Cehennem Online Bölüm 72: İlk Yarışma Başlıyor Oku - Seri Novel
Bölüm 72: İlk Yarışma Başlıyor
Cehennem Online Bölüm 72: İlk Yarışma Başlıyor
Önceki Bölüm Bölüm 1: Plazanın Gülü, Şu Gönlümün Bülbülü Bölüm 2: Son Gece, Her şeyin Sonu Bölüm 3: Bindik Bir Alâmete, Gedeyoz Kıyamete Bölüm 4: Koyuverme Kendini Bölüm 5: Kitabı Kapağına Göre Yargılamak Bölüm 6: Fakir Müşteri Tok Satıcıya Karşı Bölüm 7: Kürkçü Dükkanına Dönüş Bölüm 8: Geri Dön ve Savaşmaya Devam Et Bölüm 9: Diğer Bölge Bölüm 10: Kimseyi Tanımadım Ben, Sizden Daha Beter Bölüm 11: Bir Yiğit Çıktı Meydâne Bölüm 12: Şükrücük ve Bitmeyen Çilesi Bölüm 13: Aklın Başına Geldi mi? Bölüm 14: Ağlak Prenses ve Hımbılların Şahı Bölüm 15: Yumruğum Şekil Önümden Çekil Bölüm 16: Sistem ve Yetenekler Bölüm 17: On Bir Bölüm 18: Parti Lideri Olmak Bölüm 19: Beklenmedik Gelişme Bölüm 20: Ele Güne Karşı Yapayalnız Bölüm 21: Güçlenen Bağlar Bölüm 22: Çıldırtan Olaylar Bölüm 23: Seçilmişin Silahı Bölüm 24: Şükrücük Silahını Seçer Bölüm 25: İlk Toplu Kesim Bölüm 26: Başka Bir Kalkan Bölüm 27: Boss Bölüm 28: Avlanma Sahalarını Genişletmek Bölüm 29: Halay Çemberi Bölüm 30: Liderlik Bölüm 31: Şans ile Gelen Talih Bölüm 32: Köçek Bölüm 33: Partinin İsmi Bölüm 34: Ganimetler Dağıtılıyor Bölüm 35: Yağdır Mevla'm Su Bölüm 36: Beklenen Eşya Bölüm 37: Akıncı Liderinin Pelerini Bölüm 38: Küçük Bir Kaçamak Bölüm 39: Sorumluluklar Bölüm 40: Sosyal Sorumluluk Bölüm 41: Bir Acayip Durum Bölüm 42: Kendi Çapında Bir Boss Bölüm 43: Bastım Fırçayı Bölüm 44: Rakı İçen Kadın Bölüm 45: Etkilenmeyen Bölüm 46: İlk Engele Dönüş Bölüm 47: Şapdudak Düşer Bölüm 48: Alt Parti Bölüm 49: İkinci Katmana Hızlı Giriş Bölüm 50: Doya Doya Anadolu Bölüm 51: Yapay Afet Bölüm 52: Ölsek de Beraberiz Bölüm 53: Oburlardan Arda Kalanlar Bölüm 54: Ga Bölüm 55: Eski Bir Dosta Rastlamak Bölüm 56: Kelaynak Düştü Bölüm 57: Seri Köz Getir Bölüm 58: Cadde Savaşı Bölüm 59: İki Bölüm 60: Değişen Tavırlar Bölüm 61: Hazır mıyız? Bölüm 62: Korkutan Gerçek Bölüm 63: Kişi Bölüm 64: Bir Mola Bölüm 65: İzinsiz Giriş Bölüm 66: Kargom Var Benim Bölüm 67: Felsefenin Bittiği Yer Bölüm 68: Neler Yaptım Ben ? Bölüm 69: Ava Giderken Avlanmak Bölüm 70: Gereksiz Çıkış Bölüm 71: Büyük İddia Bölüm 72: İlk Yarışma Başlıyor Bölüm 73: İddia Sonuçlanır Bölüm 74: Yara Bölüm 75: Yıkılmayan Adam Bölüm 76: Bahis Bölüm 77: Akıncılar vs Boksörler Bölüm 78: Ağır Siklet vs Max Sonraki Bölüm
Adım adım ilerlerken gözümüz yarışmacıların puanlarının yansıtıldığı ekrandaydı, biten her mücadele sonrası değişen sıralama, bize çıtanın ne kadar yüksek olduğunu söylüyordu.
“Her vuruş on puan olmalı, iki dakika boyunca ancak yirmi kere mi vurabildi şimdi bu?”
