Luka geçen gün Noel babanın ne zaman hediye getireceğini sormuştu bana. Doğru ya da yanlış, daha önce Leon'a anlattığım gibi kitap ve televizyondan duyduğu noel babanın gerçek olmadığını anlattım Luka'ya. Bu benim tarzım, her şey hayal edilebilirler, ama çocuklarıma doğru olmayan bir şeyi doğruymuş gibi anlatamam. Ailemizdeki başından beri en önemli kural birbirimize doğru söylememiz çünkü. Neyse, Luka'ya da şimdi bunu anlatınca bana baktı ve dedi ki "Hmmm, yılbaşı ağaç babası ne zaman hediye getirecek?" Çocuklarınız, aileniz, dört patili dostlarınız, kısaca tüm sevdiklerinize ve tabi ki sizlere de çok güzel bir yılbaşı akşamı ve sağlıklı, mutlu, huzurlu yeni bir yıl dileriz! Her şey gönlünüzce olsun!
Alman basında bu başlığı okuduğumda resmen ürperdim;
ebeveynler çocuklarından artık daha hızlı koşabiliyormuş. Doğru söylemek
gerekirse hiç şaşırmadım çünkü çocuklarımız her yerde oturmaya mahkum ediliyor. Meğersem
onların hareket etme ihtiyaçları var! Hele Leon’a baktığımda yarım gün bol
hareketle bile geçse onun enerjisinin tükenmez olduğunu görüyorum. Devamı »
Bu yazıyı yazmam biraz
geç oldu ama olsun. Leon ve Luka’nın tam bir hafta evde kalacağını bildiğimizde
önceden cuma günü için plan yapmıştık. Aslında Pazar günü için planlamıştık ama
çocuklar evde kalınca rica etmişti Leon, bunu erkenden yapalım diye. Çok da
heyecanlıydı. Altı aydır soruyordu, bunu ne zaman yapazağız diye. Bir ay önce
benden tarih almayı da başarmıştı ve takvime yazdırmıştı. Ben bu süsü çok sevmem
aslında ve yıllardır bundan kurtulduğum içim mutluydum. Ama böyle bir heyecan
karşısında ben bile heyecanlanıyorum ve… yılbaşı ağacımızı kurduk!
Her anne baba gibi biz de konu televizyona gelince çok
düşündük. Oğullarımız ne kadar televizyon izleyebilir? Çocukların fazla
televizyon izlemesinin iyi olmadığını herkes biliyor. Ama ne kadarı fazla
oluyor? İşte bu çok tartışılan bir konu. Gelişim ve eğitim uzmanları bu konuda
maalesef hem fikir değil. Herkesin hemfikir olduğu konu ne tür zararları
getirdiğidir. Fazla televizyon izlemek obeziteye, öğrenme zorluğuna, odaklanma
bozukluğuna veya agresif davranışlara neden olabiliyor. Yeterince araştırma
bunu ortaya serdi. Ancak televizyon izlemenin çocukların beyinlerine ne tür bir
etki veya zarar getirdiğini tam olarak bilinmiyordu. Kasım ayında yayımlanan
bilimsel bir araştırma televizyon izlemenin çocuklarımızın beyinlerinin üzerine
korkunç etkisini ortaya çıkarttı. Japonya’da yapılan uzun süreli araştırma
çocukların 5 yaştan itibaren 18 yaşına kadar izleyerek, onların televizyon izleme
süreleri ile beyindeki gelişimini araştırdı. Japon bilim adamlarının yaptıkları araştırmanın
sonucu, her aile için bir uyarı niteliğindedir.
Sabahleyin Leon’un “kar yağdı ve tuttu!” çığlığıyla uyandık. Hepimiz
sevindik ancak işlerimizi bitirip kahvaltı edene kadar kardan eser kalmamıştı. Kardan adam hayalleri suya düştü... Anacak moraller yine iyiydi çünkü bugün için Leon ve Luka'nın çok beğenecekleri, üç aşamalı bir faaliyet planlamıştım. Tuz hamuru!
