Bu yazı 15.05.2019 11:30:47 tarihinde eklenmiş ve 9 kez görüntülenmiş.
Yalnızca resmi paylaşacaktım,dedim resimlerin de dili var,
konuşmasalar da çok şey anlatırlar anlayana.
Samsun'un şirin,güzel ilçelerinden biri olan,memleketim Vezirköprü'nün güzel bir mahallesinde geçti çocukluğum.
Bahçesi bizim eve bakan karşı komşumuz Nezire teyzemin kızı Rahmetli Fatma abla evlenip eşi ile birlikte Almanya'ya gitmişlerdi.
Bizler Ayla Aysel kardeşler,Ayşe Vahide kardeşler,Semahat Nezahat kardeşler,Reyhan Seyhan kardeşler,Kadriye Arzu kardeşler,Güler Gülseven kardeşler v.s genelde hep birbirine isimleri gibi uyumlu kardeşler vardı.
Daha bir çok arkadaşlarımız vardı.
Polis radyosu ile meteoroloji radyo kanalında güzel şarkılar çıkardı.Tam çekmese de,cızırtısına aldırmadan dinlemeye çalışır,gelecekle ilgili hayallere dalardık.
Sabahları Bedia Akartürk'den " Bir Çift Turna Gördüm Durur Dallarda " ,Yıldıray Çınar'dan " Bâd-ı Sabâ Selam Söyle O Yâre " diye devam eden v.b türküler çalardı ve ben severek dinler,hüzünlenirdim.
Feza veya Fevkiye hangisi açardı teypin kulağını bilmiyorum,iyi de yapardı.
Bazen biraz daha çoğaltır mısınız diye de seslenirdim arada.
Yüksel Özkasap kasetini koyarlardı " İşte Gidiyorum Çeşmi Siyahım " çalardı,ben mest olurdum ta o yıllarda.
Konu konuyu açıyor,ben daha henüz resmin hikayesine
Fatma abla ve Sevgili eşi Muzaffer abimiz,çocukları Yasemin,Rüstem arabalarıyla Almanya'dan izine gelmişlerdi.
Samsun'a gitmek otobüsle bile olsa lükstü.
Muzaffer abimiz güzel arabasıyla bizi Durağan tarafına doğru gezdirdi.Bir güzel manzaralı yerde indik sıkış-tepiş...
Almanya'dan getirdiği anında renkli şipşak fotoğraf makinasıyla aldı bir poz.
Yıllar oldu Fatma abla'da,Muzaffer abi de çok erken zamanlarda vefat ettiler.
Çünkü cami yakınımızdaydı,her ölene sela verildiğinde çok etkilenirdim ve mahallede her ölene,korksam da gider,
üzülürdüm.Çaresizliğin dibi bu işte derdim kendime.
En az bir ay yemek pişmezdi,tanıdık,eş dost akın akın getirirlerdi yas evine.Acılarımız paylaşılırdı,sevinçlerimiz gibi.
Daha sonra komşulardan Adalet yengeler,Reyhan'lar falan aldı,zamanla yayıldı herkese.
Elektrikli ütü bile yoktu.Dökme,ağır kömür ütüleri vardı,içine köz koyup,kalıp gibi ütülediğimiz...
Hemen hemen çoğu evde sarı renkli,silindirik,bakır bir kahve değirmeni vardı.Çekilmemiş kahve çekirdeği alınır,tavada bu çiğ kahve çekirdekleri kavrulur, sonra değirmene konup sabırla değirmen kolu çevrilirdi,yorulan diğerine verirdi,çevirirdi,
Şimdilerde yani annem öldükten sonra,evimiz kapanıp,bize küstükten sonra mahallemizi,çocukluğumuzu,gençliğimizi daha özlüyor,eskiyen evimizin asık yüzünü güldüremiyorum...
Ayla Cermen Tüfekçi 15-05-2019