Nazım şeklinde yazılan hikâyelere manzum hikâye denir. Hikâyede bulunan bütün özellikler (olay, yer, zaman, kişiler) manzum hikâyede de bulunur. Bu tür hikâyelerde didaktik özellikler görülür.
Eski edebiyatımızda uzun hikâyeler mesnevi nazım biçimiyle yazılırdı. Tanzimat’tan sonra ortaya çıkan manzum hikâye türü ise uyaklı ve redifli hikâye yazmak amacıyla ortaya çıkmıştır. Bu türün ilk örneklerine Recai zade Mahmut Ekrem ve Muallim Naci’de rastlarız. Ancak bu türü dikkat çekici bir şekilde kullanan ilk isim Tevfik Fikret olmuştur. Mehmet Akif Ersoy da yazdığı başarılı manzum hikâyelerle bu türün gelişmesinde etkili olmuştur.
Manzum Hikâyenin Özellikleri
Manzum hikâyeler, konu ve özellikler bakımından hikâye türüne benzer. Aralarındaki fark, manzum hikâyelerin şiir şeklinde yazılmasıdır.
Manzum hikâyelerde şair, ya bir olay anlatır ya da öğüt verme çabası içindedir.
Manzum hikâyeler genellikle bir çevre tasviriyle başlar, ardından o çevrede bulunan kişiler anlatılır. Daha sonra olay anlatılır. Amaç okuyucuya ders veya öğüt vermektir.
Giriş, gelişme, sonuç bölümleri hikâye ile benzer özellikler gösterir.
Manzum hikâyelerde her konu işlenebilir. Genellikle toplumu ilgilendiren olaylar işlenir. Bu olaylar eğitici, öğretici, etkileyici olaylardır.
Ölçü ve uyağa dikkat edilir. Anlam alttaki dizelerde devam eder. Dizelerin uzunlukları aynı olmayabilir.
Manzum hikâyeler dörtlük, beyit ya da bent şeklinde yazılabilir.
Manzum hikâyenin en önemli temsilcileri Tevfik Fikret ve Mehmet Akif Ersoy’dur. Bunun yanı sıra Beş Hececiler ve Yahya Kemal Beyatlı da bu türde eserler vermiştir.