Bir filo inşa ediyoruz. "Rahatsız edici" coğrafyanın sonuçları |
09: 54 20 Kasım
Bir filo inşa ediyoruz. "Rahatsız" coğrafyanın sonuçları
kabul son bölümde Yeterli bir yerli deniz gücü teorisine ihtiyacımız olduğu için, onu coğrafyaya uyarlamamız gerekir, çünkü Rusya'nın denizler üzerindeki konumu benzersizdir.
Sovyet Donanması kısmen "coğrafi sorunu" çözdü. Ve Rus Donanması da bunu çözmek zorunda kalacak
Rusya'nın denize tam olarak ulaşabildiği gerçeğine alışkınız. Ve ilk bakışta bu aslında böyledir - deniz sınırımızın uzunluğu 38807 kilometredir ve sahil doğrudan Pasifik ve Arktik Okyanusu tarafından ve dolaylı olarak da Atlantik tarafından yıkanır. Ulusal yargı yetkisi altında ABD’den daha fazla ticaret gemimiz var.
Ve yine de, pek çok Batılı yorumcu, birbirleriyle konuşuyorlardı, Rusya'yı Kara Bloklu olarak nitelendirdiler - kelimenin tam anlamıyla karayla kilitlendiler veya engellendiler. Bu arada, buradaki anlamların doğru bir şekilde anlaşılması önemlidir: “toprak gücü” gibi ifadeler kullanıyoruz ve rakiplerimiz bunun yerine “toprak tarafından kilitlendi”.
Çelişki yoktur. Ülkemizle ve Deniz Kuvvetlerimizle iletişim kurmak için farklı ülkelerin ticaret filoları tarafından kullanılan tüm deniz iletişimi, potansiyel bir düşmanın kontrol ettiği darlıklardan geçer.
Tüm filoların okyanusa çıkışlarının darlıklardan geçtiği görülmektedir. Uzak Doğu'da neredeyse aynı şey.
Üstelik, düşmanın dünyadaki deniz üslerini ve tüm okyanuslardaki deniz gruplarını varlığı, onu kıyı sularındaki Rus Deniz Kuvvetlerini bloke etme ya da her hangi bir durumda kıyılarımızın deniz üstünlüğünü kurarak oraya saldırma fırsatı veriyor. o zaman bizim kıyı bölgemizi, bölgemizin denizden saldırması için kullanmasına izin verecek.
Bu problem makalede daha ayrıntılı olarak açıklanmıştır. “Çıkış yok. Rus Donanması için Okyanusların Coğrafi İzolasyonu Üzerine ". Bununla birlikte, bu makalede, halkın dikkatini, nedense unuttuğu, “doğru olmayan propaganda makinemizin” içine sardığı bilgi beslemesinin “beslemenin” düşüncesiz yenisiyle değiştirilmesi düşüncesinin yerine geçen, unutulan bir şeye odaklanma hedefi vardı.
Bununla birlikte, coğrafi faktörün filomuzun gelişimine etki ettiği sınırlamalar çok önemlidir ve deniz inşaatına doğru yaklaşırken, filo üzerinde mümkün olan en iyi şekilde çalışılması gereken güçlü bir etkiye sahip olacaktır. Ve en önemlisi, Rus filosunun geleceği için coğrafi faktörlerin sonuçlarını değerlendirmek.
Bir filo değil, filolar. İzole tiyatroda
Bir maça olarak kürek aramak gerekir: bir filomuz yok, ancak dört filo ve bir filo farklı. Filolarımızın üslerinin içinde bulunduğu operasyon tiyatroları, birbirinden olağanüstü bir şekilde birbirlerinden ayrılıyor. Bu nedenle, deniz havacılığına sahip bazı uçak torpidoları Baltık'ta çalışmıyor - suyun tuzluluğu bataryayı çalıştırmak için yeterli değil. Pasifik Okyanusunda ve Kuzeyde, aynı büyüklükteki fırtınalar, fırtınalar sırasında farklı dalga boylarından ve farklı bölgelerin karakteristik özelliklerinden kaynaklanan dalgalardan farklı şekilde etkilenir. Rakipler (bizimle olan her yerdeki ana düşman hariç) farklıdır, sahil şeridi anahat bakımından farklıdır ve sonuç olarak, prensip olarak, her filo için farklı savaş koşulları vardır. Ve bu potansiyel olarak filoların her biri için farklı bir yapı ve farklı gemi kompozisyonu belirler.
Aynı zamanda, gemileri filolar arasında manevra yapmak barış zamanında bile çok zordur ve orduda ancak Amerika Birleşik Devletleri savaşa katılmazsa mümkün olacaktır. Buna katılırlarsa, bir filodan diğerine gemiler aktarılmaz. Bunun tek istisnası, Karadeniz Filosuna yardımcı olmak için gönderilebilecek olan Hazar filosunun gemileridir (bu adımın potansiyel parantezini “parantezin dışında” bırakalım).
Bu sınırlamalar asla aşılmayacak. Bu da böyle coğrafi parçalanmanın yol açtığı sonuçların her zaman işe yarayacağı ve filonun bu faktör göz önünde bulundurularak inşa edilmesi gerektiği anlamına geliyor.
