@guesswhosback·17 Tem 19:50·Kitabı okudu
Önyargı düşüncenin en büyük hastalığıdır.
Farklı iki gezegenin insanlarıydılar, o kadar farklıydılar ki birinin iltifatı diğerinin hakareti, birinin ilgisi diğerinin sıkıntısıydı.
Çıkarları için fırsat oluşturmaya çalışanlar sonunda mutlaka hırpalanırlardı! Hak etmişti ve hırpalanmıştı.
Keşke hep derinlerde kalsaydı.
Hissettiği üzüntü kızgınlığa dönüştü, kaçtığı ıstırapsa sorulması gereken hesaba. Nasıl göründüğünün ne önemi vardı? Evrimleşen bir ruh için önemi olmamalıydı!
Varlıkları şekilleriyle yargılayan biri nasıl hakiki insan olabilirdi! İstediği kadar güzel olsundu!
Bir varlığın kendi varoluş şekline duyduğu sancı en ağırıydı.
Kelimelerin ruhtaki fırtınaları dindirmesi için önce anlamlarını bedene indirmeleri gerekirdi.
Nedeni ne olursa olsun tek bir gerçek vardı, hayat ıstıraptı.
İnsan sevdiği birine duyduğu öfkeyi çevirmeye çalıştığında, altında ezileceği bir yük alırdı sanki sırtına.
Adaletsizlikle geçen bir hayat dayanılır gibi değildi!
Bedenin toprağa deneyimlerin evrene, ruhun Yüce’ye dönsün, unutma ancak bütünün tamamı kadar yalnız, her bir parçası kadar çoksun. Ruhun her daim anlamlarla var olsun.
Deneyim bilginin bedende aldığı hal, ruhta bıraktığı izdi.
Varlıkların halleri vardı ama halleri birbirinden bu kadar farklı olabilenlerin hangi halleri onların aslıydı? Bir şeyin nasıl aklın alamayacağı kadar itici olabilirken aynı zamanda aklı hayrete düşürecek kadar merak uyandırmaya meyilli olabilirdi?
Analiz edilmeyen duygular başıboş esen fırtınalardı, analiz edip fırtınayı anlamak, estiği kaynağı bulmak, fırtınayı dindirebilmenin tek şartıydı.
İnsan ruhunun fırtınasından nasıl saklanırdı?
Zihni düşüncesiz bırakabilmek için bedeni yormak gerekir.
Davranmadan önce düşünmüyorsak, ne kadar tehlikedeyiz anlamıyor musun?
Ama tesadüf yoktu ki her şey hayatın matematiği değil miydi?
Hızlı düşünme ancak kalıplar oluşturarak mümkün olabiliyordu, ve her kalıp bir önyargıya dönüşebiliyordu, hızlıca karar vermeye çalışırken kendi önyargı hapishanesinde kalabiliyorlardı insanlar
Yaşam, hayatın değerini bilmeyen organizmaların yaşamasına izin veriyordu.
Her teması bir krize dönüşen biri için temassızlık en iyi stratejiydi.
Mükemmelliği tetikleyen şey eksiklik duygusudur. Bu duygu, senin en büyük engelleyicin ya da kendi potansiyelini doldurmakta en büyük gücün olabilir.
Hayat hepimizden daha akıllı. Bize kendi potansiyelimize ulaşmamız için sürekli fırsat verir. Bazen verilen fırsatları görmez, bazen bu fırsatları görüp kaçırır, bazense bu fırsatlarla savaşırız, ama hayat vazgeçmez, biz vazgeçmediğimiz sürece..
Sevdiğin varlığın seni kendine, ‘’asla’’ layık görmemesi aşağılanmanın zirvesiydi.
Korkular daha kötüleriyle yüzleştiğimizde nasıl da etkisizleşiyorlardı.
Hayat kaçmaya çalışanlar için ağırdı. Durup yüzleşmek, kendin olmak için çaba göstermek gerekirse yeniden doğmak için yaşarken ölmek şarttı.
Tekamülde belli bir seviyeye ulaşabilmiş ve daha da ilerleyebilecek herkes gibi kendi korkusundan yeniden doğdu, deneyimleyerek, üzerine giderek, vazgeçmeyerek. Düşünerek, analiz ederek saplanıp kalmayarak, fark ederek. Ama doğumlar her zaman sancılıydı.
