Melisa Gülyurt: 2012
PIERRE LOTI MANZARALARI
İki gün sonra kendimi Avrupa'nın bağrına atıyorum.Interrail yapmak için :) Hani Türkiye'nin her bir köşesini bitirdin mi? diye sorun. I ıh.. Ama beni taa İzmit'te geçen küçüklüğümden beri heveslendiren bir yer vardı ki epey rötarlı da olsa sonunda gittim. Tabii ki Pierre Loti tepesiydi.
Adını Osmanlı döneminin ünlü bir yazarından (aynı zamanda Fransız subayı) almış olan tepe Eyüp'te.Kimilerine göre Eyüp ve civarı çok yolumuzun düştüğü yerler değil. Evet ,haklıdırlar da. Çünkü demografik yapısı itibariyle de Eyüp beni de çok cezbetmiyordu o ayrı. Ama Pierre Loti tepesini ziyaret ettiğiniz zaman hele de Ramazan ayıysa, iliklerinize işleyen mistik atmosfer inkar edemezsiniz. Restorantlar samimi iftar mönüleriyle sizi cezbederken bir yandan meşhur Eyüp Camii'nin çevresindeki insan güruhu, ışıl ışıl yazılar,renk renk macunlar, şenlik için coşkuyla bekleyen çocuklar ve tabii ki turistler.Özellikle de Arap turistlerin istilasına uğramış bir semt Eyüp.
Eyüp'e taksimden tek otobüsle ulaşıyoruz. Eyüp meydandan itibaren sizi yönlendiren Pierre Loti tabelaları , teleferiğe kadar size eşlik ediyor. İtiraf ediyorum küçük çaplı yükseklik korkumla beraber; yurdum insanı ve ispanyol turistlerle çepeçevre bir halde teleferik dakikası epey trajikomikti :)
Ama tepeye çıktığınız anda sizi esir eden atmosfer tek kelimeyle kusursuz. Haliç'e doğru uzanan görülesi manzara karşısında aldığınız her soluk sizi ayrı mest ediyor. Zamanında elin ecnebisi bizim topraklarımızın kıymetini daha iyi biliyor! zihniyetiyle yaklaşırsak ünlü yazar Pierre Loti'nin uğrak yeri haline gelmesine şaşmamalı.
Bu manzaranın keyfini çıkardıktan sonra oturup biraz serinlemek istiyorsunuz haliyle. Ancak beni o gün huzursuz eden tek görünüm böylesi enfes bir tablonun çok daha iyi işletmelerce mesken edilebileceğiydi. Bundan kastım daha üst düzey mekanlar demek değil. Zaten semt halkı da bu durumdan hoşlanmazdı.İkili bir ayrım yaratmadan hem bölge halkının sıcaklığını ve misafirperverliğini gösterecek hem de modern işletmecilik teknikleriyle daha şık bir mönü ve tasarımla değil sadece yabancı turistler için bizim gibi yerli turistlerin bile akın akın dolacağı bir mekan haline gelebilir Pierre Loti..
Şimdi size en beğendiğim Pierre Loti manzaralarıyla veda etmek istiyorum.Umarım biraz olsun gezi iştahınızı kabartabilmiş, içinizde heves uyandırabilmişimdir :)
Bu yazıyı yazmak için epey bekledim. Öylesine özendim tahmin edin gerisini. E kolay mı? Dile bu denli leziz gelen bir tadı tutup tarif haline getirecek, bununla da yetinmeyip hikayesini oluşturacaktım. Zaten yazının klavyeye oturana kadarki süreci sancılı bir dönemdir hep.Nasıl anlatsam,neresinden tutsam vs. vs. Ama artık vakti geldi bence.Sizleri bu tariften daha ne kadar uzak tutabilirdim ki?
