Meryem Uzerli tüm bilinmeyenleri anlattı! Çarpıcı açıklamalar!
Son günlerde yaşadıklarıyla adından sıkça söz ettiren ünlü oyuncu Meryem Uzerli, sancılı günlerini Hürriyet gazetesinden Ayşe Arman'a anlattı.
26 Ağustos 2013 - 09:54
''Ben bir adam sevdim o adam aslında yoktu.''
Berlin’de Meryem Uzerli’yle birlikteyim. Onun mekânlarına gidiyoruz.
Berlin cıvıl cıvıl. İnsanlar sokaklarda. Kimi parklarda tango yapıyor, kimi çimlerde güneşleniyor… Meryem artık Hürrem değil, star değil, orada ünlü bile değil. 31 yaşında sıradan bir kadın. Beni parklara, kafelere götürdü. Yeni evini gösterdi. Ve Türkiye’de yaşadığı o üç yılı anlattı. Kırık Türkçesiyle anlattı, bazen Almanca, bazen de İngilizce… Derdi kimseyi üzmek değil. Sadece kendi hikâyesini anlatmak ve hayatında yeni bir sayfa açmak… Ben onu hep samimi buldum. Gerçek buldum. Hikâyesini okuyun, bakalım siz ne hissedeceksiniz…
- Ediyor. Ama en ağır günler geçti. Daha iyiyim şimdi. Saçlarımı kestirdim. Rengini koyulaştırdım. Doğal halime geri döndüm. Tekrar bisiklete binmeye başladım. Bu sene sonuna kadar terapim devam edecek.
- İlk 15 gün sürekli doktor gözetimindeydim. Beni toparlamak için önce kimyasal ilaç kullandılar sonra bitkisel.
- Şu anda yok. Seneye belki. Kim bilir? Ama Hürrem için dönmem artık mümkün değil.
İlla "Sen baba olacaksın!" denmez, demedim
- Bilmiyordum. Çok hoşuma gidiyor bunları duymak. Ben de onları çok sevdim.
- Bilmiyorum. Sır mır yok. Belki yalan söylemediğim için, dürüst olduğum için.
- Başlangıçta değildim. Klinikte tedavideyken zil çalıyordu mesela. Korkutuyordu beni. “Türkiye’den geldiler. Beni alıp geri götürecekler” diyordum. Kafam o kadar karışıktı. Zaten bu yüzden Almanya’ya geldim. Evet Türkiye’de de çok iyi doktorlar ve hastaneler var. Ama benim anadilim Almanca. Durumum o kadar tehlikeliydi ki, birinin beni anlaması lazımdı.
- Artık Hürrem değilim, tekrar benim, eski Meryem. Hürrem’le vedalaşmam lazımdı. Vedalaştım. Hâlâ aynaya bakıp Hürrem’i görmek olmazdı. O yüzden fiziğimi de değiştirdim.
- Burası benim evim. Arkadaşlarım, ailem... Bu şehrin sokaklarını avucumun içi gibi biliyorum, kendimi iyi hissediyorum. Burada ünlü değilim, herhangi biriyim. Bunun da rahatlığı var. Star da değilim. Özgür, 31 yaşında, altı ay sonra anne olacak bir kadınım.
- Hayır. Bir dizide oynadığımı biliyor bir kısmı, hatta bazılarına “DVD’sini gösteririm” dedim ama hep erteledim. Tekrar gerçek bir hayat yaşıyorum. Star olarak yaşadığımız hayat sanal aslında…
- Hayır. Bütün yaşadıklarımdan bir tek kişiyi sorumlu tutamam. Bu yanlış olur. Türkiye’ye geldiğimden itibaren, ben de bir sürü hata yaptım. Kendime sıcak bir ev ortamı yaratamadım. Ev tutmak istediler, kabul etmedim, “Yoo, otelde idare ederim” dedim. Yanlıştı mesela. Ve tamamen bir makine gibi çalışmaya başladım. Birinci sezon çok ağır geçti çünkü her dizide olduğu gibi çalışma düzeni ve ekip daha oturmamıştı. Bir de her ne kadar Türk’üm desem de, aslında bilmediğim bir kültür, bilmediğim bir dil... Uykusuzluk, insanın psikolojisini mahvediyor. Üstelik ben mükemmeliyetçiyim iş konusunda. Diyalogları unutmak istemiyordum. Türk oyuncuların yarım saatte halledeceği iş için benim sabahlara kadar çalışmam gerekiyordu. ıkinci sezon da ağır geçti, Meral (Okay) hastalandı. Hastalık süresince, senaryo sürekli değişti, mekânlar değişti. Kimsenin suçu yok ama ekip olarak yıprandık. Ağır zamanlar yaşadık. Bir de her ne kadar etrafımda insanlar olsa da, ben çok yalnızdım… [reklam]
- Hayır. Çünkü ben bir adam sevdim ve o adam aslında yoktu. Ben onu idealize ettim. Bir resmi sevmek gibi. Arkası boştu. Ama tabii ki zaman içinde ona âşık oldum ve aşk acısı çektim. Bir yıl süren ilişkimiz boyunca, ben her şeyimi ona verdim. Her anlamda. Kendimi tamamen unuttum. Sadece “Can, Can, Can” dedim. Ama ne yazık ki, ben, benim için yanlış adama âşık oldum...
