Çocuk Ruhu | Aradığımız her şey içimizde
23 Nisan 2013 by gulferiyildirim	1 Yorum
Ne çok duydum “ anne olunca anlarsın “lafını… Anne olana kadar da anlayamadım gerçek manasını. Bana göre normal, toplum beklentilerine göre geç anne olanlardanım. O güne kadar başarılı olmak, kariyer yapmak, para kazanmaktı hayat. Oğlumun doğumuyla anladım hayat bundan daha fazlası…
Çocuğumuzla ilgili her konuda titiz ve özenliyiz. Doktor kontrolleri ve aşıları zamanında yaptırılır. Beslenmesi sağlıklı ve düzenlidir. En iyi okullara göndeririz. Peki , onların bilinçaltını nasıl etkilediğimizin ne kadar bilincindeyiz?
Şöyle bir düşünün. Doğum anında hepimiz eşitiz. Yalancı, tembel , çirkin, zayıf , kıskanç hiç bir sıfat yok. Ön yargılar ,korkular yok. SAF’ız ….. Taki çevremizdeki herkes ve herşey bizi şekillendirinceye kadar.
Anne babamızla başlarız hayatı öğrenmeye. Hiç sorgulamadan gördüklerimizi doğru kabul ederiz. Aldığımız geri bildirimlerle bizden ne beklediklerini anlarız. Ödül ve cezalarla davranışlarımızı belirleriz.
Yine mi döktün beceriksizsin zaten… Yeter artık bıktım senden… Sus bakıyım erkekler ağlamaz… bak ablan hep 5 alıyor ya sen…. şimdi işim var bakamam sana… Aman çocuğum kimseye güvenme… babanıza sizin için katlanıyorum yoksa çoktaannn …Hiç yabancı değil değilmi?
Çoğu zaman bilinçszice yapılan bu geri bildirimler güçlü duygular oluşturur. Değersizlik, başarısızlık , suçluluk…. Bu duygularla kim olduğumuza karar veririz. Ya değersizliği kabul eder öfke dolu , mutsuz bir insan oluruz. Yada sürekli değerli olduğunun ispat etmeye çalışan, başkaları için yaşayan birine dönüşürüz.
Anne babamızı geri dönüp suçlayamayız. Ellerinden gelenin en iyisini yaptılar. Bildiklerinden fazlasını yapamazlardı. Ancak bizler bilginin ve bilinçlenmenin yükselişe geçtiği bu dönemde çocuklarımız için daha iyisini yapmak zorundayız.
Evet oğlumu dünyaya getiren benim. Annesiyim ama sahibi olmadığımın farkındayım. Görevim ; onu özgüveni yüksek, kendini seven, değerli olduğunu bilen bir insan olarak hayata hazırlamak. En iyi okulu araştırmakdan daha kolay aslında.
Ben bunun için ne mi yapıyorum? Öncelikle sevdiğimi gösteriyorum. Sarılıyorum . Olumlu kelimeler kullanmaya özen gösteriyorum. Uyarırken bile cesaret veriyorum. İstediği her şeyi yapabilecek güçte olduğunu hissettiriyorum. Kendi negatif inançlarımı ona aşılamıyorum. Sürekli annesini mutlu etmeye çalışan , onay bekleyen bir erkek olmasını istemiyorum. Sevgi kelimesinin ardına saklanıp egolarımla esir etmemem gerektiğini biliyorum.
Dünyanın ve özellikle ülkemizin özgür düşünen, öz güveni yüksek bireylere ihtiyacı var. O bireyler bugün bizim çocuklarımız…
One thought on “Çocuk Ruhu”
6 Nisan 2015, 08:31
Benzer nasihatları bende çok seslendirdim , bu konudaki tüm düşüncelerinize anlayarak,inanarak imza atıyorum .. Böyle güzel anlatmanıza ayrıca bayılıyorum .. Bir erkek olarak anne gibi hissettim bazı yerlerde ,, ne hoş )) bir an bile ritim atlamadım ..