Fedailer mi Feda Edilenler mi ?
Çarşamba, 19 Ekim 2011 06:54
İslâm’ı açıktan ve zorla yok etmek isteyenler târih boyunca bir türlü bu emellerine varamadılar. Tam aksine Onu daha da kuv­vetlendirdiklerini gördüler. Nihâyet çâreyi buldular: Onu olduğundan farklı bir şekil ve muhtevâya ka­vuşturmaları lazımdı. Buna kesin inandılar. Faturası ne olursa ol­sun bu büyük işin formülünü bul­malıydılar. Artık onu da buldular: Müslümanlara dînlerini onlar öğ­retmeliydiler. Başka bir ifâdeyle, Müslümanlar İslâmiyyet’i ona inanmayan kâfir düşmanlarından öğrenmeliydiler.
Bunun için Müs­lümanların içinden, eğitil(ip yerle bit edil)meye müsâid, şahşiyyeti henüz oluşmamış, oluşsa bile ge­lişmemiş yaştakileri devşirmek ve çorbacı yapmak lâzımdı. Onlara bir kâfir kafası monte edilmeliydi. Böyle bir kafayla usûlculük usûlü onların usûlü haline getirilmeli, onlara ilim ve fikir anarşisinin hâ­kim kılındığı ekoller ve fraksiyon­lar îcâd ettirilmeliydi. Bu yeni ekolleriyle de Kur’ân’ın ve Sünne­tin doğru anlaşılmasının usûlü olan hak mezhebler ortadan kal­dırılmalıydı.
Çünkü mezhebler hedeflerine varmalarına büyük manilerdi. Tasarladıklarını yaptı­lar; önce Müslüman olmayanlar­dan Şarkiyyâtçı İslâm âlimleri ye­tiştirdiler. Sonra da devşirdikleri çorbacıları onların rahle-i tedri­sinden geçirerek “İslâm Âlimi” daha doğrusu “İlâhiyatçı (hak-bâ­tıl her türlü dînî anlayışa açık) bi­lim adamı” yaptılar. Geliştirdikleri siyasi şartlara paralel olarak da Ümmet’in tamâmını onlara veya talebelerine bir şekilde talebe yaptılar. Artık Ümmet-i İslâm dî­nini onlardan veya onlara talebe olanlardan öğrenmeye başladılar. Bunu bazen “Büyük Ortadoğu”, bazen “Alçak Amerika”, bazen de “Düşük batı” projeleriyle yaptılar ve yapmaktadırlar. Hâsılı formül basitti. Müslümanların içinden se­çecekleri beyinsizleri, bir tutam ot göstererek politika ve bilim cebhesinden devreye sokmak…
Şu devşirilen çorbacılardan istik­bâl vaad edenleri, dünyâlıklardan “aksırıncaya kadar”, “tıksırıncaya kadar” beslemenin yanında yedi göbek, belki yetmiş göbek gele­cek nesillerine fazlasıyla yetecek kadar beslemek. Bu, onlara gör­dürülecek işe değerdi… Böylece “katı” olan İslâmiyet, “sıvı” yahut sulu yahut da cıvık, sonra da “gaz” haline sokulmakla buhar­laştırılmış ve yok edilmiş olacaktı. Bunlar yapıldı ve el ân yapılıyor; ama inşâallâh netîceyi bir çokla­rına nisbetle tahsîl edebilseler de bütüne nisbetle aslâ alamaya­caklardır. Çünkü dînin korunaca­ğına dâir ilâhî vaad olduğu gibi, peygamberî müjde de vardır. Mes’eleyi, devşirilen çorbacılar açısından bir yanıyla güzel tahlîl ettiğine inandığımız, birkaç sene evvel bir mecmûada neşredilmiş bir makâleyi buraya almak istiyo­ruz:
Fedâîler mi - Fedâ Edilenler mi?
