Yelken çağında doğdu filo, Alexander Mozhaisky gökyüzünde uçma çağını açtı
Gençliğinde Alexander Fedorovich bir burs görevlisiydi: Rus filosunun amiralinin oğlu, St. Petersburg Deniz Harp Okulu'ndan mezun oldu. Gelecekteki denizci ve havacı, Finlandiya'daki yılın 9 Mart'ında Mart ayında 21 (1825) olarak doğdu ve çocukluğu Baltık ve Beyaz Deniz limanlarına seyahat ederek geçti. Ebeveynler, on yaşındayken çocuğu başkente getirdi ve onu çocuklara gönderdi. O sırada cesetlerin direktörü Ivan Fedorovich Kruzenshtern idi. Ünlü gezgin, denizcilik işini sadece tanımak ve sevmekle kalmadı, aynı zamanda birçok devlet görevlisinin aksine filosunun gelişiminin deniz subaylarının eğitiminin yeniden yapılandırılmasını gerektirdiğini tam olarak bilen bir bakıma sahipti. Deniz Piyadeleri altında bir subay sınıfı yarattı ve 6 - 8, üzerinde çalışacağı her konu için onur aldı. Gelecekteki subaylara yüksek matematik, astronomi ve gemi yapımı teorisi hakkında dersler verildi. 1829’te St. Petersburg’u ziyaret eden ünlü Alman doğa yazarı Alexander Humboldt, bu eğitim kurumundaki eğitim programına aşina olduğunu şöyle açıkladı: “Rus askeri eğitim kadrosunun bildiği her şeyi bilsem ne mutlu olurdum!”
Kruzenshtern’in yürüttüğü reform sayesinde Alexander yalnızca kaptan olmayı değil, aynı zamanda gemi tasarımcısını da öğrendi. İki yıl boyunca genç adam “pratik işler yaptı” - “Melpomene”, “Olga”, “Alexander Nevsky” gibi fırkateynlere yürüdü. Böylece denizcilik hizmetine başladı. Yedi yıl sonra Beyaz, Barents, Norveç, Kuzey ve Baltık Denizi'ne yelken açtığı sırada denizcinin bilgi ve pratik tecrübesini arttırdı. 1849 yılında, Mozhaisky henüz 25 yaşında olmadığı zaman teğmen oldu. Kişisel nitelikleri - teknik becerileri, disiplini ve takım yönetme yeteneği - şu yorumu yaptı: Alexander, ilk Rus askeri vapurlarından birinin mürettebatına dahil edildi - “Zor”. Alexander Fedorovich'in memur hizmetinin askeri yelkenli filosunun son yıllarına geldiğini hatırlayın: Yakında patlayacak olan Kırım savaşı, buhar motorlarının üstünlüğünü gösterecektir.
1853 - 1855’te Mozhaisky, Fırkateyn Diana’da uzun mesafeli Kronstadt-Japan navigasyonunda yer aldı. Yolculuğun tarihçesi aşağıdaki gibidir: 1852'te, Kronstadt baskınından fırkateyn “Pallada” uzak ve pratik olarak bilinmeyen Rus “Nippon ülkesi” ne gitti - aynı Rus klasiği Ivan Goncharov'un yolculuğunu anlattı. Altı ay sonra, memurlardan biri, firkateynin fırtına nedeniyle kullanılamaz hale geldiğini bildiren Rusya'ya geri döndü. "Pallada" nın yerini almak için aceleyle Atlantik ve Pasifik Okyanusu üzerinden (Cape Horn'u geçerek) gideceği yere giden "Diana" yı donattı. Fırkateyn güvenli bir şekilde Japonya'ya ulaştı, ancak geri dönemedi: Honshu adası yakınındaki bir koyda bir tsunami sırasında, o delikler aldı ve battı. Geminin kütüğündeki Mozhaysky'nin adı, fırkateynden toprağa en son gelen memurun adı olarak korunur.
