Bazen.. (Yazının sonundaki 'Dikkat'e bak önce.) | | Burak Kaşıkcı
05 Kasım 2011 Burak Kaşıkcı
Bazen özlüyor insan.. Her boş kaldığında.. Her sessizlikte.. Her konuştuğunda.. Her konunun içinde.. Her şarkı sözünde.. Her rüyasında.. Her hareketinde.. Hatta bazen her nefes alışında özlüyor..
Bazen bir kimseyi.. Bazen bir olayı.. Bazen bir yeri.. Bazense sadece özgürlüğü.. O rahatlığı.. Eski hayatını özlüyor.. Geleceğin, düşündüklerinin, istediklerinin hemen gelmesini, olmasını istiyor..
Biliyor ama.. İstese de olmayacağını, olamayacağını. O anı yaşamak zorunda olduğunu biliyor. Fakat bile bile genede istiyor.. Sonuçta elinde olmayan birşey bu.. Özlemek doğasında var insanın.. Yeri geliyor o özlediğin kişi seni de aynı şekilde özlerken, bazen de yeri geliyor hiç umrunda bile olmadığın, öyle hissettiğin kişiyi özlüyorsun..
Saçma belki.. Umrunda olmadığı birini neden özler ki insan.?
Kendisi bile saçma der, saçma olduğunu bilir. Bazen hatta kendi kendine ‘vazgeçtim, daha da olmayacak, unutacağım’ der..
Ama kendi de bilir ne kadar zor olduğunu..
Ama genede denemek ister, başarmak ister.. Unutmak ister..
O umrunda olmadığı hissine kapılmaktansa bunu başarmak daha kolay olur der..
Dener, dener, dener..
Başardım sanır. Aklına bile gelmez o duygular uzunca bir süre..
Önce bir kaç gün, sonra bir kaç hafta.. Hatta şanslıysa bir kaç ay..
Ama sonra kesin birşey olur.. Ve o şey seni tekrardan ‘O’ na götürür..
Bazen ‘iyi ki’ dersin.. Ama bazen ‘lanet olsun’ la sonuçlanır o tekrarlar..
Çünkü gene aynı şeylerle, aynı şekilde, hatta bazen daha fazla çaba sarfederek uğraşırsın.. Bu sefer umrunda olmak için uğraşırsın.. Bazen de kendini tekrar hatırlatmak için. ‘Ben hala buradayım, ölmedim !’ demek için..
Sonucu da genelde istediğin gibi olmaz ne yazıkki.. Daha da kötü olur, daha çok üzülürsün..
Çünkü o unuttum sandığın anlarda içinde sen farketmeden büyümüştür o özlem.. Ona karşı olan duygular.. O hasret..
Ama bu sadece sana farkeder..
‘O’ nda yoktur o duygular.. O sevgi, o özlem, o hasret.. O bekleyiş..
Ama sen genede beklersin.. Bir umut dersin..
Hani belki olur da..
Belki olur da ufak bir an görebilirim dersin..
Bekleyiş içine girersin..
İçinden haykırırsın aslında..
Ama bunu ne en yakınındaki, ne de ‘O’ duyabilir..
Sadece seni etkiler o haykırışın, o bekleyişin..
Sonu da yoktur, sürekli beklersin.. Bekledikçe umudunu kaybetsen de ‘ya şimdi olursa ?’ diye umudunu hala canlı tutarak..
Kendi kendini üzmekten başka birşey değildir bu bazen..
Sende biliyorsundur bunu, ama o kalbin varya, bir ona anlatamıyorsundur sadece..
İçindeki o ses yüzünden umutsuz bekleyişin devam eder..
Bazen sonsuza kadar..
Yazının sonu yok belki ama birden dökülenler bunlar, her zamanki gibi bir anda çıkanlar.
Bunları yazarken arkada demin gördüğüm bir yazıdan kalan 3 ses var. (Aynı anda açılıp dinlenirse güzel bir ses oluşuyor..)
(En üstte yazdım ama içime sinmedi bende başlığa yazdım.. )
Okurken dinlenirse güzel olabilitesi var, hatta siz bile birşeyler karalamak, hatta beklediğinize en basitinden bir telefon bile açabilirsiniz dinlerken. Derin düşüncelere götürüyor insanı.. Özlettiriyor bir anda aklındakini.. Sevdiğini..
DİKKAT : Aşağıdaki linkteki müziklerle beraber oku yazıyı.. Emin ol daha bir anlam kazanır o kelimeler..(3ünü birden aç.)
1 – Yanan odunlar..
2 – Yağmur sesi..
3 – İlk şarkı..
Bitince de bunu dinledim ben..
Zorunlu değil tabi ama tavsiye ederim..