Çok büyük fanı olmasam da sevdiğim serilerdendir MIB. Bu film de vizyona girmeden önce fragmanını bir iki kez izleyip ‘aaa hiç de heyecan verici değil lan’ falan demişliğim, ilk iki filmi tekrar bi izleyip ön hazırlık yapıp ‘aaa ilk iki film de hiç tat vermedi yahu’ diye şaşırmışlığım da var ama Will Smith bu, boru değil! Zaten kendisi filmin “en”, ve maalesef “tek” kayda değer artısı. Filmde iki tane 30 dakikalık ‘tempo sorunlu’ sekans var. En başta tanıtılan kötü uzaylı ilgi çekici değil, ilk iki filme nazaran fena olmayan hikaye bir iki yerde feci kopuyor ve ikinci yarıda dahil olan yan karakterler falan inanılmaz anlamsız. Hal böyle olunca, kendinizi Josh Brolin ve Will Smith’in kusursuz oyunculuğunda güzel mimik ve espri arayıp filmden zorla keyif alırken bulabilirsiniz. Bence izlenmese de olur ama illa izlemek istiyorsanız da arkadaşınızla gidin ki, kaçırdığınız az ve öz esprili anda yanınızda o anı sizin için yakalayacak biri olsun! Lady Gaga esprisini kaçırmamalısınız çünkü!
kim yazmış: Armageddon zaman: 00:14:00 Hiç yorum yok:
Etiketler: Josh Brolin, Men in Black 3, Uzaylı, Will Smith
Sam Worthington muhteşem bir yüz. Onun oynadığı filme insan ister istemez ilgi göstermek zorunda kalıyor. Avatar, dünyanın en kötü filmi Clash of the Titans (Titanların Savaşı) ve yüzyılın en kötü Terminatör filmi gibi devasa yapımlarda boy göstermesi bir yana, iyi oyunculuğu bir yana, enfes suratı bir yana. Nicolas Cage’i ele alalım. O nasıl hem çirkin hem de boktan oyuncuysa, bu da tam tersi. Oldu mu bu karşılaştırma? Sanmıyorum. Neyse. Filmin konusu şu:
Hassktr, filmin 'konusu şu' diyip paragraf mı bitirilir olum. Olmadı, baştan. Filmin konusu şu: Haksız yere hapis yatmış bir polis, intihar etmek için bir New York gökdeleninin yirminci katına çıkar. Ama aslında intihar etmek istemekte midir, yoksa asıl planı gizleyebilmesi için bir oyun mudur? Aksiyon ve ilk yarım saatte çok iyi işleyen dağınık anlatım finale kadar çok iyi tırmandırmış gerilimi. Müzikler falan da mükemmel. Ed Harris ve Elizabeth Banks gibi isimler de kadroda. Filmin finali biraz fazla beyinsizce, ama genel gidişattan alınan o ‘Amerikan aksiyon dizisi’ tadından ötürü bu kusuru yok sayabilirsiniz diyorum. Tam bir ‘ovvv adamım, çıldırmış olmalısın’ pop corn eğlencesi.
kim yazmış: Armageddon zaman: 00:10:00 Hiç yorum yok:
Etiketler: Aksiyon, Ed Harris, Elizabeth Banks, İntihar, Man on a ledge, Polis, Sam Worthington
Wes Anderson’ın yönettiği ve R.Coppola ile birlikte yazdığı Moonrise Kingdom, tam bir yıldızlar geçidi. Bruce Willis, Bill Murray, Edward Norton ve kısacık rolüyle ağzımıza bir parmak bal çalıp kaçan Tilda Swinton (bu deyimin artık değişmesi lazım, 'bal' çok demode olmadı mı artık? yerine 'nutella' deme vaktimiz geldi de geçiyor bence) bir yana, filmin ana karakterlerini canlandıran 2 çocuk oyuncu bir yana. 90 dakika boyunca bu mütevazi ama kusursuz oyunculuk gösterisini izlerken filmin sonuna nasıl geldiğinizi anlamanız güç olabilir. Filmin hikayesi de, anlatımı da son derece naif; 60’lı yılların Amerika kırsalında yaşayan başarısız bireyler, ebeveynler ve onların çocukları. Bu çocuklar toplum içinde ‘tuhaf’ bulundukları için dışlanmakta, dışlandıkça hırçınlaşmakta, hırçınlaştıkça daha da uzaklaşmakta ve en sonunda çareyi ortadan kaybolmakta bulmaktadır. Genelde masalsı ve şirin bir anlatımı olsa da, bazı yerlerde kahkahayı bastıracak kadar da komik. Yanımda Güzin Hanım film boyunca kıkırdayışıma sinir oldu mesela. Ha, gülünce ses tonum ‘kesimden canhıraş kaçan bir tavuğa’ dönüştüğü için de sinir olmuş olabilir, bilemiyorum :) Özellikle dünya film tarihinde görüp görebileceğiniz en şirin ‘kulak delme ve küpe takma’ sahnesi için bile bu filmi kesinlikle izlemelisiniz. Bu filmle ödüle doyamayasın e mi Anderson.
