Babalar Günü | GURBET.KUŞUNDAN.NÂMELER
Posted on 16/06/2012 by Garine
Küçük Kızlar ve Babaları
Küçük kızlar için babaları bir ilahtır. Şöyle bir başlarını kaldırırlar ve kendilerine göre kocaman kalan o bedeninin omuzlarına göz dikerler. Bir gülüşle halledilir işleri. Hop, bir de bakmışsın, göz açıp kapayıncaya kadar babaların omuzlarında yükselmişler. Tünedikleri sevgili omuzdan gördükleri o ferah manzarayı hiç ama hiç unutmazlar.
Baba oyuncudur, naz çeker. Gün boyu çocuğuyla, ev işleriyle, iş hayatıyla, koşturmalarıyla bunalmış ve yorgun düşmüş annenin pes ettiği yerde devreye girer ve kapris çeker. Baba, sokaktır, dışarsıdır. Merak uyandıran, keşfedilecek olandır.
Baba sabırlıdır. Gaz sancılarının, kulak ağrısının, mide bulantısının halinden anlar. Uykusuz gecelerin kahramanıdır, göğsüne yaslandın mı, acıların dinmez ama katlanmayı öğrenirsin…
Babamla bir cuma gecesiyle oturmuş yetmişli ve seksenli yılları toplumsal çalkantıları ve sıradan insanların küçük hikâyeleriyle ekrana taşıyan “Çemberimde Gül Oya”yı izliyoruz. Ama tuhaftır, o dizinin sahnelerinin peşi sıra bizim yıllar önceki babakız halimiz beliriyor. Kimse görmüyor, biz paylaşıyoruz yeniden o anları, tıpkı yaşanırken yaptığımız gibi.
Ekrandaki dizide Romen tankeri İndependenta patladı. Ortalık mahşer yeri. Devir kötü, herkes yine bomba patladı zannediyor. Biz de öyle sanmıştık. Babam üzerime atmıştı kendini. Çünkü evlerin camları patlıyordu. Mühürdar sahilleri böyle nasiplenmişti o kazadan. Sonra o tanker günler boyu yanmış, babamla el ele o tankeri seyretmiştik. Korkunun içindeki güvendi babam. Beni dünyanın kötülüklerine karşı koruyacak olandı. İki yandan örgülü saçlarımla resmimi çekmiş tankerin önünde. Bir anda çekilen ve çekilmeyen tüm fotoğraflarımla çocukluğum belirdi ekranda. Birbirimize baktık, gülümsedik. Hepsi bu. Aynı anda aynı sahneleri paylaşmıştık yeniden, kimselerin ruhu bile duymamıştı.
Bu aralar küçük kızlığımı ve babamla yaşadıklarımı bu denli anımsıyor oluşumun eski günler nostaljisiyle hiçbir ilgisi yok, hatta babamla ve benimle bile bir ilgisi yok. Daha ziyade ondan bana geçen tarifsiz bir duygu ve birlikte yaratılan benzersiz bir ortamla ilgisi var. Pazar günleri elimde çamaşır makinesinin hortumu, üzerimde annemin sabahlığından bozma sahne tuvaletimle ağırlıklı olarak Ajda Pekkan, Sezen Aksu şarkıları, türkü, kanto, çocuk şarkıları ve reklamlardan oluşan repertuvarımı sabırla dinleyen ve bana eşlik eden babam… Çarşı, pazar gezilerimin yoldaşı… Hep aynı yerlere gittiğimiz halde her seferinde yeni bir şeylerle eve döndüğüm, adına hayat dersi denen…
Çocuk halinle anneni, babanı, aile üyelerini kan bağından dolayı içgüdüsel olarak seversin. Sonradan araya daha nice insan ve yıl girdikten sonra onları sevmen ve sayman ise artık bir tercihtir. Tanıdıkça yeniden ve yeniden sevdiğim saydığım babama bakıyorum birlikte diziyi seyrederken ve bana nasıl da orada anlatılan gibi tertemiz bir dünya kurduğunu düşünüyorum… Dedikodudan nefret etmeyi, çalışmayı, hakkıyla kazanmayı, düşünmeyi, karşındakinin onurunu gözetmeyi ve nicesini öğrettiğini… Bedeli kimi zaman insanın kendisini enayi gibi hissetmesi olsa da…
İnsan kendi yaşadıklarını, sanki en doğalı buymuş sanıyor. Ama pencereden bana el eden, özel günleri güzelim el yazılı kartlarıyla yaşatan bir baba aslında kendi biricik insani özellikleriyle yerini buluyor yüreklerde.
