Konu : Aşkın Zirve Noktası: Hallac-ı Mansur -Sadık YALSIZUÇANLAR
Yeri : Ümraniye Kültür Merkezi
Tarihi: 29.10.2009 Perşembe
Saati : 19:30
İstanbul'lulara sunulan bu fırsattan bu sefer benim de nasiplenme şansım olmasını diliyorum.Umarım en azından perşembe günü dinleyiciler arasındaki yerimi alabilir,aşkın zirve noktasını idrake çalışabilirim:))
MADEM KONU AŞK GÜZEL BİR ŞARKI DİNLEYELİM:
Etiketler: AŞK, aşk-ı sadık, edebiyat, istanbul, şarkı-izlesene, şiir, TASAVVUF, UMUT
Psikoloji, hüzün ve sonuçları ile ilgileniyorsanız okuyun derim.Yok ben eğlenceli şeyler arıyorum diyorsanız Cem MUMCU sizin için doğru adres değil. Her şeye rağmen çarpıcılığı ve yalınlığı ile değerli bir seri var karşımızda...
Bir de pazartesi akşamları 23:30 da TRT 2 'de yayınlanan bir programdan sözetmek istiyorum size:Az önce seyrettim ikinci kez ...Güzel, sakin, ruhu okşayan, kalbe ulaşan bir sohbet vardı SAVAŞ BARKÇİN ile RASİM ÖZDENÖREN arasında...
Sözlerimi bu programın son cümlesiyle bitirmek istiyorum; benim çok hoşuma gitti: ELİNİZ KARDA, GÖNLÜNÜZ YARDA OLSUN...
Etiketler: HAYAT, içdökü, kitap
Kadife dostluklar, dikenli aşklar
Dost”, Türkçenin en güzel kelimelerinden. Yalın, şeffaf ve tatlı; insanın ağzında akide şekeri gibi eriyen. “Dost” başka, “arkadaş” başka. Keza “yoldaş”, “kardaş”, “ruhdaş”, “rüyadaş” başka. Öyle güzel ayrıntılar var ki dilimizde, başka dillerde karşılığını arasanız, kolay kolay bulamazsınız. “Sevgi” başka “aşk” başka. Arkadaş bir esinti ise, ferah ve latif; dost kuvvetli bir rüzgâr demek, bir deligüzel yel, saçıp dağıtan, tutup silkeleyen. Arkadaş çiseleyen bir yağmur ise, dost bir fırtına demek. Parçaları yerinden söken, tozu dumana katan, insanı sarsıp kendine getiren.. O yüzden bu kadar azdır gerçek dostlar. Doğası gereği. O yüzden sarılmak gerek sıkı sıkı dostluğun kadife ipine. Ve kulak vermek nabzına, ritmine. Dostların arasında olmak çöl ortasında kendini yemyeşil bir vahada bulmak gibidir. Kuruyan dilin suya doyar, daralan yüreğin ferahlar, içindeki karamsarlık sisi perde perde kalkar. Dost umut demektir. Faniliğinle, eksikliğinle, kusurlarınla, takıntılarınla çok daha barışık hale getirir seni. Dostun seni seviyordur ya, aynen bu halinle seviyordur ya, sen de kendini daha çok sevmeye başlarsın. Onun gözünden kendine bakarsın. Bir damla içersin dostluğun iksirinden, dünyaya bakışın değişir. Bir yudum daha, sırtın dikleşir, özgüvenin pekişir. Dost hekimdir, lokmandır, şifacıdır. Herkese karşı billur bir köşk yahut camdan bir parça olan kalbin, dostunun elinde lastik bir top oluverir. Dost atar topu yere, vurur duvardan duvara, gene de bir şey olmaz. Lastik top seker, zıplar ama kırılmaz. Dost yalakalık yapmaz, lafı dolandırmaz, diplomasi falan bilmez, çat diye söyler meramını, sözünü sakınmaz. Onun yergisinde iltifat, siteminde sevgi saklıdır. Dost ne dese kızılmaz. Ona kırılmak olmaz.
Dosta açılan kredi, yürek kredisidir.
Etiketler: alıntı, deneme, dostluk, edebiyat, HAYAT, yalnızlık
Ne zaman masum bir yalan söylemek zorunda kalsam, Edip Cansever'in bu mısralarını hatırlıyorum.
Ne zaman 'babamın öldüğü yaş'a geldiğimi hissetsem...
Ne zaman istemediğim bir seyahate çıkacak olsam bu dizeler gelip konuyor yüreğime.
Ne zaman Tutunamayanlar'ı okuduğum günleri hatırlasam...
Ne zaman adım başı bir yoksulun mustarip çehresine çarpsam bu dizeler kanatıyor içimi.
