Kitaplara sığmayan bir Kur’an tarifi | Barla Platformu
Ana Sayfa Kitap ve Hikmet Kitaplara sığmayan bir Kur’an tarifi
Bediüzzaman’ı kuş uçmaz, kervan geçmez bir Anadolu beldesine sürdüler:
Kimseyle görüşmesin, kimsenin ondan, onun kimseden haberi olmasın diye.
Rabbiyle ve Rabbinin eserleriyle baş başa kalsın, Kur’ân’dan ve kâinat kitabından başka şeyler onun zihnini dağıtmasın, dünyanın bin bir türlü hali onu meşgul etmesin diye.
Bunlardan birincisi ehl-i dünyanın, ikincisi ise İlâhî kaderin hesabıydı.
İlâhî kader, hükmünü ehl-i dünyanın eliyle böyle icra ediyordu.
Nice ömürlere bedel bir ömrün birikimi, bütün şartları böylece önünde hazır bulduktan sonra, kaderin ona yüklediği vazifeyi yerine getirmeye başladı.
Yazdıkları, Kur’ân semâsından inen burhanlardı.
Kur’ân’ın yeryüzüne inişi Asr-ı Saadette tamamlanmıştı. Fakat Kur’ân’ın semâsından inişler hiç bitmeyecekti.
Her asır onda yeni birşeyler keşfedecek, her çağ ondan yeni yeni şeyler öğrenecekti.
Zaman geçecek, dünya yaşlanacak, herşey eskiyecek, fakat Kur’ân hep gençleşecek, hep gençleşecekti.
O bir mucizeydi hiç şüphesiz; fakat başka mucizelerden çok farklıydı.
Bitmeyen bir mucizeydi, zamanı geçmeyen bir mucizeydi, kendi içinde nice mucizeler barındıran bir mucizeydi.
“İ’câz” kelimesiyle anlatılıyordu onun mucizeliği. Bu, onun herkesi âciz bırakan özelliğini anlatan bir kelimeydi.
Yüzyıllar boyunca âlimlerimiz Kur’ân’ın i’câzını çeşitli yönleriyle incelediler. Kütüphaneler dolusu eserlerle onu anlatıp durdular.
Ve bu eserler, Kur’ân semâsından inen yıldızlar gibi insanlık âlemini aydınlattı asırlar boyunca.
Derken, Anadolu’nun cennet-misal köşelerinden birinde Kur’ân ve kâinatla halvet halindeki bir âlimin kaleminden, i’câz-ı Kur’ân’a dair harikulâde bir eser döküldü satırlara.
“Mu’cizât-ı Kur’âniye” adını verdi müellifi bu esere.
Eserine başlarken, önce “Kur’ân nedir, tarifi nasıldır?” diye sordu.
Sonra bu soruyu birbirinden muhteşem üç ayrı tarifle cevaplandırdı.
Sonra da Kur’ân’ın i’câzına geçti.
Ve bu Mucizeler Mucizesini, üç beş yönüyle değil, tam kırk yönüyle anlattı.
Onun kırk ayrı türden mucizesinin yüzlerce örneklerini sıraladı.
Hem de öyle bir üslûpla ki, anlamak için âlim olmaya ihtiyaç yoktu, sadece insan olmak ve anlamayı istemek kâfi idi.
Uzman olmayanlara, Yirmi Beşinci Söz, bir yandan Kur’ân’ın mucizelerini anlatırken, bir yandan da Kur’ân’a nasıl yaklaşılacağını ve ondan nasıl öğüt alınacağını gösteriyor, bir bakıma “Kur’ân okuma tekniklerini” öğretiyordu.
Âlimlerin istifadesi ise çok daha fazlaydı şüphesiz. Sonuçta Yirmi Beşinci Söz Kur’ân deryalarından bir derya idi; her seviyeden insan ondan kendi kabı ölçüsünde bir nasip alıyordu.
Ve bu deryaya dalan herkes, kendisini Yer ve Gökler Rabbine karşı iki türlü minnet ve şükran borcu altında buluyordu:
Biri, bizi Kur’ân’ına muhatap ettiği için, biri de Kur’ân’ını bize böylece anlatan bir büyük âlimi bize lütfettiği için…
İşte Bediüzzaman’ın Kur’ân’a dair emsalsiz eseri Yirmi Beşinci Sözün başındaki Kur’ân tarifi:
şu kitab-ı kebir-i kâinatın bir tercüme-i ezeliyesi
hem bütün insanın bütün hâcat-ı maneviyesine merci olacak çok kitapları tazammun eden tek, câmi’ bir kitab-ı mukaddestir;
Önceki İçerik“Artık bir şey için yaşadığımı zannediyorum”
Sonraki İçerikVe çiçekler bir sabaha daha kavuştu