Rusya, Türkiye'ye karşı kazanılan zaferin meyvelerinden nasıl mahrum edildi? - Hikaye - 2019
ABD'li uzmanlar Rus denizaltılarına karşı "mükemmel silah" bildirdi
Mühendislik birlikleri ve araçları
Bilge Yaroslav Polonya’yı restore etmeye nasıl yardımcı oldu?
"Asimetrik olarak" koymak, demokrasiye saldırır. Demokrasi bitmek üzere
Çağın şahidi. Oleg Poptsov: "90'larda çılgınlığa izin verdik, bir devrim yaptık"
Çift mol ajanları için avcı - Ram Sergeevich Krasilnikov
II. Dünya Savaşı’nda Alman tanksavar topları. 2. Bölüm
Kömür ve benzin olmadan
Hedefi aletle karıştırmayın. Totalitercilik bir araçtır ve bazen gerekli
Pakistan Nükleer Potansiyeli
ABD, Rus ucubelerine cevap arıyor
Rusya, Türkiye'ye karşı kazanılan zaferin meyvelerinden nasıl mahrum edildi?
140 yıl önce, Temmuz 1878'de, Berlin Antlaşması imzalandı. Batı'nın baskısı altında olan Rusya, Türkiye'ye karşı kazandığı zaferin meyvelerinin önemli bir kısmından mahrum edildi.
Genel olarak Rusya ve Balkan ülkelerine uyan San Stefano Antlaşması'nın (Rusya Konstantinopolis ve Boğazları işgal etme tarihi şansını nasıl yitirdi?) Sona ermesinin ardından Avusturya-Macaristan, yalnızca Boğazların statüsünü değil Rusya ile Türkiye arasındaki barışı tartışmak için uluslararası bir kongre düzenlemeyi önerdi. Petersburg daha önce kabul etti. Rus hükümeti "Avrupa karakterinin" şartlarını tartışmayı kabul etti.
Petersburg'un azabı, Osmanlı Devleti ile savaşın başlangıcından itibaren, Rus hükümetinin Avusturya ve İngiltere ile ilişkilerin ağırlaştırılmasından korkmasıydı. Bu korkular, Almanya'nın çelişkili konumu nedeniyle özellikle yoğunlaştı. Böylece, Şubat 1878'de, Alman Şansölye Bismarck, doğu meselesinde “dürüst bir komisyoncu” olmaktan öteye düştüğünü söyleyen bir konuşma yaptı: görevi, meseleyi en kısa zamanda sona erdirmek oldu. Diğer bir deyişle, Rusya, Berlin’in Fransız meselesinde Berlin’le buluşmak istemediğinden, Doğu meselesinde Almanya’nın desteğini yitirdi. Almanya, bir kez ve herkes için Alsace ve Lorraine ve Batı Avrupa'daki liderlik sorununu çözmek için Fransa'yı ikinci kez yenmeye çalıştı ve Rusya da Almanların bunu yapmasını engelledi. Almanya için hayati öneme sahip bu konuda Rusya’nın desteğini almayan Bismarck, başlangıçta Türkiye’nin bölünmesinde Ruslara yardım etmeye hazır olmasına rağmen Petersburg’u desteklemeyi bıraktı. Şimdi Almanya Başbakanı, Berlin'in Avrupa siyasetindeki konumunu güçlendirecek ve Anglo-Rus çelişkilerini güçlendirecek bir “barışçı” rolü oynamaya karar verdi. Şimdi Rusya’ya Kongre’yi kabul etmeleri için barış çıkarları konusunda “tavsiyede bulundu”.
