Gökhan Yoldaş (33)
Stephen King amcanın artık bizi korkutmak istemediğini düşünüp üzülmüyor değildim. 1997deki Yaratıkı ve 2001deki Rüya Avcısını saymazsanız, 20 yıldır krallığına yakışır bir kitap yazmamıştı; feminizm, bilim-kurgu, fantazi, Kara Kule, hapishane öyküleri derken yıllar geçip gitmişti.
Duma Adası, beni çok güzel yalancı çıkardı. Kitap ağır başlıyor, hatta ağır ağır ilerliyor, ilk 200 sayfaya baktığınızda Kinge bir kez daha hayran kalıyorsunuz: Ortada doğru düzgün bir olay örgüsü, bir aksiyon yok, ama yine de bir solukta okumuşsunuz. 200. sayfa civarı ortalık ısınmaya başlıyor, son 100-150 sayfası ise tam bir karabasan, sayfalar kendi kendine çevrilirken, sevdiğiniz karakterlere bir şey olmasın diye dua etmeye başlarken buluyorsunuz kendinizi. Duma Adası, Kingin alkolü ve uyuşturucuyu bıraktığı 1988 sonrası dönemin en güzel eserlerinden. Belki bir O veya Hayvan Mezarlığı değil, ama adam istersem bu türde yine en iyisini ben yazarım demiş. Demiş ve olmuş.