Bizi Sonu Kötü Biten Filmler Kurtaracak | Hüseyin GÖKÇAKIL
Güncel	Yeni Nesil İnsanın, İnsanla İmtihanı	Bir Çöp Kovasının Düşündürdükleri	İnsanda Umut Olacak Arkadaş	Sanat, Sosyal ve Dijital Medya ile Pozitif Hayat Kavramları	İl Halk Kütüphanesinde Bir Günce	(18 Ekim 2015) #BenlikHaftası | Hüseyin GÖKÇAKIL	Her Şeyi Düzeltmeye Kalkışmanın Yok Ettiği (10 Ekim 2015) #BenlikHaftası	Önceki Gün, Dün, Bugün, Yarın, Sonraki Gün	Sen Yeter Ki Gül Kardeşim	Yaşamın Ölü Toprağı Kırıntıları	Benlik HaftasıMedya
No comments	Bizi Sonu Kötü Biten Filmler Kurtaracak
Her zaman, gülümsemenin, hayata dair olumlu ve (ruhumuz için) umutlu olduğunu söylemişimdir (ve söylerim). Bazen kendimizi aynada izlemek istediğimiz anlar oluyor(dur mutlaka). Bu duruma dair, her zaman farklı bir ayna ile (aynadaki yüzümüzü) kıyaslandığımızı düşünelim. Sonra birden çıkan sonuçları kendi içinde parçalara ayıralım. Elimizde ne var dersiniz?
Gözden Uzak, Gönle Yakın, Yaşam Biraz
Günlük hayatımızın rutin koşuşturması içinde, ne için ve nasıl bir yaşama sızısı beslediğimizi elbet ki biliyoruz(dur). Bu durum, çoğu zaman ifade sorunumuzu ortaya çıkarıyor. Konuşmanın önemi, anlatmanın, anlamanın ve anlamaya çalışmanın varlığını katıyor hayatımıza (dahil ediyor). Gözden uzak, gönle yakın yaşamlar mahvediyor bizi. Nedeni basit. Amaçlarının arasında bilgiyi, en doğru şekilde (tartışılan dışı bilimsellik) insanlara ulaştırma gayesini sanat ile (sahne üzeri performansa dayalı) ortaya çıkarmak ümidimi beslediğim şu sıralar, fark ettiğim gözlemler arasından bir yenisi peyda oldu (ortaya çıktı). Fikirden süzülen intibalara baktığımız zaman, aslında her zaman iyiyi istediğimizi biliyoruz. İyiyi görmek istiyor, iyi olanı hissetmek ve yaşamak istiyoruz. Buna dair ortaya çıkarmak istediğimiz kötü şeyler de yok değil (kimine göre ibreti alem edebiyatı olabilir). Peki ama kötü biten filmler?
İbreti Alem Olmaya, Gönüllüyüm Ben Ortada
Filmler, hayatımıza belki yön verebilen ender dokunuşlardan birisi. Bunu söylerken şunu hissediyorum. Televizyon aracılığı ile (genellikle) bir ailenin içine girip, onlara bir şey anlatmanın en mümkün olduğu mecra (hemen hemen) televizyon. Bu sayede kimi bir amaç, kimi bir eğlence, kimi ise farklı şekilde bu işlevselliği kullanıyor. Filmlerin sonunun iyi bitmesi ya da kötü bitmesinden ziyade, filmin kötü biten sonlu halleri bize daha büyük artı sağlayacak (bu bir teori). İbreti alemi canlı yaşayıp kendine gelen, toparlanan ve insan olduğunu hatırlayan (ah ah) pek çok insan ile tanıştım, tanışıyorum. Başkalarının hayatlarındaki kötü sonları göremeden, kendi kötülükleri içinden çıkamayan insanların olduğu gibi, başka filmlerin kötü sonlarından etkilenip bu yolu değiştiren insanlara şahit oldum (ciddiyim!). Hal böyle olunca, sonu kötü biten filmlere karşı olan ön yargım (yargı değil aslında, beklenti ve bakış açısı) biraz olsun değişti (olumlu yönde). Bu duruma dair fikrim, kötü biten sonlu filmlerden alınabilecek artılar, mesajlar, kaygılar ve dahası. Ne dersiniz? Bununla ilgili detaylı bir araştırma sunayım mı size? İsterseniz sanatın, bizlere olan artısından (ve hepimize) bahsi geçen bu konuyu içine alacak şekilde öykü yazalım. Yok yok, bunu oynayalım. Ya da, anlatalım bir film aracılığı ile. Kim bilir, beklentilerimiz ve amaçlarımız bizlere her zaman bir yol gösteriyor. Yolun sonu ise, bir film kadar yakın.
Tags:film sonu, Hüseyin Gökçakıl	Facebook
based on 0 user ratings	Sosyalleşme Ve Başarısızlıklarımız	E Kitap Nedir, E Kitap Yazarların (Eserlerin) Kalitesini Düşürür Mü?	Related Posts	Kişisel	Mart 27, 2016	Sanat, Sosyal ve Dijital Medya ile Pozitif Hayat Kavramları