Art niyetli güç odakları, bakar­sınız ki ellerindeki, korkunç tesir sahibi olan matbuat ve neşriyat, bu günkü moda ifade ile de, medya vasıtasıyla, yıkmak ve yok etmek istedikleri mukaddesleri­mizi ortadan kaldırıp iman ve irfan diyarımızı işgal edebilmek için, önlerindeki engel mayınları pat­latmak üzere, bizim o kör ve sa­ğırlaştırılan veya şaşılaştırılan şaşkınlarımızı, mayın eşekleri olarak öne sürerler. Bu, birilerince mayın eşekliği rütbesiyle vazife­lendirilenler de başka birilerini mayın eşeği olarak ileri sürdüğü de olur. Bu ince taktiklerle, kimi­leri çok küçük, kimileri biraz eh­ven, kimileri de insaflı gibi göste­rilmiş olur. îmani ve İslami anla­yışlarımızı tartışırlar. Taşları bağ­lar, (bağışlayın) itleri salarlar. Böylece aslanları kedilere boğdu­rurlar. Kamuoyunun tepkisi ilk gu­rup ile biraz, ikinciyle biraz daha, üçüncü, dördüncü ve beşinci gu­ruplarla daha da kırılır ve so­nunda sıfırlanır. İçimizdeki bu be­yinsiz mayın eşekleri şu hususta işlerine çok çok yarayacağından onlar için büyük yatırımlar yapar­lar. Kimileri baş patronun, kimileri birinci derecede taşeronların, ki­mileri ikinci derece, kimileri taşe­ronların taşeronlarının, kimileri de dayıbaşıların mayın eşeğidirler. Bunlardan işinin farkında olan her biri bütün gücüyle birinci derece mayın eşeği olmaya çabalar ve olmaktan haz duyar.
Sûriyeli âlim Vehbî Süleymân Ğâvcî, dinlerin yaklaştırılması (ve birleştirilmesi) fikrinin, ilk def’a Cemâlüddîn Efğânî tarafından ortaya atıldığını söylüyor ise de kanâatimizce bu iddiâ eksiktir. Aksine O, zincirin ortalarında yer alan bu lâ’netlik işin bir dönem­deki müceddidi idi. Bu fikri ilk defa ortaya atıp tatbîk eden -bizim bil­diğimize göre- Hindistân’da salta­nat süren Moğol Padişahlarından Ekber Şâh (948-1014 h) idi. O, önceleri Selef yani Ehl-i Sünnet yolunda samîmî ve ğayretli bir Mü’min idi. Sonraları ise “din­leri”(!) bir çatı altında birleştir­meye kalkıştı. Bu yüzden Mü’minlerce Ekfer Şâh Lakabıyla yâd edilir olmuşdu. Onun yelpa­zesi geniş idi.
Semâvî ve semâvî olmayan dinleri bu yelpâzeye katmış, dînleri birleştirmek sevdâ­sına Müslümânlara kan kustur­muş idi. İmâm Rebbânî ve diğer İslâm büyüklerinin yüksek ğayret ve fedâkârlıkları sâyesinde bu fitne ateşi söndürülebilmiş idi. Lâ­kin -kanâatimizce- bu günkü Sih’lik o kâfirliğin ve çabanın bir mahsûlü olarak ortaya çıkmış ve günümüze kadar devâm etmiş ve devâm etmektedir. Daha sonra, yakın olarak ikiyüz seneyi aşkın­dır Hindistânda yaşamış Kur’ân Tefsîri(!) sahibi Sâr Ahmed Hân tarafından tazelenmiş ama yine de âlimler tarafından kısmen sön­dürülmüştü. Nihâyet bu işe bir gizli Yehûdî teşkilâtı olan Mason Cemiyetleri ve ona paralel olarak da Cemâleddîn Efğânî ile ekibi el atmış idi. Ğavcî bir takım kay­naklar göstererek, Efğânî’nin bu işinde Yehûdî ve Hristiyânlardan yardımcılar edindiğini söylüyor ve bunların bir takımlarının isimlerini sayıyor: El-Ahvâl (gazetesi) sâ­hibi İsrâîlî (Yehîdî) Ya’kûb Sannev’, el-Urvetü’l-Vüskâ’da mersiye yazdığı Hristiyân Ebû Nazzâre Edîb İshâk el-Lübnânî, Efğânî’nin işâretiyle İbrâhîm el-Kayâtî’den Mir’âtü’ş-Şark gaze­tesini teslîm alan Hristiyân Selîm ‘Ancûrî el-Lübnânî… Dinleri birleştirme fikri Cemâleddîn’in talebelerinde iyice te’sîr etmişti.
