Sayfa İçeriğiSanat dünyasındaki genç yetenekleri ödüllendiren O'Art Sanat Yarışması'nda sergilenmeye hak kazanan ve başarı ödülü alan eserler 22-29 Eylül 2016 tarihlerinde O'Art'ta sergileniyor.
1988 yılında İzmir’de doğdu.
2002-2005 yılları arasında ressam Seba Uğurtan’ın atölyesinde
desen eğitimi aldı. Daha sonra Mimar Sinan Güzel Sanatlar Akademisi
Resim Bölümü’nde eğitim gördü.
Düalizm üzerine yoğunlaştığım resimlerimde, zıt kavramların
birlikte sergiledikleri ahengi keşfetmeye çalışıyorum.
1983 yılında Adıyaman’da doğdu. 2013 yılında ArtRandS Genç Sanat
Sergisi’nde, 2014 yılında Döngünün İçinde Sergisi’nde yer aldı.
İzmir’de yaşayan sanatçı, Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar
Fakültesi Resim Bölümü’nden 2016 yılında mezun oldu.
Boşluğu dolduran küçük bir detay, formu görünür kılan küçük
bir boşluk, kendi başına bir değerdir. İki zıt kavram olarak
birbirlerine ihtiyaç duyarlar. Tıpkı yin yang gibi, boşluk
kendi zıddı doluluk ile anlamlanır ve formun varlığı boşlukla
bir hesaplaşma yaratır. Çevremize baktığımızda yığınla yapı
var, kalabalık ve sıkışmışlık, bu bağlamda doluluğun yaratmış
olduğu kasvet ile mimariyi, bütünün karmaşasından sıyırıp,
detaylarla daha yalın bir forma dönüştürerek onu boşlukla
biçimlendirdim. Boşluk benim kaçışım, bana ayrılmış yer gibi;
birçok olay, olgu, özne, nesne her türlü etkileşimle içinde
hapsolmakta ve birçok ‘’şey’’ ile şekillenmekte ve varlığını
sürdürmekte, içsel bir devinimin aynası, derin, sonsuz,
2016, 105x200 cm, Tuval Üzerine YağlıboyaBaşarı Ödülü
1990 yılında İzmir’de doğdu. Yurtiçinde birçok sergide yer alan
sanatçı, halen Dokuz Eylül Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü 4.
Sınıf öğrencisi olarak eğitimini sürdürmekte.
İşlerimle, boyasal düzlemde kendi imgemi irdeleyerek bir ifade
arayışındayım. Bu süreçte ifade arayışında olduğum şey ise ne
olduğu değil, var olduğudur. Benim ve resmimin var olma çabası.
1989 yılında Ankara’da doğdu. 2015 yılında Kocaeli Üniversitesi
Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümü’nden mezun oldu. Halen
Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü’nde Yüksek Lisans
İnteraktif olarak hazırlanmış yerleştirme seyirci katılımı
ile aktive olur ve yayların yardımı ile salınır. Yerleştirmenin
dış kasası ve içteki kare parçanın arasında kalan boşluk
oluşturulması hedeflenen izleyici-katılımcıyı bir hava
koridoruna almaktır. Önceki çalışmalarımın dışında ilk mermer
denemesi ve ilk tek kişilik olanıdır. İzleyici bu tekil mekânda
kendine ait zamanını deneyimler.
2013-2014 yıllarında Valensiya İspanya’da, Universidad
Politecnica de Valencia UPV Resim Bölümü’nde eğitim gördü. 2009
yılında Mimar Sinan Üniversitesi Resim Bölümü’nü kazanan sanatçı,
mezuniyetinin ardından Sabancı Üniversitesi Görsel Sanatlar ve
Görsel İletişim Tasarımı Bölümü’nde Yüksek Lisans eğitimine
Uyurgezerlik bana göre bir arada kalma durumu; bireyin,
zihninin ve bedeninin uzlaşamadığı bir noktada var olması. Ne
geçmişin, ne geleceğin ne de şimdiki zamanın var olabildiği bu
durumda birey rüyalarının kölesi haline geliyor. Günlük
hayatlarımızda da çoğu zaman bu şekilde var olduğumuzu
düşünüyorum. Etkisi altında olduğumuz düşüncelerimizle
geçmişin, geleceğin ya da şimdiki zamanın dışında
Resimdeki uyurgezerin savunmasız ve izlenmeye açık olması
izleyicinin de bu zaman kavramının yok olduğu bölgeye
geçebileceğinin ipuçlarını veriyor. Mekânın perspektifindeki
ufak bozulmalar, gölgeler ve yansıması olmayan ayna izleyiciye
kendisinin de mi rüyaya dahil olup olmadığını sorgulatmayı
amaçlıyor. Aynı zamanda izleyiciyi kölesi olduğu rüyalarını ve
düşüncelerini onları yücelterek ve benimseyerek
özgürleştirmesine davet ediyor.
