En Rahatsız Edici 10 Ortaçağ Silahı
Ortaçağ, tarihte kanlı bir dönemdi. 5. yüzyılın sonlarından 16. yüzyıla kadar uzanan dönem, Avrupa ve diğer Batı ülkelerinde sayısız savaş, işgal ve fetih gördü. Bu süre zarfında, savaş ve silahların gelişimi hızlı bir şekilde gelişti ve askerler her zaman düşmanı öldürmek için yeni ve etkili yollar arıyordu. Dönem gerçekten eşsiz türden silahlar üretilmesine sebep oldu ve bazı tasarımlar olağanüstü yaratıcıydı.
10. Üçlü Hançer
Hançer ve diğer kısa menzilli bıçaklar ortaçağ savaşlarında önemli bir rol oynadı. Bir savaşçının birincil silahını kaybetmesi durumunda genellikle bir yan silah olarak bu silaha güvendi. Hançerler hala savunma ve saldırı için zorlu bir silahtı. Bu dönemin birçok hançeri bıçak yerine keskin noktalara sahipti çünkü saldırılarının zırhlı bir düşmana karşı çok daha etkili olduğu kanıtlandı çünkü zırhtaki boşluklar ve plakalar arasında kayabilirlerdi. Bununla birlikte, ortaçağ döneminde kullanılan hançerlerde çeşitlilik vardı ve yaylı üçlü hançer en sıra dışı olanlardan biridir. İlk bakışta üçlü hançer normal bir hançer gibi görünüyor.
Bununla birlikte, kişi gizli bir düğmeye bastığında, V şekli oluşturmak için ana merkez bıçağından diğer iki hançer ayrıldı. Bu, Wielde için bir süpriz oldu ve üçlü hançer, bir rakibin silahını daha etkili bir şekilde savuşturmak veya yakalamak için kullanılabilir. Üçlü hançerin alışılmadık, karmaşık tasarımı (ve böyle bir silahın mal olacağı önemli masraf), savaşta kullanılmasının pek olası olmadığı anlamına geliyordu. Bunun yerine, Üçlü Hançer eskrimciler tarafından kullanıldı.
Ortaçağ çatışmalarındaki tüm savaşçılar zırh giymedi ve nasıl silah kullanılacağını bilmiyordu. Aslında, piyade askerlerinin büyük çoğunluğu yerel efendileri tarafından savaşmaya çağrılmış köylülerden oluşuyordu. Çoğu köylünün resmi silah eğitimi yoktu ve savaşa zorlandıklarında genellikle balta veya mızrak gibi av silahlarını kullanmak zorunda kaldılar. Bununla birlikte, birçok köylü de, kullanımı kolay olduğu ve düşmanlar üzerinde önemli bir travma yarattığı için kör silahlar da kullandı. Morningstar, temel olarak zincirsiz bir topuza benzeyen ağır ve yaratıcı bir şekilde üretilmiş bir silahtır.
Sivri uçlu demir bilyeli bir kafaya tutturulmuş uzun bir ahşap şafta sahipti. Ancak, sivri olmayan ve bunun yerine ezici bir darbe vermek için ağır bir kılıç kulplu bazı varyantları da vardı. Köylülerin kendilerini silahlandırması kolay bir yol olsa da, Morningstar daha çok profesyonel askerler tarafından kullanıldı. Varyantları çok daha iyi işçiliğe sahipti ve piyade ve süvariler tarafından kullanılıyordu. Silahın kısa şaftlı versiyonları atlılar tarafından düşmanları bineklerinden vurmak için kullanıldı, daha uzun, iki elli formlar kara birlikleri için etkili bir saldırı sağladı.
8. Adam Avcısı
Tarih boyunca, dünyanın dört bir yanından gelen askerler her zaman düşmana saldırmanın yeni ve yaratıcı yollarını bulabilmek için yeteneklerini sergilemişlerdir. Uzun delici ahşap silahlar, önemli bir dönem saldırmanın etkili bir yoluydu ve en çok tercih edilenler olmuşlardır. Bununla birlikte, bir mızrağın daha ustaca tasarımlarından biri de adam avcısıydı. Adam avcısı, ucunda iki başlı sivri uç olan bir silahtır. Adam avcısı, düşmanın boynuna asmak ve atlarından çekmek ve öldürücü olmayan bir şekilde yere düşürmek için tasarlanmıştır.
