Bülent Dimli İle Türk Eskrimi Üzerine – Parat Ripost Dergi
Home / Röportaj / Bülent Dimli İle Türk Eskrimi Üzerine
Can Aydın tarafından 08 Aralık 2014 tarihinde eklendi@johnaydin
Türk eskrimine uzun yıllar hizmet etmiş duayen antrenörlerden Bülent Dimli ile yaptığımız söyleşide eskrimimizin dününü ve bugününü konuşup Türk eskrim tarihine bir pencere açmaya çalıştık.
Eskrim sporu ile 1953 senesinde tanışan Bülent Dimli, 1963’e kadar sporcu olarak sürdürdüğü eskrim kariyerine 1963-1973 yılları arasında yardımcı antrenör olarak devam etti. Bülent Dimli 1973-1993 seneleri arasında da antrenör olarak eskrime hizmet etmeyi sürdürdü.
Eskrim ile tanıştığı günden bugüne 61 yılı geride bırakan ve bunun 40 senesinde sporcu, eğitmen ve idareci olarak bilfiil görev alan Bülent Dimli bizi Üsküdar’daki evinde ülkemizdeki eskrim üzerine söyleşi yapmak üzere ağırladı.
Ses kayıt cihazının kayıt düğmesine basar basmaz söze koyulan Bülent Dimli, Türkiye’nin 1953’teki eskrim haritasını anlatmaya başlıdı: “Türkiye’de 8 yerde eskrim vardı. Bursa’yı Halit Kılıçeri çalıştırırdı. Onun öğrencisi Orhan Sütbakan vardı. Ankara’yı Rıdvan Bora çalıştırırdı. Onunla beraber çalışan diğer hocalar Sait Tayla ve Halim Tokmakçıoğu’ydu. Halim Bey Kara Harp Okulu’nu çalıştırırdı. Ankara’da bunlara ilaveten Muhittin Arsan Bey de hocalık yapardı. Eskişehir’i Saim Evirgen çalıştırırdı. Onun yetiştirdiği Osman Özden devam etti. Balıkesir’i Özcan Öztuna, İzmir’i Muammer Uçan çalıştırırdı.”
Bülent Dimli, Türk eskrimine önemli hizmetleri bulunan bu isimleri sıraladıktan sonra bunların beyefendi, kibar ve konuşmalarına dikkat eden kişiler olduklarını vurgulamaktan kendini alıkoyamadı ve sözlerine İstanbul ile devam etti: “İstanbul enteresandır. İtalyan Darsitano ve Rus Nadolski vardı. Nadolski Robert Koleji’nin Beden Eğitimi Öğretmeni’ydi. Nadolski’den sonra Rıza Arseven ve onunla beraber ben de Tenis Eskrim Dağcılık Spor Kulübü’nde antrenörlüğe başladım. O tarihlerde Uluslararası Olimpiyat Komitesi Türkiye’ye Uluslararası Eskrim Federasyonu aracılığıyla antrenör gönderirdi. Üç tane uluslararası antrenör; Meşhur maestro Grizoni, Hollandalı Monsever ve Fransız Michael İstanbul’da çalıştılar. “
Söze dahil olup bu antrenörlerin ne kadar süreliğine Türkiye’ye geldiklerini sorduk. Bülent Dimli’nin cevabından her birinin farklı zamanlarda en az 6 ay olmak üzere aşağı yukarı 1 sene İstanbul’da çalıştıklarını öğrenip sözü gene Sayın Dimli’ye bıraktık. Bülent Dimli de kaldığı yerden ülkemizde eskrim faaliyetinin nerelerde kimlerle var olduğunu anlatmayı sürdürdü: “Kocaeli’ni Kazım Tonguç çalıştırırdı. Onunla beraber Aykut inensesli de devam etti. İçel’i Sami’nin babası Seyfettin Gül çalıştırırdı. Böylelikle eskrim Türkiye’de 8 ilde yapılıyordu.”
