UMMETİN KAYIP YILDIZLARI ALİMLER
Bu gün hutbemizin konusu alimler. Yani Ummetin yıldızarı. Kaynaklarımıza baktığımızda şunu görüyoruz, bir zamanlar alimlerimiz vardı ama şimdi zalimlerimiz var. Bir zamanlar alimlerimiz varken başımız dik dururduk. Alimlerimiz varken biz yer yüzünün öznesiydik, failiydik. Alimlerimiz varken biz eğilmezdik kula kul olmazdık. Alimlerimiz varken bizim modellerimiz vardı. Popçular, topçular, sanatçılar değil alimlerimiz di modellerimiz. Çocuklarımıza "Yavrum büyüyünce işte bunun gibi olacaksın" derdik. Bir zamanlar alimlerimiz vardı. Bize yaşamayı, adam olmayı, adam gibi yaşamayı, sevmeyi, ölmeyi öğretirlerdi. Bir zaman
Asla genelleme yapmak istemem . Akademik camia içerisinden alim çıkar, onları burdan yüreğimle selamlıyorum. Eskiden alimlerimiz vardı şimdi akademisyenlerimiz var. Parası kadar konuşan, aldığı maaş kadar tebliğ eden, rektöründen Allah'tan daha çok korkan akademisyenlerimiz var. Daha beteri Tv'lerde sosyete şeyhul islamlığı yapan, beddua mahsulü, yani bir millete beddua edersin ve Allah belanızı versin denilince ne olacak idiyse o olan. Horozdan, tavuktan, kuştan kurban olur diyen, din düşmanlarına "Yağız delikanlı" diyen akademisyenlerimiz var. Sanki biri beddua etti.
Bu Ummet alimlerini kaybetmekle neyini kaybettiğini bir bilseydi Hz. Ömer gibi dua ederdi "Ya Ömer Allah sana bir vaatte bulunsa ve deseki ; Şu an senin duanı Kabul edeceğim, bir tek şey iste ey kulum ne isterdin? (Vay bee) Bir oda dolusu Ebu ubeyde isterdim. Siz hiç dile benden ne dilersen diye sorulunca "bir oda dolusu alim isterim" dedinizmi adam gibi adam isterim dedinizmi. Üzülerek ifade edeyim listenizde yüzüncü sıraya yine girmezdi.
Kimi, neyi, kaybettiğinizi bilemiyorsanız neyi, nasıl arayacağınızıda bilemezsiniz. Biz neyi kaybettiğimizi bilmiyoruz. Onun içinde nasıl arayacağımızıda bilmiyoruz. Neyi aramamız gerektiğinide bilmediğimiz içinde kıymette bilmiyoruz, değerde bilmiyoruz. Bulduğumuz az sayıdaki alimlerimizide dişlerimizin arasında acımasızca yiyoruz.
Allah Resulu şöyle buyurur; "Vücutta bir et parçası vardır. Eğer o bozulursa tüm ceset bozulur. Şayet o düzelirse tüm cesed düzelir.
Bir başka hadisinde ise şöyle buyurur; "İki sınıf insan vardır ki, onlar bozulunca tüm ummet bozulur. Ulema ve umera" Yani alimler ve yöneticiler. Bu iki sınıf sizce neyi yemsil eder. Biri maddi insanı öteki manevi insanı. Biri ceset öteki ruhu temsil eder. Biri akleden kalbi temsil eder ötekisi de kası, gücü temsil eder. İşte ikisi bozuldumu tüm toplum bozulur.
Size alimlerimizin olduğu dönemden altın bir sayfa sunmak istiyorum. İbni Ebi leyla İmam ebu Hanife'den sonra en cesaretlisiydi. Diğerleri hep yelkenleri indirdiler. Ebu cafer Mansur pek zalimdi. Seffahtan daha seffahtı. Kıyıcı biriydi. Korkularından hepsi yelkenleri indirdiler. En son İbn Ebi Leyla kaldı Oda indirmek zorunda kaldı. İndirmek zorunda kaldığı konu neydi. Kufe'nin 7 bin erkeğini Ebu Cafer öldürecek. Şuçları bağilik( Ayaklanmışlar) Bağilik kontenjanından gidecekler. Bu 7 bin kişi daha önce ayaklanmışlar mansur bunlara "Gelin sizinle bir anlaşma yapalım Bir daha ayaklanırsanız kanlarınızı bana helal edin. Onlarda tamam demişlerdi. İbni Ebi Leyla bu anlaşma kağıdını görünce yelkenleri indirdi. Ama infazı gerçekleştirecek olanlar bize Doğunun ve batının aliminin fetvası lazım diyorlardı. Yoksa biz infazı gerçekleştirmeyiz. Ebu Hanife'yi çağırdı Mansur. Ve Bak İmam durum böyle, böyle, böyle. Ne dersin. İmam belgeye baktı ve bu belgenin hiç bir geçerliliği yok dedi.
Mansur nasıl olmaz tüm aşiret ve kabile liderlerinin imzası var dedi. İmam doğrudur. Ama bu belgenin hiç bir geçerliliği yok dedi. Niçin dedi Mansur. İmam şu cevabı verdi; Ben sizin sarayınızın alt tarafında otursam ordan gelip geçenlere sizin şu paha biçilmez sarayınızı üç kuruşa satsam, bu saray sattığım adamın olurmu. Mansur Hayır dedi. Çünkü sen kendine ait olmayanı sattın da onun için. İmam Hah dedi. Buda öyle bir şey. Bunlar kendilerine ait olmayan bir şeyi yani canı sana vermişler. Bu can onlara aitmi ki, sana veriyorlar. Ve helal kılıyorlar. Yoksa intiharda helal olurdu.
Ebu Hanife İmamdı cevabıda imam gibi oluyordu. Mansur İmama hayır diyemedi ve ağzınıda açamadı. Dediği ise alın bu İmamı hapsedin oldu. Ama İmamın bu fetvası o masumları kurtardı. Evet bir zamanlar alimlerimiz vardı. Ve biz dünyanın öznesiydik , başımız dik zamanın yatağında çer çöp gibi akmayı değil, zamanın yatağını belirleyen özne olmayı öğretiyorlardı bize. Onun içinde değerliydiler hemde çok değerliydiler.