Yoğun bakım kapısında, iyileşecek, çıkacak oradan diye beklenen ümitli bir
Sabahlara kadar dışarıda bekleşirken, her şeye hazırlıklı olun’lara karşı
beslenen ümitler. Nakledilecek daha iyi bir hastane, tek kişilik oda. Kendi
kendimize sevinçlenmeler, iyileşeceğine beslediğimiz solmak bilmeyen, gül gibi
Biraz kalmıştık yanında, yeni yılını kutlamıştık. Uzun, sağlıklı ömürler
Biz de burada üç kişiyiz, onlardan geriye kalan üç kişi. Altı kişilik
kocaman aileden kalan üç kişi.
Bir, seksen sekiz yılı kötü geçmişti. Hani öyle maddi zorluklar, aldanmalar, yalanlar, iş kayıplarıyla değil.
Kimsesiz çocukları gösteriyordu. Minik bebecikler. Anne yok, baba yok.
Boğazıma koca bir yumruk oturmuştu, hatırlıyorum.
Ama… Kimse beni annemin sevdiği gibi sevmeyecek mesela.
Sevdiğimiz kokular var,
Hepsinin içinde anlar var,
İyi ya da kötü hatıraları
canlandıran tetikleyici kokular…
Duyduğumuz bütün kokular
koku belleğimizde arşivleniyor.
Bir kere duyduğumuz kokunun
anı, onu ikinci kez duyduğumuzda dejavu yaşatır gibi canlanıyor. Koku alma duyumuzu kaybettiğimizde hem
geçmişle hem anla bağımız kesiliyor.
Benim de kokulu bir anım
canlanmıştı birkaç yıl önce…
Kadınlar bilir. Cildimizi
ölü hücrelerden arındırıp, yenilemeye yarayan, genellikle içinde minik granüller
olan kremle yapılan işlem. Soyma işlemi. Aynı zamanda yüzümüzdeki siyah
noktalarımızdan da kurtuluyoruz bu sayede. Günlerden bir gün aynanın
karşısında peeling yapıyorum. Krem sürüyorum yüzüme. Burnumun üstündeyim,
kremle minik minik masaj yapıyorum. Ama garip bir şeyler hissediyorum. Bir
hoşluk, bir keyif hali…
Hayır hayır, siyah
noktalarımdan kurtuluyorum diye değil. Ama niye bilmiyorum.
Böyle mutlu mutlu sürüyorum
kremi, yüzümde gevrek bir gülüş. Niye mutlu ediyor bu krem beni, derken derken…
Evreka! Krem leylak
Evet! Leylak! Bağlantıyı kurayım da ne
ilgisi olduğu çıksın ortaya…
Malum, on yaşımın çocukluğu
şimdiki gibi değildi. Sokaklarda oynardık biz. Bahçelerde ağaçlara
tırmanır, dutu, eriği, kirazı ağacın
yerlere kadar meyve dolu dallarından yerdik. Annemiz bilirdi nerede,
kiminle olduğumuzu. İşine gücüne bakardı. Aklında bin soru, içinde kuşkuyla
beklemezdi bizi camda. Güven vardı o zamanlar.
Ağaç tepelerinde dolaşan,
güllerin, leylakların mutlu çocuklarıydık.
kocaman, etrafı leylaklarla çevrili güzelim bahçe…
Her defasında, eve
dönerken, arkadaşımın annesi bir kucak dolusu leylak toplar verirdi bana.
O leylaklar, evdeki tombik
cam vazonun içine konurdu güzelce. Ev misler gibi leylak kokardı…
O evin annesi, babası,
abisi, kardeşleri hep bir aradaydı. O evde mutluluk vardı, bolluk vardı, huzur,
keyif vardı. Çocukluğun en sevgili vazgeçilmezleri oradaydı, birlikteydi.
Leylak, güzel çocukluğun
kokusunu getirdiği için mutlu etmişti beni. Çocukluğumu üzerimde
taşımak ve hep o mutlu gülüşle dolaşmak için leylak kokulu parfüm alacağım. Kendime
hediyem olsun bari. Mevsimi gelince de kendime koca bir demet leylak göndereyim
oldu olacak :-) Ben bir keresinde de, yolda
bir kadının peşine takılmıştım. :-)
Kadın annemin sürdüğü
kremden kokuyordu çünkü.
O koku da çocukluğumdan
gelmişti. Annem, arkadaşlarına çaya giderken makyaj yapardı hafiften. Ben de
bir kenarda durur onu izlerdim. Öyle sinmiş ki belleğime o fondötenin kokusu,
yolumu değiştirip, bir süre daha kenarda annesini izleyen küçük kız olmak için,
annem kokulu kadını takip etmiştim…
Bebek gıdısı kokusunu bilir
Hele de kendi bebeğinizse
ve birkaç gündür yıkanmamışsa. :-)
Anneler bilir bu kokunun
nefasetini… Yıkandıktan sonra kendi kokuları gider, şampuanın, sabunun satın
alınan kokusu yerleşir tene. Ama asıl ten kokusudur sevilen... Bebek kokusudur.