1981 yılında Silifke’de doğdu. 2010’da Mersin Üniversitesi Güzel
Sanatlar Enstitüsü Resim Anasanat Dalı’nda master yaptı, bu arada
2009’da Fransa’da (Lille’de) École régionale supérieure
d’expression plastique’te sanat eğitimi aldı. 2014’te Gazi
Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü Resim Anasanat Dalı Sanatta
Yeterlik Programı’ndan mezun oldu. Düzce Üniversitesi Sanat Tasarım
ve Mimarlık Fakültesi Resim Bölümü’nde çalışmaktadır.
Özgeçmiş, kendimizi temsilen ürettiğimiz sanal bir karakter
gibi düşünülebilir. Bu karakteri en iyi yönlerimizi kristalize
ederek inşa ederiz. İster rekabetçi kapitalizm koşullarının bir
gereği olarak, ister yeni bir aşamanın veya işin gerekliliği
olarak görülsün, bir eleme aracı olan özgeçmişler en iyi
eserlerin, en başarılı işlerin konulduğu bir vitrin gibidir.
“Samimi Bir Özgeçmiş” adlı eser ise, sanat eğitimim boyunca
çalıştığım tarım, inşaat gibi özgeçmişimde yer vermediğim
gündelik işlerin anılmasıyla ilgili bir çalışmadır. Çalışmada,
eserin üretilmesinde gizil bir güç olan ve sanatçının içinde
bulunduğu koşulları belirleyen emeğin sanat eserinde yer aldığı
fakat görünür olmadığı durumlara ‘özgeçmiş’ kavramı üzerinden
bir yaklaşım getirmek hedeflenmiştir.
1989 yılında İstanbul’da doğdu. 2009-2014 yılları arasında Mimar
Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim
Bölümü’nde okudu. 2016 yılında Mimar Sinan Güzel Sanatlar
Üniversitesi Temel Sanat ve Tasarım Bölümü’nde Yüksek Lisans
Sanat tarihinden örnekler ile belgesele ilişkin incelemeleri
sonucu; strüktürün mimari ve sanatsal bağlamını ve bu anlamda
yapılan çalışmaları incelemek, sanatçının üretiminin temelini
oluşturmaktadır. Yüzey çalışmalarının yanı sıra, üç boyutlu
üretimler ve bu noktada mimari sistemler, yapıt unsurlarının
bir araya getirilme usulleri, strüktürel anlamda denge ve boyut
konularında da çalışan sanatçı, mimari olarak tadilat meselesi,
eklemlenen yapılar ve yapının genel restorasyon sürecine ilgi
duymakta, üretimlerinin mimari ve tarihsel boyutlarını, mekân
problematiği ile ilişkili olarak, bir sanat unsuru bağlamında
2016, 180x223 cm, Karışık Teknik, Motor, Sensör, Sandal Küreği / 2016 Motor Sistemi kurulmuştur. Sensör ile
1992 yılında Ankara’da doğdu. 2013 yılında Hacettepe
Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümü Lisans
Sinestezi “birlikte” ve “aesthe-sis: algılamak” gibi iki
kavramdan oluşur. Sinestezi, zihinsel olayların bilinci
tetiklemesiyle ortaya çıkan bilinçli bir duyusal, istemsiz
deneyimdir. Diğer bir ifade ile “birleşmiş duyular” ya da
“eşduyum” olarak da nitelendirilir. Nesnenin işlevsel durumu
farklılaştırılıp, başka bir işlev ile izleyicide birden fazla
duygu oluşturarak zihinde ve duygusal alanda eşduyum yaratmak
1982 yılında Soma’da doğdu. 2009 yılında Anadolu Üniversitesi
Güzel Sanatlar Enstitüsü Heykel Anasanat Dalı’nda Lisans, 2013
yılında Yüksek Lisans eğitimini tamamladı. Anadolu Üniversitesi
Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümü’nde Araştırma Görevlisi
Öpüşme, oyun alanına ve oyunun katı kurallarına bir
müdahale. Silinen çizgiler ve belirsizleşen sınırların sunduğu
yeni düzen, oyunun oynanmasını oyunsallaştırıyor. Kurallarını
yitirmesi ve yeni bir kural önermemesi, oyunun
oynanabilirliliği üzerine bir şüphe yaratıyor. Oyunun nasıl
oynanacağına davetkâr bir zemin hazırlayan yeni oyun alanında
bildik düzenin bozulması sonucu oyuncu, kurallara duyduğu
kuşkuyla oyunun etkinlik alanını yeni bir deneyim alanına
2013-2016, 97x32 cm, 2 mm Sac PlakaBaşarı Ödülü
1982 yılında Diyarbakır’da doğdu. 2004 yılında İnönü
Üniversitesi Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Heykel
Anasanat Dalı’nda eğitimini tamamladı. 2011 yılında Ondokuz Mayıs
Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü Resim-İş Eğitimi Bölümü’nde
Yüksek Lisans Programı’nı tamamladı. Halen Gazi Üniversitesi Güzel
Sanatlar Enstitüsü Resim Anasanat Dalı’nda Sanatta Yeterlik
Programı’na devam etmektedir.
