Deli kızın hatıra defteri: Mayıs 2010
HERKESİN KENDİNDEN BİR ŞEYLER BULABİLECEĞİ ÖYKÜLER (3)
Kısa bir cesaret ve hüzün öyküsü bu………
Kadın 20’li yaşların 2.yarısında.
Nişanlı,mutluluk hayalleri kuruyor.
Klasik evlilik hazırlıkları yapılıyor.
Umudu vardı herhalde gelecek günlerle ilgili,sevdiği adamla evlenecek,çocukları olacak,hayatın rutinine uyacak,mutlu da olabileceğini düşünüyordur mutlaka…..
Erkek 28 yaşında.
Özel bir şirkette finansman bölümünde çalışıyor.
Çok sakin bir yapıda ama içten gelen pozitif bir enerjisi var insanlara karşı
O da mutluluk hayalleri kuruyor gelecek günler için nişanlısıyla beraber.
Her ikisinin içinde de meyve vermeyi bekleyen tohumlar var,gelecek baharla patlamasını bekliyorlar.
Sonra o haberi alıyorlar.
Kadın o Allah’ın belası hastalığın mikrobunu taşıyormuş içinde.Hem de en kötü cinsinden,hemen yayılanından olanını.
Çok sancılı bir süreç başlıyor,4 ameliyat,onu insan kılığından çıkaran tedaviler…….
Artık evin içinde bile yürüyemeyecek duruma geliyor 2,5 sene sonunda…..
Adam hep onunla beraber,hiç olmazsa evlenme defterine imza atabilecek kadar güçlenebilmesini diliyor,hemen evlenebilmek için……..
2,5 sene sonunda son ameliyat zamanı.
Doktorlar şansının % 50’nin altında olduğunu ve masadan kalkamayabileceğini söylüyorlar kadına …….
Bir küçücük umut ışığı uğruna ölüme yatıyor kadın ve kalkamıyor.
Geride koca yürekli üzgün bir nişanlı ve zamansız gelen kışla oldukları yerde donmuş tohumlar bırakarak……..
İşte gerçek hayat,gerçek mutsuzluk,gerçek cesaret bu…………
Hayatın aşamalarında karşılaştığımız sevgisizlik,yalnızlık,parasızlık,işsizlik gibi daha bir çok ‘sızlık’lar değil.
Mutsuz değiliz aslında hiçbirimiz böyle bir hikaye yaşayana kadar,hayatın haberi olmadığı halde ona yaptığımız kaprislerimiz içimizde abarttığımız mutsuzluklarımız……….
Böyle bir hikayeye kahraman olmamanızı
Kadının iyi bir yere gitmiş olmasını,orada yaşadığı acıları unutabilecek kadar huzura kavuşmasını………
Adamın bundan sonraki hayatında tekrar içindeki tohumları yeşertecek kadar hayat tarafından torpil görmesini diliyorum………
Bunaldınız mı biraz bu yazıdan?
BUNALIN ve elinizdekilerin kıymetini bir kez daha gözden geçirin………..
Hikayenin GERÇEK KAHRAMANLARI
Adam= Çalıştığım iş yerinde sohbetimin ‘günaydın’,iyi akşamlar’dan öteye geçmediği,arkadaşım olmayan biri.
Kadın=Arkadaşım olmayan adamın hiç tanımadığım nişanlısı
Gönderen pınar zaman: 00:58
Bir gün gelir,aniden anlarsın her şeyin farklı olduğunu......
Yaralar almış,yaralandıkca yaralamışsındır.....
En büyük yalanları en yakınlarına söylemiş,en derin yaraları senin en yakınına sokulanlardan almışsındır.....
Kanamış,pıhtılaşmış,kanıksamışsındır hayatı olduğu gibi,
Büyük,küçük ödünlere bölerek hayatı,oyunu bozmamak için uzlaşmaya,susmaya çalışarak zehirlene zehirlene ilerlemeye çalışmaktasındır.
Yola çıktığın sakin sahile geri dönüş şansı da kalmamıştır,tek teselli dalgaların üstünde kalabilmektir artık...
Kimse kimsenin gözünün içine bakamamaktadır artık korkusuzca.
Ne yana dönsen kendine çarparsın içindeki kalabalıkta.....
Korkularla,yorgunluklarla değiş tokuş edilmiştir çılgın aşklar,uyuşukluğa teslimdir,kaç promil değerinde uyuşturduğuyla ölçülür ederi.
Ölüm de artık sadece başkalarının başına gelebilecek bir masal değildir artık.
Ve büyümek her gün biraz daha yalnızlaşmaktır........
AĞZINDA YALAN VARKEN KONUŞMA
Hepimiz çocukken,daha beyin loplarımızın etrafındaki damarlar grileşmemişken, büyükler tarafından söylenen ve ilerlemiş hayatımıza damga vuran genel söylemler,tavsiyeler vardır=
‘’Terli terli su içme’’
(Halbuki en su içilesi zamanlar terli olunan zamanlardır)
‘’Ağzında yemek varken konuşma’’
(O lokmayı yutana kadar insan çatlar hele de benim gibi gevezeyse)
(E nasıl tanıyacağız yeni insanları?Sadece tanıdıklarımızdan mı ibaret olacak dünya?)
‘’Kar yeme kuyruğun çıkar’’
(İşte sebep budur her kar gördüğümde ağzıma bir parça atma ve kuyruğum çıktımı diye bakmamın hala…..)
(Nasıl da zevklidir özellikle yokuştan aşağı elleri iki yana açarak çılgın gibi hiçbir yere doğru koşmak)
‘’Bak yemezsen kuşlara veririm…….’’
(Veeer,onlar da yesinler mutlu olsunlar)
ve psikolojimizi Kemalettin Tuğcu romanlarından daha fazla ezen sorular vardır.
‘’Anneni mi babanı mı daha fazla seviyorsun…….’’
(O gün en zor mukayeseye zorlarsınız küçük beyinleri.Ben kolayını bulmuş ve ‘öğretmenimi’diye cevap vermiştim,her ikisini de yarış dışı bırakarak)
Bir güncel tavsiye de benden olsun yeni nesillere………
‘AĞZINDA YALAN VARKEN KONUŞMA’Çünkü en büyük zararı o verir karşındakine
Gönderen pınar zaman: 04:10