Anne oldum ama hala bir eşim!
Doğum sonrasında yaşanan zor günler çoğu zaman hayatta başka rollerimiz olduğunu bize unutturuyor. Panik yok! Her şey yoluna girecek ama bunun için biraz çabalamanız gerekecek...
Anne olalı on sekiz ay oldu. Ekin Mey ile yeni bir dünyam var artık. Ben anne olmanın paniğini tüm şiddetiyle yaşadım. Uykusuz aylar geçirdim, yoruldum, hassaslaştım, sinirlendim, “o sadece benim” dedim… Kocam tüm bu zor günlerde bana anlayış gösterdi, isteklerimi yerine getirdi elinden geldiğince. Kırıldığı zamanlar oldu ama delilik halime(!) uyum göstermeye çalıştı. Sonra taşlar yerine oturmaya başladı hayatımızda. Dışarıda da bir hayat olduğunu hatırladım. Eşimle birlikte anne-baba kostümlerimizi çıkarıp, karı-koca kostümlerimizi giymeyi öğrendik. Hayat, çocukla birlikte hiç bitmeyecek bir öğrenme süreci artık… Evlenerek karı-koca olmayı öğrenen kadın ve erkek, çocuk sahibi olduktan sonra da anne-baba olmayı öğrenmeye başlıyor. Ama bu arada tutturulması gereken önemli bir denge var. Bu ikisi arasındaki ince çizgiyi doğru çizebilmek gerekli. Doğumdan sonra yaşanan panikle ilişkide bir gelgit yaşanması doğal bir süreç. Uzmanlar, özellikle bebek eve geldikten sonraki ilk aylarda yaşanan bedensel yorgunluğun çoğu kadında, etkisini artırarak depresyona neden olabildiğini belirtiyorlar. Çoğu çift, bebekle birlikte gelen yeni sorumluluklarının, beklediklerinden fazla olduğunu söylüyor. Bu durum beden yorgunluğunu arttırırken, aynı zamanda ilişkinin yorulma süresini de hızlandırıyor. Sonuçta kadın da erkek de kendilerini yetersiz, önemsiz ve yalnız görmeye başlıyor. Anne-baba olmayı öğrenirken, eş olmayı unutmak! Hepimiz biliriz ki kadın hamile kalmasıyla birlikte anne oluyor, tartışmasız bunda hormonların da etkisi büyük. Erkek ise bebeği doğduktan aylar sonra bunun hazzını yaşamaya başlıyor ve baba olduğunu anlıyor. Anne olmak kadının bedeniyle birlikte ruhunu da değiştiriyor. Kadının kendini bebeğine adadığı, babanın ise bu keskin değişime ve tempoya ayak uydurmaya çalıştığı ara dönem karanlık bir kuyu gibi aslında. Kadın, anne olunca tüm dünyayı ve diğer herkesi bir yana koyuyor, bebeğini diğer yana. Ve yüzü hep bebeğine dönük oluyor. Büyük aşkla bağlanılan kocalar da her şeyle birlikte diğer tarafta kalıyor.
SİZ BİRBİRİNİZE AŞIKTINIZ
Erkekler ev dışındaki hayata daha çabuk adapte olurken, kadının varı yoğu bebek oluyor ve bence tehlike burada başlıyor. Tehlike derken aldatma gibi derinliği daha farklı bir konu değil burada bahsetmek istediğim. Anlatmaya çalıştığım, karşılıklı olarak, yaşanan güzel duyguların, sevginin, ilginin, aşkın unutulma tehlikesi. Bu virajı alamazsanız araba bariyerlere toslayabiliyor. Ebeveyn olduktan sonra geçen sıkıntılı dönemde erkek kadına maksimum anlayış gösterip, destek olurken, kadının da erkeğin varlığını ve baba olduğunu reddetmemesi gerekiyor. Kişisel fikrim kadının bir parça daha fazla anlayışı hak ettiği yönünde elbette. Unutmayın, siz hala çiftsiniz. Siz birbirinize aşıktınız. Ne oldu da ilişkiniz bu hale geldi? Kadınlar, doğumun üzerinden aylar geçti ve hala evde saçlarınız tepede toplanmış, altınızda yamulmuş bir pijama, kaşlar uzamış, tırnaklar yenmiş mi dolaşıyorsunuz? Dolaşmayın! Bebeğin emmesi, maması, kakası, kusmuğu, banyosu, uykusu derken duş bile zor alıyorum mu diyorsunuz? Demeyin! Durun, kendinize gelin! Sizin, ona eskisi gibi olamasa da ne zaman ilgi göstereceğinizi merak eden bir kocanız var. Elinizden geleni yapın, karşınızda orada olduğu hatırlandığında size doğru kocaman adımlar atacak bir adam var.
Evlenerek karı-koca olmayı öğrenen kadın ve erkek, çocuk sahibi olduktan sonra da anne-baba olmayı öğrenmeye başlıyor. Ama bu arada tutturulması gereken önemli bir denge var.
Ağlayan bir bebeğin yanında romantik anlar yaşamak zor, evet! Bebeğinizi güvendiğiniz birine emanet edin. Anneanne, babaanne bu işler için biçilmiş kaftan. Korkmayın, çocuğunuz sizden ayrı geçireceği 3-4 saatte kahrolmayacak. Siz eşinizle evin dışına çıkın, yiyin, için, eğlenin. Bebekten başka konulardan konuşun... Birbirinize aşık olduğunuzu hatırlayın, gülümseyin. Bebeğinizin birbirini seven, mutlu bir anne-babaya her şeyden çok ihtiyacı olduğunu unutmayın! Mutsuz ebeveynler tarafından yetiştirilen bebeklerin geç konuştuklarını, motor gelişimini yaşıtlarına göre daha geç dönemlerde tamamlayabildiklerini ve yaşamın ilerleyen yıllarında özellikle sosyal ortamlarda özgüven sorunu yaşadıklarını aklınızdan çıkarmayın. Ben öyle yapıyorum... Mutluyum!