anaokulu faaliyetleri	Oyunun Dayanılmaz Cazibesi	04 Haziran 2015 / Miniklerin Annesi	/ Yorum yapın
FacebookTwitterPinterestE-PostaGoogleWhatsAppBunu beğen:Beğen Yükleniyor...	Öğretmenler Günü Hediyesi	24 Kasım 201426 Kasım 2014 / Miniklerin Annesi	/ Yorum yapın
FacebookTwitterPinterestE-PostaGoogleWhatsAppBunu beğen:Beğen Yükleniyor...	Evde Kabartma Boya Yapımı (Puffy Paint)	27 Ağustos 201427 Ağustos 2014 / Miniklerin Annesi	/ 7 Yorum
Anne (ben): Bu hafta evdeyim. Yaşasınnn tatil! :))
Sinem: Anne bir hafta evdemisiiinn?😀 Yaşasıınnn! Faaliyetttt yapacaazzz!!!
Anne: Ben de derslerini tekrar ederiz diye düşünmüştüm. ;)))😀
Anne: Sinem nerdesin? Dünyadan Sineme…Dünyadan Sineme….
Güne başlangıç hikayemiz böyleydi ve şu an puffy paint( kabartma boya) faaliyetimiz devam ediyor. Ooo yooo kendimi hiiç kaybetmiş gibi hissetmiyorum. Gün daha yeni başlıyor, yalnız içimde kendimi kandırıyormuşum gibi bir his var. Umarım tez zamanda geçer.😦
Şimdi gelelim faaliyetimize. Kabartma boya ile resim yapımı. Yapımı oldukça keyifli. Eğlenceli, temizliği biraz can sıkıcı, çocukların pek sevdiği renkli bir etkinlik.
1ölçü traş köpüğü
1 ölçü tutkal ile bir ölçü traş köpüğünü iyice karıştırdıktan sonra istediğiniz renklerde gıda boyası ilave ederek değişik renklerde boya elde edebilirsiniz. Faaliyetin devamı resimlerde….:)
1 ölçü traş köpüğü1 ölçü tutkalKarıştır, boya ekleGöster yaratıcılığını!Annenin faaliyeti: SadeSinem’in faaliyeti: RenkliTaylan’ın faaliyeti: Tarz🙂Sonbahar dekoru
FacebookTwitterPinterestE-PostaGoogleWhatsAppBunu beğen:Beğen Yükleniyor...	Çocuklar İçin Yumurta Kabuğundan Sanatsal Çalışma	12 Mart 2014 / Miniklerin Annesi	/ Yorum yapın
Çocuklara faaliyet yetiştirmek mümkün olmuyor. Özellikle yarıyıl tatilinde evde faaliyet dışarıda etkinlik, tatil kitabını çöz derken atlattık. Ta ki geçen hafta ben ne yapayım şimdi.Ben alıştım dışarıda bir yerlere gitmeye, faaliyet yapmaya deyip ağlama krizine girene kadar. Kızımdan bahsediyorum. Nasıl, bunun için bu kadar çok ağlayabildiğine şaşırıp kaldığım gibi bunun sebibi acaba ben miyim düşündüm durdum. Hani hep bir şeyler bulmaya çalışıyorum ama bazen insanın hiç bir şey yapmadan oturası geliyor. Kafamda yapılacaklar listesi olmadan ( ki ne mümkün) sakin sakin televizyon seyredeyim. Bu arada bir şey fark ettim ben televizyon seyredemiyorum. Unutmuşum. 5 dk. televizyona bakamıyorum. Tabi bunun sebepleri var. Çocukların çizgi film seyredeceğiz diye tutturması, hadi izin vermedin sen istediğin kanal çektin. Bir bakıyorsun yurdumdan yüreğini sızlatan, kafanı karıştıran, öfkelendiren, nasıl olur diye isyan ettiren haberler, olaylar, konuşmalar… İşte bu gibi sebeplerle ben televizyon seyretme melekesini kaybetmiş, kızım faaliyet canavarı olmuş, oğlum henüz ne olduğu belli değil ama anneannesinin tabiriyle tam bir çocuk, sevimli ve yaramaz bir velet olmuş, geçinip gidiyoruz, çok şükür. Yarı tatilinde (üzerinden bir ay geçtiğinin farkındayım:) de iki tatil kitabı, bir sinema, iki tiyatro tükettikten sonra ne yapalım ne yapılım diye düşünürken yumurta kabuklarında santsal bir çalışma yapalım dedik. Böyle çoğul konuştuğuma bakmayın hepsini Sinem yaptı. Ben çalıştığım için gündüz evde yokum akşam da, yumurta kabuklarını yapıştırmaktan yorulunca “Anne biraz yardım et” dese de hiç oralı olmadım.🙂 Zira pek de mecalim kalmıyor o saatlerde.
