Hugo Chávez’den…Filistin… | Düşünce Kahvesi
« Ya Cehennem de Caydırmıyorsa!
Hrant Dink Hk. Kısa Bir Not »
Posted Ocak 21, 2012 by Düşünce Kahvesi in Düşünce Kahvesi.	Tagged: birleşmiş milletler, bm, bolivar, düşünce kahvesi, filistin, hugo chavez, palestine, un, united nations, venezuella.	Yorum Yapın
Miraflores, 17 Eylül 2011
Ekselansları Sayın Ban Ki-Moon
Sayın Genel Sekreter, dünya halklarının saygıdeğer temsilcileri,
Büyük Fransız filozofu Gilles Deleuze, ‘Arafat’ın Büyüklüğü’ ismindeki o unutulmaz yazısında, “Filistin davası, bu halkın acı çektiği ve çekmeye de devam ettiği ilk ve en önemli adaletsizlikler düzenidir”, diyerek gerçeği tüm çıplaklığıyla gözler önüne sermiştir. Ve ben, Filistin Davası’nın, aynı zamanda sürekli ve vazgeçilmez bir direnişi temsil ettiğini, bu tavrın şimdiden insanlık durumunun tarihi hafızasına yazıldığını ekleme cesaretini de gösteriyorum. Toprağa duyulan en derin sevgiden doğan bir direniş iradesidir bu. Filistin’in susmayacak seslerinden biri olan Mahmut Derviş, bize bu duygudan ve bu aşkın yarattığı vicdandan şöyle bahseder:
Kirpiklerimiz üzerinde uçmakta Galilee’nin tozu toprağı
“Ona doğru bir nehir gibi akarım!” deme
Filistin Halkı’na yapılanların soykırım olduğunu kabul etmeyen herkese karşı, Deleuze tereddütsüz bir açıklıkla şöyle ifade etmektedir: “Başından sonuna kadar, söz konusu olan, sanki Filistin Halkı hiç var olmamalıymış gibi davranmakla kalmayan, aynı zamanda bu halkın sanki hiçbir zaman varolmadığını öne süren bir tavırdır”. Bu soykırımın özünü temsil eder: bir halkın var olmadığı hükmünü vermek; onların varolma haklarını reddetmek gibi bir şeydir.
Bu açıdan, büyük İspanyol şairi Juan Goytisolo etkili konuşmalarından birinde, “İsrail sağının Judea ve Samaria diye adlandırdıkları Batı Şeria topraklarının İncil’de İsrail Halkı’na Vaadedilmiş topraklar olduğu, bu topraklar üzerinde doğmuş ve halihazırda yaşayan insanları tahliye yetkisine sahip oldukları noter huzurunda otoriteler tarafından onaylanmış bir sözleşmede yazılı değildir”, demektedir. Bu sebepten ötürü, Orta Doğu’daki çatışmaları çözmek, Filistin Halkı’na adalet götürmek bir gerekliliktir, hatta şarttır; bu barışı fethetmenin tek yoludur.
Asıl üzücü ve öfke verici olan, tarihte daha önce soykırım acılarının en kötü örneğini yaşamış bir halkın şimdi Filistin Halkı’nın celladı haline gelmiş olmasıdır; asıl acı verici olan Holokost mirasının artık Nakba’ya dönüşmesidir. Siyonizmin, antisemitizmi kendi ihlallerine, suçlarına karşı çıkanlara şantaj yapmak için kullanmaya devam etmesi oldukça rahatsız edici. İsrail, pervasızca ve alçakça kendi kurbanlarının anılarını kullandı ve kullanmaya devam ediyor. Ve Filistin Halkı karşısında şahsi dokunulmazlığını koruyabilmek için bu oyunu oynuyor. Bu bağlamda, antisemitizmin, Arapların katılmadığı bir batı yani Avrupa sefaleti olduğunu söylemek yersiz olmaz. Ayrıca Sami ırkına mensup Filistin Halkı’nın, sömürgeci İsrail hükümetinin etnik temizliğinden muzdarip olduğunu unutmamamızda fayda var.
XX. yüzyılın ikinci yarısında, Siyonizmin Filistin’i işgali esnasında İngiliz sömürgeciliğinin getirdiği avantajlardan faydalanarak yayılmacı planlarını başarıya ulaştırmaya başladığını da unutmamak gerekir. İkinci Dünya savaşı’nın sonlarına doğru, ülkelerinden ve aynı zamanda tarih sayfasından çıkartılmalarıyla birlikte Filistin Halkı’nın trajedisi giderek daha da kötüleşti. 1947 yılında, aşağılık ve yasadışı bir BM kararı olan 181 No’lu Karar, Filistin topraklarına girip orada bir Yahudi Devleti, bir Arap devleti ve Uluslararası kontrol altında bir alan daha (Kudüs ve Belem) kurmayı öneriyordu. Utanç verici olan ise Siyonizm’in toprakların yüzde 56’sında kuracağı Devletin garanti altına alınmış olmasıydı. Aslında bu karar uluslararası hukuka aykırı ve pervasızca alınmış bir karardı ve o topraklardaki Arap çoğunluğu gözardı edilmişti: halkın özgür irade hakkı bir ölüm mektubuna dönüştü.
1948 yılından bugüne kadar, Siyonist Devlet, müttefikinden yani ABD’den de destek alarak, kanuna aykırı stratejilerini Filistin halkına uygulamaya devam etti. Bu durum, koşulsuz bağlılığın İsrail tarafından yönlendirildiğini ve ABD’nin Ortadoğu için uluslararası politika geliştirdiği gerçeğini açıkça gözler önüne sermektedir. Bu sebeple de büyük Filistinli ve evrensel bir vicdan olan Edward Said, “ABD’yle ittifak üzerine kurulmuş herhangi bir barış, siyonizmin iktidarına karşı durmaktan çok, onu güçlendiren bir barış olacaktır”, demiştir.
Bu mücadelenin özünde ne vardı ve bundan sonra ne olacak?: Filistin gözardı edilirken yapılan tartışmalar ve görüşmeler İsrail’in güvenliğini önplana çıkartmaktan ibarettir. Bu son olaylarla bir şey doğrulanmış oldu; İsrail’in Gazze’de gerçekleştirdiği Erimiş Kurşun Operasyonu’yla başlatılan yeni soykırım olayını hatırlamak yeter.
Filistin güvenliği, Filistin Devleti’nin başkenti olarak Doğu Kudüs ile 1967 öncesi sınırları içinde oluşturulması ve ulusal haklar ve kendi kaderini tayin hakkı şartlarını dışarıda bırakarak, küçük bir özerk-yönetimin limitli tanınmışlığıyla sınırlandırılamaz ve Ürdün Nehri’nin batı kıyısında ve Gazze Şeridi’nde yabancı ülkelerle kuşatılmış bir bölgede basit bir polis yönetimiyle sağlanamaz; aynı zamanda, 194 No’lu Karar’da da belirtildiği gibi, o tüm dünyaya dağılmış ve Filistin nüfusunun yüzde ellisini oluşturan Filistinlilerin ülkelerine dönmesi ve zararlarının tazmin edilmesi şartı da yerine getirilmelidir.
Birkaç gündür, Washington Güvenlik Konseyi’nde Meclis çoğunluğunun alacağı bir kararı veto edeceğini söylüyor: Filistin’in Birleşmiş Milletler tam üyesi olarak yeniden tanınması kararını. Filistin Devleti’nin Tanınması Bildirisi’nde, Venezuela olarak, Bizim Amerika Halkları’nın Bolivarcı İttifakı’nda (ALBA) yer alan diğer kardeş milletler ile birlikte, böylesine haklı bir talebin bu şekilde bloke edilebileceğini açıklama kararı aldık. Bildiğimiz gibi, bu imparatorluk bu ve buna benzer durumlarda çifte standartlarını empoze etmeye çalışmaktadır: Yankilerin çifte standartları Libya’da Uluslararası Hukuka aykırı davranmakta öte yandan İsrail’in dilediği gibi davranmasına izin vermektedir, böylece siyonist barbarlar tarafından yürütülmekte olan Filistin Soykırımı’nın suç ortağı olmaktadırlar. Edward Said, “İsrail’in ABD’deki çıkarları, ABD’nin Orta Doğu politikasını İsrail merkezli bir hale getirmiştir”, diyerek onların bam tellerine basmıştır.
Bu topraklar üzerinde Doğa Ana var; tüm başlangıçların anası var.