Bülent Dimli, ülkemizde 1953 senesinde eskrim yapılan illeri sıralayıp bu illerde antrenörlük yapan isimleri bir çırpıda andıktan sonra sözü eskrimin farklı bir özelliğine getirdi. “Eskrimin enteresan bir yeri daha var. Harp Okulları’nda ve Askeri Okullar’da eskrim mecburi dersti. Kara Harp Okulu’nu Halim Tokmakçıoğlu, Kuleli Askeri Lisesi’ni Binbaşı Şevket Turgay, Hava Harp Okulu’nu Binbaşı Sadi Erdem ve Deniz Harp Okulu’nu da Deniz Binbaşı Özdemir Karatün çalıştırırdı. Bu askeri okullar iddialı sporcular yetiştirirdi. Bunların içerisinde Hava Harp Okulu’ndan yetişen iki tane Yüzbaşı vardı. Bunların Türkiye dereceleri var. Uluslararası müsabakalara katıldılar.” diyen Bülent Dimli başka bir noktaya dikkat çekmek istediğini ifade etti.
Son zamanlarda Facebook aracılığı ile eskrimdeki gelişmelerden haberdar olduğunu belirten Bülent Dimli, Türkiye Eskrim Federasyonu’nun 10000 sporcu hedefiyle ilgili olarak basit bir denklem kuruyor: “Bir antrenör 10 kişi çalıştırsa ki daha fazla çalıştıramaz. Bir antrenör bir antrenman saatinde ancak 10 kişiyle ilgilenebilir. Peki ne eder? 10000 sporcu için 1000 tane antrenör eder. 1000 tane antrenörü nasıl yetiştireceksiniz? Bunları kağıt üzerinde konuşmak eskrimi bilmemenin sonuçlarıdır.” diyen Bülent Dimli bize fırsat vermeden eskrimin enteresan bir spor olduğunun altını çizerek konuşmasına devam ediyor: “Eskrim zeka ister. Kişinin çabuk kavrama yeteneğini geliştirmiş olması lazım. Biz ona eski dilde sürati intikal diyoruz. Dayanıklı olmak gerekir. Bu özellikler basit özellikler ama bir çabuk kavrama yeteneğini geliştirmek bir yere kadardır. İnsan bünyesinde genetik vasıfların olması gerekir. Bu nedenle makinadan çıkarır gibi 1000 tane antrenör çıkarmak mümkün değildir.”
Üsküdar’da gerçekleştirdiğimiz keyifli söyleşide Bülent Dimli anlatmaya biz ise dinlemeye devam ediyoruz. Sıra eskrim kulüplerine geliyor. Eski yaşantılarında kulüp diye bir şey olmadığını, bölgelerin var olduğunu dile getiren Sayın Dimli, sözlerini İstanbul’da kurulan 2 eskrim kulübünü anlatarak sürdürüyor: “TED Kulübü bu işin merkeziydi. Arkadan Altınyurt geldi. Kökü nereden geliyor ona bakmak lazım. TED Kulübü 1936’da kuruldu. İlk hocası Darsitano’ydu. İkinci hocası Nadolski. Üçüncü hocası da Rıza Arseven. Altınyurt ise 1965’te kuruldu. Altınyurt’u ben Aykut Şensesli ile beraber çalıştırdım. 1970’ten sonra Hollandalı Monsever 1 yıla yakın Altınyurt’ta kaldı. Monsever Hollandalı genç bir antrenör ve aynı zamanda sporcuydu. Kendisi kılıç branşında Ordular Arası Dünya Şampiyonu olmuştur. Altınyurt’tan başka Beşiktaş’ta eskrim vardı. Galatasaray’da vardı ve Ahmet Arseven çalıştırırdı. İstanbul’da bir de Halk Evleri’nde eskrim vardı. Eminönü Halk Evi’nde çok iyi bir eskrim çalışması vardı. O çalışmayı Rıza Bey sürdürürdü. Robert Koleji’ni Nadolski’nin çalıştırdığını söyledim. İtalyan Lisesi’nde eskrim vardı ve Darsitano çalıştırırdı. Alman Lisesi’nde Sümer Hetman ders verirdi. İstanbul Erkek Lisesi’ni de Sümer çalıştırırdı. İstanbul Kız Lisesi’ni de Deniz Öçgüder ile birlikte çalıştırırlardı. Hava Harp Okulu’nun antrenörlüğünü 1948’de Halim Bey yapıyordu.”
