İşin aslı, insanın doğduğu yer anavatanıdır. Ama göçmensen? Doğduğun ülke hem anavatanındır, hem değil. Ve uyruğuna sahip olduğun ülke, hem anavatanındır, hem değil. Sen iki yarım anneye sahipsindir. Ve anne bizi doğurandır. Hayata getirendir. Varlık nedenidir. Koruyandır, kollayandır. Anne çocuğunu sevmediyse, o çocuğun işi gerçek anlamda zordur. İki yarım anne… Her açıdan, zordur. Hele ki, bazı zamanlarda oldukça zordur. Bir anlaşma ile gönderildiysen, sürüldüysen, atalarının bilmediği sözleşmeleri varsa… Ben size yazdığım bu bilgileri, çok az insan gibi sonradan, okuyarak, araştırarak, çalışarak öğrendim.
Kendimle ilgili bir aile dizilimi çalışmasında gördüm hayatımın en büyük ve gizemli problemini. Köksüzdüm. Kendinizi ne kadar milliyetçi hissettiğinizin bir önemi yok. Enerji alanınız anavatansız olabilir. Bu ne getirir biliyor musunuz? Bağlanamamayı, kök salamamayı getirir. Ait hissetmemeyi. Cesur adımlar atamayayı. Bırakamamayı, güvenememeyi, aslında hiç doğmamış olmayı… Atalarınızın mirasını getirir.
Bir iş kurarsınız örneğin, inanılmaz başarılısınızdır. Birden saçma sapan bir nedenle iflas edersiniz. Ya da tam hayallerinizdeki pozisyona erişmişken, istifa edersiniz.
Ya da iş kurmak, yükselmek ne demek. İş bile bulamazsınız. Gelen işleri bir iki kaçırırsınız elinizden. Sizi öneren, sizin o iş için uygun olduğunuzdan emindir. Hatta görüşmeyi yapan bile emindir, ama sizin enerji alanınızdaki bir kara delik gelir engeller sürecinizi.
Bir hayat kurarsınız, mutlusunuzdur. Sonra birden iskambil kağıtları gibi dağılıverir.
Kök çakra sorunları yaşarsınız. Onlara denk gelen hastalıklar sizi bulur.
İşin komiği, bence kesinlikle komik. Hiçbir şeyin farkında değilsinizdir.
Düşünsenize, bir nedenden ötürü bunları ya da fazlasını yaşıyorsunuz. Bu nedeni almanızın nedeni ise bunu dönüştürmek. Ama ruhunuz duymuyor! İşlevsiz bir acı. Farkındalıksız bir şekilde acıya tutunursanız, boşa gitti güzel ömrüm diye ağlarsınız dünyadan ayrılırken. Fark edip çalışmalara katıldıkça ise, her yakaladığınız çılgın bir kahkaha nedeni olur. Hatta bazen karşınızda konuşan biri için bile basıverirsiniz kahkahayı, “Bak şimdi, dinle bakalım içini hangi atan ya da ebeveynin bunları söyletiyor sana?” diye.
Anlamayan için kabus, anlamaya başlayan içinse keşif ve eğlencedir bence bu yolculuk.
Bana gelince, içimde hep bir Yunanistan özlemi vardı. Şimdi biliyorum ki, bana ait olmayan. Bunu anlatmam zor. Kursuna gittim, dilini öğrenmeye çalıştım. Müziklerini sevdim, yaşam tarzlarını. Bir insanın en çok gitmek istediği ülke denizin karşı kıyısı olur mu? Öyleydi. Ve Kuşadası’nda geçirdiğim çocukluk, ergenlik, yetişkinlik gecelerimde en çok acı vereni, neredeyse yüzerek ulaşacağım topraklara gidememekti. Sınırları algılayamıyordum. Sınırlar acı veriyordu. Zamanında insanlar hi5 gibi sitelerden İngiliz, Amerikan yazışma arkadaşı ararken ben Rumlar’la yazışırdım. O adalardan mektup arkadaşlarım vardı. Biri Kızlarağası Hanı’nda tesadüfen tanıştığım Niko’ydu. Evlenene kadar her yıl ondan onlarca kart aldım. Gönderdiği kartlar, hep bir tanrısal hediye gibiydi sıkışmış hissettiğim anlarda. Hala bile, bence en yakışıklı siyasetçi Çipras’tır. Yani sanırım durumu anlatabildim.
