2000'LER TÜRK ŞİİRİNDE "ÇÜRÜME" BELLEĞİNE DÖNÜŞ VE DİLSEL ORİGAMİ OLARAK ŞİİR - KORAY FEYİZ - Gündemotuzbeş
2000'LER TÜRK ŞİİRİNDE "ÇÜRÜME" BELLEĞİNE...
Ana Sayfa Köşe Yazarları KORAY FEYİZ 2000'LER TÜRK ŞİİRİNDE "ÇÜRÜME" BELLEĞİNE DÖNÜŞ VE DİLSEL ORİGAMİ OLARAK ŞİİR
12 Mart 2019 - 21:42
Yaşam ancak hayal gücümüzün ve hafızamızın eksiklikleri yüzünden mümkündür. Sonsuz arşivler, çöp ve temsilimizin fazlasıyla var olur. Bazıları bilinçli olarak inşa edilmiş ve diğerleri çevrimiçi aktivitenin insan merkezli endüstrinin ve artık her nefesin etrafını çevreleyen ve her hareketi uyandıran "veri"nin herhangi bir biçimde arzını askıya almıştır. Sonsuz dijital depolamanın sürümleri yoluyla, sanatın, filmin, edebiyatın ve müziğin tüm geçmişlerine kadar eşi benzeri görülmemiş bir erişimimiz var ve bu nedenle, çürüme giderek her yerde. Diyebiliriz ki tam da bu noktada çürümenin kendisi artan gerçeklerden arşivlenmiştir.
Bir zamanlar sevilen şeylerin deformasyonu ve parçalanması geleceğimiz için görevimiz olacak. Bu "bozulma", yapı söküm kuramlarına dönüş olarak değil, metinlerarası ve meta-referanssal postmodernizmin son döngüsü olarak da düşünülmelidir. Bunun yerine, bir şekilde 2000’ler Türk şiiri en çok da kuşağı boyunca gösterdiği gibi bir çürüme öneriyor. Yeni yayımlanan kitaplar arasında; kitapları açığa çıkaran sezgisel arkeoloji, metinsel bir çakışma olarak değil, yok olma eyleminde şiirler yürütüyor. El becerilerini ortaya çıkarmak için elleri koparmak..! Dili tanımlayan her zaman şiirden başkasını anlamaya hazırdır.
Dışsal temsilciler inmeden önce kendini parçalayan etin parçalanması, kendi sınırlarını bağırsak duvarları çöktüğü halde kaçan, sıvılaştırılmış et olarak zeminin değişen kimyasında yazının başladığı iklim izini bırakmak için kendisinden uzaklaşan vücudun yorumu, kalıntı soru işareti, hepsi çürüme şiiriyle çakışacak ve bunları oluşturacaktır. Çalkantılı olarak, oyun olarak, bellek olarak çürüme. Canlanma izi ve kanıtı olarak, yeni bedenlerin ortaya çıkışı içinde kaybolan ceset olarak çürüme.
Söz et oldu. Sonra çürümek mi? Olabilir. Baskı şişeleri ve dökülen kalıp kıtaları arasında olabilir; bazı kazalar zamanla anlamlıdır ve anlamı çözmek için, yani Bill Morrison'ın “Decasia” filmini (2002) izlemelisiniz. Morrison'ın olağanüstü filmi (arşivlerdeki filmi), hücrelerin çürümesini çarpıcı bir biçimde ön plana çıkaran şekilde birbirine dikiyor. Organik bozulma şansı, John Cage'inaleatolojikprosedürlerine karşı halüsinasyonel bir paralellik getirir ve filmin imajını kesen ve yeniden hayal eden hayalet lekeleri uyandırır. “Decasia”nınaşamaları, ortaya çıkan her filmde diyetetik olarak ortaya çıkan orijinal anlatıların, zamanın kendisini yeniden canlandırmak, güreşmek ve filmin ortamının kimyasal maddeleri için rüya görmek gibi vahşi bir hikâye anlatımına dönüştüğü bir müdahale şiiriyle çürümüştür.
Her zaman temsilin yeniden aracılığıyla bir şeylere geri dönüş olmuştur. Şimdiye tekrar olmak: Geri dönüşümlü ve sonra yeni bir saplantının avlanmasına takıntı yapıyor: Daha önce gitmiş olan bir şey gitmediği için bu bizim narkotik kompostumuz haline geliyor. Her yerde olduğu gibi her yerde "her" ve zaman içinde "her zaman" ile başa çıkmanın bir yolu olan direnişin bu izleri çürümenin ciddiyetini taşımaktadır. Tabii ki bunun için çok daha fazlası var. Görülüyor ki 1980’ler ve 1990’lar Türk şiiriyle çürüyen bu romantik dönüş pek yeni değil, kendi yaratıcı çürümesinin son aşamalarında kendisi olacaktır ancak.
