josephine k.: 2014
mutfak önlüğü takmış iki iskandinav erkek...
daha iyisi olamaz herhalde...
Gönderen josephine k. zaman: 10:07 ÖÖ Hiç yorum yok:
yine adrien yine travma...
işten birkaç gün izin almıştım. kabusa çevirdi hayatımı. yine.
psikolojisi tamamen bozulmuş. sevdiği kadın bir ortak arkadaşlarıyla birlikteymiş. hastanede insanlar ona karşı kutuplaşmaya başlamış. bla bla. bi şeyler geveledi. ne kadarı doğru ne kadarı yanlış bilmiyorum. adrien bu, isminin adrien olduğundan bile şüphe etmek gerek.
üstelik ağladı. karşımda. tam karşımda. gerçekten ağlayan erkekler konusunda çok sıkıntılıyım. katlanamıyorum bir adamın karşımda ağladığını görmeye.
üstelik nasıl aklını kaçırmışsa benden bu yaptığımı düzeltmem konusunda yardım istedi. zaman zaman tehditkar zaman zaman ağlayarak.
bana "sen yazarsın, ne yazdıysan birkaç cümle daha yaz, düzelt bunu" filan dedi durdu. uzunca bir süre tam olarak ne istediğini anlamadım. sonrasında açık açık benden "şu tarihe kadar aramızda gerçek bir şey geçmedi, benimki platonikti, o maili de sana belki yaptığım bana adrien'ı kazandırır diye gönderdim," diye yazmamı istedi. bu şekilde onun pis yalanlarına ortak etmek istedi beni. burada amacı kadıncağızı geri kazanmak mı, yoksa mağduru oynamaya duyduğu aşk mı, bilmiyorum. işin aslı merak da etmiyorum.
bizimki bir tür hesaplaşmaydı artık. umarım bir daha hayatımın sonuna kadar adrien gibi bir adamla karşılaşmam. ona öfke bile duymuyorum artık. sadece midemi bulandırıyor. olup biteni hatırladıkça fiziksel olarak hasta hissediyorum kendimi. sanki midemi üşütmüşüm ya da yediklerim bozukmuş, zehirlenmişim filan gibi.
üstelik çok zor bir konuşmaydı. her zamanki gibi sadece kendisi saçmaladı ve bana hiç kendimi ifade etme fırsatı tanımadı ama yine de benim durumumda birinin o zırvalarına katlanması çok zordu. buna rağmen benim bir kere gözlerim doldu. o ise geçip karşıma suratını büzüştüre büzüştüre ağladı. çok korkunçtu.
keşke daha evvel bi kere ağlarken görseymişim. anında buz gibi oldum.
bi tanrı varsa insanları adrien gibi kötülük içine işlemiş iblislerden korusun.
ps: ben de bugün itibarıyla daha evvel arkadaşlarımın tanıştırdığı ama sonra arkadaşça görüşmeye devam etmenin daha mantıklı olduğuna kanaat ettiğim biriyle görüşmeye başladım. 15 yaş var aramızda. aradaki yaş farkı biraz kafamı karıştırıyor gerçi... "öeeh! nikahıma almıcam herifi herhalde" deyip sallıyorum sonra. biraz kafamı dağıtmaya ihtiyacım var. çünkü her şeye rağmen adrien'ın şu son talebi beni acayip üzdü ve rahatsız etti. günlerdir yemek yiyemez bi halde battaniyenin altında oturuyorum. ruh gibiyim.
ps II: ve ben bu adamın -adrien'dan söz ediyorum- kadınlar üzerindeki etkisini anlamıyorum. kendimi de anlamıyorum çünkü o kadınlardan biri de benim, ne yazık ki! bi kafeden içeri girdiğimizde firesiz bütün kadınların dönüp bakması çok yorucu. hâlâ. ve ben hâlâ kıskanıyorum onu.
ps III: white nights bir sosyal medya ağından benim ona tanıştıktan birkaç saat sonra anahtar bırakmama ilişkin bir gönderme yapmış. şaşkın! aslında gönderme amacı bile taşımayan bir söz... ama belli ki şaşkınlığını hâlâ üstünden atamamış. gitmek istiyorum buralardan.