Haşlanmış yumurta kabuklarını atmadık biriktirdik. Tabi yeterli sayıda yumurta elde edinceye kadar nerdeyse her yemeğin yanında yumurta isteyecek kadar usrarcıydı, o ayrı konu.:) İç kısmında bulunan zarları temizleyebildiğimiz kadar el birliyle temizledik. Tuval üzerine tutkalla büyük parçalar halindeyken bastırıp yapıştırdı. Böylece araları düzenli, kırık bir görünüm elde etti. Daha sonra beğendiğimiz bir resmi yapıştırıp kenarına sulu boya ile gölgeldirme yaptı. Sonra da üzerine vernik sürüp dayanıklılığını artırdık. Böylece bir odasına asacak kadar güzel bir tablo ortaya çıktı. ( Vernikli halinin fotoğrafını çekmeyi unutmuşum:)) yeni farkettim bu arada. Bu yumurta kabuğu yapıştırma olayını ahşap kutu üzerine de uygulayıp peçete tekniği ile kutu kaplamıştık. Bir bakın isteseniz.
FacebookTwitterPinterestE-PostaGoogleWhatsAppBunu beğen:Beğen Yükleniyor...	Renk Renk Yağmur Taneleri	19 Kasım 201319 Kasım 2013 / Miniklerin Annesi	/ Yorum yapın
Bir faaaliyet ancak bu kadar sürer. Taaa… yazdan, geçen güne kadar. Hemen gözünüz korkmadan söyleyeyim bu tamamen bir vernik işi. Yani bendeniz, önce günlerce vernik almayı unutup, daha sonra da faaliyeti tamamen unutup bu günlere kadar geldik. Neyse ki geçen gün, benim faaliyet cadım gene faaliyet, faaaliyet diye tutturunca halihazırda yarım kalmışı önüne koyuverdim. Abla kardeş tamamladılar. Aradan kaç gün geçmiş derseniz… Şöyle diyeyim, resimlerde gördüğünüz üzere, benim minikler kolsuz elbiseli ve şortlu görünürken, bitiş günü olarak tabir ettiğim geçen gün, Kasım’ın 17’sine denk gelmekte. :) Fazla söze gerek yok. Resimler herşeyi anlatacak. Umarım, size de çocuklarınızla geçireceğiniz eğlenceli saatler için bir fikir verir.
Renk renk pastel boyalar
Resmin ortasına konulacak siyah- beyaz resim fotokopisi
FacebookTwitterPinterestE-PostaGoogleWhatsAppBunu beğen:Beğen Yükleniyor...	Suluboya-Tuz Tekniği ve Bir Annenin Serzenişi	26 Eylül 2013 / Miniklerin Annesi	/ 2 Yorum
Şimdi ben bir şey anlamadık dediysem de böyle bir boyama tekniği olmadığı anlamına gelmiyor. Elbetteki var. Sulu boya kağıda tatbik edildikten sonra üzerine tuz serpilerrek güzel bir doku oluşturulur. Ayrıntılar için buraya bakabilirsiniz. Biz tuval üzerine ilk önce tamamen gelişigüzel bir şekilde yapıştırıcı ile desenler yapıp kuruması için bir gece beklettik. Sonra istenilen renklerde suluboyalarlarla boyayıp üzerine tuz serptik. Ben bir şey anlamadım bu resimden diyenlere küçük bir hatırlatma niyetine söylüyorum. Yaptığımız çalışma biri 3 yaşında biri 6 yaşında iki faaliyet delisi çocuğun elinden çıkmış bir ekip çalışmasıdır. Tamamen “İçimde öyle geldi, böyle yaptım” ifadesinin bir örneği. En azından okulların başlamasıyla, doğduğundan beri süper ötesi bilgisayar çizimi resimleri boyamaktan bıkmış çocuklar için bir derin bir nefes alış oldu bence. Ziyadesiyle annelerine de yaradı. Çünkü bu anne yani bendeniz bu süper çizilmiş resimleri boyamanın çocuğa ne fayda sağladığını anlayamıyor. Yaratıcılığın bu hazır resimlerin neresinde olduğunu idrak edemiyor ve özgünlüğü, hayal gücünü, 30 çocuğun boyadıkları aynı elbisesinin farklı renklerinde bulmaya çalışıyor. Bu tür boyamlarda güzel resim yapmış olmanın tek kriteri çizgilerin dışına çıkmadan ve hiç beyaz yer kalmayacak şekilde boyamak olduğunu bilmesine rağmen ve sevmemesine rağmen, çocuğunun boyamaktan sıkıldığını göre göre gene çocuğuna hatırlatmak zorunda olduğu için kendisiye çelişmenin huzursuzluğunu yaşıyor.
