LEYLAK DALI: Haziran 2010
Dün akşam gün batımına yakın muhteşem bir koya gittik arkadaşımla orman içinden yürüyerek. Orman yolunun bitiminde bir rüya gibi çıktı karşımıza Haydar Koyu. Söylenecek fazla söz yok, buyrun fotoğraflara bakın...
Gönderen Leylak Dalı zaman: 12:28 15 yorum:
Gönderen Leylak Dalı zaman: 19:24 9 yorum:
MARMARİS, KUŞADASI, KINA, DÜĞÜN VE DAHA BİR DOLU ŞEY...
Kocaman bir haftayı geride bıraktık. Neşeli, telaşlı, eğlenceli, keyifli, yorgun, koşturmalı, kimi zaman artık aramızda olmayanları anarak hüzünlü ama çok güzel bir haftaydı. Hava şansımıza güzeldi, sıcaktan boğulmadık, Marmaris çok güzeldi tıpkı yukarıdaki fotoğraftaki gibi, uzun zamandır görüşemediğimiz akrabalarla, sevdiklerimizle mutlu bir olay nedeniyle birlikte olmak güzeldi, gelin güzeldi, damat güzeldi, düğün güzeldi; hasılı anılar çekmecesine dokunulmaya kıyılmayacak bir ipek bohça daha eklendi.
Ortancalar Marmaris, Beldibi pazarından.
Yukarıdaki görüntüler Marmaris'te bir gece gezmesinden
Hafta ortası Kuşadası'na gittik, kına gecesi için; gelin kızımız kırmızı bindallısı, pullu fesi, kırmızı çarıkları ve avuçlarına yakılan kınaları tutan güllü bantları ile pek şekerdi.
Kuşadası akşam üstü enfes manzaralar seriyor gözlerimizin önüne, günbatımı olağanüstüydü.
Düğün hazırlıkları yapılırken pek lezzetli, dereotlu simitleri götürdük her sabah. Bu simitleri yapan fırına ve her sabah satın alıp gelen teyze oğluma benden üç kere: "Sağol, sağol, sağol"
Düğünlerin olmazsa olmazı yaprak sarması çalışmaları:) Teyze kızım tarafından itinayla sarıldı ve nazık gövdelerimize itinayla yollandı.
Çok yemek yaptım, aşçılık çalışmalarımda aşama kaydettim. Hem de kalabalık gruplara alışmadığım büyüklükteki ölçülerde, neyse ki alnımın akıyla çıktım işin içinden, zehirlenen olmadı:) Çok güldüm, çok güldürdüm sefamız olsun. Çok merdiven inip çıktım, dizağrım beni çok zorladı ama ne gam, sevdikleriyle birlikte olunca ağrının falan önemi olmuyor. Çok fotoğraf çektim, çektirdim, neredeyse her anı kayda aldım, güzel günler saklanmalı. Çok oynayamadım, dizim izin vermedi. Olsun, oynayanları izlemek de güzeldi. Düğün harikaydı, güzel çifte ömür boyu mutluluklar olsun, onlar erdi muradına, darısı diğer bekarların başına.
Dündenberi Didim, Akbük'te arkadaşlarla birlikteyiz. Akbük haberleri bir dahaki posta. Kalın sağlıcakla...
Not: O kadar yoğundum ki fırsat bulup yorumlarınıza yanıt veremedim kusura bakmayın, Ankara'ya dönene kadar beni affedin.
Gönderen Leylak Dalı zaman: 18:20 16 yorum:
Etiketler: Gündelik Yaşam, Hoş şeyler, Özel Günler, Şehirler
Antalya'ya oranla giderek serinliyen hava ve kuzenimin evinin terasından görünen şu manzarayla keyfime keyif katmaktayım. Hele dün sevgili blog arkadaşım güzeller güzeli, şekerler şekeri "Buğday Tanesi" ile buluşup bol kahkahalı, sıcacık bir sohbet gerçekleştirince tadından yenmedi gün. Buğday'cığımı zaten seviyordum ama yüzyüze gelince sevgim katlandı. Canım benim, en kısa zamanda tekrar görüşelim, seni tanımak harikaydı...
Bahçedeki asmadan kopardım bu korukları. bayılırım tuzlayıp yemeye.
Sadece keyfettiğimi sanmayın, buraya geliş sebebimiz evin yakışıklı oğlunun Cumartesi günü gerçekleşecek düğünü. Haliyle hazırlık içindeyiz. Çarşamba Kuşadası'na Kına Gecesi'ne gideceğiz. Bunlar da kınada dağıtmak için hazırladığımız çerezler.
