Gazette - Şevçenkon'un Kalemi
10 Ağustos 2019 Cumartesi 02:11 - +
Nazım Hikmet, ünlü yazar Şevçenkon'un kalemini görmek istedigini müze görevlisine söylediğinde adam işaret parmağıyla merdivenleri gösterir; “üst katta efendim...” 56 Yaşındaki şair, yaşadığı ömrün neredeyse 3 katı olan basamakları görünce müze görevlisinin sandalyesine oturur, zaten müzeye gelmek için yürüdüğü yol hasta kalbini epey zorlamıştır. Bu yorgunluğun üstüne merdivenleri çıkmayı göze alamayacağını, biraz dinlenip gideceğini söyler. Gözden kaybolan görevli, iki üç dakika sonra müze müdürüyle Nazımın yanına gelir. Müze müdürü konuşurken nefes nefesedir. “Hoşgeldiniz efendim, duydum ki Şevçenkon’un kalemini görmek istemişsiniz ama hastalığınızdan dolayı merdiven çıkamıyormuşsunuz, siz lütfen istirahat buyurun ben birazdan gelirim.” Nazım merdiven basamaklarını hiç zorlanmadan hızlı hızlı çıkan müdürün arkasından gıptayla bakar... Ne olurdu şu kalp hasta olmasaydı, o da basamakları birbiri ardına devirip hayranı olduğu Şevçenkon’un kalemini görebilseydi... Müze müdürünün ayak seslerini duyan Nazım tekrar merdivenlere çevirir başını, adamın elinde itinayla taşıdığı bir kutu vardır..! Şairin yanına gelen müdür, kutuyu açarak uzatır.
“Buyrun efendim Şevçenkon’un kalemi.” Kiev kentinde yaşanılan bu olay olmasaydı, yani Nazım Nikmet (Ran) o kalemi görmeseydi 'Şevçenkon’un Kalemi' adlı şiir yazılmayacaktı. Şiirin son kıtasında yer alan 'Verdi bana kalemini' dizesi işte bu yazıda anlattıgımız ve hiç bilinmeyen bir öykünün eseridir. Nazım, kalemi görmek için merdivenleri çıkamazken sanki Şevçenko ona kalemini uzatmıştır.
Konuştuk şiir üstüne
Yüreğim gibi dedi yana yana
Şiir düşmeli dedi halkın önüne
Verdi bana kalemini
Hayatta hiçbirşey tesadüf degildir. Yeter ki sebeb ve sonuç ilişkilerini görmek ve anlamak isteyelim. Bakarken görmek, görürken de bakmak lazım. Kalın sağlıcakla.
25 Temmuz 2019 Perşembe 00:43