“İyi” ye ve Derin Bir Birlik Anlayışına Uyanmak
Bu gezegende herhangi bir varlık özgürlüğü için en yüksek potansiyele sahibiz. Bilinçli insanlar olarak bu özgürlüğün farkında olabilir ve bunu amaçlı olarak kullanabiliriz. Burada ele aldığımız soru, bu özgürlüğün insani ve ahlaki açıdan en iyi kullanımı ile ilgilidir.
Ahlak bu söylemin içine girer, çünkü eğer davranış biçimimizi seçebilirsek, akıllıca seçme sorumluluğumuz vardır. Açıkçası, kendi ilgi alanımızı en üst düzeye çıkarmak için hareket edebiliriz ve çoğu insanın yaptığı şey budur. Ama aynı zamanda özgecilik ve kamu ruhu ölçüsü ile de hareket edebiliriz. Bu şekilde hareket etmek kişisel çıkarlarımıza aykırı olmayabilir - en azından bizim aydın kişisel çıkar.
Öz-ilgi, acil isteklerimizin ve özlemlerimizin memnuniyetini aramamızı sağlar ve arzularımız ve özlemlerimiz sağlamsa, bu tamamdır: o zaman arzularımız ve özlemlerimiz çakışır. Güçlü bir şekilde birbirine bağlı ve etkileşimli bir dünyada, biri için iyi olan, diğerleri için de iyidir. Fakat gerçekten aydınlanmış çıkarlar ve özlemler nelerdir?
Her Birine Gerçekten İyi Olan Nedir?
Filozoflar, dünyada iki bin yıldan fazla bir süredir gerçekten neyin iyi olduğunu tartışıyorlar. Kesin bir cevap çıkmadı. Batı felsefesinde, klasik ampirikçiler görüşü yaygınlaştı: iyi ve kötünün yargılamaları özneldir; kesin olarak karar verilemez. En fazla, belirli bir kişinin, belirli bir kültürün veya belirli bir topluluğun iyi olmak için sahip olduğu şeyle ilgili olabilir. Fakat bu, aynı zamanda, bir grupla ilişkili olarak öznel olsa da özneldir: o zaman intersubjective'dir.
Akaşik felsefede bu çıkmazın üstesinden gelebiliriz: iyilik için nesnel kriterler keşfedebiliriz. Bu kriterler mantık ve matematiğin kesinliğini taşımamaktadır, fakat öznel veya intersubjectif'ten daha fazlasıdır. Dünya hakkında herhangi bir ifadenin olabileceği kadar nesneldirler. Birbirine bağlı ve etkileşimli bir evrende yaşam ve refahı sağlayan koşulları ifade eder. Bu koşulları geliştirmek objektif olarak iyidir. Bu koşullar kısaca özetlenebilir.
Ortak Hedef: Sistemi Yaşayan Bir Bütün Olarak Korumak
Canlı organizmalar termodinamik dengeden uzak bir halde karmaşık sistemlerdir. Fiziksel olarak imkansız ve doğal olarak dengesiz durumlarında kendilerini korumak için katı şartlara uymaları gerekir. Onlar için iyi olan her şeyden önce bu şartları yerine getirmek. Hayat en yüksek değerdir. Fakat bu gezegende karmaşık bir organizmanın yaşamını sağlamak için ne gerekiyor? Bunun gerektirdiği tüm şeyleri açıklamak hacimleri doldurur. Ancak tüm canlılar için geçerli olan temel prensipler vardır.
Her yaşam sistemi, hayatta kalabilmek için ihtiyaç duyduğu enerjiye, maddeye ve bilgiye güvenilir bir şekilde erişebilmelidir. Bu, ortak bir amaca hizmet etmek için tüm parçalarına ince ayar yapılması çağrısında bulunur: sistemi canlı bir bütün olarak sürdürmek. Dönem uyum Bu gereksinimin temel özelliğini açıklar. İnce ayarlanmış parçalardan oluşan bir sistem uyumlu bir sistemdir. Tutarlılık, sistemdeki her bölümün diğer bölümlere yanıt vermesi, sapmaları telafi etmesi ve işlevsel eylemleri ve ilişkileri güçlendirmesi anlamına gelir. Kişinin kendine uygunluğunu aramak gerçekten sağlam bir özlemdir; şüphesiz bizim için iyidir.
Ancak birbirine bağlı ve etkileşimli bir dünyada tutarlılık gereksinimi bireyde durmaz. Canlı organizmaların, parçalarının ince ayarlarıyla ilgili olarak dahili olarak tutarlı olmaları gerekir, fakat aynı zamanda diğer organizmalar ile iyi ayarlanmış ilişkilerle, harici olarak da uyumlu olmaları gerekir. Dolayısıyla, biyosferdeki canlı organizmalar hem bireysel hem de toplu olarak uyumludur. Onlar supercoherent. Üst düzey tutarlılık, bir sistemin kendi içinde tutarlı olduğu ve diğer sistemler ile tutarlı bir şekilde ilişkili olduğu durumu gösterir.
