Gidiyor gönlümün efendisi,
Allahım, ben abimi çok seviyorum sende onu sev ve koru
Abimin nişanlanacağını duyduğumdan beridir yüreğime bir öküz oturdu. Hayatta tek güvendiğim insanı akşam eve gelince görememek, her sabah sırf ben erken uyanıyosam sende erken uyanacaksın diye uyandıramamak, evdeki o boğuşmalar, babamı bağırtana kadar darlamalar, annemi bizi dövene kadar öpmeler bunların hiçbirinin olamayacağını düşünmek kalbimin buruşturulması gibi. Bilirimki ne yaparsam yapayım yanımda soluğu ensemde, her çirkinliğime, salaklığıma rağmen terketmeyecek sevgisi azalmayacak olan canım kardeşim.
Abim, oniki yaşından beri deli gibi çalışan, çalıştığını eve getiren gençliğini asla tam anlamıyla yaşayamamış, kendinden önce hep insanları düşünen adam gibi adam. İlk bisikletimi haftalıklarını biriktirip almıştı 14, 15 yaşlarında. ilk oyuncağımı, bilgisayarımı, harçlıklarımı.. Onun benim için yaptıklarını asla ödeyemem. Bana abiden çok baba oldu. Bildimki abim hep yanımda bildimki arkamda bir dağ var.
Sözle bunu anlatmak mümkün değil. Gerçekten kötüyüm. Bunun kıskançlıkla alakası yok sadece kaybetmekten korkuyorum.
O benim en güvendiğim, herşey değişir diye ödüm kopuyor. Yalnız kalmaktan köpek gibi korkuyorum.
Beni herşeyiyle seven insanların yanında kendim gibi oluyorum. En huzur bulduğum yer saçmalayabildiğim kahkaha atabildiğim gerektiğinde ağlayabildiğim insanların yanı.. Ve abim bu listenin başı, babası.
En rahat onun yanındayım. En çok onu seviyorum çünkü biliyorumki oda beni seviyor. Bunu bilmek müthiş bir his. Emin olmadığın sevgiler muallaklar hep tüketir çünkü.
Hep böyle zamanlarda yalnız kalıyorum. Neden insanlar en çok gelmelerini istediğim bu zamanda gelmiyorlar?