Su çok iyi bir iletkendir, içinde bilgiyi taşır, yeterince suyun içinde kalırsan sende var olan her şey suya geçer, su senden eksiltmez seninle bir olur, sense suyla çoğalırsın, suya doğan herkes suyla birdir, bu yüzden biz sualtında birbirimize isimlerimizi sormayız zaten su bize taşımıştır isimlerimizi.
İnsan organizması sorması gereken sorular yerine hep karşısındakinin duymasını istediği cevapların sorularına odaklanmaya eğimli.
Evren öyle güzel tasarlanmıştır ki varmak için çıktığımız yol, gitmek istediğimiz yer neresi olursa olsun, yola çıkma cesaretini gösterebilen ve kendine samimi olan herkesi özüne yaklaştırır.
Hata olarak algıladığımız şey algımızdaki zayıflıktır.
Kızmak kurban gibi hissedip pes etmek ya da karşındakini suçlamak yerine sakince analiz etmek zorundasın, bir şeyi neden istediğini, neden istemediğini ve ne istediğini, yani seçimlerini analiz edebildiğin kadar varoluşu anlayacaksın.
Evren merakla harekete geçer, düşünceyle genişler, korkuyla küçülür, analizle büyür, yargıyla son bulabilir, merak ettiğin her şey senin kim olacağına yön verir.
İçinde korkuya yuva olan her şey onu keşfetmesi gereken muhteşem bir deneyimden uzak tutabilirdi, korkularının üzerine gitmek tek çareydi! Ve kendi kendine söz verdi: Bir daha korku hissettiğinde asla saklanmayacak tam tersi hemen deneyime geçecekti! Çünkü sonu ne olursa olsun, böyle bir keşfin olasılığı her türlü riske değerdi, korkularla yaşanan anlar ancak saygısızca yağmalanmış bir hayata ait olabilirdi.
Senden daha üstün bir fikri fikirle yenemezsin, o fikrin kendini yabancı hissedeceği bir şey seçmelisin.
Düşüncelerin efendisini yenmek için onunla konuşarak anlaşmayı deneyemezdi, her şeyi ama her şeyi senden daha çok, daha iyi bilen birine ne diyebilirdin ki! Tek bir yol vardı, ilkellik! Gelişmiş bir düşüncenin hayvansı ilkelliğin karşısında hiçbir şansı olamazdı.
Yargılanmak insanlığın en büyük duvarıdır. Anlamak ve kabullenmekse yargılamanın tek ilacı.
İnsan organizmasının en ilginç tarafı bir bütün olduğunu görene kadar insanlığını keşfedemiyor olması.
Başkasını yargıladığında aslında kendini yargılıyorsun.
Senin hissettiğin her duygu senden evrene yansır hatta evreni değiştirir.
Çünkü şu bir gerçektir ki tekamülümüz hangi seviyede olursa olsun merak ettiğimiz şeyler aslında düşüncelerimizin köklerini oluştururlar. Kıskançlık yaşayan biri kıskandığı şeye odaklanacağından soruları da hep bu olguya odaklı olacaktır. Yani merakın odağındadır ve o odak duygularının da kaynağıdır. Merakını ehlileştirmediği için başka birine odaklanmış ve sürekli o kişiyi merak eder hale gelmiş ve bu nedenle de büyük kıskançlılar yaşayan birinden anlayış beklemek mantıklı olmaz. Çünkü anlayış ancak analizle gelişir ve merakı başkasına saplanmış biri o başkasıyla ilgili bilgi toplamakla o kadar meşguldür ki analiz yapamaz hale gelir ve anlayışı gelişemez. Kendi gelişemez.
Çünkü önemli olan bilmek değil anlamaktır, gerçekten anladığında asla yargılamazsın, yargılamak varoluşa aykırıdır, her varlığın mutlaka bir TEK’ten geldiği bir mekanizmada yargılamak en büyük saygısızlıktır, kısacası varlık aslında her şeyi bilerek bedenlenir ama amaç daha fazlasını anlayabilmek olduğundan doğumla birlikte bilinci geçmişe biriktirdiği bilgilere kapanır, çünkü önemli olan geçmişte anladıklarının özüne ne kadar işlediğini ölçebilmektedir.
Bir şeyi özellikle de bir kişiyi her yargıladığımızda onu tüketiriz, yargılar bilgiyi depolamamızı sağlar.