Deseniz ki, atalarının hikayesini merak ediyor muydun? Onları özlüyor muydun? Aklımın ucundan bile geçmiyordu. Hatta, o zamanlar uyku yıllarımda, anlatılan hikayeleri bile yarım kulak dinlerdim. Olan olmuş biten bitmiş, tesadüfen aynı soy ağacındayız düşüncesi ile. Şimdi hikayeleri anlatanları kaybettim ve onları bilmemiş ama enerjisini taşıyan olmaktan ötürü acı çekiyorum.
Özetle, bir şeyi bilmemeniz, görmemeniz, sizden 3-5 kuşak önce yaşanmış olması, ilginizi çekmemesi… Geçmişin geçmişte kalması hiçbir şey ifade etmiyor. Geçmiş geçmişte değil. Geçmiyor ki. Eş zamanlı, yeniden yeniden yeniden… Bildiniz, o filmdeki gibi, Intersteller. Bir kutucukta o sahneler dönüp duruyor işte. Ve dnamızda. Ve bizim onların bilgisine, yargılamak için değil, suçlamak için değil, sadece kabul etmek için ihtiyacımız var. Ellerinden gelenin en iyisini yaptılar çünkü. Bu öldürülmek/öldürmek dahi olsa… Ne olursa olsun, işimiz yargılamak değil. Hatta kimseyi yargılamak bizim haddimiz değil. Haşa! Haddimiz olan: Onların en iyi bildiği şeyi yaptığını ve bunun o zamanki doğruları olduğunu kabul etmek. Köklerle barışmak… Görmek, tanımak, kabul etmek. Ve yaşadığımız süre boyunca bize lütfen sevgi ile bakın demek… Onların ışığa gönderdiğimiz inançlarını izlerken, yerine sonsuz olasılıklara sahip olanı, alan yaratanı, bizi yürüdüğümüz yolda destekleyecek olanı yüklemek.
Theta hayatıma girdikten sonra, bir konu aklımı kurcalamaya başladı. Bugüne kadar defalarca Yunanistan planı yapmıştım. Gerçekten defalarca! Bazısında otel rezervasyonlarım, Meteora’ya kadar gezi planım bile hazırdı. Olmuyordu. Gidemiyordum. Ve bunun anormal bir duruma dönüştüğünün bilincindeydim. Son anda bir engel çıkıp planımı bozuyor, ben geriliyor, üzülüyor ve çaresiz ben buraya gidemeyeceğim herhalde diyordum. Allah aşkına, günlük vizeyle kırk beş dakikada geçilen ve Ege ve Trakya’daki herkesin neredeyse elini kolunu sallayarak geçtiği bir ülkeden bahsediyorum. Fransa gibi nispeten zor bir ülkeden ilk başvurusunda 3 ay multi vize almış ve elini kolunu sallayarak sokaklarında gezmiş insanım. Yunanistan yahu! Bu gerçekten normal değil.
Aslında evren bazen sadece basittir. Bir soru sorarsın, yanıt birden bitiverir.
Annem bana daha önce bu konudan bahsetmiş miydi inanın bilmiyorum. Ama gerçek kulaklarımla duyduğum ilk an geçtiğimiz haziran ayıydı.
