Filiz Pezikoğlu arşivleri - Tarım Arşiv
Kategori: Filiz Pezikoğlu
Bursa İlinde Bitkisel Ürün Sigortası Uygulamalarına Yönelik Çiftçi Yaklaşımı
Yazar: Filiz Pezikoğlu, M. Emin Ergun, Mustafa Öztürk, Atilla Altıntağ, Mine Uçar
Tarımsal üretimde ortaya çıkan doğal afetlere yönelik koruma tedbirlerinin başında gelen tarım sigortasında, 2006 yılından itibaren yayınlanan “Tarım Sigortası Yasası” ile çiftçilerin ödeyeceği doğal afet sigorta priminin %50’si devlet desteği kapsamına alınmıştır. Tarımsal üretimde görülen doğal afet zararları 2005 yılına kadar ilgili kanun kapsamında devlet güvencesi altında yer almaktaydı. 2010 yılı rakamlarına göre Türkiye genelinde 51.699 üretici sigorta kapsamındadır. Bursa ilinde ise 3.289 üretici kayıtlı görülmektedir.
Devlet destekli “bitkisel ürün sigortası’nda: açık alanlarda ekim-dikim yapılan tüm bitkisel ürünler için “dolu, fırtına, hortum, yangın, deprem ve heyelan” risklerinin neden olduğu miktar kaybı: sadece meyveler için isteğe bağlı yukarıda belirtilen risklere ilave olarak “don” riskinin neden olduğu miktar kaybı ile sebze, meyve ve kesme çiçekler için “dolu” riskinin neden olduğu kalite kaybı sigorta kapsamındadır.
Bu makalede, Bursa ilinde devlet destekli tarım sigortası yaptıran ve yaptırmayan üreticilere yönelik olarak yapılan bir saha çalışmasının sonuçları verilecek, ortaya çıkan sorunlar ve çözüm önerileri tartışılacaktır. Çalışmada, üreticilerin tarım sigortası yaptırmasını etkileyen faktörler belirlenerek, hasar durumları ile sigorta uygulamalarında ortaya çıkan sorunlar ve üreticilerin beklentileri ortaya konulmaya çalışılmıştır. Genel olarak hisseli tapu sahiplerinin Çiftçi Kayıt Sistemine kayıtlı olmamalarından dolayı sigorta yaptıramadıkları, hasar tespiti sonrası muafiyetlerin yüksek oranda olduğu sorunları dile getirilmiş, üreticilerin bir kısmının 2006 yılından önce de özel sigorta yaptırdıkları saptanmıştır.
Anahtar Kelimeler: Tarım Sigortası, Üretici Eğilimi, Bursa.
Yayın tarihi 16 Mayıs 2017 Yazar Bektaş KadakoğluKategoriler 10. Türkiye Tarım Ekonomisi Kongresi Konya, 2012, Atilla Altıntağ, Diğer, Filiz Pezikoğlu, M. Emin Ergun, Mine Uçar, Mustafa ÖztürkBursa İlinde Bitkisel Ürün Sigortası Uygulamalarına Yönelik Çiftçi Yaklaşımı için bir yorum yapın
Yaş Meyve Sebze İhracatçı Firmalarının Yapısı, Sorunları Ve Çözüm Önerileri
Yazar: Mustafa Öztürk, M. Emin Ergun, Süleyman Erkal, Filiz Pezikoğlu, Mine Uçar
Özet: Bu çalışmada Bursa, Antalya, Trabzon, Mersin. Adana. Hatay ve İzmir illerinden seçilen toplam 66 yaş mey ve sebze ihracatçısı firmadan anket yolu ile toplanan veriler değerlendirilmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde ikincil kaynaklardan elde edilen verilerle Dünya ve Türkiye yaş meyve ve sebze üretimi ile ihracatı incelenmiştir. İkinci bölümde anket çalışması yapılan firmalardan elde edilen veriler kullanılarak, yaş meyve ve sebze ihracatçılarının mevcut durumu ortaya konulmuş, ihracatta karşılaştıkları sorunlar belirlenmiş ve bu sorunların çözümüne yönelik öneriler geliştirilmiştir. Yaş meyve ve sebze ihracatı yapan firmaların ihracatını etkileyen temel 3 sorun; ihracat işlemlerinin uzun sürmesi ve çeşitliliği, firmalar arası rekabet, navlun hizmetlerinin yüksekliği ve yetersizliği olarak belirlenmiştir. Yaş meyve-sebze ihracatında mevcut pazarları koruyabilmek, yeni pazarlara açılabilmek, sürdürülebilir bir ihracat artışına erişebilmek için, üreticiler, ihracatçılar ve ilgili tüm taraflar arasında koordinasyon ve işbirliğinin sağlanması gerekmektedir.
