Raif Karadağ – Petrol Fırtınası | Bir İki Satır
Daha önce bir kez okumaya başladığım ancak şu an hatırlayamadığım bir sebeple yarıda bıraktığım Petrol Fırtınası kitabını, bu sefer tamamen bitirmek niyetiyle elime aldım ve çok şükür bitirdim.
Merhum Raif Karadağ bu kitabında, dünyada petrol sebebiyle yapılan mücadeleleri akıcı bir üslup ile ele alıyor.
Ayrıca, Osmanlı’nın son dönemlerindeki, özellikle Abdülhamid Han dönemindeki petrol mücadelelerini ve Ulu Hakan’ın nasıl stratejiler izlediğini, Musul gibi beldelerin elimizden nasıl çıktığını ve oralardaki petrolden nasıl mahrum kaldığımızı da gözler önüne seriyor merhum Karadağ…
Bütün mücadelelerin özeti olarak şu cümleyi koyalım…
“Bir damla petrol, bir damla kandan daha değerlidir…”
Kitaptan bazı pasajlarla sizleri başbaşa bırakıyoruz. Başka bir kitap değerlendirmesi ile buluşmak dileğiyle…
Azerbaycan’ın istiklalini kaydetmesi, petrolcülerin milletlere vurdukları ne ilk ne de son darbedir. Petrolcüler, petrol menfaatleri için dünya haritasını birkaç defa değiştirmişler, birkaç imparatorluğun yıkılmasında birinci planda rol oynamışlardır.
Petrolcüler için düşünülebilen tek şey vardır; o da petroldür. Bu yağlı madde için onlar her çareye tevessül ederler. Ellerindeki korkunç imkânları bir anda harekete geçirmek ve istedikleri şeyleri elde etmek, petrolcüler için basit işler hükmündedir. Bunun nâmütenâhî misalleri vardır.
İki dev tröst, Standard Oil ve Royal Dutch – Shell grubundan herhangi birisinin sermayesi, Almanya, İtalya ve Fransa devletlerinin bütçelerinden çok daha fazla tahmin edilmektedir. Ellerindeki bu kudretle, onlar, istedikleri yerde diledikleri zaman mali buhranlar oluşturabilirler. Borsa oyunları ile hükûmeti dize getirebilirler ve milyonlarca insanı bir anda fakr-u zarurete düşürebilirler. Onların bu kuvvetlerinden tegafül eden ve karşı koymaya teşebbüs eden nice devletin rahat ve huzur görmediğinin misalleri pek çoktur. Bu takdirde petrolcülerin yaptıkları yegane şey, kendilerine karşı gelen, kudretlerine boyun eğmeyen memleketlerde ihtilaller çıkarmak ve ister meşru, ister gayr-i meşru olsun, hükûmetleri alaşağı etmekten ibarettir. Ve bu iş, petrolcüler için üzerinde durulmayacak kadar basit bir hadisedir.
Türk hükümetinin yanlış ve Musul’u terk etmemizde birinci planda rol oynayan kararlarından biri de, saltanata mensup zevatın Türk tabiiyetinden ıskâtı keyfiyetidir.
Osmanlı hanedanına mensup olanların vatandaşlıktan ıskâtı, bizzat Musul petrol arazisinin mâliki olan bu aileyi, kendi haklarını almaktan men ettiği gibi, Türk milletinin çok büyük iktisadi menfaatlerini de haleldar etmişti. Eğer Osmanlı hanedan mensupları sadece Türkiye hudutları dışına çıkarılmış olsalardı ve bu aile vatandaşlıktan atılmasaydı, onların Musul petrolleri mevzuunda yapacakları talepler Türk devleti tarafından da desteklenebilir ve dolayısıyla Musul petrolleri üzerinde Türk devletinin ilelebet söz hakkı olabilirdi.
Dünyayı asıl idare edenler, diplomatlar değil, petrolcülerdi.
Petrol, istihsal edildiği memleketin de, dünyanın da huzurunu kaçırıyor, dünya diplomasisini perişan ediyordu. Petrol, en yakın dostları da birbirlerine düşürmek istidadını her zaman muhafaza ediyordu.
TaggedPetrol FırtınasıRaif Karadağ
Previous Article Muhsin Yazıcıoğlu Suikastı – Devlet-i Ebed Müddet
Next Article İlber Ortaylı – Osmanlı’yı Yeniden Keşfetmek