Süt Anne: Eylül 2015
İki yıl önce bir anneyle tanıştım. İlk bebeğini Süt Annenin sütüyle büyütmüştü. O sıralar yeni ikinci bebeği olmuştu. Yine aynı şekilde sütü yoktu. Bebeğinin mamayla beslemek istemiyordu. Süt Anne arıyordu. İzmir'den Süt Anne bulmuştum. Otobüsle sütlerini Söke'ye göndermiştik. O güzel erkek süt annesinin sütüyle büyümüştü. Şimdi bu Cesur Anne üçüncü bebeğini doğurdu (Maşallah!) Ne yaparsa yapsın yine sütü gelmiyor. Bebek şuanda 1 aylık ve mamayla beslemek zorunda kalıyor. Şimdi yine bu anne ve bebeğine SÜT ANNE arıyoruz.
Hilal'in Mucizesi : Üçüncü Mü? Hemde normal? Diyorlar ki;
Musa'nın denizi ikiye bölmesi gibi mucizeler değil. Daha insansı mucizelere inanır mısınız? Peri masalına değil. Hep masal gibi anlatılan. Bir yerde o mucizeyi yaşayan insanların olduğu söylenen mucizelere. Rivayetlere göre değil "Hep olurmuş zaten." diye başlanan mucizelere. Dünden beri öyle mutluyum ki. Garibim. Koşasım, zıplayasım, ona sımsıkı sarılıp "Nasıl oldu bu?" diye saatlerce konuşasım var. Yeni bir Mucize'nin Günlüğü başlayacak blogta. Hemde öyle böyle bir mucize değil. Benim yaşadığım ve size anlattığım mucizeyle yarışır. Umut dolu, hep istenen ama olmayacağı düşünüldüğü için hiç dile getirilmeyen bir mucize. Aslında beni korkutan bir mucizede. Ne zaman yayınlarız, nasıl başlarız, ilk cümlesi ne olur bilmiyorum. Ama bekleriz biraz umut dolu mucizemizin büyümesini. Batıl inançlı deyin bana. Korkarım ona nazar değmesinden. Gözümüz gibi bakacağız ona. O öyle bir yoldan geliyor ki, okuyanlara "Benimde böyle olur mu?" sorusunu sordurtacak. Çok mutluyum şimdi. Yüzümde kocaman bir gülümseme. Her ay ne kadar büyüdüğünü bekleyeceğim bir heyecan daha bana. Bol kardeşli ve heyecanlı günler bekliyor bizi. Gönderen
O kadar çok şey yazmak istiyorum ki günlerdir. Yazdıkça
siliyorum. Her sildiğimde belki
bitmiştir yazmama gerek yok, bizi okuyan anneler zaten gündemden yeterince
bunaldı bir de ben tekrarlarını yazmayayım diyorum... En baştan tekrar
yaşanıyor. Her gün yazılacak bir şeyler oluyor memleketimde.
Her gün bir eve ateş düşüyor memleketimde. Her gün anneler, feryat
figan memleketimde. Bense iki kelime dilimde, bir kalem elimde, çoğu zaman
gözüm yaşlı, evlatlarımın gözlerinin içine dalarken buluyorum kendimi. Zamanın
bize ne getireceğini bilmediğim; kontrol edemediğim bir geleceğe büyütüyorum
onları. Evet, üşümesinler diye üstlerini örtebilirim, iyi beslensinler diye dikkat
edebilirim ama benden uzakta ya da benim seçmediğim ihtimaller yüzünden
başlarına gelebilecek herhangi bir kötülük için elimden hiçbir şey gelmez... Annesi gözünden akan bir damla yaşa
kıyamazken gözlerini kapamış bir evlat... Ne o anne anlar bu olanların sebebini
bir daha ne de siz o anneyi.
Sayılı gün çabuk geçtiği gibi lohusalıkta bitiyor. Bir çok şeyi arkada bırakıp sanki başka biri olacakmışım gibi. Ben daha Ecem'deki lohusalıktan çıkamamıştım ki Mucize'min geleceğini öğrendim. Hem hamilelik hem lohusalık yaşadım. Şimdi duble lohusalık yaşıyorum. Bence lohusalık 40. gün olupta bitmiyor. Bıçak gibi kesip hayata devam edemiyorsun. Kafanda bitti diye düşünürken 2 yaş krizleriyle bir daha dalıyorsun. Tabi arada yaşadığın diş çıkartmalar, ateşli uykusuz geceler, sinir krizleri ve benzerleri, seni girdap gibi içine çekiyor.
Hoş lohusalık ne zaman bitiyor gerçekten bilmiyorum. Daha 'Ohh!' deme fırsatım olmadan ikincisi başladı. Bilenler tam tarih verirse sevinirim. Devamı için TIK TIK :)