Yaşamak zor şey anne .
8.8/10 (2.286 Oy)
editörhanfendi Eroin Güncesi'ni inceledi.
@Heathenss·05 Şub 20:03·Kitabı okudu
Elinizde bu kitabı bulunduruyorsanız birinin en mahrem düşüncelerini, bir hayatın mahvoluş hikayesini de görmüş oluyorsunuz aslında. Bu kitap yıllarca aradığım ancak elime ulaştığı zaman okumamaya direndiğim bir kitap oldu ve bu sayede beni en çok etkileyen kitap olarakta baş sırada yerini aldı. Bir çoğunuz göre bu bir keş'in kitabı.. Ancak derine inersek bu bir sistem eleştirisi, bu 80 li 90 yılların Türkiye' sinin gerçeği.. Bu kitap daha hayatlarının baharında, doktor mühendis ya da öğretmen olabilecekken üretmekten bir yana dursun üremekten bile korkanların öyküsü. Bu kitap ailenin bir insanın karakterinin şekillenmesinde en etkili rolü olduğunun göstergesi ve daha nicesi... Kanat yaşasaydı şuan da annemin yaşlarında olacaktı, ama o bir tuvalette kendisine altın vuruş yaparak bu hayattan gitmeyi tercih etti. Çünkü tek tercih hakkı olarak elinde ölmek kalmıştı. Daha 10 yaşında ülkede darbenin olması,muş'lu bir aileden gelmesi ve uzun yıllar doğu da yaşamak durumunda kalması ancak ilgisiz anne ile babanın sadece baskılarını görmesi ve mahalledende bu şekilde nasibini alması.. Kanat'ın herşeye isyankar bakan tarafı işte tam bu noktada ortaya çıkmış. Sırf göğüsleri çıktığı için çok sevdiği bisikletini artık süremez olmuş, mahalledeki çocuklarla atıştığı için anneannesinden dayak yemiş.. Bunun gibi bir çok şey onun namaza başlamasına ardından da herşeyi sorgulamasına kadar uzanmış.. 17 yaşında İstanbulda üniversiteyi kazanması ona ÖZGÜR olduğunu düşündürtse de o aslında yapayalnız kalmış. Başarılı bir öğrenciyken çok zekanın vermiş olduğu bir lanet midir bilinmez H (eyç) denilen illetin eline düşmüş..
Yaşam iyice çığırından çıkmıştı. Pollyannalar bile intihar ediyor, ben hala yaşıyordum..
Hey millet, ben ölmeye karar verdim, niye biliyor musunuz, çünkü yaşım 27'ye geldi dayandı, benim gibiler daha fazla yaşamamalı. Allah korusun, ya ölmeye değil de üremeye karar verseydim! Neyse ki aklım hâlâ başımda, sahneye girmem gereken yeri ayarlayamadım ama çıkmam gereken yeri biliyorum. Kendinize iyi bakın, kötü alışkanlıklardan uzak durun..
Ve kitabın son satırları;
Hayal kurmak çamaşır suyu içmek kadar zor. Yazacak bir şeyim de kalmadığına göre... Evet, artık bitti, perde...
Herşeyden önce bu kitap bir itiraf. Bir yaşanmışlık yazını.. İbret alacağınız bir çok nokta var ki ben payıma düşeni aldığımı düşünüyorum. Hala bile zaman zaman rast gele bir sayfasını açıp okuyorum. Ve gözlerim hep şu satıra takılıyor.
' Ben galiba hayatım boyunca iki arada gidip geleceğim. Kornişteki perde gibi. Raydan çıkana dek.'