Danışma Hattı Telefonu : 0533 544 02 75 - (0212) 292 09 49
Danışman Psikolojik Hizmetler Merkezi'nde de aile üyelerinden birinin eşcinsel, biseksüel, travesti, transseksüel olduğunu öğrenen, bu konuda konuşmaya açık olan aile bireyleriyle bilgilendirme toplantıları yapılmaktadır. Kurumumuza gelenlere bilgi alma, konuşma, diğer ailelerle paylaşabilme imkanları sunulmaktadır. Sizin de çocuğunuz, kardeşiniz veya yakınınız eşcinsel, biseksüel, travesti veya transseksüel ise bizi arayabilir ve randevu alabilirsiniz. Bu çabamızın nedeni eşcinsellere karşı şiddeti engellemek, aileleri, halkı bilgilendirmek, gençlere ve ailelere destek vermektir. Gencin bu durumu fark etmesi, ailesine açılmaya karar vermesi, bunu nasıl gerçekleştireceğini bir uzmanla paylaşmasında, ailenin bu paylaşılan gerçeği kabullenmesinde ve bu duruma uyum sağlamasında ve onlara rehberlik etmek konusunda merkezimiz yardımcı olmaktadır. Aileler öncelikle çocuklarına homofobik kişiler tarafından zarar verilebileceğinden, daha sonra çocuklarına yakın çevrelerinin incitici, alaycı tavırlarından, çocuklarının içinde bulunduğu tolumdan dışlanacağından korkarlar. Bunların dışında bir önemli korkuları kendileriyle ilgilidir. "Niye benim çocuğum böyle oldu? Acaba çocuğumun böyle olmasında benim mi bir etkim veya suçum var?" diye düşünür ve korkarlar. Bu konuda da onlara yol gösterici olmakta hem merkezimiz, hem de daha önce bu yollardan geçmiş olan diğer aileler birlikte çalışmaktadırlar.
Eşcinsellik 1973 yılında APA (Amerikan Psikiyatri Birliğinin) ve 1990'da WHO (Dünya Sağlık Örgütü) tarafından psikiyatrik sınıflandırmalardan çıkarılmıştır. Böylece eşcinselliği bir hastalık olarak görmeye son verilmiştir. Günümüzde bile bazı din adamları veya psikiyatristler bu gruba yanlış yaklaşımlarda bulunabilmektedirler. Bu durumda ya bilgi eksikliği ya da homofobi dediğimiz eşcinsellik korkusu etkili olabilmektedir.
AIDS'e yakalanmış eşcinsellerin oranı eşcinsel olmayanlardan fazla değildir. Hem AIDS konusunda hem eşcinsellik konusunda ve de güvenli seks konusunda tüm aileleri bilgilendirmek gerekmektedir. Bu konu açık ve net bir biçimde anlatılmalı, kesinlikle konu abartılmamalıdır. Bilgi korkuyu ortadan kaldırır. Anlattıklarımızın anlaşılıp anlaşılmadığını defalarca kontrol edin. Bu konuyu değişik zamanlarda konuşun. Bir defa anlattım tamam diye düşünmeyin. Aileler konuyu yavaş yavaş sindirebileceklerdir. Size defalarca aynı soruları sorabilirler. Bu şekilde davranmaları anlamadıklarından değil bunu kabul edebilmek için bir süreç gerektiğindendir. Bu süreç bazen geri geri de işleyebilmektedir.
Bazen aile üyeleri kendilerini veya birbirlerini suçlarlar. Çoğunlukla da nerede yanlış yaptım diye düşünürler. Çocuğunuzun bu durumunda "Siz hiçbir şey yapmadınız, çocuğunuzun bu durumundan sorumlu ve suçlu olmadıkları anlatılmalıdır. Bu durum sizin başarısızlığınızın veya iyi ebeveyn olmadığınız anlamına gelmez.
