babama ilk babalar gününde hediye aldığım zaman "bu ne? niye aldın? ne gerek var bunu almanın?" gibi azarlarını işittikten sonra o günden sonra bende iptal olan olsa da olur olmasa da olur diyeceğim gün.
kapitalizm in oyunları bunlar mantığıyla hediye almadığım ama babama sevdiği bir yemek yapıp, elini öperek sarıldığım insanı mutlu eden gündür.
evlatların aramakla yetinmeyip, erken vakit sürpriz yapmasıyla daha da güzelleşen gün.
kutlu olsun ver elini öpeyim baba:
twitterda "pembe gomlek ve dar paca giymesine" bakilarak babalik derecesi sorgulanan adamlarin gunu.
ayrimcilik yapmadan herkesin kutlu olsun. nasil giyindigi, kiminle evli oldugu, kiminle evli olmadigi fark etmeksizin cocuguna iyi davranan herkesin babalar gunu kutlu olsun da su pembe gomlek ve dar paca yorumu yapanlari yapanlarinkinin kutlu olmasin. (keske kondom kullansalardi.)
en onemli notum; babaligi bir evcil dost ile deneyimleyen insanlar en guzel babalardir, en cok onlarin babalar gununu kutluyorum. ^.^
anneler günü yanında sönük kalan gündür. anneler günü vasıtasıyla bir çok yerde indirim, reklam, etkinlikler olurken babalar gününde bu oran neredeyse 1/10 a falan düşer.
dün biraz gezeyim dedim. anneler gününde talan edilen mağazaları vs gördüm. babalar günü diye ellerinde kalan eski malları gömlekleri tshirtleri ikili ikili paketleyip insanlara yüksek fiyattan kakalamaya çalışan mağazalar gördüm.
yazık yani. ben gönülden içten bir kutlamanın daha samimi olduğunu düşünürüm hep.
hiçbir zaman yanımızda olmadığı için benim için her zaman hüzünlü geçecek gündür. gönül isterdi diğerleri gibi telaş ve heyecan içinde olmayı o zamanlar.