Anne ve Baba olduğumuzda çocuğumuzu büyütürken nihai hedefimizn,
Özgüven gelişiminde etkili olan faktörler nelerdir? 1. Genetik. 2. Biyolojik. 3. Ailesel. 4. Çevresel
Burada ailesel faktörlerden bahsedilecektir. “Çocuklar beyaz bir sayfa gibidir, onları istediğin gibi resmedebilirsin ya da çocuklar tıpkı bir hamura gibidir, onlara istediğin şekli verebilirsin” seklinde bilinen ve çoğu zaman da anne ve babada şiddetli suçluluk duygularına neden olan yanlış inanış vardır.
Anne baba öncellikle, resmedilecek sayfanın beyazlık tonunu anlayabilmeli, sonra kabul etmeli, sonrada bu sayfada hangi renkleri kullanırsam doğru resmi ortaya çıkartabilirim diye kafa yormalıdır. Ya da şekil verilecek hamurun önce kıvamını anlayabilmeli, sonra kabul etmeli, sonrada bu kıvamdaki hamurdan doğru şekli nasıl yapabileceğini öğrenmelidir.
1. Öncelikle kendi bireysel ruh sağlığımızın ve özgüvenimizin ne durumda olduğunun farkında olmalıyız.
2. İyi bir anne baba olmadan önce; doğru kişiyle, doğru zamanda hayatını birleştirdiğine ve sağlıklı bir aile olabileceğine inanmalısın.
Sağlıklı ve mutlu bir aile inşa etmek için emek vermelisin ilişkiye, samimi ve dürüst olmalısın kendine, karşındakine ve ilişkine. Kendi beklentilerin ve isteklerinin yanında, aile olmanın ve birlikte yaşamanın da getirdiği sorumlulukların farkına varmalısın ve onları yerine getirebilmek için özveride bulunman gereken durumlar ve dönemler olacağını aklından hiç çıkarmamalısın.
Yine anne ve babanın ; bebek bakımı, emzirme, beslenme gibi konularda çocuk doktorlarından danışmanlık ve eğitim almaları yüklerini önemli ölçüde hafifletecektir. Böyle bir profesyonel desteğe ulaşmanın pek mümkün olmadığı durumlarda, kendi büyüklerimizin tecrübelerinden yararlanmak ta önemli alternatiflerden biri olacaktır.
Akademik eğitimini ve gelişimini çocuğun kapasitesi ölçüsünde planlamak ve desteklemek. (bizim beklentilerimiz ve isteklerimize göre değil)
KISACASI ÇOCUĞUMUZU BUYUTURKEN BILGILI SAHIBI, EGITIMLI VE ANLAYSLI REFAKATÇİ EHLIYETINE SAHIP OLMALIYIZ.
B.“ insanlar rahatsız olduğu şeyleri karşısındakine izah ederken, bunu nasıl söylediğinin değil de ne niyetle söylediğinin daha önemli olduğunu söylerler”. Bu doğru bir söylem değildir aslında. Önemli olan ne düşündüğümüzü, ne hissettiğimizi, ne istediğimizi ya da ne istemediğimizi hangi dili kullanarak ifade ettiğimizdir.
İnsanlar kendileri ifade ederken genelde suçlayıcı, yargılayıcı ve önyargılı mesajlar içeren sen dilini kullanmayı tercih ederler. ( sen bunu hep yapıyorsun, sen adam olmazsın, sen ne biçim bir çocuksun, sen hayatımı mahvettin..). Aslında bu dil kendimizi anlatmak için yaygın olarak kullandığımız bir dildir. Bazen bu dil işe yarayabilir de, tabi ki burada karşınızdaki kişinin bir derdiniz olduğuna inanması, tam olarak ne anlatmak istediğinizi odaklanması, sizi gerçekten anlamak için dinlemesi ve dinlediğinde de anlayabilecek yeterlilik ve anlayışta olması gerekecektir.
