Fakat o, sarp yokuşu aşamadı. O sarp yokuş nedir bilir misin?
Prof.Dr. Şaban Ali Düzgün Sarp Yokuşun Eteğinde İnsan isimli kitabının takdim yazısında şöyle diyor; “Kendisini, binlerce yıllık tarihin oluşturduğu gelenek ırmağında bulan insanlar kimliğini ve kişiliğini burada bulacağına inandırılırlar. Bu akıntıya kapılanlar özgürlüklerini kaybederler.”
“Allah’ın insan olmanın esası olarak tespit ettiği özgürlüğü teslim edecek adresler ararlar. Bunlar için bir şemsiye kimlik olarak İslam yetmez, her zaman çatışmaya hazır bekleyen alt kimliklere sığınırlar”.
İnsan düştüğü yerden kalkar derler; düştüğümüz yer özgürlüğümüzü ve cesaretimizi kaybettiğimiz yerdir.
Yüce Allah Kuran-ı Kerimin Beled süresinin 11- 17 ayetlerinde şöyle buyuruyor:
11- Fakat o zor geçidi aşmaya girişmedi.
12- O zor geçidin ne olduğunu sen bilir misin?
13- O geçit bir köle ve esir azadetmektir.
14- Yahut açlık önünde doyurmaktır.
15- Akraba olan yetimi,
16- Hiçbir şeyi olmayan yoksulu,
Prof.Dr.Seyyid Kutup , Fizilalil Kuran tefsirinde bu ayetlerden şöyle bahseder : İşte, imanın desteğine dayananların dışında hiç kimsenin aşamadığı sarp yokuş bu yokuştur.
İnsan ile cennet arasına dikilen yokuş budur. İnsan bu yokuşu bir aşabilse cennete varırdı. Bu sarp yokuşun böylece sunulması çok güçlü bir teşvik oluşturmakta ve insan kalbini coşturmakta ve o yokuşu aşabilsin diye harekete geçirmektedir.
Bu yokuş açıklanmış, insanla bu muazzam kazancın arasına giren engel olduğu bildirilmiştir. “Fakat o zor geçidi aşmaya erişmedi”. İfade, teşvik, coşturma ve ileriye doğru itme havası var.
Arkasından bu işin ne derece muazzam ve büyük olduğu ifade ediliyor. “O zor geçidin ne olduğunu sen bilir misin?”
Maksat sarp yokuşun büyüklüğünü açıklamak değil, yüce Allah’ın katındaki önemini belirtmektir. Yüce Allah’ın bundan hedefi ise, o sarp yokuşu aşmak ve geçmek için ne kadar emek ve çile isterse istesin insanoğlunu buna teşvik etmektir. Sevk etmektir.
Çile katmer katmer olacaktır. İnsan sarp yokuşu aşmak için çaba harcadığı zaman, yüce Allah bunun karşılığını kendisine verecek, kendisini yokuşun kucağına atan kimseye, çekmiş olduğu çilelerin karşılığını verecektir.
Harcanan çabalar boşa gitmeyecek, ne olursa olsun karşılığı mutlak ve mutlak alınacaktır.
Yüce Allah sarp yokuşu ve onun yapısını açıklamaya islam davasının sunulduğu özel çevrenin (toplumun) en çok ihtiyaç duyduğu bir nesne ile başlıyor. Çile çeken boyunları esirlik zincirinden kurtarmak ve yoksullara yemek yedirmek.
Azgın ve inkarcı bir toplumun kendilerine çok katı davrandığı zavallıların karınlarını doyurmaya çok ihtiyaç vardır.
Sonra yüce Allah bir olguya değiniyor. Bu olgu herhangi bir topluma, zamana özel değildir. İnsanlar sarp yokuşu kurtuluşa doğru aşarlarken o olgu ile mutlaka yüzyüze gelirler.
Aksine, sarp yokuşun aşılması için atılacak olan bu son adım, daha kapsamlı ve daha geniş çerçeveli olduğu için soyut bir sonralık ve aralıktır.
