Gönderen yuzgarAbla zaman: Perşembe, Eylül 26, 2013 Hiç yorum yok:
Hayatım bir rüyadan ibaret gibi şu aralar.. öyle ki, uyandığımda az önce konuştuğum kimse olmuyor yanımda.. ne kalp çarpıntılarım ne de korkularım gerçek.. dünya gerçek de ben mi değilim yoksa?
Gönderen yuzgarAbla zaman: Pazartesi, Eylül 16, 2013 Hiç yorum yok:
Etiketler: gerçek, rüya
Gönderen yuzgarAbla zaman: Salı, Eylül 10, 2013 1 yorum:
Gönderen yuzgarAbla zaman: Pazartesi, Eylül 09, 2013 Hiç yorum yok:
Aynaya bakıyorum bu ben miyim diye.. saçımdaki beyaz tellere bakıyorum sonra. Tek tek ayırt ediliyorlar diğerlerinden, kalın simsiyah telli saçlarımdan. Azlar ama ayaktalar, isyandalar adeta. Sinmiyorlar aralara. Korkmuyorlar, öndeler, benden daha önde. Siyah teller bensem, beyazlar düşüncelerim..
Hepsini bu sözler hatırlatıyor..
Gönderen yuzgarAbla zaman: Salı, Temmuz 30, 2013 Hiç yorum yok:
Günlerden bir gün postanedeyim. Postane dediysem küçük bir yer burası. Ama yine de kalabalık.. Kuyruk kapıya dayanmış durumda. Ancak, son sıradaki kapıyı açarsa dışarıdan biri gelebiliyor. O sırada kapının hemen yanında son sıradaki yaşlıca bir amca ise içeriye giren diğer bir amcayı tanıyor olcak ki "ohoo çok sıra var, sana sıra gelmez" diyor sırıtarak.
Yeni gelen amca cevap veriyor:
"Olsun canım sıradan ne olacak! Ben yalnızlığı sevmem zaten.."
Gönderen yuzgarAbla zaman: Çarşamba, Haziran 19, 2013 Hiç yorum yok:
Etiketler: sıra, yalnız
o günlerden, eskilerden.
Kaç kez daha 22 yaşında olurum ki?
kaç defa yaşanır aynı güzel an? tekrar tekrar..
Kaç defa 12 yaşındayken pencereden bakıp, yüzüme rüzgarın çarpmasını bekleyebilirim?
Kaç defa o pencereden bakarken yüksekliğin derinliğinden korkabilirim?
Saçlarım kaç defa 17 yaşımdaki kadar siyah olur ki?
Ellerim hep böyle beyaz kalsa,
gözlerim her zaman bu kadar genç..
hep yorgun baktıktan sonra ne fark eder ki diyorsun!
Şunları yazdığım âna bile tekrar dönemeyeceğim, asla!
Şimdi odada dolaşan sinekle bir daha hiç karşılaşmayacağız.
Her şey aynı gibi gözüküyor,
masa aynısı işte, koltuk aynı koltuk diyorum.
ama her saniye üzerine farklı nefesler üflediğim masa nasıl aynı masa kalır ki?
İçime çektiğim her oksijen molekülü benzer özellikte ama hiç biri aynı değil birbirinin,
öyleyse ben 50 yaşımda da nasıl aynı ben olabilirim ki?
Zamanla ilgisi yoktur belki de.
Bu cümlenin sonunu yazarken aldığım nefes farklıysa ben de başka biriyimdir artık,
belki de. belki de değil.(?)
Sonsuza giden bir sorgu.
Bacaklarım ağrıyorsa benim suçum mu?
Derdimi anlatamamak benim suçum mu?
Benim gibi düşünmek istemeyen, beni tuhaf gösterenlerin suçu mu?
İçinde aynı kasvetli sıkıntıyı hissettiği halde, bunu kendine bile itiraf edecek kadar dürüst olamayanların suçu mu?
Biraz duygu, biraz ruh
Gönderen yuzgarAbla zaman: Cuma, Mayıs 17, 2013 Hiç yorum yok:
Gönderen yuzgarAbla zaman: Salı, Mayıs 14, 2013 Hiç yorum yok:
Gönderen yuzgarAbla zaman: Çarşamba, Mayıs 08, 2013 Hiç yorum yok:
Gönderen yuzgarAbla zaman: Pazartesi, Mayıs 06, 2013 Hiç yorum yok:
Sabahlara kadar dinlenen şarkı
Ve bu şarkı bana çok şey hissettirdi. Sabahlara kadar dinleyeceğim bunu derdim, eğer normal düzende bi insan olsaydım fakat değilim. O yüzden akşamlara kadar dinlerim bunu, dinleyebilirim. Umut gibi, gaza getirir gibi, yaptığına inanır gibi.. Başkaları ne derse desin, inandığımdan vazgeçmem der gibi.. Bu şarkıyı çaldığımın hayalini kurmak bile zevk verici.. Omuzlarımdan yayılıyor tadı, titremesi ve parmaklarıma ulaşıyor. Düşündürdüklerinin heyecanı avuçlarımı ağrıtıyor.. O kadar güzel gitar çalınır mı ki, çalmasaydın dünya eksik kalırdı.
Gönderen yuzgarAbla zaman: Salı, Ocak 22, 2013 Hiç yorum yok:
Bir odanın iklim koşulu
Yaşadığı kırgınlıktan sonra, yakın bir arkadaşa sorulur, gidişat nasıldır diye...
Havalar nasıl ortamda?
Hımmm, buza çeker mi dersin?