Filoların son derece keskin bir biçimde parçalanması sorunu, Rusya-Japonya Savaşı'nın patlak vermesiyle Rusya ile karşı karşıya kaldı. Sonra Japonların, Rus İmparatorluğu'nun Pasifik Okyanusu'ndaki tüm deniz kuvvetleri üzerinde sayıca üstünlüğü olduğu ortaya çıktı. Japon filosunun 1. Pasifik Filosu ile karşı karşıya gelmesi, Japonya için mantıklı bir zaferle sonuçlandı ve 2. Pasifik Filosu, Uzak Doğu'ya bir ay süren transokeanik transferden sonra geldiğinde, Japonların, onun üzerinde sayısal üstünlüğü vardı. Rus İmparatorluk filosunun Japon filosuna karşı üstünlüğünün gerçekleşmesi imkansızdı. Bugün sorunun çözülmediğini farketmekte fayda var.
Muhtemel yollar. Kuzey - denizaltılar için neredeyse uygun değildir ve en azından ABD tarafsızlığını gerektirir. Güney nükleer denizaltılara kapalı, Afrika'yı gezmeleri gerekiyor
Deniz Kuvvetleri ile ilgili temel doktriner belgede, "Rusya Federasyonu devlet politikasının 2030'a kadar olan dönemleri için denizcilik faaliyetleri alanındaki temel ilkeleri" bölümünde, Deniz Kuvvetlerinin tiyatro içi manevrasına şu satırlar verilmiştir:
38. Askeri çatışmaları ve stratejik çevrelemeyi önlemek için denizcilik faaliyetlerinin temel amaçları şunlardır:
e) donanma nükleer denizaltılarının düzenli olarak buz altı navigasyonunun yanı sıra tiyatrolar arası manevralar yapmak;
51. Denizcilik faaliyetleri alanında devlet politikasını uygulama tedbirlerinin etkinliğinin göstergeleri şunlardır:
d) Deniz Kuvvetleri tarafından tiyatrolar arası manevra nedeniyle Donanmanın tehlikeli bir stratejik yönde bir deniz grubu kurma yeteneği;
Ne yazık ki, temel nokta göz ardı edildi - eğer savaş zamanlarında tiyatrolar arası manevra ihtiyacı ortaya çıkarsa ne yapmalıyım? Ancak bu temel bir noktadır - küresel askeri çatışmanın patlak vermesinden sonra, deniz yoluyla operasyon tiyatrosu arasında deniz füzesi savunması yapmak imkansız olmayacaktır, diğer taraftan, başlamadan önce hiçbir şeyi sınırlamaz. Yerel bir ihtilaf durumunda, temel soru, manevra kuvvetlerinin, harekat denizde baskınlık kurmadan önce (Russo-Japon savaşında olduğu gibi) operasyonlar zamanında zamanında olması gerektiğidir.
Ne yazık ki, yine de doktriner açıdan önemli olan bir rehber dokümanın taslağı tarafından alınan resmi yaklaşımı görüyoruz. Filomuzun parçalanmasının filonun bir tip uçak olarak örgütsel ve personel yapısı üzerinde etkisinden söz edilmemektedir. Bu arada, manevra sorunu hem önemli hem de kısmen çözülebilirdir, ancak Donanma ve organizasyonunun bileşimi bu tür bir görev göz önünde bulundurularak kurulmalıdır.
Ancak filolarımızın ayrılmasında olumlu bir nokta var. Eğer emirleri emanet edilen kuvvetleri ve birlikleri uygun şekilde yönetecekse, filolarımız bir kerede hepsini yenmek imkansızdır. Tüm filolarımızın eşzamanlı yenilgisini elde etmek için, en azından ABD'yi, NATO’nun bir kısmını, Japonya’yı, tercihen Avustralya’yı içerecek bir koalisyon kurmak gerekiyor.
Ve sırayla Rusya, tüm insanlığın 1 / 8 tarafından kendisine yapılan bir saldırıya yönelik titanik hazırlıkları görerek, büyüleyici bir şekilde bir mezhep beklemeli ve hiçbir şey yapmamalı. Bu gerçek dünyada pek mümkün değil. Ve şu anki askeri personeli olan tek bir Birleşik Devletler için, Deniz Kuvvetleri aynı anda herkesi “kapatamayacak” - en iyi durumda, Pasifik Filosuyla “başa çıkmak” ve Kuzey'le ağır bir savaş başlatmak mümkün olacak. Muhtemelen kazanacaklar, ancak bu kazancın bir bedeli olacak.
Ve bizim için çalışan ve doğrudan filoların parçalanmasından takip eden bu faktör, gelecekte de kullanabiliriz.
Yalnız olmadığımızı not etmek ilginçtir. Filosu toprakla bölünmüş ve hızlı bir şekilde bir araya gelemeyen bir başka ülke de ... ABD!
Bu, bazı garip nedenlerden ötürü konuşma konusunda alışılmış bir şey değildir, ancak asıl rakibimizde aynı güvenlik açığına sahiptir - Donanması Pasifik Okyanusu ile Atlantik arasında bölünmüştür. Ve, önemlisi, ABD Donanması - uçak gemilerinin asıl çarpıcı gücü, Panama Kanalı'na geçişi sağlayamaz. Sadece Güney Amerika'yı geçip daha fazlasını değil. Bu bize bir gün hakkında konuşacağımız bazı fırsatlar sunuyor. Bu arada, filoların dağılmasının büyük bir kara kütlesinin farklı taraflarındaki konumlarından dolayı deniz gücünün elde edilmesini engellemediği ve denizdeki savaşın belirleyici bir dereceye kadar engel teşkil etmediğini, ancak bu ayrılığın doğru şekilde çözülmesi gerektiğini belirtmekle kendimizi sınırlıyoruz. Amerika Birleşik Devletleri bu sorunu yıllarca Panama Kanalı'ndan geçmesine izin verecek boyutlarda tutarak çözdü.