Her evin kendine has bir
kokusu vardır. Eşyaların, ev sakinlerinin kokuları sinmiştir. Bazıları temizlik
kokar. Bazıları yaşanmışlık.
çocukluklarımızdan kalan ev kokusu, aile büyüklerinin ve kendi evlerimizin
kokusu olsa gerek. Babaannemlerin evinin kokusu mesela. Bir kere daha duysam,
babaannemi görmüş kadar olurum herhalde… O kadar çok yer ediyor işte.
kokusu. Tertemiz yıkanmış toprak kokusu.
Oruçlu ve açlıktan ölmek
üzereyken, çocukluğun pide kuyruğundaki nefis ramazan pidesi kokusu.
Anne elinden çıkmış kuru
köfte kokusu. Ne tadı, ne kokusu başkasınınkine benzemezdi, benzemeyecek…
Eskinin salatalık, domates,
kavun, karpuz kokusu… Eskiden olduğu gibi kokmuyor hiçbiri. Ne koku, ne tat…
Annem salata yaptığında evi salatalık kokusu sarardı. O kokuyu bir kere daha
duyabilsem, annemin yaptığı güzelim dolma, pilav ve salatalı sofranın muhteşem
fotoğrafı gelecek gözümün önüne, yine mutlanacağım biliyorum. Aşklı sevişmelerin tütsülü
ten kokusu. İçine çek kokuyu, orada dursun. Aşk buram buram kokulu. Koku duyunuzu kaybetmemek
için burun yollarınızı açık tutun. :-)
Zira koku almak için,
havanın burundan beyne giden yolda mutlaka bir tur atması gerekiyor. Güzel kokulu, mutlu anılar
Bazen öyle olduğunu düşünürüm. Dağlar, taşlar var sırtınızda. Bazen kelebekler kadar özgürsünüz. ( Bu özgürlük kısmını ayrıca yazacağım. Şimdilik başka bir konuda sataşacağım size :-) ) Keyfin yanında zorunluluklarınız var belinizi büken. Aslında sizi hiç şikâyet ederken görmedim. Yani “nedir bu arkadaş, çalışıp para kazanmak zorunda olan ben, koruyucu, kollayıcı etiketimin altını doldurmak için güçlü olmak zorunda olan ben, ota tüye ağlamamam gereken ben, sevgilimi-karımı mutlu etmek zorunda olan ben, çocuğuma disiplini, düzeni sağlaması gereken “otorite” ben…”
Düşünüyorum sizi, ne kadarınızı tanıyorum, hakkınızda ne biliyorum, diye… Kadının olduğu yerde erkek de var. Baba, kardeş, çocuk, koca, sevgili, arkadaş, dayı, amca, yeğen, kuzen, patron, komşu. Benim hayatımda duran erkekleri düşünüyorum. Hepsinin karakteri ayrı. Yaşayışı ayrı. Davranışı, hissi ayrı. Ama bildikleri, öğrenip ezberledikleri tek şey var:
Derdim ne erkek karşıtlığı, ne de yandaşlığı. Sadece durup bakıyorum hepsine. Gördüğüm, inceden inceye, “ben güçlüyüm, seni korurum, ben hâkimim, ben söz sahibiyim, dolayısıyla ben ne dersem o olur” tavrı. Siz biraz güçlüsünüz evet. Bizi koruyacak cesarete de sahipsiniz. Ama bunlar üstümüzde söz hakkı sahibi olmanızı sağlamaz. Yani siz ne derseniz o olmaz artık. Eskiden öyleydi. “Höt” dediniz mi, otururdu kadınlarınız. Şimdi de o sesle irkilip, sağına soluna çaresizce bakınan, ne yapacak bir şeyi, ne gidecek bir yeri olmayan kadınlar var. Ve evet “höt” deyince oturuyorlar. Ama bu size bayıldıklarından ya da saygılarından değil. Dedim ya, çaresizlikten. Bu kemik bir hikâye. Hala güncellenip duruyor üstelik. Ne zaman tamamen temizlenir, kökü kazınır bu “höt”ün bilmiyorum. Ama bilin ki öfkedir sizin kadına bıraktığınız tek his ve biliyor musunuz, öfke, sevgiyle küs.
Eskinin kadınlarından olmadığıma seviniyorum. Doğru zamana gönderilmişim. Bu zamanda, eskinin ruhuyla karşılaşsaydım fena olurdu. Benim eğilmez, bükülmez şahsiyetim sivrilirde sivrilir de batardı hepimize. Dik başlıyım ben, dik başlı. Aklıma yatmayanı yaptıramazsınız bana. İnanmadığıma inanmış gibi yaptığımı göremezsiniz. İnanmadığımı söylerken duyamazsınız. Hükmedilmeye karşı direncimi, hissimi bilseniz…
Kadın mı hükmettiriyor kendine acep, yoksa hükümdar doğmuş adamla mı karşılaşılıyor? Yani “bana hükmet” komutunu biz mi veriyoruz onlara, yoksa onların zaten genlerinde olan baskın karakter mi ortaya çıkıyor? Bize “eksik etek” derler. “Saçı uzun, aklı kısa” derler. “Elinin hamuruyla erkek işine karışma” derler. Aslında bilmezler bizdeki akıl hem onlara hem bize yeter. Elimizin hamurunu yıkar da karışırız işinize, en az sizin kadar da iyi yaparız. Yok, sen ne dersen o olacak öyle mi?
Size bir şey diyeyim mi? Kadın isterse yapar. Yani sizi paranoyaya sürüklemiş gibi olmayayım ama kadınınız yalnız başına kaldığında “eğer isterse” her şeyi yapar. Hani tek başına tatile gidemezler ya! Hani tek başına gece dışarı çıkamazlar ya! Hani kadınların evlendikten sonra sadece arkadaşı olan “erkek arkadaşları” olamaz ya! Geçin bunları. Kandırmayın kendinizi. “Ben dedim, yapmadı, gitmedi” olmasın. Eğer isterse, ne yapacaksa -korkunuz her ne ise- sizin yanınızda da yapar! Gücünüz, iktidarınız elinizde patlar, anlamazsınız.
Kim verdi bir kere bu hakkı size? Sizden izin mi alacak mışız adımlarımız için? Bey, yarın arkadaşımla yemek yiyeceğiz dışarıda, izin verir misin?
Anneme gideceğim, iznin var mı? Yahu bir kere neden izin alıyoruz? İzin mercii olarak kim atadı sizi hayatımıza?
Siz bizden daha mı iyi biliyorsunuz bir adım sonramızın bize iyi mi kötü mü geleceğini? O kadar öngörünüz var mıydı sizin? Kadın, aklına düşeni, kendisine doğru geleni ve belki sadece istediği bir şeyi yapacak mesela. Niye size soracak ki? Erkek olarak hayatında olduğunuz için, size aklıyla da mı teslim oldu? Hani kendisi yapamıyor mu istediğini, sizin izniniz olmadan? Saygı diyorlar buna bazen. Sizce? Kadının kendisine dediği: “Sen onay vermeden adım atamıyorum.”
Oysaki kadın biliyor ne zaman ne yapacağını, nasıl davranacağını. Aklımız öyle çok ki, siz isteseniz, birazını size vereceğiz. O kadar da kalbimiz iyi yani. Ama siz tam kapasite akıl olduğunu sanıyorsunuz. :-) Büyük yanılgı…
Bakınız demeye çalıştığımı yanlış anlamayınız, anlaşılma lüksümü elimden almaya kalkışmayınız. Şudur dediğim: Kadın size atacağı adımı söyler zaten. Haberiniz olur yani. Bazen size danışılır, şöyle mi, böyle mi, diye, ama bu, siz erkek olduğunuzdan ve her şeyi bizden daha iyi bildiğinizden değil, sadece insan olduğunuzdan, hayatınızda olan biri olduğunuzdan, fikrinizi önemsediğinden. Buradan ”ipler bende” fotoğrafı çıkmasın. Kimsenin ipi kimsede değil. Herkes kendini bilir. Ne yapacağını, ne yapmayacağını. Birbirinin hayatına girmekle üzerinde hak sahibi olunmaz. Ne kadın erkeğin, ne de erkek kadının.
Ama bastırılmaya, hükmedilmeye çalışılan kadınların varlığına, adamların yazıp, hatunları oynattıkları senaryolarla tek kalıba sokulmaya çalışmalarına, bir tek kere verilmiş olan yaşama haklarının erkek tarafından maddelendirilmesine s i n i r o l u y o r u m.
Bu kadar. :-)
Sessiz Ve Ruhsuz Masalar Bugün bir cafede oturdum tek başıma, bir şeyler yedim…
Bir kadın, bir erkek oturdular görüş alanıma. Bir şeyler yediler sessiz sedasız. Sonra kadın sigarasını tellendirmeye başladı. Adam da gazete okumaya. Kimse kimseyle konuşmuyor. Başka başka taraflara bakıyorlar. Arada tek tük, kırık dökük laflar.
Dedim, yazık yahu ne çabuk tükendiniz? Misler gibi aşk kokan masalardaki sevgililer geldi aklıma.
Birbirlerine aşklı aşklı bakıyorlar. İki adet sarmaş dolaş pişmiş kelle! Nasıl mutlu, nasıl aşkın içine düşmüş!
Hiç bitmezdi değil mi? Ne bulurduk o kadar konuşacak yahu! :-)
Usul usul bedeni aşar aşk Aşk ölmez biz ölürüz
Aşk için lafım hiç bitmez bilen bilir ama bu ara halim yok. En kısa zamanda eski neşeli elbisemi giyip, aşka, sağa sola sataşacağım günler de gelecek...