Keşke ellerinde sadece boş beyaz bir sayfa olsa. Hepsi gönüllerince bir şeyler çizseler, karalasalar, boyasalar. Benim kelebeğim benim arabam güzel olmuyor diye üzülmeseler. Bu benim hayalim, bu benim resmim diyebilme özgürlüğünü tatsalar. 30 kişilik sınıfta 30 farklı resim olsa, birbirilerinin resimlerine bakarak daha çok şey öğrenmezler mi? Amaç el kaslarını geliştirmekse, bu usul amaca daha çok yakışmaz mı? Bunlar da ilginizi çekebilir:
FacebookTwitterPinterestE-PostaGoogleWhatsAppBunu beğen:Beğen Yükleniyor...	Mandala, Küçülen Kağıt ve Sabırlı Olmasılın Anne!	18 Nisan 2013 / Miniklerin Annesi	/ 6 Yorum
“Sabırlı olmasılın Anne! Çünkü sabrettiğin zaman, verdiğin emeklerin karşılığını alırsın ve mutlu olursun. Bir şeyi istiyorsan onun için çabalamalısın.”
Bu sözler anne sözcüğünden anlaşılacağı üzere doğrudan evladım tarafından bendenize(!) söylenmiş sözler. O anda gecenin bir vaktinde küçülen kağıtlara mandala boyamaktan sıkılmış olan ben, şöyle başının üstünde ünlem işaretleri uçuşsa da hiç bozuntuya vermeden “Hımm, bunlar benim sana söylediğim sözlere benziyor Sinemciğim ama… dedim gerisi getiremedim. Çünkü cevap daha hızlı geldi.
“Hayır anne! Okuduğum kitapta öyle yazıyordu. Ayıcık Nanu annesini görmek için sabırsızlanıyordu, ona bir süpriz yapmak istiyordu…
Tabi ben şaşkın…Eşime baktım. O da bana,”Yaa işte böyle!” bakışı fırlattı.:) İşte böylece bu günü, çocuğumdan öğüt aldığım ilk gün olarak annelik tarihime not düştüm. Meğer benim kızım ne kadar da büyümüş.
Gelelim bu konuşmanın geçtiği faaliyetimize. Kırtasiyeden değişik bir faaliyet olsun ve her akşam, “Bugün ne faaliyet yapacağız” diye tutturan çocuklarımı belki bir süreliğine oyalar diye almış olduğum küçülen kağıtlarla ilk denemiz harika sonuç verince, hemen bunu başka bir çalışmayla birleştirerek daha kapsamlı hale getireyim dedim. Mandala boyama ile küçülen kağıdı birleştirip kendimize, kolye ucu ve buzdolabı süsü yapmaya karar verdik kızımla. Oğlum da çalışmaya dahil olmaya çalışsa da mandala boyamak onun için fazla sakin bir uğraş geldi ve dayanamayarak şöyle hızlıca karaladı. Sonra da kendi kendine yaptığı çalışmayı beğenmedi. Hatta dedesinin” Harika olmuş, oğlum” sözlerine, ” Hayır hiç de güzel değil. Bunun neresi güzel dede, burası da…., burası da…. karalandı”, diyerek tepkisini ortaya koydu. Siz siz olun, onların iyilikleri için de olsa çocukları kandırmaya çalışmayın. Gerçi, bir sonraki akşam yaptığı çalışma gene karalama olsa da bu kez beğendi. Babasının ” Oğlum karalamışsın sadece” sözlerine,” Hayır, baba, bak güzel olduuu” diyerek gene tepki gösterdi. Şimdi ne desem ki bilemedim. Demek ki, insan, kendi yaptığından memnun olduktan sonra veya tam tersi memnun olmadıktan sonra, başkalarının sözleri o kadar önemli değil. İlk önce sen, yaptığın işi beğeneceksin.