Şansıma ona “baba” diyebilmek nasip olmuş bana. On birimde banyoda bayıldığımda beni kendime getiren kimse, otuz küsur yaşımda kusarken sırtımı ovan, “Geçiyor kızım, korkma” diyen odur. “Çemberimde Gül Oya”nın güllerinden biri, hikâyesini benim anlattığım babam… Kızın olmak nimetmiş, sağ olasın.
(17 haziran 2005)
Günün Kutlu Olsun “SARKİS HAYRİG”
“Bana bir masal anlat baba….”
Baba dediğin güçlü bir çınar gibi olmalı. Hani öyle ki, sırtını O’na dayadığında dünyanın hakkından gelebileceğini hissetmelisin. Anne yüreğimiz, duygusallığımızken baba mantığımız, aklımız, fikrimiz, muhakeme yeteneğimizdir. O yüzden, anneler günü duygularla kutlanırken, mantığın firar ettiği coğrafyamızda, babalar günü, aynı babalar gibi, ‘ağır abi’ modunda kutlanır.
Masal yerine yaşanmış göç hikayeleriyle büyümüş bir babanın, bebeğine Pamuk Prenses’li, Sindrella’lı masallar anlatabilmesi ne kadar imkansızsa, o babanın, dinlediği göç hikayelerini, çocuklarına masal niyetine anlatabilmesi de o kadar imkansızdır. Bu yüzden o bebe büyüdüğünde, eni konu ‘yaşını aldığında’, dedelerinin “göç” hikayelerini gazetelerden, röportajlardan öğrencektir.
Aynı şekilde babasız büyümüş bir çocuğun nasıl bir baba olacağını tahmin etmek zordur. Yani, önünde rol modeli olmadan da olur mu? Olur… Olur…
Benim, bana peri-prenses masalları anlatan bir babam yoktu. Döneme has bir özellik olmalı, her baba gibi işe gider, işten yorgun dönerdi. Bizim için yaptıklarını anlayabilmemiz için büyümemiz gerekiyormuş. Bir insan, hayallerindeki, onu mutlu eden“iş”i ancak çocukları büyüyüp kendi ayakları üstünde durabildiğinde yapmaya başlayabilmişse (tamam, ancak o zaman önüne o kapı açılmış olduğundan olabilir, ama kader kısmet bile vaktini bekler şu hayatta ya), o “rol modelsiz” babayı nerelere sığdıracağını bilemez insan evladı. Yani, günümüzde o kadar bilgi kaynağı, canlı örnek, kitap, ansiklopedi (vikipedia?) varken, hakkıyla becerilemeyen babalık, vakti zamanında, kaynaksız, örneksiz, hakkıyla yerine getirimişse fazla söze ne hacet?
Günün Kutlu Olsun “HRAYR HAYRİG”
Babam, Bolsetsi Kamaçar Hrayr Varbed! Onun tek amacı vardı, biz olmak! Varbet Hrayr takım ile çalışırdı, takım arkadaşı alt kattaki Sarkis Dayday’dı. Ikisi birlikte, o dönemin Sovyet Ermenistanı’nın İstanbul Büyükelçiliği’ydiler. Büyükelçiliğin ofisi de kalorifer dairesiydi. Kalorifer dairesine, o zamanlar mazot ile çalışan kazanın memesini temizlemeyi bahane ederek Sarkis Dayday’la beraber inerlerdi hanımlara çaktırmamak için. Sarkis Dayday’la beraber kamança çalar, konyak içerlerdi kalorifer dairesinde. Bunlar cok guzel anılar, ama bir de kötü huyları vardı sabahları zamane Reno12’si ile işe giderler ve Kumkapı’da pastırma yerlerdi. Manuşak Tantig sinir küpüne dönerdi. Keşke o günler geri gelebilseydi de Manuşak Tantik sinir küpüne dönseydi yine. İstanbul’a Hayasdan’dan birisi mi geldi? Aramaya gerek yok: ya 3. ya da 4. kattadır.