Adam avcısının içi donuk sivri uçlarla kaplı olmasına rağmen, düşmanın boynuna bir tür zırh giyeceği ve bu nedenle batırıldığında ölümcül bir yaraya maruz kalmayacağı varsayıldı. Bu nedenle, adam avcısı fidye için soyluları ve diğer önemli düşmanları yakalamak için kullanıldı. İlginçtir, bu güne kadar bir adam avcısı biçimi hala kullanılmaktadır. Sadece aşırı koşullarda kullanılmasına rağmen, Japon çevik kuvvet polisi sasumata kullanımı konusunda eğitim almıştır. Bu silah adam avcısına benzer şekilde kullanılan mızraklı bir çataldır.
Japonya’da yaygın ayaklanmalar nadirdir, bu yüzden nadiren görülür, ancak sasumatasları (sivillerin yaralanmasını önleyecek şekilde tasarlanmış ve sivri olmayan) polis memurları büyük kalabalıkları etkili bir şekilde kontrol altında tutmanın şiddet içermeyen bir yöntemi olarak kullanırlar.
Kuşatma silahları, ortaçağ savaşının önemli bir parçasıydı, çünkü kaleler ve diğer yapılar dönem boyunca ortak hedeflerdi. Asil ya da varlıklı aileler ve toprak sahipleri, Vikingler ve Mayarlar gibi yağma kuvvetlerine karşı kendilerini savunmak için bu binaları 9. ya da 10. yüzyılda bir noktaya inşa etmeye başladılar. Savaş durumunda, bu binalar yeterli adamlar ve yeterli kaynaklara sahip oldukları takdirde önemli bir savunma avantajı sağladılar. Kalelerin ele geçirilmesi kolay olsa da bir ordunun düşman topraklarında ilerlemek için bir kaleye saldırması pek mümkün olmadı, ancak taktiksel önemi vardı ve göz ardı edilirse bir tehdit oluşturabilirdi.
Kale baskını kuvvetler arasındaki iletişime müdahale ve ilerlemeyi engelleyebilmek anlamına geliyordu. Bu, savaş alanında tüm kavgaların gerçekleşmediği ve bir düşman kalesine saldırmanın tamamen farklı bir saldırı gerektirdiği anlamına geliyordu. Bu binalara saldırmak, ağır bir şekilde güçlendirilmiş ve düşmanı uzak tutmak için tasarlanmış oldukları için kolay bir iş değildi. Ancak, bina tedarik açısından iyi ise bir düşman kalesinin alınmasını beklemek aylar hatta yıllar alabilir. Kuşatma silahları genellikle hareketsiz ve inşa etmek için zaman ve kaynak gerektirse de, hızlı ve etkili bir çözüme ihtiyaç duyulan bir seçimdi. En güçlü kuşatma silahlarından biri trebuchet’ti.
Bu, ağır nesneleri (bazıları 150 kg ağırlığındaki mermileri fırlatabilir) büyük mesafeler fırlatabilecek büyük bir mancınıktı. Bir aks üzerindeki uzun bir kirişe tutturulmuş bir askıya enerji sağlamak için yükseltilmiş bir karşı ağırlık kullanılmıştır. Serbest bırakma tetiklendiğinde, karşı ağırlık hızlı bir şekilde hareket edecek veya düşecek ve askıyı ileri itecektir. Trebuchet çok güçlüydü ve en kuvvetli yapılara bile uzaktan saldırabilirlerdi. Bazı ordular savunmacıların arasına hastalık yaymak amacıyla ölü cesetleri fırlatmak veya düşman kalelerine gübre atmak için trebuchet kullandı. Trebuchet’in tasarımı ortaçağ boyunca revize edildi. İlerleyen dönemlerde çok daha büyük ve ağır nesneleri fırlatma kabiliyetine sahip oldu..
