dön yolundan dilenci: iskenderun ve gerçek taraftar portresi dayılar.
Gönderen Futbol Vandalı Bodom zaman: 23:13 Bunu E-postayla Gönder BlogThis! Twitter'da Paylaş Facebook'ta Paylaş
buram buram iskenderun kokan gerçeklik işte. içim ısındı, yüzüme tebessüm takındım.
ama şimdi başlığı ve uzun yazıyı gören edebiciler edepsizliğini gösterip okumazlar. heredot'un, marco polo'nun gezi yazılarını okurlar ama. :(
sözü ben değil dayılar söylesin onlar için!..
15 Kasım 2010 00:27
gözleriyle pas yapanlar gönülleri ile pas yapanları küçümsedi durdu. bu iş yürek işi dedik, rijkaard giderse kombine mi yırtarım dediler. hikmet karaman gelirse takımı bırakırım, galatasaraylılığımı askıya alırım dediler.
bu dayılar gibi olabilmek için sevdik bu futbolu.
15 Kasım 2010 02:55
ahahah muhteşem lan. yine hakan altun gibi hıçkırıklara boğularak okudum. küçük dünyamda mutluyum :(
15 Kasım 2010 10:55
eğer çekirdek yemeden maç izlemeye başlayabilirsen birgün sen de dayı olabilirsin.
15 Kasım 2010 12:48
mükemmel yazmıssın kanka, kendi ilçemde izlediğim maçlar aklıma geldi. aynısı resmen. motor olayı bile aynı.
25 Kasım 2010 13:48
sondaki dayının yerden göğe kadar hakkı var. 88-93 yılları arası velet halimle çok maç izledim orda. maçların yarısı 1-1 biter penaltı yine ebesinin yanına atılırdı. tabi motorlar farklıydı. şunlardan yüzlerce olurdu. http://motorbike-search-engine.co.uk/classic_bikes/mobylette_type50.jpg
bende kırık dökük bisikletimle kanal boyu kafasını çamurlu sudan çıkarmış kamplumbağalara baka baka giderdim maçlara.(bilmiyorum nasıl şimdi?) bir de dayılar immortal olabilir. acaip tanıdıklar. bir de o küfür sololarını atacak başka babayiğit görmedim. eline sağlık yazı için.
19 Mart 2013 00:37