dünyalıyız | gezi paylaşım sitesi | Luang Prapang
03.03.2015 (Vang Vieng -> Luang Prapang)
Saat 2’de çıkışımızı yapıp minibüsümüzü beklemeye başlıyoruz. Saat 2:45’te bindiğimiz minibüs ile hızlı bir yolculuk yapıp saat 6:45’te Luang Prabang’a varıyoruz. Otobüsten indiğimiz noktada diğer gezginler ile tuktuk pazarlığına giriyor ve 10’ar bin kip karşılığında şehir merkezine gitmek için anlaşıyoruz. Şehir merkezine iner inmez daha önceden haberleştiğimiz Fransız arkadaşımız Pierre ile buluşuyoruz.
Bizden birkaç gün önce Luang Prabang’a gelen arkadaşlarımız otellerin ve pansiyonların çok dolu ve pahalı olduğundan yakınıyor. Biz de onların tecrübelerinden faydalanıp kaldıklar otelde gecelik kişi başı 65bin kip (yaklaşık 21 lira) vererek yerleşiyoruz. Pierre ve Alex Vietnam’dan Laos’a geçerken yaşadıkları çileli yolda tanıştıkları İngiliz Edan ve Çinli sevgilisi Ice ile tanıştırıyorlar bizi. Otelin bahçesinde uzun süre muhabbet ediyoruz. Saat 21:30’da açlık sınırını aşıp Mekong Nehri kıyısında yer alan yakınlardaki bir restorana gidiyoruz.
Fiyatlar yüksek. Uygun bir şeyler yedikten sonra otelimize dönüyor ve bahçede muhabbet etmeye devam ediyoruz. Yarın motor kiralayacaklarını ve Kuang Si Şelaleleri’ne gideceklerini öğrenip onlara katılmaya karar veriyoruz.
04.03.2015 (Luang Prapang)
Sabah erkenden kalkıp Alex, Pierre, Ice ve Aidan ile birlikte bir motor kiralamak üzere otelle konuşuyoruz. Aslında daha önce gittiğimiz bir çok yerde motor kiralama fırsatımız olmuşsa da, çok yakın bir arkadaşımızın yakın bir zamanda motor kazası geçirmesinin de katmerlediği kaza yapma korkusu sebebiyle bu işe pek kalkışmamıştık. Ancak, buradaki arkadaşlarımızın desteği ve özellikle usta bir sürücü olan Pierre'in tüyoları ile motor kiralamaya zor da olsa karar veriyoruz. İşin kötü tarafı, tüm Asya ülkelerinde sudan ucuz olan motor kira ücreti, Luang Prabang’da çok yüksek. Bu nedenle otomatik olmayan manuel vitesli bir motor kiralamak zorunda kalıyoruz. Pierre ve Cenk bir süre ortadan kaybolup, alıştırma yapıyorlar. Biz de motorla nerelere gidebileceğimizle ilgili bir program yapıyoruz. İlk hedef, Kuang Si şelaleleri. 3 çift, motorlarımız ve elbet kasklarımızla düşüyoruz yollara…
Cenk ilk etapta adapte olmaya çalışıyor ve bir süre sonra gayet başarıyla işi kıvırıyor.
Yoldaki kalabalık ilgimizi çekince duruyoruz. Laoslu gençlere atış talimi yaptırıldığını görünce fotoğraf çekmek istiyorsak da askeri üniformalı görevliler gelip, buradan gitmemizi "rica ediyorlar". Biz de tekrar yolumuza dönüyoruz.
Yaklaşık 45 dakikalık bir yol sonrası motorları bırakıp, onlarca barbekücü arasından brini seçip, bir şeyler atıştırıyor ve nihayet meşhur şelale bölgesine giriyoruz (Giriş adam başı 20bin kip).
Girişten hemen sonra, zor durumdaki ayıların rehabilite edilmesi ve tekrar doğaya salınması için emek veren "Free the Bears" isimli örgütün ayı parkı ve irtibat ofisi ile karşılaşıyoruz.
Beş ayının, isimlerinin yazılı olduğu tabelalarla çevrili tellerin ardında olmasına ilk etapta anlam veremesek de, sonradan, bu ayıların bir süre sonra doğaya kazandırılmak üzere burada tutulduklarını anlıyoruz.