Yargılama elinden geleni yap, başta sarsılabilirsin ama vazgeçmezsen kesin başaracaksın, insan gelişmek için dizayn edilmiş bir organizmadır.
İnsanın insanlığı evrendeki merhametin temsilidir.
Ben toplumdan kopalı çok oldu! Sizin doğrularınız benim değil, sizin inançlarınız benim değil, tanrınız bana masal, korkularınız bana gülünç, varoluşunuz bana anlamsız! Ben sizden biri değilim sadece biriyim! Tek başıma kendi potansiyelime doğmak için buradayım.. İlkelliğinizin içinde bir bataklıkta gibi debelenmektesiniz, kaybolan ben değil sizsiniz! Toprağa dönün özünüzü arayın! Tükettiğinizi üretmeden bu bataklıktan asla çıkamazsınız.
Güzellik her şeyde her yerde satılıktı.
Bu hareket tehditkar olsa da yüzündeki aptal gülümsemeye sığınmaktan başka ne yapabilirdi ki?
Kuramadıkları telepatik bağın yan etkisi bu olmalı diye düşündü; dokunmak.
Yargıladı Sonje, yargıladığı her şeyin hayat tarafından kendisine yaşatılacağını bilmeden.
Akıl deneyime eremediğinde zihnin yaşanmışlıklarının içindeki anlamları bulamadığnda yazmalı insan.
İnsan kendisi bile bilmezken neyi niye yaptığını nasıl karşısındakine anlatsındı? Henüz kendin bile sorgulayamadan sorgulanmak haksızlıktı.
Hissettiklerinden başkasını sorumlu tutacak kadar mı insanlığını kaybetmişti?
Güçsüzlük çaresizliğin kapısıydı.
Hayat kınadığımız anlamakta zorlandığımız her şeyi bize yaşatmak için mükemmellikle dizayn edilmişti, eşitlendiğimiz anlar her yürekteki farklı eksikliklerin yaratığı o karmaşık duygulardaydı, o duyguları analiz edip anlamlandırmaya çalışanlarla hissettikleri, eksikliğin öfkesinde etrafındakilere savaş açanların arasında aralıksız bir mücadele vardı. Anlamın yağma ile mücadelesi…
Evrende her şey zıtlıklarla var olur, babam derdi ki bu kadar iyi olma, sen bu kadar iyisin diye evrenin bir yerlerinde birileri o kadar kötü olmak zorunda kalıyor. Evrenin tek sorunu denge. Var olan her şey hangi kaynaktan çıkmış olursa olsun negatif ya da pozitif, ancak dengeye ulaşabiliyorlarsa var olmaya devam edebiliyorlar. Ancak dengedeyken evrimlerini tamamlayabiliyorlar. Aşırı negatif kendini yok ediyor sonunda, aşırı pozitifse mutlaka yok ediliyor.İnsanlıksa bu dengenin içindeki savaşının ürünü.
Olmaması gereken bir şey zaten olmaz.
Anlamsızlık aslında henüz anlayamadığın bir anlamdır. Çünkü evrende hata yoktur. Asla! Ve olan her şeyin bir anlamı vardır, mutlaka, dedi.
Aklın hasta olabildiği gezegen burası, hata olmayan bir evrende aklın hasta olmasının anlamı ne ki? İçinde girdiği deneyimi analiz ederek kendi evrimini yaşaması için dizayn edilmeli mi akıl peki hasta olunca nasıl algılıyor deneyimi, gerçekliği?
Hayatında birilerine, asla geri ödenemez bir iyilik yapmamışsan yaşamış sayılmazdın zaten.
İnandıkları güç onlara merhametli olmayı buyururken onlar acımasızlıklarıyla inançlarını mı koruyorlar!
Çifte standartların var, kendini her candan yukarıda üstün görüyorsun, ama aslında üstünlüğünden değil hissizliğinden geliyor bu görüşün! Hissetmiyorsun, hissedemiyorsun ve hissedemediğin şeyleri yok sayıyorsun, her şeyi bildiğini sanıyorsun ama anlamıyorsun, anlamadıklarını yargılıyor, küçümsüyorsun, evrimde senden daha çok yukarıda olduğumu bile göremiyorsun! Seni hayata havale ediyorum, bana yıllardır yaşattığın aşağılanma duygundan bir zerre tatman dileğiyle..
Bir erkeğin erkekliği, annesinin anneliğini göstermekteydi.
