Müslüman Anneler ANASAYFA
(Ev Okulu Notları 1. Bölüm) Çocuğun din ve ahlak eğitimi doğduğundan itibaren, hatta
daha doğmadan önce başlar. Anne-babaların erken dönemde sebat ve azimle devam
edeceği birkaç küçük şey, ileriki dönemde pek çok şeyin kolaylaşmasına vesile
olacaktır. Biz bu yazımızda 0-3 yaş arasında, ebeveynlerin eğitim adına
dikkat etmeleri gereken birkaç hususa değinmeye çalışacağız inşaallah. Son
dönemde özellikle "okulsuz eğitimle" ilgili paylaşımlarımızın
ardından annelerin; "Çocuğuma evde nasıl bir program takip
edebilirim?" şeklindeki ısrarlı sorularına, umarım bu yazı vesilesiyle bir
nebze de olsa cevap vermiş ve katkıda bulunmuş oluruz.
Bebek daha doğmadan başlanması gereken bir eğitimdir. Anne,
Rasulullah (s.a.v)'ın günlük olarak okumamızı tavsiye ettiği dua ve tesbihatları, hamileliğinden itibaren daha
özenle okumaya gayret etmelidir. Bu konuda kolay ulaşım için Hısnu'l-Müslim isimli dua
kitapçığını önerebiliriz. Anneler, en azından en önemli duaları hamilelik
dönemlerinde ezberlemeye çalışmalıdırlar. Çünkü kitap her zaman el altında
bulunmayabilir. Böylece her an ezberden okunabilir.
Bebek gece uykusuna yatırılırken anne normal bir ses tonuyla
bu duaları okumalıdır. Sabah kalktığında yine aynı şekilde dualar okunmalıdır. Bunların haricinde, süt verirken dahi "Bismillah"
diyerek vermek, "Elhamdulillah doyduk" diyerek çocuğu yerine bırakmak,
daha bir aylık dahi olsa her aksırdığında "Elhamdulillah" demek,
arabaya bindiğinde araba duasını, yağmur yağdığında yağmur duasını, evden giriş
çıkışlarda ilgili duaları ve bunun gibi günlük hayatımızda oturması gereken pek
çok duayı yavrularımız küçüklüklerinden itibaren bizden duyup öğrenmeliler. Bu
şekilde dua ve tesbihatı hayatına oturtmuş bir annenin, ileride çocuklarına
adab dualarını öğretme zahmetinde bulunmasına gerek yoktur. Çünkü o çocuk
yaşayarak, duyarak bunları öğrenmiş ve bizim hayret verici bakışlarımız
arasında uygulamaya başlamıştır bile.
Diğer türlü 8-10 yaşına geldiğinde yaz kurslarında veya
alternatif eğitim merkezlerinde, zorlana zorlana ezberlenilen dualar, uygulama alanında
maalesef yer bulamıyor. "Ben bu duaları ezberlemiş olmama rağmen bir türlü
uygulayamıyorum, başlıyorum ama ertesi gün unutuyorum" diyen pek çok
kardeşimiz, çocukluklarına baktıklarında bu duaların hayatlarında yer
etmediğini göreceklerdir. Onun için anne, çocukları için bu sünnetlere disiplinli bir
şekilde sarılmalı, gerekirse telefonuna hatırlatma koymalı, mutfağa, kapıya,
banyoya bir şekilde dualarını hatırlatacak notlar koymalı ve bu işi halletmeli.
Bunların hiçbirisini yapamayan kardeşlerimiz, en azından
sabah-akşam dualarını çocukların uyanık olduğu vakitte dinletmeli.
Sabah-akşam duaları için şu linki inceleyebilirsiniz. Kur'an Eğitimi:
Anne karnındaki bebeğe hatim dinletme, yabancı müslümanlar
arasında çok yaygın. Doğmadan 20-30 hatim dinleten anneleri duyuyoruz. Bu,
imkan nispetinde bizim annelerimizin de gayret etmesi gereken bir hayır olmalı.
Anne karnında dinlenen, duyulan şeylerin bebeğe tesiri,
bugün bilimsel olarak kanıtlanmış durumda. Kimileri büyük sanatkarların
müziklerini dinletip bundan çocukları için fayda umarken, biz Allah'ın kitabını
dinletmekten daha faydalı ne yapabiliriz ki?
