Her gün görüyoruz onları... Hele şu ekonomik darboğaza gireliden beri sanki sayılarında birden büyük bir artış oldu. Sokakta yürürken dikkatli bakmanız gerekmiyor. Zîrâ yanı başınızda bitiveriyorlar.
Bazen bir bankta otururken tartısıyla yanımıza geldiği oluyor, bazen işlek bir cadde de simit satarken görüyoruz onları. Bazen de neredeyse kendi boyu kadar olan boyacı sandığını taşırken karşılaşıyoruz onlarla.
Evet, çalışan daha doğrusu çalışmak zorunda kalan çocuklardan bahsediyoruz. Onlar, daha çocukluklarını yaşamadan, büyüklerin karışık ve zorlu dünyasında geçim mücadelesi veriyorlar. Çocuk bedenlerinde ailelerinin ekonomik yükünü taşıyorlar.
Yaşıtları okula giderken ya da parkta, bahçede oynarken, onlar ekmek parası peşinde koşuyorlar gün boyu. Diğer çocuklara imrenen gözlerle bakıp “keşke onun yerinde olsaydım. Benim de öyle elbiselerim olsaydı” deyip kendi hayal dünyasında yaşıyorlar keşkileri. Elinden her şeyi alınsa da hangi güç bir çocuğun hayal dünyasını kısıtlayabilir ki?
Çarşamba, 21 Haziran 2017 07:18
- "Allahım! Sen çok affedicisin, affetmeyi seversin. Beni bağışla! diye dua et" buyurdu.
Tirmizî, Daavât 84,İbni Mâce, Dua 5
Kadir Gecesi. Peygamber Efendimiz o gece Hz. Ayşe’nin hanesinde. Gece kalkıyor, abdest alıyor, saygı ile Hz. Ayşe’nin önüne gidiyor. “Ya Ayşe müsaade edersen ben bu gece Rabbim ile beraber olmak istiyorum.” diyor. Soruyorum size, bütün kitapları alın, bütün feministleri de biraraya toplayın, acaba bir feminist hanımın aklı, hafsalası oraya kadar ulaşır mı? Peygamber düşünün ki, ibadet etmek için hanımından izin istiyor. Ruh bu kadar yücelir, ruh bu kadar mânâ âleminde yol alır. Öyle muhteşem bir kimse ki ResûluIlah Efendimiz, her hareketinde ayrı bir incelik, ayrı bir güzellik, ayrı bir zarafet. Hayatında kimseyi kırmamış, incitmemiştir. Bir gün Mekke’de yolda giderken biri yaklaşıyor ve “Efendim, size bir şey söy­leyeceğim, yalnız çok acele bir işim var bana biraz müsaade edin” diyor. Peygamberimiz iki saat, beş saat, on saat geçiyor hâlâ orada bekliyor. Ertesi gün o adam oradan geçerken, ki bazı kitaplarda üç gün diye okudum. Allah bilir orasını bilemem. Biz gene bugünün sabırsız insanları olarak o bir günü kabul edelim. Adam oradan geçerken, ne bekliyorsun burada diyor. Peygamberimiz, seni bekliyorum diyor. Düşünün, insanlık tarihi böyle bir şey yazmış mıdır? Sen bana dedin ki, beni bekle, bir işim var görüp geleceğim. Pekâlâ dedim, ben de seni bekledim. O fotoğraf karelerini lütfen unutmayalım.
Bir gün sokaktan geçiyormuş Resûlullah Efendimiz. Bir çocuk bağırıyor, Peygamber amca, beni biraz bekle gelip elini öpeceğim ama şu oyun bir bitsin diyor. Çocukluğun bütün temizliği, sâfiyeti, gü­zelliği içinde. Peki diyor Peygamber Efendimiz. O kâinatın gel­miş geçmiş en büyük insanı, o çocuğun gönlü olsun diye bir süre ayak üstünde öyle bekliyor. Sonra çocuk geliyor, Pey­gamberimizin elinden öpüyor, Peygamberimiz de onu yanak­larından öpüyor ve onun gönlü yerine gelmiş oluyor. Bu da müthiş bir kare
.Bir yaz tatilinde Hadis okumaya karar verdim. Ve başladım. Nedendir bilmiyorum, okuduğum bir Hadis beni çok etkiledi. O gün bugün, hâlâ o Hadisi düşünüyorum. Hayat hâdiseleri karşısında ister istemez onu hatırlıyorum. Hayatın çeşitli dilimlerinde karşıma çıkıyor. Aile hayatı, iş hayatı, meslek hayatı ve ferdi hayatımız. Hangisini ele alırsak alalım, bu Hadisin ihtişamı ile karşılaşıyoruz. Önce aile hayatını ele alalım. Bir aile düşünün, orada herkes bu Hadise riayet ederek yaşıyor. Orada münâkaşa olur mu? Kırgınlık, dargınlık olur mu? Taraflar birbirlerine sevgi, saygı gösteriyorlar. Birbirlerine edeple, incelikle hitap ediyorlar. Orada sadece sulh, sükûn vardır. Mutluluk, güzellik ve karşılıklı yar­dımlaşma vardır. Yalnız güzel olan, doğru olan, hayırlı olan söylenecek, bütün negatifliklere, olumsuzluklara kapılar kapanacaktır. Bir işyeri düşünelim. Oradaki insanlar birbirlerine karşı, “Ya hayır söyle, yahut sus” Hadisi gereğince, yalnız doğru olanı söyleyecekler, onun dışında her şeye kapılarını kapatacaklardır. Deminki ailede olduğu gibi bu işyerinde de insanlar bir cenneti yaşayacaklardır. İnsanları, aile hayatında olsun, iş hayatında, sosyal hayatta olsun, mutlu veya mutsuz eden, içinde bulundukları sosyal şartlardan ziyade, kalplerinde, kafalarında taşıdıkları duygular, düşüncelerdir. Çevreye nasıl bakıyorsak onları görürüz. Önemli olan hayattaki olaylar değil, o olaylar karşısında takınmış olduğumuz tavırdır.