Ne zaman ellerinde cep telefonları sağa sola koşuşturan, saçları jöleli, Polo giyimli delikanlıların çalıştığı; granit döşeli, cam kaplamalı büyük ofislere girmek zorunda kalsam...
Ne zaman ruhun bedenden ayrılışı gibi bir acıyla ayrıldığım sevgilimi düşünsem, bu dizeler yakıyor ciğerimi.
Ne zaman güvercinlerin konmadığı lüks iftar yemeklerine gitsem...
Ne zaman kendi doğasına ihanet etmekten çekinmeyen biriyle bir asansörde yalnız kalsam bu dizeler düğümleniyor boğazımda.
Ne zaman kendi doğasının sınırlarına hapsolmuş birine baksam...
Ne zaman ailesini Sırp cellatların ellerinde yitirmiş Ayka'yı görsem düşümde bu dizelerle uyanıyorum.
Ne zaman vapur kaçıran Çeçen savaşçılarının Seben hapisanesindeki mahçup gözlerine baksam...
Ne zaman Nilgün Marmara'nın mor defterine uzansam bu dizeler çarpıyor alnıma.
Ne zaman İlhami Çiçek'in karakalem portresine baksam...
Ne zaman lösemili çocuklar yararına büyük bir otelde yapılan kermese katılsam bu dizelerle dolaşıyorum insanlar arasında
Ne zaman mendil satan altı yaşındaki kız çocuğu, kırmızıda duran arabamın camına doğru koşsa...
Ne zaman Cahit Zarifoğlu'nun güncesinin ilk cümlesini okusam bu dizeler tutuyor elimden.
Ne zaman Frankfurt Taunnusstrasse'deki kaldırımda boyun damarına zehir şırıngalayan Peter aklıma gelse...
Ne zaman henüz doğmamış bir çocuğun acısıyla kıvranan bir genç kadın çıkmasa aklımdan bu dizeler boğuyor beni.
Ne zaman beş yavrusuyla açbiilaç sokakta kalan dul bir kadın tanısam...
Ne zaman ütopyasını yitiren halkıma bir gökdelenin son katından baksam bu dizeler asılıyor zihnimin tavanına.
Ne zaman kalabalık içinde kendimi bir bozkırın ortasındaki tek ü tenha bir ağaç gibi hissetsem...
Ne zaman kirli bir iktidar savaşının mermileri uçuşsa yanımda yöremde bu dizeleri bir kalkan gibi tutuyorum elimde.
Ne zaman yalnızlığımı kötü bir beraberlikle değişsem...
Ne zaman emeğinin karşılığını alamayan bir çilekeş emekçinin evine girsem bu dizeler açıyor kapıyı.
Ne zaman kendi kendini aşağılayan bir kadını seyretsem...
Ne zaman ki bu dizelerin kaçınılmaz olduğunu anlayacağım
Gecen Gun Ömurdendir
Yine bir gun eskiyor.
Atkestanesinin golgesinin dustugu sokakta guvenli adimlarla yuruyen orta yasli bir kadinin saclarini yaliyor ruzgar.
Kumrular sokaga uzanan yolda zaman zaman sukuneti yirtan tasit gurultulerine boguluyor ayaksesleri kadinin.
Alninda, parmaklarinda ve dizlerinde zamanin kesik ve geri donulmez izleri okunuyor. Telassiz, dalgin bir muzikle cigniyor topragi ayaklari. Zaman ruzgari nesneleri eskiterek esiyor ve bir gun daha buharlasiyor.
Bir an, bir dakika, bir saat derken bir gun daha geciyor omurden.
Kadin yurudukce her an yeni bir zamana erdigini dusunmuyor.
Her adimiyla yeni bir ani resimledigini.
Gunes her an yeni bir yuzle isitiyor nesneleri.
Aydinlanan nesneler her ani daha eski bir gozle gozluyor.
Yine bir gun eskiyor, bir yaprak dusuyor omurden.
Tazelenen omrumuzle her an bir adim daha yaklasiyoruz topraga.
Yogruldugumuz topraga karismak ve varligimiza maya olmak uzere karildigimiz toprakla ortunmek uzere bir adim daha atiyoruz zamanin yeni bir karesine.
Bir cocuk cikiyor kosarak evin birinden kesiyor kadinin adimlarini.
Cocugun golgesine bakiyor kadin sadece.
Taze bedeniyle kendisindeki eskiyen omre kiyas olmasi icin ciplak bir gozle bakmiyor cocuga.
Zaman ruzgariyla yarisircasina ozgur ve serazat kosuyor cocuk.
Isi cok, zamani yok bir adamin telasina benziyor kosar adimlari.