Kelimeler yetmiyor fark ettiklerimi ifade etmeye, öğrendiklerimi bilseniz sadece benim hissettiklerimi hissedebilirsiniz; zihninizde başka düşünceye yer kalmaz. İçimde yayılmaya çalışan nefretle savaşıyorsun.
Hayatta her şeyin bir sonu vardı, en köklü egemenliklerin, en köklü fikirlerin ,en bitmez tükenmez savaşların ,en yıkılmaz binaların ,en merhametsiz düşüncelerin hatta güneşlerin, Evren’lerin bile sonu vardı... sonlanmayan tek şey dönüşümdü .
Ağlamak umutsuz çaresizliklerin ihtiyacıydı.
Çaresi engellenmiş çaresizliklerin dehşetindeydi insanlık.
Bireysellik algıları yok. Herkesin motivasyona bir başkası gibi olmak, birey yok biri gibi olmak var.
Söylediklerine inanmak çok zor üstelik sadece kelimelerden ibaret olunca..
Her suskunluk zaten evet değil miydi?
İnsan mutluluğu bile paylaşamayacağı kişilerle aile olduysa veda etmenin ne anlamı vardı?
Ama mucizeler hayatın kendini hatırlatması değil miydi?
Neydi doğru? Hayatın yanında olabilmek için kendi hayatını feda etmeye hazır insanlara gösterdiğimiz saygı mıydı yoksa hayatı umursamamayı önemsizleştirecek zenginlikte hayata hükmedebilen adamların emirlerine mi gösterilmeye devam edilmeliydi? Neydi doğru?
Kendi çıkarlarından olmak pahasına bir çocuğa verilen değer dünyayı değiştirirdi.
Birileri bir şeylerin sözünü verdiklerinde başka bir şeyleri alıyorlardı insandan.
Bir dokunuşun tesellisi insanı cehennemden çıkarabilir miydi? İnsan cehennemin yükünü başkasıyla paylaşabilir miydi?
Ama neydi bir insansıya diğerinden üstün olduğunu düşündüren hayatının diğerlerinden daha değerli olduğunu içine sindiren ya da diğerlerinin hayatının daha değersiz olduğuna ikna eden ve tüm bu deliliği normal hale getiren şey neydi?
Ama saygısız korkakların gezegeninde sayısı tükenmiş cesurlar öldürülürken korkmak bir geleneğe dönüştürülmüştü.
"Kendini herkesten daha akıllı gören, hayatın sana verdiği şansı üstünlük zanneden, senden daha azıyla yetinmek zorunda olanların gözüne gözüne fazlalıklarını sokan sen! Zavalı sen... Kendini koyduğun o en yüksekteki yerle, tepesine çıkıp ezdiğin en alttaki asla kopmayacak bir bağ olduğunu bilmeyecek kadar cahil , hep kendine istiyecek kadar da arsızsın. Bu kadar öğrenmişliğinin , bilmişliğinin yanında hiçbir şey yapmayarak , kendi türüne zırnık kadar katkıda bulunmayarak nasıl da ihanet seversin! BİR'in parçası olduğunu unutmuş, kaybolmuşsun ! Varlığın lanetlenecek!"
Çaresizlik bedenine ağır geliyordu.
Yaralanmış bir ruhun yarısı ancak paylaşılınca hafiflerdi.
İnsan kendi varoluşundan daha büyük bir şeyin parçası olduğunda Tanrı’ya yaklaşırdı.
‘’...Olasılıklarla doluydu dünya, ama yeni dinlerin zamanı çoktan geçmişti, çünkü insanlığın daha fazlasına ihtiyacı vardı, artık herkesin dini nihayet vicdanındaydı. Bilinmeyen her denklemin karşısına Tanrı’nın adını koyan cahillerin sonu gelmek üzereydi...’’
Hayatını kurtarabileceğini bile bile bir canın bedenden gidişini izlemek insanlığa ait içinde kalan o son parçayı da ezip geçmişti, bir canı kurtarabilecekken üşenip de emek vermeyen herkes o kurtaramadıkları canın başına gelenlerle bir gün mutlaka yüzleşecekti.
Hayatının anlamını kaybetmek üzere olan biri için acı sadece hala yaşıyor olmanın habercisiydi!
Başka bir yaşam mümkün, ama sadece emek verenler için..
Dahil olmadan değiştiremezsin.