Panama Kanalı kilidinde Iowa sınıf savaş gemisi
Savaş sonrası büyük uçak gemilerinin sadece görünüşü bu durumu değiştirdi (İkinci Dünya savaş savaşı sırasında planlanan Montana'nın da çok büyük olması gerekiyordu, ancak inşa edilmeye başlamamasına rağmen). Bizim çözümümüz farklı olabilir ve olabilir.
Bununla birlikte, kendimizi yalnızca coğrafi kısıtlamalarla sınırlandırmak tamamen doğru olmaz, çünkü bunlar “ikinci seviye” için bir başka kısıtlama anlamına gelir.
Hem Rusya’dan hem de Batı’dan Batı’ya ekonomik güç ve askeri gemi inşasında Rusya Federasyonu’ndan daha üstün olan devletler veya birlikler yapıldığında Rusya Federasyonu’ndan da üstünlük kazanacakları bir grup devlettir.
En net örnek Japonya. Bu ülke çok daha küçük bir nüfusa, ekonomik üstünlüğe sahip değil, Rusya'dan çok daha hızlı bir gemi inşa ediyor ve kolayca, birkaç yıl içinde Donanmasını bir uçak gemisine devredebilir. Rusya için, ekonomisi ve tehdit yapısıyla, Japonya ile denizdeki kuvvetler üzerinde varsayımsal bir “rekabet” bile son derece zor bir görev gibi görünüyor ve biz de Batı'da arkadaş değiliz. Ve bu, filolarımızın geniş bir kara kütlesinin en uç bölgelerine dağılmış olmasının bir başka sonucudur - asla birbirimizden uzak olan tiyatrodaki rakiplerimize karşı sayısal bir üstünlük sağlayamayız. Teorik olarak, “prensip olarak”, genel olarak, Japonlardan veya İngilizlerden daha güçlü olabiliriz, ancak bu üstünlüğü gerçekleştirmek için, filoları bir araya getirip birbirlerinin operasyonlarını aynı düşmana karşı destekleyebilmemiz gerekir. Ancak ikincisi, bunu bizden daha kötü olmadığını anlayacak ve bizi diplomatikten tamamen askeriye kadar engelleyebilecek.
ABD ile, daha da kötüsü, prensipte, bizi üslere bitişik sularda, en azından bazıları kuvvetlere katılma kabiliyetine sahip olmadan yakalarlarsa, Amerikalıların patlamasını hafifletemeyiz bile.
Yani, özetlemek gerekirse:
- Farklı filolardaki farklı koşullar, görünüşe göre, farklı gemi kompozisyonları gerektiriyor.
- Coğrafya, savaş öncesi CC'nin çok hızlı bir şekilde manevra yapmasını gerektirir ve savaşta neredeyse imkansız hale getirir.
- Aynı zamanda, bütün Rus filolarının eşzamanlı yenilgisini, Rusya’ya her ne kadar küçük olursa olsun, her yöne örgütlemek veya savunmak, ya da tiyatrolar arasında küresel iletişimi manevra yapmak için serbest yerel savaş durumunda olmak üzere, herhangi bir düşman tarafından eşzamanlı yenilgiyi elde etmek oldukça zordur. manevra.
- Filoların coğrafi parçalanmasının sonuçlarından biri, askeri operasyonların tiyatrolarında potansiyel muhaliflere karşı ekonomik olarak imkansız baskınlık - ekonomik açıdan çok güçlü. Her zaman böyle olacak ve her zaman düşman deniz yoluyla ek deniz kuvvetlerinin “onun” operasyon tiyatrosuna transferine müdahale edecektir.
Seslenen problemler çözülebilir. Farklı TVD'lerde farklı tipte gemilere sahip olma gereklilikleri garip bir şekilde en kolay çözümlenmiş görünüyor. Aslında, bir işleyiş tiyatro koşullarına adaptasyonun evrenselliği için feda edilemeyeceği “özel” tiyatrolar Baltık'tır. Ve burada aşağıdaki numaralara başvurabiliriz:
1. Muharebe misyonlarının tek platformda entegrasyonu. Örneğin, bir çift 76-mm silahla donanmış küçük bir orta iniş gemisi aynı zamanda bir iniş gemisi olacak ve sahil boyunca ateş edebilecek ve topçu ateşi ile yüzey hedeflerine vurabilecek, mayın misyonları yürütebilecek ve taşıma görevlerini yerine getirebilecek. Belki de onu "ufka" kadar ufak füzeler ile silahlandırabilecektir, daha sonra 76 grafiklerinin gerçek atış aralığının ötesinde yüzey hedeflerine saldırabilecek ve yok edebilecektir. Tasarımı bu görevlerin hiçbiri için uygun olmayacak, ancak diğer yandan aynı gemi hepsini çözebilir. Bu, iki veya üç ihtisas gemisi gemi yapmamayı ve kendini derinlikleri, mesafeleri, düşmanı vb. İle savaş tiyatrosu için optimize edilmiş bir uçakla sınırlandırmaya izin verecek.