Derken tasitlar, kosusturan birkac ogrenci, ask sakalari yaparak yuruyen bir cift naylon posetle bir gunluk ekmegini tasiyan cizgili, lacivert ceketli yasli bir adam geciyor sokaktan.
Evlerin yuzu eskiyor, bir gun daha yitiyor omurden.
Herkes ve her sey oluye donusmek uzere yarisiyor zaman yeliyle.
O hic durmaksizin esiyor ve dokundugu nesnelerin canindan bir can kopariyor.
Cana can katiyor bu ruzgar kabayel gibi.
Poyraz oluyor bazen donduruyor nesneleri.
Kabayel oluyor eritiyor buzlari.
Samyeli oluyor sonra kurutuyor canlari.
Zamanin dokudugu iplere benziyor adimlari kadinin.
Bir ilmek.. bir ilmek daha...
Bir ilmek.. sonra.. esyanin yuzundeki faniligi resmediyor, Usak Murat Dagi'ndaki Turkmen kizinin ceyizlik kilimini dokur gibi oruyor fenasini her seyin.
Bosluga duser gibi atiyor adimini kadin.
Bir adimla dusuyor bosluga zaman ve gun surekli eskiyor.
Gun eskiyor, pencereden odaya dusen isik eriyor yavas yavas.
Gun eriyor ve bir gun daha ucuyor omurden.
Omurden giden ardinda gun isigiyla yikanmis soylu bir huzun birakiyor.
Geride kalanin huznune atiyor adimini atan.
Gecenin huzunlu resmini tasvir ediyor.
Bir degirmen tasi gibi ogutuyor gunu sokak.
Kirilgan bir genc kiz yuruyor simdi ayni yolda.
O da soluk bir fotograf birakiyor her saniye.
O da her an yeni bir yuze bakiyor eskiyen bakislarla.
Ardindan adimlari geri geri gidiyormus gibi hayata karsi isteksiz bir delikanli...
Araclarin homurtusunda eriyen zamanin kilcal uclarina siziyor gibi yuruyenler...
Ani ogutuyor sokak.
Un ufak ediyor ve geride mutsuz cehreler birakiyor.
Bedensiz yuzler, yuzsuz bedenler birakiyor geride.
Geride daglar yukseliyor komurden.
Bu daglar komurdendir gibi bir agit.
Gecen gun omurdendir...
Gecen, gecilen bir sanciya atiliyor adimlar.
Adimlar komurden daglari golgeleyen bulutlar gibi kendinden geciyor.
Icinden gectigi zamani bir tunel gibi karanlik ve sonu gelmez saniyor.
Sonu gelmez bir kabusmus gibi geciyor gecmekte olan.
Gectikten sonra goruluyor ki felegin bir kusu var.
Zamanin resmini kazir yuzlere.
Yalnizligin ve mutsuzlugun yuzunu yirtar ve kanatir topragi.
Bir gun daha eskidi agacin dallarindan asti gunes.
Cekildi gun ve yalnizligin resmi fiskirdi komurden daglarda.
Simdi geceni, gecmekte olani bir tokat gibi insanin yuzune carpan resim beliriyor ufukta.
Bu resimde dunyaya ilk kez bakan bebegin gozbebeklerindeki isiltiyla.
Son kez bakan ihtiyarin yuzundeki acinin tum renkleri birlikte gorulebiliyor.
Gecen gun omurdendir diyor her iki bakista.
Etiketler: alıntı, aşk-ı sadık, deneme, edebiyat, hüzün, insan, kitap
Etiketler: anı, aşk-ı sadık, ben=HANDAN=bahar gelsin'in klavyesinden, deneme, dostluk, edebiyat, kitap
İçimde bu şarkı gezinirken naif bir şekilde eski dostlara dair deli hasret
vurdu bir de...söz söyleyecek hal kalmadı ben de.Bu gün için Ahmet Altan'dan bir alıntı var:
İlgili aramalar: müzik - yusufu kaybettim - fatih - yusuf - kayıp
Etiketler: alıntı, dostluk, edebiyat, özlem, şarkı-izlesene, TASAVVUF, UMUT
Konu: Çiçekle suyun hikayesi-Gönderen Birol Tekin
SANA HERGÜN MEKTUPLAR YAZIYORUM, MEKTUPLAR...SESSİZ...CEVAPLAR SESSİZ
İlgili aramalar: müzik - gece yolcuları-nerdesin-hq klip - gece - yolcuları - nerdesin - hq - klip
Etiketler: ah, AŞK, HAYAT, içdökü, keder, şarkı-izlesene, şiir
İlgili aramalar: müzik - gülay cesaretin var mı aşka (yaşasın 90 lı yıllar) - gülay - cesaretin - var - mı - aşka - yaşasın - 90 - lı - yıllar
Konu: Aşk ve çılgınlık
(Bu yazı Birol Tekin tarafından FACEBOOK'tan mine'l AŞK üyelerine gönderilmiştir,yazarı belirtilmemiştir.)
