Gönderen malumafatrus zaman: 22:49 3 yorum:
Daha önce de söyledim, ne tür müzik dinlersem dinleyeyim içinde dram barındıran şarkıyı şıp diye bulmak gibi güzide bir özelliğim var. Bu anlamda Tom Smith etkisi sağolsun, Editors beni en kestirme yoldan hüzünle dar alanda kısa paslaşmalara itiyor. Well Worn Hand’in en sevdiğim Editors şarkısı olması (aynı zamanda bileklerimi kesmem gerektiğinde, fon müziği yapacağım şarkıdır kendisi) da sanırım durumu gayet net özetliyor. (Diğer dram kokan şarkılar için bknz. Push Your Head Towards The Air ve Smokers Outside The Hospital Doors)
Şarkılarının albüm hali ile konser versiyonu arasında seçim yapacak olsam, bir an bile düşünmeden konser versiyonlarını seçeceğim grubun yeni albümünden şarkıları ile de önce bu şekilde tanıştım, geçtiğimiz günlerde de albüm kayıtlarını (niye cd versiyonu demiyorsam) dinlemeye başladım. Bilen bilir, benim için dinlemenin sınırları epey geni ve o sınırın yarısı geçince, bir de şarkıları çok sevince, "The Weight of Your Love’a" dair duygularımı kağıda dökmek istedim.
Öncelikle şunu vurgulamakta fayda var, "The Weight of Your Love" Türk bir grup tarafından yayınlansaydı, albümün çıkış tarihi Temmuz değil en erken Ekim olurdu. Bu yüzden ben yasal olarak uyarımı yapayım; albüm o denli melankolinin dibine vurmuş durumda ki, bu sıcağın üzerine bu kadar dram adamı mahveder, havalar azıcık serinleyip, bünyeler depresyona girmeye heves edince dinlerseniz, yazınızı heba etmemiş olursunuz.
Bakmayın A Ton of Love ile lansman yaptıklarına, bana göre albümün hiti açık ara Sugar. Müzikal açıdan gitar etkileri ile albümün geneline göre sert sayılabilecek şarkının sözleri, ismi kadar şeker değil. Biraz fazla dinlediğiniz vakit, albümün kalpte taşikardi etkisi yaratabilecek şarkılar grubunda. (bknz. It breaks my heart to love you)
Ama ben bana sunulan acı ile yetinmem, daha da derinlere inerim. Bu yüzden gözönünde olmasa da ilk dinleyişimle Two Hearted Spider ile What is This Thing Called Love’ı bir yerlere not ettim. Sanırım Two Hearted Spider’ı çok farklı versiyonu ile vakti zamanında Rock-n coke’da da icra etmişler. Açıkçası ben o halini de sevdim, ritm münasebetiyle acıya o kadar da derin girmemesi de hassas kalpler adına faydalı ama bu albümde niyet “o depresyona illa ki girilecek” olduğu için, el mecbur dinleyerek acıya direneceğiz.
Benim albümdeki Well Worn Hand’im kesinlikle “What is This Thing Called Love” dır. Ayrılık sonrası dinlenilmesi tehlikeli de olsa, bence “all the pretending; God knows that we tried” satırları da zamanı geldiğinde, gerçekleri hatırlatıp yola devam ettirecek türden de bir şarkı.
Ve bana göre albümün gizli hiti ise, bonus track olarak Sting. Bir kere gerçekten tam bir Editors şarkısı ve bu yüzden de bilinçaltımın kendi kendine en çok mırıldandığı şarkı da şimdilik The Sting. Albümdeki dram ruhunu bir yana bıraktıran ve muhtemelen de bir başka şarkıya müzikal açıdan benzeyen şarkı ise Formadelhyde. Kolay ezbere alınan şarkı bana göre, bir yere yetişirken özellikle merdivenlerde koştururken (tecrübeyle sabit) şahane bir soundrack etkisi de yaratıyor. ( never let go)
Honesty de albümün damar tarafına oynayan, hatrı sayılır güzellikte bir şarkı. Hyena ise karşı tarafa (albümün ritmik kısmında) oynayan, Editors ruhunu ziyadesiyle yansıtan ve kolay eşlik edilebilir şarkılardan. Bird of Prey ise halihazırda kanıma giren ama dinledikçe daha çok da seveceğimi düşündüren şarkılardan.
Hangi müzik türü olursa olsun, bana kemanla gelene ben 10 adım giderim. Bu sebeple de ilk dinlediğim andan itibaren Nothing’e karşı da ziyadesiyle derin duygular besliyorum. Genel Editors standartlarında olduğu üzere konser versiyonu ile bambaşka bir ruhta olan şarkı “i got nothing left” satırları ile beni bana anlattığı için de ayrıca gönlümü çalarak, albümdeki yıldızlı pekiyi’lerim arasında yerini aldı. Akustik versiyonu albüm için olduğu kadar benim için de bonus sayılır.
