James Joyce I Homopsychologicus Psikoterapi ve Psikolojik Danışman
James Joyce, 1882’de, o zamanlar Britanya’nın sömürgesi olan Dublin’de doğdu. Çocukluğu kalabalık bir aile içinde zorluklarla geçti. Daha ilk gençlik yıllarında müziğe ve edebiyata yöneldi. Bu yıllarda tıp eğitimi almayı düşündüyse de, hayatını yazarlık ve muhabirlikle sürdürdü. Çok genç yaşta kaleme aldığı ilk makalesi “Ibsen” tiyatrosu üzerineydi. Daha sonra şiirle de ilgilenen Joyce’un şiirleri Oda Müziği adı altında derlendi.1902 yılında ülkesini terk edip Paris’e gitti ama annesinin ağır hastalığı nedeniyle bir süre sonra geri döndü. Hayatını birlikte geçireceği Nora Barnacle ile de bu dönemde tanıştı. İrlanda’yı bu kez birlikte terk ederek 1905-1915 yılları arasında Trieste’de yaşadılar. Birinci Dünya Savaşı’nın patlak verdiği yıllarda Dublinliler, Sürgünler (Tiyatro Metni) ve Sanatçının Delikanlılık Portresi art arda yayınlandı. Joyce, savaş yıllarını Zürih’te geçirdi. Başyapıtı Ulysses’i (1922) bu dönemde yazdı. Savaşın ardından yerleştiği Paris’te Fingnean Uyanması’nı (1939) kaleme aldı. Avrupa’da geçirdiği yıllarda Italo Svevo’dan Samuel Beckett’a, Ezra Pound’dan Ernest Hemingway’e birçok edebiyatçıyla dost oldu. 1941’de Zürih’te hayata veda etti.
Durdu, loş merdiven sarmalından aşağıya bakarak ayı gibi ünedir
—Çıksana, Kinch. Gel yahu, kansız düzenbaz.
Ağır ağır ilerleyerek atış platformunda durdu. Dönüp, ağırbaşlı, kuleyi, etrafındaki kırları ve uyanmaktaki dağları üç kez kutsalı. Sonra, gözü Stephen Dedalus'a ilişti, hançeresinden hırlar, başını sallarken, ona doğru eğilip havada art arda haçlar inledi. Stephen Dedalus, sıkkın ve mahmur, kollarıyla merdivenin üst bölümüne yaslandı ve sallana hırlaya kendisini kutsayan beygirimsi upuzun suratla tıraşsız tüylü, meşe odunu renginde pul pul tepesine yüz vermeksizin baktı.
—Haydi kodese, dedi sertçe.
—İşte budur, Ey aziz dostum, gerçek Efkaristiya: Bedeniyle, ruhuyla, kanıyla, yarasıyla. Müzik yavaşlasın, lütfen. Gözlerinizi kapatın, baylar bayanlar. Bir saniye. Şu akyuvarlarla başımız dertte biraz. Susun, hepiniz.
Buck Mulligan yandan yukarıya bir baktı ve uzun, peşten bir ıslık çaldı, sonra muntazam beyaz dişlerindeki altın noktalar yer yer parıldaya dursun, bir süre esrik bir dikkatle duraladı. Chrysostomos. Sessizliğin içinden şiddetli iki keskin düdük sesi yanıt verdi.
Sonra sekerek satış platformundan çıktı, ropdöşambrının uçuşan eteğini bacaklarına dolarken kendisini izlemekte olan Dedalus'a dingin gözlerle baktı. Ablak kasvetli yüzü, sarkık değirmi gerdanı bir piskoposu, orta çağdaki bir sanat hamisini andırıyordu. Dudaklarında cana yakın bir gülümseme açtı hafiften.
—Bak şu işe, dedi keyifle. Senin şu saçma adın, eski bir Yunanlı!
—Benim adım da saçma: Malachi Mulligan, eski bir Yunan vezninde. Ne ki, Helenistik bir tınısı var, değil mi? Dağ keçisi gibi çevik, uçarı hem de. Atina’ya gitmeliyiz biz. Halamdan yirmi papel koparabilirsem gelir misin sen de?
Joyce James. Çev. Erkmen, Nevzat. "Ulysses" İstanbul: Yapı Kredi Yay. (1996).