KERİM BAYDAK-İki Değil Çok Yüzlü İnsanlar Var
Her ortama uyum sağlamaya çalışan, her nabıza göre şerbet bulmaya çalışan bir içtimaı kalabalık.
İnsanlar o kadar farklı roller üstlenmiş ve bu rolleri o kadar çok önemsemiş ve benimsemişler ki; kim olduğunu, nereden geldiğini, ne için geldiğini, görevinin ne olduğunun bilincinde olmayan; bir türlü anlayamadığınız ruhsuz, hedefsiz, sürü ile insanla karşılaşıyoruz.
İş yoğunluğu stresi içinde, insanlar bitkin, kırgın, yorgun, kırılgan, vicdansız ve katı yürekli olmuşlar.
Kahvehaneye, meyhaneye, çeşitli zevki ve nefsi okşayıcı eğlence yerlerinde, züğürt duruma düşen, neden yaptığının dahi farkına varamayarak, gidip para harcayan insan, okula giden çocuğunun kalemi için 2,5 kuruşu vermeyerek, çocuklarını, dolayısıyla ailesini umursamamakta, görev ve sorumluluklarını yerine getirmemektedir.
Bazen gün boyu işyerinde çektiği sıkıntı ve eziyetleri, her türlü hakaretleri, güler yüzle, anlayışla sabreden baba-anne eve gelip canından çok sevdiği biricik yavrusunu yüksek sesli konuştu diye azarlayabiliyor.
Kırıcı ve yıkıcı olabiliyor.
Kimse kimseyle güleryüz ve tatlı dille konuşmuyor. Herkes birbirinin kuyusunu kazmaya çalışıyor.
Duygusuz, dengesiz, tutarsız bir takım insanların, patavatsız ve yersiz konuşmaları insanları birbirinden uzaklaştırıyor.
İnsanlar arasına aşılması zor, sarp engeller koyuyor. Gün geçtikçe insanlar birbirinden uzaklaşıyor, birbirlerine şüphe ve endişeyle bakıyorlar.
Bu gidişle, anlaşılan gelecek nesiller, bizden daha kolay tüketecek yarınları ve güzellikleri, güzel olan erdemleri.
Farklı etki ve tepkiler arasında bocalayan, her şeyi metadan ibaret gören, artık ne kadar hediye aldığıyla, kendisine gösterilen sevgiyi, saygıyı değerlendirip, ölçen yeni bir nesil doğacak görünüyor.
Çağımız ürünlerinin tüm çekiciliği ve tüketiciliğiyle, insanımızı, insanlığımızı öldürüyor.
Doğrusu anlamak zor! Ancak gençlerimize gereken önemi verirsek, iyi bir ahlak ve aile terbiyesi aşılarsak, belki o zaman aileye, devlete, millete, vatana bağlı nesiller yetiştirmeye başlarız.
Şöyle başımızı iki elimizin arasına alarak, bir an tefekküre dalmalıyız. “Neler yapabilirim, üzerime düşen görev nedir?” diye, belleğimizi zorlamalıyız. Yoksa Allah korusun sonumuz iyi olmaz bilesiniz.
Hep zevk-ü sefada, olmuşlar çılgın.