Şiirsel Anlatım | Kalemimden Birazoku | Sayfa 2
Ansızın – Sakince
Bir akarsuyun önce,
başlar her şey,
Hayatın dengesi tersine döner
neşeyle yüzen balıklar,
Şelaleden helecanla çıkan
çırpınışı gibi balıkların,
her şey başlar
Mevsimler son bulur
solan ışıkta önce,
biterken bir gün güneş
Yaşamın kıyısına tutunur gibi tutundu larvalar nehrin ortasındaki çakıllara. Gözlerin gibiydiler uzaktan bakıldığında. Akıp giden bir nehrin ortasındaki iri çakıl taneleri; sanki her biri…
Bizi olgunlaştıran, ilerleyen zaman olamazdı sadece. Öyle ya armutlar olgunlaşır zaman kavramı ile. İnsanoğlu yalnız zamanın tesirinde kalsa idi tecrübe denen illet hiç uğramazdı yakın semtine.
O zaman bizi armuttan ayıran şey ne?
Armut dalında olgunlaşmayı beklerken, hiçbir şey yapmaz; bu mu?
Yoksa akıp giden zamandan, habersiz oluşu mu?
Çürüyeceğini bilmeden vakti gelince…
Aynı yaratıcı yaratmadı mı onu da?
Bizi koruyup gözettiği kadar gözetmez mi yoksa, hiçbir şeyden habersiz bekleyip duran dalındaki bir armutu?
Yaratıcı hiç yarattığına der mi: “Çürüsün gitsin, o sadece her şeyden habersiz bir armuttu.”
Demez herhalde. Biz kendi kaderimizi yaşarken armut da kaderini yaşar dalında çünkü. O akıp giden zamanın da farkındadır kim bilir? Ham iken olgunlaşmayı, çürüyüp gitmeden dalından koparılmayı ne çok istemektedir belki.
Bir armutun bile hikayesi, sadece ilerleyen zamandan ibaret değil öyleyse. Başına neler geleceğinden habersiz bir armut, dalında durduğu her güne şükreder; çürümediği ve tadına hiç bakılmadan toprağa düşmediği için.
Onun kaderi, beklemektir işte.
Armut kadar farkında mıyız peki biz ilerleyen zamanın?
Bizim kaderimizdeki bizi olgunlaştıran şey ne?
Bizim kaderimiz, sadece beklemekten ibaret değil ise olgunlaşma sürecinde, sadece tevekkül mü, sadece şükür mü?
Yoksa sallanıp dururken, yaşama telaşı ile geçirirken ilah-i mevhibe olarak sunulan hayatı; tevekkül, şükür, bunların hepsi ömrün içinde bir bütün mü?
Sanıyorum ki bir armutun başına gelenlerden daha çok şey yaşıyoruz bizler. Başımıza gelen olaylardan ziyade istenmedik tekrarlar ve meydana gelen hüzünlü olaylarla başa çıkmasını, onlar tekrarlandıkça öğrenişimiz bizi dize getiren …
İşte bizi armuttan ayıran en önemli hadise; tecrübelerimiz ve bu istenmedik tekrarlar.
Armut olgunlaşırken şükredip bekler. Armut’un başına gelenler sadece bir kereye mahsus yaşanmıştır. İnsanoğlu ise olgunlaşırken tecrübelenir, istenmedik tekrarlarıyla başa çıkarken, tecrübelerinden yararlanarak olgunluğunu kıdemli hale getirir.
Oysa bir armut’un, olgunluğunu kıdemli hale getirecek vakti yoktur. Vakit çok kısadır onun için. Yaratıcı zamanın içindedir ve bir armut olgunlaşırken yaratıcısının ona verdiği bu kısa süreyi en iyi şekilde değerlendirmelidir. İnsana ise dün, bugün, yarın diye kestirilip atılamayacak bir zaman sunulmuştur ömür denilen hayat yolculuğu içinde.
Bu rüyadan ibaret saydığımız dünyevi zaman kavramına, azımsanmayacak türden hikayeler sığdırılır. İnsanoğlu, dalında duran armut misali sallanırken doğumdan ölüme kadar, istenmedik tekrarların çokluğu ve onlarla baş etme yolları ile olgunlaşır.
Tecrübelerimizi, tekrar tekrar ısıtırız soframızda. Soframızdaki tecrübeleri lezzetli kılan, tıpkı etimizi yakan ateş misali, yemeğimize ziyadesiyle tuzlu gelen istenmedik tekrarlardır.
İstenmedik tekrarlarınızla başa çıkmayı öğrenirken, tecrübeleri doğru kullanabilmeli ve olgunlaşmanın hakkını verebilmelisiniz. Yoksa, dalında olgunlaşmayı beklerken çürüyüp gitmeyi, lezzetinin tadına varılmadan toprağa düşmeyi istemeyen bir armuttan farkınız kalmaz…
Bu yazı Deneme, Şiir, Şiirsel Anlatım kategorisine 18 Nisan 2012 tarihinde sevi_A tarafından gönderildi.
Araştırma/İnceleme, Şiirsel Anlatım, Yazılar içinde cuma, cuma notları, şiirsel anlatım etiketleriyle 13 Nisan 2012 tarihinde sevi_A tarafınadan gönderildi.
Sisli ve soğuk bir Londra sabahı… Burası “Melekler Şehri” değil!
Kargaşa ve gürültü dolu caddelerden geçiyorum… Eski kahverengi evler bin bir türlü hayatlara sahip çıkıyor… Her evde başka bir sinema, her neonlarla parlayan dükkanlarda seyirlik tiyatrolar oynuyor…
Burası “Melekler Şehri” değil!