Şiirlerimizin materyali ölümlüdür. Dilbilimciler, dünyadaki 6.000 kadar dil içinden en az yarısının 2050 yılına kadar öleceğini ve unutulacağını öngörüyor.
Hemen yemekten başlayarak konuya daha mutlu bir paralellik çekmek istiyorum. Fasulye Turşusu, Etli Kara Lahana Dolması. Bir çeşit yöresel Karadeniz yemekleri: Hamsili İçli Tava, Mısır Ekmeği, Laz Böreği, Taze Bezelye Kayganası. Aşırı lezzetlerinin yanı sıra, bu gıdaların ortak yanı nedir? Bunun cevabı, hepsi çürüyen fantezi kelimeler olan kültürler ve fermantasyon kullanılarak üretiliyor.
Evim kısmen Karadenizli, yani ben size Hamsili İçli Tava hakkında ne söyleyeyim. 3.000 yaşında, neredeyse şiir kadar eski. Bunu yapmak için, 1 kg hamsi,1/2 kg pirinç,3 baş orta boy soğan,2 kahve fincanı kuş üzümü,1 tatlı kaşığı karabiber,1,5 kahve fincanı çam fıstığı,1 su bardağı ayçiçek yağı, yeteri kadar tuz, 300 gr. tereyağı ve diğer içerikler; bazı mevsimlerde bir ceset gibi yeraltına gömülmüş olan sterilize edilmemiş bir kil tencere içerisinde birleştirilir. Laktobasiller devrildiğinde karışım hemen kabarcıklaşmaya ve çürümeye başlar. Zaman geçtikten sonra hasat, açıkça bir diriliş gibidir. Bir kavanozun özellikle de pencereler kapalıyken bir mutfakta açılması hiç kimsenin unutamayacağı bir deneyimdir.
Buzdolabımız olmadan önce masalları fermentasyonla kullandığımızı söylemek çok sevimsiz mi? Tıpkı iCloud'tan önce mit ve hikâyelerimizi korumak için şiir kullandığımız gibi Karadeniz'de insanların "Hamsili İçli Tava" dediğini söylemek çok sevimli mi? Tıpkı "peynir" dediğimiz gibi fermente gıdanın dilinin, kültürel açıdan kendiliğinden korunması için kendimize ait ideal bir imaj hazırlamaktan ayrı olamayacağını ispatladığı gibi fotoğraflarını çekerken ne var ki?
Fermente edilmiş gıdaları, güçleri, derinlikleri, tuhaflıkları, garip hayvan iştahımız için umutsuz tatbikatlar ve kuşkusuz mevcut ya da en azından temsil ettiği tehditler karşısında seviyoruz. Bu gıdalar tamamen ölümcül değildir. Aksi takdirde zehirli bir mantar türü olan Köygöçüren mantarını yemek gibi belki de onları sadece kısmen seviyoruz, çünkü sadece iştahımızı değil, ölümümüzü de cezbetmişlerdir.
Dilsel origami olarak bir şiir, bizi sessizliğin imha yetkilerinin sınırında tehlikeli bir yere yerleştirdiği için farklı değildir. Geçici ve çoğunlukla kendi silme işlemine ait olduğu üzere oluşur. Hatlar kırılır. Ayrıca, sütunları da yapmak gerekiyor. Lirik durumunda okumaya başlarız ve son yaklaşımı hemen izleriz. Şiir "kopar" ve önümüzde çözülür. Bu, "ayrışma" fiilinin kelimenin tam anlamıyla "yazılmaması" anlamına geldiğini göstermek için iyi bir zamandır.
Bu arada yaşlanan bir kitabın bölge kokularını düşünün. “PharmaTurkey” dergisinde yakın tarihli bir makale, zamanla kitap üretiminde yer alan farklı kimyasalların kitap ayrışımının kokularına nasıl katkıda bulunduğunu ortaya koyuyor. Badem ipuçları, Benzaldehit ile salınır. Tatlı notalar, Tolüen ve Etilbenzenden oluşur, 2-Etil Hekzanol denilen şey, açık çiçek kokusu üretir. Buna ek olarak bir kitap tarih boyunca maruz kaldığı kokuları da bırakabilir.