Hemen sonra başlayan şelaleli gölcükler turkuaz rengi sularıyla inanılmaz davetkar görünüyor doğrusu! Şöyle bir bakıp sular atıyoruz kendimizi! Su oldukça soğuk ama o kadar temiz ve güzel ki…
Bazıları ağaçlardan serin sulara atlarken, bazıları doğal jakuzilerde serinlemeyi tercih ediyor.
Şelalede duş almak ise sıcak havada bize ilaç gibi geliyor.
Biz de bu güzel suların tadını çıkarıp, yüzüyor daha sonra da şelaleyi izliyoruz.
Bir süre sonra yukarıdaki tepeye de çıkıldığını keşfedip başlıyoruz tırmanmaya… Ancak yukarıdan gelen Fransız bir çift, terliklerle burayı çıkmanın çok zor ve tehlikeli olduğunu söyleyince Alex ve Pierre geri dönmeye karar veriyorlar.
Biz ise gözümüzü karartıyoruz. Bir kaç önemsiz kayma ve düşmeden sonra yukarı tırmanmamız yarım saat sürüyor.
Yukarıdan etrafı seyrediyor, portakal rengi kıyafetleriyle Budist rahiplerle selamlaşıp, onların fotoğraflarını çekiyoruz.
Rahipler son derece konuşkanlar.
Biraz muhabbet ve dinlenme sonrası bu kadar yol bizi kesmemiş olacak ki, bir tabeladan 3 km uzakta bir mağara ve su kaynağı olduğunu okuyoruz. Tabana kuvvet deyip, başlıyoruz yürümeye. Yol öğle sıcağı ile birlikte tahminimizden çok daha uzun ve çileli geçiyor. 40 dakika sonra mağaraya nihayet ulaşıyoruz. Hem susamış, hem acıkmış olduğumuzdan kuş uçmaz, kervan geçmez bu yerde satıldığını gördüğümüz buz gibi içecek ve cipsleri gördüğümüzde bunu büyük bir coşku ile karşılıyoruz. Biraz dinlenip mağaraya dalıyoruz.
İlk etapta yüzümüze vuran serinlik bize çok iyi geliyor. Burada gezdiğimiz her mağara gibi içinde onlarca Buda heykelini görmek artık bizi şaşırtmıyor.
Mağaranın bazı bölümlerinde taşların üzerinde parıl parıl parlayan şeylerin bir tür mantar olduğunu konuşuyoruz. Ağır adım mağaranın sonuna kadar gidip gelmek yarım saatimizi alıyor. Dışarı çıktığımızda ise görevli bize, su kaynağının 2 dakika uzaklıkta olduğunu söylüyor. Bahsettiği gölet sıcak olmasa da, aşağıdaki şelalelerdeki su kadar soğuk değil. Manzarayı asıl tamamlayan şey ise etrafta uçuşan onlarca, rengarenk kelebek!
Bir kaç fotoğraf çekiyoruz dinlendirici manzarada, ancak çok da oyalanmak istemiyoruz, çünkü bizi saatlerdir bekleyen arkadaşlarımız artık sıkılmaya başlamıştır diye düşünüyoruz.
Dönüş yolu, artık yolun ne kadar süreceğini bildiğimizden olsa gerek daha az çileli geçiyor. Aşağıya inerken bir kaç kez popo üstü düşüyoruz. Buluşma yerine vardığımızda Alex ve Pierre'in olmadığını görüyoruz. Sıkılıp gitmiş olmalılar! O kadar tozlu ve terliyiz ki kendimizi serin sulara bırakmak en güzel ödül oluyor doğrusu! Bir süre daha yüzüp, oyalandıktan sonra motora atlayıp, ılık havayı yüzümüzde hissederek otelimize dönüyoruz.
Bir kaç saatlik dinlenmenin ardından tekrar buluşup, motorla bir şehir turu yapıyoruz. Merkezdeki tatlı Fransız restoranlarından birine girip güzel bir yemek yedikten sonra otele dönüp geceye bahçede devam ediyoruz. Bu arada yoldan geçen İranlı Oktay ve Ali ile Alman bir çift de bize katılıyor. Güzel muhabbet, gece çok geç vakte kadar devam ediyor.
