Çin'deki Toplama Kampları Nedir? Ne Değildir? • Türk Ülküsü
Anasayfa»Jeopolitik ve Sosyal Bilimler»Çin’deki Toplama Kampları Nedir? Ne Değildir?
Toplama kampında polis olarak çalışmış olan Baymurat Jumgay'la Kazak Türkçesi ile yapılan röportaj Umay Nemati tarafından Türkiye Türkçesine çevrildi.
Aşağıdaki röportaj 11 Ocak 2019 tarihinde “Jas Alaş” gazetesinde yayınlanmıştır. Umay Nemati tarafından Kazakça’dan Türkçe’ye çevrilmiştir. Röportajın aslına şu adresten ulaşabilirsiniz: https://zhasalash.kz/22881/
Baymurat, Çin’de bulunan siyasi eğitim merkezine güvenlik görevlisi olarak nasıl kabul edildiniz? Neden böyle bir işi kabul ettiniz?
2009 yılında eşim ve bir çocuğumla birlikte Kazakistan’a göçüp Karagandı’ya yerleştik. 2010 yılında Kazakistan vatandaşlığına kabul edildim. İkinci çocuğum da bu süreçte dünyaya geldi. İkinci çocuğum hastalanınca Çin’e götürüp tedavi ettirmek istedik. Ve böylece 2013 yılının Mart ayında Çin’e gittik. Göç idaresine gidip ‘’ Çocuğum 2 yıl boyunca burada tedavi olmak zorunda; ama ben başka ülkenin vatandaşıyım. ‘’ dedim. Oradakiler de ‘’Sen zaten Çin Halk Cumhuriyeti vatandaşıymışsın.‘’ diye Çin Halk Cumhuriyeti pasaportunu verip, Kazakistan pasaportunu aldı. Meğerse, Çin’deki vatandaşlığım kayıttan düşmemiş. Böylelikle pasaportumla sorunsuz çocuğumu tedavi ettirmek mümkün oldu. Bana verilen pasaportumla hayatıma devam ettim. Sincan Özerk Bölgesi, Sanjı eyaleti, Şonjı ilçesinde yaşadım. Çocuğumu iki yıl boyunca tedavi ettireceğim diye borç harç içinde kaldım. Çalışmak zorundaydım. Ve böylece 2016 yılının sonuna doğru polis olarak işe başladım. O sırada, Sincan’da baskı daha da arttı. Bu nedenle birçok güvenlik görevlisi alındı. İlk önce yüksek eğitimliler alındı. Yerel yönetimler üzerine yüksek eğitim vardı, bu sebeple güvenlik görevlisine yardımcı olarak hizmete alındım. İlk önce polis keşif noktasında çalıştım.
O kontrol noktası nedir?
Sokaklara her 300 metre aralıklarla insanları izlemek için kameralar kondu. Sincan’daki vilayet, ilçe, kasaba, köy düzeyindeki bütün idari birimlerde, sağlık merkezlerine, su idaresine, maliyeye, yerel yönetimlere ve hatta hapishanelere bile gözetleme araçları ve kameralar koyuldu. Hepsini bu kontrol noktasındaki ekranlardan görebiliyorduk. Yurtdışı ile görüşenler, camiye namaza gidenler, yurtdışına çıkan kişiler belirlenince hemen siyasi eğitim merkezlerine götürülürdü. Kısaca bütün adamlar izleniyordu. Telefonundan gizlice dini bilgileri okuyan, başını kapatan, arabasında ya da evinde dini kitaplar ile Uygur ayaklanması ile ilgi belgeler bulunan kişilerin hepsi tutuklandı. Sonra tutuklama bölümünde çalıştım. Her türlü kötü olayın tanığı oldum. Tutuklama bölümü, insanları siyasi eğitim merkezlerine alıp götürmekle görevliydi. Tutuklananların listesi Sincan Uygur Özerk Bölgesi’nin “huzuru sağlama” kurulu tarafından belirlendi. Bu kurul söyleyince kusursuz bir şekilde yapmak gerekiyordu.
“Tutukluları eğitim merkezlerine götürsünler. ‘’ diye emir verildi. Bitti. Yapmak gerekiyordu. Çünkü bizi de izleyen kameralar vardı. Tutuklananların arasında tanıdığım insanlar da çıktı. Onları gördüğümde yüreğim ezildi. Kız çocuklarının ellerine ayaklarına kelepçe taktık. Taktıktan sonra körpelerin kendilerine kaldırttık. Bir defa 80 yaşındaki Uygur bir teyzenin ayağının kırıldığını gördüm. O ayağına kelepçe takıp arabaya götürdüler. Yaşlı kadıncağız ağlayayım dese sesi çıkmıyordu. Onu gördüm ya yüreğim çok acıdı. Siyasi eğitim merkezine düşen insanların ilk gün yüzleri güpgüzel, göz açıp yumana kadar evlerinin neşesi olan gençlerin gözlerindeki ışık gidiyordu.
Bir keresinde siyasi eğitim merkezinde benimle birlikte polis olarak çalışan bir genci gördüm. Sakalı bıyığı uzayıp gitmiş. Tanıyamadım. Onun ne sebeple tutuklandığını daha sonra başka polislerden öğrendim. Hapishanenin içinde denetleyerek gezerken yerdeki kağıdı görüp alıp cebine koymuş. Kağıtta ise ‘’ Burası çok ağır, nolur beni çıkarın, ben burada çok zorlanıyorum. ‘’ diye yazılmış. Kağıdı cebine koyduğunu kameralar kayda almış. O zaman polisler götürmüşler.