Biyosfer, üst düzey sistemler ağıdır. Kendi içinde tutarlı olmayan ve diğer türlerle ve ekolojilerle tutarlı bir şekilde ilişkili olmayan herhangi bir tür, ekoloji veya birey üreme stratejilerinde dezavantajlıdır. Marjinalleşir ve nihayetinde ölür, doğal seleksiyonun acımasız çalışmasıyla ortadan kalkar.
Tutarlılık Kuralına İstisna
Bu kuralın en büyük istisnası insan türleridir. Son birkaç yüz yılda ve özellikle de son on yılda, insan toplumları hem birbirleriyle hem de çevreleriyle ilgili olarak giderek daha tutarsız hale geldi. Dahili olarak bölücü ve ekolojik olarak yıkıcı hale geldiler.
İnsan toplumları yine de kendilerini koruyabildiler ve sayılarını bile arttırabildiler, çünkü yapay yollarla tutarsızlıklarını telafi ediyorlar: dövme yaptıkları hastalıkları dengelemek için güçlü teknolojileri kullanıyorlar. Bunun elbette kendi sınırları var.
Geçmişte bu sınırlar esasen yerel düzeyde görülmekle birlikte, bugün küresel ölçekte de ortaya çıkmaktadır. Türler tükenmekte, gezegenin ekosistemindeki çeşitlilik azalmakta, iklim değişmekte ve sağlıklı yaşam koşulları azalmaktadır. Gezegendeki insanlık sistemi, sürdürülebilirliğin dış sınırlarına yaklaşıyor.
Şimdi bu çok önemli dönemde gerçekten neyin iyi olduğunu söyleyebiliriz. İç ve dış tutarlılığımızı yeniden kazanmaktır: süper tutarlılığımız. Bu bir ütopyacı aspirasyon değil, elde edilebilir. Ancak, düşündüğümüz ve davrandığımız şekilde büyük değişiklikler gerektiriyor.
Süper tutarlılığa etkili şekilde çalışmak, tutarsızlığımızın yarattığı sorunları düzeltmek için teknolojik çözümler bulmaktan daha fazlasını gerektirir. Geleneksel kültürlerin sahip olduğu ancak modern toplumların kaybettiği bir zihin seti ile yeniden bağlantı kurulmasını gerektirir. Bu, birbirleriyle ve doğayla olan derin bir birlik duygusuna dayanan bir zihin setidir.
Günümüz dünyasında birçok insan birbirinden ve dünyadan ayrı hissediyor. Gençler buna diyor ikilik. Dualizmin yaygınlığının ciddi sonuçları vardır. Ayrı hisseden insanlar bencil merkezli ve egoist olma eğilimindedir; başkalarıyla bağlı hissetmezler ve onlar için sorumluluk hissetmezler. Bu dualite duygusundan esinlenen davranış, diş ve pençe yarışması, akılsız şiddet ve öfke patlamaları ve yaşam ortamının sorumsuzca bozulmasını yaratır. Bu zihin seti modern dünyaya egemen oldu, ancak bireyler ve toplumlar üzerindeki tutumunu yitirdiğine dair işaretler var.
Her zamankinden daha fazla insan, özellikle de gençler, birlik ve dünyayla birliklerini yeniden keşfediyor. Sevginin gücünü yeniden keşfediyorlar - sevginin cinsel birleşme arzusundan daha fazlası olduğunu, birbirlerine ve kozmosa ait olmanın derin bir duygusudur. Bu keşif zamanında ve sadece bir hayal değil: Kökleri holografik olarak bütünleşmiş, yerel olmayan birbirine bağlı evrende.
Aşk, üst düzey tutarlılığa giden yoldur. Bunu başarmak, sağlığı geliştiren, sosyal ve ekolojik olarak sağlamdır. Bizim için iyi, başkaları için iyi ve dünya için iyi olan davranış ve özlemlere yol açar. Süper tutarlılık nesnel olarak iyidir. “İyi” olarak adlandırılan en yüksek değere sahip filozoflar.
Bilim, alternatif “normal bilim” aşamaları ve bilimsel devrimler yaratan radikal değişimlerle gelişir. Bunu, 20. Yüzyılın başında, bilimin Newton dünya görüşünden Einstein'ın görelilik paradigmasına ve tekrar kuantum paradigmasına geçişle değiştiğinde gördük. Şimdi, uzaydaki ve zamandaki her şeyin yerel olmayan bağlantısını tanıdığımızda, bilimsel dünya görüşümüzü bir kez daha kayıyor buluyoruz.
Buradasınız: ANASAYFA > Kişisel > İlişkiler > Her biri için gerçekten iyi olanı uyandırmak nasıl