Çar, 04/09/2013 - 23:55 -- Necmettin Yalçınkaya
“Baba! Duyuyor musun bizi? Sana söylüyoruz!“ diye bağıran, arka koltukta oturan çocuklarını duymuyor gibiydi. “Bari susmuyorsan değiştir, bir başka türkü çığır.“
Baba ön camı yarılamış, dışarıdaki temiz havayı ciğerlerine soluyor, kokluyor ‘’Oh be!“ diyordu.“ ‘’İşte gerçek yaşam bu!“
Bir gün gözlerimi açtığımda o sefil gecekonduyu görmüştüm. hakkında devamını oku
Otorite ve uygulayıcıları bu yüz kızartıcı suçu işleyenleri yüz metre karelik iki katlı bu koğuşa istifliyordu. Gardiyanlar, jandarmalar, hatta diğer suçlardan yatan mahkûmlar bu insanlara hiçte hoşgörü göstermezdi. Herkesin gözünde onlar bu ülkeyi, bu devleti soyan, toplum düşmanı hırsızlardı. Aşırı kalabalıktan dolayı koğuş içerisi bir arı kovanı misali kaynardı. Oradan sürekli sesler duyulurdu. Gardiyanlar arada bir koğuş kapılarına tekmeyle, sopayla vururdu. Ses çıkarmamaları için. O anda ses kesilirdi ama bir süreliğine kadar. Yine başlardı sesler.
300 Hırsız hakkında devamını oku
Ahtapotun Kollarında Bir Adam hakkında devamını oku