﻿ İngilizce - Türkçe çeviri: one feels compelled to ask whether free c
one feels compelled to ask whether free college for every American is, really, a better investment than fighting narcotics, funding dilapidated primary schools in inner-city America, or securing the border—all causes that the Democratic Party, incidentally, has firmly committed itself to in years past. Karl Marx himself rejected “bourgeois democracy”—meaning, more or less, representative government—based as it was, he argued, on the idea of human rights, which he attacked as an aberration influenced by “bourgeois” capitalist society. Marx believed that true “democracy” would occur only after the “dictatorship of the proletariat” had established itself and prepared the way for a materialist, communist utopia. Friedrich Engels declared in 1872: “A revolution is certainly the most authoritarian thing there is,” and that a socialist party ought to maintain its rule “by means of the terror which its arms inspire in the reactionists.” It should therefore be little surprise to anyone that Marxian socialism inevitably turns against and devours representative government—or Christian or Western government of whatever historical variety. Even those who sincerely, if misguidedly, support the more “mild” au courant form of democratic socialism—“power to the people”—merely achieve in practice the increase of government power over the lives of private citizens. Senator Bernie Sanders, Congresswoman Alexandria Ocasio-Cortez, Congresswoman Tlaib, and their political followers have thus forsaken the honorable tradition of their own party. They have forgotten that state-enforced equality of the type they advocate undermines the private citizen, because the very core of that political program makes the state unduly responsible for the wellbeing of its citizenry, thereby making the citizenry dependent upon it and ultimately subservient to it. Even the vaunted “Nordic model” has had this effect. As Rainer Zitelmann wrote in Barron’s this April: In 1960, for every 100 “market-financed” Swedes (i.e. those who derived their income predominantly from private enterprise), there were 38 who were “tax-financed” (i.e. dependent on the public sector for their income, whether as civil servants or as recipients of payments from the state). Thirty years later, that number had risen to 151—in other words, there were significantly more people living off of the state than paying into the system. This reflects Sweden’s move away from a capitalist free-market economy to a socialist model. …The economic situation in Sweden deteriorated as a direct result of extreme labor market regulation and the constant expansion of the role of the state, which led to massive dissatisfaction among the population. Pushback against these socialist ideas gathered momentum, and by the 1990s there was a comprehensive counter-movement that—without fundamentally questioning the Swedish model of high taxes and comprehensive welfare benefits—nevertheless eliminated many of its excesses. Never in history has socialism been introduced without a weakening of individual agency, as the dirigisme of the state replaces the organic social relationships that are the very basis of civil society. Centralization and statism are at the core of socialism—whether in the form of Leninist Vanguardism or ostensibly more “democratic” iterations. In his 1987 classic The Closing of the American Mind, Allan Bloom wrote: “The deepest intellectual weakness of democracy is its lack of taste or gift for the theoretical life. …The issue is not whether we possess intelligence but whether we are adept at reflection of the broadest and deepest kind.” While socialism might seem superficially “intelligent,” an apparent solution to the ills of post-industrial America, it cannot withstand serious intellectual reflection or review of experiential evidence. If America—and particularly, the still-moderate elements within the Democratic Party—is to overcome the current infatuation with socialism, it must learn also to overcome the psychological weaknesses of modern, democratic society, and familiarize itself once again with the wellsprings of theoretical life provided by the pre-Marxist, Western, Christian philosophical tradition.