...Ve hepsi bu fikri beğenmiş, hemen çılgın Çılgınlık, bağırmış:
...Ve başka hiç kimse Çılgınlığı arayacak kadar çıldırmadığı için, Çılgınlık bir ağaca yaslanmış ve saymaya başlamış, 1, 2, 3 .....Ve Çılgınlık saydıkça, iyi huylarla kötü huylar saklanacak yer aramışlar;
...Ve Çılgınlık saymaya devam etmiş, 79, 80, 81, 82.....
...Ve Çılgınlık 95, 96, 97... ye gelmiş ve 100'e vardığı anda, Aşk sıçrayıp güllerin arasına girmiş ve saklanmış.
...Ve Çılgınlık bağırmış "Önüm, arkam, sağım solum sobe, geliyorum!"
....Ve arkasını döndüğünde, ilk önce Tembelliği görmüş, o ayaktaymış çünkü saklanacak enerjisi yokmuş. Sonra Şefkat 'i ayın boynuzunda görmüş, ve İhaneti çöplerin arasında, Sevgiyi bulutların arasında, Yalanı gölün dibinde, ve Tutkuyu dünyanın merkezinde, hepsini birer birer bulmuş, sadece biri hariç. Ve Çılgınlık umutsuzluğa kapılmış, en son saklı kişiyi bulamamış, derken Haset, Aşk bulunamadığı için haset duyarak, Çılgınlığın kulağına fısıldamış;
...Ve Çılgınlık çatal şeklinde tahta bir sopa almış, ve güllerin arasına çılgınca saplamış, saplamış, saplamış, ta ki yürek burkan bir haykırma onu durdurana kadar. Ve haykırıştan sonra, Aşk elleriyle yüzünü kapayarak ortaya çıkmış, parmaklarının arasından sicim gibi kan akıyormuş, gözlerinden. Çılgınlık Aşkı bulmak için heyecandan Aşkın gözlerini çatal sopa ile kör etmiş...
...Ve o günden beri, Aşkın gözü kördür ve o günden beri Çılgınlık da her zaman onun yanındadır..
Etiketler: ah, alıntı, anı, AŞK, CAM KIRIKLARI, gözyaşı, HAYAT, hüzün, içdökü, insan, özlem, şarkı-izlesene
"ETİYLE VE KANIYLA YAZANLAR "
"Bir yazısında Enis Batur (günce miydi yoksa, yoksa söyleşi mi?), en saldırgan sorunun 'nasılsın?' olduğunu söyler ki, bu doğrudan varoluşun kalbine bir hançer saplamak gibidir.
'Ne zamandır ertelediğim her acı,
Çıt çıkarıyor artık, başlıyor yeni bir ezgi' diyor Nilgün Marmara ve ertelenen acıyı deşen o gizil saldırıyı, 'nasılsın?'ı çıt çıkarmanın bir biçimi olarak niteliyor.
O halde, bireyin yaşama hastalığını yoklayan her öykü, 'cam kelepçeye evet' der :
"Ilık bir süzülüşle/geri dön hayat/bırakma yeryüzü salına/tünemiş pek kara kuşlar/örtsün bakışımı/görmek acısı sürsün/pencere tutsağının/düşsün hayatı suya..."
Nilgün Marmara, Özlü, Burak, Atay ve Karasu ile akrabadır tedirginlikte.
Kimisi, yaşamın özündeki şiirsel mantığı yazar, kimisi, yeryüzüne tünemiş kara kuşların büyüsünü. Acı ile tatlı, aynı tecellinin iki ayrı yüzüdür gerçi. Cemal ve Celal Allah'ın iki ayrı elidir, ne ki, bir Elçi (as) sözü, 'Allahın iki eli de sağ elidir, yani yaşamda baskın olan veya aslolan Cemal'dir' der. Kaybedenler, Celal sillesiyle parçalanmış ruhlardır, daha doğrusu, Celal'in tokadıyla paramparça olmuş ruhların dilleridir.
Edebiyatımızın bu kara yazıcılarını kabusçulukla suçlayan kolaycı yaklaşımlar, kendilerine, 'nasılsın?' diye sorulduğunda, 'iyidir' deyip geçen ve bu sığlığı tevekkül sananlardır. Oysa 'iki dünya' arasında yarılmış bir toplumun ve onun 'birey'inin acısını bize en çok Özlü ve Atay anlatır ki, edebiyatın varoluşsal anlamı üzerine kafa yoranları da en çok onlar ilgilendirmelidir.
