yazılarını derin müziklerle okuyorum, daha iyi işliyor o zaman. en çok şu "neden yok?"ların "yok."lara dönüşü acıttı. imkansızların peşinden ağlamayı çok seven bir arkadaşıma bu konuda nutuk çekiyordum geçen ay. olmuyorsa olmuyor, üzülme daha fazla diye. bu kabullenmeyi başarabildiğim için kendi adıma sevinirken içime bir sıkıntı düşüyor. neden yok diye sormadığım için noktalarımla beraber oturup savaş vermeye kalkışmamaktan korkuyorum mesela. bu dünyada noktalılar biraz kaybediyor genelde sanki, fedakarlar çünkü, fedakarlık denilen şeyin sonra pek geri dönüşü olmuyor karşıdan. kendime dışardan bakınca bunu görüyorum. yanisi, benim de çok gidesim var. (son cümle olduğu için vurucu olması lazımdı, ana fikri zaten çok derin, ben de hemen bold-la çok vurucu hale getirdim, oldu bence)
italikli hüzün geldi kalbime kondu. soru işaretlerinin noktalara dönüşeceği günü ben de sabırsızlıkla bekliyorum..
bi de, seni seviyorum :)
bi de bu neden yoklar'ın zamanla yok haline geldiklerini görüp de hiç bi şey yapamamak yok mu? o bana dokunuyor. göbeğim falan çıkcakmış gibi oluyorum...(üç nokta koyayım da anlamlı gibi olayım)
sevgili spaceship, ne çok şey olmuyor da biz hepsini isteyerek-istemeyerek kabullenip büyüyoruz, ey gidi. gidiverelim buralardan. (:
sevgili özgem, her şey bitiyor yahu ve ben de seni seviyorum.
sevgili hass, ne kadar anlamlı olduğunu zaten biliyoruz, gibisi yok cidden. "hayat çok garip whooper-lar falan" gülümsetiyor mesela, en basitinden. (:
17 Mayıs 2009 14:45