masalveöyküler - kocibeyihasan
CEYLAN KAPLUMBAĞA FARE KARGA
"Ben birini parçalarken öbür ikisi bir olur, hakkımdan gelirler sonra." Diye düşünmüş."En iyisi," demiş, "Bunları ben birbirlerinden ayırayım, teker teker paralayım. Daha kolay olur benim için."
(Birlik güçlülük verir. Bir olundu mu düşmanlar çekinir, sokulmaz. Akıllı kişi dediğin, dostlarının, akıl yoldaşlarının yanından ayrılmaz, kopmaz hiç. Güvenli olur.)
Dağlar tepeler aşıp sonunda bir nehre varmışlar. Tuz yüklü eşek yorgun olmasına rağmen nehiri kolayca geçmiş. Çünkü suya girince üzerindeki tuzlar eriyip yok olmuş. Karşıya geçtiğinde ise keyfine diyecek yokmuş. Bunu gören sünger yüklü eşek de girmiş suya. Ama oda ne? Sırtındaki süngerler suyu çektikçe eşeğin yükü ağırlaşıyormuş. Eşek giderek batmaya başlayınca üzerindeki efendisi “İmdaaaaaattt” diye bağırmaya başlamış. O sırada yoldan geçen birisinin yardımıyla eşekte efendisi de zor kurtulmuşlar. Yolculuğun geri kalan bölümünde ise tuz yüklü eşek rahat rahat yürürken sünger yüklü eşek sıkıntı çekmiş.
KAPLUMBAĞA İLE KUŞLAR
Kaplumbağanın biri, yaşamakta olduğu yerden bıktığı için bir gün, Kartal dostuna, onu istediği bir başka tarafa götürmesini rica ederek bu hizmetinin karşılığında, kendisini çok memnun edecek zengin bir hediye ile mükâfatlandıracağını vaat etti. Kartal, teklife razı oldu ve Kaplumbağayı pençeleriyle kabuğundan yakaladığı gibi tâ yükseklere havalandı. Rahat, rahat boşlukta uçarlarken, kendilerine doğru gelmekte olan bir Kargaya rastladılar. Kara Karga, hemen Kartal'a seslendi:
"Şu kaplumbağaların eti ne lezzetlidir ha... Kartal amca..."
Kartal, söylenilene pek kulak asmadan cevap verdi:
"Ama kabuğu çok sert..."
Karga tekrar kandırıcı bir sesle boşlukta bağırdı:
"Ne önemi var be Kartal amca. Havadan bıraktın mı kayalar onun sertliğini mi bırakır!...Kabuğunu parçalar, canım etleri meydana çıkartır."
Kartal, bu sözlerdeki gerçekleri fark edince Kaplumbağayı boşluğa bıraktı. ve iki ahbap çavuşlar, kayalardaki parçalanmış, Kaplumbağa'yı güzelce yediler
Yazan: Jean de La Fontaine
KELOGLAN'IN TUZ ÖLÇEGI
Bir varmis bir yokmus. Allahin kulu çokmus. Çok demesi günahmis.
Memleketin birinde bir keloglan'la yasli annesi varmis. Annesi "Kel oglum, kelem oglum, dünyaya es oglum" diyerek oglunu severmis. Keloglan da annesini sever sayarmis.
Annesi bir gün keloglan'a seslenmis:
--Oglum, tuz ölçegimiz kirildi. Git çarsidan yenisini al getir, demis. Keloglan:
--Aman anne... Ne gerek var. Yemege göz karari yag, el karari tuz at, demis. Annesi kizmis:
--Keles oglan...Birak tembelligi. Haydi dogru çarsiya. Tuz öiçegini al getir. Ne alacagini unutma. Yolda giderken "kirildi, kirldi" diye söylenirsen unutmzsin demis.
Keloglan'in tembelligi üstündeymis. Himbil himbil söylenerek yola düsmüs.