Onların 'canı sıkıntı sınırı'dır Marmara'nın ifadesiyle.
Onlar, "yollarda. Okurken. Pencereden caddelere bakarken. Giyinirken. Soyunurken. Herhangi bir kahvenin içinde oturan insanlara gelişigüzel bakarken. Hiç bir şey aramazken. Herhangi bir kahvede oturan insanları görmezken, başka olgular düşünürken. Yosun kokusunu yeniden duymaya çalışırken, bir kavşakta karşıdan karşıya geçerken, arabalar dünyasında yaşadığını son anda algılarken, büyük bir bulvarın tüm kahvelerinde oturanlardan hiç birini tanımazken, bir mağazadan gelişigüzel yiyecek seçerken, ya da bir satıcıdan herhangi bir malı isterken, aynı anda özlem ve yalnızlıkları düşünürken, gidenleri, gelenleri, bölünenleri, ölenleri, doğanları, büyüyenleri, yaşamak isteyenleri, yaşamak istemeyenleri özlerken, severken, sevilirken, sevişirken, hep yalnız değil miyiz?" diye sorarlar. "...
Etiketler: alıntı, edebiyat, HAYAT, insan, kitap, yalnızlık
Ruskin kitapları iki gruba ayırmak mümkündür der.Günün kitapları ve her zamanın kitapları.
Bugün son okuduklarım arasında yer alan ve her zamanın kitabı olamayacak bir kitap var huzurlarınızda:
"Yürek burkuntularının mahrem romanı...
Bazen hayatın sigortası atar; ışıklar söner ve her yer karanlığa gömülür. Sesler seslere, nefesler nefeslere karışır; doğrular yalana bulanır. Gözbebekleri büyür, gözbebekleri küçülür...
Maraz, hiç beklemediği bir anda kendi karanlığında kalan genç bir kadının, Aslı'nın hikâyesi. Aniden tuzla buz olan bir evlilik ve sonrasında büyük bir hızla tersine dönmeye başlayan dünya..."
KİTAP HAKKINDAKİ ŞAHSİ KANAATİM:
1-Popüler kitapları pek okumamama rağmen herşeyi yoğun eleştiren ünlü ve medyada güçlü bir adamın karısının büyük bir kitapevince basılan romanına duyulan merak yüzünden zaman ve enerji ve para kaybettiğime üzüldüm.
2-Edebi açıdan vasat altı bir kitap.Uslup reklamcı ağzıyla kimi zaman argoya kaçan günlük bir dilde yazılmış çerez hükmünde bir kitap.
3-Hiçbir şeye inanmayan dolayısıyla koyu bir karanlığı ruhunda barındıran ölüm gibi hayatın en önemli gerçekliği karşısında çaresiz kalıp yakılmayı dileyen bir kahramanın çıkmazları ve sonuçta hiçbirşeye ulaşmayan bir hayatın çalakalem hikayesi.
Size inancın ne kadar mühim bir ferahlık aydınlık vesilesi olduğunu tersi eserler okumuşsanız farkettirebilir ve şükredebilirsiniz sonunda iyi ki inanıyorum diye.
4-anneyizbiz.com da yapılan röportajı okuyunca aslı karakterinin yazarın kendisi olduğuna olan inancım arttı.işte röportajdan bir bölüm:"Hande Altaylı’dan kısa kısa
• Yazarlığa devam edecek.
• Önümüzdeki günlerde senaryo yazma teknikleri eğitimlerine başlayacak.
• İlk kitabının müzikalinin yapılmasıyla ilgili görüşmeleri devam ediyor.
• Maraz’ın sinema filmi olmasıyla ilgili Osman Tan Erkır’dan aldığı teklifi değerlendiriyor.
• Bir tek nazara inanıyor. Başkalarının nazarına değil de kendine karşı kendini koruyor.
• İlk yaptıklarını çok iyi yapmak gibi bir özelliği var. Bunu iyi konsantre olmaya bağlıyor.
• Hırslı değil ama bencil. Bencillik tanımı: “Kendi isteklerini biraz daha ön plana koyabilmek.”
• Bencil insanların kusurlarını daha az gizlediklerini düşünüyor.
Hazırlayan: Hatice Özbay"
Hasıl-ı kelam vaktinize ve enerjinize yazık etmeyin derim.Galiba bilgelerin yazdığı zamana ve zemine dayanmış rafine eserleri okumalı hayat kısa...
