imdb | Ekin Öcalan
Tag: imdb	2014’te neler yaptım?	2014 bitti. Hem dönüp bu geçen yılda neler yapmışım, hem de hedeflerimde ne kadar ilerleyebilmişim değerlendirmenin zamanı geldi.
Paylaş:Click to email this to a friend (Opens in new window)Click to print (Opens in new window)Click to share on LinkedIn (Opens in new window)Click to share on Facebook (Opens in new window)Click to share on Google+ (Opens in new window)Click to share on Twitter (Opens in new window)Click to share on Reddit (Opens in new window)Like this:Like Loading...	Posted on Fri, 2 Jan, 2015Fri, 2 Jan, 2015 by ekin	0	Son zamanlarda izlediğim sinema filmleri	Not: Çeşitli spoilerlar içerebilir. Okumak tamamen sizin inisiyatifinizde.
Paylaş:Click to email this to a friend (Opens in new window)Click to print (Opens in new window)Click to share on LinkedIn (Opens in new window)Click to share on Facebook (Opens in new window)Click to share on Google+ (Opens in new window)Click to share on Twitter (Opens in new window)Click to share on Reddit (Opens in new window)Like this:Like Loading...	Posted on Sun, 27 Oct, 2013 by ekin	0	12 Angry Men	İnanılmaz bir film. IMDb’nin Top 250 listesine olan güvenim böyle filmler sayesinde artıyor. Daha önceden bu kadar eski bir filmi izleyebileceğimi düşünmezdim, dile kolay 56 yıl önce çekilmiş. Sırf görüntü kalitesi, siyah-beyaz çekimler ya da teknolojinin geriliğinden değil, o zamanlar dünya da bambaşka bir yerdi. Ancak dünyayı anlamaya çalışan, yeryüzündeki küçük birer nokta olarak bizlerin geçmişimizi de iyi bilmesi gerekiyor. Bu ister Türkiye’ninki olsun, ister alakasız bir yerinki. Filmden çıkardığım sonuç şu oldu: Sistem her zaman için güçlüden ve avantajlıdan yana; sistemin asıl amacı bu olmasa bile. Ve pek tabii, yıllar geçse de pek bir şey değişmiyor.
Yazının bundan sonrası film hakkında spoiler içeriyor, okumak tamamen sizin inisiyatifinizde.
Filmin neredeyse tamamı bir odada geçiyor. Ayıla bayıla izlediğim The Man from Earth adlı filmden sonra bu film, sadece konuşma üzerine geçen izlediğim ilk film oldu. ABD’nin yargı sisteminde jüriliğin yerini az çok biliyoruz. Bizde nasıl askerlik görevi varsa, ABD’de de insanların jüri görevi var. Bildiğim kadarıyla rastgele bir zamanda tamamen ilişiksiz bir davada jüri olmaları isteniyor. Kaç jüri gerekiyor bilmiyorum ama bu filmde 12 jüri vardı; hepsi de beyaz erkeklerden oluşuyordu. İşte bu, o zamana göre çok normal olan görüntü bugün oldukça tuhaf görünüyor. Cinayetten yargılanan genç bir çocuk hakkında bir karar vermeleri isteniyor. Jürilerden 11’i, mahkemede savcının açıkladığı delilleri yeterli bulup ikinci kez düşünmeksizin “suçlu” oyu veriyorlar. Ancak başroldeki Henry Fonda’nın karakteri çocuğun bu kadar hızlıca elektrikli sandalyeye gönderilmesine göz yumamıyor ve “suçsuz” oyu veriyor. Filmin kırılma noktası şu: Verilen karardan kesinlikle dönüş olmayacak. Suçluysa elektrikli sandalyede idam edilecek. Karar ise oy birliğiyle alınmalı: Ya herkes suçlu beyanında bulunacak ya da suçsuz diyecek.
Film başından da anlaşılabileceği üzere Henry Fonda’nın içinde bulunduğu belirsizlik haliyle kalan jüri üyelerini çocuğun suçsuz olabileceğine ikna etmesine yönelik konuşmalarla geçiyor. Güzel olan, odada sadece beyaz erkekler olsa dahi çeşit çeşit insan bulunduğu. Irkçısından tutun da oğluyla sorun yaşayanına, korkağından tutun da kendini yargılanan çocuğun yerine koyana, çok yaşlısından tutun da gencine, nefret dolu duygularla çocuğu öldürmek isteyeninden tutun da bir an önce jüri işini bitirip akşamki maça yetişmek isteyenine kadar çeşit çeşit insan. Henry Fonda’nın tek yaptığı, davadaki belirsizlikleri göstermeye çalışmak. Bunu da mantık çerçevesinde yaptığı için, işler iyi gidiyor ve tek tek de olsa insanları kendi tarafına çekebiliyor.
