Bulutların Üzerindeki Dünya: Gaemjeong Belsoli -Giriş-
Saturday Night Love hikayemiz son hızla devam ederken -takip etmeyi unutmayın- ben de bu arada başka bir hikayeye başlamak istiyorum.^^
Tanıtım niyetine de direk giriş bölümünü veriyorum. Lütfen düşüncelerinizi de benimle paylaşın :')
Geldiğinde nefes nefese kalmıştı. İçeri girer girmez çantasını kenara atıp koltuğuna oturdu, kulaklığını taktı. Saate baktı, tam vaktiydi.
“İyi akşamlar! Şuan Music City radyosundasınız. Ben Yun. İki saat boyunca size eşlik edecek olan Gaemjeong Belsoli (Duyguların Melodisi) başlıyor.”
Saate baktı. Çoktan başlamış olmalıydı. “Acele etsene…” diye söylendi içinden. Kız arkadaşının o yavaş hareketlerine dayanamıyordu. Kötü bir şey söylememek için dudağını ısırdı. En ufak bir şeyde Eunhee’nin alınacağını ve uzun süre ona tavır yapacağını biliyordu.
-“Sorun nedir”? diye sordu Eunhee çantasını masasının üzerine koyarken. Tamamen hazırdı.
-“Ne sorunu?” En kötüsü de buydu. Eunhee derin bir şekilde iç çekti.
-“Bunca zaman sonra bile hala neden böyle davranıyorsun anlamıyorum.”
-“Seni iyi tanıyorum bayım, yüzüne bakınca ne hissettiğini anlıyorum. Bir şey olduğunda ne olduğunu bana söylemelisin. Yoksa her şey daha da kötü olur.”
-“Söyleyince de daha iyi olmuyor Eunhee. Bilmediğimiz şeylerle daha mutluyuz.”
-“Ben değilim, bilmek istiyorum.”
-“Sanki daha önce bunları yaşamamışız gibi davranma lütfen. Kapatalım gitsin şu lanet konuyu.”
Eunhee sert hareketlerle çantasını alıp kapıya yöneldi.
-“Güle güle.” Dedi monoton bir ses tonuyla. O çıktıktan sonra “Kahretsin!” diye bağırdı. Peşinden koşarak dışarı çıktı:
-“Eunhee! Böyle yapma…” Eunhee durdu ama arkasını dönmedi.
-“Sen böyle yapma.” Dedi. Ona döndü. “Biliyor musun?” diye devam etti gözlerine bakarak. “Son zamanlarda bu sık sık aklıma geliyor… Neden seninle birlikteyim? Çünkü seni seviyorum. Ama sen… Bir kez bile beni sevdiğini söylemedin.” Sonra koşarak arabasına gitti. Bu sefer arkasından koşmadı. İşe yaramayacağını biliyordu. Sadece her şeyi daha kötü yapardı bu. Eve geri döndü.
Büyük annesinden kalan radyoyu açtı. Bunca yıla rağmen hala çok iyi çalışıyordu. Birkaç kez bozulmuş bile olsa şimdi iyiydi. Seo Taiji and Boys’un “I Know” şarkısı çalıyordu.
-“Yine nostalji yapıyor sanırım.” Diye mırıldandı kendi kendine, güldü. Seo Taiji’nin çok popüler olduğu zamanları düşündü. Kendisi de küçüktü gerçi ama yine de hatırlıyordu. Gözlerini kapatıp kendini akışa bıraktı. Sözlerine eşlik ederken gözlerinin dolduğunu hissediyordu.
Bu gece devam ediyor ve geçiyor
Aslında herkes bu nedenle "beni terk etmek zorunda"
Şimdi ben de bunu bilebiliyorum
"Seni seviyorum" kelimelerini söyleyememek
Ne olursa olsun, her durumda şimdi çok geç
O zaman, ben ne yapıyordum?
Bu gülüş çok güzeldi
Şarkı sona erdiğinde onun tanıdık sesi kulaklarını doldurdu.
“Bur bir aşk şarkısı ama benim için geçmişi temsil ediyor. Çocukken bu şarkı çaldığında sözlerinin manasını kavrayamazdım. Artık bu şarkıyı her dinlediğimde hüzün de birlikte geliyor. Ama geçmişe ait olduğu için... Ve geçmişe ait her şey insanı hüzünlendirir. Özellikle güzel anılar… Onların geçmişte kaldığını ve bir daha yaşanmayacağını bilmek öylesine acıdır ki başka hiçbir şeyin yerini tutamayacağını düşünürsünüz. Çocukluğum, mutluluğum, huzurum… Hepsini kaybettiğim ve bir daha geri alamayacağım gerçeği. Beni en çok üzen şey bu.”
