Amerika gururla sunar: Guantanamo | Düşünce Kahvesi
« Bakma Pejmürdeliğine
Gizli Belgeler İçin ‘Siber Kalkan’ »
Amerika gururla sunar: Guantanamo
Posted Aralık 15, 2010 by Düşünce Kahvesi in Düşünce Kahvesi.	Tagged: afganistan, amerika, Guantanamo, zulüm, ırak.	Yorum Yapın
300 yıllık medeniyetin (!) insanlığa armağanı
8 YILDIR SİNEMALARDA
18. Yüzyılın Avrupa’sında cinayet, hırsızlık gibi âdi suç işleyenleri sürgün olarak Amerika’ya göndermişler. O zamanlardan, atalarından miras kalan bu tür gayr-i ahlaki tutumları bazı Amerikalılar hâlâ devam ettirmekte. Özellikle ABD siyasetine yön veren ve atalarından aldıkları genin etkisi üzerinde hayli hissedilen devlet başkanlarının Irak’ta, Afganistan’da, vs alenen yaptıkları zulümler herkesçe malum. Vahşi duygularının eserlerini sergileyeceği alanlar oluşturdular yeryüzünde. İşte onlardan biri: Guantanamo! Amerika’nın 21. Yüzyıla armağanı!
2002’de Bush’un Küba topraklarında hizmete (!) açtığı bir cehennemdir Guantanamo Hapishanesi. Evet, evet tam bir cehennem! Niçin tutuklandıklarını bilmeyen ve kendilerini hukuki olarak savunma hakkı dahî verilmeyen masum insanların, psikolojinin verilerinden itinayla yararlanılarak sistematik bir azaba mahkûm edildikleri yer, Guantanamo! Tanrı’yı bile öldürmekten (!) çekinmeyen zihniyetin insanlığı öldürdüğü yer.
Guantanamo neden var?
Guantanamo neden mi var? “Müslümanlar”a işkence yapmak için! Evet, sadece bunun için. İslam’dan iliklerine kadar nefret eden, iliklerine kadar soysuzların içlerindeki kini boşaltmak için kurdukları bir yer, Guantanamo Hapishanesi. Ümmet-i Muhammed’den kendilerince bir örneklem çıkarıp onların şahsında İslam’a saldırdıkları yer.
Allah aşkına, başka bir açıklaması olabilir mi, sırf el-Kaide üyeleri tarafından bomba patlatmada kullandıkları Casio saati taktığı için bir belediye işçisini tutuklamalarının? Veya bir insanın, geçirdiği bir kaza sonucu tedavi olmak için geldiği Pakistan’da, Pakistanlı güçler tarafından ABD’lilere 5.000 dolar karşılığında satılmasının; ya da 14 yaşındayken Pakistan’a İngilizce ve bilgi teknolojileri öğrenmek için gelen bir delikanlıyı hiçbir açıklama yapmaksızın Guantanamo’ya götürmelerinin başka ne gibi bir açıklaması olabilir? Mahkûmlardan Adnan Ferhan Abdullatif’in Açlık Grevi Şiiri’nde bu durum şöyle dile getiriliyor:
“Onlar inançsız, hain ve korkaklar
Onlar aşırılıklarında İblis’e taş çıkartıyorlar
Yasa önünde yasasız, insan önünde saygısız
Yaşlılara acımasız, acımasız süt dişi yeni çıkmış çocuklara
Yıllardır hapishanelerinde bekletiyorlar suçlamadan
Şiir yazarak direndiler
Sonu gelmeyen işkencelere tabi tutuldular, o 14 yaşındaki mahkum Muhammed el-Garani’nin deyimiyle “Arapça bilmeyenlerin beldesinde.” ve “Adaletsizliğin zinciriyle bağlıydılar.” Saatler süren sorgulamalarla uyumaları engellendi, gürültülü müzik dinletildi, çok soğuk ve çok sıcak ortamlarda tutulup cinsel olarak aşağılandılar. En basit tıbbi bakımlardan bile mahrum edildiler, ifadeleri silah tehdidi altında alındı. Namaz kılmaları sık sık engellendi ve Amerikan askerlerinin Kur’an-ı Kerim’e ettikleri sözlü ve fiilî hakaretleri izlemek zorunda bırakıldılar. Hem fiziksel hem de psikolojik olarak bu denli baskı altında tutulan mahkumlardan bazıları defalarca intihara teşebbüs etti.