- İki-üç kez buluştuk. Gerçi sezgilerim, “Sadece arkadaş kal!” dedi. Onun hayatının bana göre olmadığını hissettim. Hatta Bebek’teki dairesinin terasında oturduğumuzda, “Can, biz sadece arkadaş kalalım” dedim. O zamana kadar hiçbir şey olmamıştı aramızda, “Tamam, tamam, sen merak etme” dedi. Sonra ben tekrar stüdyo-otel, stüdyo-otel, kendi hayatıma ve çekimlere döndüm. Yine o eski yalnızlığıma. Sonra baktım Can’dan mesaj: “Yemeğe gidelim mi?” diyor, ekliyor “Arkadaş olarak…” Belki kabul etmemem gerekiyordu ama o kadar da yalnızdım ki. En azından beni beğenen, benimle ilgilenen biri vardı hayatımda. ıçsesime kulağımı tıkadım, yola devam ettim. Ve ilişkimiz başladı. Sonra da âşık oldum. Gerçi Almanya’da psikoloğum bu ‘tükenmişlik sendromu tedavisi’nde sordu: “Sence, sen bu adama neden âşık oldun? Hiç düşündün mü? Almanya’da olsan âşık olur muydun?” Bir an verecek yanıt bulamadım. Almanya’da muhtemelen olmazdım…
- Böyle bir planımız yoktu. İsteğimiz de. Tamamen kazara oldu.
- Hayır. Evliliğe çok inanmadığımı da baştan söyledim. Evlilik zor, birbirine çok uygun iki ruh olmak gerekiyor. Ama itiraf ediyorum, birlikte yaşamaya hayır demezdim.
- Hayır. Can istemez…
- Çünkü bu, onun özgürlüğünü kısıtlar. Benimle çıkıp dolaşmayı, güzel lokantalara, kafelere gitmeyi seviyordu. Ama o kadar. Gecenin sonunda ben otele, o evine…
- Tabii ki hayır. Yemek yiyoruz, güzel vakit geçiriyoruz, birlikte oluyoruz, sonra ayrılıyoruz. Benim bir evim bile yoktu. Ben bu ilişkide sadece bir ‘misafir’dim. şimdi düşünüyorum da, galiba o benimle bir ilişki de yaşamadı aslında, sadece takıldı. Ama tabii, yanlış anlama, benimle birlikte olmaktan, birlikte görünmekten keyif alıyordu. Öyle değil gibi davranıyordu ama gazetecilerin fotoğrafımızı çekmesi de hoşuna gidiyordu. Hatta bir gün bir kafeye gittik. Önü gazeteci doldu. Ben, panik içinde kafenin sahibine gidip, “Arka taraftan çıkış var mı?” diye sordum. Can bana nasıl kızdı anlatamam. “Zaten 100 metre yürüyeceğiz, ne gerek var arka kapıyı sormaya?” Anladım ki, aslında görüntülenmek hoşuna gidiyor…
- Evet söyledim. Her zaman bir bahanesi vardı: “Henüz zamanı değil. Bana biraz zaman ver. Ama inan seni çok seviyorum.” Ben de aslında bu kadar da salak değilim, o kadar ikna edici konuşuyordu ki, beni bir şekilde sevdiğine inandırdı. Ama değişen bir şey olmadı. Her geçen ay daha mutsuz oldum. ıçsesim sürekli bana, “Burada bir yanlış var!” diyordu. Çünkü insanın içi, aslında neyin ne olduğunu biliyor. Kendine yalan söyleyemiyorsun. Ve bir gün geldi ben bittim. Artık hiçbir şeyi taşıyamaz oldum.
