İtiraz edilmeyen bir gerçektir ki, hayırseverlik biz Türk milletinin kanında. Bununla da kendimizi tanıtmış ve sevdirmişiz. Dedelerimiz asırlar öncesi attıkları her adımda mimarisiyle, kültürüyle, sanatıyla eşsiz, ebedi eserler bırakmışlar nesillere. Bizler, Mostar Köprüsüyle, Ayşe Molla Çeşmesiyle ve daha daha nelerle gururlanmamak elde mi! Bu zamanın mimarlarına parmak ısırtan camilerimiz bir başka…
Hayır işi, bir fukaranın avucuna beş para sıkıştırmak değil ve onunla da bitmiyor. Dağ başında, kurumuş dere kenarında sızan suyun damarını bulup, oraya bir pınar yapmak, der toplanmış bir çeşmenin kurnasından damla damla da olsa su akıtmak da bir hayır sayılır. O akıtılan pınar veya çeşmeden, insan hariç bir kuş, bir vahşi hayvan, yırtıcı olsa bile su içse, yapılan bu hayrın değeri ödenemez.
Geçenlerde Plovdiv – Kırcaali yolculuğumda akıl ermez bir olay ile karşı karşıya geldim. Gördüklerime inanamadım doğrusu. Yolun Paniçkovo (Çanakçı) balkanı dediğimiz bölümünde (Kırcaali yönü) virajlı bir derenin kenarındaki çeşme yanında arabamızı stop ettik. Niyetimiz çeşmeden su içip, biraz serinlemekti. Fakat kurnaya hürmetle eğilirken bakışlarım kurna başındaki mermer taşa takıldı. Taşa oyulmuş levhada: “Recep ve Zehra, Bülent Karagözlerin hatırasıdır” yazılı. Hayır için mermerden yapılmış bir çeşme. Gel gelelim, susuzluğunu giderenlerden birini levhadaki Türkçe yazılar veya adlar rahatsız etmiş olacak ki, çıkarmış belinden o soğuk demirini ve çekmiş tetiği. Sıkılan her kurşun birer harfe ve etrafına isabet edilmiş. Bu kurşun yağmurundan (hiç de çekiç yarasına benzemiyorlar) ortaya çıkan manzara yürekler acısı. Tetiği çekmezden önce bir düşünmeli ve kendi kendine sormalıydı. Kime çekiyor? İçtiği suya mı, yoksa çeşmeyi yaptıranlara mı? Yaptıranlar birer yudum su içip, arkalarında kurnası akan çeşme bırakıp gitmişler.
Yüce Allah’ımızın bize verdiği ve onsuz olamadığımız en kıymetli nimete kurşun sıkmak… Vicdansızlık!.. Nankörlük!..
Türk musikisinin güneşi merhum Zeki Müren’in söylediği bir şarkı var:
“Bu çeşme ne güzelmiş
Yapacak ustası yok”
Gördüğüm bu manzaradan sonra, şarkının bu dörtlüğünü hiç aklımdan çıkaramıyorum doğrusu.
“Eden bulur!” demiş atalarımız.
Ziyaretci sayısı: 3274
Perperek Papazı Der ki... 2010-08-04 21:56:59
İnsanın içinden balyozla gelmediklerine şükredin diyesi geliyor.
İlk önce eserlerine gelen saldırılar daha sonra insanın kendisine gelmektedir.
İlk önce Tiyatro daha sonra Anadilde eğitim bunun devamı Türk varlığını inkar ve... biz bu sinemayı görmüştük.