2. Projelerin değil, sistemlerin birleştirilmesi. Baltık'ta acilen özel bir savaş gemisine ihtiyacımız olduğunu varsayarsak, aynı proje kapsamında değil, alt sistemler açısından Donanma'nın diğer gemileriyle birleştirilebilir. Örneğin, aynı radar sistemi, aynı dizel motor, savaş topu, aynı füzeler, ancak farklı gövdeler, motor sayısı, füzelerin sayısı, bir hangarın varlığı / yokluğu, helikopter iniş sahaları, farklı ekipler vb. Aynı zamanda, bir tiyatro için ayrı bir küçük gemi serisinin ek maliyetlerini haklı çıkarmak için derhal “Baltık projesinin” bir versiyonunu hazırlamanız gerekir.
Tiyatrolar arası güçlerin ve araçların manevralarından farklı olarak, bu sorunun önemsiz olduğu anlaşılmalıdır. Manevra tamamen farklı bir konudur.
Haberleşmeye karşı savaşmaya hazır bir düşman varsa, filoların ve savaş gruplarının "kendi" filosundan gerekli savaş alanına girme manevralarının zaman kaybı nedeniyle imkansız veya anlamsız olacağı açıkça anlaşılmalıdır. Bu bizi basit ve tutarlı bir çözüme götürür - düşmanlıkların başlangıcı, manevra artık mümkün veya zor olmadığından, düşmanlıklar başlamadan önce mümkün olduğu kadar yapılmalı!
Ve burada "Gorshkov döneminden" gelen Sovyet deneyimi yardımımıza, yani OPESK kavramına - operasyonel filolara geliyor. OPESK, daha önce uzak deniz ve okyanus bölgelerinde konuşlandırılmış, her an düşmanlıklara katılmaya hazır olan bir yüzen savaş gemisini ve gemisini temsil ediyordu. Bugün, o zamanlar, SSCB Donanması'nın belirli bölgelerde “bulunduğunu” hatırlatarak nostaljiye özgüdü, ama şimdi ... Aynı Temellerde, bu “varlığa” duyulan ihtiyaç, neredeyse her ikinci sayfada belirtilmiştir.
Bu sadece SSCB Donanması sadece “mevcut” değildi, Dünya Okyanusu'nun önemli bölgelerinde konuşlandırıldı, böylece savaşın patlamasıyla şaşırmayacaktı. Bunlar, Sovyetler Birliği’nin coğrafi soruna verdiği yanıtı derhal katılmaya hazır olduklarını göstererek savaşı içerecek şekilde tasarlanmış güçlerdir.
İster beğenelim ister beğenmeyelim, OPESK coğrafi konumumuzu göz önünde bulundurarak yenilmez bir zorunluluktur. Savaş başladıktan sonra manevra yapacak zamanımız olmayacak, ancak okyanusta birkaç gün içinde potansiyel bir ihtilaf noktasına ulaşabilecek güçler verebiliriz.
Sovyet OPEC'in sorumluluk alanları
Bununla birlikte, Sovyetler Birliği'nden farklı olarak, ekonomik nedenlerle, okyanusta sürekli olarak büyük kuvvetler tutamıyoruz. Bu nedenle, bizim durumumuzda, gemiler tarafından tiyatrolar arası manevra sağlanması, tehdit altındaki bir dönemin ilk işaretlerinde tüm filoların gemilerinin katılımıyla operasyonel oluşumların yayılması gibi görünmelidir.
Örneğin, uydu keşfi aynı zamanda tüm Japon denizaltılarına malzeme yüklenmesini tespit etmeyi mümkün kılmıştır. Bu bir istihbarat işaretidir. Ve ilave bir beklenti olmadan, OPESK’e tahsis edilen Kuzey ve Karadeniz Filolarının gemileri denize gitmeye, mühimmat almaya, denize gitmeye, buluşmaya hazırlanıyorlar ve bundan sonraki üç gün içinde Japonlar açık bir açıklama alamazsa, grup geçişe başlıyor. Bayrak ve iş görüşmelerini göstermekle görevli olan ve esasen yerli diplomatlara ve asıl meseleye yardım eden Hint Okyanusu, Pasifik Okyanusu'na taşınmaya ve derhal Japonya'ya karşı savaşa girmeye hazır olmaktır.
OPESK geçişi sırasında gerginlik azalırsa, filo eylem planı değişir, denizdeki zaman azalır ve böyle devam ederse, düşmana karşı hareket etmeye başlayabileceği bölgeye aktarılır ve gelecekte gelişme beklenir olaylar ve buna karşılık gelen düzen.
Her yerde zamanında olacağımızın garanti edildiği yüzey kuvvetlerinin tiyatrolar arası manevra senaryosu yoktur.
Denizaltıların konuşlandırılması da benzer şekilde gerçekleştirilir, ancak gizliliği sağlamak için eylemler dikkate alınır.
Coğrafi zorluğa bu yarı unutulmuş cevap, askeri planlamamızın temeli olmalıdır.
Ancak, bu derde deva değil. Öncelikle, olaylar çok hızlı bir şekilde corny olabilir. İkincisi, daha önce mevcut filo kuvvetlerinin operasyonlar tiyatrolarında (Japonya örneğinde Pasifik Filosudur), diğer filolardan toplanan OPEC ile toplamı yeterli olmayabilir ve ek kuvvetlerin tamamen veya zaman zaman aktarılması mümkün olmayabilir. Bu şartlar altında filonun, bir yönden diğerine taşınabilme yeteneği, herhangi bir düşman tarafından durdurulamayan ve gerçekten hızlı bir şekilde gerçekleşebilecek olan bir mobil rezerve ihtiyaç duyuyor.