Bu arada bir de zayıflamaya çalışıyordun değil mi? Diziden mi böyle bir talep geldi?
- Yok canım. Onlar halimden ve kilomdan memnundu. Memnun olmayan Can’dı. “Cinsel anlamda seni çekici bulmuyorum. Biraz zayıflarsan daha güzel olur!” dedi. Yanlış anlamamalıymışım, bunu benim iyiliğim için söylüyormuş, zaten ben eskiden daha zayıfmışım filan falan. Onunla birlikteyken özgüvenim de yerle bir oldu. Giydiklerimi de beğenmiyordu. Galiba kendine yakıştırmıyordu. Ben tabii kendimden de nefret ettim çünkü o kadar çaresiz ve güçsüzdüm ki ona itiraz da ediyordum. O istedi diye bir diyetisyenle çalıştım ve gerçekten zayıfladım. İki sene stüdyo-otel arasında mekik dokumak o kadar büyük bir travmaydı ki, ondan ayrılmak o travmaya geri dönmek gibi geldi. Beş-altı gün çok mutsuzdum ama bir gün mutlu olabiliyorduk. O bir gün mutluluk için beş gün mutsuz olmayı kabul ettim. Bu da beni çok hırpaladı. Gözümdeki ışık gitti. Ve sonunda tükendim.
- Bodrum’da büyük bir kavga ettik. Bir teknedeydik, birilerinin doğum günü vardı. Birden çekip gitti. Beni orada yalnız bıraktı, yanımda para da yok, kimseyi tanımıyorum, nasıl taksi bulacağımı bilmiyorum, bir de yanımda Almanya’dan gelmiş bir kız arkadaşım var. O da çok şaşırdı. Perişandım. Gözlerinin altı çökmüş bir kadın, şu andaki halimden de yedi kilo daha zayıf. Sonra ıstanbul’a döndüm, otel odama girdim, Allah’tan arkadaşım Anna yanımdaydı, çünkü yine Antalya’daki gibi kendimi yok etme duygusuna kapıldım. Baktım ki, gerçekten de kendimi öldürmeye niyetleniyorum, “Kendimi bu kaostan kurtarabilmek için buradan gitmem lazım” dedim. Herkes benim kötülüğümü istiyor, herkes beni kullanıyor gibi düşüncelere kapılmaya başlamıştım. Kimseye güvenmiyordum. Doktorlar da “Tedavi görmen lazım!” dedi. 5 yaşındaki bir çocuk gibi, daha doğrusu yaralı bir hayvan gibi kaçtım… Canımı kurtarmak için…
- O olay da şöyle oldu. Beni aradı, “Herkes beni arıyor. Sağlık durumu hakkında sorular soruyor. Çok samimi bir gazeteci arkadaşım da aradı…” dedi. “Tedavi görüyor, gittikçe iyileşiyor diyebilirsin” dedim. Sonra verdiği röportajı gördüm. O da ne! Çalışma şartlarım korkunçmuş. İnsanlık dışıymış. Her şey bu yüzdenmiş. Aldığım para da azmış. Sette bayılmışım! Filan falan.
- Evet. Dizilerin sürelerinin uzun olduğunu söyledim. Ama bir sene önce Halit de aynı şeyi söyledi, Okan da. Tabii onlar kendilerini daha iyi ifade edebiliyorlar, Türkçemden dolayı bazen söylediğim şeyler yanlış anlaşılabiliyor. Diyeceğim şu: Ben canımı kurtarmak için kaçtım…
- Can, ben Almanya’ya döndükten sonra toplam üç kere geldi. Öyle her hafta sonu yanımda filan değildi. Beni son ziyarete geldiğinde -ki Haziran’ın 20’siydi- “N’oldu sana? Memelerin büyümüş!” dedi. “Çünkü şişim!” dedim. Aklımda hamilelik hiç yok. Sıfır. “Gebelik testi yap” dedi. Onunla dalga geçtim. Ama eczaneden bir test alıp, tuvalete gittim. Ve inanamadım, gerçekten iki çizgi çıktı. Evet, hamileydim!
- İkimiz de şok olduk, sadece birbirimize bakıyoruz. Çünkü ikimiz de hiç beklemiyorduk. Bisikletlerimizi alıp, parka gittik. Oturduğumuzda, “Benim zaten iki çocuğum var. Bu çocuğu istemiyorum. Kabul edemem. Kürtaj olman lazım. Senin için de en iyisi bu değil mi?” dedi. Ben susuyorum, o devam ediyor: “Ayrıca biliyorsun, birileri bunu öğrenirse kötü olur. Dizi de sana dava açar. Hamile olduğun için diziyi bıraktın sanırlar. Kimse sana inanmaz. Bu bebek her şeyi mahveder. Kesinlikle kürtaj yaptırmalısın!”
