“Oy getririr, gazete satar, kar sağlar” vb kriterlerimiz ve ideallerimiz üzerine | Bir Münzevinin Notlarından...
Nisan 22, 2015 Geliştirici: Bekir L. Yildirim Gerek seçime giden partiler, gerek çok satmak, tıklanmak, reklam almak isteyen gazeteler, gerek başarılı olmak isteyen devlet kurumları, gerek kar etmek isteyen şirketler, iş adamları her hangi bir sistem veya ünite başarıyı yakalamak için eleman seçerken veya politika belirlerken hangi yöntemleri kullanmalı?
Bu flow-chart’ı günümüz olguları ve olaylarına uygulamaya çalışalım. Diyelim ki manevi değerleri güçlü, hikmete uygun davranan, geçmişi ile barışık, “kimiz,nereden geldik, nereye gidiyoruz” şuuru olan, üretken, insanlar ve tabiatın geleceği sorumluluğu gelişmiş, eşref-i mahlukat olmanın gereklerine vakıf olarak hareket eden bireylerden oluşan bir toplum idealimiz varsa, bu hedeflere bizi yaklaştırcak hareket stratejisi ne olmalıdır? Zor soru nerden bakarsanız ve matematiksel kesinlikte cevabı yok. Ondan dolayı “sosyal bilimler ifadesi oksimoron mudur” diye sorarım. Ama herhalde uygulamada daha kaliteli olanı tercih edersiniz her durumda demek bu ideallerin her biri için geçeli bir yöntemdir. Daha spesifik olalım:
-Nihai amacı kar etmek olan Microsoft, Samsung, GE, Harley Davidson hangi yöntemleri kullanır, çalışan seçerken? Kullandığı metod yanlış mıdır?
– Devlet dünyanın her yerinde, tabiatı gereği hantal olsa da en iyi örneklerden olan Norveç, Danimarka, Finlandiya, Yeni Zelanda gibi ülkelerde devlet kadrolarına hangi kriterlerle eleman alınır? Tahmin ediyorum her birinde bu işi en iyi kim yapar veya liyakat (merit) kimdedir sorusu sorulur. Bizde de partiler, devlet kurumları, şirketlerin hepsi de bunu ilke edindiklerini beyan ederler (Bkz. “Devleti şirket gibi yönetmek”-CB Erdoğan). Ama uygulamada “istisnalar” olur, onun için “liyakat” kavramı yetersizmiş gibi bir de “ehliiyet” , “temsil kaabiliyeti” gibi ilavelerle kavram sulandırılır, açık kapılar yaratılır; o kadar açıktır ki bu kapılar tırlar da girer, öküz sürüsü de.
Konum sadece vekil seçimi değil. Medyayı ele alalım. “boyalı medya” veya muhalif medyayı bir kenara koyup “bizden medya” veya “yandaş medya” ‘ya bakalım. Yandaş medyanın gerçekten yandaş olup olmadığını nasıl anlarsınız? Yukarıda hatırlatmış idim restorasyon, medeniyet inşaası gibi kelimelerle ifade edilen Yeni Türkiye tanımını doğru anladı isem.
Bir gazetenin Hürriyet’ten tek farkı size siyasi muhalif olmaması ise, daha açık ifade ile, siyasi haberler ve köşe yazıları sizden taraf ise ama magazincilikten, toplumun en az gelişmiş katmanlarına hitab eden sansasyonel, bozuk Türkçeli ve gavurcalı, futbol fanı türü habercilik yapıyorsa, “bu gün ne satarsa onu satarım” ilkesi ile hareket ediyorsa, gerçekten sizin hedeflediğniz Yeni Türkiye’ye gitmekte size yararı olur mu bu gazetenin? Onu bırakın, gerçekten bu günü kurtarmak için oy dahi kazandırıyor mu bu tür yayıncılık? Hatırlayınız 2002 zaferi medya sayesinde değil ona rağmen kazanıldı. Eğer medyanın oy getirme gücü olsaydı CHP hiç seçimkaybetmez idi.
Şimdi alın bu gün “bizim medya” dediğmiz medyanın gazetelerini, TV’lerini, internet sitelerini, yayıncılarını, bu gözle teste tabii tutun. Felanca artisin arabaya binerken verdiği “frikik” ‘in hemen yanıbaşında Nihat Hatipoğlu vaaz verince o frikikden doğan hasar gideriliyor mu; yoksa sadece “token presence” veya “susturucu” görevi mi ifa ediyor Hoca çok sıfırlı ücretler karşılığında? Cemaatçiler’in “Havuz Medyası” dedikleri medya kuruluşlarının diğerleri de çok farklı değil. Bu medyayı bu şekilde “bizim” yapıp, kabullenen, destekleyen AK Parti akıllıca mı iş yapmış oluyor “bu günü kazanmak için kendi ifade ettiği değerlerin altını oyan yayıncılık ve kültürün üretilmesine katkıda bulunarak?
