Bizim en büyük amacımız, insanlara ilahî risaletin geliş hikmet ve faydasını açıklamaktır. Bu yeni risaletle önceki risaletler arasındaki bağı ortaya koymaktır, bir de kendisinden önceki davetlerle uyuşan, yüce Allah'ın hikmeti ve insanların ihtiyaçlarına ilişkin eksiksiz bilgisi doğrultusunda onları bütünleyen Allah'ın gönderdiği mesajlardan bu sonuncusuna uymanın zorunluğuna inandırmaktır.
Bu yüzden Müslümanlar, aslı İslam iken sonradan insan eliyle tahrife uğramış dinlerin mensubu olan Ehl-i Kitap'la veya tamamen beşerî dinlere mensup insanlarla dini konuşurken, olabildiğince gönül alıcı ve etkili bir dil kullanmaya teşvik ediliyorlar. Buna “barışın dili” diyebiliriz.
Onlara en sert yanımızı gösterecek, hakim bir sesle hitap edeceğiz. Savaşacağız ve çok sert davranacağız. Yahudilerin ve Hıristiyanların zalim olanları asla merhamet görmeyeceklerdir. Çünkü onlar, “tevhid”, yani Allah'ın her hususta birliği ilkesinden sapmışlardır. Onlar da, sair müşrikler de, Allah'a birtakım sahte ilahları ortak koşmuşlardır, O'nun hayat nizamını bir kenara atıp, insan aklının ürünü başka din, ilke ve sistemlere uymuşlardır.
Bu yüzden böyleleri ile iyi ilişkiler içine girmek gerekmez. Nitekim İslâm, Medine'de bir devlet kurar kurmaz, böylelerine iyi davranarak barış için anlaşmalar yapmıştır. Ona göre normal olan da budur. Ama onlar yapılan anlaşmalara ihanet ederek savaşı seçtiklerinde, asla acımamış, çok sert savaşmış, ihanet edenleri yargılayıp cezalandırmıştır.