İstatistik Değil "İnsan"ım!
GÜNCEL . Per, 8 Mart 2012 10:42
Uludere’de çoğu çocuk 34 kişinin korkunç bir katliama kurban gitmesinin üzerinden neredeyse 2,5 ay geçti. Birkaç koldan yürütüldüğü belirtilen soruşturmalarda henüz tam bir sonuç alınmış değil. Olayın kilit noktası olan Heron görüntüleriyle ilgili incelemelerin 7 ayrı merkezden sürdürüldüğüyle ilgili bilgiler okuyoruz gazetelerde. İçişleri Bakanlığı ise Jandarma Genel Komutanlığı’na yaptırdığı soruşturmanın ilk açıklamasında, MİT’in yanlış istihbarat sunduğuyla ilgili iddiaları yalanladı. Bütün bu teknik bilgiler bir yana dursun, 34 aile başta olmak üzere Roboski’ye düşen ateşin yakıcılığı ise sürüyor. Geç kalınmış olsa da bence insani yönden değerlendirildiğinde ‘sevindirici’ bir gelişme olan Emine Erdoğan’ın ziyareti vesilesiyle medyada yer alan görüntülerde, evlatlarını kaybeden anaların yüreğindeki ateşin halen kor şeklinde olduğunu hissetmek mümkün. Geçtiğimiz haftalarda Roboski’ye giden Buluşan Kadınlar’dan arkadaşlarımın tanıklıklarında da hep bu yakıcılığın izleri vardı. Uludere’de yüreklere düşen ateşin sönmesinin tek yolu, bu katliama sebebiyet veren tüm sorumluların adalet önüne çıkarılması. Aileler, sorumlular yakalanana kadar tazminat taleplerinin olmadığını ısrarla dile getiriyor. Dilerim Emine Erdoğan’ın gecikmiş ziyareti, soruşturma sürecinin hızlandırılmasına vesile olur.
"Roboski'ye Adalet Platformu" Uludere katliamının unutulmaması, sıkça değişen gündemlere feda edilmemesi için MAZLUMDER, İnsan Hakları Derneği, Eşit Haklar İzleme Derneği ve Başkent Kadın Platformu’nun oluşturduğu bir platform. Bu doğrultuda başlatılan Sınırlara İnat Adalet kampanyası çerçevesinde, Roboski’de öldürülen 34 kişinin hayat hikayelerini her gün farklı bir öykü olarak Cumhurbaşkanlığı, Başbakanlık, Adalet Bakanlığı ve İçişleri Bakanlığına faks ve mail yoluyla gönderiliyor. Amaç başta dediğim gibi kamuoyunun ve ilgili makamların Uludere duyarlılığını kaybetmesini engellemek. Kampanyanın en önemsediğim yönü, ölümü yarıştıranların, istatiksel bakanların inadına her insanın bir hayatının olduğunu ve o nedenle ‘biricikliğini’ hatırlatması. Kur’an-ı Kerim’deki “Bir insanı öldüren bütün insanlığı öldürmüş gibidir” mealindeki ayetini de hatırlatarak, 28 Aralık gecesi, uçak bombaları altında canını kaybeden 34 kişiden Cemal Encü’nün öyküsüyle noktayı koymuş olayım bu yazıya…
Ben Cemal Encü’yüm;
1994 yılının soğuk bir gecesinde doğmuşum.
Eğer katletmeseydiniz bu yıl 18’ime girecektim.
Geleceğe dair bütün umutlarım lise sıralarının üzerine karalanmış halde kaldı. Oysaki bu sene sınava girecek, üniversiteyi kazanacak ve öğretmen olacaktım. Kilometrelerce yolu bu hayalimi gerçekleştirmek için yaya yürüyordum.
Malum çalışıp 9 kişilik aileye bakabileceğimiz bir işimiz yok. Bende aileme bakmak ve bir kısmını da okul harçlığıma ayırmak için sınıra giderdim.
Bu ikinci gidişimdi. Babam birincisinde nasıl geçtiğini sorunca iyi dedim. Oysaki çok zorlanmıştım. Ama bir daha göndermemelerinden korkup öyle dedim. Birinci gidişte katırın sırtından hiç inmedim. Kilom az olduğundan katır yorulmamıştı bile.
O gün Şerafettin ile anlaştık. Sınıra gidecek, dönüşte de okulun kantinine olan borcumu ödeyecektim.
Normalde bir kilometre bile yürüyemeyen annem bomba seslerini duyunca yaklaşık dört kilometrelik yolu koşarak hem de o çamura rağmen yanıma gelmiş ve devletin bilmem kaç kiloluk bombaları ile parçalanmış bedenimi görüp dizlerinin üzerine çökmüş. Babam o gün bu gündür dalıp gidiyormuş, kardeşlerim hala benim yolumu bekliyorlarmış.
O gün içime doğdu sanki sınıftaki sıramın üstüne ölüm yılımı 2012 diye yazdım, zamanı az farkla ıskalamışım, kusuruma bakmayın…
Mobile git İstatistik Değil "İnsan"ım! | Emine Uçak
yılmaz doğ Cuma, 23:13
arkadaşım yukarıdaki yazıyı okudum çok duygulandım.tabı canlar gitti orası sınır mı harp alanı mı nasıl yani