Sporvitrini.com - Ahmet ÇAKIR
Yazarın diğer yazıları (27)
Ham hayaller, acı gerçekler!
Galatasaray’ın Real Madrid karşısındaki hezimeti aslında geliyorum diyen bir felaketti. Bunu görmezden gelmeye çalışmanın faturası da haliyle ağır oldu. Şu ara iyi durumda olmadığı ileri sürülen güçlü rakibin İstanbul’daki maçta bulduğu rekor sayıda gol pozisyonu görmezden gelinip ‘Şampiyonlar Ligi tarihinde aynı dakikada 3 pozisyona girmiş başka takım var mıdır’ şeklindeki şişinme çabasının sonucunun bu olması doğaldı. Ligdeki perişanlığın yanında PSG ve Real Madrid maçlarında biraz yükselmiş gibi görünen direncin derde deva olmayacağını daha iyi anlamak gerekiyordu. Aslında bu ilk kez yaşanın bir durum değil. Sarı Kırmızılı takım, bugünkünden çok daha parıltılı bir durumdayken üstelik bu kez İstanbul’da da Real’den yarım düzine yemişti. Bir yandan Devler Ligi’ni kazanma hayalinin bulunduğunu ileri sürüp öte yandan böyle felaketleri önleyememek, bize özgü bir masal dünyasında yaşamak anlamına geliyor. Oynadığınız son 30 maçın sadece 2’sini kazanabilmiş olmanız gibi süreklilik kazanmış bir felaketi gözlerden uzak tutabilmek için böylesi hayalleri gündeme getirmenin ne yararı olduğunu da acı biçimde görmüş olduk. Cim Bom’un bu zorlu maça hiç de iyi hazırlanmamış olduğu ilk 10 dakika içinde görüldü. Rakibin ilk 2 atağında da topun ağları bulmuş olmasında belki başka etkenlerin de payı vardı ama sizin sağlam bir oyun planınızın olmayışı ve bunu uygulayacak oyuncuların ortalıkta görünmeyişi en belirleyici etkendi. Şunu açıkça görmeliyiz: Galatasaray, Şampiyonlar Ligi tarihindeki en perişan maçını oynadı. 90 dakikanın 80’i tek kale maç şeklinde geçti. Sarı Kırmızılı takımın topu rakip alanda tutabildiği süre toplam 10 dakika bile değildi. Real Madrid özellikle ilerde uyguladığı baskıyla soluk aldırmadı. Galatasaray’ın çok üzerindeki sağlam oyun anlayışının yanında üstün fiziksel güç, bireysel yetenek gibi özellikleriyle yıkıcı bir maç oynadı. Böyle bir oyunda Sarı Kırmızılı takımın önde oynayan oyuncularının ayağına dakikalarca top bile değmedi. Yani fiilen oyunun büyük bir bölümünü 8-9 kişi oynamış gibi oldu. Bununla ilgili oyuncu değişiklikleri de sorunu çözebilecek nitelikte değildi. Belki kadro belirlenmesinde başka tercihler skorun biraz daha düşük olmasını sağlayabilirdi ama fazla birşey değişmezdi. Galatasaray’ın buna nasıl karşı koyabileceği yolunda hiçbir çözümünün olmadığı 90 dakikanın hemen her anında görüldü. Oyuncuların büyük bir bölümünün çok da umurunda değil gibiydi olupbitenler. Burada da örneğin 3 kiralık oyuncudan oluşturulan bir ortasaha üzerinde tartışmak gerekiyordu. Galatasaray geçmişte bugünkünden daha zayıf kadrolarla Şampiyonlar Ligi’nde bundan çok iyi sonuçlar alabildi. Ancak o dönemlerdeki takım bütünlüğü şu anda çok uzaklarda kalmış gibi görünüyor. Kadro değeri Galatasaray’ın çok altında olan takımlar bile Devler Ligi’nde şaşırtıcı işler yapabiliyor. 41,80 milyon Avroluk kadro değeriyle Galatasaray’ın 3’te 1’inden bile daha düşük maliyetli Slavia Prag, Barcelona deplasmanında dev rakibi ile başabaş oynadı ve gol yemeyip puan aldı. D.Zagreb, Kızılyıldız, Olimpiakos gibi zayıf takımlar bile güçlü rakipleri ile başabaş oynayabiliyor. Sadece Galatasaray bunu başaramıyor ve sonrasında bununla ilgili bir yığın masal dinlemek zorunda kalıyoruz. Sarı Kırmızılı takımın benzer bir felaketi Aralık ayında PSG karşısında yaşamasının nasıl önlenebileceğini de bugünden düşünmekte yarar var. Hatta arada İstanbul’daki Brugge maçını kazanıp da grupta 3.lük için umutlanabilir miyiz, noktası üzerinde de epeyce düşünmek gerekecek. Bugünkü durum, Belçika takımının İstanbul’da rahatlıkla kazanabileceğini gösterir gibi… Terim’in Galatasaray’da sonsuz bir kredisinin bulunduğu zaman zaman ileri sürülüyor. Bunun pek de doğru olmadığını Real Madrid maçından sonra sosyal medyada yazılanlardan kolaylıkla görebilirsiniz. Kaldı ki normal medya da yaşanan korkunç durumu görmezden gelmeyecektir. Sadece 2 oyuncusunu kaybedip yerine 10 adam almış olan geçen yılın şampiyonunun ne olup da bu kadar geri gittiği yolundaki açıklamalar hiçbirşey anlatmıyor. Ne olduğu anlaşılmaz sorunların çözümü için Ocak ayının adres gösterilmesi de kimi ne kadar umutlandırabilir, pek kestiremiyorum. Galatasaray’da Terim’le ilgili olarak değişik konuların gündeme gelebileceği bir süreçte hızla yol aldığımızı görmezden gelemeyiz. ‘Bütün sorumluluk bende’ dedikten sonra bunu üstlenmeye pek de yanaşmayan ek açıklamalar artık kimseyi ikna etmiyor. Bir ‘kan değişimi zorunluluğu’ bundan sonra sürekli gündem konusu olacaktır.
06 Haziran 2019 Perşembe 10:08
22 Haziran 2018 Cuma 08:24
Futbol ve vatan hainliği!
Hiç tartışmasız diyebilirim ki bunca yıllık meslek hayatımda en çok boş lafı B.Münih-Beşiktaş eşleşmesi nedeniyle dinlemek zorunda kaldım. Kura çekiminden maç oynanacak tarihe kadar arada çok büyük boşluğun bulunması da bunda etkendi. Ayrıca, hemen herkes bu konuda çok değerli ve önemli fikirlere sahip olduğunu sanıyordu. Yazılanların büyük bölümünü okumamış olmaktan dolayı bir kaybımın bulunmadığını biliyordum ama herhangi bir tv spor kanalı sürekli açık durumda bulunduğundan, bezdirici ekran gevezeliklerinden kurtulabilmek pek kolay olmuyordu. O kadar da değil, çeşitli ortamlarda karşılaştığımız futbolseverler de aslında çok önemsediklerinden değil muhabbet olsun diye bu konuyu açıyorlardı. Kısacası, hiçbir durumda bu konuyu konuşmak ya da dinlemekten kurtulmanız mümkün değildi. Bütün konuşulan ve yazılanları iki cümlede özetlemek mümkündü: 1-Bu pek iyi bir kur’a olmadı; Bayern Münih başedilmez derecede güçlü bir rakip. 2-İyi de Beşiktaş kolay lokma olmaz; buraya tırnaklarıyla kazarak geldi, Bayern’i de zorlayacaktır. Bu iki cümlenin etrafında dönen bir yığın boş laf! Elbette ki işlerini yapmaya çalışan arkadaşlarımıza hiçbir sözüm yok. Ancak bu yöndeki spor gazeteciliğin de ciddi bir tıkanıklık yaşadığı ortada. Muhabir arkadaşlar bile işlerini yapmak yerine maçla ilgili yorumlara çok daha ağırlık veriyor. ‘Bırak bunları, senin işin habercilik!’ diyen birinin olmadığı da görülüyor. Almanya’daki Türk arkadaşlarımızın da pek tatmin edici bir gazetecilik yapamadıklarını görüp şaşırıyorum. Tamam, gidip de Alaba ile onun Galatasaray taraftarı oluşu üzerine bir röportaj yapmak kolay değil. Ribery’ye de Türkiye günlerini filan anlattıramazsınız. Ancak başta bunlar olmak üzere bizi ilgilendirebilecek çeşitli derleyip toparlamalar her durumda yapılabilir. Başka değişik işler peşinde de koşulabilir. Onlar da sürekli olarak maçı kimin kazanacağı boyutundaki yorumlarla üzücü bir tembellik gösteriyor. Maçın sonrasında olupbitenlere de birkaç satır değinmek gerekiyor. Başka kulüp taraftarları arasında ağır yenilgiye sevinenlerin bulunduğu bir sır değil. Bu, bizim spor dünyasında yaşadığımız bitmez-tükenmez saçmalıklardan biri. Beşiktaş’ın buradaki başarısının kendi takımlarını Avrupa serüveninde olumlu yönde etkileyeceği gerçeğini bile kimseye anlatamazsınız. Fakat asıl çarpıcı olan, yakın zamana kadar bir televizyon kanalında spor müdürlüğü yapmış bir kardeşimizin, ‘Beşiktaş’ın ağır yenilgisine sevinmenin vatan hainliği olduğu’ yolundaki değerlendirmesiydi. Böylesi suçlamalar ne yazık ki çok uluorta biçimde yapılıyor ve kavramlar ayağa düşürülüyor. Gerçekte, bir temsilcimizin yenilmesine sevinenleri vatan haini ilan etmek, bir değil bin yenilgiden bile daha berbat bir sorun. Bunu yapanın iyi-kötü eğitimli biri olduğunu da göz önüne alırsanız, ortaya çok tatsız bir durum çıkıyor. Biraz sakin olalım. Sonuçta adına futbol denilen bir eğlenceden sözediyoruz…
Yine mi Tugay, Ahmet!