Doğumundan sonra da günde mutlaka bir cüz Kur'an dinletimi,
hayatımızın olmazsa olmazları arasına girmelidir. Bu, çocukların uyanık olduğu
ve kısmen sakin oldukları bir zaman diliminde yapılmalıdır. Örneğin kahvaltı
sonrası oyun oynarken gibi. Anneler genelde "Kur'an okunurken mecburen
çocuk bir şey soruyor, cevap veriyoruz veya başka bir şey konuşmamız
gerekiyor" diye Kur'an'ı dinleyememe endişesi taşıyorlar. Çocuklu
ailelerde sessizlik gibi bir ortam imkansız. Bu şekilde baktığımızda Kur'an
okumak ve dinlemek de imkansız hale gelir. Küçük yaşta çocukların Kur'an
dinlerken konuşmalarında hiçbir sakınca olmaz. Annenin gerekli durumlarda
onlara cevap vermesinde de. Çünkü bu dinleme, tam olarak ibadet maksatlı değil
ta'lim ve eğitim maksatlı bir dinlemedir. Tabii büyükler kendi aralarında keyfi
muhabbetlere dalmamalıdır. Ne olursa olsun Kur'an'ı dinleme konusunda da
çocuklara örnek olunmalıdır. 2 yaşını dolduran bir çocuğun kısmen konuşmaya başlamasıyla,
sure ezberi de yavaş yavaş başlamalıdır. Bu ezberler, bir ders olarak değil
oyun tadında olmalıdır. Mesela top oynarken, anne bir kelime tekrar eder topu
atar, çocuk aynı kelimeyi tekrar edip topu yollar. Birkaç kardeş olduğunda bu
daha zevkli bir şekilde daha farklı oyunlarla da oynanabilir. Bu dönemde çocuk okumak istediğinde öğretilir. İstemediğinde
ise kesinlikle zorlanmaz. Hiç tekrar etmek istemeyen çocuk da olabilir. Bu çocuklara
bol bol dinletilerek açık kapatılmaya çalışılmalıdır. Çünkü zorlamak işi daha
da çıkmaz hale sokabilir. Bir de; bu dönemde çocukların sure, dua gibi şeyler
ezberlemesi büyükler tarafından büyük bir coşku ve abartıyla karşılanır. Her
gelen misafir karşısında okutturulur. Her ortamda "Biliyor musun teyzesi,
benim kızım neler ezberledi?" gibi muhabbetler yapılır.
Eğitimde abartının yeri yoktur. Bazen teşvik ve takdir etmek
ile abartıyı birbirine karıştırıyoruz. Çocuk için bunlar tamamen yapmacık
şeylerdir. Bu şekilde davranılan bir çocuk, bir dönem sonra yapmacıklıktan
sıkıldığı için veya beklentileri karşılayamadığı için okuduğunu da okumaktan
Tabii bu sözlerim "Çocuk hiç başkasına sure
okumasın" anlamına gelmiyor. Kendisi istekli olur, denk gelir, doğal bir
şekilde okur, abartılmadan tebrik edilir, geçilir. Ama evin, akraba ortamının,
bütün mahallenin odak noktası haline getirilmez. Ayrıca küçük yaşta dilinin tatlığıyla Kur'an okuyan
çocuklara çokça nazar değdiğini de göz ardı etmeyelim. Anneler mutlaka
çocuklarını Peygamberimizin (s.a.v) tavsiye ettiği dualarla korumalıdırlar.
Acizane ben, 0-3 yaş arasını Kur'an'ı yüzünden okumayı
öğretme ve cüz çalışmalarına başlama açısından erken buluyorum. Belki harfleri
renklerle, resimlerle öğrenmek eğlenceli olabilir. Ama onun dışında tam olarak
Kur'an'ı okuyabilmek için çalışmalar yapılması, benim gözlemleyebildiğim
kadarıyla çocuk için epey sıkıcı oluyor. Erken dönemde Kur'an'ı yüzünden okumaya zorlanmış çocuklar,
ileride Kur'an okuma ve ezberleme eğitimini daima sıkıcı buluyorlar. Annelerimiz ve bizim tecrübelerimiz; çocuğun zeka, algı ve
istek durumuna göre değişmekle beraber bu işin 6-7 yaş civarına ertelenmesi
yönündedir. Tabii şunu da söylemeden geçmeyelim, çok istekli çocuklar
olabilir. Bu işi çok eğlenceli bir şekilde hiç zorlamadan öğreten anneler veya
öğretmenler olabilir. Onların çocukları bizim söz ettiğimiz "sıkılma ve
bıkma" problemiyle hiç karşılaşmamış olabilirler. Biz burada daha çok
genel tablo üzerinden konuşuyoruz.