Kalabalıklarla birlikte mi
silmeye başladık yaşadıklarımızı?
Yakın geçmiş, çok kısa
sürede uzak geçmişe dönüşüyor artık.
öyle adamakıllı hatırlamıyorum. Elimde kalan birkaç kare
fotoğraf. O kadar.
Ama yakın geçmişime ne
5 yıl öncesini
Silinmedi elbette ama.
Bir anı yaptıkça, eskisi
Zaman ve yer mevhumu
Hepsi uçuşuyor havada… Bir
yıl öncesinden bir şey sorun, toparlayıp anlatabilirsem bravo bana!
Günlük unutkanlıklar kayda
değer değil o kadar. En fazla buzdolabının kapısını açıp ben ne alacaktım, diye
boş boş bakıyorum iki dakika… Üçüncü dakikada geliş
yolumu geri dönerek hatırlıyorum. Ama gün aya dönünce, ay yıl
olunca bir şeycik kalmıyor kafacığımın içinde...
Anneme taziye için
memleketten tanıdıklarımız geldi.
İçlerinden biri benim
çocukluk arkadaşım “mış”.
Kız anlatıyor: “hani
sokakta oynardık beraber, benim askılı bir elbisem vardı çiçekli, sen çok
severdin. Hani bir arkadaşımız vardı, gider alırdık evinden onu da.”
Kız kendini paralıyor
Yüzünü görmesem, anlatsalar
neyse, hatırlayamamam normal.
Kız değişmiş desem, illa
bir hatırlatıcı vardır yüzünde, halinde, tavrında.
E, anlattıkları yetse? Yok…
Mahcup bile olmaya başladım
Hep diyorum, n’olur yanlış
anlama, hani “pardon kimdiniz hatırlayamadım?”değil, hatırlayamıyorum!
Travmatik olaylar yaşayanlar
insanlarda olurmuş bu türlü silinmeler…
Asıl silmek istedikleriyle
beraber diğer anılar da uçar gidermiş…
Bir güzel tarafı var ki
kötü olayları da hatırlayamıyorum. Onlarda silinip gidiyorlar.
Ne üzüldüğüm zamanki ruh
halimi tekrar hissedebiliyorum, ne de niye üzdüğünü. Kabataslak her şey. Burası
iyi gerçekten. Geriye kalan tek tük iyi
hatıra belki içimdeki huzurun kaynağı.
İçimde tortu kalmıyor. Kendisi yok ki tortusu,
gölgesi olsun. Çocukluğum güzeldi…
O her şeyiyle kalsaydı
Hepimizin bir arada olduğu,
şu anda hayatımızda teknolojinin geliştirdiği ne varsa onların olmadığı, sade,
dupduru, oyunlu, sohbetli, komşuluklu, eli ayağı çamurlu çocukluğumun bütün
fotoğrafları kalsa iyiydi.
Siyah beyaz olurdu hepsi
ama şimdiki renksizliğin içinde en canlı renk gibi görürdüm ben hepsini…
Yaşlandığım zaman uzak
geçmiş yakınlaşacak, yakın geçmişim uzayacak sanırım…
Öyle der yaşlılar. Onlar dün yediklerini
unutur, kırk yıl öncesini ince ince, dantel dantel anlatırlar size…
Hayran hayran dinlerim ben
Annem anlatırdı… Bir de
tatlı tatlı anlatırdı ki, yaşatırdı.
Küçüklüğünden kalma ne
varsa anlattı birlikte olduğumuz zamanlarda...
Özlemle, her anının ardına
İnsan hem hatırlıyor, hem
de özlüyor demek ki.
Hatırlamamak yine iyi
aslında. Hatırlamazsam, özlemem.
Annemi unutmam mümkün
Şu ara, ya onu özlersem, ne
yapacağım? Diye konuşuyor içimdeki ses korkunç korkunç, panikle.
Ve bu benim annemin
gidişini reddetmiş halim.
Kabul edip, özlemeye
başlayacağım günleri şimdiden unutmak istiyorum.
Ve h a t ı r l a y a m a m
Şimdiye kadar adamlara
sataştım; O niye öyle?
Didişip durdum her şeyle,
Sırf adamlar değildi beni
Daha başka bir sürü
duygunun içine girdim çıktım, etrafında dolandım…
İçim ezik, gözüm yaşlı
Hepsini yazarken başka bir
baskın duygu yarenlik etti işte.
Yanımda yöremde hiç bir şey
yok. Bir duygu yok yani.
Kendimi minik bir kayıkta,
yalnız başıma, etrafımdaki güzel evlere, mavi gökyüzüne, mis kokan denize
gülümser bakarken görüyorum.
Hiçbir şeye tutkuyla,
aşırılıkla, rahatsız edecek şiddette bir yandaşlığım yok.
Kalbimin içi boşalmış. Ama tertemiz, kötü değil.
“Dün, Bugün, Yarın”
üçlemesinin içi dolu artık.
