Gölgenin kulesi/Kulenin gölgesi | Mimari Tasarım ve Eleştiri
Gölgenin kulesi/Kulenin gölgesi
By ozangursoy / 14/04/2014 / Uncategorized / Yorum bırakın
Yarım daireye yakın (istiridyeyi andırdan) ama tam anlamıyla asal olarak tanımlanması zor bir geometrik biçim, çevresindeki yapıların da ona referansla biçimlendiği izlenimiyle, özgün ve kuvvetli bir imge yaratıyor. Fotoğrafın aktarıldığı kadraj da bu imgeselliği dışavuracak aralıkta konumlandırılmış. Çok farklı açılardan sınırlandırılabilecekken kadrajın sınırları, fotoğrafın alt bölümündeki (meydanın çevresindeki yapı çeperleriyle uyumlu olarak sıcak renklerle döşenmiş) zemin malzemesiyle temas edecek şekilde oluşturulmuş. Fotoğrafın üst bölümündeki sınırlandırma ise düşey pencereli, kat silmeli, tarihi yapı cephelerinin sürekliliğini ve solidliğini vurgulayacak şekilde ayarlanmış. Arkasında nasıl bir şehir olduğunu merak ettiren bir duvar gibi davranıyor. Bu duvar zemin kotunda kafe, restoran benzeri servis veren hacimlerle meydanı besliyor, aynı zamanda meydandaki boşluk hissiyatını kuvvetlendiriyor. Bu işlevsel hacimlerin hiçbirinde kendini öne çıkaran bir tabela ya da yazı okunmuyor. Fotoğrafa bir kaç nüansı haricinde tarih atfetmek zor. Burada hiç zorlanmadan tarihsel olana ilişkin bir duyarlılık sezilebilir. Sert düşen gölgeler ve insanların çoğunun çeperlerde yoğunlaşması bunaltıcı sıcak bir günün izlenimlerini yaratıyor. İnsanlar, ışınsal daire diliminin orta aksının, meydanın sınırıyla kesiştiği havuzun çevresinde bir doğrusal gruplanma oluşturuyorlar, bir su kaynağı olduğunu tahmin etmek zor olmasa gerek. Sayıları, eylemleri ve konumlanmalarıyla fotoğraftaki insanlardan anlaşılan, ‘sıradan’ bir gün olduğu; ama meydana ait formun keskin sınırlandırılışı, özel olabilecek günlerin varlığına dair ip uçları veriyor. Tüm bu ‘fotoğraflanan’ı aktaran ‘fotoğraflayan’ın konumu, meydanın içine düşen sert gölgeden okunabilir. Ortaçağ kalelerinin konturlarına benzeyen karartı, ışınsal çizgilerin odaklandığı bölgeyle temas ediyor ve sonrasında meydanın içine düşen bir kule gölgesine dönüşüyor. Gören ve görülen bir nesne olarak kule, fotoğrafta da kendi varlığına dair bir iz bırakıyor. İçindeki ‘fotoğraflayan’ ise sahip olduğu ufkun tüm çizgilerini reddedip, objektifini geldiği yere, Piazza del Campo‘ya odaklıyor. Kartpostalın bütününe baktığımızda ise fotoğrafın çerçevelediği çizgiyle benzer kalınlıkta yazıyla yazılmış bir yazı görüyoruz. ‘Present New Roman’ fontuyla, fotoğrafla kartpostalın dış çizgileri arasına ortalanmış bir kelime: Siena.