Ancak her şeyden kopabiliyorsan gerçekten özgürsün.
Gamze Bilinmeyen Adanın Öyküsü'ü inceledi.
@oburiksbookss·17 Tem 14:45·Kitabı okudu
Bilinmeyen Adanın Öyküsü, hem anlatımı hem bıraktığı his açısından masal tadında bir hikâye. Basit bir hikâye diyebilirim. Bir adam kraldan bir tekne istiyor. Neden? Çünkü bilinmeyen bir adayı bulmak istiyor adam. Kraldan istekte bulunuyor. Ama krala ulaşmak çok kolay olmuyor tabi. Kralın kibrini ne güzel anlatmış José. Ve temizlikçi kadın. Bence hikâyenin gizli kahramanı. Ne güzel karar veriyor yazgısını değiştirmeye. Adamın tek derdi bilinmeyen adaya gitmek istemesi. Bilinmeyen Adanın Öyküsü, bir arayış hikâyesi anlayacağınız. Bilinmeyen adalar hep olacağına göre bu arayış hiç bitmeyecek ama amaç varmak değil, yolda olmaktır zaten. Aramak elbette zahmetlidir, her şeyden önce boşa aradığınızı söyleyen insanlar olacağı için. Kitabın özeti son cümlesinde aslında. Okunmaya değermi tabikide değer. Güzel bir hikaye oldu benim için. Kısa bir sürede okuyabiliyorsunuz hemen. Bu kitabı okuyarak Jose Saramago'nun ilk defa kitabıyla tanışmış oldum. Büyük bir beklenti icindeydim ama pek beklentimi karşılamadı diyebilirim. Ama şöyle bir gerçek var ki bazı kelimeler cok anlamlıydı. Yani derinden okunup anlaması türden diyebilirim. Tavsiye ediyorum.
7.9/10 (1.491 Oy)
@_Magu_·16 Tem 16:42·Kitabı okudu
Ve sonunda biri hurafelere kafa tutar!..
Hayat bir mucize değil, zayıf kimselerin gerçek dünyayla yüzleşmeye dayanamadığı için inandığı bir masal.
Sayfa 130 - Epsilon Yayınları
Batuhan Devlet'i inceledi.
@batu7·12 Tem 03:14·Kitabı okudu
Yapıtın üslubu ve içeriği hakkında kendi görüşlerimi ve kitaptakileri yazarak neden derecelendirmede 6 sırasını belirlediğimi anlatmaya çalışacağım. İlk 3 paragraf Antik Yunan dünyası hakkında bir kısa ön bilgi veya hatırlatma olacak daha sonra eserin üslubu, yazım tarzı ve içeriği incelenecek.
Bu yöntem tarihteki olaylar, kişiler ve dönemler incelenirken olduğu gibi bu kitap ve yazar için de geçerlidir ve her şeyden önce kitabın yazıldığı döneme bakmak gerekir. Ve tabii yazıldığı coğrafya da önemli. Antik Yunan devri dünyada bilinen ülke ve milletlerin aralarındaki ilişkilerin kendisinden sonraki dönemlere göre zayıftı. Dünyaya dair görüşler daha yeni yeni genişleyip dallanıyordu; tıpkı diğer her alanda olduğu gibi. Antik Yunan'da kent devletlerinin durumu öncelikle bilinmelidir. Örneğin buna göre Platon olması gereken (ideal) devleti ararken öğrencisi Aristoteles yıkılmakta olan kent devletlerine çözüm olarak her kent devletinin (158 kent devleti olmalıydı sanırım) yasalarını inceleyip bar olandan bir şeyler çıkarma peşindeydi.
Siyasi yapı dışında Antik Yunan'ın bir de düşünsel süreçteki yapısı da incelenmelidir. Antik Yunan'ın düşünce alanında çoğu tartışmanın yapıldığı bir yer olduğu biliniyor. İsimlerini şöyle sayabileceğiniz filozoflar bunu göstermektedir. (Epiküros, Demokritos, Herakleitos, Diyojen, Phytagoras, Sokrates, Platon, Aristoteles, Zenon, Parmenides, Protagoras, Gorgias, ...) Çeşitli alanlarda bu sayılan ve sayılabilecek olan filozofa atıf yapılır. Hatta Batı felsefesinin başlangıcı olarak Antik Yunan'ın bile alınabileceği söylenebilir. Yunan dünyası, düşün alanındaki bu ilerlemesini somut ve büyük bir neden olarak kölelik kurumuna borçludur diyebiliriz. Köleler yapılması gereken çoğu işi yapmaya koşulduğundan insanlar bu alanlarda düşüncelerini ileri sürecek boş vakti bulabilmişlerdir.
