121 | İpek Aydın'ın Bloğu
7 Mayıs 2013 GenelHalil Kabaca
Bugün Hıdırellez (miş), fazla bir beklentim yok ama yine de bolluk bereket dileyerek geçiriyorum. Öğleden sonra İstanbuldan gelen Osmanlı Bankası mesai arkadaşlarımı havaalanı otobüsüne bırakıp eve döndüm. Karşıyaka hareketli, akşam Hıdırellez Şenlikleri var.
Elime bir şişe su ile yürümeye başladım. Kıyı kıyı şenliklerin yapıldığı alana geldim. Güneş battı, biraz daha yürüdüm, bu sefer 1 paralel caddeye otobüs durağına.
Mavişehir’lilerin en rağbet ettikleri otobüs 121, Mavişehir’i dolaşıp Konağa kadar gidiyor. İzmir’i bilmeyenler için; tüm körfezi dolaşıyor denebilir. Dönüş yolunda olan bir 121’i yakaladım. Güzel Mercedes bir otobüs, körüklü. Son duraklara doğru biraz tenha oldu, önümdeki 10-12 koltuğu ve yandaki boşlukta bebek arabasında oturan küçük bebeği çok rahat görüyorum.
Önce bebekle göz teması kurdum çocuk gülmeye başladı, annesi en önde yer bulmuş arkaya doğru döndü, eşini ve bebeği yokladı. Sonra birden bire otubüsün içinde bir değişik hava esmeye başladı. Önce babası bebeği öptü, sonra öndeki sarışın hanım oğlu olduğunu tahmin ettiğim oğlanı şöyle şapırtılı şekilde öptü….. Önümdeki uzun boylu yaşlıca adam vücudunu şöyle dikleştirip yanında oturan hanıma baktı. Hani sıra bize geldi der gibi. Uzun zaman baktım ama kadının olaydan haberi yoktu. Ama belki adamın da yoktu, hepsi benim kafamda oldu bitti.
Bir Hıdırellez de böyle geçti. Özellikle bir şey dilemedim ama, önümde yaşananlar yeterli değil miydi yani. 
← Deniz Feneri	Kendisi mi Yansıması mı? →