leyla gibi | Kitap, Kitap oku, Online kitap oku, E-kitap oku, Kitap oku ücretsiz
pembe kraliçemiz vefa enver’in bir romanının daha ikinci baskısıyla karşınızdayız.
çünkü ilk baskısını okuyanların bile bu kitabı yeniden okumak isteyeceğini biliyoruz…
insanların karakterlerini araba modelleriyle özdeşleştirerek çözüyor bir kere!
ilginç değil mi? zaten kendisinin de gönülden bağlı olduğu bir mini’si var.
işte leyla tam bu iki adamın ortasında!
Pencereyi indirip, en masum ifademi takınarak gülümsüyorum polis memuruna. Ama o taviz vermez bir tavır takınıp turşu gibi ekşi suratıyla, araba kullanırken telefonla konuşmanın cezası olduğundan bahsediyor.
“Tamam anlıyorum haklısınız. Ben zaten araba kullanırken telefonla konuşmam ama bu çok acil bir durumdu inanın.” Aslında araba kullanırken hep yalnızlık çekerim ve yol bitene kadar arkadaşlarımla sohbet etmeyi çok severim. Ama bunu söyleyecek değilim tabii.
“Mutlaka mutlaka…Ama yine de ceza kesmem gerekecek,” diyor ekşi suratlı polis inanmayan bir şekilde.
“Ama anlamıyorsunuz, kızkardeşim hamile ve erken doğum başlamış. Telefonum ısrarla çalınca açmak zorunda kaldım. Bana hemen gelmemi söylemek için aramışlar. Kız kardeşimin kocası vatani görevini yaptığı ve ailem Ankara’da olduğu için tek yakını benim. Ne yapsaydım yani, doktora konuşamam mı deseydim?”
“Hayır arabanızı kenara çekip, öyle konuşsaydınız.” Polisin geri adım atmaya niyeti olmadığı anlaşıldı.
Somurtarak oflayıp poflayarak uzatıyorum. Polis gözden kayboluyor sonra daha da sevimsiz bir ifadeyle geri dönüyor.
“Görünüşe göre Leyla Hanım, ilk kez acil durumla karşılaşmamışsınız!”
“Yani kısa zamanda çok kereler araba kullanırken telefonla konuşmaktan ceza yemişsiniz demek oluyor,” diyor onaylamaz tavırla başını sallayarak.
“Eee peki lütfen cezamı kesin de devam edeyim. Kardeşim bekliyor da.”
Ehliyet ve ruhsatımı geri alıp, torpido gözüne yerleştirirken “Okmeydanı kavşağı hangisi acaba?” diyorum ve anında devirdiğim çamı fark ediyorum.
“Nişanlım o tarafta çalışıyor da… O da benimle hastaneye gelecek,” diye kıvırıp arabayı çalıştırıyor, sonra da gaza basıyorum.
Dikiz aynasından polisin göremeyeceği kadar ilerleyip ilerlemediğimi kontrol ettikten sonra, telefonumu elime alıp, tekrar Berna’yı arıyorum.
“Yine mi ceza yedin Leyla? Yani ne var kukalık kullansan da, yakalanmasan böyle.”
“Boş ver şimdi onu iş görüşmeme yarım saat var ve ben nerede olduğumu bilmiyorum hâlâ. Şimdi adam gibi anlat şu yolu baştan.”
Kırmızı ışığı fark edip yavaşlıyorum. Yandaki arabada, inanılmaz karizmatik bir işadamı var. Hafifçe gülümsüyorum ve aklıma makyajımın nasıl göründüğü sorusu geliyor. Aynada kendime bakarken, rujumu yediğimi fark ediyorum. Hemen rujumu çıkarıp tazelemem gerek. Telefonu boynumun arasına sıkıştırıp, rujumu sürmeye koyuluyorum, ama arkadan çalan kornalarla kendime gelmem bir oluyor. Yeşil yanmış.Amma sabırsız milletiz hani…
Hay aksi dudaklarımın sadece yarısını boyayabilmişim ya…
“Berna rujumu sürüp seni arayacağım, hadi bay…” derken öndeki araba ani fren yapıyor. Ona arkadan toslamamak için, direksiyonu sağa kırıyorum. Böylece hem öndekine bindiriyorum, hem de aldığım pozisyon nedeniyle sağ ve sol şeridin ikisini de tıkamış bulunuyorum.
Şirket minivanlarından bu ve zaten orası burası ezik çizik içerisinde. Yani çok da kızmış olamaz di mi? Sadece hafifçe dokundum zaten.
Kafamı pencereden çıkarıp, ortamı ve havayı koklamaya karar veriyorum. Öndeki minivanın şoförü hışımla inip söylenmeye başlıyor.
