Bu şartlara riayet edilmezse batıl olur. Şartlar şunlardır:
1- Tarlanın ekine elverişli olması.
2- Tarla sahibi ile işçinin ehli akitden olmaları. Yani akil ve baliğ olmaları.
3- Müddetin beyan edilmesi.
4- Tohumun kime ait olduğunun belirtilmesi.
5- Tohum vermeyen kimsenin tarla mahsulünde payı ne kadar olduğunu belirtilmesi,
6- Tarla sahibinin tarlasını işçiye teslim etmesi.
7- Tarla sahibi ile işçinin tarladan elde edilen mahsulde ortak olmaları.
8- Tohumun cinsinin beyan edilmesi.
İmameyne göre müzaraa altı çeşittir:
1- Tarla ile tohum birisine, çift süren hayvan veya motor ile işçilik de diğerine ait olmak.
2- Tarla birisine, tohum, çift süren hayvan veya motor ve işçilik de diğerine ait olmak,
3- İşçilik birisine, kalan eşya da diğerine ait olmak. Her üç meselede müzaraa caizdir.
4- Tarla ile çift süren hayvan veya motor birisine, tohum ve iş çilik de diğerine ait olmak,
5- Tohum birisine, kalan eşya da diğerine ait olmak,
6- Tohum ile çift süren hayvan veya motor birisine, tarla ve işçilik de diğerine ait olmak.
Bu üç mesele de müzaraa olup, caiz değildir. Hülasa, İmam Azama göre müsakat caiz olmadığı gibi müzaraa da caiz değildir. İmam Şafiî'ye göre müsakat caizdir. Fakat müzaraa ile muhabere caiz değildir. Maliki, Hanbelî mezhepleriyle İmameyne göre ise hepsi caizdir. Her zamanda bu tip muameleler yaygın ve buna şiddetli ihtiyaç da bulunduğu için cevazına kail olanları taklit etmekte beis yoktur. Hanefi mezhebinde bu meselede imameynin fetvası muteberdir.