kaloglu | kaloglu.com
Yazar arşivleri: kaloglu
Robert de Niro ve Anne Hattaway’in başrolü paylaştığı yepyeni bir film bayram haftasında gösterime giriyor. Robert de Niro’nun 70 yaşında emekli eşini kaybetmiş ve bir çok şeyi denedikten sonra emekliliğin o kadar da eğlenceli olmadığına kanaat getirip sosyal sorumluluk projesi olarak yaşlı stajyerleri işe almaya deneyecek olan About The Fit firmasının ilanına başvurup görüşmeler sonrası staja başlamasını konu alıyor. Genç henüz 30ların başında olan genç patroniçenin huysuzlukları ve etrafındaki olumsuzluklar ve zorluklar için 40 yıllık çalışma ve 70 yıllık hayat tecrübesi ile çözümlerini ve yaklaşımlarını eğlenceli bir dille anlatıyor. Okumaya devam et →
Düşün ki; düş’müşüz biz aslında
O soğuk kış gününde hiç tanışmamışız hatta
Ayağın kayıp da düş’tüğünde kendinden geçmişsin meğer
Yaşadıkların, tüm hatıraların ve onca seneler…
Gülmelerimiz de, ağlamamız da yalanmış oysa
Cilveleşmelerimiz, oynaşmalarımız tam bir hülasa
Yani ben hiç olmamışım hayatında, olamamışım!
Uyandığında anlamışsın düş’müşüz biz aslında…
Denemeler içinde biz aslında, Denemeler, Düş, Düş'müşüz biz aslında etiketleriyle 13 Kasım 2014 tarihinde kaloglu tarafınadan gönderildi.
Aradan neredeyse koca bir ay geçmişti. Günlerdir tenine dokunmak bir yana yüzünü bile görememişti. Son buluşmalarında yanından ayrıldıktan sonra eve gidip kazağını çıkararken kokusunun sindiğini farkettiğinde sevinçten deliye dönmüştü. 2 gece boyunca sarılıp kazağa kokusunu alabildiği her milimetreyi burnuna yapıştırıp koklamıştı…
Bir kaç günde bir telefonda kısa konuşmalar dışında da konuşamamıştı. Yattığı yerden kafasını kaldırıp duvardaki saate baktı 10′ a geliyordu. Telefonuna uzandı rehberden numarasını seçti fakat daha sonra musait olmamasından çekinerek aramaktan vazgeçti.
Birkaç saniye telefon elinde bekledikten sonra mesaj kısmını açıp yazmaya başladı…
Günlerdir zindanda gibiyim,
Denize nazır mahpusluğun esiriyim…
Önümde koca derya deniz,
Ben sensizliğin kölesiyim…
Sevdalısı olduğum deniz önümde,
Görüyorum, esintisini kokluyorum.
Ne yüzebiliyorum içinde,
Ne de ayaklarımda ıslaklığı…
Söz söyleyecek oluyorum,
Ellim, ayağım bağlı, ağzım bağlı…
Kış oluyor, üşüyor denizim,
Ben öylece bakarken parmaklıklar ardından…
Güneş çıkıyor, ısınıyor.
Sadece izliyorum, kıyısındaki zindanımdan.
Sürgündeki lider gibiyim anlayacağın,
Biliyorum yerini oradasın,
Sızlayan burnumun direği gibi yakınsın
ve Adem’in elması kadar da
Ne gelebiliyorum yanına, Ne de vazgeçebiliyorum…
[<] Çaresiz – 11. Bölüm || Çaresiz – 13. Bölüm [>]
Bu yazı Genel kategorisine 28 Ağustos 2014 tarihinde kaloglu tarafından gönderildi.
Deli bi kadın var ortalıkta gezinen,
Soğuk bir yatağın içinde
sıcak düşlerine sarılmış yatan bi kadın…
Yağmur ferahlığında bakan,
Toprak gibi kokan bi kadın…
Kendi fırtınasında dalgalı bir deniz gibi bi kadın
Ve dingin, durgun sessizliğinde yalnızlığın…
Ayağı prangalı, tutsak, deli bi kadın…
Bu yazı Genel kategorisine 9 Ağustos 2014 tarihinde kaloglu tarafından gönderildi.
Ne kadar uzak olursan ol,
Elin omzumda sanki nefesin boynumda.
Diyorum ya iste yanıbaşımda
Hemen tam şuramda…
Sen bilemezsin belki pek de söylemem,
Ama demek değil ki ‘ben özlemem’,
Hem çok da severim valla severim,
Sadece yeteri kadar ‘çok’ diyemem…
Her akşam ‘iyi geceler’ demesen ,
Her sabah ‘günaydın’.
Ne bir gecem iyi olur,
Ne de o günüm aydın.
Gözünü gözümden, elini elimden,
Sözünü sözümden, tenini tenimden,
Senimi benden ayırma yar…
Gece esintisi içinde Denemeler, Özledim, Senimi benden ayırma yar, Seviyorum, tenini tenimden etiketleriyle 19 Haziran 2014 tarihinde kaloglu tarafınadan gönderildi.
Fakat burada anlatmak istediğim nasıl da elendik ya da nasıl çeyrek finale çıkılır değil. Okumaya devam et →
Bir yol macerası
Geçenlerde yaşadığım ve bana ilginç gelen bir olayı anlatmak istedim.
