Öğrencinin Bir Sorusuna Cevaben… | Hamid Yeşilyayla
Hayattan Ne Öğrendim? →
Aşeka: Züleyha son bakışta.
Yüzünü gök katlarına çevirdi de, Rabbim, dedi, kuyunun karanlığında beni yalnız bırakmayan, karanlığın ve derinliğin korkusunu bir anda aydınlığa, ümitsizliğimi bir anda muştuya çeviren o zaman, hâlâ koruman altında değil miyim, suç mu yazdın yoksa alnımdaki yazıya?
Bütün insanlarla birlikte benim de içimde taşıdığım, gizli ya da aşikar olan o meyil, şimdi daha derin bir kuyuda değil miyim, ki insan değil miyim?
Bu yazı Bilgisayar, CMYO, Edebiyat, Genel, Hayat ve Gözlemler, Kitap, Sinema kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.