Sakızcı Makbule Teyzem ve İsmail Amcam
makbule teyze benim üst komşum. öyle tatlı bir teyze ki. eşi ismail amca ile beraber sahilde sakız, şeker gibi şeyler satıyorlar. aslında ben onları daha önceden tanıyordum. ismail amca mahallenin börekçisi iken geçirdiği bir trafik kazası sonucu ne yazıkki ayakları tutmaz olmuş. nice tedavilerden sonra dayanak ile yürüyebilmiş. makbule teyzeyi etraftan bir anlatıyorlar. çok güzel, çok havalı biriymiş. ismail amcanın tüm kazandığı makbule teyzenin süsüne gidiyormuş. oysa şimdi. insan nerelerden nerelere gelebiliyor. ama yine de beraberler. yılmadan birlikte yaşama mücadelesi veriyorlar. ama sakız satarak ama şeker satarak. çoğunlukla da yardımlarla ayakta duruyorlar. benim onları tanımam da bu şekilde olmuştu. sahilde onları çok görürdüm. her gördüğümde ya sakız ya şeker alırdım. ama fazla para verir, para üstü almazdım. tesadüf bu ya, taşındığım bu evin üst katında oturuyormuş onlar. birgün ismail amca dayanağı ile merdivenlerden inerken gördüm. inanamadım. peşinden teyze iniyordu. konuştuk birbirimizle. hal hatır sordum. ne tatlı insanlardı. düşe kalka, birbirlerine destek olmayı, ne güzel de yapıyorlardı. makbule teyze kolunda sepeti, sepetinin içinde sakızları, ismail amcanın ise dayanağı kenarına taktığı çengelinde torbada şekerleri. öylece kalakalmıştım. demir kapıdan çıkıp gittiler. doğru sahile gidiyorlardı. gece 10-11 gibi geri dönüyorlardı. bu söylediğim yazındı.
kışın çıkmıyorlar. üşüyorlardır ya. arada sırada kızları şermin ve torunları mithat ziyaretine geliyorlar. görüyorum onları. bazen de ben çıkıyorum yanlarına. o yaşta ne güzeller ya. birinin yaşı 76 birinin adı 73 ama mutlular.
bu bayram ziyaretlerine gittiğimde makbule teyzeye namaz başörtüsü götürdüm. nasıl da sevindi. ismail amca biraz rahatsızdı. yatıyordu. ona da çorap alıp götürdüm. ne diyeyim. nice senelere teyzecim, amcacım.
Sakızcı Makbule Teyzem ve İsmail Amcam Nehir