Akıl ve hayal gücü olarak adlandırılan bu zihinsel eylemin iki sınıfına ilişkin bir modele göre, birincisi bir düşünceden bir diğerine verilen ilişkileri düşünen bir akıl olarak düşünülebilir ancak üretilen ve ikinci olan da bu düşünceye tepki olarak zihni kendi ışıklarıyla renklendirmek ve kendilerinden ve kendi bütünlüğünü ilke edinen unsurlardan ve diğer düşüncelerden gelen gibi onlardan beslenmektir. Biri sentez ilkesidir ve nesneler için evrensel doğa ve varlığın kendisi için ortak olan biçimleri vardır; diğeri analiz ilkesidir ve eylemi şeylerin ilişkilerini basitçe ilişkiler olarak görür; düşüncelerini, bütünlüklü birliği değil, belirli genel sonuçlara varan cebirsel temsiller olarak düşünmemize olanak tanır.
Nedeni, hâlihazırda bilinen niteliklerin numaralandırılmasıdır; hayal, bu niteliklerin hem ayrı hem de bir bütün olarak algılanmasıdır. Nedeni, farklılıklara saygılıdır ve şeylerin benzetmelerini hayal eder. Nedeni, maddenin gölgesi gibi ruhun bedeni olarak temsilcinin aracı olarak hayal gücüne bağlıdır.
Bundandır ki şiir, genel anlamda "hayal gücünün ifadesi" olarak tanımlanabilir: Şiir insanlığın kökeniyle bağlantılıdır. İnsan, sürekli olarak değişen bir rüzgârın, sürekli değişen bir melodiye hareket ederek onu hareket ettiren ve bir lir boyunca yaptığı değişimler gibi, bir dizi dışsal ve içsel izlenimin tahrik edildiği bir araçtır. Ancak insanda belki de lirden başka bir şekilde davranan ve yalnızca melodiyi üretmeyen, ancak uyarıları heyecanlandıran seslerin veya hareketlerin dâhili olarak ayarlanmasıyla uyanık olan her varlıkta bir ilke vardır ve onlar sanki lire, akortları belirlenen bir ses oranında kendilerine yöneltilen hareketlere uydurulabilirmiş gibi görünüyor; müzisyen sesini lirin sesine uygun hale getirebilir.
Tek başına oynamış bir çocuk zevkini kendi sesi ve hareketleri ile ifade eder; her sesi ve her hareketi uyandıran zevkli izlenimlere karşılık gelen kişiler ile tam olarak ilişkilendirir; izlenimin yansıtılan görüntüsü olacaktır bu, ve rüzgâr, rüzgâr öldükten sonra titremekte ve bu sesi duyduğu için bir çocuk, sesinin ve hareketlerinin süresini uzatarak davanın bir bilincini de uzatmaya çalışacaktır. Bir çocuğa zevk veren nesnelerle ilgili olarak bu ifadeler, şiirin daha üst bir dildeki nesneler için olduğu şeylerdir. O, vahşi çevrelerindeki nesneler tarafından üretilen duyguları benzer bir şekilde ifade eder; dil ve jest, plastik veya resimsel taklit ile birlikte, bu cisimlerin kombine etkisinin imgesi haline gelir ve onlardan endişe duymaya başlar.
Toplumdaki insan, tüm tutkuları ve zevkleri ile insanın tutkularının ve zevklerinin nesnesidir; ek bir duygu sınıfı, ifadelerin zenginleştirilmiş bir hazinesini üretir; dil, jest ve taklit sanatları, aynı anda temsil ve medya, kalem ve resim, keski ve tüzük, akor ve uyum haline gelmektedir. Toplumsal sempatiler ya da öğelerinden olduğu gibi topluluğun sonuçlandığı bu yasalar, iki insanın var olduğu andan itibaren kendini geliştirmeye başlar; gelecek, günümüzde tohum içindeki bir bitki olarak ve eşitlik, çeşitlilik, birlik, karşıtlık, karşılıklı bağımlılık, bir toplumsal varlığın iradesinin eylemde bulunduğu belirlenen sebepleri tek başına verebilen ilkeler haline gelir; toplumsal olduğu için; duygusal zevk, duygusal erdem, sanat güzelliği, muhakeme gerçeği ve cinsel ilişki de sevgi oluşturur. Bu nedenle, insanlar, hatta toplumun bebeklik döneminde, sözleriyle eylemlerinde, nesnelere ve temsil ettikleri izlenimlerden farklı olan belli bir düzene riayet ederler; bu ifade, onların ilerlediği yasalara tabidir. Fakat toplumun kendisinin ilkelerine bir soruşturma yapılmasını gerektirecek bu genel hususları göz ardı edelim çünkü görüşümüzü, hayal gücünün şekilleri üzerinde ifade etme şekline kısıtlıyoruz ve nesnelerin gösterimlerinden ve onlarla temsil edilen gösterimlerden ayrı olan tüm ifadelerin ilerledikleri yasalara tabi olduğunu biliyoruz.
