Verizon grevindeki siyasi meseleler
39.000 işçinin ABD telekom devi Verizon’a karşı grevi, ABD genelinde ve uluslararası alanda işçiler arasında artan militan ruh halinin ve şirket ve siyaset kurumuna karşı muhalefetin güçlü bir ifadesidir. Bu, kemer sıkma politikalarına ve iş güvencesine yönelik saldırılara karşı Belçika’daki hava trafik denetçilerinin izinsiz grevi ile Fransa’daki işçilerin ve gençlerin kitlesel protestolarının yanı sıra, Asya, Afrika ve Latin Amerika genelinde artan grevlerle ve işçi sınıfı protestolarıyla aynı zamana rastlamaktadır.
Bu eylem, geçtiğimiz yıl ABD petrol rafineri işçilerinin grevinin ve otomotiv işçilerinin Birleşik Otomotiv İşçileri sendikası tarafından General Motors’da, Ford’da ve Fiat Chrysler’de dayatılan satış sözleşmelerine kitlesel direnişinin ardından gerçekleşiyor ki bu son eylemde, Üç Büyük şirketteki bir sözleşme, 30 yıldan daha uzun süre sonra, ilk kez taban tarafından reddedilmişti.
Verizon’un sabit telefon hattı bölümündeki tesisatçılar, müşteri hizmetleri çalışanları, teknisyenler ve bakımcılar, bir toplu sözleşme olmadan sekiz ay çalıştıktan sonra, şirketin, işleri daha fazla kesecek, emeklilik ve sağlık yardımlarını azaltacak ve işçileri üst üste aylarca uzak yerlere aktarmasına izin verecek yeni tavizler konusundaki taleplerine karşı çıkmakta kararlılar. Her ay 1,8 milyar dolar kar elde eden şirket, eski işçiler için emekli maaşlarında bir üst tavan, sağlık maliyetlerini çalışanların sırtına daha fazla kaydırma ve işlerde daha yaygın dış kaynak kullanımı talep ediyor.
Verizon, grevcilere karşı acımasızca davranmaya hazır. Şirketin kablolu ağ bölümü başkanı, grevin arifesinde, yönetimin, binlerce sendikasız işçiyi grev kırıcı olarak eğitmiş ve personeli faaliyetleri sürdürmek üzere diğer birimlere aktarmış olduğunu belirtti. O, “şunu açıklığa kavuşturalım, biz bir grev için hazırız” dedi.
Verizon, bu hafta başında, bütün grevcilere, “Herkesin, şirketin ve sendikaların hangi tutumun işten çıkarma için geçerli neden olacağı konusunda anlaştıklarını bilmesi önemli.” diyen, tehdit içerikli bir e-posta gönderdi. Verizon’un önceli olan NYNEX şirketine karşı 1989 yılında gerçekleşen dört aylık grevde, grev kırıcı bir kamyon şoförü, aracını grev gözcülerinin üzerinde sürerek grevcilerden Gerry Horgan’ı öldürmüştü.
İşçiler, yönetimin saldırılarına karşılık vermek ve ciddi bir mücadele yürütmek için Amerika İletişim İşçileri (CWA) sendikasına ya da Uluslararası Elektrik İşçileri Kardeşliği’ne (IBEW) asla güvenemezler. Bu örgütler, yeni işe alınan işçilerin emekli maaşı alamadığı ve iş güvencesine sahip olmadığı iki kademeli sistemin kurulmasını da kapsayan ödünlerin ve iş kesintilerinin dayatılmasında on yıllar boyunca şirketler ile işbirliği yapmışlardır. Sendikaların, grevdeki işçilerin çoğunu grev devam ederken işlerine geri gönderdikleri 2000 yılındaki greve ihanet etmelerinden bu yana, işgücü yüzde 40 oranında azaltılmış durumda.
Sendikalar, 2011 yılında, bir grevi, yalnızca iki hafta sonra -herhangi bir sözleşme, şirketin 1 milyar dolarlık ödün taleplerinden vazgeçtiğine ilişkin herhangi bir anlaşma ya da grev sırasında yönetim tarafından mağdur duruma düşürülen işçiler için bir af elde etmeksizin- sona erdirmişlerdi. Onlar, aradan bir yıldan uzun bir süre geçtikten sonra, Verizon tarafından talep edilen kesintilerin çoğunu uygulamaya koyan bir satış anlaşmasını kabul ettirdiler.
Obama yönetiminin Federal Arabuluculuk ve Uzlaştırma Bürosu (FMCS), o şirket yanlısı sözleşmeyi işçilere dayatmaya yardımcı olmak için müdahale etmişti. Verizon, Salı günü [12 Nisan], FCMS’nin bir kez daha müdahale etmeyi önerdiğini açıkladı.
Sendikaların kaygısı, şirketin genişleyen ve büyük ölçüde sendikasız olan kablosuz bölümüne ulaşmak ve şirkete optik fiber kablo faaliyetlerini genişletmesi yönünde baskı yapmaktır. Onlar, yeni bir aidat geliri kaynağı elde etmek için, üyelerinin ücretlerini, haklarını ve çalışma koşullarını masaya koymaya hazırlar. CWA’ın internet sitesinde Salı günü yayınlanan bir basın açıklamasında, şirketin emeklilik ve sağlık yardımları alanlarında talep ettiği yeni tavizlerden hiç söz edilmemektedir.
