ÜÇ BÜYÜK TÜRKÇÜ- Taner Ünal
“ZİYA GÖKALP”, “ATATÜRK”, “NİHAL ATSIZ”
Ziya Gökalp, Balkan Harbi’nin sonunda yazdığı, “Türkleşmek İslâmlaşmak muasırlaşmak” adlı eserinde şöyle başlar: “Memleketimizde üç fikir cereyanı vardır. Bu cereyanların tarihi tetkik olunursa görülür ki mütefekkirlerimiz önce muasırlaşmak lüzumunu hissetmişlerdir. Üçüncü Selim zamanında başlayan bu temayüle, meşrutiyet inkılâbından sonra İslâmlaşmak emeli iltihak etti. Son zamanlarda bir de Türkleşmek cereyanı çıktı. Dikkat edilirse, bu üç fikrin de hakiki ihtiyaçlardan ortaya çıktığı görülür.”
Büyük Harbin sonunda, bütün Arap yarımadasını kaybettik. Elimizde sadece Anadolu kalmıştı. Bu topraklarda yaşayan Müslümanların ekseriyeti Türk’tü. Bu nedenle, artık “İslâmcılık” görüşünün bu enkazın içerisinde yapacağı bir iş kalmamış, bu fikriyat Arabistan topraklarında bilmedikleri yerlerde Arapların ihanetine uğramış yüz binlerce Türk’ün Arap din kardeşleri tarafından geri dönüş yollarında arkadan hançerlenerek katledilmesiyle yok olup gitmişti
Atatürk, Samsun’a ayak bastığı günden başlayarak bütün nutuklarında Türk Milleti’ne olan güvenini, Türklerin kurtuluşuna, atılımına ve dirilişine ait bütün prensipleri açıklarken, Milliyetçiliği ön plana çıkararak, kurulacak yeni devletin temel direklerinin “Türkçülük” – “Milliyetçilik” olacağını ilân ediyordu. Yani sadece ordular ve hükümetler değil, aynı zamanda “İslâmcılık” ile “Milliyetçilik” savaşıyordu.
Büyük Önder, Konya Türk Ocağı’nda Mart 1923’te yaptığı konuşmada şöyle diyordu; “Bir Milliyet prensibi vardır; bir de onu dağılmaya sevk etmek isteyen nazariyat vardır. (İslâm tacirlerini kasdediyor) Lâkin milliyet nazariyesini, milliyet fikrini, milletlerdeki milliyet mefkuresini dağıtmaya çalışan nazariyelerin, dünya üzerinde kabiliyeti tatbikiyesi bulunamamıştır. Çünkü Tarih vukuat, hadisat ve müşahedat, insanlar ve milletler arasında hep milliyetin hâkim olduğunu göstermiştir. Ve milliyet prensibi aleyhindeki büyük mikyasta, fiili tecrübelere rağmen gene milliyet hissinin öldürülemediği ve onun gene yaşadığı görülmektedir”
Ord. Prof. Vasfi Raşit Sevig şunları söylüyor: “Her istiklal iddiası milliyet iddiasına dayanır. Bunun içindir ki “Bilelim ki mili benliğini bilmeyen milletler, başka milletlerin şikarıdır.” Diyen Atatürk’ün esaslı bir vazife olarak telakki eylediği milliyetçilik, milli fikri kuvvetleştirmek, milli istiklali tamamlamak, milli faaliyeti genişletmek gibi şekiller ve gayeler alır. Kemalciliğin mahiyeti ateşli bir milliyetçiliktir. Atatürk der ki: “Biz doğrudan doğruya milliyetperveriz ve Türk milliyetçisiyiz. Cumhuriyetimizin mesnedi Türk camiasıdır. Bu camianın efradı ne kadar TÜRK HARSİYLE (kültürüyle) meşbu olursa, o camiaya istinat eden cumhuriyet de o kadar kuvvetli olur.”