6-7 yaşlarında Türkçe okumayı öğrenen bir çocuk, okumayı bir
dönem pekiştirdikten sonra birkaç hafta (1 ay) gibi bir sürede rahatlıkla
Kur'an'a geçebilir. Özellikle evde eğitim veren anneler için bu çok rahat olur.
Hem anne, hem de çocuk bunalmadan amaca ulaşılır. Bu döneme kadar bol bol sure ezberletilir. Çocuk durumuna
göre Duha suresinden aşağısını ezberler, Amme cüzünü ezberler, Yasin suresini
ezberler vs. Kur'an Eğitiminde Teşvik Edici
Malum bizim kültürümüz öyle Kur'an'la çok hemhal olunan bir
kültür değil. Büyüklerimizin bile Kur'an'ı ellerine aldıkları çok az vaki iken,
çocuklarımızın böyle bir gündemleri yok. Ve böylesi bir ortamda, yaşıtlarının çizgi film ve oyun
peşinde olduğu bir dönemde biz çocuklarımıza Kur'an öğretmeye çalışıyoruz.
Büyükler sebat etmeli, kendi içlerinde bir şekilde bununla baş etmeli. Peki ya
Onlar birbirlerini örnek alma, büyüklerini model alma
dönemindeler. Evde onlara sunduğumuz yaşamla, bir daire ötesi o kadar farklı
ki... Bazen çocuklar çıkmaza düşebiliyor, kendi içlerinde ümitsizliğe
kapılabiliyorlar. Bu durum, anne-babanın kararlılığı, çocuğa karşı anlayışı ve
gerekli destekleri kullanmasıyla aşılabilir:
1-Anne çocuğu için "Ah vah" etmemeli. Bazı anneler
biliyorum; "Ah benim yavrum, arkadaşları dışarıda oynuyor, benim çocuğum
ezber yapıyor" şeklindeki konuşmalarıyla normal çocuğun seyrini
bozuyorlar. Bazen baba eve geliyor, annenin çabasını gereksiz bularak
"Bırak oynasın çocuğu, bu yaşta sure ezberlemek de neyin nesi?"
diyor. Çocuğun kafası karışıyor. Öncelikle anne, 0-3 yaş arası vermeye çalıştığı eğitimi
kesinlikle zorlayarak vermez. Çocuk oyun oynamak isterken, anne derse mecbur
etmez. Fakat devrini yakaladığında ise çocuğunu boş geçmez. O zaten çocuğuna vermiş olduğu eğitimi, oyun oynayarak,
onunla sevecen bir iletişim halinde veriyordur. Onun için de çocuğu
zorladığını, onu çocukluğundan alıkoyduğunu hissetmemelidir. Anne-babaların bu eğitim sürecini, evdeki yaşamın doğal bir
parçası olarak görmeleri, çocukları da rahatlatacaktır. 2-Bu yaştaki çocuklar henüz sosyalleşme, arkadaş edinme
becerisine -tam olarak- sahip değildirler. Fakat yine de müslüman ailelerle bir
araya gelmek, aynı sofranın başında aynı yemek duasını tekrar etmek, namaz için
hazırlık yapmak, başka çocukların da sure ezberi yaptığını görmek,
çocuklarımızı motive edecektir.
3-Sure ezberlerini, çocukların dilinden dinletmek de çocuk
için ayrıca bir teşvik unsurudur. Örneğin günde bir cüz, normal bir hatim takip
edilir. Çocuğun ezberlemesi öncelikli olan Duha'dan aşağısı veya Amme cüzü de
günlük olarak çocuklarla birlikte yapılan bir tilavetten dinletilir. 3 yaş civarı çocuklara belki çok az olarak Kur'an okuyan
çocuk videosu izletilebilir. Kabe'de bir vakit namaz videosu izletilebilir.
Bunlar çocukları teşvik eder. Fakat olmazsa olmaz değildir. Özellikle 0-3 yaş
arası her türlü ekrandan uzak tutulmaları gereken bir dönemde, bu tarz
etkinlikler daha ileriki yaşlara ertelenebilir.
