İtiraf edilmeyen bir rahatlık vardı sanki…
Galatasaray cephesinde; geçen hafta oluşan 7 puanın,
Gaziantep cephesinde ise düşme hattı ile arasındaki farkın açılmış olmasının rahatlığı vardı.
Yönetim bilet fiyatlarını bu kadar yüksek tutmaya cesaret edebilir miydi?
Federasyon bile Gaziantepspor’u “düşebilecek takım” olarak düşünmeyip maç saatini “şampiyonluk” yarışına göre ayarlamıştı.
Kazanılacak üç puandan ziyade sansasyonel bir çelme takabilmenin zevki arzu ediliyordu.
Allah var, takıyorduk da, ayağımız kaydı!
Galatasaray da rahattı.
Akın akın Gaziantep’e geldiler…
Kültür yolumuzda gezdiler, kebap baklava fıstık yediler.
Hepsinin aklının bir ucunda Kamil Ocak’taki 90 dakika sonunda ilan edilebilinecek şampiyonluk hayali vardı.
Karizmayı çizdirmek korkusu mu? Tabii ki vardı. Maç boyu da bu korkuyu yaşadılar.
Rahat olmayan bir tek “Emniyet”ti.
Tedbiri elden bırakmamak adına abarttılar.
Maç saatinden 10 saat evvelinden Sanayi Odasının köşesinden demokrasi meydanına giden yolu trafiğe kapattılar.
Müzeden Ş.Kamil kaymakamlığı arasının kapatılmasına zaten alışmıştık. Bu sefer maliye tarafının yasak bölgesi de genişletilmişti.
“Üst düzey güvenlik tedbirleri uygulanıyor” dediler…
Olacağı varmış, olmayacak bir şey oldu.
Bir biber gazı kazası!
Ortalık bir anda karıştı. Can havli ile çim sahaya doluştu millet.
Allahtan ucuz atlatıldı.
Güya maçı yazacaktık, neler yazdık.
Futbol istatistiklerine bu maç; bir Galatasaray iç saha mağlubiyetimiz yazılacak belki…
Ama maç anın da ve bitiminden sonra yapılan programlarda güzel ve etkili oyunumuzu göz ardı edemediler.
Gol pozisyonları bizimdi.
Sadece ayağımız kaydı bir kez.
Mesela Jimnastik yarışmalarında olsa sadece birazcık artistik puan silerler…
Futbolda mağlup oluyorsun!