Her lezzet sever gibi ben de makaron hastasıyım.Ülkede bu kadar geç tanınmasının sebebi belki de yıllaryılı bildiğimiz Acıbadem adı altında gizlenmesiydi. Fakat makaronu bu kadar eşsiz kılansa ülkemizde şubesini ilk olarak Bebek'te açan ve butik üretim yapan Ladurée ile gerçekleşti. Bir fransız devi Ladurée'nin "secret" tarifiyle şekillenen bu çeşitli aromalardaki makaronlar (böğürtlen,limon,nescafeden tutun da gül özlü makarona kadar çeşit çeşitler..Benim favorimse kahveli.) her sabah Paris'ten gelen taze malzemelerle yapılıyor. Her özenli tatta olduğu gibi makaron da sıradan tatlılara oranla Türk insanımıza birazcık pahalı denebilecek fiyatla satılıyor haliyle.
Konunun benimle bağlantısı da şu şekilde gerçekleşti. Tüm dünya mutfaklarını evde denemeyi (başarılı sonuçları itinayla alıyor kendisi) manyakça bir şekilde hobi edinmiş (E artık meslek de diyebilirim) usta aşçı bir babanın lezzet avcısı kızı olunca elbette ki "Ya bunu biz evde deneyemez miyiz?!!" diye düşünüyorsunuz. Bu konuda tabi ki babamın yardımlarına şüphesiz gereksinim duyacaktım.
İlk denememiz hüsranla sonuçlandı..Eğer tek başıma deneseydim ilk seferim oluşundan dolayı büyük bir hayal kırıklığı olmazdı benim için.Ama big boss'la deneyince (Sayısız uyarısına rağmen(!).Çünkü kendisi buna özel bir fırınımız olması gerektiğini söylemişti taa en baştan.) anladık ki olacak iş değil. İşin şaşırtıcı kısmı tarifin tutmama sebebi ne tariften (Babamın Mutfak Sanatları Akademi'sindeki hocasından bizzat alınmıştı.) ne de fırından ötürüydü. Bademimizin hamuru bizim istediğimiz kıvamda (Yumurta beyazıyla yaptığımız için adeta sabun köpüğü gibi köpürmesini bekliyorduk.) olmayınca bir şeylerin ters gittiğini tahmin etmiştik zaten.
(Bu yazıyı okuyan ve hazır ürünleriyle evde denemiş dostlarımıza şu hatırlatmayı da yapmak isterim ki "Bademimizi bile kendimiz çektik,hiçbir katkı maddesi kullanmadık.)
Ama insanın içinde bir kere başarma hırsı olmasın.Bu mutfakta da geçerli.Lezzetin en üst noktasına ulaşmayı hedefliyorsunuz.Yılmadım,"Bunu bir şekilde yapıcaz!.", dedim. Ve makaron tutkum beni Eminönü'ne kadar sürükledi. Sonunda pes etmiş, hazır gıdanın , el emeği göz nuru ev ürünlerimizi alt etmesine izin vermiştim ya neyse.. Sonu iyi olacaktı. Bu noktada kısacık tavsiyemi sıkıştırmak isterim.Eminönü'ndeki Pastacılar Sokağı'nı gezmediyseniz mutlaka görün derim. Ben özellikle Ramazan'da gördüğüm için, tezgahlardan fışkıran cevizli sucuklar, türlü renkte bonibonlar hala gözümün önünde. Sırf bu yüzden hedef dükkanıma girmeden evvel elimde bir torba şekerleme, mesut bir vaziyette buldum kendimi.
Bahsettiğim dükkan ise Nüans. Pastacılığa ilgisi olanların özellikle gezip görmesini tavsiye ederim. Çeşitli malzemeler, süsleme gereçleri,soslar,gıda boyaları mevcut Nüans'ta.Sağ olsunlar bana da pek yardımcı oldu tonton amcalar. Eve vardığımda tarifimin baştan aşağı değişmiş olduğunu fark etmiş olsam da, bana apayrı bir lezzetin kapılarını gayriihtiyari araladıkları için minnettarım onlara.
