7- Rekor fiyatla ABD'ye satıldı
8- "Pes artık" dedirten başvuru
9- Eğitim camiasının gündeminde 10 Kasım'da atılan mesaj var
10- Bilirkişi, Zindaşti’yi tahliye eden Cevdet Özcan’ın hesap hareketlerini inceledi
Yapay bir darbe tartışmasıdır gidiyor yine… Somut bir darbe havası da koşulları da yok ama lakırdısının sonu gelmiyor. Darbenin öznesi olmadan darbe olabilir mi?
Hele şu “CHP” ile “darbe” yan yana nasıl getirilebiliyor, anlayana aşk olsun!
DARBELERDEN EN ÇOK ÇEKEN CHP
CHP darbelerden en çok çeken parti. Nasıl mı?
1) 1957 genel seçimlerinde CHP, baskılara karşın DP’ye iyice yaklaşır. Yüzde 76,6 katılımın olduğu seçimde DP yüzde 47,87; muhalefette önemli bir sıçrama yapan İnönü liderliğindeki CHP yüzde 41,09; Bölükbaşı’nın liderliğindeki CMP yüzde 7,3 ve F. Lütfi Karaosmanoğlu liderliğindeki HP de yüzde 3,83 oy almıştır. Bu gidiş eğrisiyle 1961 genel seçimlerinde CHP’nin tek başına iktidarı kaçınılmazdır fakat Türkiye Cumhuriyeti’ndeki ilk askeri darbe anlamına da gelen 27 Mayıs İhtilali sadece DP iktidarına son vermez; aynı zamanda CHP’nin müstakbel iktidarına da set çeker.
2) 12 Mart Muhtırası AP iktidarına karşı gözükse de darbe giderek CHP’ye yönelir. Ziverbey Köşkü’ndeki işkenceli sorgularda CHP’in yükselen ismi ve müstakbel lideri Ecevit aleyhine yasa dışı ifadeler alınır. 1973 genel seçimlerinden CHP birinci parti olarak çıkmasaydı muhtemelen işkenceli sorgularda alınan o ifadeler savcıların eline verilecek; yüzlerce CHP milletvekili ve senatörü yanında Ecevit hapse atılacak ve CHP’nin kapısına kilit vurulacaktı.
3) 12 Eylül askeri darbesi ve yönetime el koyan, kendilerine Milli Güvenlik Konseyi adını veren askeri cunta güya diğer partilerle beraber CHP’yi de kapattı! Mal varlıklarına el koydu ve arşivini SEKA’ya gönderdi. "Atatürkçülük" adına darbe yapan “Pentagon’un çocukları” CHP’yi kapatmaya cüret edebildiler. Sadece onu değil, yine Atatürk’ün büyük önem atfederek kurduğu TTK ve TDK’nu da!
Hani şu “askeri vesayet”in olduğu, bendenizin “üst koalisyon” olarak tanımladığım süreçlerde bile CHP darbelerin altında kaldıysa, mağduriyet yaşadıysa şimdi nasıl darbe marbe işlerini aklından geçirebilir? Neye dayanarak? Kime güvenerek?
SON 13 YILDA YAŞANANLAR
Türkiye’de son hiyerarşik askeri kıpırdanış 2007’de Org. Yaşar Büyükanıt’ın genelkurmay başkanı iken verdiği “e-muhtıra” idi. Bundan hesap sorulmadığı gibi Dolmabahçe’de “sır bir mutabakat”a varıldı ama Büyükanıt geçen aylarda yaşamını yitirdi, mutabakat da ortada kaldı. Mutabakatın diğer tarafı açıklarsa öğreneceğiz ne olduğunu, yoksa mezara gidecek.
Sonra, “alnı secdeye varandan zarar gelmez” mantığıyla atı alan az daha Üsküdar’ı geçiyordu! 7 Şubat 2012’de Hakan Fidan üzerinden sözde hukuk adamı, cemaatçi şakirtler marifetiyle darbe girişimi; 17/25 Aralık’ta cemaatçi şakirt emniyet müdürleri marifetiyle darbe girişimi; nihayet 15 Temmuz’da ABD’nin Paentagon’larında pişirilen konspiratif yöntemlerle adım adım örülen FETÖ’nün asker içindeki şakirtleriyle giriştiği askeri darbe girişimi…
Ak Parti iktidarında yaşanan bu hareketliliklerin FETÖ’nün kökünün kazınmasıyla son bulduğunu umuyor ve diliyorum.
Tabii şunu da iyi biliyorum artık; ne demiş atalarımız; “Su uyur, düşman uyumaz”.
Bir darbe tezgahlanmaya kalkışılırsa ileride biliyoruz ki bu muhayyel girişim ille denizaşırı bir odaktan peydahlanacaktır. FETÖ eliyle son askeri darbe girişiminde olduğu gibi… Buna karşı çok uyanık olunmalıdır.
İKTİDAR VE MUHALEFET YÜZÜNÜ BİRBİRİNE DÖNEBİLMELİ
Türkiye, o yüzden boş ve hayali, muhtemelen rakipleri zor durumda bırakma siyasi amacını güden darbe lakırdılarını bırakıp demokrasisini güçlendirmeye çalışmalıdır. Darbenin başlıca panzehiri demokrasidir. Özgürlüklerdir. Hukukun üstün olmasıdır. Hep söylüyorum; aşırı kutuplaşma da düşmanın ekmeğine yağ sürer. Onca fay hattının olduğu Türkiye’de bir olmaya, iri olmaya, diri olmaya çalışmak en doğrusudur. Bu perspektifi iktidar da muhalefet de takınırsa tadından yenmez.
