GİZLENEN TARİHİMİZ: Keşke kıymet bilirliğimizi insanlar yaşarken gösterebilsek
Gazete köşelerinde memleket ahvaline değinen kalemlerin birçoğu olması gerekeni hali hazırda olanmış gibi yansıtmaktan çekinmiyorlar. Yanlışa kılıf, yalana şahit aramayı gazetecilik zannedenler var. Bu tip köşe yazarları arzuladıkları övgü ve taltifi yaşarken fazlasıyla görürler. Akif Emre gibi hatır için cümle kurmayanlar ise yaşarken kimseden ne övgü beklerler ne de taltif görürler. Ancak ölümleriyle birlikte biriktirilmiş güzel sözler ruhuna hediye eylenircesine cömertçe sarf edilir.
Keşke kıymet bilirliğimizi insanlar yaşarken gösterebilsek. Ölenlerimizin arkasından anma günleri yapmaya gösterdiğimiz ceht ve gayreti keşke onlar yaşarken onları anlamak için gösterebilsek. Ölenlerimize güzelleme yapmak bir tür kalp yumuşatma ve vicdan teskin metodu.
İnsafa getirmek için bizi hayat ölümü hep üzerimize salar. Oysa ölümün üzerine hayatı salmak lazım değil midir? Hayat en diri haliyle aramızda dolaşsa ne olur! Birbirimizin varlığına dokunmuş oluruz en azından. Yaşıyor olduğumuzu umursamaktır yaşayan her dostun farkına varmak. Eksile eksile bir araya geliyoruz, çok yazık!
Ölümler bizi bir arada tutuyor hayat değil. Şimdi ölümün nöbetini tutan kim bilir kaç kişi var ve biz onların varlıklarından habersiz ölüm günlerini bekliyoruz iki çift laf söylemek için. Yaşarken bakışlarımızı gözlerinden çevirdiğimiz dostlarımızın yumuk bakışlarına nazar ediyoruz ölünce.
Bakışlarımız gözünden düşüyor dostlarımızın.
Belki de biz düşüyoruz hayatın gözünden.
(Millî Gazete, 30.05.2017)
Editör: Yağız Gönüler zaman: 09:58