DANIŞACAK BİR YERİN VARSA, NE BÜYÜK NİMET.
Günümüzde insanımız, her şeyi bildiğini zanneder oldu. Bir başkasına fikir danışma gereği bile duymuyor… Kimseye ihtiyaç duymadan kurduğu dünyasında, yaşamayı seçmiş…!
İdarecilerin bilhassa karar vermeden önce danışmaları ekip çalışması ile karar vermesi gerekir.. Düşünür Gerald Massey de ”Danışın ve danıştığınız kişinin görüşlerini kendi görüşlerinizle birleştiriniz ki, doğru ortaya çıksın” demiştir.
”Mühür kimdeyse Süleyman odur” diyerek “ben ne dersem o “ “Lafımın üstüne laf istemem” diyen, dünyaları ben yarattım duygusu taşıyan yöneticiler, maalesef danışmayı acizlik olarak görürler…
Kendileri ile istişare edilecek kişilerin hepsi ile bir araya gelerek mi, yoksa her biri ile ayrı ayrı mı istişare etmesi, daha uygundur?
Bu durum değişiklik gösterebilir. Ama mutlaka ekip konu hakkında bilgi sahibi olmalı ve fikir üretebilecek sahiplenmeye ulaşmalıdır.
Arap, Fars ve Hind hükümdarları toplu danışmayı, yani hep bir araya gelerek istişare olunmasını tercih etmişler,
"Topluca bir araya gelinerek istişare olunmalıdır. Çünkü herkes kendi görüşünü açıklar. Karşılıklı itiraz, tenkit ve tartışmalar olur. İddialar ispat edilir. Ve en isabetli olan görüş herkesin oybirliği ile kabul edilir. Böyle istişare genellikle hatadan uzak kalır." Demişlerdir.
Rum ve Mısır hükümdarları ise, münferit olan danışmayı tercih etmişler,
"Tek başına olan kişi mesele hakkında zihninde beliren çözüm şeklini, hiçbir etki altında kalmadan ortaya koyar. Böylece ayrı ayrı bütün danışmanların kendine has görüşleri, idareci tarafından alınmış olur. Hâlbuki toplu danışmada kişilerden birinin ortaya attığı fikir, diğer kişileri etkisi altında bırakır ve ötekilerin ona uyma ihtimali belirir. Bu suretle herkesin o meseleye ait fikrinin ortaya çıkması imkânı kalmaz." Demişlerdir.
Türk hakanları ise,
“Duruma göre hareket edilmesini tercih etmişler, önce, teker teker herkesin görüşünü almalı, sonra da hepsini toplayarak birlikte istişare olunmalıdır.” Demişlerdir.
GÜNÜMÜZDE İNSANLARIN İSTİŞAREYE DAHA ÇOK İHTİYACI VAR. İnanç ve değer hükümleri giderek bozulmaktadır. Eğitim ve öğretim kurumlarında, basın ve medyada gazete ve dergilerde sokakta, parkta her yeni günde milli ve manevi değerler kaybolmaktadır. Bu nedenle insanlarımız, özellikle gençlerimiz ülkesi, ailesi, çevresi ve kendisinin geleceği ve hayatı için, bilmediklerini işin ehline, uzmanına, büyüğüne, bilenine danışarak hareket etmelidir. “Bin bilirsen de, bir bilene danış”derler.
Peygamberimiz yapılacak işlere herkesin ruhen ve fikren iştirakini istemiş “İstişare eden güvenlik içindedir” demiştir.
Hz. Ebubekir de ”İşlerinde Allah’tan korkanla istişare et; selamet bulursun” demektedir. Atalarımız “Ulu sözü dinleyen ulu dağlar aşar”, “Ulu sözü dinlemeyen uluya kalır”, “Akıl akıldan üstündür” “Bilmemek ayıp değil, sormamak ayıp olur”, “Danışan dağı aşmış, danışmayan düz ovada yolu şaşırmış” demişlerdir.
İŞİ; EHLİNE SORMAK VE ONA GÖRE HAREKET ETMEK GEREKİR. (Benim görüşüm doğrudur) diye ısrar etmek, hakkı kabul etmemek, inat olur..
Şiirde söylenenler ifade etmeye çalıştıklarımı çok güzel özetlemiş..
“Meşveretin Türkçesi, ehline danışmaktır,
İstişare edenler, hiç pişman olmaz elbet.
DANIŞACAK BİR YERİN VARSA, NE BÜYÜK NİMET.”