Sevgili Okurlar, siz bu yazıyı okuduğunuzda, ben Diyarbakır’da olacağım.
Ne işin var Diyarbakır’da diye soracak olanlara, bu ülkenin her köşesinde benim çok işim var dedikten sonra ekleyebilirim: Geçen ekimde, Dünya Yazarlar Birliği PEN’in Genel Kongresi’nde aldığımız bir kararı yerine getiriyoruz.
Uluslararası PEN, Kürt PEN’i ve PEN Türkiye Merkezi’nin ortaklaşa düzenlediği bir buluşmada yerli ve yabancı “kalemler”, insan hakları savunucuları, barış aktivistleri bir araya geliyoruz. İstanbul’dan Can Dündar, Fikret İlkiz, Nazan Üstündağ; yurtdışından Jean Pierre Massias, Eugene Schoulgin konuşmacılarımız arasında...
“Barış: Nasıl ve Kimin İçin” ana başlığı altında içinde yaşadığımız bu korkunç gidişata dur demek için düşünce üretmeye, yollar, yöntemler aramaya çalışacağız. Çünkü biliyoruz ki, bu kıyımlarla, bu bombalar, bu katliamlarla devam edemeyiz.
Yıllardır süregelen bu şiddetin... Tanımını nasıl yaparsanız yapın öldürülen binlerce gencin, askerin, polisin (ki hepsi yoksul evlerin çocukları)... Hapse tıkılan, işkence gören nice gazeteci, yazar, siyasetçi ve seçilmişin... Boşaltılmış, yakılmış bunca köy ve kasabanın; silah deposuna dönüştürülmüş kentlerin... Bugüne dek hiçbir sorunu çözmediğini anlamamız için daha ne kadar ölüm, ne kadar tahribat ve yıkım gerekli?
Kanla sulanan bir ülke istemediğimizi şimdi değilse ne zaman haykıracağız?!
Her birimiz kendimizi bu ülkeden sorumlu hissettiğimiz için bugün Diyarbakır’da buluşuyoruz. Bireysel sorumluluğumuzu, vatandaşlık görevimizi yerine getirmek için... İnsan olduğumuz için.
Şimdi, son hazırlıkları tamamlamak üzere yazıdan ayrılırken, sizleri günün anlamına pek uygun düştüğüne inandığım Nevzat Çelik’in “İtirazın İki Şartı” adlı şiiriyle baş başa bırakıyorum.
hakemler, hep karşı takımı tutacak
Cumhuriyet- 24 Nisan 2016