Su 2 | armoni' nin masalları
« Kurbağa Prense Mektup | Gözyaşı »
Hani öncekinde bir karadan girip başka karadan çıkmıştım ya sudan, o zamandan beri sanki çok uzun zaman geçmiş gibi. Kendimi sadece burcumdan dolayı değil, gerçekten bir balık gibi hissediyorum. Suya girince ayaklarım iyileşiyor, yüzgeçlerim çıkıyor. Rahatlıyorum. Deniz dümdüz…dalga yok, rüzgar yok, balıkları bilmiyorum. Suyun üzerine uzanıyorum, yufkaya kıvrılır gibi. Bazen salıyorum kendimi suyun bana ne şekil vereceğini merak ederek, bir kafam dışarıda. Cenin pozisyonundayken serbest kalan dizlerimi çekiyor önce yukarıya, kollarımı. Kendimi uzanıyor buluyorum. Suyun ellerimin arasından geçerken, beni evimdeymiş gibi rahatça yatırıp misafir etmesi hoşuma gidiyor. Güneş battı batacak o sırada. Ellerimi kafamın altında kenetleyip gözlerimi güneşe dikiyorum. Deli diyecekler beni her gün aynı saatlerde görseler. Umrumda değil kimsenin düşüncesi. O kadar mutluyum ki. Tuzlar gibi serpilmiş gök yüzündeki yıldızlar gündüzleri denizlere, o yüzden böyle tadı. Biraz gerçekçi olsun diye.
Önce kendimiz mutlu olmalıymışız. Ne istediğimizi anlamalı ve inanmalıymışız. Kendimiz mutlu olunca, her şey zaten bize gülümsüyor sanki. Farkettiniz mi? Su kadar saflaşmış gibiyim, tüm gerginliklerimi götürdü dalgalar, titreşimli deniz yüzeyi, ne istediğimi biliyorum.
Posted on 13/08/2010 at 15:11 in deneme, Köşe Yazıları, yazı	| RSS feed | Cevapla	| Trackback URL
2 Yorum	to “Su 2”
Son paragraf çok güzel olmuş. Hayatta başarıya ve mutluluğa açılan tek kapı “ne istediğini bilmektir”. Olmadığın yere aitmiş gibi davranır ve sana ait olmayanı, sana uymayacak olanı elde etmeye çalışırsan hüsranlık yaşarsın. Nerde durduğumuzu, kim olduğumuzu bilelim sonra ne istediğimize karar verelim. Güzel yazı tebrikler Armoni’ye.
durulma dönemi bitti armoni şimdi yenilenme zamanı .. biraz mekan değişikliği ve özlemeye doymuş arkadaşlara ihtiyacın var 🙂
bendemi yazmaya başlasam 😀 güzel gidiosun ya beğendim yazılarını 🙂 eh bizim kız nede olsa