İzmir Adliyesi’nde birtakım değişiklikler yaşanıyor bugünlerde. Tüm girişler bariyerler ve demir parmaklıklı çitlerle çevriliyor. Giriş kapılarının önüne küçük ön binalar inşa ediliyor demir ve betondan. Adliyeye gelen herkes, bu değişikliklere şöyle göz ucuyla baksa da kimse henüz ne olup bittiği konusunda pek kafa yormuyor. Kumun, çimentonun ortasında fosforlu yelekleriyle işçiler, sabah akşam geleni geçeni seyrediyor.
Türkiye’nin son birkaç yıldır içerisinde bulunduğu aşırı dozlu gerilim ve baskı ortamı, en büyük yansısını kamu binalarında buluyor. Özellikle de “adalet” saraylarında. Bu sarayların girişlerinde aramanın, taramanın, x-ray cihazlarının, turnikelerin bini bir para. En ufak işinizi halletmek için gittiğiniz bu saraylarda survivor’ı aratmayacak birtakım engelleri aşmanız gerekiyor. Yapacağınız ya da yaptıracağınız iş için adeta badire atlatmanız, onu hak etmeniz, onun için bir bedel ödemeniz bekleniyor.
Üzerinizde ne varsa bir kutuya döküyor, ışınları olan dar bir kapıdan (x-ray), öyle elinizi kolunu sallayarak değil kollarınız iki yanınızda, hazır ol vaziyetinde geçiyorsunuz.
Güvenlik gerekçesiyle yapıldığı söylenen bu uygulamaların neyi veya kimi güvence altına aldığı meçhul… Örnek olsun, adalet sarayları içerisinde işlenen kadın cinayetleri haberleri, gazetelerde veya haber sitelerinde, hiç de eksik olmuyor.
Bu sebeple, çok sayıda silahlı kişinin, demir bariyerlerin, x-ray cihazlarının bir yeri güvenli yapacağı konusundaki tartışmamız baki kalsın. Oraya hiç girmemiş olayım.
İzmir Adliyesi’nde yapılan son değişikliklerin, adliyeye yolu düşen herkesi ilgilendirdiği ortada. Arama, tarama uygulamalarının vatandaşlar yönünden yıllardır geçerli olduğu göz önüne alındığında ise, bu uygulamaların özellikle avukatlar yönünden daha çok önem arz ettiği de anlaşılabilir.
Adliye girişlerinde avukatlara yönelik engelleme çabaları yeni değil. Önce İstanbul adliyelerinde başlatılan ve daha sonra diğer adliyelerde uygulanan üst düzey güvenlikli giriş süreçlerini birçok insan anımsayacaktır. Avukatlık Kanunu açık şekilde cevaz vermezken avukatlara arama dayatması, kabul etmeyene adliyeye girişte engel, tutanak, vs.
İzmir Adliyesi’nde ise avukatlara yönelik bu arama dayatması, sayısız kavga dövüşten sonra, “çipli avukatlık kartlarının okutulması suretiyle turnikelerden geçmek” şeklinde tezahür etmişti vaktiyle. Ve uzunca bir süredir de uygulama bu şekilde devam ediyor. Sanıyorum bu da artık yetmiyor.
Fakat yine de yapılan son değişikliklerin özel olarak avukatları (vatandaş her türlü etkileniyor zira) hedefleyip hedeflemediği henüz bilinmiyor. Hiçbir kanaldan bu konuya dair bir açıklama yapılmış değil. Barodan da herhangi bir ses çıkmıyor. Çalışmalar öyle sessiz sedasız devam ediyor bir taraftan. İnsan en azından, başsavcılık imzalı ve üzerinde “çevreye verdiğimiz zarardan ötürü özür dileriz” yazılı bir tabela görmek istiyor.
