Jazz söylüyordu, şimdi sahabenin hayatını okuyor!
25 Ekim 2010 Pazartesi 11:36
“Baba gibi adam…” dediğiniz insanlar nadirdir muhakkak. Derdinizle dertlenmeleri ve olgunluklarıyla kendilerini ânında ele verirler.
Haşim abi de böyle biri. Çaylarımızı doldururken hâl-hatır sorup babacan bir tavırla muhabbeti demleyen, bir şeye canın sıkılsa ânında hissedip ilgilenen, kimin açık, kimin demli çay içtiğini adı gibi bilen biri...
Duyduğumuza göre vakfın müdavimleri Facebook’ta “Haşim Abi Fun Club” dahi açmışlar. Hatta abimiz vakıfta çekilen bir kısa filmde de rol alarak doğallığıyla epeyce konuşulmuş. Bilim Sanat Vakfı deyince akla gelen kişilerden olması sırf bu yüzden değil elbette. Haşim abide kendine has duruşun, o tam anlamıyla doğallığın yanı sıra ibretlik bir öykünün sesi var. İmkânsızlıklar, pişmanlıklar, vesileler… Yani Müslüman olmadan önce kendine özgü yorumlarıyla jazz şarkılar söyleyişi ile başlayan bir hikâye…
Bir gün işte o hikâyeden söz açıldı. Biz sorduk o anlattı.
Haşim abi, vakfın pikniğinde söylediğin o jazz şarkıların sırrı ne?
Çocukluğumdan beri gazinolarda çalıştım. Orkestralar oluyordu, onlarla iç içeydik. Hiçbir sanatçının konserini kaçırmazdım. Barış Manço, Edip Akbayram konserleri… Gençken bizim için büyük bir heyecandı bu.
İşimiz gücümüz müzikti. O kadar çok çay partilerine şahit oldum ki… Çalınan müzikleri dinleye dinleye ezberledim. Mesela The Beatles’tan, Ayda Pekkan’dan, Barış Manço’dan beğendiğimiz parçaların listesini hazırlar, plakçılara kaset yaptırırdık ve epeyce pahalıya patlardı bu o zamanlar.
Yerli ya da yabancı en çok kimden etkilendin?
Beni en çok etkileyen Pink Floyd…
Bir de biz ilkokula giderken hem çalışıyor hem de okuyorduk. O sıralar annem vefat ettiği için, babam da bizimle fazla ilgilenemiyordu. Çalıştığımız yerde gazinonun yakınında bir hacı abi vardı. “Gelin! Size kelime-i şehadet getirmeyi öğreteyim.” derdi hep. Hatta hediye vermek isterdi. Bizse onunla alay ederdik.
İşte 83 yılına kadar böyle bilinçsiz bir hayat sürdürdüm. Sonra Adana’dan İstanbul’a akrabaların yanına geldik. Abim Adana’da kaldı, müzisyen oldu. Bateristti kendisi. Tabi orkestra vardı, sonra dağıldı. Ben de gitar dersi almıştım o sıralar, çok da iyi öğrenmiştim. Buraya gelince her şeyi bıraktım. Yani din ile ilgili hiçbir bilgimiz yoktu öncesinde.
Sonrasında Çağrı filmini gözyaşlarıyla izledim.
Seni değiştiren ne oldu?
İstanbul’a gelince badana işiyle uğraştığımız bir yurtta ağabeyler vardı. Bize Allah’ı, Peygamber’i öğrettiler. Abdesti, namazı öğrendik çok iyi hocalardan. Ve şunu anladım: Yabancı müzik dinlediğim zaman, o müziklerin dinden, inançtan beni soğuttuğunu fark ettim. Yabancı müziği istersen anlama! Türkçe müzik için de geçerli bu, kapılıp gidiyorsun. Hayatta onlardan başka bir şey yokmuş gibi sağırlaşıyorsun.
Peki, öncesinde ve şimdi okudukların arasında bir karşılaştırma yaparsan?
Daha öncesinde işimiz gücümüz magazindi, boş işlerdi. Yedigün, Teksas, Tommiks dergileri… Tabi beni hiçbir şey şuanda okuduğum sahabelerin hayatları kadar etkilememiştir.
Vakfa geliş maceranı anlatsan biraz?
İki sene Marmara Fm’de çalıştım. Görevim ulaşımdı. İshak Arslan Bey de 96-97’li yıllarda orada yöneticilik yapmıştı. Dinimizin en zor yaşandığı, her şeyin yasaklandığı o 28 Şubat döneminde radyoda görev yapmayı sürdürmüştü her şeye rağmen. Sonra 2008’de onun vesilesiyle buraya geldim. İki sene olmuş.
İki senedir vakfın Haşim baba'sısın yani
Estağfirullah. E hakikaten ortam çok güzel. Hocalar çok iyi.
18 yaşlarıma kadar (hâşa) Allah, Peygamber nedir, bilmezdim. Eğitim de alamayınca… Sonrasında sorguya çekileceğini düşünüyorsun. İnsan hakkına daha çok dikkat ediyorsun iman edince. Önceden hiç umurumda bile değildi.
Dört tane evladım var. Onların üzerine titriyorum şimdi. Yaşadıktan sonra insan daha iyi anlıyor hayatının kıymetini. Ama Rabbim, yine de kimseye büyük gafletler yaşatmasın. Keşke her zaman tertemiz bir sayfası olsa insanın…
Hatice Algın “Ya Hâdi!” diyor
Güncelleme Tarihi: 29 Ekim 2010, 11:24
Kıymetli abimiz severiz sayarız. Mümtaz şahsiyet...
haşim abi sen neymişsin ya...çok dingin ve huzurlu bir yapıya sahip haşim abi..vakfa gelenlerin ise kalpten sevdiği hocalardan çok muhabbet edilen bir şahsiyet
helal olsun Rabbim senin gibilerin Sayısını artırsın inşaallah...
Ülkemizden senn gibi insanlar hiç eksik olmasın inş.Seninle guru duyuyorum babacım....