Anlatabiliyor muyum? | Anne Notları
- Her bir buğday tanesinin de bir yılda ne şartlarda, nasıl büyüdüğünü,
- Bunların herbirinin, akıl almaz bir kainat fabrikasından, nasıl ayrı ayrı çıktığını,
Bir çoğumuz için böyledir diye düşünüyorum.
Acaba bu değerleri 21. yüzyıl çocuklarına nasıl vermeliyiz, verebilmeliyiz...
Etiketler : israf, iktisat, boşa harcamamak,
‹Akyuvarlar Mikroplarla Savaşıyor Çizgi Film Çocuk Hazır Gıdalarına Alternatifler-4: Kahvaltılık Krem Çikolata ›
busra 21.01.2013 tarihinde dedi ki :
Ne güzel kaygılar bunlar. Ben anne babada bu hassasiyetler varsa çocuğa da geçeceğini düşünüyorum. Yeter ki, çocukla aramız iyi olsun. Çocuk bizi sevince bizim yaptığımızı yapmaya çalışıyor. Bize benzemeye çalışıyor. Ama bazen ebeveyn olarak çocukta illa ki görmek istediğimiz bir sonuç için, ilişkimizi çok kötü etkileyecek şeyler yapabiliyoruz. Herşeyden önce bu hataya düşmeyelim. Dua edelim.
Bir de, bazı şeyler süreç istiyor. Çocukluk döneminde sanki o çok istediğimiz özelliğe çocuğumuz sahip değilmiş gibi geliyor. Çünkü yeterli olgunluğa ulaşmamış oluyor. Ama büyüdüğünde bakıyorsunuz ki o özellikleri kazanmış. Yani sabırlı olmak gerek :) Kendi davranışlarımızla mesaj verip, beklemek gerek.
Tabi beklemek derken, bırakalım çocuk dilediği gibi israf etsin bir gün öğrenir anlamında söylemiyorum. Uyarının, ikazın dozunu arttırmamayı, tadını kaçırmamayı kast ediyorum. Hemen sonuca odaklanma yanlışına düşmemekten bahs ediyorum.
rahsan 22.01.2013 tarihinde dedi ki :
büşra hanım ben de bu konuya bir yorum yazmıştım yayımlanmamış. söylediklerimin hangi kısmına katılmıyordunuz?
busra 22.01.2013 tarihinde dedi ki :
rahşan hanım merhaba, sizin yorumlarınızı seviyorum ben :) görseydim yayınlardım ama yorumunuz yayın panelime düşmemiş, iki ayrı yerden kontrol ettiğim halde bulamadım.
ve katılmadığım yorumları yayınlamama gibi politikam yok :)
tekrar yazarsanız yorumunuzu sevinirim. iki defa gönderin ki kayıt edildiği garanti olsun. sevgiler.
rahsan 23.01.2013 tarihinde dedi ki :
Bunları anlatmanın bir yolu yoktur. Aslında anlatmak diye bir şey yoktur. Biz her an farkındalıkla ve doğallıkla bu düşüncelerimize uygun yaşar ve davranırsak, ve gözüne sokmak istercesine, bir elbise giymiş de onu göstermek istercesine değil onu kendi tenimiz olarak taşırsak öğrenmelerini sağlayabiliriz. Çünkü çocuklar "öyle olan" ile "-mış gibi yapan" arasındaki farkı anlamakta ustadırlar. Bunları kaygılanmayın anlamında söylüyorum.Ve ancak niye yaptığımızı sordukları zaman sorusunun cevabını verebiliriz. Onlara anlatamayız, sorularını cevaplayabiliriz. Sorusundan kaynaklanmayan bilgiler çarçur olacaktır.
Bir de hayata bizim istediğimiz gibi olmak için gelmediklerini hatırlamak gerek. Bazen doğruyu en iyi bulmanın yolu deneyimlemektir. Bu konu bıçak sırtı gibidir evet ama insanın bazen ufak çapta elini yakması onun canını kurtaracak bir deneyimi ona sağlar. Biz bile "her şeyi senin için düşündük en iyisi en hatasızı bu" denilerek bir hayat önümüze konsaydı kendi deneyimimizi tercih ederdik. İnsana da bir irade verilmiş olmasının sırrı buradadır. Sizin yıllar içinde biriktirdiklerinize bu yaşta sahip olmalarını beklemeyin. Onlar da biriktireceklerdir. Sizin şimdi şer zannettiğiniz şeylerde hayır olabilir.
sevdetuba 23.01.2013 tarihinde dedi ki :
Rahşan Hanım, yazdıklarınız farklı bir ufuk açtı gönlüme...teşekkür ederim.
