Kim beni bu hale getiren?
sanırım bundan ilerisi olumdu…
bizler ellerinde sopalarla bankaların camlarını kiran, sokakları kırıp döküp ateşler yakan, halkı galeyana getirip oradan oraya savuran provokatörler değiliz. bir kaç gündür İzmir’de yapılan eylemlere katildim, doğru. ben, benimle ayni fikirde olan insanların yanındaydım. güle oynaya geçti, bayram kutlar gibi sendik. ne zaman polis geldi, o zaman Senlik bitti. neden peki? neden masum insanlara saldırdılar, eylemi gölgelemek isteyen provokatörlerin yerine?
bu yazıyı tek elimle yazıyorum. ne kadar acı çektiğim umurumda değil.
günlerdir insanlar acı çekiyor. zehir soluyorlar. dayak yiyorlar. ağır yaralılar, medya saklasa da ölenler var. tek bir amaç için Gündoğdu Meydanindeydim dun. her kim olursa olsun, fark etmez. hangi parti, hangi takım olursa olsun; çantamızda ilaçlar yardıma koşacaktık. bir kaç kişi toplandık ve saat 12 ye kadar tek yaptığımız şey cimlerde oturmak oldu. sonra usumduk ve küçük ateş yakan bir grubun yanına gittik, ateşlerinde isindik ve ayrıldık yanlarından. ne olduysa ondan sonra oldu. polis biber gazi sıkmaya başladı ve göz gözü görmez oldu bir sure sonra. herkes bir tarafa dağıldı. ben ise meydanda bulunan heykelin tam arkasında kaldım ve yere kapandım.
ben ne provokatörüm ne de terörist.
sadece gazin bitmesini bekledim. kaybettiğim arkadaşlarımı bulup eve gitmeyi düşünürken kafama aldığım bir darbeyle yığıldım yere. her yerime; kafama, kollarıma, bacaklarıma, sırtıma sopalarla vurulmaya başlandı. gözümü açıp baktım, en az 7 kişi vardı tepemde. aldığım darbelerle neler söylediklerini hatırlayamıyorum. bayıldım. gözümü yine kafama aldığım bir darbeyle açtım ki o anda yaklaşık 10 polis pesi sıra bana cop ve sopalarla vurmaya başladı. tekrar bayıldım.
ben bu kadar savunmasızken?
bir polis memuruna yalvardım, yapmayın dedim. verdiği cevap suydu: ya ölü taklidi yap ya da koşarak, dayak yiye yiye uzaklaş. koşarak uzaklaşmayı seçtim. diğer arkadaşlarımı da dövmüşler. koşarken diğer ikisiyle tekrar birleşip bir kafenin toparlanmış şekilde duran masalarının altına sığındık.
sonrasında bir kadın bizi evine aldı.
saat gece 3, hastanedeyim. sol el bileğim kirik. sağ bacak kemiğim hafif kirik. vücudumda sayabildiğimiz 25 adet cop ve sopa izi var. anlayacağınız tenim mor renk oldu. sol elmacık kemiğim hafif sis ve kızarık. başıma aldığım darbelerden bahsetmiyorum.
darp raporumu aldım.
hem polisten hem de polis olmayanlardan ölesiye dayak yediğime dair kanıtlar ve şahitler var.
artık son sözü adalete birikiyorum.
yanımda olduğunuz için teşekkür ederim.
benim için, ülkemiz için, milletimiz için direnin.”
Bu posta 5 Haziran 2013 tarihinde, Gezi Direnişi, Gezi Parkı, Kişisel Hikayeler, Polis şiddeti etiketleri ile Kişisel hikayeler, Şiddet öyküleri kategorilerinde girilmiştir.
← BBC Türkçe: Gezi Parkı gösterileri Tayyip Erdoğan’ı zayıflatır mı? – Jeremy Bowen Bianet: Dersim direnişi ‘Hastaneye bile gaz bombası’ →