Charm of the Soul Pets - Bölüm 33: Elemeler, Ölüm
Zhang Feisheng’in bedeni yavaşça yere düştü. Korkunç Dehşet Kurdu’nun tükürdüğü kanlı kafadan her yana kızıl kan yayıldı…
“Kaçmaya çalışırsanız sonunuz onunki gibi olur! Humph, siz zaten seçimlerinizi yaptınız ve bu adaya mahkum oldunuz. İlk ona girenler için, Kabus Sarayı çok müşfik olacaktır!” Cao Yi, ölü bedene bile bakmadan acımasızca konuştu.
Üç metrelik Dehşet Kurdu delici gözleriyle başını kaldırdı ve mağrur şekilde Cao Yi’nin yanına yürüdü. Bir bakışı bile genç eğitmenlerin korkudan titremesine neden oluyordu!
Genç eğitmenlerin korkmuş bakışlarını görünce, Cao Yi’nin ağzının kenarı seğirdi. Dehşet Kurdu’nun başını okşayıp gururlu bir şekilde konuştu: “Şaşırmış olmalısınız, değil mi? Bu benim ikinci ruh hayvanım, yüksek savaşçı kademeli Dehşet Kurdu! Tüm ruh hayvanlarınız bir araya gelse bile onunla savaşamaz!”
Chu Mu sakin kaldı ve Dehşet Kurdu’nun yaydığı korkunç aurayı izledi.
Dehşet Kurdu ve Avcı Kurt aynı türdendi ama Dehşet Kurdu’nun seviyesi bir kademe daha yüksekti. Avcı Kurt yüksek hizmetçi kademesindeyken, Dehşet Kurdu yüksek savaşçı kademesindeydi.
Cao Yi’nin savaşçı seviyeli bir Dehşet Kurdu’na sahip olabilmesi de onun en azından bir Ruh Askeri olduğu anlamına geliyordu!
Tür seviyesi ne kadar yüksek olursa, potansiyel de o kadar yüksek olurdu. Boyutu ve görünüşü bile, Cao Yi’nin Dehşet Kurdu’nun birkaç kez dönüşüm geçirdiğini gösteriyordu. Dediği gibi, buradaki tüm ruh hayvanları bir araya gelse bile, Dehşet Kurdu’na karşı savaşamazlardı!
“Yerine geç. Rakibin öldü, zaferi sen kazanmışsın sayacağım!” Cao Yi, Ge Qing’e hitaben emredici bir sesle konuştu.
Ge Qing yüzünde garip bir ifadeyle savaş alanında duruyordu. Cao Yi’nin Dehşet Kurdu’un asla ulaşamayacağı bir seviyede olduğunu görünce, başını indirip yerine geri dönmekten başka yapabileceği bir şey kalmamıştı.
“Cao Yi’nin Dehşet Kurdu inanılmaz, kimse onu yenemez…” Chu Mu’nun yanındaki Ting Yu sessizce konuştu.
Chu Mu ise hafifçe başını sallayıp konuştu: “Sadece bu küçük, izole adada kralı oynuyor. Yüksek savaşçı kademeli Dehşet Kurdu kesinlikle en güçlü varlık değildir…”
“Oh…” Ting Yu hafifçe başını salladı.
Tür seviyesi, bir ruh hayvanının güçlü olup olmadığını kararlaştırmanın önemli bir aracıydı. Chu Mu’nun bu kadar sakin ve kendine güvenli olmasının nedeni ise, türü ve seviyesi değişebilecek bir ruh hayvanına sahip olmasıydı. Savaşçı seviyesindeyse ne olmuştu yani? Sürekli güçlendiği ve sürekli savaştığı müddetçe savaşçı seviyesini aşması sorun olmayacaktı!
“Siz dördünüz, devam edin!” Cao Yi elini sallayarak diğer dördüne savaşmalarını emretti.
Lan Yu ve Qi Xin, Huang Ruyi ve Chen Zhuo, ruh hayvanları sırasıyla, Kürklü Canavar, Şeytan Örümcek, Yılan Kuyruklu Canavar ve Kılıç Saplı Çimen Şeytanı’ydı. Hepsi de orta kademe altıncı seviye ruh hayvanlarıydı.
Dört insanın kontrolü ve ruh hayvanlarına emir verme biçimlerinde özel bir şey yoktu ama savaşları fazlasıyla şiddetliydi! Savaş daha başlar başlamaz hem ruh hayvanları hem de ruh hayvanı eğitmenleri kanlar içinde kalmıştı!
“Lan Yu, kazandın, yerine gidip dinlenebilirsin!”
“Chen Zhuo, kazandın, yerine dön. Böyle yaralarla yarın kesin kaybedersin!”
Kazananlar dinlenebilir ve sonraki tur için hazırlanabilirlerdi. Qi Xin ve Huang Ruyi gibi kaybedenlerse, reisler tarafından götürülmüştü ve kimse nereye götürüldüklerini bilmiyordu. Ama herkes, kaybettikleri için hayatlarından olacaklarını biliyordu.
