15 aralık – Tugce's
Madam Tutu tramvayda	by Tugce December 28, 2016
Hiç alamadım uykumu. Nasıl yazarken kalemin kalitesi önemli ise (şimdi kalem değiştirdim de) uyku da öyle. Huysuz huysuz bakıyorum etrafa. Yürürken of pof yapıp ay çok yoruldum falan dediğimi fark ettim. İki adım belki atmışken.
Uykumu kaçıran şeyi kafamdan uzaklaştırmaya çalıştıkça kara sinek gibi geri dönüyor. Önemsiz, hallolacağı kesin olan meselelere ne çok vakit harcıyoruz. Günlük hayatın ufak dertleri, işteki henüz çözülmemiş sorunlar. Kaçı bir ayı geçtim bir hafta sonra hala mevzu oluyor ki? İnsan bunun için uykusunu kaçırıp niye haftaya böyle aksi başlar ki? Herhalde seneryo gereği. Hani dizilerde olur ya, bu entrikacı kadın da nereden çıktı deriz, ya da aa bu da yanlış anlaşılır mı, boş yere olay çıkarıyorlar deriz ya. Sonra da deriz dizi işte, senerya vs. Önemsiz meseleleri dert edip normalde takmayacağın şeylere de takılır olmak da bu hesap. Günlük hayatın tuzu biberi bu iletişim eksiklikleri, aksaklıklar, terslikler. Hep şikayet ediyoruz, yoksa yeni meseleler çıkarıyoruz, o da yoksa eskileri bulup çıkarıyoruz. Boş işler boş. Dedim ya huysuzum bugün.
Yine bir türlü gitmediğim tiyatronun önündeyim.
Buralarda bir kore yemekçisi vardı. Pek güzeldi önceleri. Ama sonra zam yapıp porsiyonları küçülttüler. Tabi bir daha gitmedik. Kendi kayıpları. Bak bu meseleyi anmak şu anki huysuz ruhuma çok iyi geldi. Belki kapamışlardır, oh olsun.
Yağmur mu yağıyor? Korkunç! Bir kar yağmadı. İki yıl önce efsane yağmıştı. Tam yeni yıl öncesi, 27si mi 28i mi? Sabaha bembeyaz uyandık, bir ay da beyaz kaldık. Ne güzeldi. Huzurlu oluyor bu kar! İnsanın dünyasını küçültüyor. Görüş açındaki 2-3 metre senin tüm dünyan oluyor. Bir de sessizlik, en sevdiğim. Puf puf düşen kar taneleri. Bazen uzaklardan kar topu oynayan çocukların şen kahkahaları gelir. Onun dışında doğa ve sen. İlk defa başbaşa. Güzelliğiyle canını yakar doğa. Keskin soğuk dıdaklarını, parmak uçlarını keser, ayakların uyuşturur. İçine çektiğin hava burnunu yakar. Öyle soğuktur. Ve öyle güzel. Hadi be kar! Yüzüme hülyalı bir sırıtış oturttun, şu huysuz beni unutturdun. Yağ be kar, yağ!