Darbeye Karşı Çıkmak Kadar,Ne Adına Karşı Çıkılacağı da Önemsenmelidir
Farklı Kesimlerle Kurulan İlişki ve Birlikteliklerde
İlkesiz Davranmak Müslümanları Dönüştürmektedir
Mesela Mazlum-Der genel başkanı olduğum süreçte, liberal ve sol laik çevrelerden Helsinki Yurttaşları olarak tanımlanan grubun Kürt sorunu ile ilgili bir bildirisi faks­lanmış ve pek çok kesim tarafından imzalanan bu bildiriye bizim de imza koymamız istenmişti. Bildiri Kürt sorunu ile ilgili kimi tespitleri yaptıktan sonra, demokrasi, laiklik, rasyonalizm ve hümanizm gibi seküler kavramlar çerçeve­sinde üretilmiş bir çözümü de öneriyordu. “Müslümanlar olarak öyle bir bildiriyi imzalamamızın mümkün olmadığı­nı, Kürt sorunu da dâhil, her türlü zulüm ve insan hakları ihlallerinin tespit ve tel’ininde ortak bildiriler imzalayabile­ceğimizi, ancak bu bildirileri birlikte hazırlamamız gerek­tiğini, bildirilerin oldukça kısa ve sadece zulmün tespit ve tel’iniyle sınırlı olması gerektiğini, çözüm önerilerini ihtiva etmemesi gerektiğini, çünkü İslam’ı çözüm olarak önereceği­miz bir bildiriye onların imza atmayacakları gibi, bizim de onların Batılı kavram ve ölçülerle önerdikleri demokratik, seküler çözümlere imza atamayacağımızı” içeren bir cevap yazıp faksladık. Bu faksı alır almaz bizi arayan Tanıl Bora şunları ifade etmişti: “Faksınızı aldık. Sizi son derece haklı bulduk ve saygı duyduk. Bizi şok etmeye devam ediyorsu­nuz. Biz, sizler de bu tür laik demokratik bildirilere imza atarsınız gibi algılıyoruz. Hâlbuki dediğiniz gibi İslam’ı çö­züm olarak öneren bir bildiriye de biz imza atmazdık. Bu bakımdan haklısınız. Ancak bu bildiriyi hemen basına ye­tiştirmek zorundayız. Bildiri bu sefer Mazlum-Der’in imza­sı olmadan yayımlansın. Ancak bundan sonrakilerde sizin önerdiğiniz gibi yapalım”. İmzalamadığımız için bize saygı duyulan bu bildiri ertesi gün basında yer aldığında, altın­da bir kısmı sonradan “itirafçı” olan Mehmet Metiner, Ali Bulaç, Hüseyin Hatemi gibi “demokratik Müslüman"ların imzaları da yer alıyordu. İşte bu tip şahsiyetler, bizden son­ra Mazlum-Der’in başına getirdiğimiz yeni genel başkanı da kısa sürede etkileyecekler ve bizim atmadığımız imzalar büyük bir ilkesizlikle artık kolayca atılacaktı.
Mesela muhafazakâr demokrat, liberal ve sol çevrelerin seküler, laik, demok­rat söylemlerinin çözüm olarak önerildiği, darbeye karşı demokrasiye davetin öne çıkarıldığı bir organizasyona destek verip katılmak İslami kimlik ve ilkelerimizle bağ­daşmaz. Bu sebeple bizler, çağrıldığımız hâlde bu kesimlerin 19 Haziran 2008 tarihinde düzenledikleri ve seküler model ve kavramlarının belirleyici olduğu "darbe karşıtı" eylemlerine söz konusu gerekçeyle katılmamıştık. Çünkü 100’ü aşkın tanımı olan demokrasinin, bütün tanımlarının ortak paydasını, ilahî vahyi dışlayarak, mutlak hâkimiyeti insana (teoride halka, pratikte oligarşilere) vermesi, hevanın ilahlaştırılması oluş­turmaktadır. Felsefi ve ideolojik boyutu belirleyici olan de­mokrasiye davet eden organizasyonlara bir Müslüman'ın katılması, destek vermesi İslami ilkelerle bağdaştırılamaz.