Bu tür manevra yapabilen tek kuvvet havacılıktır. Burada yine, kıyı tabanlı füze taşıyan uçaklar, Deniz Kuvvetlerinin ana vurucu gücü olduğunda, Sovyet deneyimine başvurmak zorunda kalıyoruz. “Klasik” bir filo inşa etmek açısından, böyle bir çözüm garip görünüyor, ama garip bir şey yok - kısmen başarısız olan coğrafi konumumuzu düzleştirmenin tek yolu bu. Ulusal özgüllük.
Tabii ki, yukarıdakilerin hepsi sadece deniz saldırı uçakları için değil, aynı zamanda denizaltılarla savaşmanın en tehlikeli ve etkili aracı olan denizaltı karşıtı için de geçerlidir.
makale "Deniz füzesi uçaklarını geri yükleme ihtiyacı üzerine" Rusya’nın SSCB’nin temel saldırı uçaklarını geri yüklemeye kıyasla daha hızlı ve çok pahalı olmadığına dair yaklaşımlar açıklandı. Kısaca - daha güçlü bir radar ve "ana kalibre" olarak Onyx füzesi bulunan Su-30СМ platformu, gelecekte ucuz ve küçük boyutlu AWACS ve yakıt ikmali uçaklarının, bunların geliştirilmesi ve inşa edilmesi mümkün olduğunda eklenmesi.
Olası bir geleceğe örnek. Şimdiye kadar bizim değil, ama Hint - Su-30MKI ve Bramos roketi (aslında, Onyx'imiz)
Bu uçaklar birkaç gün içinde filodan filoya geçebilecek ve kademeli olarak denizde bulunan yüzey gemilerinin ve denizaltıların gücünü artıracak, füze salvolarını artıracak ve hatta hedef atamalarını yüzey kuvvetleri tarafından dağıtmalarına izin verecek.
Aynı maddede gerekçelendirilmesi, sadece hava kuvvetleri için bir kıyafet değil, deniz havacılığının olması gerektiği gerekçesiyle yapıldı.
Son soru: VKS değil, Donanma çerçevesinde bu tür uçaklar oluşturmak gerekli midir?
Cevap kesindir: evet. Deniz üzerinden ve filolara karşı mücadele etmek, kendine özgü özelliklere sahiptir; örneğin, istenmeyen hava koşullarında saatlerce süren uçuşa ihtiyaç duyma, olumsuz hava koşullarında, hava savunması tarafından korunan küçük ve hareketli hedeflere ve bu tür güçlerin EW'sine saldırmak da dahil olmak üzere, hedefleri arama ve ona saldırma ihtiyacı Pilot VKS'nin bir yerde buluşma ihtimalinin olmadığı bir yer. Bütün bunlar özel savaş eğitimi ve o - zaman pilotları gerektirir. Ek olarak, deniz oluşumları komutanlarının bazen, özellikle de VKS'nin kendilerini zor koşullarda bulması halinde, uçaklarını VCS'den talep etmenin çok zor olacağı açıktır. Bu nedenlerden dolayı, denize fırlatılan füze uçağı, VKS'nin filosunun bir parçası olmalıdır. Tabii ki, deniz komutanlarını havacılığa karşı savaşta eğitmek, taktiklerinde mürettebatı terk eden komutanların yetersiz kararlarını ekarte etmek için onları yetkin hale getirmek için gerekli olacaktır. Ancak genel olarak, bu tür bir birliklerin deniz subordinasyonuna duyulan ihtiyaç şüphesizdir.
Ve bu fırsatları sağlamak için deniz havacılığının yeniden düzenlenmesi ne kadar büyük olursa olsun yapılmalı.
Bugün, çoğu kişi SSCB'de uzun menzilli bombardıman uçaklarının çoğunun Hava Kuvvetlerinin bir parçası olmadığını, Donanmanın bir parçası olduğunu unutmuş durumda. Bu nedenle, uzun menzilli havacılıkta 1992'ta tüm değişikliklerin 100 Tu-22M füze taşıyıcıları ve Donanma havacılık - 165 vardı. Hareket kabiliyetine sahip olan bir uçak, bir deniz savaşında bir füze salvounun kütlesini ve yoğunluğunu arttırmanın vazgeçilmez bir aracı olduğunu kanıtladı.
Seksenli yıllara kadar Amerikalılar aynı sonuca vardılar.
Seksenlerin ikinci yarısında, 1143 avesinin uçak taşıyan kruvazörlerinin SSCB Donanması Donanması'ndaki görünümüne tepki olarak ve 1144 ave'nin füze kruvazörlerinin bir bütün olarak donanma personeli sayısındaki bir artışın yanı sıra, Harpoon'un savaş gemisindeki füze silahlarını B-XNUM stratejisiyle donatmaya başladılar. Belki de dünyanın en güçlü uçak tabanlı elektronik harp sistemine sahip, muhtemelen eğitimli pilotlar ve altı gemi karşıtı füze bulunan B-52'in, USSR Donanması ile deniz savaşlarında önemli bir rol oynayabileceği tahmin edildi. ABD Donanması seksenli yıllarda hazırlanmıştır. Yani, görünüşe göre, olurdu.
