Bir oturuşta 7 greyfurt yiyen blog: Aralık 2010
Gönderen ciyanî zaman: 01:52 1 yorum:
NOT:Farkları incelerken aşağıdaki müzik size yardımcı olacaktır.
Gönderen ciyanî zaman: 12:42 2 yorum:
Zorla Dram Yaşamak...
Ankaraya kar yağıyordu...Tuz kamyonları geçerken pavyonlarıyla ünlü caddede bulunan evimin penceresinden, kendimi elimde bir sandalye, sigara paketi ve çayla, ipod ve hoparlörleri hazırlamış biçimde pencerenin önünde buluverdim, öncesine dair hiç birşey hatırlamıyorum. Bilinçaltımda yatan dişi blog yazarı "Ankaraya kar yağıyor, bende pencerede sigara kahve yapıyorum" diyordu. Dişi blog yazarını susturmam için pavyondan çıkan takım elbiseli kafası yarılmış adamı görmem yeterli oldu. Sonra kendime yavaş yavaş gelmeye başladım, elimdeki çay yeşil çaydı ve tadı bok gibiydi ama yinede içtim. Ve en önemlisi ben sigara içmiyordum. Ama yinede yaktım bir tane. Arkada Ezginin Günlüğü çalıyordu. Şarkı değişince shuffle modda olduğu için gelecek şarkıyı bekleme gerginliği bende tam bir uyanış etkisi yaratmıştı. Artık tamamen kendimdeydim, ama yinede kar yağıyordu ve benimde dram moda girmem gerekiyordu. Zorla dram yaşıyordum. Aklıma eskiyi getiriyordum, tam nostaljiye girdiğimde şarkı değişti ve ipoda nasıl girdiğine dair hiç fikrimin olmadığı Emrahtan Narin Yarim çalıyordu. Tamam nostaljiydi ama kesinlikle dramıma yardım etmiyordu. Fakat dayandım, ta ki ipod 5600 şarkı içerisinde tekrar Emrahı bulana kadar. Ortalığı toplayıp, yarım izmariti söndürürken kafası yarılmış adam yanında 3 adamla birlikte geri dönüyordu.
Gönderen endergelişenossasunaatakları zaman: 05:25 Hiç yorum yok:
bir dönem hikayesi
Yazı yazmak umuduyla geçtim bilgisayarın başına. Yazamıyordum. İçimde bi sıkıntı vardı ne zamandır. Bir baskı hissediyordum son zamanlarda. Aklıma hiç şaka gelmiyordu. Sosyal ilişkilerim zayıflamıştı. Sanki dünya üstüme üstüme geliyordu. Nereye dönsem acı vardı, dert vardı. Depresif ergenler gibi olmuştum, böğürmek istiyordum. EMO'luk mantıklı gelmeye başlamıştı. Her yer karanlıktı, sıkıntıydı, sessizlikti, yanlızlıktı, kaostu, anarşiydi... Geceleri uyuyamıyor, sıçtım mavisiyle uyanıyordum. Kabuslarımda harfler, rakamlar üstüme üstüme geliyordu. Nedenini araştırıyor bulamıyordum. Her yere bakıyordum, okuyordum, izliyordum, google'lıyordum ama hiç bir şey cevap vermediği gibi sürekli bana kötü bir tercümeyle "bunu mu demek isteyip istemediğim" hakkında öneriler veriyordu.
Sabah uyandım, telefona baktım saat 5'ti. Perdeyi araladım, sıçtım mavisi bana gülümsüyordu. Ve o an herşey aydınlandı;
Gönderen ciyanî zaman: 01:18 Hiç yorum yok: