Samimiyet, dostluk, sevgi, dayanışma, anlayış, güven… Hepsi çok güzel kavramlar bunların. Ve insan çevresinde daima bunları görmek ister. Zaten bu kavramlar da insan doğasına özgüdür bakıldığında. Bu yüzden en çok bunlara ihtiyaç duyarız yaşantımızda.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Son zamanlarda yaşadıklarımız, duyduklarımız ve hissettiklerimiz geçmişte aldığımız o tadı vermiyor artık. Her geçen günü bir öncekinden daha arar duruma geldik. Sanırım bu yüzden artık insanlar, gittikçe geleceği hakkında endişe duymaya başladı.
Gün geçtikçe artan siyasi gerilimler, manşetlerden düşmeyen trafik kazaları, sosyal medyada gereksiz birçok paylaşımın neden olduğu yoğun bilgi kirliliği, günlük hayatımızın her alanında ve her anında gösteriyor kendini maalesef. Bir parça mutluluğa hasret kaldık desem fazla abartmış olmam herhalde.
Sokaklarda, yollarda, çalışma ortamlarında, yani günlük hayatın hemen her alanında birinin, bir başkasının düşüncesine, fikirlerine, kararlarına olan saygı ve anlayışı azalmış. İnsanlardan birinin diğerine güvenmesi ender rastlanır bir durum olmuş artık. Belki de bu durum hep vardı ve hiç değişmedi ya da belki de yaşadığımız zamanı sürekli eleştirdiğimiz için geçmişe hep özlem duyuyoruz Oysa neyi daha fazla hayatımıza katıp paylaşırsak veya neyle daha çok iç içe yaşarsak en fazla onun çoğalmasını sağlarız.
İnsan yaşamını şiirlerine çok güzel yansıtan Can Yücel’in de mısralarında yer verdiği gibi;