Peki 61 sene önce eskrime adım atıp bunca tarihe şahitlik etmiş Bülent Dimli eskrime nasıl başlamıştı? Bülent Bey’in Türk eskriminin yakın tarihine ışık tutan anlatımının arasına girip bu soruyu yöneltiyoruz. Bülent Dimli eskrime başlayışını şu sözlerle anlatıyor: “Benim küçük ağabeyim Hava Harp Okulu’nda Halim Bey’in öğrencisiydi. Ben eskrime ordan zehirlendim. Ağabeyim 1948 yılında Harp Okulu’ndan mezun oldu. Onun eskrim hareketlerinden falan biz de heves ettik.”
Kendisinin eski günlerle ilgili keyifli anlatımının arasına girmeyi başarıp sorduğumuz sorunun cevabını aldıktan sonra söyleşimiz geçmişteki müsabakalar üzerine devam etti. Müsabakaların uzun sürmesinden dolayı ulusal ve bölge müsabakalarının genellikle ferdi ve takım olarak ayrı tarihlerde yapıldığını belirten Sayın Dimli, takım müsabakalarının kulüp olmadığından dolayı bölgeler arası yapıldığını ve il karması takımlarının ferdi müsabakadaki sıralamaya göre belirlendiği bilgisini de ekleyiverdi.
Bülent Dimli söyleşimize hazırlanırken tutmuş olduğu notların yer aldığı sayfaları bir bir çevirip geçmişe ışık tutmaya şu sözlerle devam etti: “Eskrim daha ziyade salon sporuydu. Belki garipsiyeceksiniz ama ferdi olsun takım olsun eskrimin final müsabakaları akşam yapılırdı. Hanımlar gece kıyafetiyle beyler de kostümleriyle izlemeye gelirlerdi.” diyen Bülent Bey’in sözünü kesip söyleşimize katılan eşi Ayfer Hanım: “Bundan 45 sene önce Taksim’deki TED Kulübü’nün bahçesinde ve Sharaton Otel’de ne geceler olurdu, ne kadar güzeldi.” demekten kendini alıkoyamadı. Eşinin sözü biter bitmez heyecanla konuşmasına devam eden Bülent Dimli bizi kendisinin eskrime başladığı 1953 senesine götürüyor: “Eskrime başladığım sene Tenis Eskrim Dağcılık Kulübü’nde Salih Çorlu Kılıç Müsabakaları vardı. Finali Fener-Galatasaray basket maçı gibi günün bir saatinde bekliyordum. Akşam 8’de başladı. Yani akşam yemeği yenmiş, aperatifler alınmıştı. Salonda gürültü değil, konuşma sesi dahi yoktu. Herkes eşi ile, hanım arkadaşı ile izlemeye gelmişti. Yani bir balo gibiydi. 30 Ağustos Zafer Bayramı Balosu gibi nezihti. Kıyafetler gece kıyafetiydi.”
Eskrimin 1953 senesinde sahip olduğu bu kaliteyi zihnimizde canlandırır canlandırmaz eskrim sporunun o zamanlardaki izleyici kitlesi hakkında biraz daha fikir sahibi olmak amacıyla “İzlemeye gelenler arasında eskrim yapmamış insanlar da oluyor muydu?” diye sorduk. Bülent Bey’in cevabı olduğu yönündeydi. Bu durumu ise şöyle tasvir etti: “Arya söylememiş bir insan nasıl operaya gidiyorsa eskrim yapmamış bir insan da eskrimin final müsabakalarını izlemeye geliyordu. Kaliteli bir aktivite için geliyorlardı. Final müsabakaları hakikaten zevkli geçen müsabakalardı.
Bu sadece İstanbul’da böyle değildi. Mesela Eskişehir’de Gamgam Oteli’nin Balo Salonu’nda final oynanırdı. İzmir’de herhangi bir kapalı spor salonunda değil de Kültürpark’ın Nikah Salonu’nda oynanırdı.” diyerek o dönemin müsabakalarını anlatmayı sürdüren Bülent Dimli bu durumun Avrupa’da da bu şekilde olduğunu belirtti ve devam etti: “Yurt dışına gittiğimiz zaman da insanlar hakikaten gece suareye gidermişçesine gelirlerdi finallere.”