Anavatanlarına dönmek için Mozhaisky'nin önderliği altındaki denizciler, Japonların yardımıyla, gemicilerin bir kısmının Rusya'ya ulaştığı yelkenli "Kheda" yı kurdular. Mozhaysky'nin kendisi bir Amerikan ticaret gemisinde Petropavlovsk-Kamchatsky'ye gitti, oradan Amursky Limanı'na gitti, daha sonra Sibirya üzerinden Kronstadt'a döndü ve dünya turu yaptı. Kırım Savaşı'nın ortasında anavatanına ulaştı ve kısa bir süre sonra Finlandiya Körfezi'ne yaklaşımları koruyan ve İngiliz ve Fransız gemilerinin sabotajını engelleyen Antenor kavisine atandı. Savaştan sonra, Çar hükümeti filo teknik yeniden teçhizatıyla meşguldü: Düşman gemilerinin çoğunun bulunduğu buhar motorları, yelkenlerinin kendilerine göre daha fazla geliştiğini açıkça gösterdi. Buhar motoru ile tanışma Mozhaisky'nin diğer kaderinde önemli bir rol oynadı, çünkü 19. yüzyılda havadan daha ağır bir uçak inşa etmeyi mümkün kılan tek motordu.
Ancak, henüz düşünmedi. Zaman yoktu: Savaştan sonra Mozhaisky, Hiva Hanlığı'na bir Rus seferinin bir parçası olarak gönderildi - imparatorluk bu topraklara katılacaktı ve keşif gezisinin Aral Denizi havzasını ve Amu Darya ve Syr Darya nehirlerini keşfedebilecek, navigasyon için ne kadar uygun ve önemli olduğunu belirleyen deneyimli bir denizciye ihtiyaç vardı. Ve 1863'te denizci denizci olarak kariyeri uzun süre kesintiye uğradı: Paris Barış Antlaşması hükümleri uyarınca Rusya filosunu önemli ölçüde azaltmak zorunda kaldı ve birçok deniz subayı arasında Mozhaisky zorla izin aldı. Birkaç yıl yaşadığı Vologda'ya gitti. Burada resmi görevlilerden biri - arabulucu adayı oldu - ve “kötülüğü ortadan kaldıran“ 1861 yılının köylü reformu hükümleri ”nin uygulanmasıyla meşguldü.
Başarıdan ilham aldı
Havadan ağır, uçabilen, bir cihaz inşa etme fikri 1856 yılında Alexander Fedorovich'e doğdu. Daha sonra, oğlu böyle bir uçuş olasılığının Mozhaisky'nin kuşları izleyerek düşündüğünü söyledi. Buluş sahibinin, hava akışının yelken üzerindeki etkisinin, hava tarafından desteklenen bir kanat fikri üzerindeki etkisini önerdiği göz ardı edilmemiştir. Ek olarak, Mozhaisky, elbette, gemilerdeki denizcilerin bir yılanı nasıl başlattığını, bir ipi attığını, kıyıya yardımlarıyla kıyıya nasıl attığını defalarca gördü. Uçağın inşası konusundaki deneylerinin başladığı yılandandı: 1876'te, Güney Böcek kıyısında bulunan rahibe kardeşinin arazisinde bir dizi uçuş gerçekleştirdiği bir planör uçurtma tasarladı. Planör, üç atın kuvvetli koşusu sayesinde onu ipe sürükleyerek çıkardı. Bir yılanın uçması, sabit kanatlı bir uçağın havada sabit olabileceğini gösterdi. Mozhaisky, bir planör ile ilk uçan uçak değildi: Fransız bir adam olan Jean-Marie Le Brie, 1856'e geri döndüğünde “Yapay Albatros” planöründe deniz sahilinde bir 200 metre uçuş yaptı. Bununla birlikte, Rus mucitin daha ileri deneyleri gerçekten devrimci hale geldi.
Uçurtma Alexander Mozhaisky, 1876 yılı. Resim: Arşiv / ITAR-TASS
Başarı mucit ilham verdi, ancak düşüncesi hemen çıkmazdı: atları uçak için motor olarak kullanamazsınız. Mozhaisky, özerk bir motorla uçabilecek minyatür araç modelleri oluşturmaya başladı. Bunlardan biri, Petersburg arenada halka 1876'ta gösterildi - iki büyük dikdörtgen kanatlı küçük bir tekne, bir burun vidası ve kanatlarda iki vida ve dört tekerleği vardı. Vidalar kurma yayını harekete geçirdi. Mozhaisky birkaç kez anahtarı çevirdikten sonra, makine masaya hızlandı ve havalandı. Yay bitimi bitince, tekne sorunsuzca arena arenasıyla kaplı kumun üzerine oturdu. Ancak seyirciler alkışladı Mozhaisky, oyuncağı nasıl gerçek bir uçan makineye dönüştüreceğini bilmiyordu. Letuchka (beynini çocuğu olarak adlandırdığı gibi) yaptığı aerodinamik hesaplamaların doğruluğunu gösterdi ve ona bir buhar motoru kullanma düşüncesi çoktan gelmişti, ancak ciddi bir aparatın inşası için birkaç bin ruble gerekliydi ve bu kadar paraya sahip değildi.
