Üç yüzyıla yakındır İslâm milletinin içinde düştüğü açmaz kendine olan güvensizliğin bir sonucu. Kendisini yenileyemediğinden bir çıkış yolu bulunamıyor. Dışındaki oluşlarda çıkış yolu arıyor. Başkasının evi daha çekici oluyor. İnsanın doğasında var olan bir durumdur bu, yoksa içini kemiren kurdun bir yöne sürükleyişi mi? Başlayan çürümenin sorunları nedir, neden bir güvensizlik duygusu içinde olunuyor?
Batılılaşma sürecinde sürekli gözlerini, yön ve istikametini Batıya çevirmiş olanların en temel sorunu kendini yenileme değil, kendi kökleri üzerinde dirilme değil, bir başka düzleme kapılanma ve arayışta olma. Her kültür toprağının kendine has bir ruhu var. Biz Müslüman’ız, özümüzde ve ruhumuzda yoğrulu olduğumuz bir hamurumuz bulunuyor. Bu, Allah’ın bize bağışladığı ve bizim de nasiplendiğimiz bir durum. Kendimizi bu ruhta yoğurmamız ve geliştirmemiz gerekirken başka arayışlarda oluyoruz.
İnsanın dengesi bozulmayıversin, yol sapması kadar tehlikeli bir durum yoktur. Bir daha dönüşü kolay olmuyor. İnsanoğlu yanlışını kabullenme ve kendini düzeltme yerine yanlışında ısrar eder ve bunu savunur hale düşerse bundan daha büyük bir tehlike olamaz. Bu tutum kişiyi uçuruma sürükler. Yanlışın uçurumunda yol almak felâketlere neden.
Batı, bizim yurdumuz değil. Biz yurdumuzun hamurunu kendi ellerimizle yoğurduk. Toprağımızda emeğimiz ve terimiz var. Medine şehri yeni bir medeniyetin başlangıcı. Medine bir yapıyı yeniden inşa.
Batı kapılarına doğru sürüklendiğimizden beri bir şehir yeniden inşa etme gibi bir duyguya sahip değiliz. Orası asla bir kızıl elma olamaz. Böyle bir ülkü de yok. Orada bir başka medeniyetin hamuru içinde yitip gitme söz konusu.
İstanbul’u bir medeniyet şehri yapmak için yüzyıllar gerekti. Gerekti ama gene de dehlizlerinde, labirentlerinde eskiye ait kalıntılar var. Üzerimize abanan yabancılık bunları deşip çıkarma çabasında. Biz, bir şehri, bir beldeyi kendimize ait kılmadıkça ve dönüştürmedikçe orası asla bizim olmaz. O ev, o mahalle, o kent bizim olmaz. Başkasına ait olan bir evde huzur bulmamız söz konusu olamaz. Orada ancak bir sığıntı olunur.
AB kapılarında tam yarım yüzyıldır süründürülüyoruz. Bizler de buna razı ve hatta gönüllü çırpınıyoruz. Her çırpınışımız batışımız. Onlar bizi kendilerine dönüştürmedikçe kabul etmezler. Çünkü onlarla aynı toprağını ruhundan yoğrulu değiliz. Ne yaparsak yapalım bu gerçekleşmez. Bizi ancak çıkarlarını devşirme adına kullanırlar. Sonuçları da öyle.
Hemen bütün hamlelerde bizden ödün koparma, bizi bizden biraz daha uzaklaştırmaya dönüktür niyetleri. Bu asla değişmez.
Örneğin sapkınlıklar asla kabul edilebilir bir durum değil. Müslüman olma bilinci bunu gerektirir. Ama AB, daha açık bir ifade ile eşcinsellik batılılar için olağan bir davranış biçimi. Genel ahlâk ilkeleri bakımından da bu böyledir. Seni kendine dâhil edebilmesi için bu hayat anlayışını kabulleniyor olman gerekir. Sonuçta bunu sana senin ellerinle yaptırtır. AB uyum yasaları içinde dayatmaları zorunludur. Yerine getirilmeyince zaten kabul görmeyeceksin demektir. Muhafazakâr bir iktidarın eliyle uyum yasaları içinde böyle bir serbestlik sağlar ve bunun karşılığı da bir ramazan ayında Beyoğlu’nda İstiklâl caddesinde elli bin kişi ile gösteri yaptırır, sen hiçbir şey yapamaz ses bile çıkaramazsın.
Böyle bir Batı, bir AB topluluğu bizim evimiz olamaz. Bu ev bize yabancı. Orada kendimizi asla bulamayız yiter gideriz. Zaten bu bakış yenilginin ve teslimiyetin göstergesi. Yenilgilerin olduğu yerde arayışlar başlar. Edilgin toplumların baş belâsı kendinden kaçış olur. Gidilince bir daha eve dönülemez. Biz bulunduğumuz yerde kendimizi yenileyerek çıkış sağlayabilir, evimize sahip çıkabilir, ayaklarımızın üzerinde durabiliriz. Gerisi boş avunma olur.