2015 | DÜŞLER SİRKİ
Cem Can Aralık 29, 2015 Yorum Yok
Cem Can Aralık 23, 2015 Yorum Yok
Cem Can Ağustos 07, 2015 Yorum Yok
Maginus Krateri üzerindeki ay limanında her zamanki gibi hareketli bir akşamüstü yaşanıyordu. Dünyadan gelen kargo mekikleri sırayla iniş yapıyor, devriye görevine çıkacak olan diğerleri de belli aralıklarla yüzeyden kalkıyordu.
Kraterin tam merkezinde bulunan kontrol ve iletişim kulesi günün son ve en yoğun kısmında her akşam olduğu gibi konsey üyesi Benjamin’i ağırlıyordu. Yanında duran yardımcısı Yüzbaşı Hunter ile aynı boyda, güçlü kuvvetli ve atletik bir vücudu olan adam ay üssünün en önemli kişilerinden biriydi. Etrafta olmaktan ve işleri bizzat kendisi idare etmekten hoşlanıyordu.
Son kargo mekiği de indikten sonra Yüzbaşı birkaç düğmeye bastı ve bilgiler ekrana yansıdı.
“Bununla birlikte bir aylık daha Soylent tozu stoğu kazanmış olduk,” dedi konsey üyesi.
“Evet efendim. Sorunsuz bir gün daha.”
“Daha ne kadar böyle sürecek bilmiyorum.”
Yüzünde memnuniyetsiz bir ifade vardı. O sırada iç iletişim panelinden dijital bir ses yükseldi.
“Görevi biten tüm personel sterilizasyon merkezine.”
Anons iki defa daha tekrarlandıktan sonra kontrol merkezindeki ekip ayağa kalktı ve beklemeye başladı.
“Çalışmalarınız için teşekkür ederiz,” dedi Benjamin. “Herkese iyi dinlenmeler.”
Ayakta dikilen ekibin tamamı neredeyse aynı anda “sağol,” diyerek karşılık verdi ve odadan çıktılar.
Rahatlayan adam önünde duran ilk koltuğa oturup arkasına yaslandı. Plastik metal alaşım malzemeden bir çatırtı yükseldi. Tedirgin olan konsey üyesi yerinden kalkarak kendinden emin adımlarla kule içinde turlamaya başladı. Birkaç adım attıktan sonra tam karşısında duran Clavius kraterine baktı.
“Biliyor musun Yüzbaşı, bizim kubbenin durduğu yer 20. Yüzyıl yazarlarından Arthur C. Clarke’ın kitaplarında ay üssünün bulunduğu yerdir. Onun hayal ettiği kadar ihtişamlı olmasa da başardık diyebiliriz.”
“Antika kitaplar sizin uzmanlık alanınız efendim.”
“Keşke herkesin daha fazla ilgisi olsaydı. Çıkarılacak çok ders, öğrenilecek çok şey var.”
Hunter, sessizce dinliyordu. Konsey üyesi parmağıyla seyir teraslarını işaret etti.
“Atalarımız burayı tatil yapmak için inşa etmiş ve yıllarca o amaçla kullanmış. Şimdi ise biz burada tıkılıp kaldık ve dünyadan getirilenlerle yaşamımızı sürdürüyoruz. Neyse ki üssü güney kutup bölgesine yakın konumlandırmayı akıl etmişler.”
Yüzbaşı adamın ne demek istediğini anlıyordu. Kendisi de teknik olarak mükemmel şekilde tasarlanmış olan buz tesislerine hayrandı. Zamanın teknolojisi daha mı iyiydi diye düşünmeden edemedi.
“Yaşanacakları bilemezlerdi tabii,” diye ekledi Benjamin. “Her dönemde büyük felaketler yaşanmış Dünya’da. Mesela Nuh Tufanı ve Nuh’un Gemisi. Gerçi onu da bir masal gibi anlatıp dururlardı. Elimde olan kaynaklarda pek rastlamadım. Zamanında kaybolup giden el yazmalarında var mıydı, bilemiyorum. ”
“Bu Nuh dediğiniz adam da mı bir uzay gemisi yapmış efendim?”
Büyük camın önünde duran adam kahkahalarla gülmeye başladı.
“O farklı bir gemi yapmış. Ama bizim “Büyük Kaçış” sırasında yaptığımız ile aynı amaca hizmet etmiş. Kurtuluş.”
