'İntihar eder, Müslüm'ün yanına giderim'
Müslüm Gürses'in hayatını anlatan 'Müslüm' filmi 26 Ekim'de vizyona giriyor. Usta sanatçının hayat arkadaşı Muhterem Nur, Müslüm Gürses'in mezarı başında hem filmi hem de 2013 yılında kaybettiğimiz 'Müslüm Baba'yı anlattı.
Keşke onu hastaneye götürmeseydim de evde, yanımda ölseydi. Mezarına gelince, 'Madem gidecektin, beni neden yanına almadın?' diyorum her seferinde. Sanki beni duyuyor, görüyor gibi... Yanına gelirken muhakkak süsleniyorum. “Bizi ancak ölüm ayırır” diyorduk. Öyle de oldu. Ama hep kalbimde. Evim yine onun evi. Her an kapıyı açıp içeri girecek gibi. Ruhumu onunla aldatıyorum. Bazen rüyalarımda görüyorum, fotoğraflarıyla konuşuyorum. Sonra takdiriilahi deyip kavuşacağımız günü bekliyorum. Ne yapayım...
Affetmek zorunda. Neden affetmesin? Allah kimseye yaşatmasın ama bu bir alın yazısı. Ben de kayınpederimi çok seviyordum. Güzel bir insandı. Kim isterdi ki böyle bir şey yaşamayı? Ama kaderin önüne kimse geçemez. Müslüm’ün bana bu konuda tek söylediği, 'Alın yazımız böyleymiş' oldu. Kimse zevk için karısını öldürmez. Kendisi de zavallı, masum bir adamdı.
Müslüm ayık kafayla beni hiç üzmedi. Tanışmamız da film gibi. Bir turne için Malatya’daydık. Şarkılarını severek dinliyordum ama yüzünü görmemiştim. Kısa boylu zannederdim. Karşımda uzun boylu, esmer, gencecik birini görünce bayıldım. Kendim sarışın olduğum için hasta olurdum esmerlere. O gün yemekte benimle çok ilgilendi. Ama ben tedbirliydim. 'Ay bu şimdi bana yapışırsa ne yaparım?' dedim. Çünkü aleyhinde çok sözler duymuştum. Sahne aldığımız gün ben ‘Bir Garip Yolcuyum Hayat Yolunda’ şarkısını okudum. Meğer kadrodan başka bir hanımefendi o şarkıyı çok seviyormuş. Gitmiş Müslüm’e 'Bir daha bu şarkıyı okumasın, ben okuyacağım' demiş. Müslüm de geldi bana 'Bu şarkıyı bir daha okuma' dedi.
'Seni ne alakadar eder?' dedim. 'Okumayacaksın diyorum lan!' deyip yüzüme bir tokat indirdi. Ama nasıl bir tokat, tedavi görmeme rağmen hala sol kulağım ağır duyar. Onurum kırılmıştı. Özür dilemesini istedim ama herkes, 'Muhterem Hanım, o kimseden özür dilemez' diyordu. Ertesi gün odama çıkarken onun odasının kapısının açık olduğunu gördüm. Bağlamayla ‘Urfa’nın Etrafı Dumanlı Dağlar’ türküsünü okuyordu. Açık kapıya vurdum. Kafasını kaldırmadan 'Gir içeri' dedi. Girdim ama bir yandan da korkuyorum. Kapıyı kapatmadım ki yine bağırırsa kaçarım diye. Türküsünü bitirdi, bağlamasını bıraktı. 'Dün akşam sizi kırdım, özür dilerim' dedi. Şaşırdım, hiç beklemiyordum. Koşarak aşağı indim, 'Özür diledi' diye bağırıyorum. Herkes hayretler içinde. Meğer zaten çocukluktan bana zaafı varmış.
Bizimki Adana’da Taşköprü’nün altındaki derede yüzerken ailesi bir iş buyururmuş mesela. Yapmazmış. 'Ama seni akşam Muhterem Nur’un filmine götüreceğiz' dediler mi koşarak çıkar, dediklerini yaparmış.
Belki de hayal etmeye bile çekiniyordum. Ama benim yeğenlerim, kuzenlerim vardı. Kulaklarına gitmiş bu konu. Bir gün yeğenim, 'Hala, artık Müslüm Abi’yle evlenir misin?' dedi. 'Nereden çıkıyor bu laflar?' dedim. 'Okulda gazeteyi okumuşlar, herkes bana bunu soruyor' deyince anladım ki nikahsız yaşamamız onları incitiyor. O gün karar verdim, eve gittim. Müslüm’ün elinde çay bardağı ve sigarası vardı. Korka korka yanına yaklaşıp 'Müslüm, benimle evlenir misin?' dedim. Hiç kafasını kaldırmadı. Önüne bakıyordu. Birden 'Neden olmasın?' dedi.