Korkut Göze, bu meslekte tanıdığım muhteşem adamlar arasındaydı. 1985-88 arasında Hürriyet’te, 1990’da da Fotospor’da birlikte çalışabilmek benim için şanstı. Beşiktaş’ta oynayabilecek düzeyde futbolcu olduğu, yani böyle bir geçmişi bulunduğu halde bundan hemen hiç sözetmezdi. Üstelik, sağ ayağıyla soluna tekme atan birtakım kazmaların “harika” futbol serüvenlerini dinleme sabrını da gösterirdi. Ama bunu gereğinden fazla uzattığınızda da taşı gediğine koymasını bilirdi. Spor sayfaları bugünkü gibi değildi. Örneğin, Hürriyet’in tek spor sayfası vardı. Siyah Beyaz sayfaya Doğan Koloğlu’nun 21 haber sığdırabilme çabasına o da en güzel başlıkları bularak katılırdı. Bizim ona kül yutturma girişimlerimize de sabırla karşı koyardı. Örneğin, ben Galatasaray idmanından doğru dürüst birşey çıkaramadan dönmüşsem, “Korkut abi, bu Tugay var ya, vallahi Prekazi’yi geçecek!” gibisinden bir pazarlama faaliyetine girişirdim. Gerçi böyle bir durum da vardı. Henüz 16-17 yaş aralığındaki Tugay’ın yaptıkları sadece Prekazi’yi değil top cambazı Arif Kocabıyık’ı bile şaşkına çevirirdi. Bunu anlatırken o da, “Peki Ahmet, haber ne?” diye sorduğunda omuzlarım düşerdi. Kazım Kanat rahmetli de Beşiktaş idmanından eli boş döndüğünde, “Korkut abi, bir idman bir idman! İnan ki tekmeler havada uçtu. Ben böyle şey görmedim” gibisinden büyüklere masallar anlatır ama Korkut abi bunu yemezdi. Kazım’ı da kırmadan, “Peki Kazım, bunu yarım daktilo sayfası yaz!” derdi. Tabii yazılacak tek cümleden başka birşey olmadığından bir yandan da Beşiktaş’la ilgili bir haber aranırdı. O arada Fenerbahçe muhabiri Alaattin Metin’in başına dikilir, “Alaattin sen bu haberi yazacak mısın, yazmayacak mısın?” diye sıkıştırırdı… Hergele dolu Babıali ortamında onun beyefendiliği elbette ki mücevher gibi ışıldardı. İşini de öyle yapardı. Espri yapmayı, dalga geçmeyi de iyi bilirdi. Zaten bizim meslekte başka türlü nasıl yaşayabilirsiniz ki… Taş çatlasa 30-40 kelimeye hapsolmuş başlık arayışında usta bir balet gibi dansederdi. Keşke bunlardan bazılarını bir yerlere not etseydik… Bir GS-FB maçından sonra kazananın mutluluğunu kaybedenin dramanı dört sözcükle anlatırken “Cim Bom Roma’ya, Fener komaya!” deyiverirdi. Verilen başlığın haberi ve olayı yeterince iyi anlatıp anlatmadığı konusunda çok titizdi. Bunu servisteki hemen herkese sorar ve kimin ne anladığını kestirerek başlığın yerini bulup bulmadığını denetlerdi. Fotospor’da çalıştığımız dönemde başlıklar konusunda rahatlamış sayılırdı. Hürriyet’te 2-3 bilemedin en fazla dört sözcükten oluşan başlıklar yerine burda biraz daha genişleme olacağı vardı. Vurdu, devirdi, ezdi geçti gibisinden bugün de her gazetede gördüklerimizin dışına çıkıp sporun ruhuna daha uygun başlıklar bulma çabasında onun kadar emek verenini göremezdiniz. Bunu kimse umursamasa da o çabasını sonuna kadar sürdürdü. Yazmaya çok geç başladı. Gerçi o dönemde özellikle Hürriyet’te yaşı 50 olmadan kimseye yazdırılmazdı ama onun çok daha iyisini yazabileceği yazıları yıllarca sabırla okumak zorunda kalışı da sıkı bir azap sınavı sayılırdı. Yazar olarak ya da başka bir görevde herhangi bir hırsı yoktu, işini iyi yapmaktan başka derdi olmadı. Gazetecilikten ailesinin geçimini sağlamak dışında bir beklentisi de olmadı. Soylu bir alçakgönüllülük içinde yaşadı. Değerini ancak sarrafın anlayacağı türden adamdı. Yazmadan edemeyeceğim, yıllarca Hürriyet’te çalışmış biri için lafı bile edilmemesi gereken bir otomobil edinme çabası sırasında biriktirmiş olduğu parayı, burada aktarmanın uygun olmayacağı şekilde yitirmesi, haliyle büyük üzüntü yaşamasına neden olmuştu. Paraya-pula değil insana değer vermesinin bedelini ödemişti adeta. Spor gazeteciliği ortamında tanımaktan onur ve gurur duyduğum bir dostumdu. Mekanı cennet olsun, ışıklar içinde uyusun…
22 Ocak 2018 Pazartesi 17:06
Antalya’da 2000 takım masalı!
Her yıl bugünler geldiğinde aynı azabı yaşıyorum. Tabii ki belli bir noktadan sonra artık bunu gırgır konusu haline getirmeyi de biliyorum ama ne yazık ki bu sorunu çözmüyor. TSYD’nin geleneksel eğitim semineri için Antalya’da bulunduğumuz dönemde, ‘burada 1500 - 2000 takımın kamp yaptığı’ masalını bir kez daha dinlemek zorunda kalıyoruz. Neyse ki bu kez Gençlik ve Spor Bakanı Osman Aşkın Bak, sporun uyuşturucu ile mücadelede yararlanılacak çok önemli bir araç oluşu vurgusu nedeniyle öteki konu çok gündeme gelmedi. Ancak, Ocak ayının ilk günlerinde bu 1500 - 2000 takım masalıyla ilgili bazı haberler gazetelerde yer aldı. Konuyu bilmeyen okurlarımız için tekrarlayalım; Sadece devre arasında değil yılın tamamında kamp için Antalya’ya gelme olasılığı bulunan bu sayıda takım dünyada yok! Bugüne kadar da rekor zaten 172 takım! Gerçek rakam bu kadar düşükken, ilgili ve yetkili kişilerin dilinde niye bu saçma sayılar yer alabiliyor, anlamak zor. Konuyu tartışma imkanı bulduğumuz bazı ilgililer işi çok değişik noktalara taşıyor. Antalya’ya kamp için gelen takım denildiğinde insanların anladığı, yurtdışından gelenler. Bunların sayısı hiçbir zaman yüzü bile bulmadı. Öyle olunca bunlara bizim takımlar ekleniyor. Onlar da taş çatlasa 100 civarında. Peki, hal böyleyken binli rakamlar nereden çıkıyor? Efendim şöyleymiş; Bütün yıl boyunca Antalya’ya gelen altyapı takımları, basketbol ve voleybol başta olmak üzere başka spor dallarından ekipler filan hesaba katılarak böyle bir rakama ulaşılıyormuş… Siz gülmeye başlayabilirsiniz ama ben daha eğlencelisini ekleyeyim buna: O zaman buraya mehter takımı, saz takımı, halkoyunları takımı da geliyordur. Onları da hesaba katarsanız rakam daha da büyüyebilir… İşin üzücü yanı şu: Geçmişten bu yana Antalya’nın bu kapsamdaki olanakları çok arttı. Zaten varolan muhteşem otellerin yanında gerekli spor tesisleri de çoğaldı. Bu arada, kentin güzel bir stada kavuşması da önemliydi. Fakat bütün bu olumlu ve önemli gelişmelere karşın, bunların gerektiği gibi değerlendirilmesi yolunda gerekli çalışmaların yapıldığını söyleyebilmek çok zor. Geçmişte, o berbat stat varken bile bazı turnuvalar yapılır, bunlara bizim büyük takımlardan en az birinin katılmasıyla belli bir ses getirmesi sağlanırdı. Yeni stat yapıldıktan sonra Real Madrid, Barcelona, Bayern Münih, M.United, PSG gibi takımlardan birinin mutlaka getirilmesiyle yaratılacak rüzgarın yanında geçmişte yapılan turnuvaların daha iyisinin gerçekleştirilmesi gibi çalışmalar yapılmalıydı. Bunlar unutulmuş gibi. İlgili ve yetkili kişiler, bunları yapmak yerine masal anlatmayı yeğliyor. Olayın bir başka eğlenceli yanı da, bu konuya benim dışımda tek spor gazetecisinin bile kulak asmayışı. Gazete ve televizyonlarda bu saçma rakamlar sürekli yer alıyor, bir Allahın kulu da çıkıp “Bu işin gerçeği nedir?” Diye sormaya gerek görmüyor. Çünkü medyadaki arkadaşlarımız da vatandaşın bu tür masallar dinlemekten hoşlandığını biliyor ve durduk yerde dert çıkarmak istemiyor. Bana da her yıl bu masalla ilgili bir yazı yazmak kalıyor… Ne eğlenceli memleket!
Cüneyt Çakır’ın kızdıran başarısı!
Hakemlerle ilgili palavradan birtakım tartışmaların olağanüstü yaygınlığını garipsemiyorum. Tam tersine son derece mantıklı. Çünkü herkes kolaylıkla böyle bir tartışmanın içinde yer alabiliyor. Bu işin gerçekleri üzerinde hayatında on saniye bile düşünmemiş birtakım insanlar, bu konuyla ilgili üst düzey uzmanmış gibi konuşabiliyor. Bu kapsamda Cüneyt Çakır’ın neredeyse sürekli bir hedef haline getirilmiş olması da başka bir toplumsal sakatlığımızla tam uyum gösteriyor. Biliyorsunuz, cehennemdeki zebani hikayesi bu konuyla ilgili olarak da yeni ve çarpıcı bir örnek kazanmış oluyor. Aramızdan çıkmış birini tekrar cehennem kazanının içine çekebilmeyi önemli bir görev olarak kabul ediyoruz. Mehmet Demirkol kardeşimizin isabetle vurguladığı gibi şu anda futbolumuzun en üst noktasında Cüneyt Çakır ve ekibi bulunuyor. Hem de uzak ara. Eleme grubunda çok uzağında kalarak uzaktan seyredeceğimiz 2018 Dünya Kupasında da o ve ekibi görev yapacak. Sadece bu değil onun başarısı, Şampiyonlar Ligi’nin ve milli maçların önemli maçlarında Çakır ve ekibi görev yapıyor. Geride bıraktığımız aylarda Cüneyt Çakır’la ilgili çok eğlenceli birtakım durumlar yaşandı. Bunların başında, memleket dahilinde birtakım dangalakların, “İçerde başka maç yönetiyor, dışarda başka” saçmalığını besleyecek nitelikte, Süper Lig’de onun yaptığı hatalar geliyordu. Fakat aynı günlerde Cüneyt Çakır dünya hakemliğinin doruklarındaki gezintisini sürdürüyordu. Şampiyonlar Ligi’nin en önemli maçlarının ona verilmesinin yanında çok ilginç bir başka durum yaşandı. Almanya’nın Fransa özel maçı için onu ismen çağırması aslında önemli bir gazetecilik fırsatı sayılırdı. Ne yazık ki çok ender rastlanan bir durumun gerekçesini öğrenme imkanı bulamadık. Gazetecilerin de haberi bırakıp başka saçmalıklar peşinde koşmasının üzücü sonuçlarından biri de bu… Sonrasında buna bağlı bir başka ilginç durumu da fena ıskaladık. Aslına bakarsanız, UEFA’nın Almanya-Fransa maçına ismen davet edilmiş olan Cüneyt Çakır’ı Bayern Münih-Paris Saint Germain maçına vermemesi gerekirdi. Çünkü hem Almanya ile yakın akrabalığımız ortada hem çok kısa bir süre önce Çakır’ın, onların konuğu olmuşluğu meydandaydı… PSG’nin bundan rahatsızlık duyup itiraz etmesi söz konusu olabilirdi. Fakat biliyorsunuz, onlar böyle saçmalıklarla uğraşmak yerine futbollarını nasıl daha geliştirebileceklerini düşünüyor. Aslında bizde bunu sorun edebilecek birilerinin çıkmasını bekledim ama sanırım ıskaladılar. Bunun yerine, Cüneyt Çakır ve ekibinin Bayern Münih-PSG maçındaki çok önemli bir ofsayt uygulaması defalarca gündeme getirildi. Yardımcı hakem Tarık Ongun bu pozisyonda çok başarılı bir iş çıkarmış ve hemen herkes ofsayt kuşkusu içindeyken golün verilmesini sağlamıştı. Tekrar tekrar bakıldığında sanki bütün televizyon kanallarındaki yorumcu arkadaşlarımız aslında bu pozisyonda Tarık Ongun ve dolayısıyla Cüneyt Çakır’ın hatalı karar vermiş olmasını yeğlermişcesine bir halleri vardı. Doğru karardan dolayı yaşadıkları düş kırıklığını gizleyemez gibiydiler. Bu kadar hastalıklı bir ortamdan dünya çapında hakemin çıkmış olması, akademik araştırma konusu yapılabilecek kadar ilginç…
Transfer mi önemli, kitap okumak mı?