Bugün güne biraz daha alışmış şekilde girdik. Ancak Luka’cım hala “hayır” ve “istemem”
modunda. Bu nedenle sabah kahvaltı hazırlarken bile birbirimize girdik.
Henüz üç ay oldu ama Leon ve Luka’nın yani ikisinin anaokuluna gitmesinin bizi
ne kadar şımarttığını yeni fark ettim. Bu hafta arabamız serviste. Haftanın
çoğu için kar yağışı beklendiği için arabamız olsaydı da bir yere gidemeyiz.
Tüm bunlar Pazar günü şekillenirken içimizdeki dehşet büyüyordu. Köyümüzde bakkal
dahi olmadığı için alışveriş yapmak imkansız olduğu gibi anaokuluna, öğleden sonra
aktivitelerine gitmek de mümkün değil. Bir hafta boyunca çocuklarla evde ne
Geçen gün mutfaktan bir ses duydum
"şangırttttt" diye. Eyvah, bardak kırıldı! Tam o sırada Luka ve Leon
içecek almak için mutfağa doğru yöneltmişlerdi. Onlar henüz oraya varmadan
tezgahta dolaşan kedimiz Gümüş bir bardağı devirip düşürmüştü. "Hadi,
çıkın oradan" dediğimde ikisi beni hem çok şarşırttı hem de çok mutlu
ettiler. "Ama, Mama! Ne yapmamız gerektiğini biliyoruz! Cam kırılınca
hareket etmeyeceğiz, size sesleneceğiz ve sonra gelir süpürürsünüz." demezler mi? Aferin oğullarıma. Yaşaya yaşaya öğrendiler demek ki...
Martı Dergisi'nin Ekim 2013 sayısı için çift dilli çocuk büyütme konusu kaleme aldım: Leon ve Luka’yı çift dilli büyütüyoruz. Bana göre bu sadece
dile kolay. Eskiden bir çocuğu iki dilli yetiştirmenin kolay olduğunu düşünüyordum.
Bu yolda neredeyse 5 yıl geriye bıraktıktan sonra ne kadar da yanıldığımı artık
biliyorum. Leon ve Luka henüz konuşmazken bir kaç
anneyle sırf çocuklarımla Almanca konuşuyorum diye tanışmıştım. Yani bir
mağazada oğullarımla Almanca, eşimle Türkçe konuşmama tanıklık etmişlerdi ve
sohbet etmeye başladık. Hepsi aynı noktada ikinci dili bırakmıştı. Belli bir
yaştan sonra çocukları ikinci dili reddetmişti, anneleri de duruma boyun eğip
Türkçe konuşmaya başlamıştı.
Akşam televizyonun karşında kucakta veya ayak dibinde bir
kedi veya köpeğin olması bence dünyanın en rahat anlarından biridir. Bu yüzden
evimizin bol patili olmasından çok memnunum. Tabi ki oğullarım da onları çok
seviyor. Tüm çocuklar gibi Leon ve Luka da kedi ve köpeklere bayılıyor. Hele
yavru olunca onu sevmek, onunla oynamak, oynaşmak isterler. Tabi ki bazen çok
fazla “iç içe” anlar yaşanıyor. Ancak bazı hijyen şartları yerine getirildiği
takdirde bu “özel” anlar sorun olmak zorunda değil. Devamı »
Çocukların ikisi hastayken ve hastalık bize de bulaşmışken Leon ve Luka’yı eğlendirmenin en kolay yolu mutfaktan geçiyor.