Kolektif Batı ile bir savaştan ve 1854 - 1856'daki Kırım senaryosunun tekrarlanmasından korkan Rus hükümeti, Türkiye ile barış şartlarını yargılamak ve Avrupa Kongresi'nin kararına sunmakla bağdaştırdı. Balkan ve Kafkas ordularının Başkomutanları Büyük Dükler Nikolai Nikolayevich ve Savaş Bakanı Milyutin, Reytern ve Başbakan Gorchakov'dan Mikhail Nikolayevich - hepsi bir savaşın daha tehlikeli olduğuna inanıyorlardı. Düşmanlıkların sona ermesinden sonra, Rus hükümeti silahlı kuvvetleri azaltmadı, aksine, onları 200 bin kişi artırdı. İngiltere, Avusturya-Macaristan ve Türkiye koalisyonu ile savaş halinde Kafkasya ve Balkan tiyatrolarında askeri operasyonlar için planlar yapıldı. Ancak genel olarak, iktidardaki çevreler, Rusya’nın uluslararası izolasyonuyla, ülkenin askeri ve mali kaynaklarının tükenmesiyle savaşta zafer kazanmanın zor olduğu görüşündeydi. P. A. Shuvalov, “Ordular bile ... savaşı eleştirdi” dedi. “Açıkçası savaşa devam etmek için yeterli askeri araca sahip olmadığımızı söylediler.” St. Petersburg'da iki komutan buldum. Devam etmemi sağlayacak her şeyi yapmamı istediler. savaş. "
Petersburg'un korkularının abartıldığı dikkat çekiyor. Bismarck Fransa pahasına müzakere edilebilir. Paris, Rusya’nın 1870-1871 felaketi nedeniyle Türkiye sorununu çözmesini engelleyemedi. Almanya, Fransa’nın Rusya’ya yönelik düşmanca eylemlerini kolayca kabul etti. Almanya'nın konumu İngiltere ve Avusturya'nın düşmanlığını dengeleyecekti. İngilizler sadece bir filo ve küçük bir iniş polisi kurabilirdi. Buna karşılık olarak Rusya, İngilizleri bize saldırma fırsatından mahrum bırakarak Konstantinopolis ve boğazı işgal etti. Avusturya, Alman ordusu tarafsızlığına, buna karşı güçlendirilmiş bir Sırbistan’a ve ulusal hareketi yoğunlaştırma olasılığı ve Habsburg’ların “patchwork imparatorluğunun çöküşüne” maruz kalma ihtimaline bağlı olarak, Rus ordusuyla birebir mücadele etmeye cesaret edemedi. Bununla birlikte, Petersburg, Batı’nın “ortaklarına” doğru bu kadar kararlı bir adım atmaya ve bin yıllık Rus medeniyetini (Konstantinopolis ve Konstantinopolis ile Boğaziçi ve Çanakkale Boğazı'nın yakalanması) çözmeye cesaret edemedi.
Batı yanlısı matris, (1917 felaketinin ana ön koşullarından biri olan) St. Petersburg'a hükmetti ve Rus hükümeti Batı ile pazarlık etmeye çalıştı. Neredeyse her zaman, bu tür anlaşmalar Rusya'nın ulusal çıkarlarına zarar verdi. Böylece, 1878 Mart ayının sonunda Ignatiev, Avusturyalılarla görüşmek üzere Viyana'ya gönderildi. Petersburg kongrede İngiltere'yi izole etmek istedi. Ancak, Viyana'nın iştahı arttı. Avusturya-Macaristan şimdi sadece Bosna-Hersek’e gelmekle kalmadı, aynı zamanda Balkan Yarımadası’nın tüm batı kısmı üzerinde bir şekilde ya da başka bir şekilde siyasi ve ekonomik kontrol elde etmek istedi. Aynı amaç için Avusturya, Bulgaristan sınırlarını mümkün olduğunca doğuya doğru itmeye çalıştı. Selanik'e, Ege Denizi kıyılarına ücretsiz geçiş sağlamak için Viyana, Novo Bazar Sanjak'ın Sırbistan ve Karadağ'a ilhakına ve aralarındaki bölünmeye karşı çıktı. Avusturya Sırbistan’ı güçlendirmek istemedi. Rusya, Avusturya-Macaristan’ın batı Balkanları’nın üstünlüğünden vazgeçemedi. Sonuç olarak, Ignatiev’in görevi başarıya ulaşmadı.