Türkçede hayrat kelimesi; çeşme, okul, hastane gibi kamu
yararına, hayır işlemek amacıyla yaptırılmış olan yapıların
genelini tanımlamak için kullanılır. Bir başka deyişle, “sevap
kazanmak” adına yapılan “iyiliklerin” nesnesel temsillerine
hayrat denilebilir. Bu çalışma; içeriği ve biçimi itibariyle
yeni bir hayrat temsili olarak kurgulanmıştır. Kendinin tam
tersi olan bir kendi...
Bu yeni temsilin varlığı nedeniyle hayRaT; sözlük tanımının
içini sulandırmaya, hatta boşaltmaya ve o boşluğa gayet
müptelası olduğumuz bir şeyleri enjekte etmeye çalışır.
Kendinin tam tersi olan bir kendi... Kurgusunun
tamamlanabilmesi için izleyicisinin kendisine temasına ihtiyacı
vardır. Bu temas, düşünsel bir temasın yanı sıra fiziki bir
manevra gerektirir. Hangi rolde olduğunu bilmiyor olsa dahi
izleyici; cebinden çıkardığı ya da ödünç aldığı kartı yuvaya
taktığı andan itibaren bir bakıma izleyicilik vasfından
sıyrılır ve hiç şüphesiz rolünü hakkıyla yerine getirmiş olur.
Kurgu böylelikle tamamlanır ve kendini gerçekleştirmiş
1987 yılında Erzurum’da doğdu. İlk ve orta öğrenimini Erzurum’da
tamamladı. 2016-2017 Atatürk Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi
(Resim Anasanat Dalı) Yüksek Lisans eğitimine devam etmektedir.
“Sanat yapıtı, bir duyumlar kitlesidir, yani algılam ve
duygulamların bir birleşimi” der Deleuze. Çağın fikir
insanlarını göz ardı etmeksizin: mekân içine yerleştirdiğim
hazır nesnelerle, sokaktaki pratik yaşamın içsel bir
sorgulamasını kendi gözlemlerimle farklı bir dille aktardığımı
düşünüyorum. “Sür Gitsin”: modern yapıları oluşturan yapı
birimi yüzeyin de, bir kırılganlık düzlemi içinde gelişen
öznenin sorgulanmasıdır. Güncel sanatın verilerine göre
üretmeye devam ediyorum.
1983’te İstanbul’da doğdu. 2009 yılında Yıldız Teknik
Üniversitesi’nin Yaylı Sazlar Bölümü’nü ve 2012 yılında Bauhaus
Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nde Master derecesini
“Animal Furniture”, isminden de anlaşılacağı gibi hayvan
imgesi içeren mobilya görünümlü bir obje. Bu eserin şimdilik
iki versiyonu mevcut. İki eser de hayvana benzer bir duruşa
sahip ayakları ile organik ya da inorganik olmak üzere
değişkenlik gösteren tüy yapılarının eklenmesiyle yaşayan bir
canlıya dönüşmekte. Bu canlı algısı tüyler ve mekanik sistem
yardımı ile hareketli bir objeye dönüşerek gerçeklik
kazanmakta. Mekanik sistem sandalyeye dahil edilerek tüylerden
oluşturulan bölümde hareket unsuru kazandırmakta. Bu da
sandalye gibi durağan ve günlük hayatımıza dahil olan bir
objeyi bilindik görevinin dışına taşımakta. Mobilyalar insana
hizmet eden cansız objelerken, bu sandalye görünümlü hayvanlar
objenin araç haline gelen yapısını değiştirmektedir.
Hayvanların da insana hizmet eden, metalaşan bir anlayışla
insanoğlunun hayatına dahil edildiğini varsayarsak hayvan
görünümlü sandalyelerin bu konuya yeni bir bakış getirmesini
ItFollows / Ben Giderim O Gider,
Peşimde Tın Tın Eder 2016, Windows Uyumlu Bilgisayar OyunuBaşarı Ödülü
1988 yılında İstanbul’da doğdu. Yeditepe Üniversitesi Güzel
Sanatlar Fakültesi ve Anadolu Üniversitesi Sosyoloji mezunu.
