BUGÜN Öğretmenler Günü. Öğretmenlerimize minnettarlığımızı sunacak, ideal bir öğretmenin nasıl yetiştirileceği konusunda fikir jimnastiği yapmaya çalışacağız.
Bir toplumu ayakta tutan 4 önemli alan var: Siyaset, eğitim, hukuk, ekonomi. Bu dörtlünün sağlam bir zemin üzerine oturması gerekli!
Siyaset toplumu yönetme, eğitim ise insan yetiştirme sanatı. Hukuk adaleti sağlıyor, ekonomi iş hayatını düzenliyor.
Uygulama her alanda önde. Eğitim alanının sanatçısı ise öğretmen. Eğitimin merkezinde öğretmen var. Çünkü öğretmen “verici” unsur, öğrenci ise “alıcı”. Aktiflik öğretmende.
Öğretmenin ham maddesi insandır. İnsanı “bilgi”yle donatır öğretmen. Eğitimse, bilgiyi kullanma, faydalı hale dönüştürme sanatı. Eğitimde rehbere duyulan ihtiyaç açık!
Öğretmenlik mesleğinin geçmişi ilk insana kadar dayanıyor. Bu görevi ilk defa peygamberler yapmış. “Peygamber mesleği” denilmesinin sebebi bu: “Nitekim kendi içinizden size ayetlerimizi okuyan, sizi kötülüklerden arındıran, size kitabı ve hikmeti talim edip bilmediklerinizi size öğreten bir Resûl gönderdik.” (Bakara, 151)
Eğitimin malzemesi insan! Öğretmen onu hamlıktan kurtarır, olgunlaştırır. Yük ağır, görev büyük!
Önce insanı tanımakla başlıyor iş. Mimar, elindeki malzemeyi tanımadan estetik bir yapı oluşturamıyor. Öğretmen de elindeki malzemeyi tanıyacak önce. Yani insanı.
İnsan kainatın özü. Hem maddi, hem manevi boyutu var. İnsanı insan yapan manevi boyutu! Bugünkü eğitimin eksikliği burada! Mesleğine hâkim, gerekli donanıma sahip kaliteli öğretmenlere ihtiyacımız büyük.
ÖĞRETMEN HEDEFİNİ GÖZETMELİ
Öğretmen yaptığı görevin ulviyetinin farkında olmalı, hedefini gözetmeli. Yaptığı işin kime yaradığını düşünmeli, milli kimliğimizi, ulvî değerlerimizi unutmamalı. Biz buna “şuur” diyoruz.
Cumhuriyet’in kurulduğu yıllarda John Dewey Türkiye’ye davet edilmiş, ondan eğitimle ilgili bir rapor istenmişti. Bir Batılı olan Dewey’in eğitime bakışı materyalisttir. Eğitimimiz hâlâ Dewey’in maddeci etkisinden kurtulamamıştır. Bugün, öğrencinin daha okula başlarken kazanacağı parayı, makam ve mevkii düşünmesinin sebebi budur. Öğretmenlerimizin milli kimliğimize uygun ortak hedeflere yönelmesi şarttır.
Almanya’da bir proje üzerinde çalışan Erbakan Hoca’yı, bir profesör arkadaşı evine davet eder. O gün evin oğlunun karne alma gündür. Baba, eve gelince oğlunun karnesine bakar, mutlu olur. Oğlunu öper ve tebrik eder.
Sonra karneyi Erbakan Hoca’ya gösterir. Hoca karneyi inceledikten sonra der ki: “Bu karnenin sevinilecek nesi var; dersler zayıf, orta şeklinde devam ediyor.”
Alman arkadaşı şu açıklamayı yapar:
“- Hocam, siz bir de karnenin sol üst köşesine bakın. Orada, “Hedefini gözetmesi: Pekiyi” yazıyor. Biz her şeyden önce buna önem veririz. Hedefi doğru olmadıktan sonra diğer bilgilerin ne önemi var?”
İşte bu şuur asıl biz Müslümanlarda olmalı.
KALİTELİ ÖĞRETMEN LAZIM
Eğitimin baş aktörü öğretmendir. Topluma yön verir, insanı geleceğe hazırlar. Onun için şuurlu, idealist ve kaliteli öğretmenlere ihtiyaç var. Devletimiz, değerlerimiz istikametinde ciddi bir “öğretmen Yetiştirme Projesi”ne sahip olmalı. Bilmeyen öğretemez, insanı sevmeyen onu yetiştiremez, kâmil olmayan olgunlaştıramaz.
Öğretmenliğin ne anlama geldiğini Amiral Togo olayıyla anlamaya çalışalım:
Amiral Togo Japonların efsanevi bir komutanıdır. Rus - Japon Savaşları’nda ülkesi adına büyük yararlıklar göstermiştir. Savaş bitiminde Japonya Başbakanı Amiral Togo’yu milli bir kahraman gibi karşılar. Kürsüden şu övgüleri yapar:
“- Yapmış olduğunuz kahramanlıkları, bu topraklarda yaşayan hiç kimse unutmayacaktır. Millet olarak size çok şeyler borçluyuz. Şu andan itibaren ister emekli olup aileniz ve sevdiklerinizle beraber kalan ömrünüzü değerlendirirsiniz; isterseniz kaymakamlık, valilik, milletvekilliği veya herhangi bir mevkide talip olacağınız her kapıyı size açmaya hazırız.”
Togo kürsüye çıkar ve şöyle der:
“- Sayın Başbakanım ve sevgili konuklar! Tarafıma göstermiş olduğunuz ilgi, alâka ve gösterdiğiniz tüm makam ve mevkiler için hepinize teşekkür ederim. Hiçbir savaş insan yetiştirme mücadelesinden daha önemli değildir. Meydanlardaki savaşları kazanmak isteyen milletler önce “insan yetiştirme mücadelesi”ni kazanmak zorundadırlar. İnsan yetiştirme mücadelesinin komutanları öğretmenlerdir. Bana bir ödül vermek istiyorsanız, beni ülkemin herhangi bir köşesinde, herhangi bir okuluna öğretmen olarak görevlendirin ki, ömrümün kalan yıllarında yeni Togo’lar yetiştireyim.” “(Milli Şuur, Mustafa Aydın, Mart, 2015, Sayı: 33)
Bu duyarlılıkta bir toplum inşa etmeye çalışan sabırlı ve fedakâr öğretmenlerimize minnet borçluyuz. Allah onlardan razı olsun!