icki mekanlari | Turkiye ve dunyadan lezzetler
Eskiden meyhaneler gedikli ve koltuklu diye ikiye ayrılıyordu. Gedikli olanlar ruhsatlı çalışan meyhanelerdi. Gedikli meyhanelerin bir meyhaneci ustası olurdu. Zamanla bu ustalara İtalyanca sakallı ihtiyar anlamına gelen ‘barba’ denmeye başlandı. Gedikli meyhaneler isimlerini ya sahiplerinden ya da bulundukları semtten alırdı. İsim koymakta kullanılan bir başka yöntem ise kapıya kilit, hançer, zincir gibi kimi semboller asmaktı. Barba bir meyhanenin temel direğiydi. Ama meyhanecilik bir ekip işiydi. Meyhaneci ustasının yardımcısı miço, tezgahta görev yapan tezgahtar, sofralara şamdan, mum getiren ateşoğlanları, sakiler, rakkaslar öğleden sonradan itibaren müşterileri için hazırlanmaya başlarlardı. Her şeyin temiz ve yerli yerinde olması en önemli kurallardan biriydi.
Barba Giritli’ye pekçok defa gittim, en son gittiğimizde önden kaya koruğu, közde kırmızı biber, peynirli Girit ezmesi ve topik aldık. Tüm mezeler lezzetli ama zeytinyağını az kullanmışlar, masrafları kısmaya çalışıyorlar sanırım. Ege/Girit yemekleri bol zeytinyağı kullanılmadan lezzetli olmaz, bu durum mezelerin tadlarını azaltmış. Normalde de az yağ kullanılan Girit ezmesi ve topik oldukça başarılıydı, mevsim salatası, kaya koruğu ve közde biber ise eh işte dedirtecek cinstendi. Ara sıcak olarak Girit usulü ahtapot ızgara ve kalamar ızgara aldık. Her ikisi de iyiydi, ahtapot ızgaranın marine edildiği sos üzerinde tatlı bir tat bırakmış, sade zeytinyağı, kekik ve sarımsaktan oluşan bir sosu ahtapotla tercih ederdim.
Barba Giritli’de mezeler 5-6TL, ızgara ahtapot ya da kalamar 10TL, balıklar ise alış fiyatına göre 20-40TL arasında. Adres: Abdülezzel Paşa Cad. No.3 (Kadir Has Üniversitesi yanı) Cibali İstanbul
Bu haftasonu ailece deniz otobüsü ile Bursa’ya gittik, Bursa’ya geçmeden önce de Trilye’ye (Zeytinbağı’na) uğradık. Sezen Aksu’nun şarkısında kalbim Ege’de kaldı dediği gibi bizim kalbimiz de Trilye’de kaldı. Denize yaslanmış eski taş Rum evleriyle, zeytinlikleriyle, temiz havasıyla ve misafirsever insanlarıyla Trilye kalbimizde kaldı. Serin ve güneşli bir sabahta ulaştık Trilye’ye. Güneşte uyuyan tembel sokak köpeklerini ve rutubetli taş evlerini geçip çarşının ana caddesine geldik. Cadde boyunca Trilyelilerin oturduğu kahvelerden; yüz yıldan fazla süredir ekmek yapan bir taş fırından; turpotu ebegümeci, şevket-i bostan satan ve oğlu New Jersey’de çalışan teyzenin dükkanından, Şen Dana Kasabından ve Bursaspor Berberinin önünden geçtik. Eski bir kilisenin önünde tezgahta balık satan bir amcanın arabasının karşısında Vedat’ın Yeri’ne rasladık. Görür görmez vuruldum buraya, hayalimdeki meyhane böyle bir yer dedim. Mavi camekanlarıyla, aydınlık iç ortamıyla, geniş camları ve tül perdeleriyle, karşısındaki küçük meydanda tezgahta balık satan ve arada içeri girip birasını yudumlayıp ve mezesini çatallayan balıkçısı ile Vedat’ın Yeri ruhuma hitap etti. İçeri girip bir göz attık. İçeride buzdolabonda cacık, erse (patlıcan salatası), beyin salata, tavuk, köfte, sucuk, et, balık var. Sulu yemek olarak ise tavuk, pilav, kurufasülye ve çorba vardı. Önden biz erse ve çoban salata söyledik. Her ikisi de Trilye’nin zeytinyağı ile tepeleme yıkanmış olarak geldi. Ana yemek olarak eşim kızarmış sucuk istedi ben kızarmış mezgit istedim. Kızarmış sucuk komşu kasap tarafından yapılıyor, tadı Ege’nin kasap sucuklarına benziyor. Baharat karışımı değişik, bildiğimiz klasik sucuklardan farklı, Ege sucuğu severseniz seversiniz… Balık ise fena değil, Trilye’de balıkçılık yapılmıyor balıklar Mudanya’dan geliyor. Ama taze ve güzel bir balık.