Yeditepe Üniversitesi Sanat Yönetimi Yüksek Lisansını
“Ben Giderim O Gider, Peşimde Tın Tın Eder”, bir sanat eseri
olarak bilgisayar oyunu tekniği ile yaratıldı. Bu süreçte oyun
geliştirme ve tasarımda Erdem Dur, ses tasarımı ve beste olarak
da Kerem Aksoy ile işbirliği içinde çalıştık. Tekerlemeden yola
çıkarak, insanı takip eden ve her yaptığımız hareketin başka
bir güce sermaye oluşuna değinmek istedim. Oyundaki coğrafyayı
da bu sebeple seçtim. İnsanlar kendi tanrılarına ibadet ederken
farkında olmadan başka güçler yaratıyor. Yeri geliyor yeni
yaratılan güçler yüzünden hayatlarını kaybediyorlar. Yeni
binalar, yeni tüketim alışkanlıkları günden güne hem doğayı hem
insan hayatını tehdit ediyor. Alanımız daralıyor. Bizim için
görünenler bizi dışarıda güvensiz, topraksız, havasız
(İçini Dinlemek), 2016, 50x50 cm, Çerçeve İçi Ses Yerleştirme, Fine Art Baskı, Steteskoplar (İçine Bakmak),
2016, 60x120 cm, Duratrans Baskı, Dia Fotoğraf Filmi, Asamblaj
Dönüştürme, Dürbün, Pleksi, LED Panel (İçinde Dolaşmak), 2016,
40x40 cm, Çerçeve İçi Beyaz Fon (Kâğıt), Dia Film, Asamblaj
Dönüştürme, Fotoğraf Makinesi, (Yansıtma), Tripod
1988 yılında İstanbul’da doğdu. 2010 yılında Marmara
Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Fotoğraf Bölümü’nde
Çocukların görüp deneyimledikleri her şeyi henüz bir
ebeveyni tanımlamadan evvel anlamlandırma ve tanımlama
eylemlerine çok imreniyorum.“Çocukça bakış” tarih boyunca
birçok sanatçının peşinde oldukları düşünme-üretme biçimi
olmuştur. Yetişkin bir birey için anlamı ve biçimi mutlaklaşmış
bir obje bir çocuğa göre içinde belki binlerce imgeye yol
açacak tanımsız bir nesneye dönüşebilir. Mutlaklığı yok sayan
bu “gönlünce saçmalama” süreçleri özgün bireyin temeli gibidir.
Ve bu süreç muhtemeldir ki, insanın tarihte kendisine en yoğun
biçimde yabancılaştığı günümüz dünyasında, özgünlüğün satın
alınan bir şey değil de, zaten içinde bulunan ve emek vererek
keşfedilecek bir şey olduğuna işaret etmekte. Yetişkinliğe
geçen her birey tarihin en büyük sorusu ile muhatap kalıyor:
“Ben kimim?” Kimliğimizi oluşturan ve bizi tercihlerimize
götüren bu süreçte, bulunduğumuz toplum ve sistemin dinamikleri
içinde kendimizi şekillendiriyoruz. Peki bugün bulunduğumuz
toplum, böylesi hassas bir keşif için gerekli olan sağlıklı
zemini sunuyor mu? Bireyin uyum sağlarken kendisine
yabancılaştığı günümüz toplumunda “ben kimim”i düşünmesi lüks
gibi düşünülüyor. Kendi hayatına bile “turist” olan ve
bulunduğu toplumda “miş” gibi yaparak var olan insan çaresiz
tükenmenin ve tüketmenin içinde bulunuyor. Bu mutlaklaştırılmış
anlamlar ve kimliklerin içinden insanın çocukça bir bakışla
kurtulabileceğine inanıyorum. Sanki kaynağa dönüş gibi...
Zamandan ve bütün mutlaklardan muaf, tüketilmeyen ve tükenmeyen
yerin var olduğuna inanıyorum.
1992 yılında İstanbul’da doğdu. 2011-2012 yılları arasında
Kocaeli Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nde okudu. 2012
yılında girdiği Yıldız Teknik Üniversitesi Sanat Tasarım
Fakültesi’nde halen eğitimine devam etmektedir.
En yalın tabiri ile, biçimi özden üstün tutan Formalist
üretimler yapısal olarak soyut olana ulaşır. Teoride dahil
biçimseldir, retoriği anlam ve anlatıdan kasti olarak
uzaktadır. Ancak formal üretim, özellikle sanatın belirli bir
disiplinine odaklı ve malzemenin kendisinde ısrarcı oluyor ise
özden bahsetmek olasıdır. Bu görüntünün bir fotoğraf olduğunu
bilmek tam da bu nedenle önemli. Temelde, ürettiğim bu form
veya formlar dijital fotoğrafın “görsel karakterine” ulaşmayı
hedefliyor. Bugün toplumsal belleği büyük ölçüde oluşturan
dijital fotoğraflar, sanatın bünyesinde bile varlığını
geleneksel malzemenin (karanlık oda dönemi) bir tür taklitçisi
olarak sürdürüyor. Dijital fotoğrafın çoğaltım ve ulaşım hızına
karşın halen eskinin bir tür röprodüksiyonu olarak kabul
edilmesi, dijital fotoğrafın “teknolojik” ve “yeni” dışında ne
olduğu sorusunu doğuruyor. İroniktir; bir fotoğrafın gücü, onun
ne kadar fotoğraf gibi görülmediği ile orantılıdır. Şöyle ki
“Fotoğraf” hatta külliyat olarak “fotoğrafçılığın” temel
motivasyonu, eşyanın temsilini gerçeğine en yakın şekilde kayıt
edebilmektir. Fotoğraf olamayacak kadar gerçek olana dek.
