Güncelleme : 2018-08-17 10:56:06Bu içerik 643 kez okundu.
Başta Hz. Muhammed (s.a.v.) olmak üzere bütün peygamberler iyi insan olmak, güzel ahlakı tamamlamak/yaşamak üzere yola çıkmışlar… Ve hayatlarının merkezinde de hep bunun mücadelesi olmuş... Onların sadık takipçileri de hep bu yolun yolcusu olmuşlar…
Nitekim Kur’ân, bu gayretin gerekliliğini “Ey iman edenler! Siz (yalnız) kendinizden sorumlusunuz. Eğer siz doğru yolda olursanız, yoldan çıkanlar size hiçbir zarar veremezler. Hepinizin dönüşü Allah’a olacaktır ve o zaman Allah, size (hayatta) yapmış olduğunuz her şeyi bildirecektir.” (Mâide, 105) ayeti ile ortaya koyar.
Kendisine faydası olmayanın başkasına faydası olabilir mi? Kurak bir gönül, başka bir gönlü yeşertebilir mi?
Aslında hepimizin sorması gereken sorular var: Kendimizi düzeltebildik mi? Kendimizi ıslah edebildik mi? Aynayı kendimize tutarak halimize bakabildik mi?
Asıl felaket, yoldan çıkanlara odaklanıp kendimizi unutmaktır.
Bir yaşlı amcamız anlatıyor: “Ben genç iken dünyayı kurtarmak isterdim. Sonra dünyayı kurtarmanın çok zor olduğunu anlayınca ülkemi kurtarmaya karar verdim. Baktım ki o da takatimi aşıyor, ‘Kendi şehrimi kurtarayım’ dedim. Derken yaşlandım ve ailemi bile kurtaramadığımı görünce ‘Bari kendimi kurtarayım’ dedim. Elimden gelenin bu olduğunu geç de olsa fark ettim. Baştan kendime odaklanabilseydim etrafımın daha farklı olacağından artık adım gibi eminim.”
Tolstoy, bu gerçeği “Herkes dünyayı değiştirmek istiyor fakat kimse kendisini değiştirmek istemiyor” sözüyle işaret ediyor.
Ömrü bir grubun içinde çabalamakla geçmiş birinin şu sözü son derce manidardır: “Bize dünyayı kurtarmayı öğrettiler ama kendimizi kurtarmayı öğretmediler.”
Eğer boğulan birini kurtarmak istiyorsanız önce kendiniz yüzmeyi öğrenin. Yoksa kendiniz de boğulursunuz…
Kendi sorumluluğumuzun bilincinde olarak yoldan sapanların zararından uzak, dosdoğru bir yolda olmak dileğiyle…