Spor Locası: Haziran 2012
Tour'un başlamasına sadece bir gün var ama hala havasına giremedim. Aslında bayağı okudum. Ama sıcaktan mı, işlerden mi nedir, klavyenin başına geçip bir şeyler yazamadım. Aradan bir şirket Genel Kurul'u, iki İtalyan iş arkadaşı, bir Bursa seyahati, 2 müşteri akşam yemeği, 2 yarı final maçı çıkarmış ama yazıyı hala bitirmemişim. Olacak şey değil. Ya şimdi ya hiç. Vatan yahut Silistre... Fransa Turu'muz bu sene Liege'de başlayacak. Yarışın en dikkat çeken özelliği -3 etaba yayılmış olarak- 100 km’lik bireysel zaman karşı mücadelenin olması. Genel Klasman denklemini tamamen değiştirecek bir hamle bu. Bu sene Sarı Mayo'nun çok iyi TT koşan birilerine gideceği kesin gözüküyor.
İlk olarak elbette 6,4km'lik prolog koşulacak. Ertesi gün, Liege-Seraing (198 km) etabı var. Philippe Gilbert'in çektiği fırça sonrası bu etabın parkuru paşamıza uygun hale getirildi; yani son kısma sert ve kısa bir yokuş kondu. Ama PhilGil bu sene hörgüçten yiyor, daha herhangi bir zaferi yok. ASO'nun hep hakir gördüğü Alejandro Valverde, artık her şeyi kazanmaya başlayan Peter Sagan yada Simon Gerrans tipi sporcular finişi önde göğüsleyebilir. Ertesi gün de Belçika'da olacağız (Visé-Tournai, 208km). İlk sprint finiş bizi bekliyor. Mark Cavendish'in TdF'da 21. zaferi mi olacak, yoksa Peter Sagan (Liquigas) Yeşil Mayo yolundaki ilk puanlarını mı alacak kestirmek zor. Cavendish olimpiyat altın madalyasını düşünerek yarıştan ikinci hafta sonunda ayrılabilir. Dolayısıyla çabuk çabuk bir iki etap kazanmak isteyeceğini tahmin etmek zor değil. Sagan'ın sürati şimdilik sadece Cav'a yetmiyor. Ancak Slovak Yeşil Mayo'nun en güçlü adayı. Fransa topraklarına girdiğimiz ilk etap (Orchies-Boulogne-sur-Mer, 197km), son bölümde hem rüzgar hem de habire çıkıp inen profiliyle çok ilginç olacak. Prudhomme geçen sene çok keyif veren uygulamasını bu sene de devam ettiriyor. Yarışın ilk haftasına sadece sprint etapları değil, sürprizlere açık kısa yokuşlarla biten parkurlar da koyarak etapların heyecanını, rekabeti ve seyircinin ilgisini canlı tutuyor. Yarış 700 mt ve %7.4'lük bir yokuşla bitecek. Abbeville-Rouen (214,5km) sprinterler için düşünülmüş. Ancak yarışın ilk bölümü deniz kenarında ve muhtemelen rüzgar altında geçecek. Team Sky'ın, liderlerini geride bırakmamak adına, ön tarafta tempo tutmaları beklenebilir. Sarı Mayo’yu taşıyan takımın da Sky'a yardım etmesi gerekir (tabii kaçış grubuna adam sokmak gibi bir tuhaflık yaşanmazsa). Ertesi günkü etap da Jacques Anquetil'in şehri Rouen'den başlayacak ve yine sprint finişle bitecek (benim için Anquetil'in mezarını ziyaret eden Emre Günsal'a bir yıl gecikmeyle de olsa teşekkürlerimi sunarım). Hazır Britanya Adası'na bu kadar yakınken, Cavendish ikinci etabını da kazanıp feribotla karşıya geçerse Wiggins pek sevinir aslında. Bu sene, Team Sky'ın kadrosu Paris'te Sarı Mayo'yu kazanmak için tasarlanmış durumda. Fakat Cav'in varlığı bu görevi zorlaştırıyor. Wiggo ve Cav'a aynı anda bakıcılık yapmak çok zor olacak. Dave Brailsford ve Sean Yates’in yarış sürerken almaları gereken yaşamsal kararlar var. Wiggins bir kaza bela yaşamazsa "FEDA" edilen bir dünya şampiyonu görebiliriz. Yine de bu kadar erken beklemiyorum.
