Çarşamba, 04 Nisan 2012 21:21	Doç. Dr. Ebubekir SİFİL
“An'ane” kelimesi örf ve adet ile hemen hemen aynı anlamdadır. Aslı Arapça olan bu kelime, atadan dededen görülerek benimsenen ve yaşatılan uygulamalar demektir.
Sünnet'in İslâm dinini yaşamada ne derece önemli ve vazgeçilmez bir yere sahip bulunduğunu (yani müsteşriklerin gördüğünü) göremeyecek kadar dine ve tarihe miyop bakan modernistler , vakıflardan han, hamam ve kervansaraylara, güzel sanatlardan mimari ve musikiye, eğitimden hukuk ve ekonomiye, giyim-kuşamdan sosyal hayatın en ince detaylarına, hatta savaş ve barış ahkâmına kadar İslâm toplumuna biçim ve karakterini veren en önemli unsurun Sünnet olduğunu elbette fark edemeyeceklerdir. “Kur'an'dan başka delil tanımayız” tavrında olanların, doğumdan (hatta doğum öncesinden) ölüme ve ölüm sonrasına kadar bütün bir hayatı kucaklayan bu ve benzeri hususlardan hangisini sadece Kur'an'a dayanarak oluşturabilecekleri sorusuna cevap veremeyeceklerini çok iyi biliyoruz. Çünkü Sünnet olmaksızın müslümanca bir hayatın ne inşası, ne de devamı mümkündür!
“Ulemanın çizgisinden ayrılmayın” deseniz, “Bu, geleneğin kutsallaştırılmasıdır. Onlar modern insana yol gösteremez” karşılığını alırsınız. Bu anlayış la Allah , peygamber, din, Kur'an , Sünnet, mucize, keramet, melek, şeytan, dünya ve ahiret , modernist anlayış tarafından yeniden tanımlandı ve Batılı insanın kabullerine uygun hale dönüştürüldü.
Oysa bu kabul temelden yanlıştır. İllâ bir tasnif yapacaksak, “hak - bâtıl ”, “Sünnet'e uygun - Sünnet'e aykırı”, “Ehl -i Sünnet - Ehl -i Bid'at” gibi nitelemeler kullanmak daha uygundur.