Becoming Zero: 22/03/09 - 29/03/09
Queer theory'e sarmış durumdayım bu aralar. Öyle ki, masterımı o konuda yapmayı düşünüyorum. Aileme "Ben Queer Studies okumak istiyorum, hadi 50 milyar tuition ödeyin" desem ne olur merak konusu. Ama Gender Studies okuyabilirim gerçekten, yani ciddi anlamda şu an kafamdaki en büyük olasılık o master konum için.
"There are times in life when the question of knowing if one can think
differently than one thinks, and perceive differently than one sees, is
absolutely necessary if one is to go on looking and reflecting at
Bugün Londra'ya giderken trende okumak için aşağıdaki kitabı almayı planlıyorum yanıma. İşin ironik yanı, son derece gender bending, clothes shedding, keyboard smashing bir partiye gidiyor olmam. Genderfuck kavramı çok ilgimi çekiyor, tamamen androjen ya da genderqueer'lerle dolu bir odada cinsiyetinin (demek istediğim sex, gender değil) kadın olduğu dışarıdan bakınca belli olan çok az sayıda kişiden biri olmak gerçekten çok farklı ve güçlü bir deneyim.
Posted by zerofeelings at 13:41 No comments: Links to this post
21 Şubat 2002, 14.30, Alsancak, Sevinç'in önü. Arka Sokak, çilekli çikolata, hava kapalı İzmir'de o gün. Mavişehir'deki kırmızı ışıklı odam, The Crow ve ölümsüz aşk, upuzun karamel saçların, siyah göz kalemin. Gün batımında Konak'tan Alsancak'a doğru yürüyoruz seninle Kordon'da. Avni Akyol'da Lise 2'deyiz ikimiz de, hala yürüyoruz. Güneş batıyor, bizden başkası yok Kordon'da. Evdeyiz sonunda, uyumam gerek, daha 2 saatimiz var, yanındayken dakikaları saydığım tek insansın. "Yanımda dur" diyorum sana "ne olursun, ben uyurken otur yanımda, bekle beni". "Sen uyu" diyorsun bana, "merak etme, ben buradayım". Uyanıyorum, yoksun. Hala yoksun.
Posted by zerofeelings at 01:39 No comments: Links to this post
Easter tatili yaklaşıyor. İlke'nin "1 ay İzmir'de napıcaksın ki" sorusu üzerine fark ettim ki, gerçekten İzmir'de 1 ay sıkıntı basar beni. Nasıl oluyor bilmiyorum, sanki GPS cihazı falan taşıyorum üzerimde, ben şehre adımımı attığım anda ne kadar uyuz olduğum tip varsa hepsinin telefonlarına geldiğime dair bir alert gidiyor, minik bakteriler gibi toplaşıp güçlerini birleştiriyorlar beni sinir edebilmek için. Evet, o zaman o 1 ayın bir kısmını İngiltere'de, bir kısmını da yurdumuzun güney tatil beldelerinde geçirerek İzmir'deki zamanımı azaltayım dedim. Favori tatil bölgem olan Bodrum'da karar kıldıktan sonra gönlümün sahibi Magic Life Bodrum Imperial'a baktım, 14 Mayıs'ta açılıyor olduklarını görünce hayallerim yıkıldı. Evet sayın okuyucular, tamamen yıkıldım cidden. "Hangi otele gidicez şimdi pfh" diye nette dolandım, WOW ve Kempinski fiyatlarının uçmuş olduğunu gördüm, Dedeman da gözüme biraz dandikimsi göründü. Bodrum'da dandik olmayan başka hangi otel var, bilen var mı?
Yan odamda yaşayan meymenetsiz şeye gün geçtikçe daha çok uyuz oluyorum. 1 aydır aynı evde yaşayıp yüzünü görmemeyi başarıyor olmama rağmen yine de sesini duydukça içim kalkıyor nedense. Grr.
Gecenin bir yarısı makarna yaparken aklıma bu şarkı takıldı. Özlemişim.
Posted by zerofeelings at 18:29 No comments: Links to this post
xiao xin-- come back in time, come back
"Saosin, it's this Chinese proverb, which means... like... keep your heart small, because nothing is forever. You know. Don't let yourself get attached to something, because that thing's gonna be gone eventually.."
Dün gece uyumaya çalışırken uzun zamandır izlememiş olduğum -ve sabah uyandığım anda Amazon'u açıp DVD'sini aldığım- film The Grind ve filmde çalan Blindside-Pitiful geldi aklıma. Şarkıyı ilk duyduğumda "Oha bu adamın sesine aşık olabilirim ben" diye düşündüğümü hatırlıyorum. Cool ya da soğuk kelimeleri geliyor sesi tanımlamaya çalıştığımda aklıma, çok seksi bir ses kesinlikle. Bilmiyorum, bi garip işte. Mükemmel bir şarkı.
This time I won't look away.
Posted by zerofeelings at 14:37 No comments: Links to this post
Bu kadar mükemmel bir şarkı ve The Mighty Boosh kadar komik bir dizi olamaz dünyada. Bayılıyorum.
Posted by zerofeelings at 23:21 No comments: Links to this post
yes, you are exactly my brand of heroin
Aralık'ta sinemada Twilight izlediğimden beri kafayı bozmuş durumdayım. Sinemadan çıktıktan sonra filmin içimde bıraktığı his hala yerinde duruyor. Soundtrack şarkısı Decode'u dinlemekteyim hatta şu an. Kitaplarını okuyorum bu aralar, ilginç şekilde hiç de sıkılmıyorum henüz.
Brighton National Student Pride fotoları nete konmuş bugün, kendiminkilere bakınırken aşağıdaki fotoyu gördüm, en sağdaki kız her kimse hayallerimin kadını olabilir kendisi, beni bulsun evlenelim.
Fazlasıyla foto dolu olacak bu post. Aşağıda Sir Ian McKellen'lı Stonewall homofobi protestosu ve Sugar Rush kızlarına ait fotolar görmektesiniz. Sugar Rush'ı seviyorum, Brighton'ı da.
Posted by zerofeelings at 20:17 No comments: Links to this post