Ağustos | 2012 | ozgurtamsen
Karmakarışık bir gecenin ardından gelen aynı öyle karmakarışık bir sabah. Ne hissettiğim, ne hissetmediğimin belli olmadığı. Dilimde dualar, yüreğimde ürkek isyan duyguları, bedenimde dermansızlık…
İki gün önce mutfağımında ki masada oturmuş kahve içiyorken karşımdaydı dudaklarındaki o narin tebessümle. Biraz şaşkın, biraz korkak, biraz teslim olmuş ama en çok kırgın, yalnız. Yolcu ederken sarmalamak, sıkıca sarılmak istedim. Yapamadım. Gözyaşlarıma hakim olamıyordum çünkü. Tek yapabildiğim bileğimden en sevdiğim mavi boncuklu bilekliğimi çıkartıp bileğine takmak oldu. Gözgöze geldiğimizde anladım, biz zaten tüm diğer annelerin kendi aralarında konuştuğu sessiz dili konuşuyorduk.
Bugün ameliyat olacak.
Ben ise biraz serin, biraz ıslak, biraz güvenli ama çok karanlık gecenin içinde onu düşünüp durdum tüm gece.
Korkuyor bliyorum. Çünkü biliyorum ki, o çok hasta ama en çok da anne.
Annelerin böyle durumlarda yalnız hissediyor olmaları neden acaba? Tüm sevdiklerini korumak, koruyabilmek için uzaklaştırıyor olmamızdan mı?
Kendisini önce yaradana, sonra doktorlara teslim edecek ama ya çocukları? Önce yaradana peki ya sonra kime?
Yazan: ouzelf 28 Ağustos 2012 in GENEL
Etiketler: dualar, isyan, kahve, masada, narin, serin
Bu işe bir çözüm getirilmeli. Geçen gün yaşadıklarımdan sonra Sağlık bakanlığına dilekçe yazmaya karar verdim. Konu; tahlil için örnek verirken miktarlar konusunda aydınlatılmalıyız. Broşür bastırsınlar. İşte ne bileyim ‘’ Şu tahlil için aşağıdaki resimde gösterildiği miktarda kan vermeniz yeterlidir. ‘’, ‘’ Bilmem ne tahlili için aşağıdaki resimde gösterildiği miktarda idrar örneği vermeniz yeterlidir. ‘’ Bizde bilelim ne kadar kanımız gidecek, ne kadar işeyeceğiz falan diye. Geçenlerde bir defa daha tuvalette kafayı yedim.
‘’ Acaba ne kadar işesem. ‘’ Ulan aşağı tükürsen sakal, yukarı tükürsen bıyık. Aslında emin gibiyim çok azının yeterli olacağından da… Hayır, sonunda rezil olmak var. Ya ‘’ Yuh kadına bak haftalık işemiş.’’ derlerse. Ya da yeterli gelmeyecek miktarda ise ve ‘’ Anam mm ne kıymetliymiş, kıyamamış işemeye. ‘’ derlerse. Al sana bir yığın ‘’ derlerse.’’ daha. Tabi birde şu sensorlu aydınlatmalar var. Onlarda başa ayrı bela. Bazı yerlerde zamanı öylesine kısıtlı tutuyorlar ki işerken kol bacak oynatayım da tekrar yansın belasına maymuna dönüyorsun. Dışarıdan Oğuz’un hemşireyle sohbetini duyunca el ayak iyice girdi birbirine. ‘’ Kabın dışına hiç bulaştırmadım, yemin ederim. Buna rağmen sabunla yıkadım ‘’ desem mi diye düşündüğümü söylemek istemiyorum ama… Yok yok demedim.
Neyse sağ salim çıktık klinikten. Oğuz mu? Çıktığımda girişteki masaya oturtulmuş, eline tutuşturulan kalemle bir resim attırtıvermişti bile.
Yazayım dedim. Tahmin ediyorum ki çoğunuz yaşamışsınızdır aynı şeyi. Rahat olun yani.Tıpkı umumi tuvaletlerde işerken ses çıkartmamaya özen göstermemiz gibi ortak bir şey. Aslında ne utanıyoruz ki? Tuvalete girmişsin ne yapacaksın, kanaviçe işleyecek halimiz yok.