Gönderen josephine k. zaman: 4:00 ÖS 2 yorum:
iki arkadaşım 2014 yılı içinde tanıştı.
sadece birkaç ay sonra evlendi.
yaz sonu yapılan evliliğin ardından ise şimdi bebek bekliyorlar.
geçenlerde bana geldiler. bebek 3 aylık. onlar yine birbirleriyle çok eğleniyorlar ama "daha bi ölçülü" olmuşlar. ya da daha hissettiğim şekliyle söylemek gerekirse eskiye oranla biraz sıkıcı olmuşlar. mesela tanrıtanımaz insanlardan "ya her şey o kadar mucizevi ilerledi ki hiçbir şeyi kontrol etmeye kudretimiz yok. bütün bu olup biteni kontrol eden bi şey var"a evrilmişler. her şeyi o kadar kadere bağladılar ki uykum geldi bi ara.
n'apıyolar abi? evlendikleri gece insanların yiyeceklerine sıkıcılık tozu mu atıyorlar?
ama neyse bunlar evlendikten sonra sıkıcı oldular. ben bi sevgili bulduktan sonra bütün dünyası ondan ibaret olan kadınlar tanıdım. bi tanesi de benim en yakın arkadaşım-dı hatta.
ps: yıl bitiyor. aradığım aşkı hâlâ bulamadım. bu seneden umutluydum.
ps II: 2015 bu yıldan daha hareketli ve heyecanlı olacak :)
Gönderen josephine k. zaman: 8:10 ÖÖ 3 yorum:
Gönderen josephine k. zaman: 10:58 ÖÖ Hiç yorum yok:
üst kattan tuhaf gürültüler geliyor. sanırım sevişiyorlar ama daha çok evde bi yerlere çivi çakıyorlarmış gibi sesler geliyor. zaten ben bu satırları yazarken tık diye kesildi. aman tanrım çok kısa sürdü. en fazla 10 dakika...
gece saat 2.16... gözü yaşlı film izliyorum. tuhaf bir rahatlama hali var üstümde. yaptıklarımdan sonra. bir taraftan da acayip üzgünüm. hırstan, öfkeden, kinden, nefretten arınmış kabulleniş dolu gözyaşları bunlar... büyük bir kötülük de ben yapıp adrien'ı bana yaptıklarından ötürü sonsuza dek affettim. olup biteni şimdi anlatamayacağım.
"hiç senin olmamış bir şeyi kaybedemezsin" mi ne diyordu bir filmde.
ps: bunlar ara verip tekrar mı başlıyor lan? yeminle yorgan dövülüyor sanki evde.
Gönderen josephine k. zaman: 2:31 ÖÖ Hiç yorum yok:
saçım başım berbat... on dakika sonra hazırlanıp evden çıkmam gerekiyor. duşa ihtiyacım var. saat 9 buçukta uyanıp bu saate kadar kızkardeşimle konuştuğum için katılmam gereken bir etkinliğe geç kalıyorum şu anda.
zaten pek keyfim de yok bugünlerde.
kasım sıkıcı bir ay olacak gibi duruyor. zaten en güçlü adayımın gay olduğunu öğrendikten sonra oyundan bi hayli düştüm. hevesim kaçtı!
kalkıp işime gücüme bakmalıyım.
duş alsam mı, almasam mı?
ya daaaaaa gitmesem mi?
Gönderen josephine k. zaman: 12:05 ÖS Hiç yorum yok:
eveeeet, architect guy'ın da üstünü çizdim. hayırlı olsun. iki-üç gündür açmıyorum telefonlarını. az önce yine aradı. muhtemelen bu hafta içi bi gün ahl'ye inecek, "geldim" diye aramasın beni. kankiştosunu görsün, gitsin.
şimdi güzel güzel konuşup ediyorken, "eahhh bu da ergen" dedirtti bana ki iç sesim "olmaz cosi, kendine gel, olmaaaaaaaaaaaaaazzzzzzzz" diye ciyaklayıp duruyordu zaten. üstünü çizdiren konuşmanın bir bölümünü cımbızlayıp vericem. gerisini siz tasavvur edin, beni yormayın piliiis.
-josephine biz seninle neden konuşuyoruz?
-bilmem, ben sana bi teşekkür mesajı gönderdim, öyle psikiyatriydi, terapiydi, ilaçtı gidiyor.
-hayır, ben senin nereden aklına geldim? arayacağını biliyordum ama 5-6 ay sonra, n'oldu? sıradan aklındaki adamların üstünü çize çize gittin, "aa bi de bu vardı, du' bi' arıyim mi," dedin?