Etiketler: acz, ah, edebiyat, HAYAT, kitap, roman
UZAK İHTİMAL...TARIK TUFAN'IN ANLATIMIYLA FİLMİN KONUSU KISACA ŞÖYLE:
"istanbul'a resmi tayini çıkan Musa, müezzin olarak Galata'da küçük bir camiye yerleşir. Caminin müezzin lojmanı olarak kullandığı daireye yerleşen Musa, karşı dairede yaşayan Clara ile karşılaştığında hayatında neler değişebileceğinden habersizdir. istanbul'un aristokrat ailelerinden birine mensup olan ve şimdilerde sahaflık yapan Yakup Demir, yıllar önce birlikte yaşadığı Anita' dan doğan kızını aramaktadır. Rahibe adayı Clara, müezzin Musa ve Sahaf Yakup Demir'in hayatları Galata'da kesişir. Üç farklı hayat, üç farklı insanlık durumu kesiştiğinde ortaya sıcak, kimi zaman neşeli, kimi zaman da hüzünlü bir öykü çıkar. Müezzin Musa'nın gün geçtikçe Clara'ya aşık olması ve fakat ifade edememesi bir başka hüzünlü hikayenin başlamasına neden olur. Musa bir yandan Clara ile yakınlaşmaya çalışırken diğer yandan da sahaf Yakup Demir'in dünyasına girmektedir. Bu süreç Musa'yı bambaşka dünyalara yakınlaştırırken, hayata bakışında da değişik kapılar açmaktadır. Musa artık istanbul'a geldiği günden farklı bir kimlik olarak karşımızdadır. Yakup Demir'in yaşam öyküsünde ortaya çıkan büyük bir sürpriz bütün kahramanlarımızın hayatlarını alt üst eder. Bu yeni durumda Musa'nın bir karar vermesi gerekmektedir. Musa'nın kararı çok kolay olmayacaktır. Üç Mesele; üç farklı insanın hayatını gerçek bir dille anlatırken, sıradışı bir aşkın insani sıcaklığını taşıyor"
Mahmut Fazıl Coşkun'un yönetmenliğini yaptığı filmin senaryosunda Tarık Tufan, ismail Kılıçarslan, Bektaş Topaloğlu, Görkem Yeltan isimleri var.
Film hakkında kişisel izlenimim ise şöyle:
Başrol oyuncusu Nadir(musa)çok iyiydi.
Belki de filmin belkemiği onun oyunculuğuydu.
Senaryo diyaloglardan arındırılmıştı.
Nuri Bilge ceylan vari bir yönetmenlik denemesi olmuş.Ama planlar, görüntüler arası geçişlerde kopukluklar olsa da verilmek istenen duyguyu musanın üstün performansı ile alabiliyorsunuz.
Yavaş, neredeyse günle birebir eş zamanlı,platonik bir film isteyenler için biçilmiş kaftan.
Polisin eve baskını falan komikti yalnız, polisleri oynayan oyuncular da kötü
idi.Öyle karakol sahneleri 1980 de vardı
Şimdi emniyet gayet demokratik, polisler kibar, karakollar bakımlı,
dört yıldır ikiyüzden fazla karakola giden, ifadede bulunan bir avukat kişisi:)) olarak inandırcı bulmadım o sahneleri.
Bir de böyle silik, aşkına sahip çıkmakla çıkmamak arasında gidip gelen erkek tiplerini sevmediğimi belirtmeliyim.Maalesef böyle insanlar çok...O açıdan film güzel bir fotograf çekmiş, görüntüler üzerinden duyguyu geçirmeyi hedefleyen bir film izlemek istiyorsanız kaçırmayın derim.Yok ben diyalogsuz, yavaş şeyler izleyemem diyorsanız bu film size uygun değil derim.
Senaristlerden Tarık Tufan'ın kaleminden bir yazı var şimdi de sırada:
Piyasaların hınçla dolu iniş çıkışlarına kalbimiz dayanıyor bir şekilde. Kalbimiz derken, ilk gençliğimiz, sakalımız, bir kasetiniki yüzüne de ardarda kaydedip dinlediğimiz şarkımız diyorum aslında.
Etiketler: ah, alıntı, AŞK, bela, HAYAT, istanbul, özlem, sinema, yönetmen
Böylelikle ölenler çabuk soğuyup donar…
İlgili aramalar: müzik - erkan oğur-öldür beni - damar - öldür beni - erkan oğur
Etiketler: AŞK, bela, CAM KIRIKLARI, HAYAT, insan, şiir
ESKİ İZMİR'Lİ, TAZE İSTANBUL'LUYA...UMUT DOLU BİR HAYAT SENİN OLSUN POLYANNAM:))
BU ŞARKI SENİN İÇİN CANIM:))İYİ Kİ 23 YILDIR BİZİMLESİN...NİCE YILLARA NURDAN'IM...
İlgili aramalar: müzik - dogum günün kutlu olsun - dogum günün kutlu olsun - grup ayna - tugçe ve gamze
Etiketler: HAYAT, mutluluk, şarkı-izlesene, şiir, UMUT
Etiketler: arayış, HAYAT, insan, kitap
AŞKIN “O” HALİ.
