Ölü Ozanlar Kenti - ilksesgazetesi.com
Ana Sayfa » Yazarlar » Ölü Ozanlar Kenti
Ölü Ozanlar Kenti
29.03.2016 490 Paylaş Tweetle Gönder
Didim'in Apollon tapınağından rüzgara yüklenmiş yorgun seslerin içinde ben vardım. Kendi suretimi okşayan eski bir melodinin en hüzünlü ve coşkun sayfasında ruhani bir çağrı vardı. Ses... Çocukluğumun Mardin zangoçlarından kalan ve ilk gençliğimden ayaklanarak gelen bu seslerin ağaç dallarından düşen yaprakların uçarken havada birbirlerine anlattıkları masalların kendisiydi.
Aslında duyduğumuz rüzgarın bize anlattığı, büyülü kentlerin bize ulaşan ruhundan başkası değildi.
Hititler, İyon ve Lidyalı kardeşlerimden kalan antik yontuları içinde bana saklanan birkaç dizenin şarap tadını saklayan rüzgar, ovadan Priene'ye, oradan Milet'e anaforlar çizerek kanatlanmış bir hayatın içinde saklanıyordu...
Tarihin de rüyaya durduğu büyük Menderes nehrinin bulanık yüzünü döktüğü Bafa kıyılarında bütün dillerde ve dinlerde gülümseyen kent Herakleia
Beşparmak Dağları'nda sonsuz huzurun simgesi kaya mezarlarından inerken, taş oyuklarda birikmiş yağmur sularından içtim. O taşlar da aynı sularda yıkanıyordu. Taşların atalarından oluşan bir ezginin rüzgârla bana ulaşan ninnisini avuçlarımda sakladım. Gözyaşlarını saklayan bir tarihin unutulmaz bakışları arasındaydım. Her taşın yüreğini kanatarak figüre dönüştüğü bu kalın duvarlar arkasındaki avluda çocukluğumun benzer ağaçlarıyla aynı meyveye durmuştuk.
Ben bu kentin duvarına konan taşların sarhoş oymacısı, harçları taşıyan Müslüman'ın komşusu ve Ermeni fırıncının, her taşın her harcın ve kutsanmış ekmeğin kardeş ellerinde mırıldandığı öyküydüm
İlk soluğu aldım...
Bir kenti içinde yaşayan insanlar mı değerli kılıyor, yoksa kentin bin yıllardır sakladığı kültürel kalıt mı, o kendine özgü ruhu mu içinde yaşayan insanları emziriyor!..
Kent mi içinde yaşayan insanları yoksa insanlar mı yaşadıkları kentleri etkiliyor
Kimin ruhsal atmosferi daha baskın... Susup, Samim Ağabey'in, İskender Amca'nın fotoğrafında, gümüş ipek saçları arasından havalanan sabah kuşlarını selamlıyorum
Tarihin ve sanatın insana bıraktığı en büyük mirasın sevdasında özgürlük kuşları vardı. O yaralı kuşlardan, İskender Özturanlı, Samim ve Halil Kocagöz yalnız değildi. Biz de oradaydık. Meşe oyunundan kalan tozlu ellerimizle bu kez kazılan toprağın çiçek yüzlü, güvercin kanatlı çocuklarıydık. Murat ve Mustafa Özturanlı kardeşlerimle tekrar saklambaç oynayacağımız İzmir sokaklarında ıslık çalarak kızlara şiir attık
Bir insanı içinde yaşadığı kent mi güzelleştirir... Yoksa orada yaşayan insanlar mı yaşadıkları kenti... İnsanı doğuran annesiyse, onu besleyen ve kimlik veren yaşadığı kenttir demek kolaycılığına takılmadan. Tarihsel gelişim süreci içindeki birikim, kalıtsal değerlerin yaşam içinde bireyle bütünleşmesi midir kentleri tarihe mal eden?..
Mayakovski mi sokaklarından, sokaklar mı o dev şairden etkilendi, hangi sokaktan beslendi şiir
Prag Kafka'dan ötürü mü Prag oldu, yoksa, Kafka mı Prag'dan ötürü Kafka oldu...
Yeditepeli şehir mi Nazım'ı yarattı, Nazım mı yaşadığı kentlere anlam kattı
Sinop, Sabahattin Ali'den önce var mıydı.. Kim kimi besledi?
Söke mi Samim ve Halil Kocagöz'ü, İskender, Murat ve Mustafa Özturanlı'yı, Orhan Çubukçu, S.Salim Pülten'i doğurdu, yoksa onlar mı kendi sevdalarına uygun kentlerini doğurdu
Yeryüzü insanlığına kalan kültürel mirasın yaratıcıları mı beslendi yaşadıkları kentten, yoksa o kentler mi bu değerler sayesinde kent oldu... O sanatçılara ilham veren o kentler mi, yoksa o yaratıcı dehaların bıraktıkları eserlerle o toplu yaşam alanları kent kimliğine büründü!