Seyirci Koltuğu: Warrior (2011)
Zamanının önemli boksörlerinden olan alkolik baba, yıllar sonra hatalarını düzeltmek ister ama bir türlü taşları yerine koyamaz. Bu arada küçük oğlu bir anda çıkıp gelir ve MMA için ona antrenörlük yapmasını ister. Oğluna yaklaşma çabasıyla hemen işe koyulurlar. Fakat hesap etmedikleri bir şey daha vardır. Kendini affettirmek isteyen babanın büyük oğlu da para kazanmak için dövüş yapmaktadır!
Öncelikle MMA’yı ele almak gerekiyor. Filmdeki spor boks değil “Mixed Martial Arts” yani karma savaş sanatlarıdır. Detaylarına Wikipedia’dan ulaşabileceğiniz bu dövüş türü genel olarak kafes dövüşü olarak da biliniyor. Yapılan müsabakalarda üstünlük kazanmak amacıyla her türlü savaş sanatı tekniğini kullanabilme imkanı sağlıyor. Hatta geçmişi M.Ö 648’e kadar dayanıyor! Bu savaş sanatlarının içine boks, güreş, tekvando, karate, judo, kik boks gibi pek çok spor dalı giriyor.
1980lerden beri sayısız film ve TV projelerine müzik çalışmalarını yürüten Mark Isham, projenin türüne göre beklentileri karşılayan etkileyici bir çalışma düzenlemiş. “The Mist”, “The Black Dahlia”, “Invincible”, “Crash”, “What Women Want”, “Men of Honor”, “Blade”, “Kiss the Girls”, “Of Mice and Men” müzik çalışmaları yaptığı tam 115 projenin sadece bir kaçı! Yani ortada bir tecrübenin elinden çıkma iş var, saygı da sonsuz…
Filmde beni en çok etkileyen kısımları senaryo ve karakter detaylandırmaları idi. Dövüş filmlerinin kaçınılmazlarına burada da şahit oluyoruz. Kaybeden bir adam, çevresindeki yalnızlık, geçmişteki neon ışıklar altında bir yaşam, parçalanmış aileler ve buram buram dram kokusu… Diğer yandan, burada kaybeden adamın bir değil tam üç tane olması senaryoyu zenginleştiriyor. Kaybetme oranları birbirlerine göre kademelendirilmiş. Baba en kötü durumda olan, küçük kardeş ortalarda dolanan ama büyük oğlan en azından hedeflerine ve kendi istediği hayata bir şekilde ulaşabilmiş olandır. Gene de geçmişi ve eskileri kafasından atmakta pek de başarılı değil. Fırsat verilmiyor. Bu kaybeden adamların detaylandırılması ise çarpıcıdır. Birbirleri ile olan bağlantıları, geçmişle hesaplaşmaları, kardeşler arasındaki kin/kıskançlık, ailenin yeri, hırs gibi konular çok iyi ele alınıyor. Filmi de diğer dövüş türlerinden ayıran bu görünüyor zaten. Hatta bana göre “The Wrestler”dan daha kaliteliydi! Mekan, dekor, kostümler türüne göre normaldi. Erkek ağırlıklı bir projede zaten bu detaylar biraz arka planda kalır. Ortada bilinmeyen hikayeler varken zaman zaman geri dönüşlerle parçaları birleştirmek ayrı bir keyif veriyor. Bu açıdan kurgu dikkati çekiyor. 3 erkeğin çevresinde geçmesine rağmen öykü o kadar duygu yüklüydü ki bir iki sahnede gözlerim bile doldu! Bir erkeğin ve hatta filmde olmasa da bir kadının hayatının genel çerçevesinin küçüklüğünden itibaren şekillendiğini çok başarılı aktarıyor. Eğer aile problemleri küçüklükten beri varsa, ne kadar savaşırsan savaş bir yerden patlak verme ihtimali çok yüksektir. Bunu yaşayan biri kendi ailesini kurarken çok daha dikkatli davranıyor ve geçmişinin bunu bozmasına izin vermek istemiyor. Ayrıca geçmişte yaptığın bazı hatalar aradan ne kadar zaman geçerse geçsin unutulmuyor, affedilemiyor. Filmin belki en önemli çıkarımı da hayatındaki öncelikleri belirlemen gerekliliğidir. Ne için yaşıyorsun, bunu yaşamak için hangi yolları izleyeceksin, yaşamak istediğin şeyin sonucu ne? Bunları belirleyebiliyorsan ve kendinden/ailenden eminsen, her türlü zorluğa ya da imkansızlığa rağmen o hedefine ulaşman mümkündür. Bunu 3 karakterin her birinde farklı farklı görebilirsiniz; başaran, başarmaya çalışan ve başaramayan olarak! Sonunda kazanan kim oluyor peki? İzlemesi tam bu noktada keyifli görünüyor çünkü diğer dövüş türlerinden bir farkı da sonunda ortaya çıkıyor. Unutmadan, pek çok dövüş filmi izledim fakat buradaki dövüş kadar etkileyici ve görselliği başarılı olanı hatırlamıyorum. Akılda kalıcılığını yönetmen garanti ediyor.
