Hindistan ve Aşram Hayatı -1- – HY
Ulaşılması imkansız gibi görünen bir hayalden başka birşey değildi aslında. Oysa nasıl da açıkmış yolum, ilahi düzen nasıl da tıkır tıkır işliyormuş biz izin verdikçe. Arap yarımadasında yaşayan, bekar bir anne olarak sorumluluklarım ve iş yüküm bu kadar fazlayken, çocuğumu emanet edebilecek eş dost akraba yokken bu sadece uzak bir hayaldi. İnanmayı hiç bırakmadığım bir hayaldi, her ayrıntısını canlandırdığım, gitmek istediğim aşramın web sayfasını yıllarca satır satır okuyup ezberlediğim, günden güne içimde büyüttüğüm bir hayal.
İşte, şimdi Varkala’daydım, Kerala’da, Hindistan’ın güneyinde muhteşem bir sahil kasabası. Buradayım, iki kişilik odamda; aynası, eşya dolabı, kliması olmayan basit bir oda. Sabun, diş fırçası, şampuan vs koymak için pek fazla bir yer yok, hatta tuvalet kağıdı da yok. Gözüme çarpan iki büyük boş kova, sanırım çamaşırlarımızı yıkamak için. Herşeyin lüksüne, kolayına nasıl da alışmış olduğumuzu fark ediyorum bir an. İyi ki yanıma havalimanı için yola çıkmadan, son saniye bir banyo havlusu almışım diye geçiriyorum içimden, elime verdikleri havluyu tutarken. Bir zamanlar beyazmış mutlaka, temiz olduğuna da eminim, ütülü de fakat rengi sararmaktan öte adeta simsiyah. Fazla düşünmeden onu banyodaki askıya bırakıyorum..
Yemekleri yerde oturarak ve sağ elimizle yiyoruz. Eğitim iki gün sonra başlıyor, fiziksel ve ruhsal uyum için birkaç gün önceden vardım aşrama. Bu arada Ayurveda tedavisi gördüm. Ayurveda, kökeni Hindistan’ın Vedik kültürüne dayanan 5,000 yıllık bir doğal şifa sistemi olup, insanın her yönden dengede ve zinde kalmasına yardımcı olan bir bilgelikler bütünü. Ayurveda kadim bir lisan olan Sanskritçe bir kelime olup, kelime anlamı olarak ‘Yaşam Bilimi’ manasına gelmektedir. Muayene sonrası (sadece dilime, gözlerime, cildime ve nabzıma bakarak) akciğerlerimi zayıf buldular, sinüslerimi de dolu. Oysa gayet sağlıklı hissediyordum, gerçi çocukluğumdan beri bronşit, sinüzit ve strep en zayıf noktalarım, tekrarlayan rahatsızlıklarımdır. Bir kaç gün 2-3 saat ellerinden geçtim, böylece sanki yavaşça temizlenerek somuttan soyuta geçişe hazırlanıyorum.
Satsang saat 5’te başlıyor (Sanskritçe’de “gerçeğin yanında olmak” anlamında, gerçek için bir araya gelme, toplanma), bunun için 4.30’da kalkmam gerekiyor. Geldiğimden beri panik ataklarım tetikler gibi oldu, tarif edemediğim bir çarpıntı var, oysa ötesi olmayan hayalle başlayan gerçeğin tam içindeyim.
Bu sabah satsangda, zihnim devreye girdi, ona inandım, bir korku sardı her yerimi. Oyunlarına başladı yeniden, hemencecik hangi çatlağımdan içeri sızdı acaba? 1998 yılından beri yaşıyordum bu panik atakları, ilk dönemler çok daha şiddetli. Verilen ilaçlar Zanax ve Seroxat artı psikiyatri tedavisi. Tedaviden 3-4 ay sonra, yurtta kaldığım bir gece aniden kestim tüm ilaçları ve yoga işte ilk o zaman girdi hayatıma. Okulda seçmeli ders olarak Yoga 1 ve Yoga 2 aldım, üniversitemin destek merkezinde (BÜPAM Psikolojik Araştırma Merkezi) yoga nidra’nın (yogik uyku) mucizelerini keşfettim. Yıllarca kah düşman kah dost misali beraber yaşamayı öğrendik, ziyaretlerini hiç eksik etmezdi gittikçe araları açılsa da… Gelince de toparlanıp gitmesi zaman alır, her seferinde ilk kez karşılaşıyormuş gibi zorlardı.
Şu an bu satsang sabahı düşünüyorum da, ne korkusu bu bukadar, ne zaman hangi travma ile işlemiş içime, tüm ruhumu teslim alırcasına adeta. Ve çabasızca dudaklarımdan şu kelimeler dökülüyor;
“Sakın direnme. Kimseden üstün değilsin, kimseden farklı değilsin. Ben bu beden, bu zihin değilim.”
By Funda Demirtas|2018-11-15T13:48:25+00:00Kasım 15th, 2018|Günceler|0 Comments
About the Author: Funda Demirtas