Anahtar Kelimeler: Türkiye, Yaş meyve ve sebze, İhracat, İhracatçı
Yayın tarihi 24 Nisan 2017 Yazar Bektaş KadakoğluKategoriler 2004, 6. Türkiye Tarım Ekonomisi Kongresi Tokat, Filiz Pezikoğlu, M. Emin Ergun, Mine Uçar, Mustafa Öztürk, Süleyman Erkal, Tarımsal İşletmecilikYaş Meyve Sebze İhracatçı Firmalarının Yapısı, Sorunları Ve Çözüm Önerileri için bir yorum yapın
Türkiye’de Seçilmiş Bazı İllerde Ceviz Yetiştiriciliğinin Üretim ve Pazarlama Yapısı
Yazar: F. Pezikoğlu, M. Öztürk, İ. Tosun, Y.Akça
Bu makalede, Türkiye Ceviz Yetiştiriciliğinin Geliştirilmesi isimli TÜBİTAK destekli projenin “Türkiye’de Cevizin Üretim ve Pazarlamasının Ekonomik Yönden Değerlendirilmesi” isimli ikinci iş paketinde elde edilen verilerin bir kısmı kullanılmıştır. Çalışmada üreticiler ile yüz yüze yapılan anketler ile ikincil kaynaklı verilerden yararlanılmıştır. Bu amaçla kapama bahçelerde ceviz yetiştiriciliği yapan 135 üretici ve cevizin işlem gördüğü 14 Ticaret Borsasından elde edilen veriler ve yayınlanmış çeşitli istatistikler ile yayınlar materyal olarak kullanılmıştır. Anket çalışmaları 2009-2010 yıllarında yürütülmüştür. Verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistiklerden yararlanılmıştır. İncelenen işletmelerde ceviz arazisi ortalama 27 da büyüklükte olmasına rağmen, illere göre bu rakam oldukça farklılık göstermektedir. Cevizin diğer meyve türlerine göre daha masrafsız ve daha az işgücü gerektirmesi, uzun süreli bir yatırım olması ve dayanıklı görece yüksek fiyata sahip bir ürün olması nedeniyle, kapama bahçelerin sayısı giderek artmaktadır. Verim çeşitlere ve illere göre farklılık göstermekle birlikte elde edilen verilerin çiftçi beyanları olduğu dikkate alınmalıdır. Buna göre verim değerleri, 0-5 yaşlı ağaçlarda ortalama 7.6 kg/ağaç, 6-15 yaşlı ağaçlarda 12.1 kg/ağaç ve 16 yaştan büyük ağaçlarda 33.4 kg/ağaç olarak belirlenmiştir. İşletmelerin %57.0’sinde satışlar kuru-kabuklu şekilde yapılmaktadır. İşletmelerde üretilen cevizlerin büyük bir kısmı (%50.8) tüccarlara satılmaktadır. İşletmelerin %13.3’ü ürününü yerel pazarda kendi satmakta, %3.9’u gıda toptancılarına satmaktadır. Ticaret borsalarında işlem gören kabuklu ve iç ceviz fiyatlarında yıllara göre belirginlik taşımayan bir dalgalanma görülmektedir.
Anahtar Kelimeler: Ceviz, Üretim, Pazarlama.
Yayın tarihi 23 Nisan 2017 Yazar Bektaş KadakoğluKategoriler 11. Türkiye Tarım Ekonomisi Kongresi Samsun, 2014, Filiz Pezikoğlu, İsmail Tosun, Mustafa Öztürk, Tarımsal PazarlamaTürkiye’de Seçilmiş Bazı İllerde Ceviz Yetiştiriciliğinin Üretim ve Pazarlama Yapısı için bir yorum yapın
Dünya’da Ve Türkiye’de Organik Üzüm Yetiştiriciliği
Yazar: Gülşah Mısır, Filiz Pezikoğlu
Dünya’da organik üzüm üretim alanları giderek artış göstermektedir. 2004 yılında 87,6 bin hektar olan organik üzüm üretim alanları 2014 yılına geldiğimizde 316 bin hektara ulaşmıştır. Dünya’da organik üzüm yetiştiriciliği yapan ülkeler arasında İspanya 84,4 bin hektar alan ile en büyük paya sahipken İtalya 72,4 bin hektar, Fransa 66,2 bin hektar, Çin 15,7 bin hektar ile diğer önemli üreticilerdir. Türkiye 9,1 bin hektar ile bu ülkelerin ardından en büyük beşinci organik üzüm alanlarına sahip ülke konumundadır. 2014 yılı verilerine göre Türkiye’de 21,7 bin ton organik yaş üzüm, 5,6 bin ton ise organik kuru üzüm üretimi gerçekleşmiştir. En fazla organik üzüm üretimi yapılan iller arasında birinci sırada 13,5 bin ton yaş üzüm, 5,2 bin ton kuru üzüm ile Manisa yer almaktadır. Bu değer Türkiye’de üretilen toplam organik yaş üzümün % 61,7’sine, kuru üzümün ise %94’ne denk gelmektedir. Diğer iller ise: İzmir (2,7 bin ton yaş üzüm, 375 ton kuru üzüm), Mersin (2,5 bin ton yaş üzüm), Niğde (441 ton yaş üzüm), Tekirdağ (419 ton yaş üzüm), Çanakkale (378 ton yaş üzüm) şeklinde sıralanmaktadır.