Filmdeki asıl sorun, sistemin nasıl da kolay suistimal edilebileceği. İnsanlar böyle önemli bir görevde dahi, “işimi bitirsem de gitsem,” modunda olabiliyor. Film belki hayal ürünü ama bu tür insanların varlığından hepimiz haberdarız. Bu da, her ne kadar iyi niyetli de olsa sistemin zayıf yanını gözler önüne seriyor. Gerçi ben idama kesinlikle karşıyım ve ABD’nin bu kadar kesin kanunlarla insanları elektrikli sandalyeye yollayabildiğini bilmek beni iğrendiriyor. Ancak orda var olan jüri sisteminin karar alma mekanizmasında bir nebze daha insancıl olduğunu düşünüyorum. Henry Fonda’nın karakteri gibi iyi insanların var olması bu mekanizmayı güçlendiriyor.
Karakterler, oyuncular ve senaryo her şeyiyle oldukça güzeldi. İzlerken kafa patlattığım için ben de büyük keyif aldım ve herhangi bir insanın, sırf alışılagelmiş bir düzene ayak uyduran 11 insana nasıl da kolay karşı gelebildiğini gördüm. Biraz cesaret, bütün gereken bu.
Paylaş:Click to email this to a friend (Opens in new window)Click to print (Opens in new window)Click to share on LinkedIn (Opens in new window)Click to share on Facebook (Opens in new window)Click to share on Google+ (Opens in new window)Click to share on Twitter (Opens in new window)Click to share on Reddit (Opens in new window)Like this:Like Loading...	Posted on Sun, 21 Jul, 2013Sun, 21 Jul, 2013 by ekin	0	Pulp Fiction	Şimdi ben Pulp Fiction’ı ilk defa henüz izlediğimi söyleyeceğim ve bazıları aklını kaçıracak. Ama yapacak bir şey yok, sırf IMDB’de (6 Temmuz 2013 itibariyle) tam 773,415 kişinin oyuyla 10 üzerinden 9.0 puanla 4. sırada yer alan bir film diye sıkılmadan, ağzım açık izleyeceğimi düşünmemiştim. Fakat öyle oldu. Quentin Tarantino’nun daha önce başka filmlerini de izledim ve bence onlar da en az Pulp Fiction kadar kaliteli filmlerdi. Ancak nerdeyse 20 yıllık, artık kült olmuş bir filmin insanlar üzerinde bıraktığı etkiyi bırakmaları henüz zor. Aşağıdaki yazı bolca spoiler içereceğinden, okumak sizin inisiyatifinizde. Filmden aklımdan kalan birkaç şey paylaşacağım. Hala izlememiş olanlarınız varsa şiddetle önce gidip izlemenizi, sonra gelip yazdıklarımı ortak bir duygu seliyle okumanızı tavsiye ederim.
Kan… kan… kan… Quentin Tarantino, filmlerinde kullandığı bolca kan ile meşhur. Pulp Fiction diğer bazı filmleri kadar kan barındırmıyor olsa da, size yine de kan tadını veriyor; her ne kadar siz yüzünüze püskürtülen domates suyunun organik olmadığını bilseniz de. Filmde beğendiğim en kan dolu sahne, Marvin’in beklenmedik biçimde arabada vurulma sahnesiydi. Tarantino beklenmedik yerden vurmayı gerçekten çok iyi biliyor. Jules Winnfield’ı daha filmin başında, Marsellus ile Butch’un bar sahnesindeki konuşmasında gördüğümü unutup film boyu bir nokta yakaladığımı sanarak “Jules nasıl ölecek?” diye bekledim durdum. Film boyunca Jules’u pek göstermediği için bu düşüncem pekişti, filmin başını iyice unuttum. Filmin sonuna doğru ise hem banyoya saklanan adam sahnesinde, hem de kahvaltı mekanında vurulacağını düşünerek heyecandan dudaklarımı yedim. Ancak Jules “cool” bir şekilde zarar görmeden doğru yolu buldu.
Kahvaltı sahnesinden bahsetmişken, filmin giriş sahnesine gelelim. Tarantino’nun filmlerindeki konuşmalar her zaman için hoşuma gidiyor. Bu konuşmaların kesinlikle farklı bir tadı var ve ben Platon okurkenki ruh halime girip de bu konuşmaları dinlerken sıkılmıyorum. Bu adamın kamerayı öylece tutup iki adamın karşılıklı konuşmasını izletmesi, “The Man from Earth” filminden sonra en can sıkmayan durağan sahnelerden olabilir. Bu sadece Jules ve Vincent için geçerli değil, filmin başındaki Ringo ve Honey Bunny için de geçerli. Muhabbetleri hoşuma gitti ve film jeneriğe girmeden önce gaza gelip mekanı abluka altına almaya başlamaları kesinlikle keyif verdi. Beni de filmin sonuna kadar “eee hadi ama kahvaltı sahnesi nerde?” diye heyecanla bekletti.