Gemi karşıtı füze sistemi "Zıpkın" ile "Anti-gemi" bombardıman
Amerikalılar, gemi karşıtı füzelere sahip uçakların bir deniz savaşında bir güç çarpanı olacağının farkındaydı - füze salvolarının yetersiz olduğu, ancak geniş çapta kapsanan ve savaştan önce füzelerle birlikte bu tür küçük grupların ateş gücünü hızlı bir şekilde arttıracak olan birçok küçük boyutlu gemi grev grubuna izin vereceklerini biliyorlardı. . Tam donanmanın mobil rezerviydi, ancak Donanma'ya değil Hava Kuvvetlerine bağlıydı.
Şimdi Çin Donanması'nın büyümesi zaten dünyadaki Batı egemenliğini tehdit ediyor, aynı şeyi yapıyorlar. Şu anda, ABD Hava Kuvvetleri'nin 28 hava kanadı personelinin ve B-1 bombardıman uçaklarının LRASM füzelerinin kullanımı için eğitimleri tamamlandı.
Coğrafi konumumuzla, elbette "ekonomi" için ayarlanan aynı şeyden kaçınamayız.
Bununla birlikte, savaş öncesi (tehdit altındaki) dönemin temel bir stratejisi olarak ön konuşlandırmayı uygulamaya koyduktan ve filodan filoya aktarabilen bir mobil rezerv yaratarak, bu tür güçleri ve eylemlerini - mevcut komuta sistemini etkin bir şekilde yönetme yolunda bir "durdurucu" ile karşılaşıyoruz.
makale “Tahrip yönetimi. Filonun uzun süre tek bir emri yok. ” Serdyukov'un gebe kaldığı reform sırasında deniz komuta ve kontrol sisteminin neye dönüştüğünü anlattı. Oradan filo yönetiminin tekrar filoya geri verilmesi gerektiğini anlatan alıntılara değecektir.
Bir örnek hayal edelim: Telsiz değişiminin doğası ve mevcut durumun analizinden yola çıkarak Donanma istihbaratının, bir yandan, bir yandan Primorye ile Kamçatka arasındaki deniz iletişimini kesmeye hazır olma görevi ile düşmanın, Pasifik bölgesindeki denizaltıların güçlendirilmiş gruplandırmasına odaklanacağını anlıyor. diğer taraftan Chukotka.
Acil bir çözüm, denizaltı karşıtı havacılığın diğer filolardan gelen bir manevra olabilir ... ama şimdi, önce kara kuvvetlerinin GSH'den gelen subayların Donanma hakkındaki bilgileri doğru bir şekilde değerlendirmesi, buna inanması gerekir, böylece GSH'nin deniz bölümünün, Donanma Komutanlığı tarafından yapılan kararları onaylaması gerekir. Paraşütçülerin askeri istihbarat da aynı sonuçlara ulaştı, böylece bölge komutanlarından birinin argümanları, tiyatrodaki düşman denizaltılarının “IRC” ve BDK'larını boğmaya başlayacağından korkuyordu. Daha sonra ve ancak daha sonra Genelkurmay aracılığıyla, bir ya da başka bir USC bölgesi, uçaklarını komşularına “verme” emri alır. Bu zincirde, her biri savaş zamanında en değerli kaynaklardan birinin kaybına neden olacak birçok hata olabilir. Bazen de ülkenin savunması için hayati bir eylemin başarısızlığına yol açıyor.
Deniz bölgelerindeki ana vurucu kuvvet burada kayboldu, sadece Donanma değil, bir bütün olarak Rus Silahlı Kuvvetleri - Donanmanın deniz füzesi uçağı. Operasyon tiyatrosu arasında manevra yapabilen silahlı kuvvetlerin bir kolu olarak ve bu nedenle merkezi kontrolü nedeniyle yeni sistemde yer yoktu. Uçaklar ve pilotlar Hava Kuvvetleri'ne gitti, zamanla, ana görevler Hava Kuvvetleri için mantıklı olan bombalarla yer hedeflerine saldırı gerçekleştirmeye başladı. Bu sadece acilen denizdeki düşmanın büyük bir deniz saldırı grubunu "almak" bugün hiçbir şey yok.
Tehlikeli yönler arasında kuvvetler ve araçlarla hızlı (bu anahtar kelime) manevra yapılmasını sağlamak için, bu kuvvetler ve araçlar merkezi olarak kontrol edilmelidir, böylece Genel Donanma Personeli kuvvetleri bir yönden çekme ve aktarma konusunda herhangi bir gecikme yaşamaz. diğerleri. Bu, tam bir deniz komuta ve kontrol sisteminin restorasyonunu gerektirir. Şaşırtıcı bir şekilde, coğrafya da buraya ulaştı ve eğer ülkemizi savunmamızı engellememizi istiyorsak, o zaman buna “cephe” komutunda “adapte olmak” zorunda kalacağız.
Bununla birlikte, filonun sınırsız bir şekilde ülkesinde manevra yapabileceği başka bir şey var.
Bir zamanlar, nispeten yakın bir zaman önce, filo yalnızca savaşta olan gemileri değil, aynı zamanda Donanma'nın askeri personelini tehdit döneminde veya savaş durumunda doldurmaları gereken mothballing'lere de sahipti. Gerekli onarımların yapılmasından sonra gemi mothballing için kalktı ve savaş personeline dönüş ile mothballing çekilmesi çok hızlı bir şekilde gerçekleştirilebildi.
Genellikle bunlar en modern gemiler değildi. Ancak, herhangi bir gemi, hiçbir gemiden daha iyidir, özellikle de düşman en son birimlerden uzakta operasyona gireceğinden. Ancak, düşmanın çok daha fazlası vardı.
ABD Deniz Kuvvetleri rezerv gemi. San Diego.
