Netice işi Belli Eder! | NurNet.Org
Risale Çalışmaları / Tarih 05 Ocak 2015 Saat 11:13 /
“Şu ağacın kesretli dal ve budakları, birtek çekirdekten gelmiş ve şu ağacın san’atkârının icad ve tasvirde vahdetini gösteriyor. Sonra şu ağaç, dal ve budak salıp tekessür ve intişar ettikten sonra, bütün hakikatını bir meyvede toplar. Bütün manasını bir çekirdekte derceder. Onunla Hâlık-ı Zülcelalinin halk ve tedbirindeki hikmetini gösterir.”
Her şey bir asıldan türemiştir kainatta. “bir âdemi ve bir büyük pederi olduğundan silsilelerdeki tenasülden neş’et eden vehm-i bâtıl o âdemlerde, o evvel pederlerinde tevehhüm olunmaz. ” kainatta hiçbir mahluk şuurlu olmak şartıyla tarladan çıkan fasulye gibi çıkmamıştır alem-i şehadet olan bu dünyaya. Muhakkak bu alemde bir başlangıç noktası var. Bir başlangıç noktası olduğuna göre elbette bir noktası da olacaktır.
Bu iki misali verdiğimin sebebi şudur ki: kim neye tabi olmuşsa onun meyvesine baksın. Birisi bir şeyi iddia ediyorsa o adamın ilk günleri ve gayesine yaklaştığı vakte bakıp kıyas etsin. “O adam ilk günlerde mütevazi, âlîcenab, feragat ve mahviyetkâr, hülâsa; bütün ahlâk ve fazilet bakımından cidden örnek olan gayet temiz ve son derecede mümtaz bir şahsiyetti. Bakalım, cihadında muzaffer olup hislerde, emellerde, gönüllerde yer tuttuktan sonra yine o eski temiz ve örnek halinde kalabilmiş mi? Yoksa, zafer neş’esiyle birçok büyüksanılan kimseler gibi, yere göğe sığmaz mı olmuş?” mesela safi hizmet etmek gayesiyle zahirede yola çıksa ve bir süre yol alsa Allah’ta ona bir şeyler ve kesret verse, O şahıs bu kesretle yaptığı şey o’nun gayesini gösterir. Çekirdekteki var olan ağacı gösterir.
İşin garib bir yeri de şudur ki: dershane-i nuriyenin dışına atılan fertleri haksız göstermek için çeşitli kulplar takılmakta ve nasipsiz denilmektedir. Ama asıl nasipsiz olan o ağalık havasında olan müdebbirdir. Bir kimsenin daire dışına atılmasıyla yapacağı seyyiattan o müdebbir mes’uldür. Çünkü sebep olan o müdebbirdir.
Bu tip müdebbirler ve söz sahibi olanlara Benim aynamda yansıyan üstadım diyor ki: “Velayetin, şeyhliğin, büyüklüğün şe’ni tevazu ve mahviyettir. Tekebbür ve tahakküm değildir. Demek tekebbür eden, sabiyy-i müteşeyyihtir. Siz de büyük tanımayınız.” demek ki bu tip müdebbirler hakikatte müdebbir değildir. Ancak kendisine verilen makam-ı kazible şımarmış ve tokatı hak etmiş olan ve şahsi hakimiyet kurmak isteyen egoistler bencillerdir. Demek kibire bürünen her şeyi be bilirim havasında olan bu tip çocukça hareket eden kimseleri büyük tanımamak gerektir. Yaşı başı ne olursa olsun.
“..meziyetini izhar ve husumet-i gayr ile muhabbetini telkin ve inşikak-ı asâyı istilzam eden hiss-i taraftarlık ve meyelan-ı gıybeti intac eden kendine muhabbeti, başkalarına olan husumete mütevakkıf gösterilse; o bir müteşeyyih-i müteevviğdir, bir zi’b-i mütegannimdir. Din ile, dünyanın saydına gider. Ya bir lezzet-i menhuse veya bir içtihad-ı hata onu aldatmış, o da kendisini iyi zannedip büyük meşayihe ve zevat-ı mübarekeye sû’-i zan yolunu açmıştır!” kendisinde varsa şayet veya olmadığı halde varmış gibi göstemekle bunu var gibi gösterip, başkalarla var olan birlik noktalarını yok edip ihtilaf ve neticesi olan kin ve düşmanlık tohumu eken, kendi anlayışında olanlara muhabbet eden, artık sireten kurtlaşmış ve o kurdun koyun postuna girip öyle görünmesi ve herkesi aldatmaya çalışmasıdır.