Mayıs 23, 2020 Fikir & Yazı 0 yorum
Taziyelerin anlamı ilk kez belki böylesine anlaşılabiliyor… O manasız gelen kalabalığın, o çok büyük, geride yalnız başına kalma duygusunun yarattığı muazzam boşluğu nasıl habersizce üzerinden alabildiğini, yoklukta fark edebiliyor insanlar. İnsan yokluğunda…
Bitlis’te, sokağa çıkma yasaklarının sürdüğü 2017’de, bazı mezar taşlarının üzerinde “tahammülü zor” semboller bulunduğu gerekçesiyle bir mezarlık yıkıldı. Yıkılan mezarlar tek tek açıldı, çıkan kemikler, kimlik tespiti için İstanbul Adli Tıp Kurumu’na gönderildi.
Bitlis Valiliği, “sözde” olarak nitelendirdiği mezarların, örgüt tarafından oluşturulduğunu, 11 tanesinin boş olduğunu, kimlik tespitinden sonra uygun mezar yerlerine defnedilmeleri için kemiklerin ailelerine teslim edileceğini bildirdi. Valiliğe göre, zaten mezarlık “yasadışıydı” ve bölücü terör örgütü sempatizanları izinsiz biçimde oluşturmuştu. Valiliğin açıklamasından, ailelerin de çocuklarının mezarlarını bilmediği, mezarlıktan haberlerinin bile olmadığı sonucu çıkıyordu. Ancak elbette öyle değildi.
Habere göre, Adli Tıp Kurumu’nda bir süre bekletilen cenazeler, Kilyos Mezarlığı’ndaki uzak bir yol kenarına, plastik kutulara konularak üst üste “defnedilmişti”. Öyle mezar yeri açıldığı anlaşılmasın. Yine görüntülerle desteklenen habere göre, kemikler, dip dibe, üst üste biçimde, aile mezarlıkları için ayrılan parsel ile yol arasında bulunan kaldırıma, plastik kutulara yerleştirildikten sonra çukur kazılarak gömülmüştü.
Kimlikleri araştırıldı mı, bir yanıtı yok. DNA analizi için ailelerle temas kuruldu mu, ailelerden herhangi birine herhangi bir bilgi verildi mi, bunun da yanıtı yok. Bu cenazelerin “sahipsiz” olduklarının nereden bilindiğinin de yanıtı yok. Bu kemiklerin örgüt mensuplarına ait olsalar da ailelerine teslim edilmesi yükümlülüğü bir yana, örgüt mensuplarına ait olup olmadığının da yanıtı yok.
Bu memlekette, devletin en üst düzey yetkililerinin söz vermesine, TBMM’de komisyon kurulmasına rağmen, devlet kayıtlarına “terörist” olarak geçen, hakkında hiçbir hüküm bulunmayan Cemil Kırbayır’ın cenazesi bulunamadı. Komisyon raporunda bile “işkenceyle öldürülmüş olabileceğinden” öte bir bilgi yer alamadı.
Ama mühim değil bunlar! Cumartesi Anneleri’ne “terörist” dersiniz kapanır mevzu. Çocuklarına “terörist” dersiniz, kapanır.
Özenle oluşturulmuş, saçma hassasiyetleri cilalar, parlatırsınız. Balkona asılmış bir havlu için valilik işlem başlatır; bir polis şefi, yasal bir partinin vekiline “propaganda yaptırmam” diyerek parmak sallar; sokağa çıkma yasağında “idari ceza gerektiren” eylemde bulunan kişiler, savaş suçlusu gibi arkaları dönük hizaya dizilir alkışlarsınız.
“Biziiiim hassasiyetlerimiz, terörist, ajan, provokatör, bayrak…”
Ve o zaman bile mahcubiyet duymak yerine sahip çıkıyor, kötü yapılanların yanına “ama şunu da iyi yaptık” diye cümleler ekliyor ve biraz olsun sıkıntı yaşamıyorsanız içinizde, kaybettiğiniz ruhu bulma şansınız da yoktur bu dünyada.