eskisi gibi yazamamak
kendimde fark ettiğim durum. çevremde bir şekilde deşifre olduktan sonra dilim eskisi gibi özgür olamadı. her şeyi ölçeyim, tartayım diye yazarken bir de baktım ki bu ben değilim, eski ben gibi yazamıyorum. yapacak bişe yok, hayat devam ediyor.
eskisi gibi yaşamamaktandır belki.
şikayetçi olduğum konuların başında geliyor. eskisi gibi okuyamıyorum da. neredeyse 2 yıldır elime aldığım bir kitabı bile bitiremedim sözlük. tus kitapları bu konunun dışında tabii de hayat gelip geçiyor ve ben ot gibi yaşıyorum.
şiir yazamayınca delirdiğim andır. ne oldu hislerimi dökemeyecek kadar, ne oldu bir şiirin satır arasındaki nazı hissedemeyecek kadar? bu durum beni üzüyor sözlük.
ve şunu da farkettim sürekli mesajlaşmaya başlayınca da eskisi gibi konuşamıyorsun. whatsapp emojilerini tarif edip duygularını anlatıyorsun. hale bak. yazıklar olsun bana.
nil karaibrahimgil okudukça ben de böyle hissediyorum. bazen 10 sayfa aralıksız yazabilirken bazen iki ay bir paragraf kuramıyorum. eskisi gibi yazamamak cümlesini sait faik duysa bize ne derdi acaba? bizim kalemlerimizi kırar mıydı?
sbs ygs lys derken en son tıpla zirveyi yaptığım olay. gerçekten inanılmaz bir istikrarla bozuluyor yazım. ilkokulda hocanın tahtaya yazması için seçtiği güzel yazılı öğrenci grubundayken şu an mis gibi çıkardığım özetlerin yanına kimse yanaşmıyor bile. yalnız güzel bir taktik olarak kullanılabilir bu. gıcık olduğunuz kimseler not isteyince "ya veriyim istersen al ama okumuyor kihkihkih" numarası yapabiliyorsunuz. swh
aynı durumdan müzdaribim artık yazacak şeyim kalmadı agshsh siyasetten dine ordan ilişkilere zıpla gece hayatına dön derslere alakalı alakasız her şeyle alakalı bir şeyler karaladık bende kelime bitti ağam ben iptal;(
yazmak eyleminin kaybolan bir eylem olduğunu düşünmüyorum. sadece dönemsel olarak ilham seviyesi farklı olabilir ve ilham veren duygularla, kişilerle, yerlerle değişen şartlardan dolayı çok haşir neşir olmak eskisi kadar olmuyordur. eğride inişler çıkışlar olur.