Böylece şiir sözcüğünü, çürümenin kendisinin en tanıdık ve en mükemmel ifadesi olan bu sanatın sınırları içinde sınırladık. Bununla birlikte, daireyi hâlâ daha dar yapmak ve ölçülen ve ölçülmemiş dil arasındaki ayrımı belirlemek gereklidir; doğru düşünce ve şiirde popüler bölünmenin doğru felsefede kabul edilemez olması nedeniyle de gerekmektedir bu.
Düşüncelerin yanı sıra, hem birbirleri ile hem de temsil ettikleri arasında doğru bir ilişki vardır ve bu ilişkilerin düzeninin algılanışı her zaman düşünce ilişkilerinin düzeninin algılanışı ile bağlantılı olarak bulunmuştur. Dolayısıyla şairlerin dili, şiir olmadıkça ve o tuhaf düzene atıfta bulunmaksızın, etkisinin iletişiminde kelimelerden daha az vazgeçilmez olan, belirli bir tekdüzen ve uyumlu ses yinelemesini hiç etkilemedi. Bu nedenle çevirinin makyajı; bir dilden diğerine, bir şairin yaratılışını aktarmak isteyen, renginin ve kokusunun biçimsel ilkesini keşfedebileceğiniz bir pota içine ‘mor’ koymak akıllıca idi. Bitki tohumundan tekrar yayılacak olan şiirsel zihinlerin dilinde uyuşmanın tekrarlanış biçiminin düzenli modu ile birlikte, müzikle olan ilişkisi, sayaç ya da ahenk ve dilin geleneksel biçimlerinin belirli bir sistemini üretti.
Yine de bir şairin dilinin bu geleneksel biçime uyması zorunlu değildir böylece ruhu olan uyumu gözlemlemek gerekir. Uygulama, gerçekten çok kullanışlı ve popülerdir ve özellikle de çok eylem içeriyor gibi kompozisyonlarda tercih edilebilir; ancak her büyük şair kaçınılmaz olarak onun tuhaf iddialarının tam yapısındaki seleflerine örnek olarak ‘yenilik’ yapmalıdır. Şairler ve nesir yazarları arasındaki ayrım kaba bir hatadır. Ama filozoflar ve şairler arasındaki ayrım ise öngörülmüştür.
Bu nedenle, tarihin ve imgenin ihtişamı ve 2000’ler şiirindeki dilin melodisi, şekli ve hareketi boşa harcanmış düşüncelerde bir araya gelmeye çalıştığı için epik, dramatik ve lirik biçimlerin ölçüsünü reddetti ve belirlenen formlar altında çeşitli duraklamaları içeren her düzenli ritim planını icat etmeyi planladı.
2000’ler şiiri; İkinci-Yeni ve 1980’ler, 1990’lar dönemlerinin kadansını taklit etmek için çabaladı ancak başarılı olamadı. 2000’ler şiirinin dili ve duyguyu tatmin eden tatlı ve görkemli bir ritmi vardır, felsefesinin ise neredeyse süper kahramanlık bilgisinden zekâyı tatmin etmekten daha azı yoktur; bu, okuyucunun aklının çevresinde şişen ve patlayan bir üründür ve kendisiyle birlikte sürekli sempatisi bulunan evrensel öğeye kendisini sıkıştırır. Kaldı ki düşüncelerde bulunan tüm devrim yazarları, mucitler olduğu gibi sadece şair olmakla kalmıyor, aynı zamanda sözleri gerçeklerin hayatına katılan imgelerle şeylerin kalıcı analojisini de açığa çıkarıyor; ancak dönemleri uyumlu ve ritmiktir ve kendi içinde şiirin unsurlarını içerir; ebedi müziğin yankıları olmak… Nesnelerinin biçim ve eylemleri nedeniyle geleneksel ritim formlarını kullanmış olan olağan şairler de şeylerin gerçeğini algılama ve öğretme yeteneği ile o forumu ihlal edenlere göre daha azdır.