En zor kısım başladı - çeşitli bölümlerin eşikleriyle mücadele etmek ve etkili saygınları ziyaret etmek. İlk başta, Mozhaisky, Askeri Bakanlığın havacılık komisyonu başkanı Count Totleben'den, “öngörülen merminin hareketi hakkında daha fazla araştırma ve deneme için ve bu tür bir kabuğun tüm bileşenlerinin rasyonel ve doğru inşası için gerekli olan çeşitli verilerin belirlenmesi” için fon tahsis etmesini istedi. Gerekli miktarın tahsis edilmesi sorununu çözmek için bir komisyon toplandı. Havacılık ile ilgilenen, en başından beri Mozhaisky'nin tarafını tutmuş olan Dmitry Mendeleev'den oluşuyordu. Komisyon, mucit 3'e binlerce ruble tahsis etmeyi kabul etti. Doğru, bu miktar sadece uçaktan biraz daha büyük bir model oluşturmak için yeterliydi. Tam teşekküllü bir uçak inşa etmek için Mozhaisky, 18 895 ruble isteyen Ana Mühendislik Departmanına döndü.
Not Mozhaisky, uçağın ayrıntılı çizimlerini, tanımını ve matematiksel hesaplamaları içerdiğini belirtti. Uçak, motoru ve pilotu barındıran bir tekne biçiminde bir kokpit, iki sabit kanat, aşağı ve yukarı yönlerini değiştirmeye yarayan kuş benzeri bir kuyruk, üç vida ve şasi rolünü oynayan tekerlekler üzerinde bir arabadan oluşuyordu. Motor, toplam beygir gücü 30 olan iki buhar motorundan oluşacaktı. Mozhaisky, böyle bir uçağın keşif ve bombalama için kullanılabileceğini öne sürdü.
Yeni komisyon projesi reddedildi. Bunun, imparatorluk mahkemesinde faaliyet gösteren yabancı istihbarat servislerinin temsilcilerinin etkisi olmadan olmadığına inanılmaktadır. Bununla birlikte, mucit, bir zamanlar "Diana" daki komutanı olan deniz bakanı Amiral Stepan Lesovsky'ye dönerek pes etmedi. Lesovsky, Maliye Bakanına Mozhaisk 5 bin ruble'nin serbest bırakılması konusunda dilekçe verdi, ancak miktarın yarısını almayı başardı. Alınan para için, mucit, İngiltere'de yakıt olarak gazyağı kullanan ve bunları St. Petersburg'a getiren iki buhar motoru (20 ve 10 beygir gücü) sipariş etti. Para bir kez daha tükendi ve Mozhaisky, Alexander III'ün kişisel bir arkadaşı olan İmparatorluk Kont Hilarion Vorontsov-Dashkova bakanından yardım istedi. Doğrudan egemenliğe itiraz etti, ancak dilekçesi bile yardımcı olmadı - imparator, çevresinin argümanlarından korktu: “Rusya'da kamu fonları ile bir hava uçan aparat inşa etmek tehlikelidir, Majesteleri. Birdenbire bazı devrimciler onlardan faydalanacak, kişiliğinizi gökten ele geçirecekler mi? ”
Sonuç olarak, uçak Alexander Fedorovich'in kişisel fonları üzerine inşa edildi: Alyanslarına ve akşam yemeği servisine kadar sahip olduğu her şeyi satmak veya ipotek etmek zorunda kaldı. Akrabalar, yoldaşlar ve meraklılar yardımcı oldu - mesela, miktarın çoğu, 1877 tarafından gönderildi - Rusya-Türk savaşının kahramanı 1878, Mikhail Skobelev.
