Bugün benim doğum günüm 2 ~ İçimdeki Dört Mevsim
23:50 aile, bakış açısı, Çiçek Pasajı, doğum günü, Facebook, günlük hayat, hayallerimiz, hayat, hobi, Tekdüzelik 8 comments
Bir sene önce oturup size doğum günüm ve o güne ilişkin hislerimle ilgili bir yazı kaleme almış ve bu yazıyı blogumda paylaşmıştım. Merak edenler bu yazıyla aynı başlıklı yazıyı bulup okuyabilirler. Yine merak edenler merak buyurmasınlar çünkü aşağıda aynı yazıyı bazı satırlarını çıkararak (çok uzun bir yazıydı ve bu kadar uzun bir yazıyla sizleri sıkmak istemediğimden) tekrar yayınlıyorum. Bunun nedeni sanılmasın ki yazmış olduğum yazının yıllara meydan okuyabilme özelliğine sahip bir klasik olması, değil tabii, yıllar üstü klasik yazılar yazan büyük üstatlar gibi keşke olabilesem ama değilim ve bunun farkındayım. Benimkisi daha çok içinde bulunduğum mikro dünyanın geçen seneden bu yana pek değişmemesi. Bundan mutlu mu olmalıyım yoksa üzerinde kara kara düşünmeli miyim bilemiyorum. Geçen sene ki yazıma baktığımda benzer düşünceler içinde olduğumu fark ettim ve bu nedenle de kısaltarak sizlerle paylaşmakta bir sakınca görmedim. Yazının sonunda tekrar görüşmek üzere.
“Bugün benim doğumgünüm. 39 sene önce babam artık beklemeye ara verip tost yemeğe bir büfeye gittiği bir arada dünyaya merhaba demişim. Bir Salı günüymüş ve öğlene vaktine daha 50 dakika varmış. Halam babama haber verdiği zaman tostunun yarısında bile değilmiş. Ben aynı hataya düşmeyip oğlumun doğumunda eşimin elini tutuyordum. Yoksa yemeğimi yarıda bırakıp apar topar bir yere yetişmeye çalışmak kesinlikle beni kızdırırdı. Bir daha ki sefer olur mu olursa bu mucizevi olaya tanıklık eder miyim bilemiyorum ama ikinci çocuk olursa ve erkek olursa bildiğim birşey var: Ya 3 günlük iken sünnet ettirmeyeceğim ya da sünnet sırasında ben yanında olmayacağım. Ben bu kadar etkilendiğim ve çıkışta hemen ve üstelik bu yaşta ağlamaya başladığım başka bir durum yaşamadım.
Eskiden doğum günü bana çok önemli görünmezdi. Tamam tabii ki sembolik bir önemi bir anlamı vardı ama beni kimin aradığı, kimin aramadığı hiç ama hiç etkilemezdi. Arayanı da aramayanı da düzenlediğim buluşmalara çağırır, bol bol içki içip, deliler gibi eğlenirdim. Artık belki de böylesi buluşmalar düzenlemediğimden, belki artık yaşlanıyor olduğumdan aranmak neden bilmem çok istiyorum. Sorun şu ki bir kaç yakın arkadaşım ve aramaya kendini mecbur hisseden akrabalar dışında ne arayan var ne de soran (Ufak bir ekleme: Geçen sene bir kaç yakın arkadaşlarımın da büyük çoğunluğu aramayı unuttu).
Tüm hayatını kimseyi kırmama üzerine kurmuş ve bu uğurda aslında birçok kereler hem de hiç hak etmeyen insanları ve en başta da kendimi bir çok kereler kırmış biri olarak sanırım geride bıraktığım senelerin ne kadar işe yaradığını, kendimle ne kadar gurur duyacağım işler yaptığımı, kendimi ne kadar da çok sevdiğimi bana hatırlayacak telefonları bekleyip duruyorum. İyi olmak kolaydır, zor olan adil olmayı başlarabilmektir. Kendime ve hayata adil davranabildiğimi gösterecek telefonlar aslında beklediğim ama dediğim gibi ne arayan var ne de soran.
