Süleyman Beledioğlu - HEP KENDİNİ OYNAMALISIN Köşe Yazısı
Sen, sen ol, ama hep sen kendin ol. Bunun verdiği ruhsal dinginlik hiçbir şeyde yoktur.
Başkası olmaya çalışmakla geçen ömürlerin gerisinde hep, birilerini başkası yapmaya ömrünü adamış insanlar vardır. Biz kendimizi başkalarına, çocuğumuzu kendimize benzetmeye çalışırken, sarf ettiğimiz enerjiyi toplayıp kullansaydık, Arşimet`in dünyayı yerinden oynatmak için aradığı desteğe dahi ihtiyaç duymadan dünyayı yerinden oynatabilirdik.
Yıllarca Türk sinemasının yönetmenlerini nasıl tanıdık: “Olmuyor, olmuyor, olmuyor!..” diye öfkelenen insanlar olarak.
Peki neden böyle tanıdık onları?
Çünkü oyunculuk, kendini değil belki de çoğu zaman tam kendi zıttını oynayabilmektir. Bunu başarmak imkansız. Beklentisi yüksek yönetmen ise bu durum karşısında öfke nöbetlerinden kendisini kurtaramamaktadır.
Bu o kadar zor bir iş ki, hele henüz kendimiz olmayı başaramamış isek, daha da zor bir hale geliyor, bu yapmak istediğimiz şey.
Yönetmen anne-babalar, yönetmen kurumlar, yönetmen öğretmenler baştan sona “iletişim ve halkla ilişkiler” kimliğini taşıyan öğrenciye, “senden iyi bir mühendis olur. Sen şimdi mühendisliği oyna!” komutunu veriyorlar ve sonra da çocuğun karşısına geçip, “olmuyor, olmuyor, olmuyor!..” diye öfke nöbetleri geçirmeye başlıyorlar. Peki olmayan ne?
Biz çocuğumuzu, olduğu gibi görme cesaretine sahip olduğumuz gün, iki büyük mutluluk yaşanacaktır. Ana-baba mutluluğu ve çocuğun mutluluğu.
Toplum içerisinde “benim çocuk Tıp Fakültesini kazandı!” diye gururlanan birilerinin karşısında, ezik durmaktan korkup, “pazarlama” okumak isteyen çocuğumuzu, tıp okutmak istediğimiz gün kendi korkularımıza teslim olmuşuz demektir.
Müzisyeni ressam, ressamı futbolcu, futbolcuyu heykeltıraş yapamayız. Bunlar yetenek ve yatkınlık gerektiren meslek gruplarıdır.
Müzisyeni zorlayıp ressam yapmaya çalışırsak, o ne müzisyen ne de ressam olabilir.
Leonardo da Vinci`yi muhasebeci yapmak isteyen babası bunda ne kadar başarısız olduysa, Leonardo da kendisi olmaya çalıştığı ölçüde o kadar başarıyı yakalamıştır.
Düşüncede, anlayışta, inançlarında özgür bırakılan insanlar, tarih boyunca hep başarılı olmuştur.
Yunan kültürü, çağdaşlarına göre daha özgür bir anlayışın ürünü olarak ortaya çıkmıştır.
Emevilerden sonra, İslam özgür kültürünün temsilcisi olan Abbasiler döneminde, günümüze kadar değerini koruyan eserler ortaya çıkmıştır.
Biz çocuklarımızı kendi gelişim rotalarında özgür bıraktığımız ölçüde onları tıpkı gelişmiş kalkınmış devletler gibi bireysel olarak gelişmiş, ilerlemiş bir birey olarak karşımızda görebiliriz.
Ancak şuna da dikkat edilmelidir ki; eğitim bireylere şekil vermek, onların yeteneklerini ortaya çıkartmak için, çaba sarf edilmesi gereken ve sınırları olan, istikrarlı bir şekilde doğruyu takip eden bir anlayıştır.
Çocuklarımızı, hiçbir sınırlamaya tabi tutmadan, onlara sınırsız özgürlük vermek, onların her ihtiyacını koşulsuz karşılamak da, hedefsiz, mücadele ruhu olmayan, zorlukları aşmayan ve yaşam problemlerini çözemeyen çocukların yetişmesine yol açacaktır.
Her şeyin dozu önemlidir. Tıp ilacı verirken, alanın uzmanları daima alınacak dozu aşmamamız uyarısında bulunurlar.
Gerçek özgürlük, dozunda olan özgürlüktür. “Özgürlük başkasına zarar vermeyen her şeyi yapmaktır” diyenlerin unuttuğu bir şey var: O da “özgürlük KENDİMİZE ve başkalarına zarar vermeyen her şeyi yapmaktır.”
Sağlıklı olmanın verdiği özgürlüğü, sevdiklerinizle birlikte yaşamanız dileğiyle.
« STRESTE DON KİŞOT ETKİSİ