Direnişin iyi insanları
Ece Budayıcıoğlu yazdı.	Söylenecek sözün kalmadığı bir yerdeyim sanıyordum; amma ve lakin öyle değilmiş hiç. Günler geçtikçe sözler tükenmiyor, aksine birikiyor, doluyor, taşıyor.
Zorbalık yapan polise karşı süren yurt çapındaki direniş 5. gününe girerken, hayatımda ilk kez işe giderken yolda gördüğüm herkes sahiden “uyanıktı”. Zira günlerdir geceleri gözümüze uyku girmiyor – ama korkudan değil. Aklımız fikrimiz, anamız babamız kardeşimizmişçesine merak ettiğimiz, İstanbul’da, İzmir’de, Ankara’da, Adana’da ve diğer illerde polise karşı pasif direniş gösteren insanlarda. Artık nasıl bir adrenalin salgılıyorsak, uykusuzluğa rağmen dimdik ve dinçiz. İzlediğimiz her kaba kuvvet videosunda daha çok uyanıyoruz.
Uzun zamandır savunduğum bir şey vardı son günlerdeki olaylarla doğruluğunu kanıtlayan: geleneksel medya rahmetli oldu da helvası çoktan kavruldu bile. Yalnızca bunu fark edebilmemiz için bir kıvılcım gerekiyordu; o da geçtiğimiz hafta çaktı. Ne okuduysak, ne öğrendiysek Twitter’dan, Youtube’dan, bağımsız bloglardan öğrendik. İnsanlar kendi kendilerinin muhabiri, habercisi oldu. Direnişe gidebilenler Meydan’dan, Akaretler’den, Kızılay’dan, Kordon’dan bildirdi; bilgisayarın başındakiler her şeyi dört bir yana yaymak için seferberlik ilan etti.
Ne var ki, klasik medyadan başka gözü kulağı olamayan insanlar hadiselerin ciddiyetini ve haklılığını hala idrak edebilmiş değil. Bu yüzden Birinciblog olarak üzerimize düşeni yapmak istiyoruz. Günlerdir yaşananları kendi gözlerimizle gördüğümüz ve kendi kendimizin habercisi olmak niyetiyle direnişin sürdüğü yerlere koştuğumuz için söyleyebiliriz ki:
Polise karşı güç kullanmayan, saldırmayan, yalnızca pasif direniş gösteren insanlarla dolu her yer. Ortalarda dolaşan yalan yanlış haberlere itibar etmeyecek denli sağduyulu bir direniş gücü var. Senin benim gibi insanlar sokaklardakiler; biber gazından can havliyle kaçarken birbirine çarpınca özür dileyen, azıcık kalmış talcid-su karışımı ilacını hiç tereddüt etmeden seninle paylaşan, kendisinden önce gaz yoğunluğundan telef olması mümkün hayvanları kucaklayıp uzaklaştıran, fırsattan istifade etmeye çalışan provokatörleri etkisiz hale getiren, polisin saldırısının akabinde sokakları el birliğiyle temizleyen, herkese, her şeye saygılı bir grup bu direnişi yapan. vazgeçmeden, yılmadan günlerdir haklı davalarını savunuyorlar. El ele, kol kola, yan yana direniyorlar. Hayatın normal akışı içinde neye inandıkları, neyi savundukları, neyin peşinden koştukları mühim değil – 5 gündür hepsi sadece özgürlüklerini korumak, yapılan insanlık ayıbına dur demek için yürüyorlar, kaçıyorlar, kovalanıp geri geliyorlar.
İki taraftan ablukaya alan tomalar, insanların üzerine sığındıkları yerde bile gaz kapsülleri fırlatan polisler, kamu malını tahrip eden nice “siviller” görüyoruz günlerdir. Gözlerimiz yaşarıyor; ama gazdan değil. Ya gururumuzdan, ya hırsımızdan ağlıyoruz. Fakat korkmuyor ve güveniyoruz birbirimize. Şu son 5 günde çocukluğumuzdan beri kulaklarımızda “Başkasının verdiği bişeyi sakın alma evladım,” diye çınlayan anneanne sözleri silindi gitti. Korkmadan, tereddüt etmeden ne limonlar, ne sirkeler paylaşıldı yollarda, otel lobilerinde, apartman boşluklarında, cami avlularında… Gözümüz kapalı güveniyoruz birbirimize – çünkü biliyoruz ki biz iyi insanlarız. İyilik için zorbalığın karşısında dikiliyoruz.
Paylaş:FacebookTwitter	Etiketlerdirengeziparkıgezi parkıgezi parkı direnişioccupy gezi
Bu Gezi bir harika dostum :) Şehrine, parkına, ağacına sahip çık! Jason Mraz nihayet İstanbul’daydı Uzaktan direniş Bize Gezi’yi anlatın… Başka bir gıda mümkün mü? Söz Uçar Derler Ya! Ya Yazılar? Gezi Parkı’ndan öğrendiklerimiz Aşkolsun be çocuk Ece Budayıcıoğlu