Yine bir toplantı için ilk defa gideceğim bir yer hakkında bir yol tarifi aldım ve yola çıktım. Tarif oldukça basit görünüyordu.
“Metrodan Gülsuyu durağında in, Türkan Saylan çıkışından çık. Türkan Saylan’ın önüne gelince Şenyuva’yı göreceksin. Hemen yan binası.”
Söyleneni yaptım Metrodan Gülsuyu durağında indim. Türkan Saylan çıkışından çıktım. Turkan Saylan’ın önüne de geldim fakat etrafta Şenyuva diye bir şey görünmüyor! Biraz ileri gittim, yok! Biraz geri yürüdüm ama yok! Tam anlayamadım herhalde diye düşünüp gideceğim yeri telefonla arayıp sordum.
– Türkan Saylan’ın önündeyim şu an nasıl geleceğim?
– Türkan Saylan’ın önünde misiniz?
– Evet kapısı tam karşımda!
– Şenyuva’yı görüyor musunuz?
– Hayır! Göremiyorum.
– Nasıl olur? Türkan Saylan’ın önünde değil misiniz?
– Tam kapısının önündeyim binanın üzerinde kocaman Türkan Saylan Kültür Merkezi yazıyor.
– Allah Allah önündeyseniz nasıl göremiyorsunuz? (belki gozlerim kapalıdır!)
Şimdi nasıl tarif edeyim ki Şenyuva’yı görmeniz gerek aslında. Ordan buraya geçişte yok! En iyisi ordan birine Şenyuva’yı sorun herkes bilir! Gösterirler.(Eyvah!)
“Herkes bilir, Gösterirler.” Tam bir korku filminin en gerilimli anındaki o sinir bozucu müzik sesi gibi kulağımda çınlamaya başlamıştı.
“Kuruntu yapmayayım” diye kendi kendimi teskin ettikten sonra eli yüzü düzgün birini durdurup sordum.
– Buraları bilir misiniz?
– Şenyuva varmış buralarda biliyor musunuz?
– He evet şu ilk sağdan girin sola dönün yolun sonunda göreceksiniz orada bir yuva vardı. Şenyuva orası.(Ordaaa bir yuva var uzakta!) Yuva dediniz di mi?
– Bana sadece “Türkan Saylan’ın önüne gelince Şenyuva’yı göreceksin” dediler bilmiyorum.
– Türkan Saylan burası.(Eliyle dev yazıyı gosteriyor.) Yuva burdan gözükmez ki ilerde o.
– “Yakın” dediler.
– Ya yakın zaten 100 mt falan.
Son ana kadar gayet iyi gidiyordu aslında. Pek güvenmesem de gösterdiği yola dogru koyuldum. Hala kafam da “Ne yuvası?” sorusu dolanıyordu. Bu soru dönedursun bir kac adım sonra genç bir kızcağız gördüm 20’li yaşlarda olduğu belli. Usulca sokulup ‘Merhaba!’ dedim.
– Afedersiniz. Buralarda Şenyuva varmış biliyor musunuz?
– Hee evet! Şurda sola dönünce 50-60 mt ileride.(Eli yüzü düzgün adamla aynı yolu gösteriyor.)
– “Türkan Saylan’a gelin göreceksin hemen yakın” dediler.
– Ya yakın da göremezsiniz ki nerden göreceksiniz?(Eyvaaaah!) Şenyuva apartmanı değil mi?(A Part U Man)
– Bilmiyorum, sadece Şenyuva dediler.
– Tamam apartman o, burdan gidin sola dönün ilerde.
Önce yuva oldu sonra apartman hadi bakalım dedim kafam daha karışık yürümeye başladım. Kafamda bir senaryo çizmiştim. Şenyuva diye bir apartman ve bu apartman aslında bir yuva!
Türkan Saylan’ın solundan yürmeye başladım. Neden sonra bir şeytan dürttü beni. Durdum ve gittiğim yönüm tam ters istikametine baktım. Kocaman bir tabela dev bir binanın tepesinde duruyordu.
“Şenyuva yapı sistemleri”
E hani yuva? Apartman? Sola dönecektik?
Velhasılı kelam milleti emin olmadığınız tarif ile göndermeyin ki arkanızdan sövüp durmasınlar… Gittiğimde hala “nasıl göremezsin” diye soruyorlardı.
Ya kardeşim görünmüyor yahu!
Hepimiz zaman zaman ilk defa gittiğimiz yerler için yol tarifi almışızdır ya da en azından yol tarifi vermişizdir. Ben bana yapılan her yol tarifi sonrası biraz tedirgin olurum. “Acaba doğru anladım mı?” “Tarifi doğru verdi mi?” gibi bir çok soru ile yola çıkarım her aldığım tarif sonrası…
Belki biraz olsun ne dediğimizi ne anladığımızı, nasıl anlatdığımızı bir kez daha gözden geçirebiliriz.
Hayat ve Tecrübeler içinde adres sorma, adres tarifi, yol sorma, yol tarifi etiketleriyle 7 Haziran 2014 tarihinde kaloglu tarafınadan gönderildi.