Sakarya'dan Antalya'ya - 2
2. , 3. Günler ve Dönüş
Yazar: Kenan Hazar
Sundurma altında kamp
Karacaören barajından küçük bir kesit.
Nihayet Antalya Savaş ve Mustafa
Savaş, Ahmet ve Ben
Mustafa biraz arkamızdan geliyordu. Karşıdan gelen bir araç bizi geçtikten az sonra acı bir fren ve çarpma sesi duyduk. Bir anda şok geçirdim, araba Mustafa’ya çarptı diye. Döndüm baktım Mustafa ayakta duruyor. O zaman sadece bisiklete çarptı diye düşünerek sevindim, cana geleceğine mala gelsin derler ya. Bir yandan da bundan sonra ne yapacağımızı düşünüyor, faaliyet buraya kadarmış sağlık olsun diyordum.Mustafa ne oldu bir şeyin var mı? diye sordum. Yok abi bana çarpmadı dedi. Meğerse araç önüne fırlayan deli dananın birine çarpmış, dana kalkıp kaçmış.
Çamurlarımızı akdenize dökerken.
Yemek sonrası keyif
Sabah kahvaltısında bu sefer çorba vardı. Erkenden yola çıktık ve az sonra Karacaören barajındaydık. Burası da çok güzel. Göl kıyısında gazinolar ve her gazinonun birkaç tane salı vardı. Müşteriler bir yandan yiyip, eğlenirken bir yandan da salla gezi yapıyorlarmış. Ayrıca balık havuzları da vardı. Canlı balık, eğlence, doyumsuz manzara salla gezi...İnsan daha ne ister. Sıcak ve nemli Antalya’dan buraya kaçanlara burası cennet gibi geliyordur. Fotoğraf 13
Antalya’ya iyice yaklaşmıştık. Amacımız ilk gün karlı dağlardan geçerek gerçekleştirdiğimiz yolculuğumuzu Akdeniz’in sularında tamamlamaktı. Böylelikle Sultan dağlarının çamurlarından da kurtulacaktık. Vaktimizin yeterli olmasını fırsat bilip Kurşunlu şelalesine de gördükten sonra Antalya’ya girdik. Fotoğraf 14, 15
Şu ana kadar bisikletlerin hiç sorun çıkartmamasının ne kadar büyük bir şans olduğunu konuşuyorduk. Derken son metrelerde bir yandan bisikletini sürerken bir yandan da nerden ses geliyor diye tekerleğine bakan Mustafa’ ya bir “çöp tenekesi” çarptı! Gerçi Mustafa’nın bir kabahati yoktu, çöp tenekesi yola sinyal vermeden çıkmıştı.
Mustafa’nın ablası Antalya’da yaşıyordu. Bisikletleri onun evine bırakıp Fener denilen bölgeden denize girdik. Sırf bu an için 3 gündür yanımda taşıdığımı sandığım mayomun çantadan çıkmaması da beni durdurmadı. Kısa pantolonumla suya atladım. Yıllarca önce bir belgeselde bölgeye gelen bizonların toprağa bulanıp üzerlerinde 10-15 kilo kadarını götürerek bir çeşit erozyona yol açtıklarını izlemiştim. Biz de o kadar olmasa bile bolca miktarda Sultandağı toprağını Akdeniz’in sularına bıraktık. Fotoğraf 16
Misafir olduğumuz evde yediğimiz harika bir yemekten sonra şehrin diğer ucunda bulunan otogara kadar hızla gittik. Otobüsün muavini bisikletlerimizi koymak için bize küçük bir yer gösterince tekrar bisikletlerimizi sökmek zorunda kaldık. Bu işlemi yaparken büyük bir kalabalık etrafımızı çevirmiş bize bakıyordu. Daha sonradan Fevzi’lerin bisikletlerini otobüse koyarken sadece gidonu düz hale getirdiğini öğrenince doğrusu bize bu zorluğu çıkartanlara kızdım. Neşeli bir yolculukla Adapazarı’na vardık. Tekrar bisikleti toplayıp hızla eve, evden de fabrikaya gittim. Fabrikada kart bastığımda saat 08;20 idi. Planladığımız gibi üç gün içinde toplam 300 km’nin az üzerinde bir yolu kat edip bu faaliyeti işyerinden izin almaya gerek kalmadan başarmıştık.
Bu yayın 5360 kez okundu.