Mana ve ehemmiyeti
Bastığım her yerin hakkını
vereyim diyorum. Adımımın altında boşluk olmasın. Aldığım nefes derin olsun,
içimde bütün ihtiyacı olan organlara eşit dağılsın ki içeride de kavga gürültü
Birkaç yıl önceki tüy halim
O zamanki tüyü hatırlamasam
da olur… Kötüydü o.
Gün geçtikçe bir tuğla daha
Yukarı doğru büyüyorum.
Yanımdakiler sabit, ben çıkıyorum.
Bir annemi yanımda
Hani bu pamuk hallerimin
içinde annem de var.
gidişine anlam verememe duygusu ağırlaşıyor.
Sanki başka birileri yaşadı
onca şeyi, dünyanın en değerlisini başkası kaybetti.
Zaman geçtikçe daha da
Annemin ağrılarıyla ben de
ağrıyordum da, onunla birlikte ben de mi huzura kavuştum nedir?
Bundan mı bu sakin, sessiz,
İşte bu kadar soru var
İçimde konuşacak birileri
Bütün sesler kesilirse
sağır olurum sonra.
Sessizliğin sağırlığı beter
İçime çektiğim ne varsa
Hani, öyle yağmurda yürüyecek romantiklerden değilim. Romantizmi geçtim, sinir bile olabilirim. Soğuk, ıslanacaksın, üşüyeceksin sonra.
Pek laf altında kalmaktan hoşlanmayan, Son sözü söylemeyi seven, ”Asi, dik başlı ve özgürlüğüne düşkün” diye tarif edilen,
Arkamdan konuşmayacak, iyi konuşursa bonus. :-) İstikrarlı olacak.
Dünyadaki herkesi sevmek, hepsine sarılmak, “bağır çağır” ilan-ı aşk isteğiyle dolup taşmaktır. Mutluluğun manik halidir.
Bir aradayken özgür olmaktır. Dünyanın en güzel duygusudur.
İçine düşüldüğünde kadının kadın, erkeğin erkek gibi hissettiği yerdir. Aşk her türlü ezasına rağmen güzel bişeydir.
Şimdiye kadar adamlara sataştım; O niye öyle?
Kendimi minik bir kayıkta, yalnız başıma, etrafımdaki güzel evlere, mavi
gökyüzüne, mis kokan denize gülümser bakarken görüyorum.
Hiçbir şeye tutkuyla, aşırılıkla, rahatsız edecek şiddette bir yandaşlığım
Aldığım nefes derin olsun, içimde bütün ihtiyacı olan organlara eşit
dağılsın ki içeride de kavga gürültü olmasın.
Sanki başka birileri yaşadı onca şeyi, dünyanın en değerlisini başkası
Annemin ağrılarıyla ben de ağrıyordum da, onunla birlikte ben de mi huzura
Nuray internette aylak aylak gezinmektedir. Bir ara msn’den bir ileti gelir. İletinin sahibi Nuray’ın kuzenidir.
-Bana acilen 3 adet 250’lik kontör alır mısın? Ücreti neyse öderim sana.
Canım, çok acil bir durum var da.
-Ne kadar 250’likler? Yanımda o kadar para var mı bakayım. Dur, olmadı
kartla alırım. Ne zamana lazım?
-Kartla alırım sanırım. Çıkayım dışarı şimdi. Alınca gelir yazdırırım
Nuray gider. Kuzen iki dakikada bir, “Nuray, aldın mı kontörleri, Nuray,
aldın mı, aldın mı?” diye sabırsızlanmaktadır.
Nihayetinde Nuray çıkagelir. Havanın sıcağı delirticidir ama olsundur,
kuzeni ondan bir şey istemiştir. O da gidip seve seve almıştır.
Nuray der ki içinden; “Keşke bir kerede 6 tane isteseydi. Banka üzerinden
alsam, çıkmasam dışarı, çok sıcak yahu!”
Dışarı çıkmadan kontör alma yolları arar ama yok, sonunda yine gidip almaya
Hepiniz de arar sorardınız değil mi kuzeninizi, “nedir acil durum, ne oldu,
niye istiyorsun?” diye?
Ya, biriniz de benim gibi davranacağınızı söyleyin! Kime anlattıysam ikinci parti kontör isteğini söyledikten sonra olayı
çakıyorlar ve bana hem acıyan hem de “nasıl kanarsın yahu!” diyen gözlerle
Peki, anlamadım ne yapayım? Basmadı kafam! Basiretim bağlandı, çok inandım onun kuzenim olduğuna. Bana “durum acil!” demiş. Ben de “acil”in ayrıca özel bir durum olduğunu
düşünerek, özeline saygıyla sorgu sual etmemişim.
Netice de 90 TL’nin üzerine bir bardak soğuk su içmiş bulunuyorum
arkadaşlar. Afiyet olsun bana.
Bir daha değil kuzenim, en yakınım olsa bile arayıp teyit etmeden 1 kontör
Hatta artık tanıdıklarıma bile paranoya yapacağım. “Sen kimsin?” “Beni nereden tanıyorsun?”