Jeneriğe girerken kullandıkları müziğin beni direkt olarak filmin içine çektiğini söyleyebilirim. Tek başıma film izlemeye başladığımda eğer araya jenerik giriyorsa genelde filmi bir durdurur, 4-5 dakika internette gezinir, filme sonra devam ederim. Ama müzik beni öyle bir havaya soktu ki, bomboş jeneriği (ki bu filmdeki gibi daha baştan 5 dakika boyunca siyah ekran üzerinde isim gösteren jeneriklerden nefret ederim) izletti. Film boyunca kullanılan müzikler de eşit derecede güzeldi. Müzikleri de kendisi mi seçiyor bilmiyorum ama bu filmde de olduğu gibi, seçilen müzikler filme çok yakışıyor. Zaman zaman ise bence izleyiciye çok yerinde bir gaz veriyor.
Filmin çeşit çeşit sahnelere ayrılmış olması hoşuma gitti. Bu tarz birbirinden bağımsızlaştırılan ama bir şekilde birbirleriyle etkili olan sahneleri izlemeyi severim. Aynı şekilde “City of Gods” filmindeki sahneleştirmeyi de beğenmiştim.
Sahneler arasından Vincent ile Mia arasındaki sahneye geçelim. Uma Thurman’dan oldum olası hoşlanmamışımdır ama anladığım kadarıyla kendisini üne kavuşturan film bu olmuş. Eğer gerçekten öyleyse, haklı bir üne kavuştuğunu düşünüyorum. Çünkü bu filmde oldukça iyiydi. Mimikleri ve canlandırdığı karakter de oldukça oturmuştu. Bu filmle de birlikte muhtemelen pek çoğunuzun bildiği ama benim yeni anlamış olduğum bir gerçeği de söylemek gerek: Helena Bonham Carter ile Johnny Depp, Tim Burton için ne ifade ediyorsa, sanırım Uma Thurman da Quentin Tarantino için benzer bir şey ifade ediyor. Aralarında bir şey var mı? Bilmiyorum. Böyle şeyler beni pek ilgilendirmiyor.
Mia dışında Butch’un kız arkadaşı Fabienne çok hoşuma gitti. Fransız karakterin suratındaki masum ifadeyi çok güzel yansıtmış. Her ne kadar Butch’un motorsikletle geldiği sahnede Fabienne’ın şımarıklık edip bir türlü motorsiklete binmemesi Butch kadar beni de deli etmişse de, suratındaki eşsiz mimiklerin hakkını vermek gerekiyor. Ayrıca Butch’un kahramanlık yapıp Marsellus’u kurtardığı sahneyi de ağzım açık izledim. Arkadaş, böyle güzel bir kafa olamaz. O Zed ile Maynard’ın kafası çok acayipti.
Tekrar Vincent ile Jules’a dönersek, artık fazlasıyla kült olmuş bir sahneden bahsetmemek olmaz. Daha filmin başında, “I dare you, I double dare you motherfucker!” demesiyle içim gıcıklanmadı değil. Tam bir “dürüst mafya adamı”nı oynamış Jules. Tekrar tekrar izlemek için haydi o sahneyi buraya koyalım:
Son olarak, beklenmedik sahnelerin adamı Tarantino’yu bir de “babasının saati” hikayesi için alkışlıyorum. Butch henüz bir çocukken, babasının arkadaşının gelip bu saatin önemini büyük bir ciddiyetle anlatması, büyük büyük babasından tutup kendisine gelene kadar olan hikayeyi anlatması önce bende “daha küçücük çocuğa ne ciddi şeyler anlatıyor yahu,” hissiyatı uyandırdıysa da, hemen arkasına gelen “kıçında saklama” muhabbeti yarım yarım yardı. Arkadaş, o kadar ciddi bir konuşmadan, hiçbir şekilde ciddiyetini bozmadan sen o saati Butch’un babasının 5 yıl sakladığını nasıl söyleyebildin? Hadi onu söyledin, “2 yıl da ben sakladım,” nasıl diyebildin?
Paylaş:Click to email this to a friend (Opens in new window)Click to print (Opens in new window)Click to share on LinkedIn (Opens in new window)Click to share on Facebook (Opens in new window)Click to share on Google+ (Opens in new window)Click to share on Twitter (Opens in new window)Click to share on Reddit (Opens in new window)Like this:Like Loading...	Posted on Sat, 6 Jul, 2013Sat, 6 Jul, 2013 by ekin	0	Zaman Makinesi: Film ve Kitap	Zaman Makinesi’nin 2002 yapımı filmi, benim için çocukluğumun bilim kurgu şaheserlerinden biriydi. Gelecekle ilgili her türlü yorumu izlemeyi veya dinlemeyi inanılmaz keyifli bulurum. Her ne kadar Geleceğe Dönüş serisi benim için bu bağlamda daha önemli bir yere sahipse de, Zaman Makinesi’nin de kendine has bir yeri var. H. G. Wells’in aynı adlı kitabını okuma şansına yeni eriştim ve belki de şu anda Guy Pearce’ın başrolünü oynadığı bu uyarlama filmin IMDB puanının neden 5.8 olduğunu anlamış bulunuyorum. Film, uyarlama değil, adeta kitabın katledilmesi olmuş!