SOSYAL VARLIK: İNSAN – Altın Nesil Okulları
Çarşamba, 08 Şubat 2017 / Published in Deneme, Eğitim-Öğretim, Rehberlik
İnsan doğadaki varlıklar içinde en özenle yaratılmış, apayrı kabiliyetler onun zihin ve kalbine yerleştirilmiş ve cismani yanlarının yanı sıra ona muhteşem denebilecek bir zeka ve irade verilmiştir. O, eşsiz ve mükemmeldir.
Öğrenmeye ve gelişime sürekli açık, donanımları itibariyle verilen her şeyi alabilecek kıvamdaki insanoğlu, doğru değerlendirme ve doğru yönlendirmelerin neticesinde kalp ve ruhundaki incelikleri bulacak, yeniden insan olduğunun şuuruna varacak ve adeta kendini yeniden ve bir kere daha keşfedecektir.
Bu keşfin en önemli ilk noktası da hiç şüphesiz gözlerimizi ilk açtığımız anda gördüğümüz, yerine göre güvenli bir sığınak, yerine göre bir okul ve hatta üniversite ve yerine göre de sıcak bir yuva olan ailedir.
“Benim” ve “Varım” diyebilmenin ilk durağıdır aile. Anlama ve kavramanın ilk durağı olan bu üniversitede dünya terminolojisinin ilklerine şahit olur ve hayat hep bu ilklerin etrafında şekillenir durur.
Bu nedenle insan hiçbir zaman yabana atılacak bir konu değildir. Peki, bu kadar önemli olan bir mevzuda temel olarak yapılması gerekenler nelerdir? Ne yapılmalıdır ki dünya hak ettiği altın nesle kavuşabilsin? Kanaatimce bu mevzuda söylenecek en doğru söz özgüveni yüksek, bilinçli, aklını ve iradesini kendi başına kullanabilen bir nesil yetiştirmektir.
Bu nesil anne ve babasından mutlak bir şefkat, dikkate alınma, değer verilme, söz hakkı, fikir beyanı, güven ve korunma beklemektedir. Peki, nasıl yapılır bu? Çocuklarımız nasıl kendi evinde bir birey olduğunun farkına varır? Mevzu aslında sorumluluk duygusu etrafında şekillenir. Şöyle ki:
Evimizde çocuklarımızın mutlaka kendine ait odaları olması.
Kendine ait eşyaların bu odada bulunması, kendilerine ait dolaplarının olması ve tüm bunların sorumluluğunun çocuklarda bulunması.
Çocukların odasına girerken kapıya vurarak ve müsaade isteyerek girilmesi.
Ev, iş, seyahat, maddi ve manevi alınacak tüm kararlarda çocuklarında fikirlerinin alınması.
Yaşadığı ve anlattığı hiçbir şey için “Yahu dinlemiyorlar anlamıyorlar beni” dedirtmeyecek bir anlayış ortamının sağlanması.
Çocuğun bedeninin farkında olmasının sağlanması ve bedenine kimsenin ama kimsenin dokunmaya hakkı olmadığının öğretilmesi.
Başına kötü bir iş geldiğinde aklına ilk “ben bunu hemen anne ve babama anlatmalıyım” fikrini getirtecek bir psikolojinin çocuğa öğretilmesi.
Seyahate çıkarken çocuğumuzun kendi valizini hazırlamasına müsaade edilmesi.
Unuttuğu ya da almadığı şeylerin sorumluluğunu üstlenmesi. Kendi yemeğini almasının ve yemesinin öğretilmesi.
Diğer insanlara saygılı olması ve yanlış bir şeyi düzeltmekten de asla geri kalmamasının öğretilmesi vb.
Bu maddeler basit maddelermiş gibi görünse de hayatın dinamiklerinin temellerini teşkil ettiğinden çok ama çok önemlidir.
GELECEĞİN ALTIN NESİL’LERİNİ YETİŞTİRMEK ÜMİDİYLE…