20 visiteur(s) et 1 membre(s) en ligne.
murat_erpuyan : 08 sec.
administrateu. : 02 min.22
SelimIII : 49 min.07
Philippe : 02h16:20
duygu : 10h45:49
[quote="murat_erpuyan"][b]Akıl Yenik Düşünce[/b] Ali SİRMEN - Cumhuriyet 21.02.2010 Sevgili, Doğan Hasol iyi bir mimar, usta bir yönetici, akıcı üsluplu bir yazar, akıllı bir adam. Bu yüzdendir ki, cumartesi günkü “Bir Öneri: Ali Sami Yen Parkı” yazısına güldüm. Doğan, Galatasaray’dan TOKİ’ye geçip yıkılacak olan Ali Sami Yen Stadı’nın yerine bir park yapılmasını öneriyor. Mesleği mimarlık olan, arazi değerini bilen, Galatasaray’da yöneticilik yapmış, Ali Sami Yen’in konumunun bilincinde, yöneticilik deneyimi geniş, rantın ne denli önemli olduğunun farkında bir adam, TOKİ Başkanı’nın “İstanbul’un en değerli arsası olduğunu” söylediği bir yere, Türkiye gibi bir ülke için tekliflerin en olmazını getiriyor ve Ali Sami Yen Parkı yapılmasını öneriyor. Daha önce de, kimi aklı evveller, iki adım ötedeki eski Şişli Tramvay Deposu’nun yeşil alana dönüştürülmesini önermişler, kimi safları da peşlerinden sürüklemişlerdi. Orası tabii ki yeşil alana dönüşmedi, Cevahir Alışveriş Merkezi oldu. Kentlerimizde, alışveriş merkezlerinin yanında, yeşilin ya da kutsalın lafı mı olur?!.. Bu gerçek yalnız İstanbul’a has değil, Anadolu için de geçerli. Olayın ayırdında olan cami yaptırma merkezleri, ibadet ile alışverişi gayet güzel telif etmişler, tüm camilerin altını dükkâna, mağazaya çevirmişler. *** TOKİ Başkanı’nın İstanbul’un en değerli arsası dediği yer için Hasol da burada İstanbul’un en yüksek binasının yapılabileceğini belirtiyor. Bu durumda TOKİ, buraya park yapılmasına göz yumar mı? Arazi TOKİ’nin değil, Belediye’nin eline geçseydi de pek bir şey değişmeyecekti. Nitekim şimdi Cevahir Alışveriş Merkezi olan yer daha önce Şişli Belediyesi’ne geçmişti. Hangi belediye o kadar büyük rantın bir kenara bırakılıp, halk için, çocuklar için yeşil alan yapılmasına kalkışabilir, ya da böyle bir şeyi aklına getirmeye cüret edebilir? Belediye dediğimiz, eskilerin deyimiyle “Hilâl-i Ahmer” (Kızılay) mı? Hangi belediye halkına hizmeti rantın önüne geçirebilir, hangi halkın kendisi böyle bir talebi dile getirmeyi, yani kendisini ranttan üstün görmeyi düşleyebilir ki? Böyle bir isteği değil ortaya atmak, telaffuz etmeye bile kalksanız, alacağınız yanıt hazırdır: - Abi o kadar değerli arsa park olur mu? Sen enayi misin? Bizim toplumda enayi kurnazın karşıtıdır. Aynı şekilde akıllı da kurnaz anlamına gelmediği için o da enayiye yakın bir kavramdır. Hatta kurnazlığın egemen olduğu toplumlarda, enayilik ile akıllılık eşanlamlıdırlar. *** Bu durumda Hasol’un dünkü yazısında ileri sürdüğü şu hususlara bir daha bakalım: “Görüldüğü gibi, zaten yeterince yüklenmiş olan bölgeye aşırı bir yapılaşma ve yoğunluk getiriliyor. Bütüncül bir planlama anlayışı yerine parsel bazında uygulamalara geçildiğinde ,rastlantısal biçimlenmeler şehir için kader oluyor...” Şimdi bu satırları nasıl niteleyeceğiz? Şehircilikten bir nebze nasibini almış kişiler için, bu uyarılar aklın sesidir. Ama kendi yaşamlarının küçük köşelerini dönerken, toplumu sürekli büyük bir çıkmaza itenlere göre ise kutsal ranta karşı koyan bu satırlar enayilik ifadesidir. Evet, onlara göre, bütüncül planlama gibi kimi zaman rantı kamu çıkarının gerisine iten ve bir anlamda maazallah komünistlikle eşdeğer olan bir zihniyet, her görüldüğü yerde ezilmelidir. Doğan Hasol’un görmediği gerçek, parsel bazında uygulamaların rastlantısal biçimlenmeler değil, rantsal biçimlenmelere yol açtığıdır ki, böyle bir biçimlenme temeli avanta ve talana dayanan toplumlarda kutsaldır. Temeli avanta ve ranta dayanan toplumlar, bu rant kutsallarıyla insanların küçük köşeleri dönüp, koca çıkmazın duvarlarında suratlarını parçaladıkları, çöp içinde gezip, bok içinde yüzerken, büyük alışveriş merkezlerinden, ödenemeyen kredi kartlarıyla alışveriş ettikleri binalar ve kargacık burgacık sokaklar topluluğu İstanbul benzeri diyarlar yaratırlar. Bu durumda, “Doğan Hasol Ali Sami Yen Parkı önerisini neden ortaya atıyor” sorusunun yanıtı da otomatik olarak şu olacaktır: - İyi mimar, çağdaş hemşehri, akıllı adam da ondan!.. Ama unutmayın bu yanıt aklı başında toplumlar için geçerlidir. Yoksa aklın kurnazlığa, toplumun ranta yenik düştüğü diyarlarda bu önerinin karşılığı tek sözcükle “enayilik”tir. İlahi Doğan!..[/quote]
Posté le: 01 Sep 2018 1:46 Sujet du message:
Malazgirt Dumlupınar'a karşı
Ali Sirmen - Cumhuriyet, 31 Ağustos 2018
Zamanlar mı bozuldu, yoksa bizlere mi bir haller oldu, bilmiyorum, ama "Allahım bir süredir yitirmiş olduğumuz aklımıza sen mukayyet ol bari!" diyorum.