Mutfakta iş yapmaya bayılıyorlar çünkü. Hele yeni eğlencemiz olduğundan beri “bugün ne içeriz” diye beyin fırtınası yapılıyor…
Geçen haftayı Almanya’dan gelen anneannemiz ve dedemizle
geçirdik. Çocukları belli bir yaşa geldikten sonra bu benim için zor bir süreç
olmaya başladı. Bir anda kendimi dörde bölmek zorunda hissediyorum ve tüm
çabalarıma rağmen hem kimse memnun değil hem de her şeyin suçlusu ben çıkıyorum…
Martı Dergisi için çocuklar hayatımızı nasıl değiştirdiklerini anlattım. Kasım 2013 sayısında çıkan başka yazıları bu linkte online formatında okuyabilirsin. Bilgisayarına indirmeyi tercih ediyorsan, Martı Dergisini pdf olarak bu linkten indirmen mümkün. Sinema ve tiyatroya
gitmek, lokantada romantik bir akşam yemeği yemek veya arkadaşlarla eğlenmek..
Bunlar bir çift, ebeveyn olunca hayatındaki değişikliklerinin sadece bazıları.
Yaşam temelden değişiyor çünkü! Nasıl mı? Kimsenin bahsetmediği o devrimi ben
Tüm gün ya da sadece iş dönüşünde, çocuğuyla
ilgilenen anne ve baba ilk bir kaç yıl için dünyadan resmen kopuyor. Uykusuz
geçen geceler sık olmaktan seyrek olmaya doğru bir eğilim gösterse de, yine de
yıllar sürer ya da en azından sana öyle gelir. Devamı »
Ailemizin küçük evreninde her gün kargaşa ön planda yerini
alıyor. Hiçbir şeyin planladığımız gibi gitmemesine ayak uydurmaya çalışıyoruz
işte. Hele hafta sonu annemlerin Almanya’dan gelecek olmaları durumu
kolaylaştırmıyor. Her zamankinden daha fazla yetişmem gereken işlerin olduğu
fikrine kapılıyorum çünkü. Aslında her şey Leon doğunca başlamıştı. O zamana dek
günlerimi çok ta güzel planlayabiliyordum ve planları aksatan tek şey
İstanbul’daki trafik olmuştu. Leon’un doğumuyla birlikte daha önce hiç dikkat
etmediğim kişiler bir anda hayatımda önemli bir yer edinmeyi başladılar. Nasıl?
neden? Mükkemel zamanlama desem, bu sana tanıdık geliyor mu?
Alternatif Anne için tam gün annelik, anne olmanın dışında nasıl bir duygu olduğunu anlatmaya çalıştım. 28.10.2013'te yayımlanan yazım: 7/24 anne
olmak; eski kafalı ve modası geçmiş mi? Yoksa çocuk için en iyisi mi? Bir kadın
bugün anne olunca doğumdan bir kaç ay sonra işe dönmesinin normal olduğu
düşünülüyor. Bu öyle normal bir durum olmuş ki, çocuğu için işinden ayrılıp
evde kalmaya karar veren bir kadına neredeyse eski kafalı olarak bakmaya
başlandı. Ben, bilinçli olarak iş hayatına dönmemeye karar veren, nesli
tükenmekte olan kadınlardanım...
arasındaki erkek çocuğun “dönemi”ne has davranışlarının üçüncü ve artık son
bölümüne geldim. Leon’un bazen (tıpkı bu sabah gibi) oldukça çekilmez ve bizi zaman zaman çaresi de bırakan davranışlarının nedenini
öğrenmek, bana onu anlamam konusunda çok yardımcı olmuştu. Ama iş henüz
anlattığım hareketlilik erkek çocukların dillerine de vuruyor sanki. Leon
susmuyor. Sanki nefes almadan konuşuyor. Geçen gün dikkat ettim, evden çıktığımız
andan anaokuluna girene kadar olan 10 dakikalık yolumuzda 2 saniye için olsa
bile susmadı. Luka bana bir şey söylemek için çabalıyordu ama nafile. Leon’un
anlatmalarının sonu bir türlü gelmedi. Tıpkı soru sorması gibi. Tam “neden”
dönemini atlattık gibime gelirken tam hızla bir daha içine girdik. Hem de
Her şey ben 13-14 yaşındayken annemin bir tavsiyesiyle
başladı. Dışarıda eksi 15 dereceydi ve sımsıkı giyinip dışarıya çıkmıştım.
