Ağustos ayının sonu gelince, İzmirlileri bir telaş alırdı. Çünkü 20 Ağustos – 20 Eylül tarihleri arasında İEF, İzmir Enternasyonal Fuarı’nın açılırdı. Efsane Başkan Behçet Uz’un yurt dışından bizzat seçerek getirdiği bitkiler ile ağaçları dikerek gerçek anlamıyla küllerinden yeşerttiği alanda genç Türkiye’nin ilk ticari fuarı gerçekleşirdi. İkinci Dünya Savaşı sonrası yaşanan soğuk savaşın yansımaları yaşanırdı, ABD ve Sovyetler Birliği pavyonlarının sunumlarında.
Mehtap Aile Bahçesi, Manolya Bahçesi, Lunapark Ekici Bahçesi, Çamlık Senar Bahçesi gibi halkın yoğun ilgi gösterdiği mekanlarda Zeki Müren, Müzeyyen Senar, Emel Sayın, Ajda Pekkan gibi ünlüleri dinlemek, Nejat Uygur, Ferhan Şensoy, Gülriz Sururi, Gazanfer Özcan gibi tiyatrocuların oyunlarını daracık tahta sandalyelerde, sıkış tepiş de olsa seyretmek imkanı vardı. Açıkhava tiyatrosunda, Devlet Tiyatrosunun “Kral Lear”, “Gergedan”, “Öp Beni Kate” gibi oyunları seyredilebilirdi. Göl Gazinosu İzmirli zengin ailelerin, Kübana ve Mogambo gece kulüpleri ise daha çok gençlerin takıldığı içkili eğlence mekânlarıydı. İzmir’in 1970 sayımındaki merkez nüfusu 750 bin kadardı. Yani bugünün yaklaşık dörtte biri.
Her yıl İEF zamanı geldiğinde geçmişe özlem ile doluyor Fuar sevdalıları. Ah neydi o günler deyip, bugünü dışlayan, küçümseyen bir hava hakim oluyor. Ne yapılsa, bu nostaljik kişileri tatmin etmek mümkün değil. Sözcükler “nostalji”yi nasıl tanımlıyor? “Geçmişteki yaşama duyulan aşırı sevgi ve özlem”. Aslında nostalji güzel bir duygu. Ama günün “acı” gerçekleri karşısında şaşkın, biraz da yaşama yabancılaşmış kılıyor insanı.
Sosyal medyadan alıntı yapacağım “güngörmüş” İzmirli bir bayanın bu yıl fuar ile ilgili şu sözleri ne kadar çarpıcı hatta bir anlamda patetik:
“Tüfekli, acayip bakışlı erkek polislerin arasında her yerinize iyice elleyen kadın polise veda ederek çirkin bir kalabalığa giriyorsunuz. Kebap, köfte, döner, tarhana ve künefe reyonları arasında üstünüze çıkmaya çalışan hörgüç kafalı değişik insanlardan kurtulabiliyorsunuz ama çocukları ağa takılan balık gibi paçalarınıza yapışıp, çırpınıyorlar. Bu arada kocaları suratınıza geğirmekten çekinmiyor. Bedava zıvır reyonları önündeki uzun sıralardan sağa sola ve hatta üzerinize çöp atan garip yaratıklar fışkırıyor. Yine de bir yerlerde eski zamanların FUAR’ından bir kırpıntı dahi bulabilirsem diye umutla oraya buraya bakınıyorsunuz… O güzelim habitat, o harika ağaçlar o pis insanların ayakları altında yok oluyor. Üzüntü içinde evinizin yolunu buluyorsunuz.”
Büyük bir şaşkınlık yaşıyor zavallıcık. Eski dediği günlerdeki kent nüfusunun yaklaşık 2 katı insan geçtiğimiz yıl Fuar kapılarından girmiş. Gel de o günleri özleme!
Günümüzdeki Fuara karşı çıkanların bir bölümü de düzeyli etkinliklerin yokluğundan şikayetçi. Biraz da, bunun üzerinden sponsorlara vurarak, İBB yönetimini eleştiriyorlar küçümser bir havada.
Bu eleştiriyi ciddiye alarak 87. İEF’nin kültür ve eğlence programlarına göz atıyorum. Karşıma şöyle bir manzara çıkıyor: İzmir Sanat’ın mekanında her gün bir edebiyat sohbeti var. Mine Söğüt, Buket Uzuner gibi isimler ile… Aynı yerde, 18. “Sinema Burada” etkinliğinde, Aziz Başkan, Suna Selen, Tamer Levent, Berrak Tüzünataç, Engin Günaydın gibi sanatçılara ödül veriyor. Yeni vizyona giren filmler, kısa film yarışması da cabası… İsmet İnönü sahnesinde ise “Azizname”, “Çehov Kabare” gibi oyunlar, Açıkhava Tiyatrosunda ise Moskova Eyalet Balesi, Gürcü “Arsiani” grubu, CubanCrystalBand gibi gösteriler var. Birkaç yıl önce yenilenen Mogambo’da ise Zühal Olcay, Alpay, Şenay Lambaoğlu, Bülent Ortaçgil gibi ünlü sesleri dinlemek mümkün. Gençler için ise, Gribin, Feridun Düzağaç, Moğollar gibi grupların katıldığı “Rock” konserleri, Sertap Erener, Kenan Doğulu, Hakan Aysev gibi ses sanatçılarının dinlenebileceği “çim konserleri” var.
Merakı mı mazur görsünler: Dünün özlemi ile İEF yönetimini eleştirenler, bu etkinliklerin kaçına katılmışlardır acaba? Örnek olurcasına, özenle giyinip gittikleri…
Etiketler : köşe yazısı, muzaffer tunçağ, fuar, izmir, izmir enternasyonal fuarı, İEF, tiyatro, kültür sanat, etkinlik,