Dünya’daki yaşamın dönüm noktasına gelindiğinde ay üssü artık tatil yeri olmanın ötesine geçmiş ve bir nevi Nuh’un Gemisi haline gelmişti. Kendi roketlerine sahip olanlar Ay’a ilk yerleşenler olmuştu. Ardından yüksek miktarlar ödeyerek roketlerde yer bulanlar gelebilmişti. Şimdi ise sadece iş gücüne ihtiyaç duyulduğunda eski hastalıklı topraklarda sağlıklı kalmayı başarabilmiş olanlar getiriliyor, eğitiliyor ve konsey üyelerine hizmetkâr yapılıyordu.
Dünya’da söz sahibi olan zenginler insanların yeni sığınağında da düzenlerini sağlamıştı. En zengin yedi aileden oluşan bir yönetici konsey kurulmuştu ve uzun süredir de başarılı bir şekilde toplumu idare ediyorlardı.
Benjamin kulenin dairesel yapısının içinde bir tur attı. Ardından Mars’ın olduğu yönde durdu.
“Oradakilerden haber var mı, Yüzbaşı?”
“Nüfuzumuzu artırıyoruz. Birçok farklı kademede bizden birileri var. En ufak hareketlerinden haberimiz olacaktır. Ayrıca propaganda çalışmaları da tüm hızıyla ilerliyor. Dünya’nın daha yaşanabilir taraflarının bize ait olduğunu gösteren bilgiler yayılıyor. Eğer birlik olursak sistemin tamamının daha iyi olacağını anlatıyoruz.”
“Çok güzel. Bir isyan bekleyebiliriz; ya da bir hata yapmalarını. Sonrası kendiliğinden gelişecektir. İzleme sistemlerini açabilir miyiz?”
Yüzbaşı Hunter, birkaç tuşa dokunarak LIDAR (Light Detection and Ranging) sistemlerini tekrar aktif hale getirdi. Önlerindeki ekranda parıldayıp sönen küçük üçgenler belirdi. Kırmızı olanlar Mars Kolonisini, beyaz olanlar kendi mekiklerini temsil ediyordu.
“Fazla bir hareket göremiyorum.”
“Sanırım hepsi standart kargo araçları. Anlaşmalar çerçevesinde hareket ettiklerini ve rotalarının belirlenen kurallara uygun olduğunu söyleyebilirim efendim.”
“Dinleme yapabiliyor muyuz?”
“Bir şey çıkacağını sanmıyorum. Mevcut konumlarında hiç birisi uzun menzilli ses sinyali göndermeyecektir.”
“Yine de açık kalsın.”
“Anlaşıldı. Ses tarama açık.”
“Beni biraz yalnız bırakabilir misin Yüzbaşı?”
“Kapının önünde olacağım, efendim.”
Yardımcısı çıktıktan sonra Benjamin tekrar bir koltuğa oturdu. Dikkatini topladı. Her iki taraf da Dünya’ya muhtaç durumdaydı ama gözlemlerinde yanılmıyorsa Mars’ın bağımlılığı giderek azalıyordu. Kendilerinin ise daha ne kadar ana gezegenin çöplerinden faydalanabileceklerini kimse düşünmüyordu. Yalnızca kendisi farkındaydı, biliyordu. Kaynakları tükenmek üzereydi.
Aklına her seferinde aynı çözüm geliyordu. Yaklaşık yüzyıl önce yasaklanmış ve tüm kayıtları sistematik olarak yok edilmiş kayıp teknolojiyi yeniden canlandırmalıydı. Dedesinden dinlediği hikayelere göre onunla her şey mümkün olabilirdi. Aynı zamanda elindeki en eski yazılı kaynaklardan olan “Büyük Kitap”’da onlardan bahsediyordu.
Tamamen yok edilmemişler, sadece uzaklara gönderilmişlerdi ve geri çağrılmaları halinde gelmeleri gerekiyordu. Bundan emindi. Nefes Almayanlar ait oldukları yere dönmeli ve efendilerine hizmet etmeliydi.
Kulenin içini dolduran parazit sesi ile yerinden zıpladı. Kapı aniden açıldı ve Yüzbaşı Hunter içeri girdi.
“Efendim, iyi misiniz?”
“Neydi o John? Sen de duydun mu?”
“Evet. Hemen kontrol ediyorum. Bir mesaj yakalamış olabiliriz.”
Yüzbaşı, parazitin kaynağını yakalayabilmek için büyük çaba sarf ediyordu. “Önemsiz bir sinyal de olabilir,” dedi.
