Çöp - Denizhan Yıldız
'Seks ve ayyaşlar. Uyuşturucu ve kadınlar. Ölüm ve intihar. Tüm bunların 17 yaşında bir çocuğun hayatındaki yeri ne olabilir ki? 17 yaşında bir çocuğun hayatının merkezi olabilir. Hatta hayatının kendisi olabilir.'
Kitabı sonuna kadar okuyacak sabrı olmayan okuyuculara bu paragraf yeterli. Kitabı yarıda bırakıp kendinizi yaralamaktansa son noktasına kadar okuyup yazarı öldürün.
Aykut Çöp'ü inceledi.
@Karmacholie·07 Kas 2016·Kitabı okudu
Çöp'ü arkadaşımın tavsiyesi ve de bu tavsiye üzerine kitabı bana ödünç vermesi neticesinde okuma şansı buldum. Çöp, genç bir yazarımızın yazdığı bir kitap. Yeni jenerasyon olan yazarlara bir ön yargı besleyen ve bunu kıramayan bendenizi etkileyen bir kitap olmuştur Çöp. Yanlış bilgi vermiş olmayayım ama 17 yaşında çıkarmış Çöp'ü Denizhan Yıldız. Kitabın baskı tarihine baktığımızda ise 2012 tarihini görüyoruz, dolayısıyla genç bir yazarımızla karşı karşıyayız. Bilirsiniz, hani herkesin okuduğu 'gençlik kitapları' vardır, onlardan pek haz etmem. Sevdiğim söylenemez. Bir kişinin kitap oluşturacak bir yazı yazabilmesi için o kişinin üzerinden yılların geçmesi, başka bir deyişle yılların ona deneyim kazandırması gerektiğini savunurum. Çağımızda deneyim kazanmadan kitap çıkarıp da hayal kırıklığına uğrayan oldukça fazla yazar adayı mevcut.
Fakat bu kitap biraz farklı. Yazan kişi çok genç olmasına rağmen hayatın kimi yönlerinden bakabilmeyi başarmış bir kişiliğe sahip. Yani olgun gibi görünen çoğu insandan daha olgun olduğunu düşünüyorum. Toplumda karanlık kalmış ayrıntılara ve yönlere bir bakış oluşturmamızı sağlıyor Çöp. Dikkat edin, toplumda karanlık kalmış yönlere ışık tutuyor demedim. Yazarımız o türden bir yazar değil çünkü. Hayata tozpembe bak(a)mayan bir kişiliğe sahip. Dolayısıyla buna kendi yaşadığı karamsarlık öğelerinin eklenmesi anlatımı daha da 'karanlıklaştırıyor', başka bir deyişle kendi edebiyatını 'yeraltına' indiriyor yazarımız. Bilinçli bir indirme değil bu. Tıpkı zifiri karanlıkta gözlerinizi kapattığınızda bir şeyin fark etmeyeceği gibi, işte Denizhan Yıldız da karanlıkta gözlerini kapatan ama gecenin karanlığının da farkında olan bir yazarımız bana göre.
"Bu kitap bir çöptür" diyor sonlara doğru. Anlattıklarının hayatta yer ettiğini ama bizlerin o 'karanlık tarafları' unutmak isteyişimize bir gönderme yapıyor sanki. O 'karanlık tarafları' zihin çöplüğümüze atılacak düşünceler olduğunu kabullenmemize tepki gösteriyor başka bir deyişle. Toplumda 'basit' gözüken kişiler de tüm insanların yaşadığı duyguları yaşayamaz mı mesela? Bir ayyaş saf bir aşk yaşayamaz mı, kitaplardakinden bile daha saf? Peki ya sokakta yaşayan bir insan kimi çok bilmişlerden çok daha bilgili olamaz mı? Ayrıca bir yerde unutulup gidilen insanları, o insanların değersiz görülen hayatlarını, sırf toplumdan farklı olduğu için diğerleri tarafından bir birey olarak görülmeyen kimi 'insanları' anlatıyor. Hayattaki kimi ağır olayları normalmiş gibi karşılamanın getirdiği yoğunluk ve burukluk hissi yansıtılıyor örneğin. Ya da unutulmuş bir insanın, kendinden daha önce unutulmuş hayat hikayesi.
Bunların haricinde, hayatın vücudumuza sapladığı görünmez mızraklar; 'olmaz'lar, 'bu öyle olmazmış'lar, 'el alem ne der'ler ya da' çok ayıp'lar aktarılmış. Kendi benliğini bırakan bırakan, karanlıkta kalmış gözleri kapalı insanlar ve onların yaşadıkları. Dışarıdan sefillik gibi gözüken bir takım eylemlerin temelinde ne denli yoğun şeylerin yaşandığı. Çöp bunlardan bahsediyor bizlere. Toplumun bir 'çöp' olarak gördüğü insanları ve hayatları anlatıyor bir nevi. Zannediyorum ki yazarımız yeraltı edebiyatından çokca etkilenmiş. Bu türü fazla bildiğim söylenemez ama öyle hissettirdi bu eseri okumak bende. Kullanılan ağır argolar ve küfürler de bu yüzden kitaba dair tek olumsuz izlenimim oldu. Bana göre aynı bu türde bir eser küfürsüz halde de yazılabilir, hatta daha da etkili hale getirilebilirdi. Küfür zaten günlük hayatta, güzel toplumumuzda sıkça işittiğimiz (zorunda kaldığımız) bir olgu olduğu için işin etkileyicilik kısmı sönük kalabiliyor bu tür eserlerde. Öyle yazarlar var ki tek bir küfür kullanmadan en ağır, en yoğun anlatımları dile getirebilmiş. Bu değindiğim nokta da olmasa 'sevdiğim kitaplar' kategorisinde yer edinecek bir kitaptı Çöp. Ama bu demek değildir ki Çöp'ü okumayın.
Çöp gerçekten de okunmaya değer bir kitap. Bir insanın ruhunun karanlıklarından, gerçek hayatın karanlıklarına bir geçiş kapısı. Kitabın son cümleleri ile bitiriyorum incelememi. "Kapatın bu kitabı, koşun sokağa. Gülümseyin insanlara ya da aşık falan olun ne bileyim..."
Yaşamak, denemekten korktuğunuz kadar zor değil.
Çöp, Denizhan Yıldız
Sayfa 77 - Sokak Kitapları Yayınları
Bu dünyada insanlara değil sadece üniformalara önem veriliyor.
Sayfa 22 - Sokak Kitapları Yayınları
Çok küstüler bana. Ben küsemedim onlara. Anılarını şişelerime gömdüm. Dışladılar bazen küçük beyinleriyle. Kendilerine küstüremediler. Çünkü birine küsmek için onu düşünmek gerekir. Hiçbirini düşünmedim.
Sayfa 34 - Sokak Kitapları Yayınları