Hocalarla bir masa etrafında toplanmışız. Bir tanesi diyor ki: “Bu sefer öğrenciler gelmiş, salonda on-on beş kişi vardı.” Diğer sempozyumlar aklıma geliyor. Bir salonda dinleyici yok diye veya birkaç kişi var diye konuşmacılarla birlikte toplanıp diğer salona geçerdik. Diğer salonda da aslında beş-on kişi vardır. Bunlardan çoğu geçen oturumların konuşmacılarıdır.
Hocalardan bir diğeri atılıyor: “Hocam İstanbul ve Ankara’daki sempozyumlarda da böyle oluyor. Eğer öğrencileri sınavda soracağım diye korkutmazsan, bir tanesi bile dinlemeye gelmiyor. Sempozyumlar birkaç dinleyiciyle geçiyor.” İstanbul’da katıldığım sempozyumları hatırlıyorum. Evet doğruydu, İstanbul’daki sempozyumlar da birkaç kişiyle geçiyordu. Büyük organizasyonlardı, buna diyecek bir şey yok. Ama dinleyicisi olmuyordu. Belediyeler o kadar personelini, ödeneğini, mesaisini “bilgi şölenleri” düzenlemek için sarf ediyorlardı, ama maalesef bu konuşmaların dinleyicisi az oluyordu.