1) Nasıl / Neden böyle bir karar aldık ?
Basit; istedik !!!
Zor; anlatmak çok zor 🙂
Evet hem basit hem zor. Sabahtan beri nasıl yazmalıyım diye düşünüp duruyorum ama bir türlü nereden başlayacağımız bile bulamıyorum. İyisi mi başla dedim kendime gerisi nasıl olsa gelir.
Bunu da kimseye örnek olsun, böyle olmalıdır falan diye yapmayacağım. Madem bu maceramızı başından sonuna anlatmaya karar verdim, buradan başlamam lazım diye düşündüğüm için yapacağım…
17 Mart 2001 tarihinde sevgili eşimle yaşamlarımızı birleştirdik. Ergen dönemimden itibaren çocuk delisi olmama rağmen, önce yeni evliyiz diyerek planlarımıza çocuk dahil etmedik. Sonra bazı sorunlar ve benim annemin ağır sağlık problemleri araya girdi ve çocuk planlarımız mecburen ileri tarihlere atıldı. Annemi kaybettikten sonra bende çocuk sahibi olmak fikri yavaş yavaş saplantı haline gelmeye başladı. Evliliğimizin 5. yılını devirmiştik. Ancak bu sırada eşim henüz çocuk istemediğini belirtti. Öncelikle halletmesi gereken başka işler vardı :)) Bir kaç yıl da böyle geçti.
Biz hazırız dediğimizde de aynen böyle bize güldü hayat. 4 senemiz çocuk sahibi olmak çabası ile geçti. Doktorlara göre çocuk sahibi olmak için hiç bir tıbbi engelimiz yoktu. Her ikimiz de sağlıklı idik. Yine de aman aklımızda kalmasınlarla bin bir tane test yapıldı, ona bakıldı bunu bakıldı ve hop başa döndük. Çocuk sahibi olmamanız için hiç bir neden yok !
Aklımda sürekli bir çocuk evlat edinme düşüncesi var ama bir türlü bunu dile getiremiyordum nedense. Aslında evlenmeden önce bile aklımda olan bir şeydi bu. Koruyucu aile uygulaması ilk başladığında Anneme günlerce yalvarmıştım. Ancak Anmem bir çocuğun sorumluluğundan çok çekinmişti. Hep en kötüyü düşünen Annem, aman başına bir kaza falan gelir ben nasıl hesap veririmlerle tüm yalvarmalarımın önünde duvar gibi durmayı başarmıştı 🙂
Bir gün eşime de aynı teklifi götürdüm. (Koruyucu aile kavramını konuşmak evlat edinmekden daha yumuşak bir başlangıç olacak gibi gelmişti)
Cevap: Her gün yeni yeni icatlarla gelme yahu !
Bir kaç yıl da böyle geçti. Tüm bu süreç içinde eşim sürekli yahu biz daha genciz olur merak etme demeye devam ediyordu. 3 kez aşılama denedik. Tümü başarısız oldu 🙂
Sonunda eşim de ya n’oluyor demeye başladı nihayet 🙂 Bense artık çocuk takıntısının doruk noktasındaydım.
Eşimle dostumla evlat edinme fikrimi paylaştıkça insanlar büyük çoğunlukla bana benzer tepkiler verdiler. “Aaaa olur mu canım, tüp bebek yapın !” “Tüp bebek yapın, olursa sizin çocuğunuz olsun. Olmazsa da ne yapalım! ” “Ay hayırrrrr, sizin çocuğunuz olsun, sizin gibi mavi gözlü sarı bişey olsun!” …
Küçük bir azınlık da sessiz kalmayı tercih etmişti. Artık ne düşündüler bilmiyorum.
Ben hepsine güldüm geçtim. Tüp bebek diyen herkese ne hemen hayır dedim.
Hiç içimden gelmiyordu. Bir kere , madem benim hiç bir sağlık sorunum yok olmuyorsa bir nedeni vardır diye düşünüyordum. Belki de benim Anne olma yolum bu değildir. İçimde o kadar emindim ki tüp bebeğin de olmayacağından. En azından bir kere dene diyenlere , tutmazsa bir kere daha dene diyeceksiniz, bunun sonu yok diyordum.
Çocukluğumdan beri istediğim bir şey vardı. Bir evlat edinmek. Evet mutlaka ben de her kadın gibi hamile kalmak çok istiyordum. Ama bu kendi çocuğumu doğurayım diye değildi. Ben hep hamilelik sürecinin sadece anne ile bebek arasında yaşanan çok özel bir durum olduğunu düşünmüşümdür. Bu duyguyu yaşamak çok özel olacaktı. Ama o kadar. Sonuçta ben doğurmuşum ya da evlat edinmişim benim için hiç bir farkı olmayacaktı. Bu durumda tüp bebek için böyle büyük paralar harcamak bana çok saçma geldi. Olacaksa, bir engeli yok buyursun olsun ama ben bu kadar para saçmayacağım bu işe dedim. Eşim de asla bana tüp bebek için baskı yapmadı.
Böyle böyle 11. yıl dönümümüz geldi çattı. Yıl dönümü yemeğimizde eşime “Bir evlat edinmeye ne dersin ?” diye sordum ve hiç beklemediğim bir cevap aldım. “Olur”
Yıl dönümü yemeğimizde enine boyuna bu işi konuştuk. Baktım eşim de ciddi ve bu işin sorumluluğunun farkında. O gün , 11. evlilik yıl dönümümüzde evlat edinme kararı aldık.
Hani her şeyin bir zamanı vardır derler ya, çok doğru. Bir kaç yıl önce koruyucu aile teklifimi bile şiddetle reddeden eşim artık evlat edinmeye hazır hale gelmişti demek 🙂
Bir kaç gün sonra bir konu beni çok tedirgin etmeye başladı. Sonunda eşime açıldım. “Bu süreç içinde eğer ben hamile kalırsam ne yapacağız?” Başvurumuzu geri çekmek düşüncesi bile beni dehşete düşürüyordu. Eşimle bu hislerimi de paylaştım. Eşim de bana katıldığını belirttiğinde öyle rahatladım ki anlatamam. Sonunda işlemlerimiz devam ederken eğer bir bebeğimiz olursa, başvurumuzu geri çekmeme kararı aldık. Zaten hep iki çocuk istemişimdir 🙂
« Süreci nasıl yaşadım/yaşamaya devam ediyorum ?
2) Başvurumuzu Nasıl / Nereye yaptık ? »