KULEDiBiNDEN YANKILANANLAR: Şubat 2010
Hep bir zamanlardı diye başlar, pişmanlık duygularının bedeni sardığı günlerde anılara sığınış. Sınır ötesi şehir efsanelerinin kulaktan kulağa dolandığı günlerde; “Amerika’da çocuğun biri 50 katlı binaya tırmanırken düşmüş. Annesi de binayı yapanlara tazminat davası açmış, Bu kadar yüksek yaparak çocuğumu tahrik etti " öyküleri herkesce bilinirdi. O diyarlar, bu diyarlara çok uzak düştüklerinden gülmek düşerdi, güncel deyimle bu “geyik muhabbet”lerine. Şimdi dönüp bakıldığında makul gelmiyor da değil hani ! Birileri mabadımızı ellemek için yüzümüze, biz inanmasak da “Küçük Amerika” diyerek gönlümüzü alırdı. Ama artık şehirlerimiz New York’u, San Fransisco’yu aratmaz olmuş. Al Capone’larımız da var, Mc Carthy’lerimiz de. Neyimiz eksik kaldığı söylenir olmuş, Amerika’nın Büyüklüğünün büyüsüne kendini kaptırarak. Düşünce denirse özgür, kaç metre becermek istersen o kadar ıkın, üretiminde. Ama değil düşünmek, eşinle dostunla bile konuştukların; “iktidarı düşürme”k amacıyla darbe yapma girişimi suçuyla düşüncesizlik bataklığının dibine gözü kapalı sürüklenmiş.
Geçen gün; Başkent’in göbeği Kızılay’daki metroda, Süleyman’ın meşhur “Sana” kuyruklarını aratmayan doğalgaz alma girişimim sırasında, önüme 73 kişi almış bekliyorum. Tam arkamda, sıraya girenler arasındaki konuşmalara kulak veriyorum, bir yandan vakit geçer diye. Erkek seslerinin bir tanesi, adeta prostatı tutmuş ergin erkek sabırsızlığında, çevresine duyura duyura
“Hele ben gidip de Mescitte bir namaz kılıp geleyim. Sıradayım. Yanlış anlaşılmasın” diyerek gitti. Sırabaşından gaz alanların sayısı daha yeni beş olmuştu ki; “Hah, geldim işte” derken, önümdeki 68 kişinin gaz almasını sabırla bekliyordum. Arkamdaki muhabbetin helmelenmeye başladığı, bozuk şiveli sıradaşların birbirinin ağzından kelimeleri çalmasından anlaşılıyordu. Dönüp bakmadığımdan ne yaşları ne üstleri ne de başları konusu, belirsizliğini soğukkanlılıkla koruyordu. Böyle anlarda; ilginç gelişmelerin oluşmasından sonra gizemi kaçmasın, sıraboyu biriktirdiklerimle zihnimde yarattığımın ne kadar örtüştüğünü doğrulayabilmek adına, özellikle başımı çevirip yüzlere bakmayı en sona saklarım. Uzatmadan; mescitcinin 3 kız babası, diğerinin bekar olduğu beş abonenin daha gaza kavuşma süresinde anlaşılmıştı. Bekar olan sözü döndürüp, dolandırıp mescitcinin ailesi ve kızlarına getiriyordu. Babayı görmeden Abidin Dino ustalığında olmasa da aklımda kostümsüz çizebildiğim "memleketimden insan manzaraları" kılıklı imge, ailesi için de aynen şekillenmeye başlıyordu. Ancak cümlelerde seken bir yan vardı. Bekar, ne kadar “adamın kızı olması nasıl bi şi ?” dese de, bizimki sözü; “Neden gaz satışı, bu tek bankanın tekelinde ?...” diyerek kuyruğun müsebbibinin banka olduğuna getiriyor, %82 zam görmüş doğalgaz birim fiyatının artışını, içinde deliler gibi sakladığı isimleri zikretmemek uğruna Erbakan kıvraklığında kendince ört bas etmeye çabalıyor, konuyu “uysa da uymasa da...” muhabbetinde camiye, Kuran’a, Peygamber’e, hatta Halife’ye denk düşürmenin cambazlığını yaşıyor, 5 metre çapındaki menzilindekilere de yaşatmaya çabalıyordu. Yine banka dekontu elinde beş kişiyi sayana kadar, ailesinin Suriye’de yerleşik olduğu anlaşılıyordu, her ne kadar burada yaşamaktan duyduğu memnuniyetsizliğini dişlerini sıkarak şikayet etse de. Hatta yeri geldi, bekar olan “E, o zaman niye Türkiye'ye yerleştin ki ?” deyiverdi. Kemlerinin, kümlerde boğulmasını fırsat bilerek sözü sündürdü;
“En çok hangi kızını seversin... yani sevgileri arasında bir fark olur mu ?” dediğinde, lafın belinin o an kırılacağını bilmiş olsaydım sanırım daha hazırlıklı olabilirdim.
