﻿ üniversite / Alkışlarla Yaşıyorum
üniversite kelimesi arandı,toplam 1685 tane içerik bulundu.
GMG - Haspam
GMG(Gökhan-Mehmet-Gökhan) isimli bi grup vardı bir zamanlar..Okumuş çocuklardı..İstanbul Üniversitesi devlet konservatuarı mezunuydu üçü de..Bir de çıkış şarkıları vardı Haspam isimli.Müziği de oldukça iyiydi. Saksafon çalarlardı.. Kayboldular piyasadan sonra. İzleyin!
3 Yorum tırtkadın 05 Aralık 2009
10 Yorum esprili nik neym 14 Aralık 2009
Efenim hangimiz lisedeyken ya da üniversitedeyken beden dersinde ya da seçmeli derste badminton seçti. Hep bayan eline yakışır bu spor derdik, hurra basketbol ya da futbol dedik. Artık yeni sporlara yelken açmak gerek. Bu sebeple ilk spor olarak badminton geldi karşıma. Gayet eğlenceli, vakit öldürmek için yapılmış güzel bir oyun. Oynanış bir o kadar da basit; advanced kısmında WAD tuşları sağa sola ve zıplamaya yararken, S tuşu ile de vurmaya çalışıyoruz. Fun kısmında ise mouse ile de oynanabiliyor. Efenim son bir açıklama; badminton topu kaz tüyünden yapılmıştır.
14 Yorum tırtkadın 06 Ocak 2010
Ben sokağı izliyordum. O da sessizce duruyordu yanımda. “Saat kulesi” dedi. “Yangın kulesi, saat değil” dedim. Basamak olarak da kullanılan betonda ajdar bardaklarda çaylarımız yarılanmıştı. Üniversitenin bahçesinde tek sıra resmi araba duruyordu. “Bak ben şu farları kırık, kaç aydır kimsenin kullanmadığı araba gibiyim şu an” dedim. Gülüştük. Zaten gülüşmemiz lazımdı. İnsanın kalabalık içinde veya iş yerinde, sadece nefes alarak durma özgürlüğü yoktu. Artık herkesten şüpheleniyordum zaten. “üzülme lan” dedi. Sarıldı bana. Bir kez daha aşağı baktık. O korktuğu için geriden bakıyordu. Yolda bekleyen bir arkadaşı gördük. Onun da canı sıkkındı. “Elimi cebime attım, 10 kuruş vardı” dedim. Ve buldum o parayı. Tek atışta yanına düşürdüm. Şaşaladı, sonra bizi buldu gözleriyle. Gülüştük. Zaten başka çaremiz yoktu. İnsanın böyle zamanlara anlamsızca gülüşmesi lazımdı. Yoksa en olmadık şeyleri hatırlayabilir ve hıçkırarak ağlayabilirdi. Sonra başımızı kaldırıp çaylarımızı yudumladık. “Şu cebindeki sigarayı bana versene” derken, sanki yasak bir şeye talip olmuşum gibi hissettim kendimi. Beyaz kaplı filtresi olan, cebinde buruşmuş sigarasını çıkarıp uzattı. Diğerine zincirledim. “Tepesinde ışık yanardı eskiden bu kulenin” dedim. “Anneannem bağırırdı akşamları, bak bakalım yarın hava nasıl olacak diye, bende bakardım, mavi yanıyorsa salona doğru koşardım, anneanne yarın hava soğuk olacak derdim. O esnada dayımın odasında tok sesli bir adam türkü söylerdi teypte, ekin idim oldum harman sesleri yükselirdi. Anneannem yine komünist marşları başladı diye söylenirdi. Sonra yazları yine bana bağırırlardı o zamanlar ekseriyetle kırmızı yanardı. Bu da havanın sıcak olacağına delaletti. Bir gün kabakulak olmuştum, hava durumunu öğrenemeyecekler diye üzülmüştüm.” diye bir çırpıda anlattım yangın kulesi ile aramızdaki dostluğu. Çok şaşırmıştı. “Anneannen ölmüştü değil mi?” diye sordu. Başımı salladım. Sigaranın sonu gelmek üzereydi. Sokak iyice tenhalaşmıştı, karşıdaki camcı dükkanın önünü süpürüyordu. “Üzülme” dedi yine, “yok ne üzüleceğim sadece zamanlamaya canım sıkıldı ama insan birazda üzülüyor be, yaş otuz oldu anasını” dedim. “Hadi içeri geçelim” dedi. Geçtik. Bir süre sonra dayanamadım, “ben çıkıyorum” dedim, çantamı hazırladım. Çıkarken birisi “nereye lan” dedi. “yazlık sinemaya” dedim. “manyak mısın, yazlık sinema kalmadı İstanbul’da hem Ocak ayındayız” diye güldü. “çokta çükümde” dedim. Kapıyı kapatıp çıktım.