Şükrücük hesap kitap işini kimseye bırakmıyordu yine, telle çevrilmiş alandan çıkan kızın ismi ekranın orta alt kısmında yanmadan önce biz ne yaptığını öğrenmiştik bile.
“Sen kaç puan yaparsın abi?”
Her seferinde iki dakika yarışma, bir dakika hazırlanma derken yarım saate ancak on kişi ilerleyebilmişti sıra ve görünen o ki bir bu kadar daha vakit sırada geçecekti. Boş durmaktansa hali hazırda başlamış rekabeti kışkırtmak daha eğlenceli geldi, sonuçta bir oyundu ölüm yoktu ki ucunda.
“Valla yeğenim, şimdi ne desem bilemedim!”
Ah senin bu kendini ağırdan satma pozların yok mu Şükrücük abi! Uzun kuyruğun sonunda olsak da, tüm dikkat iddia nedeniyle bizde olduğundan lafı sakız gibi uzatıyordu tankımız.
“Yani hiç olmasa 700-800 arası bir puan yaparım diye düşünüyorum!”
Çok ilginç bir şekilde insan içindeyken Şüko’nun aksan uçup gidiyordu, yedi göbek İstanbul asilzadesi gibi konuşmaya başlamıştı orta yaşlı adam.
“Sen en diyorsun Toro bu işe!”
Genç irisi ilgilenmiyor havasında takılmasına rağmen kulak misafiri oluyordu dönen sohbete, amacım ise sıkıcı bekleyişimizi neşelendirmek için onu da tartışmanın içine çekmekti.
“Değişen bir şey yok, o ne yapıyorsa iki katı!”
Yarışma herkese açık olduğundan ben ve Rimel’ de denemek istemiştik, genç irisi ise bizi tamamen görmezden gelip tek rakibi olarak gördüğü tankımızı ölçü alıyordu.
“Hey, yavaş atın biraz beyler!”
“Meydanı boş bulan savuruyor, biz burada iskele babası mıyız arkadaşım?”
Sıranın ön taraflarından yükselen homurtular gittikçe daha sert olmaya başlamışken nihayet önümdeki kişi sayısı bir elin parmaklarından az sayıya ulaşmıştı.
İlk önce Rimel yarışacaktı, partimizin içindeki en düşük savaş gücüne sahip olan kişi olarak bu onun kendi isteğiydi.
Bir an önce sırasını savıp olacakları izlemek istiyordu ve bu konuda da yalnız değildi, ben de çok umutlu olmadığım bu mücadeleyi es geçip iki erkek güzelinin düellosunu rahatça takip etmeyi arzuluyordum.
“Sopanızı buyurun hanım efendi, ortadaki noktaya ulaştığınızda süreniz başlayacak. Bol şanslar!”
Başlangıç Köyü’ndeki satıcılarla ne kadarda farklıydı buradaki hostesler, ikisi de oyun dışı karakterler olmalarına rağmen bulundukları yere göre takındıkları tavırlardaki fark çarpıcıydı.
Partimizin şifacısı uzunluğu bir metreyi bulan sopayı sıkıca kavramış beklerken ilk köstebek hemen yanındaki delikten fırlayıvermişti, aslında müthiş bir fırsat olan bu durum genç kızın üzerinde bambaşka etkiler doğuracaktı.
Panikle çığlık atan Rimel vurmak yerine korku içinde sıçrayacaktı, izleyenlerin kahkahaları ile karşılık bulan bu hareketten sonra kendini toparlayamayan şifacımız, şaşkın ördek misali bir oraya bir buraya koşarak iki dakikalık süresini tamamlayacaktı.
“50 puan gayet iyi!”
Yüzü asılmış, alt dudağı sarkmış kızı teselli etmek için düşünmeden yalan söyleyiverdim, onu ilk defa görenler için gülüp eğlenmesi kolaydı ama nice badireleri beraber atlattıktan sonra biz salak bir oyun için kabalaşamazdık.
“Dönünde kendi götünüze gülün ulan ibişler!”
Onca laf işitmesine rağmen sadece Toraman’la ilgilenen Şükrücük’ de oluşan atmosfere sinirlenmişti, kendi üslubu ile alayına gider yapıyordu yine.
“Kes lan moruk, o kadar konuştuktan sonra ancak bu kadar mı yapabildiniz?”
Geri zekâlılar iki adamın arasındaki rekabeti tüm partimize mal ediyorlardı akılları sıra, ya sabır çekip puan tablosuna baktım ve oyun için odanın içine doğru yürüdüm.
“Efendim, sopanızı almadınız?”
Baştan beri planım buydu, uzun süredir ellerimle dövüştükten sonra bir sopa kullanmaya çalışmak, beni yavaşlatmaktan başka işe yaramazdı.