Vee düğünde gelinin başına serpmek üzere para-pirinç-mavi boncuk üçlüsü. Süslendiler, püslendiler, düğün gününü bekliyorlar.
Beni bağışlayın, Q klavyede çok zorlanıyorum. Şimdilik izninizi istiyorum. Sevgiler Marmaris'ten...
Gönderen Leylak Dalı zaman: 19:26 16 yorum:
Etiketler: Arkadaşlar, Gündelik Yaşam, Özel Günler, Şehirler
Sabah vücudumdaki suyun dörtte üçünü ter olarak evde bıraktıktan sonra yola çıktık. Arabanın dışında sıkı bir sıcak, içinde insanın başını ağrıtan klima serinliğiyle devam ettirdik yolculuğu. Göcek'te mola verdik. Göcek'i çok seviyorum; çiçekli, ağaçlı sokaklar, pırıl deniz, maviliğin üstünde kuğu gibi salınan tekneler, şirin evler. İnsanın içi açılıyor. Alışkanlıklarımıza o kadar bağlıyız ki daha önceki gelişimizde gittiğimiz lokantada yemek yiyip, çay içtiğimiz cafede çay içerek vefamızı göstermiş olduk. Kısa bir turun ardından yola koyulduk tekrar.
İkindi üstü ulaştık Marmaris'e. Şimdi çay içip kuzenlerle muhabbet ediyoruz. Detaylı hevadisler daha sonraki postlarda. Çam kokulu sevgiler...
Gönderen Leylak Dalı zaman: 21:53 10 yorum:
Yol göründü yine, sabah yolcuyuz. Köpek gibi yorgunum. Bir yere gitmeden önce sakin, huzurlu ve kendini yormadan hazırlanan bir insan kişisi mevcut mudur acaba? Her seferinde aynı terane, toparla, yıka, ütüle, seç, yerleştir, düzenle, alışveriş yap, uyh!.. Bu sefer bir de sıcak eklendi ki ne biçim, omuzlarında kızgın bir sobayla iş yapmak gibi birşeydi.
Gece çılgınlar gibi bağıran bir kadın sesiyle uyandım, nereden geldiğini anlamadığım bu sıtma görmemiş ses en kibarı "şerefsiz" olan bir dizi küfrü arka arkaya sıraladı bir saate yakın. Hayatımda duymadığım yakası açılmadık laflar savurdu durdu. Kimdi, kimin nesiydi, kime bağırıyordu, ses nereden geliyordu bir türlü çözemedim. İşin garibi benden başka bir Allah kulu kapıya, pencereye çıkıp da "Nedir bu?" demedi, insanlar uyumuyor adeta ölüyor.
Yorgunluktan gözlerim kapanıyor, kalkıp son hazırlıkları da tamamlayayım. Yarın bilgisayar başına geçmem mümkün olursa muhabiriniz size Marmaris'ten seslenecek. Kalın sağlıcakla...
Gitmeden Orhan Veli usta bir yolculuk şiiri fısıldasın kulaklara:
"Duyduğum yoktu ne vakittir
Güvercin sesi, kumru sesi pencerede;
Yolculuk olmalı, yolculuk."
Gönderen Leylak Dalı zaman: 22:11 7 yorum:
Etiketler: Şiir, Yolculuk-Şehirler
Gece uzandığım yerden sapsarı bir kavun dilimi gibi görünen ayı izledim uzun süre. Günboyu süren kurutucu sıcak yerini az da olsa serinliğe bırakmışken açık camın önünde gökyüzüne bakmak güzel oluyor. Bir an ayı elime alıp kavun yer gibi ısırdığımı hayal ettim, her lokmada içim ışıkla dolar mıydı acaba?
