Evet, kesinlikle doğrudur... Artık hiç şüphem kalmadı, insanlar maymundan evrimleşmişler.Bugünkü görevim, Meksikali, Perulu ve Kübali arkadaşlarla beraber golf sahasında sürmekte olan turnuva dolayısıyla yıpranan bölümleri işaretlemekti. Ve ne yazik ki yukarıda saydığım Güney Amerikalı dostların hiçbirisi zerre kadar ingilizce konuşamıyordu.
Sevgili arkadaşlarım,Önümüzdeki salı günü Atatürk Havalimanı' ndan kalkıyorum.Şimdilik memleketten bu kadarmış, Yayınımıza kısa bir süre sonra gurbetten devam edeceğiz... Blogcuya geldiğim ve kayıt olduğum güne şükürler olsun, Şükürler olsun ki sizleri tanımışım.
Saksıdaki çiçeğim, şu an sana bakıyorum. Acaba bazen sen de beni izler misin? Evetse çiçek aç. Sana sorular soruyorum.
Ama sen cevaplarını öğrenmemden korktuğun için susuyorsun. Evetse çiçek aç. Senin ömrün topraktan gelmiş suyla birlikte. Benimkiyse alnımdan süzülerek terle birlikte toprağa mı gidiyor? Evetse çiçek aç.
Bu yazı 5 yıl önce yazdığım bir yazının biraz geliştirilmiş bir versiyonudur. Sanırım, buradan bakınca biraz uzun gözüküyor...
** Benim bir sinema oyuncusu olduğumu çoğunuz bilmezsiniz. Zaten ben de çıkıp her yerde söyleme meraklısı değilimdir. Evet dostlar, bu vesile ile hepinize açıklayayım o zaman
- Söyle bakalım Macellan, beni ne kadar seviyorsun? - İşte bu kadar hayatım... - Ne yani o kadarcık mı? Sağ elinin ucundan sol elinin ucuna kadar...
olduğunuz kişiyeşu anda ulaşılamıyor.Lütfen bir dahahiç denemeyin.
The personyou have lovedcan not be reachedat the moment.Pleasenever try againlater...
4-5 günlüğüne ailemi görmek üzere izmir'den ayrılıyorum. Gitmeden önce bir yazı ekleyeyim de gözüm arkada kalmasın diyordum ama başaramadım. O üzerimdeki karabüyü hala kalkmamış demek ki; tam altı yıldır, bineceğim otobüslere son dakikada yetişiyorum ben, kıl payı... Bu gece de öyle oldu, gayet önemli (!) şeylerle meşgulken bir de baktım ki servisin kalkmasına sadece yarım saat kalmış ve ben hala valizimi hazırlamamışım. Üstelik şu an da bilgisayar başındayım... Tamam evladım bırak yazmayı...
İnanın çocukluğumda bu kadar saklambaç oynamamıştım, kısmet bugünlereymiş. O çalının arkasında sessizce ve hiç kıpırdanmadan durduğum halde sevgili Zü-Leyla beni görmüş ve sobelemiş. Eh ne yapalım, soruları cevaplayalım madem... Ölmeden önce mutlaka yapmak istediğiniz şey? Dünyada beni anımsatacak bir iki eser bırakabilmek (Kollu bacaklı insancıklar dışında) En çok sevdiğiniz tatil yeri? İzmir, Çeşme. En çok sevdiğiniz ve okumaktan keyif aldığınız kitap? Şimdi, şu kitap dersek, diğerlerine haksızlık olacak... O zaman, okumaya başladığım ilk zamanlarda beni çok etkileyen romanı söyleyeyim. Fareler ve İnsanlar, John Steinbeck... Bugün bu yazara oldukça zaafım vardır. Ne yazsa okurum. Devamı >>
