Düşünceler Susmaz - Flu Edebiyat
Düşünmek istemediğimi düşünürken bile düşünüyorum. Düşünmek istemediğimi düşündüğümü düşünürken bile düşünüyorum.
YAZAR: İlaveten 1 sene önce 6 ay önce
Yine yeni bir güne uyandım. Lütuf mu yoksa ceza mı? Aklımda her gün bu soru. Yataktan hemen çıkmak istemiyorum. Yine kafamda bin tane düşünce dolanırken tavanı izliyorum. Yer yer boyası soyulmuş beyaz tavanı. Gözüm bir anlığına tavandan aşağı sarkan küçük lambaya takılıyor. Lamba yanmıştı. Ne zaman oldu hatırlamıyorum ama birkaç gündür karanlıktayım. Birkaç gün, ama en uzun birkaç gün. Hani o bir türlü geçmek bilmeyen upuzun birkaç günlerden.
Üstümdeki yorgan sanki yıllardır üzerimdeymiş gibi bedenimle bütünleşmiş, ağırlaşmış. Yorganı istemeye istemeye üzerimden sıyırıyorum. Hâlâ kalkamıyorum. Ağzımda acı bir tat, üzerimde yıllanmış bir yorgunluk var. Ruhumdaki sıkıntı dinmiyor. Ne zamandır bu sıkıntı içimde misafir bilmiyorum. Belki de misafir olan o değildir, belki de benim… Derin nefes almayı özledim. Gülmeyi özledim. Gülmek, oysa şimdi bana ne uzak bir kavram. Neden böyle dedim, en son ne zaman güldüm ki? Hatırlamıyorum. Her neyse bu konuya nasıl girdim. Beynim yine rahat bırakmıyor beni. Artık daha fazla düşünmek istemiyorum. Düşünmek istemediğimi düşünürken bile düşünüyorum. Düşünmek istemediğimi düşündüğümü düşünürken bile düşünüyorum. Beynim durmuyor. Yoruluyorum düşünmekten yine de durmuyor. Uyuyorum yine de durmuyor. Bu kez de rüyalarım beni yoruyor. Yoruluyorum…
Sonunda gömülmüş olduğum yataktan kalkıyorum. Saat kaç oldu bilmiyorum. Belki on bir belki on iki. Ama hâlâ karanlık. Yatağımın karşısındaki pencerenin perdeleri çekili. Ne zaman kapattım perdeleri hatırlamıyorum. Bu aralar her şeyi unutuyorum. Sanırım perdeleri açma zamanı. Pencerenin ardından sızan cılız güneş, odayı aydınlatmaya başlıyor. Dışarda kar yağıyor, pencereler buğulu. Elimle siliyorum pencereyi. Dışarısı artık eskisinden daha net görünüyor. Daha canlı. Pencereyi açmaya hazır değilim. Başka bir gün de pencereyi açarım. Bugünlük bu kadar yeter.