Ah benim canım arkadaşım, yine benden şikayet ve sıkıntı dolu bir mektup alıyorsun haberin olsun.
Tutunmaktı niyetimiz, yaşamın bir ucuna. Kendi seçimlerimiz değildi yaşamlarımız. Bir beden vardı ve o bedene uygun giysiler ama biz giyinik doğmuştuk. Bedenimizi çıplak göremedik. İşin garibi, giyinik doğduğumuzdan, bedenimizi merak etmedik. Çıplaklık ne demekti, çıplak nasıl kalınırdı, bu bedenlere daha uygun giysiler bulunur muydu ya da nasıl bulunurdu bilmezdik. Zaten düşünmezdik de…
Dedim ya, niyetimiz sadece tutunmaktı. Tutunamayanlar çıplak olmak isteyenlerdi ya da arayanlardı uygun giysilerini… Biz, tutunamayanları garipsedik.
Ateş kızılıydı, yakıcı, kavurucu; ibadet eder gibi, huzurlu, uyumlu. Aşkın en onulmazına tutulmuştuk, ilacı yoktu. Ne dünümüz vardı ne yarınımız, biz bugünü yaşıyorduk. Avans almıştık yarından düne ve beraber geçmeyen günlere inat, anı kıskandıran. Saatler duruyordu sanki o an ya da çok daha hızlı ilerliyordu, bilmiyorduk.
O kendini suskunluğuna sığındırıp kaçmak isterken olumsuz düşüncelerinden, beni burada bir başıma bırakması ne denli adilce?
Her seferinde “ben buradayım hala” demem gerekti değil mi?
Henüz açmamış bir sürü gonca saklıyordu yüreğim
Henüz koklanmamış bir sürü çiçeğim
Kozasından çıkamamış kelebeklerim vardı
Bekliyordu hepsi bir anda sana açılmayı sana uçmayı
İstemedin, izin vermedin
Kapıyı vurup arkana çekip gitmek içinmiş meğer
Bir gün gelirsem aklına, dönmek istersen bana
Tekrar alıştırıp kendine sonra gideceksen eğer
Kal olduğun yerde istemem, seni bıraktım sana