"Eşim ve ben yirmi yıl çok mutluyduk. Sonra tanıştık."
Geçmişteki şeyleri hatırlamak, onları olduğu gibi hatırlamak anlamına gelmeyebilir.
Kitaplar, sessizliğin çocukları ve yalnızlığın yapıtlarıdır.
Eskiden bildiğimiz yerler, kendilerini kolaylık olsun diye yerleştirdiğimiz mekanlar alemine ait değillerdir sadece. O zamanlarki hayatımızı oluşturan, birbirine bitişik izlenimlerin ince bir dilimidirler; belirli bir görütünün hatırası, belirli bir anın özleminden ibarettir; ve evler, yollar, caddeler de, heyhat, seneler gibi uçup giderler.
Birimiz ötekinin kafasındaki hayalimizi bir an görsek, hayretten donakalırız.