Bu kadar anlattıktan sonra bir makaron tarifi bekliyorsunuz değil mi? Makaron için yanıp tutuşanlar bundan sonrası için sayfayı kapatıp hayatlarına hiçbir şey olmamış gibi devam edebilirler. Ama büyük bir hazineyi kaçıracaklarının ipucunu veriyorum ben yine de.
Evet onca zahmete girip, dere tepe düz gittiğim bu yolun sonunda makaron yapmadım. Ama bir gün bir pasta yedim hayatım değişti diyebilirim sizlere. Açıkçası sadece benim değil tüm ailemin emeği var bu leziz şeyde :) Ben size anahatlarını geçerek (bir pasta nasıl yapılır değil de) detayları vererek (o pastayı diğerlerinden farklı kılan nedir) bunu anlatmak istiyorum.
Birinci faktörümüz tabi ki Nüans amcaların beni Makaron niyetiyle girdiğim dükkanda yönlendirdikleri, daha önceden adına aşina olduğum ama tadına bakma fırsatımın belki olduğu ama üzerinde durmadığım bir üründü.Marzipan. Marzipan, makaron için kullanılan badem ezmesinin yani badem ununun yumurta,yağ gibi malzemelerle yoğrulmasından elde edilen ve pasta süsünde kullanılan bir ürün. Hazır olarak aldığımız Marzipanı dilersek kendimiz de evde yapabiliriz. Bu zor değil , işin meşakatli kısmı her zaman olduğu gibi ayarı tutturmakta. Neyse, tarife dönecek olursak, Marzipanı,eklediğim resimlerde de görebileceğiniz gibi ona ,normal bir hamur muamelesi yapıp oklavayla açıyoruz. İşte burası bizi zorladı diyebiliriz, çünkü marzipan normal bir hamur gibi değil daha katı ve oklavaya epey yapışıyor.Tam bu noktada yaşasın Gülyurtların kol kaslarııııııı! narasını atabilirim:).Şaka bir yana alt ve üst tabakasını çok az ıslatmak yararlı olacaktır.
Pastayı şekillendiren ikinci faktör de pandispanyamızın kıvamıydı elbette. Pandisyanı marketten almak çok kolaydır.Ama ben her zaman evde yapılmış pandispanyanın hazır pastabanlardan daha karakterli olduğuna bir hikaye içerdiğine inanmışımdır.Bu huy annemden geçmiş olsa gerek. Nitekim anneciğim bu tarifte de yazılı dökümana bağlı kalmak istemeden "göz kararı, akıl hesabı" dediğimiz klasik ama hiç şaşmayan anne yöntemlerine başvurdu. Tarifi bu kadar çekici kılan da annemin gözkararı hesabıyla şekillenen pastabanın "sıkılığı ve diriliği" oldu. Bunu şüphesiz ki tarifimizdeki 4 bardak una sadık kalmayarak başarmıştık. Son olarak bilindik ama hep tutan bir yöntemden bahsetmek istiyorum. Bitter çikolataya tapanlardansanız bunu seveceğinize eminim. İki büyük paket bitter çikolatayı sütle ve kremayla eritip (aşırı doza kaçmayın aman dikkat, bu sefer ıslak kek kıvamına dönüşüp bahsettiğim diriliği yitirebilir.) marzipan ile pandispanya arasına dikkatlice döktük.
Ve üç saatlik uğraşın sonucunda çikolata sosla kaplı pandispanyamızın üstünü özenle açtığımız orta kalınlıktaki marzipanımızla kapladık ve soğuması için buzdolabına bıraktık. Ta tammmmm! Ertesi gün marzipan sihrini göstermişti! Servise konduğu beş dakika içinde marzipanın pasta üzerine ılık ılık eriyişini seyredalmak da en tatmin edici manzaraydı bizler için.Yeme de yanında yat,derler ya tam o hesap.Ama tabi ki biz yedik:) Hem de afiyetle. İstanbul'dan İzmit'e uzanan bu serüvenin sonunda
yoldan fazlasıyla sapmıştık. Damaklarımızdaysa harikulade bir lezzet kendine mesken edinmişti. Spontane tatlar elde etmek hep zevk vermiştir bana.Bu konuda yanılmadığımı bir kez daha anladım.
