Hayat,bizi yerden yere vurmaya devam edicek ve biz oyuncak olmaktan asla kurtulamayacağız rüyam...:((
benim canımı acıttı,
hem de küçük bir yalan oyunuyla...
3 Mart 2009 01:13
Aldatan kadar aldanan da suçlu galiba. En azından benim kendime bir özür borcum var...
Evet, her defasında daha hızlı da vursa da..
Hepimizin canını yakıyor o ufak oyunlarıyla.. Sahnesinde bir sürü figüran var bazen farkına bile varamadan onlar yakıyor canımızı hayattan çok.. Ama yine de şunu bil iyiler hep kazanır :)
3 Mart 2009 05:13
Aldatan kadar aldanan da suçlu değil bence.. Aldatan kendini aldatıyor kimseyi değil! Aldanan ufak kalp kırıklarıyla atlatıyor, ama aldatan vicdan azabından kurtulamıyor..
3 Mart 2009 05:14
Hayat bazen çok acı bazen çok mutluda olsa akıp gidiyor.Büyük oynarsak büyük yaralar alırız,tamiri mümkün olmayanlardan..
Onun için küçük oynayıp küçük sızılarla baş edelim..
3 Mart 2009 16:48
Cesareti mi var Ruyayla büyük oynamaya?
Hadi varsa ben canımı koydum ortaya, nedir kurallar?!
Hayatı tutmanın mümkünatı yok ! Büyük oynarsak belki de ufak acılar yerine büyük mutluluklar yakalarız ne dersin ?
Yanlış adımlar acıtır, doğru adımlar sevindirir :)
Onun cesareti var mı bilmem ama "büyük oynamazsan, büyük kazanamassın" mantığında olan benim var :)
Kural sanırsam ki şu ; Ya hep, ya hiç !
Hayat belki bizle oyunlar oynuyor olabilir ama öyle insanlar varki artık onların oynayacak oyunları kalmamış hayatla. O insanların yaşadıklarını çektiklerini görüp "benimkiside oyunmuymuş be!" diyebilmektir bence önemli olan.
Bu arada harika bir yazı olmuş. Kısa ama çok derin..
5 Mart 2009 02:37