SibelAlem: Eylül 2010
Onun dışında ne olursanız olun, nasıl biri olursanız olun nemo problema!Neyseniz öyle bilinirsiniz çünkü. İstemeyen yaklaşmaz olur biter ya da bile bile yanıbaşınıza gelen sizden gelecek herşeye razıdır.
Mert değilse bir kişi, adam gibi değilse yani korkun ondan. Nice maske vardır ardına gizlenmeye çalıştığı. Yalanları sizedir belki ama asıl yalanı kendine söylemektedir. "Ben, olduğum bu halden hiç memnun değilim. Sizi kandırmak yoluyla, kendimi inandırmaya çalışıyorum benim de iyi yönlerim olduğuna" der gibidir.
Belki bir süre hem kendini hem de başkalarını tek ayak üstünde uyutabilir belki ama bir noktaya gelindiğinde artık o bilmese bile gözleri ve sesi ele vermektedir açıklarını. Kare kare tüm gerçekler bir resim çerçevesine takılıp görünür olur cümlealeme. Bir de bakarsınız ki amma aldanmışsınız. Siz miydiniz kör olan, o muydu bu denli usta olan? Ve uzun vadede kimdir bu işten çıkarı olan?
Maskelerin ardına gizlenmiş kişi için o maske kendini gizlemekten çok, onun gerçekleri görmesini engelleyen bir duvar haline gelir gözlerinin önünde. Akıllı geçinirken, ne maskara bir duruma düştüğünü göremez. Perde inmiştir gözüne. Ve aslında ava giden avlanır.
Yalanı farkeder etmez ardıma bakmadan uzaklaşıyorum ve o saatten sonra yalanın sahibi ağzıyla kuş tutsa ve ben bunu gözlerimle görsem bile inanmıyor, inanamıyorum.
Bu konuda büyük adamların büyük sözlerinden birini pek beğendim, alın sizlerle de paylaşayım:
Yalan zekâ işidir. Dürüstlük ise cesaret. Eğer zekân yetmiyorsa yalan söylemeye, cesaretini kullanıp dürüst olmayı dene. -- Victor Hugo
Haa, bu arada bugün hem Sonbahar ekinoksu, hem de dolunay Koç burcunun 0 derecesinde oluşuyor ve ayrıca Güneş Terazi burcuna geçiyor. Herşey hızlı bir değişim içindeyken iki gün önce kuşu da severim, böceği de severim diyen Sibel de değişiyor.
Artık eski mevsimden vazgeçmenin zamanıdır, yeni bir mevsim uzanıyor önümüzde ekinoksla birlikte. Dolunay da bir olgunlaşmanın ve tamama ermenin müjdesini veriyor. Yeni bir şeyler başlarken eskiler sona eriyor. Terazi'ye geçen Güneş de "artık dengeyi bulmanın vakti gelmiştir" diyor. Bozulan ayarınızı yapın. Artık evrenin sözünü ve sesini dinleyip, gelen herşeye hoşgeldin demenin, olan herşeyi olduğu gibi kabul etmenin zamanıdır.
Yağmurlu günlerde yataktan geç çıkmayı,
Bir iş günüyse "keşke tatil olsaydı da evde uyusaydık" demeyi,
İçinde mutlaka Bergamut aroması olan (Earl Grey diye bilinir zat-ı muhterem) ve yine mutlaka cam bardakta çay içmeyi,
Yemek yapmayı değil belki ama güzel yemek yapanları takdir etmeyi,
Onca yemeye rağmen kilo almayanları
Çekirdek yerken sanki biri kovalıyormuşçasına hızla ve en önce büyüklerinden başlayarak kasedeki tüm çekirdekleri bitirme eğilimimi,
Haşlanmış mısır yemeyi ama aklıma her seferinde çizgi filmlerdeki mısır koçanı dişlemeyi daktilo ile yazmaya benzeten sahnelerin gelişini,
Elime bir tatlı kaşığı alıp, "iki kaşık yiyip bırakırım" dediğim mısırın sonunu görmeden elimden bırakmamayı,
Küçükken çok sevdiğim ama yıllardır özlemini çektiğim Chokella'nın tüpte olanını,
"E sen tüm bu zararlı şeyleri seversen sonun kötü" diye düşünenleri,
Ama en çok da incecik gösteren aynaları
Her ay Susan'ın yorumlarını hevesle ve merakla beklemeyi,
İnsanlara bunlar Türkçe'ye çevriliyor, hem de çeviri süper demeyi,
Sonra "bakalım bu transit beni nasıl etkiliyor" diye kendi haritama dalışımı,
Zorlayan ama öğreten Satürn'ü, şaşırtan Uranüs'ü ve hatta geri giden Merkür'ü
Yazı ve ilkbaharı,
Bu sefer saman nezlesi olmama ümidimi,
Adını bilmediğim ama üfleyince üstündeki beyaz tüycüklerin uçuştuğu kır bitkisini,(bkz.İşte Öyle Bir Şey'deki görsel)
Küçücük ve masmavi kır çiçeklerini,
Kendimi mavi sulara bırakacağım en fazla 15 günlük yaz tatilimi,
Kışı ve sonbaharı,
Ayaklarımın altında kuru yaprakların hışırdayışını,
Eriyip çamura dönmeden karların kıtır kıtır sesini
Çocukları, en çok de bebeklerin güzel kokusunu,
Annelerin heyecanlı ve gururlu sevgilerini,
Küçük İrem'in evimin önünden her geçişinde kafasını balkona kaldırıp "hala, hala" diye bana seslenişini,
Güzel kızımın bana "Anniş" ve "Anneciğim" deyişini,
Annemin doğum saatimden emin olduktan sonra her sene doğum günümde saat tam 16:35'te beni aramasını
Ağlamayı ve gülmeyi,
Evreni ve insanı,
Okumayı ve yazmayı,
HERKES KADAR KENDİMİ SEVERİM!