Balikçilara yol kenarindaki derede avlaniyorlarmis. Keloglan'in söylenisine bakarak kendileriyle alay ediyor sanmislar. Bagirip çagirmislar:
--Keloglan...Sen bizimle dalga geçiyorsun, hiç öyle denir mi?
--Ne diyecegim ya?
--Biri çikti, biri daha çikar insallah, diyeceksin.
Keloglan çok üzülmüs. Balikçilardan ögrendigi gibi söylenerek yoluna devam etmis.
Biri çikti, biri daha çikar insallah
Çok gitmeden önüne bir cenaze çikmis. Cenazeyi evin kapisindan yeni çikariyorlarmis. Keloglan tabuta bakarak söylenmeye devam ediyormus.
Ölenin akrabasi Keloglan'i duymus. Kosup kulagina yapismis. Kivirdikça kivirmis. Sonra bagirmis:
--Ölünün arkasindan böyle söylemeye utanmiyormusun?
--Peki, simdiden sonra öyle diyecegim.
Keloglan ezilip büzülerek yola devam etmis. Bir yandan da söyleniyormus.
O gün her nasilsa domuzun biri yolunu sasirmis, kasabanin içine kadar girmis. Koca bir köpek domuzu tutup bogmus. Domuz yerde debelenip son nefesini veriyor, köpek de yalaniyormus. Keloglan da durmadan söyleniyormus:
Oradan geçmekte olan biri Keloglan'i duymus. Iyice sinirlenip basmis tokati:
--Budala oglan. Kafanda saçin yok, içinde akil yok. Domuza rahmet okunurmu?
--It disi domuz derisine, diyeceksin.
--Sagol amca. Bundan sonra öyle derim.
Keloglan yoluna devam etmis. Bir yandan da söyleniyormus:
It disi domuz derisine.
It disi domuz derisine
Yolun kenarindaki küçük bir klubede bir ayakkabi tamircisi varmis. Tamirci pençe yapacagi bir çizmenin altini bir türlü sökemiyormus. En sonunda tutmus çizmenin ökçesini agzina alarak çekip çikarmaya çalismis. Tam bu sirada Keloglan söylenerek geçiyormus:
It disi domuz derisisne
Tamirci firlayip elindeki çekici bizimkine yapistirmis:
--It disi senin agzindadir. Utanmazmisin benimle alay etmeye?
--Kes...Kolay gelsin. Asil çek kopsun, diyecegin yerde, alay ediyor, bir de uzatiyor.
Çekiçten sonra paparayi da yiyen Keloglan basini tuta tuta yola devam etmis. Bir taraftan da söyleniyormus:
Sapanla kus pesinde kosan yaramazin biri bir evin camlarini kirmis. Çocagun babasi kizmis. Yaramazin kulagini tutmus, "Elin camlarini niye tasladin" diye azarliyormus. Keloglan öfkeli babaya bakarak söylenmis:
Baba oglunun kulagini birakmis. Kosup Keloglan'in kulagina yapismis.
--Kolay gelsin ha. Kopsun ha. Kolaymiymis?
Keloglan aci ile bagirmis
--Amca...Birak kulagimi. Sana demedim.
--Birak numarayi. Aklinca dalga geçeceksin. Etme agam, birak agam, desen ne olurdu?
Keloglan kulagini kurtarip tabanlari yaglamis. Bir yandan da yine söyleniyormus:
Etme agam. Birak agam.
O gün kasabada bir kuduz köpek ölmüs. Ortaligi kokutmus. Adamin biri sürükleyip bir çukura atmaya çalisiyormus. Çukura attiktan sonra üstüne kireç atip gömecekmis. Adam koca köpegi güçlükle sürüklemeye çalisirken Keloglan çikagelmis. Bir yandan da durmadan söyleniyormus:
Adam köpegi oldugu yerde birakip Keloglan'a saldirmis. Vurmus. Vermis veristirmis.
--Utanmaz kel. Akilsiz kel. Köpege merhamet dilenirmi? Öf ne pis kokuyor, de geç git.
