NECMETTİN TÜRKEKUL YENİDEN BİZ OLABİLİR MİYİZ?
11 Mart 2019 - Pazartesi 00:20
Kişisel gelişmeye kurban edilen şeydir toplumsal yapı. 1990 den sonra Türkiye’de başlayan bireyselcilik ve kişisel gelişim mavrası ciddi manada toplumsal yapımızı hırpalamıştır. Özellikle insanlar arasında gelişen “ben” ve “bencillik” bilinci, toplumu kuşatırken bunu yapmayanları ya da buna tenezzül etmeyenleri ötekileştirmiştir.
Hele hele son dönemde bencillik (kişisel gelişim) herkesin sahip olması gereken bir erdem haline dönüşmüş ya da medya marifetiyle dönüştürülmüştür. Bunun ne kadar sakıncalı olduğu hiç düşünülmemiş ve zamanla öyle bir hal almıştır ki, her anlamda mutlak iyiyi, güzeli ve haklıyı temsil eden “ben ve bencillik (istersem her şeyi yapabilirim) algısı” övülürken, mutlak kötüyü, çirkini ve banali temsil eden “toplumsal diğerlere değer ver ve toplumsal değeleri içselleştir” algısı tukaka ilan edilmiştir.
Böylece toplumsal yapımız ciddi bir dejenerasyona uğramış, ve bu dejenerasyon toplumu, kendi geçmişini inkar eder ve hatta onunla kavga eder hale getirmiştir. Oysa ki önceleri bu güne göre daha çok sencil bir anlayışa sahiptik. Nereden mi biliyorum çünkü ben de o dönemin sonlarına ulaşabildim. Çocukluğum böyle bir dönemde köyde geçti ordan biliyorum. O dönemde köyler ekonomik anlamda oldukça zayıftı. Bizim eve sık sık et alınmazdı. Ortalama üç ayda bir et alan babam, aldığı zaman ise eti en az 3-4 kg alırdı. Bir keresinde bunu ona sordum,
-neden 3-4 kg et alıyor ve onu da seyrek alıyorsun? eti daha az alsan, mesela 0,5 ya da 1 kg olsa ve daha sık alsan olmaz mı? dediğim de babam,
-oğlum 3 - 4 kg alıyorum ama hepsini biz mi yiyoruz bir düşün dedi.
-peki ne yapıyoruz? diye yeni bir soru daha sordu. İşte o anda benim jeton düşmüştü. Gerçekten de alınan eti annem bir güzel kavuruyor tabaklara koyuyor ve yakın komşulara, daha kendi soframıza koymadan önce dağıtıyorduk. Hatta bu dağıtma görevini de ben yapıyordum. Ancak tüm komşulara dağıtıldıktan sonra kendimize düşeni oturup yiyebiliyorduk. Bu durum komşular için de geçerli idi ve aslında biz ayda bir iki kez et yiyebiliyorduk.
Yani sadece komşusu açken tok yatmamayı düstur edinmiş değildik. Kokusu komşusuna ulaşırda canı kalan ya da et alamayan olursa onun hakkına girilmiş olmasın diye aldığı eti bile yalnız yiyemeyen bir kültüre sahiptik.
Şimdi ise kim aç kim tok haberimiz bile yok haberimiz olsada umursamayanımız yok gibi. Niye çünkü, sen her şeyi tek başına başarırsın topluma ihtiyacın yok, diyen birileri bizi acayip gazladı da ondan.
İkinci örnek, yine çocukluk yıllarımdan arkadaşlarımızla, güzel erik ağaçları olan komşumuzun bahçesine girdiğimiz günden. Güneşli bir bahar günü komşumuz da hazır tarlaya gitmişken, ya da bi öyle sanırken, bahçedeki erikleri talan edelim istedik. Beş çocuk birden hunharca bahçeye girdik ve bize en yakın ağaçlara tırmandık. Tam eriğe elimizi uzatmıştık ki, tarlaya gittiğini sandığımız, komşumuzun sesini duyduk, -kim var ağaçta diye bağırıyor ve koşarak bize doğru geliyordu. Tabi o panikle hemen ağaçtan atladık ve birer erik bile yiyemeden yakalandık. Bahçe sahibinin geldiğini ilk gören arkadaşlardan üçü kaçmıştı. Biz iki arkadaş kaçamamıştık. Bahçe sahibi bizim kulaklarımızdan tutup birer de şamar aşk ederek evlerimize gönderdi.
