Arjantin’deki psikanaliz sevgisi mahpushanelere kadar doluyor
Freudcu psikanaliz Arjantin’de o kadar seviliyor ki mahpuslar bile her hafta gidiyor — Olivia Goldhill
Freudcu psikanaliz Arjantin’de çok revaçta. Kişi başına düşen en yüksek psikolog sayısına sahip olan bu ülkede psikanaliz çocukların tedavisinde standart bir seçenek. O yüzden hapishanelerdeki mahkumların da haftada bir Freudcu psikanaliz almaları anlamlı.
En azından Buenos Aires’teki hapishanelerden birinde, psikolog ve araştırmacı Alicia Iacuzzi’nin 30 yıldır yönettiği programda bu yapılıyor. Mahpuslara yönelik diğer mental sağlık hizmetleri daha Lacancı bir yaklaşıma sahip, Fransız psikanalist ve psikiyatrist Jacques Lacan’ın çalışmalarına dayanmakta, ama Iacuzzi hapishane terapisinde en iyi ilkeleri Freud’un sağladığına inanıyor.
“Lacan bilinçdışı zihnin dil gibi yapılandığını yazar,” diyor. “Ama burada [hapishanede]karşılaştığım dertlerin çoğu dil öncesine ait ve Lacancı kuram onları izah etmeye yetmiyor.” Bilişsel ve davranışsal terapiler hastanın eylem tarzını değiştirebilse de Freudcu psikanaliz, bilinçdışındaki gizli hisleri pompalayarak daha derin sorunlara odaklanmaya yarıyor.
Iacuzzi terapi sırasında gardiyanların uzakta olduğundan emin oluyor, yoksa mahpuslar korunmasız hissedebilirler. Mahkumlarla hiç sorun yaşamadığını söylüyor.
“Hapishanelerdeki insanlar ömürleri boyunca ihmal edilmişler. Birden bir terapistin gelip onları dinlemesi, onlara bir konuşma alanı açması, onlara –ne ailelerinin ne de toplumun– kimsenin vermediği bir önem duyusu sağlıyor,” diyor.
Çalıştığı mahpusların çoğunun duygusal anlamda ihmal edildiğini ve birçoğunun sınırhattı [borderline] kişilik işaretleri gösterdiğini söylüyor.
“Duygusal ihmalkarlık ve terk edilme psişede izler bırakır,” diyor. “Hastaların çoğu terapide ağlarlar. Benim kadın olmamın da bununla çok ilgisi olduğunu düşünüyorum. Benim konumumda bir kadın olmanın daha başka dezavantajları olsa da onların ağlayamadıkları çocukluk acılarıyla bağlantı kurmalarına yardım eden bir annelik niteliğini getiriyor.”
Babalık da birçok mahpusun büyük bir meselesi, diye ekliyor. “Mahkumların birçoğu çocuklarını ve ailelerini babasız bırakmışlar,” diyor. Terapi yaparak onların babalığı düşünmelerine, hapishaneden de olsa babalık rollerini yerine getirmeyi değerlendirmelerine yardım ediyor.
Erkek hapishanesi Servicio Penitenciario 16’da 200 mahkum var, Iacuzzi burada hem bireysel hem de grup terapisi yapıyor. Her gün sabah 7’de gardiyanların grup terapi seanslarıyla işe başlıyor, bu seanslar gardiyanlardan birinin “Mahkumlara psikanaliz yapılıyorsa bana da yapılsın” diye yakınmasıyla başlamış. Mahpus grup terapisi sabah 8’den 9’a bir saat sürüyor, günün geri kalanında Iacuzzi ve meslektaşları hususi seanslar yapıyorlar. Iacuzzi’ye göre mahpusların yaklaşık %80’i terapi istiyor. Her birine haftalık seans vermeyi amaçlıyor; ama zaman zaman programı doluyor ve iki haftada bir randevu verebiliyor. Noel ve yılbaşında da açık muayenehaneler bulunabiliyor.
Iacuzzi mahpuslarla ilişki geliştirmeye önem verdiğini söylüyor, gelen talep kısmen bununla açıklanabilir.
“Hapishaneye kabul edilen herkesi alıyorum; böylece onlarla görüşebilmiş, onları en baştan tanıyabilmiş oluyorum,” diyor. “Ve her zaman ofisimde durmuyorum. Etrafta dolaşıp mahkumlarla, gardiyanlarla, doktorlarla konuşuyorum. Herkesin ofisimi ziyaret etmeyi düşünmesini böyle sağlıyorum.”
İnsani bir yaklaşım da yardımcı oluyor. “Mahkumların işlediği suçların ötesine bakmaya çalışıyoruz, onlarda sağlıklı olan yanlara odaklanmaya çalışıyoruz,” diyor.
Iacuzzi’ye göre uyguladığı program Arjantin’deki hapishanelerin çoğuna göre daha az bürokratik ve hükümet bu modeli pilot alarak Buenos Aires’teki diğer hapishanelere yaymayı düşünmekte.
Yazar: Felicitas Sanchez
« ÖncekiPsikanaliz ve Queer Teori	Sonraki » Psikanaliz bize aşkı öğret!	Yazar:
Bağlantılı Yazılar Yazar: Jülide Yapıcı26 Mayıs 2017	Psikanalistlerin mesleklerini önemli hale getirmek için verdikleri mücadele