Firebird alevler içinde yandı
1882 yazında, Mozhaisk "Firebird" adı verilen, 57 pound (yaklaşık 934 kg) ağırlığındaki birim hazırdı. Ona göre, hatta bir "pist" inşa etti - Red Selo'daki Askeri Alanda uzun bir eğimli ahşap döşeme. Testler askeri departman temsilcileri ve Rusya Teknik Topluluğu varlığında yapıldı. Uçak mucit yardım eden bir tamirci tarafından test edildi (Mozhaisk'in yaşından dolayı uçmasına izin verilmedi - zaten 57 yaşındaydı).
Sonra ne oldu? Şaşırtıcı bir şekilde, bunun kesin olduğu söylenemez: gerçek şu ki, askeri departman test organizatörlerinden tam bir gizlilik gerektiriyordu, bu nedenle sabit sonuçları olan hiçbir belge korunmadı. Daha sonraki kaynaklarda (XIX yüzyılın sonları), test resmi şu şekilde tarif edildi: uçak kalktı ve düzine bir düzine metre düzlemle uçup kana zarar verdi (pilot da acı çekti). Bununla birlikte, testler başarılı kabul edildi, çünkü ünite gerçekten uçtu.
Alexander Mozhaisky'nin askeri havadaki müzede tasarladığı model uçak, Kutuzov'un Kızıl Bayrak Nişanı, Yuri Gagarin adını aldı. Fotoğraf: Runov / RIA haber
Mozhaisky’nin uçağının gerçekten havalandığını belgeleyen güvenilir bir kaynak korunmadı. Eğer öyleyse, dünyanın gemideki biriyle uçacak ilk uçağın bir Rus tarafından yaratıldığından gurur duyabiliriz. Sovyet döneminde, mühendisler tekrar tekrar bunu çözmeye çalıştılar tarihi sorun deneysel - Mozhaisky uçaklarının çeşitli modellerini yaptılar. Bununla birlikte, burada temel bir zorluk da ortaya çıkıyor: hayatta kalan çizimler, uçağın tam bir kopyasını yeniden oluşturmamıza ve teknik özelliklerinin kalkış için yeterli olup olmadığını belirlememize izin vermiyor. En iddialı çalışmalar 1979-1981'de TsAGI'de gerçekleştirildi. Mühendisler, en önemli teknik detayları dikkate alarak modeli 1:20 ölçeğinde inşa ettiler. Model bir rüzgar tünelinde temizlendi. Kalkış ve yatay uçuşun iki kattan fazla motor gücü gerektireceği tespit edildi - 75 “at”. Yine de, mühendisler sonunda sorunu çözemedi. Yaklaşan rüzgarın yaklaşık 6-7 m / s'lik bir hızda yaklaşmasının, cihazın havaya yükselmesi ve sonra planlaması için oldukça yeterli olduğu kaydedildi. Onu kontrol etmek neredeyse imkansızdı, ancak öyleyse, tarihte günahkâr dünyayı terk etmeyi kısa bir süre de olsa havadan daha ağır olan ilk cihazdı.
Testlerin hemen ardından Mozhaisky, yine Askeri Bakanlıktan gerekli miktarı talep ederek uçağın tasarımını geliştirmeye başladı. Bununla birlikte, yetkililer ona şaşırtıcı derecede cahil bir cevap verdiler: Cihazın havadan ağır olduğunu ve uçamadığını iddia ettiği iddia edilen Amerikan matematikçi ve astronom Simon Newcomb'un ifadesine atıfta bulunarak, bu tür çalışmalar için fonlamayı durdurma lehine konuştuklarını söylediler. Her şeye rağmen Mozhaisky deneylerine devam edecekti - mülklerini Vologda eyaletinde ve Ukrayna'da satmayı planlıyordu, ancak işini bitirmek için zamanı yoktu - mart ayının 20'I nisan gecesi aşırı ihtiyaç nedeniyle öldü.
