Ayrılık Hasretiyle İlgili Sözler | En Anlamlı Güzel Sözler
Ayrılık hasretiyle ilgili sözler, ayrılık ateşiyle yanan sözleri bu yazımızda yer verdik. Daha fazlası için diğer makaleler göze atınız.
Kalbimizi bazen kaptırırız. Bir türkü, bir sevda, bir şiir okunmamış bir kaç kitap satırına cümleler sığdırırız. O kadar çok isteriz varlığımızın kabul edilmesini ama bir türlü anlatamayız. En sevdiğimiz tarafından öteki oluruz. Dinlenen şarkılar, birbirine aktarılan sözler verilen duygular hepsi kitap sayfaları arasında unutulmaya mahkum cümlelere benzer. Hikaye bitmiştir gidecek bir yer ve kimse yoktur. Birisi daha çok sevdiği için birileri daha çok üzülür. Çünkü kalbimiz imkansızı sevmeye meyillidir. Bizi terk eden insan her zaman daha değerlidir. Bu değeri benliğimizde inkar ederek başka yolculuklara çıkmamız gerekir. Fakat genede yapamayız. İşte bu yüzden hasret bu deli ruhumuzu yakarak acıtır. Ayrılık ateşiyle tutuşur dururuz, yanarız ama gelen yoktur. Sadece gidenlerin arkasında kalan hasret gerçektir.
Yüreğinde ne bir acı, ne de bir burukluk vardı. Gidişi kutsal bir göreve gidenin
mertliği ve yürekliliğini taşıyordu sanki. Bütün vedalaşmalarda şöyle veya böyle
hüzün mutlaka olurdu. Ayrılıksız hasret, hasretsiz ayrılık olur muydu?
“Ölüm, ayrılığın bütünüdür ama ayrılıksa ölümden bir parçadır.” derlerdi.
Ayrılık hasreti, acıyı, yokluğu ve yalnızlığı çağrıştırır onun için gözyaşları ayrılığa
Dalgın bir akşamdan kalma sözleri yüreğinde ayrılıkları boğan şairin solunda buldum İnandığım tüm masallar uzak Uzaklık senin gözlerine çıkan hasret ..”
Ayrılıkta azap var sözünü düşündü revire doğru yürürken. Her ayrılık bir azap demek değildi. Ancak her ayrılık bir hasret demekti ve her hasret vuslata hasretti.Her ayrılığın nihayeti hasreti ancak her hasretin nihayeti vuslat değildi .
Hasret kalmışız, yüreği güzel insanlara..
”Severek ayrılalım, aşka hasret kalalım, eğer mutlu olursak, yeniden barışalım.”
Orhan Gencebay ve Sibel Can’ın seslendirdiği bu şarkıda sözü edilen aşıkların tam olarak ne yapmaya çalıştığını anlayan var mı? 🙂
Aramıza sonsuz bir uzaklık girdi artık. Ayrılık, ayrılık acısı ve hüzün; kaderim, kaderimiz bu. Ben dünyanın bir tarafındayım, o öbür tarafında. Ne bir ses, ne bir haber. Ama ruhlar bir ve tek. Ne sonbaharın gidişi, ne kış hasreti, ne baharı bekleyiş ve ne yazın uzaklığı. Yürekler niçin atacaklarını bilirler
Ben her gece sen uyurken deniz olup vuruyorum sahillere, rüzgar olup esiyorum sessizce, sen uyurken yüreğim geliyor üstünü örtmeye, bensizken üşümeyesin diye!
“Ayrılık hasreti vurdu bağrıma. Neden ayrı düştük sanki! Yalnızlık çölünde mahzun biriyim. Gönlüm ateş sanki… Hasret ise elime batmış ve bir türlü çıkmak bilmeyen bir kıymık…”
Dengbej kaval çalıyor; kaval dile gelmiş, aşk ve sevdayı, ayrılık ve hasreti, dert ve elemi anlatıyor.
Dengbejin parmakları, ustalıkla kavalın deliklerinde dolaşıyor, kavaldan çıkan ezgiler ortak bir hasretin, kavganın, umudun, yıkımın türküsüne dönüşüyor.
Kaval sanki ölümü söylüyor..
Ben, sanat görüşümü, ne yapmak istediğimi, hasretimi okuyucuya söyleyeceğim. O bakacak, yaptıklarımı, yapabildiklerimi okuyacak, ölçecek. Ayrılık varsa görecek. Elbet de var. Hasretimiz gerçekleştirebildiğimizden çok ileride, çok büyük. Ayrılıkvar ama aykırılık, zıtlık yok. Ben sanat görüşüme aykırı tek satır yazmadım, yazmamaya çalıştım.
Yanlızlık ne mavi derinlikleri olan denizlerde nede sıcak çöllerde olmaktır, yanlızlık bu şehirde seni arayıp da bulamamaktır.
“Ah, kadınlar, siz yalnızca aşkınıza, yalnızca fedakarlık yüceliğinize özlem duyup duygularınıza yenilerek mutlu yaşarken, erkeklerin kalbinde ne çirkin, ne hain, ne yabancı duygular olduğunu bilseniz.”
Özlem Duyulan Sözler
Artık bitse şu ayrılık, hasret, özlem son bulsa. Gözlerimiz birbirine baksa yine yeniden, ellerimiz kavuşsa!