not: Bu yazıda alınan reklamların gelir amaçlı olmayıp sevdiğim bazı şeyleri öne çıkarmak için yapılmış olduğunu hatırlatmak isterim. Ama kaliteli reklamı ve ince zeka ürünü tüm icatları da severim yani;)
at 00:11 3 comments
Yoktur öyle kırk tarakta bezim ama okumayı ve yazmayı severim.(hmm, Yükselen İkizler, yöneticisi Merkür 6. evde Akrep'te!) Hep bir öykü kitabım olsun isterdim, adı da “8 ¥ Öykü” olacaktı. Sonsuza dek hayatımızın parçası olmaya aday, insana dair sekiz konuya atıflarda bulunan sekiz küçük öykü olacaktı içinde. Demek ki kırk kere söylememişim bunu, henüz bir öykü kitabım yok. Olsun bir gün olur elbet ama kırk yıl düşünsem aklıma gelmezdi bir blog yazarı olacağım.
Bugün baktım da Sevdiğim Şiirler Başlığı ile yaptığım alıntıları saymazsak alemimden hikayeler anlatmaya başlayalı kırk yazı yazmışım.
at 13:33 11 comments
Küçükken, her bayram anneannemlerde biraraya gelinirdi.
Sabahın köründe erkekler namazdan döndüklerinde evde masa hazır olurdu. Her bayram şaşmadan haşhaşlı çörek ve keşkek yapılır, afiyetle yenirdi. Ardından "bu seferki çok lezzetli olmuş, geçen bayram çörek kabarmamıştı, keşkeğin eti iyi pişmemişti" gibi yorumlar yapılırdı. Uykularından zorla uyandırılan biz çocuklar bir taraftan "bıraksanız da azıcık daha uyusaydık" derken, diğer taraftan bu güzel kokular sayesinde uykumuzu açardık.
Bir de bilirdik ki dedem bize "gıcır" paralar ayarlamıştır. El öpme sırasında hepimize birer gıcır para verecektir. Sabırsızlanır, bir an önce el öpme faslına geçilsin isterdik.
Masa başı mesaisi bittikten sonra yaş sırasına geçilerek el öpme merasimi başlardı. En önde dedem, arkasında anneannem, onların ardından çocukları, sonra çocuklarının çocukları...Bu gerçek bir merasimdi çünkü herkes en güzel giysilerini giymiş olurdu ve bir resm-i geçit gibi dizilirdik yaş hiyerarşisi içinde.
Zamanla bizler çocukluktan çıktık, tören alayına yeni üyeler eklendi. Damatlar, gelinler... Sonra torunların çocukları... Kuyruk uzadıkça merasim daha da keyifli bir hale geldi, keşkek daha bir lezzetlendi. Masaya konan tabakların, kahvaltı sonrasında kahve içenlerin, çocuklara gıcır para verenlerin sayısı arttı.
Birşeylerin dengede kalması gerekirmiş gibi, bir yandan yeniler katıldı aramıza diğer yandan eskiler çıkıp gitmeye başladı. Begüm sıranın en son üyesiyken sondan ikinciliğe yeni terfi etmiş, İrem annesinin kucağında kuyruğun sonunun adayı olmuştu . Bu kare henüz bir fotoğrafla belgelenemeden resim eksildi.
Bu bayram kuyruğun en başı, en görmüş geçirmişimiz, en büyüğümüz, en asilimiz yok aramızda. Sevgililer Günü'nde gitti bir de üstelik yanımızdan.
"Hep sevin beni"
"Hiç unutmayın dedenizi"
"Kırmızı gülleri mezarıma isterim" der gibi.
Bu bayram başka bayram benim için.
Bir ölüm ve bir boşanma ile azalan tören geçidi üyelerinin boşluğu o kadar taze ki henüz. Gidesim gelmedi büyüdüğüm o eve. Herkese "Hemen ertesi gün Begüm'ün okulu açılıyor, şimdi çocuğa yorgunluk olur git-gel" dedim ama asıl neden başkaydı. Bundan sonraki bayramlar aynı olmayacak hiç. Gidenlerin yeri dolmayacak, özellikle de çocukları için.
Artık benim için de bayramlar kızımla birlikte keyif yapma, bayram tatilinin bir-iki gün izin ile uzatılabileceği zamanlarda da uzak seyahatlere çıkma zamanıdır. Kimbilir belki taa Çin'e bile gideriz!
Bu sefer evdeyiz ama, kızımla ben bekleriz hepinizi. Büyüklerin ellerinden, küçüklerin gözlerinden öperiz. Çikolatamız da var şekerimiz de. Gıcırını bulma konusunda henüz uzmanlaşmadım ama çocuklara para da veririz canım.
Her gününüz, hatıranızdaki en mutlu bayram gibi olsun!
at 12:06 9 comments