Bu arada Londra, Petersburg teslim etmediyse savaşmaya hazır gibi davrandı. İngiliz kabinesinin başkanı Disraeli (Lord Beaconsfield) askeri askeri hazırlıklar yaptı. Rusya ile ilişkileri şiddetlendirmek istemeyen Lord Derby istifa etti. Petersburg'da korktular. 18 Mart 1878'de, Çar Alexander II kardeşine şöyle yazdı: "İngiltere sadece bize savaş ilan etmek için bir bahane arıyor." Aslında İngiltere savaşa hazır değildi. İngilizler yanlış ellerle hareket etmeye alışkındır, sonra çatışmanın temel yararlarını görürler. Ayrıca, Lord Salisbury, Derby'nin halefi oldu. Ayrıca Rusya ile bir ihtilaf olması gerektiğinden de şüphe ediyordu. Salisbury, Rusya'nın daha fazla uzlaşmacı hale getirmekten korkması gerektiğine ve ardından İngiltere için faydalı bir anlaşma imzaladığına inanıyordu. Bu aynı zamanda Anglo-Saxons’un geleneksel politikasıdır (özellikle şu anki ABD Başkanı Trump’ın benzer şekilde davranması).
Böylece, İngilizler Rusya'dan taviz verdiler. 30 Mayıs 1878'de İngilizce-Rus anlaşması imzalandı. Bu anlaşma uyarınca, Bulgaristan sınırı, Balkan Dağları'nın savunma hattının ötesinde Konstantinopolis'ten uzağa taşındı. İngiltere, Batum ve Kars’ın Rusya’ya devrine ve Bessarabia’nın ona geri dönmesine karşı çıkmadı. Rusya Bayezet’ten reddetti. İngilizler tazminat aldı - Kıbrıs'ı ele geçirdi. Yani, İngiltere Akdeniz'in doğu kısmında bir deniz üssü aldı. Türkiye Kıbrıs’ı terketmek zorunda kaldı. 6 Haziran 1878'de İngiltere ve Avusturya, yaklaşmakta olan kongrede kabul edilen siyasi hat üzerinde bir anlaşma imzaladı. Viyana, Bulgaristan konusunda Londra ile anlaştı. İngilizler ve Avusturyalılar, Balkanlar bölgesinin güneyinde bulunan Bulgar topraklarının genişlemesini önlemeyi ve Rusya'daki birliklerin Bulgaristan'da kalma süresini 6 ayla sınırlamayı kabul etti. İngiltere, Bosna'daki Avusturyalıların iddialarını destekledi.
Kongre 13 Haziran 1878'de Berlin'de açıldı. Altı büyük güç ve Türkiye katıldı. Balkan ülkelerinin temsilcileri Berlin'e kabul edildi, ancak konferansa katılmadılar. Büyük güçlerin delegasyonları Bismarck Gorchakov, Beaconsfield, Andrássy, Waddington ve Corti (Almanya, Rusya, İngiltere, Avusturya-Macaristan, Fransa ve İtalya) tarafından temsil edildi. Rus delegasyonunun durumu zordu. İngiltere ve Avusturya açık düşmanlardı. Bismarck - "dürüst bir komisyoncu" (Rusya ona hiçbir şey teklif etmedi). O zamanlar Paris, Petersburg'un Almanya'dan gelen yeni bir darbeden savunduğunu ve Rusya'nın yönünü İngilizceye getirerek İngiltere'nin konumunu desteklediğini unuttu. Fransızlar, sömürgecilik meselelerinde İngiltere’yi anlama ve Türkiye’deki işbirliğini ümit ediyor (İngiltere ve Fransa, Osmanlı İmparatorluğunu yarı sömürgelerine çevirdi). Avrupa siyasetinde ciddi bir rol oynamayan İtalya, İngiliz oryantasyonuna bağlı kaldı.
