Sadece hatiplik değil, halkçılık kazandırır - Yazarlar haberleri - Deniz Yıldırım
Daha önce de yazdık. Bu seçimde muhalefetteki tüm partiler olabilecek en güçlü adaylarıyla Erdoğanın karşısına çıkıyor ve bir alternatif sunuyor. Dolayısıyla lider merkezli analizler açısından bakarsak, alternatif yok ki söyleminin bir karşılığı kalmadı. Bir kişinin karşısında her eğilimden, her mahalleden bir alternatif var.
Mesele, bu alternatiflere doğru kopuşları hızlandırmak. Bu noktada da AKPnin en büyük avantajı, muhalefetlerin kendi içindeki benzemezliklerden, iç çelişkilerden yararlanmaya çalışmak oldu ve artarak sürecek.
Ve biliyoruz ki özellikle Cumhurbaşkanlığı seçimi ikinci tura kalırsa, muhalefetlerin sadece matematiksel oy toplamına dayalı sayısal analizleri yeterli olmayabilir. Siyasal ve sosyolojik mahallelerin birbirine yüzünü dönmesini sağlayacak bir ikinci tur stratejisini şimdiden yürürlüğe koymakta yarar var.
Geçen hafta Muharrem İnce Çankayaya Nasıl Çıkar? başlıklı yazımda, bu amaç için İncenin tüm Cumhurbaşkanı adaylarını ziyaret etmesini ve özellikle Abdüllatif Şener gibi isimlerle yanyanalığını görünürleştirmesini önermiştim. Gerçekleşti.
Bu şimdilik İncenin ikinci tur stratejisi olan tek aday olarak görünürleşmesini sağladığı kadar, başlangıç için de zorunluydu. Bu birinci hamleyle, tüm Cumhurbaşkanı adaylarını ziyaret ederek İnce, ülkedeki derin kutuplaşma ortamında, herkesin herkesle kavgalı hale getirildiği bir iktidar zeminine müdahale etti. Mesajı açıktı: kimseyle anlaşamayan, herkesle kavgalı bir iktidarın karşısına, herkesle konuşabilen, herkesin Cumhurbaşkanı olabilecek, kutuplaşmayı bitirebilecek bir siyasal müdahale ile çıkılabilir. Başarıldı. Üstelik, hiçbir Cumhurbaşkanı adayı cesaret edemezken, dışlanmış hisseden Kürt yurttaşlarımızın önemli bir bölümünün oylarıyla seçilmiş bir siyasi partinin Cumhurbaşkanı adayını, Demirtaşı da Edirnede ziyaret etti. Mahalleler arası psikolojik bölünmelerin önüne geçmek için zorunluydu.
Şener ile kürsüye çıkılmasının önemi neydi? Özellikle muhafazakar mahallede Abdullah Gül ismine yönelik CHP tabanında oluşan tepkinin kimliklere, inançlara ya da değerlere yönelik olmadığını, her şeyden önce siyasal ve programatik bir tepki olduğunu göstermek gerekliydi. Şener, bu açıdan ortaklaşmanın çok daha mümkün olduğu, geride kalan süreçte aldığı tutumla muhalefet kitlelerinde beğeni toplayan, dürüst bir isim. Bu birlik de Edirneden Hakkariye görünürleştirildi. Ve aslında mahalleleri asıl birleştirecek olanın kimlikler ya da değerler değil, ülkeyi düze çıkaracak bir siyasal icraat programında ittifak olduğu gerçeği netleşti.
Ve daha önemlisi, uzun süredir CHP tabanına hakim olan yenilgi psikolojisi, İncenin enerjisi ve kazanma arzusuyla birlikte yerini yeniden dinamizme bırakmaya başladı.
Gelelim ikinci hamleye. İncenin mitingleriyle ilgili olarak özellikle öne çıkarılan unsur, Edirneden Hakkariye vurgusu oldu. Kuşkusuz bu doğru bir vurgu. Fakat ilk hafta için seçilen yerlerin tümünü birlikte değerlendirdiğimizde, az önce anlattığımız ilk hamleyle bağlantılı bir başka görüntü daha ortaya çıkıyor.
Türkiyede 4 ana siyasal mahalle var. Birincisi Atatürkçü, laik mahalle; ikincisi Türk milliyetçisi mahalle, üçüncüsü muhafazakar mahalle ve dördüncüsü Kürt siyasal mahallesi.
Bu tabloda zaman zaman bir mahallenin diğeriyle yanyana gelebildiğini, aralarında geçişkenlik olduğunu görebiliyoruz. Örneğin AKP ile MHP bu seçimde ikinci ve üçüncü mahalleyi birleştirecek bir ittifak arayışında. Diğer yandan her mahallenin kendine özgü bir millet ve milliyetçilik tutumu, tarifi var. Ve genel olarak bu milliyetçilikler, kapsayıcı değil diğer mahallelerden birinin öteki haline getirilmesine dayanıyor. Özellikle ilk üç mahallede.
Bunu aşmanın yolu; Gramscinin ulusal-halkçı proje adını verdiği türde (National-Popular) bir strateji geliştirmek. Yani 4 mahallenin birbirine kırdırılmasına dayalı bir Saray projesi yerine, 4 mahallenin özellikle de gayrimemnunlarını, ezilenlerini halkçı ve demokratik bir ulusal sözleşme etrafında birleştirecek bir siyasal projeye ihtiyaç var.