O Hal…OHAL…Olağanüstü hal…her şeyi belirleyen o hal…
Normali yıkıp hayatımızdan, tüm kuralları baştan koyan o hal.
Sınırları sınırsızlaştıran, yasağı mübah yapan…
İçimize saldığı zehir ile elden ayaktan düşüren hal …
Aşkın “o” haline düşmüş olmalıyım yine; sensizlikte kaybolduğuma göre.
İçim nasıl yanıyor anlatamam.
Yokluğun öyle acıtıyor ki canımı…
Ahhh, kelimeler, siz de çaresiz bekliyorsunuz içimde “o”nun dönüşünü, sarılıp bana sizdeki bağları çözüşünü.
Niye yetmiyor bana gün, güneş, hava, su, toprak…
Her acıda benimle ağlayan “o”.
Cebinden çıkardığı mendiliyle yüreğimden akanı silen “içimdeki o”.
Benimle gülen, benimle gezen, benimle seven hep “o”.
Yalnızlığımın yoldaşı, kalabalığımın sırdaşı, kendimin tek arkadaşı yine “o”.
Gelişiyle saatimin işleyişini, kalbimin ritmini bozan “o”.
Giderkenki her adımıyla içimin saraylarına balyoz indiren beni evsiz barksız bırakan, gündüzümü gece, neşemi keder yapan “o”.
Tekrar döndüğünde, bir nefesiyle mevsimimi değiştiren, kelimelerini dizdikçe üst üste her seferinde daha güzel evler inşa eden, beni o evin içine yerleştirip varlığına müteşekkirim diyerek sarıp sarmalayan “o”.
Ama sonra saatine bakıp gitmem gerek, biliyorsun diyen gözlerle tüm ışıklarımı söndüren yine “o”.
Karanlığa, yokluğuna, içimdeki varlığı ile katlanabildiğim fenerim “o”.
“O”nun kırdıklarını toplayan, birleştiren “içimdeki o.”
Dışımdaki dünyayı görünmez kılan, beni devamlı sona doğru koşan zamanın akışından azad eden, hiç geçmez bir acının ortasında terk eden yine “o”.
İçim öyle acıyor ki, anlatmak istiyorum "o"na bu yakıcı hali, ama harfleri bırakmıyor parmaklarımın ucuna zihnim, onun da hali karışık belli .
Hem diyorum nerden bilecek ki, yükü ve yakıcılığı benim üzerimde olan bu hali
Hal anlatılabilir mi?
Aşk anlatılabilir mi?
Onsuz nefes alamayışımı hissedebilir mi?
Dumanına sığınışımı, sarsılışımı…yokluğunda içimdeki varlığına sarılışımı…
Orda, öylece kalışımı…Çalan şarkının koynunda sabahlayışımı…
Gözlerimdeki hüznü…Sadece aynadaki aksine gülümseyişimi görebilir mi?
Hasreti yükleyip kelimelerin cılız bedenine göndersem yüreğine, kapıyı bile çalamadan oracığa yığılan özlemimi görebilir mi yüreğinin gözleri?
Yoksa eline aldığı çalı süpürgesiyle, bertaraf mı eder dökülen kelimelerimi?
İçim çok acıyor, ama yine de acıtmak istemiyor onun içini.
Gözümde yaş dinmiyor, içime akıtıyorum kederimi niye, değmesin “o”na bir damla hüzün diye.
Bir tatlı tebessüm sarsın çehresini her daim muhabbetle, aşkın halleri bulaşmamışken üzerine.
Ben taşırım aşkın “O” halini,içim yansa da,sığınırım sonbaharın serinliğine.
İlgili aramalar: müzik - sezen aksu---sen ağlama(eleza) - sezen - aksu - sen - ağlama - eleza
Etiketler: AŞK, ben=HANDAN=bahar gelsin'in klavyesinden, CAM KIRIKLARI, deneme, gözyaşı, hüzün, keder, özlem, şarkı, şarkı-izlesene
İlgili aramalar: müzik - barış manço-cem karaca düet uzun İnce bir yoldayım - cem karaca - barış manço - cemkaraca barışmanço düet - uzun ince bir yoldayım
Etiketler: HAYAT, insan, özlem, şarkı-izlesene
İSTANBUL İÇİN SÖYLEŞİ, MİLLET İÇİN İFTİHAR VAKTİ:)))
ANADOLU MAYASI ADLI 13 BÖLÜMLÜK ULUSLARARASI BİLİM ADAMLARININ KATILIMLARIYLA HAZIRLANAN BELGESELİN YAPIMCISINDAN AYNI ADLI SÖYLEŞİ SERİSİ BAŞLAMAKTADIR.