Orasını bilemem, bana sorma..
Alçaklara kar yağıyor diyorsun?
Aynen öyle canım..( alaycı gibi görünen, buruk, ekşi bir gülüş ile)
Pencereden de kar geliyor mu peki?
Gönderen yuzgarAbla zaman: Salı, Ocak 08, 2013 Hiç yorum yok:
Etiketler: alçak, kar
ve değiştirmek istiyorum bazılarını gördüklerimin
pişmanlığın telafisi olmaz,
telafisi olsa pişmanlık olmaz...
Gönderen yuzgarAbla zaman: Pazartesi, Ocak 07, 2013 Hiç yorum yok:
Etiketler: pişman, pişmaniye, pişmanlık
Bir milyon başım olsa, biri kadar çare bulmaz derdime
Bi insanın gözümün önünde küçüldüğünü görmek çok acıklı.. konuştukça daha da küçülüyor. Israr ettikçe daha da bi mide bulandırıyor. Dediğim her lafı bir imada bulunuyorum sanıp tersinden anlıyor bu kez. Hayır diyorum, belki diyor. Olmaz diyorum, yaparız diyor. İstemiyorum diyorum, neden diyor. Düşündürüyor beni, yo öylesi değil. Olur mu diye, değil düşüncem. Aynı cevabı kafamın içinde milyonlarca kez tekrarlayıp durmamdan. Başım ağrımaya başlıyor, bi süre sonra çatlayacak gibi artık başım. Kafam bana ait olmayan bir ağırlık gibi artık bedenimin üzerinde. Uyuyamıyorum. Yatağımdan kalktığımda artık dayanılamayacak kadar çok, patlayan bir beyin etrafa fışkırırken ne kadar acı verirse o kadar acı veriyor. Kurtulmak istiyorum bir an önce. Koridor Bolu tüneli kadar uzun. Mutfağa varıyorum nihayet. Bir an önce kurtulmam lazım bu kafadan. Hızlı düşünüyorum, kafaya daha fazla yükleme yapıp yakmamak gerek. Kafa bu sonuçta öyle Spartacus'ün yaptığı tek hamlede kopmaz diyorum. Patates soğan doğranılan bıçak yetmez. Satır yılda bir kurban eti kesmek amaçlı kullanılan nadide eser geliyor aklıma. Çok kullanılmadığına göre fırının altındadır. Kapağı açıyorum, sapı gözümün önünde ama kendi yok. Sıkıca poşete sarılmış. Bayrama hazırlanmış küçük bir çocuk gibi süslenmiş adeta. Bu kostümle paslanmıştır da diyorum, açıyorum ki öyle. Ben oyalanırken, geçen her saniyede omuzlarımın üzerine bir göktaşı düşüyor gibi, her biri kafam büyüklüğünde. Her biri duruyor olduğu yerde artık 476 tane kafanın ağırlığını taşıyorum omuzlarımda. Dayanamamak lafının anlamsız kaldığı yer ayaklarımın altı sanki. Son bir ilahi güç ile omzumdaki 482 kafayı tezgahın üzerine bıraktığım anda ben de artık bir Ulubatlı Hasan'a dönüşüyorum. Havaya kaldırdığım sağ satırın ağırlığıyla kazandığı ivme sayesinde 10 üzeri -43 saniyede iniyor aşağı. Bir anda 487 kafa o incecik boynumdan ayrılıveriyor. Doğruluyorum varolmanın dayanılmaz hafifliği ile... Etrafa ilişiyor gözüm. 487 kafanın her biriyle göz göze geliyorum. Ben onlara bakıyorum, onlar bana bakmıyor. Her biri sadece bana benzeyen soğuk bir ay parçası gibi solgun ve kaskatılar. Orada öylece bırakamam hiçbirini, sabah biri görür, etraf dağınık ayıp olur bu yüzden kısa kesiyorum romantik bakışmalarımızı. Çöpe atam olmaz, biri görür, zaten sığmaz da hepsi. Pencereyi açıyorum aşağı atmaya başlıyorum. Ama o da nesi? Yerçekimi tersine işliyor gibi havaya süzülüyorlar. Gecenin o karanlığında yüzümün resmini taşıyan onlarca ışılı balon gökyüzünü aydınlatıyor. Kayan bir yıldız kadar kısa sürede kaybolsalar da,neşemi yerine getirmeyi başarıyor bu küçük gösteri. Sonuncusunu da elimden bırakmamla birlikte, son bir kez dönüp bakıyorum ve sonra hepsi yok oluyor. Rahatlıyorum. Aklımdan geçirdiğim ohh! sesi, içimi buğulandırıyor. Kuru ortamın nemlenmesiyle birlikte, damlacıklar oluşuyor içimde. Bir tanesi olgunlaşıp içime düşüyor. İçimdeki boşluk o kadar büyük ki, o ufacık damlanın yarattığı yankı 80 desibele kadar ulaşıyor. Beyin basıncım düşüyor. Tamam da bunların hepsini ben nasıl anlıyorum derken... Koşarak koridordaki aynanın karşısına geçiyorum. Görüyorum ki eskisi giyim. Tek başımla, olduğum yerdeyim...
Ben tüm bunları yaşarken, o insan o kadar küçülmüş ki gözüme bile ilişmiyor. Rahatım ve hafifim varoluş kadar. Yatıyorum, uyurum...
Gönderen yuzgarAbla zaman: Çarşamba, Ocak 02, 2013 Hiç yorum yok:
Etiketler: baş, kafa, küçülmek
Bir milyon başım olsa, biri kadar çare bulmaz derd...