Böyle bir sorunun yanıtının ne olacağını elbette ki biliyorum. Kitap okumak gibisinden "entel-dantel işlerin", hayatımızda asla yer verilmemesi gereken zararlılar muamelesi gördüğünden haberim var. Hatta bu konuda uzman sayılırım. Üç yıl boyunca bir televizyon kanalında spor kitapları ile ilgili program yaptım, toplam otuz mektup bile almadım. Falan takım filan adamı alıyor, gibisinden iğrenç bir palavranın bile bunun yüz katı daha büyük ilgi gördüğüne de defalarca tanık oldum. Sevgili ve acılı yurdumuz dünya spor uygarlığının dışında. Şu anda dünyada konuşulan spor olaylarının başında Fransa Bisiklet Turu geliyor. Onu Wimbledon Tenis Turnuvası izliyor. Üçüncü sırada da Avrupa'nın çeşitli kentlerinde yapılan atletizm yarışlarının aldığını kabul edebiliriz. Tabii ABD'nin ayrı bir spor gündemi var. Başta NBA olmak üzere öteki önemli spor dalları dünyada onmilyonlarca insan tarafından izleniyor. Yukarıda sayılan üç büyük spor olayının içinde de yokuz. Sadece atletizmde devşirme sporcularımız zaman zaman kürsüye çıkabiliyor ama bunun da bir devamlılığı olmuyor. Geçmişte bunu başarabilen kendi sporcularımız bizi doping utancıyla başbaşa bırakarak sahneden çekildi. Yeni ve temiz sporcularımızın ne zaman yetişip de Avrupa ve Dünya sahnesine çıkabileceklerini merak ediyoruz. Bunun için epeyce beklememiz gerekeceği ortada. Belki de o güzel gün hiç gelmeyecek… Peki, bütün bunların kitap okumakla ne ilgisi var? İşte bunu anlatamamak da büyük bir dram… Hiç uzaklara gitmeye gerek yok, dünyanın en başarılı sporcularının çıktığı ülkelerin aynı zamanda en çok kitap okunan ve başka kültürel değerleri de yukarılarda olma durumunun tanığıyız. Biz yine de işi bu kadar büyütmeden konuyu ele alalım diyoruz. Son zamanlarda öyle güzel spor kitapları yayınlanıyor ki… Seksen milyonluk ülkede bunların 300-500 kişi gibi dehşet verici derecede az insan tarafından okunduğunu baştan bilen yayınevleri yine de bunları yayınlamayı sürdürebiliyor. Onları ayakta alkışlıyorum. Son zamanlarda okuduğum harika spor kitaplarının başında Sir Alex Ferguson'un hayatı geliyordu. Bizi doğrudan ilgilendiren bölümleri de vardı kitabın. Örneğin, o günlerde Robin van Persie'nin ni diye korner atmaya gittiği tartışılıyordu. Tesadüfen bu durum da Alex Ferguson'un kitabında yer alıyordu. Konuyla ilgili olarak her yorumcu bir fikir ileri sürerken kitabı okuyan tek kişi bile yoktu aralarında… Sonrasında Alex de Souza'nın kitabı sözü edilmeye değer nitelikteydi. Fenerbahçe'deki çok başarılı kariyerinin ardından heykelinin dikilişi ve sorunlu ayrılışı nedeniyle çok uzun süre gündemde kalan Brezilyalı yıldızın kitabı belli bir ilgi gördü ama yine de çok az kişi tarafından okundu… Daha yakın dönemin en güzel kitabı ise Yılmaz Vural hocamızın "İnadım İnat"ıydı. Öyle sanıyorum ki hepimiz Yılmaz Vural'ı tanıdığımızı sanıyoruz. Öyle ya, otuz yılı aşkın süredir futbol gündeminde olan biri o. Almanya'da gördüğü eğitim ve aldığı diplomanın öneminden de haberimiz var. Peki, bunu hangi koşullarda elde ettiğini, ne gibi özverilere katlandığını biliyor muyuz? Açıkçası ben bile bilmiyordum ama okuyup öğrendim. İsviçre üzerinden Almanya'ya kaçak girmek zorunda kalıp bir de yakalanıp hapse atılması, yıllarca çeşitli işlerde çalışarak çok zorlu engelleri aşması, onun yaşamını destansı kılıyor. Tabii çok sevdiği babaannesinin ölümünü yurtdışında çok çaresiz bir durumda öğrenip cenaze için gelme imkanının olmayışı gibi acılar da işin bir başka boyutu… Çoğumuz onu, Rıdvan Dilmen'in bir şakayla dile getirdiği yanıyla tanıyoruz. Hocamız uzun görev yılları içinde o kadar çok takım değiştirmek zorunda kaldı ki, birkaç takımın aynı yerde kamp yaptığı bir ortamda Yılmaz hocanın o günlerde çalıştırdığı değil de eski takımlarından birinin otobüsüne binmek üzere olduğunu ileri süren Dilmen, "Yılmaz hocam o değil, yanındaki otobüs sizinki!" gırgırını yıllardır yeri geldikçe aktarır. Yılmaz Vural keyfinden değiştirmiş değildir bu takımları. Bazıları birbirine benzese de hepsinin ayrı bir hikayesi vardır. Ali Şen'in başkanlığı döneminde akşam Fenerbahçe teknik direktörü yapılıp sabah bundan vazgeçilmesi gibi bizim memleket için bile absürd kaçan durumlar da yaşamıştır. Son kez uzun yıllar aradan sonra Süper Lige yükselmesine yardım ettiği Göztepe ile de yola devam edemeyişine şaşırmamak elde değildir. Uzun sözün kısası, şu sıcak yaz günlerinde tatile filan çıkmak üzereyseniz, yanınızda bir de kitap bulundurma alışkanlığı edinmeye Yılmaz Vural'ın İnadım İnat'ıyla başlayabilirsiniz. Transferle ilgili saçmalıklarla ilgilenmek yerine bir kitap okumak, uygar bir insan ile henüz o noktaya gelememiş biri arasındaki fark kadar önemlidir. Kitap okursanız bizim de yukarıda saydığım etkinlikler içinde sporcumuzun olması kolaylaşır. İkisi arasında tahmin ettiğinizden çok daha yakın bir ilişki vardır. Transferle ilgili saçmalıklarla bu kadar çok ilgilenmeye devam ederseniz, günün birinde biri size mutlaka soracaktır, "saf yerine konulmaktan niçin bu kadar çok hoşlanıyorsunuz?" diye...
Transfer bir rezalettir!
Transfer lafı duyduğum zaman kusacak gibi olduğumu beni tanıyanlar biliyor. Oysa transfer düşmanı filan değilim. Niye olayım ki? Metin Oktay bile Galatasaray'a transferle geldi. Fenerbahçe, Beşiktaş ve başka kulüplerde simge olmuş pekçok futbolcu transferle kulübe kazandırıldı. Peki o zaman sorun ne? Sorun, transferin bizde akıldışılık çizgisini çoktan aşıp bir cinnete dönüşmüş olmasında. O kadar da değil. Bu kadar büyük paraların döndüğü bir alana ne gibi çirkinlikler girebilecekse bizdeki transferlerde bunların hepsinin var olduğunu görüyoruz. Eksik olmasın medyamız, milyonlarca taraftarı bir transfer şaşkını haline getirmeyi başardığından, bu olayın yıkıcı yönleri üzerinde durmak hiç mi hiç gerekli görülmüyor. Tam tersine her transfer adeta şampiyonluk gibi sunuluyor! Oysa bu kapsamda yaşananlar yıllardır çeşitli ortamlarda anlatılır, bir bölümü de gazetelere yansır. Kulüplerin dehşet verici bir borç batağına düşmesinin en önemli nedeni, bir cinnete dönüşmüş olan transferlerdir… Bu işin düzgün yapılanları bile kulüpler için yıkıcı sonuçlar verirken, bir de işin içine menacerlerin girmesiyle yaşanan başka durumlar da sözkonusudur. İşin bu yanı, futbolumuzun özel sohbetlerde en çok konuşulan ancak medyaya pek yansımayan bölümüdür. Geçen sezon Atilla Türker arkadaşımız bunun bir istisnasını oluşturdu ve transferde dönen çeşitli dümenleri yazdı. Bu konudaki örnekler arasında K.Karabükspor'un 10 para etmez bir adam için ödemek zorunda kaldığı milyonlarca euro en çarpıcı olanıydı. Uzun yıllardır en başarılı kulüp başkanı olduğunu sandığımız rahmetli İlhan Cavcav da bu tür dolandırıcılar tarafından az öpülmemişti! Atilla kardeşimiz geçtiğimiz günlerde 3 günlük bir dizi halinde başka birtakım transfer rezaletlerini yazdı Habertürk'te. Bu kez eline daha fazla belge ve bilgi geçtiği için birtakım isimler de verdi. Dehşet verici örnekler arasında, futbolcudan katbekat daha fazla para kazanan menacerler örnekleniyordu. Aynı transferde futbolcu 1 almışsa menacer 10 kazanmıştı. Bazı isimlerin verilmesinin ardından kolaylıkla tahmin edilebilecek birtakım durumlar yaşandı. Adları geçen kişiler Atilla Türker'i işinden etmekten tutun da öldürmeye varıncaya kadar çeşitli tehditlerin muhatabı haline getirmekten kaçınmamıştı. Elbette ki bu aptalca tehditlere kimsenin pabuç bırakması sözkonusu değil. Böyle şeylerden korkacak adam gazeteciliğe hiç heveslenmesin. İşin asıl önemli yanı o değil, böyle bir olay medya tarafından çıldırtılmış milyonlarca taraftardan kaçını etkilemiştir dersiniz? İçlerinden 3-5 kişi, "Yahu, biz kulübümüze sürekli transfer baskısı yaparak, bugünkü batağın oluşmasında rol üstleniyoruz" diye düşünmüş müdür? Örneğin, bir Trabzonspor'un şu anda 53 oyuncu ile sözleşmesi varken yeni transferler peşinde koşması bir cinnet durumu değil midir? Taraftarın da bunu istemesinin akla sığar bir yanı var mıdır? Hemen her sezon aldığınız oyuncuların elinizdekilerden bir fazlasının olmadığını görüyorsunuz. Fakat bunun hiçbir yararı olmuyor. Medya ve taraftarın "Transfer de transfer" tamtamları karşısında bunalan yönetimler, "Nasıl olsa ben ödemeyeceğim" diye mevcut batağı daha da derinleştirmekten kaçınmıyor. Bu transferlerle elde edilebilecek hiçbir başarı olamayacağını kimse görmek istemiyor. On para etmez adamlara akılalmaz miktarlar ödenmesinden tutun da bunlardan nemalananlara kadar sayısız rezalet yaşanıyor transferle ilgili olarak. Kimse de ne oluyor, diye sormayı gerekli görmüyor. Atilla kardeşimizin yazı dizisinin pekçok kulüp yöneticisini rahatsız ettiğinden hiç kuşkum yok. Çünkü başka hiçbir kusuru olmayanlar bile nasıl enayi yerine konulduklarını görüp öfkelenecek. Sonrasında da kendisini ve kulübü dolandıranları değil de Atilla'yı hedef alacak. Ört ki ölem! Bu yazının başlığı, transfer bir şenliktir de olabilirdi çünkü bu işin öyle yanları da vardır. Ancak ülkemizde yaşananlar artık öyle bir hal almıştır ki bununla ilgili olumsuz birşeyler konuşabilmek olanaksız hale gelmiştir. Olsun! Siz bana bakmayın, yine en iyi transferleri sizin kulübün yaptığını söyleyerek arkadaşlarınızla tartışın ve o şekilde mutlu olun.