BİR YUVARLAK MASA NE İYİ OLUR
Türkiye, ekonomisini güçlendirmeyi, sosyal adaletini sağlamayı, ulusal güvenliğini sağlama almayı birlikte başarabilir. Hep söylüyorum; tamam şimdi Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi var; Sayın Cumhurbaşkanı, aynı zamanda Ak Parti genel başkanı da. Yine de bir yuvarlak masa kurulabilir. Çankaya’da kurulsa belki daha da güzel olur. O masada konuşulacak ve bir mutabakat zaptına konu olarak kamuoyuna açıklanacak deklarasyonun ilk maddesi de “darbeleri” lanetlemek; bununla birlikte mutabakata imza atan her partinin “seçimle gelip seçimle gitmeyi kabul ettiğini” deklare etmesi ne güzel olur. İkinci madde hukukun üstünlüğü ve anayasa karşısındaki eşitliğin geçerli kılınması olmalıdır. Sonraki maddeler yuvarlak masanın etrafında belirlenir, konuşulur.
ÜÇ DÖRT YIL SEÇİM OLMAMASI BİR FIRSAT AMA…
Genel ve yerel seçimlere yaklaşık üç dört yıl var ve bu güzel bir fırsat. İktidarıyla, muhalefetiyle Türkiye’nin kafasını kaldırmasına çalışacak siyasi partiler memleketin de halkın da ümidi ve güvencesi olacaktır. Aksi halde, yani aşırı kutuplaşma ve boş gergin tartışmalar ümidi ve güveni boşa çıkaracaktır. İşte iktidarı ve muhalefetiyle siyaset erbabının bu noktaya çok dikkat etmesi gerekir; bu ortamdan birileri sızma yapabilir, yararlanabilir! Unutulmasın; 12 Eylül’e giden yıllarda AP ve CHP uzlaşabilseydi asgari müştereklerde, Amerikalılar sevinçle “Bizim çocuklar halletti!” diyebilir miydi? Veya yakın geçmişe gelelim; Ak Parti iktidarı yüzünü -o zamanlar iktidara göre- Gülen cemaatine döneceğine Türkiye’nin geleneksel yapısıyla makas açmasa ve diyalog içinde olsa 7 Şubat 2012, 17/25 Aralık 2013, 15 Temmuz 2016 yaşanacak mıydı?
SİYASET MEMLEKETE ÜMİT VEREBİLMELİ
Koronavirüs sürecini geride bırakırken yavaş yavaş temkinli bir şekilde, demokrasinin unsuru siyasi partiler olarak hep birlikte yeni bir gelecek çizmek, memlekete ve millete ümit vermek şart. “Ben geldim ve hiç gitmeyeceğim”; böyle bir şey yok. Gerekirse gidersin ve yeniden gelirsin. Asıl o zaman demokrasi “demokrasi” olur ve tadından yenmez. Demokrasiye gönülden inanç olursa o zaman herkes herkesi “yurdum insanı” ve “yurdum partisi” görür. Kimse kimseyi ötekileştiremez, herkes podyumda saygın bir şekilde salınır.
Örneğin, keşke DP sebebiyet vermeseydi de tahkikat komisyonu vb. adımlarla, 27 Mayıs olmasaydı ve CHP 61’deki seçimlerde iktidara gelseydi; DP de bir dönem muhalefette kalsa ve belki de sonraki dönemde yeniden iktidara gelseydi. Fena mı olurdu? Aynı şey bugün için de geçerlidir; Ak Parti 2023’te muhalefete düşebilir ve bu kıyamet değildir kimse için. Sadece demokrasi işlemiş olur. Keşke Ak Parti bir de muhalefette test edilse iktidarda olduğu gibi. Çünkü kurulduğundan bu yana rekor bir şekilde iktidarda 18 yıldır Ak Parti. Haliyle yorgunluk da var, siyasi körleşme de var. Sayın Erdoğan’ı bir dönem şöyle “kök söktüren” bir muhalefet lideri olarak görmek isterdim doğrusu.
İNÖNÜ’NÜN ADIMI ASIRLIK FARK OLUŞTURDU
Son olarak şunu not edeyim; 1950’de İsmet İnönü seçim sonuçlarını şöyle ya da böyle tescil edecek mekanizmaları tıkasaydı, muhalefeti içine sindirmeseydi; Türkiye bugün bir Mısır, Irak, Suriye olacaktı belki de hala demokrasi normları açısından. Oysa şimdi onlarla aramızda 70 yıl ve daha fazlası mesafe var. Sakarya’da milletin makus talihini yenen İkinci Adam, Batı Cephesi Komutanı, Atatürk’ün Genelkurmay Başkanı ve Başbakanı, İkinci Cumhurbaşkanı bir gün geldi “ana muhalefet lideri” olarak, CHP Genel Başkanı olarak TBMM’de muhalefet sıralarında yerini aldı. En büyük yenilgisini en büyük zaferi olarak gördü. Önemli olan Türkiye’nin demokrasisini esenliğiydi çünkü onun açısından. Bu paragrafın devamını yazmıyorum; “gelinim sana söylüyorum, kızım sen anla” diyorum.
Tek derdim Türkiye’de demokrasinin nazlı bir bayrak gibi salınması; hukukun üstünlüğü, özgürlükler ve sosyal adalet; memleketin kaynaklarının doğru ve yerinde kullanılması, bölgeler arası dengenin sağlanması; herkese iş, aş, barınacağı bir ev, eğitim, sağlık ve sosyal güvenlik… Bu arada unutmadan; darbenin lakırdısı bile demokrasiye, memlekete zarar ziyan. Bunu bir idrak edebilsek…
118 kişiye gözaltı kararı