Beyond the Hills (Tepelerin Ardında) (2012) - Seyirci Koltuğu
2012 • Avrupa Filmleri • Cannes Film Festivali • Dram • sinema
Hayli iddialı, zor bir öyküye sahipken Oscar’ın görmemezlikten gelmesi beni oldukça şaşırttı. Bir de kendi halimize üzüldüm; nerede “Ateşin Düştüğü Yer”, nerede Tepelerin Ardında? Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye adayı olan, en iyi kadın oyuncu ödüllerini baş rollerdeki Flutur ve Stratanın paylaştığı, en iyi orijinal senaryo ödülünü de kazanan proje, kan dondurucu sona sahip. Özellikle ikinci yarısı seyirciyi koltuğuna kitliyor. Yaşananlar dramdan trajediye dönüyor neredeyse.
Ortada tam adının koyulmadığı, hissetseniz bile göze sokulmayan bir sevgi var. İki kız, yetimhanedeki zor koşullarda birbirlerine tutunmuşlar. Ta ki kalma süreleri bitene kadar. Sonrasında biri özgürlüğe yelken açmış, diğeri de manastıra sığınmış. Yani tamamen zıt dünyalara geçiş yapıyorlar. Tekrar buluşmalarında ise ciddi farklılık ortaya çıkıyor. Voichita artık eskisi gibi değildir, kendini tamamen manastır hayatına bağlamış ve rahip ile rahibelerin görüşleri dışına çıkmayan, kendi düşüncelerini hayata geçiremeyen insan haline gelmiştir. Hayattaki en yakın arkadaşı, dostu, her şeyi olan Alina’nın manastırda dışlanması onu içten içe üzse de bunu dışa yansıtmıyor, kimseye tepki göstermiyor. Onu da manastır hayatına sokmaya çalışıyor çünkü doğru yolun Tanrı sevgisi olduğuna inanıyor. Tepkisizlikten öte Alina’ya yaşatılanlar bir süre sonra sabrı taşırıyor. Cehaletin nerelere kadar uzanacağını görüyoruz. Hani manastırdaki insanların içine girip isyan edesiniz geliyor. Bu noktada gerçekçilik en üst seviyeye çıkıyor. O sahnelerde dram gerilime dönüyor.
Karakter detaylandırmalarında Alina’dan öte Voichita göze çarpıyor. Aslında Voichita da tepkisizlikten öte bir şey yapmıyor. İşte o tepkisizlik sizi karakterden soğutuyor, nefret eder duruma sokuyor. Bu hareketsizlik, vurdumduymazlık, olanlara ses çıkarmayış çileden çıkmanıza yetiyor. Üstelik tüm bunları yaşayan sevdiği tek insan! Alina ezilen ve dışlanan taraf olarak antipati uyandırılmaya çalışılıyor. Lakin Alina’ya kızamıyorsunuz. İstediği şey kötü değil, çabaları da göz ardı edilecek gibi değil. Cannes’da neden ikisinin de ödül aldığını filmi seyrettikten sonra çok iyi anlayacağınıza inanıyorum. Karakterleriyle bütünleşmişler, rol yaptıklarını anlamak hayli zor.
Mekan, dekor, kostüm detayları çok özenilmemiş görünüyor. Zaten ufak kasabada, ağırlığı manastırda geçen bir hikayedir. Beklentinizi üst seviyelere çıkarmaya gerek kalmıyor. Tamamen karamsar renk seçimiyle de öykünün ağırlığı daha artıyor. Manastırda sanki siyahtan başka renk yokmuş gibi geliyor. Alina’nın kot tshirtü ve renkleri neredeyse manastırda frapan sınıfına giriyor. Özensiz görünen bu gibi ufak detaylar hikayeye ayrı renk katıyor.
Filmin tek olumsuz noktası yaklaşık 3 saat sürmesidir. Zor öyküyü bu sürede sabırla izlemek için sinemaseverlik gerekiyor. Üstelik drama göre sürükleyicilik de arka planda kalıyor. İzlemeye karar verirseniz bunu göz önünde bulundurmak lazım!