Diyarbekirspor ve istikrar paradoksu
Eklenme Tarihi: 28 Şubat 2018 Çarşamba
“İstikrarın olmadığı yerde başarı da olmaz.” Bu cümle en çok futbol dünyasında kullanılmasına rağmen bu perspektifin pratiğe dökülme noktasında en sıkıntılı olduğu alan yine futboldur.
İngiltere Ligi hariç dünyanın hemen hemen tüm liglerinde başarısızlıkta ilk fatura teknik direktörlere kesilir. Bu sezon da bunun örneklerini kentin takımları Amedspor ve Diyarbekirspor’da gördük. İki takımda henüz sezon tamamlanmadan toplamda beş teknik direktör ile yollarını ayırdı. Amedspor, yaşadığı maddi sorunlar ve takımın politize edilmesi ile birlikte oluşan birtakım olumsuzluklar ile karşı karşıya getirildi. Sezon başında görevinden istifa eden teknik direktör Taner Taşkın’ın ayrılmasının ardından 7 Kasım 2017’de takımın başına getirilen Ahmet Akcan ile de geçtiğimiz günlerde yollar ayrıldı. Amedspor’da bunlar yaşanırken benim asıl anlam veremediğim gelişmeler neredeyse eşzamanlı olarak Diyarbekirspor’da da yaşandı ve yaşanmaya devam ediyor.
Geçtiğimiz sezon takımı finale taşıyan ve finalde 2. Lig biletini son saniyelerde kaptıran Diyarbekirspor’da teknik direktör Ahmet Duman ile yollar ayrıldıktan sonra, yeni sezonda takımın başına büyük umutlarla Necat Gürpınar getirildi. Gürpınar, İngiltere’nin Bırmıngham City, Totthanam Hotspurs, Aston Villa, Worcester City, Doncaster Rovers, Hollanda 2. Liginde Tel-Star, Fas 1. Liginde Al-Wıdhad, Türkiye liglerinde Yeni Sincanspor, Kayserispor, İzmirspor ve Bucaspor kulüplerinde teknik menajerlik görevlerinde bulundu. Bu renkli kariyerinin dışında Gürpınar, TFF’nin çeşitli kademelerinde hem dış görevlerde hem de eğitim kurumlarında görev almış tecrübeli bir isimdi…
Peş peşe yapılan açıklamalarda Necat Gürpınar ile alt yapıya önem ve genç futbolcuların takıma kazandırılmasına vurgu yapıldı. Ardından Gürpınar yönetiminde futbolcu seçmeleri gerçekleştirildi.
Gürpınar’ın kariyeri heyecan vericiydi. Birçok kişi Gürpınar’ın Diyarbekirspor’u ligde şampiyonluğa taşıyacağına ve iyi bir alt yapı oluşturacağına inanmıştı ki; bu heyecan uzun sürmedi.
Necat Gürpınar’ın görevi henüz sezon başlamadan iki aylık bir süreçte sona erdi. Gürpınar’ın ayrılmasından sonra takımın başına Bayram Toysal getirildi. Diyarbekirspor, sezo na Toysal ile birlikte iyi başladı. Yeşil-kırmızılıları şampiyonluk yarışının içinde tutan Bayram Toysal, Van gibi zorlu bir deplasmandan beraberlikle dönünce istifaya davet edildi. Ardından ansızın Bayram Toysal’ın takımdan gönderildiğini öğrendik. İşin ilginç olan bir tarafı da Bayram Toysal’ın Diyarbekirspor’dan gönderilmiş olmasını televizyonda alt yazıdan öğrenmesi oldu. Bayram Toysal, gerçek anlamda takıma pas oyunu oynatan, akıcı bir futbol anlayışına sahip bir teknik direktördü ve Toysal takımdan gönderilirken Diyarbekirspor ikinci sıradaydı.
Bayram Toysal’ın Diyarbekirspor’dan gönderilmesiyle birlikte yine teknik direktör arayışları başladı. Çok geçmeden takımın başına Osman Özdemir getirildi. Özdemir hemen göreve başladı ve başarılı maçlar çıkardı. Diyarbekirspor, Osman Özdemir yönetiminde 8 maça çıktı. 8 maçlık periyotta Diyarbekirspor 4 galibiyet 3 beraberlik ve 1 yenilgi aldı. O son yenilgi yine teknik direktör kıyımına neden oldu. Takımın başında 8 maça çıkan ve 8. Maçta depl asmanda Ergene Velimeşe’ye son dakikada penaltı golüyle yenilen Diyarbekirspor’da kimsenin anlam veremediği bir şekilde Osman Özdemir de takımdan gönderildi. Son olarak Diyarbekirspor’un başına genç teknik direktör Levent Kartop getirildi. Şu anda Diyarbekirspor, gönderilen üç teknik direktörün bıraktığı yerden daha başarılı bir konumda değil. Diyarbekirspor ile lider Darıca Gençlerbirliği arasında 4 puanlık bir fark ve Diyarbekirspor’un son dört yılda kıl payı kaçırdığı 2. Lig kapısı duruyor.
Son dört yılda kaçan şampiyonlukların Diyarbekirspor camiasında ve kentte psikolojik bir baskıya neden olduğu su götürmez bir gerçek. Bu psikolojik baskının takımın başına geçen teknik direktörlere de yansıdığını/yansıtıldığını düşünüyorum. Henüz lig sona ermeden üç teknik direktörü takımdan gönderen ve şampiyonluğa bu kadar özlem duyan bir kulüp maalesef bu şekilde teknik direktör kıyımına giderek başarılı olamaz. Ligin sona ermesine 10 hafta kaldı. Bu gidişat ligin sonunda şampiyonluğu zor getirir. İnşallah yanılırım ve Diyarbekirspor şampiyon olur. Fakat yanılsam bile bu düşünce yapısının ilerisi için kalıcı başarıyı getirmeyeceğini düşünüyorum. Diyarbekirspor’un maddi anlamda sorunu olmayabilir. Futbolda para çok şeydir fakat her şey değildir ve başarıyı tek başına getirmez.
Ciddi bütçelerle takım kursanız bile sezon sona ermeden en ufak bir tökezlemede sürekli teknik heyeti değiştirere k bir yere varamazsınız. Değişim gereklidir. Fakat bu değişim sebep-sonuç ilişkisi içinde bu kadar anlamsız bir şekilde gerçekleşiyorsa orada başarı gelmez. Gelse bile kalıcı olmaz. Gelen her teknik direktör yeni bir sistem demektir. Sistemin kısa zaman aralıklarıyla sürekli değiştiği yerde karmaşa olur. Diyarbekirspor Yönetimi sürekli teknik direktör değiştirerek ısrarla dillendirdiği ‘Efsane Diyarbekirspor’u da geri getiremez. Demem o ki Diyarbekirspor’un başarılı olabilmesi için zihniyetin değişmesi gerekiyor, teknik direktörlerin değil.