Yuşa34 gülşen karakaya Rümeysa Dolaş Mine'nin Oyuncak Bebeği
Mine’nin bir oyuncak koleksiyonu vardı. Ne yoktu ki bu koleksiyonda; pille çalışan maymun, ayı, kedi, köpek, hızlı hareket eden katarlı bir tren, kırmızılı mavili arabalar, kovboy kızlar, barbi bebek ve güzel gelincikler... Hepsini çok seviyordu. Her sene olduğu gibi bir gün köydeki akrabalarına gittiler. Oradaki bütün çocukların da oyuncakları vardı, ama onlar çok farklıydı. Topaçları vardı; çevresine ip sarıp dönmesi için hızla yere atarlardı, dakikalarca semazenler gibi dönerdi, izlemek için bir daha, bir daha yaparlardı aynı şeyi, hayranlıkla izlenirdi. Sapanları vardı; ortasına küçük bir taş koyar lastiği çekip bırakınca atar vururlardı hedefi. Kâğıttan uçurtmaları vardı; göklere salıverip uçaklarla yarıştırırlardı. Söğüt ağacı filizlerinden düdük yaparlardı, bazen de bu dallardan fötr şapka yapıp güneşten korunmak için başlarına takarlardı. Çok eğlenirlerdi. Onlarla beraber Mine de eğlenmişti. Hatta hep orada kalmak istemişti. Fakat annesi istediği için bir hafta sonra şehirdeki evlerine döndüler. Mine, annesi ile beraber alışveriş merkezine gittiler, birkaç yer gezdikten sonra oyuncak bölümüne geçtiler. Oyuncakların hepsi güzeldi. Mine, tek tek elini sürüp okşadı ve sevdi. O anda gözüne muhteşem süslü bir bebek ilişti, bundan çok hoşlanmıştı. Gözünü hiç ayırmıyordu ondan, takılmış kalmıştı. Sonra annesine döndü: —Anne şu süslü bebeğe bak, görüyor musun? Çok güzel, değil mi? Onu alır mısın? Başka bir şey istemem. —Olmaz kızım, bak etikete, görmüyor musun? Çok pahalı. O kadar paramız yok. Gereği de yok. Bir sürü oyuncağın var. Ne yapacaksın? Sen hepsinden daha güzelsin. —Ama bu başka, hiç böylesi yok ki. Annesinden beklediğini alamamıştı, yalvaran gözlerle satıcıya baktı, o gözler duygularını dışa vuruyordu. Ama satıcının gözleri sadece parayı görebiliyordu. Gülücükleri bile sahteydi. Mine, üzgün bir halde annesiyle birlikte oyuncak bölümünden ayrıldı. Diğer ev ihtiyaçlarını aldılar. Alışveriş bitmişti. Poşetler dolusu eşya ile eve dönüyorlardı. Çok şey almışlardı sadece Minenin oyuncak bebeği yoktu. Mine çok düşünceliydi. Harçlıklarını biriktirse ancak bir yıl sonra alabilecek, o oyuncak duracak mıydı? O da belli değildi. O karmaşık düşüncelerle eve geldi. Rahat edemiyordu. Babasından istese alır mıydı acaba? Bunu da denemeliydi: —Baba! Bu gün alışveriş merkezinde çok güzel bir oyuncak bebek gördüm. Görürsen sen de beğenirsin. Onu çok sevdim, eminim oda beni sevdi. Orada sıkılıyor muydu ne? Daha önce saklanmıştı sanki, biz içeri girince ortaya çıktı ve bana gülümsedi adeta. Ayrıldığımızı görünce ne kadar üzülmüştür bilemezsin. Eğer canlı olsaydı arkamdan ağlayacaktı. Görmek istemez misin? —Yarın bakarız. Mine, yarını sabırsızlıkla bekliyordu. Sabah oldu. Kahvaltıdan sonra aynı alışveriş merkezine gittiler. Babasına oyuncak bölümünü gösterdi. O tarafa yürüdüler. Sonra da beğendiği oyuncağı gösterdi. — İşte, şu üst raftaki. —Kızım o çok pahalı, bak, daha ucuzları var. Onlardan hangisini istersen alalım. —Kaliteli olduğu için pahalı olur elbette. Hayır, başka istemem. Oyuncağı almadan eve geldiler ama Mine’nin aklı hep orada kalmıştı. Bir süre sonra kapı çaldı. Arkadaşı Merve gelmişti. Karşı