Tenis sever misiniz?
İstanbul geride bıraktığımız iki hafta boyunca tenis şenliğine evsahipliği yaptı. Garanti Koza Arena’da önce 23-30 Nisan’da kadınlar, 1-7 Mayıs arasında da erkekler kozlarını paylaştı. Beklendiği gibi erkeklerde daha zevkli ve kaliteli karşılaşmalar oldu. Final de turnuvanın en güçlü iki tenisçisi arasında oynandı. Belki Raonic’i favori görenler daha fazlaydı ama Cilic’in kazanmasını yadırgayan da olmadı. Kadınlarda da zaferin Elina Svitolina’nın olması doğaldı. Çünkü en yüksek noktadaki tenisçi o idi ve sürprize de izin vermedi. Geçen yılın şampiyonu Çağla Büyükakçay bu kez o noktanın epeyce uzağında kaldı ama bunun üzülecek bir yanı yok. Çünkü sporcumuz çok görünür bir gelişme içinde. Kabul etmek gerekir ki geçen yıl şampiyonluk için işler çok yolunda gitmişti. Benzer bir durumun bir daha tekrarlanması çok zor. Buna karşılık sporcumuzun her geçen gün daha çok çalışıp ileri gittiğini görmek sevindirici. Yapılması gereken bu. İpek Soylu ve Başak Eraydın’ın da aynı durumda olduklarını söylemek mümkün. Özellikle Eraydın’ın ilk turda Çek Tereza Smiltkova karşısında beş maç sayısı çevirdiği ve 5-1 geride olduğu seti kazanması, unutulmaz bir başarıydı. Eraydın, çeyrek finalde Rumenrakibine 2-1 yenilerek elenirken gelecek için çok umut verdi. Erkeklerde Tuna Altuna’nın İtalyan partneriyle birlikte Çiftler finaline yükselmiş olması bizim için turnuvanın sportif başarı boyutunda en parlak yönü oldu. Finalin iki setini de 6-0 kaybederek çok kısa sürede safdışı kalmaları biraz üzücüydü ama bu Tuna’nın adını turnuva tarihine yazdırmasına engel değildi. Erkeklerde ilk kez bu düzeyde bir başarı kazanıldı. Cem İlkel’in Youznhy gibi dünya çapında bir tenisçi karşısında oynadığı ilk set gelecek için çok umut vericiydi. Sporcumuzun 6-3 aldığı bu sette yaptıkları “kendini aşma” diye nitelendirilebilecek kadar başarılı işlerdi. Ancak maçı dünya 8.liği görmüş rakibinin kazanmasının da yadırganacak bir tarafı yoktu. Bu kadar önemli bir rakip karşısında puan bile alamadan elenebilirsiniz. Cem İlkel bunun çok daha fazlasını yaptı. Ancak onun daha ilerilere gitmesi için yapılması gerekenler üzerinde biraz daha düşünülmeli. Turnuvayı naklen yayınlayan Sportstv başarılı yayınlarıyla Esenyurt’a gelemeyen tenisseverleri mutlu etti… Turnuvanın önemli sorunlarından birinin seyirci olduğu biliniyor. Bu kez seyircinin oraya kendiliğinden gelmesini beklemek yerine onları Garanti Koza Arena’ya getirebilmek için gereken çaba gösterilmişti. Bu, olumlu bir adım. Ancak tenisin futbol gibi seyredilmediği yolunda da eğitilmeleri gerekiyor. Bunun için çok küçük bir çaba yeterli olabilir… Final maçında da bir türlü yerlerine oturmayan seyirci çokluğunun yanında çocuk çığlıkları gibisinden “yabancı maddeler” sorun oldu… Seyirciden doğan bir sorun Sera Errani gibi önemli bir tenisçinin turnuva dışında kalmasına yol açtı denebilir. İtalyan sporcunun Belçikalı Mertens ile oynayıp yenildiği maçta bazı seyircilerin henüz puan mücadelesi devam ederken alkışlamaya kalkmaları ve sonrasında da benzer hareketlerin sürmesi Errani’yi adeta delirtti! Maçın sonuna kadar hakeme bu durumdan yakındı ve bir bakıma oyundan düştü. Gerçi bu sporcu eski formundan ve gücünden çok uzak ama yine de kaybetmesinde seyircinin belli bir etkisi oldu. Garanti Koza, Esenyurt’u bir tenis kentine dönüştürmekte kararlı görünüyor. Arena’nın çevresindeki kortlarda sürekli tenis oynandığını öğrenmek, ailelerin ilgisinin artması, yeni tenis okullarının açılması gibi gelişmeler sevindirici. Tabii çevredeki bitmez-tükenmez inşaat faaliyetinin bir son bulması da yararlı olacak. Medyanın turnuvaya ilgisi ne yazık ki sınırlı kaldı. Başka bir ülkede en azından Raonic-Cilic finali manşet olabilirdi. BJK-FB derbisi de turnuva finali için talihsizlikti… Spor yazarları arasında da pek sözü edilmeğe değer bir ilgi sözkonusu değildi. Turnuvanın medya direktörü Cahit Yavuz’un yanısıra gerçek bir spor adamı olan Mehmet Atalay dostumuz ve Serhat Ulueren kardeşimiz dışında pek kimseyi göremedik. Tenise merakını bildiğimiz Bedri Baykam da finali izledi. Tenisimiz, dünyadaki düzeye göre henüz emekleme aşamasında sayılır. Ancak bu dönemi hızla geride bırakma yolunda önemli işler yapılıyor. İstanbul Açık’ta da bununla ilgili güzellikleri görüp gelecek için umutlandık. Geçen yıl Federer’le yakalanan zirvenin Raonic-Cilic’le sürdürüldüğü söylenebilir. Emeği geçenleri kutlarken gelecek yıl için şimdiden kolları sıvamak gerektiğini de elbette ki biliniyor.
Yardımcı'ya erken ihale!
Beşiktaş'ın Olympique Lyon'a dramatik biçimde elenmesi ve hemen ardından da gündeme Galatasaray-Fenerbahçe derbisi ve Medipol Başakşehir'in Rize'de yaşadığı olay girdiği için o konu biraz gölgede kaldı ama UEFA'nın Lyon'la birlikte Beşiktaş'a şartlı olarak verdiği cezanın üzerinde durulması gereken yanları az değildi. Her zaman olduğu gibi 'biz hiçbir şey yapmadık. Onlar herşeyi yapıp bizim üzerimize atıyorlar' gibisinden çocukça birtakım mazeretler bu olayda da eksik olmadı. Hiç uzatmaya gerek yok, UEFA'nın bakış açısının şu olabileceğini ve bunda da bir haksızlık bulunmadığını düşünebiliriz: İyi de kardeşim, olayın bir yanında niye hep siz varsınız? Biliyorsunuz ki doğal olarak Galatasaray, Fenerbahçe, Beşiktaş ve Trabzonspor gibi Avrupa'ya çıkma durumları süreklilik arzeden ekiplerimiz ve Milli Takımımızın hemen her maçında birtakım olaylar yaşanıyor. Bu nedenle bazı Avrupa ülkeleri bizim gidip oralarda hazırlık kampı yapmamızı bile istemiyor. Lyon'da yaşanan olaylarda elbette ki Fransız tarafının eksiği, yanlışı var hatta bundan daha fazla olarak çıkan olaylardan yarar sağlamaya çalışmak gibisinden samimiyetsiz bir yaklaşım içinde oldukları da söylenebilir. Zaten bunlar bir bombardıman şeklinde gazete ve televizyonlarda hemen yer alıyor. Peki, gurbetçi taraftarların bu tür maçlarda olay çıkarmasını önlemek için biz üstümüze düşen görevleri yeterince yerine getiriyor muyuz? Yıllardır böylesi olaylar yaşanıyor. Çare olarak bilinçlendirmeden cezalandırmaya, örgütlenmeden başka türlü düzenlemelere kadar herşeyin sadece lafı ediliyor, uygulamada birşey yok. Olayın değişik bir yanı da şu: Aslında Beşiktaş'a verilmiş herhangi bir ceza söz konusu değil. Bizim özellikle gurbetçi taraftarlarımızın olay çıkarmalarını önleyebilmek için en etkili yolun bu olduğunu düşünmüş gibi görünüyor UEFA. Biliyorsunuz Fenerbahçe de yıllardır benzeri bir cezayla bıçak sırtında yaşıyor. Daha UEFA yönetimine seçileli bir ay bile olmadan böyle bir durumla karşılaşan Servet Yardımcı'nın görev süresi içinde neler yaşayacağına ilişkin bir ipucu sayılır bu olay. Spor medyasının bir bölümü buna benzer durumlarda geçmişte Şenes Erzik'e çok haksızlık yaptı. Benzeri durumları Servet Yardımcı da yaşayacak. Servet Yardımcı'nın durumunu anlayabilmek için bu çok tipik bir olay. Bu olayla ilgili olarak UEFA ile Beşiktaş ve Türkiye arasında bir çatışma olursa, Yardımcı UEFA'yı tutmak zorunda. Çünkü o kurumun yöneticisi... Hayır efendim, biz öyle şeylerden anlamayız, Yardımcı her durumda ve koşulda ülkesini tutmak zorunda. Elbette ki ülkesini ve takımları koruyup kollamak için elinden geleni yapacaktır Servet Yardımcı. Ancak onun görevinin bunun tam tersi olduğunu öğrenme olgunluğunu da bizlerden bekleyecektir. Ne yazık ki biz böyle bir olgunluğun ve sorumluluğun epeyce uzağında görünüyoruz. Onun için de Allah yardımcısı olsun Yardımcı'nın...
27 Nisan 2017 Perşembe 09:04
Ölmek için hiç de uygun bir hava değil!