Put Kırmak Yetmez, Putu Ne Adına Kırdığınız
Daha Büyük Bir Önem Arz Eder
O hâlde bizim de bilmemiz gerekir ki, darbe ya da zulüm karşıtlığı tek başına yeterli değildir, ne adına karşı olun­duğu ve yerine neyin ikame edileceği ve insanların neye çağrıldıkları daha da önemlidir. Öyle bir süreçten geçilmektedir ki, on yıllardır darbelerle terbiye edilip sürekli statükonun arzularına göre hizaya sokulmaya çalışılan halk ile alay edercesine Doğu Perinçek öncülüğündeki ulusalcı Kemalist kronik darbecilerle (yani Ergenekoncularla) AKP ittifak edip "FETÖ'cü darbeye" karşı birlikte mücadele ediyorlar. İbretlik biçimde, darbecilik karakterleri olmuş ulusalcı Kemalist bir grup hasta darbeci, başkalarının darbesine karşı çıkmaktadır. Yani kendi kontrollerinde olmayan bir darbeye başka darbe özlemleri adına karşı çıkmaktadırlar.
Bu yüzden diyoruz ki, sadece put kırmak yetmez, putu ne adına kırdığınız daha büyük önem arz eder. Çünkü bir put bir başka put adına da kırılabilir. Tağuta karşı çık­mak yetmez, reddedip karşı çıkılan tağut yerine bir başka tağut egemen kılınmamalı, tüm tağutlar sadece Allah’a itaat ve ibadet etmek için reddedilmelidir. Laik darbeci, despot ya da monarşik bir sistem de, laik demokratik bir sistem de, "hevanın hâkimiyeti" olmak bakımından bâtıl ve tağuti niteliği taşır ve her ikisi de Müslümanın akıdesiyle bağdaşmaz. Yani demokrasi darbeye ve monarşiye nazaran bâtıl içinde görece bir olumluluğu, zulmü azaltmayı temsil etse ve bu sebeple darbe yönetimi ile halkın seçtiği demokratik yönetimini ikisi de bâtıldır diye aynı konumda değerlendirmesek de, darbeye demokrasi adına karşı çıkmak, bir bâtıl adına bir başka bâtıla karşı çıkmak anlamına gelir ve Müslümana yakışmaz. Bu sebeple bir Müslüman, monarşik ya da darbeci bir sistem ve yönetime karşı çıkarken, bunların yerine görece özgürlükçü de olsa laik demokratik sistemi savunup talep ederek değil, İslami adalet sistemini gündemleştirip savunarak, İslami kimlik ve ilkelerini öne çıkararak özgün bir duruşla karşı çıkar/çıkmalıdır. Bu yüzden biz Müslümanlar, hepimizin muhatap olduğumuz zulme ve darbeye karşı çıkmak amacıyla da olsa, diğerleriyle onla­rın putlarına meşruiyet kazandıracak, onların şirke dayalı söylemlerini, bâtıl modellerini belirleyici kılacak ittifaklar kuramayız/kurmamalıyız. Bizler darbelere karşı çıkma çabamızı bile özgün tevhidî ilke ve ölçülerimizi belirleyici kılarak ve bağımsız İslami kimliğimizle, özgün slogan, şiar ve bayraklarımızla ve Kur'an'ın dur dediği yerde durarak yaparız/yapmalıyız.
Nitekim 15 Temmuz darbe girişiminin yaşandığı ilk geceden itibaren bizler, özgün İslami kimlik ve ilkelerimizle darbeye karşı çıkarak açık ve net bir tavır koyduk. Daha ilk gece ve zalimlerin uçakları bomba atarken darbeye karşı bir bildiri yayınlayıp Ankara'da Radyo Denge'den canlı olarak kamuoyuna duyurduk. Sonraki günlerde, başka radyo konuşmaları yaptık, konferans ve paneller düzenledik. Böylece, bölgeyi emperyalist projeler istikametinde dizayn etme hedefine hizmet etmek amacıyla harekete geçen "emperyalistlerin bizim çocukları"ndan oluşan zalim darbecilere ve darbelere her zaman olduğu gibi yine karşı çıktık. Emperyalizmin uşağı darbecilerce silah zoruyla iradesine ipotek konmak istenen ve alçakça bir katliama muhatap kılınan halkımızın yanında yer alıp mazlumların hakkını savunduk. Başarılı olmaları halinde hepimizin de dâhil olduğu bütün topluma büyük bedeller ödetecek olan darbeci zalimleri tel'in ettik. Halkı darbecilere karşı koymaya teşvik edip yaygın bir muhalefet bilinci oluşmasına katkı sağladık. Tabii ki, bütün bu sâlih amelleri bağımsız İslami kimliğimizi ve özgün tevhidî duruşumuzu koruyarak yapmaya büyük özen gösterdik. Çünkü acil bir can tehlikesi ve ağır bir işkence hâli anlamında “ik­rah” olmadıkça, bir Müslümanın laik seküler demokrat bir sisteme çağrının, şirke dayalı hükümlerle hükmetmenin, taraftarı, üyesi, destekçisi ve böyle bir yöntemin takipçisi olması, İslami kimlik ve ilkelerden taviz verip sapması anlamına gelir. Nitekim bu yan­lış tercihi yapanlar, hem zamanla kendileri dönüşerek li­beralleşmişler, hem de kendilerini takip edenlerde İslami kimliğin daha fazla yozlaşmasına, "seküler, liberal ve demokrat" sentezli yanlış bir “İslam” algısının yaygınlaşmasına sebep olmuşlardır.