Filonun yeteri kadar büyük olduğu yıllarda, daha önce Donanma'da görev yapmış olanlardan önemli bir seferberlik kaynağına sahipti ve bu kişilerin askeri komiserlik sistemi vasıtasıyla askerlik hizmetlerine hızlı geri dönüşü için bir mekanizma vardı.
Bugün durum dramatik bir şekilde değişti. Koruma altına alınabilecek hiçbir gemi yoktur, filo gemilerin savaş yapısında yeterli değildir, geminin tamiratı gerektiği gibi çalışmaz ve gemileri tamir etmek için gerekenler inşaatların şartlarından neredeyse yüksektir. Yedeklerin durumu da değişti - donanmada hizmet veren insanların sayısı Donanmanın ardından ülkenin demografik göstergeleri ve ekonomisinin azalması, filonun mobilizasyon kaynağının öngörülebilir gelecekte önemli ölçüde büyüyebileceğine inanmak için sebep vermiyor. Evet, ve askeri kayıt ve kayıt ofisi artık insanları çok yoğun görmüyor ve komşu şehirde daha iyi bir yaşam için ayrılan eski bir denizci bir süre daha bakmak zorunda kalacak. Tüm bunlar, savaş durumunda imkansız olması durumunda filoda hızlı bir artış ihtimalini mümkün kılıyor.
Bu arada, yedek gemilerin mevcudiyeti hızla devreye girdi ve ekipleri kendileri için harekete geçirme yeteneği, filosunun Rusya'da olduğu gibi bölünmüş bir ülke için deniz gücünün kritik bir bileşeni.
Evet, yönlerin her birinde düşman veya tehlikeli komşulardan daha güçlü bir deniz grubu oluşturmak mümkün değildir. Ancak barış zamanında minimum para gerektiren "savaş" gemilerine sahip olmak ve savaştan hemen önce faaliyete geçmeden önce - teoride mümkündür. Tabii ki şimdi değil, ama ülke bir gün yaşamıyor ve deniz gücünün doğru prensipleri uzun sürüyor.
Öte yandan, (veya ne zaman) sağduyu ve stratejik açıklık hakim olsa ve Rus Donanması'nın gelişimi normal bir şekilde devam etse bile, soru, rezervuarların sayısıyla devam ediyor. Onlar sadece doğru miktarda olmayacak ve çok uzun olmayacak.
Ve burada başka bir çözüme geliyoruz.
Batı ve Doğu'dan komşularımız bizden daha güçlü olduğu için, onlarla karşılaştırılabilir filolara sahip olamadığımızdan (Batı için, onlar toplamda bize karşı gelen toplam askeri birimlerle karşılaştırılabilir), o zaman cevap seçeneklerinden biri de her operasyon tiyatrosunda korumaya hazır savaş gemilerinin mevcudiyetidir. Üstelik, yeterli sayıda rezervi çağırmayı zor bulabildiğimiz için, personel tarafından manevralar sağlamak gerekiyor.
Tehdit edilen dönemde, Pasifik Filosunun korunmadan, örneğin bir korvetten çekildiğini varsayalım. Mürettebat, mobilize edilmiş denizcilerin katılımıyla, onu denize indirir, savaş eğitimine girer, düşmanın nasıl harekete geçeceği konusunda ayarlanmış kurs görevlerini yerine getirir.
Ve stratejik durum değiştiğinde, hiçbir şey aynı mürettebatın bir kısmının Baltık’a transfer edilmesini engellemez; burada aynı korvette görevlendirilir ve üzerinde askerlik yapılır. Sonuç olarak, personel şu anda durumun daha tehlikeli olduğu ve gemilerin daha fazla ihtiyaç duyulduğu yerlere transfer edilecektir. Sahada sadece bazı subaylar kalacaktır, örneğin savaş birimlerinin komutanları.
Bu fikir birinin gözünde egzotik görünebilir, ama aslında içinde egzotik bir şey yoktur. Kara kuvvetleri, personeli transfer ederek ve aynı zamanda doğrudan tiyatrosuna askeri teçhizat alarak birimlerin konuşlandırılmasını defalarca sürdürdüler. Donanma neden uzun vadede aynı şeyi yapmamalı?
Gelecekte, deniz inşaatında düzen uygulanacağı zaman, bu rezervlerin oluşumunu ve eylemlerinin geliştirilmesini - inşaat, mürettebatların oluşturulması, gemilerin korunmadan çekilmesi, hızlandırılmış savaş eğitimi ve mobilize edilmiş gemilerin savaş yapısına girmesi gerekli olacaktır. Ve sonra - yine, 80-90% üzerinde aynı insanlarla, ancak farklı bir filoda.
Doğal olarak, böyle bir "yangın" personelinin işleyiş şekli geçici bir önlem olmalı ve donanmanın savaş personelinin sayısındaki artışı hızlandırmak için kullanılmalı, bu da insanların harekete geçme hızını aşacak ve "burada ve şimdi" maksimum güce izin verecek.
Gemilerin seferberlik rezervine sahip olma ihtiyacının bir başka sonucu da, geleceğin geminin tasarımında korumaya devam etmesi için on yıllarca ihtiyaç duyulması gerekliliğidir. Hizmet ömrü ve bu hizmet ömrü için bazı zamanlanmış onarımların sayısı şimdi ayarlanmışsa, hizmet ömrünün% 75-85'sine hizmet verecek şekilde ayarlanması gerekiyorsa, geminin tamir edilmesi, güvensiz hale getirilmesi ve daha sonra on beş yirmi yirmi yıl yeniden muhafaza edilmesi için kesinti yapılması gerekir. iskelede. Hem mücadeleye hazır olma, hem de en düşük maliyetle göreve geri dönme yeteneği.
