"Yalnızlık, Sonbahar, Müjde, Sokak, Umut, Üzül- , Dökül-" Kelimelerinin Bulunduğu Bir Hikaye Yazınız.
Yine bir sonbahar sabahıydı . Sonbaharın getirdiği hafif soğukluk yüzüme vurmaya başlamış ve bense bu soğukluğa aldırmadan okula gitmeye çalışıyordum. Okula giderken ağaçların sararan yapraklarını izlemek beni mutlu ediyor ama artık yeşili belli bir süre görememek de hüzünlendiriyordu. Bu sonbahar aylarında hep annem aklıma gelirdi. Onu çok özlerdim . Çünkü ben daha 9 yaşındayken annemi veremden kaybetmiş , onun yokluğunun verdiği büyü acı beni derin bir üzüntüye sürüklemişti. Bunun için sonbahar ayları aslında benim için matem aylarıydı. Evimin t ek çocuğu olduğum için kendimi çok yalnız hissediyordum. Babamsa annem hayatını kaybettikten sonra hayata küsmüş, başka bir kadınla ise evlenmemişti. Çünkü annem onun için hep değerli kalacak ve hep onu sevecekti.
Annem benim hep iyi doktor olmamız ister ve ileride doktor üniforması ile beni görmek istediğini söylerdi. Ben de doktorluk mesleğini çok istiyordum. Çünkü annem gibi hastaları iyileştirmek istiyordum. Ama ne yazık ki annemi yıllar önce kaybetmiştim. Ona verdiğim sözü ise asla unutmamıştım. Çalışıp doktor olacaktım ve insanlığa, dünyaya faydalı iyi bir doktor, iyi bir insan olacaktım. Çünkü sadece doktor olmakla yetinemez insan derdi , annem. İnsanlığa umut olacaksın, insanlara iyi müjdeler vereceksin, onlara umut olacaksın derdi. Öyle de olmayı istiyordum. Çünkü benim annemin kızıydım. Öksüz de olsam , yalnız da olsam hep içimde hayata dair bir umut vardı. O umutlarımız asla yitirmeyecektim. Ağaçlardan dökülen yaprakları izlerken ve tüm bunları düşünürken okula gelmiştim. Bir hafta sonra üniversite sınavı vardı. Çok iyi hazırlanmıştım ve başarılı bir öğrenciydim. Babam ve bize veda eden annem için iyi bir doktor, iyi bir insan olacaktım. Bir hafta sonra sınava girdim. Sınav sonuçları bir ay sonra açıklandı. Babam eve girerek müjdemi ver dedi. Ne oldu dediğimde 500 üzerinden tam olarak 489 puan almışım. O gün mutluluktan göz yaşlarımıza hakim olamadım. Keşke annem de bugünleri görseydi dedim ve sonra kader ama ne yapalım diye geçirdim içimden . Sıra tercih yapmadaydı.
Tercihimi yaptım ve Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesini kazandım. 7 yıl boyunca okudum ve doktor oldum, iyi insan olup olmadığım ise insanların takdirine bağlı. Artık sokaklarda dolaşırken daha umutla bakıyorum hayata. Sevdiğim adamla evlendim ve iki oğlum oldu. Artık yalnız değilim. Babamı da her zaman eşimle ziyaret ediyorum ve insanlığa faydalı olmak için çalışıyorum.