Geçmişte de bizim bu sebeple katılmadığımız liberal ve sol çevrelerin önderliğinde demokrasi çağrı­sıyla yapılan “Darbeye karşı ses çıkar.” yürüyüşüne katılan, destek veren Müslümanlar, büyük değişimler yaşadılar. Bu Müslümanlar, söz konusu liberal ve sol organizatör­lere sorsunlar bakalım; “Çağrı yaptığınız demokraside, sol ve liberal düşünce ve projeler için örgütlenme, propaganda ve seçim sonucunda iktidar olma, liberal ve sol projeler­le ülkeyi yönetme hakkı olduğu gibi, Müslümanların da İslami ilke ve projeleriyle örgütlenip propaganda yaparak iktidar olma ve ülkeyi bu İslami hükümlerle yönetme hak­ları var mıdır?” Bu soruyu sorduğunuzda göreceksiniz ki, büyük bir tepkiyle karşı çıkıp "bu isteğiniz demokrasiyle bağdaşmaz" diyerek sizi dışlayacaklardır. O hâl­de, bu sonuç karşısında kendimize dönüp sormalıyız; “Bir Müslümanın böyle bir demokratik çağrıya imza atması akîdesiyle bağdaştırılabilir mi?”
Son darbe sürecinde ve yıldönümünde gerçekleştirilen etkinlikler benzeri darbe karşıtı etkinliklerde de, tabii ki bizler, bütün ülke insanlarına zarar verecek ve hepimize yönelik mevcut zulmü çok daha şiddetli hâle getirecek ve kitlesel biçimde kan dökecek olan daha büyük zulme karşı "demokrat" kesimlerle ittifak hâlinde birlikte tepki verip ortak tavırlar geliştirebiliriz. Ancak, daha önce de söylediğim üzere, ortak eylemlilik alanında sadece ortak söylem, slogan, bayrak ve pankartlar öne çıkmalı, bu sebeple asla uzlaşamayacağımız çözüm ve model önerilerimiz, ideolojik kavram, şiar, bayrak ve sloganlarımız her kesimin kendi özelinde kalmalıdır. Aksi takdirde, pratikte olduğu gibi "demokrasi çağrısı", "demokrasi nöbeti", "demokrasi şehidi", "Hâkimiyet milletindir", "Türk milleti" ve TC bayrağı benzeri ulusal bayrak, slogan ve kavramların, ulusalcı ideolojik söylemlerin, bâtıl model ve çözüm önerilerinin belirleyici olduğu etkinliklere ilkesiz ve edilgen biçimde katılmak İslami kimlik ve ilkelerimizle asla bağdaştırılamaz. Bu sebeple, bahsettiğimiz ilkelerimize uygun bir vasat oluşmadığında bizler, bâtıl söylemlerin gölgesinde kalmak yerine, adil şahidlik sorumluğumuzun gereği olan darbelere karşı tavrımızı da kendi özgün İslami kimlik ve ilkelerimizle ve bağımsız biçimde ortaya koymalıyız.