Namaz eğitimi, çocuğun 7 yaşına, 10 yaşına, hatta ergenlik
çağına ertelenemeyecek kadar önemli bir eğitimdir. Çocuk ilk önce anne-babadan
görerek hareketleri taklit etmeye başlar. 1 yaşından sonra anne-baba namaza kalkarken çocuğu da namaza
davet etmelidir. Babanın evde olduğu namaz vakitleri cemaatle kılınmaya özen
gösterilmelidir. Böylece 2 yaş civarında bir çocuk hiç özel bir eğitim
gerekmeksizin tekbir almayı, el bağlamayı, rukuyu, secdeyi, selamı,
"Allahu ekber" demeyi, "Amin" demeyi, dua için el açmayı,
minicik parmaklarıyla tesbih çekmeyi öğrenmiş olur. 2 yaşla birlikte küçük bir seccade, takke, başörtüsüyle
çocuğun namazı daha özel bir anlama kavuşur. Bu arada caminin, çocuğun namaz eğitimindeki katkısını
görmezden gelmemeliyiz. Babalar, 1 yaşlarından itibaren rahatlıkla çocuklarını
camiye götürebilirler. Vakit namazlarını birlikte kılabilirler. Anneler Ramazan
günlerinde veya uygun camilere kız çocuklarıyla beraber gidebilirler. Camii ve
cemaat ruhu, evdeki namazdan çok daha başkadır. Tesiri de o oranla daha
kuvvetlidir. Ummu Reyhane
Çocuklar için Kur'an talimlerini YouTube kanalımızdan inceleyebilirsiniz. Örneğin: Çocuklarla Beraber Amme Cüzü
0-3 yaş arası islami eğitim,
Ev okulu notları,
kuran kaç yaşında öğretilmeli,
çocuklara nasıl ezber yaptırılır,
çocuğun ilk islami eğitimi
Çocuk Eğitiminde Zayıflık Her Şeydir (Hediye Kitap Kampanyası) 3 Yorum sayısı
Kitabın Adı: Çocuk Eğitiminde Zayıflık Her Şeydir Yazarı: Ummu Reyhane
Yayınevi: Mearic Kitap Sayfa Sayısı: 274
en güzeli ile..
defterini tutmaya talip şâir" değilim ben..
ışık tutmak, bir dönemin "anne-babalık ve çocukluk" hikayelerini
yazmak iddiasında da değilim..
mükemmel anne-baba olunur?" "Mükemmel
çocuk nasıl yetiştirilir?" sorularına da cevap aramıyorum..
iktidar, yenilmezlik, yanılmazlık, pes etmezlik" ilkeleriyle unuttuğumuz "âcizliğimizi,
güçsüzlüğümüzü, zayıflığımızı, naifliğimizi, o secde halimizi" bir
nebze de olsa hatırlayabilme/hatırlatabilme umuduyla kaleme aldım bu yazıları..
yılların son demlerine yetişmişti çocukluğumuz.. İslamî hassasiyetleri dert
edinen anne-babalarımız vardı bizim.. En büyük gayretleri; "asr-ı saadet
modelinde" çocuk yetiştirmekti... Gün geldi, çevreleri tarafından en
acımasız eleştirilere muhatap oldular. Gün geldi, "cahil, geri
kalmış" damgası yediler. Fakat "kınayıcının kınamasına aldırmaksızın"
hak bildikleri yolda ilerlemeye devam ettiler. Bizi de bu bilinç ve şuurla
anne-babalık serüvenlerimize yolcu ettiler..
sahnenin yeni figüranları olan bizler, aynı sıkıntılarla ve kat kat daha
fazlasıyla karşı karşıyayız. İnsanların sözleri, eleştirileri bir yana,
yaşadığımız bu teknoloji çağında, medyanın türlü türlü çirkin saldırılarına
maruz kalıyor çocuklarımız. "Korumaya" sorumlu olduklarımızın,
elimizden kayıp gitmesi korkusuyla daha bir sarılıyoruz geçmişimize..
Ve ne olursa
olsun "oraları" yani o asr-ı saadet taraflarını ve onların izinden
gidenlerin o samimi çabalarını unutmamaya azmediyoruz. Bu çağın imkânlarını
reddetmeden, "oraları" yaşamanın gayretine düşüyoruz. Ellerimizi, dillerimizi
ve yüreklerimizi her daim duâda tutması için O'na niyâzda bulunuyoruz. “Siz hala oralarda mısınız?" diyerek
meselemizi basite indirgemeye çalışan, “oraları” artık geçmemiz gerektiği
konusunda bize engin tecrübelerinden demetler sunan o mâlum şahıslara ise; “Evet,
biz hala buralardayız? Peki siz neredesiniz?” sorusunu sormak istiyoruz..
tükenmeye yüz tutmuş kardeşlerimize "Yalnız değilsiniz!" diyerek
zayıf ellerimizi birleştirip yeniden belimizi doğrultmak istiyoruz..