- “Senin durumunu anlıyorum. Ama ben biraz düşünmek istiyorum. Hemen karar veremem” dedim. Ben, “Tabii ki kürtaj olacağım” demediğim için, o her geçen dakika biraz daha fazla panik oldu. Ve agresifleşti. “Ayrıca biz korunuyorduk, ben dikkat ettim, bu çocuk nasıl oldu?” demeye başladı. Ben de ona dedim ki: “Coitus interruptus’la (geri çekilme) tam olarak korunma diye bir şey yok. Bir sürü kadın, korunduğunu zannettiği halde hamile kalıyor. Ben sana bunun güvenli bir yöntem olmadığını söylemiştim…”
- Psikolog bir arkadaşıma gittik birlikte. Ben, Can ve o oturduk konuştuk. Ben orada ikisine de söyledim, “Ben yapamayacağım. İçim kabul etmiyor. Kalbim ‘hayır’ diyor. Saçma gelebilir ama bir ruh dünyaya gelmek istiyor. Kürtaj olmak, kendimi Tanrı yerine koyup, ‘Doğsun ya da ölsün’ kararını vermek gibi benim için. Onu yok edemeyeceğim.” dedim. Can da sinirlendi, “Nasıl da abartıyorsun! Bazı kadınlar 10 kere kürtaj oluyorlar. Ne var bunda?” Sonra daha da sinirlendi: “Zaten her şeyi planladın sen! şimdi gerçek yüzünü gördüm.” Bunun gibi tartışmalar oldu. Ayrıldık..
- Evet ama çocuğunun babasız büyümesi kararını ben vermedim ki. O gün Can, bana daha kötü şeyler de söyledi. Üzerime tükürür gibiydi. Can o gün, benim için bitti. Bir daha ona hiçbir zaman güvenemeyeceğimi biliyorum. Bundan sonra yaşayabileceğim bütün zorlukları da kabulleniyorum. Ben bu bebeği yok edemedim. Tanrıcılık oynayamadım. Bu, benim inancım. Ve benim kararım. Bedellerini de ben ödeyeceğim. Kimseden bir beklentim yok. 12 hafta kadar kendiliğinden gidebilirdi, düşebilirdi. Ama kaldı. Hayata tutundu, o zaman ben de onu doğurmaya karar verdim.
- Hayır ne buraya geldi ne de aradı sordu beni. Sadece mesaj attı. Hayatı boyunca bu çocuğa karşı saygı duymayacakmış, bana zaten duymuyormuş, gerçek yüzümü görmüş, onu hiçe saymışım, Türkiye’de bir adam istemezse, kadın bunu yalnız başına hayatta yapmazmış. Böyle mesajlar. İlk haftalar o kadar çok ağladım ki. Ama sonra kendimi toparladım. Bebeğim ve ben yola yalnız devam ediyoruz…
- Onlar, bana “Niye bu çocuğu doğurmak istiyorsun?” diye sorular sordular. Çünkü bazı kadınlar, adam geri gelsin. Ya da daha çok sevsin diye çocuk dünyaya getiriyorlar. Uzun uzun tartıştık tüm bunları. Onlar da ikna oldu. Gerçekten hiçbir beklentim yok. 31 yaşındayım, hayatta hiçbir şeyin garantisi yok, belki bir daha hamile bile kalamayabilirim. Ailemdeki kadınların bu konuda sağlık sorunları da oldu, ben yoluma bebeğimle devam edeceğim…
Türkiye'deki en mutlu olduğum anlar
* İçinde Osmanlıca kelimeler geçen diyalogları sette hatasız söyleyebildiğim zaman.
* Beyaz Show’daki dakikalar.
* Altın Kelebek kazandığım zaman.
* Otelde, cezerye, sütlaç, sufle, baklava gibi tatlıları üst üste yediğim zaman.
* Çok sıcak ve sevgi dolu hayranlarla karşılaştığım zaman.
* Sette oyuncu arkadaşlarımla geçirdiğimiz eğlenceli vakitler.
* 'Muhteşem’ ekibi, Timur ve gökyüzündeki Meral beni affetsin!
'Ben kimse için kötülük istemiyorum'
ÜNÜ OYUNCUNUN TAZMİNAT ZAFERİ! İŞTE DETAYLAR!