Anahtar Kelimeler: Bağ, organik tarım, üzüm, üretim.
Yayın tarihi 18 Nisan 2017 Yazar Bektaş KadakoğluKategoriler 12. Türkiye Tarım Ekonomisi Kongresi Isparta, 2016, Doğal Kaynaklar ve Çevre Ekonomisi, Filiz Pezikoğlu, Gülşah MısırDünya’da Ve Türkiye’de Organik Üzüm Yetiştiriciliği için bir yorum yapın
Yeşil Ekonomi Göstergeleri Ve Yeşil Etiketler
Sürdürülebilir kalkınmanın yollarından biri olarak dünyada kabul gören ve yaygınlaşan yeşil ekonomi (ya da yeşil büyüme) kalkınmanın olumsuz ekolojik ve çevresel etkilerini yavaşlatmayı ve böylece ekonomik kalkınmanın sürekliliğini sağlamayı hedeflemektedir. İçinde doğal kaynakları da barındıran kıt kaynakları kullanarak varlığını sürdüren ekonomik faaliyetlerin ekolojik performansları büyüme performanslarının önüne geçmektedir. Ekolojik performansı ölçebilmek amacıyla kullanılan yeşil ekonomi göstergeleri içerisinde insani gelişme endeksi, çevresel sürdürülebilirlik endeksi, ekolojik ayak izi, binyıl kalkınma göstergeleri gibi göstergeler bulunmaktadır. Ekonomik faaliyetler sırasında ve sonrasında doğal kaynaklar üzerinde oluşabilecek etkilerin hesaplanmasında yeterlilik olmadığı ve bu tip durumlarda ihtiyatlılık ilkesinin dikkate alınması gerektiği bildirilmektedir. Bu nedenle, dışsallığı önleyici vergilendirme, yasal düzenlemeler, kota ticareti ve fayda-maliyet analizi gibi araçların ekolojik sorunları tam anlamıyla çözebilmesinin söz konusu olmadığı farklı çalışmalarda bildirilmektedir. Yeşil ekonomi, üretimin sürdürülebilirliğini sağlayabilmek amacıyla tanımlanan yeşil pazarlama sistematiği, yeşil tüketici, yeşil üretim ve bu ikisini birbirine tanıtacak bir yeşil etikete ihtiyaç duymaktadır. Yeşil etiketleme ürünün hayat döngüsünü gösteren etiketler olabildiği gibi negatif etiketleme ya da tek kullanımlık etiketleme ile de ürünün bir tek yönünden de bahsedebilir. Yeşil etiketlere örnek olarak: karbon ayak izi, çevre dostu, el yapımı, fair-trade, organik vb tanımlar verilebilir. Bu bildiride ikincil kaynaklar kullanılarak, yeşil ekonomi göstergeleri ve yeşil etiketlerin özellikleri incelenmiştir.
Anahtar Kelimeler: Yeşil ekonomi, yeşil etiket, ekolojik ayak izi.
