Hümeyra'nın denizi: Arkadaşlık
Babam öğretmendi ve bu sebepten yerleşik düzene geçmemiz uzun yılları buldu.İlkokulu bir köyde,ortaokulu Konya'da,liseyi İzmir'de okudum.Üniversite ve sonrasında da 3 farklı şehirde yaşadım.Bunları neden mi anlatıyorum?Çünkü,çocukluk çağından şu yaşıma kadar sürekli görüştüğüm bir arkadaşım olmadı,görüşenlere özendim,belki onları biraz da kıskandım.
Mesafeler arttıkça,paylaşılan şeyler de azalıyor ve ne yazık ki arkadaşlık bir yerde tıkanıp kalıyor.Düzeltilemeyen eskisi gibi olamayan arkadaşlıklar insanın içinde tarifi imkansız bir sıkıntı ve üzüntü oluşturuyor.Karşılıklı sahici olmayan davranışlar kalbe bir ok gibi batıyor.İşte bu gibi durumlarda geçmişe saygı duymak adına arkadaşlığını,dostluğunu sadece selamlaşma boyutuna indirgemek gerekiyor.Yüzünde hafif bir tebessüm,gözünde ''birlikte ne güzel anılarımız oldu''bakışıyla merhaba deyip geçeceksin.Bu,uzun ve anlamsız cümlelerden çok daha vefalı bir davranış.Bu paragrafı çok sevdiğim,özlediğim ama yıllar sonra aynı frekansı tutturamadığımız bir arkadaşıma ithafen yazdım.İçimden sizinle paylaşmak geldi.
Şu anda görüştüğüm birbirinden nitelikli ve çok sevdiğim arkadaşlarım var elbet ama yakın değiller,buluşabilmemiz için aynı şehirde uzun yollar katetmemiz gerekiyor ya da eş ve çocukların sorumluluklarından kendilerine ayıracak zamanları olmuyor.Bu aralar kafa dengi ve yakınımda oturan bir arkadaşın özlemini çekiyorum.Aynı apartmanda oturan,çat kapı gidebileceğim,bir sıkıntım olduğunda güvenebileceğim,kahve keyfi yapıp hoş sohbetler edebileceğim bir arkadaşın özlemini çekiyorum.Çok şey mi istiyorum sizce?
Bu sabunları taa Ankaralardan canım arkadaşım Didem yollamış.Benim için sabunlara ne güzel dekupajlar yapmış.Mesafeler uzak olsa da kalplerimiz yakın.Didoşum bizim apartmana taşınsan ya :))
Etiketler: dekupaj, sabuna dekupaj, YAŞAM
EBRUCA 20 Mart 2014 09:07
Çok şey istemiyorsun tabii ki hümeyra, Seninle benzer duyguları yaşıyorum.Herşeyin yeri ayrı arkadaşlıkta bu yüzden çok önemli.Umarım güzel insanlarla karşılaşırsın.
hümeyra Mutlu 20 Mart 2014 09:30
Umarım Ebru'cum.Aynı duyguları paylaşıyoruz.Blogculuk böyle bir şey işte,farklı insanlar aynı duygularda buluşuyor.sevgiler
beyza aydin baser 20 Mart 2014 09:28
Yakın arkadaşlar hep uzakta oluyor sanırım:(
hümeyra Mutlu 20 Mart 2014 10:08
Garip bir ters orantı var Beyza'cım :)
GÜLCAN AKER 20 Mart 2014 10:29
çok haklısın yoğun iş hayatından evde bir bebek ve 10 yaşında bir çocukla kalakaldım şöyle çat kapı bir kahve için bile :... ne kadar güzel tariflemişsin çocukluk arkadaşlarınla arana mesafe girmiş farklı yaşanmışlıklar aynı kafadan arkadaşlarının yokluğu bla bla ama iyiki siz varsınız da bunlar da yazarak hiç değilse hafifliyor sevgiyle kal...
hümeyra Mutlu 20 Mart 2014 18:15
Sevgili Gülcan güzel yorumun için teşekkür ederim,utandırdın bak beni.Yoğun iş temposundan sonra yoğun ev temposu olmuş seninkisi.İnşallah evdeki günlerinde halinden anlayan bir arkadaş eşlik eder sana.Bebiş kokusu doldurmuştur şimdi evinizi yakın olsak gelir hem bebişi sever hem de sana da arkadaşlık ederdim :)
Keşke Gerçek Olsa 20 Mart 2014 11:52
O kadar iyi anladım ki seni. 3 sene en yakın arkadaşımla aynı apartmanda oturma lüksüne sahiptim geçen yıla kadar, hayatımın en keyifli dönemiydi...