Coğrafi yapısına gelecek olursak da parçalı ve dağlık Yunan coğrafyası kent devletlerini doğurmuştu. Aralarındaki tek ayrılığın sebebi dağlardan çok dinsel inançlardı gibi bir yorumu da göz önünde bulundurmak gerekir. Hem tarım hem de ticaret işlerinin görüldüğü kent devletleri vardı. Kent devletlerinin arasında da bazıları sivrilip öne çıkabilmişti. Yunan kent devletleri hem kendi içlerinde hem de dışarıyla savaş halindelerdi. Birleştikleri alan genelde Olimpiyat Oyunları oluyordu.
Kısaca şöyle bir Yunan dünyasına baktıktan sonra bu bilgilerle şimdi anlatılacak olan eser ve yazar arasındaki bağlantıyı kurup değerlendirmeyi öyle yapmak gerekir. Platon eserini böyle bir dönemde yazmıştı ve Nomoi'sinde geliştirmişti.
Eser 10 kitaba (parçaya) ayrılmış. Platon'un diğer eserleri gibi bu da diyalog şeklinde. (Tam olarak diyalog olmuyor, çünkü başka kişiler de var) Yazar bu eserinde de hocası Sokrates'i baş konuşmacı olarak göstermiş ama Platon'un gençlik dönemi eserleriyle bu eser arasında büyük farklar var. Platon'un eserleri incelenirken eserler 3 döneme ayrılır genelde. Devlet de Sokratik etkiden çıkıp kendi düşüncelerini işlediği bir kitap. İlk iki kitapta (parçada) Sokrates'in kendisi varmış gibi görünse de daha sonra Platon ve kendi düşünceleri Sokrates adını ardında bırakıp onu görünmez kılar. Öyle ki "keşke orada Sokrates yazmasıydı" dediğim oldu okurken. Hocasına verdiği değeri göstermiş olabilir, adını kitaplarında yaşatarak ve onun düşüncelerini kendisince geliştirerek ama yine de ben Sokrates adını kullandığını düşündüm bu kitap için. Çünkü işlenen konu devlet ve anlattığı ideal radikal bir değişim gerektiriyor. Bunun için içeriğe bakalım.
Platon'un Devlet'i neden radikaldi? Radikal olarak adlandırılması belki doğru değil ama toplu bir değişimi gerektirmesini düşündüğüm için bu sıfatı yakıştırdım. Bir defa bu devlet düşüncesinin "idea" olduğunu Platon da kitabın çeşitli bölümlerinde dile getiriyordu. Sürekli alaya alınma, deli denme ve imkansızı isteme gibi tatsız yorumlar işitebileceğini defalarca kitabın çeşitli bölümlerinde görüyorsunuz. Yine de Platon bu kaygılarından sonra zor da olsa olabilir olduğunu kanıtlama peşindedir.
Önce her kitapta (parçada) işlenen temayı şöyle bir yazdıktan sonra radikal olan bu devlet görüşünün ne olduğunu anlatmaya çalışalım.
1. Kitap: Doğruluk tartışması yapılır.
2. Kitap: Sokrates doğruluk üzerine soruşturmaya başlar ve toplum bakımından doğruluğun ne olduğuna gelinir. Buradan da düzenli bir toplumun nasıl olacağına bağlanılır. Savaşın ortaya çıkışı ve koruyuculardan söz edilir. (Müzik ve masallar konusu da açılır)
3. Kitap: Koruyucular, yöneticiler, müzikler gibi konulardan söz edilmeye devam edilir ve "Üç Cevher Yalanı" veya "Metaller Mitosu" olarak bilinen bir masal anlatılır.