Mozhaysky'nin beyni üzgün bir kaderi bekliyordu: tasarımcının ölümünden sonra, uçağı yıllarca Krasnoye Selo'daki açık havada durdu, yavaş yavaş çöktü. Daha sonra sökülüp Vologda yakınlarındaki Mozhaysky arazisine taşındı ve burada 1895'te bir yangın sırasında yakıldı. Batı öncüleri tarafından yaratılan uçaklar havacılık, hala müzelerde tutuluyor ve yerli öncünün yaratılması sonsuza dek kayboldu - bogeyman yetkilileri hala Rusya'daki ilk uçak etrafında "katı gizliliği" korudu, bu da hem modellerini hem de çizimlerinin çoğunu kaybetti.
Alexander Mozhaisky - Amiral, gezgin, mucit ...
ovod84 4 Ağustos 2015 06: 46 Yeni
Üzgünüm, çok üzgünüm İnsan efsanedir, Rusya ülkesi külçeleriyle mucitlerle doludur.
savaş ve barış 4 Ağustos 2015 08: 22 Yeni
Havadaki ilk biziz, Mozhaisky’nin uçağı aşağıdan bir yükseklikten havalandı ve yüz metre uçtu, bu da uçakların uçabileceğinden daha ağır olduğu anlamına geliyor, bu yüzden hiçbir Amerikalı Wright kardeş değil ve Mozhaisky bir operasyon uçağının mucidi ...
Vasek Trubachev 4 Ağustos 2015 10: 27 Yeni
"Ne depolamıyoruz, ağlayarak kaybettik"
Ancak popüler bilim yayınlarındaki ve TV'lerindeki Amerikalılar, Amerikan rüyasının ruhunun zaferinin gerçek örnekleri olarak Marconi (Popov), Tesla (Yablochkov), kötü şöhretli Wright kardeşler, vb.
Rusya her zaman yetenekler açısından zengin olmuştur ve olacaktır, ancak Batılılar arasındaki girişimcilik, ne yazık ki öğrenilmeye devam etmektedir.
savaş ve barış 4 Ağustos 2015 11: 40 Yeni
örneğin, bir akkor lambanın hikayesi, akkor filamanlı bir lamba Lodygin tarafından icat edildi, ancak Edison kapağı sabitledi ve şimdi Edison'un akkor lambayı icat ettiğine inanılıyor, bu tür küstah "dünya keşiflerinin hikayeleri" sözde "resmi tarih" ...
Aleksandr72 4 Ağustos 2015 17: 34 Yeni
Ama neden Mozhaisky’nin uçağının bu yüz metreden uçtuğunu söylüyorsunuz? Sovyet zamanlarında bile, her zaman ve her şeyde (ve haklı olarak!) Rusya'nın önceliğini bulmaya ve kanıtlamaya çalıştılar, hiçbir yerde Mozhaisky’in uçağının gerçekten uçtuğu iddia edilmedi. Maksimum yapmaya çalıştılar, ancak böyle bir tasarımla, buhar motorlarının (!) Bir tahrik sistemi olarak cihaza monte edildiğini dikkate alarak, başka kimse yoktu - Mozhaisky uçağı kalkamadı.
Arşivler, cihazın uçuş testlerini yapmasına izin vermek amacıyla 1881'den 1886'ya kadar mucit raporlarını tuttu. Ancak bu testlerin tam bir açıklaması yoktur. Doğru, gerçekleştirildikleri gerçeğine açık referanslar var. 1893 tarihli "Mühendislik Teknik Rus Topluluğunun Notları" dergisinde, mühendislerden biri "uçaklarla mümkün olan tehlikeli dalgalanmaları" önlemek için önlemler önerdi ve bir örnek verdi: "... kaptan A.F. Mozhaysky'nin deneyiminden görülebilir. "uçağıyla, burada bulunan saygın havacılık rakamlarımızdan birinden bildiğim gibi, neredeyse bir felakete geldi." Mozhaisky’nin deneylerinin aynı günlüğü şöyle diyor: "Cihazın testi başarısızlıkla sonuçlandı ve makineyi kontrol eden mekanik yaralandı." 1909 için Aeronauts dergisi: "1884-1885'te uçak Krasnoye Selo'da askeri bir alana inşa edildi. Kalkış sırasında uçak bir tarafa eğildi ve destek yüzeylerini kırdı."
Ve 100 metrelik bir uçuştan bahsediliyor.
