V. Nicolaus - Vikipedi
Papa V. Nicolaus (d. 15 Kasım 1397, Sarzana, Papalık Devleti – ö. 24 Mart 1455, Roma). Doğum adiı Tommaso Parentucelli. 6 Mart 1447'den 24 Mart 1455'teki ölümüne dek papalık yapan İtalyan din adamı.
Papa IV. Eugenius
Papa III. Callixtus
1 Papalıktan önce
2.1 Papalık işleri
2.2 Kültürel gelişmeler ve İstanbul'un fethinin sonuçları
2.3 Papa ve Roma'da imar
2.4 Papa ve kölelik imtiyazları
2.5 Papa'nın son dönemleri ve ölümü
Babası bir doktordu. Annesini ismi Andreola Bosi della Verrucola idi, 15 Kasım 1397'de Sarzana, Ligürya'da doğdu. Parentücelli daha çocukken babasi oldu. Parent1ucelli Floransa'ya gidip yerleşti. Zamanın Floransa ileri gelen ailelerinden olan Strozzi ve Albizzi çocuklarına hocalık yaptı. Bu hocalığı sırasında, genç yaşında, bu aileleri ziyarete gelen ünlü Avrupa hümanist bilimcileri ile tanışıp görüşmek fırsatı oldu.
Bologna Üniversitesi ve Floransa'da yüksek eğitim gördü. 1422'de İlahiyat üzerinden üniversite diplomasi aldı. Bağlı olduğu Bologna Piskopos Nicola Albergati onun bilimsel yeteneğinden çok etkilendi. Parentucelli'ye patron olup onu kendi desteğine aldı. Ona mali imkanlar sağlayarak Almanya, Fransa ve İngiltere'de bir tur yapmasını sağladı. Ayrıca bilimsel çalışmalarına devam etmek için destek de yaptı. Her gittiği yerde Parentucelli, kitap satın alıp kitap toplayıcılığa başladı. Satın aldığı kitapları da okuduğunu gösteren günümüze kadar kalan bazı kitaplarında kendi eli ile yazılmış yan yazılar bulunmaktadır. 1431-1449 döneminde Avrupa Katolik kilisesinin "17 Ekümenik Konsil" akımı ile toplanan Basel, Ferrara ve Floransa Konsillarına katkıda bulundu; sonuncusu olan Floransa Konsili'na delege olarak katıldı.
1444'te patronu Nicola Albergati öldü. Onun yerine Parentucelli, Bologna Piskoposu yapıldı. Fakat Bologne'da devamlı halk hareketleri olmakta idi ve Parentucelli bu halk isyanlarını bastırmak için eğitilmiş değildi. Papa IV. Eugenius onu daha uygun bir görevle Kutsal Roma İmparatorluğu nezdinde bir Papalık Elçi/temsilcisi olarak Frankfurt'ta gönderdi. Burada Papalık Devleti ile Kutsal Roma İmparatorluğu arasında bir ittifak kurmaSI bekleniyordu. Böylece 1631-1439 dönemi Basel Ekümenik Konsil'inde ortaya çıkan Papalık imtiyazlarına aleyhtar Konsil kararlarının etkilerinin azaltılacağı beklenmekteydi.
Mart 1447'de Papa IV. Eugenius oldu. Yapolan papalık seçiminden sonra 6 Mart 1447'de papa seçildi ve eski patronu olan Nicola Albergati anısına onun Latince karşılığı olan V. Nicolaus papalık ismini aldı.
20 Temmuz 1447'de yayımladığı "Pastoralıs officii" Papalık Beyannamesi ile rahip ve rahiblEri ile fakirler ve özürlülere destek amacı ile yapılanmış olan "San Fracisko Düzenli Üçüncü Tarikatı (Tertius ordo regülarış Sancti Francisçi)"'ni resmen kurdu.
1449'da Napoli Krallığı ile Papalık Devleti'nin aralarını stabilize edip iyileştirecek müzakereler yaptı. Birbirleriyle çatışmalı olan İtalyan devletleri arasında 1454'teki Lodi Antlaması imzalamaya kadar tarafsız kaldı. Ama bu İtalyan devletlerine bazı imtiyazlar vererek bu devlet idarecilerinin hükümları altında bulunan komünleri kontrol almalarını sağladı.
17 Şubat 1449'de Almanya Kralı III. Friedrich ile "Viyana (veya Aschaffenburg) Konkordatı" adı verilen bir anlaşma yaptı. Bu anlaşmanın konusu papa tarafından çok progresif görülen ve papanın istekleri ve taleplerini hiç dikkate almadan Basel Ekümenik Konsili tarafından çıkartılan beyannamelerin Almanya'da hiç yürürlüğe konulmayacağı idi. Ertesi yıl Papa bir daha taktik zafer kazandı ve 7 Nisan'da Anti-Papa X. Feliz bu görevden istifa ettiğini bildirdi. Ayrıca Basel Ekümenik Konseyi'nden ayrılan bir grup bu konsil üyesi Lozan'da toplanarak (diğer anti-papaları reddedip) Papa Nicolaus'un tek papa olduğunu kabul etti.
1450'de Toma'da bir Jübile duzenledi. Bu Jübile için Roma'ya İtalya'dan ve Avrupa'dan gelen Katolik hacılar Roma dinsel binalarında yaptıkları ekstra sunuları toplatan Papa, İtalya'da kültürü geliştirme projelerinde harcadı.