Dördünüzü de yerim lan
kim yazmış: Armageddon zaman: 15:40:00 Hiç yorum yok:
Etiketler: Bill Murray, Bruce Willis, Edward Norton, Moonrise Kingdom, Tilda Swinton, Wes Anderson
Amerikan filmlerinde çok sık karşılaştığımız 'sporda başarılı ama kafası basmayan yakışıklı' ve 'akıllı ama şişko, kızların ilgisini çekemeyen' liseli genç stereotiplerin üstünden ekmek yemeye çalışan, uzun süresine rağmen nadiren sıkan, ortalamanın üstünde bir komedi 21 Jump Street. Bu bahsettiğim ikili, aynı polis departmanında çalışırken partner olurlar ve ilk görevleri gereği mezun oldukları liseye gönderilirler. Kimliklerini gizli tutup, birer lise öğrencisiymiş gibi arkadaş çevresi edinip, uyuşturucu trafiğini önlemeleri gerekmektedir.
Filmin başlarındaki 'başarısız polis' tripleri inanılmaz eğlenceli. Kahkaha üstüne kahkaha attım resmen. Sonrası biraz tekdüzeleşiyor maalesef; evde parti sahneleri, okuldaki geyikler ve komiklikler, beklenen 'ağır çekim komik anlar', sona doğru iyice tırmanan aksiyon vs hep bildiğimiz şeyler. Ama bu, filmin güldürmediği anlamına gelmez tabii. Başlarında güldüğüm kadar ortalarında ve sonlarında da gülmeyi dilerdim ama mesela beden eğitimi öğretmeninin kopmuş penisini görünce verdiği tepki kesinlikle görülmeli :) Veya güvercinli limuzin sahnesi, enfesti o da :) İyi iyi, Jonah Hill ve herifin oynadığı her filmde karakterini küçük düşürdüğü anlardaki 'çocukluğa ve travmalarına geri dönüş' samimiyetinin hatrına 10 üzerinden 6 değil, 7 veriyorum. Mucks.
kim yazmış: Armageddon zaman: 15:34:00 1 yorum:
Etiketler: 21 Jump Street, Jonah Hill, Liseli Polisler
kim yazmış: Armageddon zaman: 14:58:00 3 yorum:
kim yazmış: Armageddon zaman: 14:46:00 Hiç yorum yok:
kim yazmış: Armageddon zaman: 18:01:00 Hiç yorum yok:
kim yazmış: Armageddon zaman: 02:35:00 Hiç yorum yok:
Etiketler: Battleship, Öbür Dünyadan, Rihanna, The Awakening, Yorum
Gerçeküstü / Chronicle: Perdede çok iyi kotarılmış görsel efektleri için, el kamerasının o "tehlikenin tam ortasında" hissini bir iki yerde çok iyi verdiği için, beklemedikleri bir anda süper güçler edinen 3 arkadaşın başlarına gelebilecek şeyleri en doğal ve gerçekçi haliyle anlattığı için, uçma yeteneklerini ilk test ettikleri an ve başardıkları anın orgazmik keyfi için, tüm klişeleri başarıyla yerine getirip (gerçi New York veya San Francisco klişesi yok, bu sefer mekanımız Seattle), bazı yerlerde güldüren iyi esprileriyle keyifli bir pop corn seyirliği olduğu için izlenmeli.
Aksi takdirde her süper kahraman filminde çığır açan bir senaryo bekliyorsanız, her Hollywood filmine "aman bu da klişedir kesin" diye tereddütle yaklaşıyorsanız, içeriği derin filmler dışında sinemanın keyif vermediği düşüncesindeyseniz, denemeyin bile. Paranızı sevdiğiniz bir filmin DVD'sine, vaktinizi de Demirkubuz'un filmlerinde kapılara yüklendiğini sandığınız ama aslında olmayan anlamları anlamaya çalışarak harcamanız daha mantıklı olacaktır, bilginize.