Comrade Spill My Blood da albümün bonus kısmında yer alan bu sebeple de, gizli güzel kategorisine koyacağım şarkılardan. Bu şarkıyı da müzikal açıdan bir şarkıya çok benzettim ama sorgulamalara girmeksizin de sevdim kendisini. Ay şu şarkının aynısı derseniz de Tom Smith seslendirmiyorsa, hangi aynı’lıktan bahsediyoruz der, sizi kendi bilmişliğinize terk ederim.
Phone Book da özünde güzel olsa da şimdilik aramızda anlayamadığım bir mesafe olan şarkılardan.
A Ton of Love ise, ilk dinlemeye başladığım vakitteki önyargımı yıkan, dinledikçe sevdiğim, sevdikçe de dilime dolanan şarkılardan biri oldu.
Get low albümde en az dinlediğim bu sebeple de şu an için nötr olduğum şarkılardan.
Weight'i de sevmiştim ama niyeyse albümü yazarken hiç aklıma gelmedi. Çok dinlemekten şarkıyı eski olarak algılamış olmam da muhtemelen ama Editors gibi Editors şarkılarından biri de Weight, yanlış olmasın, gözden de kaçmasın.
7 Eylül’e kadar hangi şarkıya hangi duyguları hisseder, konserde hangi hissiyatlarla şarkıları seslendiririm bilmiyorum ama şimdilik albüm halim budur. Başta söylediğim gibi, kendinizi kaptırırsanız Editors adamı fena çarpar. Yaz vakti derine inmeden bir selamlaşıp, acınızı sonbaharda çekmenizi öneririm. Nitekim ortada çekilecek bir acı var ise, buna Tom Smith’in vokal yapması da bence bir şanstır.
Nihayetinde an end has a start diyenlerin de elbet bir bildiği vardır.
ps. An End Has A Start da nazarım da albüm veya şarkı ismi değil, bir derin hayat felsefesidir.
ps.2 başlık şarkısı The Phone Book
Gönderen malumafatrus zaman: 22:39 2 yorum:
Etiketler: A Ton of Love, Editors, nothing, Sugar, the sting, The Weight of Your Love, Tom Smith, two hearted spider, What is this called love
Gönderen malumafatrus zaman: 21:41 3 yorum:
Gönderen malumafatrus zaman: 14:17 3 yorum:
GQ Türkiye yayına başlamadan önce, bir erkek dergisi okuru değildim. Kaldıki GQ Türkiye'yi de erkek dergisi niyetiyle okumuyorum. Bir sonraki yazıda da mevzubahis edeceğim üzere, Gezi'yi konu eden bütün yayınları bir şekilde okumak ve arşivlemeye çalışıyorum.
Her ay aldığım GQ'yu da bu sebeple, bambaşka hissiyatlarla aldım. Derginin Temmuz sayısı sahibi olduğu grubun yayın politikası gözönünde bulundurulduğunda büyük cesaretti. Hele ki NTV tarih'in yaptığı özel sayının yayınlanmasına bile izin verilmezsen, daha geniş kitlelere ulaşan GQ'nun Gezi'yi bu kadar çok sayfada yazı konusu yapması günümüz şartlarında iddialı bir çıkıştı. Ve bu iddianın sonucu olarak, dergi yayınlanır yayınlanmaz Mirgün Cabas'ın istifa ettiği (ettirildiği) haberi medyada yer buldu. Ben kaçırmış olabilirim ama bugüne kadar Mirgün Cabas'dan da konuya ilişkin herhangi bir açıklama gelmedi.
Twitter'da da yazdım, aklım bu olanların salt yandaşçılık ile bağdaştıramıyor, kaldı ki Mirgün Cabas'ın politik bir duruş sergileyeceğini de geçmiş referansları gözönünde bulundurulduğunda pek düşünmüyorum. Bana kalırsa ntv ekibinde alkol yasası ile en büyük gelir kapısını kaybeden ve zaten maliyetli de olan dergiciliğin destekçisi olan Cem Aydın'ın da görevini bırakması ile dergicilik gözden düştü. Ve bu düşüş gezi olayları ile birleşince beklenmeyen ve ani aksiyonlar alındı.
İste tam da bu yüzden, GQ'nun Temmuz sayısı daha da anlamlı. Ve Tanıl Bora'nın Okumuş Çocuklar Sokağa İnince yazısı beyaz yakalılara dair tespitleri ile pek bir şahane. Geleneksel copy paste ruhum ile yazının beni en etkileyen kısmını el emeği göz nuru olarak (gq.com.tr'de bu yazı vardır halbuki di mi) buraya taşıdım.
Ve bir kez daha kendimi "kendime söylüyorum da laf dinlemiyorum" paradoksunun içinde buldum.