Annem arkamdan gelip elime bir dudak nemlendiricisi vermişti. Arada sırada
sürersem dudaklarımı soğuktan koruyacakmışım. Bugün, bunun ne kadar yanlış bir
bilgi olduğunu biliyorum, ama o gün inandım. Söyleyen annem nasıl olsa. Eh, o
yaştaki her kız büyük kızlar gibi olmak ister. Dudaklarıma ruj sürmek
düşünülmezdi. Ancak nemlendirici ile en azından dudaklarıma parlaklık sağlayabiliyordum.
Leon ve Luka bir yandan yaş gereği duymak durmak bilmeyen
iki zıplama topuna benziyorlar, diğer yandan da özellikle Leon yazmaya merak
sardı. Önümüzdeki yıl onu henüz okula göndermeyi düşünmüyorsak bile okula
hazırlık sürecine biraz daha bilinçli yaklaşmamızın gerektiğini düşünmeme neden
oldu. Araştırdım, okudum ve önceki hafta yeni ve keyifli bir uygulamaya geçtik…
Bu tarifi görür görmez kararımı vermiştim. Bunu kesinlikle denemem gerekiyordu! 9 günlük bayram tatilinde fırsat buldum ve bu ilginç olduğu kadar lezzetli tatlıyı hazırladım. Devamı »
Bilgisayar oyunları mı?! Çocuklarımızın oldukça geç tanışması istediğimiz diğer her şey gibi bilgisayar oyunlarını da başka birinde gördüler. Öyle bir iş zaten bir yerden bir kere start aldıysa bir daha kurtulamıyor. Anne baba olarak bize düşen, bu işin içinden çıkmaktır. Çünkü evde oynamasını izin versen dert, vermezsen de.
Peşin peşin söyleyeyim, bu yemek türk damak tadına alışık
bir tat olmasa da bizce çok lezzetli! Hele salatayı benim küçüklüğüm ve
gençliğimin favori salatasıydı. Oğullarım adımlarımı takip ediyor gibi...
Leon ve Luka'yı sabahleyin anaokuluna bırakınca daima derin
bir nefes alıp rahatlıyorum. Çünkü bu sabahı da kazasız belasız atlattık
demektir. Kahvaltı sofrasından kalkıp anaokuluna varana kadar sadece 45 dakika
sürüyor ancak bu iki erkek çocuğu ile kocaman bir serüven...
Nezle olunca burnun tıkanması kadar kötü bir his yok. Hem
nefes alınamıyor hem de başımız ağrıyor. Bu durumda kendisi için olsun, çocuğu
için olsun, burun spreyi kullananlara bir uyarı; bağımlılık yapabilir!
Ama bizim bahçemiz yok ki dediğini duyar gibiyim. Evet,
herkesin bahçesi olmayabilir. Varsa bile içinde bizim kadar ağaç olmayabilir.
Ama gerek de yok! Çünkü bu iki faaliyeti dışarıda da yapabilirsin. Tek
ihtiyacın, pastel boya, kağıt ve bir ip ile metre!
Bizim evde kahvaltı vazgeçilmez bir öğün. Öğünden çok bir
olay. O kadar çeşitli ve keyifli ki Leon ve Luka bile kaçırmak istemezler... Kahvaltı günün en önemli öğünü derler ya, öyle olmasa bile bizim ailemizde bu kesin kes öyledir.
Sofrayı hazırlayıp kahvaltı yapmak bizde bir saatten fazla sürüyor. Tatilde daha da fazla sürdü, çünkü kahvaltı sırasında günün ilk faaliyetimizi yaptık! Devamı »
Bu sözler okul öncesi çağında bir çocuğa söylemek çok mu
iddialı? Yoksa aşırı riskli mi? Pişman mı oluruz? Hepsi aklımdan geçti ama
"ben şansımı denerim"deyip o sözleri Leon ve Luka'ya söyledim.
9 günlük tatil öncesinde İstanbul'a gidip alışveriş yapalım dedik. Çocukların kapalı ayakkabılara, Leon'un ayrıca kışlık botlara ihtiyacı vardı.