1452'de Papa Kutsal Roma İmparatoru seçilen III. Fiedrich'e Aziz Petro Bazilikasında yapılan bir büyük tören ile taç giydirdi. Bu onun için, son imparatora taç giydirme töreni oldu.
Kültürel gelişmeler ve İstanbul'un fethinin sonuçlarıDüzenle
Papa ve Roma'da imarDüzenle
Papa ve kölelik imtiyazlarıDüzenle
Papa Nicolaus 18 Haziran 1452'de Portekiz Kralı V. Alfonso yararına "Dum Diversaş" adlı Papalık Beyannamesi'ni yayınladı. Bu beyanname ile Papa Portekiz Kralına "krallık hakkı" olarak "Müslümanları, Paganları ve İsa Aleytaharı Hristiyan Dininde olmayanlara hücum etmek; onları zorla yakalamak ve köle yapmak için dinsel izin verildi. Bu izinin kapsadığı alan açıkça belirtilmemekle beraber Potekizlilerin Afrika sahillerine yeni keşfettikleri arazileri kapsadığı ve bu kapsam arazisinin Portekizlilerin istedikleri şekilde tefsir edilebileceği gayet açıktı. Bu şekilde açık izin dolayısıyla Portekizliler istedikleri gibi "keşiflerde" bulunup yerlilere hücum edip onları köle yapabilecek ve hiçbir hakları olmayan köle olarak onları alıp satıp istedikleri gibi kullanabileceklerdi. Bu beyannamenin Haçlı Seferleri için kullanılan dil ve ifade kullanması Hristiyan-Müslüman ilişkilerini (özellikle Portekizlilerin Afrika ve sonra Hindistan ve Asya'da) daha da bozulmasına neden oldu.
1454'te daha önce sadece Portekizllilere sağlanmış olan köle toplama imtiyazları bir yazışma ile İspanya'ya da verildi. Aynı zamanda bu imtiyazların yalnız o günün bilinen dünya alanlarında değil; dünyada keşfedilecek diğer her arazi ve ülkelerde de geçerli olduğu kabul edildi.
Kanarya Adaları'nin kimin olacağı için İspanya ve Portekiz arasında çıkan çatışmaya Papa V. Nicolaus'un arabuluculuk yapması istendi. Sonunda Papa Portekizliler lehinde karar verdi. 6 Ocak 1455'te yayınladığı "Dum Diversaş" adlı papalık beyannamesi siyahi kölelerin "İsa'ya inanmayan Müslümanlar"'dan satın alınmasına da izin verdi. Aynı beyanname ile Portekiz'e köle toplamak ülkeler istila etmeyi ve köleleri Hristiyanlığı dönüştürmek için faaliyetlerde bulunmayı da uygun buldu. Portekizlilere Fas ile Karayipler arasında köle ticareti için tek imtiyaz verdi.
Papa V. Nicolaus'un verdiği kölelik için ileride diğer papalar tarafından çıkartılacak Paaplık beyanamelerine (jötü) örnek oldu. Bunlara 1456'da Papa III. Callixtus tarafından "Inter Caetera quae"; 1481'de Papa IV. Sixtus tarafından "Aeterni regis" ; 1514'te Papa X. Leo tarafından beyaname ve Papa VIII. Clemens tarafındna 3 Mayıs 1594 tarihli "Eximiae devotionis"; (4 Mayıs 1493 tarihli "Inter Caetera" ve 23 Eylül 1483 tarihli "Düdüm Siquidem" papalık beyannameleridir.
Papa'nın son dönemleri ve ölümüDüzenle
Papa kültürel alanlarda ve şehrin imarında büyük çabalar göstermekte iken Roma halkı ondan hoşlanmamaya başlamıştı. 1452'de papa ile papalık hükümetini Roma'dan atmak ve Roma'yı bir şehir-devleti cumhuriyet yapmak hedefli, Katolik kilisesi Büyük Schisma'yI sona erdiren Papa IV. Martinus'un çok beğendiği Stefeno Porcaro liderliği altında bir komplo hazırladığı öğrenildi ve bu komplo bastırıldı. İstanbul'un Osmanlılarca fethi ile bu kendine karşı komplo V. Nicolaus'un son yıllarında bir depresyon içine girmesine neden oldu. "Sarzana'lı Tomasso olarak ben bir günde, bir papa olarak bir yıldaki mesutluktan, daha mesuttum." dediği belgelenmiştir.
Son günlerinde kardinalleri yatağı etrafında toplayarak onlara hayatı boyunca ve papalık döneminde verdiği uğraşlar üzerinde uzun uzadıya bir konuşma yaptığı bildirilir. 24 Mart 1455'te yaklaşık 57 yasında iken ölmüştür.
Wikimedia Commons'ta V. Nicolaus ile ilgili medyaları bulabilirsiniz.
Catholic Encyclopedia (1913) Pope Nicolas V maddesi  (İngilizce)
6 Mart 1447 - 24 Mart 1455 Sonra gelen:
"https://tr.wikipedia.org/w/index.php?title=V._Nicolaus&oldid=20311291" adresinden alındı.
Last edited on 21 Ocak 2019, at 14.16