Halkımız, Sahih Bir Bilince Sahip Olmasa da Samimi Bir İslami Duyarlılıkla
ve "Allahu Ekber" Sloganlarıyla Darbeye Direnmiştir
Davetimizin muhatabı olan halkımızın, altını sahih biçimde dolduramasa ve çoğunlukla bir örf olarak haykırsa da "Allahu Ekber" sloganlarıyla tanklara ve uçaklara karşı direnip ölümü göze alması şüphesiz ki takdir edilecek bir kahramanlıktır. Ancak sonraki etkinliklerde, ilk gece ölüme giderken söyledikleri "tekbir"lerin arkasında durmadıkları da bir gerçektir. Nitekim sonraki bütün toplantılar, ilk geceye nazaran yoğun biçimde demokrasi vurgusu ve ulusalcı kirliliklerle malûl olduğu halde bu kitlelerde hiç bir rahatsızlığa ve tepkiye yol açmamış, aynı katılım devam etmiştir. Çünkü bu İslami sloganları, samimi bir bağlılık ve aidiyet hissiyle ölüme giderken haykırsalar da, maalesef çoğunlukla, "Allahu Ekber" demek suretiyle, "Allah'tan üstün herhangi bir otorite ve O'nun hükmünden daha güzel ve üstün hiçbir hüküm tanımıyorum ve yeryüzünde sadece Allah'ın otorite ve hükmünün hâkim olmasını istiyorum" demiş olduklarının farkında ve bilincinde değildirler.
Ayrıca halkın İslami duyarlılıkları öne çıkaran direnişiyle darbeci generalleri rezil ederek laik-Kemalist sistemi köklü değişikliğe tabi tutma ve her tür küresel ve yerel vesayeti toptan yok edebilme imkânını bahşettiği iktidarın, tam tersi bir istikamette hareket ettiği görülmektedir. Bir yandan kronik darbeciler olan ulusalcı Kemalist Ergenekoncular ve Türkçü ulusalcı MHP'liler ile işbirliğini abartarak TSK, yargı, emniyet başta olmak üzere devletin kurumlarını bu sefer de bunlara teslim ettiği, diğer yandan da vatandaşlarının katili emperyalistlerle stratejik müttefikliğini ısrarla sürdürdüğü ibretle gözlemlenmektedir. Yani geçmişte ABD ve Batının Gülenist "yeni bizim çocukları"yla işbirliği yaparak "eski bizim çocukları" tasfiye etmek için devlet kurumlarını Gülenistlere teslim eden AKP ve lideri; şimdi de Gülenist çeteyi tasfiye etmek için tekrar ABD ve Batının "eski bizim çocukları" olan ulusalcı Kemalist darbeciler ve Doğu Perinçek ekibi Ergenekoncular ile Türkçü ulusalcı MHP'lilerle işbirliği yapmakta, bu sefer de devleti bunlara teslim etmektedir. Üstelik darbeyi defeden halkın duyarlılıklarına aykırı biçimde teşekkül eden bu yeni müttefiklerin hatırına laiklik, Kemalizm ve ulusalcılık yeniden keşfedilmekte, bu tür söylemler giderek çok daha fazla öne çıkarılmakta ve yeni bir "kandırılma"ya doğru hızla sürüklenmektedir.
Türkiye hükûmeti, Mavi Marmara davasını satarak, Gülenist çetenin en büyük destekçisi siyonist terör devleti İsrail'le yeniden dost oldu. Güyâ bu büyük taviz karşılığında Gazze'ye kuşatma kalkacaktı. Hâlbuki kuşatma hâlâ sürüyor. Gazze yine elektriksiz, ilaçsız, gıdasız kaldı. Gemiler kimi yardımları ulaştırsa da Gazze yine Ramazan ayında bombalandı. Nihayet Aksa işgal edildi, avlusunda Müslümanlar katledildi, birçokları da yaralandı. Mescid-i Aksa’ya terör devleti yasak getirdi, Aksa'nın girişine x-ray cihazları kurdu. Müslümanlara yönelik baskı, zulüm, kuşatma ve saldırılar artarak devam ediyor. Üstelik Mescid-i Aksa bölünmek ve Yahudilere açılmak isteniyor. Küresel korsanlığın lideri olan ve desteğiyle siyonist terör devletini bölgemize musallat eden ABD, bir yandan yüzlerce insanımızı katleden alçak darbe girişiminin liderini Pensilvanya'da koruma altında tutuyor, diğer yandan da Türkiye ve bölge halklarına karşı emperyalistlerin tetikçisi olup kör şiddete tapan PKK'yı da Türkiye'deki üslerden kalkan uçaklarla desteklemeye ve onlara silah yardımı yapmaya devam ediyor. Tüm bunlara rağmen Türkiye bu şeytanla dost olmayı sürdürüyorsa bunun hesabını kim verecektir? Ve darbeye "tekbir"lerle direnen kitleler, neden bütün bu hesapları sormadan kör bir itaatle ve bilinçsizce tabi olmaktadırlar?
