﻿ Trafo / Alkışlarla Yaşıyorum
trafo kelimesi arandı,toplam 27 tane içerik bulundu.
Adım Yumurcaktır - Lay La Lay Lay Lay (+131)
Teletabilerden önce yumurcak vardı. Yani şu anki çocukların psikolojik dengesini bozacak yayınlar 220 voltsa bizim üstümüzden şehir trafosu geçmişti. Yazık lan bize, ne suçumuz vardı da bize verdiniz ovır dozu, beyle komikli vidyolarla, güldürüşlü şarkılarla gençliğimizi heba ediyoruz burda ?
49 Yorum bacanak 04 Nisan 2010
Altıncı Bölüm Sabah erkenden Ferit'in arabasına binip yola çıktılar. Yalnızca ikisi vardı. Erhan, kendisi için bilinmeyene doğru giderlerken, evdeki atmosferin etkisiyle bayram veya düğün sabahlarındaki gibi yoğun bir heyecan hissi duyuyordu. Ferit'in bu sabah üzerinde siyah bir redingot vardı. Ayrıca arka koltuğa bir silindir şapka koymuştu. Bunlar Erhan'a gülünç gelse de Ferit ciddi gözüküyordu. Kısa bir yolculuktan sonra şehir merkezindeki işlek sokaklardan birinde durdular. Ferit şapkayı eline aldı ve dışarı çıktılar. Biraz yürüdükten sonra, Ferit beş katlı bir apartmanı işaret etti. ''Burası.'' Demek Saklılar'ın merkezi şehrin tam ortasındaydı. Binanın giriş katında kocaman bir ev tekstili ve mobilya mağazası vardı. Birinci kattaki tabelada ise ÇOBANALDATANLARI KORUMA DERNEĞİ yazıyordu. Ferit ''Binanın tümü Saklılar'a ait.'' dedi. Erhan birinci katı göstererek ''Burada kumar mı oynuyorsunuz?'' diye sordu. ''Tebrikler! Bu soruyu soran bir milyonuncu kişisiniz!'' diye karşılık verdi Ferit. ''Hayır.'' ''Neden çobanaldatan?'' ''Çünkü çobanaldatanlar çok iyi gizlenirler.'' Erhan'a binanın yedi tane girişi olduğunu söyledi. Apartman kapısından girmek yerine arkadaki sokağa saptılar. Cebinden bir anahtar çıkarıp üzerinde ÖLÜM TEHLİKESİ yazan bir trafonun kilidini açtı. İçeri girip bu kez sol taraftaki kapağın kilidini açtı. Önlerinde uzanan koridorun başında bir masa, onun başında da oldukça yaşlı bir adam oturuyordu. Adama selam verip koridorda ilerledi. Erhan onu takip ediyordu. Koridorun sonuna geldiklerinde binanın içine girmişlerdi. Şimdi ev mağazasının üç kat altındaydılar. Bir tür kafeteryaya benzeyen kalabalık bir yerden geçip bir kayıt bürosunun önüne vardılar. Bankodaki kadın Ferit'e birtakım evraklar uzattı. Ferit onları okuyup imzalarken Erhan'a da bir kağıt uzatıldı.Üzerinde yalnızca, imza sahibinin, topluluk ve merkez hakkında bildiklerini kimseyle paylaşmaması için söz verdiğine dair bir yazı vardı. Erhan kağıdı imzalayıp geri verdi. Görevli ona, yabancıların daha ileriye gitme hakkı olmadığını bildirdi. Ferit, Erhan'a kendisini orada beklemesini söyledi ve içeri girdi. Erhan oradaki koltuklardan birine oturup beklemeye başladı. Yirmi dakika dakika sonra, Erhan gözlerini dinlendirirken, büroya gelen ve yetkili olduğu anlaşılan pos bıyıklı bir adam onu içeri çağırdı. Kadın adamı görünce ayağa kalkmıştı. Erhan adamı takip etti. Ofislerin sıralandığı geniş koridorda yürürlerken adam Erhan'a ''Hazır ol. Birazdan başlayacağız.'' dedi. Bu, Ferit'in sesiydi. ''Sen misin?'' diye fısıldadı Erhan. Adam ''Evet.'' dedi. Koridordaki tuvalete girdiler. Ferit orada Erhan'a planını