Can Yücel Sözleri – Özlü Sözler Mekanı
Bir gece kapını çalarsa yalnızlık; sakın açma, bırak dışarıda kalsın! Hayat ne kadar zor ve acımasız olsa da, sen hayatı öyle mutlu yaşa ki, kapıdaki yalnızlık, yalnızlığından utansın.
Hayat o kadar acımasız ki; Bazen doğru olanı yapmak için en çok istediklerimizden vazgeçmemiz gerekir.
Bir tek insanın bize ‘iyi ki varsın’ demesi, var olduğumuz için mutlu olmamızı sağlar.
Biliyorum suçluyum razıyım cezama. Çalmadım öldürmedim ama, daha kötüsünü yaptım. Ne yaptım biliyor musunuz reis bey. Tuttum insanları sevdim…
Kuzu gibi olun diyorlar; Büyüyüp ortaya çıkınca, koyun gibi gütmek için sizi.
Senden ayrılınca anımsadım, dünyanın bu kadar kalabalık olduğunu…
Tekliyor işte çağın çarkına okuyan çark Ve durdu muydu bir gün bu kör, avara kasnak. Bir zincir yitirenler bir dünya kazanacak. Sen de o dünyadansın sınıfın bil safa gel. Hava döndü işçiden, işçiden esiyor yel…
Uslu ayaklarla başlamış yolculuk yürünmez öyle, bazen durulur ve iner erenler katına yorgunluk; Kapanır sükun üzre kitaplar.
Yalnızlık öylesine bir çizgidir iki nokta arasında kestirme. Kahveyle ev ayakların seni yürür, sen ayaklarını yürürsün.
Bağrına bir sancı yapışır düşersin yere, kaldırırlar. Bakarsın yüzlerine insanlar! Demek ki sen hala aşıksın!
Ha gözlerinle müezzini aramışsın boş şerefede, ha Ankara’daki madara yöneticileri! Onlar da bulmuşlar birer amerikan mikrofonu oturdukları yerden okuyorlar ezanlarını.
Yormak istemiyorum artık kimseyi yorgunum zira! Kelimeleri yanyana getiresim yok kendimi anlatmak için. Yeni bir alfabe arıyorum konuşabilmek için. Hiç söylenmemiş sözler duymaya ve yeniden cümleler kurmaya ihtiyacım var.
Keşke tanışmamıza hiç fırsat olmasaydı ve seni hayatıma şeker misali karıştırmasaydım…
En uzak mesafe ne Afrika’dır, ne Çin, ne Hindistan, ne seyyareler ne de geceleri… Işıldayan yıldızlar.. En uzak mesafe iki kafa arasındaki mesafedir birbirini anlamayan.
Ne yaman, zor imiş yonca yolması. Bizim memlekette adam olması.
O çocuklar, o yapraklar ,o şarabî eşkiyalar, Onlar da olmasa benim gayrı kimim var?
Sana ihtiyacım var, gel ! diyebilmekmiş güçlü olmak, Sana ‘git’ dediğimde anladım. Biri sana git dediğinde ‘kalmak istiyorum’ diyebilmekmiş sevmek, ‘Git’ dediklerinde gittiğimde anladım.
Ölürcesine isteyen beklemez sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi. Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım.
Bilmelisin ki; Yüreğiniz ne kadar kan ağlarsa ağlasın. Dünya sizin için dönmesini durdurmuyor.
Hayatına girmek isteyene, tam zamanında açmalısın kapını! Ve tam zamanında çıkarmalısın, sevginden şımarmaya başlayanları.
Seninle olmanın en kötü yanı ne biliyor musun? Seni seviyorum sözcüğü dilimin ucunu ısırırken her konuşmamızda boş yere saatlerce havadan sudan söz etmek.
Gerçekten seviyorsan hiçbirşeyi mazeret etmeyeceksin. Gerçekten seviyorsan eğer sonuna’ kadar değil, ‘sonsuza’ kadar seveceksin.
Git demek kolay ama gittikten sonra üzüleceksin. Eğer git diyebilecek kadar güçlüysen, hoşçakal deyip susmasını da bileceksin.
Kimine göre pişmanlık , kimine göre yanlışlık.. Sen ne dersen de, dünya öyle bir yer ki; her güzelliğin sonu sadece yalnızlık.
Güle sormuşlar: Neden dikenlisin ? – Beni yalandan değil gerçekten seven tutabilsin diye!
Biri sana git dediğinde, kalmak istiyorum diyebilmekmiş sevmek. Git dediklerinde gittiğimde anladım.
Sevgili dediğin koluna değil, yüreğine yakışmalı.. Ve öyle gelip geçici bir heves değil, sonsuza dek nefesin olmalı!
Aşkta kimsenin kimseden farkı yok.. Sadece biri daha iyi yalan söyler, Biri daha iyi oynar oyununu. Hepsi bu !