(Müslüman Anneler Hediye Kitap Sponsorudur.) Facebook Adresi: https://www.facebook.com/profile.php?id=100009884318965&fref=ts
ummu reyhane kitapları,
ummu reyhane yeni kitap,
ummu reyhane çocuk eğitimi,
zayıflık her şeydir,
zayıflık her şeydir güç hiçbir şey
8 ÇOCUĞUMU NASIL AKILLI VE TAKVALI YETİŞTİRDİM? (Singapur'lu Bir Annenin Hikayesi)
12) Son olarak, bir gün inşaAllah anne-baba olmayı düşünen herkese ne tavsiye edersiniz? Tüm yukarıda söylediklerimi okuyun ve size ne doğru geliyorsa onu uygulayın. Allah subhanehu ve teala kimseye taşıyamayacağı yükü yüklemez. Bu benim yolculuğumdu ve hala da yoldayım. Bunu okuyan sizler de kendi yolunuzu seçeceksiniz. Duam odur ki, kendinize hangi yolu çizerseniz çizin, gayemiz aynı olsun: dindar, ümmete faydalı çocuklar yetiştirmek.
Kaynak için buraya tıklayınız. ..devamı »
8 çocuklu annenin çocuklarıyla eğitimi,
evde kuran eğitimi,
singapurlu bir anne,
takvalı çocuk yetiştirmek,
çocuğa kuran nasıl sevdirilir
Bugünlerde çok misafirim geliyor elhamdulillah.. "Elhamdulillah" diyorum, çünkü misafir berekettir,
lütuftur, rahmettir, nimettir.. İnsan; müslüman kardeşlerine hizmet etmenin, bedeni gücünü
Allah'ın sevdiği bir iş uğruna sarfetmenin,
evini, gönlünü ve tüm imkanlarını seferber etmenin hazzını yaşar.. Çünkü
paylaşmak, çoğalmak demektir.. Cimriliklerin, kendi başınalıkların,
bencilliklerin, dar kalıpların, dar gönüllerin zincirini kırmak demektir.. Onun
için müslümanlar arasındaki ziyaretleşmeler "olmazsa
Üç gün öncesinden beri yiyecek-içecek hazırlığı yapılan, geç
vakitlere kadar börekler, baklavalar açılan, soğuk içecekler, hafif tatlılar,
sütlüler, ağır yemekler, çorbalar, etliler, sıcaklar, soğuklar hazırlanan
misafirliklerden bahsetmiyorum tabii..
Evde gergin havaların estiği, "mahcup olmamak"
adına kılın kırk yarıldığı, çocukların ayak altında dolaşmamaları için mutlaka
bir çizgi film başına oturtulduğu, kazara kalkıp da annenin yanına
geldiklerinde, gözlerine dahi bakmaya vakit bulamayan annenin azarıyla
karşılaştıkları ağırlamalardan söz etmiyorum..
Ev içi bütün programların askıya alındığı, çocukların acil
yemek ve tuvalet dışındaki bütün ihtiyaçlarının görmezlikten gelindiği,
seslerin yükseldiği, emirlerin ve direktiflerin yağdırıldığı gelip gitmelerden
Çünkü misafirin ve ağırlamanın en makbul olanı, külfetsiz
olandır. Onu geçelim İslam, evlilikteki mehirden tutun da sofra harcamasına
kadar her şeyin külfetsiz ve masrafsız olanını tavsiye etmiştir..
Fakat ne yazık ki, son dönemde biz müslümanların maddi
imkanlarının çoğalmasıyla sofradaki çeşit sayısı da bir hayli artırmış
durumda.. Bir kardeşimizi ziyarete gitmeye korkar olduk. Telefonlarda
"Lütfen zahmet etme kendine" demekten ve sürekli boşuna konuşmuş
olduğumuzu görmekten yorulduk.
