Yaprağın hüznü - Perihan Dirican - MUDANYA Gazetesi | www.mudanyagazetesi.com
Şu üzerinde “Mudanya Belediyesi” yazan banklardan birine oturmuş biraz soluklanmak, denizin mavisinde gözlerimi dinlendirmek isterken ve kim bilir günün hangi olayı, hangi sorununu kendime dert etmiş düşünürken melankolik bir sesle kucağıma düşen bir yaprak aldı beni başka düşüncelere saldı.
Arkamda duran koca bir çınar ağacının milyonlarca yaprağından biriydi. Kim bilir ne kadar direnmişti dalında kalmak için? Kim bilir şimdi ne kadar üzgündü? Dili olsaydı bana neler söylerdi?
​Geriye dönüp baktığında iki salınımlık bir ömür ya geçirmiş ya geçirmemişti. Daha dün, bir dalın boğumundan sevinçle kendini dünyaya attığında mevsim bahardı. Bütün bir yaz boyu akranlarıyla birlikte güneşi selamlamış, onlarla birlikte çok fırtınaya göğüs germişti ve hiç durmadan üzerinde bulunduğu ağacın gelişip gürleşmesi için çalışmıştı. Bu yüzden biraz yorulmuş, beti benzi sararmıştı.
Hiç yorulmaması, hastalanmaması mı gerekiyordu ki bugün o ağaç onu bir silkeleyişte üzerinden atmıştı? Zavallı yaprak kim bilir ne çok güvenmişti dalına.
Onun bu hüzünlü hali içime dokundu, isyan edercesine doğruldum yerimden, döndüm çınar ağacına. Dudağının kenarında kibrit çöpü, elinde tespih, alaysı tavırlarla yükseklerden bakan bir külhanbeyini andırıyordu.
​“Hay senin!” diyerek söve saya atılacaktım ki üzerine; bir silkelendi, binlerce yaprak saçıldı üzerime ve binlercesinden “Beni bırakma!” diyen melankolik ses yükseldi.
​“Beni bırakma!” “Beni bırakma!” “Beni bırakma!”
​Çığlıklar kulağımı tırmaladıkça, öfkem kabardı. Ne gerek vardı bu nankör ağaca bu kadar tapınmaya. O seni istemiyorsa sen de çek git! Belki bir cennet düşer bahtına.
​Dedim ama elimdeki yaprağın bir iki yerinde mini minnacık görünen yeşil gözenekler göz kırptı bana.
"Hâlâ nefes alabiliyorum. Nefes alabildiğim sürece; ha dalda olmuşum, ha yerde ne fark eder? Hayat güzel be dostum!"
Bu makale 1133 defa okunmuştur.