Yaşamın Geniş Özeti: Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği-Milan Kundera
Üniversitenin ilk yıllarıydı, okuyamamıştım o zamanlar. Tam da şu anda yeniden elimde bu kitap. O yüzden yazını şimdi değil sonra okuyacağım..:) Ama iyi haber: kitabı bu kez okuyabiliyorum.:)Sevgiler..
20 Ocak 2011 21:43:00 GMT+2
Sevgili İmge,Okuduktan sonra, yorumlaşalım :) Ben de filmini izleyeceğim ama arada çok fark olduğunu duymuştum.Selamlar
21 Ocak 2011 09:54:00 GMT+2
"Belki de sevemememizin nedeni çok sevmek istememiz, yani karşımızdaki kişiden hiçbir istekte bulunmaksızın, ondan onunla birlikte olmaktan başka bir şey istemeksizin kendimizi ona verecek yerde, ondan bir şey (aşk) talep etmemizdir."Bu kitabı tekrar başucuma alayım :) Teşekkürler hatırlattığınız için...
22 Ocak 2011 19:37:00 GMT+2
Rica ederim Nessuno, selamlar :)
22 Ocak 2011 19:51:00 GMT+2
Selam Burcu,Bakın emek vererek hazırladığınız bu yazı önce bana ilham verdi ve filmi ile ilgili küçük bir çıkma yaptım hayal kahvem'e. Sonra Nessuno'ya kitabın bir paragrafı ilham verdi ve bir yazı yazdı bloğuna. Teşekkür ederiz. Şimdi artık kitabı ve filmi yormaya geçelim mi? Acaba varolmanın dayanılmaz hafifliği kitaba göre neymiş:)
23 Ocak 2011 10:11:00 GMT+2
Selamlar HK,Çok memnunum, bir domino etkisi yaratmış olmaktan :)Öncelikle filmi izlemedim, kitap üzerinden konuşabilirim. Kundera "Einmal ist keinmal" sözünden yani "Bir kere olan hiç olmamış sayılır" sözünden, insan yaşamını bir kez yaşadığı için, onu yaşamamış da olabiliriz der ve hafiflik/ağırlık'ı bu temelden tariflemeye çalışır. "Eğeryaşamlarımızın her saniyesi sonsuz kere yineleniyorsa, İsa’nın çarmıha çivili olduğu gibi biz de sonsuzluğa çivilenmişiz demektir. Bu, insanı dehşete düşürecek bir olasılık. Sonsuza Kadar Yinelenme dünyasında her attığımız adıma dayanılmaz bir sorumluluğun ağırlığı gelir çöker. İşte Nietzsche, Sonsuza Kadar Yinelenme düşüncesine bunun için yüklerin en ağırı demiştir (das schwerste Gewicht). Sonsuza Kadar Yinelenme yüklerin en ağırıysa, bizim yaşamlarımız bu ağırlığın karşısında göz kamaştırıcı bir hafiflik içinde belirmektedir. Peki, ağırlık gerçekten nefret edilesi, hafiflik de göz kamaştırıcı mıdır? Yüklerin en ağırı ezer bizi, onun altında çökeriz, bizi yere yapıştırır bu ağırlık. Yük ne kadar ağır olursa, yaşamlarımız o denli yaklaşır yeryüzüne, daha gerçek, daha içten olur. İşi tersten ele alırsak, bir yükten mutlak biçimde yoksun olmak insanoğlunu havadan daha hafif kılar; göklere doğru kanat açar insan, bu dünyadan ve dünyasal varlığından ayrılır, yalnızca yarı yarıya gerçek olur, devinimleri önemsizleştiği ölçüde özgürleşir.” Tomas kendini tüm bağlardan kurtararak hafifler ve gerçek varoluşu bunda bulur, keza Sabina da öyle. Tereza ise "Geleneksel"in simgesi olarak ağırlığı/bağlılığı vurgular, aynı şekilde Franz da bir düşünceye (Büyük Yürüyüş'e) olan inancı ve saygısı yüzünden anlamsız hayatına bir ruh katmayı arzular. Kitap farklı ikişer yaklaşımın savruldukları uçları gösterir ve seçimi okuyucuya bırakır. Sonunda her iki ucun da birbirine yaklaştığını görürüz, tez, antitez ve sentez...
25 Ocak 2011 09:58:00 GMT+2
Hey, bende yorumum onaylanmadı diye üzülmüştüm. Demek ki nihayet onaylanmış ve Burcu'da kendi gibi bir yorum yazmış. Yukardaki yazı çok güzeldi. Ama yazarın kanaatlerini yansıtmıyordu. İşte Burcu kitabı okumuş. Ve varolmanın dayanılmaz hafifliği kitaba göre böyleyken böyle diyor. Teşekkür ederim yorumunuz için. Peki..Hani sonunda seçimi okura bırakmış ya..Burcu siz ne düşünüyorsunuz acaba?Hangi karakteri kendinize yakın hissettiniz?