(Ertesi gün, İzmit'teki yerel bir dükkandan makaron aldım tüm aile bireylerine.I ıh olmadı.. Ziyadesiyle kötüydü. İşi ustalara bırakmak lazım dedim kendi kendime. İstanbul'a gittiğim gibi rotamı Ladurée'ye çevireceğim..)
Biyografik filmleri çok severim, tıpkı resmi , el mexico'yu sevdiğim gibi. Yaşanmışlıklardan çok etkilenirim. Pür dikkat izlerim. An be an yüreğimde hissederek. Tıpkı 2002 yapımı, Julie Taymor tarafından beyaz perdeye aktarılmış "Frida" gibi.Burada Frida'yı canlandıran Salma Hayek'in usta performansından söz etmeden geçemeyeceğim. Bayıldığım mexico kültürünü, 21.yüzyılın sıradışı (sürrealist terimini kendi istemediği için kullanmaya dilim varmıyor.) ve bir o kadar harika ressamı Frida Kahlo'yu; delice acılarla, oluk oluk gözyaşıyla , boğaz yırtan çığlıklarla örülmüş bir yaşantının gölgesinde izledim.
Bilmeyenler için Frida Kahlo'yu , en az onun kadar ünlü ressam Diego Rivera'nın eşi olarak da tanımlayabilsek de ben kalbinden akan kanı, damla damla vurduğu fırçasının ustalığıyla,yorgun yüreğinde taşıdığı tarifsiz ızdıraplarla tanımlamayı tercih ediyorum. Öyle ki o bir hayat tutkunu, Diego Rivera'nın deyimiyle "Yaşadığı her yere canlılık katan." olağanüstü bir kadınmış. Sevgilileri olmuş, sevişmeleri olmuş, kadın-erkek , yaşlı-genç, evli-bekar fark etmeksizin. Sadece gönlünün savurduğu yere gitmiş. Öyle geniş bir yüreğe sahipmiş ki kendisini kız kardeşiyle aldatan kocasını affedebilecek kadar. Hasta yatağında kuklalarıyla çocukları eğlendirecek enerjisi, ölüm döşeğinde doktorunun itirazlarına boyun eğmeden kendini sergisine yatağında taşıttıktan sonra, "yatağımdan çıkmamamı söylemiştiniz, işte çıkmadım" diyecek kadar mizah yeteneği varmış.
O her ne kadar mütevazi davranıp "Benim resimlerim benden başkası için bir şey ifade etmiyor" dese de evrensel acılarımızı tablolarına öyle güzel yansıtmış ki zamanının kahramanı olmuş. Genç bir kızken geçirdiği trafik kazası (yaşadığı en büyük iki kaza olarak bahsediyor Kahlo bu kazadan, diğeri ise eşi Diego ile tanışmasıymış ona göre.) ömrünün sonuna dek peşini bırakmamış,en büyük belası olmuş. Bebeğini kaybetmesine sebep olmuş.Kanlar içinde yatan kadın resmini gördüğünüzde yüreğinizin en derininde hissediyorsunuz bu acıyı. En sonunda da ölüme kadar götürmüş Frida'yı.
Özel hayatının yanı sıra politik duruşu, toplumsal meselelere verdiği önem de yer bulmuş tablolarında. Sosyalizm konusunda da en az ilişkilerinde olduğu kadar tutkuluymuş. Karısını onyedi yerinden bıçaklayan adamlar çizmiş, iskeletler doğuran kadınlar. Sayısız portreye yer vermiş, hayatına giren girmeyen. Öyle bir hayal gücüne sahipmiş ki çizmiş çizmiş son nefesine dek, duvarlara çizmiş, alçısına kelebekler çizmiş,boyamış durmuş.. Ben de mahrum kalmamanız adına aşağıda bazı Frida Kahlo tablolarına yer veriyorum. Bu yazıdan şevkle ilgilenen herkesi de 2002 yapımı Frida filmini izlemeye davet ediyorum.
