Dövme yaptırdım, iyi hoş ama babama nasıl söyleyeceğim...
Dövme yaptırmak çok zorlu bir süreçtir. Uzun düşünceler sonrasında bir modele karar verirsin, acaba pişman olur muyum diye uzun zaman düşünürsün, kafandaki modeli önce tükenmez kalemle kendin çizersin vücuduna acaba nasıl duracak diye, tamamen emin olduğunda bu sefer iyi bir dövmeci ararsın vs vs. Bir de tüm bu süreçlerin haricinde bambaşka bir soru işareti vardır kafanda: Babama ne diyeceğim!
Benim, “Ahan da budur. Ben bunu dövme yaptırırım aga” dememle o dövmeyi yaptırmam arasında tam 3 yıl var. Bunda hem kararsızlığım, hem de hayat şartları etkili oldu.
İlk önce askere gidip geleyim de öyle yaptırayım diye düşündüm. Askerde dövmesi olanlara takabiliyor komutanlar çünkü. Askerden döndükten sonra da 1 sene sürdü karar verip dövmeyi yaptırabilmem.
Artık yüzde yüz karar verdiğimde annemle babama söyledim dövme yaptıracağım diye. Annem hayatta her konuda bana güvenir, bana destek olur. Bu konuda da destek oldu. Babamsa hayatta her konuda bildiğini okur. Onun tabuları vardır. Üniversitenin ilk senesinde saç uzattığımda bile bunu hemen kabullenememişti. Dövme ki ömrüm boyunca vücudumda kalacaktı. Tabii ki karşı çıktı ne gereği var diye. Ama tartışmayı uzatmadı. Kararsız bir insan olduğumu bilen babam, nasıl olsa yaptırmam sanıyordu.
Sabah evden çıkarken bir kez daha söyledim ‘Baba ben dövme yaptıracağım bugün haberin olsun’ diye. He he deyip geçti. Gittim yaptırdım.
O gece eve geldiğimde uyumuştu ev ahalisi. Dövmeyi gösteremedim haliyle. Ertesi gün uyandığımda göstermem gerekiyordu ama. Olan olmuştu. Başkasından duyacağına benden duysundu.
Annem mutfakta kahvaltı hazırlıyordu. İlk olarak onun yanına gidip gösterdim dövmemi. Dedim ‘Birazdan babama da göstereceğim haberin olsun. Tetikte ol. Beni döverse elinden al :D’ falan dedim. Sonuçta nasıl tepki vereceğini bilmiyordum. "Al sana dövme al sana Küçük Prens al sana fil" diye tekme tokat girişebilirdi Hulusi Kentmen gibi.
Babamsa balkonda bulmaca çözüyordu o an. Gülümseyerek çıktım balkona ama dilim varmadı söylemeye. Bir içeri bir dışarı volta attıktan sonra korkunun ecele faydası yok diyerek bi çırpıda ağzımdan şu sözler dökülüverdi: Bababendövmeyaptırdım. O kadar hızlı söylemiştim ki anladığından bile emin değildim. Zira bir tepki de vermemişti. Bu sefer daha açık açık söyledim B a b a b e n d ö v m e y a p t ı r d ı m şeklinde. Yine tepki vermedi. Oha, duymazdan geliyordu beni :D Kaç yaşında adam trip atıyordu bana.
Kahvaltı sofrasında annem dedi bu sefer ‘Bak Tuco dövme yaptırmış’ diye. Babam yine duymazdan gelip sucuklu yumurtasını attı ağzına. Bu gerçekle hala yüzleşemiyordu.
Aradan birkaç gün geçti ve neredeyse hiç konuşmadı benle. En son dayanamayıp ‘Bakayım bi şuna nasıl olmuş’ dedi. Gösterdim. ‘Neden şapka yaptırdın?’ diye sordu. ‘Şapka değil o fil yutmuş boa yılanı’ dedim. Zevkine sıçayım der gibi baktı bana ve bir süre yine konuşmadı :D
(Bu da dövmem)
Yine aradan 1-2 gün geçtikten sonra ‘Ne zaman çıkacak o’ diye sordu. Hala bir umudu vardı. Dedim bu kalıcı dövme çıkmayacak :D Ve bu cevabımdan sonra bir sessizlik dönemi daha başlamış oldu.
Babamın bu tepkisizliği korkutuyordu beni. Bununla ilgili her gün başka bir kabus görüyordum neredeyse. Birinde babamla mangala gitmişiz. Babam mangalın başında ateşi közlüyor, ben kırlarda koşup eğleniyorum falan. Sonra babam kızgın maşayı alıp koluma yapıştırıyor ‘Dövme ha niahahhahaa’ diye Erol Taş gibi kahkaha atıyor. Başka bir kabusta kolumu zımparalıyor falan çeşitli çeşitli şeyler :d
Babamla normale dönebilmem 10 günü buluyor neredeyse. Ne yani adam mı öldürdük evladız neticede dövme uğruna silecek değildi ya tek oğlunu.
Ama bu süre zarfından sonra mantık çerçevesinde bir konuşma gerçekleştirdik tabii. ‘Oğlum sen daha iyi bilirsin ama bunlar yüzünde iş bulmakta zorlanırsın’ gibisinden şeyler söyledi. Kendince haklıydı da.
O zamandan beri hiç işsiz kalmadım. Ama adım gibi biliyorum işsiz kaldığım ilk an bunu dövmeye bağlayacak.