Keloglan adamin elinden kaçip kurtulmus. Bir yandan basina gelenleri düsünüyor bir yandan basina gelenleri düsünüyor bir yandan da söyleniyormus:
Yol üstünde bir hamam varmis. Genç bir kadin hamamdan çikmis, hos kokular sürünüp evine dönüyormus. Bizim ki de söyleniyormus:
Kadin kendisine lâf atldigini sanmis. Kosup yakalamis. Öfkeden zangir zangir titreyerek agzina yüzüne vurmaya baslamis...
--Budala kel kafali... Laf atmaya utanmiyormusun? Senin kafani kiracagim.
--Ablacagim dur. Kiracagim dedin de aklima geldi. Bizim tuz ölçüsü kirildi. Gidip çarsidan alacagim.
Keloglan böyle deyip bir dükkâna girmis. Kadin ardindan baka kalmis.
Keloglan elinde TUZ ÖLÇÜSÜYLE eve dönmüs.
Bu masalda burada bitmis yeni masallarda tekrar bulusmak üzere hosçakalin.
Keloğlan'la kör hacı
Bir varmış, bir yokmuş. Var demesi zormuş. Keloğlan'ın mahallesinde Kör Hacı adında biri varmış. Kör hacı huysuz, dırdırcı, hilebaz, madrabaz, hokkabaz birisiymiş. Bencil mi bencil, nekes mi nekesmiş. Fesatlıkta, fitne fücurlukta üstüne yokmuş.
Soğan sarımsaktan acı
Kör hacı kendisini kimsenin sevmediğini bildiğinden, insanlara karşı soğuk durur, herkese kötülük etmek istermiş.
seni saymam sayıya: benzettim mankafa ayıya
kendi ettiğin oyuna gelirsin be kör hacı
keloğlan yedi can alan
Öküz öldü düğen harmanda kaldı, essek öldü semer ormanda kaldı. Borç bini astı ev tellâlda kaldı, sonunda Keloğlan yersiz yurtsuz, evsiz barksız ortada kaldı.
Keloğlan parasız pulsuz kalırda durur mu? Hiç durmaz. Ne yapmış Keloğlan? Viran kulübenin kapı pervazını çıkarmış. Keserle yontarak kocaman bir kilit yapmış. Üstüne de "YEDI CAN ALAN" yazmış. Kilidi beline sokup yola çıkmış. Az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Dereler tepeler geçmiş, karlı dağlar yelli beller aşmış. Sonunda demir kuşaklı pehlivanlar ülkesine ulaşmış.
Hepsi kardeş olan demir kuşaklı pehlivanlar kocaman bir sarayın bahçesinde eğleniyorlarmış. Kimi güreş tutuyormuş,kimi kocaman dalları eğip kiraz yiyormuş. Keloğlan’ı görünce şaşırmışlar. Birbirlerine bakarak gülmeye başlamışlar:
--Hele su Keloğlan’a bak.
--Üç yasındaki çocuk bunu tuş eder.
Keloğlan gürlemiş, tahta kilidi belinden sıyırıp havada sallamış:
--Heyt... Var mi bana yan bakan? Bana canlar alan derler. Bir vuruşta yedi can alırım. Devler önümden kaçarken kilidi bir savurdum, yedi kelle birden uçtu. Çabuk yüz altın getirin bana.
Pehlivanlar susmuşlar. Demir kuşaklarını düzeltmişler. Bunlar paraca, malca kuvvetçe zenginlermiş ama, akılca fukaralık çekerlermiş. Öyle ya "Atin ahmağı rahvan, insanin ahmağı pehlivan olur" derler.
Birbirlerine bakıp "Ya doğru söylüyorsa" diye fısıldamışlar. İçlerinden biri azıcık cesaretlenmiş:
--Keleş ağam, gel güreselim.
Keloğlan pehlivanın önüne varıp durmuş. Önce uzun uzun gökyüzüne bakmış. Sonra toprağa bakmış, daha sonra da yüzüne dikmiş gözlerini. Pehlivan sormuş:
--Öyle niye baktın?