“Bize ulaştığına göre bu yakınlarda bir mekiğe veya direkt dünyaya göndermişlerdir.”
Benjamin, ekranları kontrol etti. Şimdi hem lidar hem de sonar sistemi çalışır durumdaydı. Yine de yakınlarda bir tane bile koloni gemisi gözükmüyordu.
“Kaynağını çözmek üzereyim efendim.”
Parazit sesi tekrar odayı doldurdu.
“Oort bulutundan geliyor efendim. Sıradan bir mekik gibi gözüküyor.”
“Orada kargo veya maden mekiğimiz var mıydı?”
“Raporlara göre yok.”
“Duyduğumuz ses neydi peki?”
“Bir ses dosyasına benziyor. Yakaladım ve temizliyorum. 5, 4, 3, 2, 1 ve sesi yansıtıyorum.”
Dijital ses konuştu:
“Bu da ne böyle? Bizi tehdit mi ediyorlar yüzbaşı? Neyi başaramadık? Tüm kayıtları al. Konseyde işime yarayacaktır. Herkese de konsey toplantısı istediğimi bildiren bir mesaj gönder.”
Cem Can Haziran 26, 2015 Yorum Yok
Yine bir “Falcon Günü” daha gelip çatmıştı. Koloni İstihbarat Şefi Daiki Haruto’nun da özel günlerde çalışmak gibi bir huyu vardı ve insanlar eğlence ile iyice kafayı bozmadan önce toplantı odasına ulaşmak istiyordu. Hedefine varabilmesi için de kutlamaların en yoğun olduğu eski cam kubbeli meydandan geçmesi gerekecekti.
Koloninin ilk yıllarında yapılar yönetim modülleri ile başlamış, vadi tabanına kadar inilmiş ve zamanla içerilere doğru genişlemişti. Tabanın ilk bölümü meydan olarak bırakılmış ve dairesel olarak etrafına yeni birimler eklenmişti.
Hızlı adımlarla ilerlerken “Bu kadar acil olan şey nedir acaba?” diye düşündü.
Büyük kubbenin altı hiçbir zaman sakin olmamıştı ve şimdi de kutlamalar için gelenlerle hıncahınç doluydu. Kalabalığın arasına girmemek için başka bir yol aramak ümitsiz bir çabaydı. Eskiden tüm yolların Roma’ya çıkması gibi burada da tüm yollar Hermus Meydanı’na çıkardı. Meydan tek kelimeyle görkemliydi. Üzerini kaplayan ve özel bir alaşımdan inşa edilmiş şeffaf kubbenin kavisinin en yüksek olduğu noktadan aşağı doğru sarkan dev ekranda günün her saatinde çeşitli görüntüler gösterilirdi. Altlarından kayarak geçen yazılarla önemli bilgiler orada bulunan kalabalıklara duyururdu.
Haruto toplantıya gitmek için güney koridorunu seçmişti. Burası vadinin giriş noktasını dik olarak kesen ve diğerlerine göre daha boş olacağını düşündüğü tek geçişti. İşlerini yapmaya çalışan birkaç görevliye selam vererek hızlıca yanlarından geçerken gözü tam karşısındaki ekrana takıldı. Ekranın ortasında büyük harflerle tek bir yazı durmadan geçiyordu. Hemen ardından tüm hoparlörlerden coşkulu bir ses duyuldu.
“Bütün finalistler son kontrollerini yapıp meydandaki yerini alsın. Yarışmanın başlamasına 5 dakika kaldı.”
Yankılanan sesi büyük bir alkış bastırdı. Haruto artık neredeyse koşar adım ilerlese de artık yarış başlamadan meydanı aşamayacağını biliyordu. Önceleri mecburiyetten katıldığı, son üç senedir ise yakınlarına bile yaklaşmadığı kutlamaların tam ortasında kalacaktı.
Meydana açılan kapıya yaklaşırken derin bir nefes aldı. Babasından duyduğunu hatırladığı tek cümleyi tekrarladı.
“Bilge bir adam yolunu kaybetmez, cesur bir adam korkmaz.”
Sağ başparmağını cihaza dokundurdu ve kapı bir tıslama sesi ile açıldı. Haruto, meydandan içeri girdi. Kalabalığın içinden geçmek neredeyse imkansızdı. İlk bulduğu boş duvara sırtını yasladı.
