ÇİN KIZIL ORDUSUNUN SLOGANI : OĞUZLARIN ETİNİ YİYECEĞİZ, HUNLARIN KANINI İÇECEĞİZ !
Bugünkü Çin Halk Cumuhuriyetini oluşturan Kıt’a Çin’i topraklarında günümüze kadar geçen bin 900 sene içinde 21 sülâle veya hanedanlık hakim olmuş ve el değiştirmiştir. Çinlilerin Ülkesi 2-3 kez düşmanlarının (Türklerin) işgaline uğramış kolonisi olmuştur.Ancak, daha sonra kurtularak bağımsızlıklarına tekrar kavuşmuşlardır. Bu iki bin yıllık uzun zaman sürecinde Çin ulusunun dili ve kültürleri dafalarca değişime uğramıştır. Çinliler İslâm ve Hıristiyanlık gibi semavi dinlerle çok eski tarihlerde tanışmıştır. Batının Sanayi Devriminden sonraki dönemde Çinliler batı medeniyetiyle de tanışmışlardır. Daha sonraları ise, Kapitalizm ve komünizm düşüncelerini benimsemiş, 20.yüz yılda meydana gelen her iki dünya savaşına da katılmışlardır. 1970’lı yıllarda Tayvan’ın yerine BM.üyesi yapılmış ve BM Güvenlik Konseyi’nin beş daimî üyesinden biri hâline gelmiştir. 1980’lı yıllaradan sonra başlayan ekonomik ve teknolojik kalkınıma ve atılımları ile nükleer ve dijital teknolojisi çağına adım atmış, günümüzde uzaya uydu gönderebilecek kadar gelişmiştir. Çin günümüzdeki bütün bu tarihsel değişim ve gelişmelerine rağmen bir tek şeyden asla vazgeçmemiştir ; TÜRK DÜŞMANLIĞI
ÇKP yönetiminin Çin Halk Kurtuluş Ordusu adını verdiği Çin Ordusuna Türk Düşmanlığını ve Türk Milletine karşı ,kin ve nefretini canlı tutan şu sloganları tekrarlatmaktadır ; (O)ĞUZLARIN ETİNİ YİYECEĞİZ VE HUNLARIN KANINI İÇECEĞİZ !”
Günümüzde Türk Milleti için çok anlamlı,ibret verici ve dikkat çekici bulduğumuz bu Çince yazı Almanya’da yaşayan Doğu Türkistanlı Uygur Türkü yazar ve aktivist Sayın Ekrem İlk’ tarafından Uygur Türkçesine çevrilmiştir.Buz de bu yazıyı Türkiye Türkçesine aktardık ve siz değerli Okuyucularımızın bilgisine sunmayı görev bildik.Sayın Ekrem İlk’e teşekkürlerimizi sunuyoruz. (M.K.K.)
Yazımızın sonunda yazının asil Çince kaynaklarının Linkleri verilmiştir.
EVET, başlığı yanlış okumadınız! 21’inci yüzyılda olmamıza rağmen, faşist Çin’in, özellikle işgâli altındaki Doğu Türkistan’da kurduğu askerî kışlalarda büyük harflerle yazıp görkemli çerçevelerle duvara astığı bu kin ve nefret kusan meşhur sloganın tarihi, M.S. 70’li yıllara kadar dayanıyor. Aradan bin 900 yıllık bir zaman geçmesine rağmen, bu kinin günümüzde de geçmişteki gibi sürdürülmesi amacıyla Çin’de sistematik algı çalışmaları devam etmektedir. Başlıktaki slogan, Çin tarihindeki 10 meşhur kahramanca sloganın 5’incisi olarak çocuklara öğretilmektedir.
Çin’in Zhejıang (Cı cian) eyaletinin Shaoxin (Şav şin), Ningbo (Nin bo), Zhoushan (Cow şen) gibi ilçelerinde ve kasabalarında bugün bile “堕民” (duo min) “AŞAĞILIK MİLLET ” diye adlandırılan bir kavim yaşıyor. Bu topluluğun ortaya çıkışı hakkında farklı görüşler mevcût olup, ÇinLİ araştırmacıların hummalı çalışmaları sonucunda bu topluluğun gerçek kimliği net olarak ortaya çıkmış bulunmaktadır.
Çinli uzmanların belirttiklerine göre, Çinli isyanlarıyla birlikte Çin’deki Cengiz evladından olan Moğol Yüen Hanedanlığı yıkıldıktan sonra Çinlilere esir düşen Moğollar ve renkli gözlü başka topluluklardan insanların neredeyse hepsi katledilmiştir. Changjıang (Çan cıyan) nehrinin güneyinde bu katliamdan kurtulan az sayıdaki esirler ise köle yapılmıştır.
Çin’de o dönem iktidarda olan Ming Hanedanlığı kendi halkını on ayrı tabakaya ayırmış olup, en alttaki tabakayı dilenciler oluşturuyordu. Yukarıda sözünü ettiğimiz Moğol esirler ise dilencilerle beraber bu onuncu tabakaya ait sayılıyordu.
Ming Hanedanlığı yasalarına ve halk arasında benimsenmiş âdetlere göre, bu Moğol esirlere on çeşit yasak uygulanmıştı: Okula gitmek ve kitap okumak, memur olmak veya resmî görev almak, ticaret ve zanaat ile uğraşmak, toprak ekip çiftçi olmak, Çinlilerle evlenmek, yüksek sesle konuşmak, göğsünü açarak dik yürümek, bir yerde buluşup istişârede bulunmak, geceleri gürültü yapmak, toplu şekilde hareket etmeleri yasaktı.
