Yargılamadan Sadece İNSAN Diyebilmek...: Psikolog İhtiyacı
Hani bazen çıkmaza girer ya insan, hayatının neresinden tutarsa tutsun elinde kalır. İçinde hep kötü bir his, boğazında bir el nefes almasına engel olan. Ne yaparsa yapsın atamaz ya içindeki karamsarlığı, düzeltemez ya yaşananları, bir yanı kaçıp gitmek isterken bir yanı eski hayatının hayaliyle yanıp tutuşur ya işte öyle bir ruh halindeyim bir süredir. -mış gibi yaparak yaşıyoruz bir süredir. Mutluymuş gibi yapıyoruz, düzeltmişiz gibi tüm olanları. Hayat çok güzelmiş gibi gülüyoruz, sanki bu oyun hiç bitmeyecekmiş gibi hayaller kuruyoruz. Sonra her gece ve hatta her saniye aynı şeyi planlıyorum, bunu herkes yapar mı bilmiyorum ama çok kısa bir süre sonra öldüğümü hayal ediyorum. Sanki benim planladığım gibi olacakmış gibi, bütün yapacaklarımı yarım bırakıp, gitmek istediğim yerlere gidemeden, okumak istediklerimi okuyamadan, duymak istediklerimi duyamadan, kısacası her şeyi olduğu gibi bırakıp gidişimi görüyorum sürekli. Kimse anlam veremiyor bu hızlı gidişe, zaten ben de anlamalarını istemiyorum öyle sebepsizce, saçma sapan bir şekilde ölüp gittiğimi canlandırıyorum gözümde. Depresyona yatkın kişiliğim bana yine oyun oynuyor, bunun bilincindeyim ama düzeltemiyorum. Çünkü biliyorum ki hiçbir şey benim istediğim gibi olmayacak, ne hayallerimi bitirebileceğim ne de umudumu yok edebileceğim. Ölü gibi yaşamaktansa öldüğümü hayal edip içimi rahatlatıyorum işte. Yalnız kaldığımda ağlama krizlerine girmek istemiyorum, bir el boğazımı sıkıyormuş gibi nefesimin kesilmesini istemiyorum, sürekli kendimi tehlikedeymiş gibi hissedip kalbimin deli gibi atmasını istemiyorum. Ben sadece ölmek istiyorum. Evet farkındayım acil olarak psikolojik yardıma ihtiyacım var, durumum git gide daha da kötüleşiyor. O yüzden soruyorum Ankara’da iyi bir psikolog bilen var mı? Yardımcı olursanız çok sevineceğim.
Gönderen PukiDiki zaman: 15:13
Nesrin 11 Ekim 2012 09:23
allah korusun böyle kötü şeyler düşünme ... ankarada olsam senin çn araştırmaya girerdim valla. dikkat et kendine emi...
PukiDiki 13 Ekim 2012 14:40
Garip ama böyle düşününce rahatlıyorum çünkü bazen nefes almak bile çok zor geliyor. Ölümümü hayal ederken uykuya dalıyorum sonra karışık rüyalar görüp huzur bulamıyorum ama yine de uyuyabiliyorum ya buna da şükür.
Ankara'da yaşayan birileri de görür elbet bir gün, teşekkürler :)