simdilik suya dusmus bulunmakta.
-Butun parami yiyip bitirdigim icin, bankamatigi her atm'ye sokusumda 12.95'lik bakiye bana goz kirpmakta ve ben 1 yıldır maddi ozgurluğumun tadına varmisken, simdi yine ebeveynlerimden harclik alma durumuna dusmekteyim....
-Ustune ustluk, o hep icimde duydugum birseyler yapma istegi bugunlerde cok baskin. Bir de o yapmak istedigimin ne oldugunu bulabilsem...
Kisisel gelisim kitaplarinda, kotu donemlerinizi kagida dokmeyin diyorlar. Blog oldugun icin, bu kisitlamadan yirttigimizi dusunuyorum.
Bu mektubu normal klavye başında yazmaktan büyük mutluluk duyuyorum... Geçen gün Julia&Julia adlı bir film izledim. Meryl Streep ve Amy Adams başroldeydi. Ve film yemek üzerineydi...
Julia adında bir kadının, can sıkıntısından ve bir zamanlar özlem duyduğu yazarlık macerasını tamamlamak adına tutmaya başladığı yemek blogu, filme hayat veren temel konu oluyor. Ama bu konu meşhur ahçı Julia Child'ın (Daha önce adını duymadıysan üzülme, bende ilk kez filmde duydum) hayatıyla birlikte işleniyor.
Benim gibi, yemek yapmayı da, en az yemek yemek kadar seven insanlar bu filmden zevk alacaklardır. Filmi izlerken, hep özendiğim, blog ortamına girmemde farkında olmadan itici güç olmuş Cafe Fernando aklıma geldi. Geçen gün Domates, Biber, Patlıcan ve Mantarlı Makarnasını yaptım ve emin ol güzel oldu.
Bakarsın yakında bir işe girer de kendi evime çıkabilirsem, her hafta bir iki yemek yapıp, Escape From The Cage'de paylaşırım, ha... Zaten bu yapmak istediğim bir şey. Blog oluştururken bende düşündüm ne üzerine olmalı diye. Sonrada genel bir başlangıç yaptık; ama ilerleyen yıllarda belli alanlarda ayrıntılı ilerlemeler kaydedersem (yemek yapmak gibi...) bu alanları, blogumda ayrı sayfalarda paylaşmak istiyorum. Şimdilik sadece makarna yapıyorum. Ama iyi yapıyorum...
Bugün bir arkadaşımızı askere uğurladık. İlk defa askeriyenin kapısına bu kadar yaklaştım. İlk defa askerlik kavramı bu kadar koydu. Zordu be...
Sonra da ablamla ikimiz, İzmir'in bir ucu Gaziemir'den, metronun yer altından gitmeyen versiyonuna, İzban'a atlayıp İzmir'in diğer ucuna, Foça'ya gittik. Akşam saat 17.00'da, Foça'nın merkezinde, bir elimizde dürüm diğer elimizde kola, apar topar bir deniz şortu bir de bikini alıp Hanedan Beach'de aldık soluğu. Mevzu mühimdi. Bu benim ilk rüzgar sörfü dersimdi... Üç saat kadar günbatımında sörf yaptık ve başlangıç olarak gayet iyi olduğum söylendi. Yanlız sonradan farkettim ki board'un üzerinde k.çımı biraz dışarda tutuyormuşum.... Bir de, bir iki defa çok pis düştüm ve karnım board'a çarpıp yara oldu.... Canım çok acıyor...
Saat 01:09 olmuş ve ben kaçarım. Yarın yolculuk var, ben daha bavul hazırlamadım... İyice bi miskin oldum ben ya... Tekrar görüşeceğiz. Kendine iyi bak. Ara sıra da sen bana yaz ;)
Gönderen Yiğit Keskin zaman: 01:12
Etiketler: Sıkıntıdan geyik doğar...