Ebeveynler genellikle kendilerine "Neden benim çocuğum böyle yaşamayı tercih etti?" diye sorarlar. Eşcinsellik, biseksüellik veya heteroseksüellik doğal bir durumdur. Tercih edilmez. Eşcinsel ve biseksüel kişiler pek çok kişinin tepki gösterebileceği böyle bir durumu isteyerek tercih etmezler. Hatta sevdikleri insanların bile tepki gösterebileceği ve baskı uygulayabileceği böyle bir durumu isteyerek tercih etmeleri doğru bir düşünce olamaz. Siz nasıl karşı cinsten hoşlanırken tercih hakkı kullanmıyorsanız aynı durum çocuklarınız için de geçerlidir. Bu onların doğuştan getirdikleri bir durumdur. Bu onların varoluşlarının bir yanıdır. Çocuklarınız da sizler gibi içinde yaşadıkları topluma ait olmak, sosyalleşmek ve özgürce yaşamak isterler. Bu onların her insan gibi doğal hakkıdır. Sizin için çok yeni ve bilinmedik bir konu olan bu durum çocuğunuz için yeni değildir ve haliyle toplumsal tepkilere göğüs germe noktasında muhtemelen sizden daha hazırlıklıdır. Onu korumak için bile olsa çocuğunuzun yalnızlığa mahkûm etmemelisiniz. Sosyalleşmesini desteklemelisiniz. Toplum içinde yaşaması konusunda onun yanında yer almalısınız.
Ebeveynler durumu daha önce fark edebilirler. Bazen ebeveynler çocukları kendilerine açılma cesareti bulamadan onların eşcinsel veya biseksüel olduklarını fark ederler. Çocukların konuyu açması ailenin işini kolaylaştıracaktır. Bu durumda aile eğer durumu fark ettilerse "Biz durumunu hissetmiştik" biçiminde konuya girebilirler. Aileden çocuklarına olgunca bir hoşgörü göstermesini beklemek çok kolay değildir. Onlar kendileriyle ilgili bu yeni durumla nasıl başa çıkacaklarını gözden geçirmekte oldukları için çocuklarına ilk planda yardımcı olmaları beklenmeyebilir. Aile kendi içlerindeki uyumlarını ne kadar erken sağlayabilirse bir an evvel çocuklarına sahip olup onlara yardımcı olmak için konuşabilecek hale gelebilir. Lezbiyen, gay veya biseksüel olduğunu açıkça bilen gençler bile bu yanlarını kabul etmekte zorluk yaşayabilirler. Bu durumu kabullenmek zaman içerisinde kademeli olarak gelişir. Çocuğunuzu ne kadar sevdiğinizi, onun yanında yer aldığınızı ona sürekli olarak ifade etmekte fayda vardır. Böyle davranırsanız kızınızın veya oğlunuzun konuşmasına uygun bir ortam yaratmış olursunuz. Görülmüştür ki birçok eşcinsel ve biseksüel sadece cinselliklerini ailelerinden saklamakla kalmayıp yaşamlarının büyük bölümünü ailelerinden uzakta ve onlarla paylaşmayarak yaşamaktadırlar. Aileleriyle birlikte olacakları zamanları ailelerinden uzakta geçirmektedirler. Aileleriyle birlikte olmak istemelerine rağmen onların bu durumlarından rahatsız olabileceğini düşünerek erken yaşta evden ayrılma yolunu seçerler. Yaşamlarının büyük bölümünü aileleriyle paylaşmaktan uzak durmak zorunda kaldıkları için yanlış ilişkilere girebilirler. Ailelerin eşcinsellik ve biseksüellik konularını aile içinde konuşabilmesi gelecek için sağlıklı ilişkiler kurulmasını sağlayacaktır. Hatta bu durum onların ailelerine açılmalarını kolaylaştıracaktır. Onların anne baba ilişkilerini kuvvetlendirecektir. Bu durum cinselliklerini içselleştirmelerinde onlara yardımcı olacaktır. Eğer çocuğunuz birlikte olduğu kişiyi sizinle tanıştırmak isterse çocuğunuzun herhangi bir arkadaşa nasıl davranıyorsanız ona da öyle davranmalısınız. Bu aşamaya gelmek zaman alabilir. Bunun olması için karşılıklı sevgi ve saygı gerekmektedir. Önyargıları yıkmak çok zordur fakat bu durum herkesin yararına olacaktır.
"Çocuklarına çok düşkün bir anneydim. Sanki hayatımı onlara adamıştım. Dünya biryana onlar bir yana diye düşünürdüm hep. Sanki onlara bir şey olsa, ondan sonrası düşünemeyeceğim kadar karanlıktı.
Ergenlikle birlikte oğlum gergin ve huzursuzdu. Onda bir şeylerin değiştiğinin farkındaydım. Onunla uzun konuşmalarımızdan, davranışlarından eşcinsel olabileceğini veya kendini öyle zannettiğinden şüpheleniyordum. Ben de huzursuz ve gergin olmuştum. Bu düşünceler aklıma geldikçe; "Yok canım, olur mu öyle şey? Biz onu çok iyi yetiştiriyoruz." Diye kendimi kandırıyordum. Bu kafa karışıklıkları elbette ki böyle süremezdi.