anlattı. Tekrar bu sabahki görünümüne döndüğünde tuvaletten çıktılar. Sahanlığa gidip katları birer birer çıkmaya başladılar. Çıktıkları katlardaki koridorların büyük kısmı kilitliydi. İkinci kata geldiklerinde, Erhan bu katın poliklinik olduğunu fark etti. Üçüncü kata çıktılar. Ferit önlerinde duran kapıyı açtı. Kapının ardında uçsuz bucaksız bir koridor gözüküyordu. Tenha koridorda ilerlediler. Yanlarında beliren bütün kapılar kapalıydı. Bir süre sonra karşılarına uzun yeşil bir kıyafet içinde, koyu lacivert saçlı, göz alıcı bir kadın çıktı. Ferit'le öpüşüp sohbet etmeye başladı. Sonra bakışlarını Erhan'a çevirdi. ''Merhaba.'' dedi Erhan. Kadın gülümsedi. ''Merhaba Erhan. İyi gözüküyorsun. Çarşamba günü diş hekimiyle randevun var, unutma.'' ''Oha!'' sözü çıkıverdi Erhan'ın ağzından ve hemen ardından buna pişman oldu. Kadın onlara veda edip yanlarından ayrıldı. Erhan, onun arkasından bakarken Ferit'e ''Onun adı ne?'' diye sordu. ''Gizem.'' Erhan hâlâ sırıtarak yürürken, çevrelerine bir sürü takım elbiseli adam dolmuştu. Adamlar onlara durmalarını söyledi. ''Amiriniz gelsin. Konuşacaklarım var.'' dedi Ferit. Bu sırada etraf iyice kalabalıklaşmıştı. Erhan çevredeki yüzlerin bazısını hatırladı. Onları dün kaldıkları evde görmüştü. Koridorun karşı tarafından bir grup insan daha onlara doğru geldi. En öndeki, her halinden disiplinli biri olduğu anlaşılan adam Ferit'in karşısında durdu. ''Beni çağırıyormuşsun. Buraya niçin geldin?'' ''Merhaba Affan.'' dedi Ferit. ''Başkan'la konuşmak istiyorum. Tezgahını biliyorum.'' Ersop öfkelendi. ''Neden bahsediyorsun sen soytarı! Siz ikiniz götürüldüğünüz yerde derdinizi anlarırsınız.'' Adamlarına döndü. ''Alın bunları.'' İnsanlar üstlerine gelirken Ferit sesini yükseltti. ''Duyduk duymadık demeyin! Binanın tesisatını değiştirdim. Derhal Başkan'la görüştürülmezsem her tarafı bok basar!'' Tam o anda kalabalığın içinden bir ses, ''Sözlerin kaydedildi Ferit.'' dedi. İnsanlar ona ve yanındakilere yol açtılar. ''Buraya bir yabancı getirmişsin. Umarım anlatacakların tüm bunlara değer.'' Kadın ve beraberindekiler yanlarına geldi. Ferit'in anlattıklarına göre bu, Başkan Lisa Edaz olmalıydı. Ferit'e bakışlarında sitem var gibiydi. Ferit ise, genelde olduğu gibi alaycı gözüküyordu. ''Evet Sayın Başkan. Anlatacaklarım çok önemli. Affan Ersop yerinize geçmeye çalışıyor.'' Kalabalıkta bağrışmalar, itişmeler oldu. İnsanlar koridora sığmaz olmuşlardı. Erhan, kendi yanlarında duranların daha çok Ferit'i destekleyenler, karşılarındaki grubunsa Ersop'un yandaşları olduğunu anladı. Ortalık daha fazla gerilmese iyi olacaktı. Birkaç dakika sonra sessizlik sağlanınca, Başkan ''Neden böyle dediğini açıkla.'' dedi. ''Ersop'un bir şey peşinde olduğunu biliyordum. Ne olduğunu öğrenmek için adamlarını hipnotize etmek zorunda kaldık. Başkan olmak için bir plan yaptığını söylediler, sizin sağlığınızı bozacakmış, ama planın ayrıntılarını öğrenemedik...'' Ersop bağırdı. ''Bu kadar yalan yeter! Ekibimin beynini yıkamış. Bu işten paçanı kurtaramayacaksın!'' Başkan onu kısa bir süre süzdükten sonra Ferit'e ''Devam