45 Yıl - Her Şey Bir Yalan mıydı? Ekran Dedektifi
Charlotte Rampling, Tom Courtenay, Geraldine James, Sam Alexander, Dolly Wells
“Akşam yemeğimizi yiyip uyuyacağız. Sonra uyanıp her şeye baştan başlamaya çalışırız.” – Kate Mercer
İngiltere’de küçük bir çiftlik evinde köpekleri Max’le beraber kendi halinde yaşayan Kate Mercer (Charlotte Rampling) ve eşi Geoff Mercer (Tom Courtenay) 45. evlilik yıldönümlerini kutlamak üzere parti hazırlıkları yapmaktadır. Geoff bundan önceki bir evlilik yıldönümlerinde bypass ameliyatı geçirdiği için yıldönümü 5 yıl sarkmıştır. Partiden beş gün önce sabah eve gelen bir mektup çiftin hayatının ortasına bomba gibi düşer. Geoff’un Kate’den önce birlikte olduğu ve İsviçre Alplerine tırmanmaya gittikleri bir tatilde buzullarda açılan delikten aşağı düşen ve bulunamayan sevgilisi Katya’nın cesedi 50 yıl sonra, buzulların çözülmesiyle bulunmuştur. Ceset hiç bozulmadan durmaktadır. Geoff şok olmuştur. Kate eşinin geçmişindeki bu acıyı anlar ve başta onu teselli eder. Ta ki Geoff bu kadından “benim Katya’m” diye bahsedinceye kadar…
Kate bu sarsılmayı olayın sıcaklığına verir. Kocasının bu şoku atlatacağını düşünür ve gündelik hayatına devam eder. Oysa Geoff ölü sevgilisiyle yaşamaya başlar. Onlayken dinlediği müzikleri dinler, onun parfümünü sıkar, tek başına şehre bile gidemeyen adam, Katya’nın cesedini görmek için İsviçre’ye gitme planları yapar. Sigaraya yeniden başlar, arkadaşlarıyla görüşmek istemez, her şeyden şikayet eder ve hatta buzulların erimesi, iklim değişikliği ile ilgili kitaplar okumaya başlar. Kate ise yaklaşan partiye hazırlanmaktadır; salon tutulacak, çiçekler seçilecek, müziklere karar verilecektir… Kocasını ise her günün sonunda sigara içerken ve derin derin düşünürken bulur.
İşte buradan sonra Charlotte Rampling’in ödüllük oyunculuğu başlıyor. Kocasının ölü eski sevgilisi, bir hayalet gibi geri dönüyor. Ne yapar bir kadın? Kıskanır. Kate bunu her davranışında, bakışlarında, konuşmasında izleyiciye yansıtıyor. Buram buram kıskançlık kokusu alıyorsunuz. Ama bu kıskançlık hiçbir zaman çizgi dışına taşmıyor. Kate soğukkanlılığını kaybetmiyor. Kocasını tavan arasında Katya’nın fotoğraflarını karıştırırken bulduğu zaman bile… Eşinin her gece Katya ile olan anılarını anlatmasını soğukkanlılıkla dinliyor. Ama Katya’nın bazı davranışlarını eleştirmekten de kendisini alamıyor. Bir sarışının esmerden daha güzel olacağını düşünmüş olacak ki “sarışın mıydı?” diye soruyor. “Katya ölmeseydi onunla evlenir miydin?” diyor. Böyle zamanlarda Kate’i 18 yaşında genç bir kız olarak görüyorsunuz. Yaşlı olmasına karşın, kıskanan bir kadının yapacağı her şeyi yapıyor Kate. Radyo’da çalan Gary Puckett ve Union Gap’in “Young Girl” şarkısını bir hışımla kapatıyor, balo salonunda gördüğü dağ resmi ona Katya’yı hatırlatıyor ve bozuluyor, eşine yıldönümü hediyesi olarak almak istediği İsviçre markası saati almaya eli gitmiyor. Ama bir genç kız gibi saldırmıyor kocasına, bu yaşadıklarını hiçbir zaman yansıtmıyor. “Çok şey söylemek istiyorum, bildiklerimi anlatmak istiyorum ama yapamıyorum.” diyor.
