27 Haziran 2012 Çarşamba Işık Elçi
Ben, kendi adıma çok ders aldım. Umarım sizlere de ışık olabilirim. Çok kısa bir hikâye olacak. Zaten mesaj o kadar net ki! Sevgili arkadaşım Gülnur ile kahvaltıda buluşmak üzere sözleştik. Bir araya geldiğimizde hemen çaylarımızı söyleyip, hem özlem giderdik hem de güzel bir sohbete koyulduk. Bir ara masamıza küçük bir kırlangıç geldi. Ürkek, çekingen duruyordu. Gülnur ona ekmek parçası attı. Ekmek parçasını alan bu küçük kırlangıcımız, hemen yanımızdan uzaklaştı. O anda, hep söylenen, ama sanki bazılarınca biraz yanlış anlaşılan bir söz geldi aklıma. Mutlaka sizler de duymuş, ya da söylemişsinizdir. "Allah, küçük bir kuşun bile rızkını düşünüyor, senin neden korkuların var?"
Yanlış anladığımız şey ise, kuşun, bu nimeti bulmak için "Emek" veriyor olması. Yani, dalında ya da yuvasında nimeti beklemiyor. Yola çıkıyor, emek veriyor ve onun ödülü olan nimete ulaşıyor. Yaşam, yaratanla birlikte yaratmak! Benim keşfim bu ve bu bana inanılmaz keyif veriyor. Bonusu da, güven duygusu. Yaratılmış olan minik bir kuş bile, bizlere çok şey öğretebilir. Yaratan, var olan her şey ile bizimle temasa geçiyor. Yeter ki duyalım, anlayalım, hissedelim, en önemlisi de sorumluluk alalım.
Kaçımız bunu yapabiliyoruz? Kaçımız bir kuşun yüreği gibi, yaratanına tam bir güven içinde, hiç şüphe etmeden, elimizdekini, soframızdakini, hatta kalbimizdeki sevgiyi paylaşabiliyoruz. Kaçımız bunu yapabiliyoruz? Yaratılmış en güzel varlık, en üstün varlık insan. Özgür iradesi, seçim şansı, aklı olan. Gelin görün ki tüm bu özelliklerini yok sayıp, korkuları ile kendi bindiği dalı kesen de o! Umarım hepimiz, kuş gibi yüreklere sahip oluruz. Umarım hepimiz, her şeyin, hepimiz için olduğunun bilincinde olup, bizi yaratanın her zaman bizi koruyacağını, bizi yarı yolda bırakmayacağını da biliriz. Aşk'la… Not: Hepimiz birbirimiz için varız. Bu sıcak günlerde, bize hayatı öğreten tüm dostlarımıza su, yemek vermeyi unutmayalım…	Bu Habere Yorum Yaz