Mazeret mi? Hem de tonla, ne kadar istersen ... Zamanım tabii ki yok. Yoğunluk had safha da. Sorumluluk hemi de istemediğin kadar çok. Ahh biraz daha varlıklı olacaktım da beni görecektiniz ... Mazeret mi yoksa utancımı, tembelliğimi, üzüntümü bohçalayıp saklayan ya da saklamaya çalışan birer sis perdeleri mi?
Doğumgünlerim artık benim için tehlikeli olmaya başladılar çünkü dedim ya kendimi sorgulamaya başladığım günler haline dönüştüler. Sorgulama sonucunda ise ortaya çıkan ulaşılmayan hayaller ve vazgeçilen hobiler.
Doğumgünleri sanırım belli bir yaştan sonra artık yalnızca takvimden koparılan bir sayfadan öteye geçiyorlar. Bir durum değerlendirmesi ister istemez yapmaya başlıyorsun. Ben nerede olmak istiyordum sorusunun cevabı ile ben şu an neredeyim sorusunun cevabını ister istemez karşılaştırmaya başlıyorsun. Sonuç çoğu kere parlak çıkmıyor. Çünkü çocukken herşey, gençken de bir çok şey yapılabilir sanılıyor. Arkadaşlarım hala 35 yaşına girdiğim zaman onları götüreceğim Paris gezisini hatırlatıp duruyorlar. Unuttum, hatırlamıyorum diyorum ama aslında hem de çok net hatırlıyorum. Çiçek Pasajı’nda vermiştim bu sözü. Üstelik yazılı olarak ve imzalı olarak bu sözü vermiştim. Çok şükür ortada bu yazılı ve imzalı kağıt dolaşmıyor. Kimbilir kimdeydi ve kimbilir ne zaman annesi pantalonunu yıkamak için ceplerini boşalttıp çöpe atrmıştı. Oysaki bana o kadar yapılabilir geliyordu ki! Kazın ayağının öyle olmadığını gördüğünüzde de duvara toslamış gibi kala kalıyorsunuz. İster istemez başlıyorsunuz kendinizi suçlamaya. Suçlama hem de kendini suçlama kötü hem de çok kötü birşey. Hani içki gibi tüm kötülüklerin belki de ikinci anası. Nasıl ki bir insanı ve özellikle de kendimizi sevmekle başlayacaksa herşey ve tüm güzellikler, yok oluş da bir suçlama ile kendimi suçlama ile başlıyor. Doğumgünümde kendime verdiğim hediye işte bu: Tüm değerlendime boyunca ne olursa olsun, sonuç ne çıkarsa çıksın, kendimi suçlamayacağım.
Yolun yarısının hem de çok geride kalmış olması ve değerlendime sonucunun pek de parlak çıkmaması ve hatta hayalini kurduğum hayat için sürenin sürekli azalıyor olması beni zaman zaman üzüyor olsa da umutsuzluğa kapılmıyorum. Başarılı olduğum şeyler de hiç yok değil hani. Önemli olan değerlendirme sonrasında olumsuzların peşinde koşmak değil, olumlu noktalara tutunabilmek. Ben bu sene bunu yapmaya çalışıyorum. Arkadaşlarıma Paris gezisi sunamadım ama oğluma iyi bir eğitim sunmaya çalışıyorum. Profesyonel bir briç oyuncusu hala olamadım ama iyi bir kurs buldum. Bu hafta yine ve üstelik en alt seviyeden başlıyorum (hala devam ediyorum ve büyük keyif alıyorum. Bu sene 2.seneye de başladık. Devam edeceğim)
Kendime nice güzel yıllar diliyor ve doğumgünümü en içten dileklerimle kutluyorum... ”
Bu güzel dileklerime gönülden katılıyorum. Bir yıl daha iyisiyle kötüsüyle ve ne mutlu ki sizlerle beraber geçti. Hala blogumu tutmaya ve yazılar yazmaya devam ediyorum. Yorum gelmiyor olmasına rağmen pes etmiyorum. Bugün benim doğum günüm. Otuzlu yaşlarım artık geride kaldı. Yeni bir dönem artık başlıyor. Mutlu olmak için her şeye sahibim. Önemli olan mutlu olmayı benim istiyor olmam. Ben mutlu olmayı istiyorum ve dahası ve güzel olanı ben mutluyum çünkü bunu hak ettiğime inanıyorum. Dilerim bu sene benim için çok güzel yazılmıştır.