Israrcı olmadı hostes kız, demek oluyor ki yarışma için bir alet kullanmak oyuncunun inisiyatifine bırakılmıştı, Şükrücük abi bu senin hiç işine gelmeyecekti şüphesiz.
Aklımda türlü düşüncelerle işaretli yere geldiğimde derin bir nefesi ciğerlerime çekerek gözlerimi kapadım, deliğinden çıkan ilk köstebeğin sesini duysam da istifimi bozmayacaktım.
“Ha! Ha! Ha! Salağa bak!”
“Uyudu mu bu yoksa”
“Altına yaptı galiba heyecandan!”
Kulaklarımda diğer yarışmacıların sarf ettiği abuk sabuk sözler çınlıyordu ancak hiçbiri umurumda değildi, tek amacım güvenlik görevlilerini haşat ettiğim ruh halini yakalayacak bir yöntem bulmaktaydı.
On saniye geçtiğinde gözlerimi açıp ilk gördüğüm hedefe doğru yöneldim, çıktığı deliğe geri dönen bir köstebekti bu. Neyse ki geç olmadan kayarak yumruğu vurmaya başardım ona, ardından göz ucuyla sağımda beliren bir başkasına doğru yöneldim.
Yüzümü dönmeden adımlarımı yana doğru atarak gidiyordum, alışık olmadığım bu yöntem bu sefer hedefi kaçırmama neden olacaktı. Üstünde durmadım, arkamdan gelen sese doğru yöneldim, iki adım geri atarak belimden dönüp vurdum hedefe, aydınlanma anında gördüğüm hareketlerin akıcılığını arzuluyordum sadece.
Bir tane yumruk ve bir tane daha, 100. Saniyeye geldiğimde yüzüme yerleşen kocaman gülümsemeyle beraber hedeften hedefe doğru rüzgâr gibi savruluyordum.
İkinci defa aynı duruma sürüklenmiştim ve bu sefer ilkinden daha doğaldı hareketlerim, olması gerektiği gibi değil, sanki hep böyleymiş gibiydi birkaç darbem.
Süre dolduğunda tatmin olmuş bir ifade ile çıktım oyun alanından, hareketlerim mükemmel miydi tabi ki hayır ancak çok önemli bir şeyi anlamıştım. Bu benim bilmeden de olsa kazandığım bir özelliğimdi, henüz mükemmel olmasa da çalıştıkça, denedikçe ilerleme kaydedebilecektim.
“Tebrik ederim Max Bey, şu ana kadar elde edilen en yüksek puana ulaştınız!”
Hostes konuştuktan sonra ancak kafamı puan tablosunun olduğu büyük ekrana çevirecektim, listenin tepesinde Max yazıyordu ve karşısındaki sayı 620 idi.
Beş adıma beş adım genişliğindeki bir alanda sadece yumruklarımı kullanarak yaptığım vuruş sayısı iki dakika içinde 62 olmuştu, hiç de fena sayılmazdı değil mi?
Daha önceden dangalaklık derecesini aşan sözler eden kalabalık güruh sustuğuna göre epey iyiydim, en azından onların sopa ile yaptığı skordan çok daha fazlasını sadece ellerimi kullanarak başarabilmiştim.
“Ne ettin sen böyle yeğenim?”
Sırtıma vurarak konuşan Şükrücük’ de beğenmişti performansımı, her ne kadar suratında seni rahat geçeceğim ifadesi olsa da, en azından bir takdir etmeden geçmemişti beni.
Tankımız kendini tanıtırken sesinin ayarını sonuna kadar açmıştı, sadece yarışmanın yapıldığı yer değil neredeyse tüm giriş katı inlemişti müthiş ismi ile.
Şükrücük benim aksime yarışma için verilen ekipmanı alacaktı, o bir silah kullanıcısı olduğundan dolayı bu durumu gayet normal karşılamıştım.
“Sözünü unutma sakın, ikincinin iki katını yapamazsan ben kazanmış sayılırım!”
Tankımız ortadaki noktaya doğru yürürken aniden durup, yanı başımızdaki Toraman’a bakarak son sözlerini söylemek için bize dönmüştü.
“Hodri meydan, pilavdan dönenin kaşığı kırılsın!”
Yine yapmıştı yapacağını orta yaşlı adam, yanakları al al olan genç irisini barut fıçısına döndürmüştü en sonunda. Kendisi sinsi sinsi sırıtarak başlangıç noktasına geldiğinde çok rahattı, üzerindeki alakasız zırh takımlarının tuhaf görünüşüne aldırmadan bir kralın heybeti ile ilk hedefini bekliyordu.