Ağlayarak eve geldim, babam ne olduğunu sordu. Ben de; komşumuzun erik ağacına çıktığımızı ve erik yemeye fırsat bulamadan yakalandığımızı anlattım. Hatta komşumuzun kulaklarımızı çekip bize birer şamar aşk ettiğini de. Bunun üzerine babam oturduğu yerden kalktı kolumdan tutarak beni bahçe sahibinin evine götürdü. Aynı şeyi diğer arkadaşımın babasıda yapmıştı. Arkadaşım ve benim içimde müthiş bir sevinç vardı. Zira erik bile yiyemeden yediğimiz dayağın hesabını komşumuzdan soracaktı babalarımız.
Onlar önden biz arkadan az önceki bahçenin avlusuna girdik. Babam o amcaya seslendiğinde çok heyecanlı idik. Zira aslan babam öcümü alacaktı. Ama olay benim beklediğim gibi olmadı. Babam söze başladı ve; “bu veletler senin bahçene izinsiz girmiş ve erik ağacına çıkmışlar, sende onları yakalayıp birer şamar atmışsın doğru mu?” dedi. O amca da, “doğrudur” dedi. Babam bunun doğru olmadığını bizi sadece dövmekle helalleşilemeyeceğimizi komşumuzun kendi rızasıyla hakkını helal edene kadar onun işlerini yapmamız gerektiğini söyledi ve arkadaşımla beni orada bırakıp gittiler.
Benim için iki dakika önceye kadar kahraman olan babam, adamın işlerini yapmam için beni ve arkadaşımı ona teslim ediyordu, üstelik bahçe sahibinin böyle bir isteği olmadığı halde.
O amca bizi o gün öğlene kadar bahçede çalıştırdı ve pazara götürmek üzere az önceki talan etmek istediğimiz erikleri toplattırdı. İş bitip eve giderken de bize birer torba erik verdi. Babamın davranışı başta beni yıkmıştı ama sonra bir şeyi de öğrenmiştim. İzinsiz bir bağa girmenin cezası kulak çekilmesi ve yenilen tokattan çok daha büyüktü ve bu hakka dair bir şeydi.
Bu konuyla ilgili üçüncü ve son hikayemde şu. Biz üç kişilik bir aileydik. Bahar geldiğinde tarla işleri başlar ve her çiftçi gibi bizimde çeşitli araçlara ihtiyacımız olurdu. Her zaman bizim avluda bir ailenin ihtiyacı olan sayıdan fazla kürek, kazma, bel, orak vb bulunurdu. Her ikisi de rahmetli olan annem ve babam her kim bir maslahat (tarım aletleri) için kapımıza gelirse sorgusuz - sualsiz, ikiletmeden ihtiyacı karşılanırdı. Verilen aletler kırılmış, kaybolmuş olsa da hiç umursamazlardı.
Komşularımızdan bir tanesi aldığı araçları mütemadiyen ya getirmiyor ya da kırık getiriyordu. Bu komşumuz için annem babama -bey bunlara bir şey vermesek olur mu?- dediğinde babamın çok kızarak -olmaz öyle şey ihtiyacı olanın ihtiyacını karşılamayacaksak komşu olmanın ne anlamı kalır demişti.
Benim köyümde son yıllara kadar ne traktörlerin ne de otomobillerin kapıları kilitlenmez ve hatta anahtarları bile üstünde bırakılırdı ki ihtiyacı olan kullanabilsin diye. Evlerde misafirsiz gün geçmez hatta Allah misafiri diye kahveye gelenler eve getirilip karnı doyurulurdu. Bu bereket sayılırdı. Hatta hafta da bir misafir ağırlanır ve eğer misafirsiz bir hafta geçirilir ise insanlar kendini sorgular ve bereket kesilmesinin nedeni araştırılırdı.
Bu toplum bir zamanlar bencil bir anlayışa sahipti. Bu gün ise olay tam tersine dönmüş ve sadece “bencil” bir anlayış herkese ve toplumun her katmana egemen olmuş durumda.
Uzun lafın kıssası bundan yalnızca 25-30 yıl önce az paramız çok huzurumuz vardı. Şu anda çok paramız var ama aynı zamanda arsızımız, yalancımız, dolandırıcımız, kazıkçımız da eksik değil.
Ve bunlara birileri kişisel gelişiminiz iyi olursa ve öz güveniniz tavan yapmışsa hayatta daha başarılı okursunuz dedikleri için böyleyiz ve mutlu da değiliz.
Belki eskiyi iyi bu günü kötü olarak görmem ve/veya göstermem nostaljidir ( geçmişe özlemdir) ama durum da maalesef bu. Kanımca bu durumdan kurtulmanın tek yolu da yeniden biz olabilmekten geçiyor. Vesselam.
Etiketler: YENİDEN, BİZ, OLABİLİR, MİYİZ?,