Turk J Anaesthesiol Reanim: 43 (4)
Volume: 43 Issue: 4 - August 2015
1. Assessment of Some Public Hospitals in Turkey Regarding Anaesthetist, Anaesthesia and Intensive Care Equipment
Zehra İpek Arslan, Mehmet Ertargın, Cavit Işık Yavuz, Hülya Yılmaz Yanal, Yeşim Şenaylı, Zehra Nur Baykara, Mine Solak
doi: 10.5152/TJAR.2015.30974 Pages 217 - 224
GİRİŞ ve AMAÇ: Dünyada her yıl 230 milyon insan anestezi ile büyük cerrahi girişime alınmakta ve 7 milyonu ciddi komplikasyonlarla sonuçlanmaktadır. Anestezi sırasında hasta güvenliğinin arttırılabilmesi ve güvenli bir cerrahi için monitörizasyon ve ekipman önemli bir yere sahiptir.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Türkiye istatistiki olarak 12 Eurostat-NUTS bölgesinden ve 26 alt bölgeden oluşmaktadır. Tanımlayıcı tipteki bu çalışmaya bu bölgelerdeki toplam 303 hastane dahil edildi. Bu hastanelere Ekim 2012 ile Ağustos 2013 tarihleri arasında telefonla ulaşıldı. Hastanenin anestezi uzmanı veya anestezi teknisyenlerinden herhangi birinin mail adresine veri toplama formumuz gönderildi ve yine elektronik ortamda doldurarak araştırmacılara iletmeleri istendi.
BULGULAR: Üç yüz üç hastanenin 221 tanesinden (%73) veri elde edilebildi. Bu hastanelerin 13 tanesi üniversite, 10 tanesi eğitim araştırma, 21 tanesi il devlet ve 177 tanesi ise ilçe devlet hastanesiydi. İlçe devlet hastanelerinden 114 tanesinde anestezi uzmanı, ameliyathane ve yoğun bakım ünitesi yoktu. Aktif olarak çalışmakta olan ameliyathanelerden %61 oranında anestezistler sorumluydu. Bunların %97’sinde her odada elektrokardiyogram, kalp hızı, noninvazif kan basıncı ve satürasyon izlemi yapılabilmekteydi. Soluk sonu karbondioksit ameliyathanelerin %91’inde en az bir odada yapılabilmekteydi. Ancak sözkonusu her odada soluk sonu karbondioksit monitörizasyonuna gelince, bu oran %63’e düşmekteydi. Bu ameliyathanelerin %6’sında defibrilatör yoktu. Hastanelerin %33’ünde erişkin yoğun bakım ünitesi ve %32,4’ünde pediyatrik yoğun bakım üniteleri bulunmakta ve bu ünitelerin sorumluluğu %91,4 oranında anestezistler tarafından yürütülmekteydi. Yoğun bakım ünitelerinin %54,3’ünde soluk sonu karbondioksit monitörize edilebilmekte, gerektiğinde %68,4’ünde invazif monitörizasyon uygulanabilmektedir.
TARTIŞMA ve SONUÇ: Hastanelerin anestezi ve yoğun bakım altyapıları açısından farklı donanımlarda olduğu görülmektedir. Bu farklılıkların giderilmesinin, hizmet kalitesinin iyileştirilmesi ve hasta güvenliğinin sağlanması açısından önemli bir adım olacağı kanaatindeyiz.
INTRODUCTION: Every year, 230 million patients undergo major general surgery with anaesthesia worldwide, and 7 million resulted with major complications. Monitorisation and equipment has a great role in increasing patient safety and safe surgery during anaesthesia.
METHODS: Turkey is divided into 12 Eurostut-NUTS regions and 26 subregions statistically. Totally, 303 hospitals that are included in these regions were enrolled in this descriptive trial. The hospitals were contacted by telephone between October 2012 and August 2013. Data collecting forms were e-mailed to any of the anaesthetists or anaesthesia technicians of the hospital and they were requested to fill the forms and forward them to one of the investigators.
RESULTS: Data were obtained from 221 of 303 hospitals (73%). Twenty-three hospitals were tertiary (university and education and research), 21 were city and 177 were county hospitals. No anaesthetist, operating rooms or intensive care units were available in 114 of the county hospitals. Anaesthetists were responsible for 61% of these active working theatres. Electrocardiogram, heart rate, noninvasive blood pressure and saturation could be monitored in 97% of them. End-tidal carbon dioxide could be monitored in 91% of at least one operating room in these hospitals. However, if the subject became to end-tidal carbon dioxide monitoring in every room, this ratio decreased to 63%. Defibrillators were absent in 6% of these rooms. Adult intensive care units were available in 33% of the hospitals and paediatric intensive care units were available in 32.4%; the responsibility of these intensive care units were carried out by anaesthetists at a 91.4% ratio. End-tidal carbon dioxide could be monitored in 54% of these units; invasive monitorisation could be applied in 68.4% if needed.
DISCUSSION AND CONCLUSION: It was observed that hospitals have different standards according to their infrastructures of anaesthesia and intensive care unit equipment. We think that the elimination of these differences is an important step with respect to increasing patient safety and enhancement of the service quality in hospitals.
2. Cardioprotective Effects of Remifentanil in a Sympathetic Hyperactivity Model in Rabbits
Selen Bayındır, Necati Gökmen, Serhat Erbayraktar, Semih Küçükgüçlü, Osman Yılmaz, Ömer Şahin, Elvan Öçmen, Hale Aksu Erdost, Emel Sağıroğlu
doi: 10.5152/TJAR.2015.88319 Pages 225 - 231
GİRİŞ ve AMAÇ: Bu çalışmada, tavşanlarda merkezi sempatik hiperaktivite modeli yaratılarak, 6 mg kg⁻¹ dk⁻¹ remifentanil infüzyon dozunun antiaritmik ve anti-iskemik etkisi incelenmiştir.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Onsekiz Yeni Zelanda tavşanı rastgele üç gruba ( n = 6) ayrıldı ve intraserebroventriküler santral sempatik hiperaktivite sağlamak için 10μmol L - Glutamat kullanıldı. Grup I' de, 10 μmol L -Glutamat, Grup II'de L -Glutamat enjektesiyonundan 1 saat önce, 40 mg kg⁻¹ N (omega ) -nitro -L-Arginin metil ester iv ve Grup III’de yine N -Glutamat enjekte edilmeden 1 saat önce, 40 mg kg⁻¹ N (omega ) -nitro -L-Arginin metil ester iv olarak verildi.L-Glutamat enjeksiyonundan 5 dakika önce 6 mg kg⁻¹ dk⁻¹ dozda remifentanil infüzyonu başlamıştır. Kalp atım hızı, sistolik arter basıncı ve ortalama arter basıncı ölçüldü ve kaydedildi. Intraserebroventriküler L - Glutamat enjeksiyonu takiben 15 dakika içinde, prematüre ventriküler kompleksler, bigeminer ventriküler aritmi, ventriküler taşikardi, ST segment kayması kaydedildi.
BULGULAR: Kalp hızı, hız-basınç ürünü, erken ventriküler kompleksler ve bigeminer ventriküler aritmi insidansı gruplar arasında karşılaştırıldığında, anlamlı bir fark tespit edilmedi. Ortalama arter basıncı Grup II’de diğer gruplardan anlamlı olarak yüksekti ( p <0.05). Ventriküler taşikardi, ST segment değişimi ve T dalgası inversiyonu Grup III’de Grup I ve II’den daha düşük olarak bulundu( p < 0.05).
TARTIŞMA ve SONUÇ: Remifentanil ( 6μg kg⁻¹ dk⁻¹ infüzyon 5 dakika ) santral sempatik aşırı aktiviteden kaynaklanan aritmi modelinde yaşamı tehdit eden ventriküler taşikardi ve miyokard iskemisinin elektrokardiyografik belirtileri engellemektedir.
