Terör ve savaş salt insanlığın katliamı değildir. Bölgemizde süren savaşta hedef daha çok Müslümanların kültür hayatına dönük. Bu savaş bir nesli yok ediyor, doğru. Fakat insan doğurgan, giden insanın yerine yenisi gelebiliyor. Bunu ifade ederken ne kadar zorlandığım bilinmeli. İnsan en değerli varlık. Bu da doğru. Peki, bu doğrular arasında yanlış olan ne?
Bosna’da 250 bini aşkın insan öldü. Irak’ta 1,5 milyonu aşkın insan. Afganistan’da da bunlarla orantılı insan ölüyor. Pakistan’da da öyle. Türkiye’de otuz yılda 100 bini aşkın insan öldü. Öyle ya da böyle.
Suriye savaşı çıktığından beri çırpınıp duruyoruz. Bu savaş sadece bölgenin kaynaklarıyla ilgili değil diye. Asıl savaş kültür tarihi üzerinde veriliyor. Batılılar Müslümanlara ait bölgelere savaş açtıklarında önce kültür ve uygarlık belleklerini yok ediyorlar. Bugün Endülüs topraklarında geriye ne kaldı? Sadece birkaç yapı. Onlar da kiliseye dönüştürülmüş durumda. O halleriyle bile bize bir ses veriyorlar.
Irak’ta 1500 yıllık bir müze ve kültürel tarih talan edildi. Bunlar İsrail ile Abede’ye kaçırıldı, götürüldü. Irak’ta geriye ne kaldı? Kuzey Irak batı tipi bir modern ülke hâline geliyor. Güney de öyle. Bu yapılar, parklar, gazinolar, eğlence merkezleri, alış veriş merkezleri... Bu yapılar içinde doğan büyüyen çocuklar gençler nasıl bir ruha sahip olacaklar?
Suriye’de Emeviye Camii ateşe verildi. Ramazan el-Buti cami içinde, öğrencilere ders verirken başına kurşun sıkıldı. Bize ulaşan yeni görüntülerle öğreniyoruz ki Ömer Camii’nin minaresi de saldırılar sonucu yıkılmış. Bu caminin yerine yenisi yapılsa, daha modern bir bina olsa, aynı ruhu taşır mı?
Batılılar yüz yıl öncesine ait eserlerini gözbebekleri gibi koruyorlar. Biz ise Batı’nın modernliğine, sıradanlığına talibiz. Kavgamız ve savaşımız birbirimizle. Biz bir yandan birbirimizi tüketirken bir taraftan da asıl ruhumuzu imha ediyoruz. Asıl tehlikelisi bu.
Müslüman’ın uyanışı bir bütün olmalı. Hem kültür tarihini koruyacak, hem ruhunu besleyecek kaynaklardan yararlanacak. Beslenme kaynaklarını tüketen kurutan milletler millet olmaktan çıkarlar. Bir başka şeye bürünürler. Müslümanları saran en büyük tehlikelerden biri. Bu, hiç kimsenin umurunda değil. Moderniteye ayak uydurmak dahasını edinmek başatları. İdeolojileri ya da ülküleri mal istifi, daha konfor bir hayat içinde olmak. Oysa bunlar onun tüketimini hızlandırmaktan başka bir işe yaramıyor.
Kendilerini âlim, fikir babası, gazeteci, yazar ve öncü gören ve bir boraya tutulanlara yanarım. Hayatın sadece bir yerine odaklanıyorlar. Bir bütün olarak bakmıyorlar.
Kültür hayatımız bir bütün.
Sevgili Efendimizin gezdiği topraklara vardığımızda bizi bir heyecan sarar. Efendimizin izlerini ararız. Bu bir özlem. Bu özlem bize geleceğe ufuk açar. Geçmişten geleceğe uzanan uzun yolculukta bize ışık tutacak olan bunlar.
Kültür tarihimize bakarken onların görkemini görürüz. İstanbul’u gözlerimizin önüne getirelim. Bir Süleymaniye, Sultanahmet’siz, Topkapı’sız, Üsküdar’sız, Eyüp’süz, Fatih’siz düşünebilir miyiz? Haçlılar veya o ruhu taşıyanların ilk hedefi bu eserlerdir. Bunlar ortadan kalkınca Haçlılar o toprakları daha rahat bir işgali gerçekleştirebilirler.
Asıl işgal ruhlarda, zihinlerde.
Washington, New York, Manhattan türü modern bir kentte, bir ortamda Müslüman ruhlu insan yetişir mi? Bu yapıların ruhlarından beslenenler ne kadar sizin insanınız olur? Batı tipi bir demokrasi adına verilen kavgada, savaşta yitirilen nelerdir? Bunların üzerinde hiç kafa yoruluyor mu, zihinler meşgul oluyor mu?