"Akademisyen araştırmalarını, derslerini, idari görevlerini, aynı zamanda hasta bakımını ve asistanlarla olan eğitimini en iyi şekilde dengeleyen kişidir"
1961 yılında İstanbul'da doğdum. İlkokulu Ankara'da okudum. Ortaokulu yine Ankara Atatürk Anadolu Lisesinde okudum. O zamanlar yeni açılmıştı, ben ikinci dönem mezunuyum. Liseyi şanslı olarak Ankara Fen Lisesinde okudum. Ardından Hacettepe Üniversitesi Tıp fakültesini kazandım. Tıp fakültesinden 1985 yılında mezun oldum. İki sene mecburi hizmet yapmamın sonunda sınava girerek, fizik tedavi ve rehabilitasyon branşını seçtim. 1992 yılında uzmanlığımı aldım. Yine Hacettepe Üniversitesinde yardımcı doçent, doçent ve 2001 yılında da profesörlüğümü aldım.
Fen Lisesi o zaman tekti. Bizi orada sosyal konuların yanında, daha çok fen konularına ağırlık vererek hepimizin ileride birer araştırıcı olmamız gerektiği konseptiyle yetiştirdiler. Mezun olduktan sonra tıp fakültesini seçmem de bu nedenle. Ben bir araştırmacı, bilim insanı olacağım, diye bu mesleğe başladım. Ama öyle olmadım, çünkü o imkânlar tıp fakültesinde yok, ya da doktor olduğunuzda o imkânlar yok. Şu anda klinik yapıyorum. Araştırma yapıyoruz, ama bizim yaptığımız daha çok klinik araştırmalar. Bunun dışında yurt dışında yapılan moleküler düzeydeki araştırmaları ne yazık ki yapamıyoruz. Ama bu mesleği seçtiğim için memnunum, çünkü hasta bakmayı seviyorum.
Bana en zor gelen tarafı, sanırım hastalara yeteri kadar vakit ayırmak istemem, ancak bunu çok başaramamam. Hastane ortamında, o yoğunluk içerisinde bu çok olamıyor. Çünkü sadece hasta bakmıyorsunuz. Ders veriyorsunuz, toplantılara katılıyorsunuz, idari görevleriniz var vesaire. Bu nedenle "part-time" sisteme geçtim. Muayenehanede hastalara o vakti ayırabilme isteğimi yerine getirebildiğimi ve gerektiği gibi daha özenli hasta bakabildiğimi düşünüyorum.
Bir akademisyen araştırmalarını, derslerini, idari görevlerini, aynı zamanda hasta bakımını ve asistanlarla olan eğitimini en iyi şekilde dengeleyen kişidir. Bu dengeleme biraz zor. Kimi derslere kimi hastaya kimi idari görevlere ağırlık veriyor, ama bunun bir tanesi akademisyenlik için yetmiyor. Araştırma da yapmanız gerekiyor. Belki yeni şeyler bulmanız gerekiyor. Tüm bunların yanında, yurt dışındaki çalışmaların Türkiye'ye adapte edilebilmesi için de çaba göstermeniz gerekiyor. En önemlisi de akademisyen olarak öğrencilerinize en iyi eğitimi verebilmeniz gerekiyor.
Tıp fakültesi döneminde şu anda emekli olan çok sevdiğimiz birkaç hocamız vardı. Onlar gibi olabilir miyiz, diye davranış şeklimizi değiştirmeye çalışırdık. Asistanlık dönemimizde, bizim bölümümüzün kurucusu Prof. Dr. Rıdvan Özker hocamızdı. Kişiliği ile de beni çok etkileyen, son derece anlayışlı, son derece demokratik, yurt dışında edindiği tecrübeleri burada uygulamaya çalışan bir insandı. Her zaman onu kendime örnek almaya çalışıyorum.
Sağlık ortamı giderek kötüleşiyor. Getirilen performans sistemi diye bir sistem var. Bu, artık hekimleri hasta için gerekli ne tetkik var, bunları yapayımdan öte, ben bu ay performansımı nasıl doldurabilirim, kendime bakacak parayı nasıl kazanabilirimin yollarını aratmaya başlattı.
İkincisi, artık tıp fakültesini 6 yıl okumakla iş bitmiyor. TUS diye çok ciddi bir sınav var. TUS, intörn olarak, pratik olarak doktorluğu öğrenmeleri gereken bir zamanda, öğrencilerin her şeyi bırakıp sabahtan akşama kadar test çözmelerini gerektiriyor. Ayrıca kurslar çıkmış, 5'inci sınıftan itibaren TUS kurslarına gidiyorlar. Durum öyle bir hal alıyor ki, hastayla ilgilenmek, hastayla iletişim kurmak yerine test çözerek yetişen bir nesil durumuna geliyorlar. Bu da kaliteyi çok düşürüyor. Sağlık sistemi bu açıdan bence kötüye gidiyor.
