BİLGE ÇALICININ KALEMİNDEN KÜÇÜK MÜCAHİT-3 |
Ne kadar uyuduğunun farkında değildi. Âdeta derin rüyalarına yeni dalmıştı ki omuzuna dokunan bir el uyandırdı. Sanki o eli bekliyormuş gibi kimseyi uyandırmadan sessizce yerinden kalktı. Yüzünü acele yıkayarak soluğu dedesinin yanında aldı. Mustafa Efendi, eşeği hazırlamış İsa’yı bekliyordu. Birlikte yola çıktılar. Torununu hayvanın sırtına iyice yerleştirdi.
– Hadi oğlum Allah’a emanet ol. Güle güle git gel. Tarif ettiğim yolu şaşırma doğru mücahitlerin bulunduğu yere götürür seni. Yolda gidip gelirken dikkat et mermilere hedef olma. İsa, eşeğin sırtında giderken yönünü çizmeğe gerek duymuyordu zira hayvan sık sık gittiği yolu ezberlemiş, nereye gideceğinin bilincine varmıştı. Bağlara gitmek için istasyona vardığında geçitte, dedesinin anlattığı gibi bir Ermeni kadın ve Fransız askerleri geçenleri yoklamakla
görevlendirilmişlerdi. Sabahın erken saatinde eşeğin üzerinde küçük çocuğu görünce şüphelenmiş olacaklar ki uzun soru yağmuruna tuttular.
– Gel bakalım lan çocuk. Nereye gidiyorsun? İsa, titreyen sesiyle:
– Bağımıza, üzüm getireceğim.
– Neden bu kadar erken?
– Çok uzak ancak gider dönerim. Yoksa okuluma geç kalırım.
Bu konuşmaların ardından heybeyi ve İsa’yı yoklayan Ermeni kadını:
– Neden titriyorsun çocuk? Hadi git bakalım, diyerek küçük mücahide yol verirken yanındaki Fransız askerlere kendi dillerinden bir şeyler söylemesi İsa’yı iyice korkutmuştu. Hayvanın yularından çekerek oradan uzaklaşırken önüne gelen ilk tümsekte eşeğe binmeyi başardı.
Arkasına bakmadan hem ağlıyor hem de elinden geldiği kadar hayvanı hızlı yürütmeğe çalışıyordu.
Güneş yeni yeni yüzünü gösterirken mücahitlerin bulunduğu bölgeye ulaştı. Mücahitlerden Mehmet Çavuş yolun başında durmuş Mustafa Efendi’yi beklemekteydi. Fakat karşısında çocuğu görünce korku ve şaşkınlıkla:
– Sen kimsin çocuk, derken çevresinde bulunan arkadaşları ellerindeki silahları İsa’ya doğru tutmuş, cevap bekliyorlardı. Bir anda gördüğü görüntüden korkan İsa’yı titreme tutmuş, ne söyleyeceğini unutmuştu. Bu görüntüsünden etkilendiğini belli etmeyen Mehmet Çavuş tekrar çocuğu sorguya çekti.
– Konuş oğlum sen kimsin? Kim gönderdi seni? Yoksa Fransız mısın? Belli mi olur, konuşmadığına göre. Gözlerin de kızarmış birileri mi dövdü, düştün mü? Ne oldu hadi anlat. Çavuşun soruları devam ederken tekrar ağlamaya başlayan İsa, hıçkırıkları arasında Ani bir refleksle atladı ve eşeğin üzerindeki palanı gösterdi. Namlularını İsa’ya doğru tutan mücahitler, hiç istiflerini bozmadan çavuşun palana bakmasını beklediler. İsa korku içindeydi…
Mehmet Çavuş merakla palanı eşeğin üzerinden indirdi. Heybeyle sepetler bir kenara savrulmuşlardı ancak onları düşünecek durumda olmayan çavuş, cebinden çıkardığı ucu keskin çakısıyla ipleri kesti. Erzakları kapayan çulu aralayınca gözlerine inanamadı. Zira gördükleri Mustafa Efendi’nin getirdikleriydi. Çevresinde bulunan arkadaşlarına göz işaretiyle namluları indirmelerini emretti.
İsa rahatlamıştı artık, sorularına korkusuzca cevap verebilecekti. Mehmet Çavuş, Mustafa Efendi’yi merak ederek sorularına başladı:
İsa, ara ara gelen hıçkırıklarının arasından cevap vermeye çalışarak:
– İsa, efendim. Ben Mustafa Efendi’nin torunuyum,
derken bir taraftan da koluna gözlerini siliyordu.
– Peki neden kendisi gelmemiş de seni göndermiş? İnşallah korktuğumuz gibi bir şey başına gelmemiştir.
– Dedem iyi ama birileri onu Fransızlara ihbar etmiş. Düşman askerleri bütün evlerimizi yoklamaya geldiler. Şükür ki bir şey bulamadılar. Dedem takip edilir düşüncesiyle bu görevi bana verdi.
