İlk Göz Ağrısı (39): Semih Öztürk ve “Önce Dağlar Kar Tutacak”
Date: 13 Ocak 2019Author: Parşömen 0 Yorumlar
Öykülerimi bir mevsimin etrafında toplamaya karar verdikten sonra daha dikkatli çalışmaya başladım. Onları bir kitabın içerisinde görmeyi çok istiyordum ancak bunun için zamana ihtiyacım olduğunun da farkındaydım. O hayal hep bir yerlerden gelip kendini bana hatırlattı. Bazen rahatsız ettiği de oldu ama ben yine de mevcut çalışma düzenimi ihtiyacım olan zamana bıraktım. Öykülerin büyük bir bölümü bitmişti. Sildim, bozdum, yeniden kurdum. Kitap öncesi süreç bu şekilde işledi. Ama heves hep içimde.
Yazıdan önce resim vardı. Ancak o alanda pek fazla ileriye gidemedim. Çizmek isteyip de çizemediğim her şeyi kısa kısa yazmaya başladım. Yazdıkça merak ettim, okudum. O merak beni öyküye kadar getirdi. Tiyatro oyunları da yazdım ama onlar da kendime kadar. Tüm bunların öncesi de sonrası da öyküymüş meğer. Yazdıkça anladım ben de.
Kitap bittikten sonra yayınevlerine göndermeye karar verdim. Aldığım ilk cevap olumsuz oldu. İkinci yayınevinden de uzun bir süre olumlu ya da olumsuz dönüş gelmedi. Aslında ne yapacağımı bilemediğim bir dönemdi. Yeni öyküler yazmaya devam ediyordum ancak dosya öylece duruyordu. Sonra 2018 Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülü’ne başvuruların başladığı haberini okudum ve dosyamı Varlık’a gönderdim. Ödüle değer görülmemle birlikte kitabın yayına hazırlık süreci de başlamış oldu.
Kitap çok önceden bitmişti. Belli aralıklarla öykülere dönüp yeniden çalışıyordum. Dosyamın ilk editörlüğünü sevgili yol arkadaşım yaptı. Çünkü artık içinden çıkılamayacak bir hal almıştı benim için. Onun tavsiyelerini dinledim, işaret ettiği yerlere yoğunlaştım. Ondan elbette razıyım.
Kitabın yayın sürecinde ise Mehmet Erte’yle birlikte çalıştık. Kendisiyle sağlıklı bir süreç geçirdik. Pek çok şeyi bu süreçte tecrübe etme şansım oldu.
Öykülerimin insanlara ulaşmasını ummuştum. Öyle de oldu. Fazlasını düşünmedim hiç. Bunun yanında hayatımda değişen bir şey olmadı.
Sözleşme alabileceğimi söylüyor. Henüz zamanı gelmedi tabii.
Üniversitede öğrenciyken dergilere öykülerimi göndermeye başlamıştım. Bitene kadar da süreç böyle devam etti. Arkadaşlarımla birlikte çıkardığımız dergiler de oldu. Ama ben kendimi her zaman o mutfakta hissettim.
Anneme kitabı kargoyla gönderdim. Okuyunca ağlamış. Annem benim her zaman ilk okurum olmuştur. Her ne kadar kitabı görünce ağlasa da öncesinde yaptığı yorumlarla bana güzel şeyler kattığını söylemeden geçemem. Babam ve kardeşim de her zaman yazma uğraşımın farkında oldular. Emekleri ve sevgileri bende sonsuz.
Taslaklarım, notlarım ve başlayıp yarıda bıraktığım öykülerim var. Mümkün olduğunca yazmak istiyorum.
Semih Öztürkİlk Göz Ağrısı
Önceki Önceki yazı: Sevilen İsrailli Yazar Amos Oz 79 Yaşında Vefat Etti
Sonraki Sıradaki Yazı: İnsan Üzerine Şiir Denemesi