INTRODUCTION: In this study, the antiarrhythmic and anti-ischemic effects of a 6 µg kg⁻¹min⁻¹ infusion dose of remifentanil are investigated in a central sympathetic hyperactivity model in rabbits.
METHODS: In this study eighteen New Zealand rabbits were used.. Subjects were divided into three groups (n=6) randomly and received 10 µmol L-Glutamate intracerebroventricularly to provide the central sympathetic hyperactivity. In Group I, 10 µmol L-Glutamate was used, in Group II, one hour before L-Glutamate injection, 40 mg kg⁻¹ N (omega)-nitro-l-arginine methyl ester was given via iv, and in Group III, also one hour before N-Glutamate injection, 40 mg kg⁻¹ N (omega)-nitro-l-arginine methyl ester was given iv, remifentanil infusion in 6 µg kg-1 min-1 dose was started 5 minutes before L-Glutamate injection. Heart rate, systolic arterial pressure and mean arterial pressure were measured and recorded. Within 15 minutes of the intracerebroventricular L-Glutamate injection, premature ventricular complexes, bigeminy ventricular arrhythmia, ventricular tachycardia, ST segment shift and T wave inversions were recorded.
RESULTS: When incidences of heart rate, rate-pressure product, premature ventricular complexes and bigeminy ventricular arrhythmia were compared between groups, significant differences were not determined. Mean arterial pressure was more significantly increased in Group II than in the other groups (p<0.05). Ventricular tachycardia, ST segment shift and T wave inversions were significantly lower in Group III than Group I and II(p<0.05).
DISCUSSION AND CONCLUSION: Remifentanil (6µg kg⁻¹ min⁻¹ for 5 minutes of infusion) prevented life-threatening ventricular tachycardia and electrocardiographic signs of myocardial ischemia in a model of arrhythmia resulting from the association of central sympathetic overactivity.
3. The Incidence of Delirium at the Postoperative Intensive Care Unit in Adult Patients
doi: 10.5152/TJAR.2015.93798 Pages 232 - 239
4. Spectrum and Prevalence of Thyroid Disorders in Patients Admitted to the Anaesthesiology Outpatient Clinic for Surgery
Aykut Sarıtaş, Pelin Uzun Sarıtaş, Muhammed Murat Kurnaz, Abdullah Çelik
doi: 10.5152/TJAR.2015.03206 Pages 240 - 245
GİRİŞ ve AMAÇ: Gelişebilecek komplikasyonlar nedeniyle tiroid disfonksiyonu olan hastaların anestezi yaklaşımı ve ameliyatı önemlidir. Çalışmada tiroid bozukluk prevalansını, tiroid fonksiyon testlerinin peroperatif dönemde anestezi bakımından öneminin belirlenmesini ve rutin olarak çalışılmasının gerekliliğini değerlendirmeyi amaçladık.
YÖNTEM ve GEREÇLER: 2011-2013 yılları arasında ameliyat için başvuran 10.600 hasta taranarak kayıt edildi. Aşikâr hipotiroidi serbest tiroksin (sT4) <0.7 ng dL-1 ve tiroid stimulant hormone (TSH) >4 mIU mL-1 olarak, subklinik hipotiroidi ise serbest hormon düzeyleri normal iken TSH>4 mIU mL-1 olarak tanımlandı. Aşikar hipertiroidi sT4>1.7 ng dL-1 ve TSH<0.1 mIU mL-1 olarak, subklinik hipertiroidi ise serbest hormon düzeyleri normalken TSH<0.1 mIU mL-1 olarak tanımlandı.
BULGULAR: Araştırmaya katılanların; %8.5’inde hipotiroidi, %2.5’inde hipertiroidi olduğu, %3.5’ine tedavi uygulandığı ve %2.5’inin ertelendiği bulundu. Kadın hastaların hipotiroidi olma oranlarının istatistiksel olarak erkeklerden daha yüksek olduğu fakat hipertiroidi bakımından fark olmadığı saptandı.
