6000VURUŞ: Eylül 2012
Reysi Kamhi: "Tasvirleri Atlıyorum"
Geçen hafta söz vermiş olduğum gibi, Reysi Kamhi mini-belgeselimiz hazır. 13,5 dakikada, genç sanatçının kişiliği, bugüne kadarki işleri ve yeni sergisi hakkında eğlenceli görsellerle desteklenmiş bilgiye sahip olacaksınız. Tabi beni kurmaca ve belgesel arasındaki ince çizgi enterese ettiği için, ressamlığın kaybolan bir meslek olup olmadığını sorgulayan sembolik sahneler eklemeden de edemedim. Umarım hoşunuza gider...
Bu belgesel bana büyük bonkörlük göstererek kamerasını ödünç veren asker arkadaşım Semih Kumbasaroğlu ve film montajı ile alakalı teknik sorunlarımı her zaman, bekletmeden çözen lise arkadaşım Murat Gönül olmasa tamamlanamazdı. İkisine de çok teşekkür ediyorum.
Videomuzda the Black Heart Procession grubunun Touch and Go Records etiketiyle çıkmış olan Amore del Tropico (2002) albümünden Tropics of Love parçası kullanılmıştır. Ayrıca, kapanış sekansı için, Edward Sharp & the Magnetic Zeros grubunun Vagrant Records etiketiyle çıkmış olan Alexander (2011) albümünden, Truth parçasını ödünç aldım. Bunlar Reysi'nin üretirken dinlemekten en çok keyif aldığı parçalar...
pırıl güleşçi arıkonmaz,
Reysi Kamhi Teaser'ının montajı sonunda tamamlandı. Darısı kısa belgeselimizin başına... Bu 1buçuk dakikalık videodan Reysi'nin bugüne kadarki işleri, yeni sergisi ve kişiliği hakkında genel bir fikre sahip olabilirsiniz. Ufak bir tüyo... Kameranın pembe-turuncu su kabının içine daldığı kare ile metafiziksel manifestom arasında ince bir bağlantı var. Meraklısına...
Nostalji ile kaybolanı hatırlamak arasındaki fark nedir? Hangi meslekler kaybolur? Bunlarla mekan ve hafıza arasında nasıl bir ilişki kurulabilir? Cevapları 27 Eylül Perşembe günü, 18:30'da, PG Art Gallery'deki sergi açılışında kendiniz keşfedebilirsiniz...
Videomuzda the Black Heart Procession grubunun Touch and Go Records etiketiyle çıkmış olan Amore del Tropico (2002) albümünden Tropics of Love parçası kullanılmıştır. Bu Reysi'nin üretirken dinlemekten en çok keyif aldığı parçalardan biri...
Başkan Obama ile Başbakan Erdoğan arasında zordur ortak nokta bulmak... Geçen
hafta, bu nadir yönlerinden ikisi aklıma takıldı: sağlık reformları ve bütçe
açıkları. Haydi Amerika Birleşik Devletleri neyse ama biz, para birimi rezerv
dövizi* olmayan bir ülke olarak, haddimizi
aşıyoruz global ekonomik krizin ortasında. Somali ve Myanmar’a milyonlarca lira
değerinde insani yardım malzemesi gönderiyoruz. Suriye’deki muhalif kuvvetleri destekliyoruz.
Personel giderleri geçen yılın ilk yarısına göre yaklaşık %20 oranında artmış.
Sosyal güvenlik harcamaları 90’lı yıllarda olduğu gibi, yeniden bir “Karadeliğe”
dönüşmüş vaziyette, Maliye Bakanı’nın tabiriyle! Geçen yılın ilk yarısına göre, Sosyal Güvenlik Kurumu’nun (SGK) bütçeden
aldığı ödenek %16 oranında arttı. Vergi tahsilatındaki düşüşlerin de etkisiyle,
bütçe dengesi %331 oranında bozularak, geçtiğimiz yılın ilk yarısında fazla
verirken ansızın ciddi açıklar vermeye başladı. Yaklaşan genel seçim döneminde
olacakları hayal dahi etmek istemiyorum. Devletimizin uzun vadede nakit akışı
sorunu yaşama ihtimali maalesef her geçen çeyrek artıyor...
