AKILLA BİR KONUŞMAM OLDU- FAZIL SAY
“Sanat halkla bütünleştiğinde anlam kazanır. Halk, sanatın ayağına gelmiyorsa, sanat halkın ayağına gidebilir” diyor Fazıl Say, bu uğurda, bu amaçla çaba harcamış, ekipler kurmuş, ilişkiler geliştirmiş, ulusal/uluslararası boyutta etkinlikler düzenlemiş, içinde olmuş… Hâlâ da olduğundan başka. Gerçekten de öyle… Siz sanatı halkın ayağına götürdüğünüzde -ki örnekleri çok bizim ülkemizde, Fazıl Say da veriyor- bir haraketlilik, bir güzellik, bir umut yeşeriyor.
Fazıl Say, hemen arkasından projeler üretilmesi, bu projelerin kayıtlarının halka ulaştırılması gerektiğini söylüyor. Tabii, ek olarak -kendi alanı, müzik açısından elzem gözüken- “takım” oluşturulması, sürekli ve düzenli çalışma ortamının/koşullarının sağlanmasını istiyor.Hepimiz söylüyoruz bu ve buna benzer şeyleri diye geçiyordur muhakkak, aklınızdan… Ancak Fazıl Say, yaptıklarını sıralıyor ve yapacaklarıyla açacağı ufukları da işaret ediyor. Kaç Fazıl Say’ımız var?
Bizi ‘biz’ yapan, insanı ‘insan’ yapan evrensel ortak dil sanattır. Kuşkusuz Fazıl Say kendi ustası olduğu alan çerçevesinde, haklı olarak “müzik” diyor, tabii ki sanatın diğer alanlarını ayırt etmemek gerek. Kendisini saygı ve sevgiyle anarak, Mithat Fenmen’in daha ilk derslerde o gününü müzikle anlatmasını istediğini söylüyor Fazıl Say. Çok küçük yaşta geçtiği piyanonun başında, çocukça, ama hevesle o gününü aktardığını anlatıyor, hocasına. Muhakkak ki herkes Fazıl Say olmayacak, ama aramızda bu imkanı bulamamış nice Fazıl Saylar, Genco Erkallar, Zülfü Livaneliler, Ecesu Sertesenler, diğer sanat alanlarında kendilerini gösterebilme olanağı bulacak böylelikle. Anne babaların, daha çok da öğretmenlerin işlemesi gerekenler budur. Çocuğu ne kadar çok desteklerseniz, o kadar çok özgüvenli, hedef koyan ve ulaşan insanlar olur.