Saçmalıklar Diyarında Kendi Ağacına Tüneyen Koala: Eskilerden Seçkiler 2: Sesimi Kısın, Başınız Ağrımasın
Gönderen Neredeyse Kafasız Nick zaman: 19:43
Neden bağırır insan? Neden bağırmak ister?
Başladığım yere geri dönüyorum.
Parmaklarımın arasından kayıp giderken bir şeyler, yavaş çekimde izler gibi yaşıyorum hayatı. Sadece izliyorum ama. Ellerimi kıpırdatacak gücüm olmuyor her zaman. Susuyorum. Sustukça büyüyor, taşacak kadar çoğalıyorlar.
Bağırsan da sesinin çıkmaması nasıl bir şey bilir misin? Klasik Hollywood korku filmi esas kız rüyası gibi bir nevi. Bunu yansıtabilecek kadar başarılı bir oyuncu olduğunu, olacağını düşünmüyorum. Hissedilen ama aktarılamayan olgulardan biri işte. Bu yüzden yazıyorum.
Boşuna mısralarından duyurmak istememiş Orhan Veli gözyaşlarını.
İstiyorum öyle şeyler yazayım ki üstüne konuşacak ufacık bir şey, eklenecek tek bir virgül bile kalmasın. Ama öyle yoğunum ki, hani olur ya anlatabileceklerimi karşılayacak herhangi bir sözcük bulsam dahi eksik kalacakmış gibi geliyor. Şimdiye kadar paylaştıklarım, o şarkıdaki gibi, sadece “yanağımdan süzülenler”. “Asıl içimde içinde yüzdüğüm bir deniz var.”
Tutması çaba gerektiren şeyler var içimde. Yine de bağırmayacağım. Kimsenin başını ağrıtmayacağım. Bağırırsam arabasındaki kullanılmış eşyaları satmaya çalışan eskici gibi hissedeceğim çünkü. Ne kadar yüksek çıkarsa sesim o kadar değersizleşecek hislerim. Bir sahaf gibi sessizce oturacağım sandalyemde. Bir gün sergimin önünden geçen birinin gözüne takılacak elbet bir şeyler. Görecek, soracak, konuşacak.
Ben o güne kadar susacağım.
Siz o güne kadar “yanağımdan süzülenler”le idare edin.
“You've just slipped through my fingers
Of what's gone by…
I can't change what happened…”
Soğuk Kasım ayının üçüncü günü, arka arkaya (anlaşıldığı üzere) “A Natural Disaster” ve “Can Kırıkları” dinlerken yazılmıştır.