Ana tartışma, Bulgaristan sınırları ve Balkan Dağları'nın güneyinde bulunan güney Bulgaristan'daki Sultan'ın haklarının kapsamı üzerineydi. Burada Osmanlı İmparatorluğu'nun özerk bir ilçesi olan Doğu Rumeli'nin yaratılmasına karar verildi. Ege Denizi'ne giremedi. Kongrenin açılmasından kısa bir süre sonra, İngiliz-Rus anlaşması hakkında bilgi yayınlandı. Bu bir skandala neden oldu. İngiliz toplumu hükümeti aşırı "esneklik" yüzünden reddetti. Sonuç olarak, İngiltere daha da olanaksız bir pozisyon aldı. 20 Haziran'da Disraeli, Doğu Rumeli, Varna ve Sofya sancakının kaderiyle ilgili anlaşmazlıklar nedeniyle kongreyi terk etmekle tehdit etti. Sonunda, Bismarck'ın arabuluculuğuyla tartışmalı konular çözüldü: İngilizler Varna ve Sofya Sanjak'ı Bulgaristan'a devretmeyi kabul etti; Ruslar, sultanı Doğu Rumeli'de birlikler olarak tutma hakkını vererek yardım ettiler. Rusya’nın Bulgaristan’da kalma süresi 9 ayda belirlendi. Rusya, devlet iktidarını Bulgar beyliği içinde, ancak diğer güçlerin konsoloslarının katılımıyla düzenleme hakkını kazandı.
Bosna-Hersek'in Avusturya-Macaristan tarafından işgaline ilişkin mesele nispeten sorunsuz geçti. Rusya 1877 tarihli Budapeşte Konvansiyonu uyarınca veri yükümlülüklerine uydu. İngiltere ve Almanya, Avusturya’yı destekledi. Türkiye itiraz etti, ancak görüşü dikkate alınmadı. İtalya bu durumu çok olumsuz etkiledi. İtalyanlar, Balkanların batısındaki Avusturyalıların güçlenmesi konusunda mutsuzdu ve “tazminat” talep ettiler. Ancak çok fazla başarı elde etmediler.
Yeni kriz neredeyse Kafkasya'da Rus edinimi sorununu gündeme getirdi. İngilizler, 30 Mayıs’taki anlaşma uyarınca, Rusya’ya Batum’un ilhak edilmesi için yaptırım sağlamadıklarını, ancak yalnızca mesleğini kabul ettiklerini iddia ettiler. Bu konuda bir imtiyaz karşılığında, İngiliz filosu için Karadeniz'den Boğaz'a geçiş hakkı istediler. Sonuç olarak, Batum Rusya'ya verildi ve serbest liman ilan edildi. Rusya ayrıca Kars ve Ardağan'ı da aldı. Bayazet, Türkleri geride bıraktı. Kongre, San Stefano antlaşmasının Bessarabia, Dobrudja, Sırbistan, Karadağ ve Romanya'nın bağımsızlığına ilişkin hükümlerini de değiştirmedi. Türkiye’nin Sırbistan ve Romanya’ya olan bağımlılığını (vergi iadesi hakkı) bir şekilde muhafaza etme girişimi İngiltere tarafından desteklendi, ancak başarılı olamadı. Boğazların rejimi değişmeden kaldı.