“Sıradaki üç karşılaşma, Feng Gu ve Suo Zi, Ting Yu ve Lian Shen, Mao Chang ve Ding Chen…”
Chu Mu, Ting Yu’nnu ismini duyunca ona dönüp dedi ki: “Bu tip rakiplere karşı enerjini korumaya çalış!”
“En.” Ting Yu başıyla onaylayarak yavaş yavaş savaş alanına doğru yürüdü.
Ting Yu’nun Dikenli Nadide Çiçek Şeytanı’nın gücü, bu sözler için fazlasıyla yeterliydi. Lian Shen isimli gencin, rakibinin Ting Yu olduğunu duyunca beti benzi attı ve öne çıkmaya korkarak aptalca yerinde kalakaldı.
Benzer şekilde, Suo Zi de aynı ifadeye sahipti. Zira rakibi Feng Gu’ydu ve Zhou Shengmo ile Tang Xian öldüğünden beri, hiç kimse onun dokuzuncu seviye Kaya Canavarı’nın rakibi değildi.
“Sallanmayın, ölmek mi istiyorsunuz?” Cao Yi, o ikisinin korku içinde beklediğini görünce onları azarlamadan edemedi.
Bu fırçayla birlikte her ikisi de yerinde sıçradı. Zhang Feisheng’in başına gelenlerden sonra nasıl itaatsizlik edebilirlerdi ki?
Lian Shen ve Suo Zi’nin savaş güçleri ortalamaydı. Feng Gu ve Ting Yu’nun savaşma yöntemleri birbirine benzerdi. Düşmanları ne kadar zorlu olursa olsun, ikisi de oldukça sakin bir şekilde yerlerini koruyacaktı.
Savaşlar beklendiği gibi gitti. Lian Shen, Suo Zi ve Ding Chen’in ruh hayvanları öldürüldü ve böylece elendiler, ardından reisler tarafından acımasızca götürüldüler.
Sefil çığlıklar, mücadele etmek veya yalvarmak işe yaramazdı. Reisler umursamazca emirleri uyguluyordu. Genç eğitmenler bile ilgisizce olan biteni izlemekle yetiniyordu…
Kan kokusu tüm bölgeyi sardı. Savaşlarda ölen bir düzine ruh hayvanının cesedi savaş alanından dışarı atıldı.
Burada, yarım yıl önce 300 ruh hayvanı eğitmeni vardı. Dört ay önce sadece 100 kişi kalmıştı ve diğer 200 kişi onları besleyemediklerinden kendi Kabusları tarafından öldürülmüştü.
Üç ay önceki dayanıklılık eğitiminde sayıları 50’ye inmişti. Bu elli kişi içinde, kazara ölenler, ruh hayvanları tarafından öldürülenler, suikastla öldürülenler, kaçmaya çalışırken öldürülenlerle birlikte...neticede son savaşa 41 kişi kalmıştı.
Bugün, sadece 21 kişi kalacaktı…
“Li Zhi kazandı, sıradaki karşılaşma, Chu Mu ve Hong Dan…”
Chu Mu ismini duyduğunda, rakibinin kim olduğunu bile görmeden, ilgisizce savaş alanını temizleyen reislere baktı.
Chu Mu’yu endişelendiren kişiler savaşmıştı zaten, bu yüzden de kalanlardan korkması için bir sebep yoktu.
Savaş alanının yanındaki Hong Dan isimli kız ise, derin bir rahatlama nefesi aldı ve gözlerinde umut belirdi.
“Kardeş Ting Yu, Chu Mu’nun ruh hayvanı bir Ayışığı Tilkisi’ydi, değil mi? Bir şansım varmış gibi görünüyor!” dedi Hong Dan.
Ting Yu kendi savaşından sonra oradan ayrılmamıştı. Aksine dahil olduğu kadın eğitmenlerin yanına gitmişti.
Toplam yedi kadın eğitmenden üçü elenmişti bile…
Ve şimdi, Hong Dan da elenecekti…
Ama Hong Dan bunun farkında değildi ve Chu Mu’ya kayıtsızca bakan gözlerinde bir öldürme arzusunun parıltısı yükseldi.
“Elinden geleni yap.” Ting Yu ne diyeceğini bilmiyordu, bu yüzden Hong Dan’ın omuzunu okşamakla yetindi.
Hong Dan neşelenmiş gibi, kendine güven duyarak ve rakibini korkutmayı umarak yavaşça savaş alanına yürüdü.
Ting Yu, Hong Dan’ın sırtına bakarken hafifçe iç çekti. Ting Yu daima huzursuzdu ve karşılaşmaktan en çok korktuğu kişi ne Ge Qing’di ne de Feng Gu’ydu. Aynı çatı altında kaldığı Chu Mu’ydu!