Baş Tacı | Rıhtım Dergisi
by Demlik • 9 Nisan 2017 • Demlik •
Yorumlar (2) • 302	Babamla birlikte gelmişti. Oturma odasında başköşeye kuruldu. Birkaç kişi ile birlikte içeriye ancak girebilmişti; sanki korumaları gibiydi onlar ama sonra gittiler. Koyu tenli, boy ve kilo oranı birbiriyle uymayan sıska bir tipi vardı.
Evimize ilk defa gelen bu konuğu görünce çok şaşırmıştım. Babam: “Evladım! Bu bizim konuğumuz, misafirimiz, yakınımız, velhasıl baş tacımız.” dedi.
Babam artık eve her zamankinden daha erken geliyor, gelir gelmez de hemen onun yanı başına oturuyordu. Hatta onun tam karşısına değil de yan tarafına oturarak bizim de konuğumuzun söylediklerini ve davranışlarını daha net görmemizi istiyor, arada bir de “Bak bak! İyi dinleyin “diyerek bizim dağılan dikkatimizi toparlamaya çalışıyordu.
O, konuşmaya başladığında babam gözlerini ondan alamıyor, hiç sesini çıkarmıyor, arada da kahkaha atarak gülüyordu. Önceleri edeple tebessüm eden babamın, tebessümlerinin şimdilerde kahkahaya dönüştüğünü görüyor ve şaşırıyordum. Konuşmaları ise öyle çok önemli konular değildi, hep neşeli şeylerden bahsederdi.
Oturduğu daha doğrusu kurulduğu başköşeden hiç kalkmaz, herkes beni dinlesin der, hiç durmadan konuşur, dinlemeyenler olsa da onlara hiç mi hiç aldırmaz konuşmaya devam ederdi. Farklı farklı sesleri çıkarma yeteneği vardı; kadın, erkek, çocuk, hayvan hatta bunların ses tonlarını bile değişik şekillerde çıkarabiliyordu.
Babam sabah kahvaltısını onunda birlikte erkenden yapardı, oysa önceden hep beraber yapardık kahvaltımızı. Annemin dediğine göre kahvaltıda önemli haberler veriyormuş, aynı evde kalıyoruz nereden alıyor bu haberleri bilemiyordum. Annem ve ben bu durumdan iyice rahatsız olmaya başlamıştık, ben bütün bu olanları anlamaya çalışıyordum ama annem rahatsızlığını yer yer belli ediyordu.
“Bey artık yüzümüze bakmaz oldun bir kusurumuz mu var acaba!” diye babama imalı bir taş atsa da babam oralı olmuyordu.
– Yok, canım siz de abartmayın artık ayıp oluyor ama…
Akşamları artık misafirliğe gitmez olmuştuk. Babam da eve pek misafir almıyordu. Birkaç kez evimize konuğumuzu ziyarete gelenler oldu ama baş konuğumuzun olduğu yerde kimseye söz sırası gelmiyordu. Hatta ve hatta kimsenin söz hakkı dahi yoktu. Bu ziyaretten ne gelen misafirimiz bir şey anlamıştı ne de biz bir şey anlamıştık.
Evdeki yemek kültürümüzde yavaş yavaş değişmeye başlamıştı. Bize hep farklı lezzetler tatmamızı tavsiye ediyordu, babam da bunları bir emir gibi anlıyor, anneme bu tavsiyelere uyması için ısrar ediyordu. İtalyan usulü makarna, Rus salatası, tarator, beşamel sosları, hatta annemin ismini bir türlü söyleyemediği “Suşi”.
Tavsiyeler uzayıp gidiyordu; Sedirde oturmayın, çekyat ve divan oturma takımları, sekiz kişilik yemek masası ve yemek takımları, konsol, etajer, vitrin derken evin şekli iyice değişmişti. Amerikan mutfağını ilk defa duyan annem; “Oturma odası kokudan geçilmez” diyerek babama itiraz ediyordu. Dolayısıyla babamın ödemekte iyice zorlandığı taksitler neticesinde de yer sofrasındaki yemek sayısı yerini aynen muhafaza etmişti.
Annem de artık babama kayıtsız kalamamış ilk başlarda şakadan da olsa daha sonraları alışkanlık haline gelen tuhaf konuşmalarına şahit oluyordum. Sabahları annem babamı yollarken “Çüüüz, görüşüçüüüz” diyerek uğurluyor babam da başparmağını yukarı doğru kaldırıyor, diğer dört parmağını da yatay bir şekilde katlayarak bu hareketine biraz da tebessüm ekleyerek evden ayrılıyordu.