Bu olaydan iki gün sonra da, oturduğumuz bir cafe’de ablamın çantası
çalındı! Telefonlar, araba anahtarı, yüklü miktarda para, evraklar ve hâlâ ne
olduğunu hatırlamadığı birkaç şey daha.
Nasıl bir hırsızlık olduğuna inanamazsınız! Toplam 7 kişilik bir masada,
ablamın kendi oturduğu sandalyeye astığı çantasını büyük bir cesaret ve
soğukkanlılıkla alıp gitmiş bay hırsız! Pes diyorum! Yine anneciğimin bir sözü; “İnsanın gözünden sürmesini alır bunlar.”
Msn’de konuşurken “nick” olarak gerçek adınızı kullanmayın. Tanıdıklarınızla
konuşmuyorsanız fotoğrafınızı kaldırın. Yani “evet, o benim” diye hedef olmayın diye söylüyorum.
Sizin de kuzeniniz bir gün “bana kontör alır mısın?” derse, karışmam ona
Yanınızda kaç kişi olursa olsun çantanızı gözünüzün önünden ayırmayın. Başımıza ne zaman, ne gelecek hiç bilmiyoruz.
Olacaklar olacak, tamam ama sonradan hem “nasıl yaparım ben bunu!”diye sinir
olup hem de maddi-manevi kayıp yaşamamak için dikkatli olunuz.
Nasıl geçmiş onca gün. Gelmiş, geçmiş, bitmiş,
Tam on beş günüm oldu
On beş gün var ama annem
Ona neler olduğunu da.
Ama bilmediğim, anlamadığım
bir şey var ki sanki ona hiç bir şeycikler olmamış, artık annemsiz hayata
geçmemişim gibi yaşıyorum. Yok olanı yok sayıyorum.
Daha ne kadar yaşayacağım
bilmiyorum ama yaşayacağım yıl kadar yok olacak annem. Sonra onunla birlikte
yaşayamayacağız. O zaman anneme neler
hissettiğimi anlatmaya fırsatım olur.
Anne, ben hiçbir şey
Bana kızmıyorsun inşallah.
“Şuna bak hiç de üzülmüyor, ben artık yokum hâlbuki” diye düşünme tamam mı?
Gerçi sen bize vasiyet
ettin, benim için üzülmeyin sakın, dedin. Ablamlarla birbirimize destek
olmamızı istedin. Bağınızı sakın koparmayın, dedin. Hatta senin deyiminle
“birbirinize dalda olun” dedin.
Ablamlar çok üzülüyor, çok
ağlıyorlar. Sensizliğe nasıl dayanabileceklerini hiç bilmiyorlar. Ben henüz bunu düşünmedim.
Ben daha senin artık yok olduğunu anlamadım ki. Aklıma geldiğinde aklımda
dolaşan tek cümle var. Annem nerede?
Kim giydirdi o zırhı
Bir korunaklıyım ki sorma
Hiç canım yanmıyor. Hiç
içim acımıyor sen gittin diye.
Ben seni ne çok seviyorum
Sessiz, sevgili bir dilimiz
“Seni seviyorum annecim”
demedim sana ağız dolusu.
Diyemedim. Ama demiş kadar anladın sen
her defasında, biliyorum.
acıyamayışıma sevgisizlik demiyorum. Ne diyeyim de bilmiyorum
Bütün hücrelerimin tıka
basa senin acınla dolacağını biliyorum ve bununla nasıl baş edeceğimi
bilmiyorum ve korkuyorum.
Hep anladın, hep korudun
kolladın. Hep yanımda oldun “anne” dediğim her defa.
Demesem de geldin sen. Ben iyi olayım, iyi
hissedeyim, gezeyim tozayım diye kuş olup geldin yanıma her defasında. Hep
Elin, kolun, varlığın öyle
vardı ki hayatımda, öyle çoktu ki…
Tenceremin kırık kapağından
tut, koltuklarımın minderlerine kadar izin, emeğin var evimde. Benim için ne demek
olduğunu anlatmama gün yetmez…
Bu arada orta boy cezvemin
tutacağı koptu. Nerede yaptırıyordun? Kim yaptıracak şimdi onu?
Orta boy cezvesizim ben
Sana olan biteni anlatayım
biraz. Merak ediyorsundur belki.
Ağrı bandını taktığımızın
ertesi günü hastaneye götürdük seni.
Ateşin yükseldi çok. Kan
değerlerin düştü. Komaya girdin.
Acilin kapısında öyle çok
ağladım ki. Seni öyle görmek
Çok üzüldüm, canım benim,
Bak ne anlatacağım, belki
Ateşini düşürmeye çalışıyorduk.