2000’ler şiiri; hayatın ebedi gerçeği ile ifade edilen bir görüntüsüdür. Bir hikâye ile bu şiir arasında bir farklılık vardır, bir hikâye, zaman, mekân, durum, neden ve sonuçtan başka bir bağa sahip olmayan ayrı bir gerçekler kataloğu iken, diğeri ise kendisinin tüm diğer zihinlerin imgesi olan Yaratıcı'nın zihninde var olan ve değiştirilemeyen insan doğası biçimlerine göre eylemler yaratması ile gerçekleşir. Bunlardan birisi kısmi olup yalnızca belirli bir zaman dilimine ve bir daha asla tekrarlanamayacak belirli bir olay kombinasyonuna uygulanır; diğeri evrenseldir ve kendisi içinde, insan doğasının olası çeşitlerinde herhangi bir sebep veya eylemin bulunduğu herhangi bir ilişkinin tohumunu içerir.
Bazı gerçeklerin hikâyesinin güzelliklerini ve kullanımını yok eden zaman, onları yatırım gereken şiirden soyutlayarak, şiirini çoğaltır ve içerdiği sonsuz gerçeğin yeni ve harika uygulamalarını geliştirir. Dolayısıyla, sadece tarihin kelebekleri olarak adlandırılan örneklerde; belli bir gerçek hakkında bir hikâye, güzel olması gereken şeyi örten ve bozan bir ayna gibidir; şiir de çarpık olanı güzel yapan bir aynadır. Bir kompozisyonun parçaları şiirsel olabilir; kompozisyon bir bütün olarak bir şiir değildir. Tek bir cümle bütün olarak kabul edilebilir, ancak bir dizi özensiz kısımların ortasında bulunabilir; tek bir sözcük bile söndürülemez düşünce kıvılcımı olabilir.
Cemal Süreya, "Yalnızca baş döndürücü olmanın sanatla hiçbir ilgisi yok" demişti, şiire geri dönerek, neredeyse her yerde işte bir parçalanma görmeye başlayabiliriz. Ayrışma forma katkıda bulunabilir. İlhan Berk’in çizgilerini düşünün. Turgut Uyar’ın beyaz alanını. Edip Cansever’in silinen sesli harflerini, Sezai Karakoç’un ampersandlarını. Revizyonu ayrışma süreci olarak görebiliriz. Şiir taslağı hazırladık ve orijinali yazmadan şiiri revize ettik. Bir şiiri parçalayıp, kurucu kısımlarını geri dönüştürüyoruz. Sayfa boyunca bir silecek sürükledik ve asla yazmayı tasarlamadığımız şiir-özelinde daha iyi bir şiir-bize kendini açığa vuruyor veya biz de hep umut ediyoruz.
Çünkü şiir her zaman zevkle eşlik eder ve üzerine düşen bütün ruhların zevkiyle kaynaşan bir bilgeliği almaya başlar. Tevfik Fikret ve çağdaşlarının şiirleri bebek Türkiye'nin zevkiydi; tüm sosyal medeniyetlerin üzerinde bulunduğu kolon olan bu sosyal sistemin unsurlarıydı. Tevfik Fikret çağındaki ideal kusursuzluğu insan karakteriyle şekillendirdi; ne de şiirlerini okuyanlardan Nâzım Hikmet'e benzer olma hırsı için uyanık oldukları konusunda şüpheler edemiyoruz: Arkadaşlığın, vatanseverliğin ve cisme bağlılık özverisinin gerçeği ve güzelliği bu ölümsüzlerin derinliklerine açıldı ve kreasyonları: Denetçilerin duyguları, taklit ettikleri hayran oluncaya kadar, bu kadar büyük ve güzel taklitlerle sempatiyle rafine edilmiş ve büyütülmüş olmalı ve taklit ederek onların hayranlıklarının nesneleri ile özdeşleşmiş olmaları gerekir. Bu karakterlerin ahlaki mükemmelliğin ötesinde olduğunu ve hiçbir şekilde genel bir taklit için şekillendirici kalıplar olarak görülemeyeceğine itiraz etmeyin.
Her bir çağ, az ya da çok cimri adlarla, kendine özgü hatalarını belirtmiştir; intikam, yarı barbar bir çağın ibadetinin çıplak idolüdür: Kendini aldatmak, lüks ve tokluk ise bu bilinçli kötülüğün örtülü bir görüntüsüdür.
