Amatör bir kalemşör... / Anılar / Milliyet Blog
Amatör bir kalemşör...
Bugünkü yazımız eskiye olan özlemle harmanlansın biraz. Sizlerle paylaştığım resimde öyle birşey var ki, yazıya dökmek biraz zor.
En azından benim gibi bir amatör bir kalemşör için. Buda bana yeni bulunan bir isim “kalemşör”
Resimde eski taştan bir ev. Neler görmüş geçirmiş, evden kaç kişi gelmiş göçmüş ebedi aleme bilinmez. İçinde ikamet eden insanların nelerine şahit olmuş kim bilir o dört duvar. Hani denir ya "Dört duvar sır " cümlesi . Bu evlerde, çok iyi sır tutar, kim bilir neler bilir bilir de susar. Zamanımızın evleri gibi incede değildir duvarları. Hani hızlı yürüsen, sesli konuşsan rahatsız olmaz komşun . Şikayet amaçlı çalmaz kapınının zili. Bence de tek başına olduğu için, hakikaten saklar evde yaşananları, bir odanın bildiğini öteki oda bile duymaz mesela. Sırdaş bir arkadaş gibi kucaklar sessiz sedasız dinler belkide. Erdemlidir bence. Çocukluğumdan kalma anılarımda böyle bir ev ve kocaman bir dut ağacı hatırlarım. Birbirlerine yıllarca komşuluk eden taş ev ve dut ağacı. Ve o dut ağacına tırmanan küçük bir kız çocuğu bilirim. Aşağıda kendine yalvaran dedesine sevimli kahkahalar gönderen. İşte o taş ev ve o dut ağacı kavgasız gürültüsüz ve dostça .Kaç kez selam verdiler birbirlerine, bir dal hışırtısıyla, birkaç yaprak dökümüyle, rüzgarda salınan ipek bir mendil kıvrımıyla, kibarca. İnsan bunu neden yapamaz ki. Kaç doğuma, kaç düğüne, kaç ölüme ne bileyim nelere tanık oldular ki insana dair birlikte. Bir dilleri olsa.
İnsanlar birbirine değer vermekten aciz devir öyle bir devir ki, Maddiyat tavan yaparken maneviyat taban yapmış durumda. Herkes köşe dönmenin derdinde. Köşe dönmek bu nasıl kaba bir tabirse. Ben gibi zavallılar sadece duyguya önem vermekte. Bu yüzdende bu kadar incitmekte ve kırılmakta. Ama kimin umurunda.
Her insanda farklı duygular, beklentiler , umutlar var. İnsanı çaresiz eli kolu bağlı bırakan hiçbir gerçeği sevmiyorum. Kim sever ki. Bir ömür boyu yokluğa mahkum edilişleri .Yokluğun her türlüsüne karşıyım açıkçası.
Hayat bir sınav ve imtihan dünyası. Tek dileğim sevdiklerimin benim imtihanım olmaması yönünde.