Hayatın Pause Düğmesi | eflatunkedi
bolkepce 26 Mart 2013 15:56
Hımmm... Evvela hoşgeldin.
Tevekkül etmek nedense inkârdan, kabullenememekten sonra geliyor bana da. (İsyan demek istemiyorum)
Herkesi ve her şeyi olduğu gibi kabul etmek, yaşadığımızı öğrenmek, onun bizim için ilk olduğunun ve sınıfta kalabileceğimizin farkında olarak öğrenmek ve işte sonunda da kabullenmek gerek. Tevekkülü de böyle böyle öğreniyoruz belki de.
Sen sınıfı geçmiş görünüyorsun :)
eflatunkedi 2 Nisan 2013 11:56
yaşayarak öğrenmek en akılda kalıcı yöntem ama zorlu oluyor. Sınıfı geçtim diyemem, geçtim deyince yeniden başlıyor sınavlar :)
Hamarat Kedi 26 Mart 2013 17:13
benimki nerdee, ben de düğmeye basmak istiyoruum ^o^
seni uzun zamandır bekliyordum. yazmanı, iyi olduğunu yazmanı bekliyordum. eflatun kediciğim benim, sen heeeep mutlu ol. kendini nasıl mutlu hissedeceksen öyle yaşa hep! kararlarının hakkında hayırlı olmasını dilerim. hep ama hep dilerim. shiro'yu ve seni öperim =^-^=
eflatunkedi 2 Nisan 2013 11:59
Hamaratlı kedim :)
yorumunu okuduğum an çok mutlu oldum. Birinin seni iyi olmanı istemesi, bu haberi beklemesi özel hissettiriyor^^ Sen de hep mutlu ol, hep.. düğme yakınında bi yerlerde, muhakkak önünde bir engel var göremiyorsun ya da düğmeye ihtiyacın kalmadan işlerini halledebiliyorsun ;)
Bizden de ipek hanıma mıncırıklar :D
Bitli Turist 27 Mart 2013 19:14
Kişisel Hayat Planı Eğitimi postunu merakla bekliyorum. Pause tuşunu bulanlardan biride enim ama o düğmeye tam basabilmek zaman alıyor anladığım kadarıyla. Gücün kadar basabiliyorsun. Çok hoş bir yazı olmuş. Ellerine sağlık.
eflatunkedi 2 Nisan 2013 12:01
Evet Bitli Turist, düğmeyi bulmakta zor basmakta. Biraz delilik :) önümüzdeki haftalarda yayınlayacağım Kişisel Hayat Planı postunu.. Teşekkür ederim yorumun için
Gul/İnn 28 Mart 2013 17:27
hoşgeldin canım..ben bu ara pause basamam gibi,koşturmaca full :) yazıyıda okudumda anca yazabildim yorumu düşün yani :)
eflatunkedi 2 Nisan 2013 12:02
sen zaten niye basasın ki o düğmeye, o düğmenin varlığına ihtiyacın bile olmasın inş. Yavrucuğunu sağlıkla huzurla kucağına al, mutlu günler geçirin.. takipteyim gelişmelerini ,)
LeylaK 1 Nisan 2013 18:31
ben epeyyyyydir o tuştayım, ara da bir canım isterse oynatıp bir yerlerde görünüyorum, sonra cuppppp, ben yine kayıp :) insan, istediği gibi yaşamalı. hiç bir çemberin içinde sıkışmadan...sanırsam, sıkışınca da öyle bir tuş bulmalı. sen de tam bunu diyorsun Nisa cannnn :) kişisel hayat planı eğitimi ilginç geldi, yazıyı bekliyorum. öperim seni :)
eflatunkedi 2 Nisan 2013 12:04
Kul sıkışmayınca Hızıe yetişmez derler ya, bu düğmede bittim dediğin anlarda hızır gibi yetişiyor. Ben hep arıyordum ilk defa buldum, umarım tekrar ihtiyacım olmaz :) Sen baya ileri al, geri sar tuşlarını da bulmuşsun gibi yalnız :)
Elif'in defterinden 2 Nisan 2013 16:44
Siz basabilmişsiniz o düğmeye ne güzel ve şarkınızı değiştirmişsiniz, darısı başıma..
Allah'ım bana da o cesareti versin, amin :)