Misafir geldiğinde; sofra adabının, çeşit sayısının
değiştiğine dair bir ayet-hadis var da ben bilmiyorsam mazur görün lütfen.. Zühdü,
sadeliği, azla yetinmeyi tavsiye eden onca Peygamber ve ashab (a.s) kavline
rağmen misafir geldiğinde bütün bu hassasiyetleri rafa kaldırmamızın nedeni
Ben deyivereyim; mahalle baskısından başka bir şey değil. Çünkü misafirini beş çeşitle ağırlayan bir hanım, başka
zaman o arkadaşına gitmeye kalksa onu beş çeşit yapması için bir şekilde baskı
altında tutmuş olur. "Yok ne alakası var? Ben fırsat buldum da yaptım,
yoksa asla önüme ne konulduğuna önem vermem" diyebiliriz. Doğru da
söylüyoruzdur. Fakat aslolan fırsat bulduğu için, imkanı olduğu için böyle
israfa kaçmak değil, imkanı olmasına rağmen yapmamak, yapanları nazik bir dille
uyarmaya çalışmak olmalı değil mi?
Sahi siz de rahatsız değil misiniz, söylemeye dilim varmıyor
ama sofralarımız Peygamber sofrasından daha çok Karun sofrasına benzemiyor mu?
Efendimiz (s.a.v)'in hayatına baktığımızda, O: "Ben
açlığımı ne ile giderdiğime önem vermem" (İbni Mübarek,
Kitabu'z-Zühd) buyururdu. Kendisi için özel bir şey hazırlanmasını istemez,
ashabına da bu konuda örneklik ederdi.
"Ne güzel. Bir içimde iki çeşit içecek ve bir
bardakta iki çeşit katık. Hayır, benim ona ihtiyacım yoktur. Yanlış anlamayın.
Ben ona haramdır demiyorum. Fakat kıyamet günü Allah’ın beni dünyanın ihtiyaçtan fazla olan nimetlerinden sorumlu
Fakirlikten ve yoksulluktan dolayı kendisine şikayette
-Öyle bir zamana ulaşacaksınız ki, önünüzden bir
kap kaldırılıp bir kap konulacak, Kabe'nin örtüsü gibi elbiseleriniz
olacak, buyurmuştu. Ashab:
-O gün mü bizim için daha hayırlıdır, yoksa bugün mü?
-Hayır, bugün sizin için daha hayırlıdır, buyurmuştu.
Ne olur, hanımlar olarak Peygamberimizin yemek ve sofra ile
ilgili nasihatlerine de kulak verebilsek. Biz "Sofraya arpa ekmeğiyle su
koyalım" demiyoruz. Her dönemin şartlarının ve getirdiklerinin
farkındayız. Fakat 10 çeşitten oluşan sofralar içimizi sızlatmıyor, bizi
ürpertmiyor ve korkutmuyorsa, oturup kendi halimize ağlayalım! Sevdiklerimizle
aramıza giren bunca uçuruma ağlayalım! Sevenin sevdiğiyle beraber olacağı
umudumuza yeniden ağlayalım!
Kabul etmeliyiz ki, müslümanlar olarak bu konuları,
gündemleri epey bir gerimizde bıraktık. Zamanında yokluktan dolayı bir tek
bulgur pilavıyla misafir ağırlayabilen, bir yumurtayı dört kardeş arasında pay
eden annelerin çocukları olarak, 5-6 çeşit yemeğin arasında "Bunları
istemiyorum" diyen çocuklar yetiştiriyoruz. Sofraya koyduğumuz her yeni çeşitle çocuklarımızın
nefislerini daha da azdırmış, beklentilerini çoğaltmış, kanaatlerini ve
şükürlerini de azaltmış oluyoruz. "Bugün sadece yemekte bu mu var?" diyen, misafir
geleceğinde hanımının başına dikilip de "Daha şunu da yap, bunu da yap.
Benim görevim getirmek, senin görevin yapmak" diyen erkekler, babalar! Yuvalarımızda
zalimler tarafından boğazlansın diye semiren tavuk yürekli çocuklar büyütmeye
başladık, memnun musunuz?
İnsan bazen fark edemiyor, gafletine geliyor. Bazen arkadaşlarımızın
külfetli sofraları "Acaba yetmez mi, hadi çocuklar şu çeşidi yemezse,
yanına biraz da şundan mı olsa?" gibi sorularla zihnimizi meşgul ediyor.
Fakat ne yazık ki "takva sahiplerine önder olmak
için" dua eden bizler, dostlarımıza da bu konuda örnek olmakta geç kaldık.
