CAHİL PERİLER: Mayıs 2010
Hiç(kabuk bağlamış ateş teorisi ve çocuk sesi)
Üç harfin, son sesi delip geçer gözlerimi
Kimsenin ruhu değmez şakaklarıma
Düşmeli dillerden soysuz karanlığa…
—zar tutsanda bukez,
Sonsuzluğu düğümleyemezsin gözbebeklerime…
Hayallerin açıkta kalmış,
İyi ört üstünü…
Hiç (toprak tasavvuru ve umulmaz kehanet…)
—Sur’a fitil gerek, kıyamete uzam…
Sefil delalet asırları söker sesimden,
Satır satır içime gömerim cinayetleri
İliklerime kadar acırım…
—Öle… sim var çocuk
Hiç (fısıltı ve sıfır noktası)
Işıkları söndürme giderken,
Gönderen exileangel zaman: 11:58 0 yorum
firar (bir ters yine ters örüldü sessizlik!)
bir of çekseydim uçuk saçılırdı dudaklara...
hiç bir zaman sökülmeyeceksin griden,
gökyüzün daha düşmedi dibime...
ellerin martılar uğruna gem vurmadı denizlere
gam yemeyip kirli hüzünler kustu şehir, üstümüze
devir sende çekinme
tüm o pinokyo repliklerini...
sür elmacık kemiklerime
yalanın küstah ve kaygan suretini...
İnandığım gün; derin bir çizik attı ruh, özüme
tefrid ve ifrad girdi birbirine
bir düş dönmesiydi etimize batan...
ve fıtratı çatlatıp, üstümüze keşmekeş yağdıran,
kulak delici siren sesleri...
ar duvarımızı yırtıp diktiler gözkapaklarımıza
ki kabullendik sessizliği
susuşlarımız sonsuz kadar uzundu sanki
ve bir kumarbaz edasıyla başladık kaybetmeye
ebedi parçamızı yitirmeye...
Gönderen exileangel zaman: 11:48 0 yorum