acaba DEĞER – Aynalar ülkesi
Ne olursa olsun, insan kendinden başkasına güvenmemeli fazla. Hatta kendine bile o kadar güvenmemeli. İnsanız, yanıltırız.
Arada anneme söylerim. Ben bile güvenmiyorum kendime derim. Şakasına söylerim ama. Sanırım bu sıralar da biraz fazla dile getirdim.
Ama gerçekten, ruh halim çok değişkendir. Bir günü bir günü tutmaz. Birden karar alırım, bir ay sonra sanki o kararı alan ben değilmişim gibi vazgeçerim. Vazgeçmek göbek adım. Sanırım hayatı benden daha hızlı, değişken yaşayabilen yok.
Fakat memnunum ben. Anda kalabiliyorum. Öyle uzun uzadıya dertlerim hiç olmadı. Kendimi bildim, tanıdım. Kendimin yerine kimseyi koymadım.
Öğrendim artık, değer meselesi önemli, hayat yalnızlığı feci şekilde öğretiyor. Bak yine kalacaksın kendinle diyor. İster aldır ister aldırma. Ben fedakar değilim çoğu konuda. Hayatıma birini aldığımda, ertesi gün çıkaracak kadar gözü karayım. Kendimden çok taviz vermem. İstsemde olmaz. Duygu ve mantık olur ya hani, benim sanki ikiside bütünleşmiş. Duygu insanıyım fakat salak değilim. Duygularımın içerisinde bile bir düşünce belirir. Olayların yüzde %10luk kısmına olumsuzuğu yüklerim. Kesin değildir o yüzden. Hep bir ihtimal tersi vardır kafamda. Önceden böyle alıştırınca bünyeyi, yaşadıklarımı kolay atlatabiliyorum.
Çünkü hayat bana acı şekilde kendinle kalmayı öğreti. Kendimi çiğneyip geçemem. Kimse için, feda edemem benliğimden. Zamanında duvarlarım vardı. Çevrem sanırdım. Anladım ki o duvarları kendim inşa etmişim. İnsan her zaman güçlüdür, farkına varamaz.
Eğer hayatınızdaki bir insan sizin değişmenizi istiyorsa, yapın bunu. Evet yanınızdakini değiştirin. Hem o mutlu olur, hemde siz.
Neden, insanlar meleklerin kanatlarıyla uğraşır ki ? Meleğin amacı bu, uçmak.
Veya, diyebilir misiniz ki ? Bir ağaca, artık sen ağaç olma.
O halde neden onca insan varken bir insana denk gelip ona şekil vermeye çalışıyorsunuz ?
Hakkınız var mı ki buna ?
Olduğu gibi kabullenmek varken hayatı.
Kaosu bile anlamışken, neden kendimizi geliştirmek varken, insanları değiştirmeye çalışıyoruz. Sana uymuyorsa ilk dönemeçten saparsın. Olay budur.
İdealleriniz olsun hayatta, prensipleriniz. Kişiliğiniz. Kimse o kadar yakınlaşmamalı hayatınıza. Çizgiyi geçmemeli.
Özgürlükçü bir ruha sahibim. Yaptıklarımın sonuna kadar arkasında dururum.
Evet çevreniz, siz olma konusunda çok destek çıktılar. Fakat bu sizin hayatınız. Hayalleriniz, hedefleriniz sizin. Yol sizin yolunuz. Aileniz dahil, arkadaşlarınız sevgiliniz, patronunuz bile karışamaz size. Dur demeyi öğrenin.
Yaptığınız yanlış olsa bile, halbuki kime göre neye göre yanlış.
Önce kendinize değer verin.
Birazda güvene girelim. Güven ve değer iki ayrı uçtur aslında. Birbirlerinden bağımsızlardır.
Birine gözleriniz kapalı güvenebilir misiniz ? Hele ki, babana bile güvenme diye bir özlü söz varken.
Eğer bir kişi o güveni sağlıyorsa, bir zahmet gözlerinizi kapatın.
Bu değerden daha yüksek mertebeli bir olaydır. Değer konusu değişir. Zamana uğrar, yıpranır, sekteye uğrar. fakat kokusu güven veren biri varsa, oradaki değer değişmez.
Ve unutmayın, güven verilen bir şey değildir, güven alınır.
Eğer ki, iç sesleriniz şüpheye düşüyorsa, iç sesinizin bildiği ama sizin henüz bilmediğiniz bir konu vardır. Hayırlısı işte yaşayında anlayın.
Ve bende, yaşayarak anlıyorum bazı şeyleri. Bazen de anı yaşamak gerekiyor. İçinden geldiği gibi. O zaman tadını alıyorsun.
Vala benim için, iyi kötü her yaşanmışlık değerli. Bir şiir yazdırıyorlar. Bir şarkı dinlettiriyorlar.
Şu var ki, insan kendinden ne kadar uzaklaşırsa o kadar geri atar hayat onu.
Ve sizler gerçekten değerlisiniz. Bırakın bu hayat sizin olsun. Siz şekil verin. Güveniyorum size, hemde gözüm kapalı.
Ay ışığında takılı kaldım
25 Kasım 2019, 8:18 pm
Güvenmek; zamana ve şartlara göre değişiyor, arkadaş olarak gözüm kapalı gveneceğim bir arkadaşım var ve kendimi şanslı hissediyorum. İnsan güvenbileceği dostunu bulması çok zor, sevgililer, evliler bile birbirini aldatırken, miras söz konusu olunca kardeşlerin birbirine düştüğü zamanda kim kime güvenecek acaba! Hayatına aldığın birini bir anda çıkarmana hayran kaldım, keşke bende senin gibi olabilseydim, bende acısı hep ağır oldu, şimdi denemeye bile korkar oldum 🙂 Aslında bu yazının neredeyse her cümlesi bir konu başlığı bence, o kadar çok şey varki aklımda ama bu günde hiç yazasım yok! Bazen sana sitemde bulunuyordum neden yazmıyorsun diye, şu an seni çok iyi anladım 🙂
25 Kasım 2019, 8:21 pm
😊Evet evet evet. Yazmak bana iyi gelen bir konu fakat bazen yıpratırda. Her kelime kendimle yüzleşmem demek. Derler ki ilham perisini bekleme. O senin peşinden koşsun. Zaten yazı gelmek isteyince geliyor. Zamanı belli değil. Bazen dolup taşıyorum çok yazıyorum. Bazı zamanlar durgunlaşıyorum. Konuya da gelirsek. Güvenmek asıl mesele. Zor olan.