Genellikle olumlu eleştirilerle karşılaşan projenin IMDB notu 8.3, Metacritic notu 71, Rotten Tomatoes notu da 82 olarak verilmiş. Sadece spor türünü ele almaması artı puanı hanesine ekliyor (e konu spora dayanınca böyle terimler şart oldu). Klişelerin varlığı ve aynı türdekilerle benzerlikleri kabul edilse de senaryo açısından daha tatmin edici görünüyor.
Baba rolündeki 1942 ABD doğumlu Nick Nolte filmin en başarılı oyuncusu sayılabilir. “Hotel Rwanda”, “The Thin Red Line”, “U Turn”, “The Prince of Tides” ve “Cape Fear” gibi pek çok projede yer alan oyuncu “The Prince of Tides” ile en iyi erkek oyuncu Oscar adayı olmuştur. Warrior’daki performansı ile de birkaç adaylığı bulunmaktadır. Hatta San Diego Film Critics Society Awards’ten en iyi yardımcı erkek oyuncu ödülünü de kapmıştır. “The Thing” filminde daha yeni karşımıza çıkan 1974 Avustralya doğumlu Joel Edgerton başarılı bir performans ve dövüş çıkarıyor. 1977 İngiltere doğumlu Tom Hardy ise isyankar küçük oğlanı canlandırırken aklınıza “Inception”, “Thick as Thieves”, “Marie Antoinette” ve “Black Hawk Down”daki performansları da gelebilir. Hızlıca kariyer basamaklarını çıkmayı hak ediyor. Favori dizilerimden “How I Met Your Mother”da Zoey karakterini 12 bölüm boyunca canlandıran Jennifer Morrison ise neredeyse tek kadın oyuncu olarak arz-ı endam ediyor. Oyuncu kadrosunun başarılı seçimi için O’Connor doğru bir yolda ilerlemiş.
Beyza Mollaahmetoğlu 9 Ocak 2012 22:35
Kapak başlı başına soğuttu filmden, nedendir bilemiyorum ehehe.
Beyza Mollaahmetoğlu 9 Ocak 2012 22:36
Kapak ne ya afiş olcaktı ooo.
seyircikoltugu 9 Ocak 2012 23:37
Beyza gene spame düşmüşsün, son anda gördüm :)) Nedir senin bu spamden çektiğin?? Bakışlar ürkütücü afişte evet ama izledikten sonra neden böyle bir afişi tercih ettiklerini kabullenebiliyor insan; dövüş filmlerini sevmese bile...
Beyza Mollaahmetoğlu 10 Ocak 2012 21:44
Aaaa ama, hani geçen diyordun uzun zamandır yazmadığın için falan; ama şimdi gayet de birkaç gün önce yazdım bir şeyler. Google'a lanetlerimi iletiyorum burdan.
Hmmm. O zaman filme uygunluğu doruk noktasındaysa tebrik etmek gerek onları, fark etmeden filmden soğutsalar bile. Hem önyargı ne lanet olası şey, nefret etsem de bağlanıyorum işte ufaktan ehehe.
seyircikoltugu 10 Ocak 2012 22:27
Google bence iyileştirme yolunda ilerliyor. Daha çok yazman için gaza getiriyor :))
Serdar Durdu 10 Ekim 2012 19:38
Uzuun bir yazı yazdım demişsin ya bence o uzuuuun olmalıymış ahaha :)) şaka bir yana oldukça detaylı ve güzel bir eleştiri olmuş. karakterler üzerine yazdıkların da çok iyiydi. eline sağlık :)
seyircikoltugu 10 Ekim 2012 20:15
Ya evet, izlediğim sıradaki ruh halim böyle uzuuuun yazdırdı. Teşekkürler :)
Serdar Durdu 10 Ekim 2012 21:09
Serhat Ay 12 Ekim 2012 23:57
Million Dollar Baby,Cinderella Man ve The Fighter ile birlikte izlediğim draması en güçlü, sahneleriyle gözleri yaşartan en filmdi diyebilirim Warrior.. Her ne kadar aile içi sorunlarıyla the Fighter a benzetsem de Warrior farklı duygular uyandırdı bende.. Dediğiniz gibi bu filmde 2 iyi kahraman var ve bunların başarı mücadelesini konu edinmiş.. Oyuncluklara ise şapka çıkartmak gerekir, ilk defa tanık olduğum Joel Edgerton ın etkileyici performansı ve yeni kuşağın gözde oyuncularından Tom Hardy nin yarattığı içe-kapanık ve ilgi çekici dünyası filmi tam başyapıt yapmasında büyük bir rol oynamış.. son olarak da filme farklı bi hava katan soundtracklarını çok başarılı olduğunu söyleyebilirim.. Filmin içeriğindeki aile dramnı ise Elif Şafak'ın İskender adlı romanından birkaç cümle ile özetlemek isterim : Şu hayatta insan en çok sevdiklerini acıtır.
yazınız gayet güzeldi, teşekkürler..
seyircikoltugu 13 Ekim 2012 08:59
Bu güzel, detaylı yorum için çok teşekkür ederim. Warrior filmini beğenenlerin sayısı arttıkça seviniyorum :)
Bu arada diğer boks filmlerinden söz açılmışken, bunla ilgili başka bir yazım daha var. Belki incelemek istersin.