Değişiklikler hayata geçirilmediğinden başsavcılığın ne düşündüğünü haliyle kimse kestiremiyor. Fakat İzmir’in adalet sarayının iyiden iyiye yüksek güvenlikli bir hapishaneye dönüştüğü ortada. Her yere demir bariyerler, çitler, turnikeler, arama noktaları… Bir tek gardiyanları eksik diyeceğim ama birkaç ay önce işe alınan ve adliyenin her katında kol gezen çok sayıda özel güvenlik görevlisini yok saymış olmaktan çekiniyorum.
Bir ülkeyi, bir şehri, bir mekânı böylesi bir güvenlik duvarıyla çevirmenin, güvenlik kaygısından daha fazla sebebinin olduğu kanaatindeyim. Bir adalet sarayının böyle korunuyor olmasının kendisinin, yargılama faaliyetinin evcilik oyununa dönüştüğü bir süreçte, insanların adalet saraylarını hedef alabileceği düşüncesi ve korkusuyla bir ilgisinin bulunduğunu sanıyorum.
Ve yine, bir insan kitlesini biçimsel olarak sıraya sokmanın, insanların ceplerini boşaltmanın, üstlerini aramanın sadece güvenlikle ilgisinin olduğunu düşünmüyorum. Bu bir iktidar biçimidir. Arayanın aranan üzerinde, kamu görevlisinin vatandaş üzerinde kurduğu bir iktidar…
Sürekli uzatılarak olağan bir yönetim biçimine dönüştürülen OHAL’le, hemen her konuda çıkarılan KHK’ler ile ne hedefleniyorsa, bir adliyeyi bu hale sokmakla da o hedefleniyor olmalı. Toplumu “terbiye” etme, onu bir biçimde hizaya sokma, devletin gücünü tahkim ve tesis etme…
(1) Başlıktaki o, onların o’su.
(2) Yazının fikri ve yaratıcı başlığı için ÇHD İzmir Şube Başkanı Av. Serdar Gültekin’e buradan teşekkür etmiş olayım.
[20s 45d] AKP hükümeti, halk arasında "Saraçoğlu Mahallesi" olarak bilinen Cumhuriyet'in ilk toplu konut alanı olması nedeniyle tarihi önemi olan Namık Kemal Mahallesi'ni "özelleştirmek", daha açık ifadesiyle satmak için yıllardır uğraş vermekte. Cumhuriyetin ilk lojman ve toplu konut projesi olarak Cumhuriyet ile güçlü simgesel bağı olan mahalle, tam da bu simgesel tarihsel anlamı nedeniyle de hedef alınmış gözükmektedir.
[2g 7s 16d] Bir HDP milletvekillinin AKP'yi övmesi hakikaten şaşırtıcıdır. Bolşevikler Çarı devirenlerdir. Bolşevikler, insanlığı Nazi belasından kurtaranlardır. Bolşevikler, Mussolini'yi devirenlerdir. AKP'yi Çar'a, Nazilere, Mussolini'nin faşist partisine değil de bunları deviren, tarihten silen Bolşeviklere benzetmek ancak AKP'ye bir övgü olabilir!
[2g 10s 20d] Yakından bakıldığında, İmamoğlu’nun Beylikdüzü’de genel hatları ile AKP’nin mahir olduğu beton-asfalt belediyeciliğinin izinden gittiğini söyleyebiliriz. Şüphesiz, istisnaları da olan bir izleme bu. Ancak istisnalar, ya da vitrindeki sosyal demokratik bezeme bu durumu pek değiştirmiyor.
[2g 10s 35d] İstanbul, Türkiye seçmeninin önemli bir çoğunluğunu barındırdığı için ve aynı zamanda, ülkeyi temsil edecek düzeyde, her sosyo kültürel ve ekonomik yapıdan insanın yaşadığı bir il olduğu için, buradaki sonuçlar, Türkiye genelindeki sonuçlarla yakın bağlantılar oluşturuyor.