-hımmm... şöyle ki (hassiktir beklediğimden daha zekice bi çıkış oldu bu) şöyle ki tatsız bir şey yaşadım (kıvırmayayım ama gereksiz detaylarda da boğmayayım kaygısıyla). sonra da çekmecede tesadüfen (külliyen yalan, attım onu ben) senin bestfriend g'yle gönderdiğin çöp poşetini bulunca, numaranı istedim N'den. zaten ara ara aklıma geliyordu, bi teşekkür borcum vardı sana.
konuşmadan başka bi diyalog da -devamında- şöyle gelişti:
- şimdi ben oraya geleceğim, sonrasında sen buraya geleceksin. ama devamında ne olacak? yani bi' de bana "iyi bir adamsın sen" filan gibi yüklemeler yapmışsın o mesajında. böyle misyonlar yükleme bana. ben de kötü çocuk olma hakkımı kullanıyorum. yani sandığın kadar iyi bir adam olmayabilirim hatta değilim. o tabiri de kullanmayı sevmiyorum ama çapkın bi adamım ben. güzel kadınlar da ilgi alanıma giriyor tabii. bla bla bla... (uzun bir açıklama, benden tepki bekleyerek tepki alamadıkça toparlamakla daha çok dağıtmak arasında gidip gelen...) yani tabii ben seninle geçirdiğim o geceyi unutmuyorum. benim için de vahşi bi cazibesi vardı yaşananların. nihayetinde bir kadınla sevgilim değilse ya da birlikte olmayacaksam sarılıp yatmam ben. ama sen de yalnız kalmak istemedin ben de nihayetinde. hayır, çok güzeldi ama. bik bik bik...
- sustun sen, hoşuna gitmedi bu söylediklerim. keyfin kaçtı senin.
- keşke yapmasaydık bu konuşmayı. gereksiz bir konuşma oldu di mi?
- biraz. (kaçan keyfimi hiç gizlemeye gerek duymayarak berbat bir sesle ama onun sandığının aksine hayallerimdeki beyaz atlı prensi kaçırdığım için değil, haftasonu planımı bok ettiği için)
- yok çok gereksiz bir konuşma oldu.
- bu anlattıklarından ben şöyle bi sonuca ulaştım: "bana aşık olma cozefin, seni üzerim." de... pardon nereden bu özgüven?
- ya hayır aslında. öyle değil. yani... nasıl söylesem? o çok iddialı olur tabii. kem küm.
- (öyle ortalanmaz, böyle açılır) (gayet keyifsiz bi sesle) neyse... boşver architect guy'cım ya... dert etme. gelince ararsın.
- peki, o zaman bana müsaade.
gerçekten romantizm katili odun erkek diye bi tabir var ya, hah işte ondan. benim kadar taş düşsün hepinizin başına. ben bilmiyorum bunları, hesap etmiyorum gelince aramızda bi şeyler olur mu, olmaz mı. ne salaksınız ya. gelinliğimi giydim, elimdeki dev kafesle bekliyorum. 720 km mesafeden ilişki çıkarmaya çalışıyorum. bi' akışına bırakamıyorsunuz, sürekli bir dürtme, bir müdahale hali. "beni sevme", "beni sev" filan direktifler verme hali. offfffff!! of yani. birlikte yapılabilecek bi ton eğlenceli şeyin içine limon sıktı özetle. salaksınız ve ben akıllı bir adam istiyorum. sadece takılacak olsam bile.
Gönderen josephine k. zaman: 1:26 ÖÖ 7 yorum:
telefonda flört: architect guy
architect guy'la görüşmeye başladık.
evet, pat diye. ben adrien'la birkaç kez daha görüştüm ve anksiyetelerimi azdıracak bi takım saçmalıklar daha oldu, neyse ki idmanlıyım, iletişimi kestim. ona çok kızdığım ve çok eşli olduğunun da benim nezdimde aleni olarak kanıtlandığı bir akşam architect guy'ın telefon numarasını ortak bir arkadaşımızdan istedim. ve ona içeriği çok da önemli olmayan bir mesaj gönderdim. sonrasında yazışmaya başladık. hatta bana "senin beni arayacağından emindim sadece 6 ay sonra olmasını beklemiyordum. daha önce arayacağını düşünmüştüm" dedi. ben dalga geçince de "yaa ne sandın, herkes senin numaranı alıp bi kahve içelim diye peşinden mi koşacak," diye de uzun uzun gülmeyi ihmal etmeden ekledi.
