365 GÜNLÜK: Tek kişi, cam kenarı
Gönderen Elife zaman: Pazar, Nisan 29, 2012
Dilek Afiyon Avci 29 Nisan 2012 10:09
Yolculuğun tatlı bir rüyasını anlatmışsınız...
Elife 29 Nisan 2012 14:45
Siz de sever misiniz yolculuğu?
Şehirler Arası Aşk 29 Nisan 2012 21:14
Ne kadar hoş anlatmışsın.
Tek kişi cam kenarı benim yerim :)
Çok severim uzun yolculukları helede özlediğine gidiyorsan.
Gidişde başka duygular dönüşte başka duygular.
Ve o yolculuklarda hiç bişey öğrenmesem bir sürü hikaye yazarım kafamda ve bir sürü anı biriktiririm aklımda.
O yolculuğun ardından o anılar bile yeter mutlu olmama.
Elife 29 Nisan 2012 21:30
Yanımda kimse olsun istemem. Sorular kendi zihnimde dönsün yanımdakine cevap olmasın.
Hava kararana kadar kitap okurum. Gece çöktü mü yakmam lambamı. Geçtiğimiz şehirlerin, köylerin hikayelerini demlerim zihnimde. Gecenin bir yarısı yanan tek ışığa bakar dertten mi sevdadan mı uyumadığını düşünürüm.
Velhasıl severim yolu, yol hikayelerini, yoldaki hikayeleri
KeleBek MisâLi ... 30 Nisan 2012 00:06
Cok guzel anlatmisin yolculugun o garip halini ..
Ben yolculugu sevmem zira yolculuk sonrasi
hep ayrilik vardir benim icin, hangi kosesinden tutup anlatsam ki ..
Gurbet demem yeterli sanirim ..
Elife 30 Nisan 2012 00:33
Yollar hep ayıracak değil ya.
Güzel geçsin gecen