[2g 22s 36d] Korint kenti kuşatılırken, her yurttaşın bir işle meşgûl olduğunu gören Sinoplu Diyojen, başlamış sokaklarda fıçısını yuvarlamaya. Neden, diye sormuş diğer Korintliler merak içerisinde. Herkes bir şeyle meşgûl oluyor, diye cevap vermiş Diyojen − ve ben de bununla meşgûl oluyorum işte... Diyojen’in yaptığı bu şey bile, temelinde bir “direniş”, bir “karşı geliş”tir.
[2g 22s 36d] Kasabadaki insanlar gördükleri karşısında elbette dehşete düşmüştüler. Evlerinden birkaç yüz metre ötede kurulan bu vahşet kampının içinde neler olduğundan hepsi habersizdi. Hitler faşizmi altında ses çıkarmadan yaşamış olan halk, boyun eğen Almanlar dışında herkese kanlı yüzünü gösteren faşizmin ardında bıraktığı yıkımla yüzleşiyordu. Evet, belki kimse böyle olsun istememişti...
[2g 22s 36d] İtirazı sadece alım güçlerinin düşmesine ve gelir dağılımındaki adaletsizliğe değil, onlar aynı zamanda “bizim seçtiklerimiz bizi ne kadar temsil ediyor” diye soruyorlar. Hem de çok yüksek sesle. Bu açıdan bakılınca da Sarı Yeleklilerin mücadelesi aynı zamanda siyasal sistemlerin yeniden inşa edilmesi mücadelesi…
[3g 9s 46d] İklim adaletini sağlamak için vaktimiz çok hızlı azalırken dayanışma, yöntem çeşitliliği ve örgütlenmemiz de hızla arttı. Bu mücadeleyi iklim krizine karşı adil bir çözüme dönüştürmek için, hükümetlerin de bizimle birlikte ve gerçekçi yöntemlerle mücadele etmelerini sağlamak zorundayız. Yerelde yetişen karalahananın önem sırası ise en sevdiğimiz tartışma konularından olmaya devam eder sanırım.
[3g 22s 37d] Dünyada giderek ortaklaşan güvencesizlik, belirsizlik, yaşamın nasıl idame ettirileceği, ay sonunun nasıl getirileceği soruları ve sorunları küresel bir ortaklık sunuyor. Bu noktada şu soru devreye giriyor: Ne yani, işçi sınıfı mı bunlar? Barikatların ardında bu insanlarla vakit geçiren ve yaklaşık 80 kişiyle konuşan Coquard’a göre bu insanları tanımlamak için eski sınıfsal kavramlar işe yaramaz.
[4g 9s 42d] Cumhuriyet Savcılığı, EMEP’liler gözaltına alındığında alıkonulan binlerce bildirinin delil olarak saklanmasına karar vermiş. Böylelikle EMEP’liler serbest kalmışsa da bildiriler hakkında “ömür boyu hapis” kararı verilmiş.
[4g 11s 8d] Türkiye'de 'yurttaş bilincinin' bu kadar az gelişmiş oluşunun, yerlerde sürünmesinin sebebi ne? Neden Padişahın kulu vatanın kulu oldu da bir türlü Cumhuriyetin adına layık yurttaşı olamadı? Bu sorunun cevabı, Padişahlık rejiminden Cumhuriyete geçişin "niteliğiyle", daha doğrusu gerçek bir Cumhuriyetin olmayışıyla ilgilidir... Siz adını öyle koydunuz diye öyle olması gerekmiyor!
[4g 22s 36d] Basında çıkan tahmini rakamlara göre bin dönüm arazisi bulunan fabrikanın arazi değeri 255 milyon lira olarak açıklandı. 297 milyon liraya satılan fabrikanın sadece arazi değeri 255 milyon TL olursa, hem de şehrin en güzel yerinde, Ceyhan'ın Pınarbaşı kaynağına sıfır mesafede, şeker üretimi ya da fabrika patronun umurunda olur mu?