Az önce gülümsediğim, etkileyici işadamı ile bir an göz göze geliyoruz. Kızardığımı hissediyorum, neyse ki en sağ şeritte ve basıp gidiyor.
“Tamam affedersiniz kafam dağınıktı. Ama çok bir hasar yok gibi,” derken eğilip burnumu sokuyorum tampona. Resmen göçmüş…
“Hasar yok dediğin bu kadarsa… Polisin gelmesini bekleyeceğiz mecburen,” diyor adam ters ters.
“Aaaa hayatta olmaz. Bakın kendi aramızda halledemez miyiz?” İş görüşmemi kaçıramam. Hayalimdeki iş bu… Yani öyle olduğunu tahmin ediyorum. Bir kere halkla ilişkiler yapacağım, ikincisi hep yurtdışı gezilerim olacak. Hatta en çok da İtalya’ya gideceğim. Moda şovları, defileler… Allah’ım ölüp cennete gitmek bu olsa gerek. İtalyan erkeklerine hiç değinmiyorum bile!
“Valla beni bağlamaz. Tutanak tutulmadan şuradan şuraya adım atmam, attırmam da,” diyor huysuz şirket şoförü.
“Öyle mi? Eee ben gidersem beni tutacak mısın? Napacaksın yani?” der demez adam koluma yapışıyor. İnanmıyorum ya hakikaten tutacak beni demek. Aslında olay çıkarmayı seven bir tip değilim. Ama şu durumda bir erkeğin fiziksel tacizine, biraz abartıyor olabilirim gerçi ama, sessiz kalacak değilim.
Avazım çıktığı kadar bağırarak, görülmeye değer bir şov sunuyorum. Adam ise iyice çileden çıkıyor beni tehdit etmeye başlıyor. Tam ikimiz de kendimizi oynadığımız oyuna kaptırmışken, araya bir adam giriyor.
“Lütfen genç hanımı bırakır mısınız?” diye kendinden emin bir ifade ile uyarıyor ses. Ben şoktayım. Allah’ım ne yakışıklı adam! Ve üstelik beni kurtarıyor. Hayallerimin prensi…
“Sana ne kardeşim?” diye dikleniyor yine bizim şirket şoförü.
“Ben şu arabanın şoförüyüm ve yoluma devam etmem gerekiyor. Çünkü patronumu havaalanına yetiştireceğim. Ama siz tüm trafiği kilitlediniz. Ayrıca bu genç hanıma tavrınız da hoş değil.”
Başımı çevirip, arabamın arkasındaki son model Escalade cipe bakıyorum. Vazgeçtim hayalimin prensi bu adam değil. O arabada arka koltukta oturan adam. Gerçi şoför kadar genç değil ama inanılmaz bir karizması var. Bu mesafeden bakınca çok belli olmasa da kırklı yaşlarda olmalı.
“İyi de benim zararım ne olacak?”
“Ne kadar tahmini?”
“Üç yüz lira olmalı. En son o kadar ödemiştik?”
Kınayan bakışlarla, başımı sallıyorum. “Demek ilk değil. Yani belki de ani fren yapmayı bırakman gerek.”
Şirket şoförünün cevap vermesine fırsat bırakmadan, Escalade şoförü araya giriyor.
“Tamam paranı alacaksın. İşte patronumun kartı.”
“Nerden bileyim beni atlatmayacağını?”
“Karttaki isme bakınca anlarsın.”
Ben de merakla başımı eğip karttaki isme bakıyorum… Vay canınaaaa… Bu o… Efsanevi adam! Çok heyecanlanıyorum.
“Eee ben de bir teşekkür etmek isterim patronunuza,” diyerek arabaya doğru emin adımlarla ilerliyorum.
Yaklaştığımı görünce penceresini indiriyor ve işte karşımda. İnanılmaz bir şey ‘Acaba bana şirketlerinden birinde iş verir mi?’ diye düşünmeden edemiyorum.
“Merhaba yardımcı olduğunuz için teşekkürler,” diyorum bana bakın ne kadar hayat dolu ve cazibeliyim gülümsememle birlikte.
“Önemli değil. Uçağımı kaçırmamam gerek,” diye cevap veriyor. Belki de tek derdi bu diye tereddüt ediyorum ama bunun için canımı sıkamam şimdi.
“Tamam o halde parayı hangi hesaba çıkartacağımı öğrenmek isterim. Ya da siz meşgulsünüzdür beni sekreterinize yönlendirin ondan alayım bilgileri.” Belki arada bir CV de düşer mail adresine… Yanlışlıkla falan…
“Hiç gerek yok. Sorunu çözmek için küçük bir yardım benimkisi,” diyor konunun kapanmasını istediğini açıktan açığa belli ederek.
