DIŞARIDAN MEKTUPLAR Bir Mahpus Çocuk: Poyraz Ali | Görülmüştür
Poyraz Ali’yi 2013 yılında Gebze Hapishanesi’nde tanıdım. Birgün ortak alandan dönerken, maltanın girişinde annesinin kucağında çığlık çığlığa bağırıp ağlayan çocuğu görünce, “bu çocuk yeni mi geldi” diye gardiyana sordum. A-9’da kaldığını söyleyince, kısa süre önce annesiyle birlikte gelen Poyraz Ali olduğunu anladım.
0-6 yaş grubundaki çocuklar anneleriyle birlikte hapishaneyi boylarlar. Şayet dışarıda bakacak birileri varsa şanslı sayılırlar. Tabi bu defa da o yaşta anne hasretiyle tanışmak paylarına drüşer. Altı yaşını dolduran çocuk ise, hemen o gün, daha ne olduğunu anlamadan kendini ailenin diğer bireylerinin yanında dışarıda bulur. Şayet dışarıda bakacak bir yakını yoksa da, yetim hane yolu görünür çocuğa. Hiç kimse, o çocuğun annesini ardında bırakarak dışarı gönderilmesinin yaratacağı travmayı düşünmez. Kankam Robin’in doğum günü dışarı gönderilmemesi için annesi defalarca hapishanenin birinci müdürüyle görüşmüş. Sadece ertesi güne kadar izin alabilmişti. O gün Robin’i dışarı halasının yanına gönderilirkenki halini görseydiniz… Emin olun oracıkta oturur ağlardınız, Robin’e bunları yaşatanlara isyan eder, lanetler okurdunuz.
13 Kasım günü Barış İçin Kadın Girişimi’nin ortak emailine bir mektup geldi. Mektup Poyraz Ali’nin annesi Zeynep Bakır’dandı. Bakırköy Hapishanesi’nden yazmış Zeynep, bir arkadaş da ortak emailden göndermiş.
13 Kasım’da Poyraz Ali’nin doğum günüymüş. 4 yaşını doldurmuş. 21 aylıkken hapishaneye girmişti Poyraz Ali. Çok kısa süre sonra da, Poyraz Ali’ye “atipik otizm” tanısı konulmuştu. Gebze Hapishanesi’nde kreş sorunu yaşandığı için, A-9’daki temsilci arkadaş idareyle görüşerek, Zeynep’in Bakırköy Hapishanesi’ne sevkedilmesi için hayli uğraşmıştı. Poyraz Ali’nin tedavisi için rehabilitasyon ve kreş şarttı. Acilen tedavinin başlaması gerekiyordu.
Zaten ilk tutuklama Samsun’da gerçekleştiği için, bir süre Samsun Hapishanesi’nde kalmışlardı. Uğraşlar sonucunda Gebze’ye gelmişlerdi. Ancak Gebze’de de tedavi koşulları olmadığı için, Bakırköy’e sevkedilmişlerdi. Yani 5 ayda 3 hapishane değiştirmek zorunda bırakılmışlardı. Bakırköy’de de bir sürü sorun yaşamıştı Poyraz Ali ve annesi.
Haftada sadece 2 saat rehabilitasyona gidebilir Poyraz Ali. Yalnız başına götürdükleri kreşte ise, çocuğun neler yaşadığı annesi için tam bir muamma idi. Zeynep mektubunda; Ali’yi kreşe götürmesi için zorla gardiyana verdiğini yazmış. Çocuk kreşten nefret ediyormuş. Her gün kreşe gönderdiklerinde çocuk çığlık çığlığa ağlıyormuş! Yemekler problem, oyuncak ise, yasakmış!..
Oyuncak ve yemek meselesini Gebze hapishanesindeyken de çok yaşadı Poyraz Ali. İdare büyüklere çıkan karavanadan yiyebileceğini söyleyip, 21 aylık çocuğun beslenmesi için koğuşa küçük elektrikli ocak vermeyi, dış kantinden çocuk için yiyecek alınmasını reddetmiş, babasının getirdiği oyuncakların çoğu da, kapıda askerin yasaklarına takılmıştı.