Günümüze baktığında eskrim faaliyetinin duyurusunun yeterince yapılmadığına vurgu yapan ve topluma dönük bir çalışmadan yoksun, kendi kendine haşir neşir olan bir spor dalı olduğunu söyleyen Dimli, eskiden küçük bir camia olmalarına rağmen final müsabakalarında seyircilerin oturacak yer bulamayıp ayakta izlediklerini ifade ediyor. Bülent Dimli, tüm bunları göz önünde bulundurduğunda antrenörlüğü ve idareciliği iyi bir zamanda bıraktığına inandığını dile getirirken yüzündeki ifadeden geçmişe duyduğu özlem anlaşılıyordu.
Çok süratli düşünülen, süratli hareket edilen ve süratli sonuç alınan bir spor olduğundan eskrimin çevre bakımından anlaşılması zor bir spor olduğunu vurgulayan Bülent Dimli eskrimcilerimizin katıldıkları uluslararası müsabakaları anlatmaya başladı: “İstanbul’da 3 silahta düzenlenen İstanbul Turnuvası vardı. Ankara’da da aynı şekilde Uluslararası Ankara Turnuvası vardı. Bunlar saygın turnuvalardı. Buralarda müsabakaya çıkanlar arasında Dünya Şampiyonları vardı. Mesela isim olarak İtalyanlar’ın meşhur eskrimcisi Montano geldi ve burada kılıcı hallaç pamuğu gibi attı. Olimpiyat üçüncüsü İtalyan Nicola Granieri ve ismini hatırlayamadığım Dünya Şampiyonu bir Fransız bu turnuvalara katıldılar. Yani kalbur üstü Dünya ve Olimpiyat Şampiyonları gelirdi. Bizim sporcularımız da yurt dışına giderdi. Mesela Sofya, Belgrad, Budapeşte, Viyana, Beyrut, Tahran, Kahire, Berlin ve Heidenheim’daki turnuvalara katılırdık. İstanbul’da TED Kulübü’nde Faruk Gerede müsabakaları vardı. Salih Çorlu uluslararası bir turnuvaydı. Altınyurt’un Altın Kılıç adında geleneksel bir müsabakası vardı. Altın Kılıç’ı ilk evvela Hüsnü Ribar kazandı. İkinci Altın Kılıç’ı Ercüment Badoğlu aldı. İyi bir katılım olur ve seviyeli bir eskrim yapılırdı.”
Notlarının yer aldığı elimdeki kağıtlara şöyle bir göz gezdirirken kısa bir süre soluklanan Bülent Dimli, “geçmişi olmayanın geleceği olmaz” atasözünü hatırlatıp geçmişimizi bilmemizin önemli olduğunu söylüyor. Anlatımına devam eden Dimli: “Mesela İstanbul’da Behzat Balkaya kim desem kimse tanımaz. Behzat bey bir flöreci. Ben 16 yaşındayken o da 50 yaşında falandı. İstanbul bölgesinin kılıççıları da enteresandır. O zamanlar İstanbul kılıç branşında bol miktarda sporcu yetiştiren bir bölgeydi. Sebebi de Nadolski’nin ana dalının kılıç olmasıdır. Türkiye’nin armadası İstanbul’du. Rıza Arseven, Merih Sezen, Orhan Ader, Sacit Mergen, bunların hemen arkasından gelen Seyyit Mısırlı, İbrahim Oray, Nihat Balkan, Haluk Oray, bunların arkasından da Deniz Öçgüder ve Kemal Mısırlı. Bunlar kendi kategorilerinde yenilmeyen adamlardı.