Sabahın köründe başladı sıcak, günboyu da gitgide artarak devam etti. Kendimi yüksek ısılı bir fırının içinde kızarıp pişen tavuk gibi hissetsem de biraz bakımın tavukların da hakkı olduğu düşüncesiyle kuaförün yolunu tuttum erkenden. Benim saçım boyanırken yan koltukta bir hanımın saçına fön çekiliyordu. Kalfa kızlara evlenecekleri zaman mutlaka düğün yapmalarını, sadece nikahla evlenecek olurlarsa ilerde pişman olacaklarını üstüne basa basa tembihledikten sonra kendisinin de düğün yaptığını, düğününde bol bol oynadığını ayrıca ailecek oynamayı çok sevdiklerini, hacı olan anneannesinin bile hiç oturmayıp pistte döktürdüğünü söyledi. Sonra yeni bebeği olan genç kuaför hanıma evlenir evlenmez bebek yapmakla ne kadar iyi ettiğini belirterek takdirlerini sundu. Açık olan TV'den hareketle muhabbet dizilere, oradan da "Yaprak Dökümü"ne kaydı. Ferhunde'ye fena halde sinirlenmişti; "Yine yaptı yapacağını, adama kriz geçirtti" dedi. Aaaa, sözkonusu Ferhunde bile olsa haksızlığa dayanamazdım doğrusu, hasbelkader dünkü bölümü sonuna kadar izlemiş olmanın verdiği güvenle "Ferhunde bu sefer ilk defa suçsuzdu" diye söze karıştım, "Kadın Şevket'i müdafaaya gitti, bilmiyordu ki Ali Rıza Bey'in haberinin olmadığını" diyerek musibet Ferhunde'yi savundum ve ilk avukatlık girişimimi başarıyla sonuçlandırdım. Kadın beni gerçekten avukat sanmış olacak ki itiraz etmedi, "Hımm, evet, ay zaten dizi de çok uzadı" diyerek konuyu değiştirdi. Dizinin uzadığına kalfa kızlar da onay verdiler. Kadın bundan cesaret alarak şöyle buyurdu: "Zaten yazarı Celal Nuri Gültekin de kızıyormuş, çok uzattınız bitirin artık diziyi diyormuş". Eh, bundan sonrası dizinin de, sözün de bittiği yerdi; sustum ve oje sürmesi için elimi manikürcü kıza uzattım.
Fotoğraf dünkü Çakırlar gezisinden...
Gönderen Leylak Dalı zaman: 00:12 13 yorum:
Dün teneffüse çıktım. Valizler hala kapanmamış, kalan işler hala toparlanmamış ne gam, hepsi beklesin dedim ve fırın ağzından gelirmiş gibi üfleyen sıcağa rağmen çıktım evden dışarı. Arkadaşlarla buluştuk ve artık Antalya'nın mahallesi olan Çakırlar köyüne gittik. Çakırlar narenciye cennetidir bir de gözlemecileri meşhurdur. Biz de yerleştik hafta içi olduğu için tenha mekanlardan birine.
Kısa bir süre sonra herbirimizin önüne fotoğrafta gördüğünüz gibi yorgan(!) büyüklüğünde bir gözleme geldi incecik açılmış, haa yağı nerde derseniz biz istemedik. Yağ ihtiyacımızı buharı tüterek ortaya konan bazlamanın üstüne sürerek giderdik. Biraz ayıp oldu bünyeye, çok yedik ama değdi doğrusu.
Zeytin ağaçları arasındaki bol sardunyalı yerimiz güzeldi lakin hava o kadar sıcaktı ki gözlerimizin içine kadar kuruduk. Antalya'da yazın poyraz esince nem kaybolur. Gelgelelim nasıl bir sıcaktır ki o kavrulup kalırsınız.
Biraz daha esintili diye yer değiştirdik, çardağa geçtik. Kahvelerimizi sıcaktan erimiş naneli çikolatalar eşliğinde orada içtik.
Frenk yemişleri henüz olgunlaşmamış, yaz sonuna doğru yenilecek kıvama gelir.
Bunlar benim çocukluk arkadaşlarım fişgeneler, az toplamadım yaz tatillerinde gittiğimiz teyzemin bahçesinden, hatta arkamdan mektup içinde bile yollardı teyze çocuklarım. Bahçede nüfus patlaması yapmışlar. Her otun, her çiçeğin üstünde dizi dizi sıralanmışlardı ama ben artık büyüdüm ya ilişmedim onlara.
Evet, çok sıcaktı ama güzeldi gördüğünüz gibi herşey. Antalya'dan ayrılmadan önce hoş bir veda ziyareti yaptım ağaçlara, çiçeklere tekrar görüşene kadar.
Ve yine Birhan Keskin'den üç-beş dizeyle bitsin bu yazı da:
"Ben iğdenin gümüş aydınlığında
duruyorum çoktandır bir yanım karanlık
Biraz uzaktan bakınca:
İki baca, sanki kurum bağlamış
Uzansa da birbirine, alevi değmiyor artık."
