Ana Sayfa Şahsiyet Gelişimi Huzursuz İnsan!
Rabbımız zülcelal velkemal hazretleri, bazı kullarının sadırlarına, göğüslerine manevî genişlik ihsan eylemiş, onlar bu sayede feraha huzura kavuşmuşlardır. Bazıları da bu atıfet-i ilahiyyeye nail olamadıkları için, zamanlarını daima değerlendirememişler, irfan ehillerinin derecelerine yükselememişlerdir.
Daima kendi nefislerinin tesiri altında oldukları için, hatta ibadetleri çok dahi olsa, gene huzursuzdurlar. Bunlar böyle olunca, kalplerinde dünya sevgisi olan zayıf diyanetli, dar görüşlü olanları teemmül edelim!
Bunlar ister fakir olsun, ister yazlıkları, kışlıkları, mevsimlik, yani üçer beşer konakları olsun, gene hayatlarından memnun olamazlar.
Havanın sıcaklığına soğukluğuna üzülürler, hatta öfkelenirler, yağmur bile, hatta Cenab-ı Hakk'ın bir rahmeti bereketi olduğu halde canlarını sıkar.
İnsanlarlada geçimsiz olurlar (maddî çıkarları olursa, o müstesna) nereye gitseler, neye el atsalar muhakkak orada bir fitne çıkarırlar. Çünkü sadırları sıkışıktır. Beğendikleri yalnız kendi görüş ve kendi fikirleridir. Nerede bulunurlarsa orada bir ikilik çıkarırlar.
Çünkü gönül alemleri karanlıkdır. Ne kadar gayret edilirse edilsin, katiyyen ülfet edilemez. Ak'ı gösterdiğinizde bile bile kara der, karayı gösterdiğinizde ak diye iddia eder. Çünkü göğüsleri iyice sıkışıktır. Kat'iyyen kimseyi sevemezler, böyle olunca da kimse tarafından sevilmezler, çünkü bed ahlaklıdırlar.
Kat'iyyen bu maküle kişilerle istişare yapmamalı, mümkün olduğu kadar bunlardan kaçınılmalıdır.
En sevdikleri, aziz bildikleri, kendi nefisleridir. Yahud da nefislerinin hoşlandığı şeylerdir.
En lüzumsuz şeyleri çok ehemmiyetli görürler. Görüşleri çok dardır.
Buna rağmen kendilerini mütefekkir gözüyle görürler. Haseddirler, kibirli ve cimridirler. Herkesin ayıblarını araşdırırlar.
Çünkü gönül aleminden nasibleri yokdur. Kabalık, huşûnet; nefsinin tesiri altında kalarak kendisinin diğer mü'min kardeşlerinin fevkinde gören dar görüşlü, kıt akıllı insanlarda görülen bir acaib ahlakdır.
Bu tıynetde olanlar, kimse ile geçinemezler. Hiç bir devamlı iş tutunamazlar, bütün günleri öfke, sıkıntı içinde geçer, iyilikden ziyade zararları fazla olur. Hem kendilerine, hem de cemiyete.