Başarı Gerçekten Çocuk İşi - İnsan ve Hayat Dergisi
Anasayfa/Eğitim/Başarı Gerçekten Çocuk İşi
İdris Eren Mayıs 2014
Hikâyemizin kahramanına, ne kadar büyürse büyüsün çocuk kalmayı başardığı için, hep “çocuk” diyeceğiz.
Çocuk, çoğu başarılı insan gibi hayata sıfırdan başladı. Zaten başarısının sırrı bu “0-6 yaş” devresinde yatıyor. Hayata sıfırdan, bir bebek olarak başlayan çocukta müthiş bir başarma duygusu vardı. Başarısızlık ihtimalini gördüğü an heyecanını kaybedenlerin aksine, başarana kadar denemeyi sürdürüyordu. Daha yaşını doldurmadan yürümeyi öğrenmek için çalışmalara başladı. Önce birkaç ay emekledi, sonra bir yerden tutunarak ayakta durma alıştırmaları yaptı. Elini bıraktığında bir bayrak gibi sallanıyor, bir türlü dengesini sağlayamıyordu. Fakat yılmadı, defalarca olduğu yere otursa da duvar, çekyat, dolap kenarlarında birkaç saniye destek almadan durmaya çalıştı.
Bir yaşını iki ay geçtiği halde hâlâ yürüyemiyordu. Yine de ümitsizliğe kapılmadı. Hiçbir zaman “Yürüyenlerin hepsi benden büyük, koca koca adamlar; ben bu işi beceremeyeceğim.” demedi.
Çocuğun yürümeyi öğrenmesinde doğuştan gelen başarma hissi kadar etkili bir şey daha vardı: Ebeveyninin desteği! Anne ve babası yürümeyi öğrenirken onun elinden tuttular, onu takdir ettiler, onun heyecanına ortak oldular. Alkışlarla kendisini desteklediler. Ona hiçbir zaman “Ne zaman yürüyeceksin? Yaşını doldurdun hâlâ emekliyorsun! Utanmıyor musun? Haftalardır yürümeni bekliyoruz, yetti artık! Biz senin yaşındayken çoktan yürümüştük, beceriksiz seni!” demediler.
Yürümeyi öğrenen çocuk, artık yetişkinlerin elini tutmak istemiyordu. Ayrı bir şahsiyeti olduğunun farkındaydı. Kaldırımda yürürken, parkta gezerken kendi başına yol almak istiyordu. Artık bağımsız iş yapma zamanı gelmişti. Öte yandan dokuz – on metre yürüdükten sonra dönüp büyüklerine bakıyordu. Çocuk diğer insanlarla dayanışma içinde olması gerektiğinin de farkındaydı.
Çocuğun başarısında asıl etkili olan belki de ailesiydi. Biliyorlardı çocukları makine değil. Dolayısıyla onun kullanma kılavuzu yoktu. “İyisi mi” dediler “çocuğumuzun fıtratına uygun yaşamasına müsaade edelim.
Çocuk, makine değil ki sonradan fabrika ayarlarına döndürmek mümkün olsun!”
Hastalandığında “Bana iğne yaparlar mı anne?” diye sordu, “Yapabilirler!” dedi annesi. “İğne acıtır mı baba?” diye sordu, “Acıtır, fakat iyileşmen için bu acıya dayanmalısın!” dedi babası. Kafalarını yormadılar. Biz bu çocuğu nasıl kandırırız diye derin derin düşünmediler. Ne sorulduysa cevabını düzgünce verdiler. Çocuk da dürüst biri oldu.
Sonra unutkanlıklar, unutkanlıklar. Hep onlar değil miydi çocuğun başarısına sebep? Annesi “Niye bizim de şöyle havuzlu bir villamız yok!” demeyi, babası “Bu devirde okumak para etmiyor!” diye yakınmayı unuttu.
Çocuk bir sınavdan 80 alınca babası “Niye yüz almadın?” diye çıkışmadı. “Senden yüksek alan var mı?” diye sormadı. “Birinci olman yetmez, yüz almalıydın!” demedi. Çocuk da babasının dünyanın en başarılı erkeği olup olmadığını sorgulamadı. Babasından fazla para kazanan olup olmadığına da aldırmadı. Kariyeri için değil, babası olduğu için seviyordu onu.
Çocuğun çevresinde kendilerini tanıtırken “Ben doktor Hasan / Ben avukat Serhat” diye mesleğini adının önüne geçiren kimsecikler yoktu. Sonra ısıracakmış gibi “Ben Harrrvırrrd mezunuyum.” diyen birine de denk gelmedi hiç. Belli okullardan mezun olmanın değil de “Bu adam var ya, bizim okuldan mezun!” denmesinin asıl başarı olduğunu zannetti çocukcağız. iyi de oldu. Bu yanlış (!) bilgiler onu iyiden iyiye başarılı biri yaptı.