son haftalarda neredeyse her gece geç saatlerde arıyor beni. hatta temmuz başında yaşadığı yere bir seyahat planım olduğunu öğrendikten sonraki gün, haziran ortasında istanbul'a geleceğini ve o tarihlerde istanbul'da olup olmayacağımı teyit etti.
bu akşam mesela yer yer de gerildiğimiz ve birbirimizi yokuşa sürdüğümüz uzun bir telefon görüşmesi yaptık. "biz seninle neden bu kadar çok konuşuyoruz, hiç sevmem telefonda konuşmayı" minvalli... halbuki aradığında dün yaşadığım gıda zehirlenmesi sonucu, iyi olup olmadığımı öğrenmek istediğini, günlerdir çizim yaptığı için 3'er saatten fazla uyumadığını ve hemen yatıp uyumak istediğini söylemişti. 2 saatten fazla konuştuktan sonra aslında muhabbetin biraz da tatsız bir yere gelmesi nedeniyle telefonu kapatmıştık. ben duşa girdim, 15 dakika sonra çıktığımda telefonumda bir cevapsız arama vardı. tabii ki oydu.
ne olacağını bilmiyorum ama gün içinde ara ara telefonum çalmış mı acaba, diye bakarken buluyorum kendimi. keza akşam eve dönerken aklımda architect guy vardı. sonra birden telefonum çalınca ve mutluluk içinde telefona yanıt verince otobüste yanımda oturan kadın bile bendeki bezgin bekir'den çılgınca neşeli ve kahkahalarla gülen, saç savuran filan bi kadına dönüşüm sürecini fark etti. çantamı düzeltmek için hamle yaptığımda kadının şaşkın bakışlarıyla karşılaşıp utandım :)
haftaya burada. hissi durumumu bilmiyorum. sadece "nice company" durumu gibi şu anda -ki bestfriend g'ye bile söz etmedim ve architect guy onun fakülteden arkadaşı aslında. bildiğim tek şey bütün haftasonumu onunla geçirmek istediğim. yalnız. baş başa. ama cinsel bir paylaşım olmasını istemiyorum. kahvaltı edelim, film izleyelim battaniye altında. çay yapalım, laflayalım. birlikte çok gülüyoruz, tılsımının kaçmasını istemiyorum. zaten "olur"u yok bizim olayımızın. türkiye'nin güneyiyle kuzeyinde iki şehir... memleketin iki yakasını tutup biraraya getirmek nasıl mümkün değilse bizimki de öyle.
iyi geliyor bana. adrien'ı düşünmüyorum. gün içinde kendimi ne zaman arayacağını düşünürken buluyorum, filan. şimdilik yetiyor. keşke böyle kalsa...
ps: bu şarkı ona beni hatırlatıyormuş. öyle dedi.
Gönderen josephine k. zaman: 12:02 ÖÖ Hiç yorum yok:
anket: mimlemece mimlenmece
ben de mimlenmişim madem, yazayım dedim. zaten de anket, en bi sevdiğim. ahmet hakan'da "çatı aday" tartışmalarını dinlerken bi yandan da oturdum yanıtladım. bu vesileyle öküz'e de selam ederim.
bin sene önce filan açık adımla açmıştım bir blog, sonra otosansür hissi ağır basmaya başlayınca yazamaz oldum. birkaç sene önce bu sayfayı açtığımda da artık maskelerim yüzünden pişik olayazdım, sıkıntıdan açtım yani.
kafka benim için "anlamlı" bir yazar... blogu açarken kafka'nın dava'sındaki joseph k sıkışmışlığını iliklerime kadar hissettiğimi düşünmüştüm. heh he çok ergenmişim :)
yazı sevmem, o net. eskiden sonbaharı severdim ama bütün mevsimler birbirine girdiği için artık hangi mevsimde olduğumuzun bi önemi kalmadı galiba. yağmur olsun, güneş gözümü almasın bi de lodos çıkmasın, benim için en bi güzeli.
sonbahardan yola çıkarak yanıtlıyorum bu soruyu. bi kere börtü böceğin yuvasına çekilme zamanı, kedilerin en az tüy döktüğü, pire sorununun sonlandığı filan bir dönem o. bol yağmur, pastel renkler... ısıtan ama yakmayan güneş filan... her şey çok dengeli gibi... evet, dengeyi ve arınmayı çağrıştırıyor sanırım.
bi şey kazandırmadı ya. takılıyorum işte kendi halimde.