Ölürken bile dedene sormak istedim kızım, dedi. Baba, sen beni hiç üzmezdin ama göç ederken beni neden üzdün, diye. Hiç mi istemiyordun anne, dedim. Orada mutluydum, orada özgürdüm, orayı seviyordum. Türkiye’ye dönen herkes, karışık olduğundan, terör olduğundan bahsediyordu, zorluk içine gidiyorduk, korkuyorduk. Ama esas üzüldüğüm sınırdan geçiş anımızdı, dedi. Ne oldu, dediğimde ise şunu öğrendim. Göç ediyorlardı, bu her hallerinden belliydi. Ama kazandıkları haklarını bırakmamak için (ev ve tarla) bunu söylememeliydiler. Sınırda sorulduğunda dedem annemi gösterip “Bunlar kızımın çeyizi. Onu evlendirip döneceğiz.” dedi. İnanmayan memur anneme bir belge imzalattı. Belgede, annemin bir Türk’le evlenmek için Türkiye’ye gittiği ve yaşadığı süre boyunca bir daha asla Yunanistan’a dönmeyeceği yazıyordu!
“Yaşadığın süre boyunca bir daha asla Yunanistan’a dönmeyeceksin!”
Bir daha asla Yunanistan’a dönmemek, ölene kadar!
Annem, yirmili yaşlarında, İzmir’de babamla tanıştı, kendi isteği ile evlenmeye karar verdi. Babam o dönemki fotoğraflarında Tarık Akan kadar güzel bir adam. Ondan başka kimseyi yanına yaklaştırmamış annem, gelen görücüleri kabul etmemiş. Ama babamla tam evlenecekleri zaman bir sıkıntı olmuş, annemin bütün evrakları Yunan Konsolosluğu’na ve oradab da Yunanistan’a gitmiş. Yazışmalar tam bir yıldan fazla sürmüş. Bu sancılı süreçte tabii ki düğün olmuş ve annem birkaç ay içinde bana hamile kalmış. Bense tam 20 gün geç doğmuşum. Tam 20 gün! Çünkü onun karnında, atalarının tüm acılarını doğmadan gören ve dünyayı acı çekmek için gelinen bir yer olarak algılayan bir bebek varmış. Hepsini görüyormuşum, neredeyse atalarımın tamamını. Ve bu kadar acı gerçekten fazla diyerek doğmayı reddediyormuşum. Bunu da bir çalışmada bizzat deneyimledim.
O bebeğin ikna olması 20 kasımı buldu. Ve doğduğu gün, evrenin tesadüf adındaki bir sürprizi olarak annesinin yeni kimliği basıldı. 1 yıl sonra, o gün! Anne ve bebek aynı günde kimlik sahibi oldu. İşin aslı, görünürde doğmuş bir bebekten bahsediyoruz. Oysa, anne ile bağı sandığınızdan da güçlü enerjetik anlamda. Annenin imzaladığı anlaşma, artık onun anlaşması. Annenin acıları, onun acısı. Hatta annenin bedenindeki benler, annenin hastalıkları onun hastalıkları. Birçoğunuz gibi…
Henüz advanced eğitimimi almamıştım bunları öğrendiğimde, theta healing hocam Şule hanım’la İzmir’de kahve içiyorduk. Aylardan hazirandı. Bana advanced’te öğreneceğim bazı bilgilerden bahsetti. Belgeden boşan Yeliz’cim, dedi. Ruh parçacıklarını iade et. Bütün çalışmaları, evrak, annen ve Yunanistan için yap. Bağını kes, sonra da ilk fırsatta Yunanistan’a git. Hatta yalnız gitme olur mu? Anneni, kardeşlerini al ve git. Hiç olmazsa kardeşlerini. Gidin ve orada köklenin…
O kadar imkansız ki, dedim. Herkes iş güç hayat gailesi içinde. Nasıl aynı zamanda bir fırsat olacak da gideceğiz. Ama artık biliyordum, bahanelere takılmak zorunda olmadığım bir bilinçteydim. Artık, ülkeye neden giremediğimi, beni neyin engellediğini biliyordum ve bunları temizlemiştim. Bunu yaratıyorum, dedim. Bu olacak.
Bir kez daha yazayım mı? Bu istediğimden bile güzel bir şekilde ve kendiliğinden oldu!
