Frankfurt’tan Palavralar – CoachTeam Magazine
Bir süre bakmaya devam edip yanıt veriyor.
Frankfurt gezimiz ne ahlak ne de kültürle ilgili. Konumuz sanat. Herkes sanatı okuyabilir yeter ki…
Gezmeye hazır mısın, programımız yüklü, ancak bol bol yürüyecek nefes alacağız. Şansımıza, ocak ayı olmasına karşın en sevdiğim hava, paramparça bulutu. Bir anda kapatıyor, zannediyorsun ki sonsuza kadar karanlık altında kalacaksın, sonra bulutlar göğün bir tarafında parçalanmaya başlıyor, güneş neredeyse ısıtacak. Sonra aniden her yeri yine kaplıyor siyah pamuklar; deli gibi bir sağanak. Gün batımına doğru, tam giderayak müthiş bir turuncu-sarı, yataydan yataydan her yeri aydınlığa boğuyor. Dengesizliğin en şahane hali.
Öğlen Frankfurt’ta olup günün yarısını kazanmak istiyorsan Türk Hava Yolları’nın sabahın köründe bir seferi var İstanbul’dan. Ankara ya da başka bir şehirden yola çıkıyorsan gece güne dönmeden yola çıkman gerekiyor. Frankfurt Havaalanı Avrupa’nın en büyük ulaşım merkezlerinden biri, iner inmez metro ile şehir merkezindeki Hauptsbahnof yani ana tren garına ulaşman 15-20dk. Otele yerleşmeyeceksen, bavullarını emanete bırakabilir ya da küçük bir ücret karşılığı kilitli dolaplara yerleştirebilirsin. Ben öyle yaptım çünkü Frankfurt dışında bir kasabada kalacağım.
Sırtını gara ver, tam önündeki ana caddeye dal. Karşıya geçiyorum, gözüm bir tabelaya ilişiyor. Benimle gezmek istiyorsan alışacaksın, yol bendeki bütün merak genlerini gıdıklıyor. Üzerinde Oscar Schindler yazıyor. Gerçekten de o mu? Evet Schindler’in Listesi filmindeki Schindler bu. Aslında Nazi Partisi üyesi, oportünist bir sanayici. Kim bilir neler görüyor, neler yaşıyorsa nedamet getiriyor. Hauptbahnof’un tam karşısındaki bu mütevazi apartman dairesinde geçiriyor son yıllarını. İsrail’de Zion Dağı’nda gömülü olan tek Nazi Parti üyesi kendisi. İnsanlar değişir, ülkeler dönüşür. Kanıtı tam karşımdaki bronz tabelaya kazınmış.
Zirve, müthiş bir dinginlik, kuzey rüzgarları karanlık düşünceleri üfleyerek uzaklaştırıyor. Üşüdüm. Son teknoloji asansörle 150 katı dakikasında iniveriyorsun. Eski Opera binasını yakından görüp, Römer’e doğru kıvrılıyorum. Sence de tatlı zamanı gelmedi mi? Bir İtalya değil Almanya ama ne yapalım, el yapımı olmasa da iki top Häagen-Dazs’ı mideye indirelim. Saygısızlık olmasın, Goethe heykelinin yanından geçerken sırtımı dönüyorum. Ahhh çocukluğum, annem sokakta asla dondurma yemezdi. Biz ise Karşıyaka’da çarşının tam ortasındaki Beyoğlu Pastanesinin dibinden ayrılmak istemezdik. Sahipleri elbette İstanbullu değil Laz’dı. Bir çikolatalısı vardı ki… Bitter ve tuzlu karamelli bademli dondurmamı yalana yalana ilerliyorum.
Tam karşımda Aziz Paul Kilisesi. Her şehrin, her milletin önemsediği, diğerlerinden ayrı tuttuğu yapıları vardır. Sen dışarıdan gelen birisi olarak çoğu zaman kavrayamazsın bu bağı. Paulskirche için durum böyle değil, özel bir bina olduğu her halinden belli. Oldum olası sevmişimdir yuvarlak ve oval yapıları, doğanın bir parçasıdır onlar. Sen hiç dikdörtgen şeklinde organik bir şey gördün mü hayatında? Ben görmedim. Adı kilise olsa da, uzun yıllar kilise olarak kullanılsa da, sadece bir kilise değil Paulskirche. İkinci Dünya Savaşı sonrası Frankfurt’un yeniden inşası sırasında, yapımına ilk başlanılan bina. Peki neden? 1848-1849 yılları arasında Ulusal Meclis Almanya’nın birleşmesi ve ilk anayasasını yazmak için burada bir araya geliyor, ancak başarılı olamıyor. Prusya taş koyuyor ve elbette başkaları. Almanlar hem dünyaya, belki de daha çok kendilerine mesaj veriyorlar ilk olarak bu binayı dirilterek savaş sonrasında. Aynı mesajı Römerberg’deki belediye binasının cephesinde de görebiliyorsun. Eski binaların yıkılan kısımları onarılırken iki tanesi yeni baştan yapılmış. Ön cephesi modern mozaik olan bu binaların birinin işlemelerinde stilize Anka kuşları kullanılmış. Frankfurt’u küllerinden doğurmuşlar. İşte tam da bunu anlatan bir sergi var Alman Mimarlık Müzesinde [Deutsches Architekturmuseum]
İnce uzun kapalı kapı. Elimi uzatıp kapı kolunu kendime doğru çekiyorum. Aydınlık. Sanki yeni ameliyat olmuşum. Aman Allah’ım görüyorum. Müzik hafifçe yükseliyor, Ajda katılıyor “Palavra, palavra, palavra…” Bir Türk filminin ortasında mıyım? Burası da ne böyle?
Yorumlarını paylaşmak, diğer yazılarım ve fotoğraflarımı görmek için blog sayfamı www.hayatevi.org ziyaret edebilirsin.