12. Anadolu Buluşmaları Kapanış Konuşması - Malatya Meşale Derneği Malatya Meşale Derneği
VE HER DAİM YENİDEN BİSMİLLAH...
“İslam Dünyasında Güncel Sorunlar ve Çözümleri” başlıklı 12. Anadolu Buluşmasında Anadolu Platformu İstişare Kurulu Başkanı Zekeriya Şengöz'ün Kapanış Konuşmasından bir kesit ;
"Euzü billahi mine'ş-Şeytani'r-racîm, Bismillâhirrahmânirrahîm
El-hamdü lillâhi rabbi’l-âlemîn, ve’s-salâtü ve’sselâmu alâ Rasûlina Muhammedin ve alâ âlihi ve sahbihi ecmain
1. Biz senin göğsünü açıp genişletmedik mi? Yükünü senden alıp atmadık mı? O senin belini büken yükü . Senin şânını ve ününü yüceltmedik mi? Elbette zorluğun yanında bir kolaylık vardır. Gerçekten, zorlukla beraber bir kolaylık vardır. Boş kaldın mı hemen (başka) işe koyul, Yalnız Rabbine yönel. (İnşirah süresi 1-8)
İnancımızda ve İslam örfünde söze başlarken dört şey yaparız:
Önce Rabbimize iltica ederiz istiâze ile. Yani her türlü kötülükten uzak olduğumuzu ilan eder, ona iltica ederiz.
Sonra besmele ile Rabbimizin ismini anarız; onun Rahman ve Rahim sıfatlarının zikrederek rahmeti kendimize prensip edindiğimizi ilan ederiz.
Daha sonra hamdımızı ifade eder, en sonunda da, yeryüzünde insanlığın büyük vefa borcu gereği, bütün Peygamberlere ve Resul-i Ekrem'e salat ve selam ederiz.
Merhum Elmalılı da tefsirine münâcât ve tazarru cümleleriyle başlarken ne güzel ifade etmiştir:
İlahi! Hamdi’ni sözüme sertac ettim, Zikrini kalbime mi’rac ettim, Kitabını kendime minhac ettim.
Ben yoktum var ettin, Varlığından haberdar ettin, Aşkınla gönlümü bîkarar ettin.
İnayetine sığındım, kapına geldim, Hidayetine sığındım lütfuna geldim, Kulluk edemedim affına geldim. Şaşırtma beni doğruyu söylet neşeni duyur, hakikati öğret.
Allah Resulünün de en çok yaptığı duanın: "Ey kalpleri bir halden diğer bir hale çeviren Rabbim benim kalbimi senin dinin üzerine sabit kıl" olduğunu biliyoruz.
Hangi açıdan bakarsak bakalım içinde yaşadığımız çağda onun örnekliğine, manevi önderliğinde ve ilahi rehberliğine ihtiyacı olduğu aşikârdır. Bizim de onun sevgisine, onu okumaya, anlamaya ve getirdiği ilahi mesajı yaşamaya ihtiyacımız olduğu gibi… Yüreklerimiz yolunu şaşırdı, şaşkın yüreklerimizin onun kılavuzluğuna ihtiyacı var. İnsanlığın en büyük sorunu sevgiye susamışlıktır, onun için onu sevmeye, onunla insanı ve kâinatı sevmeye her zamankinden daha fazla muhtacız. Yürekleri tükenmiş insanların dünyasında yaşıyoruz, tükenen bütün yüreklerin Hz. Muhammed'in sevgi ve rahmeti dolu soluğuna ihtiyacı vardır. Şu günlerde emekliliği gündemde olan Diyanet İşleri Başkanımız Sayın Mehmet Görmez Hocamız da "İşimizi iyi yapabilmek, toplumu doğru anlatabilmek, milletimizi peygamber sevgisi etrafında birleştirmek ve bütünleştirmek için öncelikle bizim onu tanımaya ve örnek almaya ihtiyacımız var." demektedir.
Yolumuzun, davamızın ne olduğunu bilmek ve bu uğurda mücadele etmek zorundayız.
Peygamberlerin bize gösterdiği ve son peygamber Hz. Muhammed (sas) örnekliğiyle ortaya koyduğu mücadele yolumuz, İslam davası kadim davamızdır. Yüce Rabbimizin bize ulaştırdığı mesajı çağımıza ve bizden sonraki çağlara taşımak misyonumuzdur.
Çağlar boyu tevarüs eden “İslam’a davet misyonu” bizim hareket noktamızdır. Tarihin hangi döneminde olursa olsun bu uğurda mücadele vermiş şahsiyetler bizim örneğimizdir, yolumuzu açan önderlerdir. Derdimiz, gayretimiz, davamız; insanların kurtuluş reçetesi olan mesajı bir emanet mesabesinde görmek ve bu emanetin gereğini yerine getirmektir. Bu uğurda yaşamak ve bu uğurda mücadele etmek bizim için şereftir, iftihardır.
Beş günlük programımızın konu başlığı “İslam Dünyası’nda Güncel Sorunlar ve Çözümleri’ydi.
Bu ana başlık altında ele alınan konularla, İslam dünyasının içerisinde bulunduğu sorunlara önemli derecede değinildi. Görüyoruz ki sorunlarımız çok yönlü, yaralarımız derin, çabalarımız yetersiz.
Hz. Peygamber’den asrımıza kadar, ümmet olarak birçok belaya müptela olduk, sayısız badireler atlattık. Ancak son bir asırdır başımıza gelen belayla daha öncesinde hiç karşılaşmamıştık!.. Siyasal birliğimizi, Hilafeti kaybettik.
- Evet, önce siyasal, daha sonra da duygusal birliğimizi yitirdik. Bunun neticeleri çok ağır oldu. Sömürgeci devletler, emperyalist bir açlıkla, üşüştüler İslam coğrafyasına… Birçok zenginliğimizin yitirilmekle birlikte en kötüsü kültürel emperyalizm oldu. Bizi biz yapan maneviyatımızdan ve medeniyet değerlerimizden koparıldık.
- Yenilmişlik psikolojisinin Batı’ya karşı doğurduğu aşağılık kompleksi, önce zihin dünyamızı, sonra sosyal yapımızı kuşattı. Bu kuşatılmışlık entelektüel çölleşme ve ahlakî yozlaşma olarak yansıdı hayatımıza.
- Kendimiz olmaktan çıktık. Özgüvenimizi yitirdik. Ve en kötüsü, ümmet olarak sömürülmeye müsait hale geldik. Oysa Malik bin Nebi’nin dediği gibi: “Sömürülmekten daha kötü olan şey, sömürülmeye müsait olmaktır!”
Bir zamanlar medeniyetin beşiği olan İslam diyarları şu anda büyük sıkıntılar yaşamaktadır. Huzurun, refahın, mutluluğun teminatı olan beldeler bugünlerde yoksulluğun, istikrarsızlığın, çaresizliğin mekânları haline geldiler.
Son bir asırdır dağınıklık girdabı içerisinde dönüp duruyoruz. Siyasal dağınıklık, fikri dağınıklık, ahlakî ve duygusal dağınıklık…
- Artık bizi kuşatan bu girdaptan kurtulmak, bu kuşatmayı yarmak, bir çıkış yolu bulmak zorundayız. Ümmet olarak ödediğimiz bu kadar bedelden, çektiğimiz bu kadar acıdan sonra, şimdi yeni bir dirilişin, yeniden kendimiz oluşun arefesinde bulunduğumuzu düşünüyorum. Çektiğimiz tüm acılar hakikatin perdesinin aralanmasını sağladı. Ümmete tuzak kuran şeytanî aklın nasıl bir düzen kurduğunun farkındayız. Birbirimize olan ihtiyacımızın, bizi biz kılan İslamî değerlerin önemini yeniden hatırlattı bizlere.
- Yaşadığımız her bir felaket gösterdi ki; ya birlik olacağız, ya da bir bir yok olacağız!