Artık açıkça demokrasi ve ulusalcılık, muhafazakârlık ve neo-Kemalizm sentezli bir yeniden yapılandırma amacıyla kullanıldığı belli olduğu hâlde, buna rağmen tevhidî uyanış süreci bakiyesi bazı grupların mesajlar atarak çevrelerini bu "demokrasi nöbetleri"ne çağırıyor olmaları, bu tür etkinlikleri hiçbir şerh düşmeden ve herhangi bir itiraz ortaya koymadan sahiplenip katılmaları ve abartılı biçimde haberleştirmeleri, nasıl edilgenleştiklerinin ve laik demokratik bir iktidarın peşinden nasıl sürüklendiklerinin açık bir delili değilse nedir? Üstelik böylesine "demokrasi" ve ulusalcılık eksenli ve bâtıl içerikli etkinlikler için camilerin, salaların kullanılıyor olmasından da rahatsız olunmaması, eleştiri getirilmemesi gerçekten üzücü bir noktaya gelindiğini göstermektedir.
Gerek "Demokrasi mitingi"ndeki hitabında, gerekse daha başka zamanlarda tekrar ettiği söylemlerinde, laik demokratik bir devletin Cumhurbaşkanı olarak R Tayyip Erdoğan'ın ve laik demokratik bir parti olan AKP yetkililerinin, "1400 yıllık bir medeniyet davası"nın müntesibi oldukları vurgusu yaparak bulundukları konumu ve siyasi çizgilerini İslami göstermeye çalışmaları, İslam'ı olmadığı şekilde gösterme amaçlı bir saptırma çabası değil midir? Şüphesiz ki bu söylem, tıpkı daha önceleri yapıla gelen "İslam ile laiklik bağdaşır aksini iddia eden varsa çıksın beni ikna etsin", "ekonominin dini imanı yoktur", "din bireyseldir", "Biz sıratı müstakim üzereyiz, mücadelemiz Hak ile bâtılın mücadelesidir." içerikli açıklamalarda olduğu gibi bâtılı Hak olarak sunmak, laik demokratik bir iktidar mücadelesini İslami göstermek suretiyle İslam'ı tahrif etmek anlamına gelmektedir.
Buna rağmen eklemlenmiş Müslümanlar bu tahrifata sessiz kalarak onay vermiş durumuna düşmektedirler. Hatta bazıları, boğaz köprüsünde gerçekleştirilen son "demokrasi nöbetinde" ifade edilen aynı "1400 yıllık aidiyet" vurgusunu "1400 yıllık kimliksel aidiyetimize vurgunun güzelliği" olarak nitelendirip bundan memnun olduklarını, ancak aynı konuşmada yapılan "2000 yıllık devlet geleneği" vurgusundan (MHP'yi ve ulusalcı güçleri memnun etmek amacıyla söylendiği yorumuyla) rahatsız olduklarını beyan edebilmişlerdir. Hâlbuki bir Müslümanın asgari ilkesel tutarlılıkla esas rahatsız olup karşı çıkması gereken hususun, laik-Kemalist-demokrat ulus devletin yetkililerinin 1400 yıllık geçmişe atıf yaparak din istismarı yapmaları ve demokrasi yolunda "camilerin ve salaların kullanılması" meselesi olmalı değil midir?