“aralarında, bir tanesi var... ben onu severim...”
“Yani, en çok onu mu?”
“ben onu severim...”
“Diğerlerini sevmez misin ?”
“ben onu severim..."
“Niye, diğerlerinden farklı mı ki, o ?”
Uzun bir soluk alarak; “Diğerleri... normal insanlar gibi...”
“Saygı mı göstermiyorlar ?”
“Yohhh, bizde hiç kimse saygıda kusur etmez. Ama diğerleriyle konuşmak bile canım çekmez... aha yanımızdan geçen bu adamlara sen ne hissediyorsan, öyle işte”
“O zaman sevdiğin kızın sana düşkün ?”
“Haa.. belki... ama ben ona başka gözle bakıyorum...” dediğinde ben dahil bekarın donduğunu aramızda boşluk olmasına karşın hissedebildim. İçimden “Hadi hadi, hemen kötüye yorma. Devleti yönetenler bile neler diyor da ben öyle demek istememiştim diye pişkinlikle geri adım atmakta bir sakınca görmüyorlar. Bu da öyle...” diyor ve dua ediyorum “inşalah ben yanlış anlamışımdır” diye.
“Dolgun kızdır... yani... güzeldir...” demesi bekarın azmini kırsa da bekar yılmadan atını sürüyor batıya;
“Sevgi her şeydir, değil mi ? “ dediğinde büyük felaketin geleceğini kestiremiyor.
“Taaam tersine, sevgi diye bir şey yoktur. O, birbirleriyle fingirdeşeceklerin uydurduğu, fuhuş batağına düştüklerinde kendilerini inandırdıkları bir bahanedir. Bak Taallah ne diyor; Dünya’da tek bir sevgi vardır, o da ancak Allah sevgisidir...” dediğinde bekar, bekar kalmasının müebbete dönüşeceği korkusuyla bir umut kapısı aralama derdine düşüyor,
“Tabii ki önce Allah sevgisi de... yani insanların birbirlerine duydukları sevgi yok mudur ?”
“Yoktur, yoktur. Niye duysunlar ki ? Allahın insana verdikleri karşısında, insanın insana verdiği nedir ki ? Lafı mı olur, Peh.”
Bekar, tüm kapılarının kapandığı inancıyla doğru yolu buluyor,
“Doğru...doğru... Ondan daha büyük sevgi ne ola ki ?” demesiyle mescitci kendinin Şeyh'leştiğini hissederek, gücünü kanıtlamasının zamanı geldiğini sezerek;
“Bak, şimdi olay ne biliyor musun ? Hep birlikte tiyatroya gideceksin, eve geleceksin, seyrettiklerini birbirine anlatmaktan Allah’ı anmaya zamanın kalmayacak. Bunlar akıllı, öyle tiyatrolar oynuyorlar ki; akılları çeliyorlar, şehveti körüklüyorlar, Allah’tan söz etmeyeceğin ne kadar ıvır zıvır olay varsa beyinleri aldatıyorlar. Eee, kimse Allah’tan söz etmediğinde kim sevecek Allah’ı ?, kim koruyacak İslamiyeti ? Tabii ki, oturup birbirlerini sevecekler. Hiç, Allah’a gösterilecek aşk bir insana duyulabilir mi ? Kısaca, önce bu tiyatroları kaldıracaksın ki; insanlar akşamları Allah’ı ağızlarına alıp İslamiyeti ruhlarından atmasın. Zaten biliyorsundur, tiyatro’yu kim yaratmış ? ... Kim ?”