Frida Kahlo, eşi Diego ile kız kardeşi Christina'yı beraber gördükten sonra saçlarını kestikten sonra böyle poz veriyor aynaya.
Ölümüne yakın Frida Kahlo
Doğallığından hiçbir zaman ödün vermemesi belki de en çekici özelliğiydi.
Bebeğini kaybettikten sonra Frida Kahlo.
Adından anlayacağınız üzere pizza ve makarna konusunda kalbinizi fethetme garantisi verebileceğim bir mekanı tanıtmak istiyorum sizlere sevgili okurlar.Aşçı babayla amatör gurme kızı Nişantaşı yollarına düştü bu kez.
14 Şubat'a özel hazırladıkları Love Bites yani Aşk Isırıkları sunumuyla ilgimi çekmişti Pipa. Ama biz sevgililer gününden aylar sonra uğrama fırsatı bulduk Pipa'ya. Benim en büyük aşkımla kendimiz için mutlu bir gün hevesiyle :)
Pipa, içerisine girdiğiniz anda sizi sıradışı tasarımı ve farklı atmosferiyle sarmalıyor. Mekana bu tılsımlı havayı verense orijinal tasarımı. Tüm şıklık ayrıntılarda gizlenmiş durumda Pipa'da. Duvar kenarlarına asılmış büyük tümsek aynalar, metalik renklerle bezenmiş portatif masa ve sandalyeler buğulu bir hava katmıştı.Bir tarafınızda binbir çeşitli şarapların bulunduğu mini mahzen bir tarafınızda ise tezgah başında tatlı bir telaş içinde koşturduğunu gördüğünüz Pipa aşçıları.
Bu sıcak yaz gününde hafif bir rüzgar yalayıp geçerken yüzlerimizi yerlerimizi aldık babacıkla. Garsonun bize özel olarak tavsiye ettiği zencefilli limonatayla serinlettik önce boğazımızı. O an gerçekten bastıran sıcak hava dalgasından mıdır bilinmez hala tadı damağımda o limonatanın.
Ana yemek tercihimi pizza&pasta sloganıyla meşhur bir yerde kendi kişisel zevkimden ötürü pizzadan yana kullanmıştım elbette ki :) Pizzanın tadına sadeliğince varırsın söyleminden yola çıkarak babamın, domates soslu Margherita'dan yana kullandık. Taş fırında yapılmış ev yapımı ekmekler uğradı zeytinyağı eşliğinde soframıza. Pizzalarının lezzeti de bu inceliği ve taşfırın yapımı olmasından geliyor.Hemen ardından yediğimiz haşlanmış sebzeli salatanın tadıysa aman diyen bir sebze karşıtına bile o gevrek patlıcanları, narin havuç dilimlerini yedirtecek cinstendi.
Sadece bu pizza ve salata tercihiyle bile tıka basa doyabilmiştik. Midemde biraz yer kalsa Nutellalı pizzasını deneyecektim. Artık o da Pipa'ya bir dahaki gidişimde.Zira pizzalarıyla bu kadar meşhur olmuş bir yerde tatlı tercihimi de Nutellalı Pizza'dan yana kullanmak şaşırtıcı değil.
Pipa bir İtalyan restoranı olmasının yanısıra ahtapot tempuradan,ızgara kuşkonmaza kadar çok çeşitli bir mönü sunuyor. Çalışanların güler yüzü, müşterilere karşı sıcak ve samimi tavırları da göz önünde bulundurulursa Pipa oldukça davetkar duruyor.İlgilenenler için facebook sayfası aşağıdaki linkte mevcut.Sosyal medyada oldukça aktif olan Pipa'nın mönü seçenekleri ve tercihleriyle ilgili bilgi edinebilirsiniz.