2000’lerin şiiri, çağdaş ve antik dünyayı birleştiren zaman akışında atılan bir köprü olarak düşünülebilir. 2000’ler şiirinin idealleştirdiği görünmez şeylerin çarpık kavramları, yalnızca bu kuşak şairlerinin sarınıp örtünerek sonsuzluğa doğru yürüdüğü maskedir. Zihinlerinde kendi inançları ile halk arasında var olan ayrımdan ne kadar uzakta olduklarını belirlemek zor bir sorundur ve ödüllerin ve cezaların dağıtımında en sapkın kaprisi gözlemleyerek, sistemin felsefi bir redaksiyonunu içerir vetek bir palette renk olarak insan doğasının unsurları olarak karışır ve epik gerçeğin yasalarına göre onları büyük resmin kompozisyonunda düzenler; yani, dış kâinatın ve akıllı ve ahlaki varlıkların bir dizi eyleminin, insanlığın sonraki kuşağının sempatisini uyandırmak için hesaplandığı bu ilkenin yasalarına göre modern mitolojiye sistematik bir şekil verir ve yeryüzünde meydana gelen ve çürümüş olanların kütlelerine değişim ve zaman katacak bir inanç ekler.
Çürümek, mükemmellik ile aynı şey değildir. Bir şiir alanı içinde "yapabildiğiniz her şeyi yapma" ile aynı şey değildir. "Evden ayrılmadan önce, aynaya bakıp bir şey kapın" dedi Coco Chanel. Ayrışma olarak bırakmak: Moda simgesi olmanın en önemli parçası! Çürümek, izleyici ile bir sanat nesnesi arasında, her zaman hem tehdit altında hem de ayrışma ile vurgulanan hassas bir ilişki içinde oluşan dinamik bir olaydır.
Ama sahte rustiklik ya da perişan bir şık; unutmak! Burada; şiirde daha derin bir değer bulunduğunu savunmak istiyorum aslında diyebilirim kiâşıklık benzeri gibi bir şey bu belki ama daha çok bilinçaltı, yankı ve bir düzensizlik ile tanımlanıyor olması çok önemli yoksaestetik bir argüman değil, fenomenolojik bir argüman değil, manevi bir argüman değil söylemeye çalıştıklarım…
Ama düşünülen yanlışlıklar. Şaşkın şans. Boşluklar ve katmanlar. İnsan-ustasının sıcak kusurlarını ortaya çıkaran izler. Geçimsizlik tehdidi altındaki çürümenin çürümesini kutlayan biri. Başka bir tür var mı? Ve şiiri, hem de hiçliğe dönüşmeden, sınır dışı bir devlet olarak kabul eder.
Sonuç olarak, ancak sosyal hayatın çürümesinin söz konusu olduğu dönemlerde şiir de çürümeye sempati duyar. Bellek rolü paradoksal olarak parçalanır; dışarıdaki yeni minyatür geçmişleri çarpıtan sanal arşivler arasında dışsal olarak dağıtılan belleğe olan kendi kontağımız görünüşte dış kaynaklı olsa da hafıza kaybolma ihtimalimize karşı kendi performansımıza indirgenir.
Özellikle spesifik olmayan stresin varsayılan rozeti, şaşkın yorgunluk veya yüceltilmiş panik aracılığıyla dağılan hafıza kaybı, nostaljiye giderek nostaljik hale geldiğimiz anlamına gelir (bu Türk şiirinde 80’lerin ve 90'ların sonlarına doğru dönen bir sendrom ve bin yıllık takıntılarda krestlere dönüşüyor). Yaşlanmayı temsil eden ve dijital olarak üretilen zaman çizelgelerinin bozulmasını ve 'deneyim' güncellemelerini bastıran herhangi bir nesne veya süreç kaçırılmış karşılaşmanın hipnotik siteleri haline gelir: Tanımadığımız ancak alışkanlık kazanmamıza neden olan…
Bu bağlamda; 2000’ler şairlerinin o kadar güzel fark ettikleri şu ki, giderek çürümeye dönüşmek yani ütopyanın bir acısı var. Hafızayı ve zamanın tadını tekrar yaşamak ve kendimizi sarsılmakta olan cesetlerimiz ile tekrar yakından tanımak, çürümenin güçlü bir bilet haline geldiği anlamına geliyor.
Hatırlamak ve geri dönüş!