İncenin stratejik miting seçimlerinin böyle bir projeye altyapı sağlayabileceğini düşünüyorum. Son yerel seçimler üstünden değerlendirelim. Edirne bugün Atatürkçü, laik mahallenin sembol şehirlerinden birisi ve CHPli bir belediye başkanı seçti; Hakkari ülkenin diğer ucunda ve Kürt siyasal-kültürel duyarlılığıyla tanımlanan bir şehir, son seçimde HDPli bir belediye seçti. Ardından Rize; sadece Erdoğanın memleketi olmanın da ötesinde, üçüncü mahallenin sembol şehirlerinden birisi artık. AKPli bir belediye tarafından yönetiliyor. Ve Manisa… Türk milliyetçisi mahallenin en güçlü olduğu şehirlerden birisi. Belediyesi MHPde.
İncenin bu 4 mahalleye, 4 farklı temsiliyete sahip şehirleri (bu, diğer mahallelerin bu şehirlerde olmadığı anlamına gelmiyor, baskın siyasal tutumdan söz ediyoruz) merkeze alarak mitinglerini düzenlemesinin anlamı açık. Tüm CB adaylarını ziyaret ile gerçekleştirilmek istenen barış ve birlik görüntüsünü, bu kez aşağıdan, tabanlar aracılığıyla pekiştirmek ve amacının kutuplaşan mahallelere karşı, bölünmeye karşı demokrasi içinde birlik mesajı vermek.
Bu yüzden hamleler başarılı. Fakat bu mesajların iletilmesinde, bu bütünlük içinde yorumlanıp sunulmasında, bir siyasal proje ve program ile kitlelerin bu anlamlı amacın etrafında seferber edilmesinde henüz eksiklikler var. Bu noktada İncenin kampanyasının başarısını, sadece ülkedeki farklı mahalleleri birleştirebilmesi değil, partisi CHP içindeki farklı küme ve yönetsel mahalleleri de bu amaç için seferber edebilmesi etkileyecek. Belki de Türkiyeyi birleştirmekten daha zor kısım da bu.
Araştırmalar ülkenin bir numaralı sorunu ekonomidir diyenlerin oranının son 3 sandık dönemine göre rekor düzeyde arttığına işaret ediyor. Kaldı ki araştırmalara gerek yok; zamlarla, işsizlikle, pahalılıkla yaşıyoruz bunu.
Öyleyse siyasal birlik görüntüsünü şimdi sosyal ve ekonomik açıdan gayrimemnunlara ulaşacak, farklı mahallelerin geçinemeyenlerini ortak bir program ve kurtuluş umudu etrafında birleştirecek bir programa ve stratejiye ihtiyaç var. Hep yazdığımız üzere bu strateji Yeni Halkçılıktır. Şartlar uygundur. Kaynakların Saray için, Siyasal İnşaatçılık için, vergi kaçakçıları, vergi barışçıları için değil; eğitimde, sağlıkta, tarımda, hayvancılıkta halk için kullanılması programından söz ediyoruz özetle.
Bu noktada Halkçı bir siyaset hattının başlangıcı için, İncenin 13 Mayısta Manisada gerçekleştireceği miting önemli bir zemin olabilir. 13 Mayıs, kahreden ve asla kaderden kaynaklı olmayan Soma Katliamının 4. Yıldönümü. Türkiyeye bir ekonomik çıkış rotası halktan yana sunulacaksa, 13 Mayısta Manisadan, Somadan sunmak dışında bir alternatif yok.
Muharrem İnce Manisada ve ardından Somada sahneyi maden işçileriyle, maden işçilerinin aileleriyle, ürünü para etmez hale getirildiği için madene inmek zorunda kalan ya da kalacak tütün, zeytin üreticisiyle paylaşmalı ve birlikte Türkiyeye umut programının ilk maddelerini açıklamalıdır. İnce sadece İnce olmasına, iyi hatip olmasına güvenir ve Erdoğan böyle kazanıyor, ben de kazanırım tuzağına düşerse kaybedecek. Programlı, çalmayan, çalışan halkı kazanarak ilerlerse kazanacak. Yol bu kadar çatallıdır. Gündelik, yaşamsal meseleler üstünden, somut çözümlerle ilerlemek, aklıma geldi, bugün burada da bunu açıklayalım türü kopuk görüntülerden kaçınmak, bütünlüklü bir program sunmak ve bunları kısa, halka dokunacak şekilde her yerde görünürleştirmek gerek. Sosyal medya dahil. Manisadan ve ardından Somadan Türkiyeye Halkçı bir bildiri ilan edilebilir.
Öğrenciler için yurtları devlet yapacak, çocuklarımız Aladağdaki gibi facialar yaşamayacak
Mustafa Kemal Atatürk için Halkçılık halk egemenliğiydi, ülkenin Saray yerine Meclisten yönetilmesiydi. Başarıldı. Ecevit CHPyi yüzde 40lara sadece hatipliğiyle değil, sosyal ve ekonomik halkçılığıyla taşıdı. Başarıldı. Şimdi yenilenmiş bir halkçılık zamanı. Hem egemenliği yerinden Saraydan halka verme, hem de ekonomiyi yeniden halk için düzenleme zamanı. Hep söylediğimiz Üçüncü Halkçı Atılım için şartlar var; İnce bunu gördüğü oranda kazanacak. Gündeliğe teslim olduğu oranda kaybedecek.