Geçmiş Zamana Yağan Yağmurlar ya da Portobello Masalları | 우주 이야기 – ucu iyagi
← Gri Şehir Edinburgh`nın Havai Fişekleri
Huxley’in Cesur Yeni Dünyası ve Distopyanın Tiyatrosu →
Geçmiş Zamana Yağan Yağmurlar ya da Portobello Masalları	Posted on 17 Eylül, 2015	by 희망 Biraz daha özümseyip vakit geçirdikten sonra rahatlıkla söyleyebilirim ki evet bu şehri sevdim. Zamanda yolculuk yapıp eski zamanlara gelmişsiniz gibi; ortaçağdan kalma sokaklar, şatoların arasından çıkan mekânlar, böyle bir yer bulmak kolay değildir şimdilerde. Tabii insan bazı şeylerin değerini kaybettikten sonra daha iyi anlayabiliyor. Edinburgh’nın güzelliğini daha net görmemi sağlayan şeylerden biri de bir günlüğüne Glasgow’a gidip gelmem oldu. Haksızlık etmeyeyim, orası da kendine göre güzellikler barındırıyor elbet, ama Edinburgh’ya geri döndüğünüzde nasıl bir güzellikle karşı karşıya olduğunuzu daha iyi anlıyorsunuz.
Hava açık olduğunda, o sivri kulelere, enteresan binalara vuran güneş ışınları çok güzel yapıyor bu şehri, Royal Mile cıvıl cıvıl oluyor, çok farklı yerlerden gelmiş insanlar hayret duygularıyla etraflarına bakıyor. Peki ya bulutlu ve yağmurlu havalar? Ah, yağmur o kadar çok yakışıyor ki bu şehre, sizi rahatsız etmeden hafifçe ıslatarak yağar çoğu zaman ve ilham perileri ortalıkta dolanır o anlarda, bu kadar çok yazar ve şairin heykelinin olması boşuna değil. Hele ki yağmurlu bir Edinburgh sabahına uyanmak, eşi benzeri yoktur, Holyrood’un tepesinden şehri izlemek. Biliyorum, yağmuru sevmeyen insanlar da var, ama biz pek anlaşamıyoruz galiba onlarla, hayata bakış açılarımız tamamen farklı oluyor sanırım.
Şehrin tepesinde bir kale yükselir. Meşhur Edinburgh kalesinin ziyaretçisi hiç bitmez, bir kayanın üzerine kurulmuştur ve Old Town’un zirvesinden şehri seyreder. Kaleden aşağıya doğru Royal Mile uzanır, işte burası geçmiş zamanın içinden aktığınız yerdir, bu caddenin yanından açılan çeşitli yerlerdeki daracık sokaklar, insanı içlerine girip kaybolmaya teşvik eder. Kendine özgü Cockburn Street’ten aşağıya inip Waverly köprüsüne vardığınızda köprünün karşısında New Town’u görürsünüz. Ama adına aldanmayın, New Town da tarihin başka bir bölümüne karşılık gelir sadece.
Şehrin ortasında alabildiğine uzanan bir çayırlık vardır; The Meadows. En ufak bir güneş ışığı o yemyeşil çayırların dolması için yeterlidir. Ama insanları anlayabiliyorum bu konuda, güneşli bir havada The Meadows çayırlarına uzanıp evrenin anlamını düşünmek, hafızamda derin yer eden deneyimlerden birisi olarak kalacak bu sanırım. Söylemiş miydim, Edinburgh deniz kenarındadır ve adından mütevellit çok güzel bir plajı vardır; Portobello. Her zaman denize giremeseniz bile sarı renkli güzel kumları bulutlu havalarda dahi insanları kendine çekmeyi başarır. Sakin ve denizi seyre dalabileceğiniz bir de yürüyüş yolu vardır. Ama Portobello’nun en ilginç yanı, buranın sakinlerinin masallardan çıkma hayal gibi evlerde yaşıyor olmalarıdır. Altın renkli kumların yanı başında bir masal evinde yaşamak, ne diyebilirim ki.
Cumartesi geceleri Royal Mile bambaşka bir görünüme bürünür, birçok mekâna evsahipliği yaptığından çok enteresan ve komik manzaralarla karşılaşmanız olasıdır. Söylemiş miydim, benim kaldığım hostel de bu caddededir. Esasında buraya gelirkenki düşüncem ilk birkaç gün ya da bir hafta hostelde kalıp sonra bir ev kiralamaktı. Fakat şimdi pek öyle düşünmüyorum açıkçası, bilen bilir hosteller enteresan yerlerdir ve yeterince uzun süre kalırsanız normal yaşamda pek karşılaşamayacağınz durumlarla karşılaşmanız son derece olasıdır. Hosteli de sevdim sanırım, içindeki sürprizleriyle beraber, günün birinde bahsederim belki.
Bu yazı Kategorisiz içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.	← Gri Şehir Edinburgh`nın Havai Fişekleri