Nereden Bilirdim? | Ece Evren'in Kişisel Bloğu
Bir sevgilinin, sevdiğinden duyduklarından yıkılması, uyuşamamak,anlaşamamak
Madem bu benim bloğum, buraya sadık kalıp tüm duygularımı paylaşmam gerekir.Belki kimse okumaz, okusa da üzülmez, saçma bulur ya da umursamaz. Hepsi olabilir. Benim için fark etse de , bir teselli de kabul etmez, hiç bir çözüm önerisi fikrimi değiştirmez. Bugün üzüldüğüm kadar hiç bir şey üzemez beni. Ama bugün yaşadığım hüsranı bloğumda kayıt altına almak istiyorum. Öğle saatlerinden beri bir takım diyaloglardan, aştığımı sandığım sorunların yerlerinde sabit durduklarını, hiç kıpırdamadıklarını anlamış bulunmaktayım...Basit bir kaç cümleydi belki duyduğum lakin beklediğimden hem mana, hem de duygu olarak çok uzaktı.
Bu, bir kaç cümleye nasıl sığdırdığına şaştığım ve anlayacağımdan emin olarak göze aldığı, benden geleceğini tahmin ettiği tepkiden çekinmeden söyleyebilmesi, aslında uygulama tecrübesini, sadece basit olaylardan sonra oluşan "pratiği niteliksiz bir zeka"dan destek alarak cesaretlendiğinin kanıtıydı.Bir kaç yerde olmayı kimse beceremezdi. Herkes tek ve emin olduğu bir yaşam ve tek muhatap isterdi. Hala nasıl başladığına anlam veremediğim bu arkadaşlık bir soğuk savaşa dönüştü. Şimdi sadede gelip "bir geç kalmış ve dünyada yer edinemeyen" arkadaşlığımızın gözyaşlarımın bana eşlik ettiği, üzüntü doruklarındayken yazdığım satırlara dönelim.
İlk defa karanlıkta yazdım.Yazacaklarım aydınlığın gelmeyeceğinin habercisiydi zira.
_"Sıkılırsam memleketime giderim diye, yakın olduğu için bu beldede yaşarız dedim"
_"Balığa gidersem yalnız kalırsan, ki sevmiyorsun yalnız kalmayı, o beldedeki akrabam ( eşinden çocuklarından uzaklaşıp bir göçmen kadınla yaşayan) onlar seninle ilgilenir diye düşündüm..."
Sıkılmak belli bir süreyi yanyana geçirdikten sonra ancak oluşabilecek bir durumdur. Bu başlık altındaki beraberlikten ne hayır gelir ki? Bana ait hayallerin olmadıktan sonra, birlikte yaşayacağımız ihtimalinin mutluluğu, özlemi olmadıktan sonra, bir takım hazırlıklar yapmayıp düşlediğinden bile emin olmadığım, zaman kazanmak amacıyla ertelediğinden şüphe ettiğim, hasbel kader gerçekleşse bile, böyle bir yaşamdan ne hayır gelir ki? O zaman ben senin yanında bile yalnızım demektir.Yalnızlığın kimisine nasıl bir ruh hapsi olduğunu sen nereden bileceksin ki?
Köklü bağlılıklarından kopma korkusuyla endişe içinde günler geçirdiğini hissettiğim ve yer arayışını bile yeni düşünebildiğin, çözümlerinin bile problemden ibaret olduğunu anladıktan sonra, onurumu düşünecek hal bırakmayacağını nereden bilebilirdim ki?
Keşke ilk geldiğinde gördüğüm senden ibaret olsaydın. Saflığın ve samimiyetin devam etseydi. Ardında zaafların, hataların olan geçmişine ve büyük ihtimalle vazgeçemediğin bugünkü yaşamına çelik bir zincirle bağlı olduğunu bu kadar net anlamamıştım. Ve bunları itiraf ederek günah çıkarmanın ardından, benim kabul etmek gibi bir zorunluluğum olmadığı gibi, üstelik bana hata yapma şansı da bırakmıyordun sen.
"Ben buyum, değişemem "gibi saçma sapan inadını kırmak yerine ve hala vazgeçemediğin beni, büyük ihtimalle aklınca değiştirmenin peşindeydin. Ne hayatına sokmayı, ne de çıkarmayı beceremiyordun. "Sana tüm geçmişimden kopup ancak öyle gelmeliydim" sözün ise, bahanelerin gerçeği asla değiştirmediği tezinin papağan gibi tekrarlanmasından ibaretti. Pişmandın, ama sen de vazgeçemiyordun.
Doğruluk ve dürüstlüğün sende geçer akçe olmadığını da anladım. Sıradan bir yaşamdan çıkıp arayışa geçme cesaretini ancak uyuşturan bir sıvıdan aldığını öğrenmem, aldanmam tam üç seneme mal oldu. Hiç mi mutlu olmadım seninle? Oldum. Seninle ancak yan yana iken mutluydum. Ama bukalemun tabiatlı olduğunu anladığımda çok büyük hüsrana uğradım. Egoistliğin nasıl bir illet olduğunu artık biliyorum. Çok güzel öğrettin. Sendeki çeşidinin beni giderek karanlığa boğduğunu fark edince, öne çıkartmayı hiç tercih etmediğim egomun, bir gün kendiliğinden fırlayıp kim bilir belki seni ezeceğini nasıl yok sayabilirim ki?
Sen karakterinde cesaretten eser olmayan, başladığı işi tamamlamaya azmetmeyen, insan harcamaktan ve bunun günahından korkmayan birisin.
Senden öğrendim ki, hayatını birleştirdiğin kişiyi sen seçmemiştin. Buna rağmen kendi deyiminle 'vasıfsız biri'nin egosunu şişirmiş, tüm rahatlıkları sağlamıştın. Sonra da tüm isteklerini emir telakki etmiştin. Sen kişiliğini satmıştın. Bunu anladım da, beni arama cesaretini nasıl göstermiştin? Ne sen anlatabildin, ne de ben anladım.Bakalım bu yükün altından nasıl kalkacaksın? Yarım kalan şeyleri hiç sevmem.Sonu görmeyi hak ettim ben.Eğer sen beni hayatına sokmayı başarırsan ancak, işte o zaman asıl ben net kararımı vereceğim. Hayatımdan çaldığın üç senenin bedeli yüklü olacak. Zira konuşmaların artık hiç bir sonuca varamayacakları yerdeyiz. Sessizliğin de anlamını yitirmesi son hükmü verecek. Kara Pazarlar 2'nin metninden
Ece Evren 28.07.2016 21.41
Ece Evren'in Kişisel Bloğu: Nereden Bilirdim?