Tamamında çok yakın arkadaş olduğumuz söylenemezdi ama Mustafa Yener ile 40 yılı aşkın süredir tanışıyorduk. TRT İstanbul Radyosunda görev yaparken odalarımız birbirine çok yakındı. Başka bir görevde olsam da kendimi bir spor habercisi gibi görür ve hep onlarla birlikte olurdum. Doğan Yıldız’dan Akın Göksu’ya, Metin Çakmak’tan Ümit Aktan’a hepsiyle sürekli birarada olduğumuz söylenebilirdi. Gerçi Akın Göksu da o sırada Reklam servisindeydi. 1972’dek spor spikerliği sınavını kazanmasına karşın sonrsında kursa katılmayıp hakkını kullanmamıştı. Birlikte yeniden bu işe girmek için hazırlanmıştık epeyce bir süre… Önce Trabzon, ardından Erzurum tayinleri nedeniyle TRT’den ayrılmak zorunda kaldığı 1985 Mayıs’ında ağabeyi Yücel Yener TRT Genel Müdürü idi. Bu yoldan bir başvuruda bulunsam belki de oradaki işimi sürdürür, TRT’den emekli olabilirdim. Ancak yazılı basına geçmenin zamanı gelmişti. Katıldıkları Avrupa ve Dünya şampiyonaları başta olmak üzere öteki uluslararası organizasyonlarda TRT’de aktarılamayacak türden olayları bana anlatırlardı. Ben de bunları değerlendirerek epeyce avantaj sağlamıştım. Gitmediğim, görmediğim bu organizasyonlardan iş çıkarabilmek yabana atılacak bir durum değildi. Mustafa Yener de güreş ve voleybol başta olmak üzere çeşitli dallarda bana böyle bir yarar sağlamıştı. TSYD’de genel sekreterlik görevini doğrudan değilse de bir dönem arayla benden devralmıştı diyebilirim. Özellikle üye kaydı konusundaki sıkışıklığın aşılması için çaba gösterdi. Buraya üyelik için bekleyen yüzlerce arkadaşımızın sorunu tüzük değişikliğiyle çözüldü. Ancak sonradan bazı itiraz ve tartışmalar nedeniyle bu iş çorbaya döndü, büyük üzüntülere yol açtı. Yine son oylarda TSYD’de yaşanan bazı iç çekişmelerin de onu sıkıntıya soktuğu bilinmeyen bir durum değildi. ‘Bundan dolayı hayatını kaybetti’ demek dayanaksız bir suçlama olur ama bunun da bir payının bulunduğunu düşünenlerin hiç de az olmadığını söylemeliyim. Aramızdaki ilişkileri daha iyi bir noktada tutma zorunluluğu ne yazık ki böyle acı olaylarda aklımıza gelir gibi oluyor, sonrasında da kolaylıkla unutabiliyoruz. Bu sıkıntılarla ilgili gelişmeler sırasında daha çok yakınlaştığımızı söyleyebilirim. Bu tür görevlerde bulunan kişilerin hiç olmadık şeylerle suçlanması neredeyse kural sayılır bizde. Benzer durumları pek yaşamamış olsam da destek vermeye çalıştım. Zaten o da, böylesi çatışmaları uzlaşma yoluyla çözme eğiliminde olan bir karaktere sahipti. Bunun için çaba gösterdi. Mustafa Yener’in vefatından 1 gün önce Mazlum Göknel ağabeyimizin cenazesi için yine Zincirlikuyu mezarlığındaki camide biraraya gelmiştik. 9 Ocak Pazartesi günü Refik Erduran’ın cenazesi de oradan kaldırıldı. Şiddetli kar yağışı nedeniyle ‘ölmek için hiç de uygun bir hava değil’ diye şakalaşmıştık. Bundan sadece 28 saat sonra hayata veda edeceğini nasıl bilebilirdiniz ki… Yakın zamanda bulunduğu bir başka görev sırasında benimle ilgili bir sıkıntının aşılması yönünde değerli bir yardımı olmuştu. Başkaları için de bunu yaptığını biliyorum. Elinden gelen her konuda herkese yardımcı olmaya çalışırdı. 35 yıllık devlet görevinin getirdiği titizliğinin yanında, formalitelere çok da takılmadan iş görülmesi yolunda pratik bir düşünce ve davranış şekline sahipti. Daha önceki yıllarda, bu tür yazılarda insanın vefat eden kişiden çok kendini anlattığını gördüğümde, tepki duyardım. Geçen zamanda, bunun biraz da kaçınılmaz olduğunu görerek, düşüncemi değiştiriyorum. Hele yaşıtlarınız bu dünyadan ayrılmaya başlayınca artık kendinizi anlatma telaşınız daha da büyüyor gibi… Allah gani gani rahmet eylesin, mekanı cennet olsun.
15 Ocak 2017 Pazar 08:33
Transfer konusunda hemen tüm arkadaşlarımdan farklı düşünüyor olmamı çok da önemsemiyorum. Nasıl olsa kimsenin bu düşünceme aldırış ettiği yok. O kadar ki inanılması güç sayıdaki hatalı transfer yüzünden çok ciddi sıkıntılar yaşayan kulüpler bile bu duruma pek kulak asmıyor. Kulübün geleceğini tehlikeye atılmış olması, UEFA’dan gelen cezalar ve daha fazlasının da kapıda oluşu gibi çok büyük sıkıntılara bile nanik yapan yönetimler var. Transferin nasıl bir batak oluşunun en çarpıcı kanıtını Trabzonspor yaşıyor. Bordo Mavili kulübün son dört sezonda aldığı ve gönderdiği futbolcularla ilgili bir inceleme bunu rahatlıkla ortaya koyabilir. Artık bu sayının ne olduğuna bile bakmıyoruz. Yani Bordo Mavili kulübe bu süre içinde gelip giden oyuncu sayısı kırk mı olmuştur, yoksa elliyi mi bulmuştur, onun üzerinde bile duran yok. Tam tersine, Muharrem Usta gibi durumun dehşetini hemen her gün yaşayan bir başkanın varlığı bile bu sezon yapılan yadırganacak sayıdaki transferi önleyemiyor. Kuzeyden sürekli transfer haberi geliyor. Fenerbahçe’nin geçen sezonki dev yenilenme hamlesinden istenen sonucu elde edemeyişin ardından bu kez yapılan transferler de yabana atılacak gibi değil. UEFA tehditi nedeniyle belli birtakım çizgilerin aşılmamasına özen gösterilse de yapılanları onaylayabilmek zor. Geçen sezon savunmasının sağlamlığıyla övgü alan Sarı Lacivertli takımın bu kez aynı bölgeye bir yığın adam alışı, ilginç. Kuşkusuz Gökhan Gönül ve Caner Erkin gibi iki önemli kaybın yerinin doldurulması gerekiyordu ama sadece Kjaer’in yerini koruyabildiği bir savunma düzeni de, gereğinden fazla değişiklik yüzünden henüz isteneni vermez gibi. Monaco maçlarında bu görüldü. Kabul etmek gerekir ki bu konuda en dikkatli davranan kulüp Beşiktaş. Bunda da kulüp yönetimi kadar teknik direktörünün dengeli yaklaşımının da rolü var. Şampiyonlar Ligi geliri gibi önemli bir avantaja karşın transferde pek açılmak istemeyişlerini takdirle karşılamak gerekiyor. Siyah Beyazlılar, Gomez gibi çok etkili bir silahı kaybetti ve yerine henüz tam oranın adamı denilebilecek birini alamadı. Sosa ile ilgili sıkıntı belki bugünlerde bitmiş olacak ama hazırlık dönemini tam değerlendirememiş olmaktan doğan sıkıntı yaşanabilir. Giden İsmail Köybaşı’nın yerine gelen Adriano elbette ki önemli bir transfer. Sağbekte de Gökhan Gönül tartışmasız bir marka. Sadece sakatlık sıkıntısını ne kadar yaşayıp yaşamayacağı merak edilebilir. Galatasaray’ı sona bırakmam nedensiz değil. Sarı Kırmızılılar UEFA finansal fair play uygulaması nedeniyle en büyük sıkıntıyı çeker durumda. Ayrıca, geçen sezonların gereksiz transferleriyle şişirilmiş kadroyu makul seviyeye indirme konusunda da herhangi bir adım atılmış sayılmaz. Çok büyük bonservis bedelleriyle alınmış olan Olcan Adın ve Tarık Çamdal gibi oyuncuların bile talibi yok. Olsa da Galatasaray’daki yıllık ücretlerinin yüksekliği nedeniyle herhangi bir anlaşma sağlamak kolay olmuyor, Sarı Kırmızılı kulüp savunmada Serdar Aziz, forvette Eren Derdiyok ile iki nokta atış yapmış oldu. Bunlar elbette ki çok önemli ve gerekli transferler. Ancak Tolga Ciğerci ve Cavanda ile ilgili olarak aynı şeyleri söyleyebilmek mümkün değil.. İkisinin de pek küçümsenemeyecek maliyeti var. Ortaalanda Donk gönderilmedi, Dzemaili oynayabilir gibi görünüyor, o zaman Tolga’yı ne yapacaksınız? Tolga’nın her maç 13 km koşuyor oluşu önemli bir veri ama özellikle son iki sezonda pek göze görünür bir performansının olmadığı da meydanda. Hele Cavanda işi bir şaka gibi. Sarı Kırmızılı kulübün Sabri’nin yerine bir sağbek bulma serüveninde bundan önceki toplam maliyet 22 milyon EURO olarak hesaplanmıştı, şimdi bu biraz daha yükselmiş oldu. Portekizli oyuncuyu Riekerink’in çok istediği söyleniyor, olabilir ama orayı yıllardır boş görme durumu artık bir saplantıya dönüşmüş gibi. Madem Linnes derde deva olmayacaktı, niye geçen sezonun devre arasında o kadar para verilip alındı? Bu durumda Liverpool’dan Lucas Leiva’nın gelmek istemeyişine şükretmek gerekiyor galiba. Sarı Kırmızılı kulüp bu dar zamanda onun için de epeyce ciddi bir yükün altına girecekti. Levent Nazifoğlu kardeşimizin, UEFA’nın getirdiği yıllık 65 milyon EURO bütçe sınırlamasının yanlış anlaşıldığı, bunun bonservislerle ilgili olmadığı yolundaki açıklamasını da anlayabilmek kolay değil. Sonuçta o para da kulüp bütçesinden çıkmıyor mu?
10 Ağustos 2016 Çarşamba 01:30
Darbe girişimi sporu da vurdu
Demokrasiye inanan herkesin kabul ettiği gibi Türkiye ciddi bir badire atlattı. Darbenin ülkeye çok ağır maliyeti olurdu. Yaşandığı kadarının bile ağır bir bilanço oluşturduğu ortada. 200’ü aşkın yakın asker, polis ve sivil vatandaşımızın hayatını kaybetmiş olması en büyük acıdır. Türkiye, darbelerden çok çekmiş bir ülke. 1960’tan bu yana 12 Mart 1971, 12 Eylül 1980 ve aralardaki çeşitli kalkışmalar ülkeye büyük zararlar verdi. Siyasi istikrar olmayınca bundan ekonomi de olumsuz etkilendi. Yakın dönemlerde sık sık yaşanan ekonomik krizlerin önemli nedenlerinden biri de buydu. Türkiye, dünyanın en sıkıntılı coğrafyalarından birinde ve hedef ülke durumunda. Bir yandan PKK terörü ile uğraşırken, son yıllarda buna başkaları da eklendi. Sık sık patlayan bombalarla yüzlerce insanımızı kaybetmenin yanında endişe içinde yaşar hale geldik. Darbe girişimiyle bu konudaki sıkıntı doruğa çıkmış oldu. Spor dünyası da bundan muhakkak ki etkileniyor. Nitekim, ülkemizde bulunan yabancı sporcular bu konudaki rahatsızlıklarını gizlemiyor ve kulüpler de sıkıntılı bir duruma düşüyor. Antalya’da yapılacak olan Eto’o Vakfı maçı için Messi gibi bir dünya yıldızı gelecekti, olmadı. Maç yapılamadı, gelenler de geri döndü. Ülkemizden herhalde iyi izlenimlerle ayrılmadılar. Bunların hepsi önemli kayıplar. Bazı hazırlık maçlarının iptal edilmesinden tutun da Fenerbahçe ile Şampiyonlar Ligi 3.ön eleme maçı oynayacak olan Monaco’nun İstanbul’a gelmek istemeyişine kadar bir yığın sıkıntı kapımızı çaldı. Bu konuda ‘Onlar kendi işlerine baksın, daha birkaç gün önce Monaco’nun çok yakınındaki Nice’teki terör saldırısında yüze yakın insan öldü’ gibisinden tepkilerimiz herhangi bir sorunu çözmüyor. Neyse ki hiç değilse bu konuda sağduyu egemen oldu, gelişmeler olağan çizgisine girdi. Milli tenisçi İpek Soylu’nun kuşkusuz en büyük hedeflerinden biri olimpiyatlarda yer almaktı. Buna da çok yaklaşmıştı. Ancak darbe girişimi nedeniyle yarı final maçı yapılamadı ve Soylu bundan yoksun kaldı…Bunlar tabii ki darbecilerin umursayacağı şeyler değil. Sizler de, ’20 yaşındaki fidanlar yok yere hayatlarını kaybederken bunun ne önemi olabilir?’ diye düşünebilirsiniz. Haklısınız da. Ancak onun yıllardır günler ve geceler boyu verdiği emeklerin ödülünü alabileceği bir noktada başına gelene ne kadar üzüldüğünü kestirebilmek de zor değil. Bu da onun hayatıyla ilgili çok yıkıcı bir gelişme. Bugüne kadar yapılan darbeler memleketin hiçbir derdine çare olmadı. Tam tersine sorunların daha da büyümesine, yaraların derinleşmesine neden oldu. Ülkemizin uğradığı büyük kayıpların yanında spor dünyasında olupbitenlerin fazla bir önemi yok ama siz onu bir de yaşayanlara sorun… Her yerde ve boyutta, ateş düştüğü yeri yakıyor. Tek tesellimiz darbenin önlenmesinde vatandaşın rolü oldu. Başta Sayın Cumhurbaşkanı ve Başbakan olmak üzere siyasilerin olaya kısa sürede el koymaları, Türk Silahlı Kuvvetlerinin önemli bir bölümünün bu kalkışmanın dışında kalması, Emniyet Güçlerinin büyük bir özveriyle görev yapmaları sayesinde bu büyük badireyi atlattık. Hepsine büyük minnet ve şükran borçluyuz. Allah bir daha böyle günler yaşatmasın. Spor dünyasının darbe girişimini karşı duruşu da takdire şayandı. Bütün kesimlerden tek ses yükseldi ve demokrasiye olan inanç net biçimde vurgulandı. Darbenin ilk getirdiği yasaklardan birinin, en azından o haftaki spor karşılaşmaları olduğunu ve olacağını da unutmak mümkün değildi. Sonrasında yaşanacak sıkıntılar da onun ardından gelecekti… Hepimize büyük geçmiş olsun.