Yoksa iman olmadan köle azad etmenin ve yoksulları doyurmanın ne anlamı vardır?
iman, köle azad etmeden ve yoksulu doyurmadan önce var olması gerekli olan bir olgudur. Odur yüce Allah’ın ölçüsünde iyi amele bir değer veren. Çünkü iman amelleri, değişmez ve kaypak olmayan bir sisteme bağlar.
Böylece iyilik, değişip duran bir mizacı hoşnut etmek, toplumun övgüsünü arzulamak ya da bir yararı elde etmek için amaçsızca yapılan gelip geçici bir hareket olmaz.
Yüce Allah sanki şöyle diyor: Sarp yokuşu geçmek için atılması gereken adımlar: Köle azad etmek, veya açlık gününde bir yoksulu doyurmak, yakınlığı bulunan bir yetimi veya toprağa bulanmış, yerde sürünen yoksulu yedirip doyurmak..
Bir de bunun üzerine ek olarak, iman eden, sabrı ve merhametli olmayı tavsiye eden kişilerden olmaktır.
Sabretmek genel olarak iman için, ve özel olarak da sarp yokuşu aşmak için gerekli unsur ve nesnedir. Mü’minlerin birbirlerine sabrı tavsiye etmeleri ise, bizzat sabrın üstünde başka bir dereceyi ifade eder.
Mü’minler topluluğunun dayanışmasını, birbirlerine sabrı tavsiye etmelerini ve imanın yükümlülüklerine karşı yardımlaşmalarını belirtir. Çünkü Müslümanlar karşılıklı duygu alış-verişinde olan bir toplumun üyeleridir.
Tümü ortak tek bir duygu olarak, yeryüzünde iman sistemini gerçekleştirmek ve yükümlülüklerini taşımak için cihadın zorluğuna katlanırlar. Dolayısı ile ortak yükü taşımak üzere, birbirlerine sabrı tavsiye ederler.
Güçsüz duruma düşmemek için birbirlerine dayanak-destek olurlar. Yenilmemek için birbirlerini desteklerler. Bu ise kişisel sabra dayalı olsa bile, ondan ayrı başka bir olgudur. Bu ayet islam toplumunda bulunan bir mü’minin görevini ilham eden bir ayettir.
O halde bir mü’min toplum içinde toplumu zayıflatıcı bir üye değil, aksine güçlendirici bir elemandır. Mü’min mağlubiyet çığırtkanı değil, toplum içinde atılımın ve dinamizmin güçlü sesidir. Sabırsızlığı körükleyen değil, aksine huzur kaynağıdır.
Merhamet tavsiye etmek de böyledir. Yani: merhameti tavsiye etmek merhametin bizzat kendisinden öte bir olgudur.
Merhameti tavsiye etmek toplumun safları arasında “acıma” görevini yaymaktır. Bunun yolu ise, toplum üyelerinin bunu karşılıklı olarak birbirlerine tavsiye ve teşvik etmeleri ve bu görevi herkesin tanıdığı ve uğrunda birbirleri ile yarıştığı toplumsal ve aynı zamanda kişisel bir görev olarak kabul etmektir.
İşte bu olgu: “Sonra inanıp birbirlerine sabır tavsiye eden ve merhamet tavsiye edenlerden olmak.”tır.
Allah bu sarp yokuşu bilenlerden ve hakkı ile aşanlardan eylesin bizi..
*Beled suresi 11, Prof.Dr.Seyyid Kutup , Fizilalil Kuran ,Elmalı Hamdi Yazır,Hakdini Kuran Dili. Diyanet İşleri Başkanlığı Kuran Yolu meli.
(Sancak Gazetesi, 10.Kasım 2016)
Muhteşem 4 Kubbe
Operation Ali Baba (Ali Baba Operasyonu)
Bursa Tv ‘de ” Batı Terörizmini”...