"Beyaz yakalı çalışanların sıtkının sıyrılmasına yol açan, sadece işsizlik tehdidine ve geçim değil zaten; belki en az onlar kadar, işte bu anlamsızlık duygusu...Köpürtülen arzularla kendi günlük rutinleri arasındaki uçurum, aynı zamanda köpürtülen o arzuların ucundan tattıkça farkedilen yavanlığı...Kışkırtılan "başarı" hırsı ve rekabetin beraberinde getirdiği arkadaşlık, asosyalleşme ...Bol yaratıcılık lakırdısı altında ruh ezici bir rutin..İş ortamından farfaralı manzarasının arkasında, büyük bir özsaygı kaybı.."okumuş çocukları" isyan ettiren sokaklara uğratan, işsizlik tehdidi kadar bu tazyikler aslında.
Tabii, her ne kadar ancak tahsiller mümkün bir cehalet türü varolsa da "okumuş" olunca, enayi yerine konmaya, hiçe sayılmaya itiraz etme ihtimali de mevcuttur.
31 Mayıs gecesi kopan Taksim Gezi Parkı protestosu, başta İstanbul, Türkiye'nin büyük şehirlerinde birçok beyaz yakalıyı sokağa döktü. Onların nevrini döndüren, özel olarak Beyoğlu sakinlerini parklarıyla ilgili talepleri karşısındaki nobranlık, genel olarak Başbakan'ın hayatın her alanında nizam vermeye dönük azarlayıcı tavrıydı. Genç şehirli tahsilli profesyonellerin "hayat tarzı savunusu" da dendi buna. Peki acaba daha derinde bir yerde, tam da o hayat tarzına ilgili yaşama ve çalışma koşullarıyla ilgili bir hoşnutsuzluğun etkisi de gizleniyor olabilir mi?
Küçük ama kararlı bir grup: Plaza Eylem Platformu, bir zamandır işte o hoşnutsuzluğu gizlendiği yerden çıkartmaya çalışıyor. Platform 2008 sonbaharında, çağrı merkezi çalışanları derneği'nin yanısıra bankacılık ve sigortacılık şirketleriyle telekomünikasyon, bilişim ve medya sektöründe çalışan birkaç genç tarafından oluşturuldu. Maaşlarını kredi kartına gömerek, kılık kıyafetleri ve edalarıyla kendilerine işadamı süsü veren iş arkadaşlarına, iş adamı falan değil neticede işçi olduklarını göstermeye çalışıyorlar. Şık büroların şık çalışanlarına sosyal haklarını hatırlatmaya, işyerinde gördükleri muamelenin hiç de şık olmadığını anlatmaya çalışıyorlar...
Gönderen malumafatrus zaman: 10:28 4 yorum:
Etiketler: #direngeziparki #occupygezi, gezi, GQ Türkiye, mirgün cabas, NTV, Tanıl Bora
Değişim güzel sey. Bana göre onu keyifli kılan şey de ne olursa olsun özünü inkar etmemek. Mesela ben, dünyanın her türlü müziğini dinleyip sevebilir, bakkal ruhlu şarkılar sayesinde epeyce de eğlenebilirim. Gelin görün ki, ruhum arabesk. Bazı şarkılardan yaratacağı manasız hüzün nedeniyle itinaya kaçsam da, yeni dinlediğim şarkılarda da bir şekilde o arabesk ruhu bulur, sonrasında shuffle'a almak suretiyle o arabeskliğe bir güzel demir atarım.
Son zamanlarda dinlemeye başladığım bu şarkı da bir reklam (sanki araba) jingle'ı gibi başlasa da gerçek yüzünü bilahere gösteriyor. Klibinin hatrı sayılır etkisi ile insanın içini kabak gibi oyuyor.
Benim nazarımda bu şarkının melodisi orantısız acı'lı ve müzik adı altında dinleyici adlı iyi niyetlilere de böyle acımasızlıklar yapılması büyük haksızlık.
Siz dediğimi (önerdiğimi) dinleyin, yaptığımı yapmayın. Şarkıyı da acılı Türk filmi ruhuna bürünmeden sadece şarkı olarak dinleyip geçin.
After everything; Ceylan Ertem'le jaz ruhunda acılı arabesk konusuna da bir sonraki yazimizda değineceğiz.
Ps. Başlık şarkısı The Phone Book ile Editors
Sevgili Kusburnu; Şu yazıya link değil, klip koyabilmeye heveslensem de muvaffak olamadım (ipadden izlenemese de, normal laptoplardan izleniyordur umarım), teknik danışmanlığına ihtiyaç duyuyorum.
Gönderen malumafatrus zaman: 21:07 Hiç yorum yok:
Etiketler: azıcık ben, ceylan ertem, heavy feet, local natives, music