Kate’in çok güçlü bir kadın olduğunu filmin her anında hissediyorsunuz. Ancak ne kadar güçlü olursa olsun her kadının zayıf noktası olan bir konuda Kate bu soğukkanlılığını koruyamıyor: çocuk! Kate ve Geoff’in neden çocuklarının olmadığını filmden öğrenemiyoruz ancak bir çocuk hasretinin Kate’te mevcut olduğunu hissedebiliyoruz. Her zaman Katya’ya karşı kendisini galip görüyor. Onun hayaletinin karşısında hiç ezdirmiyor kendisini. Ancak tavan arasında bulduğu resimler Kate’i derinden sarsıyor. Resimlerde Katya hamiledir ve bu, ölü Katya’yı diriltip Kate’in karşısına tekrar getirir. “Çocuksuzluk” Kate’in düşüncesinde onu Katya karşısında mağlup eder. Kocasına yetmediğini düşünür ve artık evliliklerini sorgulamaya başlar. Ne Katya, ne eşi, ne de ikisinin aşkları hakkında hiçbir şey bilmemektedir. Evin her eşyasına sinen, yaşanmış 45 yıl, koskoca bir yalan mıdır? Küçük bir tavan arasındaki bir günlük, bir kaç fotoğraf kadar dahi gerçek olamamış mıdır bu evlilik? Kate bundan sonra ne yapacak? Parti günü yaklaşırken kocasını nasıl geri döndürecek? Katya ile nasıl başa çıkacak? Ya da başa çıkabilecek mi? Her şeyi atlatıp normal hayatlarına devam edebilecekler mi? Bu soruların cevabını öğrenmek istiyorsanız sizi filmi izlemeye davet ediyoruz.
Film boyunca Geoff ve Kate’in uzun diyaloglarına şahit oluyoruz. Ama bu diyaloglar izleyiciyi yoracak cinsten değil. Yönetmen araya bazen uzun sessizlikler yerleştirmiş, bu da filme bir ara verip üzerinde düşünmenizi sağlıyor.
Yönetmenin çok net bir şekilde Kate’in tarafını tuttuğunu söyleyebiliriz. Bu olaya daha çok Kate’in gözünden bakılmış. Kate’in yaşadıkları, onun duygu karmaşaları, onun iç dünyası, fırtınaları… Geoff ise güçsüz, dirayetsiz, bunak bir adam görüntüsü veriyor. Şunu anlıyoruz, 45 yıllık bu evlilik Kate’in fedakarlıkları ve rasyonel davranışları ile yürümüş. Bu 45 yıllık zaman dilimine yapılan vurgu filmin her yerinde hissediliyor. Sararmış kağıtlarda, eski piyanoda, çalan müziklerde… Mektubun gelmesiyle, partiye kadar olan 5 günlük bir zamanda hem Geoff hem de Kate geçmiş bu 45 yılı sorguluyorlar. Geoff’un ne düşündüğünü çok öğrenemiyoruz, duyguları yansıtılan Kate. 45 yıldan geriye kalan ne bir çocuk, ne bir fotoğraf, sadece Katyadır. Partide, evlenirken ilk dans şarkıları olan The Platters’in Smoke Gets in Your Eyes’da dans ederken, Kate bütün bunları düşünür. Koskoca 45 yılı…
Andrew Haigh’in üçüncü uzun metraj filmi olan 45 Yıl bizden tam puan aldı. Çok basit bir konuyu böyle etkileyici bir şekilde izleyiciye yansıtan ise Yönetmenden sonra oyuncular. Rampling tek başına filmi kaldırabilecek türden bir oyunculuk sergilemiş. Charlotte Rampling ve Tom Courtenay bu filmdeki performanslarıyla 2015 Berlin Film Festivali’nde en iyi kadın ve en iyi erkek oyuncu ödüllerini aldılar. Başından sonuna kadar İngiliz olan bu film David Constantine’in “In Another Country” adlı kısa bir hikayesinden uyarlanmış. Bütün evliliklerde yaşanması muhtemel bir krizi ve kadın-erkek ilişkilerindeki çıkmazları başarıyla işleyen bu filmi izlemenizi tavsiye ediyoruz.
45 years45 yılandrew haighberlin film festivalicharlotte ramplingdramen iyi erkek oyuncuen iyi kadın oyuncufilmingilteresinema
45 years,45 yıl,andrew haigh,berlin film festivali,charlotte rampling,dram,en iyi erkek oyuncu,en iyi kadın oyuncu,film,ingiltere,sinema