Çocukluğun Sonu 1953’de yazılmış… Şimdi son yıllarda izlediğiniz tüm bilimkurgu filmlerine ve okuduğunuz tüm bilimkurgu romanlarına dönüp “Daha önce yapıldı” diyebilirsiniz. Arthur C. Clarke’ın bu romanı bilimkurgu klasikleri arasında yıldız gibi parlıyor. Hem tartışmaya açtığı konular, hem de bağlandığı sonuç sizi derinden sarsıyor. Hiç hafife alamıyorsunuz bu öyküyü.
Uzaylıların geldiğini ve bu uzaylıların nazik birer işgalci olduklarını hayal edin. Bir nevi sömürge imparatorluğu kurmuşlar fakat insanlıktan çok daha üstünler. Onlara “Efendiler” diyoruz. Örneğin hemen hayvanlara işkenceyi yasaklıyorlar. Suç işlenmesini engelliyorlar. Bunları yaparken sadece “uyarı” yöntemini kullanıyorlar, buna tehdit bile denilemez ne de olsa. Peki daha büyük bir planları yok mu? Neyin peşindeler? Bunu aradıkça huzuru kaçan sayılı insan kalıyor dünyada. Çünkü vazgeçtiğiniz özgürlüğe kıyasla elde ettiğiniz zenginlik öyle tatlı ki… İnsanlara mutluluğu uzaylılar getirmiş… Doğru olabilir mi bu?
İlk bölümler sanki sömürgeci imparatorlukların eleştirisi gibi. Biz dünyalılar, bizden daha üstün uzaylılar sayesinde refaha kavuşuyoruz, fakat bunun sınırı nerede? Uzaylıların istediklerini yapmak, susmak ve sadece hedonist bir yaşam sürmek, insanlığa yeter mi?
Uzaylıların amacını merak ederken sayfalar akıp gidiyor. Sonlara geldiğinizde iyice şaşkınlığa sürükleniyorsunuz. Arthur C. Clarke böyle büyük yazar, bu roman da böyle büyük roman… Tüm bilimkurgu sevenlere gönülden tavsiye ederim.
1991’de Clarke giriş bölümünü yeniden yazmış. Girişte Sovyetler ve ABD arasındaki uzay araştırmaları çekişmesi konu alınıyor, oysa yeni yazımda bu durum insanın Mars’a yolcuğu olarak değiştirilmiş. Tarihin nasıl ilerleyeceğini tahmin edemezdi, yine de Sovyetlerin yıkılması romanın girişi kısmını daha etkisiz hale getirmiyor. Ben bu yeni yazımı okumadım, çünkü İthaki‘nin baskısı orijinal halini içeriyor.
2015’de mini dizi olarak ekrana uyarlanan Çocukluğun Sonu, henüz Holivud’un gişe filmlerinden birine dönüşmedi. Dizi 3 bölüm, konu günümüze taşınmış. Romanı okumak istemeyen yabancı dizi sevdalıları için iyi bir seçenek.
İthaki Yayınları’nın bilimkurgu klasikleri serisinde boş yok diye durumu özetlesem yeridir, seçimler harika. Devamını merakla bekliyorum, hatta ilgimi çekse çekmese, hepsini alıp kütüphanemde bir bütünlük oluşturmayı düşünüyorum. Çünkü minimal kapaklarıyla birbirlerini tamamlıyorlar.
Arthur C. Clarke’ın ölene kadar Sri Lanka’da yaşadığını biliyor muydunuz? 1956’da Sri Lanka’ya taşınmayı nerden akıl etti bilemiyorum fakat bunun homoseksüel olmasıyla ilgili olduğunu söyleyenler var. 50’lerde İngiltere’de olmaktansa, Sri Lanka’da olmayı tercih etmiş ve 90 yaşında ölene kadar orda yaşamış.
Categories: Kitap, Roman / Tags: arthur c clarke, bilimkurgu, çocukluğun sonu, film uyarlaması, ithaki, roman
Ne zamandır böyle boş ve kafası karışık bir kitap okumamıştım. Elif Şafak’ın röportajlarından, önceki romanlarından, hayat hikayesinden, aklıma gelen her şeyinden ayrı tutup, önyargısızca okumaya…