Kendine geliyordun arada
ama genel durumun hala kötüydü.
koluna hâkim olabildiğin kadarıyla bir şeyler anlatmaya çabalıyordun. Anlamaya
çalışmak ve anlayamamak üzücüydü çok fazla. :-(
Bir ara sanki oturmak
istedin. Kollarını uzattın “beni kaldır” der gibi. Kolların boynumda kaldırmaya
çalıştım seni. Ben yüzünü göremiyordum, seni kaldırmaya odaklanmıştım. Ablam
karşımdaydı, görmüş, “Nuray, annem seni öpmek istiyor” dedi. Kolların
boynumdayken, dudaklarını uzatmışsın beni öpmek için.
Sen öptün beni, ben seni
Sen varken, son kez yoğun
bakımda gördüm. Yüzünde yine ağrı mimikler vardı, ağzında oksijen maskesi. Kolların bağlıydı,
serumlar, iğneler için sabit durması gereken kolların. Delik deşik kolların.
Çıkarken son kez baktım
sana, bağlardan kurtulmak ister gibi gerinip duruyordun.
Hemşire dua edin dedi.
Ellerinden geleni yapıyorlarmış. İyi bakıyorlarmış.
Üç gün iyi baktılar sana.
Dördüncü gün kalbin durdu.
Son kez seni görmek
istedim. Geldim yanına.
Okşadım yanaklarını. Seni
seviyorum, dedim. Haklarını helal et, dedim. Sana hakkım geçtiyse helal olsun,
dedim. Seni üzdüysem affet beni, dedim.
İşte duymamışsındır belki
diye şimdi söylüyorum.
Camide başında bekledim.
Yalnız bırakmadım hiç seni.
Seni artık hiç
göremeyeceğimiz yere bıraktıktan sonra eve dönerken yağmur yağdı.
Evinin önündeki çiçekler
kurudu diye üzülüyordun hep. Islandı çiçeklerin.
Çiçeklerini ıslattı sakın
merak etme. Akşamsefaların bir coştu ki görme.
Herkesler geldi bizim
Herkesler ağladı, herkesler
Kimsecikler senin için tek
bir kötü laf etmedi.
Hangi birini anlatayım,
Elinin değmediği kimse
yeğenlerin, sevgili abin, bütün akrabaların geldi.
Herkesi doyurduk, yedirdik
içirdik, sakın üzülme.
Sen hep diyordun ya “eve
gelene mutlaka bir şey ikram edin”. Ağrılarından nefes alabildiğin bir vakit
diyordun hem de. Vallahi çok iyi ağırladık
Kim yapacak şimdi o
“Üç” hiç bu kadar az
Ama her zamankinden çok
daha kuvvetli, çok daha sevgili bir “üç”
Birbirimizi çok seveceğiz,
sevincimizi çoğaltıp, üzüntümüzü sırtlanacağız birbirimiz için.
Hele ki sen “üzmeyin”
Tamam, inşallah nurlar
Ama rahmetli falan, ne
Rahmetli artık olmayanlara
deniyor ya hani.
Benim yanımda demesin
Ben senin artık olmayışına
inanmak da istemiyorum.
Kaç kere geçtim o ateşin
Kaç kere ateşin içinden
Bu sefer takatim yok
Ama sanırım, kaçarı göçeri
yok bu işin.
Ablamlar gibi zamanında
geçmedim ateşten ama er ya da geç yanacağım ben de.
Yürüyeceğim ateşle birlikte
Su falan dökersin ateş
Ama ben sana artık
Ağrıların, acıların bitti
diye içimi bir parçacık soğuturum ama.
Senin artık huzurlu
olduğunu düşünürüm, içime huzur doldururum.
Ama tabii sensiz, senden
nasıl huzurlanabilirim bilmem.
Allaha çok yalvardın “al
Ona ne teşekkür
edebiliyorum, ne sitem.
kavradığımda, sahiplendiğimde bana güç versin istiyorum sadece.
Abime ve babama sarıl benim
Elvis Presley'in göğsü
Ne zaman bugünden kaçmak
istesem, koşar gider ona sığınırım. O da her zaman alır beni,
güzelim şefkatiyle basar göğsüne. Şarkılar söyler bana,
saçlarımı okşar, sakinleştirir…
On üç yaşımın tüm
şarkılarını tek tek dillendirir bana. Birlikte kalırız o yaşımda.
Çocukluğun, ilk gençliğin
göbeğine düşeriz birlikte.
Yıllar önce bir terapiste
gitmiştim. Delirmeye ramak kala.
O demişti bana, “kaçıp
saklanmak isterseniz, nereye gidersiniz?” diye, ama kendinizi iyi
hissedeceğiniz bir yer.
Ben o ara “dans
edebileceğim bir yer” demiştim. O zaman öyleydi.
Kendimi en mutlu
hissettiğim yer orasıydı. Herkesten kendimi soyutladığım, en mutlu olduğum yer.
Beni üzen her şeye, herkese tepeden bakarak üzüntümü un ufak ettiğim yer.
Kimseyi umursamadığım, kendi kendimin efendisi olduğum tek yer…
Siz de edinin kendinize bir
sığınak. Daraldığınızda kaçıp saklanın. Tehlike geçinceye dek.
