Arkadaşlarım, benimle başımdaki örtü sayesinde beraber olacaklarsa hiç olmasınlar.
Herkese merhaba, ben de birçoğunuz gibi dindar bir ailede doğdum ve büyüdüm. Yaklaşık 11 yaşındayken yolda gördüğüm kapalı bir genç kıza özenmiştim. Çocuktum ve sırf o kişi güzel görünüyordu diye kapanmak istedim. Kapanmak istediğimi aileme söyledim; ne kötü ne de iyi bir tepki verdiler. Tabii o yaştaki biri hayatını etkileyecek bir karar alamıyor, ne kadar zor bir şeye başladığımın farkında değildim. Aradan altı ay geçti, benim içimde açılma istekleri başladı ama hep bastırdım. İnsanların tepkisinden korktum. Aileme söyledim, bu sefer de onların söylediği gibi içimde bir şeytanın olmasından korktum. Hiçbir zaman cesaret edemedim.
Aradan yıllar geçti ve bir gün okul boşken okul güvenliğinin tacizine uğradım. O zaman başımdaki örtünün beni korumadığını anladım. Kendi kendime “Ya ben bunu niye takıyorum, kötü niyetli olan çarşaflı bile olsam kötü düşünecek ve buna hiçbir şekilde engel olamayacağım” dedim. Bu olaydan birkaç ay sonra cesaretimi topladım ve aileme söyledim. Başta çok kızdılar ama çocuklarına ne kadar küs kalabilirlerdi ki…
Okula açık gittiğim ilk gün çok güzel tepkiler aldım. Kötü yorumlar yapmak için yanıma gelenlere de ağızlarının payını verdim. Birkaç ay geçti ve şu an her şey yolunda. Herkes, sanki ben bu zamana kadar hep açıkmışım gibi davranıyor. Tabii birkaç arkadaşım benimle iletişimini kesti ama onlar benimle başımdaki örtü sayesinde beraber olacaklarsa hiç olmasınlar. Benim İslam’a inancım tam, ibadetlerimi de eskisinden daha çok yapıyorum; sadece başörtünün beni korumadığını bizzat gördüm ve yaşadım.
(Görsel: Bruno Vekemans)