Bir Gün Abeküste
Yıllar ne kadar çabuk geçiyor değil mi?insan ne ilginç bir yaratık!hiç bitmezmiş gibi yaşıyor,birgün bitince de ellerinden sabun misali kayıyor anıları sevdikleri geçmişi...
Sessiz bir köşede babanızı beklerken bulursunuz rüyalarınızda birgün...örgülü saçlarınız eşlik eder beklediğiniz ana!ya da annenizin pişirmiş olmasını umduğunuz yemekleri düşünürsünüz.
Bir şiir okur ve bu benim deriz...bir söz duyar ne kadar güzel tıpkı beni anlatmış deriz.uygulama olmaz aslında sadece bize benzer o sözler.yalandır gönlü kandırırız.
En büyük acıları yaşadığımızı söyleriz kendimize.aslında o acılar yediğimiz ana yemekte şaraptır.yane olmazsa olmazdır.sevdiğimizi bir başkasıyla görür yıkılırız.ama alışırız.biz insanız.ama gittiklerinde unutulmaz bir çizik atar tüm sevdiklerimiz bizim hayatımızın ağacına!
Zaman geçer bir bir eksilir ömür abeküsünden boncuklar.umduğunuzu bulun yada bulmayın zaman sizi beklemez.
Ve sevdikleriniz ayrılmaya başlar bir bir yanınızdan...onların yerine başkaları gelir.canınız olur daha bi.mesela evlenirsiniz kocanız olur.bir dünyanız olur.çocuğunuz olur.yaşanmışlıklar geçmişte kalır.çocuğunuzda kendiniz görürsünüz!bir gün hiç ayrılmayacağınızı zannettiğiniz babanız anneniz sizi yalnız bırakmaya başlar.eksiktir artık bir parçanız onlarda kalmıştır diğer bir yarınız.
Biz onlara öldü deriz.ben inanmam.asıl ölüler biz hayattakilerdir.umarsızca yaşarız ve masamıza hesap geldiğinde haykırırız.bizler yaşam oyununda geride kalmak istemeyen nicelerden bir kaçı değil miyiz?
Neden gittiklerinde değerlerini anlarız?neden yokluklarından varlıklarını anarız?sarılmak isteriz?yoklardır.koklamak sımsıkı sokulmak seni seviyorum demek isteriz bağıra bağıra hemde seni seveiyorum demek isteriz.ama...
Koskoca bir ama eşlik eder pişmanlıklarımıza.hiç yaşanmamış gibi gelir herşey.
Sanki anlıktı geldi geçti.nasılda bür rüya gibi bitti?
Mutsuzluklarla isyan ederiz!yapma dediklerinde onlar bişeyi inadına yaparız.keşke burda olsalarda yapma deseler değil mi?
üstad can yücel'in şiirinde ki gibi olmak isteriz.tersten yaşamak isteriz hayatı..ama hayat aslında yahya kemal üstadın dediği gibi sessiz bir gemi!
Birgün sizde dahil olduklarınızın hayatından çıkacağınızı düşünmeden uykudaymışçasına anı yaşarsınız.
Bir siz var gibi dönerken dünya,birileri inmek ister bu sıkıcı şeyden...gitmek ister.hayattır bu.ta kendisidir.
Hangimizin ilk aşkı annesi yada babası değildi?
Hangimiz onları kırdığında biraz daha kırılmadı?
Hangimiz onları öpmediğimiz halde aslında onları sevdiğimizi idda etmedi?
Yada hangimiz onlar gittiğinde üzülmedi?
Onlara diyemediklerimiz için pişman mıyız?
üzülmeyin onlar buluşmak üzere gittiler...ve unutmayın hergün son gün...isteyin yada istemeyin birgün abeküste boncuk kalmayacak.hayat size dair oyunları daima oynayacak.maksat sadece bundan keyif almak.