Ardından büyük bir markete gidip ne lazımsa alırız dedik. Kahvaltıda çocukların onayını aldık. İstemeselerdi başka bir güne
erteleyecektik, neticede hiç bir şeyin acelesi yoktu. Leon ve Luka da gitmek
isteyince dedim ki "hadi düşünün o zaman neler istersiniz? Liste yapalım
Hızlıca bir aktivite mi lazım? O zaman renklere göre
atlama oyununu dene! Hem spor hem de eğitim. Biz üstelik çok ta eğlendik...
Hazırlaması da çok kolay bu oyunun. 3-4 farklı renkte tebeşir alıp onlarla yere
daireler çizmen yeterli. Garaj önü, otopark, balkonda bile yapılabilir. Tebeşir
suyla akıp gider çünkü.
Cumartesi günü Leon'la öyle bir projeye giriştik ki! İki
saatten fazla vaktimizi aldı ama sonuç olarak çok güzel bir hayvanat bahçesi
Her çocuk yaratıcıdır. Sadece biz anne baba bu yaratıcılığa
izin vermemiz gerek. Çocuklar dünyayı keşfetmeli, meraklarını gidermeli ve bunu
tüm hislerle yapmalılar, yani dokunarak, duyarak, görerek, tadarak, koklayarak.
Eğitimciler, psikologlar ve gelişimciler, farklı materyallerle çalışmaları,
onları denemelerinin çocukların gelişimi için ne kadar önemli olduğunu hep
vurguluyor. Eh, bizde tam bu anlamda Leon ve Luka’yi oldukça özgür bırakmayı
çalışıyoruz. Tamam, bu hep kolay olmayabilir çünkü masada unutulan makasla göz
kaş arasında not tuttuğumuz kağıdı okunmaz hale kadar kesildiğini fark
ettiğimizde bir çok şey hissederiz, ancak sevinç bunların arasında olmadığı
Yeni bir araştırma korkunç sonuçlar ortaya çıkardı.
Parasetamol çocuklarda astıma neden olabiliyormuş! Üstelik, ilaçtan çok sık
kullanmak gerekmiyor bile...
İspanya'da yapılan bir araştırma, belli bir yaşa kadar tercih edilen ve Türkiye'de birçok pediatrik ilacın içerdiği parasetamolun astıma
neden olup olmadığını ortaya çıkarmak için yapıldı. Daily Mail
gazetesinde çıkan habere göre Acoruna Üniversitesi'nde yürütülen bu araştırma
bugüne dek bu konuda yapılan en kapsamlı çalışma olmuş. Bilim adamları, 20.743
çocuğun ebeveynlerine, çocuklarının astım olup olmadığını, ne kadar şiddetli
olduğunu, önceki yılda ve bebekken kaç defa parasetamol verdiklerini sordular. Çocukların yarısı 6-7, diğer yarısı 13-14 yaş grubundandı.
Leon'la kavga sezonumuzun fırtınaları hala esmeye devam ediyor.
Tıpkı bu pazar günü gibi. Yağmur çamur bilmeden pazar günleri yaptığımız
yürüyüşe dün çıktık. "Kötü hava yok, sadece kötü kıyafet var" diyoruz
ya, eşim onu unutmuştu...
Sen niye kapşonlu yağmurluğunu giymedin diye sorduğumda verdiği cevaba çok
güldüm. Hem yağmurluğun olduğunu unutmuş hem de dedi ki "ben accuweather'e
güvendim. Yağmur bitti diye gösteriyordu." Al sana teknoloji çağın
kötülüğü... Dışarıya bakıp hava durumunu değerlendirmektense telefondaki hava
raporuna güvenir olduk! Hal böyle olunca ıslanırken çok eğlendik! Leon da
şarkı söylüyordu "yağmur yağıyor, seller akıyor..." Çocuğun önsezi
varmış demek. İlk başta azcık yağan yağmur öyle bir şiddet kazanmıştı ki biz
bile evimizin yolunu tuttuk.
