Kayıp Bir Metin – insana dair
eyupesen 21 Kasım 2017 Genel, Hamasi
An o kadar ağır ilerliyordu ki tüm zamanların en güçlü silahı olduğunu ispatlıyordu. Yavaş yavaş fakat acı acı geçiyordu. Tüm duyguları bir anda aktive etmenin verdiği haz, zamanı adeta karşıma canlı kanlı bir düşman olarak dikmişti. Bedeni küçük, zihni küçük fakat koskocaman görünmeye çalışan insanları bana musallat etmişti. Öyle bir durumdu ki tasvirden uzak olmakla birlikte eğlenceli betimlemeler yapmaya bir hayli müsait bir haldi. O alaycı üslup, aslında içerisinde o kadar ağır eleştiriler ve hormonal saplantılı durum tespitleri barındırıyordu ki yazmaya dayanılamayacak acılar veriyordu. İşteş bir durum değildi bu. Çünkü asla karşı tarafta bir algı ve farkındalık oluşturmayacak üst perdeden bir hezayandı. “Hepiniz mi aynısınız ulan” demekten öte bir metin çıkmayacaktı ortaya. Çıkamazdı çünkü karşı taraf “ah!” çekmeyecek kadar küçüktü. Öyle bir dünya kurmuştu ki kendine kafasında kurduğu ve içine kendini hapsettiği o dünyanın penceresinden kafasını hiç çıkarmamıştı bu güne kadar.
Zor oldu ancak ortaya sayfalarca olmasa da birkaç paragraflık bir metin çıktı. Çatışmacı ve inançları yalanlardan daha tehlikeli gören bir temellendirme ile yazılmıştı. İyiliğe karşı kötülüğü savunuyordu. Narin, sahtekar, güler yüzlü, yalancı, boyalı, müşkil ve iyilik meleği kadının tüm maskelerini sökmüş, tüm kıyafetlerini paramparça etmişti. Karşısında zihniyle ve bedeniyle çırılçıplak gerçek bir kadın kalmıştı. Güzeldi ancak boyasız hali o kadar sahte duruyordu ki insanoğlunu kendi sahte dünyasına öylesine alıştıran kadının duru ve saf güzelliği itici bir hal almıştı. Bedeniyle hükümdar olacağını zanneden aciz bir varlık olan bu soyuz beden bir anda en uysal dünyasına bürünmüştü.
Başka biri bitmeden yenisi başlamaya cesaret edebilen bu hikayenin kelimelerle uyarlamasını yapmaya başlamak da başlamayan ve bitmeyen bir şiirin debdebesini taşımakla birlikte içinde en ağır küfürleri saklıyordu. İnsanın kalın maskeler ile sakladığı gerçek yüzüne yeni maskeler daha takmaktan öteye geçmemişti. Suskunluğa bir suskunluk daha eklemişti. Çoğu kimse ne olduğunu anlamamıştı ve anlamayacaktı. Metin kayıptı. Ancak asil ve soylu olanlar ulaşabileceklerdi. Aksine düşük ve perişan halinin farkında olmayanlar ulaşsalar da hiçbir şey anlamayacaklardı. Yazıklar olsun deyip kelime kalabalığı yapmak yazık edilmiş hallerine ihtişam vereceğinden acı bir tebessüm ile bertaraf halini yüzüne vurmayı daha makul kılacaktı. Bu tebessüm ile metnin özüne hakim olanlar ve olmayanlara sevgiler…
Önceki Sınır Kavramı Üzerine Düşünmek
Sonraki Modern Kukla: Hologram