Anasayfa / Motive Olmak / İtiraf Ediyorum!
Yazar: Özgür ŞAHİN Kategori: Motive Olmak 18 Ağustos 2009	8 Yorum
Ne kadar farkındalar bilmiyorum, ancak, koçluk yaptığım kişiler bana, benim onlar için açmaya çalıştığım kapılardan çok daha fazlasını açıyor.
Kimin kime katkısı daha fazla, tartışılır.
Şaka bir yana, hayat bir terazi değil sonuçta. Olsa olsa bir öğrenme süreci olur, ancak buna da ömür yetmiyor. Keşke, öğrendiklerimizi uygulayabileceğimiz bir başka hayatımız daha olsa!
Varsa da o ‘başka hayatı’ beklemeden, sizlerle şimdi paylaşmak istiyorum kendime dediklerimi:
– Sonraları ‘şimdi’ yapsam.
Aklımdan duş almak mı geçti, hemen alsam. Bir arkadaşım mı aklıma geldi, hemen arasam. Dışarı çıkıp biraz yürümek mi istedim, hemen yapsam. Çünkü biliyorum, 10 dakika sonraya ertelersem bunların hiçbirini yapmayacağım. Zaten ertelemeyip hemen yaptığım her şey için “iyi ki” yapmışım demiyor muyum?
– Kötü giden bir ilişkiyi ‘hemen’ sonlandırsam.
Bir şey iyi gitmiyorsa, zaten bunun bir zamandır farkında olduğumu varsayıyorum. Kurtarılma şansı olsaydı veya bunun için benim yeteri kadar isteğim olsaydı veya onun da samimi niyeti olsaydı; zaten bu iş, bugün, bu kadar kötü olmazdı. O zaman eziyet bitsin hemen. Hayat bunları dert etmek için çok kısa. Ama tüm bunlardan önce yüzleşmem gerek kendimle.
– Tutkumu arasam, bulursam da sarılıp sarmalasam.
Hayatımın son 24 saatine kadar bulamayacağımı bilsem bile tutkumu aramaktan vazgeçmemekten bahsediyorum. Çünkü biliyorum, o 24 saat bir ömre bedel olacak. Zaten tutkumu bulamazsam bile, ‘arayış süreci’ bana yeteri kadar beslenme kaynağı. Bulduysam da onu, uğruna her şeyi (ama her şeyi!) feda etmekten çekinmemem gerek.
İlgili Yazı : Değişim Sorularla Nasıl Başlar?
– İşim hobim olsa. Hobim de tutkum.
İş hayatı ve özel hayat diye bir ayrım yok; hayat tek. İki ayrı kişiyi oynamak yerine, işim tutkum olursa, her sabah uyandığımda “iyi ki nefes alıyorum” diye uyanırım. Para kazanmak için eşek olmak veya başkalarının gözünde başarılı olmak nereye kadar? Bir ömür geçiyor.
– Birilerini çok sevsem ve gizlemesem.
Sevdiklerimle gurur duymak bu. Çicek, böcek, köpek, arkadaş, kardeş, aile veya sevgili… Her neyse. Sevgi içimde sürekli büyüyen bir olgu. Saklayıp daraltacağıma kendimi, haykırırım, hem de her gün. Bir şeyler becermek için planlar yaparken, kaçırdıklarıma değmez bu hayat.
– Tüketmek yerine vermeyi öğrensem.
Sahip olduklarımın bana sahip olmasına izin vermemek; öncelikle bunu iyice anlamalıyım. Zamanla hep daha büyüğünü, daha pırıltılısını istediğimi farkettim. Oysa hep benden daha fazla şeye sahip olan insanlar oldu bu hayatta. Olacak da. Ve diğer insanlara daha fazla vermeye başlamam gerek hemen. Verdiğim şey tutkum olursa da yemem yatarım yanında!
– İçimdeki çocuk hiç büyümese.
Herkes onu büyütmeye ve hatta öldürmeye çalışıyor. İzin vermeyeceğim. Benim özüm o çünkü. Eğlenceli, oyuncu, meraklı, yaratıcı olan ben değilim ki; içimdeki velet. Tutkumu bulup yaşatacak olan da o.