Özlem öyle olur ki, sanki dünyanın ortasında,
Her şeyi anlamsız kılan bir boşluk uzanmakta;
Gelip, özleyenin de içinden, bir kesit gibi, geçmektedir.
Özleyen, bunu duyduğunda, bütün dünyaya sanki bir sisin ardından bakar gibi olur:
Bir şeylerin olması, ne gereklidir ne de anlamlı boşluk, uzanır, her şeyin
dünyanın, özleyenin içinde…
Özlem, her şeyi kaplayan boşluktur
Öyle bir anda sevmemiştim ben sizi bayan.. Uzun geceler yıl’laşan saatlerle oluşmuş tun, yer tutmuş tun, yüreğimde binlerce hayalle On binlerce nefeste düşmüştün hücrelerime . Ve bir kelebek ömrüyle yetim bıraktın beni; sen gittin tıpkı boğazıma dolanan bir nesnenin zorla çıkarılması gibi Sen gittin Yarım bıraktın ! Özlem Halüsinasyonları mıydı ? Yoksa acınacak halime hayalinin yaptığı oyunu muydu ? Kıymak mıydı ? bilmem.. Dün Gece seninleydim; El ele göz göze diz dize tüm gülüşler bizimdi tıpkı hayalim gibi saf temiz eski günler gibi işte. İzne çıkmıştı hüzün ve keder. Tam kalbinden vurup yalnızlığı öldürmüştük, sahipsizler mezarlığına yollamıştık! Ne Kader ne de mesafeler engel değildi sevgimize… Sonra ne mi oldu sıçrayarak uyandım kan ter için de bütün bunlar bir rüyadan ibaretti. Ve ben yalnızdım…
Eylül! Sade bir geçmiş olduğunu hissettiren bir esef ve özlem ayıdır.
“Her şey abartı; sadece özlem gerçek, abartılamayan gerçek..”
Oblomov şu ana kadar okuduğum en başarılı kitaplar arasındadır. Kitaba ismini veren karakterimiz, tembelliği ön planda olan bir karakterdir. Sürekli hayal kurar, kafasında planlar yapar ama bunları asla gerçekleştiremez, gerçekleştirmek için çaba sarfetmez. İşte kitapta hayatı böyle geçen bir adamın öyküsünü okuruz. Eylemsizliğin, düşüncesizliğin, hareketsizliğin insanı getirdiği nokta bundan daha güzel anlatılamaz. Bu çeşit bir adam gerçek hayatta var mıdır bilmem ama siz siz olun böyle bir adam olmayın!
Ne kadar da farklı! O zamanlar bilinçsiz bir mutlulukla bilmediğim bir dünyaya özlem duyar, orada iç dünyama birçok zenginlik ve zevk katacağımı, çaba içindeki özlemle dolu kalbimin boşluğu doldurup mutlu olacağımı düşünürdüm.
Özlem Gideren Sözler
Her şey abartı,yalnızca özlem gerçek..
Unutmak için çaba göstermek gerekmiyor. Unutmak kolay, unutmamak için çabalamak eziyetli iş.
Dur Eleni!” dedi. Sıkıca kavradı kolunu. “Ne vakit darda kalırsan, biri seni sahiden gönülden sevsin istersen inan ki ölmemişsem eğer, seni bekliyor olurum.”
Ölmemişsem eğer, seni bekliyor olurum.
“Küçük insanlardaki yaşamak güzelliği şehirde yok.”
İçine sığamayacak kadar genişleyen yalnızlığı, dipsiz bir girdaba dönüşmüş, hayatında iyi ya da kötü ne varsa her şeyi yiyip yutarak beslenir olmuştu sonunda. Varını yoğunu sömüren bir yalnızlıktı bu. İyiyi kötüyü tüketen, içini boşaltan, amaçsızlaştıran, uyutan, uyuşturan, umutsuzlaştıran bir yalnızlık…
Din, bir susuzluk, sonsuza karşı duyulan özlem. Bilgi değil, aşk. Aşk öğretilir mi?
“Ah vre!” dedi Rum kızı. “Süslü laflar karın doyurmaz. Sen onu benim külahıma anlat. Hayatın tiyatro vre. Parayı beğenmiyor gibi yaparsın ama hesabı parayla ödersin. Hayatında her şey bol kepçe… Kodamanlar gibi eğlen ama halk gibi yaşa. Ela, ela!”
“Ben sadece yazı yazarak geçinmek isteyen bir inatçıyım, anladın mı küçükhanım? Hiç bir yere bağlanmamak isteyecek kadar serkeş bir hürriyet sahibi ruhum. Ne giyimimle bir yere ya da zümreye ait görünme telaşım var, ne yazdıklarımı sahtekar bir edebiyat dünyasına beğendirebilmek için uğraşıyorum. Göze aldığım şeyi tahayyül bile edemezsin”
“Onlar komedinin en saf hali ile aşkı yazdı.
Peki ya siz onları okumaya hazır mısınız ? “
Hani insan ağlamak ister, g özlerinden yaş gelmez ! Hani gülmek ister,yürekten gülemez. Hani birini beklersin ama o hiç gelmez! İşte o zaman ölmek istersinde ecel gelmez.
“Mutluluk buysa eğer ben her zerremin hissettiği kadar mutluyum.”