Bu yazı 23.05.2016 09:10:04 tarihinde eklenmiş ve 210 kez görüntülenmiş.
İki arkadaş, iki candost işçi alıyorlarmış alamanyaya deyince, seneler öncesi düştük alamanya yollarına. Düştük düşmesine emme, ikimizde de alamanca nanay; sade alamanca mı, ingilizce, fransızca ve bilumum frenk dilleri dahi nanay. Giderayak eşten dostdan, bir iki kelime birşey öğrendiysek aha işte o. Onlar da, dankeşön, gutentak dan öteye gitmiyor...
Aramızda konuşuyoruz.''Ülen gidince ilk iş alamancayı sökelim oğlum''öbürü cevap verir''Niye öğrenmedik ki zaten''.
''Tabi abi'' dedi Necmi ''Bir lisan bir insan'' ben de hemen yapıştırverdim.''İki lisan iki insan'', üç dört demeye kalmadan, Necmi yine atıldı ''Len Hikmet dil bilmek gibisi var mı?''
Uzatmayalım biz günü gelince vizelerimizi mizelerimizi herbirşeyi tamalayıp, uçağa atladığımız gibi, soluğu Münih'de aldık. Havada bir soğuk bir soğuk; dişlere keman çaldırıyo desem hafif kalır, resital yaptırıyor resital sankim.
O arada Necmi girdi lafa kıyısından''şprechensie türkish''. Adamlar da tık yok. Bir daha sordu''Kırmançi zoni''yine adamlar da tık yok. Bu sefer ben aldım sazı elime ''Farisi meydani'' yine ses seda kesik. Son darbeyi vurayım dedim.''Tariful arabi'' yine ııh diyerek başını havaya kaldırdı turist arkadaşlar. ''Eeee dedim biz de onları biliyoruz''. ''Velhasılı kelam ortada sekizlisan dolaşır durur oldu da yine de altı kişi anlaşamadık birbirimizle...''