Adını kaybeden çocuk - Ahmet ALTAN
Haberler>Yazarlar>Ahmet ALTAN>Adını kaybeden çocuk
Adını kaybeden çocuk
Bir çocuk yaşıyor Adana’da.<br>Henüz on bir yaşında bir oğlan çocuğu.
Öylesine dehşet verici bir olayın kahramanı oldu ki adını söylemek bütün hayatına damgasını vuracak bir uğursuzluk yaratacak onun için.
Hayatın "sahipsizlerinden" biri o.
Biz acıklı masallar okuduk. Bir yılbaşı günü kibritlerini satmaya çalışan "Kibritçi Kız". Ellerinde paketleriyle neşeli insanlar kutlamalar yapmak için önünden geçip giderken o cılız sesiyle "satılık kibritleri" olduğunu söyler.
Şimdi hálá öyle mi bilmiyorum ama benim zamanımda bütün çocuklar bu masalı bilirler, okuduklarında ağlarlardı.
Geceleri yatarken, "ya yangın çıkarsa" diye gerektiğinde pencereden sarkıtıp kaçmak için bir kangal ip koyardı başucuna.
Onu uyurken ölü sanıp gömerler korkusuyla göğsüne "ben canlıyım, uyuyorum" yazan bir kağıt iliştirirdi.
Tuhaf biriydi, insanlara uzaktı, çocuksuzdu ama çocukların dünyasını herkesten iyi anlatabiliyor, o terkedilmiş, hayatın karşısında yapayalnız bırakılmış zavallı çocukların acısını sezebiliyordu.
Soğuktan, kötü kalpli üvey annelerden, cadılardan, kurtlardan, insafsız adamlardan onları koruyacak, onları bağrına basacak kimseleri olmayan çocuklardı onlar.
Hayatın ayazında yapayalnız kendi kederleriyle titrerler, yalnız odalarında dertlerini kimseyle paylaşamadan ağlarlardı.
O "sahipsiz" çocuklar hayatın içinde dolaşıyorlardı.
Korkunç şeyler oluyordu çocuklara.
Görmemek için gözlerimizi kapattığımız korkunç şeyler.
Onlar "başkalarının" çocuklarıydı ve "başkalarının çocuklarına" pek aldırmıyorduk.
Korumaya çalıştığımız sadece kendi çocuklarımızdı.
Bundaki o çirkin bencilliği göremiyor, bu bencillikle yetiştirilen çocuklarda ne tür sakatlıklar oluşabileceğini aklımıza bile getirmiyorduk.
Masallarla bile iyileşemeyecek biçimde yaralıyorduk varlıklarını.
Biz, ıssız evlerin kırık pancurları gibi ruhumuzu başkalarının acılarına kapattığımızda çevremizdeki karanlık vahşet büyüyor, bizi ve hayatı kuşatıyordu.
İnsanı "insan olmaktan" utandıracak suçlar sarıyordu her yanı.
Sahipsiz çocukların ruhlarını ve bedenlerini parçalıyorlardı.
Parçalıyorlardı ve biz susuyorduk.
Bir çocuk yaşıyor Adana’da.
Bundan söz etmeye gücüm yetmez.
Ama siz bir anlığına düşünün neden söz ettiğimizi.
Sadece bir çocuğu değil, bütün çocukları ve kendi çocuğunuzu da düşünün.
Çocuğu Adana Adli Tıp’a gönderiyorlar.
Adana Adli Tıp, "çocuğa kimse dokunmamıştır," diye rapor veriyor.
Adana’daki savcı bu rapordan tatmin olmuyor.
Çocuğu İstanbul Adli Tıp’a gönderiyor bu sefer.
Adana’da verilen raporun tam tersi bir rapor geliyor İstanbul’dan.
"Çocuğun ırzına tecavüz edilmiştir."
Kimse sahipsiz bir çocuk için verilen bu birbirinden farklı raporların hesabını sormuyor. O, sahipsiz çünkü, onun için her türlü rapor verilebilir.
Kendinizi o çocuğun yerine koyun.
Sonra kendinizi o çocuğun annesinin yerine koyun.
"Eğer zengin olsaydım, güçlü olsaydım, böyle sahipsiz olmasaydım çocuğumun başına bunlar gelmezdi" diye düşünmez miydiniz?
Bu çaresizlik sizi kahretmez miydi?
Çocuğunuzu koruyamamışsınız, üstelik eğer varsa bir suçun ortaya çıkmasını bile sağlayamıyorsunuz.
Çırpınıyorsunuz ve iki yıldır bir sessizliğin duvarına çarpıyorsunuz.
Sessizlik gırtlağınıza dolup soluğunuzu kesiyor.
Biliyorum, iç burkan birçok suça, vahşete, ahlaksızlığa arkamızı dönmüş bir toplumuz, görmezden gelmeyi bir alışkanlık haline getirdik ama gene de dokuz yaşındaki bir çocuktan sözettiğimizde hálá sızlayacak bir vicdanın bu toplumda da varolduğuna inanıyorum.
Söylemeye dilim varmıyor ama ya bu sizin sevdiğiniz birinin başına gelseydi.
Sesinizi duyuramasaydınız, davanız iki yıl sürseydi...
Farklı raporların hesabı sorulmasaydı...
Hálá süren bir davadan söz ediyoruz.
Bu davada yargılananların mutlaka suçlu olduğunu söylemiyorum ama eğer suçsuzlarsa o adamları bu iddianın gölgesinden kurtarmak, eğer suçluysalar cezalarını vermek bu toplumun görevi değil mi?
Gerçek ya da değil, küçük bir çocuğun böyle bir iddianın ortasında yaşamasının onun ruhunda bırakacağı izleri, sarsıntıları tahmin etmek çok zor değil.
O dokuz yaşındaki küçük çocukla ilgili gerçeğin ortaya çıkması bu ülkedeki birçok çocuğun da geleceğini kurtaracak belki.
Irzına geçilen, öldürülen çocuklarımız var bu toplumda, eğer bunu yapanın yanına kár kalmayacağını gösterirsek belki çocuklarımızın bir kısmını bir felaketten koruyacağız.
Ben neyi hayal ediyorum, biliyor musunuz?
Yetmiş milyon insandan öfkeli bir çığlığın yükselmesini.
"O sahipsiz çocuğun sahibi biziz" diye haykıran yetmiş milyon insanın çığlığını duymayı hayal ediyorum.
Bir hayal mi bu sadece?
Bu toplum, çocuklarını sahiplenmez mi?
Biz kötü kalpli üvey annelerden, cadılardan, kırmızı şapkalı kızı yiyen kurtlardan ibaret bir kalabalık mıyız, "beyaz atlı bir prens" olamaz, çocukları kurtaramaz mıyız?
O vatan sevgisi, din sevgisi, ulus sevgisi gibi büyük ve ulu sevgiler küçük bir çocuk söz konusu olduğunda birden soğuyup kuruyorsa, o iri sevgilerden birkaç damla bile bir çocuğun üstüne serpilmiyorsa, o sevgilerin gerçekliğine inanılabilir mi?
Çocuğunu sevmeyen, çocuğunu korumayan bir toplumun bütün sevgileri sahtedir bence.
Öfkesi olmayan toplumun sevgisi de olmaz.
İlk kez bir buçuk yıl kadar önce okuduğum bu haberle ilgili yazdığım yazıdan dolayı ben "hakaretten" mahkum oldum.
Bu davada bir daha mahkum olmaktan, dokuz yaşındaki bir çocuğa sahip çıkmaya çalışmaktan dolayı ödeyeceğim bedelden kaçmam.
Mahkum olmaktan korkar mısınız bir çocuk için?
Yeryüzünde, çocuklarını korumaya çalışan bir toplumu mahkum edebilecek bir mahkeme yoktur.
Hem bir şey söyleyeyim mi size, mahkum olmaktan daha kötü şeyler var hayatta.
Çocukların ırzına geçildiğine dair iddiaların bulunduğu bir ülkede, "Bir çocuğun ırzına geçildiği söylendi ama ben korkup sustum" demenin utancı mahkum olmaktan daha kötü.
Ben o utancı taşımaktansa mahkum olmayı tercih ederim.
Siz neyi tercih edersiniz?
O çocuk 11 yaşında şimdi.
Adını daha şimdiden kaybetti.
Bir karanlığın içinde boynu bükük oturuyor.
Ona sahip çıkmaz mısınız gerçekten?
Bırakır mısınız onu koyu kederin içinde bir başına?