Eleştiri Meselesi | NLP Atölyesi
Biz insanlar, eleştiriden pek hoşlanmayız. Sanki, açıklarımızın, yüzümüze vurulması gibi gelir ve bundan rahatsızlık duyarız.
Çünkü kendimizi daha önce hiç eleştirmemişizdir ve başkasının bizi eleştirmesi, gariptir o yüzden. Ama aynı şekilde bizde başkalarını çok rahat eleştirebiliriz.
Eleştiri negatiftir. Olumlu eleştiri diye bir şey olmaz. Olumlu ya da olumsuzluk sıfatı eleştiriyi yapan kişiye aittir sadece. Kendimize haksızlık etmemek için bunu iyi ayırt etmeli ona göre dikkate almalıyız.
Fakat nereden gelirse gelsin, nedense karşı tarafa, tavırla karşılık veririz her zaman. Hatta, tavrın yanı sıra aslında söylendiği gibi olmadığımızı ispat etmek için de, epey bir çaba harcarız.
Eleştiriden duyduğumuz rahatsızlık, tamda doğru yere isabet etmiş olmasındandır.
Ama yine de kabul etmek istemeyiz. Başarısızlıklarımızı yamayacak yer arar, bulamazsak başka yollar deneriz. Kimsenin bizi çekemediğini, başarılarımızı duruşumuzu, saadetimizi kıskandığını falan düşünürüz. Olmadı, göze geldik, nazara geldik der çıkarız işin içinden. İnsanoğlu her şeyin kolayına kaçmanın en iyisini bilir.
İçimizde ki gizli narsistik, yeri gelir aşağılık komplesi olarak ortaya çıkabileceği gibi, yeri gelir kötü yönlerimizi görmeyecek kadar gözlerimizi kör edebilir.
Eleştiri nereden gelirse gelsin, kendimizi tanıma ve hata yapma riskimizin azalması açısından önemlidir ve açıklarımızı görmemize yardımcı olur.
Eleştiriye, ihtiyacımız vardır çünkü içimizdeki ses bazen hatalarımızı bize söylese de duyumsamazlıktan geliriz.
Bizim dışımızda devam eden bir dünya ve müdahale edemediğimiz bir akış vardır. O nedenle önüne geçemeyeceğimiz şeyleri, düzeltemeyeceğimiz kişi ve davranışların olduğunu kabul etmeliyiz. Önüne geçebileceğimiz ve müdahale edebileceğimiz tek kişi kendimizdir.
‘Evet, ben bu konuda gerçekten yanlış düşünüyorum ve davranışlarımı değiştirmeliyim.’ Diyebilmeliyiz kendimize. Kimse duymaz.