4. Kitap: Doğruluk devlet düzeyinde soruşturulmaya başka ölçütler üzerinden devam edilir.
5. Kitap: Devlette kadının yeri ve çocuklar üzerinde durulur. Filozofların başa geçmesi anlatılır.
6. Kitap: Filozoflar konusu devam eder. Gemi benzetmesi anlatılır. İyi ideası vurgulanır.
7. Kitap: Çok bilinen Mağara Alegorisi (Benzetmesi) ile parça başlar. Eğitim konusu üzerine konuşulur.
8. Kitap: Bu bölümde yönetimlerin dolaşımı yapılır. (Timokrasi, oligarşi, demokrasi, zorbalık)
9. Kitap: Zorbalıktan bahsedilmeye devam edilir. Üç çeşit insan üzerinde durulur.
10. Kitap: Çeşitli sanatlar (şiir, resim...) üzerine konuşulur. Bir efsane daha anlatılır.
Platon kitapların (parçaların) arasında ve -ben pek iyi bulmasam da- ilk iki kitapta doğruluk tartışmasından devlet düşüncesine olan bağlantıyı kurabilmiş görünür. Şöyle bir baktığınızda Platon Devlet'inde her şeyi düşünmüş ve zor da olsa bu düzen olabilirmiş gibidir. Toplumda mesleklerin ortaya çıkışından bahsettikten sonra herkesin bir işte uzmanlaştığını göstererek işe başlayan Platon toplumun nasıl var olduğunu açıklar. Daha sonra toplumlardan bir savaş ortamı doğurur Platon ve koruyuculara geçer. Savaş başladığına göre devlet kuruldu sanırım.
Koruyucular anlatıldıktan sonra manidar bir şey olur. Daha ilk kitapta (parçada) doğruluk üzerine başlayan tartışma üçüncü kitapta (parçada) "bir yalan söylenebilir" durumuna geliyor. Karşınızda "Metaller Mitosu" yani "Üç Cevher Yalanı". Platon birilerinin yönetmesi gerektiğini düşünerek yöneticilerin şu yalanı söyleyebileceğini ifade eder: Tanrı insanları bir ve aynı topraktan yaratmış ama bazılarının mayasına demir ve tunç, bazılarının mayasına gümüş ve bazılarının mayasına da altın katmıştır. Yalandan anlaşılacağı üzere toplum kademelere bölünmüştür ama başka bir kademeye geçiş mümkündür der Platon. Bu yalanla biraz yalan siyasetini geçerli kılma çabası var Platon'da.
Platon koruyuculardan, meslek gruplarından bahsettikten sonra devleti yöneten kişilerin nasıl olması gerektiği üzerinde durur. Bunu Mağara Alegorisi ile de güçlendirmeye çalışır. Mağara Alegorisi'nde anlatılan düşünce hem idea düşüncesi hem de filozofların durumudur. Mağara Alegorisi'ni anlatmayacağım. Kısaca sanı'dan idea'ya uzanan dört bilgi aşaması olduğunu ve idea ile onun yansıması olan geçici dünya maddesi arasında ideayı görme durumundan bahsedildiğini söyleyeceğim. İdeayı görme aşamasına ulaşan kişi filozoftur ve bu aşamaya fazla kişi gelemez der Platon. Bu aşamaya ulaşanların çabasının ise delilik ve benzeriyle suçlanacağını söyler. Sanı (doksa) aşamasındaki insanlar ideayı kavrayamazlar ve sanılarının gerçek olduğu zannıyla yaşarlar. İşte bu yüzden devleti yönetenler filozof olmalıdır.(Filozof-kral) Filozofların yetiştirilmesinde bir de sayı bilgisi vardır ki burada yapılan hesaplar biraz gariptir. Platon'un üzerindeki Phytagorasçılar'ın etkisi yansıyor burada. (Sekizinci kitap, Armoni bölümünde göreceğiniz hesaplama bunu gösterir)
Platon devletinde kadınların ve çocukların yerini de belirler. Ama çok tartışma konusu olan koruyucu sınıftaki ortaklaşa olma konusu da göz önünde bulundurulmalıdır. Kadın ve çocuktan da bahsediyor denilebilir ama nasıl bahsediyor bakmak gerekir. Eşitlikçi yanı da var ama başka taraflardan neler dediğini ve nasıl değerlendirilebileceğini ayrıca tartışmak gerekir.
Yönetim dolaşımı yapılıp hangi yönetimlerin nasıl ortaya çıktığı ve neden dağıldığı üzerine değerlendirme yapılır. Son kitapta da Platon Devlet'inden şairleri, ressamları vb. kovar. O dalda çalışanları devletin istediği şekilde eser vermeye zorlamaları gerektiğinden bahseder. Platon'a göre doğa zaten ideanın yansımasıyken bir de doğayı resmedip yansımanın yansımasını yapmanın bir alemi yoktur. Resim, müzik gibi konularda belli tür ve makamları yasak ettikten sonra benim oldukça saçma bulduğum bir efsane ile kitap biter.