İşte böyle nükteli bir çalışmaydı bizimkisi. İlkinde güzel bir sonuç almanın heyecanıyla atılmış olduğumuz küçülen kağıt ve mandala boyama çalışması ikince aynı sonucu vermedi. Zira almış olduğum kağıt diğerine göre daha şeffaf ve inceydi. Hem boyaması zordu hem de fırınlama esnasında kıvrıldı. Sonra da düzeltmek mümkün olmadı. Bu nedenle bir önceki çalışmamızdan kalan kalın ve bir tarafı beyaz kağıda tekrar mandala çizdik ve boyadık. Bunda da kıvrılma olunca, anladık ki sırf kağıdın inceliğinden değil, çizdiğimiz şeklin de büyüklüğünden. Bilir kişi gibi çalışıp sonuçta en uygun çalışma için gerekenleri belirledik. Bir yüzü beyaz küçülen kağıt ve çok da büyük olmayan bir mandala. Vee işte sonuç:)… demek vardı şimdi ama ben kızım öğüdü tutamadım. 3 denemeden sonra sabrım kalmadı. Neyse, biz çalışmamızdan çok şey öğrendik. Çocuklar için mandala örnekleri burada
Mandalayı yakından tanımak isteyenler için ayrıntılı bilgi burada
FacebookTwitterPinterestE-PostaGoogleWhatsAppBunu beğen:Beğen Yükleniyor...	Aman Gar!	05 Şubat 201305 Şubat 2013 / Miniklerin Annesi	/ Yorum yapın
Geçen sene kızım yavaş yavaş okumaya başladığında, ona renklerin harflerini karıştırarak hazırlamıştım. En azından basit olduğu için okuyabilmek ve çözüme ulaşmak onu mutlu edecekti. Şimdi aradan bir yıl geçti ve kızım artık okumayı öğrendiğine göre daha etkili bulmacalar hazırlamak gerekti. Yeni hazırladığım bulmacaya aşağıdaki bağlantıdan ulaşabilirsiniz. Yenilerini hazırladıkça eklerim.:)
ÇOCUKLAR İÇİN ANAGRAM BULMACA Bunlar da ilginizi çekebilir:
FacebookTwitterPinterestE-PostaGoogleWhatsAppBunu beğen:Beğen Yükleniyor...	Çocuklar İçin Mantık Bulmacaları	05 Ocak 201307 Ocak 2013 / Miniklerin Annesi	/ Yorum yapın
Daha önce 3 tane kendi hazırladığım soruları yayınlamıştım. Ondan sonra da bir kaç tane hazırladım ama yayınlama imkanı bulamadım. En sonunda son hazırladıklarımdan bir tanesini yayınlıyorum. Konusu oyuncak arabalarla ilgili. Dolayısıyla erkek çocukların ilgisini daha çok çekebilir. Kızlar için hazırladığımı bir sonraki yayın sırasında.:) Çözerken, çocuğunuzun bilişsel hazırbulunşuluğuna dikkat etmelisiniz. Çözebilecek yaştaysa onun düşünmesine imkan verip, zorlandığı yerde birlikte sesli düşünüp sonuca varabilirsiniz. Kendi çözemeyecek durumdaysa, çocuğunuz yanınızdayken siz çözün ve sesli düşünerek onun dikkatini çekip çözüme dahil edebilirsiniz. Sonunda size yardımcı olduğu için teşekkür etmeyi unutmayın. Çözüm için anne babaya öneriler:
FacebookTwitterPinterestE-PostaGoogleWhatsAppBunu beğen:Beğen Yükleniyor...	Günler, Haftalar, Aylar	23 Aralık 201220 Ocak 2013 / Miniklerin Annesi	/ 8 Yorum
Bu aralar takvime takmış durumdayız. Merak etmeyin Maya takvimi, kıyamet meselesi değil.🙂 Biz miladi takvimi öğrenmeye çalışıyoruz. Hani şu bildiğimiz, 365 günlü, 52 haftalı, 12 aylı takvim. Çocuklar için takvim, birçok şeyden daha soyut geliyor. Yani ben, kızımda bunu gözlemledim. 1-2 gün babasıyla çalışmışlar ama pek ilerleme yok. Sonra aklıma onun yaşına uygun bir şekilde anlatmak ve ezberlemeden kavrayabilmesi sağlamak için günleri haftaları ayları bir hikayeyle anlatmak geldi. İlk önce neden insanlar takvime ihtiyaç duymuşlar, bu konu üzerinde konuştuk. Daha sonra hikayeye geldi sıra. Sonra da bu hikayeyi resimleştirdik. İşte takvim hikayesi;