13 Temmuz 1878'de Kongre, San Stefano Antlaşmasını değiştiren Berlin Antlaşması'nın imzalanmasını tamamladı. Sonuç olarak, kuzeydeki Tuna ve güneydeki Stara Planina ile sınırlanan Kuzey Bulgaristan'dan, Sultan'a “kendi kendini idare eden ve haraç eden” bir prenslik kuruldu. Princedom, kendi hükümetine ve popüler milislerine sahip olma hakkını kazandı. Geçici hükümetin, anayasanın yürürlüğe girmesinden önce, Rus komisyoncunun önderliğinde çalışması gerekiyordu. Bulgar halkının neredeyse yarısı bu prensliğin dışında kaldı. Balkan Dağları'nın güneyinde bulunan Bulgaristan'ın bir başka bölgesinden, beş yıl boyunca büyük güçlerin rızasıyla Porta başkanlığındaki bir Hıristiyan genel vali ile Doğu Rumelia adı altında Osmanlı İmparatorluğu'nun özerk bir ilçesi kuruldu. Sultan, deniz ve kara sınırlarını savunma, tahkimat inşa etme ve bölgede birlikleri koruma hakkını saklı tuttu. Yani, güney Bulgaristan Türkiye'ye bağlı kaldı.
Kolektif Batı, Rusya’yı, Rus silahlarının zaferinin meyvelerinin önemli bir bölümünü mahrum etti. Rusya'nın kendisinde iyi anlaşıldı. Gorchakov imparatora şunları yazdı: "Berlin'in makalesi kariyerimin en kara sayfası." Alexander II, bu mektuba atıfta bulundu: "Benim de." Petersburg, Londra ve Viyana’nın baskısına boyun eğdi ve Konstantinopolis’i ve akma bölgesini ele geçirme stratejik görevini çözmek için ulusal çıkarları savunamadı. Ve Konstantinopolis’in, Boğaz’ın ve Çanakkale Boğazı’nın yakalanması, güneyde stratejik bir yön sağlar ve Rusya’ya Akdeniz ve Orta Doğu’da güçlü bir stratejik köprü kurtaracaktır. Batı da bunu çok iyi anladı, bu yüzden Petersburg'u yeni bir savaşla korkutmak ve Rus hükümetini bir “anlaşmaya” katılmaya zorlamak için her türlü çabayı sarf ettiler.
Batı'nın ustaları (İngiltere ve Avusturya tarafından temsil edildi) Balkanları Avrupa'nın “toz dergisi” haline getirmeye devam etti. Balkan halklarının milli çıkarları kabaca ihlal edildi. Bulgar halkı, San Stefano Anlaşması'nın kendileri için sağladığı birlikten sıyrıldı. Slav Bosna-Hersek, Osmanlı yönetiminden Avusturya'ya devredildi. Sırpların ulusal gururunu vuracak olan Sırbistan sınırları sınırlandı (daha sonra Slav gizli toplumları bir II. Dünya Savaşı'nı oluşturmak için kullanıldı). Slav’daki siyasi elit ve entelijansiya arasında, St Petersburg’un otoritesi büyük ölçüde baltalanacak. Ek olarak, İngiltere ve Avusturya, Rus zaferinden yararlandı ve sömürgeci genişlemelerine devam ettiler: İngilizler Kıbrıs'ı Türkiye'den, Avusturyalılardan - Bosna Hersek'ten aldı.
Rusya-Türk savaşı ve Berlin Kongresi “Üç İmparatorlar Birliği” nin asıl çöküşüne yol açtı. Londra’nın entrikaları ve St. Petersburg’un hataları, İngiltere’nin Batı için çok tehlikeli olan Almanya ve Rusya’nın potansiyel ittifakını kırabildiği gerçeğine yol açtı. Habsburg İmparatorluğu ve Rusya, 1853 - 1856 ve 1877 - 1878 savaşlarında gösterildiği gibi, Balkanlar'da stratejik muhaliflerdi. Rusya, Slav hareketine önderlik etme, Serilerin hedeflerini destekleme fırsatını yakaladı ve bu Habsburg'ların "patchwork imparatorluğunun" çöküşüne yol açtı. Bu nedenle Viyana'da, Avusturya'nın Macaristan'ı ikinci derecenin gücüne dönüştüren Rusya yarımadasında baskın bir pozisyonda kalmasından korkuyorlardı. Viyana, Rusya ile güçlü Almanya ile ittifak aramaya başladı. Rusya'nın Fransa'ya karşı desteği almayan Almanya (Bismarck, Fransızların tekrar yenilmesini istedi), Habsburg'ları desteklemeye başladı. Avusturya-Macaristan'daki askeri yenilgi ve devrim, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun yıkılmasına, Rusya'nın genişlemesine ve Rus etki alanına girebilecek yeni Slav devletlerinin ortaya çıkmasına neden oldu. Bu Berlin'e uymuyordu. Bu nedenle, Berlin’de Avusturya-Macaristan’ı Rusya’ya karşı düşmanca tutmayı ve Almanya’ya karşı politik, askeri ve ekonomik yönelimini kademeli olarak güçlendirmeyi tercih ettiler. Bu gelecekteki bir dünya savaşının ön koşullarından biri haline geldi.
