Ve Redd Bronx Pi Sahne’deydi | Diley Kuru
Sonuç itibariyle 15 Kasım (yani dün) geldi çattı. Büyük bir heyecanla yollara düştüm. Saat 9’u biraz geçe Bronx Pi Sahne’nin önündeydim. Fakat o da ne; kapı açılış 21:30’dan sonraymış. İçimden “ulan Biletix” dedim. Neyse, yapacak bir şey yoktu. Biz de Kudret’le favori hamburgercimiz olan Mano Burger’e gittik hem karnımızı doyurmak hem de vakit öldürmek için.
Saat 10’a doğru tekrar Bronx Pi Sahne’nin kapısındaydık. İçeriye girdik ve yaklaşık 2 saat Redd’in sahneye çıkmasını bekledik. Tabii ki de Redd’in saat 21:00’de sahneye çıkmasını beklemiyordum. Bir rock grubu olmanın hele hele hatırı sayılır bir üne kavuşmuş rock grubu olmanın da ağırlığı olacak elbette ki. Nitekim saat 11:40’da sahneye çıktılar. Benim buradaki isyanım, biletin üzerine konser başlangıcı: 21:00 yazan Allahsız Biletix’e!
Neyse ki, Redd’i beklerken dinlediğimiz playlist bir harikaydı. KafePi bünyesinde bulunan tüm mekanların bu anlamdaki başarısını görmezden gelemeyeceğim. Bronx da fevkaledinin fevkinde bir playlist çalarak, bir türlü tuvalete gidememe neden oldu.
Çok kısaca konsere değinecek olursam;
Duru kardeşlerin canlı performansı bayağı başarılı. Hayranlıkla izledim. Müzikal bir geçmişe sahip olanlar hemen kendini belli ediyor.
Konserin ikinci yarısında Doğan Duru’nun tek başına sergilediği akustik performans süperdi.
Doğan Duru doğaçlamada da bayağı iyiymiş. Seyirciyi de bu oyunun içine dahil ediyor, bayağı keyifliydi. (Biz seyircilerinde müzik kulağı fena değilmiş.)
Repertuarları iyiydi de, bir Sen Rahat Ol ve Prensesim Uykusuyum’u çaldılar. Darıldım.
Ben Redd’i ilk kez canlı seyrettim. Açıkçası siyasal görüşlerini az çok biliyordum da, alayına isyan modunda olduklarını konser sırasında görmüş oldum. Bu durum hoşuma gitti.
Abi-kardeş çok tatlılar. Söylemeden geçemeyeceğim.
Sahnenin önünde ince bıyıklı bir abi vardı. Redd’in bütün şarkılarını ezbere biliyordu. Tipiyle hiç bağdaştıramadığımdan kendisine bayağı bir güldüm.
Yeni albüm provalarına başlamışlar. Bu haberi duyduğuma ayrıca çok sevindim.
Konser sırasında en kıl olduğum olay ise, insanların sürekli olarak konuşmasıydı. Adamlar sahnede boğaz patlatıyor, seyirci kendi arasında bık bık bık konuşuyor. Hiçbir şeye saygı duymuyorsan bile müziğe az saygın olsun. TERBİYESİZ!
Son olarak, konser bittiğinde Redd’in tüm şarkılarını ezbere bildiğimi fark ettim. Gerçek bir fanları olduğumu rahatlıkla söyleyebilirim artık.
Çok uzattım. Konserden bir-iki görüntü bırakıp gidiyorum.
Baterinin sesi bir tuhaf geliyor. Bizim makinede bir sıkıntı yok, tamamen Bronx’un suçu.
Bunlar da konserin mutlu koca kafaları.
bronx pi redd konseribronx pi sahne neredereddredd konserredd nefes bile almadanredd solisti