Shirak ve Hrayr Shahrikyan
Hey gidi günler… Anuşaburlar kat kat dolaşır, Roza Yaya torniglerin yaramazlıklarından usanır çıkar yukarı…. İşte renkli hayat bu, işte güzel hayat bu, işte özlenen hayat bu, bu sadece bir iki satir… Ya yazmaya kalksam? Vahbabam vah…
Özel günler olurdu… Sarkis Dayday babamın sevdiği sucukiçi köfteye bayılırdi. Mamam süper yapardı. Önce Garine ile haber gelirdi: “Babam çağırıyor Hrayr Dayday, slayt bakacağız”. Babam da mamama ” Suzan, Sarkis sucukiçi köfte istemiş, inelim de seyredelim” derdi…
Babam tek kelime ile basit anlamda “BABA”ydı. Elinde çalgısı, tbrots tbrots gezerdi. Niye? Biz biz olalım, biz biz kalalım diye… Ancak biz aynı şekilde olamıyoruz, dedim ya yazımın başında, babam takım adamıydı ancak zamane hayatta takım arkadaşı bulmak zor.
Hrayr ve Antranik Shahrigyan
Ama olsun, Hrayr Hayrig, im sireli Hayrig, yerkıd hnçum e, sazıd nvakum e, Sayat Novad torniket yerkum e, du hankisd kni, Ko jarankordnerd ko anunı partsr en pahum. Naye torniket inç gse: “Yes Antranikn em, Bolsetsi Kamançahar Hrayr varbedi tornikn em!”
Blog Sahibinin Notu: Güzel insandı vesselam…İsmiyle müsemma Hrayr daydayim, öyle ateş parçası dediklerimizden değildi belki ama siz onu bir de eline kamançasını aldığında görecektiniz. Küçük bir iki detayı belirtmeden geçemeyeceğim. Hrayr dayday kuruluşundan itibaren Maral’da, sahnenin sol alt köşesinin ayrılmaz bir parçası oldu. Kamança’sını bir yana bırakırsak, şahane bir komşu, şahaneden de öte bir keyf insanıydı. Küçükken az atımız olup bizi sırtında taşımadı. Bir de pusetle çocuk dolaştırma anıları var da, babalar gününde yeri gelmişken anlatmak lazım ama aile sırlarını ifşa etmeyelim diye susacağız mecburen. Deştikçe hatıraları, aklına geliyor işte insanın eski günler… Bir elinde kamançası öbür elinde Shirak, gelirdi bize gündüz vakti. Benden az küçüklerin bugünlerde azıcık ilgililerse Knar’dan, değillerse Demet Akbağ’dan duydukları Aman Ağavni türküsünü çalar, rahmetli Roza Yaya’ma da söyletirdi. Sonra mı? E bırakın keyfin devamı da bizde kalsın… Ha bi de… O ki kendi de baba oldu, Shirak Hayrig, Շնորհաւոր հայրերու օր:
Günün Kutlu Olsun “FERMAN HAYRİG”
Kendisini gerçek anlamda tanıdığımda sanırım 8-9 yaşlarındaydım. O zamana kadar pek algılayamadığım, daha doğrusu BABA olarak neler beklediğimi bilmediğim yaşlardı. Çocukluk döneminden çıkıp gençlik dönemine doğru gidişte ise bana ters gelen bir sürü sertlikleri, tabuları ve prensipleri vardı. Babamla, annemle olduğum kadar yakın olamadım hiç. Onu çok sevdim ama sevgimi asla gösteremedim; o da gösteremedi. Biliyordum ki hepimizi çok severdi ama ifadesi yetmiyordu belki de; o da benim gibi beceremiyordu…Ben hiç babamdan “Seni seviyorum kızım”ı duyamadım, babama “Seni seviyorum baba” diyemedim… Hep sert bir babam oldu ama bildiğim tek şey o sert görünüşünün altındaki yufka yüreğiydi ve biliyorum ki o bizi çok sevdi, seviyor ama söylemedi söyleyemedi ve söyleyemeyecek… Babam varsın bana sevgisini göstermesin, onun varlığını hissetmek bile bana güç veriyor.
Ben keşke demek istemeyenlerdenim….Seni çok ama çok seviyorum babacığım iyi ki benim babamsın…..Hayata tutunmamada, zor günlerimde ayağa kalkabilmemde hep senin varlığının verdiği güç vardı. Senin gibi bir babam olduğu için her yerde göğsümü kabarttım amasanabunu hiç söyleyemedim. İşte şimdi söylüyorum seninle gurur duyuyorum. Ferman Toroslar’ın kızı olmak bana gurur veriyor.
