Muharrem Sarıkaya - Asıl kavga şimdi başlıyor - HABERTÜRK
12.02.2019 - 02:18 | Güncelleme: 12.02.2019 - 09:19
Geçen seçimde de farklı bir sürecine tanıklık etmiştik.
Bu sandıkta tonu biraz daha arttı, bir de kimlikleşti…
Oysa 1980 sonrası dünyada var olan değişim, duvarların yıkılması, soğuk savaşın sona ermesi ile birlikte toplumlar, kendi geçmişiyle ilişkilerinde bir değişime girme ihtiyacı duymuştu...
Ortaklaştıkları yönleri unutmamak için, unutmaları gerekenleri hafızalarına bir daha çıkmamak üzere gömmüştü.
Bu durumu en iyi, alanında mükemmel akademik çalışmayı yapmış Prof. Dr. Mithat Sancar’ın, “Hafıza patlaması”, “Hafızanın intikamı”, “Hafıza konjonktürü...” tanımları anlatır.
Birçok düşünürün kayda geçirdiği gibi, “Ulusların daha iyiye gidişini sağlayacak şeyleri unutmamaları için, muhakkak unutmaları gereken şeyleri vardır…”
Çünkü toplumsal hafıza dediğimiz alan çok geniştir…
Eğer bu alan, ortak hafıza unsuru haline getirilirse, toplumsal barış oluşur; zorlanırsa da toplumsal anomali, yani bozukluk baş gösterir.
Unutulmaması gerekenleri yaşatmak için unutulması gerekenler de daha çok askeri darbe dönemleri veya savaş sonrası adalet temelinde inşa edilir…
Özetle toplumsal bellek, bireylerin kendi deneyimledikleri ile içinde yaşadığı kültürün ürettiği hayal gücünün öğretisiyle şekillenmiş, geçmiş bilgisi olarak da tanımlanabilir…
Fatih’in İstanbul’u fethinde gemileri karadan kaydırması; Seyit Onbaşı’nın Çanakkale savaşında 276 kiloluk mermiyi taşıması, kadınların kağnılarla Kurtuluş Savaşında silah taşımsı gibi olaylar hayal gücünün öğrettiği geçmişin en önemli verileri olarak yaşam sürdürür.
Özetle, kolektif hafıza da denilen yapının en sağlamı Anadolu’nun topluluktan ulusa dönüş mücadelesinde filizlenmiştir.
Ne zaman toplumsal yırtılma başlasa, birleştirici toplumsal tutkal olmuştur.
Çünkü toplumsal bellek bir kültür üretir, üreyen bu kültür de medeniyetle birlikte bir milletin o güne kadar oluşturduğu milli bilinci yaratır.
Başta da vurguladığım gibi milletler kendini var eden değerleri unutmaması için, bazı şeyleri unutması, belleklerinin en derinine gömmesi gerekir.
Çünkü unutulması gerekenlerin her anımsanışı, unutulmaması gerekeni zedeler.
ÖTEKİNİ DE SÖKER
Sizin kendi belleğinizden çıkarmaya çalıştığınız unutulması gerekenler, ötekinin belleğinden de başka yerden sökülür.
Hafıza savaşına dönüşür, öfke üretir; o da çatışma enerjisini açığa çıkarır…
Bunun da kimseye faydası yoktur...
Siz birilerini anımsattığınızda, birileri de ona bağlı olarak başkalarını hatırlar.
Bazen anımsattığınız, ötekinde ortaya çıkan anımsamanın gölgesinde ezilir, yok olur.
O nedenle ulus- millet olmanın koşulu, ortak değerleri anımsamak için bazı şeyleri unutmaktan geçer.
Yoksa ne ABD’de beyazlar ile Kızılderililerin çatışmasını; ne de İngiltere veya Fransa’da Katolik- Protestan çatışmasını sürekli anımsamak yaşamı kolaylaştırır.
Bütün bunları niye mi yazdım...
Nurettin Soyer, 2009 ve 2014’te iki kez Seferihisar Belediye Başkanı seçilirken de Tunç Soyer’in babasıydı...
Ayrıca kimse de Nurettin Soyer’in iddianamesine, parkta çiçek toplarken veya cami bahçesindeyken getirilip sokulmadı.
Tek kişinin üç bin kişiye işkence yapması olası olmadığı gibi, 30 bin kişiyi öldüren mermileri tek kişinin sıkması mümkün değildi…
Bugüne faydası olmayanları tartışmaya açmak, hafıza savaşını ateşlemekten başka işe yaramaz.
Sadece unutmamak için unutmamız gerekenleri alevler…
O da ulus-millet olmanın tutkalını zedeler.
Asıl kavga şimdi başlıyor Yayın Tarihi: 12/02/19 02:17
CHP’de ideolojiye veda, eski tabana merhaba Yayın Tarihi: 10/02/19 02:29
Propagandanın dili Yayın Tarihi: 08/02/19 02:27
İlacın ağrılı keşfi Yayın Tarihi: 07/02/19 02:14