Burada Dave Brailsford için de bir not düşmek gerekir. 4 sene önce Sky Team kurulurken Brailsford “Beş sene içinde bir İngiliz’in Fransa Turu’nu kazanmasını amaçlıyoruz” demişti. Sizi bilmem ama ben “Ne İngiliz mi? Saçmalama lan!” demiştim. Türk gibi başla, İngiliz gibi bitir demişler. Daha üçüncü sezonunda hedefe çok yaklaştılar. Sky’ın İngiliz takım lideri yarışın en büyük favorisi olarak Tour’a başlayacak. Brailsford bir yönetici olarak işini yapmış demektir. Bundan sonrası, şans, kader, talih, kısmet gibi yönetilmesi zor parametrelere kalıyor… Kendisine şapka çıkarıyorum. Helal keltoş!! Dave Brailsford'dan vizyon, misyon, strateji pozu
41.5 km’lik ITT’de sert yokuşlar yok ama oldukça teknik bir parkur düzenlendiği belirtiliyor. Fabian Cancellara, Tony Martin ve “Garmin Boys”un katılımlarıyla etap dereceleri belirlenecek. Levi Leipheimer, Sylvain Chavanel gibiler de TT yetenekleri sayesinde klasmanda iddialı yerlere gelebilirler. Garmin Boys demişken, 5. yılında ilk kez Grand Tour kazandıktan sonra (Giro ‘12) takımın iştahı artmış gibi duruyor. Ryder Hesjedal, Giro’dan sonra TdF’a da takım lideri olarak geliyor. 1998’de Pantani’den beri Giro-Tour dublesi yapan yok. Tarihte de 12 defa başarılmış zor bir iş (3 x Merckx, 2 x Coppi,Hinault, Indurain, 1 x Anquetil, S. Roche, Pantani). Hesjedal bu devlerin ayarında bir sporcu mu, emin değilim açıkçası. Onun ilk yapması gereken Giro sonrası dinlenip tekrar formunu artırmaya çalışması olacaktı. Ülkesi Kanada’ya dönmeden Girona’da antrenmanlarını sürdürdü. Ryder, Planche des Belles Filles’e kadar zaman kaybetmeden formunu artırıp, ertesi günkü ITT’de de makul bir derece yaparak potaya girmek isteyecek. Alpler ve Pireneler’i her defasında ön grupta geçebileceğinden şüpheliyim. Üstünde hiçbir baskı olmaması büyük bir avantaj elbette. İlk 10’da bile yer alsa “Aferin” alacak. Ama bu senaryo işlemez ve Alpler’de geri kalırsa, takım arkadaşı Tom Danielson veya C. Vande Velde için çalışmaktan yüksünmeyecek. Giro şampiyonunu Tour’a getiren Vaughters Fransa topraklarında harika bir PR yapma şansı yakaladı. Hesjedal kazanmasa bile başarılı olursa çok akıllıca bir karar vermiş olduğunu kabul edeceğiz.
Albertville’den başlayacak 11. Etap, Fransa Turu sevdamın vücuda gelmiş hali. TV başında seyretmek için tasarlanmış harika bir Alp parkuru. Elde serin bir içki, karartılmış bir oda ve kulağa fısıldanan aşk sözleri: Madeleine, Croix-de-Fer, Mollard ve La Toussuire. Oui, oui!!! İtiraf edeyim, Alpler’i Pireneler’e tercih ediyorum. Daha şefkatli, çekici buluyorum. Hele Col de la Madeleine! Oflaya poflaya çıkılan yokuşun zorluğu aklıma bile gelmiyor. Tam tersi. Güzel bir kadının, inci kolyeyle bezenmiş zarif, upuzun boynu ve ilgili ihtimalleri düşündürüyor bana… Daha önce Jura Dağları’nda eşindiğimiz için, bu yıl Alpler’i çabuk geçeceğiz. Hatta Pireneler bile zamana karşı etapları gölgelemesin istenmiş sanki. 12. Etap’ın başında iki tane sert yokuşla bitiriyoruz. 13. & 14. Etaplar Pireneler’e geçiş işlevi görecekler. Bir tanesi 14 Temmuz’a denk geldiğinden (St. Paul-3-Chateaux – Gap d’Agde) Fransızlar yine duaya çıkacaklar. Finişten 16 km önce kat. 3 bir yokuş var. FdJeux, Cofidis ve Europcar’dan ataklar gelmesi kaçınılmaz ama sprinterlere de kalabilir. Limoux-Foix (191km) etabında ciddi iki yokuş var. Özellikle Mur de Peguere son 3 km’si % 13’lük eğimiyle oldukça can yakabilir. Hoş etap sonuna daha 40 km olduğundan kayıplar engellenebilir ama Alpler’in yorgunluğundan çabuk kurtulamayanlar geri kalırlarsa GK talihlilerinin sayısı azalabilir.
O saate kadar Genel Klasman ne halde olacak bilemiyoruz. İtalya Turu’na göre çok daha fazla isim var. Yazı bitiyor ama daha adlarını bile anamadığım ne pehlivanlar var aslında. Samuel Sanchez (Euskaltel), Vincenzo Nibali (Liquigas), Jurgen vd Broeck (Lotto-Belisol), Denis Menchov (Katusha), Janez Brajkovic (Astana) ve Robert Gesink (Rabobank) gibi çok yetenekli sporcular her an ortaya çıkıp tüm gidişatı değiştirebilirler. 19. Etap 53 km’lik, dümdüz bir saate karşı. Tamamen güce dayalı. Bir saatin biraz üstünde bir süre boyunca gücünü, iradesini iyi kullananın rakiplerine ciddi farklar atması mümkün. Saate karşı disiplini ne yazık ki seyredene büyük keyif veren bir gösteri değil. Ama yarışın hası. Saklanacak yer yok, rüzgardan koruyacak domestik yok. Sadece yarışçı, bisiklet ve Einstein’in bile yavaşlatamadığı zaman var. Zaman bir nehir gibi akıp gidiyor. Bir bakacağız, 22 gün geçmiş olacak. Biz sıkıcı hayatlarımıza geri dönerken, hafızamızda bir sürü yeni Fransa Turu anısı yerleşmiş olacak. Ne diyor Roger Waters: Sun is the same/In the relative way/but you’re older/shorter of breath/and one day closer to death… Atın ölümü arpadan olsun. İyi eğlenceler.