19 Şubat, 2016 04:23
Bahar bu sene ilk kez göz kırparken yola çıktık. Yazın ve sonbaharda sıkça dinlediğimiz şarkılar, unuttuğumuz şarkı sözleri ve özlediğimiz yollardaydık yine karavanla. Hava o kadar güzeldi ki, cam açık gitmeyi bile özlediğimi fark ettim. Yolda olmayı, zeytin ağaçlarını izlemeyi bir de… Sadece bu kadar.
Bu denizde son iki yılda ne çok çocuk boğuldu, ne kadar çok bebek öldü, ne denli acılar yaşandı… Umut adasıyla ortak denizimizdeki ortak hikâyelerde artık bu acılara da yer verecek hafızalarımız. Daha düne kadar rüzgârımız, dalgamız, yağmurumuz, güneşimiz ve hatta fırtınamız ortakken, bugün artık bu denizden çıkan acılarımız ortak ne yazık ki.
Bu deniz, lodosun ve poyrazın beşiğiyken, başımız önde ifade edebiliriz ki artık çocukların kıyıya vurduğu bir deniz. Duygusal, naif, aşkla anlatılan hikâyelerin sonuna geldik karşımızda Midilli varken…
Bebek bezlerinden tutun sayfaları kopmuş pasaportları, rimelden tutun bir bebenin Hello Kity’li çocuk aynasını, bir genç kızın mücevher kutusunu da tıbbı malzemeleri de, yeni gebe kalan kadının hastane raporlarını da içi boşaltılmış cüzdanları da taşıyor lodos… Lodos da acımasız, lodos da sorgusuz.