İnsan, insanın dışında bulunan her şeyi kendindetopladığı için, mahlûkların en kıymetlisi olduğu gibi,
kalb de, insanda bulunan her şeyi kendinde topladığı içinçok kıymetlidir.
Bu sebeple, küfürden sonra en büyük günah, kalbkırmaktır. Kâfirin dahi kalbini kırmamalıdır. Salih bir Müslümanın korkusu, birbaşkasının kalbini kırmak, onu incitmektir. Dinini bilen ve bildiklerine uygunhareket eden sâlih bir Müslüman, ölü gibidir, hiç kimsenin kalbini kırmaz,incitmez.
Zira bir ölünün, diri ile kavga ettiği hiç görülmemiştir.
sâlih kimse, aslâ kimseye kötü söylememeli ve lânetetmemelidir.
İnsanların kabahatlerini açıklamamalıdır” buyurmuştur.
Nerde kaldı ki, Allahü teâlâya ve Onun Peygamberineinanan, Allah diyen bir Müslümanın kalbi kırılsın. Zira bir mü’minin kalbinikırmak, çok büyük günahtır, harâmdır.
(Ey Kâbe, sen Allahın evisin. Sen mübâreksin fakat birMüslüman, bir mü’minin kalbini kırsa 70 defa seni yıkmaktan daha büyük günahagirer) buyuruyor.
“Her günâh, îmânı tehlikeye sokmaya sebep olabilir ama şuüç günâhın tesiri daha kuvvetlidir:
3- Mü’minleri incitmek, kalblerini kırmak. Hadis-işerifte;
(Kalb kırmak, Kâbe’yi yetmiş defa yıkmaktan daha kötüdür)buyurulmuştur. iyi olsun, kötü olsun hiçbir insanın kalbini incitmemelidir.
“Kalb, Allahü teâlânın komşusudur. Allahü teâlâya kalbinyakın olduğu kadar hiçbir şey yakın değildir. Mü’min olsun, âsî olsun, hiçbirinsanın kalbini incitmemelidir.
Çünkü, âsî olan komşuyu da korumak lâzımdır. Sakınınız, sakınınız,kalb kırmaktan pek sakınınız! Allahü teâlâyı en ziyâde inciten küfürden sonra,kalb kırmak gibi büyük günâh yoktur.
Çünkü, Allahü teâlâya ulaşan şeylerin en yakın olanıkalbdir.
İnsanların hepsi, Allahü teâlânın köleleridir. Herhangibir kimsenin kölesi döğülür, incitilirse, onun efendisi elbette gücenir. Herşeyin biricik mâliki, sâhibi olan efendinin şânını, büyüklüğünü düşünmelidir.Onun mahlûkları, ancak izin verdiği, emir eylediği kadar kullanılabilir.
İzni ile kullanmak, onları incitmek olmaz. Hattâ, onunemrini yapmak olur.”
Netice olarak; kalb kırmamalı, hiç kimseyiincitmemelidir.
Değil mü’minin kalbini, kâfirin kalbini bile incitmeyehakkımız yoktur.
Kâfir bile olsa, hiç kimsenin kalbini kırmamalıdır.
Çünkü kalb kırmak,
Allahü teâlâyı incitmek demektir. Kalb, Allahü teâlânınkomşusudur.
Ev sahibine eziyet edenin komşusu da incinir.
Gıybet, suizan ve kalb kırmak, kul hakkıdır. Eziyetlerekatlanmak, kızmamak, güler yüzlü ve tatlı sözlü olmak, güzel ahlâktandır. Bununiçin hiç kimseyle münakaşa etmemelidir. Münakaşa, dostun dostluğunu giderir,düşmanın da düşmanlığını arttırır. Nereden bakılırsa bakılsın, hep zarardır.Müminler dua eder, fâsıklar, münâfıklar ise, dedikodu ve gıybet ederler. Aklıolan islamiyete uyar, Müslüman olur, hizmet eder. Nefsine, şeytana uyan ise,inkâra, küfre kayar.
islamiyete uyan Cennete, nefsine uyan da, Cehennemegider. Ve Ahmed Yesevî hazretlerinin buyurduğu gibi:
“Kâfir bile olsa, hiç kimsenin kalbini kırma! Kalbkırmak, Allahü teâlâyı incitmek demektir.”
Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretlerinin vasiyetnamesininson satırı ise şöyledir:
Hadis-i şerifte (Kalb kırmak, Kâbe'yi yetmiş defayıkmaktan daha kötüdür) buyuruluyor.
İyi olsun, kötüolsun hiçbir insanın kalbini incitmemeli. ü teâlâyı en çok inciten küfürdensonra, kalb kırmak gibi büyük günah yoktur. Büyük zatlar buyuruyor ki:
“Kalbinin sesine kulak ver ki içinde güller açtığını /yeşillikler büyüdüğünü göresin” diyen Mevlana’ya kulak verirsek kalbimizidinlemeyi öğreniriz, öfkelerimizi değil. Siz kalbinizi dinlemeyi öğrenin. Bubir ömür boyu sürer zaten. Kalın Sağlıcakla…