Bir Kuyuya Bağırıyorum: Nefes
Nefes almam lazım. Ciğerlerim patlayacak gibi. Ağzımı açıyorum hava dışında ne varsa doluyor içime. Bir denizin içinde, çırpındıkça batıyorum. Sadece bir saniye başımı çıkarabilsem sonrasında yine nefessiz uzun süre idare edebilirim biliyorum. Bu her zaman yaptığım şey. Sadece bir kez nefes almam lazım.
Kolumdan bacağımdan çekenler, başımdan aşağı bastıranlar, benim hiç derdim olmaz sananlar, hiç öfkelenmediğimi düşünenler kısacık bir molaya ihtiyacım var. Maskemi tazelemem için, güler yüzlü, anlayışlı, sabırlı -yani hep öyle gördüğünüz ben- olabilmem için kısacık bir mola.
Renkleri soldu maskemin. Gülümsemeler sırıtmaya dönüştü, sabır diş sıkmaya... Birazdan yüzümden düşecek. Yüzüm çok çirkin benim. Siz görmeden, kimse bakmazken hemen düzeltmem gerek. Nasıl korkarsınız görseniz. Bir saniye nefes alayım. Kısa bir mola. Sonra yine sizinim.
Gönderen Nalanca zaman: 18:10