“Lütfen, ısrar ediyorum. Tanımadığım birinden yardım kabul edemem,” diyorum ama ben ondan da inatçıyım tabii…
O zaman, hayatımda gördüğüm en pahalı ve en çekici gülümsemeyle gülümsüyor ve “Beni tanımadığınızı iddia edemezsiniz,” diyor.
Hafif mahcup bir edayla başımı hafifçe yana eğerek cevap veriyorum. “Şey tabii ama ne demek istediğimi anladınız siz.”
O sırada şoförü geliyor ve arabaya biniyor. Efsanevi insan Ömer Şanlı tekrar gülümseyerek, iyi günler diliyor ve penceresi kapanıyor.
“Hepsi bu mu yani?” diye Sedef haykırdığı an ben hala o sabah olanların şaşkınlığı içerisindeyim.
“Evet Arthur’un şövalyelerinin, Kutsal Kase’yi görebilmesi kadar nadir ve inanılmazdı.” Kendimden geçmiş bir halde, huşu içerisindeyim…
Berna dalga geçiyor “İyi de adamdan kartvizit bile koparamadın mı? Bak minivanına çarptığın şoför bile daha becerikliymiş.”
“Ne yapsaydım Berna? Adamın yakasına mı yapışsaydım?”
Berna omzunu silkiyor “O anki duruma göre herhangi bir şey yapıp kıvırabilirdin. Aman neyse geçmiş ola…Ee peki iş görüşmen nasıl gitti?”
“Of ya o tam bir fiyasko. Ben deli gibi yetişmeye çalışıp, bir de ceza yiyeyim, onlar bir telefon açıp patronlarının ani iş gezisi nedeniyle görüşmenin iptal olduğunu söylemesin. Sinirlerim çok bozuldu valla.”
“Dur dur dur!!!!” Sedef’in her zamanki ani tepkilerinden biri ….
“Ne var ne oldu?” diye soruyorum. Sedef yürümekten nefret eder… Meğer dur dur diye gideceğimiz mekana yakın bir yerlerde boş park yerine sesleniyormuş.
“Hayatta buraya park etmem. Kızım deli misin? Taksim’in bu arka sokaklarında keşler, yankesiciler, tecavüzcüler ne ararsan var. Ben otoparka bırakacağım.”
“Of Leyla ya amma da geniş hayal gücün var senin! Park et gitsin ya kim ne yapsın senin Mini’ni Çalsalar bir kilometre gidemeden yakalanırlar.”
“Öyle deme bak bozuluyor Mini. Bir dahaki sefere arkadan gelirsin taksiyle ona göre. Kızıma laf yok.” Hayır, Mini Cooper’dan bahsetmiyoruz. Mini Mickey Mouse’ın kız arkadaşı Minnie’nin kısaltılmışı. Evet farkındayım okunuşları aynı.
Siz hepsine aynı gözle bakabilirsiniz, ama eminim benim toz pembesi, üstü açılan arabamı görseydiniz- ki zaten kendisi Disney serisinden- ona aşık olurdunuz. Tamponları bile beyaz inanabiliyor musunuz?
Bana bu arabayı sevgilim hediye etti demek isterdim. Ama yarısını annem ve babam üstlenirken, kalanını kendi maaşımla ödedim. Şu aralar işsiz olduğum için taksit ödemelerinde biraz zorlanıyorum, ama beni bu durumdan kurtaracak harika bir planım var.
Evet evet iş bulacağım. Ama daha da önemlisi yeni bir sevgili bulacağım. Bugün Ömer Şanlı’ya rastlamam evrenin çağrılarıma cevap vermeye başladığının göstergesi.
Park ederken göz dağı veriyorum “Arabama bir şey olursa…”
“Ki oldu bile…Sabah tamponu göçerttin” diye tamamlıyor cümlemi Sedef.
“Sadece küçük bir çizik” diye itiraz ediyorum. Arabadan inen kızlarla, ön tarafa yürüyüp, tampona doğru eğilip bakıyoruz.
“Resmen yamulmuş” diye ilan ediyor Sedef.
“Öyle deme. Bir günlük işi var dedi usta. İşe girer girmez halledeceğim.”
Sedef en yakın arkadaşlarımdan. Bana kişilik olarak daha yakın olanı… Hayat dolu, kıpır kıpır bir hatun olan sevgili arkadaşım Sedef’le paylaşımımız çok derinlere gider. Mesela Mango’nun indirim günlerinde, kabarık giysi