Bunların hâricinde bu Moğol esirlerin giyim kuşamlarına bile yasaklamalar getirilmiş olup, bunların Çinliler ile karışık yerleşmelerine izin verilmemişti. Bu esirler sadece belirlenen yörelerde toplu şekilde konumlandırılmışlardı. Üstelik “Alçak Millet” denen bu etiketin de nesilden nesle mîras olarak geçmesi yasa gereği idi. Eski Çin toplum yapısında memurlar, çiftçiler, zanaatkârlar ve tüccarlar “dört Fukara” diye adlandırılmış olup, yönetilmeleri kolay olduğu için bu kişiler hükûmetin sevdiği insan tipleri sayılırdı. Bu nedenle sadece memur ve zengin toprak ağalarına değil, bu “dört fukaranın” hepsine bu “Alçak Millet” mensuplarını istedikleri gibi ezmek ve onlara her türlü haksızlık ve zorbalıkları yapmak hakkı tanınmıştı.
Çinlilerin gözünde bu “Alçak Millet”, doğma alçaklar olup Çinlilere uğursuzluk getiren lânetlilerden sayılıyorlardı. Bu yüzden onları gördüğünde onlara tükürmek, lânetlemek ve uzak durmak Çinliler için bir gelenek hâline gelmişti. Alçak millet, köle olarak çalıştırılırdı. Çiftçi Çinlilere “Çiftçi beyim”, kalanlarına ise “Hocam =Sahibim) diye hitap ederlerdi. Alçak milletin çalışma alanlarına bile bir sürü yasaklar getirilmiş olup, Çinlilerin beğenmedikleri işleri yaparlardı. Örneğin, erkekleri sazlıklarda kurbağa ve başka böcekleri yakalarlar, Çinlilerin oturaklarını ve tabutlarını omuzlarında taşırlardı. Berberlik yaparlardı. Domuz kasaplığı yapar ve rüyalara tâbir verir, yüzlerini her türlü boyayıp halk arasında eğlence gösterisi yaparlardı.
Oğuzların Etini Yiyeceğiz,Hunların Kanını İceçeğiz
Şimdi Meselenin esasına dönelim; Ben Doğu Türkistan’da iken,Şirket sahibi bir Kazak Türkü gençle tanıştım ve daha sonra bu tanışıklığımız arkadaşlık ve Kardeşlik seviyesine ulaştı. Bu gencin bana aktardıklarına göre, Çin ordusu onların firmasından bir tür elektronik cihazı satın almış ve o genç arkadaş bu cihazların kurulumu için firmasındaki birkaç Çinli iş arkadaşı ile Doğu Türkistan’ın belirli bir dağının içerisinde yer alan Çin Ordusuna ait bir büyük Kışlasında bir süre bulunmuş.Kışlanın yemekhanesinde askerlerle beraber yemek yerlermiş. Bu kışlada birkaç bin Çin Halk Kurtuluş Ordusu mensubu askerler bulunmakta idi. Yemekhane gerçekten çok büyükmüş. Çince okulda okuyup büyüyen bu arkadaşımın yemekhanede dikkatini en çok çeken şey, Çinlilerin propagandalarında kullandıkları standart kırmızı yazıyla yemekhane duvarlarına asılmış olan şu sloganlar olmuş ; Sloganlar aynen şöyle imiş ; ““(O)ğuzların etini yiyip Hunların kanını içeceğiz!”
Kazak Türkü Dostum bunları bana anlatırken “Görüyor musun ,Çinliler bizlere karşı olan bu milli düşmanlığından hala vaz geçmemişler” demişti.
Aslında bu cümle, Çinlilerin Güney Song Sülâlesi zamanındaki başkomutanı Yuefeı’e (Yöfiy) aittir. Rivayete göre Milâdî 75 yılında Çinlilerin Doğu Han Hanedanlığının Xıyü (Şiyü) Batı Diyarlar (yani Doğu Türkistan) Valisine ait az sayıdaki askeri, Hun padişahının 20 bin kişilik ordusunun baskınına uğruyor. Çin askerlerinin çoğu ölüp az sayıdaki bir bölüğü hisar içinde ablukaya alınıyor. Hun ordusu ise hisarın suyunu ve yemek teminatını kesiyor. Bu durum karşısında Çin askerleri, anlaşma yapmak yalanıyla Hunlardan hisar içine bir elçi göndermelerini istiyor, fakat elçi hisara girer girmez onu öldürüp Hun ordusunun gözü önünde elçinin etinden kebap yapıp yiyor ve kanını içiyorlar. Sonunda bu Çinlilerden sadece 13 kişi kurtulup Jıayuguan (Cya yü güen) Kalesinden kaçarak Çin’in iç bölgelerine ulaşıyor.
Burada şunu hatırlatmak isterim ki, bu olay yaşandıktan sonra Çin’de 13 hanedanlık değişip aradan yaklaşık bin yıl geçtiğinde bile, o dönemin Song Hanedanlığına bağlı Çin tarihçileri bu olayı unutmamış ve methiyeler düzmüş ve bu olaya şiir ve destanlar yazmıştır. Dahası, Song Hanedanlığından sonra da 8 hanedanlık el değiştirip 900 seneden fazla zaman geçmesine ve 21’inci asra gelinmesine rağmen bu cümleler unutulmak bir yana dursun, Çin askerlerinin yemekhanesine büyük boy tablolar hâlinde asılmış vaziyettedir.
Etiketler: Çin » Dünya » etnik Çatışma » Genel » Görüş Yorum » Makale Analiz » Ordular ve Silahlar » Siyaset » Soykırım