Bebek.com>Genel>Dut kurusu mu, çikolata mı?
Simone abla küçük bisimi alınca annemin yakındaki Türk bakkalından aldığı cevizlerle avundum. Viyana’dan ayrılmadan önce aldığımız kartları posta kutusuna atmama izin verdi bizimkiler.
Bugün ulaşmak istediğimiz yer Slovakya’nın başkenti Bratislava’ydı. Fakat bisi ile büyük şehirlere girmek ve çıkmak çok kolay olmuyor. Çok fazla köprüden ve römorkuma izin vermeyen merdivenler ve tren yollarının çevresinden geçmemiz gerekti.
Yolda bizim gibi bisilerle seyahat eden çok abi ve abla görmeye devam ettik. En ilginci de bir buçuk yaşındaki erkek ve 3 yaşındaki kız çocukları ile Türkiye ye doğru yolculuk eden bisiklet gezgini bir Fransız aile ile tanışmak oldu. Babam bu aileye adresimizi verdi . Onlara Türkiye’ye girdikleri andan itibaren yardımcı olmak için her şeyi yapacağını söyledi. 2 ay sonra İznik’teki evimize gelecekler. Bu yeni arkadaşlarım ile oyunlar oynadım. Onlar bana çikolata ikram ettiler. Ben çok daha iyisini yaptım; onlara ilk kez yedikleri dut kurusu ve Türk cevizi ikram ettim. Doğal olarak şekerli ve sağlıklı olan bu yiyecekleri çok sevdiler. Adını söylemek için biraz zorlandılar, çünkü minik arkadaşım daha yeni bir kaç kelime söylemeye başlamıştı. Ablacığım ise daha yeni uyanmıştı. Türkiye’ye geldiklerinde onlara daha çoook dut kurusu ve ceviz vereceğim.
Arada bir Viyana’daki bisimi özledim “bisiye bingam” diye mızmızlandım. Mavişim ve emziğim ile avundum. Avusturya da bisi sürmek bizimkileri mutlu etmişti, çünkü aynı Almanya’daki gibi ayrılmış bisiklet yolları vardı.
Slovakya ya geçişimiz biraz geç saate kaldı. İşaretlediğimiz kampinge ulaşmamız saat 22 yi bulacağını hesaplayan babam başkent Bratislava’daki bir otelde kalmaya karar verdi.
Adı Turist Otel olan otele bisikletli turistler olarak yerleştik. Annem hemen bize makarna pişirdi ve karnımızı doyurduk.
Dişlerimi fırçalayıp, bıcı bıcı yapıp, rüyalar ülkesine dalmam toplamda 15 dk bile sürmedi.