Eve gelince evde fırtına koptu. Nasıl bir döneme girdiyse yine, çok sevdiği bir
iş yapmış olmamıza rağmen Leon bir anda ters esmeye başladı.
4. Ekim Hayvanları Koruma Günü Bugün Dünya Hayvanları Koruma günü. Bizim evimizde her gün
hayvanlara özel bir gün ama! Hadi neyse, bu günü de kutladık, ama boğazımda
kaldı. Boğazımda kalan bugün, yani kedi köpek tüyü değil. Onlarla başa çıkabiliyoruz
çünkü…. Dünya Hayvanları Koruma Gününün olması aslında hiç de güzel bir şey değil bence.
Böyle bir güne ihtiyaç duyulması utanç verici değil mi? Çok üzücü değil mi? Hani
et yeyip yememesini geçiyorum, ama hayvanların yaşam koşullarına saygı duymak,
acı çektirmemek, sağlıklarına bakmak insanların çoğu için neden bu kadar mu
zor? Bu özel güne önem veren kişiler zaten hayvanları seven, koruyan ve
haklarına saygı duan kişiler… Bir de peşinden kurban bayramı geliyor. Her yerde
kurbanlık çadırları varken böyle bir günün kutlanması biraz tuhaf kaçmıyor mu?
Konu hayvanlardan açılmışken bir konuyu anlatayım. Sen de bu
yazıyı paylaşırsan böylece belki daha fazla kişinin hayvan beslemesine neden
olabiliriz. Bazen bana tüylerle nasıl başa çıkıyorsun diye soruluyor. Evet,
bizim evimiz çok kalabalık! İki kedinin yanı sıra evin içinde yaşayan 2 Maltez,
3 Pug ve 6 Labrador var. Bizde tüysüz ortam asla olmaz. Ancak rahatsız edici
miktarda değiller. Sadece dört kedim varken durum çok daha kötüydü, çünkü o
kadar özen göstermiyordum. Hele sadece bir iki kedi veya köpek beslendiğinde
tüy diye bir sorunun aslında olmamalı. Birazcık temizlik ve özenle olmaz da. Tüyleri bizi rahatsız etmemesi için neler yapıyoruz peki? Devamı »
Dünyanın en hızlı pastası! Çocuklardan
biriyle bir saatten fazla kavga ettikten sonra bütün enerjim buharlaşmış sanki.
Hele bu çocuk Leon ise, aşırı inatla konunun uzatılması demek. Konuyu ben
kapatsam, odadan çıksam veya sadece susup beklesem de, Leon'un ağlaya ağlaya,
bağıra bağıra önüme dikilmesi ve benim olayı baştan duymam demek. Ta ki ben
artık sabrımın sınırını aşmış, ona her şey gene izah edene kadar. Eh, bu
kavganın başına dönmek demek. Olmadı yani... Kavgamızın konusu da tipik
şeylerden. Leon, ya sevdiği televizyon programı ya da başka bir şeyin arasında
karar verirken tercihini diğerin yana kullanmıştı. Sabah sabah bunun kavgasını
çıkarttı. Amaç, bugün ikisini alabilmekti. Olmadı yani...
Babası onu ve kardeşini anaokuluna götürürken ben en iyisi Leon'un çok mutlu
olduğu bir günü hatırlayayım. Çünkü ne kadar da haklı olsam, Leon ne kadar da
haksız olsa, ardından kendimi kötü hissediyorum. Şu hızlı pasta yapmama Leon
çok sevinmişti. Pastayı aslında öğleden sonra bir daha yapayım. Leon sünger
pastaya çok sevinecek!