Teknolojisini ve piyasasını bu yönde geliştirir. Çekim
parametreleri, retouch işlemleri, sürekli yenilenen dijital
görüntü kayıt teknolojileri vs. görünümlerin birer fotoğraf
olduğunu unutturmak için varlar. Alternatif bir yaklaşımla
üretime geçenler ise genelde karanlık oda döneminin
romantikliğinden kurtulamıyorlar. Yine de o dönemin fotografik
hataları tolere edilebilir, hatta bir tercih ve estetik
anlayışı haline evrilmişken, dijital sebepli her hata, kusur
olarak kalmakta. Bu anlayış dijital malzemeyi
kimliksizleştirendir. Oysa Niepce’den beri süregelen “hatalar”
fotoğrafın sunabileceği tek gerçekliktir. Fotoğrafların bir şey
anlatamayacağı ortada. Onlar yalnızca gösterirler. Onlara
kelimeler ile anlamları bizler atfederiz. Kelimeler ise
boşlukta duran anlamlardır ve biçimler aracılığı ile ifade
edilmeyi beklerler. İyi fotoğraflar gerçeğin en kaliteli
taklitleri ile değil, bu anlamlar evrenini kontrol altında
tutabilen fotoğrafçıların ürünleridir. Altın çağında “fotoğraf”
gerçeğin bir izdüşümü olmaktan çok “fotoğraf” olabilmeli.
Kuracağı iletişimde sentetik olmaktan kurtulması, hatalarının
ne tür bir motivasyonla tolere edildiğine bağlı. Evrenin
herhangi bir görüntüsü gibi ciddi bir konuda, estetik
dogmalardan bahsediyorum. Hep aynı yerinde ve sonsuza kadar
tanımlanmayı bekleyen “gerçeğin” izahı gibi, sonu olmayan
1992 yılında Ankara’da doğdu. 2010-2016 yılları arasında
Yeditepe Üniversitesi Plastik Sanatlar Bölümü’nde eğitim gördü.
“Değirmenci, insanın en iyi portre ile anlatılabileceğini
düşünür. İşlerinde çatışmaların, kavgaların ve kaçışların insan
zihninde yarattığı problemleri inceler. İnsan, doğa, sosyoloji
ve psikoloji konularını araştıran çalışmalar sunar ve bunları
sunmak için insan portreleri ile çalışır. Deformasyonların ve
mekânsızlığın sürrealizmiyle, yüzlerin gerçekçiliği arasındaki
ilişkiyi anlatır. Değişimi ve değişimin ortaya çıkardığı tüm
etki ve tepkileri, toplumsal tabuları, psikolojik travmaları
inceler. Doğa ve evrene hayran olduğu kadar zarar verenlerdir
gördükleriniz ve sanatçı bu sonsuz karanlıkta, insanın
kendisini sadece dünyanın değil evrenin merkezine koyduğuna
inanır. Bu inanç çalışmalarının çıkış noktasını oluşturur.
Yaşadığı dünyayı ne kadar geride bırakıp ötesini görmeye
çalışsa da ona ait izleri taşımaya devam eder. Hayal ettiği
kadar uzak ama gerçek kadar dokunulabilir bir dinamiğe
1983 yılında Diyarbakır’da doğdu. Marmara Üniversitesi Güzel
Sanatlar Fakültesi’nde Yüksek Lisans eğitimini sürdürmekte.
“Dünyada mantıklı düşünen hiç kimsenin şüphe duymayacağı
kadar kesin doğrulukta bir bilgi var mıdır?” (Bertrand
Russell’ın “Felsefe Problemleri”, s. 9) Projenin içeriği, “Aynı
dili konuşuyor olmamıza rağmen, aynı kelimeleri, aynı anlamda
kullanıyor muyuz?” sorusu üzerinden şekillendi. Aynı dilde
konuşarak, yüzde yüz aynı anlam içeriğine sahip bir diyalog
kurmak mümkün müdür? Asgaride bir diyalog içerisinde, aynı dili
konuşan, aynı kavramları kullanan iki kişi, ancak benzer bir
anlam bütünlüğü içerisinde fikir alış verişinde bulunabilir;
fakat tam anlamıyla birbirlerini anlamalarının imkânı yoktur.