--Nasıl bakmayayım? Gökyüzüne baktım çok yüksek, fırlatsam yitip gidersin. Toprağa baktım çok sert. Parça parça olursun. Yüzüne baktım, daha çok gençsin, demiş. Pehlivan yalvarmaya başlamış:
--Aman keleş ağam bana acı, gençliğime kıyma demiş.
--Peki sana acıdım, ama altınları çabuk getirin, diyerek emrini tekrarlamış. Pehlivanların en büyüğü:
--Biz altınları hazırlarız, simdi sen biraz kiraz ye, demiş. Büyük bir kiraz ağacının tepesinden tutmuş, ağacı eğip Keloğlan’ın eline vermiş. Pehlivan ağacı bırakınca, ağaç doğrulmuş. Keloğlanı öbür tarafa fırlatıp atmış.
Pehlivanlar bağırıp çağırmışlar:
--Bir ağacın dalını tutamadı.
Ağacın tepesinden öbür tarafa asan Keloğlan çalıların arasında uyuyan bir tavşanın üstüne düşmüş. Tavşanı kucaklayıvermiş.
--Çabuk, bu tavşanı kızartıp getirin, karnim acıktı demiş.
Pehlivanlar korkudan titremeye başlamışlar.
--Canlı tavsan yakalıyor, diye söylenmişler.
Derken aksam olmuş. Kızarmış tavsan, kuzu dolması, baklava, börek yemişler. Sonra yatmışlar: Keloğlan ışıkların sönmesiyle birlikte bir kütük bulup getirmişler.Yatağa yorganın altına uzatmış. Kendi de bir köseye saklanmış.
Demir kuşaklı pehlivanlar gece kalkmışlar. Kocaman sopalarla yatağa girişmişler. Sonra" Nasıl olsa ölmüştür" diyerek yatmışlar.
Keloğlan kütüğü dışarı atmış. Yatağa girip güzel bir uyku çekmiş.
Pehlivanlar sabahleyin Keloğlan’ı sapa sağlam görünce korkudan titremeye başlamışlar. Keloğlan söylenmiş:
--Of be... Gece sinekler sırtıma inip inip kalktı. Biri kondu, biri uçtu, uyuyamadım, demiş.
Demir kuşaklı pehlivanlar koca bir kese içinde 200 altın getirip ortaya koymuşlar:
--Al keleş ağam, güle güle harca, bize değme, demişler. Keloğlan almış altınları gelmiş kulübesine. Yemiş, içmiş, eğlenmiş, devran sürmüş.
-Yazık ki tüfeğime mermi koymamıştım, demiş. Nişan almış, av fişeğini kurdun yüzüne boşaltmış. Kurt yüzünü şiddetle buruşturmuş ama kendini korkuya kaptırmamış, ileri atılmış. O zaman avcı ona bir fişek daha sıkmış. Kurt acı duyduğunu göstermemiş, avcının üzerine saldırmış. Bunun üzerine adam, pırıl pırıl parlayan av bıçağını çekmiş, kurdun sağına soluna birkaç kez öyle saplamış ki, kurt her yanı kanlar içinde, uluya uluya koşarak tilkinin yanına dönmüş. Tilki:
-Aman, insanoğlunun gücünü böyle sanmıyordum. Önce omzundan bir sopa indirdi, içine üfleyince yüzüme doğru bir şey uçtu, beni son derece gıdıkladı. Ondan sonra sopanın içine bir kez daha üfledi, bu sefer o şey burnumun çevresinde yıldırım gibi, dolu gibi uçtu. Ona iyice yaklaştığım zaman da bedeninden parıl parıl bir kaburga kemiği çıkardı. Bununla üstüme öyle vurduki, az kalsın ölüp yerlerde serili kalacaktım.
-Ne türlü bir palavracı olduğunu görüyor musun? Demiş, baltayı o kadar uzağa atıyorsun ki, onu bir daha oradan alıp getiremiyorsun
Pisboğaz kurt, avladığı bir hayvanı yiyip bitireyim derken acelesinden incik kemiği boğazına takılmış.Kendi başına uğraşmış, uğraşmış, ne yaptıysa çıkaramamış.