Yoksa bu “medeniyet inşası” sadece günü kurtarmaya, veya kaleleri fethedip “bizimkilere” teslim etmeye yönelik bir rant savaşı mı bu? Artık bu soru sorulmak zorunda, çünkü yapılanlara bakarak ilkeleri, değerleri blirlemek “Müslümanlar’ın özgürlük mücadelesi” günlerindekinden zor. Bu medyanın patronları, “ne yapayım halk böyle istiyor, tiraj, reyting..” diyebilirler zira onlar dini kuruluş da değiller hayır kurumları da. Ama siz, Yeni Türkiye diyenler siz de mi aynı ilke ile hareket ediyorsunuz yoksa? Bir kere “halkın ne istediği” veya “arz talep” denklemi kısaca “talep arzı doğurur” kadar basit değildir zira halk arz edenden bağılmsız olarak,hür iradesi ile talep oluşturmaz. Onu da siz arz edenler yönlendirirsiniz; kısacası kitlelere “Gangnam Style’ı iste” diye siz dersiniz, onlar da ister. Peki Kızılderili’ye ateş suyuna alıştırıp sonra da “ben naapıyım istiyor” diyen sarı benizli misali , Gangnam Style’ı, Aziz Yıldırım’ın nutuklarını istetip sonrada naapiyim istiyo diyen bizden medya, kültür endüstrisi “muhalif medyadan” daha mı az zarar verir sizin ideallerinize? AK Parti’lilere “karınız sizi aldatıyor ama bunun anlaşılabilir tıbbi sebepleri var; Batılılar keşfetti” diyen medya (Akşam-Mehmet Ocaktan’ın yönetiminde iken), aynısını zaten AK-Parti düşmanı olan “laik-çağdaşlara” bunu diyen Güzin Ablalar medyasından daha mı az zararlı?
Yoksa “şu yokuşu geçene kadar konjunktur neyi gerektiriyorsa yapacağız, gücümüzü konsolide edip, düze çıktığımızda esas ideallerimize uygun davranacağız” gibi dahiyane bir stratejiniz mi var?
Davranışlarınız sanki böyle imiş gibi. “Şu şu adayların temsil kaabiliyeti yüksek (herhalde Türkçe’si oy getirir oluyor- ki bu da eş dost, menfaat ilişkileri kontenjanlarına güzel bir kılıftır zira Tayyip Bey ve belki Güneydoğu’daki bir kaç aşiret reisi dışında kimse “oy getiremez”. Nokta). Eğer teşkilatlarınız “bizimkileri koymazsanız seçimlerde çalışmayız” şantajı yapıyorlarsa oralar mafyanın elinde demektir.
Tekrar başa dönelim. Nasıl ki Microsoft’un iyi programcıya, GE’nin iyi elektrik-elektronik, endüstri mühendisine ihtiyacı varsa AK Parti’nin de bir o kadar aynı ölçeklerle belirlenmiş “temsil kaabiliyeti, ehliyeti, liyakatı ne ad verirseniz..” olan insana ihtiyaçı var bürokraside, Meclis’te, medyada, iş, eğitim dünyasında. Aksi takdirde ancak günü kurtarabilirsiniz ki o da kesin değil. Sadece günü kurtarmaya çalışan günü de kurtaramaz genellikle. İkinci Kurtuluş Savaşı’nı kazanabilirsiniz belki ama “bu savaştan kendiniz kalarak çıkacak mısınız” dır soru. 1. Kurtuluş Savaşımız için sorduğum retorik soru ile bitireyim: Sahi ne olurdu kaybetse idik? Hafazanallah, İstanbul’u bırak Sivas’ın ticarethanelerinin çoğunun ismi gavurca mı olurdu? Belki daha iyi olurdu zira şimdikiler bozuk gavurca; İngilizler’in sömürgesi olsa idik belki doğru gavurca kullanırdık. Evet karnmız daha iyi doyuyor ve akıllı telefonumuz var ama artık karın doyurmak karın doyurmuyor. En azından benimkini. *****************
Hamiş: Bir gazetedeki köşe yazısında okudum, eklemeden edemedim: “Bu benim yakınımdır, bu benim akrabamdır, bu benim tanıdığımdır diyerek devletin yürütülmeye başlanmasında çöküşün izleri görünür” demiş Başbakan Davutoğlu. “başlanmasında” ilginç ifade;zira başlanması(Osmanlı’yı dışarda bırakırsak Cumhuriyet’in başına kadar uzanır. éDevam edilmesinde” deseydidaha güzel oturur idi. Sizce bu dediklerinize “devam ediliyor mu” yoksa geride mi kaldı bu uygulamalar Sn. Başbakan?
Ahlak, Demokrasi, Din, Görev ahlakı, Kültür, Medeniyet, Medya ahlakı, Medya tenkitleri, Seçimler, Siyaset, Toplum, İnsan, İslam kategorisinde yayınlandı | Yorum Yapın	Comments RSS