Rus filoları parçalara ayrılmış ve birbirlerinden çok uzakta bulunuyorlar. Filolardaki koşullar, suyun bileşimindeki ciddi farklılıklara kadar çok farklıdır. Farklı sahil şeridi, hava durumu, heyecan, komşular ve rakipler.
Bu gibi durumlarda, farklı filolarda gemilerin birbirinden biraz farklı olması gerekir. Bu durumda, gemi içi birleşmeye bağlı kalmaya devam etmek gereklidir. Bu çelişki, çeşitli gemilerin alt sistemlere göre, mücadele etkinliği ve gemi fiyatlarındaki irrasyonel artış kaybı olmadan prensipte mümkün olduğu kadar birleştirilmesiyle çözülür.
Özel bir sorun, tiyatrolar arası manevradır. Bunun nedeni Rusya’nın doğusundaki ve batısındaki ülkelerin veya ittifaklarının olması, en azından Rus ekonomisine göre daha düşük bir ekonomiye sahip olmaları ve hepsinin güçle aşılması imkansız, bu da bir operasyon tiyatrosunda olumlu bir güç dengesi yaratması gerektiği anlamına geliyor. başkalarından transfer kuvvetleri.
Savaş zamanında, bu, çatışmanın niteliğine bağlı olarak, zaman içinde imkansız veya imkansız olabilir. Bu nedenle, gemiler tarafından yapılan manevralar, tehdit altındaki dönemde bile istenen operasyon salonuna geçiş yapmak üzere ilerleyen diğer filolardan gemilerin deniz birimlerinde konuşlandırılarak gerçekleştirilmelidir. Tehdit altındaki dönemin başlangıcı, bir ya da başka ülke tarafından hazırlanan askeri-politik durumun ağırlaştırılmasının ilk istihbarat belirtilerinin ortaya çıkması olarak düşünülmelidir. Bu uygulama ile Sovyet operasyonel filo kavramı - OPESK - arasındaki fark, yalnızca daha az sayıda konuşlandırılmış oluşum ve bunların tehdit altındaki dönemde konuşlandırılması olacaktır.
Filoların herhangi birine hızlı bir şekilde transfer edilebilecek ve bunun tersi için taşınabilir bir yedek olarak, hem denizaltı karşıtı hem de grev olan deniz havacılığı kullanılmaktadır. Özel deniz havacılığı, filoların ve deniz formasyonlarının çarpıcı sayıları, sayıca üstün olan bir düşmana karşı operasyonlarında arttırabilir. Filoları bir yönden veya başka bir yönden eşit derecede hızlı bir şekilde güçlendirecek başka yol yoktur. Güçlü bir temel deniz havacılığına sahip olma ihtiyacı, Rusya'nın coğrafi özelliklerinden kaynaklanmaktadır.
Hızlı ve çok fazla para harcamaksızın, düşman ve Rus Donanması arasındaki güç dengesini değiştirmek için, ikincisinin korumaya yönelik bir rezervi ve filoya seferber edilmesi gereken bir mobilizasyon kaynağı olması gerekir. Deniz filosunun seferberliğini hızlandırmak için, aynı personel durum gerektiriyorsa filodan filoya transfer edilebilir.
Bu tür küresel eylemleri bölgesel kapsamda yönetmek için, Başkomutan Komutanı ve Deniz Kuvvetleri Genelkurmay Başkanlığı'nı, donanma grupları, operasyonel filolar ve denizler arası deniz kuvvetleri dahil olmak üzere denizdeki tüm filo ve deniz formasyonlarının operasyonlarını aynı anda ve gerçek zamanlı olarak yönetebilen tam teşekküllü ve tam teşekküllü bir muharebe komutanlığı ve kontrol kurumları olarak eski haline getirmek gerekir. . Operasyonel filoların denizde ön dağıtımı için gerekli olan, düşmanın biraya çarpma tehlikeli eylemleri hakkında önceden bilgi edinme kabiliyetine sahip, çok etkili bir keşif gerekli olacaktır.
Bu önlemler, tüm askeri operasyonlarda eşzamanlı olarak mağlup edilememesi şeklinde konumlarının avantajlarını koruyarak, Rusya filosunun coğrafi parçalanmasının olumsuz etkisini en aza indirecektir.
Gelecekte, denizdeki meselelerin anlaşılması Rusya'da norm haline geldiğinde, tüm bu hükümler doktrinle konsolide edilmelidir.
Aksi takdirde, 1904-1905'in problemlerinin tekrarı kaçınılmazdır, sadece bir zaman meselesidir. Nihayetinde her şeyin bize bağlı olduğunu bilerek, coğrafi faktörü ve bunun yurtiçi deniz gücü teorimizi nasıl etkilediğini daima hatırlayacağız.
history.milportal.ru, businessinsider.com, ABD Hava Kuvvetleri, www.seanews.com.tr, ABD Donanması, foxtrotalpha.jalopnik.com, San Diego Tarihsel topluluğu.
Bir filo inşa ediyoruz. Teori ve Amaç.
Bir filo inşa ediyoruz. Zayıfların saldırıları, güçlülerin kaybı
Bir filo inşa ediyoruz. Teori ve Amaç