n64426: Gözyaşı sevinci, kahkahalar kederi anlatır olmuş...
Gönderen Nihan zaman: 16:40
rabii:) 6 Mart 2012 08:02
Şu an ki durumuma o kadar yakın ki yazdıklarınız sevindiğimizde de üzüldüğümüzde de şükretmemiz gerektiğini hatırladım tekrar sayenizde...İyi bir moral oldu bana:) Geçenlerde son sözünüze uygun bir hikaye dinledim.Tam detaylı hatırlamasam da diyordu ki;Sultan Süleyman ona baktığımda seviniyorsam hüzünlenebileceğim hüzünlüysem sevinebileceğim bir yüzük yapın.Yüzük yapılır ve Sultan Süleyman çok beğenir.Yüzüğün üzerinde aynen şu yazar 'Buda geçer ya Hu'.Yazınızı okuyunca ilk bu geldi aklıma paylaşmak yorum yapmak geldi içimden güzel bir yazı olmuş :)
Nihan 10 Mart 2012 10:18
Çok teşekkür ederim değer verip de yorum yazdığın için.. Hikayeyi bilmiyordum paylaştığın için teşekkürler... Ne mutlu ki bir yerlere sesim ulaşmış.. Bazen sadece kendimiz çekiyoruz sanırız bütün acıları sanki herkes çok mutlu çok huzurlu da sorun bizdeymiş gibi gelir... Bazen sadece Dünyanın bir diğer ucunda birilerinin aynı kaderi paylaştığını ve üstesinden gelebildiğini bilmek yarayı tamamen söküp atmasada bir nevi pansuman etkisi yaratıverir (:
Editör 11 Haziran 2012 16:48
son cümle için bile tekrar tekrar okunası bir yazı olmuş. ya da ben sadece son cümleyi alıp gideyim...
"Şükrünü eda edemeyeceğin kadar cahilce sevinme ki kederlerinin yükü altında ezilmeyesin..."
Gri toz bulutu 27 Haziran 2012 07:51
"Nasıl bir inancımız var da biz tüm bunlarla savaşırken bu kadar yenik düşüyoruz?" harika bir soru. Gerçekten de öyle değil mi? Herşeyin "hayır"'dan geldiğine inanan neden sürekli isyan etsin ki elde edemedikleri için, neden hep bunalsın ki bu dünyada? Neden bu kadar yenik olsun ki?
Bu soruların cevabı için bence sorunuzdaki kritik bir kelime üzerinde düşünmek gerekiyor sanki: "İnanç". İnanma mertebelerinde yükselemedikçe, yani inanmayı dem ve damarlarımıza kadar işletemedikçe hep bu yenilgilerimiz olacaktır. Nerede olursak olalım ve adımız, sanımız ne olursa olsun...