”Zamanın birinde, GÜNLER çok sıkılmış, birlikte tatile çıkalım demişler. Tam 365 GÜN birlikte yola çıkmışlar. İlk uğradıkları yer TAKVİM kasabasının 1 YIL oteliymiş. GÜNLER her biri ayrı odada kalacak şekilde otelin ilk katına yerleşmişler. Birbirinden güzel tam 365 odada kalıyorlarmış. GÜNLER burada çok güzel vakit geçiriyorlarmış ta ki sonbahar yağmurları nedeniyle 1 YIL otelinin ilk katını su basma riskine karşı boşaltma kararına kadar. GÜNLER otelin ikinci katına geçmeye karar vermişler. Otelin 2. katı HAFTALAR katıymış. Burada oda sayısı 1. kata göre daha azmış ama daha büyüklermiş. 52 HAFTA odası varmış ve içinde 7 GÜNÜN kalabileceği kadar yer varmış. GÜNLER 7 şer 7 şer bu odalara yerleşmişler ve tatillerine devam etmişler. Bir gün 365 günden 7. si, -Ben, çevreyi daha çok görmek istiyorum. Biraz daha yüksekten bakalım mı etrafa, diye bir öneride bulunmuş arkadaşlarına. Arkadaşları da bu fikre bayılmış ve hep birlikte üst kata yani AYLAR katına yerleşmişler. Buradaki oda sayı çok daha azmış. Sadece AY odası varmış ama bu odalar çok daha büyükmüş. Her odada farklı sayıda yatak varmış. Günler de düzenlerini bozmadan bu odalara yerleşmişler. KIŞ Günleri KIŞ köşesindeki ARALIK OCAK ŞUBAT odalarına, İLKBAHAR köşesindeki odalara MART NİSAN MAYIS günleri, YAZ köşesindeki odalar da HAZİRAN TEMMUZ AĞUSTOS günleri, SONBAHAR köşesinde de sonbahar ayları EYLÜL EKİM KASIM günleri yerleşmiş. Kış günleri karlar içindeki bembeyaz, süslü, rengarenk yıl başı ağaçları ile dolu odaları nı çok sevmişler. Doyasıya kar topu oynayıp eğlenmişler. Aralık ayı odasında, 31 gün varmış. Ocak ayında 31, Şubat ayında 28 gün kalıyormuş. İlkbahar günleri de odalarını çok beğenmişler. Her yerde rengarenk çiçekler varmış. Kuş cıvıltıları ile neşe içinde eğleniyorlarmış. Mart ayında yine 31 gün, Nisan ayı odasında, 30 mayıs ayı odasında da 31 gün kalıyormuş. Yaz ayları da odaları çok sevmişler. Çünkü onların da odaları tam da onların sevdikleri gibi sımsıcak güneşin ısıttığı, deniz manzaralı odalarmış. Yaz aylarını ilki olan Haziran odasında 30 gün, Temmuzda 31 ve Ağustos ayı odasında da 31 gün kalıyormuş. Sonbahar aylarının odalarında ağaçlardan dökülmüş sarı, kahverengi yapraklarla süslüymüş. Arada sırada yağmur da yağabiliyormuş. Bu nedenle sonbahar günlerinin yanında hep şemsiyeleri varmış. Sonbahar köşesinde Eylül Ekim ve Kasım aylarının odaları varmış. Eylül ayında 30, Ekim ayında 31, Kasım ayında da 30 gün varmış. GÜNLER , YIL otelinde çok güzel vakit geçirmişler ve tam bir yıl boyunca çok mutlu anlar paylaşmışlar.”
Diğer 4.505 takipçiye katılın
Blog İstatistikleri	1,758,109 tıklama
Deneyler	SÜTTE RENK DALGALARI	Okul Öncesinde Sayıları Öğrenmek!	Köpük Şelalesi !	Nazlı Kuzuma!	Zeka Geliştirici Oyunlar	Çok acayip bir deney...Ama çok eğlenceli!	BİZ MATEMATİĞE BÖYLE BAŞLADIK	Yoğunluğu Fark Ettiren Deney	Gizli Renkler Deneyi	Minikler ve Anneleri Tavsiye Ediyor!