Feyzullah Efendi Ks. | Alimler Peygamberlerin Varisleridir.
Maneviyat ve hidayet güneşi olarak âlemi şereflendirmiş olan Seyyid Hacı Feyzullah Efendi Hazretleri, çocukluğunu ve tahsil hayatını kendisi şöyle anlatmıştır: “Çocukluk zamanında yaşım icabı olarak; oyun, eğlence gülüp oynamak ve neşelenmek gibi şeylere asla rağbet etmezdim. Mektebe başlamadan önce: (Rabbi yessir: Rabbim kolaylaştır) ile (Rabbi zidnî ilmen ve fehmen: Ya Rabbî ilmimi ve anlayışımı artır) mübarek sözlerini çok söylerdim. Yine bir vâizden namazı özürsüz terk etmenin çok büyük günah olduğunu işittikten sonra onun tesiri ile namazlarımı ve oruçlarımı hiç terk etmedim. Ayrıca nafile namazlar yanında gece teheccüd namazı da kılardım. Beş yaşına vardığımda bir gece şu rüyayı gördüm: “Nurani yüzlü yedi zât, büyük bir sahrada büyük bir gürzü alıp ileriye doğru atıyor ve düştüğü yerden kaldırıp, sonra geriye doğru atıyordu. Atma sırası bana gelip, orada idareci mevkiinde olan zât, gürzü alıp atmamı emredince, yaşımın küçüklüğünden ve gürzün ağırlığından bahsederek, buna gücümün yetmeyeceğini söyledim. Bana Besmele-i Şerîfeyi okuyup, kaldırıp atmam emredilince, besmele ile alıp attım. Sanki gürz, bir ok gibi havada uçarak hayli uzağa düştü. Peşinden gidip yine Besmele ile yerden alıp beri tarafa attığımda, oradaki zâtların başı üzerinden uzak bir mesafeye düştü. Hazır bulunanlar, atışımı beğenip, arkamı sığadılar, müsâfeha edip, sarıldılar. Başkanları olan zât ise; “Bundan sonra bizim yol arkadaşımız, dostumuz oldunuz. Fakat gündüzleri oruç tutunuz, geceleri ibadet ediniz.” buyurdular. Buna benzer daha nice manevi yüksek hallere kavuştum. Zaman zaman Resûlullah (Sallallahü Aleyhi Vessellem) Efendimiz’i görmekle şereflenirdim ve bana; “Sen benim en gayretli, izzetli en yakınlarımdansın.” buyururdu.
Feyzullah Efendi, daha önce görüşüp feyz aldığı hocası Hüseyin Vâiz Hazretleri vefat edince, başka bir rehber arıyordu. Şöyle anlatır: “Mürşidimin vefatıyla muhtaç olduğum bir rehber buluncaya kadar dünyanın her tarafını dolaşmak en büyük arzumdu. Bu şekilde başıboş kalışım beni kahrediyordu ve yerimde duramıyordum. Ancak (işler vakitlerine bırakılır, zaman gelince olur) buyrulduğu gibi bir müddet sabırla bekledim. Bu hal üzere bir ay geçti. (Daha sonra verilen bir vazifede dokuz ay daha çalıştım.) Hakiki maksadıma kavuşuncaya kadar gezip dolaşacaktım. İskenderiye’den Anadolu’ya giden bir gemiye binip yola çıktım. Yolda bir ingiliz korsan gemisi bizi esir aldı. Birkaç gün sonra da serbest bıraktı. Bundan sonra denizde fırtına çıktı. Alaiye iskelesine güçlükle geldik ve on beş gün kaldık. Bu sırada o memleketin insanlarından bazılarıyla görüşüp konuştuk. Bu konuşmalarımız sırasında Konya’da büyük bir âlim ve meşhur bir velî olan Muhammed Kudsî Efendi’den bahsettiler. Onun büyüklüğünü ve üstünlüğünü anlattılar. O zâta karşı kalbimde bir muhabbet ve meyl hâsıl oldu. Derhal ailemin bulunduğu yere gidip onlara: “Ben aradığımı buldum! Hazırlanın yarın Konya’ya gideceğiz.” dedim. Onlar hazırlıklarını yaptılar ve ertesi gün yola çıktık. Meğer Muhammed Kudsî hazretleri Konya’da değil, Bozkır’ın Hoca köyünde imiş. Yola çıkışımızın dördüncü yâni Cuma günü o köye ulaştık. Köye yaklaşınca, köyün yakınında akan bir çaydan geçerken ayakkabımın teki suya düştü. Bulmak mümkün olmadı. Atımdan indim, üzerimde kıymetli elbise, bir ayağımda ayakkabı ve bir ayağımda da mest olduğu halde yürüyordum. Arkamdan da hanımım, çocuklarım ve hizmetçilerim geliyordu. Eşyalarımızla yüklü bir halde pazar yerinden geçerken bize bakıp birbirlerine: “Acaba nereye gidiyorlar?” diyorlardı. Hava soğuk ve kar yağmıştı. Önce bir evde misafir olduk. Sonra hemen bir ev kiralayıp yerleştik. Hemen o gün Muhammed Kudsî hazretlerinin huzuruna gittim. Mübarek yüzünü görünce, ben de tam bir aşk ve muhabbet hâsıl oldu. İçimden bu büyük zât beni talebeliğe kabul etse diye geçerken, bana: “Soyun da gel!” buyurdu. Dünyalık namına neyim varsa her şeyimi bırakmamı işaret ettiğini farkettim. Hemen kiraladığım eve gidip bütün aile efradımı yanıma çağırdım. Bütün altın kıymetli mücevherat ve silah sandıklarını açıp bunları taksim edip dağıttım. Sonra da hizmetçilerimin tamamını serbest bıraktım. Onlara: “Ey evladlarım! Küçüklüğümden beri cân u gönülden aradığım mürşid-i kâmili ve mürebbi-i mükemmili Allahû Teâlâ’ya hamdolsun ki bugün buldum. Yıkayıcının elindeki ölü gibi ona teslim ve tâbi oldum. “Bana soyun da gel!” buyurdu. Artık benim dünya ile işim kalmadı. Siz beni öldü kabul ediniz! İşte sizi Allah için serbest ve hür bırakıyorum. Serbestsiniz.” dedim. Sonra oğullarım Tâhir ve Sâdık’a ve hanımıma dönerek: “İşte yaptığımız muâmeleyi gördünüz ve anladınız. İsterseniz sizi buradan Vidin’e göndereyim. Orada oturunuz. Nasibimizde var ise bir gün yine kavuşuruz. Eğer burada kalmayı isterseniz sabır ve tahammül göstermeniz îcâb eder. Hocam ne zaman izin verirse o zaman gelip sizinle görüşürüm.” dedim. Hanımım ve oğullarım tam bir teslimiyetle: “Saçının bir teline bin can ve baş fedâ olsun.” diyerek orada kalmayı istediler.
By alfaomega230  Posted in 03-Kerametleri, Oğlum Biz Üfürükçü Değiliz
Kutbuzzaman Muhammed Sıddık Haşimi Hz