Rus zaferiyle ilişkili olumlu olaylardan, Balkan halklarının ulusal kurtuluşunun Osmanlı boyunduruğundan devam ettiğini not edebiliriz. Rusya'nın Türkiye ile savaşta kazandığı zafer, Bulgaristan devletinin restorasyonuna yol açtı. Rusya, Bulgaristan milli devletliği yaratma konusunda çok şey yaptı. Bunun için Sivil İdare kuruldu. Ülkede mahkemeler kuruldu, bir anayasa getirildi. Projesi, özel olarak oluşturulmuş bir Özel Toplantı ile St. Petersburg'da geliştirildi. 1879 Tarnovo Anayasası, o zamana kadar, Avrupa'da en demokratik olan ve Ulusal Meclis'e geniş haklar verdi.
Rusya, silahlı kuvvetlerini yaratarak Bulgaristan'ın bağımsızlığını sağladı. 28 Temmuz 1878'de, D. A. Milyutin, Berlin Kongresi'nden sonra, Balkanların her iki tarafındaki Hristiyan nüfusun gelecekteki tüm kaderinin, bölgenin işgali sırasında dokuz ay boyunca güçlü bir milli muhafız yaratmayı başardığımıza bağlı olduğunu yazdı. Ancak bu şartlar altında, Berlin'de sakat bırakılan çocuğun çirkinliğine rağmen, zaman içinde gelişip güçlenebileceği, güçlenebileceği umulabilir. Rusya'nın yardımıyla, Bulgaristan'da piyade, süvari, topçu ve mühendislik birimlerini içeren iyi donanımlı ve eğitimli bir ordu kuruldu. Orduda (Zemsky ordusu) 21 bin Bulgar ve 3 binden fazla Rus vardı.Çekirdeği, ülkenin kurtuluşunda aktif rol alan Bulgar milisleriydi. Rusya, Bulgaristan ordusunu silahlandırıp donattı, ulusal askeri personel eğitti.
Güney Bulgaristan'ı (Doğu Rumelia) Türk işgalinden korumak için, Bulgar kökenli memurların Tuna Ordusu ve Rusya'nın askeri bölgelerinden gönderildiği popüler bir milis yarattılar. Köy korucuları da kuruldu ve gerektiğinde halkı silahlandırmak için silah depoları kuruldu. Milis mangaları altında, silah depolarında ve Rus birimlerinde, gönüllü taslaklar eğitildi (kırsal korumalar ve delegelerin sisteminde 28 bine kadar insan eğitildi). Ayrıca, büyük ölçüde tüfek ve jimnastik toplumları yarattılar (64 binden fazla kişi vardı). Bu yüzden, Rus ordusu, Bulgaristan'ın Türk ustalarından korunmasına ve Rus ordusunun ayrılmasından sonra bağımsızlığın savunmasına yardımcı oldu. 1885 yılında Bulgaristan'ın her iki tarafının da tek bir devlette toplanması oldu.
Böylece tarihin seyri, bir Rus askerinin Bulgarları ve Balkan Yarımadası'nın diğer ezilen halklarını, Osmanlı İmparatorluğu'nun uzun egemenliğinden kanlarıyla kurtardı. Ruslar ayrıca Ermeni halkının bir bölümünü Osmanlı boyunduruğundan kurtardı ve böylece binlerce Ermeni, Türklerinin kitlesel fiziksel imhalarından kurtardı.
