BİR KADIN GÜNCESİ: HAYAT KISA BİR YOL
Sevgili günlük, çok üzgünüm.Çok sevdiğimiz arkadaşımızın babasını kaybettik bu gün. Koca'nın hayattaki tek gerçek dostu. Zor günlerinde hep destek olan bu Şen arkadaş çok özeldir ailemiz için. Çok büyük bir acı yaşıyor. Allah ona ve ailesine sabır versin. Allah analarımıza babalarımıza uzun ve sağlıklı ömürler versin.Ölüm ne garip. Hem gerçek hem hayal. Bir anda herşey bitiveriyor. Kaybediyorsun. Ya da kaybetmiyor musun. Bir daha hiç gelmeyecek biliyorsun. Ama o hep seninle yaşayacak. Anılarda. Bir seste, bir kokuda.. belki bazen bir anda. Hatırlayacaksın. Gülümseyerek ya da hüzünlenerek. Bazen iki damla yaş olup süzülüverecek gözlerinden sevdiğin o kişi. Bizim çok genç yaşta kaybettiğimiz bitanemiz Urfalımız vardı. 3 yıl önce ismini anmak istemediğim bi hastalığa yakalandı. 1 yıl savaştı. Tam kazandı, kötü günler bitti derken. Aniden aramızdan ayrılıverdi. Karı koca bi gün bize geldiler. Nikah şahitleri kocaynan bendik bunların. Girdik mutfağa hep beraber mercimek köftesi yaptıydık. Aşiret oğluydu. Süper yemekler bilirdi. İlk defa o gün onun tarifiyle yaptığım bu yemeği ne zaman yesem ya da yapsam...ki sık sık yaparım...yüzümde gülümsemeyle o günü hatırlarım. Ben bi de babaannemi çok özlerim mesela. Çünkü çok küçüktüm o öldüğünde. Benim Mini Yavrus kadar bişey işte. Çok fazla yaşanmışlığımız yoktu onunla. Sadece hasta olduğu dönemi net hatırlıyorum. Ayaklarına masaj yapardım. O da bana çocukluğundan bahsederdi. Kendi babaannesini anlatırdı. Daha fazla şey olsaydı anılarımda babaannemle ilgili keşke. Ne zaman sac başında gözleme yapan bi kadın görsem Ananeciğimi anarım. Ya da türkü çığırsa bi yaşlı kadın ağlarım. Kokusunu duyarım bazen başka birinde ona sokulur ananemmiş gibi hissederim.Ölüm garip şey. Kaybettiğini aslında kaybetmiyorsun gibi. Anılarını kaybetmediğin sürece...Onun için sevdiklerimle ne kadar çok birlikte olabilirsem o kadar mutlu oluyorum. Her fırsatı değerlendirmek istiyorum. Mümkün olduğunca çok anı biriktirmeye çalışıyorum. Ancak sevdiklerinden uzakta yaşayanlar ve kısa bir süreliğine de olsa ayrı kalmak zorunda olanlar. Çiçeklibahçesinde yollara bakıp döneceği günü bekleyen arkadaşlar... Diyorum ki sevdiklerimiz dönülmez yerlere gitmesinler yeter ki. Hasretle, sevgiyle, sabırla bekleyelim. Ama geri gelecekleri ya da bir gün kavuşacağımız umuduyla.. Çiçeklibahçemizin çiçeklerini soldurmadan. Ayrılıkların sevgiyi büyüteceğini düşünerek, geldiği günün ne kadar güzel olacağını hayal ederek, o çiçekleri belki de her gün gözyaşıyla sulayalım. Ama dua edelim. Allah ölüm acısı vermesin. Etiketler:
26 Şubat 2007 17:42
Başınız sağolsun.Ve teşekkür ederim...Söyliyecek pek birşey bulamıyorum sen herşeyi çok güzel anlatmışsın:)
26 Şubat 2007 18:09
Başınız sağolsun. Bana söylemesi en zor cümledir. Ağzımda çıktığı zaman kendimi çok rahatsiz ediyor! İnsan sevdiğini kaybetmesi nasil bir duygu çok iyi biliyorum. Allah arkadaşınıza sabır ve sağlık versin inşallah...
26 Şubat 2007 20:55
Sevgili çiçeklibahçe ve andy,Desteğiniz için teşekkür ederim. Gerçekten sağolun.
27 Şubat 2007 05:51
fikrimin ince gulu, sizin ve esinizin basi saolsun, Allah rahmet eylesin. Cok guzel yazmissiniz, olum acisi vermesin Allah demissiniz, cok guzel de, illaki yasiyacak oldugumuz belki de en gercek seyi olgunlukla, isyan etmeden karsilamayi ve kabul etmeyi ogrendigimiz surece gunler sanki gercekten daha anlamli mi ne.. Ben yakin zamanda annemi kaybettim, bu dusunceye kolay ulasmadim gerci ama sunu dusunuyorum hep, sevdiklerimizle bir yolculuktayiz, herkes inecegi durakta iniyor,kalanlar devam ediyor,kimbilir kim daha ne kadar yol alcak. Ne biliyim iste :) Cok tasavvufa donuk gordum kendimi ;)SevgilerSanem
27 Şubat 2007 08:13
Sevgili Sanem,Çok teşekkür ederim. Annene Allahtan rahmet diliyorum. Yattığı yer nurla dolsun. Acılarla yaşamayı öğreniyor insan zamanla. Senin gibi canını Annesini kaybediyor. Kimi evladını, kardeşini de yine de devam ediyor. Rabbimin dediğine isyan etmek kimin haddine. Sevgiler
27 Şubat 2007 09:56
ölüm dediğinde andır be incegül bir an.Kısa ve kesin bir tokat gibi vurur insana o an.Önemli olan dediğin gibi yaşanmışlıkların toplamından çıkardığın güzelliktir. g
2 Ocak 2009 14:53
ölüm dediğimiz o soğuk nefesle üşümeyen varmıdır ki bu dünyada...bazen en yakınımıza,bazen bi eşe yada dosta...üzülürüz,ağlarız,yüreğimiz buz keser,kalbimiz sızlar...bende yaşadım...önce amcamın kızı sonra teyzemin oğlu telaffuzundan korktuğum hastalığa yakalanıp gittiler..sonra canım bildiğim pamuk şekerim ananem vefat etti.en çokta o yaraladı beni.en çokta o....sevgiler.suzem.