Uzun bir yolculuktan sonra, Anadolu’ya giren topluluğu (Kayı Aşireti) yöneten Gündüz Bey ölünce, yerine ortanca kardeş Ertuğrul Gazi değil de, diyelim ki ağabeyleri Gündoğdu Bey ya da Sungur Tekin geçseydi, Osmanlı Devletikurulamayacaktı.
O zaman dünya örneği bir “düzen” oluşmayacak, Bizans fethedilmeyecek, Selimiye ve Süleymaniye gibi ebedî âbideler inşa edilemeyecekti.
“Merhaba Söğüt” (Nesil Yayınları, 0212 551 32 25) isimli kitabımızda uzun uzun anlatıldığı üzere, Ertuğrul Bey’in ağabeyleri Gündoğdu Bey’le Sungur Tekin Bey,eski topraklarına dönmek istiyorlardı…
Yıllar süren göçten bıkkındılar…
En önemlisi, kafalarında geleceğe ilişkin bir projeleri olmadığı için umutları da yoktu.
Ertuğrul Bey, babasının yerine geçer geçmez, teklifleri şu oldu:
“Artık eski topraklarımıza dönelim. Moğollar oralardan çoktan çekilmiş olmalı. Yaban ellerde yitip gitmeyelim. Geri döner, atalarımızın topraklarını eker, biçer, geçinir gideriz.”
Bu teklife Ertuğrul Bey’in cevabı, hedef sahibi insan olmanın ne anlama geldiğini açıklıyor. Dedi ki: “Daha ötelere gideceğiz, deryayı (denizi-boğazı) geçeceğiz ve inşallah devlet olacağız!”
O tarihte bile Ertuğrul, Bizans’ı fethe kilitlenmişti. Bunun için denizi geçmesi gerekiyorsa geçecekti. Bizans’la kavgaya tutuşması gerekiyorsa tutuşacaktı.
Eminim Bizans’ın feth edileceğine dair olan Hadis-i Şerif yürek pusulasına dönüşüp Ertuğrul Gazi’ye yol gösteriyordu. O da Aşireti’ne yol gösterdi.
İki tür insan vardır: Birinci tür insan kendine uzak-yakın hedefler seçer, hamle üzerine hamle yapar, şartlar ne olursa olsun teslim olmaz, gerektiğinde hedefine kilitlenir ve ölümüne yürür!
İkinci tür insan tipinin ise bir hedefi yoktur. Hedefsiz yaşamaktan tatmin olmadığı için başkalarına hedef şaşırttırmada varlık arar (trafikte çikzak çizmekte, yoldaki çiçekleri yolmakta varlık arayanlar bu tür insanlardır), başarıyı başkalarının muhtemel başarılarını engellemekte ararlar.
Ertuğrul Gazi’nin ağabeylerinin ufkunda devlet yoktu. Uzun süren yolculuktan bıkmışlar, geri dönmeyi kurtuluş çaresi gibi görmeye başlamışlardı. Bu görüş çerçevesinde ağabeylerinden biri Ertuğrul Gazi’ye şöyle çıkıştı: “Derya diye tutturursun lakin deryanın suyu tuzludur; içilemediği gibi, hayvan ve bitki sulamaya da elverişli değildir.”
Ertuğrul Gazi’nin ağabeylerinin tüm ufku çiftçilik ve hayvancılıkla sınırlıydı.Hayalsiz ve ütopyasız yaşıyorlar, “bahane” olarak da “şartlar”ı kullanıyorlardı.
Sonuçta Ertuğrul Gazi ile ağabeylerinin arasında büyük bir tartışma çıktı. Ağabeyleri fikirlerinde ısrar ettiler. Nihayet aşiretin yarıdan fazlasını yanlarına alıp geriye, geldikleri topraklara dönmek üzere yola çıktılar. Ertuğrul Gazi ise atının başını Bizans istikametine çevirip Söğüt’e yerleşti.
Ötesi malum: Geri dönen ağabeylerinden hiçbir tarih tek cümle olsun bahsetmiyor Bizans yakınlarına yol tutan Ertuğrul Gazi ve arkadaşları ise deryayı geçip devlet oldular, Bizans’ı fethettiler ve “Osmanlı Devleti” adıyla şanlı, âdil bir devlet kurdular.
Unutmayalım: İnsan ancak ufku kadar vardır!