Biyodilüsyon Nedir? - Histoire-Ucad.org
Çiçeklenme seyreltme olarak da bilinir, biyodilüsyon işlemi, söz konusu kirletici tüketim yoluyla daha yüksek bir trofik seviye kazandığında, kirletici madde konsantrasyonunun veya miktarının azalmasına karşılık gelir. Basitçe tanımlandığında, bir organizmanın trofik seviyesi veya bu durumda kirletici, besin zincirinde bulunduğu pozisyona işaret eder. Kirletici, istila ettiği ekosistem üzerinde olumsuz etkileri olan yabancı bir maddedir. Çoğunlukla, yosun açtıklarında biyodilüsyon meydana gelir. Alglerin çiçeklenmesi, biyokütlede bir artışa neden olur ve sonuç olarak bu yüksek kirletici madde seviyesine sahip organizmalarda bu kirleticilerin sayısını azaltır. Alg çiçeklendikten sonra kirleticilerin azalmasıyla karşılaşacak olan bu organizmaların bazıları, daphnia ve zooplanktonun benzerlerini içerir.
En endişe verici kirleticiler ve elementler ağır metallerdir. Bu ağır metaller kadmiyum, kurşun ve cıva içerir. Çalışmalar, bu belirli kirleticilerin bir gıda ağında biyolojik birikim olarak bilinen bir şeye neden olduğunu göstermiştir. Tanım olarak, biyolojik birikim, zararlı elementlerin veya böcek ilacı gibi kimyasalların organizmaların bünyelerinde biriktiği süreçtir. Bazı durumlarda, biyomagnifikasyon meydana gelebilir. Biyomagnifikasyon süreci, söz konusu kimyasal maddeye toleranslı organizmaların vücutlarında toksik kimyasalların miktarı arttığında meydana gelir. Konsantrasyondaki bu artış, besin zincirinde daha yüksek olan organizmalar için de artar. Bu artış nihayetinde tükettiği yaratıklarla insana ulaşır. Örneğin, en zarar verici cıva türü olan metil-merkür, insanlar tarafından yenen balıklar gibi suda yaşayan hayvanlarda daha yüksek miktarlarda bulunur.
Biyoakümülasyon çalışmaları, araştırmacıların biyodilüsyonun önemini keşfetmesine neden olmuştur. Yapılan araştırmaların büyük bir yüzdesi, biyolojik bozulma ile biyoakümülasyon arasında bir ilişki olduğu sonucunu neredeyse hiç kaçınılmaz olarak belirlemiştir. Daha fazla miktarda besin ve üretkenliğe sahip yerlerde yaşayan Zooplankton'un, bulunmadıklarına göre daha az miktarda cıva içerdiği gösterilmiştir.
Düşük trofik seviyelerdeki yaratıklar çiçeklenme sırasında üssel olarak çoğalırsa, onlar tarafından emilen ağır metaller sırayla daha fazla emici olduğundan azalacaktır. Sonuç olarak, bu birincil üreticiler daha yüksek seviyelerde bulunan organizmalar tarafından yenildiğinde, daha az miktarda ağır metal aktarırlar. Bu süreç, insanlar gibi en üst tüketicilere kadar uzanan bir dalgalanma etkisi yaratır. Genel etki biyodilüsyon olarak bilinir.
Tatlı su ortamlarında daha fazla biodilüsyon çalışması yapılmıştır. Ancak, işlemin tuzlu ortamlarda da gerçekleştiğini gösteren önemli veriler var. Örneğin, North Water Polynya'da yapılan bir araştırma, trofik seviye ile ağır metallerin konsantrasyonu arasında ters bir ilişki olduğunu göstermiştir. Kadmiyum gibi ağır metallerin tehlike seviyesini anlamak için organizmaların vücutlarına ne yaptıklarını incelemek önemlidir. Temel olarak, ağır metaller organizmaların gelişimi için şart değildir. Bunun yerine, büyümenin hayati bir bileşeni olan kalsiyumu kullanıyorlar, böylece organizmanın büyümesini azaltıyorlar.