Yılın ilk yarısında, sosyal güvenlik giderlerinin %20’sinden fazlası sağlık
giderlerinden kaynaklanmış. 2008’de 18,4 milyar TL olan tedavi masrafları,
2011’de 25,5 milyar TL’ye ulaşmış. Sebep 2008 yılında Başbakan Erdoğan’ın büyük
gururla gerçekleştirmiş olduğu sağlık reformu. Bu reformla Genel Sağlık
Sigortası zorunlu hale geldi. Artık, asgari ücretin 1/3’ünden az kazananların
primleri devletçe karşılanıyor. 18 yaşından küçükler prim ödemeksizin sağlık
sigortalı oluyorlar. Yalnızca 30 gün prim ödeyen herkes sigortalı sayılıyor. Acil
durumlarda sözleşmesiz kurumlarda yapılan müdahaleleri, lüks bir hastanede
yapılsa dahi, devlet karşılıyor.
Bunlar her ne kadar insani açıdan fevkalade sevindirici yenilikler olsalar
da mali disiplin açısından bir felakete sebep olmak üzereler. Nüfusun yalnızca
yaklaşık %2’si özel sağlık sigortalı olduğu için, kayıt dışı istihdam %40’ı bulduğundan ve yeni sistemle çok hızlı sigorta kapsamına girildiğinden maddi
yükü olduğu gibi devlet taşıyor. Türkiye’de sağlık harcamalarının yaklaşık
%68’ini devlet yüklenirken 2008’de, bu oran Amerika’da %45.
Bazı şeyler çok garibime gidiyor... Türkiye’de Genel Sağlık Sigortası güle oynaya
zorunlu hale getirilip Başbakan Erdoğan’ın en büyük icraatlarından biri olarak
kabul edilirken, Amerika gibi rezerv para birimine sahip olan bir ülkede tıpa
tıp aynı amaçlı bir sağlık reformu yasası kavga dövüş kongreden geçirilebildi
2010 yılında. Halkın en az yarısını karşısına alan Başkan Obama zafer
konuşmasında şöyle dedi: “Bu gece biz politikanın üzerineçıktık.... Hala büyük işler yapabilen insanlar olduğumuzu kanıtladık.... Bizgeleceğimizden korkmadık; geleceğimizi şekillendirdik.”
Aslında geleceğinden korkması için yeniden seçilme kaygısına ek bir neden
daha vardı: muhalefetin şapkasındaki henüz çıkartılmamış tavşanlar. Nitekim, Cumhuriyetçiler
yasayı Anayasa Mahkemesi’ne havale ettiler.
Dava edilen yasanın şu canice (!) özelliklerine de bir bakın: 32 milyon
sigortasızın kapsama alınmasının yolu açılacak; daha fazla yoksulu güvence
altına almak için kapsam limiti federal yoksulluk sınırının %133’üne
çıkartılacak; sağlık sigortası borsaları kurularak Türkiye’dekinden çok daha
yaygın olan özel sağlık sigortalarının prim artışı kontrol altına alınacak;
özel sağlık sigortalarının önceden geçirilmiş rahatsızlıklardan dolayı poliçe
yenilememesinin önüne geçilecek. Reformun bu bölümleri anayasaya uygun bulundu.
Anayasa Mahkemesi’nin sağlık reformunu sekteye uğratan tek kararı ise zorunlu
olması planlanan Genel Sağlık Sigortası’nın vatandaşın seçimine bırakılması.
Finansal kriz destek paketlerinden ve savaş masraflarından bunalan
Amerikalıların mali disiplini arttırmak için Obama’ya muhalif olduklarını
düşünüyorsunuz, değil mi? Alakası yok! Reform tam teşekküllü olarak 2014’te yürürlüğe
gireceği için bütçeye etkileri hakkında henüz elimizde kesin veri bulunmuyor
ancak bağımsız Kongre Bütçe Ofisi’nin (Congressional Budget Office) Anayasa
Mahkemesi kararı öncesindeki tahminlerine göre, sağlık reformunun 10 yıllık maliyeti
$940 milyar olacak. Bütçe açığını arttırmak beri
dursun; bu masraf bütçe deliğini bir parça yamayacak üstüne üstlük.
2012-22 arasında bütçe açığını $143 milyar daraltması
bekleniyor sağlık reformunun. Sebep, Türkiye’deki durumun aksine, masrafın
tamamen devlet tarafından üstlenmemesi. Örneğin, yıllık geliri $250.000’in
üzerindekilerin yatırım gelirlerinden ilave bir stopaj kesilecek; emeklilerin
sigorta kapsamına girmeyen marka ilaç masraflarına %50 indirim uygulamak
zorunda kalacak ilaç şirketleri; kişi başına $10.200’ü aşan sağlık
poliçelerinde sigorta şirketi vergilendirilecek; hatta solaryumlardan %10
güneşlenme vergisi kesilecek!
