Deli bu!: Temmuz 2013
Mis kokulu haneler,
'Hanenizde oruçlular iftar etsin! Sofranızdan ebrar (salih insanlar) yesin! Melekler de size (rahmet ve mağfiret) duasında bulunsunlar!'
[Ebu Davud, Et'ıme 54]
Aşina olduğum fakat pek kullanmadığım 'hane' kelimesini çok severim. Kelimelere sevgim şüphesiz çağrıştırdıklarından. Hane kelimesinin çağtıştırdıklarını düşündüm; evin halkı, kendine özgü rayihası, misafirlerin giderken gözünde canlanan yemekleri/sofraları, istemsizce uyulan kuralları ve farklı anlamalar ifade eden özel günleri.. Farkettim de; 'bizim hane' ifadesinin barındıkları ne çok.
Her şeyi kendine özgü olan hanelerin Ramazanı güzelleştirme çabaları da farklı.
Bizim hanenin Ramazan güzelliği; her defasında komşularımızın eve sığdırdığımız insanlara hayret ettiği büyük iftarlarımız. Annem zaten 'atom karınca' diye anılır da, bu özelliği Ramazan da iyice belirginleşiverir. Kalabalık iftarlarımızda misafirlerimiz bizim haneye özgü yemekleri beklerler, Ramazan gelmeden tembihler başlar; 'Ben kasaba pilavından isterim, ben mantını özledim, paça çorbasından başka çorba yapma.'
Beni en çok mutlandıran;
Yaz nimetinin güzelliğiyle yapılan bahçe iftarlarımız.
Beni en çok gülümseten;
'Edaa gızıım icuk gel hele. Senden bi' şey isticem' derken ben anlarım da ne diyeceğini, o baş parmağıyla işaret parmağını birleştirip ağzına götürür. Ben de mutfağın yolunu tutarım. Kahve müptelası ananeciğim.
Beni en çok hüzünlendiren;
Mahallenin yalnız büyükannelerine yaptığımız iftar. Davete yalnız icabet etmek zorunda olmaları, hastalıklarından ötürü tereddütle yemeleri, geçen sene iftarda olan bir tanesinin 'Seneye anneni de çağır.' diyerek ayrılması, ve seneye -yani bu sene- artık çağrılacaklar listesinde olmaması.
Tüm bunlara rağmen hala dünyaya olan bağlılığımız ayrı bir hüzün sebebi.
Bugün Ramazan'13 ve biz sadece Ramazanın ilk 2 günü çekirdek aile olarak iftar yaptık, şükürler olsun.
Misafirli sofralarınız olsun.
Duamız eksik olmasın.
26 Mayıs 2013'e dair.
Nişan kelimesini yüzükle anmak,
Yüzüğün işaret ettiği anlam,
Geleceğe dair güzellikler.
Hayalimdeki nişan merasimi öyle büyük, abartılı olmamıştı hiç. Bana göre nişan bir iz/işaret olmaktan öte düğün tadında bir organizasyon değildi çünkü. Ancak, nispeten bizim nişanımız da küçük bir organizasyon olamadı. Sebeplerimiz vardı zira:
Benim annem 6,babam 4, Evrenin annesi 9, babası 4 kardeş olunca, geniş ailemizi ağırlamak güçleşti. Durum böyle olunca ben de hep görüp özendiğim kır düğünlerinin fotoğraflarına daha detaylı bakmaya başladım. Düğünümüzün müsait olup olmayacağı, açık havada olsa da ben organizasyonla bizzat ilgilenemeyeceğim için, bu hayalimi nişanda gerçekleştirebilirim diye düşünürken, baktım ki bahçenin hali gözümde canlanmaya başlamış. Ve her detayıyla bizzat ilgilenebildiğim bir nişanımız olmuş. Öyle ki artık, son saatlerde 'Eda artık git, tamam biz hallederiz.' diye kızmaya başlayanlar olmuş/tu.
Fotoğraflarımızın anısı olsun istedim, zaten çok sevdiğim bir ortam olan ananemin evinde çektirdik. Doğallık ve anılara çok fazla değer vermem anılı ve bol gülümsemeli fotoğraflara kavuşturdu bizi.
*Çiçeklerimizi ben hazırladım.
Hediye olarak mendil dağıtmayı istedim, el emeği olmalıydı; verdiğim değeri bu şekilde ifade edebildiğimi düşündüğümü söylerim hep. El boyaması mendillerimiz dağıtıldı.
*Mendillere dair detayları, ve anıları ayrıca anlatacağım inşAllah.
Kıyafetim abartılı olmamalıydı, sadelik her zaman güzeldi. Bu sebepten dümdüz bir elbise diktirdim, ve üzerine pelerinimi kendim diktim. Zaten özel gün diye diye verilen kucakla paraya da üzülürdüm. Her şeye bir parça kendinden katmak mutluluktu.
Düğün/nişan organizasyonlarında şaşalı masalar, kocaman çiçekler, şamdanlar gibi detaylar samimiyetsiz geliyordu, çoğunlukla yabancı bloglarda gördüğüm 'dıy wedding'ler ilhamım oldu çoğu zaman. Bahçeden toplanmış mis kokulu çiçekler -zambaklar, güller-, annemin kavanozlarını kurdelalayarak koyulunca pek tatlı olurlardı. Pazardan aldığım mor parçalar bittabi masa örtüsü olabilir, çuval kumaş da dekor olabilirdi. Mor konseptin nasıl oluştuğunu anımsayamıyorum aslına bakarsanız :) bir kaç şeyi beğenirken elim mora gitti sanıyorum, sonrasında mor olursa tercihim diyerek çok fazla zorlamadan buldum çoğu şeyi.
Nişan hatıralarımız hatıra perdemizin önünde olsun istedik.
Yine pazardan aldığım siyah parça kumaşı boyadım.
Yüzüklerimiz tepside değil de, yastıkta dursunlar istedim. Ebrar'ımın eline de pek yakıştı.
*Yastığın hallerini de detaylıca anlatacağım inşAllah.
Hayallerimi gerçekleştirmek için yeterince istemem yetiyormuş, ve tabi sevdiklerimin de hayallerimi kabullenip 'Hadi o zaman yap bakalım, biz nasıl yardım edelim?' demesi en büyük desteğimmiş ^^
Huzurlu sofralarınız olsun!
el yapımı nişan,
Aylardır bu başlığı yazmayı ve bu günü beklerken.
Bir kpss -key pi es es diye bahsederek sevimlileştirmeye çalıştığım- hali iyisiyle kötüsüyle bitmişken, hayırlar olsun diyoruz ve bu faslı geçiyoruz.
Gelin biz 'Yine gel kalplerimize huzur getir olur mu?' diyerek uğurladığımız Ramazan'ın misafirliğinden muhabbet edelim. Kıymetini bilmek için neler yapabilirizden, iftarlarımızı nasıl bereketlendirdiğimizden, kimleri dualarımıza dahil etmeliyizden bahsedelim. Teravihlerimizi hangi ifil ifil camiide kıldığımızdan, gönlümüzü de serinletebiliyor muyuzdan, 'ben minikken Ramazan' temalı anılarımızdan da bahsedebiliriz sonra. Velhasılı kelam kalplerimize biraz daha dokunalım hep birlikte diyorum.
Anılar biriktirdim yine, paylaşılmayı bekleyen.
Yazmak diyorum, güzel şey.
E o zaman bereketli ve misafirli iftarlar olsun **