/ Çıkacağım merdivene sabırı merdiven yaparım. MEVLANA :)
polyanna 8 yıl önce
Tweetle Çıkacağım merdivene sabırı merdiven yaparım. MEVLANA :) Milletimiz her güçlük ve zorluk karşısında, durmadan ilerlemekte ve yükselmektedir. Büyük Türk Milletinin bu yoldaki hızını, her vasıtayla arttırmaya çalışmak, bizim hepimizin en kutlu vazifemizdir.!
MUSTAFA KEMAL ATATÜRK KIYMETLİLERİM GÜNAYDIN.! HER BİRİCİĞİNİZİN YÜRECİĞİNE TEBESSÜM VE IŞIK YÜKLÜ GÜNAYDINLIKLAR.!
HERŞEY'E RAĞMEN YENİDEN DEDİK, SEVGİYLE BARIŞLA KAOLKOLA GİRDİK, GÖNÜLLERİMİZİN BAĞ BAHÇELERİNE İMECE HALİNDE UMUTLARA, YENİ GÜNÜN GÖĞSÜNDE OCAK AÇIYORUZ TOHUMLARINI EKMEK İÇİN.!
DOSTLUK KARDEŞLİK BARIŞ VE GÜZEL GÜNLER İÇİN...
HAYDİ RAST GELSİN SEVGİ ADINA YAŞAM BİZE...
SAYGILARIM SEVGİLERİM HER BİRİCİĞİNİZE...
İNCİ TUN % POLYANNA
Eski bir şarkıdır bu. Çocukluğumun şarkısı. Çocukluğumun temennisi. Ne tuhaf. Bugün bile geçerli. Bugün bile söyleniyor. Değişen ve eskiyen bir çok şeyin yanında ne şarkı ne de temennisi eskidi. Bir film seyrediyoruz. “İyilik yap, iyilik bul” Özünde üç kişiye, gerçekten ihtiyacı olan üç kişiye yardım etme fikri yatıyor. Karşılık beklemeden. Tek isteğiniz, onların da gerçekten ihtiyacı olan üç kişiye yardım etmeleri. Ve yapılan iyilikler bir gün çemberi tamamlayarak ve üçün katlarıyla çoğalarak size geri dönüyor. “Bütün dünya buna inansa... Bir inansa... Hayat bayram olsa...” Hayat bayram oluyor.
Bir çoğumuz hayatımızı değiştirecek sihirli değneğin elimize geçmesini bekliyoruz. O değnek elimize bir geçse, tüm kötülüklerin, kötülerin üstesinden geleceğiz. Öfke kalmayacak, nefret, kin, zayıflık, fakirlik, mutsuzluk, yalnızlık, güvensizlik, korku, sevgisizlik... Kalmayacak.
Umutsuzluğu umutla karıştırıyoruz. Aynalarda baktığımız yüz değişiyor. Aklı karışmış, yüreği kabarmış, çizgileri düşmüş bir yüz bakıyor bize. Kendimizi bile tanımıyoruz.
Gülümsemeyi nerede unuttuk? Sabah güneşe selam vermeyi ne zaman bıraktık? Komşularımızın adını neden bilmiyoruz? Öfkeyle gelen sözlere öfkeyle cevap vermenin adı ne zaman “savunu” oldu? Dinlemekten neden vazgeçtik? Bileniniz varsa... Ah... Bilenimiz varsa...
DİP NOT: Onlar üç Çinli mistikmiş. Adları yokmuş ama “Üç Gülenler” diye tanınırlarmış. Gülmekten öte hiçbir şey yapmazlarmış. Kent kent dolaşıp çarşıda pazarda gülerlermiş. Gülmek bulaşıcı tabii... Onların geçtiği yer de az sonra kahkahayla donanırmış. Onlar Çin’i baştan başa dolaşıp mutsuz, kırgın, kızgın, bıkkın insanları güldürmüşler. İçlerinden biri günün birinde ölmüş. “Eyvah! Gülmeleri kesilecek, artık ağlarlar” diye düşünmüş herkes, diğer ikisi için.
Oysa onlar gene gülmelerini sürdürmüşler ve ölmüş arkadaşlarını neşeli bir törenle kutsamışlar. Şaşkın halk kitlesine ise şunları söylemişler. “Üçümüz yaşarken iddiaya tutuşmuştuk, hangimiz önce ölecek diye. Yaşam boyu birlikte güldüğümüz arkadaşımız adına en güzel tören, gene gülmektir. Son yolculuğunda onu bundan yoksun bırakamayız. Bir bakıma ona ihanet olurdu gülmeyi kesmek.” Kent halkı ölüyü yıkamaya kalkıştığında ise engel olmuşlar. “Vasiyetinde onu yıkamadan, üstündekileri değiştirmeden yakmamızı istemişti. Dediklerini yerine getireceğiz.”diye dayatmışlar. Ve ölü yıkanırken son şakasını esirgememiş. Ceplerine ölmeden önce doldurduğu çatapatlar, patlayıp saçılmaya başlamış. Ve cenazedeki herkes kahkahalarla gülmüş. Onlar gülerken, yarım akıllı iki arkadaş dans ediyormuş. Halk da çılgınca dans etmeye başlamış. Sanki bir ölümü değil, bir doğuşu kutluyorlarmış... Füsun Erbulak
EZGİLİ YÜREK Hangi taşı kaldırsam Anamla babam Hangi dala uzansam Hısım akrabam Ne güzel bir dünya bu İyi ki geldim Süt dolu bir torbayla Şöylece çıkageldim Kime elimi verdimse Döndürüp yüzümü baktımsa Kısmet kapıyı çaldı Kör pınara su geldi Ben şakıyıp durdukça öyle Gülün kokusu geldi Bebesi olmayana Bunalıp da kalmışa Acılarla yüklü Dargın yüreklere Yetiştim geldim İyi ki geldim RUHİ SU