O tarihlerde, enteresandır, Türkiye’de Rıza Arseven’in, Sümer Hetman’ın ve benim Uluslararası Hakem lisansımız vardı. Milli Hakem lisanslarını alanlar Deniz Öçgüder, Aykut Seybeker, Seyyit Mısırlı, Muhittin Arsan, Halim Tokmakçıoğlu, Metin Güven ve Osman Özden oldu.” diyen Bülent Dimli sözlerine devam etti: “Geçmişinde mutlaka iyi bir eskrim hayatı olan kişiler eskrimde görev alırdı. Gördüğüm kadarıyla bu siyasal durum sonucu eskrim yapmamış şahıslar Federasyon Başkanı olabiliyor. Geçmişte idareciler bile idarecilik vasfına sahip olan kişilerdi ve değişmezlerdi. Mesela İstanbul’un idarecileri arasında Haluk Oray vardı. Ankara’da Kemal Çal ve Bursa’da Halit Kılıçeri vardı. Bunların bir kısmı aynı zamanda antrenördüler çünkü idareciler ile antrenörleri ayıracak bir kadro yoktu. İdarecilerimiz içinde kaliteli, cemiyet hayatında yeri olan kişiler vardı. Örneğin Ekrem Sungar kişiliği olan bir insandı. Kendisi Merkez Bankası Guvanyörü’ydü ve Türk paralarında Ekrem Sungar diye imzası vardı.”
Merak edip Ekrem Sungar’ın eskrim geçmişi olup olmadığını sorduk. Bülent Dimli “tabii tabii” diyerek söze başladı ve kendisinin bir eskrimci olduğunu, eskrimci olmayanların ne büyüklerinin ne de kendilerinin arasında yer almadığını ifade etti. Bunun üzerine Bülent Bey’e eskrim yapmamış birinin eskrim antrenörlüğü yapması hakkındaki fikrini sorma gereği duyduk. Bülent Dimli söze kesin bir tavırla başladı: “İmkansız. Tek kelimeyle. Eskrim yapmamış bir eskrim antrenörü eskrim yapmış bir eskrim antrenörüne göre her konuda geri kalır. Bir kere eskrim öyle bir hale gelecek ki; bilgisiyle, emeğiyle ve hareketleriyle bir bütün teşkil edecek. En önemlisi de eskrimcinin hissetmesi lazım. Karşısındaki rakibin şimdi atağa çıkmak üzere olduğunu anlayıp atak hazırlığındaki zamanı yakalaması ancak hissederek olabilir. Antrenörlük yaptığım dönemde Şinasi Bingeli ve Hüsnü Ribar gibi ileri seviyedeki eskrimcilerin maskelerinin üzerine havlu örtüp gözleri görmeden parat ripost çalıştırırdım. Bunu eskrim yapmamış bir antrenörün düşünebileceğini ve yapabileceğini tasavvur edemiyorum. Bir kere süratli olması lazım. Eskrim antrenörünün sporcusundan daha hızlı ve daha seri olması lazım ki ona zaman ve tempo verebilsin. Eskrim mesafe, zaman ve kontrol üzerine kurulmuş bir spor.”
Verdiği yanıtın ardından ülkemizde eskrim yapmamış antrenör olup olmadığını soran Sayın Dimli’ye ülkemizdeki mevcut durumu Türkiye Eskrim Federasyonu’nun eskrimi tüm illere yaymak için çaba harcadığını, eskrim yapmış antrenörlerin sayısının yetersiz olduğundan federasyonun bu eksikliği eskrim yapmamış kişilerin eskrim antrenörü olmasını sağlanarak gidermeye çalıştığını anlatarak açıklamaya çalıştık.
Söz eskrimin yaygınlaştırılmasına gelmişken Bülent Bey’e 81 ilde eskrim yapılmasının anlamı olup olmadığını soruyoruz. “Hayır.” diye söze başlayan Bülent Dimli biraz düşündükten sonra konuşmasına devam ediyor: “Belki anlamı şu şekilde olabilir. Eğer yörenin çocukları arzuluyorsa, gençler buna karşı bir duyarlılık hissediyorsa söyleyecek bir şey yok. Onu desteklemeli, oraya imkanları vermeli. Ben 81 ilde eskrim yaptıracağım diye bir programla bu işe girişmenin akıl yolu dışında bir yol olduğu kanısındayım. 60 senelik bir eskrim hayatım var ve bunun en büyük süresini hocalık dönemi kapsar. Antrenörün çalıştırdığı eskrimciden daha iyi eskrim yapması lazım. Antrenör eskrim yapmamış. Nasıl olacak? Olmayacak. Olamayacak. Böyle bir felsefeyle, böyle bir düşünceyle hareket etmeyi akıl yolu dışında görüyorum. Futbol olur, voleybol olur, basketbol olur. Neden? Antrenman yapan çocuk hocasız çalışma imkanı olan bir sahada şut atar, smaç vurur, servis atar. Tenis olur mu? Olabilir. Çünkü teniste hiç olmazsa bir duvar çalışması var. Yüzme fevkalade olur. Mesela boks olmaz. Nitekim eskrimi yaymaya çalışmalarında yarar var. Eskrim herkese faydalı olan bir spor. Eskrim el-ayak koordinasyonunu ve çabuk kavrama yeteneğini geliştiren zor bir spor. Eskrimin hem antrenör hem de sporcu için çok fedakarlık gerektiren zor bir spor olduğunu kabul etmeleri lazım.”