Fiziksel tıp ve rahebilitasyon asistanlığımın son senesinde, 5'inci seneye geçerken iki sene ABD'de, Virjinya Üniversitesinde Dahiliyeye bağlı Romatoloji Bölümünde, romatoloji üst ihtisası yaptım.
İsterdim, çünkü orada hem kliniğinizi hem araştırmanızı yapabiliyorsunuz. Ben orada araştırma yaptığım zaman, dışarıdan gelmiş bir Türk doktoru olarak bile istediğim araştırmayı planlama, hatta günlük 500 dolara kadar madde ısmarlama şansım vardı. Burada bir araştırma yapmak amacıyla bu parayı alabilmek için birçok yere proje sunmanız, aylarca cevap gelmesini beklemeniz gerekiyor. Orada sadece işinizi yapıp yapmadığınıza bakılıyor. İşinizi yapıyorsanız size sonsuz imkânlar sunuluyor. Bu anlamda yurt dışında çalışmayı isterdim.
Yurt dışında yayınlanmış yaklaşık 100 civarında makalem var. Bunlarla birlikte yurt içindekileri de katarsak yaklaşık 150 makalem var diyebilirim.
YÖK aslında iyi çalışsa, birtakım şeyleri düzenlemek konusunda yardımcı olabilir. Benim takıldığım nokta ise araştırmalar. Bizler Türk hekimleri olarak hekimliği çok iyi yapıyoruz, ama niye dünyada ses getirecek araştırmalar yapamıyoruz, diye takmış durumdayım. Ben YÖK Başkanı olsam, araştırmalara çok önem verirdim, diye düşünüyorum. Pırıl pırıl zekâlar var, çok iyi projeler çıkıyor, ama buna destek almak için sürünüyorsunuz.
Ben hekim olarak ulaştım, diye düşünüyorum. Hekim olarak şu an yaptığım işler beni tatmin ediyor. Ancak çok daha uygun ortamlarda genç arkadaşlara kılavuzluk etme isteğime ulaşamadım. Ulaşabileceğimi de sanmıyorum.
Ben hastalarla iletişimin çok önemli olduğunu düşünüyorum. Hastanızla iyi bir iletişim kuramamışsanız, tedaviniz de işe yaramıyor. Benim entelektüel düzeyi oldukça yüksek yaşlı bir bayan hastam vardı. Hastamın dizindeki rahatsızlığı nedeniyle mutlaka ameliyat olması gerekiyordu. Kendisine ortopedist olmadığımı, ameliyat yapmayı bilmediğimi söylesem de, saplantı halinde ameliyatını mutlaka benim yapmamı istiyordu. Kendisine ameliyatı yapacak ekiple birlikte ameliyathaneye gireceğimi, yardım edeceğimi söyleyerek zor ikna ettim. Ameliyata alındığında bayılana kadar orada kaldım. Hastam bayılınca ben dışarı çıktım ve ortopedist işini yaptı. Hastamın bana duyduğu bu güven beni çok mutlu etmişti.
Bizim işimiz hastaneden çıktığımızda bitmiyor. Biz eve gelip okumak zorundayız. Bir hafta okumasak geride kalırız. Ben bu yaşıma geldim, hâlâ bir öğrenci gibi okumaya devam ediyorum. Kısacası mesleğimiz tüm vaktimizi kaplıyor. Bu nedenle ne kendimin ne de ailemin sağlığına gerekli özeni gösteremiyorum.
Branşımla ilgili gelişmeleri ve araştırmaları takip etmek en büyük hobim. Örneğin; bu yıl genel sekreteri olduğum TRASD olarak Antalya'da düzenlediğimiz 8'inci Türk Romatoloji Kongresi'nde branşımızı ilgilendiren yeni bir ilaç tanıtıldı. Tabii bu mesleğimle ilgili bir durum. Tıp yayınları dışında da kitap okumaya çalışıyorum.
Çeşitli kızgınlıklarınız olduğu dönemlerde "Nereden seçtim bu mesleği?" diyorsunuz. Özveriyle çalışıyorsunuz ve çoğu zaman bunun karşılığını alamadığınızı düşünüyorsunuz. Yeri geliyor sizden çok daha rahat koşullarda, çok daha kaygısız çalışan insanlar, maddi açıdan baktığınızda sizden çok daha iyi şartlara sahip olabiliyorlar. Ancak genel olarak baktığımda mesleğimden memnunum.
Benim şanslı tarafım eşimin de doktor olması. Şanssız oluşum ise benden daha fazla çalışması. Öyle olunca alışveriş, yemek, diğer işler, evin bütün yükü yine benim üzerimde oluyor. Yani çok fazla zaman ayırabildiğimi söyleyemiyorum.