“Bildin... Tabi yaa, tabi yaa... Yahudi oturup düşünmüş. Demiş ki, bu müslümanlara ne yapmalı da Allah’larından kopartmalı diye. Bir tanesi de çıkmış, bu tiyatroyu bulup başımıza musallat etmiş. Yani, islamiyeti kaybetmek istemiyorsak bu tiyatro denen illeti başımızdan söküp atmalıyız. Ne zaman bir Müslüman ülkeyi kafirleştirmek isterlerse önce tiyatroyu sokarlar o ülkeye.”
Son bir umutla;
“Yani çocuklarının hepsi senin kanını taşısalar da hepsi bir arada sevilmiyor... öyle mi ?”
“Biri hariç... güzel olanı”
“evet, biri hariç... hani o da tam değil... dedim ya, o farklı benim gözümde...”
Sinirlerim, yaşımın gereği gerilmekten bitap düşürdü beni. Son beşe girildiğinde hayal meyal hatırladığım, Bekar’ın “Hocam, senden feyz alacağım daha çok şey var. Telefon numaranı lütfedersen, sana ulaşmayı çok arzu ederim...” alış verişiydi.
"Başkent Ankara’da, Ankara’nın Çankaya’sında 5 kişi bir eve omuz vurup giriyor, kocanın ağzını burnunu dağıtıp bağlıyor, kadını da sürükleyip yakındaki ormanda bir gün boyu güdülerini gideriyorlar.”
“Milas’ta, 6 yaşındaki kız çocuğuna tecavüz edilirken, çığlığına yetişen ana babası sapığın elinden kurtarıyor”
“Gazi Üniversitesi öğrencisini bıçak tehditi ile tecavüz etmeye kalkışanı, kızının çığlığına koşan baba yakalıyor. Gençkızın boğazını kesmesine de elimdeki bıçağa çarptı diye açıklık getiriyor”
“İntihar eden İstihbarat Daire Başkanı, arabası kara saplandığı gerekçesiyle yaptığı iddia ediliyor.”
“SkyTürk’te Enver Aysever yaptığı programa ara veriyor. Yemin billah çok yorulmasına yorsa da ardındaki, Clint Eastwood gülüşüyle sırıtıyor.”
Sevgili Mustafa Kemal Atatürk’ün sözlerini giyemeyecek kadar kirletildik, tecavüz edildik. Utancımızdan ikrar etmediğimiz müddetçe de daha çok Subaşı’nın üzerimizden geçeceği de ufukta gözükmekte.
Haa..., arkamdakilerin zihnimdekilerle uyup uymadıklarını soruyorsanız; azınlığa düştüğüm ülkemde çoğunluk olmuş, Çinliler kadar birbirin aynı olan iki zevat olduklarından emindim ve bakmaya bile tenezzül etmedim.
Anlaşılamazlığın ortasındaki tek gerçekse; benim de onların da oylarının belirginliğiydi.
not: Yukarıdaki yaşanmışlığı yazmamış olsam, ben de inan(a)mazdım. Siz de öyle yapın ki, bu gerçek yaşanmışlığı bilen tek canlı tanık ben kalayım.
Arkamdakine inat, Sevgilerimle...
Burnuna sahnetozu kaçan, iflah olmaz bir tiyatro sanatçısı,
Kulağına Tuzlusu kaçansa, iflah olmaz bir Denizci olurmuş...
Benim nereme, ne kaçtı da böyle iflah olmaz bir sevdalı oldum...
Bugünlerdeki kimi sorunların içinde, tarladaki köstebek kıvamında kumdan tepeler yapmanın işe yarayıp yaramayacağının gitgellerine kapılmışken, iki nefes arası aklımda dedem açıverdi açmazlarımın tam orta yerinde.