Mahşer Günü / The Divide: Frontiers isimli 'efsane'den hallice filmin yönetmeni Xavier Gens'in son filmi. Yine stilize vahşet, yine mükemmel müzik kullanımı ve hatta yine bir saç kesme sahnesi ile karşı karşıyayız. Bu adamın saç kesme ile nasıl bir davası var, çözmek lazım. Film şöyle: New York'ta bir nükleer saldırı sırasında 9 yabancı, yaşadıkları binanın bodrum katına sığınırlar. Yıkım dışarda mıdır, yoksa birbirini tanımayan bu insanların sığındığı klostrofobik bodrum katında mıdır, 2 saat boyunca bunu izliyoruz.
kim yazmış: Armageddon zaman: 14:33:00 Hiç yorum yok:
Etiketler: chronicle, gerçeküstü, gri kurt, mahşer günü, the divide, the grey
Aslında çok film izlemedim, tamamen kendi beğenime göre seçtiğim filmlerdi bunlar. O yüzden 'allahım çok avrupai ve sıkıcı' filmleri genelde direkt eliyorum:)) Ödül kısmı pek umrumda olmasa da, izlediklerim arasından 'Yalnız Gezegen / Loneliest Planet'ın ödül almış olması güzel, çok beğendiğim bir filmdi. Kafkas Dağlarının hem huzur, hem de klostrofobik bir tedirginlik hissi veren manzaraları içinde, sürükleyici bir hikayesi olmasa da genç bir çiftin yabancı bir ortamda, yabancı bir rehberle ilişkisini, güven gel gitlerini gayet şık işleyişiyle beni baya sarmıştı film. Gittiğim diğer 20 kadar film arasından tekrar bahsinin geçmesinin gerekli olduğunu düşündüğüm filmleri de buraya yazdım, buyrunuz efem;
The Travelling Players / Kumpanya: 3 saat 50 dakikalık ’75 yapımı bir Angelopoulos transatlantiği. 2.Dünya Savaşı dönemi Yunanistan’dan geçen faşist ve komünist rejimi, şehir şehir dolaşan tiyatrocuların gözünden anlatan aşırı yorucu bir film. Alışageldiğimiz 'diyalog' çok az. Onun yerine şarkı var, marş var, balkondan halka seslenme var, kameraya dönüp 20 dakika konuşan oyuncular var. Salondaki insanların yarısı çıktı filmden. Ben direttim. Müsamere oyunculuğa, takip etmesi zor anlatıma, beni hiç çekmeyen Yunan müziklerine (akerdeon mudur ne zıkkımdır) rağmen beğendim de. Üç beş yerde çok feci dokunduruyor film. İnsanın budalalığını da çok güzel kafana kafana vuruyo böyle.
Monroe'nun en şirin anlarından birisi
Prens ve Şov Kızı / The Prince and the Show Girl: Beyazperdede ilk Marilyn Monroe tecrübem! Film vasatın çok üstünde diyemeyeceğim, bir yerden sonra büyük bir tempo sorunu baş gösteriyor. Fakat perdede Monroe varken film pek umrumda değildi açıkçası, kadını izlemek müthiş bir keyifmiş! Filmde karşıma ilk çıktığı an yüzümde kontrol edemediğim bir gülümseme oluştu, hatırlıyorum. Michelle Williams’lı My Week with Marilyn bu filmin çekimleri için İngiltere’ye giden Marilyn’in bir haftasını anlatıyordu, iki filmde birebir paralel sahneler görmek de çok şirindi.
Çöllerin Kraliçesi / The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert: Guy Pierce’lı, Hugo Weaving’li ve Terence Stamp’lı 94 yapımı bir müzikal / yol filmi. 2 Drag Queen 1 Travesti, Avustralya çölleri. Daha önce çok izlemiştim ama bir de sinemada görmek şarttı o enfes ötesi çöl karelerini, dansları ve kostümleri.
Baskın / The Raid: Dövüş / Aksiyon filmi deyip küçümseyerek geçilmemesi gereken bir yapımdı bu. Bir karesi için, 2 dakikalık bir kapışma için nasıl emek ve zaman harcandığıni anlatmam mümkün değil. Kareografiler, üzerine çalışılmış detaylar ve salonu tuhaf kahkaha ve keyif çığlıklarına iten 'bitmeyen final kapışması' ile izlemeye kesinlikle değer.
