Cahit Zarifoğlu'nun ölüm yıldönümü üzerine toplantılar düzenlendi. Bunlar kısa bir sürelik de olsa bir bakıma sevindirici. Fakat bu toplantıların, anmaların, duygusallıktan öte incelemelerin daha geniş bir zamana yayılmasında yarar var.
Zarifoğlu anmaları sırasında ve sonrasında dikkatimizi çeken kimi önemli hususlar bulunmakta. Zarifoğlu şiiri anlaşılıp anlaşılmama konusu hâlâ tartışılıyor. Şiir, toplumun bütün kesimlerini deyim yerindeyse, belki hoşa da gitmeyecek, ilgilendirmeyecek. Toplumun büyük kesimi farklı bir alanda yaşıyor. Yazı ve şiir dilinin çok uzağında. Biraz okumuş yazmışlar ise bu büyük kitleye yakın bir yerde duruyor. Halkın algısına ve diline yakın şiir söyleyenlerin de şiirleri yine büyük toplum kesimlerinde okunmaz. Halkın anlayacağı dilde şiir söylemek ve yazmak gibi bir zorunluluğun asla bir karşılığı yok.
Dünya hızlı bir değişim yaşıyor. Halk kesimlerinin büyük kısmı internet tutkunu. Ev kadınları bile, biraz okuryazar olanlar bilgisayarın başına geçiyor, teknolojinin, bilişimin bu alanıyla ilgileniyor. Şiir ile asla ilgilenmiyor.
Batılılaşma sürecine girildiğinden beri bizim kültürümüze ait olan şiir kendi özü ve ruhundan fazla bir şey yitirmedi. Söyleyiş tarzı, üslubu, yaklaşımı doğal olarak değişti. Cumhuriyet dönemi şiirde Batıcıların ile İslâmi düşünceye sahip şairlerin dili, tarzı birbirine yakın. Fakat ruh ve öz olarak birbirinden tamamen farklıdırlar.
Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren şiir tarzına, yeni diline her zaman için itirazlar olmuştur. Mehmet Akif, Yahya Kemal, Ahmet Haşim, Necip Fazıl, Nâzım Hikmet tarz bakımından birbirine yakın birbirinden farklı şiirler yazmışlardır. Bunların bir kısmı ruh bakımından da ayrı dünyalara aittirler. Yakın dönem ve günümüz şiiri de böyledir. Üstad Sezai Karakoç şiiri yeni ve modern bir şiirdir. Ruh ve öz olarak uygarlığımıza aittir. Onun büyük şiiri gene kimi kesimlerce tartışma ve eleştiri konusu olmuştur. Dili, tarzı ve söyleyişi bakımından. Aynı düşünce geleneğine sahip olmalarına karşın üstad Necip Fazıl tarzı, dili ve üslubundan farklı olduğundan küçümsenmiştir. Büyük düşünürün büyük şiiri farklı bir yere oturur Türk şiirinde. Hatta bunun İslâm coğrafyasında da özel bir yeri var. Açılımların şiiridir. Batı düşüncesinin etkisine kapılmadan kendi özel dünyasını kuran büyük bir şiir geliştiriyor. Öncü bir şairdir Sezai Karakoç.
Cahit Zarifoğlu, Alaeddin Özdenören, M. Akif İnan, Erdem Bayazıt arkadaş grubu olmalarına karşın üslup bakımından birbirinden farklıdırlar. Kendi dönemlerinde kimi çevreler tarafından eleştirilmişlerdir. Günümüz genç şiiri için de bu böyledir. Belli bir yere takılmak şiir adına gerçeği yansıtmaz. Söz konusu çevrelerin odağına Cahit Zarifoğlu şiirini oturtsak gene şiir olmadığı söylenecek. Sözcükleri seçimi, dili kullanışı bakımından aynı tutum sergilenir. Bunu, kimileri üstad Necip Fazıl şiirini ölçü olarak alıyorlar. Necip Fazıl hece vezniyle şiir yazmış diye Müslüman şairler de hece ile yazmak zorunda değildirler. Sonuçta yazmamışlardır.
Cahit Zarifoğlu şiiri onların bu yaklaşımında bir yere oturmaz, şiir bile sayılmaz. Fakat bu yaklaşım bu büyük şiiri yok saymaz. Zarifoğlu şiirinin anlaşılmazlığı sorunu da aynı ruhtan doğmadır. Çünkü onlar şiir algısı ve hissedişi üzerinde durmazlar. Bu şiirin iyi taraflarını görmek bile istemezler. O dönemde alay konusu edilen, bu şiirlerin sahibinin şizofren olduğu iddiasında bulunanlar olmadı değil. Bunu söyleyenlerin kültür hayatında zerre yerleri bile olmadı. Zaten onların söylediklerinin bir değeri de yoktu.
Zarifoğlu, kişiliğinin ve şiirinin önünde konuşuluyor olmasının nedeni, onun şiir dünyasının özümsenmeyişinden ileri geliyor.
O'nun şiiri, ilerleyen zaman içinde daha derinleşiyor. Büyüyen bir şiir oluyor.
O şiir izleği bugün zengindir. Büyük bir şiir akarını oluşturdu. Onlarca güçlü şair ve büyük bir şiir ırmağı oluştu.
Şiirimiz ortamı ve ruhu zengindir. Bu şiir ırmağı güçlenerek akıyor.