İsmet Saat Kaç - Kitap incelemeleri - Ebubekir Kurban
1. Antoine de Saint-Exupery9 Gönderi2. Küçük Prens8 Gönderi3. Bülbülü Öldürmek27 Gönderi4. Harper Lee27 Gönderi5. Eren Erdem8 Gönderi6. Cesare Pavese65 Gönderi7. Ferit Edgü22 Gönderi8. Hakkari'de Bir Mevsim21 Gönderi9. Emrah Serbes18 Gönderi10. Yaşama Uğraşı65 Gönderi11. Irvin D. Yalom51 Gönderi12. Nietzsche Ağladığında49 Gönderi13. Aynı42 Gönderi14. Yazar25 Gönderi15. Haldun Taner24 Gönderi Kitap
Ebubekir Kurban Okuyacaklarıma Ekle
· 5 okunma · 0 beğeni · 504 gösterim
Nasıl mı çözdüm mevzuyu? Valla zor oldu ama çözdüm. Şöyle oluyor: Malum memur şehri Ankara. Orada ya da burada karşınıza çıkan on kişiden yedisi bir kurumda ya bir memur ya da bilmem ne daire başkanı. Fıkrayı dinleyen Ankaralı diyor ki kendi kendine: Abi ben güleyim de, ne olur ne olmaz! Yarın bir gün bu adam karşıma ya bir genel müdür ya milletvekili ya da bakan olarak çıkabilir, maazallah!
Elif Keskin 31 Ağu 2013, Kitabı okudu, Puan vermedi Mevzu ile alakası yok, yıllardır kafamı kurcalayan bir mesele vardı, onu da çözdüm sonunda. Aha burada da sizinle paylaşıyorum. Mesele basit ama benim için çok önemli. Yıllar önce İstanbul'da yaptığım absürd esprilere, anlattığım fıkralara Ankaralıların bayıldığını fark ettim. Yahu diyorum kendi kendime, burada bir sorun var. Ankara, İstanbul'un 10 yıl gerisinde mi acaba? Üstüne üstlük espri kaliteli, fıkra zekice değil, neden bu kadar gülüyor Ankaralı? Sonuçta boş bulunup anlattığım bir şey. Mesela şöyle bir espri: "Ayakkabın mı eskidi, at gitsin! Çorapların mı eskidi at gitsin! Pantolonun mu eskidi at gitsin! Eşek gelsin!" Bu. Ancak boş bulunup gülebilirsin buna? Öyle değil mi? Değil. Adam güldükçe gülüyor.