Ağlarken bile güzelsin öğretmenim - HÜSEYİN GÜL
25 Ocak 2017 Çarşamba 09:41 - +
Hani hep derim ya; insan yaşadıkça geçmişe duyduğu özlem acı verecek şekilde çoğalıyor diye. Bu çerçevede, acılarımı azaltmak için olsa gerek, ilkokul öğretmenimi yılları sonra bulup, üzerime verdiği emekler için teşekkür etmek geçti içimden. Elini öpmek, bir anlamda geçmişe yolculuktu benim için. Sonra bencillik ettiğimi fark ettim. Bunca zaman geçmiş, onların ne derdi var diye sormadığımız öğretmenlerimizin bir çiçekle karşılarına çıkmak ne kadar samimi olabilirdi ki? Ne de olsa hayatımızın en güzel okul şarkısıdır öğretmenler. 29 harfli alfabenin içine gizlenmiş masal. Unutulmaz tebeşir kokusu. Bir harf öğretene 40 yıl kölelik verildiği halde, hükümdarlığa yüz vermeyen kutsal insanlar. Anadolu türkülerindeki hüzün.
Ağaç olup kök dallarıyla verdiğiniz hayatlar size yaban kaldı ya. Ağla öğretmenim ağla. Vefasızlık yoklamasında sınıfta kalanlara ağla. Siyah beyaz film gibi bakarlar, herkesten önce uyandıkları sisli sabahlarda. Hayatın kırbaçları en çok onların sırtında şaklar! Bazıları alışveriş yaparken, pazar sonlarındaki ezik domateslerin onurlu kadınlarıdır. Bazıları akşam simidinin en namuslu satıcıları. Çaresizliklerine suskun kalan bir toplumda. Ağla öğretmenim ağla! Sabahları kumrular da ağlar pencere kenarında.
Akşam sofralarında sıfırı bile kendine bölebilirler, ekmeği ortadan bölerken. Çocukluk masallarımızdan çıkıp, acı gerçeklerle yaşayan öğretmenlerimiz. Öğrencilerini okumaktan kendilerini unutan öğretmenlerimiz. İçindeki çeşmeler bile kurutulan öğretmenlerimiz. Bizler ömürlerinizin yakılışını seyrettik. Sizler Anka Kuşu olmaktan bıkmadınız ya!
Ağla öğretmenim ağla! Çiçekler de ağlayarak uyanır sabahlara.
Her sabah öğrencilerine "günaydın" derken, dünya barışına imza atan öğretmenlerimiz. Mistik bir sabırla acılarını büyüten, hayatımızın öznesi öğretmenlerimiz. Mustafa Kemal'in bıraktığı mirası çocuklarına aşılayan, Cumhuriyet'in sadık bekçisi öğretmenlerimiz. Derin sessizlikler gizlenen duruşunla. Ağla öğretmenim ağla! Başkalarının hayatını yaşayan namuslu insanlar her zaman ağlar.
Yaşamadan yaşlanan, yılda bir kez hatırlanırken, bir gün değil, yılın her günü kocaman bir alkışı hak eden öğretmenlerimiz.
Tarihe geçen insanları bile yetiştirdikleri halde, kendi isimleri satır aralarında kaybolan öğretmenlerimiz. Bizlere verdiğin ışık, kör zamanlarda gözlerimizi açmamız içindi de, açmadık ya. Ağla öğretmenim ağla. "Bana bir harf öğretenin anasını ağlatırım" diyen düzene ağla! Ama unutmasınlar ki öğretmenim. Hala bu ülkenin en eşsiz tabloları sizlersiniz! Ağlarken bile.