Poyraz Ali’nin durumunu bile bile, Adalet Bakanlığı’nın üç maymunu oynaması ise, her zamanki alışkanlık ve uygulamaydı… Annesine 1 Mayıs’a, devrimcilerin cenazelerine katıldığı için verdikleri örgüt üyeliği cezasının Yargıtay’da onanması üzerine, Poyraz Ali’nin de bu cezayı çekmek zorunda bırakılmasına, Ali’ye ve annesine yapılan bu zulme, Adalet Bakanlığı’nın bu duyarsızlığına, intikamcılığına karşı çıkmak ve teşhir etmek insanım diyen herkesin görevi olmalı.
“Bugün 13 Kasım. Poyraz Ali adlı bir halk çocuğunun –ki benim oğlum olur- doğum günü bugün. ‘Aylan’ bebeklerin cesetlerinin kıyıya vurduğu bir dünyada pek önemsiz bir şeydir Poyraz Ali’nin doğum günü ve hatta kendisi. Gene de biz anneler çocuklarımızın ‘hiç’ muamelesi görmesini kabullenemeyiz. Aklı başında olanlarımız, bu acımasız çarkın içinde ezilmesine tepkisiz kalamaz. Hiçbir şey beceremezsek ağıt yakarız, illa ki ulaşır sesimiz birilerine, illa ki rahatsız olanlar da olur. Ama ben ağıt yakmayacağım. Hep anlatacağım Poyraz Ali’nin ödediği bedeli. Zararın neresinden dönersek faydasınadır Poyraz Ali’nin çocukluğunun. Yok bu olmayacaksa bu çocuğa yaşatılanlar teşhir edilmelidir. Başka çocuklara yaşatılmasın diye, yaşatanların yanına kar kalmasın diye. Poyraz Ali ilerde dönüp baktığında ‘ailem elinden geleni yapmıştı’ diyebilsin diye.”
Zeynep ve Poyraz Ali, içerideki koğuşdaşlarının desteğiyle bu kötü günleri atlatmaya, Ali’nin geç kalan tedavisini hapishane koşullarında sağlamaya çalışırken… Dışarıdaki arkadaşları da; “Hasta ve rehabilitasyona ihtiyaç duyan çocuk annelerine denetimli serbestlik” talebiyle bir kampanya yürütüyorlar.
Kampanyanın ilk başladığı geçen yıl zamanın Adalet Bakanı Bekir Bozdağ’la da bir görüşme gerçekleştirilmişti. Bakan o dönem bazı sözler verse de, Ankara siyasetinin kiri içinde Poyraz Ali’ler unutulmaya terkedildi. Zeynep’e ceza ertelemesi bile verilmedi. Sadece yürütülen kampanya sayesinde Poyraz Ali’nin eğitim saatleri arttırıldı, bazı oyuncakları içeri verdiler, hapishanenin içindeki kreşe annesiyle birlikte gitmesi sağlandı.
Ancak bilenler bilir. Hapishanelerde hiç bir zaman, hiç bir konuda istikrar olmaz. Dışarının siyasal atmosferi tutsaklara genellikle yaptırımların sıklaştırılması, baskının artışı olarak döner. Erdoğan ve AKP diktatörlüğünün savaş konseptini devreye koymasından bu yana hapishanelerde de koşullar sertleşti. Bu sertlik Poyraz Ali’ye götürülen bir kitabın kalın olduğu gerekçesiyle verilmemesine yol açmış. Kim bilir önümüzdeki süreçte daha hangi hakları gaspedilir çocuğun/çocukların…
Yasanın uygulanmasındaki bu çifte standarta karşı olmak, Poyraz Ali’nin tedavi hakkını savunmak, siyasi kadın tutsakların bu yasadan yararlanmasına karşı yürütülen bu mücadeleyi desteklemek gerektiğini görmezden gelemeyiz!
Poyraz Ali’nin/Poyraz Ali’lerin hapishanelerde unutulmasına da sessiz kalamayız! Kalmamalıyız!
Uçurtmayı hâlâ vuruyorlar! Cezaevlerinde anneleriyle birlikte kalan 504 çocuk öyküsü (Elif Ekin Saltık)