ÇELİŞİK – PERSPEKTİF
Gerçek nedir? Her zaman gördüğüne mi inanır insan? Çelişki en başından başlıyor, eğer inanmak görebilmekten geçiyorsa. İnanmak, görülmez zira.
İnsan bu. Çelişik. Bilirle bilmez arası, anlar anlamaz sonrası. Yarımlık ya da arada kalmışlık. Burada dahi araf hali. İki tarafa savrulur durur durmadan. Savrulduğu yerde kaybolmamak adına başlangıç ve bitiş çizgisi çeker kendince. Görmediği inançla görmediği çizgiye inanır. Çizgiye isim seçer, sıfır der, yüz seksen der. Yetinmez, topraklara çeker çizgileri. Doğu der, batı der.
İnsan, bilir bilmez arası. Dünyanın çizgisinin birleşip daire olduğunu bildi. Doğudan bakınca batıyı, batıdan bakınca doğuyu görebildiğini mi bilemedi?
Sonra, çelişkiler yumağına yenisini ekleyerek görmediğine inanmamayı seçti. Görüp de görmek istemediğine de gözlerini kapamayı.
Bir yerde gözünü kendisi kapatanlar, bir yerde gözü başkaları tarafından sonsuzluğa kapatılanlar.
Ten rengi kandan kırmızıya çalmış bedenler vardı. Uzuvları dikişlerle tutturulmuş bedenler. Ama kapalı gözleri kendi kalplerinden bihaberdi. Parçalanıp lime lime olmuş kalplerine, bir dikiş bile atamayacak kadar körleşmişlerdi.
Zulme kör, gözyaşına kör, yalvarışlara kör ve ötekine kör.
Görmek ve görmeyi istememek üzerine kurulu savruk bir hikaye bu. Konu insan olunca insanı sarmalayan zamandan kaçılmıyor. Zaman geçtikçe insan geçiyor. Zaman bitince insan da bitecek. Doğu bitecek, batı bitecek. Gören gidecek, görmeyen de.
Biz, biz olamadan hiç mi olacağız?
Önceki: Önceki yazı: LEYLÂ KUŞU
Sonraki: Sonraki yazı: BELKİ