25 Ocak 2011 10:09:00 GMT+2
Sevgili HK,Ben bütün karakterleri hem yakın buldum hem de uzak. Tamamen iki anlayışa göre yaşamanın da mümkün olmadığını düşünüyorum. Ne tamamen gelenekselliğin, bağlılığın, bağımlılığın tutsağı olmayı ne de varolmak için tüm bağlardan kurtulup kaybolmanın savrukluğunu yaşamayı doğru buluyorum. Bir yanı ile eğer bir kere olan hiç olmamışsa, bu bize sınırsız bir deney yapma, yanılma veya başarılı olma şansı sağlar, bu çok güzel ama bu uğurda bilinçsiz davranışlar sergilemek ve kendini dünyanın sunduklarına tamamen bırakmak da bir kerecik olan yaşama haksızlık gibi geliyor. Aynı şekilde gelenekselliğin dayattığı zorlamalarla ve iç bağların hükmü ile de bu biricik yaşama saygısızca yaklaşıp kolayca feda etmek de haksızlık. Seçimlerimiz ile hayat nehrimizin kendi yatağını bulacağını düşünüyorum...Siz ne dersiniz?
25 Ocak 2011 10:35:00 GMT+2
Selam Burcu,Sabahtan beri oldukça yoğun bir çalışma programım vardı. Ancak ofise vasıl olabildim.Tamam.Şimdi biraz beyin pilatesi yapıvereyim:)İnsan olmak bazen bana o kadar ağır gelir ki anlatamam size.. Hele muhtelif renkte, çeşit çeşit duygularla donatılmışken, hele tüm hisleri fazlasıyla hissetmek arzusuyla dolu bir bünyeye sahipse insan.. Hele sonunda öleceğini biliyorsa.. Öleceğini bile bile hele dünyada kıyım, savaş, vicdansızlık halen devam edip gidiyorsa… Şimdi bunları yazınca romandaki Sovyetler’in Prag'a girişi gözümde canlandı da.. Bir anda hayatların alt üst edilebilmesi mümkünken.. İnsanın insana verdiği eziyet söz konusuyken.. İşte tüm buları düşününce insanın kendinden bile kaçasıgelir.. Kaçarım da kimi zaman..Kaçmayı acayip severim:) Hey.. Şimdi var ya gelirken arabada dinlediğim Tarkan’ın Her şeye Rağmen şarkısının sözleri geldi aklıma.. Diyordu ki: “ Kan.. Keder.. Gözyaşı ve ümit.. Her şeye rağmen.. Yaşamak inadına vazgeçmiyor sızım sızım sızlarken.. Kaç bin yıllık bir kıyımdır bu.. Nasıl direniyor insan hala? Gerçekten de ümit var mı, ah, bunca günaha?Böyleyken.. Kitabın dört kahramanını kim yargılayabilir ki? Kimin yaptığı doğru? Kiminki yanlış? Ayrıca kime göre doğru? Kime göre yanlış.. Hayat bir bakmışsın varmış.. Bir bakmışsın yokmuş.. O halde.. Şarkının devamı şöyleydi..Ağlıyor dünya sonumuz hazin.. Bari sen bırakma ellerimi.. bari sen yakma.. Şimdi her zamandan daha fazla sarılmalıyız hayata..Milan Kundera.. Bizatihi kendisi şöyle bir söz sarfetmiş.. “İyi roman anlatılmaz.” O halde şarkıya devam edeyim ben.. Yanıyor dünya.. Sonumuz yakın.. Gel bütün gücünle kalbime tutun.. Varolmanın Dayanılmaz hafifliğini hissetmek için… Ve bencileyin Murathan Mungan’dan bir dize eklemeliyim.. Eksik etmemeli ağzımızdan, hançer kıvamındaki o karamizah tadını. Ve aşk .. yoksa… Yoksun… Yokum…Böylece mevzuyu bambaşka tarafından yorarım.. Konuyu ortaya atıp sonra farklı mecralara çekmekte üstüme yoktur:)Ne tatlı, çıtır çıtır yorumlar yazmışsınız Burcu.. Canımsınız!
25 Ocak 2011 14:19:00 GMT+2
Burcu tekrar selam,Sonunda bitti! :) Ama çok süründürdüm yine. Blogda da bugün yazdım, ama detaylı bilgi almak isteyen okurlarımı sana yönlendirmeye karar verdim. Yani bugünkü yazının hedefi sensin, haberin olsun..:)Sevgilerimle..
17 Şubat 2011 15:46:00 GMT+2
Selam İmge :)Hemen yorum yazacağım senin yazına, romanın seni neden içine almadığı ile ilgili. Ayrıca benim blogumdan bahsettiğin için çok teşekkür ederim. :) Sevgiler.
17 Şubat 2011 15:55:00 GMT+2
6. Dönüşüm İlk bakışta bir fırtınayı bir çatışma sayabiliriz. Bizim fırtına ya da kasırga dediğimiz şey, birbirinden daha büyük ve daha te...
Kaç zamandır ne yana baksam herkes pilates yapıyor!!! Madonna'sından Ebru Şallı'sına kadar herkes!Öyle ki haftada en az iki kez y...
Simple şablonu. ArdenSt tarafından tasarlanan şablon resimleri. Powered by Blogger.