05.03.2014 (Luang Prapang)
Sabah, şehir turu için uyanamayan Pierre dışında hepimiz hazırız! Önce hemen yanıbaşımızdaki kafeden aperatif bir şeyler yiyoruz. Tam öğle sıcağı, bir tuktukla anlaşıp ilk durağımız olan "Xieng Thong" Budist tapınağının yolunu tutuyoruz.
Bu tapınak 1559-1560 tarihleri arasında Lao kralı Setthathirath tarafından yaptırılmış. 1975 yılından itibaren ise kraliyet ailesi tarafından taç giyme törenleri gibi olaylar için de kullanılmaya başlanmış (Giriş 20bin kip).
Tapınak bahçesine girdiğimizde rengarenk çiçekleriyle canlı ağaçlar karşılıyor bizi. İçinde küçüklü büyüklü, farklı işlevleri olan tapınaklar kompleksini gezmeye başlıyoruz.
İlk dikkatimizi çeken parlak güneşin altında parıl parıl parlayan renkli camlardan yapılmış süslemeler oluyor.
"Sim" denilen ana tapınağın ise ağaç oymalı kapısında Buda'nın hayat öyküsü anlatılırken, tavanlarında ise Buda'nın öğretileri ve reenkarnasyon döngüsü işleniyor.
Ama bizi en çok etkileyen dış duvarlarda renkli cam mozaikler kullanılarak anlatılan Laos efsaneleri ve hayat ağacı tasviri oluyor.
Tapınağın bir başka dikkat çeken bölümü ise, kraliyet ailesinden ölen bir ferdin yakılma törenlerinde kullanılan, ejderha başlı, altın kaplama, süslü dev arabanın bulunduğu cenaze şapeli oluyor.
Şapeli ve arka duvarındaki onlarca Buda heykelini fotoğraflayıp, tapınaktan ayrılıyoruz.
Sonraki durağımız olan "Haw Kham”, yani kraliyet sarayına , Mekong Nehri boyunca yürüyerek varıyoruz (Giriş 30.000 Kip).
Girişte ayakkabılar çıkartılıyor ve üzerinizdeki her şeyi kapalı bir dolaba koymanız isteniyor. Burada hem kraliyet sarayının odalarını, hem de sarayda kullanılan objeleri görebilmek mümkün.
Ayrıca sarayın bahçesinde çok süslü bir tapınak, dans ve tiyatro gösterilerinin düzenlendiği bir tiyatro salonu, araba müzesi ve içindeki yüzlerce balığı besleyebildiğiniz bir de havuz bulunuyor.
Buradan çıkıp hemen karşısındaki "Phou Si (Chomsy Hill)”’e gidiyoruz. Burası tüm şehri izleyebileceğiniz bir tepe ve tepenin zirvesinde konuşlanmış bir Budist tapınağı. Çok dik olmayan 300 merdiven sonrası panoramik manzarayı seyre dalıyoruz.
Laos bayrağının dalgalandığı yerde sergilenen eski uçaksavarda vakit geçirip; buraya nasıl çıkardıklarıyla ilgili konuştuktan sonra aşağıya inmeye başlıyoruz. Önümüze küçüklü büyüklü başka tapınaklar ve Buda'nın ayak izinin olduğuna inanılan kutsal yerler çıkıyor.
Bu arada portakal renkli giysileri içinde bir çok Budist rahip de burada. İçlerinden biri bizimle konuşmaya başlıyor. Genç rahip 17 yaşında olduğunu, 11 yaşından beri manastırda yaşadığını, 1 yıl sonra üniversite eğitimi için manastırdan ayrılmayı düşündüğünü, “çevre bilimleri” ile ilgili eğitim almak istediğini anlatmaya başlıyor. Biz de bu konuşmaya istekli rahibe merak ettiğimiz soruları sormaya başlıyoruz. Manastırda hem dil, hem fen, hem de matematik gibi dersler gördüklerini söyleyen rahip; bize uymaları gereken temel kuralları sayıyor. Bu kurallardan; saç ve kaşları traş etmek, alkol ve madde kullanmamak, kadınlara dokunmamak, “kasaya” isimli Budist rahip kıyafeti dışında başka giysi giymemek gibi kurallara uymaya çalışmak; genç yaştaki insanlar için çok da kolay olmasa gerek!
