Benim de anlatacaklarım var ...: Eylül 2012
Mecbur da değilsin bir şey demeye
Hiçbir şey demeden gidebilirsin...
O acımasız hançerini? ...
Sarılmam yasak sana!...
"Umutsuz bir edebiyat ne demek olabilir? Umutsuzluk susar. Kaldı ki susmak bile, eğer gözler konuşuyorsa, bir anlam taşır. Gerçek umutsuzluk can çekişme, mezar ya da uçurumdur. Umutsuzluk konuştu mu, hele yazdı mı, hemen bir kardeş el uzanır sana, ağaç anlam kazanır, sevgi doğar. Umutsuz edebiyat sözü birbirini tutmayan iki sözdür. Çünkü edebiyat olan her yerde umut vardır."
Albert Camus Bunu E-postayla GönderBlogThis!Twitter'da PaylaşFacebook'ta PaylaşPinterest'te Paylaş
"Bana, sen haklısın deyorlar,
Hayır hayır, ben çok haklıyım.*" bilen biliyor.
Tatlı vazgeçilmezim ama sanırım yapmayı yemekten daha çok seviyorum. Bugün de canım çekti cezerye yani diğer adıyla havuç topları yaptım, sizinle de paylaşmak istedim.
Leziz ve hafif olan bu tatlının yapılışı da çok kolay. Ben bilmem pek ama malzemelerini sayınca siz de göreceksiniz ki, diyet yapanlar için de makul bir tatlı olduğunu söyleyebilirim.
Cezerye (Havuç Topları) Tarifi:
4 yemek kaşığı toz şeker 1 çay kaşığı tarçın
Süs için; hindistan cevizi, antep fıstığı, pasta süsleri, kakao
Yapılışı: Havuçları yıkayıp, uçlarını kesin ve dış kabuğunu hafiften bıçakla sıyırın. Temizlediğimiz havuçları rende ile püre haline getirin. Püreyi
bir tencereye aktarın, üzerine de margarini ve toz şekeri ekleyip ocağın altını yakın. Yaklaşık 10-15 dakika suyu çekene kadar pişirin. Ufaladığınız petibör bisküvileri tarçın ve cevizle beraber tencerenin içine aktarın ve iyice karıştırın.
Soğuduktan sonra karışımdan ceviz büyüklüğünde parçalar alıp, avuç içimizde yuvarlak toplar haline getirin. Topları hindistan cevizi, kakao, antep fıstığı ya da pasta süslerine batırarak servis edebilirsiniz.
Afiyet Olsun (: Bunu E-postayla GönderBlogThis!Twitter'da PaylaşFacebook'ta PaylaşPinterest'te Paylaş
Sevgili olmak ne anlama geliyor? Bu biriyle evli olmak ya da biriyle sevişmenin ötesinde olsa gerek. Milyonlarca insan evli, milyonlarca insan sevişiyor, ama gerçek sevgililerin sayısı oldukça az. Gerçek bir sevgili olmak için kendinizi eşinize ve ilişkinize adamanız gerekiyor.
Eşinizin bir armağan olduğunu takdir ettiğiniz ve bu armağan için hergün teşekkür ettiğiniz sürece iyi bir sevgilisiniz.
Eşinizin size ait olmadığını, evrenin size sunduğu bir ödül olduğunu kabul ettiğiniz sürece iyi bir sevgilisiniz.
Aranızda olan hiçbir şeyin önemsiz olmadığını, sarfettiğiniz her cümlenin sevgilinizi potansiyel olarak üzebileceğini ya da sevindirebileceğini, yaptığınız her şeyin ilişkinizi ya kuvvetlendireceğini ya da hırpalayacağını farkettiğiniz sürece iyi bir sevgilisiniz demektir.
Bütün bunları anladığınızda ve bu yüzden her sabah eşinizin tadına varmak ve onu sevmek üzere uyandığınızda iyi bir sevgilisiniz demektir.
Sevgiliniz varsa şanslısınız demektir. Size, hayatı sizinle paylaşacak biri armağan edilmiş demektir; gündüzleri, geceleri, yatağınızı ve sorumluluklarınızı sizinle paylaşacak biri. Sevgiliniz başka kimsenin göremeyeceği, hayatınızın en gizli noktalarını görecektir. Vücudunuzda hiç kimsenin dokunamayacağı noktalara dokunacaktır. Sevgiliniz saklandığınız yeri bulacak, sevgi dolu kollarıyla size bir cennet sunacaktır.
Sevgiliniz mucizeleri ayağınıza serecektir. Bir gülüşüyle, sesiyle, kokusuyla ve yürüyüşüyle sizi memnun edecektir. Kendinizi yalnız hissetmemenizi sağlayacaktır. Sevgili, sıradan bir olayın olağanüstü bir hale bürünmesini sağlar. Yeryüzünden cennete ulaşan yol sevgilinin ayaklarının altından geçmektedir.
Barbara De Angelis (Ph. D.)
