Glycerius, Batı Roma İmparatorluğunun sonunu birkaç yıl geciktirmiştir. Kısa saltanatı sırasında Apenin yarımadası, Güney Galya ve Hispanya'da yaşayan Vizigotlar ve Dalmaçya'da yaşayan Ostrogotlar tarafından sık sık tehdit edilmiştir. Ostrogotlar 473 yılında Galya'ya doğru harekete geçince, Glycerius Roma birliklerini bölgeye göndermiş ve Gotlar'ın her iki kolunun da Roma karşıtı güçlerin safına geçmesini engellemeye çalışmıştır.
Belkide gösterdiği işbirliğinin bir ödülü olarak, Nepos tarafından onun Dalmaçya'daki doğum yeri olan Salona'ya Piskopos olarak atandı. İronik bir şekilde, bu ikilinin yolu Nepos kendi magister militum'u tarafından görevden alınınca kaçmak zorunda kaldığı ve 480 yılına kadar sürgünde saltanat sürdüğü Dalmaçya'da yeniden kesişecekti.
O dönemin tarihçilerinden Malchus, Nepos'un Nisan ya da Mayıs 480'deki ölümüne Glycerius'un İtalya'nın barbar kralı Odoacer ile işbirliği yaparak oluşturduğu bir tertibin neden olduğunu aktarır. Bir başka rivayete göre ise Nepos'un ölümünden sonra Glycerius'un Odoacer tarafından Mediolanum (şimdi Milan) Piskoposu olarak atanmıştır. Günümüze kadar ulaşan tarihi deliller bu hikâyeleri doğrulamak konusunda yetersizdir ve aynı şekilde Glycerius'un ölümü de belirsizdir.
İlgi çekici bir hikâyeye göre ise (tarihçi Malchus'a ait), Glycerius'un gerçekten Salonae Piskoposu olmuş ve Julius Nepos'un 480 yılında öldürülmesinde baş planlayıcılardan biri olması karşılığında ödül olarak Mediolanum Başpiskoposluğuna (Milan) atanmıştır.