komşusuydu. Oyuncaklarını göstermek için Mineyi çağırıyordu; —Gel sana yeni oyuncaklarımı göstereyim. —Haydi bakalım. Ne zaman aldınız? —Teyzem getirdi, kuzenim okula başlamış bu yüzden bütün oyuncaklarını bana gönderdi. Eski oyuncaklarımı da katınca bir sürü oldu. Bir tanesi var ki bakmaya kıyamazsın, nazar değer dersin, görünce eminim sen de aynısından istersin. Oyuncakların bulunduğu odaya beraber gittiler. Mine oyuncakları görünce şaşkınlığını gizleyemedi. Çünkü içlerinden biri Mine''nin alışveriş merkezinde gördüğü süslü bebeğe çok benziyordu, Bir süre bu güzel oyuncaklarla oynadılar. Merve: —Haydi, biraz da dışarıda oynayalım. Bahçeye indiler; ip atladılar, oynadılar ama Mine’nin hiç neşesi yoktu. Üzgün ve dalgın bir şekilde merdiven basamaklarını aheste aheste çıkarak eve gitti. Odasının kapısını açtı. Birden yüzü gülmeye başladı ve sevinç çığlığı attı, çünkü karşısında o süslü bebek duruyordu. Babası sürpriz yapmıştı ona. Tweet
[3584 kişi okudu] [4 kişi yorum yaptı] [ BUNU ARKADAŞINA ÖNER...]
Rümeysa Dolaş (03.03.2014) Filiz Hanım, Dediğiniz tarzda öykü yazmayı ben de seviyorum. Tespit ve öneriniz için teşekkür ederim. Bakış açıları farklı farklı olabilir. Öykünün son paragrafına bir de böyle bakın. Bahçeye indiler; ip atladılar, oynadılar ama Mine’nin hiç neşesi yoktu. Üzgün ve dalgın bir şekilde merdiven basamaklarını aheste aheste çıkarak eve gitti.Odasının kapısını açtı. Oyuncaklarına baktı. Bir an için köydeki çocukların yaptığı oyuncakları düşündü. Ne kadar da hoş şeyler üretmişlerdi. Kendisi de yapamaz mıydı böyle şeyleri? Güzel hayaller kurdu. Sonra bu hayallerini gerçekleştirmeye karar verdi. Pille çalışan oyuncak bir atı vardı. Kendi elleriyle buna deriden güzel bir eyer dikti. Eyere telden yaptığı üzengilerini taktı. Renk renk ipleri kullanarak atını boynundan ve alnından sarkan yelelerle süsledi. Daha sonra pille çalışan bir kovboy kızı ata bindirdi. Atın ağzına gem taktırdı ve yularını kovboy kızın eline verdi. Her iki oyuncağın düğmesine birden basınca dört nala kalkan atın ve kovboy kızın seyrine doyum olmuyordu. Neden daha önce düşünmemişti ki bunları? Yeni hayaller kurarak başka başka oyuncaklar üretmeye başladı. Her şey daha güzeldi artık. Filiz Baştuğ (26.02.2014) Sevgili Rümeysa, Keşke öykünün sonunu, başlangıcındaki beklentiye uygun olarak bitirseydin.Köy çocuklarının kendi elleriyle ürettikleri oyuncaklara öykünerek,Mine de bir oyuncak yapmayı deneseydi.Böylece, daha anlamlı ve daha güçlü bir mesaj vermiş olurdun.Ama şu andaki sonuç, kaprisli bir kız çocuğunun ailesi üzerindeki zaferiyle bitiyor.Bir çocuk öyküsü yazarken, işin pedagojik yönünü de düşünmek lâzım. Üç sözcük:Sevgi,saygı, başarı...
Rümeysa Dolaş (17.02.2014) Saygıdeğer Hamdi Hocam, Yazılarımı takip ettiğiniz için teşekkür ederim. Güzel yorumlarınız daha iyisini yazmama katkı sağlıyor.
Hamdi Oruç (14.02.2014) —Anne şu süslü bebeğe bak, görüyor musun? Çok güzel, değil mi? Onu alır mısın? Başka bir şey istemem. —Olmaz kızım, bak etikete, görmüyor musun? Çok pahalı. O kadar paramız yok. Gereği de yok. Bir sürü oyuncağın var. Ne yapacaksın? Sen hepsinden daha güzelsin. —Ama bu başka, hiç böylesi yok ki. Anafikir olarak "babalar kızlarını çok sever mi" diyelim.Tebriklerimle