Hâsılı, aynı hizmet eski üstâdların izinde taleberince sâ­dıkâne olarak yeni tecrübelerle tahkîm ve tekmîl edile­rek/güclendirilerek ve geliştirilerek yürütülmektedir… Çerçevesi çizi­len şu hizmet o zaman Dînleri Birleştirme ismi altında yapılı­yordu. Şimdi de önce Dinler Arası Diyalog şeklinde sürdürü­lür oldu. Daha sonra ise muhte­melen biraz câzibesiz hatta itici ve ürkütücü karşılanan bu ta'bîr yerine daha çekici ve entelektüel bulunan bir ifâdeyle Kültürler Arası Diyalog tabiri kullanılır oldu. Târih en üstün Teknolöjinin en mükemmel ve modern modern röntgenlerden daha mukemmel, modern ve güzel bir rönt­gen…Ekber Şâhlar, Sâr Ahmed Hânlar ve Cemâlüddînlerin izin­den gitmek varken, Selef-i Sâlihîn yolundan gitmek, o yoldan ayrıl­mayan Şeyhler ve ağabeylerin sözüne bakmak, olacak şey mi?!... Öyle değil mi?... Biz kim­seye mutlak hâin demiyoruz.
Lâ­kin İslâm sarayını yakanların ve yıkanların hâin veya ğâfil olmaları İslâm ve Müslümanlar zâviyesin­den netîce i’tibâriyle neyi değişti­rir?.. Binâ yanıp kül olduktan sonra, bunu yapan nefsü’l-emrde hâin olmasa ne fark eder?... Hattâ denilebilir ki, bu işi burnunun bir karış önünü bile göremeyen ğâfillerin yapması daha tehlikeli ve daha acıdır. Çünki husûsan uyuyan Mü’minler umûmiyyetle onlardan bunu beklemezler ve onlara karşı uyanık davranmazlar. Bu da felâketin büyük bir âmili olur. Nasslardan ayrılıp sırf aklıyla hareket eden Tanzimât devri mü­nevver âlimlerinin(!) beyinsizlikle­rinin Ümmet’in başına açtığı ğâilelerin yaraları -iyileşmek şöyle dursun- giderek daha da derin­leşmektedir. Hattâ bu günkü firâsetsizlikler o devrin devâmı değil midir?!... Vesselâm….
Bu sayımız sizlere gecikmiş fakat dolu dolu tam 80 sayfa ola­rak ulaşmış olacak. Böylece 2 sa­yımızı birlikte okumuş olacaksı­nız. Ğurabâ ilk çıkışından bu yana ilkelerinden hiçbir taviz ver­medi ve misyonunun gereğini Al­lah’ın izniyle yerine getirmeye de­vam ediyor. Okuyucularımız da fark edecektir ki mecmuamız bir taraftan Ehl-i Sünnet dışındaki modern bid’atçı ve sapıkları sus­tururken, bir taraftan da neşriyât âleminin göze hitap edici fakat muhtevadan yoksun bol resimli fakat ilkesiz yayıncılığına karşı da direniyor. Bu anlamda siz muhte­rem okuyucularımıza çok önemli vazifeler düşüyor. Bu mecmuanın devam edebilmesi için başından beri gösterdiğiniz ilginin devamını istiyoruz.
Mukaddime yazılarında sık sık söylediğimiz bir husus var: Mec­muamızda bozuk düşüncelerini eleştirdiğimiz kişiler eğer cevap yazarlarsa, cevaplarını sansürsüz olarak neşredeceğiz. İnternet üzerinde bazı forumlarda gayr-ı ilmî ve hissî birkaç tepkinin dı­şında eğer ilimde muktedir iseler tevessül, rabıta ve hadis usulü hakkındaki makalelerimize Hayri Kırbaşoğlu, Abdulaziz Bayındır ve Ferit Aydın gibilerinmakalelerimizi çürütmelerini (!) bekliyoruz. Lafa geldiğinde mevzunun derinleme­sine bilinmediği bazı platform­larda kükreyen bu vatandaşları ilmî hakikatler karşısında sessiz bir şekilde görmek bizleri düşün­dürüyor.
Bu sayımızda yazarımız Hü­seyin Avnî, Muhammed Önder, Ali Kara, Mehmed Bolubeyi, Ali Eren, Mustafa Özcan ve Şerafeddin Aktaş’ın makalelerini okuyabileceksiniz. Gelecek sayı­mızda sizlere bir sürprizimizin ol­duğunu hatırlatarak, sizleri mec­muayla baş başa bırakmak istiyo­ruz. Mevlâ Teâlâ’ya emanet olu­nuz.