Okuma yazmayı ileriki yaşlarda kendi çabasıyla becermiş, doğru insanlarla doğru yerdeki birliktelikleri cebini değilse de gönlünün zenginliğe kavuşmasına yardımcı olmuştu. Hani; ister önden bakılsın, ister geriden, isterse yandan; hep aynı kalıplaşmış alışkanlığa dönüşmüş, öğrenim eğitim çelişkisine dayanıyordu omuzları. Hani, doğadaki tüm bitkilerin neye, nasıl iyi geldiğini bilse de, binlerce kez anlatsa da, Evren kurulalı beri otların içindeki etkin maddelerin varlığının bilgisini, köyün büyücüsü kıvamında “Ba ba ba ...”lanarak akademik kariyerini magazin seviyesizliğine düşüren biri hiç olmamıştı. Oğlu bir hukukçu olmasına karşın; daha gelişkin, daha çağdaş bir adaleti anlatırdı hep bize. Ancak bu adalet duygusu kimi zaman kantara söz geçiremediğinden, nahoş olaylara neden olabileceği korkusu, o evde yokken hepimizin gözlerinden okunabilirdi. Bilirdik ki; yolda, sokakta yürürken bir babanın oğluna tokat attığına ya da bir ustanın çırağını dövmesine, sövmesine tanıklığı onu sanıklığa süreklemesine yeterli gelirdi. Resmilerle karşılaştığında, yaşının yüzyıllık görüntüsünden cesaret edemediklerinden başlarından bir an evvel savarak sonlanırdı, her seferinde. Ona göre bir sabî horlanmaz, ancak kollanabilirdi, hem de ne “çocuk hakları” ne de “çıraklık yasası”nın varlığı ülkede bilinmezken. Bu nedenle, Samanpazarı civarında yaşı tutan, başında dedenin bastonunun baloncuğunu taşıyan haylice usta, esnaf bulunacağı kuşkusuz. Kimse diyemez ki, ceza hukuku Profesörünün yürüdüğü yolda bir çocuk, bir çırak dövülürse, vay haline o babanın, ustanın, esnafın. Ya ? Ceza Hukukunu en iyi bilen diye vasıflandırılan ve adının önündeki titri büyük harfle başlayanlar; 1935 lerden itibaren ithal edilmiş yasa maddelerini hala anlayabilmek, algılayabilmek, diğer maddelerle ilintilendirmekle yetiniyorlar... yeni bir madde eklemek mi ? Sırf bunun sözü bile geçtiğinde Ordu silahlarıyla el koymuş bu ülkenin yönetimine, en çok da yönettirenin tepesine. Amaç adalet niyetiyle, öncelikle kendilerinin her türlü eleştirilmesine ceza-i maddeler oybirliğiyle kabul edilerek yasanmış (yanlışlıkla yaşanmış olarak da okunsa aynı sonuca ulaşılabilir) ve yasandığı yerde nasıl yasandıysa, bugün jiletle kazınsa hala iptal edilemiyor, tıpkı yasayanların kutsal dokunulmazlıkları gibi.
