Kadir KESKİN - RAHMETLİ EŞİNİN TÜLBENTİNİ HERGÜN KOKLAYARAK GÖZ YAŞIYLA ISLATAN ARKADAŞIM - Manisa Aksiyon Haber
Tarih: 09-02-2018 06:07:00
Geçen hafta evimden çıktım, çarşıya gitmek üzere dolmuş durağına vardığımda, cami cemaatinden ben yaşta bir arkadaşımla karşılaştım.. Selamlaşıp hoş beşten sonra, sordum: “hayrola nereye hacım?” “ Perşembe pazarına gidiyorum.” dedi. “ Perşembe pazarı size çok uzak, neden pazartesi pazarına gitmiyorsun?” dediğimde, “ Ben hep pazartesi pazarına gidiyorum. Ancak, perşembe pazarından gül fidanı alıp eşimin mezarına dikeceğim. Daha önce diktiğim gül kurumuş.” dedi. İçimden diyecektim ki “ Hiç sağlığında rahmetliye bir gül alıp da hediye ettin mi?” ama cesaret edemedim, belki yanlış anlar, diye. Ama yine de kendisine “ Nasıl ikinci eşinde inşallah bir sıkıntı yaşamıyorsundur?” dediğimde, hemen yüz şekli birden değişti ve : “ Karıştırma be hocam!” dedi. Ben de “Bir art niyetle sormadım çok özür dilerim” dediğimde, biraz sonra kendisi açılmaya başladı. “ Hocam olmuyor, olmuyor, olmuyor. Hiç bir şey eskisi gibi olmuyor. Çocukların, torunların ayağı evden kesildi. Haydi onlar da bir tarafa, evlerinde gidip görüyorum. Bu ikinci eşimin beyi belediye çöpçüsü imiş. Katiyetle küçük görmüyorum meslek, meslektir. Her meslek benim yanımda değerlidir. Anlatmak istediğim çöpçünün hayat standardı bellidir. Ben ise teknisyenim, emekliyim. Beş katlı çift daireli evim var, maaşım var, kira gelirlerim ise iki üç maaş tutuyor. Yediğimiz önümüzde, yemediğimiz arkamızda. Aldığımız parayı yiyemiyoruz. Geçenlerde söylemesi ayıp benden tavuk istedi. Gittim marketten en güzel markanın organik tavuğunu aldım. Sofra kuruldu, ilk kaşıkları aldık. Tam o anda ' Diğer kocamın aldıkları tavuklar daha lezzetliydi' demesin mi? Çorba kaşığı ağzımda kaldı. dahasını anlatmama lüzum varmı hocam? Senin analayacağın evde her zaman rahmetli hocanın ikinci eşiyle yaşadığı sıkıntıları biz de yaşıyoruz. Biliyorsun Nasrettin Hoca ile ikinci eşi yatağa girmişler, başlamış eşi: ' Benim efendi şöyleydi, benim efendi böyleydi.' eski kocasını meth etmeye başlamış. Kıskançlık damarı kabaran Nasrettin hoca, eşine bir omuz vurarak hanımını yataktan aşağı düşürmüş. 'Ne oldu bey!' dediğinde hoca: ' ne olacak senin efendi , bizim hanım olduk dört kişi. Dört kişi iki kişilik yatağa sığar mı? Birimiz yatağı terketmesi gerekiyordu o da sen oldun.' velhasıl hocam hergün Nasrettin hocanıın ikinci eşiyle olan dırdırını biz de yaşıyoruz. Birgün birbirimize bir omuz vuracağız ama o mu vurur, yoksa ben mi? sabırla bekliyorum ve omuz vurmamak için sabrediyorum." "Tamam tamam anlaşıldı hacım " diyerek konuyu kapatmak istedim. Bu defa arkadaşım kapatmak istemiyordu. Çarşıya kadar sıkıntılarını anlatmaya devam etti. Belli ki sıkıntılarını anlatarak rahatlamak istiyordu. Ben de iyi bir dinleyici olarak dinlemeye devam ederek kısmen olsa biraz rahatlattım.
Yine Manisa'da oldukça fakir ve dar gelirli bir adamın karısı olarak hayatlarını devam ettiren bir bayan, trafik kazasında kocasını kaybedince kendisine talip olan maddi durumu iyi bir beyle evlenir. Yıllar süren evliliğinden sonra ikinci beyi de ölür. Bu hanım kocasının ölümünün hemen haftasında mevlit okutur. Mevlide gelenler sanırlar ki yeni ölen kocası için mevlit okutuyor. Mevlit sonunda yapılan duada ikinci koasının değil de birinci kocasının ismi geçince davetliler hayretle sorarlar " Hayrola..... hanım bu neyi nesi?" dediklerinde, " Bu benim içimdeki ukdeydi, onu çok seviyordum, İkinci kocama da daha sonra okutacağım" cevabını verir. " İlk göz ağrısı " denen şey herhalde bu olsa gerek.
Bu hoş sohbetlerin anlatıldığı bir toplumda hanımı ölen ve ikinci evliliğini yapan bir arkadaşımıza hep beraber sorduk. Dedik ki: " Herhalde ikinci evliliğinde mutlu olan sadece sensin" dediğimizde, arkadaşımız burnunda solurcasına " Hı ..Hı.. siz öyle bilin" demesin mi? Baktık ki o arkadaşımızın da kendine göne sıkıntıları var ve konuyu fazla deşmedik. Ama arkadaş şunu ekledi. " Hiç olmazsa benim çocuklarımın ayakları evimden kesilmedi" diyerek mutlu olduğunu ifade etti.
"Bir kimse din kardeşini sevdiği zaman, kendisini sevdiğini ona bildirsin." buyuran bir peygamebirimiz ve güler yüzü, güzel bir sözü sadaka olarak kabul eden bir dinimiz var iken, neden sevgimizi, en çok ihtiyaç duyduğumuz anlarda yüzümüze söylemiyoruz da öldükten sonra kabir süslemisiyle ve her hafta kabir ziyaretlerinde döktüğümüz göz yaşları ile ifade etmeye çalıyoruz? Allah aşkına bana bunun bir cevabını verin. Eşini kaybeden bir arkadaşım her gün eşinin tülbentini koklayarak göz yaşı ile ıslattığını bizzat bana itiraf etti. Ölen eşinin hiç bir eşyasını yıkatmayarak her gün onları koklayarak hasret giderdiğini söyledi. Acaba kuru tülbendi kokladığı kadar canlı iken sağlığında eşini böyle candan göz yaşı ile kokladı mı? Sanmıyorum.
Gelin sevgimizi, sevdiklerimize toprak üstünde iken yüzlerine ifade edelim. Toprak altına girdikten sonra sözlerimizin ve akıttığımız göz yaşları, ne kendimizin, ne de kaybettiğimizin yarasına bir merhem olmuyor. ( Yazımı okuyan bayan kardeşlerim, bu yazımı lütfen eşleriyle paylaşsınlar)
"BENİM ALLAH' MİNNET BORCUM YOK( !)"