Ayser POLAT ANNEYE ÖZLEM
18 Kasım 2017 - Cumartesi 06:13 Bu yazı 1483 kez okundu
Sen gideli 4 yıl oldu… Sanki 4 asır olmuş gibi. Anneciğim, sana olan hasretim her geçen gün artıyor.
Hastaydın. Astımın yüzünden rahat nefes alamazdın. Sen de bizde alışmıştık bu duruma. Ben, gurbette olduğum için seninle fazla vakit geçiremedim. Bu benim içimde bir ukdedir. Bu yüzden gurbet ve gurbet için yazılmış türküler beni hep hüzünlendirir.
Telefonla görüşür, uzun uzun konuşurduk. Bazen çocukları da alır birlikte seni, babamı ve kardeşlerimi görmek için İstanbul'a gelirdik. 2 hafta kalır geri dönerdik. Bazen de sen Urfa'ya yanıma gelirdin. Yıllar böyle geçip gitti.
Bir gün telefonum çaldı. Arayan ağabeyimdi. Babamızın hasta olduğunu haber veriyordu. O gün, küçük oğlumla birlikte yanınıza ulaştım. Babam 1 hafta sonra hayata gözlerini yumdu.
Babam bu dünyadan göçse de, annem bu ayrılığa alışamadı. Hayata küstü, içine kapandı. İkisi de birbirini çok seviyordu. Hiç unutmam, yeğenimin nişanı için İstanbul'a gitmiştim. Annem rahatsızlandı ve onu hastaneye yatırdık. Bende yanında refakatçi olarak kalıyordum. Babam annemin yanına hastaneye geldi ve ağlamaya başladı. "Allah, seni benden önce almasın" diye dua ediyordu. Öyle de oldu.
Babamın ölümünden 2 yıl sonra yine telefon çaldı. Arayan kız kardeşimdi. "Annemizin durumu iyi değil" diyerek beni İstanbul'a çağırdı. "Neyi var" dedim. "Soğuk almış, astımı iyice ilerlemiş" dedi. Telefonu anneme vermesini söyledim. "Neden kendine dikkat etmiyorsun" diye sitem ettim ona. "Ben iyiyim, beni merak etme" diyerek telefonu kardeşime geri verdi. Konuşmaya hali yoktu.
Ertesi günün akşam saati için bilet aldık ve yolculuğu beklemeye başladık. Ancak öğlen vakti telefon yeniden çaldı. Telefonu açan kızım birden ağlamaya başladı. Yeğenim, annemin ölümünü bildirmişti. Ne olduğunu anlayamadım. Evin içinde dolanıp durdum. Yeni bir uçak bileti alıp İstanbul'a ulaştık.
Ev çok kalabalıktı. Cenaze ertesi gün defnedilmek üzere morga kaldırılmış. O gün geçmek bilmedi. Ertesi gün gasil hanede annemizi yıkadık. Yüzünü son kez görüyordum. Anneme yetişememiş, son anlarında yanında bulunamamıştım. Sessiz sedasız, uyku halinde ruhunu teslim etmişti. Cenaze namazının ardından onu da babamın yanına defnettik.
Annemin acısı beni çok yaktı. Annem her aklıma geldiğinde boğazım düğümleniyor, yüreğim yanıyor. Anne acısı diğer acılardan başkaymış.
Bu yazıyı anne ve babası hayatta olan kardeşlerimiz için yazdım. Henüz hayattayken onlarla daha çok vakit geçirin, rızalarını ve dualarını kazanın. Hayat gelip geçse de, insanın içindeki özlem devam ediyor. Allah'ın, ebedi dünyaya uğurladığımız tüm yakınlarımıza rahmetiyle muamele etmesi duasıyla, sağlıcakla kalın…
Etiketler: ANNEYE, ÖZLEM,
Ahmet - 18 Kasım 2017
Allah cümle geçmişlerimize rahmet eylesin. Dünya fani hepimiz burada misafiriz. Allah iman ve salih amel ile huzuruna varmayı nasip etsin. Sevdiklerinizle ebedi cennette buluşmanız duasıyla..
Halil - 18 Kasım 2017
Cennet annelerin ayaklarının altındadır. Annelerimiz cennet kokusudur. Kokusundan duasından ve rızasından mahrum olmayalım. Allahın rahmeti her daim üzerlerine olsun.