Merakım o ki; bu yasalar güney ya da doğudan değil de batıdan alındığına göre, şimdiki gibi “anında Türkçeleştirilir” hizmeti de yoktu Google gibi, Yahoo gibi o zamanlar Dünya üzerinde. Peki, yoldaki adam anlamasa da o günün Türkçesine kim çevirdi ki o kalın kalın kanun hükümlerini de hala ne dendiği konusu bir türlü açıklığa kavuşamıyor. Zira, mazeretlerde, bir "tercüme hatası" bahanesi eksik bugünlerde. Ki; yanyana gelmiş iki yüksek titrli akademisyen hukukçu maddeyi yorumladığında köprüde karşılaşmış keçilere dönüşüyor ya da akademisyen hekimler tecavüze maruz kalmış çocuğun bunalıma girmediğinin raporunu verebiliyor, meslek odalarının denetimine inat. Hani, bildiklerimde birazcık kuşkuya düşmüş olsam, bilimin Zülfikar başlı çatal ucuna bakarak inancımı bile yitirmemek elde değil. Kuşkularım yersiz de değil hani; Patagonya’da ekmeğe zam yapıldı diye halk sokağa dökülebilirken, yurdum insanı kadere bağlayıp “ekmeğe yine zam yapmışlar” diyerek sinesindeki diğerlerinin yanına çekebiliyor. Halbuki zammı yapanın aslında kendisi olduğunun hala aymazında. Öylesine uyuşuk bir Pazar günü, sırf “bizim takım kazandı” zaferini yaşayabilmek uğruna, “Aha gördüğünüz şu düzenbaz var ya, ben ona da yapacaklarına da kefilim” diye bağrına mühür bastığı o geniş ama boydan kısa kağıdı zarflayıp sandığa tıkıştırarak yapıyor şikayet ettiği o ekmeğe gelen zammı. Olmamışa olmuş, pişmemişe pişmiş muamelesi göstermenin ucu kaftan öpmeye dayanıyor, cariye olmaktansa Hasekiliğe soyunmak gibi. Üç kafadarın karanlık odada resmettiği küçücük kağıtların kıymetli olduğuna önce çizen inanıyor, ardından bir düşünce ordusu. Gözünü budaktan sakınmayanlar o küçücük kağıt parçasıyla karşılaşmaya görsün, adeta büyüleniyorlar. Büyüleniyorlar da ne demek tapınıyorlar. Sonra da... sonrası tam bir felaket. Bir zamanlar bu kağıtların değer karşılığında Merkez Bankalarında altın bulundurulması gerekirdi. Bir habere göre buna da artık gerek kalmamışmış. Laf vardır ya; “Hem züğürt hem zampara” diye... oturmuş; “suç ve ceza” nın, “silahlara veda”nın kitap yapraklarının banknotların yerini almasını bekliyorum, “borçlar kanunu“ndan, “ticaret kanunu”ndan, “ceza kanunu”ndan”, “aile hukuku”ndan, insan haklarından, çocuk haklarından... umudumu kestiğimden.
Bir de geçtiğimiz yıllarda yenileme çabasıyla okul müsameresinden bozma maddelerle, hukuk ile adeta alay edercesine acemiliklerinde boğulmalarına tanık olunmuştu, koca koca P lerine aldırmadan. 80 sonrası bilim tasfiyesine kalkışanların dolgun P ler dağıtışı, Sultanların sağırlıklarını bile umursamamıştı. Öyle ki; herkes için “bana da çıkabilir”di, şans talih kader kısmet 5 kuruş misali. Dolgunlaştırılmış ama doygunlaştırılmamışların çiziktirdiği bilimsel tasarıda; hiçbir maddenin yönü diğeriyle bir türlü uyuşmadı, buluşmadı, buluşamadı; halka “Cücesin”, iktidara “Yücesin” demekten denk düşmedi, düşemedi, aynı boyda olmalarına rağmen. Ekmek arası alışkanlıklarla çağdaş hukuka bol soğanlı, maydonozlu şeriat sarması. Öyle ki; ters düşmesi bir yana evden baş uzatılamayacak gözküyor ufukta, ayan beyan olmasa da. Eh tabii ki, ümmete de çocuk yapmak düşüyor, sırf vakit geçsin diye. Günde üç öğün yemek. Karnı da doydu mu, üzerine de cigarasıyla demli çayını içti mi, artık gerisinde nefsi çeker garibimin.” Amman ha göbeği düşmesin, canı çekmiş” diye elde belde ne varsa döktürür yiğidim. Bekleriz biz de camlardan Godot gibi nohutu, kömürü... ara sıra da bulaşık makinesini, yiyecek olmadığından bulaşık da çıkmayacağının karanlık açmazında.
Bu virgülde durup Mevlana’yı yad etmeden geçmek olmaz;
Her lafa verilecek cevabım vardır;
Lakin lafa bakarım laf mı diye,
Ustanın sözünün üzerine söz söylenmese de benim de bir çift sözüm var, koynumda sakladığım;
“Niyet gömlekti, ama pantolonu ödedik…”