et.'' dedi. ''Planın ne olabileceğini düşünürken, bu konulara ilgisi olan arkadaşım Erhan, bana onun bilinçaltı mesajları vermiş olabileceğini söyledi. Sizin konumunuzu ona söylemediğim için, makamınızı araştırmamı istedi. Bunu yapmayacaktım, ama başka seçenek olmadığını gördüm.'' dedi Ferit. ''Demek buna cüret edebildin?'' diye sordu Başkan. ''Ne yazık ki evet. Cezama razıyım Sayın Başkan. Arkadaşımın dediği doğru çıktı. Ersop sizin ruhsal sağlığınızı bozmaya çalışıyor. Sanırım bunu siz de hissetmişsinizdir. Bütün kanıtlar konutunuzda. Ayrıca bir de rapor hazırladım.'' Başkan, bir-iki saniyelik sessizlikten sonra ''Şüphelerini ilk başta gelip bana anlatmamın sebebi nedir?'' diye sordu. Ferit gülümsedi. ''Hakkımda olumsuz düşüncelere sahip olduğunuz için bana inanmayacağınızı düşündüm efendim.'' Başkan ''Bu konuyla ilgili ne söylemek istersiniz Affan Bey?'' dedi. Erhan, Ersop'un yüzünde bir bozgun ifadesi aradı ama adam fazla etkilenmemiş gibiydi. Kibarca tebessüm edip ''Her şeyi ustaca kurgulamış. Bravo.'' dedi. ''Mahkeme kurulsun. Yargıç'ı çağırın.'' diye emir verdi Başkan. Birkaç dakika sonra Yargıç koridora geldi. Erhan onu tanıyordu. Bu yaşlıca adam, onun iş yerinin olduğu caddedeki bir başka iş hanında terzilik yapıyordu. Başkan'ın sesi duyuldu: ''Mahkeme Salonu'na geçiyoruz. Yabancıyı çıkarın.'' Erhan kendisine eşlik eden birkaç kişiyle birlikte çıkışlardan birine gitti. Orada birkaç kağıt daha imzalayıp dışarı çıktı. Erhan o binadan çıktıktan yaklaşık üç saat sonra Ferit'in onu çağırdığı sahil yolundaki parka gitti. Ferit denizin hemen önündeki banklardan birinde oturmuş, sigara içiyordu.. Erhan onun yanına oturdu. ''Sen sigara içiyor muydun?'' ''Bugünlük evet.'' ''İçeride ne oldu?'' ''Suçlu bulunup cezalandırıldı.'' dedi Ferit. Bir süre konuşmadan ufka baktılar. Sonra Erhan ''Dünle ilgili kafama takılan bir şey var.'' dedi. ''Nedir?'' ''Madem Ejder'den saklanmayacaktın, seni aradığını öğrenince neden moralin bozuldu?'' ''Onun peşimde olduğunu öğrendiğimden beri beni yakalayacağını biliyordum. Benim de korumam gereken bir şanım var. Onun bir gün, ben yalnızken yine izimi sürmesini isterim. Ve yakalanmamayı. Bu seferki olayı hallediş şeklim beni tatmin etmedi.'' ''Peki Ersop onu niye üzerine salmış?'' Ferit sigarasından bir nefes çekti. ''Benim... Başkan'ı koruyacağımı düşünmüş olmalı.'' Erhan ona baktı. ''Ne sorsam cevap verdin. Yanında gelmeme de izin verdin. Neden? Geçen hafta birbirimizi tanımıyorduk.'' ''Çünkü bana bir iyilik yaptın.'' ''Ama bir işe yaramadığını söylemiştin.'' ''Olsun. Yine de özeldi. Bana, çok nadiren karşılıksız iyilik yapıldı. Arkadaşlığımızı sen başlattın, ben de devam ettirdim.'' ''O zaman şimdi sana söyleyeceğim şeye alınmazsın herhalde.'' diye karşılık verdi Erhan. ''Yaşam tarzın bana pek... normal gelmiyor.'' Ferit, ''Dışarıdan tuhaf göründüğünü biliyorum. Ama çok uzun zamandır böyle yaşadığım için bana doğal geliyor.'' dedi. ''Niye böyle yaşamaya başladın?'' ''Ah evet.'' Gülümsedi. ''Eskiden değişmiyordum tabii ki. Küçükken bir takıntım vardı. Bir yerlere izinsiz, gizlice girmekten çok