Bir bir gidiyor efsaneler...
Türk futbolunun yaşayan efsanelerinden biri daha aramızdan ayrıldı. Turgay Şeren, pek çok şey gibi ayağa düşürülen efsane sıfatını tepeden tırnağa hakedenler arasındaydı. 1930'lu yıllarda doğmuş olan kuşağın son temsilcilerinden biri olarak aramızdan ayrıldı. Berlin Panteri bundan sonra artık sadece anılarda yer alacak. Kaybettiğimiz kişilerin ardından yazar veya konuşurken daha çok kendimizi anlatıyor oluşumuz, eskiden tepki duyduğum bir durumdu. Şimdi buna daha anlayışlı yaklaşıyor hatta doğal karşılıyorum. Kaybedilen kişinin kim olduğu, neler yaptığı gibi bilgiler zaten başka bir bölümde mutlaka veriliyor. Dolayısıyla sizin onunla olan ilişkiniz, bağınız, yaşadıklarınız, anılarınız daha bir önem taşıyor. Bu memleketin en vefalı spor adamı olan Paşalı Birol'la birlikte evindeki ziyaretimizde her zamanki dobralığı üzerindeydi. Sohbetin bir yerinde, "Sen beni sevmezsin Ahmet!" demekten kendini alamadı. "Hiç öyle şey olur mu Ağabey…" gibisinden yarım ağız itiraz etmeye kalksam da gerçeği ikimiz de biliyorduk. Dünyaya bakışlarımız farklıydı. Pek iyi anlaştığımız söylenemezdi. Fakat bunun ne önemi olabilir ki… O, futbol tarihimize damga vurmuş, yaşayan efsane konumundaki büyüklerimizden biriydi. Türkiye'de milyonlarca kişinin Galatasaraylı olmasında Metin Oktay'la birlikte katkıda bulunmuş biriydi. Onların döneminden önce Galatasaray taraftarı sayısını rahmetli İslam Çupi, "İnönü Stadı’nda iki direğin arasına sığacak kadar" diye tanımlamıştı. Bugünkü milyonlara ulaşılmasında ilk büyük adım onlar sayesinde atılmıştı. Henüz 19 yaşındayken Berlin'de Almanya'yı 2-1 yenmek gibi bir daha yarım yüzyıl boyunca ancak rüyada görülebilecek bir başarının kahramanı olmuştu. O günden bu yana, ‘Berlin panteri’ olarak anılır. Döneminde Milli Takım formasını en çok giyen oyuncu olarak ödül almasının yanında halen en çok kaptanlık yapma onurunu taşıyor oluşu, kolay unutulacak bir durum değil. Adının Atatürk tarafından verilmiş olmasından Türkay olan özgün şeklinin Galatasaray Lisesinin Fransız hocalarının söyleyişine uygun olarak değiştirilmesinden tutun da 1959'da Arjantin'in River Plate kulübüne transferi için bu ülkeye gidip üç maç oynamasına kadar çok renkli bir futbol hayatı olmuştu. Yirmi yıla yakın süre Galatasaray ve Milli Takım kalesini kimseye bırakmamıştı. Mersin İdmanyurdu, Vefa, Samsunspor ve Galatasaray'daki teknik direktörlük serüveninin başarılı olduğunu söyleyebilmek pek kolay değil. Zaten bu işi kısa sürede noktalaması da açık bir kanıt. Sonrasındaki futbol yorumculuğu işini de pek severek yapmadığını söyleyebiliriz. Teknik değerlendirmeden çok ahlaki yaklaşımları ön plana alan bir yorumculuk anlayışına sahipti. Şeren'in futbolu bırakmasının üzerinden tam olarak 49 yıl geçti. Bu kadar uzun bir süre içinde hakkında ne bir kitap yazıldı ne de belgesel türünden bir çalışma yapılabildi. Spor kültürünün olduğu ve kitap okumanın asgari seviyede bulunduğu bir ülkede bile hakkında en az on kitap yazılacak bir futbol hayatı oldu Şeren'in. Ne yazık ki Galatasaray Eğitim Vakfı'nın hazırladığı, ‘Kalede Turgay Şeren’ adlı bir albüm dışında yayını en azından ben bilmiyorum. Şöyle aslandı böyle kaplandı, gibisinden masallar anlatmayı seviyoruz ama 'gerçekten neydi?' boyutunda parmağımızı bile kıpırdatmıyoruz. Allah rahmet eylesin. Nurlar içinde yatsın.
Gruptan da çıkamayabilir, finale de gidebiliriz
Dünya futbolunun iki büyük organizasyonundan daha birinde varolmanın sevinciyle bu Avrupa Şampiyonasını yaşayacağız. Tam 36 yıl bu büyük organizasyonla olan ilişkimiz "Seni uzaktan sevmek…" boyutunda kalmıştı. Oysa 1960'taki ilk kupaya katılmaya çok yaklaşmıştık. Romanya ile eşleşmemizde deplasmandaki ilk maçın bir saatlik bölümünü golsüz geçtikten sonra üç gol birden yememiz olacak iş değildi. Üstelik, ikinci gol sırasında kalecimiz Turgay Şeren'e o kadar şiddetli faul yapılmıştı ki Berlin Panteri maça devam edemedi. O dönemde oyuncu değiştirme uygulaması olmadığından hem on kişi kaldık hem de kaleye Can Bartu geçti. Bir gol de onun yemesiyle işimiz zorlaştı ve İstanbul'daki 2-0'lık galibiyet yeterli olmadı. Sonrasındaki elemelerin tamamına yakını skandal düzeyindeki başarısızlıklarla geçti. Herhangi bir elemede hiç puan alamamak gibisinden ancak San Marino'ya yakışacak durumu biz de yaşadık! Başka bir yığın rezaleti de sineye çekmek zorunda kaldık. 1996'da muhteşem bir iş başardık ama bunun çok önemli bir yönünden ilgili ve yetkili kişilerin bile haberi yoktur! Gruba 5. kategoriden girip de finallere katılabilmiş tek takım Türkiye. Bu unvanı uzun yıllar koruyacağımızdan emin olabilirsiniz. Çünkü artık böylesi mucizelere geçit verilmiyor. Sonrasındaki başarılarla elbette ki çok mutlandık. 2000'de çeyrek final oynamış olmak önemli bir aşamaydı. Peşpeşe iki kez katılmış olmakla kalmayıp bunu taçlandırmıştık. 2004'te daha fazlasını yapabileceğimizi düşünüyorduk ama tam tersi oldu. 'Çek bir Letonya!' derken dağılıp gittik. 2002 Dünya Kupası başarımız nedeniyle FIFA Dünya sıralamasında 7. liğe kadar yükselmiştik. Bu da kuraya 1. kategoriden girmemiz anlamına geliyordu. Yani İspanya, Almanya, Fransa, İtalya gibi banko takımlarla eşleşmeyecektik. Çünkü biz o statüye yükselmiştik. Ancak önce grupta İngiltere'nin arkasında kaldık. Sonrasında Letonya faciası yaşadık… Yaramızı 2008 başarısı ile sardık.O dönemdeki elemelerde de epeyce sıkıntı çekmiştik ama finallerde fırtına gibi estik. sekiz yıl sonra benzer durumlar olduğunu düşünenler haksız değil. Ancak grubun zorluğu da bir o kadar açık. Şenol Güneş, Aykut Kocaman ve Abdullah Avcı gibi değerli teknik adamlara kişisel teşekkür borcum var çünkü şampiyonada ne yapabileceğimiz işini çok iyi formüle ettiler: Türkiye gruptan da çıkamayabilir, finale de gidebilir… Gerçi insana çok çelişkili bir yorum gibi görünüyor ama hiç de öyle değil. Sadece bu organizasyonda değil başka yerlerde de yaşadığımız zikzaklar göz önüne alındığında, bunun kabul edilebilir bir yorum olduğu görülür. Fatih Terim hazırlık dönemini olabildiğince iyi planlamıştı. Scott Piri yönetimindeki ABD'li ekibin tekrar işbaşı yapmasının yanında ciddi rakiplerle yapılan hazırlık maçları önemliydi. Bunların yanında kampa futbolcuların ailelerinin de gelişi, müzisyenlerden tarihçi İlber Ortaylı'ya kadar değişik kişilerin Milli Takımla birlikte olması ilginç gelişmelerdi. Kuşkusuz ki olayı teknik yönden incelediğinizde Milli Takımın eksik aksak tarafları vardır ve bunlardan doğan endişeler her zaman olabilir. Kaptan Arda ve banko adamlardan Caner'in maç eksiklerinden doğan sıkıntı, savunmanın göbeğinde o yerin asıl adamlarını oynatamamak, gole gitme konusunda işimizin biraz raslantılara kalmış olması gibi sıkıntılar görmezden gelinemez. Ancak bunları ve çok daha fazlasını pek önemsemediğimi söylemek istiyorum. Çünkü asıl önemlisi burada olabilmekti ve biz bunu başardık. Gruptan çıkamasak bile 21 Haziran'a kadar bu şenliğin bir parçası olacağız. Artık Türkiye'nin sıradan bir takım olmadığını ve herkesin canını yakabileceği biliniyor. Dolayısıyla bu yönden dertlenmek yerine işin keyfini çıkarmak gerekiyor. Bu da pek bilmediğimiz ve beceremediğimiz bir iş...
