bruksel gunlugu: Eylül 2009
(İlk defa bir güzellik yapıp müzik ekleyeyim dedim.Ama maalesef ses montajı yapamadım. Kulaklarınız için üzgünüm :) )
Efendim ;25 Eylül doğumgünümdü.Malum ailem ve arkadaşlardan uzağım.Madem işbaşa düştü,doğumgünümde kendime vereceğim ve en çok seveceğim hediye ne olabilir diye düşündüm. Cevap belliydi. Bir seyahat!! Ancak sanki doğumgünüm süpriz bir gelişmeymişçesine (!) yumurta kapıya dayanıp ,son dakika harekete geçince neredeyse kalacak yer bulamıyordum :)) Neyse efendim,bendeniz Cumartesi sabahı 07.15 trenine binerek hiçbir hazırlık ve harita bilgisi olmadan Amsterdam'a hareket ettim.
Buraya gelmeden çok önce merak ettiğim önemli merkezlerden biri Amsterdam. İlk kez Şubat ayında hatırlayacaksınız uçak düşünce gitmiştim. Ancak sadece havalimanını görüp gelmem de unutulur gibi değildi.Bu kez şeytanın bacağını kırayım diye erkenden yola çıktım. Trenle yolculuk 3 saat sürüyor.Otele eşyaları bırakıp dışarıya çıkmam öğlen saat 12.00 yi buldu. Yarım günde ne görebileceksem kardır diyerek ,kendimi sokaklara attım. Meğer pekçok dükkan saat 18 de kapanmıyormuş ama bunu başlarken bilmiyordum :))Bu nedenle çok kısıtlı zamanda üstünkörü bir gezi yaptım.
İlk hedefim doğruca Van Gogh müzesine gitmek oldu.Senelerdir hayalini kurduğum bu müzeye geldiğime inanamıyordum.Toplam 4 katlı müzenin ilk 2 katı Van Gogh'un eserlerine,diğer katları dönem arkadaşları ve etkilendiği ressamlara ayrılmıştı.Heyecanla kuyrukta adım adım ilerledim.Yıllarca reprodüksiyon posterlerine aşina olduğumuz Van Gogh'un (Ayçiçekleri, Yatak odası )gibi tabloları birkaç metre ötemde duruyordu.Gözlerime inanamadan baktım. Hatta kuyruktan çıkıp geri gidip tekrar tekrar baktım.Farklı renkte farklı kültürde onlarca millettten insanla birlikte ardı ardına dizilip, dünyada konuşulan ortak bir dilin ,sanatın evrenselliğinin tadına vardım.Ruhum beslendi.
Müzeden sonra ,otelden verdikleri harita eşliğinde, kanallar arasında ilerledim.Sokakları kesen onlarca kanalın yanından yürüyerek bu kez Anna Frank müzesine doğru gittim. Hani Nazi işgalinde saklandığı sığınakta küçük kızın tuttuğu acıklı günlüğü hatırlarsınız. İşte o günlüğün yazıldığı ev müze haline getirilmiş. Ancak adrese ulaştığımda ,önündeki kuyruğun ucu bucağı görünmüyordu.Bilet almam bile en az 1 saat sürecekti. Ani bir kararla vazgeçip yaşayan Amsterdam'ın dükkanlarına ve alışveriş merkezine yöneldim. Amsterdam enerjisi yüksek bir şehir.Sokaklarda genç bir nüfus var.Tahmin edrsiniz ki Brüksel'de olmayan onlarca dükkana girdim. Ama onları ,birkaç saat içinde kapanacaklarını düşünerek ,delicesine bir koşturmayla, müthiş bir sürat içinde gezdim.Hiçbirine doğru düzgün bakamadım desem yeridir. Durmadan yürüdüm.(Yürürken de Özlem'le çoraplarımızın delindiği Prag gezimizin kulaklarını çınlattım)
Akşam 18'e doğru pilim bitmek üzereydi.Hemen birşeyler yemeliydim.Kendimi bir Arjantin restaurantına attım. Orjinali gibi olmasa da ,yine de leziz bir biftek beni kendime getirdi.Hava kararıyordu ve rota belliydi.Yine minik haritama bakarak bu kez Amsterdam'ın meşhur Red Light Street'ine gittim.Kırmızı Fener Sokağı'nda dünyanın en eski mesleği icra ediliyor.Dar sokaklar içindeki küçük vitrinlerde müşteri bekleyen kadınlar bulunuyor.Açık olan vitrinlerin tepesinde kırmızı sokak lambaları yanıyor.Hertarafta kameraların bulunduğu bu dar sokaklarda kalabalıktan yürümek pek de mümkün değil .Çünkü ortam tam bir panayır alanına dönüşmüş. Samimiyetle söylemeliyim,fazla turistik buldum.Neden derseniz,çoluk,çocuk onlarca insan ,fiilen aslında genelevlerin bulunduğu ve hayat kadınlarının çalıştığı sokaklar arasında bir panayır havasında yürüyorsunuz. Sanki çekirdek çitleyip ,bir insan bahçesini gezer gibi geziniyorsunuz aralarında.Dünyanın hiçbir yerinde sektör bu derece karikatürize olmamıştır diye düşünüyorum.