hoşlanıyordum. Mesela okuldan bir arkadaşımın evine sessizce girer, o gelince giderdim. Gittikçe daha zor yerlere girmeye başladım. Sana bazılarını söylesem bana inanmazsın. Genelde girdiğim yerlerden bir şey almıyordum, sadece kendime özgü imzamı atıyordum. Elbette ziyaretlerim hep örtbas ediliyordu. Sonra bir gün... bir şey oldu ve ben değişmeye başladım.'' ''Peki bu bir gün bitecek mi?'' diye sordu Erhan merakla. ''Evet.'' ''Ne zaman?'' Ferit ona dönüp dişlerini ortaya çıkaracak şekilde güldü. ''İntikam alınca.'' Erhan ürpermişti. Ferit iç çekip sigarasını söndürdü. Ayağa kalktı. Erhan'ın omzunu dostça sıktı. ''Gitme vakti geldi. Umarım bir gün yine görüşürüz. Her şey için teşekkürler Erhan. Güle güle.'' ''Güle güle.'' Erhan, gözden kaybolana dek onu izledi. Onunla bir gün yeniden karşılaşmayı umdu. Ve karşılaştığında onu tanıyabilmeyi. son
4 Yorum tımbıllı 06 Kasım 2010
Sitrit Faytırlı Günler
Sokakta ne bulursak, oyun üretiyorduk. Tebeşir ile yere yılan figürü çizip, o yılanın çizgisinden dışarı gazoz kapağını çıkarmadan, ufak parmak darbeleri ile hedefe ulaştığımız; tahtaların üzerine çivi çakıp, bozuk para ile futbol oynadığımız; bunları yaparken de "Tombi" yediğimiz günler. Can sıkıntısından olacak ki, o sıralar şunu bile görmüştüm; en yakın dostum Yunus, uzun bir naylon çamaşır ipi bulmuş; bir eli ile bir ucundan, diğeri ile öteki ucundan tutmuş ve ipin arasında kalan boşluğa, sokakta ne kadar çocuk varsa doldurmuş ve sanki vahşi batıda bir at arabası süren atlı sürücü misali; ipi sallayıp, çocuklara deh deh komutu veriyor. Çocuklar koştukça bu da arkalarından koşuyor. Yunus’u bu halde gördüğümde, koşmaya devam ediyordur. Gözden kaybolana dek, o koşarken birbirimizle bakışmaya devam ettik. Garipti! Anlattığım dönem, televizyonda "Street Fighter" oyununun telefon ile canlı bağlantı kurularak oynatıldığı dönem… Mahallece sıkı takipçisiydik. Çocuklardan birisi pencereden "Sitrit Faytır başladı lan!" diye bağırdığında, sokakta bir tane bile çocuğun kalmadığını, bütün bebelerin eve koşarken gittiğini gördüğümü hatırlıyorum. Bizde Yunus ile onların evinde “sitrit faytır” izlemeye gitmiştik. Eve girdiğimizde Yunus’un annesi “Güler Erkan Sizlerle” programını izleyip dikiş örmekteydi. Yunus, annesi ile “kanalın değişmemesi” hakkında bir süre kavga ettikten sonra; kumandayı başına vurarak "Bak kaçarım evden!" diye tehdit etmesi sonucu, kafasına terliği yedi ama sonuçta kanalı açmıştık. Oyun başlamış "aduketler, dep dep"ler havada uçuşuyor. Yunus "sen kimsin lan?" deyince, Ben de "Ken'im lan!" dedim. O da "Yok" dedi, "Sen Çulli'sin". Deplasmanda olduğum için Yunus’a "Tamam" demekten başka çare bulamadım. Yunus, bana uydunun kumandasını verip, kendisi de eline, pillerini çıkardığı tv kumandasını aldı. Şaşırdım! Kumandalarla ne yapacaktık? Oyunun 2. raund'u başladı. Oyun oynanırken Yunus kumandanın tuşlarına basıyor, adeta kendi oynarmışçasına hareketler yapıyordu. Bir süre sonra bende kendimi kaptırdım. Öyle dakikalarca oynadık. Program bittikten sonra bütün çocuklar mahalleye akın etmiş, birbirlerine "aduket, hura hura" diyip