Mozhaisky’nin değeri farklı - dünyada ilk kez havadan ağır bir uçağın varlığını kanıtladı ve hatta fikrini uygulamaya koymaya çalıştı - ne yazık ki. O zamanın teknik gelişme düzeyi, uygulamada uçuş olasılığını kanıtlamaya izin vermedi.
Uçak düştükten sonra, Mozhaisky, araçlara sahip olmadığı için deneylerine devam etme şansına sahip değildi. Ancak askeri departman ona daha fazla yardım etmeyi reddetti. Buna rağmen, 1886'da Alexander Fedorovich Obukhov tesisinde 20 litrelik iki motorun inşasını sağladı. ile. biri buhar buhar kazanı ile, biri 1887 yılına kadar hazırdı. Ölüm, dünyanın ilk uçak üreticisinin araştırma faaliyetlerini kesintiye uğrattı. Bununla birlikte, acil bir sonuç vermese bile umut vadeden gelişmeleri finanse etmek için atıl isteksizlik nedeniyle öncelikleri mavi renkten kaybetmemiz gelenekseldir.
İşte Mozhaisky’nin cihazının kanonik çizimi:
V.ic 4 Ağustos 2015 07: 37 Yeni
"Kitaplardan çok şey öğreniyoruz,
Ve gerçekler sözlü olarak aktarılır:
"Kendi ülkesinde peygamber yok" -
Ve diğer anavatanlarda - çok değil. "
Parusnik 4 Ağustos 2015 07: 50 Yeni
Mdaaa .. kabaca konuşmak gerekirse, Mozhaisky’nin uçağı 80. yüzyılın 19'li yıllarının nanoteknolojisidir .. Ne enstitüye ne de paraya verilmemiştir .. cihazın havadan daha ağır uçamayacağı, Simon Newcomb, otorite, - ABD .. kendinize sormuyorsunuz .. bunu Mendeleev’in ... Mendeleev de benzer konularla uğraştı, Rus hinterlandından bir deha ona geldi ve farklı kanat konfigürasyonları ve yerleşimi ile planör modelleri gösterdi ve uçtular ..
Alexashka964 4 Ağustos 2015 09: 21 Yeni
Üzücü bir hikaye! Rusya'da dahi insanların eşit derecede beceriksiz yöneticiler tarafından yönetilmesi ne kadar aşağılayıcı! Düşünün, birçok teknik ve bilimsel keşfin öncüsü Rusya'dan geliyor. Sadece hazırlıksız; Yablochkov, Mozhaysky, Zander, Popov, Korolev, Sikorsky, Mendeleev ... Bu ünlü isimlerin sadece küçük bir kısmı, ama tasarımları sadece Batı istihbaratı tarafından çalınan ve tahsis edilen kaç dahi sadece bilinmeyen olarak kaldı? Şimdi bile, Rusya'da çok parlak olmayan bir çağda, bazı açılardan geri kalanın önündeyiz! SADECE uzaya uçuyoruz !!! Çinliler sayılmaz, Rus taksi yollarının klonlarında uçarlar ve Amerikalılar hırslarıyla hala Rusya'daki roketleri için motor satın alırlar!
Fomkin 4 Ağustos 2015 09: 26 Yeni
Ülkemizde böyle eşsiz bir kişinin terfi etmemesi üzücü. Bu konuyu gündeme getirdiği için yazara minnettarım. Ve sonra bu Wright kardeşler zaten utanıyorlar.
RoTTor 4 Ağustos 2015 15: 48 Yeni
Mozhaisky'nin uçağı tasarlayıp inşa etmesi evet.
Ancak, bir buhar motoruyla bile başaramadı, Havacılık Teknik Okulu'ndaki bir birinci sınıf öğrencisi bile bunu temel hesaplamalarla kolayca teyit edebilir.
Hızlanma rampasından aşağı kaydırın ve 10 metre planlayın - evet.
Bu Mozhaisk'e olan saygıyı azaltmaz. Boşuna, şimdi yer olan LKVVIA (Leningrad Kızıl Bayrak Hava Kuvvetleri Akademisi) haklı olarak adını aldı.
Havacılığımızın kurucusunun bir deniz subayı olması semboliktir: havacılığın Deniz Kuvvetleri için önemini abartmak imkansızdır.