Yayın tarihi 6 Nisan 2017 6 Nisan 2017 Yazar Bektaş KadakoğluKategoriler 12. Türkiye Tarım Ekonomisi Kongresi Isparta, 2016, Filiz Pezikoğlu, Konu, Tarımsal PazarlamaYeşil Ekonomi Göstergeleri Ve Yeşil Etiketler için bir yorum yapın
Sürdürülebilir Kalkınma Ve Yeşil Pazarlama
Ekonomik yaklaşımlar, 1972 yılında tanımlanan “sürdürülebilir kalkınma” kavramı ile birlikte hızla değişmeye başlamıştır. Bu kavram ile birlikte, üretim ve tüketim süreçlerinde kullanılan ya da yok edilen sermayenin (doğal, insan eliyle üretilmiş ve insan sermayesi) sorgulanması başlamıştır. Bu süreç, açlık sınırının altında yasayan ve ciddi yoksulluk çeken insan nüfusunun ve dünya nüfusunda ortaya çıkan artısın üretim kaynaklarında oluşturduğu olumsuz baskının azaltılması amacıyla farklı çevrelerde farklı anlamlarda değerlendirilmektedir. Kavramın tanımlanmasının hemen ardından, 1975 yılında ABD’de Amerikan Pazarlama Birliği’nin “ekolojik pazarlama” seminerinde ilk kez “yeşil pazarlama” kavramı ortaya konmuştur. Ekolojik pazarlama, çevreci pazarlama, yeşil pazarlama ve sürdürülebilir pazarlama çoğu kez benzer anlamlarda kullanılsa da, aslında yeşil pazarlamanın evrelerini oluşturan ve giderek farklılıklar içeren pazarlama yaklaşımlarıdır ve yeşil pazarlama daha fazla ürün kategorisine sahiptir. Çevresel duyarlılıkların artması, gıda güvenliği konularının yaygınlaşması ve konuyla ilgili olarak kalite güvence sistemlerinin tüketici tarafından benimsenmesi sonucu, bir adım öteye gidilerek tüketiciye yeni bir tanımlama yapılmış ve “yeşil tüketici” gündeme gelmiştir. Yeşil pazarlamada yeşil tüketicinin yanında ürünü tanımlayan bir de “eko-etiket” tanımlanmıştır. Bu bildiride, pazarlama literatüründe dünyanın gündeminde olan “yeşil pazarlama” konusunda yayınlanmış ikincil kaynaklardan yararlanılarak çevre-ekonomi-toplum odaklı bu kalkınma sürecinin ortaya çıkardığı yeşil pazarlama stratejisinin gelişimini ortaya koymak ve avantajları ile dezavantajlarını tartışmak amaçlanmıştır.
Anahtar Kelimeler: Yeşil pazarlama, sürdürülebilir kalkınma, yeşil tüketici
Yayın tarihi 30 Mart 2017 Yazar Bektaş KadakoğluKategoriler 2010, 9. Türkiye Tarım Ekonomisi Kongresi Şanlıurfa, Filiz Pezikoğlu, Tarımsal PazarlamaSürdürülebilir Kalkınma Ve Yeşil Pazarlama için bir yorum yapın
İstilacı Yabancı Bitkilerin Ekonomik Yönü
Makalede ikincil kaynaklardan yararlanılarak, istilacı yabancı bitkilerin ekonomik ve ekolojik etkilerinin irdelenmesi amaçlanmıştır. İstilacı yabancı türler (İYT), kendi habitatları dışına taşınmaları ve baskın özellikleri sonucu biyoçeşitliliği tehdit eden, sosyo-ekonomik etkileri olan yabancı türler olarak tanımlanmaktadır. İstilacı bitkilerin ekonomik etkisi doğrudan ve dolaylı olarak tanımlanmaktadır. Doğal ekosistemlerde, uzun yıllar boyunca gerçekleşen yer değiştirmeler olmaktadır. Ancak türlerin bu hareketliliği coğrafi bariyerler nedeniyle çok kısıtlı ve ekosistemin düzeni içerisinde gerçekleşmektedir. Bu hareketlilik, insan hareketliliğinin artmasıyla birlikte (kolonizasyon, küreselleşme, ticaret, taşımacılık, seyahat ve turizm vb) son yüzyılda çok artmıştır. Karasal bitkilerin taşınma/bulaşma yolları içerisinde en önemli yollar, süs bitkileri, bahçecilik işleri, tohum bulaşımı, insanlar tarafından kasıtsız bırakma olabildiği gibi, kaçışlar da bulunmaktadır. Bazı istilacı türlerin az da olsa olumlu etkileri olduğu bildirilmektedir. Çok daha yaygın olarak karşılaşılan olumsuz etkiler ise temizleme amaçlı yapılan harcamalar, yerli türler üzerindeki verim kaybı, insan sağlığına olumsuz etkiler, biyoçeşitlilik kaybı vb konular nedeni ile ortaya çıkan ekolojik ve ekonomik sorunlar üzerine yoğunlaşmaktadır.
Anahtar Kelimeler: İstilacı yabancı bitkiler, ekonomik etki, ekolojik etki, allelopati
Yayın tarihi 29 Mart 2017 Yazar Bektaş KadakoğluKategoriler 12. Türkiye Tarım Ekonomisi Kongresi Isparta, 2016, Filiz Pezikoğlu, Tarımsal Finansmanİstilacı Yabancı Bitkilerin Ekonomik Yönü için bir yorum yapın