Gurbetçiler, gurbeti vatan tuttular.
1999 yılından beri Türkiye Araştırmalar Merkezi Vakfı tarafından Türk göçmenler arasında gerçekleştirilen yıllık anketlerin sonuçları Kuzey Ren Vestfalya (KRV) Eyalet Parlamentosu'nda gerçekleştirilen bir basın toplantısıyla kamuoyuna duyuruldu. Göçmenlerin beklenti, yaklaşım ve subjektif duyarlılıklarını irdeleyen araştırma, Fransa'daki göçmen gençlerin ayaklanmasının ardından Almanya gündemine gelen paralel toplum tartışmasının gerçeklikle örtüşmediğini, uyum sürecine engel teşkil eden eğitim ve iş yaşamındaki fırsat eşitsizliklerini ortadan kaldırmak için iyileştirici düzenlemeler yapılması gerektiğini ortaya koyuyor. 2002 yılından bu yana araştırmalarda gözlemlenen dindarlıktaki artış eğilimi geçtiğimiz yıl da devam etti. Araştırmanın sonuçlarına göre göçmenlerin yüzde 76'sı kendisini dindar veya çok dindar olarak vasıflandırmış bulunuyor. Dindarlaşma eğilimi daha ziyade 45-59 yaş grubu arasında gözlemlenirken, genç yaş gruplarında dindarlaşmada küçük de olsa bir düşüş kaydediliyor. Diğer yandan hiç dindar olmadığını beyan edenlerde de son 4 yıldır ilk kez küçük bir yükselme kaydedildi. Artan dindarlığa karşın dini örgütlerin üye sayılarında büyüme yaşanmaması araştırmanın bir başka önemli bulgusu.
Öte yandan, geri dönmeyi düşünmeyenlerin sayısı 5 yıl sonra ilk kez arttı. 2001 yılından beri sürekli düşüş gösteren geri dönmeyi düşünmeyenlerin oranı, ilk kez küçük bir yükseliş gösterdi. Yaklaşık olarak her 10 Türk'ten 6'sı Almanya dan ayrılmayı düşünmezken, yine her 10 Türk'ten 3'ünün gündeminde ise Türkiye'ye dönüş konusu yer alıyor. Bu gelişmeyle tezat biçimde ülkesel bağlılıklar açısından kendisini Almanya'ya bağlı hissedenlerin oranı son 5 yılın en düşük değerine ulaştı.
Araştırmada, 2002 yılıyla karşılaştırmalı olarak sunulan Türk kökenli göçmen çocuklarının eğitim durumuna ilişkin değerlemeler, fırsat eşitliği ve toplumsal yaşamdaki şanslar açısından olumsuz bir havanın hakimiyet kazandığını gösteriyor. 2002 yılında yüzde 94 seviyesinde seyreden kız çocuklarının bir meslek edinmesi gerektiğine ve çocukların bir meslek eğitimi almaları gerektiğine dair inanç, küçük bir artışla yüzde 94.3 seviyesine ulaştı. 2002 yılında Türk çocuklarının Alman çocuklarına göre daha az şansı olduğuna inananların yüzde 48.1'lik oranı, 2005 yılında yüzde 56.5'e yükseldi. Çocuklarının bugün kendisinden daha fazla şansa sahip olduklarını düşünenlerin 2002 yılında yüzde 71.3 seviyesindeki oranı, 2005 yılı itibariyle yüzde 45.8'e geriledi. En büyük düşüş ise Türkiye'deki çocukların perspektifleriyle ilgili karşılaştırmada ortaya çıktı. 2002 yılında göçmenlerin yüzde 73.8 i çocuklarının Türkiye'dekilerden daha iyi bir gelecek perspektifleri olduğuna inanırken, bu oran 2005 yılında yüzde 34.7'ye geriledi.