"Nehcü'l-Belâğa", Hz. Ali (a.s)'nin kısa hilâfeti döneminde buyurmuş olduğu 239 hutbe, 79 mektup ve 480 hikmetli kısa sözden oluşan bir kitaptır. Seyyid Râzî adıyla meşhur olan Muhammed b. Hasan Musevi (359-406), söz konusu hutbe, mektup ve kısa sözleri bir araya toplayarak değerli bir eser oluşturmuş ve bu eseri "Nehcü'l Belâğa" olarak adlandırmıştır. O, bu değerli kitabı H. 400 yılında kaleme almıştır. "Nehcü'l-Belâğa" yazarı Seyyid Râzî, bu eseri oluşturma hedefi hususunda kitabın önsözünde şöyle demektedir:
"Nehcü'l-Belâğa" kitabı, 1000 yıl boyunca sürekli ilim, edep ve ilahi öğretiler semasında nurlu bir güneş gibi parlamış; ışık saçmış; İngilizce, Fransızca, Almanca, Farsça, Orduca ve Türkçe dillerine tercüme edilip, basılmıştır. İslam bilginleri, bu kitap için sayısız şerhler, tâlikâlar, lügât açıklamaları, lafız beyanları, seçmeler, özetler, "Nehcü'l-Belâğa"da gezintiler ve "Nehcü'l-Belâğa"dan dersler adı altında sayısız kitaplar kaleme almışlardır.
Yazıldığı ilk yıllarda bir kitap hakkında doğru dürüst bir hüküm vermek mümkün değildir. Şahsi sevgi ve kinler, aceleden kaynaklanan hükümler, zayıf ve güçlü noktaların gizli kalması ve benzeri sebepler, kitabın gerçeğinin gizli kalmasına veya değişik gösterilmesine sebep olabilir. Ama bin yıldır bilginlerin fikirlerini üzerinde yoğunlaştırdıkları, ince görüşlü düşünürlerin bilgisine ve basiretli insanların görüşüne su­nulan bir kitapta bu tür ihtimaller düşünülemez. Bütün bunlara rağmen bir kitap, değerini korumuş ve dikkatleri kendi üzerinde odaklandırmışsa bu o kitabın önem ve yüksek değerini gösterir.
Hz. Ali (a.s), Nehcü'l-Belaga'nın 17. hutbesinde şöyle buyurmaktadır: "Cahilce yaşayan ve delalet üzere ölenlerden, Allah'a yakınırım. Allah'ın kitabı hakkıyla okunduğu zaman onların yanında değersiz ve güçsüzdür, ama tahrif edildiği zaman onların yanında çok değerli ve kıymetlidir, onların yanında iyilik en büyük kötülüktür. Ve kötülükte en büyük iyiliktir."
Hz. Ali (a.s), Nehcü'l-Belâğa'nın 87. hutbesinde şöyle buyurmaktadır: "Tarih buyunca böyle olmuştur, Allah zorbalara fırsat ve imkan vermeden onları cezalandırmamıştır. Hiç bir ümmeti zorluk ve beladan geçirmeden ona kolaylık ve selamet de eriştirmemiştir. Sizin karşılaştığınız sıkıntılarda ve geçirdiğiniz zorluklarda da ibretler vardır. Her kalp sahibi akıllı olmadığı gibi, her kulağı olan da işitiyor değildir ve her gözü olan da görüyor değildir. Çok hayret vericidir! Nasıl hayret etmeyeyim! Bu ihtilafa düşmüş ve dinleri hakkında dilleri farklı olan fırkalara! Ki ne Peygamber (s.a.v)'in yolunda giderler ve nede vasisini izlerler. Ne gayba inanırlar ve nede ayıp olandan kaçınırlar. Şüphelerle amel eder ve nefsani duygular peşinden giderler. Sadece kendi iyi bildiklerini iyi bilir ve kötü bildiklerini kötü sayarlar. Sorunlara karşı sadece kendilerine sığınıp önemli işlerde sadece kendi görüşlerine dayanırlar. Sanki her biri manevi güveni kendi nefsinden alan birer imamdır."
Hz. Ali (a.s), Nehcü'l-Belâğa'nın 104. hutbesinde şöyle buyuruyor: "İnsanları kötülük yapmaktan alıkoyun ve kendiniz de onu terk edin. Zira kötülüğü terk ettikten sonra men etmekle de yükümlüsünüz."
Hz. Ali (a.s), Nehcü'l-Belâğa'nın 155. hutbesinde şöyle buyuruyor: "İyiliği emretmek ve kötülükten men etmek, Allah'ın iki sıfatıdır. Bu ikisi,ne ölümü yaklaştırır ne de rızkı azaltır."
Hz. Ali (a.s), Nehcü'l-Belâğa'nın 192. mektubunda şöyle buyuruyor: "Ey insanlar, bir işe sevinmek ve kızmak aynı mükafata sahiptir. Yani bir iş yapanla razı olanla aynıdır. Zira Semud kavminden bir kişi deveyi öldürmüştü ama Allah hepsine azap indirmişti. Çünkü onlar buna rıza göstermişlerdi." Yüce Allah şöyle buyuruyor: " o deveyi öldürdüler ama pişman oldular" onların azabı şöyle idi: yer kızarmış demir gibi kükremiş ve çökmüştü ve böylelikle onlarda işlediklerinin cezasını bulmuşlardı."
Hz. Ali (a.s), Nehcü'l-Belâğa'nın 171. hutbesinde şöyle buyuruyor: "(Cemel ashabı hakkında) onlar benim amilimi ( zekat memuru) ve beytü'l-mal sorumlusu ve bunların dışında ve başkalarına da gelerek bazılarını sabır ettikleri için ve bazılarını da bilerek öldürdüler. Allah'a ant olsun eğer onlar tek bir Müslüman'ı suçsuz yere ve bilerek öldürselerdi, bu askeri öldürmek bana helal olurdu. Çünkü onlar benim yanındaydılar ve bana karşı çıkmadılar, elleri ve dilleriyle onu savunmadılar nerede kaldı ki onlar kendi askerleri sayısınca Müslüman öldürmüşlerdi."
Hz. Ali (a.s), Nehcü'l-Belâğa'da şöyle buyuruyor: "İnsanlardan bazıları; elleri, dilleri ve kalpleriyle kötülüğe karşı çıkarlar. Bunlar, bütün hayrı kendilerinde toplamışlardır. Bazıları da elleriyle değil; ama dilleri ve kalpleriyle kötülüğe karşı koyarlar. Bunlar, iki özellikle amel etmiş ve birini terk etmişlerdir. Bazıları da sadece kalple kötülüğe karşı çıkarlar, bunlar birini almış ve önemli iki tanesini terk etmişlerdir. Ve bazıları da hem elle hem dille ve hem de kalple kötülüğe karşı çıkmayı terk etmişlerdir. İşte bunlar, yaşayan ölülerdir."
Hz. Ali (a.s), Nehcü'l-Belâğa'da şöyle buyuruyor: "İlk yenilginiz, elle olan cihadı terk etmenizdir. Daha sonra dille olan cihadı terk etmenizdir. Ve daha kalple olan cihadı terk etmenizdir. Her kim kalbiyle iyiliği tasdik etmez ve kötülüğü inkar etmez ise inkılaba uğramıştır (izzetten zillete düşmüştür)."
 19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 48840868 ziyaretçi (123661744 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)