Eser No: 11
Tarih: Temmuz 2004
Mim Mim'in Hikâyesi
Hikâye: Olmuş bir hâdise. Bir hâdiseyi anlatmak. Anlatmak... Hâdise?
Vakıa, hayâl veya rüyâ soyundan bir genişlikte bu, ilm-i edeb'in bütünü demek olan "edebiyat"ın kendisidir. Söz sanatları sahasına tahsisen ifâdede de, kendini diğer nevilerden ayıran –dışta bırakan!– mahsus yönüyle, bir cins ve nev' belirtir.
Şuurun dış'a ve iç'e doğru "farkında olma"yı belirtmesine nazaran, "ben" ve diğerleri, –herşey!–, zaten bir "anlatılan"dır. Öyle ki, iş, "ben anlattığımın ne olduğunu görmeden, düşündüğümün ne olduğunu ne bileyim!" diyesiye bir mücerrede ve ruhîliğe kadar sarkar. Bu işlerin eğrisi ve doğrusu ayrı mesele, bir nev'î olarak hikâye, gerçek bir hâdisenin, bir hayâlin, bir rüyânın anlatılması veya anlatılınca var olmasıdır; vak'adır. Temel unsurlarıyla bu; yâni, hikâye edişler de onun tadını verdiği nisbette ondan!
Hikâyenin tarifi ve unsurları ile tahlili üzerinde değil de, bu hikâye –veya hikâye ediş!– kitabına dair birkaç nükteyi belirtmek hevesindeyim... Şu: 1982 öncesinde ve sonrasında yaşadıklarımı çeşitli fikir ve edebiyat tarzları çerçevesinde içiçe bir örgüyle İBDA külliyatı olarak gösteren ben, 1982'de basılan bu kitabımı, sözkonusu bütünlüğe nazaran "tarihin hikâyeleştirilmesi" diye de takdim edebilirim! O hikâyeler veya hikâyelerdeki unsurlar, zaten bizi takib edenler için malûm!
Hikâyeler ve hikâye edişler... İlk basımı 1982'de yapılan ve bugün yeni kitab koşuşturmasından bir nefes payı kurtulmak üzere el attığım eserim, onda bulunmayan 2. Levha ve 3. Levha hikâyeleriyle, bir yeni diye karşınızda!
Son bir nükte: Üstadım'ın sevgili dostu rahmetli Muhib Efendi, onun için, "Efendi Hazretleri ne derse yaparım, Necip Fazıl ne yazarsa okurum!" diyormuş... Fikir başka, edebiyat başka; mütefekkir olmakla, yazar olmak... Bunların içiçe görünümleri başka, bu tarzı o tarzda kullanmak başka; uzatmaya- lım. İşte böyle denilmek isterdim! Bu eser!