E o kadar yıl birçok hayran gibi bende haykırdım, "Bu adam gelirse kesin gitmeliyim, bu adam gelirse kesin gitmeliyim..." diye. Geleceğini öğrendiğimde daha 3K Reklam'da çalışıyor ve bu yaz için Amerika'da olma hazırlığı yapıyordum. Kırk yıldır isteyip durduktan sonra, ülkede olmadığın tarihte çıkıp gelecekler diye üzüldüm, sinirlendim tabii. Ama sonradan işler rast gitmeyip de Amerika Planını iptal edince anladım ki, her işte bir hayır varmış. İptal kararımdaki haklılığın en büyük göstergelerinden biriydi bu konser.
Sağolsun ablam, kardeşinin işten güçten ayrıldıktan sonra cebindeki üç kuruş parasını da konser biletine vermesine razı olamayıp, pamuktan yumuşak elini bir kez daha cebine attı da, bizde dünya gözüyle bu tarihi güne tanıklık ettik. Lafı uzatmayalım, ben susayım, dünya sussun, Jon Bon Jovi konuşsun ;))
Sizleri konserin benim için en güzel anlarından birine götürüyorum, kemerlerinizi bağlanzi...
Gönderen Yiğit Keskin zaman: 23:33
Etiketler: Always, Bon Jovi, İstanbul 2011, Livin' on a Prayer, Sahne arkası...
Gelelim konumuza... Tatilin ilk dakikasından itibaren, ayrıntılı bir Tayfun Talipoğlu programı yapmayacağım. Zaten çektiğim fotoğrafları kronolojik olarak eklemem halinde neler yaptığımı anlamakta sıkıntı çekmeyeceksiniz. Kısa bir özet geçmek gerekirse:
İstanbul'a Gidiş (Mola Yeri)
Tek ders sınavıma girdiğim 5 Temmuz gününün akşamında yola çıktım ve 18'i sabahında geri döndüm. 12 günlük güzel bir tatildi. Tek ders sınavı öncesinde Alaçatı tatili yapıp, deniz-kum-güneş üçgeninde tenimize
-30 brightness uyguladığımız için, bu 12 günde hiç deniz özlemi çekmedim.
İsa - Ayasofya
İlk günler tam bir Kültür Turuydu. Annemin de orda olması ikimiz için de güzel oldu. Topkapı, Ayasofya, Yerebatan Sarnıcı, Dolmabahçe... Bu güne kadar görmemiz gerektiği halde görmediğimiz, bunun için utanç duyduğumuz yerleri gördük. Topkapı'ya o kadar başımız öne eğik girdik ki, utancımdan kafamı kaldırıp sarayın hiçbiyerine bakamadım ;-p İstanbul'a her gelişimde, tüm tatilini İstiklal'de geçiren biri olarak, bu tatil baya farklı geldi.
Topkapı - Harem
Birkaç gün sonra annemi İzmir'e uğurladıktan sonraysa, hem arkadaşlarımla görüştüm, hem de baya bi mekan keşfetmiş oldum. Kültür Turu'nun dışında kalan günlere neler sığdırdığımızı anlatan spotları veriyorum: "Bon Jovi Konseri", "Dansözlü House Party", "Kokteyl yapımı üzerine ders", "Havuz Sefası", "İstiklal'de sabahlama", "Tavla eğitimi", "Sokak Festivali", "Asker Uğurlaması", "Pier Loti", "Katalog Tasarımı", "Alış-Veriş"... Her birini kısa kısa anlatmak iyi olurdu ama, zor geliyo açık söyleyeyim.
(Bon Jovi'yi ayrıca anlatacağım).
Hepsinden de öte İstanbul'un havası bildiğin serin be abi. İzmir cehennem azabı gibi geldi bana. Bu arada İzmir'e geliş de ayrı bir cehennem azabıydı. Nasıl bir mıknatıs bendeki bu böyle ya, nerden bulup da çekiyor bu kadar egzantrik yol arkadaşlarını, anlamıyorum...
Neyse buyrun fotoğraflara bakın siz...
Gönderen Yiğit Keskin zaman: 03:04
Etiketler: Dolmabahçe Sarayı, Fransız Sokağı, Hagia Sophia, İstanbul, Topkapı Sarayı, Travel Magazine...