tekme, yumruk atıyorlar. Bende gaza gelip Yunus’a bir tekme attım ve kaçtım. O da beni kovalamaya başladı. İtler gibi bir süre koştuktan sonra, durdum. Şimdi yerinde kocaman bir binanın olduğu gece kondunun önüne geldik. O evde Hasan'lar oturuyordu… Size Hasan ile ilgili bir anımı anlattıktan sonra, bu koşturmacaya kaldığım yerden devam edeceğim. Hasan, birgün, abim ile bizi evine davet etti. Bizde onu kırmayıp ziyaret ettik. Evin içi çok kötü durumdaydı. Duvarların boyaları dökülmüş ve çatlakları vardı. Bir kış günüydü. Evin içi buzhane gibiydi. Bunlar yetmezmiş gibi, evin dışarı bakan bir kısmında, duvar olacağı yerde, kapalı demirden bir kepenk vardı. Böyle bir evde yaşamalarına rağmen çok neşeli bir çocuktu Hasan. Ben evi inceleye durayım, gözüm tavana ilişti. Tavana çiğnenmiş bir sakız yapışmıştı. Bir süre anlam veremedim ve Hasan’a sakızın neden orada olduğunu sordum. Meğer Hasan sakız çiğnemekten sıkılınca, sakızı tavana tükürüyormuş. Sakızı çiğnemek isteyince de, annesinin oklavası ile yere düşürüp tekrar çiğnemeye devam ediyormuş. Zekice... Neyse koşturmacaya geri dönelim. Yunus peşimden gele dursun, ben soluklanma arzusu ile Hasanların evinin köşesine sindim. Yunus yanıma geldiğinde bana yumruk atma teşebbüsünde bulundu fakat beceremedi. Ben de onu yakasından tutup, Hasanların demir kepenklerine vurmaya başladım. Ben vurdukça Yunus garip garip sesler çıkarmaya başladı. Yunus’u sürekli duvara çarpıyordum. Ben vurdukça mahallede kepenklerin sesi yankılanıyordu. Bir ara Hasan ne olduğuna bakmak için pencereye çıktı. Yunus ile beraber Hasan’a baktık. Hasan içeri girdi. Hasan’ı umursamadan amansızca Yunus’u kepenklere çarpıyordum. Yunus’u kepekten içeri sokmaya kararlıyıdm. Yunus, hala Street Fighter’deki dayak yeme efekti seslerini çıkarıyordu. Birden Yunus’un surat ifadesi değişti. Sonra kızarmış gözlerle bana bakıp, "Lan ölürken sitrit faytırdaki gibi ‘Uah, Uah’ diyormuyuz?" dedi… Sanal âlemin insanları ne kadar dingilleştirdiğini o zamanlar anladım. Biz Tv'de oynatılan Hugolara, Street Fighterlere iç geçire duralım. Adaşım Mustafa'nın evinde olaylar hızla gelişmekteydi. Yunus, ben ve diğer çocuklar sokakta mermer taşlarını birbirne vurma oyununu oynarken, MustafaGİLLERİN evinden, değişik melodiler geliyordu. Biraz geri açıldım Mustafagillerin evini dikizlemek için. Yetmedi, elektrik trafosuna çıktım. Evlerini görme hizzasına gelince, gözlerime inanamadım. Kıçında kıl dönmesi olduğu için ameliyat olan ve yaklaşık bir aydır evden çıkmayan Mustafa’ya ailesi ateri almış, Mustafa yan yatmış bir şekilde Mario oynuyordu . Bu haberi bütün mahalleye yaydım. Mahallede kırmızı alarm verildi! Bütün çocuklar genel kurul için toplandık. Hedefimiz, Mustafa’nın evine giderek, birer el, gerçek ateri oynamaktı. Bu hedef doğrultusunda, Mustafagillerin evinin yolunu tuttuk. Önderliğini yaptığım grup, yardımcım Yunus ve arkamda 10 tane, içinde pek samimi olmadığımız, başka mahalleden çocuklardan oluşuyordu. Hep beraber Mustafagillerin evine gidiyorduk. Mutluyduk! Açık olan apartman kapısından içeri girdik, hayvan gibi koşturarak