Gülümsedi. Onun duygularını ne güzel de anlatmıştı. Kyuhan işte aynı böyle hissediyordu. Geçmişe özlem duyuyordu. Eskisi gibi kaygısız, korkusuz olsaydı ne güzel olurdu!
“Şimdi benden bir şarkı dinlemek ister misiniz? Çocukluğumdan bahsedince aklıma bu şarkı geldi.”
Eskiden neşemiz vardı, gülümserdik her gün, uzaktaydı hüzün
Koşardık bayırlarda, ağaç evler kurardık, bedavaydı çiçekler, taçlar yapardık
Düşsek bile olsun, yeniden kalkardık, acıtmazdı hayat
Ve birden büyüdük aniden… Ve birden küçüldü hayaller…
Büyüdük aniden… Büyüdük aniden…
Ve birden uzaklaştı gökyüzü… Ve birden gömüldük dertlere…
Büyüdükte sanki ne oldu, çocukluğu unuttuk, yalanlara boğulduk
Büyüdükte sanki ne oldu, umutları kuruttuk, savaşta vurulduk
Büyüdük aniden… Büyüdük aniden… Büyüdük aniden…
Kyuhan bu sesi yüreğinde hissediyordu. Kulağında kalbine giden yolu öylesine iyi biliyordu ki bu ses, hiçbir yere çarpmadan, takılmadan doğruca içine işliyordu. Normal konuşmaları bile melodi gibi geliyordu. Nefes alışverişini müzik sanıyordu Kyuhan…
Bu ses onun umudu, korkusu, hüznü ve mutluluğuydu…
Bu ses onun yaralarını saran tek şeydi.
Gönderen paul muad-dib zaman: 10:45
Etiketler: Gaemjeong Belsoli, Paul
Gaemjeong Belsoli -9.Bölüm-
Klip Hikayeleri 1 "Yalnız"
Gaemjeong Belsoli -8.Bölüm-
Gaemjeong Belsoli -7.Bölüm-
Gaemjeong Belsoli -6.Bölüm-
İstanbul'da Sonbahar -One Shot 2. Kısım-
İstanbul'da Sonbahar -One Shot 1. Kısım-
Gaemjeong Belsoli -5.Bölüm-
Grief Express / goodbye sea (Do Bemol)
Gaemjeong Belsoli -4.Bölüm-
Grief Express / goodbye grief (Merhaba!)
Gaemjeong Belsoli -3.Bölüm-
Gaemjeong Belsoli -2.Bölüm-
Gaemjeong Belsoli -1.Bölüm-
Yağmur taşları eskitiyor, zaman yüzleri... Söylenmeyen her güzellik kalp ağrısına dönüşüyor... Yazılmamış her şiir ölüm oluyor sonunda...
Sen kalemde sakladıklarını beyaz kağıtlara anlatmalısın. Ki hiçbir çığlık tutulan sırların sessizliği kadar sağır edici değil... Ve yazarsan kağıdın mürekkebi emmesi gibi tutkulu yazmalısın...
Yağmur taşları eskitiyor, zaman güncesini alınlarımızda tutmakta... Sen yazmalısın... Yaşamı saklamalısın kağıtlarda. Çünkü bir şiir mevsimi önümüzde, bizden geriye yalnız yargılar kalıyor...
You Say Goodbye, I Say Hello #2
Florida’ya dönmedim. Ben buraya geri dönmek için gelmemiştim. Ya kabul edilecektim ya da soluğu başka bir okulda alacaktım. Ne olursa o...
[Yeni / Akame] Genki Tanıtım
o şarkı 28 Mayıs 2008 Bugün, oradaydım... Onunla buluştum. Son kez. Bu ona son elveda deyişim oldu. Yorgunum, yılgınım ve kırgını...
You Say Goodbye, I say Hello #1
Üniversite benim “Rönesans”ım olacaktı. Caddenin ortasında durup, insanlar seyrederken düştüğüm karamsarlığa en kötü anlarımda ...
You Say Goodbye, I Say Hello #3
***İKİ AY SONRA*** Oda arkadaşım New Jersey’den gelen minyon tipli bir kızdı, Winter. Kumral, düz saçları vardı. 19 yaşındaymış...
Gökkuşağından Darağacı (Accion Poetica Radyosu) 5 Şubat 2013 Tarihli Yayınından Bir Kesit
" Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim Şöyle diyebilirim: gece yıldızla dolu Ve yıldızlar, masmavi titreşiyor uzakta Şakıyarak dönü...
You Say Goodbye, I Say Hello #Final
***BİR AY SONRA*** Çok değil birkaç gün sonra yeni milenyuma girecektik. Seksenler hızlı geçmişti, doksanlar daha da hızlı…...