Koca bir devleti koruyucusuyla, yöneticisiyle, ressamıyla, şairiyle inceleyen Platon yaşlılık döneminde bir de bu düşüncelerini Nomoi'de düzeltmeye, değiştirmeye ve geliştirmeye kalkışır. Çünkü Devlet kitabındaki ideal arayışını siyasi sahaya yansıttığında uğradığı başarısızlık kendi düşünceleri üzerinde çalışmaya iter onu.
Sorulacak bir soru ile de kendimce olan bu incelemeyi bitireceğim. Bir filozof ideal bir devlet kurma çabasında neden savaşı ve savaş sebeplerini ortadan kaldırmaya çalışmaz da savaşı yapacak askerlerin yetiştirilmesini, başta kimlerin olacağını vesaire tasarlar?
Savaşlar ve yalan konusu önemli. Üstelik bunu bir filozof kitabında işliyorsa. Devlet kavramının ve Devlet'in yaptığım bu incelemeye rağmen önemli olmadığı kanısındayım. Sonuçta devlet bir zamanlar yoktu ve devlete kutsallık katan bir şey olduğunu da sanmıyorum. Yine de devlet kavramının ve Devlet'in önemi konusu için birçok kaynağa bakabilirsiniz...
8.4/10 (1.134 Oy)
@kankileyta·07 Tem 20:00
Çok şükür ki az önce de ağzımdan kaçırdığım üzere bu bir masaldır. Adı üzerinde masalların da gerçeklerle uzaktan yakından hiç mi hiç ilgisi yoktur(!) Bir bakmışsınız bir karga konuşuvermiş de ağzındaki peyniri düşürüvermiş, bir bakmışsınız prens, kurbağa olmuş da efsunlamp onu öpecek bir prenses çıkagclmişmiş... İyi ki de bir masal; kaftan kafa hayal ürünü bir deli saçması yazmaya kalkışmıştım doğrusu. Aksi takdirde, bu gerçek hayata dair bir kitap olsaydı misal, kuşkusuz tutup da Nermin adında, orta yaşlarım sürmekte olan böylesi pek de hoş sayılamayacak özellikleri de mevcut, tuhaf hayaller kurup () düşler ülkesinin kuytularına sığınmayı seven, on beş milyonluk bir ana kentte doğru dürüst bir aşk macerası bile yaşayamayan, beceriksiz bir kadından değil de eski bir cumhurbaşkanından bahsederdim.
Galatı Aşk, Janset Karavin
ruşyena Sadakat Müzesi'ni inceledi.
@rusyena·01 Tem 10:02·Kitabı okudu
Kitabı isminin yarattığı meraktan dolayı seçtiğimi söylemeliyim. Orhan Pamuk’un “Masumiyet Müzesi” ni çağrıştırıyor, değil mi? Kitabı okumaya başlamam ve devam ettirebilmem de bu merakı diri tutarak oldu sanırım… olayları, konuyu çözmekten çok “müzenin adı neden sadakat müzesi acaba” sorusunun cevabını aramaya koşullandım önce. Neyse ki ihanete uğramış bir sadakat kavramına müzelik bir değer bahşedilmek istendiğini anlamam çok uzun sürmedi. Yazar, bu durumu deneyimleyen kahramanına da Kahraman adını vermiş, Kahraman’ın aşk acısını ihanet boyutundan çıkarıp müzeliğe değer hale getirme çabası içinde aldığı yolu daha dikkatle okudum böylece. Ama yazar bu yoldaki olayları, durumları, hisleri vb. hayli yalın, hayli basit anlatmış. Gerçek bir yaşam öyküsü okuyor hissinden çok, uydurulmuş bir masal okuyor hissi verdi. Bir de aşk kavramı çok yüceltilmiş, aşıkların kavuşamaması halinde bu kavuşamamanın ölümle eşdeğer olduğu vurgulanmak istenmiş. Melankoliyi ve depresifliği kışkırtacak boyutta buldum bazı söylemleri… Isınamadım… Doğru ile özdeşleştiremedim. Tatilde olmamın ruhuna uygun, çerezlik bir tatil kitabı okumuş oldum böylece.