Mustafagilin kapısı önüne gelerek zili çaldık. Mustafa’nın annesi, kapıyı açtı. Bize, mahallede bakkala gitmemiz için o kadar yalvaran ve benim onun sesini duymazlıktan geldiğim, Satı Abla’nın o mübarek ellerini öpmek için herkesten önce ileri atıldım. Satı Abla’nın karşısında buğulu gözlerle bekliyor ve evin içerisine doğru bakıyordum. Satı Abla anlamıştı sebebi ziyaretimizi ve diğer çocukları kovup sadece Yunus ile beni içeri aldı. Hemen Mustafa’nın yanına koştuk. İçeri girdiğimizde, Mustafa silah ile kuş vurma oyunu oynuyordu ve biz kapıdan girdiğimizde, bizi göz ucu ile biraz süzdü ve görmezden gelir bir tavırla oyununa geri döndü. Biz gelince yattığı koltuktan kalktı ve sandalyeyi Tv’nin önüne çekerek bize kendisini izlememiz için yer açtı. Biz de Yunus ile beraber koltuğa yerleştik ve ateri kasetlerine bakmaya başladık. Yunus’a Tekken’i oyununu gösterdim. Kafasını salladı. Tek KEN ile mi oynanıyor lan bu oyun dedim. Sanki biliyormuş gibi yine kafasını salladı. O gün, 9999999 in 1 oyunlu kasedi ilk gördüğüm zamandı ve onu, dünyada yapılmış en büyük teknolojik keşif olarak değerlendirmiştim. Biz kasetlere baka duralım, Mustafa bir bir kasetleri elimizden alıyor ve bir oyundan diğerine geçiyordu. Çift kişilik oyunları bile, bir eline bir kolu, diğerine öbür kolu alarak oynuyor ve bizi bu zevkten mahrum bırakıyordu. Arada bize, oyunların can alıcı yerlerini gösteriyordu. Benim birkaç kez "Hani lan bakim, ben yapabilicem mi?" gibi kolu kapma hamlelerimde, beni dirseği ile geri itiyordu. Elektrikler gidene kadar Mustafa’yı izledik. Elektirikler gittikten sonra, Mustafa’nın yanından onun bize acımadan yaptığı gibi, ona aldırmadan ve yüzüne bile bakmadan evlerini terk ettik. Ne de olsa bizim popomuzda kıl dönmesi yoktu. Koşa zıplaya oyun oynayabilecektik. Dışarı çıktığımızda hava nerdeyse kararmıştı. Sanki zaman tüneline girmiş ve saatlerce sonraya gitmiştik. Zaman ateri başında nasıl da akmıştı. Yunus ile beraber dışarı çıkıp, Mustafaların kapısının önünde ne oynasak diye düşünürken, Mustafa bir anda apartmanın merdivenlerinde belirdi. Sanırım oyun tarihinde yeni bir oyun daha keşfedilmişti. Mustafa eline aterinin tabancasını almış, ateriye bağlanan uzun kablosunu da, beline bağlamış bize "tikşin ya" diye diye yaklaşıyordu. Biz de Yunus ile koşmaya başladık. Mustafa da peşimizden. Yunus ile yan yana koşarken, Yunus "Babam da bana ateri alıcak" dedi. Onun yıllardan beri söylediği bu sözü umursamayıp geriye doğru Mustafa’ya baktım. Mustafa geri eve doğru koşuyordu. Anlam veremedim. Yunus ile bakkalın yanından koşarken, bakkalın ışıklarının yandığını fark ettim. Evet, Mustafa yine bizi satmıştı. Biz de Yunus ile beraber içimizde hayaller, olan bitene aldırmadan koşmaya devam ettik.
2 Yorum wwtlf 27 Temmuz 2013
O kadar güzel bir program ki gelen yarışmacılar niyetlerini belli ediyor ve muhabbeti direk Elektriğe bağlıyor, yok ben senden elektrik alamadım, yok sen bana woltaj veremedin, yok senin sigortaların atmış. Evet konuyu'da direk evlenmeden mevzuya bağlamış..
36 Yorum Mardinliasur 17 Mayıs 2013
195 Yorum ismyavuz 05 Haziran 2015