“Mutlak Anlam” için diyalogdaki iki kişinin de aynı kişi olması
gerekir. Yani “Ben”i “Ben”den başka hiç kimse yüzde yüz
anlayamaz. Çalışmanın üretim aşamasında Sanat Tanımı
Topluluğu’nun (STT) diyalog yöntemlerinden faydalanıldı.
Buradaki en önemli unsur ‘Dil’dir, çünkü kullanılan her
kelimenin aynı anlamda anlaşılması gerekir. Bu yöntemle
projenin oluşum sürecinde, Bertrand Russell’ın “Felsefe
Problemleri” (The Problems of Philosophy) adlı kitabı
kullanılmıştır. Aynı kişinin kendisi ile üç ayrı kişiymiş gibi
gerçekleştirdiği trialogun temelinde kendisine yabancılaşan
kişi, izleyicideki algılama bütünlüğünü dil üzerinden bozmaya
çalışmaktadır. Trialogun içerisinden ses unsurunu
çıkartılmıştır. Sesin kullanılmamasının nedeni; sadece “Ben”in
anlayacağı bir konuşmada, kelimelerin seslendirilmesine ihtiyaç
yoktur. Zaten kendi kendisiyle konuşan kişi kendini mutlak
anlamda anlayacaktır. İzleyicinin bu trialogtaki konuşmaları
duymaları asıl mutlak olanın anlaşılmasını engelleyeceğinden,
konuşmalar çalışmanın içeriğinden ayrıştırılmıştır. Böylelikle
izleyici kendi mutlak anlamına sadece kendisi üzerinden
ulaşabilecektir. Enstalasyon içerisinde kullanılan Üçgen Masa,
Bertrand Russell’ın “Felsefe Problemleri” kitabında kullandığı
örnek üzerinden çalışmanın bütünleyici bir parçası olarak
seçilmiştir. Üç ayaklı masa, dört ayaklı masaya nazaran tüm
bulunduğu ortamlarda fiziksel anlamda kendi dengesini daha
1990 yılında İstanbul’da doğdu. 2009-2013 yılları arasında
Chicago Üniversitesi’nde Siyasal Bilimler eğitimi aldı.
“İsimsiz Peyzaj”, dış mekânın özellikle evsel bağlamda
içselleştirilmesini irdeleyen Ex-terra isimli bir seriye ait.
Bir peyzaj fotoğrafının iç mekâna yansıtılmasıyla ve çerçeve
içerisinde yeni bir çerçeveye yerleştirilmesiyle, bu
içselleştirme sürecini ortaya koyuyor. Bir yandan bilinmez ve
sınırsız görünen peyzajı iç mekânda evcilleştirirken, bir
yandan da fotoğrafların nesnel gerçekliğini sorguluyor.
Peyzajın iki farklı yansıması, fotomanipülasyon ile birbirinin
devamı haline getiriliyor. Böylelikle aslında fotoğrafların
gerçekçi inandırıcılığa sahip olmalarına rağmen aslında
fotoğrafın, gerçekliğin nesnel bir yansıması değil, öznel bir
temsil olduğu fikri de irdeleniyor. Ex-terra’nın ardındaki
fikirlerin ortaya çıkmasında, bir göçmen ve yeni bir anne
olarak etrafımdaki belirsizliğin rolü büyük. Eserleri
yaratarak, bu belirsizliği yorumlamaya ve ev ile sanatçı
stüdyosu ortamında üzerinden geçerek öznelleştirmeye ve
1982 yılında Adana’da doğdu. 2005 yılında Mersin Üniversitesi
Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü’nden mezun oldu.
Bir portreyi ele alan bu resimde, fotoğraf ve sinema
arasındaki ilişkiyi inceleyen sanatçı, daha çok yönetmen Ingmar
Bergman filmlerinden kesitleri sanatıyla buluşturuyor.
Filmlerden seçmiş olduğu sahneleri, kendi ruhsal durumunu,
çevresini ve endişelerini yansıtarak sanat yapıtına dönüştürür.
Özbakır, bir nevi filmlerden “çeviriler” yapar. Yapıtıyla
“gerçeğin” değişmesine ya da yeniden üretilmesine bilinçle
katılır. Yalnızlık duygusu, içe kapanıklık, iletişimsizlik,
sevgisizlik, bölünmüşlük hissiyatı gibi temaları inceleyen
sanatçı, bunları izleyiciye taşımaya çalışıyor.
Resimlerinde fotoğrafın sonsuza dek kopyaladığı şeyi kendi
perspektifinden tekrardan yineleyen sanatçı, bize sadeliği
içerisinde yeni anlatım olanakları araştırır.
2016, Video Enstalasyon, 9’23”Başarı Ödülü
1982 doğumlu sanatçı, İzmir ve İstanbul’da yaşıyor ve çalışıyor.
