İsrail'in Haaretz gazetesi pazartesi günü Fransa Dışişleri Bakanı Bernard Kouchner'le yaptığı bir söyleşiyi yayınladı. Fransız bakan özetle şunu söylüyordu: “İsrail İran'ın nükleer tesislerine saldırmaya hazırlanıyor. Tahran nükleer silaha sahip olmadan önce bu saldırı gerçekleşecek.”
ABD askerlerini taşıyan uçağın zorla indirilişi değil, asıl bu tür bilgiler yaşanabilecekler hakkında gerçekçi bilgiler sunuyor. Bu yüzden de bazen olaylardan değil, bilgilerden, gelişmelerden, tavırlardan ve hazırlıklardan hareketle sonuçlara ulaşmak, neler olabileceğini öngörmeye çalışmak gerekiyor. Hepsinde şunu görüyoruz: Ansızın bu bölgede her şey olabilir. Çünkü inanılmaz bir stres birikiyor. Ve bu “her şey” işte o sessizlik günlerinde hazırlanıyor.
Biz tepemizde gezinen işkence uçaklarına bile bir şey diyememiştik. Biz, Kuzey Irak'tan şehirlerimize taşınan patlayıcılara bile bir şey diyememiştik. Biz, “anlık istihbarat” tesellisine sarılıp kaldık. Şunu bilmeliydik: Sadece ve sadece kendimiz bir şey yapmaya şartlanmalıyız. Başkasından hiçbir beklentimiz olmadan.
“Anlık istihbarat” diye bizi kandırıyorlar.
Başkentten başkente konuşmak, karargahtan karargaha “askeri diplomasi” yürütmek işe yaramıyor.
Kuzey Irak'tan dağları aşıp kilometrelerce yol yürüyerek gelen, o kadar ağır silahı katırlara yükleşip taşıyabilen, günlerce bu hazırlığı devam ettiren yüzlerce kişi, bir karakolun etrafını sarıp mevzi savaşı yapıyorsa, burada bırakın “anlık istihbarat”ı çıplak gözle bile istihbarat yok demektir. Varsa başka bir gerçek çıkıyor ortaya:
Sadece Aktütün'deki 17 şehit değil. Günlerdir Doğu ve Güneydoğu Anadolu'nun bir çok köşesinden şehit haberleri geliyor. On günde toplam kaç şehit eder… Toplayalım ki durumun vahametini görelim.
Saatlerce çatışma yaşanıyor. Gündüz başlıyor gece yarılarına kadar. Türkiye'nin bir ucundan diğerine yolcu uçakları bir buçuk saatte ulaşıyor. Hiçbir yerden mi birkaç savaş uçağı kaldırılamadı? En azından moral vermek için. Yapılmış olması gerekeni yapmış olmak için. En azından…
Bu ülkenin gencecik insanları o zirvelerde can verirken o uçaklara emir vermesi gerekenler golf oynuyorlarmış… Sokaktaki insan bunu düşünüyor. Ben de bunu düşünüyorum. Zira ölüm üzerine, kan üzerine konuşuyoruz burada. Öyleyse saatlerce süren çatışma sırasında golf oynayanların bu ülke için, vatan için söyleyecekleri hangi sözü vardır acaba!
“Vatan sağolsun” diyerek bedel ödeyenlerle vatanseverlik tutkusunu kimseye terk etmeyenler arasında kaç tane farklı ülke var? Kaç tane Türkiye var!