30 Eylül 2014, 18:38
Bizim ailemiz 93 harbinde Ahıska'dan göç edip Osmaniye/Küllü Köyü'ne gelmiştir.
Dedelerimizin göç hikâyelerini, nerelere, nasıl göç ettiklerini çocuk yaştan beri çok dinlemişizdir. Anadolu'nun her bir köşesine savrulan akrabalarımızla mektupla, telefonla haberleşmeyi ihmal etmemişizdir. Çünkü akraba ziyaretinin dinimizce "sıla-i rahim" olduğuna, ata yurduna sahip çıkmanın da "milli görev" olduğuna dair tembihlerle, telkinlerle yetişmişizdir.
Atatürk'ün "Muhacirler kaybedilmiş ülkelerimizin milli hatıralarıdır" sözü de bizim için çok anlamlı ve özeldir.
Bu duygu ve düşüncelerle Dörtyollu Araştırmacı Kadir Aslan'la beraber 14 Ağustos 2014 günü Kars'a gittik. "Türklerin Kars'tan Anadolu'ya Girişlerinin 950. Yılı" etkinliklerini izledik.
17 Ağustos 2014 günü Türk Kızılayı Kars Şubesi Başkanı Necati Tatlı'nın tahsis ettiği otomobille Posof'a geçtik.
Yol boyunca; kaz sürülerini güden köylüleri, yemyeşil tarlalarda otlayan sığır sürülerini, biçilmiş arpaların, tırpanlanmış otların kışlık yem için balya balya hallerini seyrettik. "Doğuda 4 ay kış 8 ay yazdır" denilmesinin ne anlama geldiğini öğrendik.
Şoförümüz Susuz ilçesinden geçerken karşı köyü gösterdi. "Burası Kiziroğlu'nun köyüdür" dedi.
Merhum Murat Çobanoğlu'ndan türküsünü dinlediğimiz Kiziroğlu'ndan bahsetti.
Murat Çobanoğlu, Âşık Şenlik ve Şeref Taşlıova, Kars meydanına heykeli dikilen abide şahsiyetlerdendir. Sempozyum'da tanıştığım Âşık Şeref Taşlıova'nın ani vefatı beni fazlasıyla müteessir etti.
Ardahan'da çıplak doğa birdenbire değişti ve naif bir tablo gibi güzelleşti.
Fotoğraflarını çekerek belgelediğimiz manzaraların arasındaki yollarda Ahıska'dan göç eden dedelerimizin yaşlı çocuk demeden, atlarının, kağnılarının peşindeki perişan yolculuğunu hayal ettik.
Acaba Ulgar Dağı'nı nasıl geçmişlerdi?
Kışları hangi köylerde geçirmişlerdi?
Onların tek engeli sadece çetin kış şartları ve enginli yüceli dağlar değildi. Bölge 1921'e kadar Rus işgalinde idi. Yollardaki Rus askerleri ve onların beslemesi Gürcü ve Ermeni çeteleri hatta Kürt eşkıyalar da Ahıska göçmenleri için birer tehlike idi.
Ahıska'dan çıkan dedelerimiz önce Erzurum'a gitmişlerdi. Muhammet Dedem Erzurum/Narman'da vefat edince kardeşleri Bursa/İnegöl'e gitmiş, "Acar Nine" diye ünlenen Zeliha Ninem Erzurum/Hasankale'de Ahıskalı Arslan ile evlenip Osmaniye'ye gelmişti. Ninemin ikinci eşi Arslan (İpek)'in kardeşleri; Behçet (Bulak) Hasankale'ye, Tahsin (Bulak) Gürün'e yerleşmişti.
Dedelerimiz Osmaniye'de önce Dağıstan Mahallesi'ne, sonra Küllü Köyü'ne iskân edilmişlerdi. Onların Ahıskalı olduğu iskân tapularında "Teba-i Devlet-i Aliye'den, Ahıska muhacirlerinden olmakla be-irade-i seniyye meccanen" diye belirtilmişti.
Bu yollar gerçekten hüzünlü idi.
"Maalesef Ahıska'yla bir ilişkim olmadı. Annemle babam çok anlatırlardı. Onların dilinden Ahıska düşmezdi. 'Oğlum sen Ahıska'yı bir görsen… Azgur, Bursa'dan daha güzeldir' derlerdi" diyen Ahıska'nın Azgur Köyü'nden Fuat Azgur duygularını "Ahıska Türküsü" şiiri ile çok güzel ifade etmişti;
"Devrilesi Moskof" diye başlayan
Bir türkü söylerdi anam eskiden
Yanık yanık "of! of!" diye başlayan
Bir türkü söylerdi anam eskiden.
Onda bir memleket, bir vatan derdi
Gözümden bir cihan geçer giderdi
Her beytin sonunda, "Ah vatan!" derdi
Bir türkü söylerdi anam eskiden...
Türkü değil mısra mısra öğüttü,
Beni kaç geceler böyle uyuttu,
Dağlar kadar içimde kin büyüttü,
Bestesinde Aras nehri akardı
Melûl melûl bir memleket bakardı,
Hem nasıl hemşehrim, vatan kokardı,
Zaman zaman gözlerini silerek,
Derdi "Sensiz bize dünya ne gerek?"
Andıkça kahrolur, dayanmaz yürek,
Bilemezdim o zamanlar kastı ne?
"Yeter" derdi, "Yeter, yas yas üstüne"
Ahıska üstüne, Kafkas üstüne