Ne güzel anlatmışsın kankam.Köylerimiz bari aynı kalsaydı gidip arada sığınmanın saflığını yaşasaydık ne güzel olurdu.Ama şimdilerde dediğin gibi şehirdekilerden beter giyim kuşam yaşam derdine düştüler :/ İnsan kendini eğreti hissediyor hatta ... Alışmamız lazım ama özlüyoruz..ona engel olamıyoruz işte :/
TAZE KAHVE;sağolasın bilgem.ne kadar zarifsin.
köy gibi köy kalmadı,insanıyla doğasıyla..
1 Temmuz 2011 23:05
Anne ve babamin koyu yok yani eskiden varmis ama kimseler yasamiyor simdilerde o yuzden bilmem koy hayatini .
2 Temmuz 2011 18:49
insan çoğaldı, elinin değmediği, ayağının gitmediği yer kalmayınca da köyler de eski halini, gençler de geleneğini göreneğini kültürünü yitirdi =(
Eskilerde bir çok şey güzelmiş,şimdi yerlerini başka şeyler almış.Hep domatesin,salatalığın tadından bahsediliyor,oysa biz lastik gibi tatlara enfes diyoruz artık:))
Değişmeyen bir şey kalmadı sanırım,insanların huyları bile artık bambaşka...
Köy hayatını hep sevmişimdir ben,orada yaşamasamda.Ama gidipte gördüğüm,sofralarında oturup tarhana çorbalarını ve ayranlarını içtiğim oldu.Tatlarını hala unutamıyorum.Bu zamandaki köy hayatları farklı deniyor şimdi anlattığınız gibi,biz sanırım herşeyin güzelini kaçırmışız ve şimdiki gördüklerimize "harika" diyoruz.
3 Temmuz 2011 11:15
NEW YORK'TAN;sevgili şeyma dozunda köy hayatı ilaç gibidir canım.
MEKİLA;İnsan faktörü bozuldumu herşeyi bozuyor değil mi? yaşadığı nefes aldığı yer de dahil
KRNC;hele mısırlar tatsız tutsuz ot gibi,önceden süt akardı tanelerden .
çok mu abarttım yaw?
3 Temmuz 2011 19:22
Ne güzel şeyler hatırlatıyorsun,seni okumak bana iyi geliyor.Sevgiler
3 Temmuz 2011 22:22