Hakkı G. Patrona Halil'i inceledi.
@hakkig·09 Ara 2018·Kitabı okudu
Mükemmel bir tarihi roman örneği. Şaşılacak kadar iyi bir üslup, çok canlı bir anlatım, muhteşem bir kurgu. Reşad Ekrem Koçu bu alanın belki de en iyisi. Yaklaşık üç yüz yıl önce yaşanan çok acı olayları sanki ekrandan seyrediyormuşuz intibaını oluşturabilen bir kalem Reşad Ekrem. Anlattıkları bir yandan genelde tarihi gerçeklerle uyumlu, diğer yandan koskoca (?) isyanı, Patrona Halil’in (bir kurgu karaktere) aşkına bağlayabiliyor. Roman Osmanlı idaresinin zayıf yönünü, bu yüzden ne gibi badireler atlatıldığını, çok önemli sonuçlara yol açan hadiselerin bazen küçücük ihmallere bağlı olduğunu net bir şekilde ortaya koyuyor. Hemen Reşat Ekrem’in bir başka kitabına başlıyorum.
Abbasi halifelerinden Memûn
"İnsan üç çeşittir"
"Bir kısmı gıda gibi her zaman ve her yerde lazımdır. Bir kısmı deva gibidir yerinde ve zamanında lazımdır, bir kısmı da illet gibidir, Allah bizi onlardan korusun!.."
Sayfa 72 - Doğan Kitap 3. Baskı
@resulbulama·16 Eki 2018·Kitabı okudu
Pişmanlık bir fikri seviyenin duygusudur, ayak takımında nedamet (pişmanlık) gibi görünen, sadece korkudur.
Sayfa 267 - Doğan Kitap 3. Baskı
@hakkig·10 Ara 2018·Kitabı okudu
Saraydakilerin korkusu eşşiz bir gafletin eseri bir vehimdi; Üsküdar'daki çadırlı ordugaha kadar el uzatmış ihtilalcilerin perşembe akşamına ve cuma gecesi sabaha kadar yalnız otuz nefer çıplak ayaklı adamdan ibaret olduğunu bilmiyorlardı.
İbrahim Paşa sadrazam olur olmaz sarayda Üçüncü Avlu denilen yerde, 18. asır Türk yapı sanatının da en güzel eserlerinden biri sayılan büyük bir kütüphane yaptırdı ve Osmanlı sarayının kitap hazinesini bu binanın içinde toplayıp yerleştirdi.
İbrahim Paşa büyük medeni cesaretiyle bu gençlerin üzerine vezirliğinin himaye kanatlarını gerdi ve şeyhülislamdan fetvasını alarak onlara 1727 yılında ilk Türk matbaasını açtırdı. Başka hiçbir iş yapmasaydı, sadece ilk Türk matbaasının hami kurucusu olarak adı Türkiye tarihine altın harflerle yazılacaktı.
Halk karılarını, kızlarını, taze uşak oğullarını selatin camilerine kaçırıp doldurmuştu, onları o büyük Tanrı evlerinin el uzatılmaz kutsiyetine emanet etmişti; o da bütün İstanbul halkı değil, en çok onda, sekizde biri. Evlerinin civarında mezarlık olanlar, geceleri ciğerparesini, nur-i didesini, nefes alacak bir delik bırakıp diri diri mezarlara gömüp saklıyordu. Çarşılar kapalı, firınlar kapalı, babaların, ağaların getirdiği erzak çıkınları, sepetleri büyük camilerdeki evlat ve iyalini isimleriyle arayıp bulmak imkânsız olduğu için hademe-i hayrata bırakılıyordu. O dünya mahşeri günlerinde selatin camilerinin imamları, müezzin ve kayyumları asla unutulmaz celadet hatırası bırakmışlardır.