bıktım ulan dagnabitinden! | voy a bailar cada mañana
Posted by: tuulia on: Kasım 7, 2007 Çarşamba
In: amaçsızlık | dada | hiçlik | kozmik birey | yaşam
ah, çünlük, az önce aklımda yazmak istediğim bir dolu cümle ile sana yöneldim ama bu salak tarayıcı seni açana kadar hepsini unuttum. tek hatırladığım: sevgili çünlük. bu da pek bir şey ifade etmiyor. neyse. sana şundan ve de bundan bahsedeyim o hâlde.
öncelikle life is a bitch! evet, kesinlikle öyle. özellikle de şu aralar. ama sen de bilirsin ki zaman zaman life is a sweetheart. sadece şu aralar değil.
aylardır evde oturan biri olarak dün alışverişe çıkıp –kedim ağlıyor. neden hep oyun açtığımda ya da bir şeye odaklandığımda ağlar bu hayvan? neyse sen dur ben geliyorum şimdi.–
ne diyordum? ha, evet, alışverişe çıkmıştım. insanın beş parasız alışverişe çıkabilmesi ne büyük nimettir, ey çünlük, bilir misin? ama nereden bileceksin ki? sen sadece aptal bir çünlüksün! ha ha! bak, karşılık bile veremiyorsun. o değil de.. benim merak ettiğim: evden çıkmayan bir insan neden üstüne başına giysi alır ki? bakın yeni botlarıma! üç ay önce aldım, hiç giymedim.
bunun dışında insanların yerlerde sürünmesine, duyguları özellikle de bireylerin kendi duygularını yüceltmesine uyuz oluyorum. hatta kıl oluyorum. fıtık oluyorum. oha oluyorum. doluyorum, doluyorum, taşamıyorum.
var olan her şey yok olmaya yüz tutmuşken yaşamın tüm arsızlığıyla devam etmesine de sinir oluyorum. yaşama kafa tuta tuta tutacak kafam kalmadı. moron oldum çıktım. aklım nereye kaçtı, diye merak ediyorum son zamanlarda. son beş senedir ne yapıyorum ben?
“vay be” diyor “demek birlikte geçirilen onca zamanın, zart zurt bir ton şeyin hiçbir önemi yok ha? yazık.” gülüyorum, “abartma” diyorum. “abartmıyorum.” diyor “biz iyiler her zaman birlikte olmalıyız. kötülerse dışarıda.” gülümsüyor sonra. kararlarımdan asla şüphe etmedim. eğer şüphe etmeme neden olan birileri varsa bu benim kararlarım olmadığındandır ya da kararsızlığımın karar verme gereksizliğinden kaynaklandığını göremediğimdendir.
kyle’a ne yapması gerektiğini söyleyen yeteneği hepimizde var. neden olmasın ki? hayvanlar hastalıklı hayvanlarla çiftleşmemeyi başarabiliyorsa, bize de doğru olanı söyleyen bir ses neden olmasın? tanrının sesi, budanın sesi, dadanın sesi ya da yağmurun sesi.. bu sesten kaçmak, onu susturmaya çalışmak.. neden ki? ben kendi kaçışımı yaşadım. uzun sürdü.. ama kaçtığım sesim değildi. garip bir şekilde şehirden kaçıyordum. şehrin bana yüklediklerinden. sonra başka bir şehir ve tamamen yüksüzlük.. beklediğim bir şey değildi: hem yüksüz kalmak hem de sesini yitirmek.
vay anasını, sayın çünlük, sana bunları anlatıyorum ya, sonra o, bu, şu gelip okuyor ya.. sonra okuyup ya da iki cümleden sonra sıkılıp gidiyor ya.. işte o an aslında hiçbir bok olmuyor. oluyorsa da ben bilmiyorum. bilmemek daha iyi belki de.
şu birkaç paragraf yukarıdaki cümledeki zart zurt var ya, sevgili çünlük? işte as’lolan o.. zart zurt. hayat böyle bir şey.. bir bakmışsın her şey zart zurt. o da değil de.. iki kere giydikten sonra ağzı burnu oraya buraya kayacak olan ayakkabılara biçilen bu fiyat nedir, sevgili çünlük? bu nasıl bir zulümdür? ay, onu bunu bırak uykum geldi, yatçam ben, çünlük. yarın yazarım belki, şimdilik bu kadar. çüüüz..