Babalar günün kutlu olsun Baba’cığım………
Günün Kutlu Olsun “BARTEV HAYRİG”
Բեմը գեզմով ճաձչցայ: Կը յուսամ թէ կեանքս բեմը կը շարունակեմ: Շնորհաւոր հայրերու օր:
Günün Kutlu Olsun “KRİKOR ELMAYAN HAYRİG”
(Rupen, Lerna, Tamar)
Kezi şad gı sirenkgor.
Günün Kutlu Olsun “KRİKOR DAMADYAN HAYRİG”
Nıman Sire Iznıman yur. Mart gi sire ir nımanı desnel yew amenen lav arargan e hayelin.Hayelin gi tsolatina amen inch arants pohelu. Hayelin ughigh yew cişmardakhos.Surp Krikin ays khoski mez gi hisetsine desnel mer nimani nerknabes. Hayris teyew ardakinov gi ninmanink iraru nayew ir pohantdaz kideliknerov gisgisi nımalil nerkini. Shad darineru.
Günün Kutlu Olsun “NUBAR HAYRİG”
Her ne olursa olsun bendeki yerin hep aynı kalacak. Çünkü biliyorum ki yaptıklarımızın sonucu ne olursa olsun, ne kadar zaman geçerse geçsin birbirimizi hep affedicez. Bendeki yerin inan çok farklı çünkü var olmamdaki etmenlerden biri de sensin. İyi ki varsın, babalar günün kutlu olsun…
Günün Kutlu Olsun “VARTKES HAYRİG”
Günün Kutlu Olsun “PÜZANT HAYRİG”
Günün Kutlu Olsun “VELİ BABA”
Benim güzel bi babam var benim tatlı bi babam var o bana çok iyi bakar bab bab bab bab bab babam benim yakışıklı babam.
Henüz anlatacak kadar anı biriktiremedim hoş biriktirmiş olsam da anlatacak kıvama gelmedim o yüzden annemi aracı olarak kullanacağım.
Şimdilik hatırlayabildiğim bana kocaman gülümseyen gözlerin, babacığım biliyorum gülümseyişinle hep yolumu aydınlatacaksın. Biliyorum ki aklının yüreğinin duruluğu hayatı çok daha güzel çok daha farklı algılamama ve yaşamama neden olacak.
Sana, anneme, vatanıma, dış kapının mandalına değil; dünyaya, kendime, insanlığa hayırlı bir evlat olacağım. Bu yolda çabalarken senin hayat mücadeleni kendime klavuz yapacağım.
Şu genç yaşıma (ki henüz bir buçuk yaşındayım) rağmen uzun cümleler kurmak beni çok yordu şimdilik satırlarıma son veriyorum.
Hım bide benimle oynadığın oyunları, parka götürmeni, benimle şarkı söylemeni, annemin kızmasına rağmen suyla oynatmanı bi de külüstür yeşil bisikletimi çok seviyorum seni de çok seviyorum ve hep seveceğim canım babacağım. Seni çok öpüyorum.
“Hem var, hem yok olan babalara“
“Bir çocuğun, annesiz babasız geçen her bir günü, aynı zamanda bir anneyle babanın çocuksuz geçen bir günü. Yokluğun özlemi karşılıklı.” demiş Elif Güney Pütün, “Bir odadan bir odaya” adlı kitabında.
Dünyaca ünlü bir sinemacı, tüm yüreklere taht kurmuş, kurabilmiş insanın, bir baba olarak kızının yüreğinde iyileşmeyecek yaralar açıp, bir ömrü bu yaraların açılışına sebep nedenleri anlayıp iyileşmeye çalışarak geçirmesine neden olabileceğini bir kez daha görüyorsunuz.
En zoru budur; ‘Varken’ ‘Ol(a)mayan’ babalara sahip çocuklar olarak yaşamak…
Ne mutlu; dördüncü boyuta gitmiş babalarını güzel anılarla hatırlayabilenlere…
Ne mutlu; yokken bile hep olan babalara sahip olma şansına sahip olanlara…
‘Varken’ ‘Yokluğunu’ yaşamak bir babanın; içinizde hep yaraları kanayan bir çocuk bırakır yaşamların izdüşümlerine…
Çocuk hıçkırıkları duyulur derinden derine ruhlarının…
Avutulmak, teselli edilmek, onaylanmak, gurur duyulmak, sevilmek isterler doyumsuz…
Kim severse sevsin, o olupta olmayan babanın yerini alamayacaktır bu sevgili, dost, arkadaş,kardeş, ana…
Aradığınız kişiye ulaşılamıyor…
Bugün her sese ve hatta kıpırdayan yaprak hışırtısına dahi kapalıyım.
