Fasle kargadan - Kişisel Depresyon Anları
Yönetmen Bahman Ghobadi‘nin İran’ı terk ettikten sonra çektiği ilk film olma özelliğine sahip Fasle kargadan (gergedan mevsimi). Bahman Gobadi’yi severim ancak bu film sanki yönetmenin en sönük ve olmamış filmi gibi. Tabi aksini savunan olabilir ama bu benim düşüncem. Buna sebep hikayedeki boşlukla ve işlenişi sanırım. Diğer Bahman Gobadi filmlerine baktığımda bu film onlardan çok farklı ve çok değişik. Sanki bir Türk filmi edası seziliyor filmde ve yönetmenin diğer filmlerinin bıraktığı tadı bırakmıyor.
Zaten filmin künyesine baktığımızda BKM filmin ağır etkisini görüyoruz. Hikaye Türkiye’de geçiyor tamam ama her şey o kadar Tükleştirilmiş ki ben çoğu yerde bir Türk filmi izliyorum gibi hissettim Bilhassa bir Yılmaz Erdoğan filmi. Tabi bir yerde film Bahman Gobadi’nin görselliğini barındırıyor. Renkler, kamera açıları oldukça başarılıydı. Ancak sıradan bir yönetmen bu filmi çekse iyi diyebilirim ama Bahman Gobadi isminden böyle bir film görmek hele hele yapımcı olarak Scorsese adı ile karşılaştıktan sonra bu filmle karşılaşmak beni biraz hayal kırıklığına uğrattı.
Hikayeye biraz daha girelim. Film İranlı Kürt şair Sadegh Kamangar’in trajik hayat hikayesini anlatıyor. Sadegh haksız yere İran İslam Devrimi sırasında 27 yıl hapis cezasına çarptırılır. Buna en büyük etken Akbar Rezai adındaki yetkili kişidir. Akbar Rezai’nin Sadegh Kamangar’ın karısında gözü vardır. Sadegh içerideyken o da türlü dalavereyle kadına sahip olur. Aynı zamanda eşi Mina da içeriye atılır. 10 yıl sonra Mina serbest bırakılır ancak kocasını aramaya geldiğinde öldüğü haberini alır. Bunun üzerine Mina iki çocuğunu alır ve İstanbul’a göç eder.
Bir gün serbest bırakılan Sadegh’de İstanbul’a gelir. Burada hayatını devam ettirmeye çalışırken iki hayat kadını ile tanışır. Dillerinden anlar anlamaz onların şoförlüğünü yapmaya başlar ve onlarla vakit geçirir. Bir sarhoşluk anında da biri ile beraber olur. Tabi daha fazla ayrıntıya girmeyeceğim. Bu arada karısını ve kendini bu duruma düşüren adamı da aramaktadır.
Filmde bazı etkileyici sahneler mevcut. hapishanedeki tecavüz sahnesi bunlardan biri ama akabinde gelen Oldboy vari ilişki filmin en sönük ve gereksiz kısımlarından biriydi. Ha gerçekten böyle bir şey oldu mu ondan mı ekrana taşıdılar bilemiyorum. Lakin bana filmde gereksiz ve etkisiz geldi. Genel olarak hikaye biraz kadın bedeni üzerinden dönüyor, bu da vaat edilen ve aslında olması gereken siyaseti çok yapmıyor. Film siyaset açısından hiç suya sabuna dokunmamış. Bahman Gobadi’yi, Bahman Gobadi yapan o eleştirellik filmde yok.
Film yönetim ve görsellik açısından iyi. Hikaye biraz dağınık. Arada seslendirilen şiirler güzeldi ama ben bu işi pek tasnif etmedim. filmde üst ses olarak şiir okutmak yerine bir karaktere okusalarmış daha iyi olurmuş sanki. Filmin müzikleri oldukça güzeldi sahnelerle uyumlu ve yerindeydi. Oyunculuklar başarılıydı ancak bence castta bir sıkıntı vardı. Bu filmde Monica Bellucci olmalı mıydı sürekli tereddüt ettim. Tabi bir de işin Sadegh boyutu var. Filmde geçliğini Caner Cindoruk canlandırırken yaşlılığını Behrouz Vossoughi canlandırıyor. Buna rağmen Mina ve Akbar Rezai karakterlerini aynı kişiler yaşlandırılarak canlandırılmış. Bu şekilde olmalı mıydı aslında merak ediyorum.
Özetlemek gerekirse belki beklentisiz izlediğinizde akıp gidecek bir film Fasle kargadan. Ancak işin içine beklenti girdiğinde beni hayal kırıklığına uğratan bir film. Bu bilinçle izleyecekseniz izlemenizi tavsiye ederim. Belkide çok Türk filmi gibi durması beni rahatsız etti, belki de Bahman Gobadi’nin eski filmlerinden bir tutamla bile karşılaşamamam.
Senaryo – Yönetmen: Bahman Ghobadi
Behrouz Vossoughi …
Yiımaz Erdoğan …
Caner Cindoruk Sahel
Arash Labaf … Oğul
Beren Saat … Kız
Ahmet Mümtaz Taylan … Şoför
← Phantom Pizza →