Chicken Soup for the Couple's Soul/ 2000
Bugün, yıllar sonra Aldous Huxley'in Cesur Yeni Dünya kitabını elime aldım. Daha ilk sayfasını açar açmaz hemen ilk paragraf dikkatimi çekti. Huxley 1946'da önsözüne şunları yazmış;
" Kronik vicdan azabı, tüm ahlakçıların hemfikir olduğu gibi, hiç de istenmeyen bir duygudur. Eğer kötü bir davranışta bulunduysanız, pişmanlık duyun, elinizden geldiği kadar durumu düzeltin ve bir daha ki sefere daha iyi davranmaya bakın. Ne sebeple olursa olsun hatanızın üzerinde kara kara düşünmeyin. Temizlenmenin yolu çamurda yuvarlanmak değildir."
İyi bir nasihat vermenin yanı sıra, güzel bir öğreti niteliği de taşıyor. Evet yanlış bir şey yaptıysanız vicdan azabı duyun ama zaten genellikle insan, yanlış bir şey yaptığında vicdan azabı duyar. Bu mantıktan yola çıkarak, yanlış bir şey yapmamış olan birinin açıklama yapacak veya düzeltmesi gerekecek bir durumda olmaması gerektiğini söyleyebilir miyiz?
Bugün bu sorular bana çok tanıdık geldi, çünkü daha dün aynılarını sordum birine. Dün, üstünden neredeyse bir yıl geçmesine rağmen bana açıklama ve düzeltme yapma gereği duyan birinden haber aldım. Mesajında yanlış bir şey yapmadığını inatla söylemeye devam ediyor ve kendisine açıklama fırsatı vermemi istiyor ama yanlış bir şey yapmadığını ispatlayamayacağını da ekliyor.
Aslında derdi, bana kendini açıklamak değil çünkü benimle hiçbir bağlantısı kalmamış biri. Zaten biraz kurcalayınca asıl derdi de ortaya çıkıyor. Kendisi ve arkadaşı(!) hakkında çıkan söylentileri benim ağzımdan yalanlamak ve noktalamak.
Ne yazık ki kendilerine yardımcı olup, bu söylentileri noktalayamıyorum çünkü bunların hiçbirini ben çıkarmadım. Onlar yaptı, insanlar konuştu, herkes onları konuştu. Ben onca lafın içinden doğru bildiklerimi yüzlerine vurunca ilk defa duymuş gibi davrandılar. Benim ya da insanların ne dediği önemli değil tabii ki ama beni böyle feryat figan arayacak duruma geldilerse, daha önemli problemler ortaya çıkmış olmalı ki telaş yapmışlar.
Adlarını anmadığım bu kişiler, hiç gereği olmamasına rağmen; konuşmamam için tehdit ettiler, güya şantaj yaptılar, beni karalamaya çalıştılar. Şimdi de güzel dilde yalan söylememi istiyorlar.
Diyelim söyledim ne olacak? Siz çamurda yuvarlanmaya devam ettikçe temizlenecek misiniz? Hayır! Üstünüzdeki çamuru bana sıçratıp, beni de kirletince rahatlayacak mısınız? Belki! Ben buna izin verir miyim? Hiç sanmıyorum!
Ben zamanında başıma gelen olayı en sade, ayrıntısız dille, hiç tanımadığım birine herkesin içinde anlatmak durumunda kalmış olabilirim. Fakat kimsenin ne yaşadığı, nasıl yaşadığı veya yaşamadığı beni hala ilgilendiren bir durum değil. O yüzden bu olayların içine kendimi asla sürüklemeyeceğim. Ben yapmadım, bu yüzden de düzeltmesi gereken kişi de ben değilim.
Akıl vermek gibi olmasın ama madem yalan olduğu ispatlanamaz bir olay yaşadınız ve düzeltebileceğiniz bir durumda değilsiniz; o zaman belki de artık hatanızı kabullenip, daha iyi bir insan olmaya çalışmanızın zamanı gelmiştir.
Bazı anlar vardır, öyle ki zaman hiç geçmesin, yapabilseler sonsuza kadar o şekilde dondursalar istersin. O sana öyle gülmeye devam etsin, sen ona öyle bak, kalpleriniz hep duracakmışçasına hızlı atsın ve kokusu üstünden hiç geçmesin istersin.
Olmaz! Zaman akar gider, araya sözler girer, düşünceler, geçmiş, gelecek, korkular, kişiler, kişiliksizler, kaygılar, çalgılar, çengiler, cengaverler, tüm dünya girer, zaman girer. O muhteşem anın güzelliği bir mıknatıs gibi bütün olumsuzlukları üstüne çeker.
Bir nedeni olması gerekmiyor hiçbir şeyin. Olmasa da olur elbette. Onu aramanın da bir nedeni yoktur çoğu zaman, ya da hayatına başka birini sokamayışının, denemene rağmen olmayışının, unutamamanın bir nedeni yoktur. Yoktur bir nedeni sevmenin. Ve aslında "hepsi bu"dur.