Yılmaz Özdil: Tamam – Sözcü Gazetesi
İsmet İnönü'nün icadıydı.
Üç kelimeden ibaretti ama, toplumun bütün hissiyatını özetliyordu. Karmaşık ideolojik tartışmaların, mitinglerde söylenen milyonlarca lafın hiç önemi yoktu, üç kelime gayet basit ve akılda kalıcıydı. Demokrat Parti'nin sloganını kavrayabilmek için siyaset bilimi okuman gerekmiyordu, eğitimli-cahil herkes şıp diye anlıyordu.
Çünkü, parti tarafından üretilmemişti. Tam tersine, vatandaş tarafından parti lideri adına üretilmişti. Anadolu'nun imbiğinden süzülen ve bir köylü kadınının yüreğinden dökülen tek kelimelik gönülden slogan, Bülent Ecevit'i halk efsanesi haline getirmişti. Dağlara taşlara yazılıyordu, böylesine bir toplumsal reaksiyonu dünyada hiçbir reklamcının başarabilmesi mümkün değildi.
Süleyman Demirel'in kitlelerle kurduğu samimi ilişkiye cuk oturmuştu, ahali kendisine bu kadar yakın görüyordu. Kulağa öylesine doğal geliyordu, öylesine kabul görmüştü ki, yerden yere vuran gazeteciler bile ister istemez “baba” lakabıyla yazıyordu.
Necmettin Erbakan'ın ütopyasıydı ama, aslında sağcı-solcu hepimizin canı gönülden var olmasını hayal ettiğimiz, hakça paylaşılan, ideal ülke vaadiydi. Gerçekleşmesi asla mümkün olmasa bile, kimsenin itiraz etmediği, kendisine oy vermeyenlerin bile içselleştirdiği bir slogandı.
24 Haziran'ın sloganı “tamam”dır yani!
Sırf bu durum bile aslında Akp'nin yönetebilme kabiliyetini ne kadar kaybettiğinin, artık sallayacak vaat bile bulamadığının, topluma doğru mesaj bile veremediğinin, zihin dünyasında darmadağın olduğunun kanıtıdır. Kaybetme korkusunu iliklerine kadar hissettiğinin itirafıdır.