Brody de az ağlamıyor filmde
Kopma / Detachment: Ağlamaktan izleyemedim. Tamam kolay ağlıyorum ve ağlatmak pek de iyi gözle baktığımız bir kriter değil ama "dram" abi bu, adı üstünde. Acıtasyon yapmadan, Mahsun Kırmızıgül ekolünden bir anlatımı olmadan ağlatıyorsa iyidir:) Adrien Brody, Lucy Liu ve James Caan gibi çok pop corn duran bir oyuncu kadrosu var belki ama cinsel istismar konusunda, ebeveyn – ergen iletişimsizliğinde, öğretmenlerin sıkıntıları konusunda film nasıl acımasız... 'Anne baba olmanın bir ön koşulu olmalı, bunu evde denemeyin diye mesaj veren dersler olmalı' gibi çok iddialı ve tartışmaya açık bir ifade bile yer alıyor filmde. Festivalde beni en etkileyen film buydu.
bkz.: görsel zirve vol. 1
Şeytan Adasının Kralı / King of Devil’s Island: Islahevindeki ağır koşullar ve kötü muameleden kaçıp özgürlüğünü geri kazanmaya niyetli bir çocuk mahkum, zalim gardiyanlara ve müdüre kafa tutar ve bir direnişin tohumları atılır. Çocuk oyuncular kusursuz, Norveç kışı background buz gibi ve hikaye müthiş sürükleyici. İlk bölümlerin temposu yavaş olsa da sûürükleyici anlatım ve hakikaten enfes çocuk oyuncular sayesinde gerilimi,n tırmanmaya ne zaman başladığını fark etmiyorsunuz bile. Özellikle sonlara doğru çıkan ayaklanma, kaçış ve buz tutmuş denizden geçme sahnesiyle film zirve yapıp son derece tatmin olmuş bir şekilde gönderdi bizi salondan.
Güzellik / Skoonheid: Güney Afrika’da geçen bir ‘evli adamın bastırılmış eşcinselliği’ hikayesi. Boktan olur, bir iki hoş detayla süslendirilmiş sıradan bir ilişki filmi olur sanıyordum ama adamın takıntılarına, içinde ve dışında yaşadığı inkara ve geç gelen arayışına güzel odaklanmış, yakın çekimlerde sempati duymamakta zorluk çekerken anlamaya çalıştığımız François karakteri üzerinden derdini anlatmaya çalışan, bazı yerlerde insanın kanını donduran anlarıyla güzel bir filmdi. Sonunda yaşanan hadisede tüm salonun ağzı açık kaldı mesela.
Lal Gece: Reis Çelik veya İlyas Salman ile ilgili bir sıkıntım yok, filmin tek mekanda geçeceğini de tahmin ediyodum zaten, ona da hazırlıklıydım ama Salman'ın skandala doğru yaklaşan abartı 'sahne' oyunculğu ve filmden önce yapımcı ekibin de açıkladığı gibi 'bi liseden buldukları' küçük gelini oynayan kızın rezalet oyunculuğu bana çok battı film boyunca, resmen kasım kasım kasıldım "daha ne kadar kötü olabilir" diye. Böyle tek mekanda geçen, sadece 2 oyuncusu ve onların diyaloglarından ve gerdek odasından güç alması gereken bir filmde iki oyuncudan da, bazı özensiz diyaloglardan da rahatsız olunca filmi sevemedim haliyle.
Babamın Sesi: Festivalde yarışan bir diğer yerli yapım da buydu. Alevi ve kürt kimliği sorunsalına değindiği için izlemeyi seçmiştim ben gerçi. Lal Gece gibi sadece 2 oyuncu üzerine kurulu bir film, ama onun aksine oyunculuklar gayet iyi. Sıfır müzik, sıfır dramatizasyon, gayet gerçek ve belgesele yakın bir anlatımla çarpıcı olmayı başardı benim gözümde. Bir iki tane de nokta atışı espri vardı filmde.
Memleket / TerraFerma: İtalyan yapımı bir film. Güney İtalya'da geçiyor. İlk kısmında özellikle de başroldeki gencin facia performansı ile sürünse de Afrika'dan gelen kaçaklar ve kasabada yaşayanların onlarla ne yapacakları da söz konusu olunca film kendine geliyor. Gayet dramatik anlar birbirini kovalıyor falan. Koca dünyanın utancı Afrika sorunu kilometrelerce öteden gelip kendi kıyılarımızda karaya vurup yüzeye çıksa da görmezden geliyoruz. O 'karaya vurma' sahnesi batılı insanda utanç uyandırmalıyken, kumsaldakilerde sadece heyecan, zavallıya yardım edip vicdan rahatlatma ve 'heyecanla izlenecek bir şey' enteresanlığı uyandırıyor ve koltuğunuzda kısa süreliğine de olsa küçülüveriyorsunuz insanoğlunun yüz karası boktan bir şey olmasından ötürü.
Engin Günaydın filmde çok iyi oynamış
kim yazmış: Armageddon zaman: 15:27:00 Hiç yorum yok:
Etiketler: baskın, detachment, istanbul film festivali, kopma, the raid, yeraltı, zeki demirkubuz