Ben böyle tanırdım Yaşar Sobutay'ı
Geç tanıdım, çok sevdim, fazlasıyla saygı duydum.
Akranım değildi arkadaşım diyemedim, akrabam değildi baba, amca, dayı v.b. diyemedim, ağabey diyecek kadar ise teşrik-i mesaim olmadı ( ki buna da fazlasıyla yanarım ) ama ben ona Yaşar Bey derdim hem de büyük bir keyifle. Zira o tam bir bey, katıksız bir beyfendi idi.
Antalya Dedeman otelinde turizm hayatıma yeni başlamıştım. Küçücüktüm, etrafıma bakınıyor kendime ileride benzemek isteyebileceğim, feyz alabileceğim karakterler seçmeye çalışıyordum. Otel yeni olduğundan neredeyse tüm toplantı ve organizasyonlar burada yapılıyordu. Kıymetli büyüğüm Yaşar Sobutay beyefendi de sıklıkla bu toplantılara katılanlar arasındaydı. Kaç kez çantasını taşıdığımı ya da kaç kez gideceği salona kadar kendisine refakat ettiğimi hatırlamıyorum. Tek hatırladığım aradığım rol modellerden birini bulmuş olduğumdu.
Aradan uzun yıllar geçti ve ben bir vesile ile tekrar Antalya’ya döndüm. Kaderin garip ve bir o kadarda hoş cilvesi ile bir konuya istinaden Pamfilya ile çalışmam ve ortak bir operasyon yürütmem gerekti. Sevgili Yaşar Sobutay beyefendiyi uzun zaman sonra ilk kez o zaman gördüm.
Onu yakından ilk gördüğümde beni çok etkilemişti ne yalan söyleyeyim. Farklı bir aurası, kendine özgü bir havası vardı. Çevresine kısa sürede aktardığı görünmez bir enerjiye sahipti sanki.
Görkemli adamdı vesselam, kudretli ve güçlü bir görünümü vardı, ancak bir o kadarda yumuşak sevecen bir kalbi. Geçmişte Mısır’lı bir bürokrat tanımıştım, ona benzetirdim bazen kendisini.
Lord gibi adam derler ya, aynen öyleydi işte. Beyefendi, centilmen, kibar ve daha bir dolu mükemmel özelliğe sahip nev-i şahsına münhasır bir kişilik.
Memleketin gelişmesine çokça katkıda bulunmuş değerli bir kuşağın son temsilcilerindendi kendisi. "Az kaldı bu güzel insanlardan" dediklerimizdendi.
Gerçek manada geç tanıdım kendisini ama çabuk sevdim. Çok saygı duydum, Antalya için yaptıklarını bizzat kendisinden dinleyecek kadar şanslıydım. Sorunca anlatırdı, hiç gocunmaz tüm detayları en ince ayrıntısına kadar paylaşırdı.
Geç tanıdım, çok sevdim, fazlasıyla saygı duydum. Akranım değildi arkadaşım diyemedim, akrabam değildi baba, amca, dayı v.b. diyemedim, ağabey diyecek kadar ise teşrik-i mesaim olmadı ( ki buna da fazlasıyla yanarım ) ama ben ona Yaşar Bey derdim hem de büyük bir keyifle. Zira o tam bir Beykatıksız bir Beyfendi idi.
Üyesi olduğum kulübün kurucu üyesi ve geçmiş dönem başkanlarındandı. Sosyal ve yardımseverdi, daha birçok dernek ve kulübün kurucusu, yöneticisi, üyesi ya da başkanıydı. Yaşadığı şehre bağlılığı ve katkıları inanılmayacak kadar fazlaydı. Çok az kişinin gerçekten sevdiği şekilde sevdi Antalya’yı. Çok az kişinin gerçekten faydalı olduğu kadar katkı sağladı bu şehre ve ülke turizmine.
Her Cuma sabahı saat yedide Port Akdeniz’de limana gelen kruvaziyerleri karşılardık. Erkenden orada olurduk, kepengini ilk önce açan çarşı esnaf gibiydik. Bazen denk gelirse kahvaltı eder, çay içer poğaça yer sohbet ederdik. Limandaki polislerden, gümrük görevlilerine değin herkesi etrafına toplardı. Sohbetlerimiz, sayesinde eşsiz ve dolu dolu geçerdi.
Kitabımı yayınlamadan öncede konuşmuştuk içeriği hakkında. Hatta kendisine ulaştırmayı geciktirdiğim için arada bana takıldığı da olmuştu. En son kendisine ait China Garden’da görüştük. Aylık olarak gerçekleşen SKAL toplantısına ev sahipliği yapmıştı zira. İmzalı olarak kitabımı kendisine teslim ettiğimde çok sevinmiş ve tebrik etmişti beni.
Ardından da birkaç saat sonra bir e mail yollamıştı bana ;
Bugün tarafıma imzalayarak vermiş olduğunuz kıymetli kitabınızı büyük memnuniyet ile aldım. Bu güzel ve değerli çalışmanız için sizi tebrik ederim.
Başarılarınızın artarak devam etmesini diler,
Bilvesile sevgi ve selamlarımı sunarım.
Yazarken geçmiş zaman kullanmanın üzüntüsü içerisindeyim.
Elbette Takdiri İlahi ve elbette kaçınılmaz son. Ademoğluyuz ve sevdiklerimize, değer verdiklerimize bu sonu olmayan ayrılığı konduramamak gayet bize özgü insani bir durum.
Ancak Yaşar Sobutay gibi değerli şahsiyetlerin gidişi her zaman için erken ve her zaman için beklenmeyen bir durum biz geride kalanlar için. Zira görmesek de, konuşmasak da bu büyük insanın ofisinde oturduğunu bilmek, gazetede röportajını okumak, varlığından haberdar olmak güven ötesi bir durum arz etmekteydi sevenlerine.
Sanırım öksüz kaldık.
Allah ailesine ve sevdiklerine büyük sabır versin.
Kendisine gani gani rahmet diliyorum.
Bu Makale 31.07.2012 - 11:47:18 tarihinde eklendi.
Cahit Şahin - 04.07.2012 - 05:36
Sevgili Yasar beyi, Tarifi ancak böyle olur, kenisi ile çalışmak ve tanımaktan gurur duyduğum büyüğümüzdü, Allah rahmet eylesin toprağı bol olsun,allah yakınlarına büyük sabır versin çok erken oldu.
Uğursal UĞUR - 03.07.2012 - 01:38
Kalemine, Yüreğine sağlık kardeşim. Birçoğumuzun söylemek istediği, hissettiğine birebir, toplu halde değinmişsin. Bu kadar büyük bir insan için, ancak bu kadar yaklaşılabilinir. Ama, sadece yaklaşılabilinir. tam tarifi : Çok zor. Allah rahmet eylesin, nur içinde yatsın.
aylin kuyral - 02.07.2012 - 02:49
Eline sağlık Emirim..
CEM POLATOĞLU - 02.07.2012 - 01:11
Sizin elinize Elinize sağlık Emir bey, Sobutay beye de bu vesile ile tekrar allahtan rahmet diliyorum.