Gözde DOĞAN:ŞAPKANI TAK
Kolonya kokulu mendillere işledi sevgimi anneannem ile dedem. Kokusu uçtu mendili kaldı bana. Şayet uçan kokuya rağmen mendilin en güzel işlenmiş oyaları gönlümün ve zihnimin derin yuvalarına yerleşti. Herkesin hayatında bir yaşlı olmalı belki evvelinde belki de geleceğinde.
Anneannem çocukluğumu yoğuran kadındı, onun hakkında sayısız kelamlar edebilirim. Yaş ilerleyince benliğim bazı öğütlerinin soyutluğunu henüz kavrıyor. O güzel kadının evi dağın biraz eteğinde kalıyor, bahçesinde dalları gökyüzüne merhaba diyen hayat gibi tezat biri tatlı biri sirke tadında erik ağaçları, az ötede bayram şekeri kıvamında dut ağacı, biraz arkada kalan lakin rengi ile herkesin dikkatini çeken güzellik… Bize meyve suyu yaptığı vişne ağacı, kimin diktiği belli olmayan annemle tepesinden inmediğimiz incirimiz… O küçük kadının evi onun elleri ile sıvanmış, duvarları dokunsan özleminden ağlayacak.
Küçüğüm daha belki sekiz belki de dokuzum bir gün yemek götürüyorum yanında da beş kilogramlık turşu bidonu neyse kapıyı açar açmaz kızıyor bana, turşuyu aldığı gibi döküyor anlamıyorum kötü bir şey mi yapmıştım.
Dua ezberletiyor bana yaşım henüz yedi, çoğunu öğretiyor da “ASR”da çok duruyor anlam veremiyorum.
Arabaların yanından geçerken “dikkat et alıp götürürler seni kanma” diyor, kim ne ister ki yedi yaşındaki çocuktan diyorum gülüyorum.
Dondurma alıyor yerken de bana bakıyor az az yememi söylüyor, burnumdan getiriyorsun anneanne diyorum kızıyorum ona.
Yokuşta düşüyorum bir akşamüzeri sağ dizim paramparça kemiğim gözüküyor, anneannem alıyor zeytini, soğanı, zeytinyağını sarıyor üzerini de bulduğu bir poşetle kapatıyor, anlamıyorum.
Dostlarına dikkat et diyor bana ben öylesine çok severken onları, içimden aman anneannemde çok abartıyor diyorum gülüp geçiyorum.
Parasını şalvarının içinden çıkartıyor benim aklımdan neler geçiyor anlatamam, meğer orada iç cep varmış yıllar sonra öğreniyorum bu sefer daha çok gülüyorum.
Çamurdan yaş pasta yaparken mutfaktan ne istersem alabileceğimi söylüyor yok artık diyorum e pis olacak tabak çanakları şaşırıyorum.
Tüm bunlar benim çocukluk zamanlarımdan anımsayabildiklerim lakin anlayamadıklarımmış. Oysa anneannem bana;
Turşu bidonunu getirdim diye değil hayatta taşıyamayacağım yükleri almamam gerektiğini anlatıyormuş aksi halde hasta olabilirmişim. Her duanın özel bir anlamı varmış da Asr Suresine âşık olan anneannem beni de sabra âşık etmek istiyormuş çünkü her şey sabırla yol alırmış anladım. Arabalar insan yemezmiş lakin bazı insanlar ömür yiyebilirmiş bu yüzden bazı insanlara çok yaklaşmamam gerekiyormuş. Dondurmayı esirgemiyormuş benden, hastalığı esirgiyormuş ve biliyormuş ki vücuda giren bir gram soğuk bir daha çıkmıyormuş. Öyle sanıyorum ki düştükten sonra bazı yaraların izi kalmalıymış sahibini hatır edebilmek için sağ dizimdeki izle her gün merhabalaşıyoruz o anneannemle olan fani bir anı imiş. Dostları olmalıymış insanın evet de canını yakmana izin vermeyecek olan da insanın kendisi imiş onu demek istemiş bana anladım. Çoğu zaman bir cüzdanının olması işe yaramazmış insanlığının baki olması bu düzen için en lüzumlu şey imiş para her yere sığabiliyormuş. Çamurdan yaptığım pastalarımın dilimleri için gerekli olan tabak ve çanaklar sevgiden önemli değilmiş kırılan bir tabağın yenisi alınıyorken kırılan kalplerin yenisinin alınması pek mümkün değilmiş.
Anımsayabildiklerimin ardından anlayabildiklerimin tadı bir başkaymış. Anneannem soğuk bir dokuz Mart sabahı Cuma günü saat 7.00 ‘de bana;
“Şapkanı tak” dedi.
“Tamam anneanne” ( Ben gönlü olsun diye takıyorum aparmandan çıkarken atıyorum kenara.) demiştim. Bu bizim onunla dünyadaki son konuşmamızdı sonra mı sonra sonsuza kadar uyumaya gitti en gerçek yere. Son sözü hayatım boyunca duyduğum en anlamlı sözdü. O halde insan o kadar acısının içinde hala sevdiklerini düşünebilirmiş, bencillik çok zormuş nasılda her zerresine kadar sevgi vermiş bana.
Ve bu yazıyı onun dağ evinin bahçesinde erik ağaçlarının rüzgârının yanaklarımı sevdiği, onun her zaman oturduğu koltuğun köşesine oturarak yazdım yani çocukluğumun geçtiği anılarla gülen bahçemde. Adı mı adı Nazife. Mezarında kendi erik ağaçları büyüyor bir gün annemle bahçesinden toprak götürdük meğer içinde erik çekirdekleri varmış onlar da büyüyüp fidan oluvermişler. Hala anlıyorum ki ot, böcek, hayvan diye gülüp geçtiklerin seni çok iyi tanıyor sen seversen seni seviyor ve her yerde buluyor.
İnsancım geldik yine sevmelere hem de samimi sevmelere… Ben büyüdüm dememeli insan, benin içimde annem, babam, anneannem, dedem büyüdü demeli ve sımsıkı tutunmalı içindekilere.
Teşekkür ederim var edene, varlığıma, içimdekilere, sevdiklerime, düşmanlarıma herkese…
Sevgi halkalarının sımsıkı olduğu günleri görmeye niyet edin insancım.