Pek çok tutuklu ise, ruh sağlıklarını korumak ve çektikleri acıları belgelemek için şiir yazmaya başladı. Ancak Pentagon, şiirlerin içerik ve biçimleri bakımından ulusal güvenliğe karşı özel bir risk yarattığını öne sürerek tutukluların şiirlerinin çoğunun kamuoyuna duyurulmasına engel oldu. Şiirler şu an mahkeme kararıyla Washington’da bir depoda saklanmaya devam ediyor, küçük bir kısmı hariç.
Guantanamo’dan dünyaya ulaşan ilk ses
İşte o küçük kısmı, Guantanamo ehlinin avukatlarından olan Marc Falkoff tarafından 2007’de yayınlandı. Bir sene sonra da dilimize çevrildi ve Yapı Kredi Yayınları’ndan çıktı. Eserin adı: “Guantanamo’dan Şiirler –Mahpuslar Konuşuyor- ” Bu kitapta 17 mahkumun 22 şiiri yer alıyor. Şiirlerle beraber, onları yazan tutuklular hakkında özet bilgiler de veriliyor. Kim oldukları ve bu hapse nasıl düştükleri anlatılıyor. Şiirlerde kimi zaman ıstırap görüyoruz:
“Hiçbir şeyim yok
Gözyaşlarımla yiyorum” (Abdurrahim Müslim Dost)
Bulamıyorum şifa verecek birini
Göremiyorum gelecekte derman” (Abdullah Mecid en-Nueymi)
Kimi zaman da ümit:
“Ey zulüm, çoğalacağın kadar çoğal!
Şafak sökmek üzere.”
“Vücudum zincire vurulmuş, ne gam!
Ruhum göklerde hür ya!” (Abdulaziz)
Ayrıca birçoğunda belirgin olan ortak konulardan biri de Amerikalıların mahkumlara çeşitli vaatlerde bulunarak Müslümanları –onların gözüyle teröristleri- ihbar etmelerini istemeleri.
“Diyorlar ki bana, seni yaşatırız paşalar gibi
Hesap bizden, ye – iç istediğin gibi
Tek yapacağın biraz hile
Kıyak işler bunlar, dert etme
Onlar baş belası, onlar mücrim, onlar cehennemlik
Dünyada olamam onlarla birlik” (Martin Mubanga)
“Muhbir ol, ihbar et hemşehrilerini diyorlar
Al sana para, al sana toprak diyorlar
Özgürsün, git istediğin yere
Gökyüzünde yıldırım çakması gibi
Dikkatimi çekiyorlar günah işlemem için
Hürriyet’e abideleri var
Özgür düşünceye de, hepsi kabulüm
Lakin söyledim onlara
Mimari adalet değildir diye” (Sami el-Hac)
Allah, Guantanamo ehlini unutmadı
Yıllar önce, yanlış hatırlamıyorsam, Adem Özköse’nin bir röportajında mahkumlardan birinin, rüyasında peygamberimizi (sav) gördüğü anlatılmıştı. Efendimiz, mahkuma demiş ki: “Allah Guantanamo ehlini unutmadı. Siz Bedir ehline benziyorsunuz. Melekler size imreniyor.” Bu rüya bütün tutuklular arasında dolaşmış ve duygusal anlar yaşanmış. Ben de ilk okuduğumda çok etkilenmiştim. Hâlâ da etkilenirim. Bu etki beni tefekküre götürdü ve düşündüm, Guantanamo benim ne kadar gündemimde diye. Kitabı almadan önce, acaba en son ne zaman hatırlamıştım sürgündeki masum kardeşlerimi? Siz… Bu yazıyı okumadan önce, en son ne zaman hatırlamıştınız onları? Yoksa unuttum/k mu?
kaynakça :Şeyma Derbeder -dünyabizim.com