Biraz değiştim, her şey kadar, herkes kadar, sen kadar… Değiştim, unutamadığım sözlerinin arasında sıkışıyorum, bir yanım kendimi kolluyor bir yanım seni. Ben benimle savaşıyorum, seninle değil! Sonucu kılıcı kuşananından belli olan bir savaşın. Ne kazanabileni ne de kaybedeniyim, sorun değil!
Galiba yoruldum. Herşey kadar, herkes kadar, sen kadar. Kendimi her kaybettiğimde, seni de kaybediyor olmaktan yoruldum.
Almanlar yere sağlam basar derler. Aslında yere değil köpek bokuna basarlar. Bu köpek cennetinde…
Solda adammı var Necip Fazıl‘ı anlayacak. Hepsi dangalak.
Dünya öküzün boynuzlarında dururmuş, her kıpırdayışında deprem olurmuş. Oysa dünya, halkların omzu üstünde durur, kıpırdasın da gör.
Çaresiz dertlere düştüm, yok mu bunun çaresi ? Var; Yaşamayı ölecek kadar sevmek !
Toprak gibi olmalısın.. Ezildikçe sertleşmelisin! Seni ezenler sana muhtaç kalmalı! Hayatı sende bulmalı.
Kara kaşlı bir bulut geldi… Gürledi ama yağmadı değil, yağmadı ama gürledi gitti.
Ülke bölünsün istiyorum: Yandaş, yalaka ve yavşaklar bir tarafa. Onurlu, şerefli, üreten emekçi insanlar bir tarafa.
Gidiyorum ben boşçakallar, sıçmışım ortalık yerinize. Kıçımın fosforuyla aydınlanın siz artık.
Çok vagonlu bir trende her istasyonda yeniden başlayan, çok seferli bir yolculuktur yalnızlık!
Gözler ve sözler ikisi de bir şeyleri gizler . Sözler ne kadar inkar etse de gözler her şeyi bir bir söyler…
Ben hep kışları yaşarım. Hep bir adım geride kalırım. Yalnızlığımla, hayatı bir köşeden izlerim. Olsun ben böyle mutlu olmasını da bilirim.
Ben İnsanlarla uzun süre yaşayamıyorum. Çünkü sonsuzluğun payından bana biraz yalnızlık gerek.
Kadınlar duygusal olduğu kadar duygularını bastırabilen bir özelliğe de sahiptirler. Bu yüzden çok kolay bir şekilde bir erkeğin hayatını alt üst edebilirler.
Kalbim ağrıyor seni andıkça, kalbimin acısı gözlerime vuruyor ağlıyorum ve ağladıkça sana hep lanet ediyorum.
Ne yıldızları istiyorum, gece yarılarına, ne doğan güneşi istiyorum karanlığıma. Çok değil ki bir tanem, ben sadece seni istiyorum, yalnızlığıma.
Ortalık seni seviyorum diye yarışan aşık kaynıyor, yalanın vergisi yok çünkü herkes çok seviyor!
Bilseydin beni terk etmezdin!
Sen ölüm nedir bilir misin?
Ama Ben şimdi ölümü senden daha çok sevdim!
Seninle çekirdek bir ailenin yapı taşlarını oluşturmak isterken, sen orta da ne çekirdek bıraktın ne taş bıraktın, ne de aşk bıraktın, deprem gibi geldin ve yerle bir edip gittin.
İçin yanarken üşümek, yüreğin kan ağlarken gülmek, özleyip de sevdiğini görememek.. İşte aşk bu olsa gerek!
Gitmek istiyorsa, bırakacaksın.. Gitsin! Aklı seninle olmayanın bedeni yanında olsun ister misin ?
Öyle herkesi sevmeyeceksin.. ‘Seviyorum’ demeyeceksin! ‘Seni seviyorum’ diyebilmek için gerekirse bir ömür bekleyeceksin.
Önemli olan bir omuza yaslanmak değil; O omuzda yaşlanmak…
Gittin mi büyük gideceksin ! Ayrılık bile gurur duyacak seninle. Gittin mi ayakların onun yakınından bile geçmeyecek.
Gölgen bile kalmayacak ardında. Gittin mi onurunla gideceksin; Haklıysan gidecek, gitmişsen dönmeyeceksin.
Hani iftar vaktine yakın susar ya insan,yokluğun o denli yakıyor beni. Söyle ne zaman okunur bu ezan, bir yudum su gibi özledim.
Can Yücel’e sorarlar; Neden hep babanıza olan sevginizi anlatan şiirler yazıyorsunuz da,annenize olan sevginizi anlatan şiirler yazmıyorsunuz? Can Yücel cevap verir; Anneme olan sevgimi anlatacak kadar şair değilim.