Evde yalnız kaldığım bir zamanda, salondaki konuğumuzdan bilmediğim bana yabancı gelen kelimelerle çok ilginç bir şarkı duyunca hemen salona koştum. Alışık olmadığım bir tarzda çok hareketli bir parça seslendiriyordu. Hoşuma gitmeye başlayınca ritmine ayak uydurmaya başlamıştım; Kendisine bakarak yaptığı hareketleri aynen tekrar ediyordum, ellerimi çırpıyor, dizlerimi öne doğru bükerek yarım daire çiziyor, topuklarımı havada birleştirecek şekilde zıplıyordum. Çok hoşuma gitmişti, söylemesi bittikten sonra “ne olur bir daha söyle” diye ısrar ettim ama beni dinlemedi.
Her akşam babam, annem ve ben onun karşısından ayrılmıyorduk. Sadece bana “Artık saat 21.30 oldu, sen de bütün çocuklar gibi yatağa girmelisin.” deyince babamın kaş göz işaretiyle annem beni yatağa götürüyordu.
Benim için tek gözlü sevimli bir devi andıran konuğumuz da arkasına bakmadan ve de babama hiç direnmeden çıkıverdi evimizden. Oysa babam onu çok seviyordu. Hayatımıza bir farklılık katmıştı. Ne oldu da bu hale gelmiştik. Bu durumu o hiç mi hiç hak etmemişti.
Babamın bacağına sarılıp pantolonunu çekiştirerek “Baba ne olur onu bizden ayırma ben onu çok seviyorum.” diye yalvarınca, babam bana doğru iyice eğilerek gözlerimin içine baktı ve şefkatli bir ses tonu ile “Biraz sabırlı ol yavrucuğum.” dedi.
Birkaç saat sonra aynı şekilde giyinmiş iki adamın kolları arasında birisi geldi ve içeriye girerek salondaki başköşeye önceki konuğumuzun yerine kuruldu.
Babam; “Evladım artık bundan böyle yeni konuğumuz bu olacak” dedi. Babamın bu konuşması beni çok şaşırttığı gibi iyice de heyecanlandırmıştı.
Salonda konuğumuzun tam karşısına geçerek onu baştan ayağa incelemeliydim. Bu konuğumuz öncekinden biraz farklıydı. Öncekinin dışa doğru çıkık olan gözünün yerine bunun gözü gözlüğünün çerçevesine iyice uyumlu, öncekinin ahşap kasasının yerine bu gri boyalı, plastik kasalı, düğmelerine basmadan uzaktan kumanda ile çalışan, açıldığında bize renkli bir dünya sunan, aynı zamanda bize öncekine nazaran geniş bir bakış açısı kazandıran yetmiş ekranlı konuğumuz, eskisini kısa sürede unutturmuş, baş konuğumuz daha doğrusu baş tacımız olmuştu.
Yazan: Âdem Yağmur
Vişnenin Cinsiyeti Sonraki Yazı: Ali Rıza Bey’in Cenazesi Yazar hakkında: Demlik
İlgili Konular Baş Tacı için 2 yorum var.
Ramazan dedi ki:	1 Mayıs 2017, 14:35	İnsan hangi değerleri kaybettiğini anlayamıyor. Hayattan usul usul gidiyor, bizim için vazgeçilmez olan yaşam felsefemiz, hem de hiç fark etmeden. Rabbim fark ettirsin inşallah, yüreğine sağlık güzel insan…
Sema dedi ki:	14 Nisan 2017, 21:45	Kalemi güzel insan. Başımıza tac edeceklerimizi iyi bilmek gerek… Allah görebilmeyi nasip etsin.
Rıhtım: Sayı 29 11 Haziran 2017 • 774	Ahtapot Sancısı 11 Haziran 2017 • 384	Birleşme II 11 Haziran 2017 • 113	Bar Bahr 11 Haziran 2017 • 153	Kırmızı Kamyonlu Çocuk 11 Haziran 2017 • 142	Sessiz Saçmalıklar (XXXVI – XXXIX) 11 Haziran 2017 • 140	Zaman Geçiyor Bayım 10 Nisan 2016 • 3000	Geleceğe Not 11 Haziran 2017 • 1707	Moshonisia 7 Haziran 2014 • 2259	Manolyasız İkindiler 10 Nisan 2016 • 1309	Müberra 10 Nisan 2016 • 1781	Lastik Pabuçlar 3 Ekim 2014 • 2463	Bilmukabele 11 Ekim 2015 • 829	Ara Renkler 8 Şubat 2015 • 771	İster İstemez 8 Mart 2015 • 725	Dı 7 Eylül 2014 • 927	Rıhtım: Sayı 22 10 Nisan 2016 • 1386	Farklı Düşünceler 9 Ağustos 2015 • 2450	anne