Adaspor » Tarihimizin iki büyük köpek soykırımı
Ünlü tarihçimiz Murat Bardakçı Sivriada‘da yaşanan trajediyi şöyle kaleme almış…
Tartışmaları takip ederken ”Köpeklere meğer nasıl düşkünmüşüz, onları ne kadar da çok severmişiz” diye düşündüm… Sonra, ”Tarihin en büyük köpek katliamlarından birini yapan millet yoksa biz değildik de başkaları mıydı?” diye sordum kendi kendime ve geçmişteki köpek katliamlarımızdan bazılarını sizlere de hatırlatayım dedim…
İstanbul, mâlûm, dört ayaklı mahlûklarının adedi her zaman için yüksek olan şehirdi ve taaa Bizans’tan beri bu böyleydi… Köpek nüfusundaki artış bazı zamanlarda patlama halini alınca yönetimler çare bulmaya çalıştı, bulunan çare genellikle köpekler için bir ”toplama kampı” yapılması oldu ve kamp Marmara’nın ortasındaki Hayırsızada‘da kuruldu.
birkaç gün boyunca şehirde belki de tek bir hayvan kalmadı ama İstanbullulardan hiç beklenmeyen tepkiler yükseldi: Halk ”Hayvanlara eziyet etmek uğursuzluk getirir, başımıza iş açılır, köpekleri orada bırakmayalım” diye homurdanmaya başlayınca Hayırsızada‘daki sağ kalan köpekler yeniden teknelere konup İstanbul sokaklarına salındı. Ama uğursuzluk da geldi: Mısır Valisi Kavalalı Mehmed Ali Paşa’nın oğlu İbrahim Paşa’nın ordusu Kahire’den kalktı, Kütahya’ya kadar girdi… Mısır askerleri, Bursa taraflarına da şöyle bir uzanıp geri döndüler.
Sonra aradan seneler geçti, 1910’a gelindi ve ”köpek meselesi”ni çözmeye bu defa da İstanbul ”Şehremini”, yani Belediye Başkanı Suphi Bey soyundu: Haziran başında İstanbul’daki bütün köpeklerin yeniden Hayırsızada‘ya yollanmasını emretti, iktidardaki İttihadçılardan da destek aldı ve birkaç gün içinde 80 bin civarında köpek çatanalara yüklenip yeniden mecburi bir ada yolculuğuna çıkartıldı.
Paşa seneler sonra çıkarttığı ”80 Yıllık Hatıralarım” başlıklı kitabında kendi dönemindeki köpek kıyımını ”Meşrutiyetin ilânından sonra, İstanbul’daki köpeklerin büyük bir kısmı toplatılarak Marmara’daki Hayırsız Ada’ya gönderilmişti. Bununla beraber belediye başkanlığına tâyinim sırasında 30 bine yakın köpek buldum. Bunları yavaş yavaş imha ettirdim. …Süprüntüleri sabahları kapılarının önüne bir çöp kabı içinde koymayıp sokağa atanların çöplerini tekrar evlerinin içine döktürdüm” diye övünerek anlatacaktı…
”…Bu ülkeye İkinci Mehmed’in ordularının ardından gelen köpekler …Terakki’yi ve hükümet işlerine levantenlerin girişini unutmuşlardı. Dört-beş asırlık sadakatten sonra ve kimseyi hiçbir zaman ısırmamış olmalarına rağmen, katliamların en iğrencine mahkûm edildiklerini gördüler. Hiçbir Türk, Hilâl’e uğursuzluk getireceği söylenen bu onur kırıcı görevi üstlenmek istemedi. Bu yüzden serseriler, işsiz güçsüzler ve haydutlar görevlendirildi. Bunlar işlerini demir kıskaçlarla yapıyorlar, zavallı kurbanlarını boyunlarından, ayaklarından ya da kuyruklarından yakalayorlar ve onları rastgele kan-revann içinde Hayırsızada’ya götürecek olan mavnalara atıyorlardı.
…Ve ben de bu köyün insanları gibiydim… Bütün bunların Türkiye’ye uğursuzluk getirmesinden korkuyorum” (Prof. Dr. İsmet Sungurbey’in ”Hayvan Hakları”ndan. sah: 670).
Hayvan Partisi bundan 102 yıl önce katledilen 80 bin köpeği anmak için 3 Haziran 2012 yılında Sivriada‘ya gitti. Açlıktan ve susuzluktan ölen hayvanları anacak olan Hayvan Partisi, katledilen köpekler için bir anı taşı dikti. Hayvan Partisi sözcüsü Neslihan Demir, “O sesleri duyuyoruz ve insanlıktan gelen kibrimizi bir tarafa bırakıp bütün köpeklerden ve
bütün hayvanlardan 1910 köpek katliamı için özür diliyoruz” dedi.
köpek soykırımı, sivriada