Afiyetle efendim :)
Bugün sizlere ilgimi çekmiş iki ayrı ekip, üç hünerli elden çıkan egzantrik tasarımları sunmak istiyorum. Bu tasarımları benim gözümde paha biçilemez yapansa üstüne işlenmiş el emeği. Maaliyetleri çok yüksek olmayan; hatta artmış kumaş parçalarınızı dahi değerlendirebileceğiniz hem şık hem ergonomik ürünler bunlar.Hele ki el işlerine ilgisi olanlar beri gelsin kaçırmasın bu yazıyı!!
Kendilerini "mutlu iki kişi" olarak tanımlayan iki zarif bayanın (Sema Kırat, Bengü Karakurt) ellerinden çıkma Baykuş Yastıklarla başlamak istiyorum öncelikle. Yıllar yılı insanların ürkmeyle baktığı bir hayvancıktan esinlenmişler : Baykuştan! Şahsen en yakın arkadaşımın göz benzerliğinden ötürü lakabını aldığı baykuşlar bana pek sevimli geliyor,sizleri bilemem :)
Hanımefendilerin websitelerinde de belirttikleri gibi; geceleri ve sessiz uçmaları, insan çığlığına benzer sesler çıkarmaları onları hep tehlikeli kılmış bizlere..Oysa ki baykuş doğası gereği insana zarar vermek şöyle dursun çok fazla Harry Potter izlediğimden olacak , bana hep cici bir gibi dost gözükmüşlerdir:)
Gözlerinin sabit duruşu, yuvalarından hareket ettiremeyişleri, karanlıkta görme kabiliyetlerinin olmaması belki de yumuşacık tüylerinden esinlenip hayal güçlerinde daha nice özelliklere bezeyip çeşit çeşit baykuş yastık yaratmışlar.
Ben yastıkların bir çoğunu Bebek Şenliği'inde inceleme fırsatı bulmuştum.Hepsi birbirinden şeker, adeta beni al diye bakıyor o cin gözler:)
Yastıkların fiyatı da oldukça makul. Alışveriş ile ilgili ayrıntılı tüm bilgiler aşağıdaki facebook sayfası ve websitenin linklerinde saklı.
Bense gerek şenlikte canlı canlı gördüğüm gerek sitedeki fotoğraflardan özel olarak seçtiklerimi sizler için bloguma koydum. İlginizi çekeceğini düşünüyorum :)
PÖTİKARE BUTİK ATÖLYE
Sizlere çikolatalı cookie'den yapılmış bir yüzüğüm var desem!
Ya daaaaa meyveli pastadan bir kolyem!!
Şaşırırdınız değil mi? Elbette ki şaşırırdınız, günlük hayatımızda tadına doyamadığımız tüm lezzetlerin minimalize edilmiş haliyle cebe sığacak ancak ağza alınmayacak kıvama sokmuş sizler için Özlem Gündoğdu. Hem de fikren çok basit ; emek olaraksa epey meşakkatli bir yöntemle; kil polimerle. Kil polimerin renk renk çeşitleriyle ; gerek şirineden anahtarlık yaratıyor gerek misafir çay takımında sunulan sevimli bir çilekli pasta.
Özlem Hanım İzmitli genç bir girişimci. Pötikare Butik Atölye'yi de İzmit'te açmış. Yakın çevrem bilir İzmitli olmakla nasıl gururlandığımı :) İşte bu gururu boşa çıkarmayacak bir motivasyondur Özlem Hanım ve gibileri benim için. Kendisiyle tesadüf eseri İstanbul'da tanıştık. Ürünlerine teker teker hayran kaldım ve bu güzellikten sizler de mahrum kalmayın istedim.
