Hayat öğretmeyi bırakmıyor... / Deneme / Milliyet Blog
Hayat öğretmeyi bırakmıyor...
Nefesin belirlenmesiyle, güneşin doğuşunun sıcaklığını hissedip, göğsünü kabartarak nefesi içine çektiğinde dünyanın içindeki huzuru toplayıp ciğerlerini alabildiğince doldurmaya çalışırsın, nefesini vermek istemezsin, ne rahattır sonrası sırtını dayanışındandır içindeki huzur konforuna, yüzündeki çizgiler gözlerindeki gülümsemelerde belirmeye başlar...
Biraz zaman geçmiştir ki içine korku gelmeye yüzüne hüzün çöker düşüncelerin biri gidip
gelmeye gözlerine korku filmi seyretmiş gibi sıkıca yumarak gelmesini istemediğin endişe,
kaybetmek istemediğin huzurlu yaşam...
Oysa vermemiz gereken bir bedel vardır ruhumuzdan, o huzurun bizde kalması için her şeyi
yapmak isteriz , neden yaşamlar istenilen huzuru vermez ?
Kaderin yaptığı kıskançlık değildir ya da hayat diye dayattıkları ve hayat kelimesinin içinde olan, bir kelimeden oluşup, konuşma durağı, doğmaktan ölmekten ibaret mi,
Hayatı kendi bildiğinde algılayan ölümlülerin en akıllısı ve haydut kişiliği eğimli olan
Alın yazısı tek olduğu için küçümser, beğenmediği hayatta ölmeden önce ve öldükten sonra bitmeyen cabası;
Kral Sisifos'u bir kayayı durmamacasına bir dağın tepesine kadar yuvarlayıp çıkarmaya mahkum etmişti; Sisifos kayayı tepeye kadar yuvarlayarak götürecek, kaya tepeye gelince yuvarlağıyla aşağı doğru düşecek, hep aynı şey devam edecek.
Kayayı yuvarlar ve peşinden bakar, kaya her döndüğünde gözünün önünden ölümünün filmini geçer, böylece insansal olan her şeyin insan kaynaklı olduğunu inanır. Sisifos'da artık bu evreni ne kısır görür ne de değersiz. Görmek istemeyen karanlığın sonu olmadığını görür ve bakar kördür, hep yürümektedir. Kişi yükünü eninde sonunda bulur hayat çizgisini yönlendirmeye çalışır önemli olan kalbinizle görmektir.
Hayat, yaşamından aynı yaşanmışları yaşadığımız zaman, ruhumuzda derin yaralar açan hatıralar her seferinde bize iç çektirip yüreğimize dokunup acısını tekrar hissettirip, kızıp bazen ağlatıp, bazen de gülüp geçeriz. Yaralar sadece acımakla kalmazlar, bazen de tatlı tatlı kaşınırlar.
'Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an
olduğunu; aradaki bölümün, ölümden çalınan
Zamanla yarışılmaya-cağını, zamanla
barışılacağını, zamanla öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler
olduğunu, sevginin güvenin sağlam zemini
üzerine kurulduğunu öğrendim.
İnsanın tenini öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce
çevreni aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca
üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.
Dünyaya tek başına meydan okumayı
öğrendim genç yaşta…
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği
Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı
olması gerektiğini aydım.
düşünmek olduğunu öğrendim.
namussuzluk olduğunu; gerçek namusun,
günah elinin altındayken, günaha el sürmemek
Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar
Her canlının ölümü tadacağını, ama sadece
bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.
Ben dostlarımı ne kalbimle ne de
O ne durur, ne de unutur.'