OLDUĞU YERDE YOL ALMANIN SIRRI | Mercek haber
Müslümanları `On bir Ayın Sultanı` heyecanı sardı! FETÖ`ye bir operasyon daha! Bağcılar’da Ramazan yine farklı yaşanacak Akçakale Belediyesi 10 Bin Kişiye Yöresel Lezzetleri İkram Etti “DİNİMİZİ ÖĞRENİYORUM” KURSU BAŞLIYOR KARAKÖPRÜ İÇ TRANSFERDE BOMBALARI PATLATTI Dilek EJDER 31 Aralık 2015 KÖŞE YAZARLARI OLDUĞU YERDE YOL ALMANIN SIRRI
OLDUĞU YERDEN YOL ALMANIN SIRRI
Bugün dolmuştan indim. Ve yine her zaman ki gibi hızlı hızlı yürümeye başladım…
Derken, benimle beraber dolmuşta inenleri çok geride bıraktığımı fark ettim.
Ancak arkamda birisinin bana yetişmeye çalıştığını hissettim.
Bu gibi durumlar tedirgin eder beni. Korkarım da. Ancak bu kişi beni geçince boş yere korktuğumu anladım… Zira çocuktu! Sonra onun bu denli yavaş yürüyüşüyle ne çabuk fark açıp beni çok geride bıraktığını fark ettim. Derken tabana kuvvet; bende bir yarış başladı, kendimce. Yok yetişemiyorum. Olmuyor, olmuyor!
Dikkat ediyorum; bu çocuk çok yavaş yürüyor, hem de çok yavaş. Adımlarınıda çok kısa atıyor ve
nasıl oluyor da ben kendimi paralayıp, adımlarımı her zaman olduğundan daha uzun uzun attığım halde, benim değil de, tın tın yürüyen bu çocuğun önünden yol gidiyor.
Adımlarımı uzuuun uzun atıyor, ayaklarımı hemen yerden kaldırıyorum… Neredeyse yere basmıyorum… Ki yol alabileyim. Adeta yürümüyor koşuyorum…
Ama olmuyor, yol önümden gitmiyor, gitmiyor. O çocuk ise zar zor yürümeye çalışıyor ama yol önünden akıp gidiyor. Üstelik büyük bir farkla; beni çok ama çok gerisinde bırakarak hemde… Bu nasıl olur?
Gözün gördüğünü, aklım mantığım almıyor. Hakikaten almıyor…
Bu nasıl bir denklem? Vallahide Billahi de o çocuk o küçücük adımlarıyla, o ağır ağır yürüyüşüyle nasılda yol gözüyle koşuyor… Evet evet, yol gözüyle koşuyor, bunu ancak ve ancak böyle adlandırabilirim.
Millet gider kuaförüyle, manikürüyle, pedikürüyle, o tatiliyle, bu tatiliyle uğraşır; programlaşır, muhasebeleşir, muhabbetleşir!
Yazar dünyası bu işte; bizde hep bir gözlem ve hep bir sorgulama…
Yolda yürürken de, evde otururken de!
Evet yolda yürürken heybeme aldığım bu denklemi ve bu pusulayı şimdi evimde otururken okumaya çalışıyorum. Muhabbetleşiyorum kendimle. İçimde bir fısıltı ve bir cevap duyuyorum;
“Hayat zaten bu değil midir? Sır içinde sır değil midir?
Kimi insan kendini yırtar; nasibi olduğu kadardır, aldığı yolda…
Kimiside sıcak evinde, rahat koltuğunda oturur; rızkı başından aşağı taşar, yollarıda gözün alabildiğinden çok açık olur. Ondandırki oturduğu yerden kat eder yolları. Ne diyelim Rabbim yeni yılımız olan 2016’da hepimizi yol alanlardan eylesin, yol alacak diye kendini paralayanlardan değil. Amin diyelim. Hepinize mutlu vede umutlu yıllar diliyorum. Sevgilerimle Dilek EJDER