en geveze kuş umuttur kalbimizde hiç susmaz anlamı... - Eodev.com
en geveze kuş umuttur kalbimizde hiç susmaz anlamını uzun anlatan yokmu kısaca deneme yazısı
Gönderen didem070 07.01.2013
Dört - beş yaşlarında bir kız çocuğu… Sıkılmış besbelli. Mızmızlanıyor, ağlıyor. Annesi ikide birde azarlıyor onu. İngilizce… Anne de kızı da yabancıya hiç benzemiyor; ama benzemeseler de yabancı olabilirler, diye düşünüyorum. Annenin de annesi gelinceye kadar. Çocuğuyla İngilizce konuşan genç kadın, annesiyle Türkçe konuşmaya başlıyor. Yanılmadığıma sevinemiyorum. Yabancı değillerse neden Türkçe konuşmuyorlar? Anadili, bir anlamda annenin dili değil midir? Bu anne, kendi anadiliyle niye seslenmiyor kızına? Herkesin işine burnunu sokanlardan olmak istemediğim için yalnızca düşünüyorum bunları. Çocuklarının İngilizce öğrenmesi için, annenin ya da babanın çocuğa hep İngilizce konuştuğu aileler türediğini duymuştum. Şimdi canlı örneği karşımda duruyor.
Büyükler sözleştikleri kişilerin gelmesini bekliyorlar; çocuk ise onların işlerinin bitmesini. Kim bilir hayalinde ne var? Belki bir oyuna geç kaldı; belki bir oyuncağına kavuşmak istiyor. Çocuk huysuzlandıkça anne daha da sinirli… Durmadan azarlıyor çocuğu. Hep İngilizce. Anneanne “Benim yanıma gelsin,” diyor. “Şunu ver eline, oyalansın,” diyor; ama neden doğrudan torununa söylemiyor bunları da kızı aracılığıyla iletmeye çalışıyor? Önce anlamıyorum. Aklım neden sonra suya eriyor. Çocuğa Türkçe konuşulması yasak demek ki! Anneanne torununa kendi dilinde konuşamıyor. Ne büyük haksızlık! Sevgi dillendirilmek ister. Anneanne şöyle sımsıkı kucaklayıp, “Canım benim, bir tanem, güzeller güzeli kızım, akıllı torunum, canımın canı…” diyemedikçe nasıl gösterecek sevgisini? Torun, kendisine doğrudan seslenmeyen, onu güzel sözlerle şımartmayan bir büyükannenin sevgisini nasıl hissedecek? Bir çocuğu, bu sevginin ona vereceği özgüvenden yoksun büyütmek ona yapılacak büyük bir haksızlık değil mi?
İnsanımız konuşkandır ya… Az sonra yan masadaki bir hanımın açtığı sohbetten büyüklerin, peşinde oldukları bir emlak işini bugün bitirmek için acele ettiklerini; çünkü küçük kızla annesinin ertesi gün Londra’ya döneceklerini, zaten orada yaşadıklarını öğreniyorum. Yalnız ben değil, onlara yakın oturmakta olan herkes öğreniyor. Öğrenenlerin büyük bir bölümü, bu durumda annenin çocuğuna İngilizce konuşmasını doğru bulacaktır. Öyle ya, bu çocuk, yaşamını İngiltere’de sürdürecekse İngilizceyi iyi bilmesi gerekir. Türkçe öğrense ne olur? Türkçe İngiltere’de ne işine yarayacak? Ben böyle düşünenlerden değilim. Konuya yabancı biri olarak değil, kızı ve torunu ABD’de yaşayan bir büyükanne olarak söylüyorum bunu. Hayır, milliyetçilik, ulusalcılık vb. düşüncelerle değil. Doğrudan doğruya çocuğun geleceği açısından… Çocuk, hangi ülkede doğmuş, hangi ülkede yaşıyorsa o ülkenin dilini çabucak, neredeyse farkında olmadan öğrenir. Öğrenmekte zorluk çekeceği, uzağında kaldığı anayurdunun dilidir. Türkçeden korunarak İngilizce öğretilen bu küçük kız, belki okulda zorluk çekmeyecek, dışlanmayacak; ama büyüdüğünde, İngilizceyi ne kadar iyi konuşursa konuşsun, en azından teninin esmer renginden dolayı, nereli olduğu sorusuyla karşılaşmayacak mı? Hele Londra’da gibi, dünyanın her yerinden, her ırktan, her milletten insanın bulunduğu bir yerde… O, nereli olduğunu söyleyecek peki? İngilizceyi hatasız konuşuyor diye, kimsenin onu İngiliz saymayacağı kesin. O, dilini bile bilmediği bir ülkenin insanı olduğunu söylerken utanmayacak mı? Ya oralarda mutsuz olur da ülkesine dönmek isterse? Kendisiyle anadilinde konuşamadığı için anneannesiyle kuramadığı iletişimi öteki akrabalarıyla nasıl kuracak? Annesinin burada edinmeye çalıştığı mülk, kızı için değilse kim içindir? Kızı nasıl sahip çıkacak o mülke, satmak istese nasıl satacak?
Aidiyet hissi önemlidir. Bu çocuk kendisini “oralı” hissedemeyeceği gibi, “buralı” da olamayacak. Bu bir iyilik mi; yoksa anne kızını yurtsuz, kimliksiz bırakarak ona kötülük mü etmiş oluyor?