Anne bana büyük sürpriz yaparak beni Ekim 2013 annesi olarak seçti! Benimle yaptıkları güzel söyleyişi burada:
Çocuklarınız anaokuluna gidiyor değil mi?Evet, biz bakkalın bile olmadığı kadar küçük bir köyde yaşıyoruz. Bir yanımız tarla, bir yanımız orman. Ancak 3 km ileride İstanbul’un semti sayılan küçük bir kent var, orada özel okul ve özel hastane dışında aslında her şey var. Toplam dört anaokulumuz var! Bizim seçtiğimiz anaokulu bize 8 km uzak, ama olsun, her gün gidip geliyoruz. Bu kadar küçük bir yerde belediyenin sağladığı olanakların Büyükşehir’inkinden fazla olduğunu düşünüyorum. Üstelik kalabalık da değil. Örneğin, Leon ve Luka şimdi her gün piyano dersine gidiyor. Bu belediyeye ait bir müzik evi ve aylık ücreti o kadar düşük ki, İstanbul’da oturup bir kahve içmeye bile yetmez. Öğretmen çocuklarla müthiş iyi. Öğrencilerinin çoğu küçük çocuk zaten. Konsantrasyon süreleri yaş gereği az olduğu için öğretmen her birine 10 dakikalık dersler veriyor. Burada bunu yapabiliriz çünkü zaten yolumuzun üstünde. İstanbul’da bunu yapmak çok zor. Hem pahalı, hem de 10 dakika için arabayla bir yere uğramak mümkün değil. Sosyal medya ile aranız nasıl?İyi olmaya çalışıyoruz! Facebook’u yıllardır kullanıyoruz. Ama diğer ağları anlamamız biraz vakit aldı. Teknolojiden uzak kalmışız galiba. İki-üç ay öncesine kadar akıllı telefonlarımız bile yoktu. Onları alınca insanın sosyal medyayla ilişkisi de ister istemez değişiyor.
Şehir hayatını özlüyor musunuz? Ara sıra büyük şehir kaçamağı yapıyor musunuz?Kesinlikle hayır. Büyükşehirdeki hayatı özlediğimiz hiç olmadı. Tabii ki bazı işleri ancak orada halledebiliyoruz; bu nedenle kışın ayda 2-3 defa gidiyoruz. Çocukların da başka yerleri, kalabalık yerleri de görmeleri gerek. Burada çocuklara bakabilecek kimse olmadığı için başbaşa da bir İstanbul’a gidelim diyemiyoruz. Buradaki tiyatro veya sinema gösterilerine bile birlikte gidemiyoruz bu yüzden. Köy yaşantısının çocuklarınıza katkıları sizce neler? Bu seçiminizle çocuklarınızın bir şeylerden mahrum kaldıklarını düşünüyor musunuz?Çocuklar oldukça çok zamanı dışarıda doğada geçiriyorlar. Bu nedenle çok farklı şeyleri görüp deneyerek öğreniyorlar. Ayrıca bolca hareket edebiliyorlar ki bu fiziksel ve zihinsel gelişimi için önemli. Tüm gün evde olduğumuz için onlarla birebir ilgilenebiliyoruz ve dönemlere göre ihtiyacı olan şeyleri karşılamayı çalışıyoruz. Basit bir örnek; bugünlerde Luka “sağ, sol, ileri” gibi yönleri öğrenmeye merak sardı. Anaokulundan dönerken boş bir kavşakta durdum ve onun nereye gitmemi istediğini sordum. Her sokak ağzında durdum ve ona sordum. O şekilde çok hızlı yönleri öğrendi, hem de yeni yolları keşfettik ve bolca eğlendik.
“Alternatif Anne” sizin için ne ifade ediyor?Alternatif anne benim için alışık olduğumuzun dışında davranan, yaşayan ve çocuklarını büyüten anne demek. Ve tabii ki web siteniz! Beni ayın annesi olarak seçmenize hem çok şaşırdım hem de mutlu oldum. Çok teşekkür ederim! Bunu E-postayla GönderBlogThis!Twitter'da PaylaşFacebook'ta PaylaşPinterest'te Paylaş
Hava bir anda soğudu, sağanak yağış başladı ve dolayısıyla
moralimiz tabana vurdu. Çocuklarla yaşadığımız bazı konuşmaları hatırlamak için
tam zaman! Biraz gülümseyelim, değil mi?