Sendikalar, şirket yanlısı gizli bir anlaşma ile ekonomik ulusalcılığın ve korumacılığın özendirilmesini birleştirmektedirler. CWA ile IBEW, Verizon karşıtı söylemlerini, şirketin işleri Filipinler’e, Meksika’ya ve diğer düşük ücretli ülkelere kaydırması üzerine odaklamaktadır. Bu, işçi sınıfını bölmeye ve Verizon işçilerini diğer ülkelerdeki sınıf kardeşleriyle yarıştırmaya hizmet etmektedir. Bu, aynı zamanda, şirketin rekabet gücünün arttırılması adına verilen her zamankinden daha acımasız tavizlerin dayatılmasına çerçeve sağlamaktadır. Bu gerici politikanın mantığı, işçilerin farklı kesimleri arasında, dibe doğru kardeşi kardeşe kırdıran bir yarışıdır.
Verizon, küresel ölçekte faaliyet gösteren devasa bir şirkettir. Onun Kurumsal Çözümler bölümü 75 ülkedeki hizmetleri desteklemektedir ve 150’den daha fazla ülkeye ulaşan küresel IP ağına sahiptir. Amerikan işçilerinin diğer ülkelerdeki işçilerden yalıtılmış biçimde ve onlara karşı çıkarak bu şirket ile mücadele edebileceği düşüncesi tamamen iflas etmiştir.
Verizon işçileri, yüzlerini, sendikalar tarafından kabul ettirilmeye çalışıldığı gibi Obama yönetimine ve Vermont Senatörü Bernie Sanders gibi Demokrat politikacılar yerine, ABD genelindeki işçi sınıfına ve gençliğe ve Meksika’daki, Filipinler’deki ve uluslararası alandaki sınıf kardeşlerine dönmelidirler.
Sendikalar, işçilere, kendilerinin büyük sermayenin Demokratik Parti’si ile siyasi ittifakları üzerinden gerçekleştirdikleri vurgunculuğa ve maliyet azaltmalara boyun eğmeyi dayatıyorlar. Sanders’in Demokratik Parti’den başkan adaylığı kampanyasını destekleyen CWA, grevin zamanlamasını, önümüzdeki Salı günü New York’ta yapılacak olan son derece önemli ön seçime denk getirdi. O, grevi Sanders’ın kampanyası ile koordine etti; bu kendinden menkul “demokratik sosyalist”in Brooklyn’deki bir grev yerinde boy göstermesine izin verdi ve onun Wall Street karşıtı kimliğini yüceltti. CWA, ayrıca, grev gözcülerine, Manhattan bölgesinde Salı gecesi yapılacak bir Sanders mitingine katılmaları talimatı verdi.
Sanders, Demokratik Parti’nin ön seçim kampanyasında, sendika bürokrasisinin “önce Amerika” milliyetçiliğini tekrarlayarak korumacılık yanlısı ve ticari savaş politikalarının en gürültücü savunucusu olmuştur. Verizon sendikaları, onun kampanyasının yardımıyla, kaynayan öfkeyi ve işçilerin militanlığını, ABD işçilerinin yaşam standartlarını ortadan kaldırmada ve şirket ve mali sektör seçkinlerini daha fazla zenginleştirmek için en az Cumhuriyetçiler kadar çaba harcayan Demokratik Parti çıkmazına yönlendirmeye çalışıyorlar.
Sendikalar, şirketlerin, işçilerin sağlık yardımlarında daha fazla kesintiler yapılması talebine karşı gürültü koparırken, Verizon’un taleplerinin gerekçesinin, Obama’nın yanlış adlandırılmış Uygun Bakım Yasası kapsamındaki sözde aşırı cömert sağlık sigortası programı üzerindeki yüzde 40’lık “Cadillac vergisi”ne uyma zorunluluğu olduğu gerçeği hakkında hiçbir şey söylemiyorlar.
Hillary Clinton’nın Salı günü Verizon grevcilerine yönelik destek açıklaması, tamamen sinik ve ikiyüzlüdür. İktidardaki yıllarını mali aristokrasiye erişim sağlamak için değerlendiren Clinton ve eşi, Beyaz Saray’dan ayrılmalarından bu yana, Wall Street ve şirket seçkinlerinden on milyonlarca dolar rüşvet almıştır. Dahası, Bill Clinton, iktidarda olduğu dönemde, Verizon’un bir Telekom devi olarak ortaya çıktığı birleşme ve sağlamlaştırma dalgalanmasına zemin hazırlayan 1996 Telekomünikasyon Yasası’nı imzalamıştı.
Verizon işçilerinin sendikaların politikalarını reddetmeleri ve onların grevdeki örgütsel kontrolünü kırmaları gerekiyor. Onlar, işçi sınıfının ve gençliğin ve uluslararası alanda telekom işçilerinin geniş kesimleri ile bir araya gelmeyi örgütlemek üzere taban eylem komitelerini seçmeliler.
Bu, yeni bir siyasi stratejiyle; bankaların ve şirketlerin emekçilerin demokratik denetimi altında ulusallaştırılmasını ve kamusal hizmet kuruluşlarına dönüştürülmesini içeren gerçek bir sosyalist programla silahlanmış bağımsız bir siyasi işçi sınıfı hareketinin inşası stratejisi ile birleştirilmelidir.
Önceki Yazı Önceki Yazı: Obama Almanya’da: Yeni ortak saldırganlık ve artan emperyalist rekabet
Sonraki Yazı Sonraki Yazı: 1 Mayıs 2016: David North’un açılış raporu