posta kutusu: Haziran 2011
Bu da beynimin kendi dilinde düşünemediği zamanlardan:-)
Two lives, two jobs, too much stress, too much excitement, too many people who are in my life but not IN my life, too many books that I haven't read, too much music that I have not listened to yet, too many countries that I have not visited, too many people that I have not met, too many friends that I cannot keep in touch with, too much work, tonight, tomorrow...
Bugün eskileri karıştırdım. Bir zamanlar yazdığım yazıları buldum. Böyle yazılar yazmış olduğuma şaşırdım. Okuduğum yazıların sahibi, hâlâ içimde yaşıyor mu diye düşündüm. Sen de oku, sen de düşün! "Sen, ben, değirmenlere karşı... Bile bile birer yitik savaşçı, akarız dereler gibi denizlere. Belki de en güzeli böyle."
22 Nisan 2003 Salı, Manchester
Belki de sen, ben, değirmenlere karşı... Koşuyordum, değirmenlere doğru, elimde süpürge sapından kılıcım, başımda berber tasından miğferim koşuyordum. Atını kaybetmiş bir şövalyeydim. Değirmenlere doğru yol aldığımı anladığım an geriye dönüp "Bunlar yeldeğirmeni!" dedim. Ardımda koskoca bir sessizlik vardı. Anlaşılan yalnızca atını ve aklını kaybetmiş bir şövalye değildim; ben, bir şövalye bile değildim ki...
Aklımı bulmuştum ya, sesime ses veren kimsem yoktu. Devasa değirmenlere ve uçsuz bucaksız ormana baktım ve ağlamaya başladım. Ağlıyordum, gözyaşlarım denize ulaşır belki diye. Dereler gibi denizlere akacağım zaman yanımda olmasını beklediğim ses yoktu. Koskoca bir göl oldu gözyaşlarım, az kalsın boğuluyordum. Ağlamayı kestim, anlamıştım, biri hikâyemi Alice'inkiyle karıştırmış olmalıydı.
Yüzerek karaya ulaştığımda, karşımda elinde elma, yaşlı bir kadın duruyordu. Gözlerime inanamıyordum, nasıl bir hikâyeydi bu? Ben kesin bir hikâyede tutarlı bir karakter olmayı bile becerememiştim. Zamansa hâlâ ellerimden yere düşmekteydi. Bir an durdum ve yazara sövdüm. Yaşlı cadıyı unutmuştum ki suratımda patlayan tokat hatırlattı. Prensin gelip beni uyandıracağından emin olsam elmayı yemeye de razıydım ya, hikâyemin "Uyuyan Güzel"e dönüşmeyeceğini nereden bilebilirdim? Ya yazar, Godot'yu beklememi isterse (?!!) diye düşündüğüm an, yazarın elmayı yiyip yemeyeceğimi de yazmış olabileceği geldi aklıma. Kahretsin! Aklıma gelenler de yazarın aklına gelenler olabilir miydi?
Etiketler: alice, değirmen, yazar
"her işte bir hayır vardır"a binaen..
... Sonra bir gün, vakti zamanında içinizden çıkaramadığınız o üzüntüler, sıkıntılar, sinirler toplanır. Bir bir yerleşir hayatınıza sinsice. Bir gece vakti kalbiniz güm güm atarak, ter içinde uyanırsınız. Önemsemezsiniz belki ama ertesi gece bir daha olur, sonra bir daha..Başınız olur olmadık zamanlarda ağırır, hem de tek bir noktadan vurur ağrı, sanki bir yerlere çarpmış gibi. Her zaman yediklerinizi değiştirmemenize rağmen ne yeseniz ağzınıza gelir, balon gibi şişer de şişer mideniz. Ayaklarınızda, hele ki diz bölgenizde titremeler mi başladı..Doktora gitmeyin, ben size sebebini söyleyeyim: STRES..Alın şu sakinleştiriciyi, akşamları yatmadan bir tane yutun. Üzülmeyin, günümüzde birçok insan kullanıyor bundan, çok hafif..Belirgin bir sorununuz olması gerekmez, şimdi bakın beynimiz biz üzüldüğümüzde....................
Ne dersiniz; doktordan çıktığınızda; "buna da şükür, en azından amansız bir hastalık değil" diyerek yukarı mı kaldırırsınız başınızı??
