Onu al, bunu sakla! - Perihan Dirican - MUDANYA Gazetesi | www.mudanyagazetesi.com
Bizler Seferberlik'ten, Kurtuluş Savaşı'ndan, İkinci Dünya Savaşı krizinden çıkan bir neslin çocukları, torunlarıyız. Onlar aç kalmanın korkusunu iliklerine kadar yaşayarak tattıklarından bizlere de bu korkuyu aşıladılar. Babaannemin bana dedikleri şunlardı.
“Kızım elbiseni yamalı giy ama temiz olsun” “Ekmeğin yavan olsun ama yüzünde huzur olsun.” “Eskisi olmayanın yenisi olmaz”
Ben çorabım yamalı ama yüzümde huzurla gezdiğimi biliyorum. Çünkü komşumun da hırkası yamalıydı, diğerinin pantolonu...
Televizyon icat oldu mertlik bozuldu!
Serbest piyasa özgürlüğünde kayboldum.
Evet, ben tutumlu, elimdekinin kıymetini bilen biri oldum ama imrendiğim, özendiğim şeyler o kadar çoğaldı ki bunun sonucunda bende, “onu al, bunu sakla” alışkanlığı oluştu.
Her şeyi alma arzusu beni kamçıladıkça çarşıya, pazara koştum. Aldığımı aldım, kullanmadığımı bir köşeye ittim.
Şu an gardırobum, ayakkabılığım hatta yarısı çöpe atılmak üzere buzdolabım ağzına kadar dolu…
Alırken hiç sormadım;
Sana gerçekten ihtiyacım var mı?
Bu ev sensiz yapabilir mi?
Sensiz bu kışı, bu yazı geçirebilir miyim?
Senden hevesim hemen geçecek mi?
Sana vereceğim paraya değer misin?
Seni almak yerine bir kitap almak, seyahat yapmak, bir garibanın karnını doyurmak daha mı güzel olurdu?
Eğer çılgınlığıma son verebilseydim bu soruları daha da çoğaltıp mesela; "Üretiminde doğaya zarar verildi mi?" diye sorabilirdim.
Değil bu soruları sormak ürünlerin ve reklamların cazibesi, bir de komşum Ceyda'nın elbisesi, arabası o kadar çekiyor ki beni (Çevresiyle yarış halindeki çocuğumun doyumsuzluğunu saymıyorum tabii ki) ; karı, koca çalışıyoruz, kredi borcu gırtlakta.
Ama evim tıka basa dolu elhamdülillah!