“ÇAYDANLIKLARIN ARTIK DEMLERİNİ ALMIŞ” | *İNCE DÜŞÜNCELER * Süleyman Özerol
← HALK KÜLTÜRÜNE HİZMET ÖDÜLLERİ; 2010
PİR SULTAN ABDAL 2 TEMMUZ KÜLTÜR VE EĞİTİM VAKFINDAN AŞURE VE LOKMA →
“ÇAYDANLIKLARIN ARTIK DEMLERİNİ ALMIŞ”
Posted on Aralık 22, 2010	by incedusunceler
“S. Veysel Özel Seramik Sergisi”, Galeri Sanatyapım’da 20 Aralık 2010 Pazartesi günü saat 18.00’de açıldı. Açılış kokteyline katıldım ve de S. Veysel Özel ile tanıştım. Bir süre konuştum, tanıtım kartındakilerle birleştirerek notlarımı aldım.
S. Veysel ÖZEL
1969 Siirt Kurtalan doğumlu. Dört yaşında ailesi ile Ankara’ya gelmiş. Kurtalan’da sinemacılıkla uğraşan ailesi Ankara’da da uğraşmış…
İlk, orta ve liseyi Ankara’da okuyan Özel, Anadolu Üniversitesini kazanmış, orada Güzel sanatlar Fakültesinde okumuş, 2000 yılında bitirmiş.
2007 yılında Anadolu Üniversitesi Sosyal bilimler Enstitüsü, Seramik Anasanat Dalında yüksek lisans yaptı. Yurtdışı ve yurt içi karma sergilere katıldı. 2000 yılından buyana Afyon Kocatepe Üniversitesi Güzel sanatlar fakültesi Seramik bölümünde Öğretim görevlisi olarak devam etmektedir.
İlk kişisel sergisini Galeri Sanatyapım’da açan Veysel Özel ile konuştuğumda, “Mezopotamyalı olmak” tan söz etti. “Hani hep Anadolu denir ya, ben Mezopotamya diyorum” derken, ben de Malatya’nın da Mezopotamya’da olduğundan ve Aşağı Mezopotamya’ya koşut tarihlerde uygarlıklara beşiklik ettiğinden söz ettim kısaca.
Sanatında öğretmeni Bilgehan Uzuner’in önemli yeri olduğunu; İbrahim Demirel’in ise bu ilk kişisel sergisinden dolayı ayrı bir yeri olduğunu vurgulardı.
Anadolu Üniversitesi Öğretim Üyesi Bilgehan Uzuner öğretmenlerinden… Veysel Özel’in defterine şunları yazmış:
Çaydanlıkların artık demlerini almış.”
Seramik bana köyde çamurla uğraştığımı, öğretmen okulunda da derslerde işlediğimizi anımsattı. Ben de deftere bir şeyler yazdım.
Sayın Veysel Özel’in sergisini gezdiğimde elli yıl önceki çocukluğuma döndüm.
Köyümüzün bahçelerinin altındaki derede yaptığım kilden işlerli anımsadım.
Özellikle de Akçadağ İlköğretmen Okulundaki vazolarımı…
Eşi Gözde Özel, Afyon Kocatepe Üniversitesinde rektör yardımcısı sekreteri olarak çalışıyormuş. Eşinin ilk kişisel sergisi olduğunu, birçok karma sergiye katıldığını, eşiyle gurur duyduğunu, çocukluğundan beri yetenekli biri olduğunu belirtirken, “eline çamur çok yakışıyordu” dedi. “Ya hamur?” dediğimde, “Yok, çamur eline yakışıyordu” dedi yeniden. Bu da eşine sanatındaki güvenini gösteriyordu.
Rıza imiş ilkokul bire giden ve okumayı sökmüş kızıyla karşımda oturan gencin adı… Bir broşürü okutuyordu kızına, bir süre sohbet ettik. Arguvan türkülerinden söz açıldı, dolayısıyla “Arguvan Türküleri” kitabımızdan; ülke genelinde tanıtamadığımızdan da… Eğitimci Mehmet Ayhan ile altmışlı-yetmişli yıllara gittik… Köy Enstitüleri, halk kültürü, halk ozanları ve daha birçok konu… İbrahim Demirel ile televizyon çekimleri konusunu görüştüm. Önceden görüşme yapacağız…
Ve dönerken “Veysel” adı aklıma geldi…
“Yemen ellerinde Veysel Karani…”
Veysel Karani de o yanlarda değil miydi?
Bu yazı KÜLTÜR-SANAT-YAZIN HABERLERİ içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.