SUFİZM, ANADOLU ERENLERİ VE BU TOPRAKLARI MAYALAYANLARIN HİKAYELERİNİ DİNLEME, BİR BİLGELİK ŞÖLENİNE KATILABİLME İMKANI ŞİMDİ AYAĞINIZA GELDİ.
YARIN İÇİN KİMSEYE RANDEVU VERMEYİN DİYE BUGÜNDEN HABERDAR EDEYİM İSTEDİM SİZİ.
HADİ YİNE İYİSİNİZ ARZIN KALBİ İSTANBUL'UN SAKİNLERİ:))))
Sadık Yalsızuçanlar 7 Ekim Çarşamba günü saat: 20:00'de Pendik Belediyesi Mehmet Akif Ersoy Sanat Merkezi'nde "Anadolu Mayası" söyleşi programına başlıyor. Yalsızuçanlar her ayın ikinci ve dördüncü çarşambası Pendik'te sevenleri ile buluşacak. Programın tanıtım metni aşağıdadır:
Türk edebiyatın saygın ve etkili kalemlerinden Sadık Yalsızuçanlar, Anadolu Mayası ile nicedir hasretini çektiğimiz lakin ulaşamadığımız türden bir bilgelik şölenine davet ediyor bizleri…
Anadolu’nun ruhunu oluşturan kültürel ve estetik unsurlar, kişiler, eserler etrafında her ay bir kültürel-tarihsel gezintiye çıkacaksınız. Sadık Yalsızuçanlar’ın dilinden bu kadim toprakların büyük hikayesini kuran, Anadolu mayasını mayalayan kişilerin, eserlerin hikayelerini dinleyeceksiniz.
Tarih: 07 / 28 Ekim 2009
HADİ BİR DE GÜZEL BİR PARÇA GELSİN:
ERKAN OĞUR'DAN KEMAN EŞLİĞİNDE BÜLBÜLÜM ALTIN KAFESE KOYMUŞLAR...
İlgili aramalar: tv - erkan oğurdan keman eşliğinde bülbülüm altın kafes - erkan oğur - bülbül - kafes - şarkı - keman
Sözün yerinden kelamın mekânına: Anadolu mayası
Sadık Yalsızuçanlar - 07.10.2009 00:28
Etiketler: aşk-ı sadık, edebiyat, HAYAT, insan, istanbul, motivasyon, TASAVVUF, yönetmen
Bu gün biraz gerilere gidiyoruz, liseden can dostum Müberra'nın doğum günü bu gün.Bir de o yıllarda popüler olan standupçı Cem Özer'in de doğum günü bu tarih olmalı.
Ne uzun telefon görüşmeleri yapardık Müberra'yla okuldan yeni geldiğimiz saatlerde başlardı bu ,siz akşama kadar birlikte değil miydiniz, ne buluyorsunuz bu kadar konuşçak diye söylenirdi büyüklerimiz, aldırış etmez konuşur, gülüşürdük. Üniversite yıllarında farklı şehirlere savurunca kader uzun uzun yazışmaya başladık bu sefer, hala en kıymetlilerim arasındadır elle yazılmış mektupları. Artık mail var, mertlik bozuldu.O posta kutusuna bakma heyecanı parmaklarımızın ucunda saniyelik bir merak olarak kaldı bu gün elimizde. Bu da güzel ama sevdiğin birinden mektup beklemek, beklerken içindeki sevgiyi büyütmek de çok güzeldi.
İlgili aramalar: müzik - melike demirağ arkadaş (azroşumaaaa) - forumuz net - melike demirağ - arkadaş
Benim güzel arkadaşım doğum günün kutlu olsun. Nice yıllarda dostluğumuz baki kalsın. İyi ki vardın, iyi ki varsın.
Sana Arkadaş parçasını hediye ediyorum bu gün. Severiz bu parçayı biz.(Amma radyocuyduk, istek parçalrımıza yetişemezdi dj'ler:)))
Bir de o yıllarda çok okuduğumuz bir şairden Ümit Yaşar Oğuzcan'dan bir şiir var bugün,senin için:
BİR DOST İÇİN SONE
Maruzatım odur ki;en iyi bir dostsun
Sen O'sun her zaman yalansız olan sevgisi
Sen O'sun sevince boğan bütün kederleri
Ve esen dost bir imbatsın akşamüzerleri
Kalan bir gün gibi yazdan,öyle Haziransın
Mutluyuz,dostça gönül tahtına kurulduksa.
Etiketler: anı, dostluk, özlem, sevgi, şarkı-izlesene, şiir
Alaturka Gitar - Kimseye etmem şikayet - Erdinç Şenyaylar - Enstruma...