Ali Ulvi Kurucu üstâzımızın bu sözleriyle akşam sabah yatan âşıkları görürdüm üstâzımızın huzûrunda. Onlardan biri tren yollarında memur Adanalı Talib beydi. Huzur ehliydi. Onların alâmeti, mahzun bakışları olgun tavırlarıydı. Çocukken gördüm. Hâlâ unutamam onun gönlü şevkle dolduran sükûnet hâlini. Üstâzımız onun cebinden fakirlere teklifsiz infakta bulunur, Sıddîk-ı Âzam’ın kesesinden Aleyhissalât ü Vesselâm Efendimiz’in harcama yaptığı gibi.
İmam Hatip okulunda öğrenciydim. Ankara’ya geldik. Sâmî Efendi Hazretlerinin görevlilerinden Mustafa Erbil beyi gördüm. Öyle bir oturuşu vardı, hayran kalmamak mümkün değildi. İlâhî hüznünden dolayı hasta zannederdiniz. Zâten kanser rahatsızlığıyla mustaripti. Hanımı “bir banyo yaptıralım” deyince, “iki gün sonra banyo yaparız” der. Dediği gün Hakk’a yürür.
Üstâzımız, kendilerinden genç olmasına rağmen, “Ayaklarını çekme öpeceğim” der. Hacı Bayram câmiinde mevlid okunurken üstâzımız gözyaşını tutamaz. Çünkü rûhunu okşayan haldaşı göçmüştü âhirete. Mevlithanlardan Nihat Ulu bülbül kasidesini okurken, Hakk Teâlâ bülbülünün seherde inleyişini, güle hasretiyle efgânını hatırladıkça kendinden geçer üstâzımız. Hacı Hasan Efendimiz’in rûhunu ta’zîz için yazıyorum bu şiiri.
Seher vakti "Hakk Hakk" derken
Söz erenlerin köyünden açılmışken, deryâlar misâli bitmeyen huzur ehillerinden bir katre olsun sunayım izn-i İlâhî ile. Üstâzımız Erenköy’e teşrif buyurdu, Fikri Kılıç beyefendinin hânesinde istirahat buyurdular. Bu anda içeriye bir mübârek kimse girdi. Aynen Fatih Sultan Mehmed Hân’a benziyordu. Onu görünce ayaklarını uzattı. O da bir güzel masaj yaptı. Ama hal ve tavrı bir başkalarına benzemiyordu. Bir bahçıvanın yetiştirdiği gül fidanı olduğu belliydi. Unutamadığım bu şahsı, yıllar sonrası Mehmet Birkan kardeşimize anlattım. O da “bu benim babam Vahdeddin Efendi” dedi.
Ali (kv) “Eski dostlarımı bulamıyorum” der ve onların evsâfını şu şekilde sıralar: “Yüzleri sarı, renkleri uçuk, bedenleri zayıf, başları bir tarafa eğik, vücudları, rüzgârlı bir havada ağaçların sağa sola meylettiği gibi meyleden kimselerdi.”
Bu hâtıralar bize Mevlânâ (ks)’un şu sözünü hatırlatır:
Adamın biri güpegündüz mum ışığıyla dolaşır. “Ne arıyorsun?” derler, O da “adam arıyorum” der. “Hiç mum ışığıyla gündüz adam bulunur mu?” derler. O da, “bulunmayanı arıyorum” der.
Huzur ehli Fecr sûresinin son üç âyetini yaşayan kimsedir. “Ey huzûra eren nefis! Sen Rabb’inden hoşnud, Rabb'in de senden hoşnûd olarak Rabbine dön. Er sâlih kullarımın arasına, gir Cennetime.”
Rabbimizin (cc) 'gören gözü, işiten kulağı, kavralayan eli, yürüyen ayağı olurum' buyurduğu, önlerinde nûr, sağ taraflarında nûr Rabbimize ilticâlarında 'nûrumuzu tamamla' diyen kutlu erlerdir.