Doğu Hint minyatür okulu, PALA MİNYATÜR OKULU olarak da bilinir, bugünkü Bihar ve Bengal bölgelerinde 11. ve 12. yüzyıllarda (Pala hanedanı döneminde) yaygınlık kazanan minyatür üslubu. O çağda kumaş ya da duvar yüzeyleri üstüne minyatür yapılması bilindiği halde, bu okulda geleneksel yöntemden uzaklaşılmayarak minyatürler yalnızca palmiye yaprağı üstüne yapılmış, konular da Buda’nın yaşamı ve Budacı tanrılarla sınırlı kalmıştır.
12. yüzyıl sonlarında Doğu Hindistan’ın Müslümanların eline geçmesinden sonra yok olan bu üslup Nepal’de pek çok özelliğini koruyarak sürdü. Okulun etkisi Tibet’te, daha az olarak da Myanmar’da (Birmanya) görüldü. Hatta bu etkinin Seylan (bugün Sri Lanka) ve Cava’da yayıldığı da söylenebilir. Etkilerinin bu kadar geniş bir alana yayılmasının bir nedeni olarak Doğu Hindistan’daki büyük Budacı merkezleri ziyaret eden hacıların ülkelerine dönerken yanlarında minyatürler ya da küçük tunç heykelcikler getirmeleri gösterilebilir.
Minyatürler çoğunlukla Budacılığın geç dönemlerinde ortaya çıkan çok -sayıdaki tanrıyı betimlemekte ve tanrıların anılmasına yardımcı olmak üzere kullanılmaktaydı. Aynca o dönemde üretilen taş ya da tunç ikonlarda uygulanan katı ikonografik kurallara da uyulması zorunluydu.
Palmiye yapraklan dar olduğu için minyatürlerinin boyutları da buna bağlı olarak 6-8 cm’yi geçmez. Yapraklar önce ciltlenir gibi birbirine bağlanmış, sonra bunlar boyalı ahşap kapaklar arasına yerleştirilmiştir.
Doğu ilinin en önemli ürünü olan kakao 1879’da Fernando Po’dan (Bioko) getirtilmiştir. Öteki önemli ürünler turunçgiller, palmiye yağı, mısır, manyok, gölevez ve muzdur. Birim Havzasında bulunan Akwatia, Gana’nın en önemli elmas üretim gürlerin önce siyah ya da kırmızı boyayla dış çizgileri çizilmiş, daha sonra kırmızı, mavi, yeşil, sarı renklerle içleri doldurulmuş, yer yer de beyaz lekeler konmuştur. Kompozisyonlar basittir ve belli belirsiz bir hacimlendirme söz konusudur.