Sıradan faşizm: psikologlar Kiev güvenlik kuvvetlerinin eylemlerinin gerekçelendirilmesinin nedenlerini açıkladılar
Ukrayna'da her gün Kiev makamlarının cezai operasyonları sırasında siviller dahil olmak üzere gittikçe daha fazla mağdur var. Durum sadece ülkenin güney-doğusundaki ısınmamış: bu konuda aktif tartışmalar internette kaynamıyor. Birçok kullanıcı, rakiplerinin ölümlerini hak ettiğini belirterek, Kiev'in eylemlerini haklı çıkarmaktadır. Devamını Oku
100 yıl önce, 24-25 Aralık 1918 gecesi, Kolchak’ın birlikleri, 3. Kızıl Ordu’u yenerek Perm’i ele geçirdi. Ancak, Beyaz Ordunun başarılı taarruzu, 31 Aralık'ta Ufa'yı alan ve sol kanat ve Sibirya Ordusu'nun arkasına tehdit oluşturan 5. Kızıl Ordunun karşı saldırı ile durduruldu. Doğu Cephesinde Durum 1918 Kasım'ının başında, Doğu Cephesi'ndeki Kızıl Ordu ciddi başarılar elde etti: sağ tarafta (4. Kızıl Ordu), merkezde (1. ve 5. ordu). Devamını Oku
Haftanın sonuçları "Her şey daha garip ve daha garip! Her şey daha güzel ve harika! ..."
Rusya Başbakan Yardımcısı Dimitri Rogozin'in Cuma günü MSU öğrencileriyle yaptığı görüşmede Rusya’nın barışçılları Dniester Nehri kıyılarında bırakması Rusya’nın bölgedeki statüsü nihayet Chisinau ve Tiraspol’la diyaloğunda çözülene kadar barış güçlerini Transnistria’da tutacak. Diyerek şöyle devam etti: "Rusya, Dniester’in her iki yakasında da barış gücünün statüsünü koruduğu sürece barışı sürdürüyor. Devamını Oku
Bulgaristan'ın Doğu Rumeli ile bağlantısı. Bölüm 3
Prens Alexander 1 Batenberg Birleşecek eylemlerin duyurulmasının erken olması, Nisan (1876) isyanının başlangıcına benzer, ancak diğer yandan, birleşme eylemi sırasında sadece bir (ve masum) kurban Raicho Nikolov verildi. 2 Eylül olaylarından sonra (ikinci bölümde anlatıldığı gibi), BTCRC bağlantıyı hızlandırmaya karar verir. Devamını Oku
Kiev'de süslü elbise gösterisi ya da yasal olmayan "Altın Kartal" ...
Aşırı radikallere sadık olan, Ukrayna'yı parçalara sürükleyen Batılı ve bazı Ukraynalı medya, yasa koyucu memurların “barışçıl göstericilere” karşı ateşli silahları nasıl kullandıklarına dair “uluslararası topluluğa” yönelik bir kanıt göstermek için yeni bir bilgi buldu. Devamını Oku
Proje Mobil Kara Savaş Sistemi. Fransa ve Almanya için yeni tanklar
Bir dizi karakteristik özelliğe ve mevcut ekipmana göre ciddi avantajlara sahip olan en son Rus T-14 Armata tankının görünümü, yabancı orduyu rahatsız etmedi, ancak rahatsız etmedi. Avrupa ülkelerinin orduları, zırhlı kuvvetler alanındaki boşluğa izin verme niyetinde değiller ve bu nedenle yeni bir savaş aracı yaratmaya başladılar. Devamını Oku
Copyright 2019 \ Askeri inceleme \ Rusya, Türkiye'ye karşı kazanılan zaferin meyvelerinden nasıl mahrum edildi?