Élodie Durand'ın Parantez'i Üzerine
“Sana bu hikâyeyi anlatmak çok güç. Hâlâ kaybolmuş gibiyim.
Tel tel dağılan bir hafızayı anlamak ve anlatmak çok zor.”
Élodie Durand’ın otobiyografik bir parantezi aktardığı romanı Parantez, karamsarlıktan ve umutsuzluktan uzak ama insanın canını yakan grafik roman sevenlerin okuması gereken bir kitap.
Vallahi, kendim çevirdim diye söylemiyorum bunları. Çevirmeden önce sevdim ben kitabı, sonra severek çevirdim, hâlâ seviyorum. Oysa belki duymuşsunuzdur, biz çevirmenler, çoğu zaman çevirdiğimiz kitaplara olan sevgimizi çeviri sürecinde kaybederiz. Anlayacağınız Parantez, zamanla sevginizi emen kitaplardan değil.
Angoulême Uluslararası Çizgi Roman Festivali’nden ödülle dönen, yayımlandığı yıl çizgi roman dünyasında adından çokça söz ettiren Parantez, çizerin hayatının bir bölümüne yeniden göz attığı, o dönemde yaptığı çizimlerle bizi ruh halini anlamaya davet ettiği, sağlık, aile, arkadaşlıklar ve sosyal hayat gibi temel konularda her okurun yazarla empati kurmasını ve kendini tekrar tekrar sorgulamasını sağlayan sarsıcı bir grafik roman.
Kahramanımız genç yaşında beyninde bir tümör olduğunu öğreniyor. Ardından yaşadığı tüm süreci yazarın çizgileri sayesinde bizler de yaşıyoruz. Tedavi sürecini kendi ağzından dinleyerek ona adım adım eşlik ediyoruz.
“Bunca zaman ne mi yaptım!? Hah! Söylediklerine göre boş boş bakıyor, kusacakmış gibi oluyor, garip şeyler söylüyor ve vücudumu kasıyormuşum. Tüm bu belirtiler sıradan bir epilepsi krizine işaret etse de yapılan tetkiklerin sonucuna göre her şeyin sebebi beynimin olmadık bir köşesinde beliren küçücük bir kitleymiş. Evet, henüz 22 yaşımdayken tanıştım bu hastalıkla ama hiç umursa(ya)madım. Hastalığımı kabulleniş ve tedavi sürecinde çok uyudum, krizler, nöbetler geçirdim. Gün geldi saymayı, hatta evimin bulunduğu sokağın adresini bile unuttum. Uyudum, uyudum, uyudum. Her geçen gün daha çok uyudum…”
Parantez; akıcı dili, hayal gücünü zorlayan çizimleriyle sizi içine alıyor. Hikâye boyunca derinden sarsıyor. Sonunda hayata inancınızı tazeliyor. Kıta Avrupa’sının çizgi roman geleneğinden çıkma otobiyografik grafik romanların vurucu bir örneği.
Not: Okumamı ve yazmamı istediğiniz grafik romanlardan beni haberdar etmek isterseniz damla.kellecioglu@gmail.com adresine yazabilirsiniz.
Bodrum’da yaşayan 35’i devirmiş bir Kadıköylü. Saçları kıvırcık. Frankofon. Dillere meraklı. Tercümanlık, editörlük, çocuk bakıcılığı, gazetecilik, basın danışmanlığı, şoförlük, bahçıvanlık hayatta yaptığı çeşitli mesleklerden birkaçı. Okumayı, okula gitmeden önce Milliyet Kardeş dergisine baka baka sökmüş, sonra kitaplara merak salmış. Çizgi romanla tanışması ilkgençlik çağına rastlar. Hayattaki en büyük hayali dünya barışı. En sevdiği çizgi roman karakteri Corto Maltese. Belki ondan, zengin olmanın değil ama yeni insanlar tanımanın, dünyayı keşfetmenin peşinde. Kıta Avrupası’nın dışında Güney Amerika çizgileri de son dönemde favorilerinden.
Acaba Nerede Yanlış Yaptık?
Mirgün Cabas’tan 2001 Yılının Eksiksiz Hikâyesi
“Son Kanıt” Raflarda
Çınar Yayınları’ndan İki Yeni Kitap
Şairlerin Şairi Wallace Stevens Yıllar Sonra Türkçede