Bir, karanlıklar göstermez sana önünü,
Bir de deli beyazlar..
Kandırmak istersin kendini, bulutların üstündesin diye
Güneş'e yakın olduğunu sanıp ısıtmak istersin içini
Pırıltılarını beklerken ışıltılı gökyüzünün
Kaybolmuşluğunu hissedersin bulanıklığının
Ve soğukluğunu yalnızlığının
Arasa da gözlerin küçücük bir zerre ziyadan
Sahteliğin isleriyle ıslanmaya mahkumdur çoktan
Inandırmak yetmez, kendini pamuktan bulutlar olduğuna
Seni tutup saran puslu bir sistir göz açtırmayanından.
Artık yüzüne vurulmasını beklemektesindir yanılgının
Sessizce acının derinlerinde boğulmak için
Seversin çünkü kendinden beslemeyi, başkalarının mutluluklarını
Seversin çünkü verdikçe azalmayı
Seversin çoğalmamayı, yitip yokluğa yol almayı
Kayıpları seversin, kırıklıkları seversin.
Insanları, hayallerini karartsınlar diye alırsın hayatına.
Sen, kurban olmayı baştan seçmişsindir çünkü
Varsın onlar mutlu olsundur senin anlayışın
Ya sen, ya senin içindeki Tanrısal neşve?
O ne zaman 'hayat buldum ben!' Diyecek?
Ne zaman kendine 'kendin olma' hakkını vereceksin?
Ne zaman kendini başkalarından çok seveceksin ve
Ne zaman o bulutlara yükseleceksin?
Hülya Çelik 15 Ocak 2014 09:28
Öldürmeyen acı güçlendirirmiş insanı... Sen hep gördün önünü, deli beyazlara ve sislere rağmen. Sen hep kendinden çok sevdin başkalarını, evet, kendinden mutluluk verdin çevrendekilere, ama seni sen yapan özelliğin buydu... Bunlardı benim gözümde güçlü arkadaşımı daha da güçlü yapan nedenler. Sen zaten bulutlardasın, özlediğin ve istediğin o bulutlarda... Bana da yer aç arkadaşım, geleyim yanına...
Fatma Beyza BAŞ 18 Şubat 2014 15:58
Yüreğinin cömertliğiyle okşadın içimi canım. Hayat, biraz gerçekçi olmayı gerektiriyor. Gerçeklerle yüzleşmek zorunda bırakıyor, işte bu gerçekdışı toleransım hayata.. O da içimi burkuyor böyle..