Bâtıl sistem içi sol politikaya eklemlenen ve AKP'ye karşı sistem içi muhalif konuma sürüklenen eski arkadaşlarımızdan bazıları, bu kesimlerle kurdukları ilkesiz ilişkiler sonucunda adaletsizliğin ve çok boyutlu zulmün zirvesini temsil eden CHP ve müttefiki PKK/HDP ile işbirliği yapacak kadar kimliksizleşmişlerdir. Tevhidî uyanış sürecinden gelen bir kısım arkadaşlarımız zulümatın gri tonunu temsil eden AKP'ye eklemlenip ve "demokrasi nöbetlerindeki" yerini alırken, bazıları da (İhsan Eliaçık, Mehmet Bekâroğlu, Cihangir İslam, Mazlum-Der eski genel başkanı Ahmet Faruk Ünsal ve başörtülü eşi Fatma Ünsal vb.) zulümatın daha koyusuna savrulup adaletsizliğin zirvesini temsil eden CHP'nin samimiyetsiz "adalet yürüyüşünde" Kılıçdaroğlu ile kol kola girerek gayri İslami zeminde sözde "adalet" arayışına yönelmişlerdir. AKP'nin adaletsizliklerine karşı İslami özgün bir konumda durarak "adalet arayışı"nı gündemleştirmek haklı bir durum ve sorumluluk olduğu hâlde, daha zalim olanlarla bütünleşerek gayri İslami zeminlerde ve tevhidden uzak biçimde adalet arayışı, önemli bir ilkesizlik ve sapmayı oluşturmaktadır. Tıpkı emperyalistlerin bölgeye yönelik zalimane projelerine hizmet amacıyla bu güçlerin eski ya da yeni "bizim çocuklar"ının halkın silahını halka doğrultarak yaptıkları alçakça darbelere karşı çıkmak haklı, gerekli ve önemli bir sorumluluk iken, tevhide aykırı biçimde, aynı emperyalist seküler kültürün "demokrasi"sini savunarak yapılan darbe karşıtlığının Müslüman bir kimse açısından ilkesizliğe ve sapmaya işaret etmesi gibi.
Görülen odur ki, sol ve sağ/muhafazakâr seküler demokratik kesimlere eklemlenerek yaşanan bu değişim ve dönüşüm, bazı istisnalar haricinde neredeyse tevhidî kesimlerin çoğunu kapsayacak bir biçimde yaygınlaşıyor. Böylece, Müslümanların si­yaset algısı ile siyasi mücadele ufkunun ilkesel özgünlüğünü kaybedip sistem içine kapanması savrulması giderek daha geniş kesimleri kuşatıyor. Modern paradigmanın liberal ve sol modeliyle ya da demokrasisiyle bağ kurup karşıtına sığınarak var olma hâli, yahut da bir takım kazanımlar elde etmeye ve duygusal etkilenmelere dayanan sistem içi "muhafazakâr demokrat" politikaya aktif destek verme eğilimi tevhidî uyanış süre­ci bakiyesi kesimin büyük kısmını kuşatmış görünüyor. Farkında olmadan da olsa, "insan hakları ve adalet arayışı" kamuflajı altında ve kompleksli tutumlarla liberal ve sol kesimlerle ilkesiz birliktelikler kurarak, “ne yapalım modelimiz yok, kavramlarımızı oluşturamamışız, çaresiziz”, "kazanımlar elde etmek ya da kazanımlarımızı korumak için sistem içi politikaya aktif destek vermeliyiz", "onların kavramlarını ödünç alacağız", "cezaevindeyiz, kuşatılmışız, başka çaremiz yok" gibi anlamsız ve ayıp gerekçeler ileri sürülerek “denize düşen yılana sa­rılır” modası yaygınlaşıyor. Sonuçta, sol ya da sağ (muhafazakâr) demokrasi istikametinde zihnî dönüşümler yaşanıyor, fikirler, düşünceler ve inançlar flûlaşıyor. On yıllarca sürede oluşan İslami birikim; bağımsız İslami kimlikli kuşatıcı bir yapı ve model üretemeden, bu tür ilkesiz tutumlar ve uzlaşmalarla giderek artan biçimde bâtıl sistem içinde, bâtıl kavram ve modellerin etkisi altında kirleniyor, eriyor ve yok oluyor.
İslami ölçüler içinde şehidliğin; ancak "tevhidî bir imana sahip olanların, Allah yolunda, Allah'ın hükümlerinin hâkimiyeti uğrunda ve sadece Allah rızası için girdikleri savaşlarda öldürülmeleri hâlinde" söz konusu olabileceği ilmi hakikati bir takım hesaplarla gizlenmekte ya da görmezden gelinmektedir. Rasûlüllah'ın (s) komutasındaki İslam ordusunda yer aldığı ve karşı taraf müşrik ordusu olduğu hâlde, mü'minlerden "Medine'deki hurmalıklarını korumak için" yani "vatan için" ya da "kahraman densin" diye savaşıp ölenlerin şehid olmadıkları bizzat Rasûlüllah (s) tarafından beyan edilmiştir. (Mehmet Pamak, Kemalizm, Laiklik ve Şehidlik, Maruf Yayınları, 2016).
Bu içerik 284 defa görüntülendi.