Evet kaldığın yerden devam ediliyor gerçekten dost isen ama mesafeler gerçekten işi zorlaştırıyor çok haklısın.
hümeyra Mutlu 20 Mart 2014 18:18
Şanslı azınlıktansın o zaman.Gerçek dostlarla uzun süre bağ kopmamışsa kalınan yerden devam edilebiliyor ama hiç aranıp sorulmamışsa,paylaşılan şeyler azalmışsa muhabbet,geçmişi yadetmekten öteye geçmiyor maalesef...
Benden Bizden 20 Mart 2014 14:32
Benim yakın arkadaşım da İzmir'de. Birilerinin şehir değiştirmesi gerekiyor :P
Sendeki özlem hepimizin ihtiyaç duyduğu bir özlem. Bulabilen, yaşayabilenler pek şanslı.
hümeyra Mutlu 20 Mart 2014 18:20
O zaman İzmir'e gelinecek,bekliyorum :)
tatlı kedi quen 20 Mart 2014 15:21
gerçekten insanın iyi dostlara ihtiyacı var cnm. benimde ihtiyacım var.
hümeyra Mutlu 20 Mart 2014 18:22
Herkes aynı dertten muzdaripmiş meğer.Sorumluluklar insanın üzerine binmeden lisedeki gibi dostluklar özleniyormuş.
Deniz Karpat 20 Mart 2014 23:51
"Bütün özlediklerim benden ayrı yaşıyor" adlı şarkıyla sana eşlik ediyorum.. Bazen diyorum ki İstanbul sırf bu yüzden bile güzel:) İlkokul, ortaokul ve liseyi aynı şehirde okuyup üniversite için buraya geldim ne şanssızım ki üniveriste bitince en yakınlarım birer birer gitti ve ben kaldım İzmir'de... Uzun yıllar düşündüm bu saatten sonra zor arkadaşlık dostluk dedim ama öyle değil tabii ki, lisedeki gibi olmasada yine de oluyor olabiliyor ama bizim elimizde oldurmak ya da olduramamak.. Belki biraz çaba harcamak gerekiyor, biraz kendimizi düşünmek gerekiyor:)
hümeyra Mutlu 21 Mart 2014 09:22
Şarkı duygularıma tercuman olmuş.Oldurmak ya da olduramamak bütün mesele bu diyorsun Deniz'cim.Önceden tek başımıza hareket ederken şimdi ilave 2 kişiye göre hareket ediyoruz.Planlar yapılırken ip üstünde hareket eder gibi herşeyi hesaplaman gerekiyor.Dostluk emek ister,emek vakit...yollar kısalırsa vakitten kazanılır diye düşünüyorum.Ama yine de uzakta da olsa çok iyi arkadaşlarım ve dostlarım var,mutluyum.Öpüyorum ve seviyorum seni.
Deniz Karpat 21 Mart 2014 10:37
ahh ahhh sorma o iki kişi durumu beni çok zorluyor ama direndeniz durumları, ama haklısın tabiiki mekanda yakınlık akabinde gönülde de yakınlığı getirebiliyor, ama yapabiliriz direnayşe:) evdeki 2 çocuk büyüyünce her şey daha iyi olacak , hoş biri hiç büyümez ama:) bende öpüyorum, seviyorum seni (taşınsak mı ne yapsak:))
hümeyra Mutlu 21 Mart 2014 14:02
Haklısın Deniz'im direnelim ve orta bir noktaya taşınalım.Büyümeyen çocuklara alıştık artık :)