• Aşırı müdahaleci olmamak, • Aşırı koruyucu kollayıcı olmamak, • Hoşgörülü olabilmek ayni zamanda sınır koyabilmek ve kararlı olabilmek • Çocuğun sosyalleşmesini desteklemek ve geliştirmesine olanak sağlamak, • Çocuğun ilgili ve yetenekli olduğu alanları keşfetmek ve bu konulara yönlendirmek, • Akademik eğitimini ve gelişimini çocuğun kapasitesi ölçüsünde planlamak ve desteklemek. (bizim beklentilerimiz ve isteklerimize göre değil )
Bir çocuk büyüyüp gelişirken, anne babanın nasıl bir tutum ve davranış içerisinde olması gerektiği ile ilgili, herkesin izlediği farklı yöntem vardır. Bu konularda en fazla izlenen yol ise kendi anne babalarımızdan gördüklerimiz, göremediklerimiz, öğrendiklerimiz ya da öğrenemediklerimizdir.
Bir taraftan, yemek yemek için, giyinip soyunmak için, yürüyüp koşmak için, kalem tutup yazmak ve çizmek için, Elim, kolum, kanadım oluyorlardı.
Bir taraftan da, kendimi ifade etmek için dilim, muhakeme etmek için beynim, karar vermek ve kararlı durabilmek için iradem, Yani kendi ayaklarım üzerinde durabilmem için kazanmam gereken öz güvenim oluyorlardı der. Ve sıralar yaşadıklarını.
Sorumluluklarının farkındadır. Sorumluluk alabilir, Sorumluluklarını sürdürebilir,
Sakindir, Sabırlıdır, Kararlıdır, Tutarlıdır, Hissiyatlıdır, Esnektir, Bilgilidir, Öğrenmeye, Deneyime ve Gelişime açıktır,
Hemen sinirlenmez öfkesini kontrol eder, incitmemeye özen gösterir, kırılabilir ama asla küsmez. Küsmek yerine neye kırlıdığını ifade etmeyi tercih eder. Duygularını kontrol etmeyi bilir. Yeri geldiğinde, duygusallığı bir kenara bırakıp, gerekenlere ve ihtiyaçlara göre hareket eder. Yorulsa da, yıpransa da pes etmez. Dinlenir tekrar bıraktığı yerden devam eder. Neyi, nerede, ne zaman, nasıl, ne sıklıkla ve hangi dozda yapacağını ya da yapmayacağını bilir.
Hoşgörülüdür. Şefkatlidir. ANLAYIŞIKLIDIR. (anlayışlıdır). Karşısındakinin, ilgiye, sevgiye, anlayışa ve desteğe ihtiyacı olduğunun farkındadır. "ANLAYIŞIKLIDIR" kelimesini özellikle bu şekilde yazmak istedim.
Çünkü, kelimenin yazılışı her ne kadar yanlış da olsa, annemin kullandığı cümlede o kadar doğru ve anlamlı gelmişti ki bana.
Annemi göz ameliyatı için hastaneye götürdüğüm günlerden birinde, yolda trafik magandalarının "yok yol benimdi, senindi" diye başlayan saçma sapan ve sonrasında da kavga ile sonuçlanan davranışlarına şahit olmuştuk. Annem de bu durumdan çok fazla tedirgin olmuştu doğal olarak. Bana bir şey söylemedi ama, ben onun kaşını yukarı kaldırmasından, dudağını bükmesinden ve kafasını sallamasından, korktuğunu ve rahatsız olduğunu anladım. Ben de ona, “ana trafikte bu gibi olaylara biz çok sık rastlıyoruz, alıştık artık" dedim. Annem de “sen uyma oğlum onlara” diyerek telkinde bulundu bana.
Sonra da “zatan anlayışık garşılıklı olsa heç beyle şeyler olur mu oğlum?” diye söylendi, kendi kendine. (Zaten anlayış karşılıklı olsa böyle şeyler hiç olur mu?)
Fırsat buldukça devamını yazacağım... Saygılar