"Gideyim bari, hekimbaşı leyleği göreyim, o çıkarsın!.." demiş. Yola düşmüş, araya araya hekimbaşı leyleği tarlanın birinde solucan avlarken bulmuş.
-Ocağına düştüm, hekimbaşım, demiş. Beni şu takılı kemikten kurtar!..
Hekimbaşı leylek şöyle bir bakmış:
-Kolay demiş. Benim için çocuk ıyuncağı bir şey. Aç ağzını iyice, gagam uzun, bir soktum mu, o incik kemiğini hemen yerinden çıkarırım sen de kurtulursun.
Böyle demiş, uzun gagasını kurdun ağzından içeri sokmuş. Şıpınişi takılı kemiği çekip kurdu derdinden kurtarmış.
-Oh ! demiş kurt. Dünya varmış be! Sağ ol, var ol hekimbaşım!
-Öyle kuru kuruya sağ olla var olla olmaz, demiş leylek. Ben sana bir iş yaptım, bir emek harcadım, bunun bedelini öde bakalım.
-Ne? demiş kurt. Birde üste mi vereceğim? sen aklını ekmek peynirle mi yedin? Gaganı gırtlağıma soktuğunda sana bir oyun edip ağzımı kapasaydım, halin nice olurdu, hiç düşündünmü? Buna şükredeceğine bir de kalkmış üste verelim istiyorsun. Allah , Allah ne günlere kaldık yahu!..
Dul bir kadının iki kızı varmış. Biri güzel, hem de çalışkanmış. Öteki ise hem çirkin, hem de tembelmiş;ama kendi öz kızı olduğu için kadın bunu daha çok severmiş. Evde her işi güzel kıza gördürürmüş. Zavallı kızcağız her gün sokakta bir kuyunun başında bez dokurmuş. Hemde o kadar çok çalışırmış ki, parmaklarından kan fışkırırmış. Günün birinde iplik sardığı makara kan içinde kalmış. Bunun üzerine kız kuyuya eğilerek makarayı yıkamak istemiş. Fakat makara elinden kayıp kuyuya düşmüş. Kızcağız ağlaya ağlaya üvey annesine koşmuş. Başına gelen kazayı anlatmış. Kadın çocuğu adamakıllı azarlamış, sonrada çocuğa hiç acımadan:- Makarayı kuyuya nasıl düşürdünse öyle alıp getireceksin. Sonra karışmam ha... diye bağırmış.
Güneş parıldıyor, çevrede binlerce çiçek görünüyormuş. Yolda karşısına bir fırın çıkmış. Fırının içi ekmekle doluymuş. Ekmek kıza seslsnmiş:
-Ne olursun beni fırından çıkar, beni fırından çıkar; yoksa yanacağım, çoktan piştim ben...
kız fırına yaklaşmış, ekmeklerin hepsini kürekle birer nirer dışarı çıkarmış. Sonra yoluna gitmiş. Karşısına bir ağaç çıkmış; ağacın üzerinde pıtrak gibi elmalar sallanıyormuş, ağaç kıza seslenmiş: -Beni silkele... Biz elmalar hep olduk!.. Kız ağacın üzerinde hiç elma kalmayıncaya kadar silkelemiş. Elmaları bir araya toplayarak koca bir yığın yapmış, sonra yine koyulmuş.
