Home » 90 larda çocukluk , bizim zamanımızda , çocuk oyunları , eski mahalle kültürü , Hayatın İçinden , mahalle arkadaşlıkları , mahalle çocukları , Mahalle Maçı kuralları , mahalle oyunları » Keşke Hep Çocuk Kalsaydık
Keşke Hep Çocuk Kalsaydık
Hepimiz çocuktuk bir zamanlar.. Üzerinden yıllar geçti ve sık sık kullandık şu cümleyi
"Keşke hep çocuk kalsaydık"...
Bizim çocukluğumuz güzeldi be.. Büyüdükçe farkına varıyorum aslında bunun, çocukken anlayamamışım pek.. Mesela biz çocukken arkadaşlarla mahalle maçları yapardık. Şimdi ki çocuklar futbolu bilgisayarlarda oynuyor. Aynı tadı verir mi? Tabiki "Hayır"...
Bizim zamanımızda sokaklarda top oynayan çocuklar vardı, şimdi sokaklar, caddeler bomboş.. Artık çocuklar internet denen sahte dünyanın içinde yaşıyorlar..
Dedim ya biz çocukken mahalle maçları yapardık.
Kurallarımız basitti.. 3 kornerden 1 penaltı atardık.. Ofsayt yoktu ama gol atan kazanırdı, Biz gol yersek kaleden çıkardık ya da gol atınca kaleye geçerdik...
Herkes kendini bir Pele, bir Maradona, Aykut, Rıdvan, Tanju zanneder; hatta maç esnasında top ayağında iken spiker gibi hareketlerini anlatan tipler de olurdu…
Topumuz her seferinde komşunun bahçesine kaçar ve genellikle patlak bir top düşerdi önümüze. Ah Zekiye teyze, rahmetli Şerife teyze neler çektin bizden..
Biz Sokakların Çocuğuyduk...
Futbol sahalarımız sokaklardı.. Saha çizgilerimiz kaldırımlar, kalelerimiz üstüste koyulmuş taşlardı..
Frikiklerde baraj mesafesi, frikiği kullanacak olan kişinin koca bir zıplayışının akabinde 3 koca adım atmasıyla belirlenirdi... Büyük atılan adıma karşılık olarak rakip takım "sen babandan dayak yemeye böyle mi gidiyon?" diyerek ortalığı kızıştırırdı.
Bazen top insanın pek münasip olmayan bir tarafına gelir, herkesten şu ses duyulurdu: "İşe işe!" Uygun bir araziye def-i hacet yapıldıktan sonra maça devam edilirdi.
Bizim mahalle maçlarımız 90 dakika ile sınırlı değildi.. Akşam ezanına kadar sürer, hava kararana kadar devam ederdi.. Annelerden birisi balkondan "Ercaaann hadi eve gel artık hava karardı" "Cemiiilll hadi oğlum baban gelmek üzere" diye bağırınca sona ererdi.. Bazen de bir cam sesi maçı aniden bitirebilirdi…
Skor ne olursa olsun akşam saati yaklaştığında "Golü atan kazanır" kuralı işlerdi. Topu patlatan parasını öder, patlak top ikiye kesilip kafaya takılırdı.
Bir de 16-17 yaşlarına doğru zorunlu jübile yapılırdı; “Oğlum çoluk-çocuklarla oynama” diyerek hava atılırdı. Aslında mahalle maçlarında tek bir kural vardı:
“O da hiçbir kuralın geçerli olmadığı!”
Bizim çocukluğumuzda önemli olan top peşinde koşmaktı. Çocukluğumuzdaki mahalle maçlarında olduğu gibi.. Top neredeyse herkes orada..
Güzel günlerdi be.. Kendi aramızda ligler yapar, kartondan kupalarla kendimizi motive ederdik.. Her akşamın sonunda kendimizi ertesi güne hazırlardık.. Okuldan gelir gelmez tekrar sokağa..
Biz de "Fifa"lar, "Winning Eleven"lar, "Pes"lerle oynadık zamanında ama sokağın tadı başkaydı.. Şimdi ise geçmişte güzel anılar olarak aklımızda kaldı sokaklar..
Şimdi bunlar kalmadı.. Sokaklar boş..
Biz sokakları özlüyoruz, sokaklar da bizi...
Funda 25 Aralık 2017 01:37
keşke ... çocuk kalsaydık... çok güzel anlatmışsın gülümseyerek okudum yazını diline sağlık :)