6. Alev Bıçaklı Kılıç
Kılıç, etkili bir menzil ve güç dengesi sunduğu için çoğu ortaçağ savaşçısı için tercih edilen bir silahtı. Kesme, itme ve vurma için kullanılan kılıç, hatta zincir veya kaplama zırha karşı kullanılabilen ve bir kalkanla kullanıldığında daha ölümcül olan dengeli bir silahtır. Silah çeşitli tip, şekil ve boyutlarda geldi, ancak ortaçağdan belki de en ilginç tasarım alev bıçaklı kılıçtı. Düzgün bir cilaya sahip olmak yerine, bu kılıçların bıçakları bir aleve benzeyen dalga benzeri bir etkiye sahipti. Çoğunlukla dekoratif amaçlar için yapılmış olmalarına rağmen, alev bıçaklı kılıcın benzersiz tasarımının savaşta çok yararlı olduğu kanıtlandı. Bir savaş içinde başka bir kılıca çarptığında, temasın enerjisi saldırganın bıçağından sekerek sürtünmeye neden oldu.
Bu, isabet ve sonraki saldırıların hızını bozabilecek bir direnç sağladığından, alev bıçaklı bir kılıca karşı bir dizi hızlı saldırı gerçekleştirmenin çok zor olduğu anlamına geliyordu. Ayrıca, kılıç bir itme hareketinde kullanıldığında, daha geniş ve pürüzlü yaralar yaratabilirdi.
Misericorde veya Mercygiver, savaş alanında yaralanan şövalyelere hızlı bir ölüm sağlamak için tasarlanmış uzun, dar kanatlı bir bıçaktı. Ortaçağ çatışmaları ve savaşları hiçbir zaman “temiz” işler değildi ve savaşçılar her zaman yaralandıklarında hızlı bir şekilde ölmeyeceklerdi. Birçok saldırı ve darbe ölümcül olmaktan uzaktı, özellikle de bir asker zırh kaplama giyiyorsa, “merhametli bir öldürme” gerçekleştirmek için etkili bir yönteme ihtiyaç vardı. Mercygiver bir şövalyenin zırhındaki boşluklar arasında kayacak kadar inceydi ve hayati organları delip hızlı bir ölüm sağlamak için yeterince uzundu.
Mercygiver tipik olarak kalbi delmek için koltuk altından veya beyni bıçaklamak için kaskın bir deliği içinden sokulabiliyordu. Her ne kadar bunlar ölmek için hoş yollar gibi gelmese de, savaş alanında yavaşça kanamadan daha az acı vericiydi.
4. Savaş Çekiçi
Ortaçağ döneminde tercih edilen popüler bir künt silah, savaş çekici idi. Chainmail ve kaplanmış zırh, bir düşmana vurulan darbenin zırhtan sekmesi anlamına geliyordu. Savaş çekici, zırhtan sekmeyen güçlü, ezici bir darbe verdi. Çekicin sapı, iki farklı savaş türü için uzun veya kısa bir formda geldi. Kısa savaş çekici (balta veya topuz ile aynı uzunlukta olan) yakın dövüşte ve at sırtında etkiliyken, uzun menzilli bir çekiç daha fazla momentum sağlamak için bir mızrak gibi kullanıldı.
Silahın sonraki versiyonlarının kafasında çivili bir uç olmasına rağmen, güçlü bir hamlenin, düşmanın bir uzuvunu kırabileceği veya sarsıntıya neden olabileceği için her zaman delici bir saldırıya gerek yoktu. İyi zamanlanmış bir fırlatma, bir düşmanın atını kırabilir ve onu yere düşürebilirdi. Bununla birlikte, sivri olması zırhın nüfuz edebilecek daha ince kısımlarına ulaşabiliyordu. Ayrıca bir düşman kalkanını veya atlarının dizginlerini yakalamak ve onları daha yakın bir savaş için yere indirmek için de kullanılabilir.
3. Ateş Gemisi
Toplar 16. yüzyılda yelkenli gemilerde önemli bir silah haline gelmeden önce, ateş gemileri (bazen ‘cehennem ateşçileri’ olarak da adlandırılır) deniz savaşındaki en yıkıcı silahtı. Her ne kadar savaş gemileri mevcut olsa da (okçular için kuleli güçlendirilmiş gemiler), bu dönemde gemilerin birincil kullanımı birlikleri taşımaktı. Ancak bu, deniz çatışmalarının gerçekleşmediği anlamına gelmez. Ortaçağ deniz savaşı büyük ölçüde düşman gemisinde ok fırlatmak ve geminin yanına başka bir gemiyle yanaşıp gemiye çıkarak güvertede savaşabilmeleri için fırsat bulma üzerineydi.