Sonunda küçük bir eve varmış. Penceresinden bir kocakarı bakıyormuş. Kadının dişleri pek iriymiş. Bunları görünce kızın içine korku girmiş. Oradan kaçmak istemiş. Fakat yaşlı kadın arkasından seslenmiş: -Sevgili çocuk neden korkuyorsun? Gel burada kal; evin bütün işlerini güzelce yaparsan sana bir kötülüğüm dokunmaz. En çok dikkat edeceğin şey yatağımı güzel düzeltmek, iyice silkelemektir. Bunu yapınca yatağın içindeki kuş tüyleri uçar. İşte o zaman yeryüzüne kar yağar. Benim adım Holle Kadın'dır. Kocakarı böyle tatlı tatlı konuşunca kızın içi ferahlamış; orada kalmaya karar vermiş. İçeri girerek işine başlamış. Evin her işini seve seve yapıyormuş, yatağı her zaman o kadar güçlü silkeliyormuş ki, tüyler kar parçaları gibi uçuyorlarmış. Bu yüzden kadının evinde rahat bir yaşam geçiriyor, kötü söz işitmiyor, her gün kızartmalar, kebaplar yiyormuş.küçük kız uzun zaman Holle Kadın'ın yanında kalmış; fakat içinde hep bir üzüntü duyuyor, bunun nedenini kendisi de bilmiyormuş.sonunda bunun farkına varmış; yurdunu özlemişmiş. Her ne kadar buradaki yaşamı kendi evinden daha iyi geçiyormuşsa da, o yine evine dönmek istiyormuş. Bir gün dayanamamış, kocakarı'ya demişki:
-Evimi çok göreceğim geldi. Bu ayrılık acısına dayanamıyorum. Burada, yerin altında geçen yaşamım çok iyi ama artık daha fazla kalamayacağım. Yine yukarıya dönmek istiyorum. Holle Kadın:
-Evine dönmek isteyişin hoşuma gitti. Bugüne kadar bana çok iyi hizmet ettiğin için, seni ben kendi elimle yukarı çıkaracağım demiş.
Kızı elinden tutmuş; büyük bir kapıya doğru götürmüş. Kapı açılmış. Kız tam kapının altına geldiği zaman güçlü bir altın yağmuru başlamış. Durduğu yerle annesinin evi arasında çok az aralık varmış.Kız evin bahçesine girdiği zaman horoz kuyunun üzerine çıkmış, ötmeye başlamış.
-Ö ö ö rö ö, altından küçük bayanımız geldi!
Kız başına gelenleri bir bir anlatmış. Annesi, bu altınların nasıl elde edildiğini öğrenince çirkin, tembel kızına da bunları kazandırmak istemiş. Bu kızıznı da kuyunun başına oturtarak bez dokutmaya başlamış. Makarasının kana bulanması için kız parmağına iğne batırmış. Elini dikenli çitlere vurmuş. Sonra makarayı kuyuya atmış. Arkasından da kendisi atlamış. Öbür kız gibi kendini bir çayırda bulmuş. Aynı yoldan yürümeye başlamış. Fırına vardığı zaman ekmek yine bağırmış:
- - Ne olursun beni dışarı çıkar, beni dışarı çıkar, yoksa yanacağım. Çoktan piştim ben!..
- - Fakat tembel kız:
- - -Doğrusu üstümü başımı kirletmeye vaktim yok!..demiş yoluna gitmiş. Az sonra elma ağacının yanına varmış. Ağaç seslenmiş:
- - -Ne olursun beni silkele, kuzum beni silkele... Biz elmalar hep olduk!
- - Kız:
- - -Ya..çok bilmişsin.. seni silkeleyim de kafama elmalar düşsün değil mi? Demiş; geçip gitmiş.
- - Holle Kadın'ın evine vardığı zaman hiç korkmamış. Çünkü onun koca dişlerini önceden duymuşmuş.hemen kadının hizmetine girmiş. İlk gün çok çalışmış. Holle Kadın'ın her dediğini yapmış. Kocakarının kendisine vereceği altınları düşünüyormuş. Fakat ikinci gün tembelliğe, işleri başından savmaya başlamış. Üçüncü gün bu tembellik bir kat daha artmış. Sabah bir türlü yatağından kalkmak istemiyormuş. Tembel kız Holle Kadın'ın yatağını da yapmıyormuş
- - Bu yüzden tüyler de uçuşmuyormuş. Çok geçmeden bu durum Holle Kadın'ı kızdırmış. Kızı işinden çıkarmış.