Yaşına göre olgun olduğu izlenimi yaratan genç rahibe teşekkür edip, Mekong nehrini gün batımında yakalamak üzre hemen karşıdaki teknelerden biriyle anlaşıyoruz. 1 saatlik tekne turuna başlamadan önce açlıktan ölmemek için sandviç ve biralarımızı da hazır ediyoruz. Güneş yavaş yavaş batarken biz de manzaranın tadını çıkararak günün yorgunluğunu atıyoruz.
Tekne turu boyunca Laos'luları gözlemleme fırsatı buluyoruz. Kah yüzenler, kah piknik yapanlar, kah futbol oynayanlar..Herkes başka bir "alemde".
Hava kararmaya başlıyor ve biz de kalan son enerjimizle artık otele dönmeye karar veriyoruz.
Bir kaç saatlik dinlenme sonrası büyük gece pazarına gidip, yüzlerce ürün arasından herkes kendine göre alışverişini yapıyor. Özellikle “gizli savaş”ta atılan bombalardan tekrar üretilen metal objeler, rengarenk el işi çantalar, kağıttan şemsiyeler ilgimizi çekiyor.
Pazardan herkes kafasına göre yemek için bir şeyler alıyor. Sonra da içecek bir şeyler alıp, grupça son gecemizi geçirmek üzere otelin yolunu tutuyoruz. Yarın sabah erkenden Alex ve Pierre Vang Vieng'e, Aiden ve Ice ise Tayland'a geçecekleri için herkeste bir burukluk, son gecemizi geç vakitlere kadar sürdürüyoruz.
06.03.2015 (Luang Prabang)
Sabah geç kalkıyoruz. Hemen köşedeki kafeye gidip hem güzel bir kahvaltı yapıyor, hem de önümüzdeki günler için programımızı gözden geçiriyoruz. Buradan "Plain of Jars" denilen ve halen ne olduğu tam olarak açıklanamayan bölgeyi ziyaret edecek, sonra Kong Lo (Konglor) denilen Laos’un en büyük mağarasında motorlu kayıkla gezecek, oradan da Dörtbin adaları ziyaret edip, Kamboçya'ya geçeceğiz.
Bu sakin günümüz içinde yapmak istediğimiz bir başka şey ise; daha önce arkadaşlarımızın gidip de anlata anlata bitiremedikleri “Utopia" isimli mekana gitmek. Fotoğraf makinelerini alıp, ayaklarımız bizi nereye götürürse oraya gidiyoruz.
Bir kaç saatlik gezinti sonra, tam da acıktığımızı hissederken, “Utopia”yı buluyoruz. Şansımıza, Mekong manzaralı terasta 2 kişilik bir köşe var.
Üstelik bugün dolunay tepede! Kıpkırmızı başladığı yolculuğuna, yükseldikçe rengi açılarak devam ediyor.
Bu mekanı özel kılan hem güzel müzikleri, ve huzur veren ortamı, hem de tepeden nehre bakan güzel manzarası diye düşünerek; bu sakin günü, bu sakin mekanda noktalıyoruz. Dönüşte Vietnam'da tanıştığımız Belçikalı çiftle karşılaşıp, yaptığımız programın aynı olduğunu farkediyor, Phonsavan'da görüşmek üzere vedalaşıp, ayrılıyoruz. Ertesi sabah erken kalkmak istiyoruz. Çünkü Budist rahiplerin gün doğumundaki törenine katılmak niyetindeyiz, tabi o kadar erken kalkmayı başarabilirsek.
07.03.2015 (Luang Prabang)
Sabah 5 gibi kalkıp Budist rahiplerin sabah törenlerini yapacakları caddeye gidiyoruz.
Öğrendiğimize göre "Alms ceremony- Yardım(Sadaka/Zekat) seromonisi" denilen bu tören her sabah güneşin doğuşu ile başlıyor. 14. yüzyıldan, günümüze kadar süregelmiş bu adet halkın sabah erkenden kalkarak hazırladıkları pilav, meyve ya da atıştırmalıkları tek tek sıraya giren rahiplere ikram etmeleri esasına dayanıyor. Biz de yavaş yavaş kalabalıklaşan caddede rahipleri beklemeye başlıyoruz. Etrafta sıcak sıcak pilav, çikolata, bisküvi ya da meyve satan satıcılar turistlere ısrarla satış yapma çabasında. Saat 6. 30 gibi tapınaklarından gelen yaklaşık 200 kadar rahip, tek sıra halinde, ayakları çıplak, üstlerinde geleneksel kıyafetleri ile görünüyorlar.