– Peki sen neden ağladın oğlum?
– Sizi ilk defa gördüm, çok etkilendim. Geçitteki askerlerin ve Ermeni kadının palanda gizlenen erzakları göreceklerinden korktum. Memleketimizin işgal altında olmasına üzüldüm.
Derken tekrar ağlamaya devam etti.
Bunları işiten mücahitler daha çok hırslanmışlardı. Her biri ayrı ayrı homurdanmaktaydı. Ellerine geçse ihbar edeni de düşmanla birlikte kurşuna dizerlerdi. Gözlerinden ateş fışkıran öfkelerinin arasında cesaretinden dolayı İsa’yı takdir ederken bir yandan da sepetine üzüm dolduruyorlardı. Palanı dışarıdan belli olmayacak şekilde bağladılar. Heybeyi yerleştirip gözlerine sepetleri koyarak İsa’yı oturttular.
“ Hadi güle güle git oğlum. Dedene çok selâm söyle. Ha aklıma gelmişken söyleyeyim. Buradan gidince dedene söyle düşmanın bize ateş ettikleri cephaneliklerin yerini öğrensin sana söylesin, sen de bir dahaki gelişinde bize tarif et.” Bunları duyan İsa, çavuşun konuşması biter bitmez:
“Ben gördüm amca. Bir gün dedemle un değirmenine gidiyorduk. Mezarlığa varmadan bir ırmak var. Üstünde dar, eski, taş köprü var. Herkes o köprüden gider gelir. Hanım Köprüsü diyorlar. O köprünün yanında düşmanın yığmış olduğu cephaneliklerini gördüm. Ben bizim olduğunu düşünmüştüm fakat dedem, düşmana ait olduklarını söyledi. Zaten yanında da düşman askerleri vardı.” Bu habere çavuş ve arkadaşları çok sevinmişlerdi. Çavuş dayanamadı, eşeğin üzerinde gitmeye hazırlanan İsa’yı kucakladığı gibi havada iki tur döndürdü.
“Bravo! Bravo çocuk, ne büyük iş başardın!” diyerek tekrar palanın üzerine yerleştirdi.
İsa, çevresindeki kahramanlara ve çavuşa eliyle veda işareti yaparak oradan ayrıldı. Eve gideceğini hisseden hayvan dörtnala koşuyordu âdeta. Tren yolu geçidinde Fransız askerleriyle Ermeni kadın geçenleri yoklamaktaydı. Sıra İsa’ya geldiğinde kadın sepetlere yaklaştı, sert ve meydan okuyan bir ifadeyle:
“Lan! Aç bakalım sepetlerde neler var görelim.” İsa, kadının homurdanan sesinden çok etkilenmişti. Düşmanlarının ortasında kendini ablukaya alınmış gibi hissediyor, yaşamakta olduğu büyük korkusunu ve hızlı hızlı çarpan kalbinin sesini mavi gözlerinin derinliğine gizliyordu. Birden eşeğinden atladı. Sepetlerin üzerine yerleştirilmiş olan yapraklı asma dallarını kaldırdı. Ermeni kadın ve düşman askerleri üzümleri görünce bakış tarzlarını değiştirerek birbirlerine Fransızca bir şeyler söylediler.
Ermeni kadın söylediklerini anlamış olacak ki yanında bulunan geniş bir torbaya iki sepetten yarıya kadar eksilttiği üzümleri aldıktan sonra:
“Hadi bin eşeğine git çocuk.” diyerek İsa’yı bıraktı.
İsa, onlardan uzaklaştıkça nefes alması normale dönüyordu. Üzümlerini düşmanın paylaşması onu üzmediği gibi bilakis sevindirmişti. Zira ondan sonra daha rahat gidip gelecek, düşmanın gözünde sadece üzüm getirmeğe gittiği düşünülecekti. Kendine cesaret telkin eden bu düşüncesiyle giderken eve dönmenin sevincini sergileyen hayvan mümkün olduğu kadar hızlı, âdeta koşarak bir an evvel verilecek olan yemine kavuşmaya çalışıyordu.(Devam Edecek)
Gösterim : 207 Kez Okundu.
Ne kadar uyuduğunun farkında değildi. Âdeta derin rüyalarına yeni dalmıştı ki omuzuna dokunan bir el uyandırdı. Sanki o eli bekliyormuş gibi kimseyi uyandırmadan sessizce yerinden kalktı. Yüzünü acele yıkayarak soluğu dedesinin yanında aldı. Mustafa Efendi, eşeği hazırlamış İsa’yı bekliyordu. Birlikte yola çıktılar. Torununu hayvanın sırtına iyice yerleştirdi. – Hadi oğlum Allah’a emanet ol. Güle güle […]
BAŞKAN MUSTAFA ÇELİK’İN KABUL GÜNÜ