Biraz daha konuşsak?: Falsely yours
Şöyle esprili şeyler yazayım diyorum, saniyeler sonra hevesim kaçıyor.
Evden çıkmayışımın kaçıncı saatindeyim bilmiyorum. İliklerime kadar yalnızlık doldum.
Canımı sıkan ufak tefek şeyler vardı. Bunları çok güzel biriktirdim ve şimdi önümü göremiyorum. Yazdıkça siliyorum, yaptıkça yıkıyorum. Aradığım bir şey var, aramaktan vazgeçmiyorum.
Önümü göremiyorum. Bulamıyorum.
Bir ara ders çalışıyorum, başıma garip bir şey geliyor. Bir an için aramayı bırakıyorum, huzurlu bir şekilde etrafıma bakıyorum. Ve bum!
Buluyorum. Aramaktan vazgeçtiğim o anda buluyorum. Bulmak istemediğim o anda buluyorum. O anı kaybetmek istemiyorum.
Saniyeyle kaçırıyorum. Artık tedirginim.
Göz göze gelişimin bilmem kaçıncı boktan saatindeyim bilmiyorum. Sanırım o bakış eve kapanmamla aynı saatlere denk geliyor. Hatırlayamıyorum.
O gün kahve var. O gün sigara var. O gün hava güzel.
Çiçek satan birini görüyorum. Kaçmak istiyorum ama kaçamıyorum. Kendimi iyi hissetmiyorum. Adam önüme çıkıyor, kabus gibi. Çiçeği bir hışımla uzatıyor, kırmızı bir gül, ellerini göğsümde hissediyorum. Elini uzatacak başka bir yer bulamadın mı gerizekalı, diyemiyorum. Uzaklaşıyorum. Bir ara keyifliyim, gülüyorum. Adam yine geliyor. Çiçeği önüme fırlatıyor. Bu kadar güzel bir varlığı, bir çiçeği, bu kötülüğe nasıl alet edebiliyor, şaşıyorum. Güzel şeylerin kirletilmesine alışamıyorum. Kadınlığımdan utanıyorum.
Bir bank var. Bir şey gibi kötü. Alışmazsam birçok şeyi kaybedeceğimin farkındayım. Şu sıralar hissettiğim şeyleri yazmak diğer her şeyden çok daha kolay.
Hava güzel ama üşüyorum. Perdeler kapalı.
''Kurtulmak elimden gelmiyor.''
İşte bu anda: 00:34
Emilio Fernandez 29 Nisan 2013 02:47
''Halk aşksızsa sokaklar banka dükkanlarıyla dolud...
Çok iyi de oldu çok güzel iyi oldu tamam mı?
''Başının o ağrısı beni görüncedir.'' Seni görmed...
Ben senin yerine de küfürler ediyorum ama sen hiç ...
Annemle bile birbirimizi bir türlü sevemediğimiz b...
Uykusuzluktan ayaklarım titriyor ama ben uyumak is...