Devamı >> 28 Aralık 2015 Pazartesi
bir şölendi, newroz şenlikleri gibi,koca dünyada bitek ikimize. Senpervasız ve hafiftin kuş kanadından bile,bir rüzgar gibi inerdin merdivenlerdenikişer ikişer aşıp basamakları, bir çırpıdanemli leylakların arasından kenditopraklarına alırdın beni, aynanın öte yanına.Gece olunca haz bahşedilirdi bizeaçılırdı kutsal kapıları tapınağınkaranlıkta ışıldar, ağır ağıraramıza uzanırdı çıplaklığımız.Uyanınca varlığına şükrederdim, yine de bilirdimminnettarlığımın karşılıksız kalacağını. Senuyurdun ve o göksel mavilikleriyleokşayabilmek için kirpiklerini, masadan üzerine eğilirdi leylaklar,o mavilikle okşanan kirpiklerindingin olurlardı ve ellerin hep sıcaktılar.Nehirler çağıldardı elindeki kadehin içinde,dağların başı dumanlanırdı,yakamoza boğulurdu denizler,sonra sen elinde o camdan atmosfer,tahtında uyuyakalırdınve Aman Allahım!, sen yanımdaydın.Uyanırdın ve biçim alırdın,insanların her gün söylediği sözcüklerin,ağızlardan taşan şen şakraksözlerin biçimini alırdın; ve sen kelimesiyeni anlamına bürünürdü: artık “çar”ımdın.Seninle tüm alem başka bir şeye dönüşürdü,sıradan şeyler bile biçim alırdı bir anda,her şey; testimiz, kadehler -nöbetçigibi dururken aramızda ve bir biçim alırdıo durgun sıvı, katman katman lakin çetince.Sürüklenirdik, nereye olduğunu bile bilmeden,ve seraplar misali;masalsı şehirler açılırdı önümüzeayaklarımızın altına serilirdi kuzu kulakları,kuşlar aynı rotayı izlerdi bizimleakıntıya karşı yüzerdi balıklar nehirdeve gökyüzü gözlerimizin önüne sererdi her şeyini.Bunlar olurken, kader hiç bırakmazdı peşimizi,elinde usturasını bileyen o manyak hep izlerdi bizi."
Devamı >> 10 Aralık 2015 Perşembe
Masada dört kişi… Her günü bir arada geçen, hayatın
doğasındaki yabanıl ağrılardan kaçan ve bir araya gelmek için mazeretler üreten dört
kişi… Dört fincan kahve ve vazoda tebessümlü bir günden kalan
kurumuş çiçekler.. Derinlere sızan ve abanılan sevgilerin ardından kapanmayacak
boşlukların soğuk iniltisi… Eşyalar toplanacak, gözler dolacak ve hayatın üstü
kalsınları başka bir yerde aranacak… Hayat bir arayış ve bağlanılan sevgilerin
ardından kapanmayacak bir boşlukta yeniden var olmaya çalışmak… Batık bir
gemiyi yeniden doğrultmanın zorsunan sabahlarına uyanmak…
Biri eksilecek içlerinden, bir şiir yanığı kokusu saracak her
'Tehlikeli oyunlar oynamak istiyor insan, bir yandan da kılına zarar gelsin istemiyor. Küçük oyunlar istemiyorum albayım.Kelimeler... Kelimeler albayım, bazı anlamlara gelmiyor."
Ayaza çalan bir sabahın kapısını gıcırdatıyordu zaman.
Eskimişlik hissi, kaybolmaya yüz tutmuş çabalayışların dışa dönük yüzüne
vuramayan bir ah’lar senfonisi…
Elinde kalan dünden aşırdığı, başkalaştırmaya çalıştığı
hayatın, buğulu aynalara yansıyan soğuk görüntüsü. Yürürken ardında bıraktığı
ekmek kırıntılarına gelmeyen kuşların insafsız terk edişleri. Kıyımları
meşrulaştıran bir azizin donuklaşan, heykelleşen gri duruşu…
Sert kayaları çoktan aşındırdı dalgalar. Zülüf gibi dökülen
mısraları aşındıramadı acılarını. Acılarına alıştı belki de. Onların içinde
beliriyordu, var oluş. Hiç kimsenin hiçbir şeyi olamayanların, katmanlaşmış kederlerinin mevsiminde büyüyordu. Kuzguni renkteki bir acının
kıvrımlı yollarında koşamayan yılkı atları ve karanlığın iç çekişlerinde yiten
kumrular… Kısa ömürlü bir fotoğrafını çek deseler, bunları hayal et derdi sana…
Hayal et, oyunların içinden uzakta beyaz harfli bir hayale sarmaşık gibi sarıl… Dinmez yoksa
gece ağrıları, susmaz yine uğursuzluk bırakan gece baykuşları… Geceyi silmeye çalışan unutkan mum gölgeleri...
Daha başka, daha başka bir yere sıkıştırmalı hayatı...
Küçücük bir yerde, küçücük bir anlamın içinde özünü yudumlamalı onun… Soğuk kış günlerinde yuvasına hapsolmuş kanaatkâr bir karıncanın küçük gözleriyle bakmalı biraz da… Devamı >> Etiketler: