Kat 48 – lezizceset
Genel	Kat 48
“Amerika’da sadece üç klasik yazar var. Mark Twain, J.D.Salinger, ve ben Jonathan Flynn.”
“Hayat materyal toplamaktır”
“Hayatın büyük oyununda dövülmüş, acı çekmiş, kaybetmişler.”
“Hayatlarımızı anlandırabilmek için tek ihtiyacımız hikayemizi yaratabilmek.”
Jon’un Harbor Street Inn.’den atılması sırasında Nick kendisini uyuşturucunun tatlı sersemliğine bırakır. Annesinin intihat etmesinden kendisini sorumlu tutar. Kendi travmasını yaşarken babası sokaklara geri döner ve izini olabildiğince kaybettirir. Onun ölmesinden çok korktuğunu anlar, Nick. Aile kavramanın insanı yaşama bağlayan en önemli değerlerden biri olduğunu görürüz. Bir insan kendi kanından insanları yitirdikçe eksilir, önemli anılar kayıp gider. Babasını bir hayalete dönüşmesi Nick’in vicdanını zedelemektedir. Jon’un sokaklarda yalnız başına kalması onun vicdanını rahatlatma yöntemidir. Hiç bir yere ait olmamak, bir çok şeyi düşünebilmenize kendi hikayenize odaklanmanızı sağlar. Bir defter ve kalemin insanla buluşmasından etkisi unutulmayacak dalgalar oluşturabilir. Görünmez adamın uykuya dalışı oldukça etkili bir sahnedir. Nick, kendi ağzından babasını anlatır. Ona karşı hissettiği her şeyi anlatır. Babam der görünmez bir adamdı ve görünmez bir odadaydı. Jon, o sırada kışın soğuğunda hayatta kalabilmek için kütüphanenin havalandırmaları üzerine uzanır. Oradan dışarı çıkan sıcak havanın sarhoşluğunda uykuya dalarken kendi görünmez odasında hiçbir yerde olmanın esrikliğine dayanır.
Nick’in babasıyla konuşmasını hatırlarız. Jon aşırı kontrolcü kişiliğiyle oğluna öğütler vermeye devam eder, ne bir evi, ne bir geliri, ne de sözünü ettiği büyük roman ortalarda yoktur. Kamera onlara odaklanır, onların hikayesi yanıbaşımızda belirginleşir. Nick, babasının kişiliğindeki hırçınlığın sebebi anlam veremez, onun hakkında olumsuz konuşulmasına dayanamaz. Onun gibi olmaya çalışan bir çocuktur hala. Ona eşsiz mektuplar yazan adamın modeli olmak ister. O adam, yaşlanmış yüzünü Harbor Street Inn.’ın aynalarına çarparken gençliğinin gidişini, oğlunun onun gibi olmadığını keşfeder. Kendisiyle yüzleşmesi içindeki delilikle barınakta diğer insanlara vaazlar vermesi hem gerçekçi hem de iyi bir oyunculuk gösterisidir. Kendi yaşlanmış yüzü ve yaşlanmış hayalleri vardır karşısında. Varoluş böyle gelir Flynn ailesinin geri kalan fertlerine. Barınaktaki baba, barınaktaki işçi oğul ve intihar etmiş bir anne. Kimliksiz yaşayamayız. Kimliksiz olmak bizi uçurumun önüne taşır. Bunu aşıp aşmamak elimizdedir. Judy, çok fedakar bir kadın ve annedir ama yaşam gerçekliği onu yorar ve kendisini sevmesini engeller. Sonucunda kendi yıkımını gerçekleştirmiştir. Jon, sokaklarda yalnız başına yaşamasına ve evsiz olmasına rağmen yaşam için mücadele eder. Bu dev alkolik adam, her şeye rağmen Boston’da hayatta kalır. Nick, annesiz ve duyarsız bir babanın kötülük tohumlarını ciğerlerine çekerken kendi uyanışını yaşar. Bazen en dibe kadar nefessiz kalınsa da ciğerlerimize dolan temiz havanın mucizesine anlam vermemiz gerçekten zorlaşır. Filmin kırılma noktası da Nick’in bu uyanışıyla ve hikayeyi sürdürmesiyle devam eder.
Nick, her şeyden uzaklaştığında, babası gibi yaşama bağlı ve mücadeleci bir ruha sahip olduğunu, genlerinin geçmişini kabul etmeyi kanıksar. Evet, Jon bir sokağın ortasında oğluna şöyle seslenir: “Sen ben değilsin!” Evet, Nick ilk defa babasını anlar, Jon ilk defa oğlunu kabul eder. Jon’un barınaktan atılması, Nick’in Boston’un ara sokaklarında babasını araması. Kusursuz bir aile bağının örneğidir. Evet, günümüzdeki mutlu aile tablolarının içine baktığımızda hastalıklı uzuvlar görürüz. Ama her şeye rağmen Jon ve Nick’in hikayesi onların bir aile olarak kalmaları, birbirlerine güvenleri ve ilgileri, o asılan tablolardan ve şablonlardan çok uzakta ve çok daha gerçek bir sevgi örneğidir. İki adam, çok sevdikleri bir kadın hakkında konuşur ve itiraflarda bulunurlar. Belki de Jody Flynn’ın intiharı Nick’i ve Jon’u bir arada tutan değişik bir muammadır. Sevgili Jody, iki işten birden çalışıp kalan bir kaç saatini çocuğuna ayırmaya çalışan fedakar bir annedir. Bankadaki işinden sonra barmaid’lik yapar, kendi yaşamını oğlu için harcar, Jon’un bir gün geri döneceğini umar. Nick’in annesinin ölümü hikayenin yürek söken ayrıntısı olur. Nick, annesinin kendisinin onun hakkında yazdığı yarım bir hikaye yüzünden intihar ettiğini düşünür. “NICK – Hikayeyi henüz bitirmemiştim. Çocuğun, ona ayırdığı zaman için annesini ne kadar takdir ettiğini yazacaktım. Annesinin kötü bir anne olduğunu düşünmediğini ve annesini sevdiğini yazacaktım. Annesinin onun her şeyi olduğunu. O kısmı henüz yazmamıştım. Hikayenin orasına gelmemiştim. JONATHAN – Bu anlattığın hikaye yüzünden annen kendini öldürdü. NICK – Şimdiye kadar kimseye söylememiştim. JONATHAN – Kendine anlatmışsın, en iyi hikayeler kendine anlattıklarındır. Güzel bir hikaye. Çok saçma bir kısmı var. Hiç kimse bir hikaye okuduğu için kendisini öldürmez. Ne kadar iyi bir yazar olursan ol. Kelimelerle kimseyi öldüremezsin. Bir teorim var. İnsanlar kendilerini sevmemeleri sebebiyle intihar ediyorlar. Kendilerinden nefret ediyorlar. Bence çok mantıklı bir açıklama. Sence? “
Nick, ödül kazanmış bir şiir kitabıyla babasını ziyarete gelir, babası meşhur romanı Düğme Adam – Christopher Cobb’un İtirafları’nın üç cildini kaldırdığı fırının içinden oğluna uzatır. Aynı günün içinde Jon, oğlunun kitabını okurken gururlanırken, Nick, babasının romanını okuduktan sonra kitabın içeriğindeki parçalanma ve dağınıklıkları analiz eder, aslında babasının inandığı adam kendisine dönüşmüştür ve Düğme Adam, Amerikan Edebiyatı külliyatına giremeyecek kadar siliktir, elbette bunları Nick fark eder ve belki de Jonathan oğlunun kitabının kapağını çerçevelerken her şeyin farkındadır. Sonunda hikayemiz yazılmış ve tatlı bir finalle son bulur. Filmin sonunu paylaşmama lüksüne sahibim, ama özellikle şunu söyleyebilirim, Being Flynn sizi bir hayli güzel oyalar. bu yaz havalarında. İnsanlar birbirlerine yardım etmek için vardır, Nicholas.
Kat 48 was last modified: Temmuz 13th, 2012 by LezizCeset	Being FlynnJulianne MooreOlivia ThirlbyPaul DanoRobert De NiroSinema	0 sataşma