2007 yılında Yıldız Teknik Üniversitesi Sanat ve Tasarım Fakültesi
Bileşik Sanatlar Lisans Programı’ndan mezun olan sanatçı, 2010
Göteborg Üniversitesi Valand Güzel Sanatlar Akademisi C:Art:Media
Yüksek Lisans Programı’na devam etmiş ve 2015 yılında Dokuz Eylül
Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü Sanat ve Tasarım Sanatta
Yeterlik Programı’nı tamamlamıştır.
Çalışma, 1950’lerin başlarında İzmir’de açılan Yıldız
Sineması’nın ve bölgenin kentsel dönüşüm süreci ile birlikte
yaşadığı değişimi toplumsal ve mimari bir perspektiften bakarak
ele almaktadır. 2000’li yılların başında kentin Basmane
bölgesinin geçirdiği değişim ile birlikte erkek egemen bir
yapıya bürünmüştür. Kente gelen hızlı göç ile beraberinde erkek
egemen bir yerleşim alanına dönüşen Basmane, kentin merkezi
konumunda iken; ötekileştirilmiş bir bölge haline gelmiştir.
Bölgenin yaşadığı bu değişim Yıldız Sineması’nı da etkisi
altına alarak bölgenin güncel sakinlerine hizmet verecek olan
kapalı halı saha ve bilardo salonuna dönüşmüştür. Yıldız
Sineması’nın yaşadığı değişim, kimliğinin üzerine eklenen sahte
bir karakter imgesi yaratmaktadır. Yaşanan zoraki ve aceleye
getirilmiş değişimin izleri mekân içinde oldukça belirgindir.
Sinema perdesi önüne eklenmiş kale direkleri yaşanan biçimsel
tezatı ve toplumsal tarihi net bir şekilde açıklamaktadır.
Mimari yapıyı toplumsal hafızanın tanığı olarak ele alan bu
çalışma, eski bir sinemanın kapalı bir halı sahaya dönüşme
sürecini sinema ve futbolun toplumsal etkilerini de bünyesine
katarak konuyu ele almaktadır.
1983 yılında Van’da doğdu. 2004-2008 yılları arasında Yakın Doğu
Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı
Bölümü’nde eğitim gördü. 2010-2014 yılları arasında Dokuz Eylül
Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Fotoğraf Bölümü’nde eğitimini
Fotoğraflar Şubat 2015 Suriye Kobane’ye ait. Savaş sonrası
görüntüler, insanların arabalarına binip kaçma fırsatı vermeyen bir
savaş. Bu bana göre çaresizliğimizin ve korkunçluğumuzun en büyük
1992 yılında İstanbul’da doğdu. 2012-2016 yılları arasında
Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü’nde
Bu çalışmayla birlikte 21. yüzyıl insanının yalnızlığına ve
donukluğuna değinmek istedim. Beyaz yüzey ve ne olduğu belirsiz
gri yapı günümüz bilincini ve algısını yansıtmak amaçlıdır.
Renklerin tercih sebebi, gerek renklerle gerek kompozisyonla
verilmek istenen düşüncenin dışında, kullanılan rengin
izleyiciyi herhangi başka düşünceye itmesinden kaçınmaktır.
Çalışmanın birbirinin aynısı tuvallerden oluşması,
yalnızlıklarımızın sebebinin temelde aynı olduğunu düşünmekten
2016, 30x47x30 cm, Ahşap Kutu, LED Işıklandırmalı C-PrintBaşarı Ödülü
1985 yılında İstanbul’da doğdu. 2003-2007 yılları arasında
okudu. 2005-2006 Ecole Nationale Des Beaux Arts DE LYON’da ERASMUS,
2008-2010 yıllarında da Oslo National Academy of The Arts (KHIO)
Güzel Sanatlar Master Programı’na katıldı.
“Bir Yer”de, belirli bir formda kesilmiş ve arkadan
ışıklandırılmış bir deniz fotoğrafı, içi aynalarla kaplı bir
kutuya yerleştirilmiştir. Bu çok köşeli formun ayna üzerindeki
yansımaları fotoğrafta parçalanmalar meydana getirirken, her
bir parça karşılıklı olarak yansıyarak kendi içinde sonsuza
giden bir görüntü oluşturur. Bütünde ise, farklı açılardan
bakıldığında farklı yönlere yansıyarak çoğalan deniz
manzaraları görülür. Göç meseleleriyle ilintili olarak
kaybolma/yersiz-yurtsuz kalma/yönünü kaybetme kavramlarından
yola çıkarak ürettiğim bu iş, küçük bir kutunun içinde sunduğu
engin deniz görüntüsü ile hem dar bir alana girme
mecburiyetini, hem de bu alanda karşılaşılan büyük
bilinmezleri, yanılsamaları ve yaratılan umutları
2016 36x36 cm, Tuval Üzerine Yağlıboya 36x36 cm, Buluntu Nesne Üzerine Müdahale 36x36 cm, Kâğıt Üzerine
1989 İzmir doğumlu. Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar
Fakültesi Resim Bölümü’nden mezun oldu. Halen aynı üniversitede
yüksek lisans eğitimini sürdürmektedir.