“İslamcılık“19. Yüzyılda İngiltere de Mİ6 tarafından yürütülen bir projedir. Bu gün bu projeyi ABD yürütmektedir. Siyasi Ümmetçi bir söylemdir. Türklüğe karşı tezgâhlanmış bir oyundur. Dinin siyasi çıkarlar için kullanılması ülke bağımsızlığı için tehlikelidir.
20 Yüzyıl Türkçülüğünün üç büyük ismi Ziya Gökalp Atatürk ve Nihal Atsız’dır. Ancak “Türkçülük”ten bahsedildiğinde Nihal Atsız akla gelir. Ziya Gökalp Türkçülüğün Sosyolojik yönünü ortaya koymuş, üstün niteliklere sahip bir bilim adamıdır.
Atsız’a göre “Türkçülük”,“Türk Milliyetçiliği”nin adıdır. Atsız’a göre “Başka milletlerin Türk taraftarlığı ve Türk sevgisi de bu kelime ile ifade olunamaz Zaten başka milletlerin Türk’ü sevmesi de gerçek bir sevgiye değil bir nezaket, çıkara ve siyasi zorunluluklara bağlıdır. Türk’ü gerçek olarak Türk’ten başkası sevemez.”
Atatürk’ün görüş ve düşüncelerini onun adına serbestçe yazabilen Prof. Dr. Mahmut Esat Bozkurt şöyle demektedir “Fakat işin yanık ve hazin tarafı şudur ki, Türk, İslam yolunda varını yoğunu verdiği halde, Türk olmayan hemen bütün Müslümanların, büyük bir nankörlükle Türk’ten şikâyetçi olmalarıdır. Hıristiyan Osmanlılar tabiatıyla… Hele biz Batı Türkleri, yalnız varımızı yoğumuzu bu yolda vermiş değiliz… İşlerin başına da Türk’ten başkalarını getirdik, uzak gitmeye ne gerek? 1908’de Meşrutiyet ilan edildiğinde, işbaşında sadrazam (yani başbakan) olarak Avlonyalı Arnavut Ferit Paşa bulunuyordu. Sarayın en etkili adamları, İzzet Hola’lar (Arap), Selim Melhame’ler (Arap) idi. Balkan savaşlarında Osmanlı Devleti’nin hariciye nazırı (dışişleri bakanı) Ermeni Nura Dunkyan idi! Avusturya Hariciye Nazırı Baron Erental, bu sıralarda Yunanistan hakkında Osmanlı hükümetine bazı bilgiler vermek istemiş, fakat Viyana Büyükelçimiz Mavro Kordato olduğundan işi ona açamamış. “Nasıl açayım? Rum’dur. Yunanistan’a haber verir!..” demiş!.. Halimizi düşünün bir kere… Hiç unutmam, İstiklal Savaşları sırasında, Londra Konferansı’na Ankara hükümeti tarafından gönderilen delege heyeti arasında İzmir milletvekili kimliğimle ben de bulunuyordum. Reisimiz olan Çerkez Bekir Sami’nin işi gücü Kafkasya’da bir Çerkez devleti kurdurmak olmuştu. Oysa biz Türk bağımsızlığını kurmayla görevlendirilmiştik. Türk devleti işlerinde, Türk’ten başkasına inanmayalım. Türk devleti işlerinin başına öz Türk’ten başkası geçmemelidir.”
Atatürk ihtilalinin farikası TÜRK OLMAKTIR. Maziyi bu prensip tasfiye etti. Yeniliği bu prensip getirdi. Türk ihtilali bütün eserleriyle Türk Olmaktır. Bundan en küçük bir sapma geriliğe dönüştür. SONUCU ÖLÜMDÜR.”(Sf. 445-447)
Atsız’ın tarihçiliği kabul görmüş bir tarihçiliktir. Aşıkpaşaoğlu Tarihi’ni, 1949’da yayımlamıştır. Bu konudaki tek kaynak Atsız Hoca’nın eseridir.
Ötüken okurlarına merhaba diyor, en içten duygularla sevgi ve saygılarımı sunuyorum.