Ben şimdi kaçıyorum. Çok heyecanlıyım. Bu ve yarın gece için. Bu gece ki heyecanımın sahibi şu an yanımda duran, Serkant Abimin tavsiye etmiş olduğu kitap. Yarın gece için duyduğum heyecanın ise iki sahibi var. Aslında şişede durduğu gibi durmayacak olanı da sayarsak Belgin ve Özlem’le birlikte üç sahibi var. İşte tüm bunlardan ötürü, lafı tam da sizin istediğimiz gibi fazla uzatmayacağım. Haydi, hepimize iyi hafta sonları.
Yazan: ouzelf 24 Ağustos 2012 in GÜNLÜK, İNSANOĞLU
Etiketler: acaba, işemek, ne kadar, rezil, sensorlu, tahlil, tuvalet, şişe
manikür & pedikür karaborsa
Bu işte kesin bir şey var: Ben ve benim gibi birçok kadın neden bayram arifesi yuvarlanıp yuvarlanıp kapıya gelince düşüyoruz saç boyatma, manikür, pedikür yaptırma peşine? Hayır, sanırsın okullardaki tırnak, saç kontrolü gibi teftişten geçeceğiz.
Benim dışımdaki çoğunluğu bilmiyorum fakat bugüne kadar bayram sabahına tertemiz, ojeli tırnaklarlar, fönlenmiş saçlarla girdiğim vaki değildir. Her defasında ya vakit bulamaz, ya da önemsemezdim. Bu sabah hadi dedim bari bu bayram yaptırayım. Daha doğrusu Erdo’dan utandım artık. Ellerim sanırsın çalı fasulye. Yemin ederim adamın eli ayağı daha yüzüne bakılır cinsinden. Ama ben niyetlendin ne oldu ki, pabuç pahalıymış. Anacığım manikür, pedikürcüler karaborsa… Kimi aradıysam, kapı duvar. Kaldım gene el elde, baş başta.
İş başa düşmüş ve ben niyetine girdiysem bir şekilde hallolacak ya… Sabah kilitlersin kendini banyoya. Azar azar eklersin bir kaba bepanten, vazelin, irmiği. Karıştırıp bularsın ellere ayaklara. Oradan buldum vakti zamanında bu iş için almış olduğumu tahmin ettiğim tahta bir çubuk. Bir yandan ovarken elleri ayakları diğer yandan ittire kaktıra etleri görünmez hale getirdim. Kafada ki düşünce de ‘’ Ohhh oraya ödeyeceğim para yanıma kar kaldı.’’ Şu saat itibariyle biraz acı ve gerginlik hissi var. Var ama olsun, uzaktan bakınca çiçek gibiler. Bir gariplik de ayaklarıma oje sürerken oldu. Dergilerden birinden eşantiyon çıktıydı, garip bir aparat ya da adı her neyse. Uzun süre parmak aralarıma yerleştirecem diye debelendim. Uzaktan öyle kolay göründüğüne bakmayın, oturup deneyin bir gün. Neyse abicim geçirdim parmaklara, sürdüm ojeyi, kurusun diye bekliyorum. Aha bir baktım parmaklarımda ki kan dolaşım hızı yavaşladı. Az kaldı parmakları kökten feda edecektim bu uğurda, ucuz kurtardık. Eee sen kırk yılda bir, elin ayağın çalı formuna geleceği sıklıkta yaptırırsan bu işleri bünye kabul etmez işte.
Öyle ya da böyle klasik, tüm kadınsal bayram ritüellerini yerine getirmiş bulunuyorum artık. Alnımda dip boyanın ardından kalan görünür görünmez derecede boya izim, temiz el ve ayak parmaklarım, pembeye benzer ojelerim… Fön mü? Yok, o kadar değil. Hiç sevmediğim, komik gelen bir şey o iş, bünyeye ters.
Benim hazırlığım bu kadar. Kafa binbeşyüzken yeter de artar bile. Biz dört-beş günlüğüne köye gidiyoruz gene. İzmir’e doğru akarsa yolunuz, beklerim. Bir kahve içimlik, bir ağız tatlandırmalık uğrayın efendim.
Yazan: ouzelf 16 Ağustos 2012 in GÜNLÜK, KADIN & ERKEK, İNSANOĞLU
Etiketler: arife, bayram, kadın, karaborsa, kuaför, manikür, pedikür