Çocukların Gözüyle – Kanguru Anne/Kalabalık Aile
Kasım 10, 2015 Kasım 10, 2015
Annelik iyi, güzel ama bazen o kadar zor günler de oluyor ki, “aklımı peynir ekmekle mi yedim de fare gibi üredim” dediğim oluyor kendi kendime!
“Aaaa! Nasıl bir anne bu? Bir anne böyle mi düşünür?” Dediğinizi duyar gibiyim. Haklısınız, ben o biçim bir anneyim. Mükemmel değilim, dünyanın en iyi annesi de değilim ben. Annelik konusunda biraz gerçekçiyim diyelim.
Hani herkesin ortasında, bebelerden biri yüksek bir şekilde geğirir, ortamdaki herkes döner size bakar. O anda bir devekuşu olup başınızı kuma gömmek istersiniz. Ya da iyi bir restorantta çocuklar sanki çatal ve kaşık hiç icad edilmemiş yada taş devrinden kalma gibi hareket ederler ya, siz de “yer neden yarılmıyor ki içine gireyim” diye düşünen anne seni çok iyi anlıyorum. Çünkü aynılarını ben de hissediyorum.
Bugün öyle bir gündü. Oteldeyiz. Yemek sırasında JJ oğlan, beni çok sinirlendirdi. Öyleki ya sabır çektim yemek boyunca. Derken masanın diğer ucundan adım duyuldu. Kafamı çevirdiğimdeki manzara Dünyamı kararttı. JJ oğlan, iki tatlı tabağı! JJ oğlanın üstü başı yepyeni bir dekorasyon, tatlılar restorant boyunca bir yol haline gelmiş. Öyleki Hansel ve Gretel görseydi bunu, cadıyla bir macera yaşamalarına gerek kalmadan evlerinin yolunu bulurlardı. Yavaşça masadan kalktım, utançtan yüzüm kıpkırmızı bir şekilde. JJ oğlanın yanına gittim. “Ne yaptın sen?” Diyebildim dikkatli bir şekilde. JJ oğlan gözlerime bakıp üzgün bir şekilde “anne, çok özür dilerim. Sana tatlı getiriyordum ama biraz döküldü” dedi!
Bu sefer Gözlerim acı acı yanmaya başladı. Yüzüm tamamen kızardı. Sinirden değil, utançtan! Hayır milletten utandığım için değil, kendimden ve düşüncelerimden utandığım için.
JJ alıp lavaboya gittim! Başladım ağlamaya! JJ’ye sarıldım. Özür diledim.
Ben ne düşünürken, JJ ne düşünüyordu. Evet bir çok kaza oluyor ufak tefek. Evet günlerimiz pek te başkalarının düşündüğü gibi geçmiyor. Millet çocuk sayımızı görünce Saçma sapan bir bakış atıyor! Evet pek uslu yada normal bir aile değiliz. Ama değer!
Bir sarılmaları çocukların hepsine değer!
Ben bugün yepyeni bir ders öğrendim bugün: ne olursa olsun önce çocukları dinlemeyi ve daha da gayretli olmayı, onların gözünden bakmak için dünyaya!
Başlarım başkalarının düşüncelerine!!!
Yayınlandı: annelik, Uncategorized, Yaşam | Etiketlendi: annelik, çocukların düşünceleri, çok çocuklu, başkaları, cocuklar, düşünce, devekuşu, gretel, hansel, rezil olmak
Neden E-Kitap Almıyoruz?
Ya Geç Kalırsak?