Hiç düşündünüz mü, aslında öfkelendiğiniz için değil de öfkenizi usturubuyla yaşayamadığınız (yaşatmadıkları) için zarar görmüşsünüzdür? Üzüntü gibi, öfke gibi insani duygularımızı bastırmaya çalıştıkça belki patlıyordur ordan burdan..Belki daha açık iletişim kurmamız gerekiyordur insanlarla. Belki orta yolcu olmamamız gerekiyordur o kadar da. Belki bazen birazcık da olsa kırıcı olmak iyi birşeydir. Hatta belki içimizden geçeni söylemek aslında o kadar da kırıcı bir eylem değildir. Belki bize şükürcü, sakinleşmiş, uyuşmuş insanlar değil de aslını yitirmemiş, kendiyle yüzleşmiş, esaslı insanlar gerekiyordur....
Etiketler: öfke, sakinleşmek
Kütahya'da Dulkadir köyünden ilk zehirlenme haberi geldi. Bianet'in 13 Haziran 2011 Pazartesi tarihli haberine göre köyde yaşayan dört kişi şebeke suyunu içmelerinden bir süre sonra rahatsızlanarak hastaneye kaldırıldı. Aynı habere göre köyde şebeke suyunu içen belli sayıda hayvan da telef oldu. Yetkililer, rahatsızlığın sebebinin analiz sonuçlarından sonra kesinleşeceğini duyurdu. Yine yetkililer tesiste meydana gelen kazanın ardından her türlü önlemin alındığını da duyurmuşlardı.
2010 senesinde Macaristan'da bir alüminyum fabrikasındaki iki setin yıkılması sonucu kimyasal zehir taşıyan kızıl çamurun içindeki ağır metaller Tuna nehrine karıştı. Akıntının Karadeniz'e de ulaşması bekleniyordu. Yetkiler gereken tüm önlemlerin alındığını duyurdu.
Ermenistan'ın Türkiye sınırı yakınlarındaki ve dünyanın en tehlikeli beş nükleer santralinden biri olan Metsamor Nükleer Santrali'nde, 2011'in ocak ayında bir sızıntı meydana geldiği iddia edildi. Yetkililer tüm önlemleri aldıklarını duyurdu.
Japonya'da mart ayında meydana gelen 8.9 şiddetindeki deprem ve ardından tsunaminin etkisiyle zarar gören Fukuşima Nükleer Santrali'nin bir türlü soğutulamayan reaktörelerden yayılan radyasyon tehlike yaratmaya devam ediyor. Santralden sızan radyasyonun okyanusa ulaştığı ve yavaş yavaş da olsa akıntılar yoluyla tüm dünyaya yayılacağı haberleri yetkili ağızlardan doğrulanmasa bile herkesin yüreğine korku salıyor. Ama önemli değil, arada dağlar var..zaten yetkililer tüm önlemleri aldıklarını duyurdu...
Daha adını saymadığım, bilmediğim, unuttuğum, unutturulan kimbilir kaç olay var. Ne oldu o akan zehirli çamura, ne oldu sızan siyanüre, okyanusta sessiz sessiz ilerleyen radyasyona? Bakıp da hülyalara daldığımız bulutlar da mı sinsi sinsi zehir taşıyorlar bize? Ardı kesilen bu haberlerin ardından koşanlara ne oluyor görüyoruz: Dİlovası'ndaki kanser vakalarını araştıran ve araştırma sonuçlarını kamuoyu ile paylaşan Prof. Dr. Onur Hamzaoğlu hakkında açılan dava hala sürüyor. Onur bey halkı galeyana getiriyormuş. Yetkililer halkın ruh sağlığını korumak için de önlem almış anlaşılan..
Toprağa, havaya, suya zehirler sızıyor. İçimize sızan endişe için kimse önlem alamıyor. Bir gece televizyonları, gazeteleri aniden kaplayan çevre felaketi haberleri, ertesi gün güçlü bir rüzgarın ardından dağılıveren kara bulutlar gibi yok oluyor. peki bu kadar zehir nereye gidiyor?
Etiketler: çevre, radyasyon, tehlike
Bu yazıyı yazarken anahtarımı şirkette unuttuğumun ve yarım saat kapıda kalacağımın farkında değildim. Olsaydım unutkanlık üzerine yazardım herhalde:-)
Çalışamıyorum, uyuyamıyorum, okuyamıyorum. Bütün bunlar elimden alındığında yapabildiğim en iyi şeyi yapıyorum: Yazıyorum. Kelimeler içimden taşıyor, kafamı toparlayamıyorum. İçimden taşan kelimeler, kalemle buluşunca bir yerde takılıp kalıyor. Oysa ben içimden sürekli yazıyorum. Aklım pek çok öyküye gebe; ama hiçbirine hayat veremiyorum. Düşler, yazıya dökülünce gerçeğe yaklaşıyor. Gerçeğe yaklaşan her şey sevimsizleşiyor. Aklımdan sevimsiz kelimeler geçiyor. Hepsi kalemin ucunda asılı kalıyor. Düş, düş, düşmüyor. İçimi dök-e-mi-yor-um!