"Ülkeden kovmayı becerdiğimiz Sevan Nişanyan'ın cesareti olmasaydı bu köy olmazdı" diyen Nesin, sözlerine şöyle devam etti:
"Yaratıcılığı ve becerisi olmasaydı da bu köy bu kadar güzel olmazdı. Sevan'ın sevimli olmaktan başka hayatta beceremeyeceği hiçbir şey yoktur! Yarattığı güzelliklerin bedelini 3,5 yıl hapis yatarak ve yurdundan kaçarak ödemiştir. Bu ödül onundur da. Başlangıçta, çalı çırpıdan içine girilemeyen 10 dönümlük bir arazi ve Sevan'la ortak kurduğumuz hayallerimiz vardı. Bir de bir haftada biteceğini öngöremediğimiz 20.000 dolar gibi bir para. Çalı çırpıya ve hayallerimize ilk bağışı verenin adını (rahatsız olur diye) söylemeyeceğim. Bize inandı ve cebindeki son üç beş kuruşunu verdi. köyün ilk kahramanlarındandır. Bu ödül onundur da.
"O para da bitince halka sığındık. Ama ortada bir şey yok, sadece ham hayaller var. Ham hayallere kim para verir? İşçiden, köylüden, memurdan, öğretmenden, emekliden, gençlerden ve hatta harçlıklarını biriktiren çoluk çocuktan 200.000 doların üstünde bağış geldi. İnanılır gibi değil. Ama kaçınılmaz biçimde yine para bitti. Yine halka başvurduk. Yine bitti. Sonra Felsefe ve Sanat köyleri dedik. Yine karşılık buldu çağrımız. Bu Köy babamın ifadesiyle 'varından değil, yoğundan veren' halkımızın katkısıyla vücut bulmuştur. Bu ödül onlarındır da.
'HALKIMIZIN BU GÜVENİ BABAMIN SAYESİNDE'
"Tabii halkımızın bu güveni babamın sayesinde. Bu ödül onundur da. Dedim ya paramız yoktu. Vakıf çocukları, benim çocuklarım ve öğrencilerim ve başka okullardan gelen öğrencilerden teşekkül, 14-24 yaş arası 50 kişilik bir gönüllü amele ordusuyla inşa ettik bu köyü. Açık havada yattık, yemeğimizi taşın üstünde pişirdik, el ele, omuz omuza verdik. Bu ödül onlarındır da.