Toplumlar nasıl bilinçlendirilir?
İyiye güzele, dayanışmaya, paylaşmaya, haksızlıklara karşı mücadele etmeye nasıl yönelir, yönlendirilir?
Tabi ki örgütlenme ile!
Ama; toplumların örgütlenme bilinci edinebilmeleri için, önce insan yapısında gelişim, değişim yaşanmalı, sorgulayıcı, alternatifci olma yapısı oluşturulmalı!
Bunun başarılabilmesi, okumakla, kitapla, gazete, tiyatro, sinema, müzik, karikatür, resim, heykel ve diğer sanatsal etkinliklerle olur.
Siyasal, sosyal tercihlerle ikiye bölünmüş gibi duran, içinde yaşadığımız toplumun, ortak insani hedeflere odaklanması için dönüşüme ihtiyacı var!
Cumhuriyetin kuruluşu ile birlikte, ülkede fark edilen en önemli sorun, okuma yazma oranının düşüklüğüydü.
Yeni yazı ile başlatılan okuma yazma seferberliği sayesinde, eğitimde ulaşılan başarıların ardından, önce okur yazar sayısı artırıldı. Okuma oranının artması ile yayınlanan gazeteler çoğalmaya, kitaplar basılmaya başladı. Romanlar, hikayeler, şiirler yazıldı. Yazarların şairlerin sayısı artmaya başladı.
Ortaya koyulan eserlerle, toplumun uyanmasına katkı sağlandı;
Nazım Hikmet’in uyanış bayrağını açmasının ardından, Yakup Kadri, Orhan Kemal, Kemal Tahir, Hasan İzzettin Dinamo, Orhan Veli,Yaşar Kemal, Vedat Türkali, Sebahattin Ali, Aziz Nesin, Rıfat Ilgaz, Ahmet Arif, Hasan Hüseyin Korkmazgil ve daha pek çok yazar şair aydınlanma, aydınlatma mücadelesi verdiler.
Ve tabi edebiyat yanında, tiyatro, sinema ve diğer sanat alanlarında çok büyük atılımlar gerçekleşti.
Sinemada Yılmaz Güney efsanesi doğdu!
1961 Anayasası ile kazanılan haklarla birlikte, ülkede sanatsal faaliyetler, siyasal, sosyal örgütlenmeler, toplum yapısını yönlendirmeye, geliştirmeye başladı.
1970’li yıllarda örgütlenme ve sanatsal üretim adeta patlama yaptı. O yıllar sanatsal üretim açısından bir altın çağ olmakla birlikte, aynı zamanda, gergin, çatışmacı, siyasal ortam nedeniyle de yazarlar, sanatçılar açısından bir cehennem gibiydi.
Günümüze gelecek olursak; toplum, televizyon karşısında, zengin hayatlar hayaliyle, silahlı serseri hayatlara özendiren televizyon dizileri, yemek, dedikodu programlarıyla uyutuluyor.
16 yıldır ülkeyi yöneten; içinde yaşadığımız ve daha ağır yaşayacağımız krizin sorumlusu Erdoğan ve partisi, halkın önüne her çıkışlarında, daha yeni iktidara gelmişler de, başarısızlıkların sorumluları kendileri değillermiş gibi, aynı şeyleri, boyayıp boyayıp halka yutturuyorlar!
AKP’yi her seçimde yeniden iktidara taşıyan seçmenlere kültür, sanat ve edebiyat açısından sunulan ne var?
AKP’nin içi boş ve büyük yapısının, kendi içinde, kendi tabanına hitap edecek bir kültür, sanat, edebiyat üretimi yok! Hiç olmadı!
Peki neyle beslenir büyük AKP tabanı?