Güzel temiz bir uykuGünün ortasında uyanışSağlam bir kahvaltıYapılacak zorunlu bir işin olmamasıBir haftalık bulaşığı yıkamanın zorunlu bir iş olmadığına kalpten inanışBir bardak suBir salkım üzümKıça aşina iki yıllık sadık koltukKıça aşina iki yıllık koltuğun candan kavrayışıDudaklarda bir Malatya türküsüHiç görülmediği ve hiç bilinmediği halde dudaklardan dökülen o şehrin türküsüDerin bir solukAnnenin akla gelişiDudaklarda bir Rumeli türküsüUçan da kuşlara malum oluşPerdelerin sıkı sıkıya kapalı olduğunun farkedilmesiGidip açmaya üşenilmesiTembellikDüpedüz tembellikBir üzüm tanesiBir yudum suÜç sene önce yaşanan bir hatıranın akla gelmesiSoğuk bir şubat günü bir akşamüstüSoğuğun hiç sevilmemesiHiç sevilmemenin gri soğukluğuBir üzüm tanesiKirliliği bu evinVe de hiç eksilmeyen böcekleri-Öldüremem şimdihiç uğraşma-Dudaklarda bir temmuz türküsüSıcak çok sıcak bir denizVe bu denizde iki sevgiliTuz, iyot, mürekkep balığıBir yudum suBir üzüm tanesiBu sonuncusuydu
Belki bütün Blogcu’ yu dolaşacak bu sorularla ilk elden muhattab olmanın verdiği rahatlıkla başlıyorum. Sorular Zaman Gazetesi yazarlarından Melih Arat' a aitmiş. Bir bakalım. SORU 1 : Düşmanların saldırdığı bir köydesiniz; bütün köy halkı sizin evinizin altındaki sığınağa saklandı. Düşman askerleri evinize girdiler ve sığınağınızın üstünde geziyorlar. Düşmanların çok acımasız olduğunu duydunuz; daha önce bastıkları köylerde herkesi öldürmüşler. Birden altı aylık bebeğiniz ağlamaya başlıyor. Çocuğun ağlamasını kesebilmek için ağzını ve burnunu kapattınız. Ancak bu işe devam edecek olursanız çocuk ölecek. Eğer çocuk ağlayacak olursa sığınağın yeri keşfedilecek siz ve tüm köyün halkı öldürülecek. Bu durumda ne yaparsınız? Çocuğunuzu boğar mısınız, yoksa tüm köy halkının bulunmasına göz yumar mısınız? Devamı >>
“Yahu, yeni bi yazı da eklemedik uzun zamandır… Arkadaşlara ayıp olmasın?” diyorum kendi kendi kendime. Hani anneler, babalar daima çocuklarının iyiliğini ister ya, ben de blogum için benzer şeyler hissetmeye başladım. Çinlilerin beslediği dijital bebekler vardı, atari oyunu gibi, adı aklıma gelmedi... Onlara dönmeye başladı bu blog işi.
Hayat winamp’ ta çaldığımız tek bir şarkı gibi. Bittikçe başa dönüyor.
En sevdiğimiz şarkı olduğu için değil, Dinlenebilir tek şarkı olduğu için Katlanıyoruz ona.
Ne değişti geçmişten günümüze, hangi sular aktı altımızdan? Aynı nehirde ikinci defa yıkanılmazmış… Vallahi yalan, ben delta ovalarında gördüm aynı saf ve temiz çocukları. Üst üste yığılmıştı hepsi de. Hatırlıyor musun, büyüdüğümüze dair bir kanıt istemiştim senden. Araba kullanabildiğimizden bahsetmiştin bana Ve artık kendi paramızı kazanabildiğimizden… Hahaha! O paralar ne zaman bizim oldu ki? Küçükken en güzel oyunun ortasında başını çıkarıp pencereden annen çağırmaz mıydı seni? Şimdiyse en güzel uykudan, teni sütlaç kokan kızın hayalinden ve zorla kopardığın o senelik izinden patronun çağırmıyor mu seni?
Ne değişti geçmişten günümüze, hangi sular aktı altımızdan? Yeşil pantolonlu, beyaz şapkalı on yaşlarında bir çocukken kayboldum semt pazarında. Bir daha da bulan olmadı beni. Foto: YEC/ Edirne