Dün 30 Ağustos Zafer Bayramı'nı bir kez daha kutladık. 26 Ağustos 1922'de başlayan "Büyük Taarruz" dört gün içinde 30 Ağustos'ta Dumlupınar Meydan Savaşı ile zafere dönüşüyordu.
Bir süredir başlatılan 30 Ağustos Zafer Bayramı'na ortak katma girişimleri, bu yıl da artarak sürdürüldü.
Amaç 30 Ağustos'un ve onun simgesi olduğu Kuvayı Milliye ruhunu zayıflatmak.
Bu yıl da 26 Ağustos 1922'de başlayan süreçten çok, 26 Ağustos Malazgirt Meydan Muharebesi'nden söz edildi. Bu yıl parlak (!) bir de öneri getirildi: 26 Ağustos 1071'de Malazgirt'e Alparslan'ın otağını kurduğu yere bir Cumhurbaşkanlığı sarayı dikmek.
26 Ağustos ve izleyen günlerde, Malazgirt ile Büyük Taarruz'u karşılaştıran, kıyaslayan nutuklar atıldı, yazılar yazıldı, vecizeler saçıldı.
Değişik zaman ve koşullarda meydana gelmiş tarihi olayları, sanki bu farklar yokmuşçasına birbirleriyle kıyaslayarak, ben de abesle iştigal edecek değilim.
Türk boylarının batıya doğru göçleri sırasında, Anadolu'ya ilk adım attıklarında, "Küçük Asya"nın o sıradaki egemeni Bizanslılara karşı zafer kazanıldığı 1071 yılında, fetih bir haktı; uluslar bile yoktu ki ulusların kendi kaderlerini tayin hakkı olsun, dünya daha tarım toplumu dönemini yaşamaktaydı. Ulusal Kurtuluş Savaşı'nı zaferle noktayan Büyük Taarruz'un başladığı 26 Ağustos 1922'de ise dünya, sanayi devrimini yaşamakta olan toplumlar ile, henüz ona ulaşamamış olanlar arasında bölünmüştü. Ulus devlet kavramı çıkmış, ulus toplumlar oluşmuş, fethin hak olduğu dönemler geride kalmış, ulusal egemenlik ve ulusların bağımsızlıkları ile kendi kaderlerini tayin hakları evrensel bir ilke olmaya başlamıştı.
30 Ağustos'ta zaferle taçlanan Büyük Taarruz, bu sürecin Anadolu'da da başarıya ulaşmasının onsuz olmazı niteliğini taşıması bakımından çok önemlidir.
Görülüyor ki iki olayın koşulları, birbirleriyle kıyaslanmalarına imkân vermeyecek kadar değişiktir.
"Türkler 1071'de Malazgirt ile Anadolu'ya adım atmamış olsalardı, 1922, 30 Ağustos da olmazdı" türünden bir görüş ilk bakışta çok çekici görünse de yüzeyseldir.
Zira, aradan geçen zaman içinde, Malazgirt'te karşı karşıya gelen iki ordunun karşıt saflarında bulunanlar da bir potada eriyip birleşmişlerdi. Bozkurt Güvenç,
"Türk Kimliği" adlı eserinde bu gerçeği şöyle açıklıyor:
"Özetle Türklerin varlığının ve Türk tarihinin kökleri:
1- Türklerden önceki Anadolu kültürlerine ve insanlarına;
2- Küçük Asya'ya gelip yerleşmeden önceki Orta Asya Türk boylarına;
3- Küçük Asya'yı fethedip yerleşen Müslüman Türkmen veya Oğuzlara;
4- Anadolu'da fethedilen, Müslümanlığı kabul ederek Türkleşen yerlilere;
5- Batılı çağdaş laik Türklere;
kadar uzanıyordu. Biz bunların hangisiyiz sorusu yersiz ve gereksizdi. Çünkü bunların hepsi biziz, biz hepsiyiz..."
Tarihe bakmak, tıpkı arabanın dikiz aynasına bakmaya benzer. Geriye değil, ileriye gitmek için bakılır dikiz aynasına (geriye giderken, dönüp arka camdan bakarsın).
Toplumlar da ileriye yönelirken, o yönelişlerini sağlıklı biçimde gerçekleştirebilmek için bakarlar tarihe.
Tarihi zaferlerimizi birbirleriyle tokuşturmak, yarıştırmak saçmalığıyla iştigal edenler de, Bozkurt Güvenç'in tanımladığı kimliğe karşı çıkıp, laik ulus toplumun yerine ırkçı bir ümmet toplum kimliğini egemen kılmak isteyenlerdir.
Saçma müdahalelerle tarihi saptırmalarına yol açan saplantıları geçmişle değil, gelecekle ilgilidir. Başka bir deyişle ortak geleceğimize itiraz ettikleri için ortak geçmişimizi de karmakarışık etmeye çalışıyorlar ve 1071 ile 1922'nin değişik koşullarını görmezden gelerek Malazgirt ile Dumlupınar meydan savaşlarını birbirleriyle kafa kafaya tokuşturuyorlar.