Sen Önce Önüne Bak | Gece Dergi
: Meryem Kasap : 23 Kasım 2017 - 22:33
beton arasındaki çimen
Soğuklar geliyordu değil, gelmiş hatta titretiyordu. “Tamam,” dedim “Hıh geldi o soğuklar, bana geçmiş olsun.” O derin soğukta yürürken hep sıcacık odamı ve yatağımı hayal ettim. Adımlarım ve kalbim hızlandı; sanki yatağım da beni öyle kirli kıyafetlerimle bekliyormuş gibi mutlu mutlu hayaller kurdum. Sonra “Ay, ya hiç varamazsam ya hep bu soğukta yürürsem.” dedim nedensizce…
Sonra senin, bir elveda üzerine yok olduğunu düşündüm. Bir yere varamamayı… Huzurumu kaybettiğimi, mutluluğumun balon gibi indiğini hissettim. Titredim daha çok; “Hayır, hayır…” dedim. Gitmemeli… Ya bir şey olur da giderse; gidersem… Alıştırmaya çalışıyorum kendimi yokluğuna çünkü gideceksin. Çünkü bugün varsın, yarın yoksun. Öyle çaresiz kalacaktım ki tüm şehir bana hapishane olacak, çöllere düşen Mecnun olacaktım. Tek farkım, bulsam da alamayacaktım seni, istenmiyordum çünkü sadece bana aldığın mandalinalar beni istiyordu, onlar da yenmek için.
Sonra ufacık yağmurda, şemsiyeleriyle sevimsiz, memnuniyetsiz insanları gördüm. Ne de çok şikâyetçiydiler damlalardan. Kaçıyorlardı. Ben de yüzümü açtım şükreder gibi; “Hâlâ bir umut var.” dedim bu ikilem arasında. Stefan Zweig’in sözü geldi aklıma: “İyilikle gülümseyen insanlar vardı hâlâ.” Bunu da sen okumuştun bana. Gülümsedim yağmura. Sonra samimiyetime inanmadım çünkü ellerim üşümüştü ve “Hasta olacağım.” diye sitem ettim. Stefan ve karısının, umutsuz kaldıktan sonraki intiharları gibi samimiyetsizdim.
Belki de sırf şemsiyem yoktu diye yağmura katlandım, gülümseyerek ya da kıskanarak… Rüzgârın verdiği soğuk ile tekrar titreyerek düşüncelerden uçup yola baktım. Bu sefer beton arasındaki çimenlere takıldı gözüm. Onlar da bir umutla bu beton taşların arasından hayata tutunmaya çalışıyorlardı ya da benim gibi sadece yaşıyorlardı. Ne yapacağım derken ayakkabıyla köpek dışkısına bastım. Öyle ya; sen önce önüne bak düzgünce, sonra ne yapacağın çıkar karşına, belki sollama yaparsın…