Yönetmen Zeki Demirkubuz: “İdeal iyiliğin yolu kötülüğü anlamaktan geçiyor”
-Önceki filmleriniz de de karanlık vardı. Sokaktaki yüzlerce insandan birini alıyor ve derinlerinde yeşeren karanlığa tutuyordunuz vizörü. Bu karanlık merakı neden?
-Yoksa iyilik anlatılmaya, gösterilmeye kalkıldığında “sıkıcı” bir şeye mi dönüşüyor?
-İtiraf dediğimiz şeyle itibarın iade edilmesi mi kastettiğiniz? Yani yaptığı eylemin sorumluluğunu bu dünyada ve şimdi üstlenebilmeyi, işlediği kötülüğün sorumluluğunu alabilecek güçte bir vicdanın bir bilincin oluşması mı?
-Yine de iyiliği pek duyumsamıyor oluşumuzun nedeni iyiliğin daha genel, kötülüğün daha istisna olduğunun bir delili değil mi?
-Kötülük ,adli makamların meselesi olmayacak kadar ciddi diyorsunuz…
-Önceki filmlerinizin-Masumiyet’in ve Üçüncü Sayfa'nın mesela, tiplemeleri daha alacalıydı. Adli anlamda suçlu idiler ama bir yerde masumdular da. Musa ise hayata karşı o kadar “kayıtsız” ki hiçbir sabıkası olmamasına rağmen çok negatif bir elektrik veriyor. Musa'nın, adaleti bile zor durumda bırakan kayıtsızlığını nereye oturtmalıyız bu anlama çabasında?
-Garip bir şey, bizi çepeçevre saran şeyleri Musa, ruhundaki boşlukla anlamsız kılıyor...Ama aynı sonuç dünyanın bir konaklama yeri olduğunu bilen bir Sufi'nin ruh doluluğu nedeniyle de söz konusu olabilir. O da müthiş bir teslimiyetle ''neylerse güzel eyler'' deyip boyun eğerek anlamsız kılabilir ihaneti ve adalet sisteminin çabasını.
-Yazgı esinlendiği eseri, “Yabancı” yı aşan kimi unsurlara sahip. A. Camus kahramanına cinayeti işletiyor, kahramanın sorgulamalarının mesnedi bizzat kendi eylemi oluyordu. Yazgı'nın kahramanı Musa ise suç işlemediği halde suçu reddetmeyerek durumu daha da zorlaştırıyor.
-Camus 'nün romanındaki kahraman sonra doğru, “anladım ki dışarıda bir hafta kalan biri hapishanede bir ömür geçirebilir, yaşadığı anları saniyelerine ayırır, onları tekrar yaşar tekrar üretir hiç canı sıkılmaz” gibi bir yere varıyordu. Yani hayatın her aptal anı bile değerlidir gibi hayat adına umut içeren bir mesaj vardı romanda. “Yazgı” nın kahramanı için ise hapishane böyle bir deneyim olmuyor. Umuda yeşil ışık yakmıyorsun.
-Yazgı'nın kahramanı Musa, kimilerince, yaşadığımız coğrafya itibariyle fazla “modern” ve fazlasıyla trajik bulundu. Gerçekten de her şeye rağmen inanca, geleneklere dair bir takım ritüellerin olduğu bir toplumda bu kadar sevgisiz ve bu kadar yalnız kalmış birinin olması mümkün mü?
-Fakat bu kişilik özelliklerini deklare etmek için karakterlerinizi genelde bir sınıfın insanlarından seçiyorsunuz, Umursamayan, tutunamayan ve maddi anlamda da zayıf olan karakterleriniz var çoğunlukla...
-Evet üretim ilişkilerine ve trendlere teslim olmayan bir sinemanız var. Mevcut ortamda nereye konumlandırıyorsunuz, kendinizi, sinemanızı?
Nihal Bengisu Karaca. Aksiyon. 17-23 Kasım, 2001.