Ümit Zeynep Kayabaş - Biyografya
Şair, yazar. Terme / Samsun doğumlu. Uzun zaman Ordu / Fatsa’da ikamet eden şair. yaklaşık altı yıldır Paris’te yaşamakta olup, Fransa’da Türk kültürünü tanıtma organizasyonları yapmaktadır.
Ümit Zeynep Kayabaş, boyu daha kürsüye yetişemezken, törenlerde kendisini şiir okurken bulduğunu söylüyor. Şiirleri; “Yedi İklim, Hece, Bir Nokta, Mühür, Deyiş, Mor Toka, Yolcu, Berceste gibi edebiyat dergilerinde yayımlandı. Birkaç edebiyat dergisinin yayın kurulunda bulunan. Düzyazı çalışmaları ise Zaman, Milli Gazete ve Virgül gibi gazete ve dergilerde yayımlandı. Şiirleri Fransızca ile Hollandaca’ya da çevrilen Kayabaş’ın şimdiye kadar üç şiir kitabı yayımlandı. Şairemiz evli ve bir erkek çocuk annesidir.
“Şiirin duygu ve imgelem kadar hesap işi olduğunu fark eden nadir seslerden Ümit Zeynep Kayabaş, gerek âhenk gerekse imge gücüyle dikkatleri üzerine çekmeyi başarıyor.” (Yaşar İliksiz) “İlk kitabı ‘Kâğıttan Evler’ ile Türk şiirinde kadının sesi yok diyenleri mahcup etmeye aday görünen Ü. Zeynep Kayabaş, ikinci şiir kitabında, ilk şiir kitabından daha kuvvetle kendisine şaire denilebileceğini daha da güçlendirerek çıkıyor şiir severlerin karşısına.”(Haber Vakti, 27 Nisan 2012). “Sıkı dokuyuşlarla şiirinde ince ve derin bir lirizme ulaşan Ümit Zeynep Kayabaş, aynı zamanda hakikatin kapılarını aralamakta ısrarcı ve özgün bir poetik duruş sergiliyor.” (Sefa Koyuncu).
Kâğıttan Evler (2010),
Saati Geri Aldım (2012),
Gün Bitti (2014).
KAYNAK: Yaşar İliksiz / Türk Şiirinde Güçlü Bir Kadın Sesi (Haber 7, 29 Haziran 2010), Uzaklık özgür kılar insanı yazarken (Yeni Şafak, 16 Mayıs 2012), Ahmet Sezgin / Termeli Yazarlar ve Şairler Ansiklopedisi (2012), İhsan Işık / Resimli ve Metin Örnekli Türkiye Edebiyatçılar ve Kültür Adamları Ansiklopedisi (C. 12, 2015).
Asarken uykumu elma ağacına
Bir tadımlık haz çalıyorum dünyadan
Ölüm kokusu için
Mezarlığı sarıyorum yastığıma.
Bin defa kusuyorum dünyayı
Bin defa gömüyorum ağzımı
İbrahim’e benzer bir suskunluğum var
Sadece Allah’ın anladığı suskunluğum
Bir de koklayıp durduğum çocukluğum.
KAYNAK: Ümit Zeynep Kayabaş’ın kendisinden.
Üzerime yeryüzü yorgunluğu yağıyor
Meryem kokan kadınları ağırlıyorum.
Dağılan sis sarhoş ediyor
Göğsümdeki sızı siliyor
Hiç anlamadım Allah’ım
Teşekkür ederim… ‘belâ’ dedim iyi ki
İlk ve son sözümü sana verdim
Hangi insan ağzıma yaklaşsa
Terk ediyorum gölgemi.
Gül taş kesiliyor açmadan
-Bir yerden tanışıklığımız var
Belki de aynı yüzün ağrısından
Nasıl gizleyecekse yeryüzü tanrıdan ellerimi
Aramızda kalan kısa bir takip mesafesi
Kolları olmayan insanın sığınışı gibi
Sığınıyorum kalabalık ruhuna
Hissediyor musun ki
En son konuşuyor diş ağrısı
Diyor ki – dünya yeniden yaratılmalı yorulduğumuzda.
Ölü taklidi yapan kızların dudağından
Öyle çok alıştık ki
Solmuş kasımpatıların huzursuzluğuna
Masal cinlerine dilek tutmaya
Kirli kâğıtların altındaki suyun imzasına.
Karşıki dağın suyuna gitmeyen ağaç
Yüzsüzlükten zevk alan insanlara
Hadi anlat - Arsızlığın can yakışını
Koparıyorum topraktan şehadet parmağımı.
Sen Kıyısı ve uzağı
Aynı ağızdan öpüyoruz yalnızlığı.
*Ümit Zeynep Kayabaş’ın kendisinden.