Sonbahar Gelirken – ALMANYALILAR
Bir yaz daha yaşlandık, sıcak ve güneşli günler yavaş yavaş vedalaşırken yapraklar sarı suretlerine bürünmeye başladılar bile. Bu yaz kaç kitap imzalandığını sordu biri, biri yeni bir çalışmanın ne zaman geleceğine taktı kafayı. Diğer çalışmaların yarısını dahi okumamışken. Biri kapıdaki olası aşkı sorarken, biri cinnet geçirmeye ne kadar yakın olduğumuzu hatırlattı. Hayatın renkleri gibi sonbaharın da renkleri bir tek sarı değil anlaşılan. Ruh halimizle doğru orantılı diyelim. Günlük ve senelik yaşam bilgeliklerine dair ileri geri konuşanların laflarına değil icraatlerine bakılır hatırlatalım.
Sıcak, bir o kadar güzel günler hemen yanıbaşımızdan akıp gitti. Kimimiz doya doya yaşadı her bir anını, kimi yine bu yaz da seyircisiydi uzaktan. Sait Faik’siz geçmez bu yaz dedi kimimiz, kimimiz “Tutunamayanlar”sız hiç çekilmezde karar kıldı. Videolu kitap tanıtmama kararı aldı bazılarımız, izleyenler olmadığı gibi yazar arkadaşlar alınıyorlar diyenlerin sayısı son günlerde arttıkça artmış anlaşılan. Hamburglu bazı gazeteciler NDR’i gezdiler, kapıda başka medya organları ziyaret edilmeyi bekliyorlar. Blog yazarları düzenli karalamaya ve yayınlamaya ara vermiş, google +’cular dinlenme kararı almışlar, diğer sosyal paylaşımcılar alınmış da alınmışlar.
Yazları bunaltır, bazen bayıltır, bazen bunalıma sokar. Tatil yapanları kıskanan ruh halimiz, melankoliyle karışık içmeden sarhoş hallere bürünür. Kafayı yaprağa, tanımadığımız komşuya, içemediğimiz rakıya, sonu gelmek bilmez gürültüye, iktidardaki partiye, hadi diyelim muhalefete de takar da takarız. Otobüs şoförleri neden yüksek sesle radyo dinleme ihtiyacı duyarlar merak dahi edilmez, pazarcılar bizim hemşeriler gibi yırtınıp bağırmazlar, müşteriler yine de neden ayaklarına gider tıpış tıpış kafa yormayız. Hayatın uzmanı ve ustası olduğumuz için herşeyi biliriz, en iyi davul tozunu hangi market satar, hangi bankada üç kuruşumuz emniyettedir, internetten alışveriş yapmamanın altın kurallarını kulağımızın arkasıyla kavramışızdır.
Öykülere malzeme olmuş Avusturyalı güzel berber kadını ahmak okur bilse ne, bilmese ne? Zaman akıp gidiyor, tik takları kovalayan kovalayana. İş, güç en güzel terapi. Çalışmayana ekmek, mama ve meme yok anlaşılan. Sıcaklar gidiyor, artık başa güneş geçme tehlikesi kalmadı. Kapıda sert rüzgârlar ve geveze yağmurlar hazır ol da bekleşiyorlar. Çocuklar biraz daha büyüdüler bu yaz, yeni bir sınıf yeni kavgalar demek, kendi çapında dahi olsa. Hepimizin daha fazla şefkate ihtiyacı olduğu ortada. Mevsim fark etmez.
Akıl almak, fikir çalmak, yeni şeyler öğrenmek için köşe yazısı okuma avına çıkanlar bu yaz da çuvalladılar. Piyasa bencil, gariban, ezik yazarlarla tıka basa dolu. Oldu mu, ya yandaş olacaksın, salya sümük ve gümbür gümbür, ya da karşıt. Torba ve heybende yakası açılmamış, ağıza alınmaya utanılacak küfürlerin olacak. Maço okur olmak kolay, yorumcu da. Gelin birşeyler karalamaya çalışın, zihin durur, zorlanır, ıkınır, tıkanırsınız. Ah şu kimseleri incitmemek istemek yok mu? Ne kadar yaz gelip geçerse geçsin, yazı değişme umudunu her daim kolluyor.
Posted in MenschenTagged Blog yazıları, Makaleler, Süleyman Deveci, Sonbahar GelirkenBy Almanyalılar
Vorheriger BeitragVorherige Eyyvah Eyvah
Nächster BeitragWeiter Kemal Tahir: Esir Şehrin İnsanları