Hem sigortalı olmayan halkının çoğunu sigorta kapsamına sokacaksın hem de
bütçe açığını azaltacaksın... Kaymaklı ekmek kadayıfı, vallahi... Soracaksınız,
“Kaymaklı ekmek kadayıfını, kim sevmez? Halk niye sokaklara döküldü? Bu
Cumhuriyetçiler sağlık reformuna neden taş koymak istiyorlar?” diye. Tarihin
cilvesi bu ya; zorunlu Genel Sağlık Sigortası fikri Amerika’da ilk olarak 1989
yılında Cumhuriyetçi bir düşünce kuruluşu olan Heritage Vakfı’ndan çıkmış
olduğu ve 1993’te Senatör Chafee başkanlığındaki bir Cumhuriyetçi heyeti
tarafından kanun teklifi olarak sunulduğu halde, bugün aynı muhafazakar parti
tarafından yerin dibine sokulmaya çalışılıyor. Bu tezat göründüğü kadar büyük bir ikilik teşkil etmiyor aslında. Sağlık
reformu halkın genelinin kafasında canlandırmakta zorlandığı, karmaşık ve büyük
bir değişiklik olduğu için, Cumhuriyetçiler bu mevzu üzerinden halkı rahatlıkla
manipüle edebiliyorlar. Karşıt tutum, reformdan zararlı çıkan zenginler, ilaç
ve sigorta şirketleri ile Cumhuriyetçileri kaynaştırıyor; muhafazakar Başkan
Adayı, Senatör Mitt Romney’nin seçim kampanyasına yaptıkları bağışlar artıyor. Obama
finans/sigorta/emlak sektöründen ancak $12.2 milyon bağış
toplayabilmişken bu meblağ Romney için $28.6 milyon. Velhasıl kelam, reform
muhalefeti resmi Cumhuriyetçi parti ideolojisinin bir parçasına dönüştü. Parti
taraftarı Amerikalılar da kendilerini sokaklarda Obama aleyhtarı sloganlar
atarken buldular bir anda.
Başbakan Erdoğan sağlık reformunu hayata geçirdiğinde, Cumhuriyetçiler
kadar becerikli bir muhalefet, Amerikan lobi sistemi, açık bağış geleneği, veya
yaklaşan bir genel seçim yoktu. Bu şartlarda, Genel Sağlık Sigortası’nın
masraflarını zenginlere, sigorta şirketlerine ve ilaç firmalarına
bölüştürülerek rahatlıkla mali disiplini daha de ileri götüremez miydi? Sigortalı vatandaşlarımızın çok küçük bir bölümünün özel sağlık sigortalı
olduğu ve sigorta şirketlerinin üzerine gitmenin fazla bir getiri sağlamayacağı
doğru. Pekiyi, Sosyal Güvenlik Kurumu’nu kısmi olarak özelleştirilmesi düşünülemez
mi? Özelleştirmenin ardından, bir sağlık sigortası borsasında özel ve devlet
sigortaları müşteri kapmak için fiyat kırma yarışına girebilirler. Tıpkı reform
gereği, Amerika’da olacağı gibi... Türk ilaç pazarının yaklaşık yarısını ithal ilaçların oluşturduğu da doğru.
Bu yüzden de zaten, zorunlu ıskontolarla ciro kaybettirilmiş ilaç firmalarına
masrafları yıkmak pek makul olmayabilir. Öte yandan, ecza depoları ve tıbbi
cihaz ithalatçıları ne güne duruyor? Zenginlerin pahalı sağlık giderlerinin
daha yüksek oranda vergilendirilmesi hakkında yorum dahi yapmayacağım. Onlara
atış Kapitalizmin Beşiği’nde dahi serbestse, her yerde serbest olmalı.
Madem hükümet yurtdışına parayla müdahale etmek, halkına yorganını aşan bir
refah seviyesi sunmak istiyor, o zaman, en azından masraf paylaşımının başka
ülkelerdeki örneklerin ışığında, optimal olarak yapılması lazım. Başkan Obama
ile Başbakan Erdoğan ara sıra bu tip konularda da fikir alışverişinde
bulunsalar fena mı olur? Siz aldırmayın konuşurken beysbol sopası tuttuğuna...
*Rezerv dövizine sahip ülkeler para basarak hiperenflasyona sebep
olmaksızın borçlarını finanse edebilirler.
Bu haftalık da boşluksuz 6000 vuruşu doldurduk. Dilerseniz yan kolondaki Bu Siteye Katılın düğmesine basarak blogumu email üzerinden de takip edebilirsiniz...