Finale kalan beş genç, her sene olduğu gibi bu yıl da Aralık ayının Sol 42’sinde Falcon-9 anısına kendi model roketlerini Hermus Meydanı’nın 120 metre yüksekliğindeki cam alaşımı tavanına kadar yükseltecek ve önceden belirlenmiş noktalara dikey olarak indireceklerdi. Roketini geri getirmeyi başaran herkese çeşitli ödüller verilirdi.
“Tüm yarışmacılar hazır mı?” anonsu ile birlikte kalabalıktan coşkulu haykırışlar koptu.
“O zaman başlıyoruz.”
Meydana tam bir sessizlik hakimdi.
“Beş, dört, üç, iki, bir ve ateşle.”
Model roketler gürültülü bir şekilde cam tavana doğru yükselmeye başladığında yeniden haykırışlar ve alkışlar yükseldi. Tüm roketler zirveye kadar çıkıp geri inmişlerdi. Neredeyse hepsi işaretli noktalara konmayı başarmıştı ki, bir tanesi birden olduğu yerde devrildi. Olan biteni sessizce izleyen Haruto’nun yüzünde hafif bir tebessüm belirdi. “Bu sefer bir eksik” diye düşündü.
“Bay Haruto, sizi gülerken görmek pek alışık olmadığımız bir durum.”
“Bayan Serova, iyi akşamlar!”
“Size de. Nasılsınız?”
“İyiyim Bayan Serova.”
“Şu resmiyetten bir türlü kurtulamayacaksın, değil mi Daiki?”
Yelena Serova, koloninin biyokimya ekibinde yer alıyordu. Sarı saçları, mavi gözleri ve uzun boyuyla fiziksel olarak benzemese de, diğer bir çok açıdan adama kız kardeşini hatırlatıyordu. Zeki ve cesurdu. Tuttuğunu koparan bir kadındı. Düzenli aralıklarla çıkılan Dünya görevlerinde yer almak için de can atıyordu.
“Bir gün gelecek ve doğduğum yere, vatanımıza gidebileceğim,” diyerek eliyle etrafı gösterdi. “Tüm bunların geldiği yeri, kaynağı göreceğim.”
“Başaracağını biliyorum ve bence artık seni göndermeleri gerek. Keşke her şey benim elimde olsaydı, Yelena. Kesinlikle seni seçerdim.”
“Ah, teşekkür ederim Daiki. Çok naziksin.” Kadın, küçük bir kız çocuğu gibi adamın boynuna sarıldı.
“Keşke yukarıdakiler de böyle düşünse.”
“Bir gün olacak ve umarım çok beklemezsin.”
“Ben elimden geleni yapacağım.”
Kardeşine benzeyen başka bir özelliği de her zaman çok konuşmasıydı.
“Şey… Benim artık gitmem gerekiyor. Bir toplantıya çağrıldım ve kutlamalar yüzünden epey zaman kaybettim.”
“Seni gördüğüme sevindim, Daiki.”
Haruto artık yavaş yavaş dağılan kalabalığın arasından aceleyle geçti. Çıktığı güney kapısının zıt yönünde kalan ve Yönetim Merkezi’ne açılan modüle doğru ilerledi. Dünya’da bir benzeri yapılsa neredeyse 50 katlı bir bina yüksekliğinde olan, yamacın içine oyulmuş bölümdeki asansöre binerek en üst kata çıktı. Kapılar inmesi için açıldığında hayranlıkla dışarı baktı. Sonsuz gibi gözüken eşsiz kızıl kum ve taşlardan oluşan bir manzara.
Fazla oyalanmadan toplantı salonuna geçti. İçeri girer girmez büyük dijital ekrana doğru döndü ve hafifçe eğilerek selam verdi. Babasından hatırladığı bir saygı hareketiydi bu.
Toplantıyı beklerken biraz oyalanmak, biraz da rahatlamak için sıcak su makinesini çalıştırdı. Toplantı masasının bir kenarında her zaman bulunan sentetik kahve haplarından bir tanesini aldı ve birkaç saniye içerisinde ısınan suyun içine attı. Muhteşem bir kahve kokusu odaya yayıldı. Bir çokları tadını sevmese de kokusu güzeldi.
Kendisine bir bardak aldıktan sonra dışarısını izlemek için camın kenarına geçti. Önündeki düzlükte uzanan güneş enerjisi panellerine baktı. Uçsuz bucaksız bir tarla gibiydi. Bittikleri noktayı görebilmek için gözleri ufuk çizgisini aradı. Bir an sonra mavi gün batımının ardında beliren güney yıldızı Kappa Velorum’u gördü. Haruto’ya göre evrendeki her şey olması gereken zamanda olması gerektiği yerdeydi. Sadece insanlar bu düzeni bozuyordu. Saatini kontrol etti.
Saatler sonra Kappa’nın doğusunda belirmeye başlayacak olan Sabah Yıldızı, nam-ı diğer Dünya’nın bulunduğu noktaya doğru döndü ve bardağını kaldırarak kendi kendine “orada olduğunu bilmek bile güzel eski dost” diye mırıldandı. O sırada odadaki ekranda bir ışık belirdi.
Lemuria ile bağlantı kurulmuştu. Jenni Korhonen metalik gri renkli sekizgen biçimindeki odanın tam ortasında durmuş bekliyordu. Bulunduğu bölümü tavandan yere delip geçiyormuş gibi gözüken silindirik güç kaynağının hareketli parlak ışığı sadece kendi etrafını aydınlatıyor, odanın içindekileri gizliyordu. Birkaç saniye içerisinde duvarlara yerleştirilmiş neon ışıkları da yanmaya başladı. Artık genç kadının içinde bulunduğu yer griden maviye dönüşmüştü.
“Mai, Bay Haruto,” diyerek söze girdi Jenni. “Şimdi izleyeceğiniz görüntüyü yaklaşık 24 saat önce Dünya’daki merkez üssümüzden aldık.”
Ekranda, önce sadece bir grilik vardı. Ardından sislerin arasında yürüyen iki kişi belirdi. Birinin gaz maskesi taktığı açıkça belliydi, ancak diğeri kafasını da kapattığından bir şey belli seçilemiyordu. Ekran bir an karardı ve ardından görüntü geri geldi. Bir grup Elit askeri bir binayı kuşatıyordu. Uçangöz onlara doğru yöneldi, durdu ve oradan hızla uzaklaştı.
“Bu noktadan sonra yapabileceğimizin en iyisini yaptık ve uçangözü güvenli bir yere indirdik.”
“Kim bunlar?” diye sordu Daiki.
“Bir tanesi bizim için önemli. Diğerini bilmiyoruz. “
“Bence bizim için önemli olan bir insan değil, tohumlar. Halâ ambarın yerini tespit edemedik. Belki de Elitler bizden önce buldular ve çoktan yağmaladılar. İşlerine yaramasa bile tam onlara göre bir hareket olurdu.”
Haruto sözlerini bitirir bitirmez odada dijital bir ses yankılandı. Tüm olan biteni analiz eden dev makine Derin konuşmaya başlamıştı.
“Hesaplamalarıma göre Elitler’in elinde henüz hiçbir şey yok. Ayrıca Dünya’dan gelen diğer bilgilere göre onlar da ekranda gördüklerinin peşinde.”
Toplantı salonunda dikilen adam bir anlam veremiyordu. İki kişi ve yıkık, eski bir bina.
“Gördüklerinden bir tanesi çok önemli bilgilere sahip. Bizim için tohumları bulup getirebilir ve ayrıca sahip olduğu bilgilerle burayı daha yaşanılabilir bir yer haline getirmemize yardımcı olabilir.”
“Hiç anlamıyorum. Peki, benden ne yapmamı istiyorsun?”
Jenni tekrar konuşmaya başladı.
“Askeri eğitim almış, en azından silah kullanabilen ve dünyada bulunmuş kişilerden bir ekip oluşturmanı istiyoruz. Uçangöz’ün kaydettiği görüntülerdeki kişiler Elitler’in eline geçmeden onlara ulaşmalı ve Ambar’ın yerini öğrenmelisiniz. Fazla dikkat çekmemek için kargo mekikleriyle gidin.”
“Anlaşıldı, Bayan Korhonen. Ne kadar sürem var?”
“Bir hafta içinde Arayıcı ekibinle burada olmanı bekliyoruz. İyi şanslar, Bay Haruto.”
Konuşma biter bitmez görüntü kayboldu. Mavi neon ışıkların ortasında dikilen genç kadın etrafa bir göz gezdirdi.
“Keşke eski askeri bir proje dışında başka seçeneklerimiz olsaydı, Derin.”
“Hesaplanan olasılıklar içinde başarılı olmamızı sağlayacak çıkış yollarının hepsinde o var.”
“Onu kontrol edebilir misin?”
“Olumsuz, Jenni. Ancak ana hedefi yıllar önce belirlenmiş. Müdahale etmesek bile Lemuria’yı bulana kadar aramaya devam edecektir.”
Arayıcı Günlükleri - 6