Bir anne mutlaka çocuğuna bu değerleri vermek istemeli.Ama tek başına yetersiz kalır. Çevrenin, okulun ,öğretmenin bu değerleri verme konusunda aynı kaygıyı taşıması ve en öenmlisi de kendimizi verebilme konusunda güncelleyebilmeliyiz. Vericilerimize gelişmiş yeni versiyonlar yükleyelim.
sibelkale 21.01.2013 tarihinde dedi ki :
Merhaba, bu konuyla ilgili bende epeydir kafa yoruyorum kendimce ne yapabilirim diye.. İlkokul çağındaki iki kızım için günlük plan çizelgesi yaptım. (yine sitenizde okumuştum çok işe yarıyor)
Her sabah kalktıkmarında, yataklarını toplamak, giyinmek, saçlarını taramak, dişlerini fırçalamak, beslenme çantalarını hazırlamak kendi görevleri, bunları yaptıklarında günlük listenin birinci bölümüne bir yıldız yapıştırıyoruz, akşam işten çıkıp onları okuldan alıp eve geldiğimde de, yapılan yemeği itirazsız mızıklamadan yemek, ödevlerini bir saat içinde savsaklamadan yapmak, dişleri fırçalamak ve kısaca odalarını toplamak, ve en az on dakika kitap okumak akşamki görevleri, onları da yerine getirirlerse bir yıldız daha kazanıyorlar. Böylece bir hafta geçiyor,hafta da bir evi beraber temizliyoruz önceden kimin ne yapacağını belirliyoruz.. Bu şekilde bir hafta bittikten sonra önceden belirledikleri bir hediyeyi kazanıyorlar..
Konuyu toparlamak gerekirse şu hediye meselesi, iki defa oyuncak almaya gittik, nerde en son moda oyuncak var onu istiyorlar..Bir haftanın sonunda onlara alacağım iki oyuncak bir haftalık mutfak masrafına bedel.. Sonra bir iş arkadaşım bahsetti, buradan bit pazarlarında çok temiz az kullanılmış oyuncaklar var diye.. Çocukları büyüyen veliler onların oyuncaklarını üç otuza satıyorlar.. Artık her hafta sonu erkenden kalkıp kahvaltımızı yapıp oraya gidiyoruz, inanılmaz küçük paralara harika oyuncaklar ve eve lazım olan başka şeyleri alıyoruz.. Para alışverişinde sekiz yaşında olan büyük kızımı görevlendirdim inanılmaz mutlu oldu.. Meselede dikkatimi çeken çocuklar için dünyanın parasını veriyoruz kapitalizmi kazandırıyoruz, iki gün oynayıp yüzüne bakmıyorlar, ama bu pazarlarda araya araya bulduğumuz oyuncaklar bir kıymetli ki anlatamam.. Uyguladığımız bu metod sayesinde onlar mutlu bende inanılmaz rahat ettim. Yıllarca en ufak şeyleri rica minnet yaptıramazken, şimdi bit pazarından alınacak oyuncağı kazanmak için nasılda görevlerini yapıyorlar,bir de ballandıra ballandıra arkadaşlarına çizelgemizi gösterip anlatıyorlar.. Önceden birşeye sahip olmak i çin çalışmaları gerekiyordu, lazım olan olmayan herşeyi zaten alıyordum, bir de laf dinlemiyorlar diye hayıflyanıyordum.. Şimdi zaten alacaklarımı kendileri çalışıp kazanmış oluyorlar. Çalışan annelere bütün kalbimle tavsiye ederim.
sibelkale 22.01.2013 tarihinde dedi ki :
gulenaygul 21.01.2013 tarihinde dedi ki :
bu bit pazarı nerde acaba??