Yorum: Anne & Henry - Dawn Ius | Athena'nın Güncesi
Adı: Anne & Henry
Yazarı: Dawn Ius
Goodreads Puanı: 3.12
Bana pek hitap etmediğini düşündüğüm halde oturup bir kitabı okursam böyle olur tabii... Buna başlamamın tek nedeni, asıl okumakta olduğum kitaba biraz ara verip daha gençlere yönelik bir şeyler okumaya duyduğum istekti. Kısa görünüyordu, o yüzden hızlı bir şekilde okuyup bitirebilir, diğer kitaba da kaldığım yerden devam edebilirdim. Biraz da eğlenmiş olacağımı umuyordum. (Çok değil, sadece biraz çünkü dediğim gibi, bana çok hitap ettiğini düşünmüyordum.)
En azından kısa olması nedeniyle hızlı okuyacağım düşüncemde haklı çıktım. Kitaba başlamamın ardından birkaç saatte bitti. (Tamam bu, belki bazı paragrafları "Bit artık!" diye hızlı hızlı geçmemden de olabilir, ama yine de; hızlı bittiği bir gerçek.) Dilinde bir sıkıntı yoktu ve kitabın ortalarına doğru sahip olduğum az ilgiyi de kaybetmemiş olsaydım, belki kitabı sevebilirdim bile. Fakat akıcı dili bile bu kitabı benim için kurtaramadı.
Kitap, Anne Boleyn ile Henry Tudor arasındaki ilişkiyi, bir genç kurgu atmosferinde anlatıyor. Yani Henry Tudor, Harvard'a gitmeyi hedefleyen ve geleceğinde senatör olması için üzerinde büyük baskılar iken Anne de, Henry'nin gittiği özel okula üvey babası sayesinde alınan yeni kız. Açıkçası bu tarihsel hikayeyi doğru düzgün bildiğimi söyleyemem (sonunun kötü bittiği dışında) fakat kitabın tarihteki bir olayı değiştirip anlattığını bilmesem herhangi bir gençlik kitabından bir farkı olduğunu iddia edemem.
Kitabın ortalarına doğru o kadar sıkıldım ki, bir noktada okumayı bırakmayı düşünüyordum fakat dedim ki: Ezgi, ortasına kadar geldin, sonuna da gelebilirsin. Dayan!
Ve sonuna da geldim gördüğünüz gibi. Kitabın son birkaç sayfası, tüm kitap boyunca eksik olan heyecandan izler taşıyordu ama çok büyük bir durum değildi. Bu tarz gençlik kitaplarında genelde bir şeyler hissetmeyi ararsınız ve bu kitap bana o kadar az şey hissettirdi ki, hissettirmedi bile denebilir. Gerçekten. Şimdi aradan birkaç saat geçtikten sonra bakıyorum da, kitabın aklımda bıraktığı tek izlenim ne kadar sıkıldığım sanırım.