Bu yüzden bu denli özeldi. Ben bir yaratımın içindeydim. Her anını düşleyerek kurguladığım, sonra da içine girip yaşadığım. Bu denli özel detaylarını yazıya başlarken sizlerle paylaşacağımı hiç düşünmemiştim. Ama bilmenizi istiyorum. Bu yazılarla aydınlanan, kendi yollarını sorgulayan ve çözüm arayan çok insan var biliyorum. Öyle harika mesajlar alıyorum ki özelden. Hadi biraz cesaret, benim yazdığım gibi, siz de yorum kısmına yazın hikayenizi. Ya da benimkinin sizdeki yankısını. Dönüşmek için en harika yol, hikayeni tüm çıplaklığıyla anlatıp hadi şimdi sıra sende demekle başlıyor çünkü. Hadi şimdi bu yazının altına bir ses ver kendinden…
Devamı sıkılmadıysanız yarına… Tıkk Tıkk
Yazar YelizYayın tarihi 8 Aralık 2017 8 Ağustos 2018 Kategoriler Theta Healing
“Theta Healing: 4- Kökler Çağırıyordu…” için 39 yorum
Okurken ağlayacaktım🙏 Öyle güzel anlatıyorsun ki öyle güzel❤️
Begüm Merve dedi ki:
Nasıl sıkılabiliriz ki🧚🏻‍♀️her yazınızda bi şekilde ruhuma dokunurken hele.. hele ki sorduğum cevapları yüzüme çarparken🤭 kitap çıkarın nolur, daha çok kişiye ulaşın blog ile sınırlı kalmayın🙏🏻🙏🏻💜💜
8 Aralık 2017, 21:05
8 Aralık 2017, 19:45
8 Aralık 2017, 20:57
gulsum cinar dedi ki:
8 Aralık 2017, 20:46
senin paylasimlarin ve tavsiyenle thetayla tanistim ve simdi diyorumki iyiki yaziyorsun😍😘
9 Aralık 2017, 11:44
9 Aralık 2017, 02:37
9 Aralık 2017, 11:50
9 Aralık 2017, 13:41
20 Kasım’da doğan o bebek kendisinden 18 ay önce doğmuş bebek ile eşleşip evleneceğini ve tırtılın düşüne doğru birlikte yol alacaklarını biliyor muydu acaba ? 😘 Tırtılım düşlerinde yalnız değilsin… ❤️
14 Aralık 2017, 22:53
😍 çok güzel yazıyorsun! Özlemişim seni bu arada… yazındaki köksüz olma durumuna takıldım, ben Almanya’da doğan bir Türk olarak senin gibi bir merakta kalmadım hiç. Tam aksine sürekli bir orası bir burası diye mekik dokudum ve hala hiç bir yere de ait hissetmiyorum kendimi. Sonra iş evlilik vs etkiler diye yazmışsın, işte burda şok oldum. Hatırlıyor musun sene başında iş yerinde başarı elde etmek varken ayrıldım hep dedim ve sürekli taşınma durumları… hepsinin birbirine bu denli bağlantısı olması çok şaşırttı beni. Ve işin aslı bunu düzeltmeli mi, kabul edip bir yol mu bulmalı ne yapmalı hala bilemiyorum. Neyse, okumaya devam edeyim belki yazmışsındır bile! 😚
15 Aralık 2017, 13:15
Canım kardeşim 🍀
Burak Alkut dedi ki:
19 Aralık 2017, 11:10
Cocukken annemin ikinci dünya savaşındaki yaşadıklarını anlattigini hatırlıyorum ve ben dinlemezdim,kacardim. Şimdi çok pisman oluyordum ama,senin yazdıklarını okuyunca bazi şeyleri anladım. Su anda hala agladigim icin net de görmüyorum,kusuruma bakma…bazi şeyler kafamda netlesti ve oncelik siram olustu… iyi ki seni tanimisim 💖
Nasıl güzel bir anlatım bende Selanik göçmeniyim köklerimiz aynı kalplerimizde🙏🏻💜💜
3 Şubat 2018, 22:38
Geri bildirim: Theta Healing: 3- Eğitmenlik Macerası!
16 Eylül 2018, 09:27
Dilara Ar dedi ki:
Önceki Önceki yazı: Theta Healing: 3- Eğitmenlik Macerası!
Sonraki Sonraki yazı: Theta Healing: 5- Kalimera Yunanistan!