Şimdi tuvaletin sırasındaki bir koltuktayım. Yanımda yine bir erkek yolcu. Öne doğru kaykılmış, dirseklerini dizlerine dayamış, ellerini kenetlemiş halde oturuyordu. Gözleri yere mıhlanmıştı; başını sağa sola, yukarı aşağı oynatıyor ve sanki bir şeyler mırıldanıyordu. Galiba “Allah” lafzı da döküldü ağzından. Pek adetim değildir; nedense içimde adamla sohbet etmek isteği peyda oldu. “Hayalistan’a gezmek için mi gelmiştiniz?” diye sordum. Tek kelimelik “ticaret” cevabını başını çevirmeden verdi. Dedim: “Hangi sahada?” Bu sefer adeta homurdanarak, yine tek kelimeyle, yine baş pozisyonunu değiştirmeksizin ve zımnen ‘daha başka bir şey sorma’ ifadesiyle “turizm” yanıtı geldi. Ne kaba biriydi. ‘Sen konuşmazsan ben meraklısı değilim’ mülahazasıyla kalkıp tuvalete girdim.
Turizmci, sıranın ortasındaki koltukta, salondaki pozisyonda oturmaktadır. Baş sıradaki yolcu, şifahi izne bile mahal bırakmadan kalktı; turizmciye ise söz kafi gelmedi, fiziki müdahale iktiza etti. Dokununca ürperdi, tavan cihetine sertçe bir bakış fırlattı, kilolu ve terli vücudunu sanki 2g’lik cazibei arza maruzcasına ağır çekim kaldırdı. Bacaklarımı dizleri ile ön koltuğun arasından sürte sürükleye yerime geçebildim.
Hikayeyi sürdürecektim, lakin gerek kalmadı, hava boşluğuna* düştük. Kaskatı kesildi, nutku tutuldu. Pilot konuştu: “Sayın yolcularımız; zaman zaman hava boşlukları ile karşılaşacağız, endişelenmeyiniz.” Akabinde, nedenini kesinkes bilmiyorum, belki düşmeden evvelki hıza erişmek veyahut önceki irtifaya tırmanmak için süratin arttırılmasından mütevellit, muvakkat bir gürültü hasıl oldu. Adam bembeyazdı. Şimdi, ‘Suudi pilotun anonsları’ fıkrasının tam vaktiydi. Yaya uzata, sündüre gerdire anlatıyor, anlatıyordum.
Turizmci renkten renge giriyordu. Sonunda kelimei şahadeti serdettiğimde bayılacak gibi oldu.
Nitekim bir hostes anons etti, kemerlerin bağlanması talimatını verdi. Adam şimdi bana 45 derece dönük vaziyette oturmaktadır. Uçak burnunu yere çevirdiğimde o da uçağın kalkarkenki vaziyetini aldı. Bu kadarla bırakamazdım. Kulağına eğilim, “Az kaldı. Göçmen kuş sürüsü tehlikesini de bir atlatsak Yarabbi. Tekerlerde bir sorun çıkmaz umarım; bir uçuşumda ilk sefer açılmadıydı da dönüp durmuştuk. Bir de, namalum riskler bulunuyor, kader bu, her şeye hazırlıklı olmalıyız.” Turizmci inledi. Eminim içinden, beni duymamak için sağır olmayı bile dilemişti. O anda yanındaki, mühendis tipli yolcu ile göz göze geldik. Gözleri ve yüzü, ‘seni biliyorum, olanların farkındayım’ diyordu. Gülümsedim, tebessüm etti.
Uçağın kapısı açıldı. İnişler başladı. Kemerini çözdü, ayağa fırladı. Sersem bir halde koridora çıktı. Ben de tam arkasından. Sırtına dokunarak “Beyefendi, şehre beraber gidelim mi?” teklifinde bulundum. Ani dönüşü yüzünden önündeki sarsıldı, arkamdaki bana bindirdi. Yakama yapıştı. Sinirli bir tonla: “Kimsin ulan sen, başıma bela mısın, bırak yakamı!” dedi. Asıl o yakamı bıraksındı. Nitekim, cevap beklemeden bıraktı, yürüdü. Çevredeki kimseler ne olmuş olduğunu bilmediklerinden ne olduğu anlayamamışlardı. Elbette karşılık vermedim, mağdur ve mazlum yürüdüm. Yalnız, sıra başındaki adamla yine göz göre geldik. O kıkırdadı ben serian göz kırptım. Savaş kazanmış komutan tavrıyla uçaktan havaalanına girdim…
* bilimfelsefedin.org sitesindeki yorum:
İlginç bir yazı ama hava boşluğu olmaz! Uçağın sarsılması hava boşluğunda düşmesinden değildir. Türbülans nedeniyle uçak sarsılır. Atmosferde sıcaklık farkı nedeniyle sıcak hava yukarı çıkarken soğuk hava aşağıya iner. Birde yükseklerde bulunan hava akımlarının (jet stream) etkisi ile karmaşık akış düzenleri olur. Atmosferde boş bir bölge olamaz eğer olursa çevresinden hava boşluğa akar.
Yoksa Allah baba bu denli düzenli yarattığı dünyada kusur olup boşluk olabilir mi?
Ne yapayım mühendislik eğitimi aldım böyle hatalar kaba etime iğne gibi batıyor.