– Değiştiğimin farkındayım, başkalarının da…
Neredeyse her yeni güne bir şeylerim değişerek uyanıyorum. Sadece fiziksel değil, sevdiğim şeyler de, karakterim de… Ufak şeyler belki, farkedilmesi o yüzden zor. O ufaklıklar üst üste binince, değişiyorum işte. Bu çevremdeki kişiler için de böyle. O değişimleri gözlemleyip, anlayabilmem ve hatta -sevdiklerimde- kabullenip, yönetmeyi öğrenmem gerek. (Sahi, bu durumda beni Tunç yapan ne, bende değişmeyenler mi?)
İlgili Yazı : Değişimi kucaklamak
– Rahat ol Tunç!
Bu evrende çok ufağım. Ömrüm de çok kısa. Artan nabzım kızdığımı gösteren en iyi sinyalse, o zaman işe yarasın o alarm. Çünkü sinirlenmekle kalıyor ve değiştiremiyorum hiçbir şeyi o kızgınlıkla. Ayrıca kızgınlığıma vurulan hiç bir kız da çıkmadı henüz karşıma
– Haklı olmayacağım.
Haklı olmam demek, bir başkasının haksız olmasını gerektiriyor. Oysa kimse köşeye sıkıştırılmaktan, dayak yemekten keyif almıyor. En eleştiriye açık olanların dahi zihninde benden ne öğrendiği değil, yediği dayak kalıyor. Halbuki koyabilsem kendimi onun yerine, hissedebilsem ne hissettiğini; çok daha kazançlı çıkmaz mıyız bu işten? Basit yaşamak gerek bu hayatı, basit…
– Nefesimi kesecek anlar çoğalsa.
Yaşadığımı hissettiğim, iyi ki şu an nefes alıyorum dedirten anlar. Ve onlar hep etrafımda, görüş alanımda. Yeter ki tembellik etmeyip, görmeyi becerebileyim.
– Geride nasıl bir miras bıraksam?
Mal, mülk, para mı? Asla! Bu, olsa olsa, hayatına dokunduklarımın mutluluklarına, yaşamdan keyif almalarına katkı sağlamış olmak olurdu. Hatta, FMK gibi oyunların dünyada yayılıp, hiçbir zaman bilmeyeceğim kişilerin de yüzlerinin gülümsemesi olurdu. (Kendi adıma ise, hayattayken, “geleceğini biliyordum” diyebileceğim birilerinin olması uğruna doğru adımları atabilmiş olmayı diliyorum.)
Şimdilik aklıma gelenler bunlar oldu. Eksiğim çok, farkındayım.
Siz de kendi hayatınızda ‘açtığına emin olduğunuz’ anahtarlarınızdan, paylaşır mısınız şimdi burada bir iki tanesini?
Kaynak : Tunç KILINÇ / fikiratolyesi.com
cok sevmek değişim fikir atolyesi gerideki miras gizlememek itiraf ediyorum kotu giden iliski tuketmek tutkuyu aramak vermek	2009-08-18
Etiketler:cok sevmek değişim fikir atolyesi gerideki miras gizlememek itiraf ediyorum kotu giden iliski tuketmek tutkuyu aramak vermek
Önceki: Seyduna ile Şahrud : artık birbirlerinin kışında bile yoktular
Sonraki: Gazete olmazsa olmazınız mı?
12:07 / 18 Ağustos 2009
çok güzel olmuş…defalarca okuyup ezberlemek istiyorum :)
15:41 / 18 Ağustos 2009
23:43 / 18 Ağustos 2009
Keske bu sorulari insan her daim sorabilse ve uygulayabilse
10:12 / 20 Ağustos 2009
Yazıyı okuyunca birden aklıma brad pitt’in oynadığı benjamin button’ın tuhaf hikayesi filmi geldi.hayata tersten başlamak,yaşlı dünyaya gelip bebek olarak ölmek,saçma ama belki ozaman keşkelerim az iyikilerim çok olurdu.belli bir yaşa geldiğimde oturupta hayatımın muhasebesiyle,mizanıyla uğraşmak,keşkeler içinde ölmek istemiyorum.anı yaşamalı,şimdi olması gerekenleri sonraya ertelememeli,motivasyon veren,enerji yüklü bir yazıydı.teşekkürler…
16:37 / 21 Ağustos 2009
Yazınızı çok beğendim.başarlar dilerim.bende yazlar yazmak istiyorum ama çok fala bigisayar bilmiyorum.
12:10 / 7 Eylül 2009
Herzamanki gibi güzel gerçek şeyler yazılmış tebrikler iyiki sizi buldummmm :)
8:20 / 6 Ekim 2009
Aynı seylerdn bende sikayetciyim sevgiyi gizlemek hayatı sürekli ertelemek nereye kadar..