Tarih: 27.5.2017 17:54:38 / 894okunma / yorum
Millet olmanın ifadesi, ortak milli kültür değerlerine sahip olmaktır. Dinimiz, dilimiz, tarihimiz, musikimiz ve mimarimiz, üzerinde yaşadığımıız ana kucağı kadar sıcak anadolu coğrafyasını vatan haline getiren milli kültür unsurlarıdır. Millet olma şuuru, milleti millet yapan bu mefhumlara sahip çıkıp, geçmişle gelecek arasındaki köprüyü daima sağlam ve mamur tutarak muhafaza edebilir. Aksi takdirde bizleri (Türk Milleti´ni) bir arada tutan harçlar (değerler) zayıflar ve birbirimize yabancılaşırız.
Devlet hayatında, dolayısıyla devleti yaşatan insan hayatında da bilenler ve ders çıkaranlar için daima üç(3) bölüm vardır. Onlar; dün, bugün ve yarın/yarınlardır. Bunların içinde en önemlisi "BUGÜNDÜR." İyi değerlendirilmesi icabeder. Çünki, yarın gelmemiştir. Öyleyse, yarınla ilgili tedbiri bugünden almak yani hazırlıklı olmak gerekir. Bunun içinde; yarına dair alınan tedbirin sağlam olabilmesi için yapılması gereken tek şey, "DÜN´Ü" iyi değerlendirip, ondan iyi ders çıkarmaktır. Zira, dün yaşanmıştır. El´de doğru-yanlış bilgi ve belge mevcuttur. Kolayca mukayese yapılıp, karar alınabilir. Bu sebeple, konumuz olan milli kültürümüzde, dünkü kültür hayatımızla bugünün mukayesesi çeşitli vesilelerle yapılır. Bu karşılaştırmalarda genellikle dünün ne kadar muteber, bugününse ne kadar yozlaşmış olduğundan dem vurulur. Peki nedir dünü muteber, özlenen bugünü ise yoz, şikayet edilen kılan.? Kanaatimizce dünden bugüne değişen milli kültür değerlerimizin algılanışıdır. Algılamadaki bu değişim, Türk Milleti´nin üslubunu da değiştirmiştir.!
Dini hayatımızda yaşanan karmaşa ve sıkıntılar bunun en güzel örneğidir. Türk´ün evliya ile müslüman olması onu Ahmed Yesevi, Hacı Bektaş Veli, Hacı Bayram Veli, Mevlana ve Yunus Emre gibi nice gönül erlerinin imbiğinden süzülüp gelen bir anlayışa götürmüştür. Bu anlayışta insanlar Allah(c.c)´a kul, Resul-i Ekrem´e ümmet olmanın çabası içerisindedirler. Kendilerine şah damarından da yakın hissettikleri Yaradan´a korku ile değil, sevgiyle bağlıdırlar. " İki günü bir olan ziyandadır." ölçüsüyle dünya ve ahiret hayatına yönelik dengeli bir hayat üslubu benimseyip insanlara sevgi, şefkat ve hoşgörüyle yaklaşıp, cömertlikte yağmur, şefkat ve merhamette güneş, kusurları örtmede gece, tevazuda toprak gibi hareket ederler.
Bu anlayışta, insanların ihtiraslarının akıllarının sınırını geçmesine izin yoktur. Liyakat ve başarı takdir görür, marifet iltifata tabidir. İnsanlar, elde ettikleri başarılarda gösterdikleri gayretin etkisini bilirler ama tevfikin Allah(c.c)´dan olduğu gerçeği de onları benlik ve gurur gayyasına düşmekten alıkoyar. "Ben" deyince çoklukta (kesrette), "Biz" deyince teklikte (Vahdette) olduklarının şuurundadırlar. Bu insanlar için, ölçü ve üslup bunlardır. Bu ölçü ve üslupla ahenkli bir cemiyet hayatı teşekkületmiş ve yüzyıllarca, çok geniş bir coğrafyada bu ahenkli iklim hüküm sürmüştür.
Dünün insanı dil konusunda hassastır. Dünyanın en akıcı dili olan ve yaşadığı coğrafyada zenginleşen Türkçe´yi, onun en güzel ifade bulduğu yer olan İstanbul ağzıyla konuşur. Kendi edebiyatına, klasiklerine yabancı değldir. İnsanın süsünün yüz, yüzün süsünün göz, aklın süsünün dil, dilin süsünün söz olduğunu bilir ve aklının ürürnü olan sözcükleri güzel bir üslupla çevresine yansıtır. Doğru ve güzel Türkçe kullanmanın önemine vakıftır.
Dünün insanı, beşikte ninni, hayat yolunda şarkı, türkü, askerlike-okulda marş, kemal vadisinde ilahi olarak duyduğu milli musikinin terennümlerine aşinadır. O, musikiyi yaratan ve yaşatan felsefeyi bilir, musikinin yozlaşmasına karşı bilinçli olur ve milli musikisine sahip çıkar.
Dünün mimarisinde bir üslup vardır. "Mescitlerinizi mütevazi, şehirlerinizi mamur yapınız" ölçüsüyle inşaa edilen binaların, günümüzün sefertası mimarisi çok katlı yapılarıyla mukayesesi dahi yapılamaz.