Oslo sürecinden Uludere'ye nasıl gelindi? Ali BAYRAMOĞLU Köşe Yazıları
06.01.2012 - Bu Yazı 3030 Kez Okundu.
Siyasi iktidarın Kürt sorununda tutturduğu yol yoğun eleştiri alıyor.
Önce bir hakkı teslim etmek gerekir.
Ne oldu da seçimlerden sonra taşlar yerinden oynadı?
Ne oldu da Oslo sürecinden Uludere'ye, siyasi iklimden asayiş iklimine geçildi?
Ne oldu da AK Parti'nin Kürt sorunu politikaları 1990'ların militarist politikalarıyla karşılaştırılmaya başlandı?
Hükümet çevreleri bu geçişi PKK'nın tavrına bağlıyor. Bakış açıları şu:
Bunlar ne mi ifade ediyor?
Üç ayaklı taktiksel bir politikayı ifade ediyor:
Güvenlik çatısının yukarı çekilmesinin, bu taktiksel politik hamlelerin sonuçları ne oldu?
Yetkililer ve ilgililerin açıklamaları ortada...
Onlara göre sonuçta etkinlik mutlak.
Asker sivil arasındaki yeni işbirliği ve üstün teknolojik donanımla Kürt siyasi hareketi ağır biçimde sıkıştırıldığını, Güneydoğu'da kentlerde, kasabalarda eylem yapamaz hale geldiğini, propaganda kapıları kapandığını ve her anlamda ağır kayıplara uğradığını söylüyorlar...
Sonuçlar bunlardan mı ibaret?
Siyasi iklimden asayiş iklimine geçilmesi de bu sonuçların bir parçasıdır, belki önemli parçasıdır. Güvenlik çıtasının yukarı çekilmesinin en önemli sonucu (ya da bedeli) demokrasi, demokratik siyaset açısından doğurduğu büyük sıkıntılardır.
Güvenlik birimleri arasındaki yeni işbirliği ve üstün teknolojik donanım derken, bu "askeri özgüven"le 35 sivilin öldürülmesine yol açan büyük felaketin nasıl yaşandığı ortada... Ölümler ve olay bir yanda, olay sonrası yaşanan taktik savaş öte yanda, bu çerçevedeki her gelişme, ülkedeki asayiş iklimini, savaş kokusunu biraz daha kesifleştirmeye devam ediyor.
Ayrıca güvenlik çıtasının yukarı çekilmesinin nasıl tezahür ettiğini aylardır hep birlikte yaşamıyor muyuz?
Kürt silahlı kanadının sıkıştırılması dışında, Kürt sorununda farklı düşünen, Kürt hareketine fikri ve siyasi destek sağladığına inanılan tüm diğer medyatik, akademik, politik aktörlerin ağır baskı altına alınmasıyla, gazeteci, akademisyen, siyasetçi tutuklamalarıyla, polis ve istihbarat merkezli operasyon ve politikalarla, ülkenin görüntüsü, siyasi kokusu değişmeye başlamadı mı?
Eski günler gibi...
Düzene ve Kürt sorununa askerin egemen olduğu yakın geçmişte, ordunun vardığı son nokta şuydu: "Bu sorun yok edilemez, ama denetim altında tutulabilir. Denetim altında tutmak sürekli bir kriz politikasını gerektirir..."
Ne var ki sürekli kriz politikası, sürekli asayiş iklimi, sürekli otoriter düzen ve bu düzen merkezinde askerin yer almaya devam etmesi demekti...
Bugün asker mekanizma yerine siyasi mekanizma aynı formülü kabul etmiş durumda değil midir? Ve otoriterleşmeyle ilgili benzer sonuçlar ortaya böyle çıkmıyor mu?
Siyasete niyeti olan ama Kürt siyasi hareketi direnci yüzünden de olsa bunu beceremeyince, başka bir yöntem bulamayan, tekrar silaha dönen o eski askerlerden bunu daha iyi yaparım diyen bir tutum Kürt sorununda çaresiz kalmış bir tutumdur.
Korkarım Kürt sorunu AK Parti'yi adım adım esir alıyor...
"Reformcu AK Parti algısı"nın yerini "baskıcı AK Parti" imajına bırakmaya başlaması, bilin ki, önemli ölçüde, Kürt politikasındaki bu çaresizlik yüzündendir.