bitme noktası... - Sayfa 3 - Dert Ortağım Benim - Nurturia
Ynt: bitme noktası...
Teşekkür ederim. Yorum olarak başladım, baktım çok uzun oldu:) Eminim birileri daha vardır diye o tarafa yazdım. İşe yaradıysa sevindim. Sevgiler. (Ek gıdayla pek tombiklemişti Ela bu defa da ay şişmanlıyor diye korkmuştum:)
Bahargülce sadece yakınlarımız değil sokakta, markette karşılaştığım tanımadığım insanlar bile kendilerinde ahkam kesme hakkını buluyor. Türk toplumunun yapısı bu sanırım. Bir keresinde pazarda bir bacağım Defne'nin arabasına dayalı, bir elim Defne'nin
elinde alışveriş yaparken bir kadın tarafından çocuğumun her an kaçırılabileceği, dikkatli olmam konusunda uyarılmıştım. Halimizi görmüyor musunuz nasıl olacak bu dediğiniz dediğimde, olur olur, hem de nasıl olur ben seni uyarayım da demişti. Ne kadar işgüzar
olduğunuzun farkında mısınız diyerek azarlamıştım kadını.. Büyük ihtimal kendileri de anne olan bu insanların bu kadar empati yoksunu olması ayrı bir sorun. Gerçi bizim toplum ve empati sözcükleri aynı cümleye zor girer o da ayrı. Demem o ki seni demoralize edenleri uygun bir dille uyarmak biraz rahatlatabiliyor insanı.
Seni çoook iyi anlıyorum, benim kızım yüzde 3 persentilde bir çocuk, bebekken dışarı çıkarmaya çekiniyordum sinirlerim bozulacak diye, insanlar o kadar düşünmeden konuşuyor ki... Kızım hala aşırı zayıf, zayıf diyenlere ne güzel işte diyorum, hiiiç takmıyorum,
takmama durumuna gelmem 1.5 yılımı aldı, bunu söylemek kolay diye düşünebilirsin ama gerçekten o kadar gereksiz üzmüşüm ki kendimi, şimdi anlıyorum. Zayıf, evet, çıtır çıtır bir kızım var, ve ben ona çoook iyi bakıyorum, sen de eminim çok iyi bakıyorsun, sen
harika bir annesin, sütün ona emin ol yetiyor ve onu çok iyi beslioyor, o çok mutlu seninle olmaktan, seni seçip de geldi annesi.. Ynt: bitme noktası...
bedevi bizim durumumuzda tıpkı sizin gibi..takmama durumuna gelmem 1,5 yılımı aldı demişsin ya hah dedim beni anlatıyor..bu başka bir psikoloji bunu anca yaşayan bilir..ek gıdaya başladığımızdan beri yemeğe çok düşkün olmayan sadece yaşamak için yiyen
bir evladım var..o zamanlar inanılmaz kafama taktım,her yemeğini reddedişinde üzüntümden ağlardım...evdekilere hayatı zindan ederdim..neden yemiyor,ne var..bu durumu hazmedemezdim..şimdi şimdi alıştım..mesela bugün sabah kahvaltısını yaptırdım ve öğlen tam
Defne'min uyku saatine yakın arkadaşım aradı ve hiç bahane istemiyorum çık gel bize dedi..neyse orda olduğumuz süre boyunca bütün beslenme düzenimiz alla bullak oldu tabii..öğlen içmesi gereken çorbasını içmedi..tüm günü abur cubur,bisküvi ile geçirdi..eskiden
olsa yemedi diye kahrolurdum..şimdi şimdi arada yemese de olur diyebiliyorum..
şu anda 22 aylık ve en son tartıldığımızda 8.8 kg idi bir 10 kiloyu ne zaman göreceğiz merak ediyorum..çıtı pıtı,minyon,çitlembik bir kız seninki gibi :)) anaokulu öğretmeni bir tanıdığımız geçen gün zayıf diye hiiiçç üzülmeyin zekası yaşıtlarından çok çok
ilerde inanılmaz lider ruhlu resmen ortamı idare ediyor dedi bana ve eşime...bu söz yetti bana..
ben de citir bir kiz annesiyim, cocuk butun kis hastaliklrdan basini kaldiramadi, ise donmedigim halde haftada 2 gun krese baslattik, cunku 1 yasina geldiginde ise donerim diye planliyordum, olmadi, birakamadim sartlar dolayisiyla, ben de evden calismaya
basladim..Ilk kres haftasinda, basladiginin 3.gunu basa bir bebek tarafindan kafasindan isirildigi aksam icimde hala ince bir sizi.Butun gece icini cekti uykusunda, dudagini buktu, ara ara agladi, su 18 aydaki en zor hafta sonuydu, 2 gece hic uyumadim, surekl
vicdan muhasebesi, nasil buna izin veririm, dogru u yaptim yanlis mi? her hastaliginda, neyi yanlis yaptim, nerede hata yaptim? soguktan koruyamadim mi?
her dr. kontrolunde kilosu egrilerin altinda ciktiginda benin niye sutum olmadi, niye emziremedim, anne sutu alsaydi boyle olmaz miydi avaba acaba acabalar + diaridan gelen yorumlar + lohusalik hormonlari ust uste gelince, iste insan o tikanma noktasina geliyor..geliyor
ama sabretmek lazim, bazi yerlerde lohusaligin 18 ay surdugu yaziyor, benimki 16 ay surdu diyebiirim :-)) herkes benzer seyler yasiyor, anneligin okulu yok, once calisayim, ogreneyim, sonra uygulayayim sansi da yok...eslere durumu acik acik onlarin anlayacagi
bir dille anlatip, destek alarak , nurturia'dan uzak kalmayarak bu donemi atlatmaya calismak lazim, gececek, geciyor ama bazen uzun suruyor iste...
Burcu benim kızım 32 aylık daha 11 kiloyu yeni gördük:) Demek ki çocuğumu öyle sıkmışım ki ye diye, kreşte hadi yarış yapalım kim yemeğini önce bitirecek oyunları yapıldığında bile yavrum kusuyormuş stresten, kendime o kadar kızıyorum ki bazen neden zorladım
çocuğu diye, ama işte heidi'nin dediği gibi anneliğin kitabı yok, ve de sağlıklı çocuk kilolu olur mantığını dayatan bir toplumda yaşıyoruz. Aynen senin dediğin gibi, mutluluğu ve zeka gelişiminde bir problem olmaması daha önemli aslında. Bir de bu işler genetik,
bizim babamızın üç gün hiçbir şey yemediği olurmuş küçükken, kayınvalidem karalar bağlarmış, inanılmaz zayıf bir çocukmuş, ama şimdi hem zekası hem kilosu yerinde, çok da sağlıklı, hiçbir sorun yok. Bense aşırı tombişmişm yerimden kalkamazmışım, şimdi bakıyorum
kendi resimlerime, gözkapaklarım bile tombiş, kirpiklerim görünmüyor, ne gerek var? Güreşçi mi olucak bu çocuklar? Çıtır kız annesi olmaktan ben de çooook memnunum, özellikle yollarda kucak istediğinde çok rahat ediyorum, inci şimdi 15 kiloluk bi çocuk olsan
napardık belimiz kopardı diyorum:)