Poltergeist - Kişisel Depresyon Anları
Posted on 17 Kasım 2015 18 Kasım 2015 by Resül Efe
1982 Tobe Hooper imzalı filmin yeniden çevrimi olan Poltergeist ilki ile kıyaslandığında elbetteki ilk filmin yerini tutmuyor. Bununla bilikte daha fazla görsel tatmin beklerken karşılaşamamış olmam beni büyük bir hayal kırıklığına uğrattı. Birde filmin yönetmeni City Of Ember‘dan tanıdığımız Gil Kenan olunca biraz daha hayal kırıklığına uğradım. Aslında bu film içinde eksik kalmış demiştim ama yönetmenin oradaki görselliğini görünce sanki bir sonrakinde daha iyi işler çıkartırmış gibi düşünmeye başlamıştım. Ama Gil Kenan’da kumaşını belli etmiş oldu.
İlk filmin teknolojisini düşünürsek bu filmin çok daha iyi olması gerekirdi ama o dönemin makyaj ve dekoruna yetişememiş. Filmin anlatım dili de oldukça basitti. İlk filmin üzerine hikaye bağlamında da pek bir şey konulmamış film karşımıza sıradan bir uyarlama olarak çıkmış. İlk filmden kendini ayıran hiç bir unsur göremedim ben.
Filmin bu sakinliğine oyuncularda uymuş ekstra varlık gösterememişler. Oyunculuklar düzdü. Küçük kızımız rolünün hakkını vermişti bence. Onun haricinde filmde ne korku ne gerilim unsuru vardı. Yani ilki neyse sonuncusu da aynı mantıkla aynı yıl seviyesine göre çekilmiş.
Bowen çifti üç çocuğu ile birlikte yeni bir eve taşınırlar. Ev büyük ama ucuzdur. Evin en küçük kızı eve geldiklerinden itibaren bir hayal arkadaşı edinir. Derken evde tuhaf şeyler olmaya başlar. Aralarında sorunları olan çift bu olayları çocuklarının uyum sorunu olarak yorumlar ama ilerleyen zamanlarda iş çığırından çıkar. Derken küçük kızları birden ortadan kaybolur ve televizyonun içerisinden onlara seslenmeye başlar.
Bunun üzerine çift eve bir medyum çağırır ve yardım ister. Yapılana araştırmalar sonucunda evlerinin bulunduğu sitenin mezarlık üzerine kurulduğu ve bu evinde bir geçiş kapısı olduğunu öğrenirler. Tabi küçük kızı kurtarmak için uğraşmaya başlarlar. Ancak karşılarındaki varlıklarda çok güçlüdür.
Son olarak ben derim ki gidin, 1982 yapımı filmin güzel bir kopyasını edinin onu izleyin. 2015 versiyonu sadece bu eski filmin ekmeğini yemek için yapılmış. Başka bir amacı yok.
Senaryo: David Lindsay-Abaire, Steven Spielberg (1982), Michael Grais (1982), Mark Victor (1982)
Rosemarie DeWitt …
Saxon Sharbino …
Kyle Catlett …
Kennedi Clements …
Posted in 2015, ABD Sineması, Doğa, Gerilim, Gizem, İzlediklerim, Korku, Korku Filmleri, Psikolojik, ŞiddetTagged David Lindsay-Abaire, Gil Kenan, Kennedi Clements, Kyle Catlett, Mark Victor, Michael Grais, Rosemarie DeWitt, Sam Rockwell, Saxon Sharbino, Steven Spielberg
Previous Post İlhami Algör – Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku