Tülay Sözeri EYMEN'İN KUL HAKKI
05 Eylül 2019 - Perşembe 14:09
İzmir’de annesi ve sevgilisi tarafından işkence edilerek öldürülen 5 yaşındaki Eymen’in yaşadığı eziyetin görüntülerini izlediğimden beri kendimde değilim. Savunmasız bir çocuğun yaşadığı şiddete rağmen, bu savunmasız yavruya sahip çıkmaktan aciz bir toplumda yaşadığımız gerçeğiyle günlerdir yüzleşemiyorum. Küçücük bir çocuğu bile koruyamıyorsak, derdine derman olamıyorsak, ölümcül bir sessizlikte günlerimizin içinde yaşayıp gidiyorsak, çok değil birkaç gün sonra zavallı Eymen’i unutup, yeni kurbanlara üzülmek üzere hafızalarımızda yer açabiliyorsak, durumumuz gerçekten vahim demektir.
1959 yılında yayımlanan ve tüm dünyaca kabul edilen Birleşmiş Milletler Çocuk hakları Bildirgesi, insanlığın çocuğa verebileceğinin en iyisini vermesi gerektiği için hazırlanmıştır. Bir çocuğa en iyi verilebilecek şey nedir ? Bir çocuk en iyi neyi alırsa gelişebilir, büyüyebilir? Çocuklarımızı nasıl koruyabiliriz? Sorularına kafa yormamız, çocuk hakları bildirgesini defalarca okumamız, çocuk haklarını temel eğitim konumuz yapmamız gerekiyor. Her konuda olduğu gibi çocuk istismarında da, dünya sıralarında yer alıyor olmak gerçekten utanç verici gerçeğimiz. Aklımızın sınırlarını zorlayan, her gün yepyeni bir zorbalıkla bizleri alt üst eden, attığımız her adımda ensemizde htiğimiz salt kötülükle, oto kontrolünü yitirmiş, insan olma amacından çoktan çıkmış bireylerle iç içe yaşamak zorunda olduğumuz bir çağda yaşıyoruz.
18 yaşına kadar her bireyin bir çocuk olduğu gerçeğine göz ardı ederek, çocuklar üzerine, devlet tarafından yapılan ahlak dışı düzenlemeler, toplum tarafından bu ahlaksızlığı normalleştirme çabaları, tacize uğramış bir çocuğun neredeyse suçlu ilan edilmesi aklımın sınırlarını zorluyor.
Bir çocuğun değeri aile yaşantısı ve toplumsal yaşamda ortaya çıkar. Çocuğa yönelik istismar suçunu işleyen faillerin çoğu ataerkil, erkek egemen, baskıcı aile içinde yetişen bireylerdir. Çocuklara yönelik istismarın ruhsal, toplumsal, ekonomik, hukuksal anlamda bir çok boyutu var. Ne yazık ki, çocuklar ilk istismarı en yakınlarından görüyor. En yakınları bu savunmasız yavrucakların celladı oluyor. En korunaklı olması gereken evlerinde şiddetin her boyutunu yaşıyorlar ve ne yazık ki seslerini kimseye duyuramıyorlar. Bu gerçeklerle yüzleşmek yerine saklanmayı, sessiz kalmayı tercih ediyorlar. Her gün yeni bir şey kaybederek hayatlarına devam ediyorlar. Umutları, güvenleri, yarınları, masumiyetleri kum taneleri gibi yok oluyor.
Şimdi soruyorum sizlere, çocuklarını, kadınlarını koruyamayan, her türlü tehlikeyle burun buruna yaşamasına sessiz kalan, en temel hakkı olan yaşama hakkını umur etmeyen bu toplumda nasıl sağlıklı yarınlar kurabilir, nasıl gelecekte yerimizi alabiliriz? Her gün ölüp ölüp dirilen, kendi annesi tarafından bile bile ölüme mahkum edilen, şiddetin en ağırını yaşarken bile hala annesini mutlu etmeye çabalayan küçük Eymen’in o mutsuz gözlerini nasıl aklımızdan çıkarabilir, yaşadığı mutsuzluğa rağmen kaybolmamış çocuk masumiyetini, ne yapacağını bilemeyen hallerini nasıl unutabiliriz?
Onun ölmüş olması, bizlerin ise hala yaşıyor olmamızı bir türlü kabullenemiyorum. Ben bu satırları yazarken, siz bu satırları okurken hala nefes alıyor olmamıza şaşıyorum. Aramızda olmayan o zavallı küçük bedeni yok ederek, umutlu olmaya hala nasıl devam edebildiğimize hayretler içerisinde kalıyorum.
O korkulu çocuk gözlere, sakın bizi affetme hem de hiçbir şekilde desem de o çocuğun bizi her şeye rağmen affedeceğini biliyorum. İnanın bu gerçek bile bir ömür boyu nefeslerimizi kesmeye yeter de artar bile.
Etiketler: EYMEN'İN, KUL, HAKKI,