Yusuf ALİOĞLU FETTAN
01 Haziran 2020 - Pazartesi 15:49 Bu yazı 699 kez okundu
‘Kaçak dövüşüyorsun’ dedi fırça sakallı aniden.
Yeşil gözlü dostunun yüzünde bir şeyler aradı.
Hangi dramın kışkırtıcı dışavurumuydu bu hamle. Hangi arkaik iklimden arta kalmıştı bu derin çatlaklar, bu fay kırıkları. Neden kılcallarına akan kan lacivertti. Ve neden akrep ile yelkovan birlikte sus pus olmuşlardı bu kadrajda…
Renkleri akmış siyah kundurasının iyice erimiş topuğuyla tozları ezdi. Köz çayından kalan son kırmızıyı da aynı adrese yolladı. Ne farklı bir manzara. İçtiklerin hep aynı yere uçuyor ve nihayet konuyordu. Ama söylediklerin hep farklı yerlere kaçıyor ve bazen de hiç konmuyor, havada asılı kalıyordu.
‘İnsanların çoğu akıllarını kullanmaz’ demiyor muydu Mushaf-ı Kerim…
Muttasıl ve munfasıl zamir çekimleri yapar gibiydim.
Fırça sakallı pek girişkendi. Elmayı mesela karpuz gibi doğrayıp, çilek gibi süsleyip muz diye servis edebiliyordu.
Kelimeler de pek duacı değildi ondan yana. Kaç zamandır yaka silkiyor, bir fırsatını bulsak da terk-i dimağ etsek diyorlardı.
Hani haksız da değillerdi. Daha az önce ’samimiyet’ kelimesini nasıl da eze eze, suyunu posasını döve döve, cümle kamusa hicap ettirircesine palas pandıras kullanmıştı. Fersude kelimeler nasıl da çoğalıp duruyordu bu bozkırda. Kumdan dikenli dikitler nasıl da sarıyordu kaskatı kesilmiş çıplak bedenleri.
Oysa ‘samim’ içten demekti.
Deruna dair ne vardı şu omuzların üstünde; genzi yakan ne vardı, huşuya ve huduya dair ne vardı şu göğüs kafesinde, ?
‘Kelimeler’ dedim, başını önüne eğdiği ender bir zamanda.
Kırık camları ile bir taksi geçti yanımızdan. İçinde bir çocuk bir de anne. Kim kimin yanından geçmişti aslında.
Sabit ve dinamik eşyaların çetelesi tutulur muydu acep?
Lawrance’in gözleri ne renkti, fistanı hangi bezdendi?
‘Değmez’ dedi bir yanım ve değdirmedim kelimelerimi ne kalbine ne de kulaklarına.
‘Fayda verecekse öğüt ver’ koşullu bercestesi selam durdu zihnimin çatında.
Yunus misali yüzerken serin rüzgarlarda gök bayrağından masmavi bir nefes dolandı ciğerlerime.
Fırça sakallı tel tel merak dökülüyordu. Yeşil gözlü sükut ile bir an bakıştılar.
‘Pek müstağni’ der gibi oldu soluğuyla.
Yeşil gözlünün burulmuş kirpikleri arasından bir yol bulmak istedi Kufe diyarlarına.
Önden, arkadan, sağdan ve soldan ataklar yeniledi.
Islah etmek üzerine bir söylev devam ediyordu ki kilit taşlı kaldırım boyunca.
Şehrin öte yanından koşarak gelen bir adam:
“Nasılda dadanmış sarışın sırtlanları daha gömülmediğimiz mezara, şu küfürbaz kuşağın.
Nasılda tutmuş, kuşatmış yolumuzu, gölgesi arkadan vuranın, alçağın…” diyerek söz kesen izzet abidesine dönüştü.
Bir ıslık dolandı tepesinde cümle hurufun. Fettan bir gölgede dolandı ibareler.
Altın ve gümüş kor ateşlerde eriyordu, ergiyordu.
Derileri rahat yüzülsün diye sıcak kumlara gömülüyordu kurban kelimeler.
Keler deliğinde büyüyen sinsi fısıltılar, ısırmak, koparmak ve kanatmak için yeniden vaziyet alıyordu…