Şimdilerde elhamdulillah bizim evde misafir ağırlamak çok
kolaylaştı. Hiç önceki günden hazırlık falan yapmıyoruz. Misafir
gelmeyecekmiş gibi hayatımıza devam ediyoruz. Kitap okuyoruz, çocuğumuzla
oynuyoruz, parka çıkıyoruz, hiç istifimizi bozmuyoruz.
Akşam yemeği : Çorba
+ yemek + salata (çok kalabalık ise fazladan pilav)
Akşam ziyareti : Tek
çeşit tatlı + sınırsız çay (bazen sadece çay) Sabah kahvaltısı : (Börek, kızartma, menemen, yumurta) gibi
ana kahvaltılıklardan sadece bir tanesi + kahvaltılıklar + sınırsız çay
Temizlik konusunda da rahatız, sağolsun şimdiye kadar hiçbir
misafirimiz parkelere bal döküp de yalamaya kalkmadı. Çoğu zaman sadece odaları
süpürüyoruz, bazen kitaplıklar tozlu kalıyor, bazen aynalar lekeli kalıyor. Olsun. Ama misafir gelse de her sabah dualarımızı
dinleyebiliyoruz, hatimde kaldığımız cüzü takip ediyoruz, hikaye kitabımızı
okuyoruz, oyun oynuyoruz, sohbet ediyoruz. Ev halkını mağdur etmiyoruz. "Misafir geldi çocuğumun huyu değişti, ilgisiz kaldı,
misafirin yanında beni bunalttı" gibi sıkıntılardan da maksimum derecede
Bir de bütün bunları Allah'ın rızasını kazanmak,
Peygamber'in sünnetine tabi olmak, iyilikte önder olmak, lükse kaçmamak, israf
etmemek ve kanaatkar olmak niyetiyle yapabilirsek ne mutlu bize; ELHAMDULİLLAH..
islamda sofra adabı,
kolay misafir ağırlamak,
misafire çok ikram etmek sevap mı,
çocuklarla kolay yemek yapmak,
çok çeşit yemek
Selamun aleykum. Bu yazı kalbi kırık 2 senelik evli ve 4 aylık bebeği olan bir annenin içinde dağ gibi büyüttüğü başka müslüman annelerin de yaşamaması için yazmaya çalıştığı bir yazıdır. Zorlu süren hamilelik dönemim ve evliliği bir yandan oturtmaya çalışan çabalarım, dualarım eşliğinde sonuçlandı. 9 ay süren zorlu ama bir o kadar zahmetli süreç bizi öyle bir eğitti ve rahmetle donattı ki Rabbim şükrünü eda edenlerden etsin. Lakin yaşadığımız şehirde kadın doğum bölümünde bizim hassasiyetlerimize saygı gösterecek bir doktor, mahremiyete dikkat eden bir doktor bulmak çok zordu. Mutlaka bir çalışanın erkek olması en hassas olabileceğini düşündüğümüz ablaların "Oooo burada bulamazsın artık ne yapalım biz erkek doktora doğuma gittik, kadın doktorların başarısı ortada" demeleri, bizim neredeyse 9 ay boyunca kadın doktora kilitlenip doğum sürecimiz hep sancılı geçti. Bunu da imtihan olarak gördük ve tek tek bütün hastahanelerin çalışan doktorları nöbet usulünün erkek doktora en az rastlayabileceği bir hastahaneyi seçtik. Dualar gene azığımızdı.. Her doktora gidiş gelişimiz stresle geçti. Tramvayda yer vermeyenler mi , gözüme bakıp kalkmayan beyler mi, eşimin yanında bana hakaret edenlerle geçti gidip gelmeler. Toplam 35 kilo alan ben adeta bir küpe benziyordum, elimin yüzümün görünmemesi hamileliğimi belli etmeme çalışmaları bizi çok yormuştu ama inancımız tamdı biz elimizden geleni yapacak erkeklerin bizim tesettürümüze zarar vermemesini sağlamak için çaba gösterecektik, gerisi takdiri ilahiydi.. Son dönemlerde bebeğimizin kilo alması, benim vücudumun onu normal yollarla doğum yapmasına engel teşkil ediyordu. Bunu bilen doktorum günümün geçmesiyle birlikte suni sancıyı teklif etti. Bize de mantıklı geldi ve "her şeyin fıtrat üzere olması içi"n dualarla hastahaneye gittik. Her