Oğlum bu sabah beni uyandırıp sana ne alacağız diye sordu. Hemen arkasından da sana alacağımız hediyeyi ben de sevmeliyim, bu nedenle oyuncak olsun dedi. Ben de kendisinden 40+ lego istedim. Tercihimi çok beğendi. 4+'lardan 40+'lara. Hayat durmuyor ve kimseyi beklemiyor. İyisi mi tadını çıkarmalı, daha da fazla zaman kaybetmeden. Oğlum bizim aile için Şaşkın Aile diyor. Nedeni ise evde birbirimize sürekli olarak yaptığımız süprizler ve sonrasındaki şaşırmalarımız. Dilerim güzel süprizler ailemiz de ve hayatlarımızda hep devam ederler ve biz şaşkın bir aile olmaya devam ederiz.
En içten sevgi ve saygılarımla ...
Koray 3 Ekim 2012 01:44
35 yaşına gelmiş bir insan olarak yazdıklarına tamamen katılıyorum.İnsan belli bir yaştan sonra geçen yıllarını nasıl tükettiğini sorgulamaya başlıyor ve bence hiç kimse hayallerine tamamen ulaşabildiğini düşünmüyor.Önemli olan hayallerinin peşinden koşmak değil onları kimlerde ve nerelerde bulabileceğini bilmek ve sen bunu çoktan bulmuşsun.Umarım bundan sonraki yaşlarında şaşkın ailen ile birlikte hak ettiğin bütün mutluluklar ve süprizler sizinle olur.
İçimdeki Dört Mevsim 3 Ekim 2012 03:51
Öncelikle değerli yorumun ve güzel dileklerin için çok teşekkürler.
Hayal ettiklerimizin hepsine keşke ulaşabilsek ama haklısın bu her zaman mümkün olmuyor. Aslında belki de önemli olan hayallerimize ulaşamasak bile aynaya baktığımızda, karşımızdaki ile göz göze gelip dahası bir süre bu şekil kalabilmek ve hatta gülümseyebilmek olmalı. Yani kendimizle barış içerisinde olabilmek yoksa gerisi zaten boş lakırtı.
Umarım mesajlarının devamı da gelir.
Nukhet 3 Ekim 2012 05:35
36 yaşını devirmek üzere olan biri olarak ben de mutluluğun beklentilerini kontrol altında tutabildiğin müddetçe hep yanında olduğunu öğrendim. Şimdilerde bunu deniyorum ve galiba başardım:) ve senin için eğer şartlarınız uygunsa en az 1 çocuk sahibi daha olmanı temenni ederim. Yeni yaşın sana iyi gelecek bundan eminim...
İçimdeki Dört Mevsim 3 Ekim 2012 07:49
Öncelikle değerli katkınız ve güzel dilekleriniz için çok teşekkürler.
Beklentilerinizi nasıl kontrol altına alabiliyorsunuz paylaşabilirseniz çok sevinirim. İşin en can alıcı kısmı zaten bu isteği kontrol altında tutabilmek. Gerçekten bilmek çok isterim.