08 Haziran 2016 Çarşamba 23:51
Gazetecilik mesleğinin en sevdiğim yanlarından biri, boş konuşmaya imkan vermeyişidir. Tabii bunu söylerken gerçek gazetecilikten sözediyorum. Yoksa bugünkü gibi televizyonlarda saatlerce saçmasapan laflar ederek zaman dolduran bazı arkadaşlarımızın bile gazeteci sayılmasından değil! Ya da hiçbirşey anlatmayan birtakım ıvırzıvırların üstüne ya da altına imzasının konulup okurun önüne sürülmesinden değil. Gazetecilik gibi sporun her dalı da bir yarışma alanı. Yani buralarda işlerini iyi yapanlar kalır, ötekiler gider, yerlerini yapabilenler alır. Fenerbahçe'nin Portekizli teknik direktörü Vitor Pereira, geldiği günden bu yana tartışılan bir adam olmaktan kurtulamadı. Sezon başında mutlaka yapılması gereken birtakım fiziksel testleri önemsemeyişi, sonrasında oyuncuları ve medya iletişimlerindeki sıkıntılar hep gündemde kaldı. Neyse ki mevcut kadronun üzerine 70 milyon euroluk transferle maçları hiç değilse tek golle ya da 1 farkla kazanarak Sarı Lacivertli takımın uzun süre şampiyonluk yarışının içinde kalmasını sağladı. Avrupa'da da belli bir noktaya gelindi. Ancak Braga maçından bu yana Sarı Lacivertli takım ciddi bir düşüş içinde ve Pereira bunu önleyecek birşey yapamıyor. Tam tersine takımdaki sorunlar her geçen gün biraz daha büyüyor. Aile içinde halledilmesi gereken Caner Erkin'le ilgili sorun nedeniyle kulüp bildiri yayınlamak zorunda kalabiliyor. Hepsinin üzerine, Beşiktaş'ın beş puan gerisine düşülen Galatasaray karşılaşması sonrasında 3-4 farklı galip gelmeleri gereken oyundan beraberlikle ayrılmaları yüzünden hayalkırıklığına uğradığını belirtiyor. Aslında bu kadarını anlamak mümkün fakat sonrasında Galatasaray'ı aşağılayıcı birtakım ifadelere yöneliyor. "Sahada tek takım vardı"dan tutun da Sarı Kırmızılı takımın aciz biçimde çırpındığı anlamına gelebilecek sözlerini birbiri ardına sıralamaktan çekinmiyor. Peki, bütün bunların sana faydası ne? Kaskatı gerçek ortada, ligin dibindeki takımların bile rahatlıkla yenebildikleri Galatasaray karşısında gol bile atamadın ve kazanamadın. Hatta Podolski'nin golü yardımcı hakemin doğruluğu tartışmalı bayrağına takılmasa belki de maçtan yenik ayrılacaktın… Futbolsuzluğuna zaten alıştığımız bu derbilerin bu kez hiç değilse herhangi bir olay yaşanmadan noktalanmış olmasına sevinecekken Pereira bu aşağılayıcı sözleriyle sorun çıkartmaya çalışıyor. Üstelik bu sözlerin onu kurtaracak bir yanı yok. Zaten karşılaşma boyunca kulübedeki vücut dilinden, çok uzak olmayan bir gelecekte vedaya hazırlandığı gün gibi ortadaydı. Bay Pereira, böyle dört yıldızlı rakibini aşağılayıcı sözlerinin sana ve Fenerbahçe'ye hiçbir yararı olmaz. Böyle konuşacağına işini iyi yap. Şu sözü kuşkusuz biliyorsundur, bilmiyorsan öğrenmiş olursun: Hiçbir mazeret başarının yerini tutmaz! Hele bu kadar büyük imkanlarla sadece laf üretirsen, sonucuna da katlanırsın...
Millilerin süper yükselişi
İki hazırlık maçı sonrasında Milli Takımın dünya sıralamasında 20'likten 13'lüğe sıçraması mutlaka ilginizi çekmiştir. Aslına bakarsanız günün en önemli haberiydi ama arkadaşlarımız Podolski'nin aslında iki sütuna verilmesi yeterli olabilecek birtakım sözlerinden manşet çıkarmayı yeğlediler. Vay efendim, niye 'Beşiktaş şampiyon olur' dermiş de bilmem neymiş… Şöyle de başlayabilirdik: Milli Takım teknik direktörlerimiz yıllarca hazırlık maçlarında sonucun önemli olmadığı yolundaki masallarla bizi uyutmaya çalıştı. Oysa, gördüğünüz gibi, kimi durumlarda resmi maçlardan bile daha önemli olabiliyor. Resmi karşılaşmalarda peşpeşe birkaç galibiyetli bile elde edemediğiniz sonucu, kimi zaman özel karşılaşmalardaki iki galibiyetle bulabiliyorsunuz. Bu konuda toplumu bir yana bırakın, ilgili kişilerde bile öyle dehşet verici cahillik var ki ne diyeceğinizi şaşırırsınız. Milli Takımlar için dünya sıralaması olağanüstü bir önem taşıyor. Çünkü o sıralamadaki yerinize göre kura çekimlerine giriyorsunuz. Yer alacağınız grubun hangi kategori takımı olduğunuz da başarınızı derinden etkiliyor. Yani maça 1-0 üstün ya da geride başlamak kadar önemli bir durum sözkonusu... Bu açıdan Türkiye, dünya çapında bir aşamayı gerçekleştirdi. 1996 Avrupa Şampiyonası elemeleri öncesinde 5. kategori takımdık. Oradaki başarımızla üçe yükseldik ve sonrasında hiç arkamıza bakmadan 1. kategoriye kadar geldik. Bu, 2002 Dünya Kupası’ndaki başarımızla mümkün oldu. 2004 Avrupa Şampiyonası elemelerinde grubumuzun 1. kategori takımıydık. Yani İspanya, Almanya, Fransa, İngiltere, İtalya gibi rakiplerin hiçbiri yoktu grupta, çünkü biz o noktadaydık. Gerçi grubun 2. kategori takımı Yunanistan'a geçilip baraj maçı oynamak zorunda kaldık. Yetmiyormuş gibi orada da elenip tepe taklak düşmeye başladık. Bir daha oralara yükselmek çok uzak bir düş haline geldi. Terim bu kez göreve geldiğinde takımı 58.sırada teslim almıştı. Elemelerin ilk bölümünde pek yükselemedik ama 2015'teki başarılarımızla bugün bulunduğumuz yere geldik. Olması gereken de buydu. Şu günlerde bir Avrupa Şampiyonası ya da Dünya Kupası kurası çekmek sözkonusu olsa, tekrar 1. kategoriden girmemiz güçlü bir olasılık. Ancak bu hesaplamalar dönemsel olarak ve başka bazı etkenlere bağlı olarak yapılıyor. Şimdilik 58’likten hareketle tam 45 kademe yükselmiş olmanın mutluluğuyla yetineceğiz. Ayrıca Milli Takımın genel gücü ve kapasitesi itibariyle hiçbir nedenle 20’likten daha aşağı düşmemesi gerektiğini de bileceğiz. Bu noktadan daha aşağı düşüşlerde bize masal anlatmaya kalkanlara tepki göstereceğiz. Aslında iki özel maç galibiyetiyle bu kadar büyük bir ilerleme olmaz. Ancak bu sıralamada ülke puanları kimi zaman birbirine çok yakın olur, o durumda böyle bir sıçrama gerçekleşir. Bunun en çarpıcı örneklerinden birini yine biz yaşamıştık. 9 Şubat 2011'de Trabzon'da oynanan Türkiye-Güney Kore özel maçı öncesinde dünya sıralamasında 30.durumdaydık. Golsüz berabere kaldığımız maçın ardından yapılan o ayın sıralamasında 23.lüğe geldiğimizi görmek bu işi yakından izleyen biri olarak beni de şaşkına çevirmişti. Ülkemizde bu konuyu bilen 3-5 kişiden biri olan Uğur Meleke kardeşime sorduğumda "Ağabey, puanlar çok yakındı. Üzerimizdekilerin hepsi maçlarını kaybetti. Biz de böyle inanılması güç bir iş başarmış gibi göründük" demişti. Peki, bundan sonra ne yapabiliriz? Hemen önümüzdeki ve doğal olarak puanları da bize yakın Ekvador, Avusturya ve İngiltere'yi geçebilir, Terim'in de sözünü ettiği tek haneli rakama inebiliriz. Ancak en yakın maçımızın İngiltere ile olduğu düşünülürse Manchester'de kazanmanın en azından yenilmemenin gerekliliği de ortaya çıkar. Onun da çok zor bir iş olduğunu herkes kolaylıkla anlayabilir. Kaldı ki yenilgi halinde hemen arkamızdakilerin bizi geçme durumu da doğabilir. Fakat bunların bir sakıncası yok; 10.lukla 20.lik arasındaki gidiş-gelişlerimiz kabul edilebilir bir durumdur; daha aşağısı açık bir başarısızlık anlamına gelir. Onu da masal anlatarak geçiştiremez, hesabını vermek zorunda kalırsınız.
