BİRAZ’DA GÜLELİM HALİMİZE! - Mete Ferah
Dünyayı saran ekonomik kriz sadece ticaret yapmaya çalışanları değil, elbette ki ülkemizde maaşla çalışıp kıt kanaat yaşamaya çalışan bütün insanları da etkiledi. Gelirleri sadece çalıştıkları işe göre olan ve bununla yaşamaya çalışanlar hiç hak etmedikleri halde, dün yaşadıkları gibi bile yaşayamaz oldu insanlar. Bütün bunların sebebi şu veya bu olabilir ama ceremeyi çekenler ne hikmetse hep küçük esnaf ve garibanlar, yani aldığı maaşla ay sonunu getirmeye çalışanlar ve emeğiyle bir iş yerinde geçimini sağlamaya çalışanlar oluyorlar. Belki yeni yılın ilk günlerinde bütün bu sıkıntıları bir an unutturabilir, biraz tebessüm ettirip güldürebilir diye bugün sizlere bir Temel fıkrası yazıyorum.
TEMEL’İN LÜKS ARABASI!
Temel geçimini sağlamak ve sonunda da zengin olabilmek için İstanbul’a gider. O iş yerinde çalışır, bu iş yerinde çalışır, derken kendisine küçük bir iş yeri açar. Zaman ilerledikçe Temel’in işleri iyi gider ve işlerini büyüterek bir fabrika sahibi olur. Günler geçtikçe Temel’in işleri daha da büyür, tabiî ki fabrikada çalışanları da çoğalır, çalışan işçiler çoğaldıkça idareci olarak çalışanlar da artar. Temel’in iş yeri yazıhanesinde otururken telefonu çalar ve memleketinde bir yakınının vefat ettiğini öğrenir. İş yeri müdürünü çağırıp “ben yarın bir yakınımın cenazesi için memlekete gideceğim, buraları sizlere emanet” der. İş yeri müdürü “Sayın Temel bey, içiniz rahat olsun siz selametle gidip gelin, gözünüz arkada kalmasın biz fabrikanın hiçbir işini aksatmayız” der.
Temel yeni aldığı lüks arabayla yola çıkacağı saatte, fabrikanın bütün idarecileri patronlarına bağlılıklarını göstermek için sıraya dizilmiş bekliyorlardı. Bütün idareciler Temel’e iyi yolculuklar dileyerek “memlekete ulaştığınızda bizi ararsanız memnun olur, rahatlarız “derler. Temel yeni aldığı lüks araba ile yola koyulur ve yakıt almak dışında mola bile vermeden memlekete ulaşır. Temel fabrikada çalışanlar merak etmesinler diye telefon eder. Telefona çıkan müdürüne “beni merak etmeyin diye arıyorum, aldığım yeni araba uçak gibi maşallah dokuz saatte memlekete geldim” der.
Cenaze defin işlerini bitiren Temel akraba ve eş dost ziyaretlerini de tamamladıktan sonra fabrika müdürünü arayarak “ben yarın sabah 08’de yola çıkıyorum, beni fabrikada karşılayın” der. Fabrika müdürü Temel’in memleketine giderken dokuz saatte gittiğini düşünerek gelirken belki daha hızlı gelir diye sekiz saate göre bütün idarecileri karşılama için hazır tutar ve patronları Temel’i beklemeye başlarlar. Aradan dokuz saat geçer gelen yok, on saat geçer gelen yok, on iki saat geçer gelen yok merak etmeye başlarlar. Derken yirmi dört saat geçer hala gelen yok. Fabrika müdürü ve idareciler Temel’i iyice merak etmeye başlarlar. Temel’in geçeceği yoldaki bölge trafik istasyonlarını arayıp, Temel’in arabasının plakasını verip bir kaza olup olmadığını öğrenmeye çalışırlar, fakat bir netice alamazlar. Derken bütün idareciler yorgunluktan perişan olduklarından sırayla yolda nöbet tutmaya başlarlar. Nöbetteki Temel’in arabası gördüğünde diğerlerine hemen haber verilecektir.
Günler geçer nihayet dördüncü gün Temel’in arabası gözükür, gözcülük yapan telefonla diğerlerine haber verir ve fabrikada beklemeye başlarlar. Temel fabrikanın önüne geldiğinde bütün idareciler merakla Temel’e sorarlar “hayrola Temel bey arabanızda bir arızamı oldu da bu kadar geciktiniz” derler. Yorgunluktan perişan olmuş ve boynunu ovuşturmakta olan Temel “yahu her şeyi çok iyi ve lüks diye bu arabayı aldık. Bu arabanın her şeyi çok iyide, bu arabayı yapan firma ileri gitmek için beş vites koymuş ama geri gitmek için sadece bir vites koymuş, geri geri hızlı gelemediğim için çok geç kaldım” der.