Cinlerin Maddeleşmeleri | Denizli Medyum - Medyum Bilal Hoca
“Allah yedi kat göğü ve yerden de onların bir mislini yaratmış; emri aralarından nazil olmaktadır.” (65-12), “Emri Sema’dan Arz’a Nazil olarak tedbir eder.” (32-5)
Zaman kavramının geçerli olmadığı ve her boyutun da zaman biriminin “An” olması nedeniyle geçmiş- şimdi ve geleceğe ait tüm bilgiler bu katlarda mevcut olmakla birlikte, ilgili oluşumlar bu öz boyutlardan maddesel boyutumuza, bu sema katlarından yansıyarak ya da bu sema katlarından ayrı ayrı yoğunlaşarak belirmektedir. Yani, madde evrenimizdeki daha doğrusu yer semalarındaki tüm oluşumlar, o anda veya yeni oluşmakta olan oluşumlar değil, daha öz boyutlarda belirlenmiş (programlanmış) olanların çeşitli boyutlardan, sema katlarından kademe, kademe yoğunlaşmak suretiyle açığa çıkmasıdır.
Ayrıca bildiğimiz ya da bilemediğimiz maddesel boyutlar belli bir sistemin, düzenin, bir bilincin eseri sonucu var olan yapılar iken, bir de bunun yanında Nar boyutunun varlıkları olan Cinlerden Şeytaniyet vasıflı olanlarının neden olduğu ve beş duyumuza ayrı ayrı ya da hep birden hitap eder bir biçimde çeşitli etkileri ile oluşan gerçekte ise, asla var olmayan (ayırt etmenin de çok zor olduğu) maddesel, madde ötesi suretler, varlıklar, nesneler, olaylar, kurgular, boyutlar, kendince sistemler, düzenler…vs bulunmaktadır. Bu yönlerle insanları aldatmakta, kandırmakta sonuçta da bunlardan, insanların içine düştükleri durumlardan çeşitli faydalar temin etmektedirler. Kısacası boş yere yapmamaktadırlar.
Bunların en büyük kanıtlarından biri de, birkaç dakikadan birkaç saate kadar, medyum ve ondan açığa çıktığı sanısı verilen macunumsu ektoplazma sıvısıyla, her şeyiyle bir insan suretinde bedenleşen, hareket edebilen, nesnelere dokunup, bizler gibi onları fiziksel etkileyebilen… ve kendilerini geçmişte yaşayan insan ruhları ya da farklı sistemlerden gelmiş ruhsal veya uzaylı varlıklar olarak tanıtan ama gerçekte Cin olan bu varlıkların, bilim adamlarınca vücutlarından, saçlarından veya giysileri ve üzerlerinde kendileriyle birlikte maddeleşen takılardan örnekler alındığında bunların kısa bir süre sonra şeklini kaybederek eski hallerine dönüp yok oldukları görülmüştür ki, böylesine somut nesneler bugüne kadar korunamamış, bir çoğunda da muhafaza edilecek durum bile oluşmamıştır.
Bize göre soyut varlıklar olan Meleklerin, İblis’in geçmişte Resulullah zamanında da maddeleştikleri bilinmektedir. Ancak bu, ektoplazma yoluyla olmayıp direkt insan beyinlerinin irrite edilmesi sonucu oluşmuştur.
Mesela bunlardan Cebrail (as) birçok kez ashaptan birinin kılığına girerek Resulullah’ın ve Sahabisinin bulunduğu meclise gelmiş, Resulullah’la tıpkı bir insan gibi sual edip konuşmuş, belli cevaplar vermiş ve geldiği gibi de gitmiştir.
Öyle ki, onun bir melek olduğunu, Resulullah açıklamadıkça hiç kimse bilememiştir. Hz. Muhammed (sav)’den yüzyıllar önce yaşamış olan ama istediği an berzah boyutundan tekrar maddeleşerek (insan kimliğine bürünerek) dünyamızda yer alan Hızır (as) da, ashabı yanındayken Resulullah’la açıkça yine aynı şekilde görüşmüştür.
Bunun yanında kendi isteğiyle değil, Allah’ın emrini ileten bir melekten almış olduğu emir üzere iblis de, yine Resulullah’ın bir cemaatle olduğu sırada, kalın dudaklı, gözleri yukarı doğru bakar şaşı gözlü, köse ama çenesinin altında at kılı gibi altı ya da yedi tane uzunca sarkık kıllar bulunan, koca kafalı yaşlı bir insan kılığında fakat, zelil bir surette kapıyı vurarak yanlarına gelmiş ve insanları nasıl kandırdığını oradakilere bir bir anlatmıştır. Yalan söylediği taktirde ise, düşmanları karşısında küçük düşmek, alaya alınmak suretiyle azap görecektir. Elbette meleğin ona gelişini de, bir yerlerden mekânsal olmak yerine boyutsal olarak tek taraflı açığa çıktığı şeklinde düşünmeliyiz.