- - Tembel kız buna seviniyormuş. Altın yağmurunun yağacağını umuyormuş. Holle Kadın onu da büyük kapıya kadar götürmüş.fakat kız kapının altına gelince altın yerine kocaman bir kazan dolusu zift başından aşağı boşalmış.
- - Holle Kadın:
- - İşte bu da senin hizmetlerinin ödülü!... demiş. Kapıyı kapamış. Tembel kız eve dönmüş. Her yanı zifte bulanıkmış. Yine kuyunun başında duran horoz kızı görünce.:
- - Ö ö ö rö ö, pasaklı küçük bayanımız yine geldi diye ötmeye başlamış. Kıza bulaşan bu zift ömrü boyunca üzerinde kalmış
Bu kız o kadar tembelmiş ki yerinden kalkmaya üşeniyormuş. Anası babası ona bir gelberi yaptırmış. Kız da oturduğu yerden işini gelberiyle yapıyormuş.Kızının evlilik çağı gelmiş. Anası babası kızı bir avcıyla evlendirmiş.Avcı ava gitmiş, bir ördek vurmuş. Eve gelmiş, ördeği temizlemiş, ateşe koymuş. Tekrar ava gitmek üzere hazırlanmış, karısına ateşe ördeği koydum, yanmasın bak demiş. Tembel Kız, olur demiş, demiş ama yerinden bile kalkmamış.Aradan uzunca bir zaman geçmiş. Dilenci eve gelmiş. Tembel Kıza, hanımcığım Allah rızası için bir dilim ekmek demiş. Tembel Kız da yan tarafta mutfak, geç al cevabını vermiş.Dilenci mutfağa girmiş. Bakmış ocakta ördek kaynıyor, almış ördeği, torbasına koymuş, tencerenin içine de ayaklarındaki pis çarıkları... Gelmiş, Tembel Kız'ın yanına. Bak hanımcığım demiş, ekmeği aldım Allah razı olsun. Şimdi sana bir türkü söyleyeyim de ben gideyim. Türküyü şöyle söylemiş;Senin gaga benim torba içinde, Benim çarık senin çorba içinde, Sen yat kaba yatak yorgan içinde, Ben yiyecem gagayı orman içinde.Dilenci türküyü böyle söylemiş, çekip gitmiş. Aradan bir zaman geçmiş, kızın avcı kocası gelmiş. Karısına ördek pişti mi? Demiş. Karısı olan biteni anlatmış, bak bana bir de türkü söyledi, sana deyiverem demiş, türküyü söylemiş. O zaman avcı kocası durumu anlamış, karısına kızıp azarlamış. Ondan sonra Tembel Kız, tembelliği bırakmış. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.
Tilki ile kedi sohbet ediyorlarmış. Tilki durmadan hilekar ve kurnaz olduğunu anlatıyormuş. Söylediğine göre düşmanları onu alt edemezmiş. Çünkü onlardan kurtulacak bir sürü oyun ve hile biliyormuş. Kedi birazda utanarak “Ben fazla oyun bilmem ki.” Demiş. “Düşmanlarımın elinden kurtulmak için tek bir yol bilirim. O da kaçmaktır.
Tilki: “Kedi kardeş.” Demiş. “Ben her tehlike karşısında başımın çaresine bakabilirim. Ama senin durumuna üzülüyorum. Korkarım bir gün seni çabuk altedecek.” Az sonra bir sürü Tazının bağrışmalarını duymuşlar. Bir avcı topluluğuna ait bu köpekler bütün hızlarıyla kendilerine doğru koşuyormuş. Kedi hemen yanındaki ağacın dallarına sıçrayarak üstteki bir yaprak kümesinin içine saklanmış. Tilki ise acaba şu hileyi mi yapsam yoksa bu hileyi mi diye düşünmeye başlamış. Çünkü o kadar hile biliyormuş ki hangisini uygulamasının doğru olacağına bir türlü karar veremiyormuş. Tam birisini uygulayacakmış ki tazılar etrafını çevirip tilkinin işini bitirmişler.