Yerel halk ikramlarını verip, dua ederek onları uğurluyor.
Yerel halk dışında bazı turistler de bu geleneğe bizzat katılıyorlar.
Bu arada rahiplerin bazıları, ellerindeki yiyeceklerin bir kısmını sıraya girmiş, ellerinde sepetler olan çocuklara veriyorlar. Öğreniyoruz ki bu çocuklar fakir ailelerin çocukları ve rahiplerin verdikleri bu yiyecekleri evlerine götürmek için sıradalar.
Bu tören yaklaşık 1 saat kadar sürüyor. Biraz fotoğraf çekip, odamıza geri dönüyoruz.
Öğleden sonra Cenk, bozulan telefonunu yaptırmak için bir telefoncuya gidiyor. Çağla ise bugünkü programı yapmak üzere odada kalıyor. Hafta sonu olduğu için maalesef çok görmek istediğimiz savaş müzesi Uxo bugün kapalı. Biz de açık olduğunu teyit ettirip, Geleneksel Sanatlar ve Etnoloji Müzesine gidiyoruz.
Müze çok ufak ama Laos'da yaşayan azınlık grupların kıyafetleri ve yaşayışlarından kesitler çok muntazam bir şekilde sunuluyor. Özellikle bu etnik gruptakilerden Akhalar, Hmonglar, Tai Lueler ve Kmhmular ile ilgili ayrı bölümler yer alıyor. Çağla azınlık kadınlar ile yürütülen bir projeyle ilgili belgesele dalıyor.
Müzede ayrıca şirin bir kafe ve el sanatlarının satışının yapıldığı bir dükkan yer almakta. (Giriş: 30bin kip).
Buradan çıktıktan sonra çok aç olduğumuzu farkedip, hemen müzenin yanındaki büyük gece pazarında alıyoruz soluğu.
Burayı biraz daha gezip, bundan sonraki rotamızı yapmak üzere bir gezi acentesine gidiyoruz. Yaptığımız programa göre; yarın sabah erkenden "Plain of Jars" denilen arkeolojik alanı görmek için Phonsavan'a, sonra da Lao'nun en büyük mağaralarından biri Kong Lo mağarasına gitmeye karar veriyoruz. Biraz endişeliyiz; çünkü Laos'ta bir yeden bir yere gitmek o kadar meşakkatli , yorucu ve sürprizlere açık ki. Bakalım bu 2 güzergahı görmek için kaç saatimizi yollarda geçireceğiz diye düşünmeden edemiyoruz doğrusu. Biletimizi aldıktan sonra kafamız rahat, odamıza gidip, çantalarımızı toplamaya karar veriyoruz, çok erkenden yollara düşeceğiz, çok!
08.03.2015 (Luang Prapang– >Phonsavan)
Sabah, bir Laos klasiği olarak uzun süre bizi minibüse götürecek aracın gelmesini bekliyoruz. Sonra gelen moto- tuktukta ise hiç yer yok! Nasıl olacak diye düşünürken, tuktukun sürücüsü bizi koltuğuna çağırıyor. Adamı ortamıza alarak, tek kişilik sürücü koltuğunda, 3 kişi gitmek suretiyle terminale varıyoruz. Bizi Phonsavan'a götürecek minibüs tam bir külüstür ve tahmin edileceği gibi kliması da yok! Şimdi hapı yuttuk diye düşünürken, yola çıktıktan sonra ise gerçekten de bir mide hapı yutaydık iyiydi.
Sonraki (Phonsavan, Plain of Jars) gezi yazısı için tıklayınız
2 thoughts on “Luang Prapang”
24 Mart 2015 22:20
Facebook gruplarında gezinirken buldum sizleri… Müthiş bir yazı olmuş Devamını sabırsızlıkla bekliyorum… Kendinize çok iyi bakın! Bence kendinizinde içinde bulunduğu fotoğrafları sık kullanmalısınız…
dunyaliyiz.com dedi ki:
26 Mart 2015 05:08
Devamı geldi bile;) Önerinizi dikkate alacağız=)