precious... birden geldi aklıma. ama genel olarak "based on a true story" kadın hikayelerini seviyorum. her ne kadar sonrasında dengemi bozacak ölçüde etkisinde kalıyorsam da.
kötü şiirler ve kötü şairler yüzünden şiirden nefret ettim, hele hele artık ikinci yeniden bir isim zikredenin ağzına çakmak geliyor içimden. ben -kendi çapımda- hikayeler yazmaya çabalıyorum. ama roman okumayı seviyorum. ama bu tabii benim çok hastalıklı olduğum bi konu, iyi roman kötü roman. hatta aynı romanın iki çevirisi bile çok şey değiştirir bende.
sabit bi tür yok galiba. ara ara bi şeylere yahut birilerine kafayı takıp bi süre orayı kurcalıyorum. geçtiğimiz sefer ikinci dünya savaşı'na takılmıştım. kitaplar, filmler, belgeseller hep o temayı işliyordu. sonra sıkıldım. sonra britanya'ya sardım. şimdilerde bunalımda olduğum için hiçbir şey izleyemiyor/okuyamıyorum.
ben ikisini birarada yaşadım ve hâlâ yaşıyorum. o nedenle tercih yapamıyorum, ayrı ayrı değerlendiremiyorum.
bu da değişir kafamın doluluk durumuna göre.
allaam ne sıkıcıyım. ikisinin ortasında bi yol tutturdum ben ya. stilettolu bi kadın olmadığım gibi converse'li bir kadın da değilim.
roll-on. yaz geldi lanet gelsin. herkese benden roll-on!
yemek seçmem ama yemek yemeyi de pek sevmem, sıkılıyorum. ama yemek yapmayı severim bak, o enteresan. lakin uzun açlıklar yaşadığım için makarna, mantı, sebzeli pilav filan gibi karbonhidratları aşkla seviyorum. bi' de işte sos yapmayı çok seviyorum. eğlenceli ve işte tabağı da daha "şık" bi hale getiriyor filan. öyle işte.
bitenler arasında gossip girl, HIMYM'ı sayabilirim. halihazırda masters of sex ve girls var.
benim linguistic bir kafam var, yaşadığım bi şeyi çok iyi anlatırım ama keşke biraz daha derinlikli bir hayalgücüm olsaydı.
up and down... ben lineer çizgileri seviyorum, hayatımdan iniş çıkış eksilmediği için. hastalık da down işte, düşüşe geçiriyor insanı.
alınacaklar listen var mı, top 5 nedir?
olma mı? uçak bileti, elbise, sandalet, küçük altın, pudram bitti bi de. hehe evet düğün var :)
ilk aldığın makyaj malzemesi nedir?
şeffaf rimel. lisedeydim, salak mıyım neyim, ne işe yarıyorsa o.
Gönderen josephine k. zaman: 11:38 ÖS Hiç yorum yok:
Etiketler: ahmet hakan, anket, kafka, tarafsız bölge
porno... kadınlar için oldukça düşündürücü bir konu. çoğunlukla abartılı ve gerçekçi olmayan bir yaklaşımı var cinsellik olgusuna. tabii bir de birbirini seven iki insan arasındaki en özel anın bir endüstri haline gelmesi, karikatürize edilmesi ve tüketilebilir hale getirilmesi bana, porno filmlerdeki görüntüler kadar çirkin geliyor. lakin yeryüzünde connie carter diye bir varlık olduğundan haberdar oldum ve ilk aklıma gelen şu oldu: yeryüzündeki tüm kadın ve erkeklerin "oybirliği"yle güzel bulabileceği ender bir kadın. zaten çek kadınları da erkekleri de ortalamanın üstünde güzel yaratıklar... şayet bir tanrı varsa onları boş zamanında yaratmış. kadın o kadar güzel ki kıskanamayacak kadar beğendim.
bi' not düşeyim istedim.
ps: filmlerinde de hep o kırmızı elli adam var, gıcık mıdır, nedir!
ps II: bir de şimdi "ben en çok omuzlarını beğendim kadının," desem kesin beni çok yadırgarsınız di mi? evet.
ps III: eğitimli bir kadınmış. vay anasını, ne değişik bir durum.
ps IV: bi umut, belki makyajsız o da biz faniler gibi bir kadındır, dedim ve google'ladım ama bir rivayete göre makyajsız daha güzelmiş. şu anda gerçekten moralim bozuk, dondurma yiycem ben.
Gönderen josephine k. zaman: 2:56 ÖS Hiç yorum yok: