297 Kez Okundu 28.02.2019 08:39	Yorum
Umutcan çayını içerken bir yandan da bana bakarak:
“Çok doğru söylüyorsunuz gerçekten de abi. Bu ilde sizle tanıştıktan sonra ve sizin sohbetinize katıldıktan sonra bizim gelişimimizi herkes fark ediyor. Dediğiniz gibi biz uygulamak için okuduğumuz zaman bize çok faydası oluyor hatta geçen Alihan ile ben bir sunum yaptık ve hem öğretmenimiz hem arkadaşlar şaşırdılar. Hatta öğretmenimiz “çocuklar siz diğer arkadaşlarınız gibi sadece oradan buradan kopyaladıklarınızı değil, benim istediğim gibi kendi öz düşüncelerinizi de katarak bana da çok şey öğrettiniz “ dedi. Yani biz sadece arkadaşlarımıza değil, aynı zamanda hocamızın bilgilerine de bilgi katmış olduk.
Ben bunu duyunca gerçekten öğrettiklerimin boşa olmadığını ve gelecekte çok başarılı olacak iki PDR adayına katkı sağladığım için mutluluk duyuyordum.
“sevgili öğrenci kardeşlerim sadece okumakla belki meslek sahibi olunmaz ama başarılı meslek sahiplerinin çoğu çok okuyan insanlardan çıkarlar. Bu tecrübelerle sabittir. İnsan çok okursa kendisi bile inanamayacak şekilde gelişir. Bunu ben kendi hayatımda ve okumayı seven insanların hayatında çok gördüm. Yani okumak ama anlayarak ve düşünerek okumak gerçek manada hitabetin gelişmesini sağlar. Hitabet üzerine kitaplar yazanlar eğer iyi hatip olamamışlarsa bilmeli ki kendileri de yazdıklarına inanamamış ve yazdıklarını uygulamamışlardır çok zaman.”
Sohbetimiz koyulaşıyor ve zaman su gibi akıp geçiyordu.
“sevgili öğrenciler, başarılı engelliler üzerine bir kitap yazarken bir çok engellinin hayatını anlatan kitap okudum. Engellilerin başarısının sırrının dahi kitap okumak olduğunu gördüm. Sağırlar okuyup anlayarak körler sesli kitaplar okuyarak oldukça başarılı insanlar olmuşlardı. Bunu tespit edince hitabet anlatan kitapları daha çok okumaya gayret etmeye başladım. Özellikle işitme engelliler, “bir defa okuyunca anlamadım” mazeretine asla sığınmamışlar, defalarca okuyarak anlamışlardı okuduklarını. Bir süre sonra bir defada anlar hale gelerek kendilerini konuşuyorlarsa konuşarak konuşamıyorlarsa işaret dili ile güzel anlatmaya hatta edebi metinler yazmaya bile başlamışlardı. Buna ben çok şaşırmıştım. Bu kitabı hazırlayınca bende hitabet ve güzel yazma konusunda daha çok kitap okumaya başladım. Bunun neticesini sizde gördünüz”
Bunun üzerine Umutcan heyecanla:
“Abicim, burada bize çok güzel ve etkili konuşmanızla büyük moral veriyorsunuz. Siz neden ülke genellinde Üniversitelere giderek konuşmuyorsunuz? Neden ikimize anlatıyorsunuz ? Bunu çok merak ettim “ dedi.
Çok güzel ve içten bir soruydu. İçten saf temiz duygularla sorulan bir soru. İyi niyetli , genellikle beni gerçekten seven insanların sorduğu bir soru. Bu soruyu soran insanların çoğunun samimiyetine inanırım. Bir an Umutcan bu soruyu sorunca heyecanlandım .
“Umutcan Kardeşim, ben zamanında okullara gitmeye, konuşmalar yapmaya, size verdiğim, hediye ettiğim kitapları okullarda okumayı seven gençlere de vermeyi çok istedim ama davet olmayınca, okullar, Üniversiteler davet etmeyince ben nasıl gidebilirim. Her ne kadar bizi gerçekten seven insanlar “ davet bekleme siz gene gidin” dese de . Okullara aniden giderek bugün dersi ben anlatayım siz kenarda durun mu demem lazım. Çok yöneticiye “Liderlik sırları” kitabımı hediye ederek bu kitaptan satın alında okullarda , Üniversitelerde gençlere hediye edelim dediğim zaman çok yönetici kitabı alarak bir kenara koydular ve bizi baştan savdılar . Sonra da “Seni seviyorum” dediler. Hiçbir girişimde bulunmadılar. Yani karşımızdaki anlamıyorsa biz ne edelim. Mevlana “ Ne kadar bilirsen bil, karşısındakinin anladığı kadar varsın” der. Siz anladığınız kadar bizden faydalanıyorsunuz, sevdiğiniz kadar seviliyorsunuz. Değer verdiğiniz kadar değer görüyorsunuz. Sizin bu saf temiz, öğrenmeye yönelik duygularınız olmasa ben asla sizlere yardımcı olmazdım. Zamanın da çok öğrenciye kütüphanede çalışırken bu sizinle yaptığımız sohbetleri yapmak istedim ama onlar ya uzaklaşmayı, ya “çok mesaj atıyor” dedikodusu yaydılar. Bende uzun zaman bu girişimlerimi askıya alarak kitaplarıma ve vakfa yöneldim. Yani anlamayandan uzaklaşarak beni anlayan kitaplara yöneldim. Kısa zamanda çok kitap okuyarak az ama öz kitaplar yayınladım. Yani faydalı olduğumu hissettiğim alanlara yönelince gerçekten verimli oldu.”
Baktım çaylar gene bitmiş. Ben bakınca anlayan Alihan hemen mutfağa gitti. O gelene kadar ben de sustum.
Biraz sonra kapı açıldı. Bir arkadaş o günün yerel gazetelerini getirmişti. Rektörün öğrencilere kitap armağan etmesi yerel gazetelerde geniş yer bulmuş, Alihan, Umutcan ben ve Rektörün fotoğrafları ilk sayfaları süslüyordu. Arkadaş bir çay daha içerek yanımızdan ayrıldı. Alihan ve Umutcan gazetede çıkan fotoğraflarımıza bakınca gözleri ışıldayarak baktılar. Alihan:
“keşke bunları annem de görse “ dedi.
Gazeteyi sakla tatile giderken götür diyerek O’na verdim. Umutcan’a da gazeteleri nerede bulabileceğini anlattım. Gazetede yıllar önce Üniversite öğrencileri ve hocaları ile yaptığım röportajları hatırlayarak Alihan ve Umutcan’a anlattım. Öğrenci ve hocaların yerel basını küçümsemesi üzerine bu yazma çalışmalarını bırakarak kitaplara yönelmemi gülerek anlattım. Sonra konuşmamıza devam etmeye başladık.
“Okudukça okumaya daha çok zaman ayırdıkça konuşma ve hitabetimiz gelişince bu il insanı anlamayınca başka illerdeki Üniversiteler beni davet etmeye başladılar. Bende sık sık il dışı konuşmalara giderek gençleri aydınlatmaya başladım. Arabada gider gelirken bile kitap okuyarak hitabetimi geliştirdim. İnsanlarla boş sohbetler yapmaktansa kitaplar ile hoşsohbetler yapmak daha güzel geldi bana. İşte bu yaşta okumaya yazmaya devam ediyorum “
Bu arada masamda bulunan “Konuşmanızla hipnoz edin” kitabını göstererek bu kitabı her sene bir defa okuyarak, daha sonra defterimi göstererek” yavaş yavaş bu deftere notlar alıyorum ve bu notları da daha sonra gene konuşma daveti aldığım yerlere giderken otobüste veya otobüs beklerken okuyorum. Çok faydalı oluyor. Kitaplar benim en iyi dostlarım” dedim.
Umutcan ve Alihan‘ın bu konuşmam ile kitap okumanın hitabeti geliştirdiğine inandırdığıma ikna ettiğime ben de inanınca bu haftaki konuyu tamamlamak gerektiğine inanarak masamda onlara bu hafta vereceğim mektubu yazıcıya çıkararak verdim.