Konuşmasının devamında herkesin farklı bir görüşü olabileceğini, bir iktisatçının görüşüyle bir askerin görüşünün veya bir tabibin görüşüyle normal bir insanın görüşünün farklılıklar göstereceğini belirten Bülent Dimli eskrimcilerin zeki ve akıl yolu bir insanlar olduğundan eskrimi yönetmenin de zor olduğunun altını çiziyor ve ekliyor: “Ben eskrimin dışından kişilerin Türkiye Eskrim Federasyonu’nun yöneticisi olmasının taraftarı değilim. Bilmeyen bir adama eskrimi anlatmak mümkün değil. Ben bunu yaşadım. Sembolik Başkan bile olsa eskrimi bilmesi lazım. Önüne bir mesele, bir olay geldiği zaman çözmesi için eskrimi bilmesi lazım. Eskrimi bilmiyorsa nasıl çözecek?”
Söyleşimizde biraz da eski yöneticilerin tavır ve tutumlarına değinmek istiyor ve eskiden Türkiye Eskrim Federasyonu’nun nasıl idare edildiğini soruyoruz. Geçmişte de federasyon yöneticileri ile eskrime hizmet edenler arasında tartışmalar yaşanabildiğini ancak bunun hiç bir zaman kişisel husumete dönüşmediğini dile getiren Bülent Dimli sözlerine şöyle devam ediyor: “Federasyon Başkanı ben bunu böyle uygun gördüm demezdi. Diyemezdi. 8 bölgenin temsilcilerinden meydana gelen bir alt komite vardı. İzmit’i İzmitli konuşur. İstanbul’u İstanbullu konuşur. Herkes kendi meselesini ortaya koyar. Hatta federasyon malzeme dağıtımını bile böyle bir toplantıda açık açık herkesin huzurunda detaylarıylan yapardı. Bizim federasyon Başkanımız Halim Tokmakçıoğlu Milli İstihbarat Teşkilatı’nın ileri gelenlerinden biriydi. Ne o buna fırsat verirdi ne de etrafındakiler ona böyle bir ortam hazırlardı. Bizde arkadaşlık çok önemliydi. Bizim camiamız siyaset dışı bir camiadır. Eskrim tribünlere oynanan bir oyun değildir. “
Mevcut düzende bazı şeylerin yanlış olduğuna şahit olduğunu belirten Dimli bu yanlışlıklara ise şu sözlerle dikkat çekiyor: “İletişim eksikliği var. Kardeşim sizin elinizde şimdi bir internet var, bilgisayar var. İletişim artık anlık mesele. Oradaki görevli olan, görev almış kişi eğer vakit bulamıyorsa görevini bıraksın. Vakit bulan yapsın. Mesela ben görüyorum. Meral Gören’in talebesi Batuhan iyi bir derece yapmış. Ne olursa olsun Meral’in orada bir sporcusu var ve önemli bir derece elde etmiş. Bölge derecesi değil. Ülke derecesi değil. Dünya’nın her yerinden sporcuların katıldığı bir turnuvada derece yapıyor. Sen bunu göz ardı ediyorsun. Haber yapmıyorsun. Meral’i fevkalade takdir ediyorum. Böylesi olumsuz bir ortamda hala sonuç alması çok güzel bir şey. Sen babasıyla kavgalı olursun. Oğlu Almanya’da Circuit kazanır. Senin zafiyetini gösterir. Türkiye Eskrim Federasyonu’nun sitesinde o çocuğu onore etmemiş olman senin görevini yapmamış olduğunun en büyük ispatıdır. Olur mu böyle bir şey? Sonra bu sporcu daha Yıldız. Önünde Gençler, Büyükler, uzun bir gelecek var. Ben bunları kabul etmiyorum. Bu tarzda bir eleştirinin, bu tarzda bir mücadelenin bu spora uygun bir ortam olduğunu kabul etmiyorum. Bırakın 81 ili, 18 il olsun ama bir tane Hüsnü Ribar, bir tane Şinasi Bingeli, bir tane Murat Dizioğlu çıkarsınlar.”