Red light streetin hemen arka sokaklarında ise hafif uyuşturucuların devlet kontrolünde serbeste satıldığı mekanlar var.Camlarında (No Alcohol) yazan bu dükkanlarda envai çeşit esrar satışı yapılıyor. Ayrıca esrarlı kekler,lolipoplar vitrinleri süslüyor.Alışmayınca,bunları görmek garip geliyor orası kesin. Ama yine herşeyin fazla steril ve fazla kontrol altında olması dikkatinizi çekiyor. Hani şu özgürlükler şehri sloganı biraz reklam kokuyor bana kalırsa.Amsterdam isteyene geçici bir bir kontrol kaybı yaşatan oysa gayet kontrol altında bir şehir gibi.Amsterdam ne Bangkok ,ne de Buenos Aires.Belki ilk gençlik yıllarında olanlar için ilginç bir deneyim olabilir.Gördüğüm kadarıyla şehrin hedef kitlesi de zaten çoğunlukla gençler..
Bu şehir beni daha çok görselliği ve sanat eserleriyle büyüledi.Kanalları,mimarisi ve pozitif enerjisiyle çok hoşuma gitti.Süper hızlı geçen yarım günün sonunda kendimi yorgunluktan bitmiş bir halde otele attım.Ertesi gün Amsterdam'dan ayrılıp Eftaling eğlence parkına gidecektim :))
Gönderen buyukmiko zaman: 22:24 1 yorum:
KECI PEYNIRI DEDEKTIFI ISBASINDA
(POULIGNY SAINT PIERRE)
( SAINT MAURE) ( SELLES SUR CHER)
Keçi peyniri üzerine araştırmalarımın süreceğini söylemiştim. Önce internetten Fransada üretilen keçi peyniri isimlerini üşenmeyip bir kağıda yazdım. Sonra bizim evin oradaki peynircinin vitrinine burnumu yapıştırıp,benim listede olanlardan var mı diye baktım.İşte ilk numuneler.Pouligny Saint Pierre,Saint Maure ve Selles sur cher. Ben bu işten pek anlamıyorum ama biraz internete bakınca bulduklarım şunlar:
19.yüzyılda yapımına başlanmış. Pastörize olmayan sütten yapılıyor.Fransızların Indre bölgesinden.Şekli nedeniyle (Eyfel Kulesi) ya da (Piramit) olarak adlandırılıyor. İçi beyaz yumuşak dokulu.Dış çeperi kaşar peyniri gibi ama üstü tırtıklı beyaz kabuklu ,kokusu ise saman gibi kokuyor.Güçlü keskin bir tadı var.
Touraine bölgesi keçi peynirlerinin başında geliyor.Pouligny'e göre hem daha yumuşak hem daha az tuzlu.Gri mavimsi bir küle bezenmiş gibi ve ortasından bir çubuk geçiyor.Pastörize olmayan sütten yapılıyor.Bekledikçe tadı demleniyormuş.Nasıl anlatılır bilmem,bu krem peynir tadı keskin değil ama tadı hemen dağılmıyor.Bir süre damağınıza sürülmüş gibi izi kalıyor.
19.yüzyıldan beri yapılan bir başka peynir.Diğerleri içinde en taze ve tadı en yumuşak olanı.Ağızda hemen dağılıyor.Hani yoğurt yiyince ağızda taze bir serinlik kalır ya.Bu da o hissi veriyor.Kokusu Pouligny gibi olmasa da yine hafif saman gibi.Pastörize olmayan sütten yapılıyor. 150 gram peynir için 1.3 litre süt harcanıyormuş.