Ancak ateş gemisi çok güçlü bir silah oldu. Ateş gemileri genellikle emekliliği yaklaşan gemilerdi ve bu yüzden yıkıcı amaçlar için feda edilebiliyordu. Yanıcı malzemelerle dolu ve daha sonra ateşe verilen ateş gemileri düşman filosuna doğru sürülüyordu. Genellikle bir kaç mürettebat gemideydi ve son anda ayrılıyorlardı. Ancak rüzgar uygunsa ateş gemileri yola çıkabilirdi. Ateş, herhangi bir gemici için korkunç bir manzaraydı ve ahşap bir gemiyi çok kısa sürede küllere ve kıymıklara indirgeyebilirdi. Ateş gemileri, ortaçağdan sonra deniz savaşının daha gerekli ve stratejik olarak uygulanabilir bir varlığı haline geldi ve 16. ve 17. yüzyılda her filoda en az bir tane görmek (1672’de Solebay savaşı sırasında 40’tan fazla vardı) olağandışı değildi. Gemiler hem İngiliz hem de Hollanda filoları tarafından kullanıldı.
Kanlı bir ortaçağ savaşında “fırlatılan silahların” nasıl faydalı bir amaca hizmet edebileceğini hayal etmek zor. Her ne kadar kullanılmış olsalar da, yay gibi silahlar çok daha az mesafe kat ediyorlardı ve sadece bir kez kullanılabilirler. Ortaçağ döneminin ikinci bölümünde kalkan zırhının ortaya çıkması silahların tasarlanma ve kullanım şekillerini değiştirdi. Bundan önce çoğu asker ve piyade deri kalkanlara güvenmek zorunda kalıyordu. Bu tür bir zırh en azından bir düzeyde koruma sunsa da künt, ağır silahların saldırısına uğradığında çok az koruma sağlıyordu. Francisca, 6. ve 9. yüzyıllar arasında Francs ve Cermen kabileleri tarafından kullanılan ağır bir balta idi. Balta kafaları tasarımda çeşitlilik gösteriyordu ancak çoğu keskin ve şekilli bir kesme sağlayan bir tarafı keskin kemer şeklindeydi.
Francisca hatırı sayılır bir mesafeye (12m civarı) gidebilir ve genellikle el ele mücadeleye girmeden önce düşman hatlarını parçalamak için atıldıkları düşünülür. Kanatlı kenar düşmana çarpmasa bile, balta kafasından gelen kuvvet, ciddi yaralanmalara neden olur ve hatta bir kalkan bile parçalayacak kadar yeterli olurdu. Ayrıca, francisca’nın şekli, yere çarptığında silahın genellikle öngörülemeyen bir şekilde zıplaması anlamına geliyordu ve bu da bacaklara veya düşman birliklerinin alt gövdesine kolayca zarar verebilir.
Bir ortaçağ savaş meydanındaki az sayıda manzara, büyük bir atın üstünde oturan, ağır zırhlı bir şövalye kadar korkunçtu. Atlı askerler savaşta üstün birimlerdi ve hafif süvari bile kara piyadelerine göre bir hız, hareketlilik ve psikolojik avantaja sahipti. Mızraklar ve baltalar gibi uzun menzilli silahları olan eğitimli erkekler şövalye zırhının arkasına korku salıyorlardı, Bu yüzden birçok ortaçağ ordusu bununla mücadele etmek için etkili ama çok basit bir savunma silahı kullandı. Caltrop temelde, yere yerleştirilen ve sıkışmış çivili noktalar oluşturmak için birlikte dövülmüş iki küçük demir şeritti.
Yere yerleştirilmesi kolay ve fark edilmeyecek kadar küçük olan caltrop, üzerine basan şanssız herhangi bir hayvana veya insana şiddetli delinme yaraları açan yıkıcı bir şekilde etkili bir silahtı. Enfeksiyonlar ortaçağda yaygın ve çok tehlikeliydi, bu yüzden bu silah tek başına bir adamı öldürmek için yeterli olabiliyordu. İyi yerleştirilmiş caltroplar, ön hat savunma birliklerini bile riske atmadan atlı süvarilerin saldırılarını durdurabilirdi.
En İyi 10 Aksiyon Filmi