Sonsuz bir izdüşüm var… Burası onlara benzemiyor… Kayıp hayatlar ve bir kola şişesinde iki pipet gibi duran aşklar yaşanıyor… Soysuz ve asaletten yorgun bedenler metrolara doluşmuş… Sıkışan ruhlar arasında koltuk numaramı arıyorum! Her “morning” tebessümünün ardında, sizi baştan aşağıya süzen bakışlar görüyorum…
Sevimsiz ve izole edilemeyen bir havası var… Eskimiş kaldırımlarda yürürken, onlarca insan size çarpıyor ve her biri omzunuzu yere geçirmek için adeta yarışıyor… Ait olmadığın bir yere “cuk” diye oturma fikri bir süre sonra “tutku” haline geliyor…
Evet, burası “Melekler Şehri” değil!
Hiç melek görmedim… Ama… Yine de yaşanılabiliyor!
Serbest, Şiirsel Anlatım içinde Londra etiketleriyle 23 Mart 2012 tarihinde pandorasbox tarafınadan gönderildi.
!!! MADIMAK !!!
Allahü Ekber sesleriyle inliyordu Madımak,
Takvimler geri gitmişti,
Aynı böyle bir şeydi karanlık çağda yaşamak.
Bir ateş yandı,
Madımak’ta insanlık diri diri yandı.
Aynı böyle bir şeydi karanlık çağda yaşamak, yaşatmak.
Madımak ise o yer ve şairsek,
Korkmuyorsak, ateşler içinde de güle biliyorsak,
Adımız biliniyorsa, dışarıda bağıra bağıra haykırılıyorsa
Ve gece ise cellâdımız dışarıdakiler değil de Azrail ise,
Canımız burada teslim olsun yüce Allah’ a.
Bilmezlerdi, Müslümanlık değildi canı bedenden ayırmak.
Oyunlar oynuyordu çocuklar taşla, ateşle,
Kadınlar yani emektar, doğurgan kadınlarımız kocalarını Müslüman sanıyordu,
Övünüyordu infilak eden yüreklerle,
Ateş Madımak’ ı sarıyordu,
Bilmezlerdi, Müslümanlık değildi ölüm diye bağırıp ateşler yakmak.
Yanıyordu şiirleri eğip başını izlemekle yetiniyordu,
Eli kolu bağlıydı bir vakitler kitapları yasaklanıp meydanlarda yakılıyordu,
Saçı tutuşmuştu yanmadan önce bedeni,
Ölüm arkadaşlarıyla tekrarladılar yeminlerini,
Böyle bir veda yaşarttı gözlerini.
Milyonların yüzüne atılmış bir tokat misali ,
Uyku misali gözlerini kapattı,
İnsanoğlu sessizliği o an yarattı ..
(yangın yeri sayfa 150 _ 151)
Şiir, Şiirsel Anlatım içinde Kadir Bayata, MADIMAK etiketleriyle 09 Mart 2012 tarihinde Kadir Bayata tarafınadan gönderildi.
Ne zaman şair olsam Hiroşima‘da bir çocuk olurum , atom bombaları düşer amerikan yapımı ,amerikan usulü barış düşer gökten al kanımı içmek için ,
Ne zaman şair olsam içimde ki o çocuk ve ben uzanırım çiçeksiz , yeşermekten habersiz o toprağa ölmek için ,
Al kanımı içmek için bu yol zor yol ..amerikan usulü atom bombası ve donanması barış için ,
Ne zaman şair olsam mürekkebim kan dolar ,ellerim yok olmuştur o an ..
Hiroşima‘da bir çocuk ağlayamaz al kanında ki yasından ,
Ne zaman şair olsam evde olamam ,bekleyenim olmaz ,sevenim olmaz ,olamaz.
Ne zaman şair olsam kalemim yüreğim kadar kanamaz , kanayamaz.
Ne zaman şair olsam içimde ki bu yalnızlık küfreder,
Ne yazık ki Hiroşima‘da o çocuk , ben ve on binler öldüler ..
Şiir, Şiirsel Anlatım içinde Hiroşima, Kadir Bayata etiketleriyle 26 Şubat 2012 tarihinde Kadir Bayata tarafınadan gönderildi.
Biz Dünyayı kurtarmaya geldik onlarca sefer ,
Onlarca şuursuz kişi ,
Şiirler söyleyip ,avuç dolusu şiiir satacaktık
Su gibi ,ekmek gibi ,
Biz bu işi başaracaktık ,
Göç mevsimi başlaman biz göç edecektik ,
Göçmen kuş misali biz bulutlara ,
Biz hep yaz geçen mevsime gidecektik ,
Şiir, Şiirsel Anlatım içinde Kadir Bayata etiketleriyle 19 Şubat 2012 tarihinde Kadir Bayata tarafınadan gönderildi.
biri önce biri sonra
olacak olan işini bilir
önce ve sonra diye ayılır
öncesiz ve sonrasız olan bir o asl…
onun konusu ben değilim
zaten isimsiz mektuplar
hava muhalefeti nedeni ile
kansız ölüm iktidarsız
bazı diller vesile acılara
ve acılar gelişir
bazı eller bırakılmamak içindir,
eller önayak yarınlara,
ümitler hep yarına
yarın hiç olmasa sözlüklerde
aslında yarınlar ölmek içindir
ve ağzım bozuk
acı dokunur mu tenlere
bazı kelimeler susmak içindir
iç organlara çarpar,
ve hep aynı ses
aynı boş salonda,
bütün köşelere çarpar
son için geri gelir kulağına
Bu yazı Şiirsel Anlatım kategorisine 09 Şubat 2012 tarihinde HusnuYek tarafından gönderildi.