Dönemeyen Bir Dönme Dolap-32 / Edebiyat / Milliyet Blog
Şundan eminim:Yalnızlığa alışık değilse, terk edilmek öyle bir koyar ki insana… Yalnız kalmaktan korktuğun an, gerçekten yalnızsındır. Özgürlüğüne düşkün olan insan, tercihini yalnızlıktan yana yapar. Bencil insanlar gönüllü yalnızlık mahkûmlarıdır. Evrende varolanların hepsi yalnızdır, çünkü her şey “tek”tir. Ancak bu yalnızlıkta etrafta diğerleri de var. Aslolan “salt yalnızlık”a ulaşmaktır. Ama bu nasıl olacak, doğrusu bilemiyorum!
Bir de gönlü viran eden hicranın yol açtığı yalnızlık var ve bu diğerlerinden farklıdır. Âşık bu yalnızlıkta sevgilisinin hayaliyle birliktedir. Âşık için yalnızlık, nehirlerde dolaşmaktan bıktığı için okyanuslara açılmış olan bir tekne olabilir mi? Âşık çoğunlukla sevgiliye şöyle seslenir:
“Hani seninle sözleşmiştik; birimiz darda kalınca diğerimiz bunu hissedip derhal yardıma koşacaktı! Ben sana gidemedim, sen de bana gelemedin. Her anımda ettiğimiz yemini, verdiğimiz sözü hatırlıyorum ve bekliyorum çaresizce. Desem ki sana, yeter artık! Ya sen gel bana, ya da yerini bildir... Gelmeyeceğini bildiğim halde seni gene de bekledim. Çünkü ben “Ya gelirse!” ihtimalini çok sevdim.” Bu seslenişte hem sitem hem de yalvarma vardır.