Yine bu konuyla ilgili olarak, bir gün Hz. Resulullah geceleyin kendisini öldürmeye gelen, yer semasının beşinci katında yaşayan ve Cinlerin arasında en güçlüleri olan bir ifriti tutarak sabah olunca Medineli çocuklar oynasın diye mescidin direklerinden birine bağlamayı düşünmüştür. Fakat Hz. Süleyman (as)’ in duasını hatırlayınca kendisine verilen bu kuvveti kullanmayıp bunun yerine ifriti zelil bir halde def etmiştir.
Burada ifriti bağlamadan kasıt, Hz. Muhammed (sav)’ in beyin dalgalarıyla onu maddeleştirip belli bir mekanda hareketsiz tutarak çocuklar tarafından aşağılanmasını, hor görülmesini… kısacası zarar görmesini temin etmesidir.
Hatırlanacağı üzere yine bu ifritler, Miraç olayında Hz. Resulullah’ın semaya doğru yükselmeye (Uruca) başladığını öğrenince, eğer O’nun semaları ve Hakikâtini bilip Özünün güçleriyle donanırsa artık bir daha önüne geçilemeyeceğini bildiklerinden, var güçleriyle O’na saldırıya geçmişler, fakat Cebrail (as)’in onlara karşı kendisine ifrit duası diye bilinen bir duayı Vahiy etmesiyle onların yanmasını, dolayısıyla onlardan korunmasını temin etmiştir. Bu yüzden hakikate giden yollar, hayal dahi edemeyeceğimiz düzeyde tehlikelerle doludur.
“O zaman şeytan onların yaptıklarını allayıp-pullayıp şöyle demişti: Bugün insanlardan size galip gelecek hiçbir kimse yoktur… Ben de size muhakkak yardımcı olacağım!… Fakat iki ordu (Müslümanlar ve müşrikler) karşı karşıya görününce, arkasını dönerek kaçtı ve şöyle konuştu “Ben sizden kesin olarak uzağım! Ben sizin göremeyeceğiniz şeyleri görüyorum. Ben hakikatte Allah’tan korkarım! Allah’ın azabı çok şiddetlidir.”(Enfal/48)
Burada, şeytanın görüp onların göremediği şey, Müslümanlara yardıma gelen materyalize olmuş meleklerdir. Çünkü, ayette “O vakit Rabbiniz’den yardım ve zafer istiyordunuz da, O da, Ben peş peşe gelen bin melek ile yardım edeceğim diye duanıza cevap verdi!…” Hz. Muhammed (sav) de “Aman Allah’ım!.. Yardım ve inayet!” diye yalvardıkça da bu sayı arttı ve savaş sırasında bu sayı beş bini aştı. Yine Hz. Muhammed (sav), Hz. Ali (ra) ve Hz. Ebu Bekir (ra) için de, “sizden birinizin yanında Cebrail, diğerinin yanında da Mikail ve İsrafil bulunuyor…” demiştir.
Savaş sırasında bu durum, Müslümanların daha kılıçlarını sallamadan, karşılarında bulunan müşriklerin öldürülmelerinin görünmesiyle kendini gösteriyordu. Daha sonra, Bedir savaşına katılan hemen, hemen tüm Müslümanlar savaştan sonra çeşitli yerlerde, Allah’ın onların yardımına gönderdiği melekleri açıkça gördüklerini bir bir anlamışlardır.
Bu olay sadece Bedir savaşıyla sınırlı olmayıp, diğer birçok savaşta da ortaya çıkmıştır. Bunlardan biri de Çanakkale savaşıdır ki, akıllara durgunluk verecek olaylar ve tanıklarla doludur. Düşmanlar, Müslüman askerlerin yanında eski İslam kıyafetleri giymiş melekleri görmüş ve bunların kimler olduklarını savaştan sonra defalarca öğrenmeye çalışmışlardır. Bir İngiliz muhabiri bu konuda şunları yazmıştır: “O gün Çanakkale’yi koruyan Türk ordusu içinde şimdiye kadar hiç görmediğimiz kıyafet ve heybetle insanlar vardı ki, müdafaalarında bu kimselerin çok büyük yardımları oldu ve bizden bazılarını esir etti…”
Bununla birlikte; tam olmasa da bu duruma benzer bir olay da, yine Bedir savaşında müşriklerin, Müslümanları az sayıda görmeleri dolayısıyla bir an önce ortadan kaldırmak, katletmek için sabırsızlanırken, Allah da müşriklere karşı Müslümanları cesaretlendirmek için onların gözüne müşriklerin sayısını az göstermiştir ki, bu da âyette “Hani müşriklerle karşılaştığın zaman, orduları gözlerinizde az gösteriyor sizi”