Özlem Hanım'ın yaptıkları elbette ki kil polimerle sınırlı değil, evlerimiz için tasarladığı özel aksesuarları, özel çanta , küpe ,broş tasarımları da mevcut. Tabii ki renk renk kumaş ve boncukla :)
Sipariş ya da ayrıntılı bilgi isteyenler için linkleri aşağıda yazdım :)
Bayıldığım Lezzetler (Callebaut - Lolipop Yumurta)
Callebaut - Lolipop Yumurta
BEŞİKTAŞIN ÇİKOLATA FABRİKASI
Evet sevgili çikolata severler,
Bir başka çekişmeli müsabakada daha sizlerleyiz. Melisa'nın zaaflarıyla iradesi arasındaki amansız kapışma!
Food factory iş başında!
Kokuyu almıştık bi kere. Valonia'ya gidilecekti! O çikolataların, waffleların, profitorellerin tadına bakılacaktı ve kendinden geçilecekti!
İşin ikinci günü yorgunluğunu ne de olsa en iyi çikolata attırırdı. Daha önce bizim kızlarla whatsapp grubumuzda dönen onca methinden sonra hangisini denesem diye kara kara düşünerek kapısından girdiğim bence gayet şık bir mekan Valonia. Beşiktaş çarşının hiç beklemediğiniz bir köşesinden çıkıveriyor karşınıza.
Yemeklere gelecek olursak, gurmeliği yapacaksak tam yapalım diye hem profiterol hem de fondü söyledik.Ha ha tabi ki riske atamazdık! Öncelikle şunu belirtmeliyim ki Valonia'nın servisi müthiş hızlı,5 dk içinde geldi tüm siparişler ve mekana değinmeden geçemeyeceğim.Büyükçe bir salon karşılıyor sizi terasıyla beraber üst katta.Büyük bir kitaplık alanı var.Duvarlarda çeşit çeşit dergiler asılı, koltuklar alabildiğine şirin öyle ki hangisine otursam diye seçemiyorsunuz. Bu atmosfer beni bayağı bir etkilemiş olacak kiiiii, karlı kış günlerinde sıcak sahleplerinizi yudumlayıp arkadaşlarınızla türlü sohbetlere dalmak için ideal bir mekan olarak canlandı gözümde o an.
Profiterolü fondüsüne göre benim nezdimde bir tık daha öndeydi Valonia'nın. Alışılmıştan farklı lezzetler aramanın müptelası bendeniz, çikolata kremasının altına sinsice gömülmüş çikolata parçacığı görünümlü şam fıstıkçıklarını teker teker avlayıp ham yapmaktan göz temasını kaybettim sevgili dostumla!
Fondüsüyle ilgili eleştirebileceğim tek şeyse çikolata sosunun oldukça sütlü olmasıydı.Bildiğiniz sütlü kahve rengiydi yani ki fondü meyveleriyle bu tadı damağım yadırgadı.
Güzel bir sohbet ve yorumlaşmanın ardından,boğazımıza kadar oksitosine gömülmüş bir halde ayrılmak için harekete geçtik. Aman tanrım o da ne! Girişte muhabbete dalıp kocaman bir çikolata cennetini görmezden gelmişiz. O da ne! Renk renk ambalajlar içinde aklınıza gelmeyecen envayi çeşit aromada,şekilde,kalıpta çikolatalar,şekerlemeler,boncuk boncuk çikolata dökülen çikolata çeşmeleri.. Gözlerimizi alamadık yani a dostlar. Diyeceğim o ki Valonia şiddetle tavsiye edilir. Özellikle profiterolü!
Ps: Büyük maçın sonunda zaafımın "Aman efendim diyetisyenler bile haftada bir bozun diyor, bozmak iyidir arada ki vücut kendine gelsin" gibi son zamanların en trend savunmasına karşılık iradem pes etti.Kapıdan çıkarken son anda fark edip aldığımız limonlu makaronu Ortaköy sahilinde denize karşı kız dedikodusu eşliğinde damaklarda eritmenin paha biçilemez tadı kaldı geriye..
Bayıldığım Lezzetler (Callebaut - Lolipop Yumurta)...