Son bir not. Evin oradaki peynirciye kağıttan (Chabichou du Poitou) ismini de gösterdim. Hani şu Les Charentes bölgesine ait pazar günü aldığım meşhur keçi peyniri. adam kağıda baktı (Şu anda yok. Ama isterseniz sizin için Pazartesi getireyim )dedi. iyi mi? Yalandan iki satır internete bakıp ,keçi peyniri gurmesi oldum (haha) !! Araştırmalarım sürecek :))
Gönderen buyukmiko zaman: 20:25 1 yorum:
ARABALI GUN !!
Sen misin burası pek sakin içi geçmiş diyen? Sen misin şehirde hareket yok diyen.Buyrun başıma gelenlere bakın..Kurum aracını kullanabilmek için trafiğe alışmak şart. Burada trafik kuralları da kendileri gibi şahıslarına münhasır.mesela sağdan çıkan herkes haklı. nasıl demeyin öyle!! Arabanın dörtlüleri yanarken bagaj kapısını açık tutmazsanız ceza yazıyorlarmış. Dörtlüler sadece araba bozuk iken yanar diye!! Hergeçen gün yeni bir şey duyuyorum. Neyse ben de iş çıkışları en azından biraz semtlere alışayım diye dün akşam araba ile yola çıktım. Semt olarak tam bilemeyeceğim bir kavşakta kırmızı ışıkta durdum.Tam o anda yan camda kafasında motosiklet kaskı olan bir adam gördüm. '' tak tak tak'' cama vurdu. Ne olduğunu anlamadım. bir yandan da,ışıklarda durdun mu, yerdeki işaretlere baktın mı diye giderken acaba farketmeden adamın motoruna mı sürttüm diye düşündüm. Ben daha ne oldu demeye kalmadan. Yandaki adam bir anda cama daha hızlı vurmaya başladı.!! Halen niye bu kadar sinirli falan diyordum ki..Eliyle camı kırmaya çalıştığını anlamam yaklaşık 10 saniye falan sürdü. Yan koltukta ağzı açık duran çantamı o an farkettim.Dehşet içindeyim. Hava aydınlık. Bir kavşakta duruyorum. Adam ısrarla sert darbeler atarak camımı kırmaya çalışıyor.Ben bu arada biri duysun görsün diye sonuna kadar kornaya basıyorum.Etraftan kimse gelmiyor.İşte o sırada arabanın kapısına hamle etti. O anda bitti diye düşündüm. İstanbulda olsam hemen kilitlediğim kapılar ile hiç ilgilenmemiştim. (Meğer 10 saniye sonra kendiliğinden kilitleniyormuş.bugün yeni öğrendim) Allaha şükür kilitli olduğu için açamadı. Bir kez daha deneyip,sonra az ileride motosiklet üzerinde olduğunu sonradan farkettiğim arkadaşına,(yok bundan iş çıkmadı,boşver) gibi bir el hareketi yapıp koşarak geldiği gibi motora bindi ve gitti..Ben ise ışıkta öylesine kalakaldım..Ve en ilginci, olay boyunca hiçbir hareket göstermeyen çevredeki araçlar ,sonra yanımdan geçerken durup arabanın içinden bana okey,iyisin iyisin diye başparmak hareketi yapıp yanımdan geçtiler.Sonra gerisin geri işyerine döndüm arabayı bıraktım. Akşam eve gelince sinirlerim bozuldu. beklemiyordum,ürktüm ne yalan söyleyeyim.Gece ışıklar açık uyudum.
Gönderen buyukmiko zaman: 19:42 Hiç yorum yok:
Çok uzun süredir yazamadım,haklısınız.Brüksel'e geri döneli bugün tam 2 hafta oldu.Annemin ameliyatı ve sonrasında geçen sürede İstanbul koşuşturmayla geçti. Birçok dostumla görüştüm ancak doyasıya değil de tadımlık oldu.Hemen hemen hergün evin tek mobil elemanı olduğum için eksiklerin peşinde koşmakla geçti. Şikayetçi değilim. Böyle olacağı varmış.Hayat aile ve sevdiklerimizle anlamlanıyor ve sağlık olmadan gerisi boş. Özetle yaşam bunları dönüp dönüp bize hatırlatıyor.Öyle oldu.
Gönderen buyukmiko zaman: 23:21 1 yorum: