Çocukluğu mutlu geçmişti… Babasının bir mağazası vardı, işleri iyiydi. Annesi ise eğitimciydi. Maddi durumlarında bir sorun yoktu. Ta ki anne-babası bir trafik kazasında ölene kadar… O sırada 12 yaşında olan Derek, öksüz kalmıştı artık. Bir
Çocukluğu mutlu geçmişti…
Babasının bir mağazası vardı, işleri iyiydi. Annesi ise eğitimciydi. Maddi durumlarında bir sorun yoktu.
Ta ki anne-babası bir trafik kazasında ölene kadar… O sırada 12 yaşında olan Derek, öksüz kalmıştı artık.
Bir amcası vardı. Onun yanına gitmişti. Orada da sorun yaşamamıştı. Amcası ve yengesinin de iki oğulları vardı. Biri Derek’ten büyük, diğeri küçüktü.
Annesi ve babasından kalan biraz da para vardı ama o parayı da ancak 18 yaşından sonra kullanabilecekti.
Öksüz kalması elbette ki kötüydü ama amcası ve ailesi onun için aynı zamanda şanstı.
Gençlik yaşlarını amca oğullarıyla birlikte geçirdi. Kardeş gibiydiler, hatta bazen kardeşten de öte… Her şeyi birlikte yapıyor, birlikte eğleniyor, birlikte okula gidip geliyor, ellerindeki her şeyi paylaşıyorlardı.
Üniversiteye gitmişti Derek… Büyük amca oğlu liseden sonra hayata erken atılmıştı… Bazı işler yapmaya başlamıştı. Küçük ise Derek’ten sonra üniversiteye başlamıştı. Okullar bittikten sonra büyük amca oğlu onları işlerini büyütmeye ve ortaklığa davet etti.
Biraz düşündü önce özellikle Derek…
Ama ne olacaktı ki! Bu kadar yıldır birlikteydiler. Artık tanımışlardı birbirlerini, aksi bir durumda konuşur anlaşırlardı.
Ancak öyle olmadı. Büyük amca oğlu, ortaklıklarında başka işlerle uğraştı, fazla borçlar yaptı, borçları ortak şirket yüklendi ve sonunda da ortaklık bitti.
Bu süreçte birlikte yaşanan 10-15 yıllık yoldaşlık da zarar gördü.
Hiçbir şey eskisi gibi olmadı artık.
Derek, elinde kalan biraz parayı da alarak başka diyarlara yelken açtı. Amcasını, yengesini, yeğenlerini bırakarak yalnız başına başka bir hayata başlamaya karar verdi. Sadece evini, şehrini değil, ülkesini de ayırdı.
Başlarda zordu. Orada, burada çalıştı önceleri… Gittiği ortamı tanımaya çalıştı. Alışmaya, uzun bir geleceği planlama uğraşı içine girdi. Birkaç yıl geçtikten sonra çalıştığı yerlerin tecrübesini ve o yerlerin muhataplarını da alarak tek başına işlemeye girdi.
Başarılı da oldu çünkü kendini sevdirmişti. Onunla iş yapmak güven vericiydi, sözünde duruyor, işler yarım kalmıyordu. Bir organizasyonu, bir işi Derek’e bırak git, o kadar güveniliyordu.
Onun için hayat, işten başka şey değildi. İşle yatıyor, işle kalkıyordu. Hatta fazla problem yaşamadıkları amca oğullarından küçüğü bile O’nun yanına gelmiş, birlikte çalışmaya başlamışlardı. Sağ kolu gibiydi amca oğlu…
Birkaç yıl daha böyle geçti.
Bu yıllardan sonra sağlığı bozuldu Derek’in… Ciğerlerindeki rahatsızlık onu yatağa düşürmüştü. İyi ki amca oğlu yanındaydı. Onun o rahatsızlık sürecinde işleri iyi yönetiyordu amca oğlu…
Ama Derek, yatağında yatarken işlerin iyi gittiğini görmesine rağmen, geceleri çok rahat değildi. Bir süredir anne ve babası onun rüyalarına giriyordu. Hatta kâbus görmesine neden oluyorlardı. Rahatsız ediyorlardı, aklına bazı şeyler sokmaya çalışıyorlardı. Terler içinde uyanıyordu uykusundan… O kadar ki uyandığına seviniyordu çünkü anne ve babasının uyarıları onun için korkunç hale gelmişti artık.
Derek, dikkatli ol.
Amcana, oğullarına dikkat et.
Tamam ama neden?
Onlar sana tuzak kuruyorlar.
Nasıl bir tuzak? Her şey normal gidiyor.
Siz nerden biliyorsunuz, girmeyin rüyalarıma, gidin buradan…
Önlem almadığın takdirde gitmeyiz. Her gece rüyalarındayız senin…
Beni küçükken bırakıp gittiniz, şimdi mi beni koruyacaksınız?
Sen bizi dinle, bize güven.
Gidin, gidin, gidin…
Derken uyanıyordu hep Derek… Niçin “dikkatli ol” dediklerini anlatmıyorlardı, ne tuzağı kurulduğunu söylemiyorlardı. Ama söylemelerini de istemiyordu aslında… O görüyordu, amca oğlu işleri iyi yürütüyordu, diğer büyüğü zaten yanlarında değildi. Amca da yenge de zaten işlere çok karışmamışlardı.
Kâbustan uyanıp, böyle düşüncelere dalarken birden odanın kapısı kırılırcasına çalındı ve içeriye hemen amca oğlu daldı.