Gönderen Leylak Dalı zaman: 00:23 12 yorum:
Etiketler: Doğa, Gündelik Yaşam
En domestik günlerimden biriydi. Haftasonu yola çıkılıyor olması iş katsayısını arttırdı, söylene söylene toparlanmaktayım. Hafiften valizleri toparlamaya başladım, herkes gibi 10-15 günlüğüne tatile gidiyor değilim ki, bir gidiş 3-4 ay sürüyor. Bununla bağlantılı olarak da hazırlık aşaması hayli ağır oluyor. Sabahtan akşama kadar valize girmesi ve girmemesi gerekenlerin muhasebesini yaptım, bakiye aldım, ambar sayımı, envanter derken akşamı buldum. Valize gireceklerin sayesinde çekmece ve dolaplar da yerleşti, herbir giysi koklama testinden geçti, hafiften bile ter kokusu aldıklarım makineyi boyladı, yıkandı, ütülendi ve ben bittim. O kadar otomatiğe bağlamışım ki ellerim giysileri ayırırken beynim başka yerlerde geziniyordu. Hayatıma bir şekilde girmiş ve ondan sonra tamamen yokolmuş kişilerin bir listesini yapmaya kadar götürdüm işi yerleştirme esnasında. İlk anda 6 yaşımın Gürbüz abisi düştü aklıma, anneannemin uzaktan akrabası, askeri tıp öğrencisi, hayli uzun boylu, saçları hafiften seyrelmeye başlamış, güleryüzlü bir gençti. Haftasonları bazen bize evci çıkardı, dört gözle beklerdim zira belimden tuttuğu gibi havaya kaldırır, uzun süre tutardı beni yukarda. Boyu uzun olduğu için odayı kuşbakışı seyrederdim sayesinde ve bu da çok hoşuma giderdi. Sonra tıp fakültesi bitti, Gürbüz abi gitti. Gidiş o gidiş, o gün bugündür görmedim. Neyse ki havaya atılıp tutulma ihtiyacımı karşılayan bir başkası peydah oldu. Şu dünyadaki hala görüştüğüm en eski arkadaşım Serpil'in Osman dayısı. Kendi dayımmış gibi koştururdum peşinden, sağolsun yiğenlerinden ayırmazdı, çok havalarda gezmişimdir sayesinde. O apartmandan taşındıktan sonra Osman dayı da karıştı gaipler arasına. En özlemle hatırladığım ise ilkokulun üç yılındaki sevgili arkadaşım Afife'dir. 3. sınıfın son günlerinden birinde geldi ve "Allahaısmarladık, biz taşınıyoruz" dedi bana. "Hadi be, yalan söyleme" dedim, "Sahiden, babamın tayini çıktı" dedi. Yine de inanmadım ve güle güle bile demedim, Afife ise ertesi gün ve daha sonraki günler gelmedi. Hala içimde yaradır doğru dürüst vedalaşmamış olmak.
Akşama doğru fazla daldığımı ve fazla yorulduğumu farkedip ara verdim ve adıma gelen bir paketi almak için kargoya gittim.
Paket Lalecim'den geliyordu, şanımıza layık bir kitap almış bana, bizim için çok önemli bir makinanın-matbaanın-mucidinin yaşamöyküsünü anlatan "Macar". İbrahim Müteferrika olmasaydı çok sıkılacağımıza eminim hem benim hem Lale'nin. Kitap yok, dergi yok, gazete yok. E ne yapacaktık, "Nine bize masal anlat". Büyüyünce ne olacak, hayat çok tatsız olacak. Öyleyse iyi ki doğmuş Müteferrika, bakalım neler görmüş, geçirmiş okuyup göreceğim. Kargodan geldim, dışarının nemli sıcağından arınıp rahatlamak için kendimi duşa attım ve arkasından yaptım kahvemi, Lalecim senin şerefine içtim, bir yandan da kitabımı karıştırdım, uğur böcüklü, çiçekli, kuşlu mektubumu okudum. Çok teşekkürler, hatırın 40 yılın da üstünde olacak emin ol...
Birhan Keskin aşkım depreşti yine, birkaç dize koyayım şuraya:
"sen bana elma yerdin eskiden
iki serin taş demiştim daha o zaman
yan yana ses veren, yağmur alan"
Gönderen Leylak Dalı zaman: 00:12 11 yorum:
Etiketler: Anımsamalar, Gündelik Yaşam, Hediye, Kitaplar
Gönderen Leylak Dalı zaman: 00:01 29 yorum: