“yazdan ne kaldı sana yazdan ne kaldı”
Kış geçti. Her şey gibi. Sonra sıkıntılı mayıs, her şey zor haziran. Bozkırda sarı toprak, serin geceler, çiftlik dondurması. Ama işte her şeyin sonu var. Yaz tatili şimdi.
Atlarlar otobüse, dizleri birbirine değe değe, bazen omuzuna yatar biri diğerinin, öndeki koltuğunu çok indirince ya da biri sesli sesli konuşunca telefonda, beraber söylenirler, molalarda sigara, ekşi kolonya kokan pis tuvaletler, otobüs camına bakıp arkadaşlarını görmeler. O da bitti. Deniz başladı.
Günler tatlı uyuşukluk. Öğleyin kalkmalar, kahvaltı sonrası gazete kitapla koyun koyuna sızmalar -off hava çok sıcak, hiç de esmiyor bugün- sonra okey, sonra tavla, sonra deniz, akşam ve bira, akşam ve rakı, gece ve şarap (çünkü 10’dan sonra da serbesttir içki satışı burada ve 12’den sonra şarap değil miydi tüm içkiler?)
Geceyle sabah arasındaki güzel geçiş. Sokakların tenhalaşması, bu kadar kedi köpek var mıydı ortalıkta? Kirpi görürler bir defasında. Para bulamadıklarında parklardaki şişeleri toplarlar bazen. Yaz, geçmedi ama geçecek.
Sabah olduğunun ilk belirtisi. Uzaklarda takalar, fenerleriyle. Karşı adanın ışıkları söner, deniz karanlıktan maviye döner yavaş yavaş. Sonra ürpermeler, çünkü serindir artık.
İkisinin olduğu bir sabah, sokulurlar, elleri, dizleri, gözleri hep değiyor birbirine. Müthiş turuncu bir sıcak aralarında. Kızarmaya hazır.
Elinde bulmacalı gazetesiyle bir amca geçer, hızlı adımlarla.
“Oğlum üşüyeceksiniz, kalkın gidin evinize.”
Sonra yaz da biter, her şey gibi. Yakamoz sahilinde hüzün kalır, çünkü şemsiyelerin çadır bezlerini çoktan toplamıştır belediye işçileri.
Etiketler: Esatirül Bakırçay