Kadın, Deniz ve Summer’s End / Edebiyat / Milliyet Blog
Mor bir bank buldu kendine kadın.
İnsanları, binaları, caddeleri ve gürültüyü arkasına aldı.
Muhafazalı, diz üstüne kadar inen koyu renk montunun altında, ince çoraplı bacaklarını savunmasız bırakan siyah beyaz bir etek vardı.
Sonra uzun, derin bir nefes çekti burnundan. Kaburga kemiklerinin arasındaki her küçük boşluğu doldurmak istercesine bir daha…
Ve bir daha…
Tatlı ve soluktu deniz. Aynı ses rengiyle “Hoşgeldin.” dedi kadına. “Yalnız mısın yine?”
“Tekilim.” dedi kadın kendinden emin.
“Bana ikisini ayıran şeyi söyle. “ dedi deniz usulca ve serin.
- Yalnızlık “dış” la ilgilidir. Ve dışarıdaki şeyin yalnızlığı görecelidir. Tekillik ise “iç” ten bahseder; kabuğun altından yani.
“Sert bir kabuğun var senin” dedi deniz. “Yanılıyor muyum?”
“Hayır.” dedi kadın. “Haklısın. Fakat bir şey ne kadar sertse o derece kırılgan oluyor. O derece narin…”
“Neden geldin?” diye devam etti soluk benzinden utanır bir tonda.
“Pekala biliyorsun.” dedi kadın en derininden bulup çıkardığı en ışık görmemiş sesiyle.
Sustu ve dinledi deniz. Kadın konuştu, konuştu, hiç durmadan anlattı.
Kadının tek sefer bile kıpırdamayan dudaklarını okumaya kalksaydı hiçbir şey duyamazdı su.
- Çünkü yalnızca burada gerçek bir nefesle doluyor hücrelerim. Çünkü şehir, insanları böcek ilacı gibi zehirliyor. Çünkü içeride ya da dışarıda olmak arasında yok hiçbir ayrım.
Bunu söylerken kadın, kulaklığından içeriye “Eternity And A Day” filminin sahnelerindekine benzer bir ezgi sokuluyordu. Düşündü kadın denizle piyanonun muhteşem birlikteliğini. Elini telefonuna atıp müziğin adına baktı; “Summer’s End”.
Mor bir bankta, gri bir denizle sohbet ederken, başındaki bere ve boynundaki atkısıyla bu mevsimsel ironiye tebessüm etti.
“Daha ne kadar kalacaksın?” diye bir şeyler mırıldanır gibi oldu su.
Ama kadın duymadı.
Ağırlaştı iyice zaman.
Aynı anda ağırlaştı göz kapakları kadının. Kapadı gözlerini. Piyanonun vuruşları arasına serildi dalgaları denizin.
“İşte!” dedi kadın. “Bunun için buradayım.”
- Her Saniye aklıma hücum eden bıktırıcı dünyevi replikleri sessize almak için...
Uykularıma delik açan saçmalıkları işitmediğim tek yer senin yanın olduğu için…
Sözde mecburiyetlerin peşinden sürüklenmediğim tek kovuk burası kaldığı için…
Dinledi deniz. Hiç aksamayan ritmiyle bilgece sustu.
Sonra isteksizce hareketlendi kadın. Mor banka bir daha baktı.
“Hoşçakal” dedi sırdaşına.
- Belki kar yağar yakında. Çok üşütmezsen ellerim , söyleyeceklerim var daha.
Ayfer Gözübüyük, ETEM SEVİK, İlhan Aşıcı ve 2 diğer kişi bu blog'u önerdi.
Hepimizin materyali temelde aynı aslında, hepi topu toplam yirmi dokuz(29) harf. Nasıl oluyor da tek fark bu yirmi dokuz harfin bulunduğu yerler oluyorken birbirinden bu kadar uç noktalarda olan yazılar çıkabiliyor ortaya. Bazısının sonunu bile getiremezken, bazısına bitti diye üzülüyoruz. Tıpkı bu yazınız gibi... Tebrikler, Saygıyla...
Bu, aynı malzemeyle yaptığımız onlarca çeşit yemeğe benziyor aslında. Hatta bazen aynı tariften yola çıksak bile aynı lezzeti tutturamayız. Doğrayışım farklıdır, suyu koyuşum, altına verdiğim ateşin gücü farklıdır. Tuzun tadı, biberin acısı...Düşünün ki yalnızca bildiğimiz 12 nota var. Yarım ses sitemine göre dünya üzerinde yapılmış kaç milyon şarkı vardır yüzyıllardır? Aynı pencereden bakarken aynı şeyi mi görür gözümüz? Aynı anlamı mı yükleriz gördüklerimize? Biraz uzatmış olabilirim. Sanırım bu işin sırrı biraz usul, biraz başka hayatlara ve deneyimlere sahip olmakla ilgili. ve elbette başka duygulara. Çok kıskandığım kadın yazarlar var, "böyle bir cümle birden gelir mi insanın aklına?" dedirten, damağımda tarçınlı kurabiye gibi tutup bırakmadığım .Bu açıklanamaz şekilde karmaşık bir bileşim, Güzel yorumunuza teşekkür ederim, sanırım cevaptan sohbete geçtim, kusurumu hoş görün. 20.12.2018 23:35