Sanırım artık herkes yeterince sakinleşmiştir, konuyu daha rahat konuşabiliriz. Braga karşısında Fenerbahçe bir hakem talihsizliği yaşadı. Bunu kabul etmemek için kör bir Fenerbahçe düşmanı olmak gerek… Ancak buradan yola çıkarak İvan Bebek'e yağdırılan küfür ve haraketlerin de Sarı Lacivertli takıma hiçbir yararının olamayacağını görebilecek kadar akıl ve sağduyuya da şiddetli ihtiyacımız var. Maçın gözlemcisinin ve genel olarak UEFA'nın, İvan Bebek'in yönetiminde hiçbir sorun görmeyeceğini adım gibi biliyordum. Bunu yakın bir arkadaşıma anında söyledim. Hatta Bebek'in 8.2 not alacağını arkadaşım tahmin etti sanıyordum, "Hayır ağabey, sen bildin" dedi sonradan konuyu tekrar konuşurken. Efsanevi Jupp Derwall'in Avrupa'da başarı için Galatasaray'a kazandırmaya çalıştığı özellikler arasında en çok önemsediğinin ne olduğunu biliyor musunuz? Oyuncuların hakemle uğraşmalarını engellemekti… Bu, futbolumuzun hala çözülememiş sorunlarından biri. Derwall zamanında durum daha kötüydü. Alınmayacağını bildiğim için adını da vereceğim, Yusuf Altıntaş özellikle dış maçlarda öyle hareketler yapar ve sonrasında da hakemle kapışırdı ki bunun kendine ve takımına verdiği zararları aklına bile getirmezdi. "Şerefsiz!" diye başlayıp yağdırdığı küfürlerin bir getirisi olduğuna inanır gibiydi Yusuf. Bunun kendisine ve takıma verdiği zararları anlatabilmek için çok uğraştı Derwall. Belli bir noktaya vardı diyemeyeceğim, belki birkaç olumlu adım atılabildi. Galatasaray'ın kazandığı Avrupa başarılarında bunun da payı oldu… Yine de sorun tamamen çözülmüş değil, Galatasaray da maçtaki bir hakem hatasıyla ilgili tepkiler konusunda hemen otuz yıl öncesine dönebilir. *** Braga-Fenerbahçe maçını bir kez daha izlerseniz Caner'in gördüğü sarı dışında kartlık iki hareketinin daha bulunduğunu rahatlıkla farkedebilirsiniz. Alper'in de mutlak kartlık başka bir hareketi var. İvan Bebek bunları genellikle oyun gereği sayıp görmezden geldi. Demek ki bu Fenerbahçe'nin yararlanması gereken bir kozdu. Özellikle skoru 1-1'e getirdikten sonra topa karşı sertlikle rakibi durdurmak ve maçı o şekilde bitirmek mümkünken Fenerbahçe bir dizi hata yaptı. Teknik direktörün kendini attırması en büyük hataydı. 60'ta M.Topal'ın kart riski nedeniyle değiştirilmesi düşünülebilirdi. Teknik adamın takımla bağının kopmasının yanında oyunun gelişimiyle ilgili birşeyler düşünebilecek durumda olmayışı elbette ki ciddi talihsizlikti. Bu arada en yıkıcı gelişme de penaltı oldu. Ben hakem olsam o penaltıyı vermezdim ama Bebek'in verdiği için ilgili kurumlardan övgü almasını bile anlarım. Tamam, M.Topal'ın elleri vücuda yapışıktı ama kaleye yönelmiş sert bir vuruşu önlediği de açıktı. İnanın ki bizim medya dışında bunu pek çok kesim böyle yorumlayabilir hatta UEFA hakem seminerlerinde örnek olarak bile gösterilebilir. Bu penaltıdan dolayı sarı kartı gerektiren birşey yoktu, onda herkesle hemfikirim. Bebek, oyundaki genel gerginlik nedeniyle o kartı çıkardı diye düşünüyorum. Alper'in hareketi kesinlikle gereksizdi. Kendi alanından çıkmakta olan rakibi sanki gole gidiyormuş gibi bir hamleyle durdurmaya çalışmanın ne anlamı var? Volkan Şen'in harekiti ise çok utandırıcıydı ve ağır bir ceza geleceğinden kuşkunuz olmasın. Bunun öncesinde kulübün ona verdiği 50 bin EURO’luk cezanın, uydurma haber olmamasını yürekten diliyorum. Daha yazılıp söylenebilecek çok şey var ama gerekli değil. Ülke puanı açısından çok avantajlı bir noktaya gelmiştik. Fenerbahçe'nin tur atlaması gelecek yıllar için bizi çok rahatlatırdı. Bunu Uğur Meleke kardeşim anlatmaya çalıştı, başka da kimsenin umurunda gibi görünmüyor. *** Spor medyası böyle durumlarda hiçbir açıdan en küçük bir yararı olmayacak yangınlar yapmayı seviyor. İvan Bebek'ten katil diye sözeden bir yığın başlığı unutmuş olamazsınız. Bunlar bugüne kadar defalarca yaşandı. Etkisi sadece 24, bilemedin 48 saat sürüyor. Çok çok, "Hakeme ceza geliyor" palavralarıyla 1-2 gün daha sürüyor. Sonrasında böyle apışıp kalıyoruz… Medya böyle durumlarda aynı zamanda taraftar olan okurlarını -hadi aldatma demeyelim- avutma konusunda büyük bir yarış içine giriyor. Hakeme dönük tepki ve hakaretlerin bize ne yararı olabileceğini pek az insan merak ediyor. Vatandaşın da bu şekilde saf yerine konuluyor olmaktan duyduğu mutluluğa üzülmemek elde değil. Bu yüzden dönüp dolaşıp aynı durumları yaşıyoruz, sorunları bir türlü aşamıyoruz. Eksik olmasınlar, birkaç arkadaşımız durumu doğru değerlendirdi. Özellikle 3. ve 4. gollerde Alves'in rakip forvete müdahaleyi hiç düşünmeyip refakat etmiş olması, inanılır gibi değildi… Öteki oyuncular da kendi kapasitelerinin çok altında oynadı. Fenerbahçe'nin 2. golü bulup fişi çekebileceği pozisyonda Nani'nin yaptığı hatayı da yine bazı arkadaşlarımız çok doğru değerlendirdi. Kısacası, hakem ne yaparsa yapsın Fenerbahçe bu turu geçip çeyrek finale yükselebilecek güce sahipti. Teknik direktörünün ve oyuncuların hatalarıyla çok önemli bir fırsat kaçırıldı. Ayrıca gelecek cezalar nedeniyle Fenerbahçe ayrı bir zarar görecek ve önümüzdeki sezon bunun sıkıntısını çekecek. Hiç değilse durumu gerektiği gibi değerlendirebilsek! Onu da yapamıyoruz... Bize hiçbir yararı olmayacak, tam tersine büyük zararı dokunacak birtakım saçmalıkları vazgeçilmez eylemler olarak gördüğümüz sürece bunları yaşayacağız. Böyle olunca Derwall'i hatırlamamak mümkün mü? 26 Haziran 2007'de kaybettiğimiz Derwall yaşasaydı, hakemlere dönük saçmasapan tepkilerle hiçbir yere varamayacağımızı bize anlatmaya çalışırdı. Hernekadar bizim anlama niyetimiz olmasa da o yılmadan yorulmadan bunu yapardı. O nedenle Almanya bugün bulunduğu noktada. Bizim halimizse ortada.
Krizi fırsata çevirebilmek
Galatasaray'ın UEFA'dan beklenen ceza nedeniyle yaşadığı sıkıntılı süreci hepimiz izliyoruz. Yılda 160 milyon EURO’luk gelirle bu alanda dünya 21'incisi kulübün düşürüldüğü durum kimse için sürpriz değil. Bunun en büyük nedeni de gereksiz transferler ve öteki savurganlıklar. Başkan Dursun Özbek açık, dürüst ve temiz bir insan. Ayrıca bu zor dönemde kulüpte günlük işlerin yürümesi için gerekli özveriyi fazlasıyla gösteriyor. Onun sağladığı kasa kolaylığının, 110 yılda görev yapmış başkanların tamamının yaptığı katkının toplamından daha büyük olduğu ifade ediliyor. Buna karşın camia ve taraftarı mutlu etmeyi bir yana bırakın, bazı şeyler için ikna etmeye yetecek bir etkinlik bile gösterilemiyor. Çünkü Özbek ve yönetimi, gelişmelerin arkasında kalıyor; onları yönlendiremiyor ve denetim altına alamıyor. Oysa şampiyonluk kutlamalarının hemen ardından harekete geçip ‘Dördüncü yıldız kutlu olsun ama durum bildiğiniz gibi değil' diyebilirdi. Camiayı yaklaşan felakete hazırlayabilirdi. Tam tersi bir yola girildi, "Bişey olmaz abi!" arabeskliğinden kurtulunamadı. Kimi durumlarda krizleri fırsata çevirmek mümkündür. Ben bunu öylesine bir laf olarak söylemiyorum, nasıl yapıldığını yaşayıp gördüm. Hatta biraz komik yanları bile vardı ama muhteşem sonuç verdi. Tansu Çiller dönemindeki ekonomik kriz, birkaç gün içinde yıkıcı sonuçlara yol açmıştı. Ülke çapında büyümenin ortasında buna yakalanan firmanın sahibi kendi odasından çıkıp satış servisinin ortasına bir masa koydu ve -şaka olarak söylemiyorum- fiilen pantolonunun paçalarını sıvadı. Bütün çalışanlara da istediklerini anlattı. Adeta kendi kurtuluş savaşlarını ilan etti. Kolaylıkla tahmin edebileceğiniz gibi ‘ekonomik sıkıyönetim' denilebilecek önlemlerdi bunlar. Liderleri önlerinde ve yanlarındaydı. Herkesi de inandırmıştı. Firmayla birlikte kendilerinin de varolma mücadelesi sözkonusuydu. Çok daha kısa sürede olumlu sonuçlar verdi. Galatasaray için bu kadar büyütülecek bir durum yok ortada. Malvarlığı, taraftar potansiyeli ve devlet desteği gibi etkenler, sorunu çözmeye yetecek düzeyde. En büyük kaynak da, taraftardır. Nitekim Galatasaray mağazalarından 199 liralık alışveriş yapanlara Lazio maçı için bilet verilmesi, bu yolda akıllıca bir uygulamadır. Camiada biraz kuşku hatta tepkiyle karşılansa da "tek yürek tek bilek" kampanyasını da bu kapsamda görebiliriz. Ancak daha büyük verim alınabilecek bilinen projelerle ilgili herhangi bir adım atılmayıp sürekli patinaj yapılması ciddi bir sorundur. Lafla yürütülmeye çalışılan peynir gemisi çoktan karaya oturdu! Yıllardır konuşulan Riva işinden tutun da Florya'nın değerlendirilmesine kadar bir yığın iş beklemede. Ancak bunlar dururken başkan Özbek'in stadın yanına yapılacak salon gibi pek de öncelikli sayılamayacak işlerden söz etmesi umut verici olmuyor. Önceliklerin iyi belirlenip hızlı adımlar atmak gerekiyor.
Onların Beşiktaş'ı ...
Sporting Lizbon, Portekiz'in Beşiktaş'ı… Porto ile Benfica'nın hangi kulüplerimize tekabül ettiğimizi söylemek gereksiz… Bizim 32.600 puanla 12. sırada kalabilmek için çırpındıkça batar gibi göründüğümüz Avrupa sıralamasında Portekiz 61.382 puanla Beşincilikte yer alıyor. Beş büyüklerin Fransa'sına epeyce nal toplatmış durumda yani… Sporting'in toplam kadro değeri 170, Beşiktaş'ınki ise 120 milyon olarak hesaplanıyor. Beşiktaş'tan epeyce fazla Portekiz Ligi ve Kupasında başarısı var. 1963-64'te Kupa Galipleri Kupasını kazanmış olmak gibisinden bir başka fazlalığı da bulunuyor. Maçı bırakıp da sizi korkutmaya çalışmıyorum, bu tür maçlar öncesinde genellikle 'Sporting de neymiş ya!' gibi laflar ederiz de… Gerçeği bilmek iyidir. Üstelik maç şaşılacak kadar bu rakamlara uygun biçimde gelişti… 1.7 gücündeki bir motor 1.2'ye nasıl bir üstünlük sağlayabilirse sahada öyle bir durum vardı. Bu motor değil, insan diye itiraz edecek olursanız, o yönde de üstün göründüler. Hem kişisel yetenek ve beceri hem de takım oyunu açısından çok net bir fark sözkonusuydu. Futboldan anlayanlar arasında ilk on dakikadan sonra bu maçtan umudu olan kalmış mıydı, bilemem! Nasıl savunma yapılır, rakip alanda nasıl baskı uygulanıp rakip hataya zorlanır, hücuma nasıl çıkılır, pozisyon nasıl bulunur gibi derslerle geçti ilk yarı. Su içer gibi attıkları golün sonrasında eski Trabzonsporlu Gutierrez iki kez çok uygun durumda ikinciyi ağlara yollayamadı, yoksa maç çok erken bitmiş olacaktı. Oyun kapkara bir havada giderken inanılması güç bir gelişme oldu. Beşiktaş ilk organize atağında Sosa-Gökhan işbirliğiyle golü buldu. Hem Sosa'nın topuk pası hem Gökhan'ın gol vuruşu, 10 numaraydı. Olimpiyat Stadı hakkında bilgisizlikten kaynaklanan anlamsız gevezeliklerle ilgili düşüncemi bir kez daha yazacağım ama İstanbul'da sonbaharı atlayıp kışa dönen hava koşullarında oraya gitmenin önemli bir fedakarlık olduğunu kabul ederim. Sadece bunu yapmakla kalmayıp takımını da aşkla destekleyen 25 bin Karakartal'ın hakkıydı bu gol. Üstelik bu gol oyunun gidişini de önemli ölçüde değiştirdi. Beşiktaş adeta hayata döndü. Son yarım saatte daha fazlasını da kovaladı Siyah Beyazlılar. Şenol hoca galibiyet için bu hamleyi Oğuzhan ve Cenk'le yaptı. Ancak özellikle Gomez'in iyi bir gününde olmayışı, Quaresma'nın da kendisini iyi tanıyan rakibin baskısında boğulması bunu zorlaştırdı. Eh, böyle bir maçta yenilmemek de yabana atılacak sonuç değildi. Aslında takımlarımızın sorunu ortak: Kazanmayı hep istiyoruz da bunu nasıl yapacağımızı pek bilmiyoruz.
03 Ekim 2015 Cumartesi 11:09