şey normal giderken bebeğin kafasının vakumla alınması gerekeceği, bunun tehlikeli olduğu, bu sebeple sezaryen ile doğum olması gerektiği söylendi. Yapacak bir şey kalmamıştı belki direnilebilirdi ama o çaresizlik, bebeğin sağlığı bizim elimizi kolumuzu bağlamıştı. Ne yapabilirdik ki? Kim sezaryeni isterdi ki? Kesilmeyi, onun zorluklarını hangi bilinçli insan ister ki SubhanAllah.. Ve bebeğimiz dünyaya geldi, sağlık sıhhatle geldi hamdu senalar olsun.. Buraya kadar herşey normal gibi duruyor ama bizim müslüman kardeşlerimiz rahat duramadılar "Aaa sezaryen mi oldu hıımm" deyip küçümsemeler sanki biz "illa sezeryan olsun" diye yalvarmışız gibi bakışları... Lohusalığımın herkesten gizli ağlamalı geçmesine sebep oldu. "Sonuçta bir şekilde çıkacaktı" demeleri beni hala yaralıyor ve aklıma geldikçe gözlerim dolu dolu oluyor.. Ben ne yapabilirim söyleyin ne olur, "takdir böyleymiş" deyip geçemeyecek hale geldim..
Mailinizde bahsi geçen tavra "şaşırmadık" desek yeridir. Çünkü maalesef müslümanların empatiden, anlayıştan, hoşgörüden yoksun bu mezmum ahlakları, hepimizi bir şekilde mağdur etmektedir. Allah onlara ve bize hidayet etsin. Ahlakımızı güzelleştirsin. Bizleri kardeşlerine zor zamanlarında yardımcı ve destek olan, hakka ve hayra hizmetkar olan kullarından eylesin. Bizleri kardeşlerinin imtihanlarını zorlaştıran, onları yeis ve kedere düşüren, bilerek yada bilmeyerek şeytana hizmetkar olanlardan eylemesin. (Amin)
Sevgili kardeşim, bir kişinin mecbur kaldığında sezaryen ile doğum yapmasından daha normal ne olabilir ki? Bu insanlar başka bir ameliyata mecbur kaldıklarında "Nasıl olsa bir şekilde geçer" diyerek bekliyorlar mı? Keyfi olarak sezaryen ile doğum yapmayı tercih eden, kendisinin ve bebeğinin sağlığından daha çok başka şeylere önem veren bilinçsiz bir kesimin ortaya çıkması, bizim camiada sezaryene karşı haklı bir tepki geliştirdi. Haklıydı fakat keşke o kadarla kalınsaydı.. Ardından "Normal doğum yapmayan hakiki anne olamaz, doğum sancısı çekmeyen annelik güdüleri nedir bilemez" gibi hepsi de birbirinden saçma ve absürt pek çok şey türedi. Kendisi aynı imtihanla denenmediği için gayet rahat ve pişkin anneler, bir başka anneyi sezaryen ile doğum yapmaya mecbur kaldı diye suçlar, dahası küçümser oldu..
Subhanallah.. Bu durumdaki kardeşlerimizi suçlamak ne haddimize! Aksine üzülürüz, hem ruhsal hem de bedenen daha fazla acı çekti, daha zor toparlanacak, bebeğine ve kendisine yetmesi daha uzun zaman alacak diye..
Asla boş durmayın. Şu dönemler -bebeğiniz henüz ayaklanmadan- belki de son fırsatlarınız. Kur'an ve sünnetle birlikteliğinizi artırın. Bol bol kitap okuyun. Tesbihat ve zikri ihmal etmeyin. Siz önce iyi bir kul, sonra da iyi bir eş ve anne olmaya bakın. Herkes kendi hesabından sorumludur. Manevi olarak ne kadar güçlü olursanız, etrafınızdaki insan ve cin şeytanlarının vesveselerinin etkisi de üzerinizde o kadar zayıf olur ve size tesir etmez. Allah yardımcınız olsun kardeşim.. Hak yolda ayaklarınızı sabit kılsın. Bizleri de dualarınızda unutmayınız. Selametle..
sezaryen ile doğum yapan iyi anne değildir. sezaryen kötü anne,
Çorbada Senin De Tuzun Olsun!
Özgün yazılarınızı muslumananneler@gmail.com adresine gönderin, yayınlayalım...