Başka bir şehirde yaşamaya başlayınca fark ettim; aidiyetim
bulunduğum yerde değil, sevdiklerimdeymiş ve uzak kaldıkça
onları kaybetmekten korktum, koruyamamaktan. En çok da
kardeşim, annem ve sevgilimden kaygılandım. Sanki yanlarında
bulunursam her şey yolunda olacakmış gibi. Fırsat buldukça
gitmeye çalıştım, eski anıları hatırlamak ve yanına yenilerini
koymak istedim. Taşındığım zaman yanıma kitaplarımı
alamamıştım, bu yüzden azar azar getirdim gelirken. Her
defasında üç beş kitap ve içinde sakladığım notlar, koparıp
koyduğum parçalar buldum. Küçücük bir parça bile hiç
hatırlayamayacağım anıları getirdi aklıma, mutlu oldum fakat
sonra yine korktum. Zaman geçip, ben gidip geldikçe ülkede
ölümler, patlamalar, katliamlar, taciz ve tecavüzler arttı. Ya
da hep bu kadar çoktu, onlardan uzak kaldığım için acısını daha
fazla yaşamaya başladım. Bir an onları da kitapların arasında
saklamak istedim, sevdiğim şairlerin, yazarların arasına.
Çocukluğumda birkaç kez eski barakaların, kiremitlerin arasında
kesilmiş kadın saçları bulmuştum. Elime alıp uzunca düşündüğümü
hatırlıyorum. Belki bu sebepten kardeşimin, annemin, sevgilimin
saçından bir parça alıp yaşadıkları şehirde üç farklı
kütüphaneden birer kitabın arasına sakladım gizlice. Kitapları
sevmeye kütüphanelerde başlamıştım, böyle devam etsin istedim.
Nasıl saçlarından bir parça kesip kitapların içine koyduysam,
kitapların arasından da boş bir sayfa aldım. Aldığım sayfalarda
saçlarının tellerinin değdiği şiirler, kelimeler var şimdi. Her
1992 Karaman doğumlu. Gazi Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi
Resim Bölümü’nde öğrenimime devam etmektedir.
Göç en temel anlamıyla; ekonomik, toplumsal, siyasi
sebeplerle bireylerin veya toplulukların bir ülkeden başka bir
ülkeye, bir yerleşim yerinden başka bir yerleşim yerine gitme
işi olarak tanımlanır. İnsanlar var olduğundan bu yana göç
etmek ya da ettirilmek zorunda kalmışlardır. Bavulun günlük
yaşamımızda eşya taşıma aracı olarak kullanıldığını hepimiz
biliriz. Fakat bavul nesnesi, göç bağlamıyla
ilişkilendirildiğinde normal zaman dilimindeki eşya taşıma
özelliğinin yanında farklı bir anlama bürünüyor. Göç eden bir
insan eline bavulunu aldığı zaman sadece eşyasını yanında
götürmüyor. Aslında yeni ve bilmediği hayatını da götürüyor.
Çalışmam; bu yeni hayatların atılmış temellerini bize
göstermektedir. Farklı zamanlar, farklı insanlar ve onların tek
bir ortak noktada buluştukları yeni bir hayat.
1985 yılında Hatay’da doğdu. 2007 yılında Gazi Üniversitesi
Eğitim Fakültesi Resim-İş Öğretmenliği Bölümü’nden mezun oldu. 2012
yılında Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesi Resim-İş Öğretmenliği
Bölümü’nde Yüksek Lisansını tamamladı. 2013 yılında Hacettepe
Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümü’nde Sanatta
Yeterlik Programı’na başladı.
Zamansal ve mekânsal bir evrende yaşamaktayız. Zaman-mekân
kavramları arasında kendimizi konumlandırmaya çalıştığımız,
kesinlikten ziyade olasılıkların hüküm sürdüğü,
etkileyen-etkilenen, gelişen-evirilen, kendini var edip yok
eden kaotik bir düzen. Kavramlarını evrenin varoluşsal
yasalarından alan sanatçı, çalışmalarını zamansal referanslar
ışığında ve bir döngü içerisinde sürekli evrilen yapılar ile
kurgular. Üretim üzerindeki denetimine ve eserin bitmişliğine
ket vurmayı amaçlayan sanatçı, çalışmalarını olasılık üzerinden
öngörme esasına göre tasarlayıp süreçsel bir kendiliğindenliğe
bırakır. Böylece çalışmalar sanatçının yerine üreten
yarı-mekanik organlara dönüşür.