Onur ÖZALP » Yurdumdan insan manzaralari..
« Nice mutlu yaslara Zeynep’cik..
Kindle 3 »
Az once Akmerkez’de yemegimi yedikten sonra ellerimi yikamak icin food courttaki lavaboya gittim. Ellerimi yikadiktan sonra otomatik pecete makinesinden (o da nasil bir tabirse) pecete alip, tam ikincisini almak uzere hamle yapmisken, arkamdan giysisinden anladigim kadariyla orada calisan bir genc saygisizca elini makineye sokup pecete almaya calisti. Makine de uyuz olmus olsa gerek, bir turlu pecete alamadi ve makineyi sokmeye calisti. O esnada tualetin temizliginden sorumlu kisi de yerleri temizliyordu. Diyalog aynen su sekilde gelisti:
Genc: bu makine de calismiyormus.
Gorevli: kirilmadan degistirmezler.
Genc: kirayim de degistirsinler (bir yandan hakikayen kirmak icin zorluyor)
Gorevli: bu kadar kisi geliyor, sunu degistirseler ne var
Genc: ben onlarin dilinden anlarim, kirayim da degistirsinler (kapagi acip makinenin sensorlu olmasina aldiris etmeden 1 metreye yakin bir peceteyi ceke ceke cikartti ve ardindan da makinenin kapagini zorlayarak kapatti)
Gorevli: ne yapsan haklisin.
Tum bunlardan sonra elimi sensore dogru uzattim ve ikinci parca peceteyi de alip elimi kuruladiktan sonra ciktim.
Calisan makineyi, calismiyor gibi dusunup kendilerini de sonsuz hakli bulmalarindan rahatsiz oldum.
Peki bunlari niye mi yazdim? Aysun Kayaci’ya birkez daha hak vermek icin..
Posted on June 25, 2011 by Onur Özalp.	This entry was posted in Hayat and tagged hayat. Bookmark the permalink.