HEP EMRE KONGAR ANLATACAK DEĞİL YA...
A.Mümtaz İdil yazdı
Fikri Sağlar Kültür Bakanı. Emre Kongar da Müsteşar...
Mithat Sirmen Dış ilişkiler Genel Müdürü...
Ben de, gazetecilikten memurluğa terfi etmiş biri olarak, Telif Hakları ve Sinema Genel Müdürlüğü’nün başında oturuyorum.
Oturuyorum oturmasına, alışamadığımdan olsa gerek, açıkçası hiç ayık dolaşmıyorum.
Telif hakları Türkiye’nin en büyük sorunlarından biri haline gelmekte. Korsan yayınlar artmış, video kasetler yerini yavaş yavaş CD’lere bırakıyor, ama Kültür Bakanlığı’nın bu konuda ciddi bir hazırlığı yok.
Aslında yalnızca Kültür Bakanlığı’nın altından kalkabileceği bir iş de değildi o sıralar telif hakları konusu. Konu Belediye Yasası’ndan tutun da, İçişleri Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve hatta Basın Yasası’na kadar çok geniş bir alanı kapsıyor.
Nitekim, 5846 sayılı Telif Yasası hala bir ayağı topallayan bir yasa olarak ortalıkta dolaşmakta.
İşte tam CD’lerin telif hakları için baş belası olmaya başladığı, dünyanın bu konu için yoğun çaba gösterdiği sıralarda Müsteşar Emre Kongar makamına çağırdı.
Telif hakları konusunda ABD Ticaret Bakanı’nın, Fikri Sağlar’a bir mektup gönderdiğini, Elçilikten yetkili bir “özel temsilci”nin mektubu kendisine teslim edeceğini, aynı şekilde Dış ilişkiler Genel Müdürü Mithat Sirmen’i de çağırdığını söyledi Emre bey.
Akşamüzeri odasındaydım. Mithat ağabey de gelmişti. Mithat Sirmen’i gazetecilikten tanıdığım için, onunla hiç “müdür-memur” ilişkimiz olmamıştı.
Şimdi adını anımsamadığım ABD’li temsilci ile Emre bey hararetli bir konuşmaya girdiler telif hakları konusunda. Müsteşar arada bir bana ve Mithat Sirmen’e dönüp, konuşmasını onaylatıyordu, ama işin doğrusu ben pek de ilgilenmiyordum konuşulanlarla.
Sonunda ABD’li özel temsilci süslü bir zarf içinde, ABD Ticaret Bakanı’nın mektubunu, Fikri Sağlar’a iletilmek üzere Emre beye teslim etti.
Emre bey Mithat Sirmen’e dönüp, “Yahu Mithat,” dedi. “Sn. Bakan İngilizce bilmez biliyorsun, şunu hemen bir çevirelim de, Bakan beye sunalım.”
Mithat ağabey hemen, “Sn. Müsteşarım,” diye itiraz etti. “Konu bize yabancı. Telif hakları konusu genel müdürlüğün işi. Mümtaz’ın bu konuda çok iyi çevirmenleri var. Hemen hazırlar, size gönderirler.”
Emre beyin de aklı yatmış olmalı ki, mektubu bana uzattı.
Saat 17 sularında Necatibey caddesindeki Genel Müdürlük binasındaydım. Daha yerime henüz oturmuştum ki, telefon çaldı. Arayan Emre Kongar’dı.
“Mümtaz,” dedi davudi sesiyle, “biliyorsun mektup çok önemli. Bakan beye hemen sunmamız gerekiyor. Çeviriyi hemen istiyorum. Hemen!”
“Peki,” dedim gerekli nezaket cümleleriyle birlikte ve gerçekten konuya hakim çevirmenleri yanıma çağırdım. İki dakika sonra Günay (şu anda telif haklarından sorulu genel müdür yardımcısı), Özlem ve Esra odaya girdiler.
Odaya girdiler girmesine, ama ben mektubu bir türlü bulamıyordum.
Ceplerime, elimdeki dökümanlara, makam aracına, geçtiğim yerlere, yoldayken uğradığım masalara...
Her yere baktığım halde bulamadım.
Çevirmenler evlerine gitti, saat 18’i geçti, ama mektup ortada yoktu.
Tam o sırada Emre Kongar yine aradı ve mektubu sordu.
“Sn. Müstaşarım,” dedim yalan söylemeye hazırlanarak, “Mektup hassas bir mektup. Çevirmenler hala üzerinde çalışıyorlar, ardından da benim okumam gerek. En ufak bir yanlış yapmamamız gerekiyor. Yarın sabaha hazır olacak efendim.!
Kısa bir sessizlikten sonra, Emre bey, “Sabah sekizde masamda istiyorum,” diye gürledi.
Yeniden aramaya başladım mektubu, ama ne mümkün.
Sonra aklıma, Emre beyin odasında unutmuş olabileceğim aklıma geldi. Emre beyin de sırf bu yüzden beni sıkıştırdığı...
Akla yakın tek ihtimal buydu.
Bu durumda mektubun sabah saat sekizde Emre beyin masasında olma ihtimali de kalmıyordu.
Ertesi sabah Emre bey sekizde aramadı, ama dokuzu biraz geçe aradı.
Ben ise işimi önemli ölçüde halletmiştim.
“Öğlene doğru yanınızdayım Sn. Müsteşarım,” dedim. Yine karşıda bir sessizlik oldu ve telefon kapandı.
Bir saat sonra yeniden aradı. Yine öğlene doğru yanında olacağımı söyledim. Mektup çevirideydi çünkü.
Sabah işe gelir gelmez ABD Büyükelçiliği’nde bir ara birlikte çalıştığımız bir arkadaşımı aradım ve sıkıntımı ona anlattım. Bu tür mektupların “kripto” yoluyla geldiğini ve bir örneğinin de elçilikte olduğunu biliyordum.
Arkadaşım biraz “mırın-kırın” ettiyse de, yarım saat içinde mektubun orijinal halini gönderdi.
Gerisi de çevirmenlerin elindeydi zaten.
Gerçekten öğleye doğru, elimde çeviri Emre Kongar’ın karşısındaydım.
Odasına girdiğimde Emre bey önündeki dosyaları imzalıyordu. Girişime de pek aldırmamış gibiydi. Başını kaldırmadan, “Evet?” dedi.
“Mektubun çevirisini getirdim Sn. Müsteşarım,” dedim.
Dehşetle dosyalardan kaldırdığı koca gözlerini gözlerime dikerek: “Ne mektubu?” diye sordu.
Artık işi iyice anlamıştım ve keyfini çıkarıyordum.
“ABD Ticaret Bakanı’nın mektubu Sn. Müsteşarım. Dünden beri kaç kez istemiştiniz hani?”
Emre bey bir süre yüzüme baktı. Gözlerimi kaçırsam, hemen yandaki çekmeceye bir göz atacaktı sanki.
Bir an sonra ben de, o da oyun oynamayı bıraktık.
“Bana bak,” diye gürledi. “Ben seni biliyorum. Sen mutlaka bu mektubun bir kopyasını elçilikten almışsındır!”
“Ben gazeteciyim efendim,” dedim.
“Bir daha yaparsan bacaklarını kırarım,” dedi babacan bir ifadeyle.
İkimiz de birbirimize gülümsedik, ikimiz de kendi yalanlarımızı içimize gömdük.
5,625 Bu habere tepkiniz:
Emre Kongar Fikri Sağlar