Bazen tehlikenin içinden
yürümek lazımdır, korkudan üç buçuk atsak bile.
Ama bazen de keyfimiz ve
kâhyasının emri doğrultusunda, adı korkaklık bile olsa saklanmak isteriz
güvenli bir yerde. Her zaman da cesur olmaya gerek yok ki.
Korkmak lazım arada, insan
Dünyada yaşamak yeterince
korkunç. Aslında bir o kadar da keyifli mi ne?
Keyifli olduğu kadar
eğitici, öğretici. Son zamanlarda dünyadan
keyif aldığım zamanlar sayılı.
Uzundur size bunları da
anlatayım istiyorum da, gün bugünmüş…
Yaşamadan bilmiyor insan,
bu hastalığı yaşayanların neler hissediyor olduklarını. Annem öğretti hepimize.
Şimdi duysam birini –umarım
hiç duymam- hangi yollardan geçeceklerini, neye ihtiyaç duyacaklarını, neyle
mutlu olup, neyle üzüleceklerini biliyorum artık. Siz de bilin istedim…
Mesela, sevdiğiniz birinin
sevdiği biri hastaysa, o sevdiğinizi arayın sorun arada…
Elini tuttuğunuzu, ona
sıkıca sarıldığınızı hissetsin.
İnsan hastalığın ilk şokunu
atlattıktan sonra, bu sıcaklığı duymanın ne kıymetli olduğunu anlıyor. Hatta ne
çok “insan” varmış benim hayatımda, diye düşünüp mutlu bile oluyor. O sevdiğinizin eğer çoluğu
çocuğu, yaşlı büyüğü, hatta evde bakıma muhtaç bir hayvanı varsa, sahip çıkın
onlara… Evine gidin, onlarla vakit
İnsanın sevdiği hastayken
günlük rutinini kaybediyor. Sevdiğine destek olması
gerekiyor gücü, varlığı yettiğince. Yemek yapın götürün
sevdiğiniz evdeyse. İnsanın ne yemeği, ne evi eşiği gözü görüyor. Sizin pişiremediğiniz bir
kap yemek kıymete biniveriyor.
Madden destek olmayı
önerin, hatta harekete geçin… Hasta sevilene elde avuçta
ne varsa dökülüyor zaten. Canla başla.
Ama böylesi naif
davranışlar da insanı güvende ve iyi hissettiriyor. İstendiğinden,
beklendiğinden değil, duymak bile iyi geliyor işte…
değişiyor. Öncelikleriniz de. İnsanlara, olaylara,
dünyaya bakışınız da.
Birkaç adım geriden
bakıyorsunuz olan bitene.
Hasta sevdiğinizin yediği
yemekle tüy kadar hafifliyorsunuz, yemediğinde kayanın teki gelip oturuveriyor
kalbinin üstüne. Hastanız ağrısızken, her
şey yolundayken, dünya tozpembe.
Ağrı geldiğinde, dünyanın
rengi bir değişik. En koyu kara. Alakasız gelir belki ama şu
andaki odağımız olması sebebiyle yazmak istedim;
Beni okuyan göz, hemoroidle
yaşıyor ve doktora gitmiyorsa hemen yarına bir randevu alıp görünsün bir
doktora ve gerekiyorsa ameliyatını olsun…
Asıl hastalığı hızını
kesmiş, zamanında ameliyat olmadığı için tarifsiz ağrılar çeken bir annenin
kızı olarak rica ediyorum sizden. Annem kadar canınız yanmasın diye.
Kaç gündür okuyorum
internette, doktordan ve muayeneden çekinildiği için tedavi geciktiriliyor ve
çok daha büyük ağrılar çekilmesine sebep olunacak hale geliniyormuş.
Annem yıllar önce görünmüş
doktora. O zamanlar bu tür ameliyatlar başarılı olmazmış. Hastalık nüksedermiş.
Annemin doktoru da bunu öne sürerek ameliyat etmemiş.
Ve şimdi annem kemoterapi
sürecinde olduğu için hemen ameliyat edilemiyor ve en az 1 ay beklemek zorunda
Bu bir ay nasıl geçecek
Ağrı kesiciler bile etkisi
Varsa aynı sorun, gidin
tedavinizi olun, kurtulun. Yoksa olmadık zamanlarda karşınıza dikiliverir
Siz o canavarın
acımasızlığıyla savaşırken, sizi seven de çektiğiniz acılara derman olamamaktan
Yapmayın bunu, ne kendinize
ne sevdiğinize. Yazdım, ne hissettik, ne
mutlu etti, ne üzdü.
Bize yapıldı bunların
dileklerini duaya döken, arayan soran, omzunu ağlamak için, elini yalnız
değilsin demek için veren, her türlü destek olmak için koşturan akrabalarımıza
ve bütün arkadaşlarımıza tek tek teşekkür ederim,
olmayacak kadar güvende, o güzel başınızı kimselerin göğsüne saklamayacak kadar