BİLLUR CRAFT: Aralık 2015
Mutlu yıllar... 2015 yılı ülkem için acılarla dolu bir yıl olarak hafızalarımızda kalacak olsa da yeni yıla yeni umutlarla girmeyi temenni ediyorum. Yeni yıl yeni umutlar,yeni hayaller demektir. Güzel ülkeme ve dünyaya barış diliyorum...
Umarım hepimiz için mutlu huzurlu ve sağlıklı bir yıl olur..
Yeni yıl yeni umutlar,yeni hayaller demektir. Bu yıl benim için daha heyecanla geliyor. Bazı duyguları ilk kez yaşayacak olmanın heyecanı var. Merakla,bazen sabırsızlıkla bebeğimin geleceği günü bekliyorum. Umarım sağlıkla gelir bebeğim. Umarım hepinizin dilekleri yerine gelir..
2016 hoş gelsin :)
yeni yıl Dilimde bu çocuk şarkısıyla gördüğünüz kapı süsünü yaptım :)
Eski yıl sona erdiYepyeni bir yıl geldiBu yıl olsun mutlu bir yılYeni yıl, yeni yıl, yeni yıl yeni yılSizlere kutlu olsun.Yeni yıl, yeni yıl, yeni yıl yeni yılBizlere kutlu olsunCici Kalın.
Saç örgüsü ördüğüm çuval bezinin üzerine keçeden diktiğim çam ağaçlarını sıcak silikonla yapıştırdım. Şu sıralar vazgeçilmezim kırmızı kurdele ve bir minik çanla kapı süsü tamamlanmış oldu. Çam ağaçlarını dikerken nerede nasıl kullanacağıma dair hiç fikrim yoktu. Sonunda uydurmasyon bir çelenge dönüştü. Geriye kalan üç ağaçcığı ne yapsam acaba?? Yeni yıl süslemelerinin devamı gelecek, sevgiyle kalın...
Geçenlerde okuduğum bir kitabı paylaşmak istiyorum bugün. Psikolog Pınar Mermer, anne olunca oğlu ile yaşadıklarını ve danışanlarıyla olan deneyimlerini iki cilt kitap olarak hazırlayıp sunmuş, benim gibi tecrübesiz anneler için :) Aslında sadece anneler için değil bu kitaplar, biz öğretmenler için de faydalı bilgiler var.. Çok beğenerek bir solukta okudum.Yazarın verdiği tavsiyeler gerçekten dikkate alınmalı.. Öyle hızlı yaşıyoruz ki, öyle çok acelemiz, telaşlarımız var ki yaşamayı unutuyoruz. Öğrencilerimizden/çocuklarımızdan onları aşan becerileri, başarıları bekliyoruz. Maalesef bu durum biraz eğitim sistemimizin getirisi biraz da mahalle baskı dediğimiz durumdan kaynaklanıyor; aman onun çocuğu filan yeri kazandı, şu kadar puan aldı vs. vs.... Yazar ebeveynlere,öğretmenlere, büyükanne/babalara yavaşlamalarını , doğayla iç içe yaşamayı tavsiye ediyor. Doğadan uzaklaşılmamalı.. Belki de bu yüzden kaybediyoruz bir çok değerimizi.. Naçizane tavsiyemdir bu kitaplar..
Kitaptan biraz alıntılar yapalım;
*Öğretmenlerin de yavaşlaması gerek, eğitime oyun katmak, çocuklara pozitifi hissetirince ders başarısı zaten yükseliyor.
*Zaman yok demeden önce, çocukların eğlenerek öğrenmesini öncelikli tutmaya çalışmalı.
*Bazı özel anları (doğum günleri gibi) çocukların anı olmaktan çıkarıp, kendi performansımızı gösterme alanına dönüştürüyoruz.
*Sıkılmak yaratıcılığı besler. (Bu cümle bence çok önemli, biz çocukken sıkılırdık ve dolayısıyla üretirdik.)
*Doğaya çıkarak hem kendimizi hem çocuklarınızı sakinleştirin.
*Aklımız da kalbimiz de evimiz de ferah olsun. Tüy gibi hafif anne babanın yumuşacık çocukları olsun çocuklarımız......
Hepinize mutlu bir hafta diliyorum... Sevgiyle kalın....
kapı önü taşları
Kapı önleri için daha önce boyadığım ama burada paylaşmadığım taşlarımı görmenizi istedim. Akrilik boya kullanmıştım, sadece kaplumbağalı olanın boyası yağlı boya o yüzden daha profesyonel görünüyor.. Bu taşın zeminini boyamadan üzerine düğme boncuk yapıştırmıştım..
Yine bir Mardin taşı, bunu öğrencim boyamıştı altın sarısına biraz sim ekleyerek... Taşın doğal yapısı ne kadar güzel değil mi? Burada da alt kısmı görünüyor.
Mardin'den taşınırken o kadar çok taş getirdim ki.. Ahh bir görseniz güzelliklerini, ordan taş mı taşınırmış demezsiniz:) İki tanesi Mardin'e özgü işlemeli kocaman neredeyse kaya denilecek kadar:)) Onları da fotoğraflayayım sizin için. Bugünki fotoğraflar pek hoşuma gitmedi, karanlık çıkmış,kusuruma bakmayın artık;)
yeniden merhaba diyebilmek
Çok uzun bir aradan sonra yeniden merhaba. Blogumu ve siz blogger arkadaşlarımı çok özledim.Bu uzun aranın birçok sebebi vardı. Önce eşimin tayininin çıkmasını bekledik. Tabii bu arada ev topladık,yeni şehrimizde ev aradık,taşındık derken benim tayin dönemim geldi. Tüm bunlar yaşanırken ülkemizin durumunu da hatırlarsınız. Çok üzücü olaylar yaşadık. O dönem
biz hala Mardindeydik, henüz taşınmamıştık, iki arkadaşımız şehit oldu. Olayların hepsi çok üzücüydü, sivil ya da görevli şehitlerimize hepimiz üzüldük,ağladık ama insanın tanıdığı evine girip çıktığı insan olunca daha zormuş. Rahmetli arkadaşımızın kızı Melis hiç aklımdan çıkmıyor, hala göz yaşlarımı tutamıyorum. Allah ailelerine yardım etsin..Yoğun yorucu yıpratıcı bir dönem geçirdim. Ama en önemlisi ve en güzeli hiç beklemediğim bir haber aldım. Bizim iki kişilik evimize bir bebek geliyormuş:) Nerdeyse üç ay boyunca uyudum. Kahvaltıda bile şu lokmam bitsin de yatayım dediğim o kadar çok zaman geçti ki... Elimi kolumu kaldıracak halim yoktu. Okulların geç açılması sanırım en çok benim işime geldi aksi halde sınıfta uyurdum sanırım :)) Uyku dışında bir sıkıntım olmadı ilk dönem. ilk kez ultrasonda gördüğümde pek heyecanlanmamıştım, açıkçası hem beklemediğimden hem de ekranda görünenin bir mercimek gibi bir noktacık oluşu heyecanlandırmadı beni,ama ikincisinde hopladığını hareket ettiğini görmek beni acayip duygulandırdı. Artık hareket edişini hissedebiliyorum oğlumun, tarifi zor bir duygu. Çocuk sahibi olmayı isteyen biri değildim,bu tekmeler nasılda fikrimi değiştirdi :)) Umarım sağlıkla kucağıma alacağım günü de görebilirim. Artık yeni okuluma evime alıştığıma göre blogda yazmaya da başlayabilirim, bu uzun arayı hiç sevmedim zaten..
Sevgiyle kalın,hepimize güzel bir hafta diliyorum...