Her Amerikalı için ücretsiz üniversitenin, narkotiklerle mücadele etmekten, şehir içi Amerika'daki harap ilköğretim okullarını finanse etmekten ya da sınırı güvenceye almaktan daha iyi bir yatırım olup olmadığını sormaya mecbur olduğunu hissediyor - tüm bunlar, Demokrat Partinin, bu arada kendilerinin kesin bir şekilde taahhüt ettiklerini gösteriyor. geçmiş yıllarda. Karl Marx'ın kendisi, “burjuva” kapitalist toplumunun etkisinde bir sapma olarak saldırdığı insan hakları fikrine dayanarak savunduğu gibi, temsili hükümeti düşünerek “burjuva demokrasisini” reddetti. Marx, gerçek “demokrasinin” ancak “proletaryanın diktatörlüğü” nün kendisini kurması ve materyalist, komünist bir ütopya için yolu hazırlamasının ardından gerçekleşeceğine inanıyordu. Friedrich Engels, 1872'de “Devrim kesinlikle en otoriter şey” dedi ve sosyalist bir partinin “silahlarının tepkime ustalarına ilham verdiği terörle” yönetimini sürdürmesi gerektiğini belirtti. Bu nedenle, Marksist sosyalizmin kaçınılmaz olarak temsili hükümete (ya da herhangi bir tarihsel çeşitlilikten dolayı Hristiyan ya da Batı hükümetine) karşı çıktığı ve onu yok ettiği kimseye sürpriz olmamalıdır.İçtenlikle, yanlış şekilde olsa bile, demokratik sosyalizmin daha “hafif” au courant biçimini - “insanlara güç” ü destekleyenler bile - pratikte özel vatandaşların hayatları üzerinde devlet gücünün artmasını sağlarlar. Senatör Bernie Sanders, Kongre Üyesi Alexandria Ocasio-Cortez, Kongre Üyesi Tlaib ve onların siyasi takipçileri bu nedenle kendi partilerinin onurlu geleneğini terk etti. Savundukları tipte devlet tarafından uygulanan eşitliklerin özel vatandaşlara zarar verdiğini unutmuşlardır, çünkü bu politik programın özü devleti vatandaşının refahından haksız yere sorumlu kılar, böylece vatandaşı ona bağımlı ve sonuçta ona bağımlı kılar. . Ödüllü “İskandinav modeli” bile bu etkiyi yarattı. Rainer Zitelmann'ın bu Nisan ayında Barron’da yazdığı gibi: 1960 yılında, her 100 “piyasada finanse edilen” İsveçlinin (yani gelirlerini ağırlıklı olarak özel teşebbüslerden elde edenler), her biri için “vergi finanse edilen” 38 (devlet memurları olsun olmasın, gelirleri için kamu sektörüne bağlı olan) vardı. veya devletten ödeme alıcısı olarak). Otuz yıl sonra, bu sayı 151'e yükselmişti - bir başka deyişle, devletten dışarıda yaşayan sisteme ödeme yapmaktan çok daha fazla insan vardı.Bu, İsveç’in kapitalist bir serbest piyasa ekonomisinden sosyalist bir modele geçişini yansıtıyor. … İsveç'teki ekonomik durum, aşırı işgücü piyasası düzenlemesinin doğrudan bir sonucu ve devletin rolünün sürekli artması sonucu nüfusun kitlesel memnuniyetsizliğine yol açtı. Bu sosyalist fikirlere verilen itiraz ivme kazandı ve 1990'lara gelindiğinde - İsveç yüksek vergi modelini ve kapsamlı refah faydalarını temelde sorgulamadan - bununla birlikte aşırılıkların çoğunu ortadan kaldıran kapsamlı bir karşı hareket vardı. Tarihte, devlet kurumu zayıfladığında, sivil toplumun temelini oluşturan organik sosyal ilişkilerin yerini aldığından, asla tarihte bireysel bir kurumun zayıflaması olmadan sosyalizm ortaya çıkmamıştır. Merkezileşme ve devletçilik, Leninist Vanguardism ya da görünüşte daha fazla “demokratik” yineleme biçiminde olsun - sosyalizmin özüdür. 1987’de Amerikan Zihninin Kapanışı’nda, Allan Bloom şöyle yazdı: “Demokrasinin en derin entelektüel zayıflığı, teorik yaşam için zevk veya armağan eksikliğidir.… Mesele zekâya sahip olup olmadığımız değil, en geniş ve en derin türün yansıması konusunda usta olup olmadığımızdır. ” Sosyalizm, endüstriyel olmayan Amerika'nın hastalıklarına görünür bir çözüm olarak yüzeysel olarak “akıllı” gibi görünse de, ciddi entelektüel yansımalara veya deneysel kanıtların incelenmesine dayanamaz. Eğer Amerika - ve özellikle Demokrat Parti içerisindeki hala ılımlı unsurlar - sosyalizme olan mevcut uyuşmazlığın üstesinden gelmekse, modern, demokratik toplumun psikolojik zayıflıklarının üstesinden gelmeyi ve bir kez daha teorik olarak ortaya çıkan kaynaklarla tanışmayı öğrenmelidir. Marksizm öncesi, Batı, Hıristiyan felsefi geleneği tarafından sağlanan yaşam.