Bir Müslümanın kimliğinin en önemli parçası Allah Teâlâ’ya iman olduğu kadar onunla bağını korumasıdır. Bu en büyük enerji kaynağıdır onun için. Dua sürekli Allah ile olmaktır. Dua, takvanın, murakabenin, muhasebenin görünen yüzüdür. Dua kanaviçe gibi örmektir yüreği. Beslemektir sürekli kalbi. Vücut iklimini düzene koymak, mesut ve bahtiyar kılmaktır. Gül yaprağı kadar nazik ve narin, o rengarenk yaprakların üstünde yuvarlanan şebnemler kadar diriltici özler taşıyan, seherlerde oluşan çiğleri kadar gönülleri sulayan bir harika bengisuyun da üsaresi bir iksirdir.
Dua, Allah(cc.) a yalvarma, yakarma, maddi manevi dilekte bulunmadır. Artık naz ve niyazın zirvelerinde kanat çırparak yüreği yere serme, tevazu ve mahviyetten kendinden geçmedir. Dua kulluğun anlamıdır. Kelimenin kökünde bir acizin istemesi vardır. Bir âcizin mutlaka bir kadirden istemesi. Yani her şeye güç yetirenden dilenme, hem de boyun bükerek, tezellül ile. Kulluk ile Rab’lık ilişkisinin en güzel ortaya çıkışıdır dua. Bu yüzdendir ki dua, ibadetin özüdür, iliğidir.
O yüzden kullarını en güzel kıvamda yaratan Rabbimiz, onu kapasitesinin zirvelerine yüceltmek için Kur’an gibi muhteşem kitabında ve gereken her şeyi öğrettiği Habibinin sünnetinde inananları dua etmeye davet etmiş ve bu konuda bol bol örnekler vermiştir:
Sevgili Peygamberimiz Efendimiz (sav) de dua ibadetini ne güzel anlatmıştır: