Bekar Anne: Mart 2012
Toplantılar ve sezon başı yoğunluğundan dolayı yazamıyorum yine. Bu aralar yine oğlum haricinde iş, spor, dizi izleme (sevdiğim TerraNova bu aralar. Bayılıyorum yeniden hayat kurma temasına) ve yemek bloglarını karıştırmakla vakit geçiriyorum. Baharla beraber kendimi yeniliyorum. Oğlumun ve arkadaşım Nen'in itirazlarına rağmen belime uzanan saçlarımı kısa kestirdim. Artık gece kendi saçlarıma dolanmış halde uyanıyordum, her sabah duş aldığım için çok yoruluyordum ve ofiste temizlik yapan ablanın yerdeki saçlar yorumlarından sıkılmaya ve ablaya üzülmeye başlamıştım. Fena olmadı sanırım çünkü Nen ve Oğlum beklediğim gibi tepkiler vermediler yeni görüntüme.
Geçen akşam oğlumla muhabbet ederken onun bebekliğiyle ilgili, özellikle yaramazlıkları ile dolu olan, hikayeleri dinlemeye bayıldığını anladım. Oğluma yoldan geçen arabaların müziklerini duyduğu anda yolda durup dans ettiğini, 3 yaşındayken hiç yanından ayırmadığı oyuncak ayısını arkadaşı ile kreşin kum havuzuna gömüp öğretmenine arattırdığını, yatağına kremimi bir güzel sürdüğünü anlattım. Güle güle dinledi. Bebeklik anılarını dinlemekten bu kadar keyif alan birini daha görmedim ama sonra anladım. Ben belki sevmiyorum geçmişi dinlemeyi çünkü mutsuz bir çocukluktu çoğunlukla. Hatırlamak istemediğim kavgalar vardı bizim evde. Annem için ben hep bir yüktüm. Nesini dinleyecektim ki. Kızgınlıklar, suçlamalar, şiddet dolu günlerdi çoğunlukla. Vardı tabii güzel anlarımız da. Sanırım o anları hatırlamak için belleğimi zorladığımda, oğlumun hisettiği duyguya yaklaşıyorum ama sonra yeniden kaçıyor. Mesela ailecek çıktığımız tatil vardı. Marmaris'e gitmiştik. Ormanın içinde ahşap evlerin olduğu bir kamp vardı ama sonra babam kavga çıkarmıştı, mutsuz dönmüştük tatilden. Annemin o güne ait bir fotoğrafı bile var. Çevresinde çocukları gülmeye çalışıyor ama annem mutsuz, üzgün. Bunun gibi bir sürü anı! Şimdi babam yok hayatımızda, bizi böyle etkileyen insan çekti gitti hayatımızdan!
Bir zamanlar vardı, eskilerde kaldı... hep birileri oldu hayatımızda eskilerde kalan; değil mi? Öyle olmuyor mu genelde de zaten. Birileri hayatımıza giriyor, çıkıyor.
AMAAAA... Ne olursa olsun hayat çok güzel, sevgi dolu ve tüm adaletsizlikler, yalanlar, kandırmalara rağmen şu anımız güzel olsun ki her gün mutlu anılar kuralım!
Eskilere dair anlatacak çok hikaye var. Uzak geçmiş, yakın geçmiş... Fakat şimdi zamanı değil. Sırası gelince uzun uzun yazacağım.
Daraldım bağırmak iyi geldi.
Bu arada kendimi bir kere daha ayakta alkışlıyorum, yatak aldım!!!
Boyun ve bel fıtığına ramak kala, 178 cm boyumla salondaki 3'lü koltuğa sığmaya çalışmaktan bıkıp indirimden çift kişilik, kasalı masalı, başlıklı maşlıklı, sapa sağlam bir yatağım oldu!
Hayat öyle veya böyle devam ediyor, bahar geliyor! Oğlumla ilgili de Allaha şükür bir sorun yok. Herşey yolunda gidiyor sanırım!
İşe devam etmem gerekiyor, toplantılı yoğun günler beni bekler. Paylaşmak istedim, paylaşıyor ve kaçıyorum:
Öyle bir yağmur ki yağan şu anda yaşadığım bu şehirde,
yorgun hissettiğimden olsa gerek
altına girsem de yıkasa beni, arındırsa...