TARTIŞMA ve SONUÇ: Bölgesel faktörlerden dolayı tiroid fonksiyon testlerinin (TFT) çalışılmasının önemli olduğu düşüncesindeyiz. Fakat maliyetler göz önünde bulundurulduğunda, yaş arttıkça tiroid disfonksiyon riskinin artması nedeniyle, muayane bulguları normal olan genç hastalar için TFT’nin rutin olarak çalışılmasının mutlak gereksinim olmadığı kanısına vardık.
INTRODUCTION: An anaesthetic approach and surgery are important treatment strategies in patients with thyroid dysfunction due to potential complications. We investigated the prevalence of thyroid disorders, the significance of thyroid function tests (TFTs) with respect to anaesthesia in the preoperative period, and the need for routine examinations.
METHODS: A total of 10,600 patients who were admitted to the anaesthesiology outpatient clinic for surgery were retrospectively screened and enrolled between 2011 and 2013. Evident hypothyroidism was defined as free tetra-iodothyronine (fT4) <0.7 ng dL−1 and thyroid-stimulating hormone (TSH) >4 mIU mL−1, and subclinical hypothyroidism was defined as TSH >4 mIU mL−1 with normal free hormone levels. Evident hyperthyroidism was defined as fT4 >1.7 ng dL−1 and TSH <0.1 mIU mL−1, and subclinical hyperthyroidism was defined as TSH <0.1 mIU mL−1 with normal free hormone levels. Statistical analysis was conducted using the Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) version 17.0. Independent samples t-test and one-way analysis of variance were used to compare the difference between groups.
RESULTS: Of the participants, 8.5% were found to have hypothyroidism, 2.5% had hyperthyroidism, 3.5% received treatment, and 2.5% had their treatment postponed. The likelihood of hypothyroidism was greater among females, and no difference was found between genders regarding hyperthyroidism.
DISCUSSION AND CONCLUSION: We believe that TFTs are important due to regional factors. However, given the costliness of TFTs and because thyroid dysfunction risk increases with age, we concluded that routine TFTs in young patients with normal physical examination findings are not mandatory.
5. Comparison and Evaluation of the Effects of Administration of Postoperative Non-Invasive Mechanical Ventilation Methods (CPAP and BIPAP) on Respiratory Mechanics and Gas Exchange in Patients Undergoing Abdominal Surgery
Hatice Yağlıoğlu, Güniz Meyancı Köksal, Emre Erbabacan, Birsel Ekici
doi: 10.5152/TJAR.2015.26937 Pages 246 - 252
GİRİŞ ve AMAÇ: Çalışmamızın amacı, erken postoperatif dönemde üst batın cerrahisi geçiren hastalarda, farklı iki teknik ile uyguladığımız sürekli pozitif havayolu basıncı (CPAP), çift düzeyli pozitif havayolu basıncı (BIPAP) ve oksijen destekli spontan solunum uygulamalarının solunum mekanikleri, gaz değişimi, yüze bası ve ağız kuruluğuna olan etkilerinin değerlendirmek ve karşılaştırmaktır.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Çalışmaya elektif laparotomi ile üst batın cerrahisi geçiren Amerikan Anestezistler Derneği’nin (ASA) Fiziksel Durum Skoru II-III olan, 25-75 yaşları arasında, kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) tanısı olan 80 hasta dahil edildi. Hastalar randomize olarak 4 gruba ayrıldı. Postoperatif 1 saat boyunca profilaktik BIPAP (1. grup), yüksek akımlı CPAP (2. grup), düşük akımlı CPAP (3. grup) ve yüz maskesi ile oksijen tedavisi ve derin nefes alma egzersizleri ile solunum fizyoterapisi (4. grup) yapıldı. Preoperatif, postoperatif tedavi öncesi ve sonrası PaO2, PaCO2, SpO2, ekspirasyon soluk hacmi (ETV) ve dakika solunum sayısı (DSS) ölçümleri yapıldı. Hastalarda ağız kuruluğu ve maskeye bağlı bası izi olup olmadığı kaydedildi.
BULGULAR: Tüm gruplarda postoperatif 1. saat PaO2 ve soluk hacmi değerleri postoperatif 0. saat değerlerine göre yüksekti. Düşük akımlı CPAP uygulamasının PaO2 ve SpO2’yi daha fazla artırdığını, ETV değerlerinin postoperatif dönemde preoperatif dönemden daha yüksek olduğunu bulduk. PaCO2 değerlerinin postoperatif 0. saat döneminde arttığını ve postoperatif 1. saatte 4. grup dışındaki tüm gruplarda başlangıç değerlerine yakın değerlere düştüğünü saptadık.
TARTIŞMA ve SONUÇ: Üst batın cerrahisi geçiren KOAH tanılı hastalara profilaktik postoperatif erken dönem uygulanan solunum desteği erken dönem solunum fonksiyonlarının bozulmasını ve gelişebilecek hipoksemiyi önleyebilmektedir. Bu teknikler arasında düşük akımlı CPAP uygulamasının PaO2, SpO2, ETV üzerine iyileştirici etkisi daha fazla olarak saptandı.
INTRODUCTION: The aim of our study is to investigate the effect of two different methods of continuous positive airway pressure (CPAP) and bilevel positive airway pressure (BIPAP) and oxygen support under spontaneous ventilation on respiration mechanics, gas exchange, dry mouth and face mask lesion during an early postoperative period in patients undergoing upper abdominal surgery.
METHODS: Eighty patients undergoing elective abdominal surgery with laparotomy, between the age of 25 and 75 years and American Society of Anesthesiologists Physical Status score (ASA) II–III with chronic obstructive pulmonary disease (COPD) diagnosis were included to the study. Subjects were randomly allocated in to four groups. During the first postoperative hour, the first group received BIPAP, second group received high-flow CPAP, third group received low-flow CPAP and fourth group received deep breathing exercises, respiratory physiotherapy and O2 therapy. Preoperative, postoperative before and after treatment PaO2, PaCO2, SpO2, tidal volume (TV), respiratory rate (RR) levels were recorded. Subjects with dry mouth or face mask lesion were recorded.
RESULTS: In all groups, PaO2 and TV measurements were higher at the postoperative first hour than the postoperative zero hour. We found that low-flow CPAP increased PaO2 and SpO2 values more, and TV levels were higher in the postoperative period than the preoperative period. PaCO2 levels were elevated at the zero hour postoperatively and at the end of the first hour; they decreased approximately to preoperative values, except in the fourth group.
DISCUSSION AND CONCLUSION: Administration of prophylactic respiratory support can prevent the deterioration of pulmonary functions and hypoxia in patients with COPD undergoing upper abdominal surgery. In addition, we found that low-flow CPAP had better effects on PaO2, SpO2, TV compared to other techniques.
6. Turkish Anaesthesiologist’s Experiences of Anaesthetic Management of Patients with Obstructive Sleep Apnea (OSA)
Mesut Erbaş, Hasan Ali Kiraz, Tuncer Şimşek, Hasan Şahin, Hüseyin Toman, Volkan Hancı
doi: 10.5152/TJAR.2015.70893 Pages 253 - 262
7. Does Video Laryngoscopy Offer Advantages over Direct Laryngoscopy during Cardiopulmonary Resuscitation?
Ayten Saraçoğlu, Olgaç Bezen, Türker Şengül, Egin Hüsnü Uğur, Sibel Şener, Fisun Yüzer
doi: 10.5152/TJAR.2015.52207 Pages 263 - 268
8. Vitamin D and Anaesthesia
Ebru Biricik, Yasemin Güneş
doi: 10.5152/TJAR.2015.28482 Pages 269 - 273
Vitamin D; vücutta sadece kalsiyum, fosfor metabolizmasını değil aynı zamanda birçok organ sistemini etkileyen bir vitamindir ve son yıllarda özellikle immün sistem üzerine etkilerinden dolayı daha çok dikkat çekmeye başlamıştır. Vitamin D eksikliği ise hala yaygın olarak toplumda gözlenebilen bir klinik durumdur. Dolayısıyla da anestezi uygulamalarında sıklıkla vitamin D eksikliği olan hasta ile karşılaşılabilmektedir. Eksikliğinde yoğun bakımda kalış sürelerinin uzaması, mortalite ve morbiditenin artışının yanı sıra kronik hastalıklarla sıklıkla birlikte olabilmesi vitamin D eksikliğinin önemini bir kat daha artırmaktadır. Yapılan çalışmalardan elde edilen sonuçlar vitamin D eksikliğinin kötü cerrahi prognozla ilgisinin olup olmadığının sorgulanmasına neden olmuştur. Biz de vitamin D eksikliğini ve buna bağlı ortaya çıkabilecek olumsuz sonuçları anestezistler açısından değerlendirdik.
Vitamin D is a vitamin not only associated with calcium-phosphorus metabolism but also affects many organ systems. Because of its effect on the immune system in recent years, it has attracted much attention. Vitamin D deficiency is a clinical condition that can be widely observed in the society. Thus, patients with vitamin D deficiency are often seen in anaesthesia practice. In the absence of vitamin D, prolongation of intensive care unit stay, increase in mortality and morbidity and also association of chronic diseases further increase the importance of vitamin D deficiency. The results obtained from studies have led to the question of whether poor surgical outcome is associated with vitamin D deficiency. We assessed the vitamin D deficiency and its negative consequences for the anaesthesiologist.
9. Intraoperative 16-Channel Electroencephalography and Bilateral Near Infrared Spectroscopy Monitorization in Aortic Surgery
Aslı Demir, Bahar Aydınlı, Ertekin Utku Ünal, Mustafa Bindal, Rabia Koçulu, Ahmet Sarıtaş, Ümit Karadeniz
doi: 10.5152/TJAR.2015.78736 Pages 274 - 278
10. Popliteal Sciatic Nerve Block in a Pregnant Patient in the Last Trimester
İrfan Güngör, Tolga Tezer, Gülşah Gülsi Polat, Erdinç Esen, Berrin Günaydın, Kadir Kaya
doi: 10.5152/TJAR.2014.87699 Pages 279 - 281
Her ne kadar rejyonal anestezi non-obstetrik cerrahi geçirecek gebelerde çoğunlukla tercih edilen anestezi tekniği olsa da periferik sinir blokları göreceli olarak daha az uygulanır. Sağ plantar yüzeyde kesici delici alet yaralanmasına bağlı gelişen arteriyal psödoanevrizma için ayak ve ayak bileği cerrahisi geçirecek 32 haftalık nullipar gebeye popliteal siyatik sinir bloğu yapılması planlandı. Pnömatik turnike gereksinimi olmayan bir cerrahi girişim olduğu için 30 mL %0,375 levobupivakain ile popliteal bölgede tek enjeksiyon ile siyatik sinir bloğu yapıldı. Ameliyat ve anestezi seyri sorunsuzdu. Sonuç olarak popliteal siyatik sinir bloğu son trimesterde bir gebede turnike uygulaması gerektirmeyen kısa süreli bir ayak ameliyatı için başarılı ve olaysız geçti.
Although regional anaesthesia is a commonly preferred anaesthesia technique for pregnant patients undergoing non-obstetric surgery, peripheral nerve blocks are relatively less administered. The use of popliteal sciatic nerve block for foot-ankle surgery has been presented for a nulliparous parturient at 32 weeks of gestation scheduled to undergo surgical exploration of an arterial pseudoaneurysm on her right plantar surface due to a penetrating stab injury. Since surgery did not require pneumatic tourniquet, the sciatic nerve was blocked via the popliteal approach with a single shot injection of 30 mL of 0.375% levobupivacaine. The operation and the anaesthesia course were uneventful. In conclusion, popliteal sciatic nerve block was successful and uneventful for a short foot surgery not requiring tourniquet application in a parturient in the last trimester.
11. Breakage of an Epidural Catheter Inserted for Labor Analgesia
Pınar Üşar, Aysun Afife Kar, Güven Çıtak, Jale Maral, Şeyda Canlı
doi: 10.5152/TJAR.2015.48902 Pages 282 - 284
Epidural kateter kopması, epidural blok uygulanırken yerleştirme veya çekme sırasında görülebilen, çoğu zaman fark edilemeyen, nadir fakat önemli bir komplikasyondur. Gebe hastamıza analjezi uygulanmak üzere epidural kateter yerleştirilirken, ilerletmede bir sorunla karşılaşılmamasına rağmen yerini tekrar doğrulamak amacıyla kateter geri çekildi ve bu sırada yaklaşık 2 cm kadar distal ucun kopmuş olduğu görüldü. Beyin cerrahi konsültasyonu istendi. Kopan parçanın herhangi bir sorun yaratmayacağı ve doğum analjezisi uygulamak için tekrar girişim yapılabileceği belirtildi. Epidural kateter yeniden takıldı ve doğuma kadar analjezi için sorunsuz bir şekilde kullanıldı. Şu an üzerinden yaklaşık dokuz ay geçmesine rağmen hasta herhangi bir sorun tanımlamadı. Epidural kateter henüz Tuohy iğnesi içindeyken geri çekilecekse olası kopmaları en aza indirilebilmek için mutlaka birlikte çekilmesini öneriyoruz. Görüntüleme ve cerrahi konusunda ise hastanın kliniğine göre karar verilebileceği ve takip edilebileceği görüşündeyiz.
The breakage of an epidural catheter, which is usually not noticed, is a rare but important complication encountered while inserting or removing the catheter during epidural blockade. While the epidural catheter was being inserted for labor analgesia, despite no problem being encountered in advancing the catheter, it was drawn back to verify the location; it was observed that 2 cm of the distal end of the catheter was missing. A neurosurgical consultation was requested; it was reported that the broken piece would not create any problems and reintervention could be performed for labor analgesia. An epidural catheter was reinserted and was used for analgesia without any problem until delivery. Although nine months have passed, no problem was defined by the patient. If epidural catheter has to be removed while the Tuohy needle is still in place, we recommend that they should be removed together to minimize the risk of a possible breakage. We think that the decision for surgery and imaging can be performed based on the individual patient’s clinical picture.
12. Single Shot Spinal Anaesthesia for Caesarean Delivery of Two Achondroplasic Parturients
Gözde İnan, Elif Yayla, Ünal Taş, Esma Arık, Berrin Günaydın
doi: 10.5152/TJAR.2015.90692 Pages 285 - 287
Cücelik tiplerinden biri olan akondroplazide yapısal bozukluklar nedeniyle sezaryenle doğum için anestezi tekniğinin seçimi ve yönetimi özelliklidir. Biri acil biri elektif iki akondroplazik gebede sezaryenle doğum için uygulanan başarılı tek doz spinal anestezi yaklaşımımızı literatür eşliğinde tartışarak sunmayı amaçladık.
Because of structural defects in achondroplasia, as one of the dwarfism types, the choice of an anaesthetic technique and management for caesarean delivery presents a challenge. We aimed to discuss our successful single-shot spinal anaesthesia approach for caesarean section for one urgent and one elective achondroplasic parturient based on the literature.
13. Successful Management of Aluminium Phosphide Poisoning Resulting in Cardiac Arrest
Sedat Hakimoğlu, İsmail Dikey, Ali Sarı, Leyla Kekeç, Kasım Tuzcu, Murat Karcıoğlu
doi: 10.5152/TJAR.2015.75010 Pages 288 - 290
Alüminyum fosfid alındığı zaman yüksek toksisiteye sahiptir ve nemle temas etmesi halinde fosfin gazı ortaya çıkar. Alüminyum fosfid zehirlenmesi metabolik asidoz, aritmi, akut respiratuar distres sendromu ve şoka sebep olur ve spesifik antidotu yoktur. On yedi yaşında erkek hasta 1500 mg alüminyum fosfid tabletin alımı sonucu intahar girişimi tanısı ile hastanemize sevk edildi. Bilinci açık uykuya meyilliydi. Yaşamsal parametreleri; TA: 85/56 mmHg, KTA: 88/dk, SpO2: %94, ateş: 36,4°C olarak ölçüldü. Hipotansiyon nedeniyle dopamin ve steradin infüzyonu başlandı. Solunum sıkıntısı gelişmesi ve bilincinin kapanması nedeniyle entübe edilip mekanik ventilatöre bağlandı. Arter kan gazı değerinde şiddetli metabolik asidoz tespit edildi ve hastaya sodyum bikarbonat tedavisi uygulanarak metabolik asidozu düzeltildi. Zehirlenmenin destekleyici tedavisine ek olarak hemodiyaliz uygulandı. Yoğun bakım ünitesindeki takibinde kardiyak arrest gelişti ve 10 dakika kardiyopulmoner resüsitasyon uygulandıktan sonra sinüs ritmi sağlandı. Toplam üç seans hemodiyaliz uygulanan hasta yatışının dokuzuncu gününde şifa ile taburcu edildi. Sonuç olarak bu olgu sunumunda hemodiyaliz aluminyum fosfid zehirlenmesinin semptomatik tedavisine katkı sağlamıştır.
Aluminum phosphide has high toxicity when it is ingested, and in case of contact with moisture, phosphine gas is released. Aluminum phosphide poisoning causes metabolic acidosis, arrhythmia, acute respiratory distress syndrome and shock, and there is no specific antidote. A 17-year-old male patient was referred to our hospital because of aluminum phosphide poisoning with 1500 mg of aluminum phosphide tablets. The patient’s consciousness was clear but he was somnolent. Vital parameters were as follows: blood pressure: 85/56 mmHg, pulse: 88 beats/min, SpO2: 94%, temperature: 36.4°C. Because of hypotension, noradrenaline and dopamine infusions were started. The patient was intubated because of respiratory distress and loss of consciousness. Severe metabolic acidosis was determined in the arterial blood gas, and metabolic acidosis was corrected by sodium bicarbonate treatment. In addition to supportive therapy of the poisoning, hemodialysis was performed. Cardiac arrest occurred during follow-ups in the intensive care unit, and sinus rhythm was achieved after 10 min of cardiopulmonary resuscitation. The patient was discharged after three sessions of haemodialysis on the ninth day. As a result, haemodialysis contributed to symptomatic treatment of aluminum phosphide poisoning in this case report.
14. Treatment of Posterior Reversible Encephalopathy Syndrome that Occurred in a Patient with Systemic Lupus Erythematosus by Plasmapheresis
Zehra İpek Arslan, Canan Kamile Turna, Çiğdem Yasemin Özerdem, Sara Yavuz, Nur Baykara, Mine Solak
doi: 10.5152/TJAR.2015.13540 Pages 291 - 294
15. Anaesthesia Management of a Patient with Undiagnosed Hypertrophic Cardiomyopathy
Mehtap Özdemir, Pınar Yonca Yanlı, Nurten Bakan
doi: 10.5152/TJAR.2015.83584 Pages 295 - 296
16. Management of Severe Paroxysmal Sympathetic Hyperactivity Following Hypoxic Brain Injury
doi: 10.5152/TJAR.2015.82957 Pages 297 - 298