Muhsin bey. - Öykü - Edebiyat Defteri
Yine dedesinin sırtına binmişti Dilan. Bu kez dedesi namaz kılıyordu , torunu düşmesin diye kalkmadı secdeden. Durumu gören Dilan’ ın annesi hemen çocuğunun yanına giderek kulağından çekip indirdi çocuğunu dedesinin sırtından.
Dilan henüz 5 yaşında, buğday tenliydi, omuzlarındaydı düz saçı. Kahverengi iri gözleri ile çok sevimli ve güzel bir kızdı. Aynı odada yatıyorlardı Dilan ile dedesi Muhsin bey. Dedesini çok seviyordu. Çünkü dedesi onunla her türlü oyunu oynuyordu. Dilan’ ın annesi Nurgül hanım rahatsızdı kayınbabasının kendilerinde kalmasından. Hatta çocuğu Dilan’ ın kendisine kötü davranmasının bir numaralı sebebi görüyordu onu. Bu yüzden araları yoktu eşi Ergül beyle.
Zaman zaman oğlu ile gelininin münakaşalarını duyuyordu Muhsin bey. Gözlerinden damla damla yaş akarken her seferinde Dilan gidip dedesine niye ağlıyorsun deyip öpüyordu yanağından.
15 Ocak’ da doğmuştu ve biliyordu soğuk ve lapa lapa kar yağan bugünün doğum günü olduğunu Dilan. Anne Nurgül Hanım o gün daha fazla çalışıyordu, önce mutfağa kapandı, dedesi ile Dilan oturma odasında oynarken bu kez Dilan’ ın odasındaydı . İlkindi vakti gelmişti, Nurgül hanım elinde bir valizle geldi eşi Ergül beyin yanına. Valizi eline alan Ergül bey baba gel dışarı çıkalım dedi Muhsin beye. Dışarı çıktılar baba oğlu. . Muhsin bey anlamıştı evde istenmediği ve oğluna fırsat vermeden durumu anlattı ve kendisini huzurevine yerleştirmesini istiyordu. Doğruca bir huzurevine gittiler baba oğul. Ergül bey babasını odasına yerleştirdikten sonra veda edip ayrıldı huzurevinden.
Muhsin bir birkaç saat geçmeden huzurevinden ayrılarak gezinip bir kitapçıya uğradıktan sonra havanın kararmasının hemen ardından oğlunun evine gitti. Ama cesaret edip kapıyı çalamadı. Dışarı bir hayli soğuktu ve hala yağan kar durmamıştı. Pencerenin dibine çöktü ve gelen sesleri dinliyordu. Bir ara güzel torunu Dilan’ ın “ dedem nerde, o bana hediye alacaktı “ sesini duyar gibi oldu.
Sabahın alacakaranlığında ambulans sesine uyandı Ergül bey ve Nurgül hanım. Nurgül hanım camdan dışarı bakarken Ergül bey dışarı çıkmıştı pijamasının üzerine geçirdiği paltosuyla. Pencerenin dibinde sırtını duvara yaslamış, ceketinin yakası kalkık bir vaziyette başı dizlerinin üzerinde yerde çömelerek duran babası Muhsin bey donarak ölmüştü akşamdan kaldığı gibi.
Sağlık görevlileri Muhsin bey’ in kafasını ve ellerini açmak suretiyle sedyeye koyarken soğuk elinden bir kitap düştü karla kaplı yere. Ergül bey yere düşen üzeri kırmızı kurdelayla bağlanmış kitabı bir çırpıda eğilerek aldı eline. Ağlarken Kitabın üzerindeki yazıya takıldı gözleri. “ Güzel torunum Dilan’ a “ yazıyordu , Sevgi Neyin karşılığıdır isimli kitaba damlıyordu gözünden akan yaşlar.
Asiye Karagözlü | Asiye Karagözlü
15 Ağustos 2016 Pazartesi 00:33:38
Akıcı ibret bir yazı, tebrikler
İYİEKMEKÇİ | SELDA İYİEKMEKÇİ
3 Nisan 2013 Çarşamba 21:37:59
Yaşadığımız dünya fani , iz bırakabiliyorsak geçtiğimiz yerde ne mutlu bize , seviyorsak , mutlaka seviliyoruzdur eminim , kaybetmek değil , unutulmak korkutur insanı , zira herşey bir gün son bulacak , zor da olsa sevdiklerimizi kaybetmek , bu gerçeği değiştiremeyiz ki ...!!!Yüreğinize kaleminize sağlık.Mükemmel ,hüzün dolu dizelerdi..Saygımla...
.birisi.(zekeriya duman) 3 Nisan 2013 Çarşamba 21:56:28
Gönül bahçemdeki gezintinize teşekkür ediyorum.
29 Ekim 2012 Pazartesi 13:39:54
Duygu dozu hayli yüksek bir çalışma, okuyanı kendisine kaptırır.
Bu güzel çalışma da öyle olmuş.
22 Şubat 2012 Çarşamba 00:12:51
Zekeriya bey kardeşim inan okurken ağladım.
Çünkü artık bende yaşlandım sayılır, sonumuz nasıl olacak acaba.
Allah cümlemizi elimizden ayağımızdan mahrum etmesin, kimsenin eline bırakmasın inşallah.
Acı gerçekler işte. Yazınız çok güzel ve duygulu idi, tebrikler.Selam sevgi ve saygılarımla.
1 Şubat 2012 Çarşamba 21:14:58
off dedim içim acıdı
güzel anlatımdı çok hüzünde olsa dizelerde
insan ni-Bıktın mı benden?
+İnsan nefes almaktan bıkar mı?
-Ordan oksijen tüpü gibi mi görünüyorum?
e yaşlanır ki
rabbim kımseye muhtaç etmesin kimseyi
1 Şubat 2012 Çarşamba 20:30:49
İçimizi sızlatan çok güzeldi yazınız,kelamınıza kalemınıze sağlık, kutluyorum...
1 Şubat 2012 Çarşamba 20:27:56
Mualesef, azda olsa hayatın gerçek
bir yüzü acılarla dolu bir sayfası..
Duru anlamlı vede akıcıydı kutlarım TEBRİKLER
defnemlk | defne gül
1 Şubat 2012 Çarşamba 20:01:18
Ağlattın hocam.Malesef şaşırmadım,artık normal karşılanır oldu bu tür olaylar.Atalar kaç tane olursa olsun evlada canını feda ediyor onlara bakıyorda, evlatlar bir anneye yada babaya bakamıyor çok acı çok.
Örf, adet, anane,bunlar biyana,tamamen vijdan meselesi be hocam,Bizlar imkanımız olsa tanıdığımız tanımadığımız yaşlıya,çoluk çocuğa kol kanat germek isteriz .Ama nesil değiştikçe,galiba hepimizin sonu huzur evlerinde sonu beklemek olucak.
Çok etkilendim.Hüzünlü bi günde okuduğum bardağı taşıran damla gibiydi.
1 Şubat 2012 Çarşamba 18:16:20
Yazınızınızı beğenerek okudum ancak konusu çok hüzünlü,maalesef bu tür olaylar yaşam da,
hep var,,kaleminizi kutlarım,
1 Şubat 2012 Çarşamba 16:53:25
İçleri burkan bir yazıydı. Beğeniyle ve ibretle okudum. tebrik ve teşekkürlerimi sunarım.
Muhsin bey. başlıklı yazıya eleştiri yazabilmeniz için üye olmalısınız.
» Gülsüm anne. ilk bölüm