Onunla birlikte sanki ben yeniden doğdum. Kendimi yeniden tanıdım. Hayatım ve hayata bakışım tamamıyla değişti. Arkadaşları, sevgilileri ve çevresiyle tanıştıkça yepyeni şeyler öğrendim, keyif aldım. Geç de olsa kendime onun sayesinde Ben kimim?' diye sorabildim. İşte bunun için o benim öğretmenim. İyi ki oğlum eşcinsel yönelimini bizimle paylaştı. Bu sayede dünyaya ve insanlara bakış açım artık farklı.
Buradan eşcinsel annelerine sesleniyorum. Lütfen çocuklarınızı dinleyin, onlara yakın olun. Önyargılarınızla onları korkutmayın, değiştirmeye çalışmayın. Belki onları yerine asıl değişmesi gereken sizlersiniz. Bu çevre dediğimiz, toplum dediğimiz kurallarına uymaya çaba sarf ettiğimiz sistemin hatalı olabileceğini düşünün. Okumaktan kaçmayın ve kendinizi bilgilendirin. Bizler onlara mutlu bireyler olmaları adına, artık tüm dünyada hastalık olmadığı kabul edilmiş bir gerçeği reddederek sadece mutsuz geleceler hazırlıyoruz. Oysaki gerçek sevgi kabullenicidir. Çocuklarınıza bakarken hep şöyle düşünmeye çalışın: Şimdi, burada sevgi' olsa ne yapardı?"
Dünyada böyle ailelerde annenin kendini bu durumdan dolayı daha fazla sorumlu tuttuğu bilinir. Özellikle çocukların eğitimi annelere bırakıldığı için anne çocuğuna iyi bir eğitim verememekten dolayı böyle bir olayın ortaya çıktığını düşünür. Acı çeker, ağlar, dövünür; babanın ve ailenin tüm bireylerinin saldırılarını ve eleştirilerini göğüsler. Bu göğüslemeyi yaparken zaman zaman çocuğunun yanında zaman zaman da sanki eleştiriler çocuğuyla ilgili değil de direk kendisiyle ilgiliymiş gibi düşündüğünü görürüz. Bu durumda anneye psikolojik destek, aile desteği, eşcinsel aileleri desteği yardımcı olabilir. Annenin bir an evvel bu suçluluktan ve "Bu sorumluluk benim" düşüncesinden kurtulmasını sağlamalıyız. Bu konuda en büyük görev babaya daha sonra diğer kardeşlere düşmektedir. Bizim toplumumuzda ise namus kavramı ön plana çıktığı için bu olaydan en fazla rahatsız olan ve çok öfkeli olan ebeveyn anne değil babadır. Bu konuda babalar çoğunlukla psikolojik destek almayı reddederler. Ona zaman tanımak bununla birlikte ailenin diğer tüm bireylerinin hatta büyükanne ve büyükbabaların çocuğa destek olmak konusunda hemfikir olmaya başlayarak bir güç birliği oluşturduklarında baba da devreye girecektir. Babaları anlayışla karşılamak ve çok üstüne gitmemek doğru olacaktır. Baba eğer çocuğunu öldürmeyi düşüyor veya şiddet uyguluyorsa dikkatli olmak gerekmektedir.
*Bu yazı İngiltere'de faaliyet gösteren FFLAG(Families and Friends of Lesbians and Gays) grubunun yayımladığı "A Guide For Families & Friends of Lesbians and Gays" adlı kitapçıktan yola çıkılarak öncelikle LİSTAG/ Lambdaistanbul Aile Grubu'nda faaliyet gösteren ebeveynler- LGBTT bireyler tarafından ve Cinsel Eğitim Tedavi ve Araştırma Derneği (CETAD)'ın hazırlamış olduğu "Eşcinsel ve Biseksüel Bireylerin Aileleri ve Arkadaşları İçin Bir Rehber" adlı broşürden ve annenin mektubu olduğu gibi bu broşürden alıntı yapılmıştır.
Eğer bir öğrenci ( ya da sizin çocuğunuz ) size açılırsa...
Gay, Lezbiyen, Biseksüel ya da Transeksüel Gençlerin (GLBT) Aileleri
"Bu yazılar www.trgi.info/ aile sitesinden alınarak Türkçeye çevrilmiştir" Türkçeye Çeviren: Psikolog Nilden Gökçebay