Sadece bir ağızdan çıkanına açığım tek bir ağızdan…
Birine özgü hep almak istediklerim,yapmak istediklerim.
Bugün sana ne alsam diye düşünüyorum.
Ama;bunu her sene bugüne özgü düşünüyorum…
Ve nihayetinde düşüncemle kalıyorum.
Fakat; el ele tutuşan her baba ve çocuğunu kıskanıyorum.
O resimde geçmişe ait olan ikimizi görüyorum.
Elimden tutup gezdirdiğin yerler, sahil kenarında sen balık tutarken kovaya eğilip,ellerimi içine daldırdığım ve yakalamya çalıştığım en gümüşünden istavritler…
Birden uyanıyorum sen ve benin yerini başkaları almış.
Tutulan eller başka, gösterilen şefkat, ilgi neredeyse aynı ama…
”Elleriniz hiç ayrılmasın” diye haykırmak istiyorum adeta onlara
Gören ne derse desin.
Bugün yanına geliyorum her seneki bugünler gibi…
Hani düşünüyordum ya ne alsam diye…
Almakla sınırlı olduğum bir demet çiçek.
Almakla sınırlı olduklarım var evet ama yapmakla değil.
Sana olan sevgimi tekrar tekrar dile getirmekte mesela korkunç sınırsızım.
Bugünkü sınırlarım dünyevi olanlara…
Duymuyorum,görmüyorum bugün onları.
Dedim ya aradığınız kişiye bugün ulaşılamıyor
Ulaşmaya çalıştığım sen
Duymaya çalıştığım sen
Ve diyorum ki; ”Babalar günün kutlu olsun baba!”
Günün Kutlu Olsun “GARBİS HAYRİG”
Günün Kutlu Olsun “HRANT HAYRİG”
Kaynak: AGOS – 22.06.2007
Kaynak: 19.06.2011 Milliyet
Mari Akbaş on 16/06/2012 at 20:18 said:
Sireli Garine yes votch lavakuynn yem hayrerun votch votch al amenavadı payts ko sıkhrankı horıt hanteb dadzadz ko serıt mıdadzumnerıt aykebani mı dırvelik mıdadzvelik yev korkhırtadzutyan ararga tartsadz lavakuyn mıdadzumnerın u sırdi pıkhrumnern en.Hayrı sunn e ockhin hayrı sunn e ındanikin hayrı sunn e mer gyankin polor abrogh hayrerun yev antenagan antsadz hayrerun hamar ku mıdadzumnerıt gı pajnem yev djagadet gı hampurem vorbes HAY HAYR mı..Abris…PÜZANT AKBAŞ
Vartkes Hergel on 16/06/2012 at 21:11 said:
Emeğine sağlık deli kadın… Seni çok seviyorum… Pilibbos, babanı ağlatmayı başardın ya, helal olsun…
NİLGÜN on 17/06/2012 at 09:16 said:
SEVGİLİ GARİNE…NE KADAR GÜZEL BİR SAYFA HAZIRLAMIŞSIN…ÇOK DUYGULANDIM…EMEĞİNE, YÜREĞİNE SAĞLIK……SEVGİLERİMLE…
atam arslan on 17/06/2012 at 21:31 said:
garine kuıyrik bu geceyarısı gözlerimi doldurdun ya helal olsun sana ellerine ve yüreğine sağlık
Shirak Shahrikyan on 18/06/2012 at 05:56 said:
Garine, sen ayni Garinesin ! Ne diyecegimi bilemiyorum, yillar da gecse degismeden kalmaktir maharet olan, sen o azlardan birisin, bravo kuyrigim…
Margaret Kirmizielma Hadodo on 18/06/2012 at 06:29 said:
Sevgili Garine, seni sahsen hernekadar gormemis olsam da, ruhunu tanimis oldum , bu paylasmis oldugun sahane sayfa sayesinde agzina,yuregine,ellerine,emegine saglik,simdi sabahin 2;25 i ve gozyaslarimdan nasil ve ne yazdigimi da bilmiyorum, cunku ayni benim hislerimi kaleme almis bulundun ayni yazmanda sagolasin senailen seninle gurur duyuyordur bundan suphem yok,Sarkis aghparik ve Manusak kuyrige hurmetler ,bactigner.Benim rahmetli babam da (Ohannes) esi bulunmaz bir babaydi.