2.çocuk bizim için zor bir karar. Bir süre daha düşünmeyi tercih ediyorum bu sıralar :)
Nukhet 3 Ekim 2012 09:06
kendinizi bu konuda denetleyebilmek hayatla alışverişinizle ilgili birazda yani sizin hayata yüklediğiniz anlam nedir? ben bir dönem evliliğimde bir takım sıkıntılar yaşadım geçmiş zaman kullanmak yersiz hala da zaman zaman herkes gibi yaşarım. tecrübelere de yani yaşanmış hayatlara da önem veririm. çevremde şunu gördüm ve uyguladım. karşınızdaki insanı olduğu gibi kabul edip değiştirmeye uğraşmazsanız, siz gibi ya da sizin düşündüğünüz gibi olmasına çalışmazsanız daha pozitif bakabiliyorsunuz. Çünkü bozmak ve ortadan kaldırmak çok kolay ve ilkel bir metod. Sizin zorluklara karşı manevra kabiliyetiniz, süspansiyonunuz iyi mi o önemli... Evet aynı bir araba gibi. Ben hep derim ki karı-koca aynı geminin tayfasıdır ne rakiptir ne de üstün... Bu tabii hayatın tamamı için mutluluk formülüne bir örnek olamaz. Ancak sonuçta hepimiz doğduğumuz gibi birgün öleceğiz. Beklentilerin yüksek oluşu, vardığınız hedefler ne olursa olsun hepimizin gideceği yer aynı... Dedemin bir lafı var hala kulaklarımda "huzuru yakalamak için gayret sarfetmelisin" der... Biz .... olunca mutlu olmayı .... olduğu halde ya da olmayınca neden mutlu olamadığımızın soru-cevabında aramaya çalışıyoruz. İçinizi her daim dingin tutmak yazıldığı kadar kolay değil biliyorum ama mutluluk bu mücadeleye değer hepimiz biliyoruz... umarım bir nebze kendimi anlatabilmişimdir. sevgiler,
İçimdeki Dört Mevsim 4 Ekim 2012 00:42
Öncelikle kırmayıp açıklamada bulunduğunuz için çok teşekkür ederim. Değerli yorumunuzu bir kaç kez okudum ve çok haklı olduğunuzu söyleyebilirim. Ama dedenizin lafına bayıldım :"huzuru yakalamak için gayret sarfetmelisin" Çok doğru. Bize gelmesini beklemeyip hem huzur ve hem de mutluluk için uğraş vermeliyiz. Aslında dinginlikte bu mücadeleyi gösterip göstermemenizde yatıyor. Gösterdiğiniz mücadele kadar dinginsiniz aslında. Gemi ve tayfa benzetmenizde çok yerindeydi. Aile içinde hep bir mücadele ve hep bir baskın olma çabası var ve bu aile içi, huzur ve mutluluğu olumsuz yönde (en azından bana göre)etkilemekte. Oysaki taraflar aynı gemideler. Amaç sakince yol almak olmalıyken nefsin devreye girmesi ne kadar da büyük bir şansızlık. Bir elmanın iki yarısı olun demiyorum, her şeye aynı bakın da demiyorum ama birbirinizi tamamlayın diyorum. Bir kez daha yorumunuz ve katkınız için çok teşekkürler. Yorumlarınızın umarım ki arkası gelir.
Berna 5 Ekim 2012 12:21
Geçen yıl yazdığın doğumgünü yazını çok net anımsadım tekrar okuyunca. Ama bu yazının başlığını görünce şaşırdım, tarih erken geldi bana, haklıymışım geçen yılki 18 ekimde yazılmış :)))
Sana harika geçecek 40'lı yıllar diliyorum, öyle güzel ve mutlu geçsin ki, 50'lerine "40'lı yıllarım ne güzel geçti" diyerek gir :)
Nice güzel yıllara... Doğumgünün kutlu olsun!
İçimdeki Dört Mevsim 8 Ekim 2012 02:13
Doğum günlerim her sene biraz daha geriye geliyor :)
Güzel dileklerin ve değerli yorumun için için çok teşekkürler :) Dilerim öyle olur :)