Bu noktada bir konuya değinmeden geçemeyeceğini dile getiren Bülent Dimli: “Geçtiğimiz aylarda Murat Dizioğlu birinci oldu. ‘Murat Dizioğlu birinci oldu, Türkiye’nin eskrimine bak’ düşüncesi yanlıştır. Murat Dizioğlu çok iyi bir eskrimcidir. Neden? Murat ve Ahmet’in babası onları her sene Paris’e Escrime National’e gönderirdi. 3 ay Escrime National’de antrenman yaparlardı. Tabii ki altyapıları mükemmel. Kendileri de sağlıkları bakımından mükemmel. Dizioğulları iyi yetişmiş, Türkiye’nin nadir eskrimcilerinden bir kaç tanesinin içine girer.” dedi.
Röportajımızın sonuna gelirken sözü biraz da Bülent Dimli’nin eskrim antrenörü olarak edindiği tecrübelerle teknik konulardaki düşüncelerine getirmek istiyoruz. Eskrimde başlangıç silahı olarak flörenin kullanılması gerektiğini düşünen Dimli, bu konudaki fikirleri şu sözlerle aktarıyor: “Başlangıç silahı mutlaka flöre olmalı. Kesin! Kılıcı veya epeyi vermeden önce altyapısını flöre ile götürmek gerekir. Flöre ufak hareketler ile parmak ucuyla yakalamayı öğretir. Kılıçta ise parmaktan veya bilekten değil koldan çıkış vardır. Flöre ile başlayıp hatta benim tavsiyem kılıççı ve epecinin flöreyi bıraktırmadan, parmak çalışmalarını ufak hareketlerle flöre ile yapması faydalı olur. Bizim zamanımızda mesela ben flöre, epe ve kılıcın üçünü birden yapardım. Flöre yapan kılıç yapar. Kılıç yapan flöre yapamaz çünkü arada büyük bir teknik farkı vardır. Birinde silah içerideki silahı alıp dışarı atar, ötekindeyse dışardan geleni içeri sokmaz. Büyük teknik farkı var. Epe ve flöre biraz bağdaşabilir ama kılıç bunlarla bağdaşmaz. Flöre yapıp kılıca geçmiş olanlar daha başarılı olur. Mesafeyi çok iyi kullanır. Zamanı iyi kullanır, are dediğimiz zaman tuşuna çok vakıftır. Kesinlikle altyapıyı flöreyle yapmayı tavsiye ederim.”
Bülent Dimli’nin bu sözlerinin ardından fotoğraf makinamızı çıkarıp kendisinin bir kaç fotoğrafını çektik. Eskrime başladığı günün üzerinden 61 sene geçen, eskrim ile dolu dolu 40 sene geçirmiş Bülent Bey ile yaptığımız söyleşide eskrimin dününü konuşup bugünüyle karşılaştırma şansı bulmaktan dolayı büyük mutluluk duyduk.
Yakın zamanda lenfoma denen kan kanserine yakalanan ve gördüğü kemoterapi tedavisinin ardından bu hastalığı atlatan 85 yaşındaki Bülent Dimli yaz aylarını Edremit Körfezi’ndeki Küçükkuyu’daki yazlığında, kış aylarını ise İstanbul’un Üsküdar semtindeki evinde geçiriyor.
← ÖNCEKİ YAZI 7 Soruda İsviçreli Epeci Fabian Kauter
SONRAKİ YAZI → Dünya’nın En İyi Flöre Hakemi: Florin Sebastian Gheorghe