Hansel ile Gratel Masalındaki Hansel’in Yolunu Kaybetmemek İçin Ardına Bıraktığı Ekmek Kırıntıları İle Yaşadığı Problemlere Dair Küçük Bir Hikâye – Aylık Öykü Seçkisi
1 Mayıs 2020 15 Mayıs 2020 Muhammed Atakur 13 Yorum
Ekmek kırıntıları doğaüstü güçlere sahipti. Yolunu kaybetmemek için ardına bıraktığı ekmek kırıntılarının ortadan kaybolduğunu fark ettikten sonra, ekmek kırıntılarının nereye kaybolduğunu düşünmeye başladığında aklına gelen ilk düşünce bu olmuştu. Oysa daha birkaç dakika önce onları yürüdüğü yerlere serpiştirmişti. Şimdi ise serpiştirildikleri yerlerde değildiler. Geri dönüş yolunu kaybetmişti. Hem geri dönüş yolunu bulup eve dönmeyi başarabilse bile yolda kırıntı haline getirmek için mutfaktan çaldığı, geriye kalan son bayat ekmek parçası yüzünden evdeki büyük bireylerin birinden çok temiz bir sopa yiyebilirdi. Dönerse yarım kalan macerasının sopayla tamamlanacağı fikri onu dönmekten alıkoyuyordu. Başlamıştı artık, bitirmeliydi. Önce pastadan inşa edilmiş evi, sonra da kaybolan ekmek kırıntılarını bulmalıydı.
Annesinin sesiydi bu. Kaçmalıydı. Yakalanmamalıydı. Ne olursa olsun sopa yememeliydi. Macerasını tamamlayabilmeliydi. Elinde yola serpiştirecek kırıntı kalmamasına rağmen koşmaya başladı. Henüz adım atmadığı toprakları, ayağına iki numara büyük ayakkabısıyla koşa koşa çiğniyordu. Ne kadar koşarsa koşsun annesinin sesi uzaklaşmıyor, aksine gittikçe yakınlaşıyordu. Annesine yakalanmazsa ekmek kırıntısı bırakmadığı yollarda yönünü nasıl bulacağını düşünmeden sürdürdü koşmayı. Evden çıkan kahramanın kendini tamamlamadan eve dönmeme arzusu ile dolmuştu, abisinden sonra kendisinin giydiği, iki numara büyük gelen ayakkabısındaki ayaklarının dolduramadığı boşluklar.
Derken olduğu yere çivilendi. Annesinin sesi çok uzaklardan geliyordu şimdi. Hem annesi yaklaşmış olsa bile önemli değildi artık. Çünkü bulmuştu. İşte pastadan ev… Oradaydı. İşte pastadan evin etrafında gülüp eğlenen insanlar… İşte pastadan evin çevresini aydınlatmak için kullanılan meşaleler… Hepsi tamamdı. Bir saniyeliğine durup baktı. Tam da hayal dünyasındaki gibiydi. Eksiksiz anlatılmıştı her şey. Eksiksiz kurmuştu kafasında. Durup seyretti, bir dakika önce kafasında kurduğu dünyanın kanlı canlı şekilde karşısına çıkmış halini. O anda indi kafasına annesinin şaplağı. Yakalanmıştı. Kafasına yediği şaplağın acısından büyük bir ah çekti. Bir doğum günü kutlamasında, tam da mum üfleme merasiminin ortasındaki insanlar dönüp sesin geldiği yere, küçük çocuğa ve annesine baktılar. Ne olduğunu anlamaya çalıştılar. Hasan’ın annesi onu, üzerindeki kirli gömlekten tutup çekiştirdi. Hasan, yabancılar karşısında annesinden yediği dayaktan utandı, yine gidip annesinin arkasına saklandı. Annesi, doğum günü kutlamasında yer alan misafirlerin çoğunun evinde temizlikçi olarak çalışıyordu. Onların önünde oğlunu dövmekten ve kutlamalarını bölmüş olmaktan o da utandı. Hasan annesinin arkasında durduğu için kaybolan ekmek kırıntıları gibi kaybolduğunu düşünüyordu. Annesi de Hasan gibi kaybolmak istedi o an. Kaybolamadı. Kafasını önün eğdi.
“Affedersiniz… Rahatsızlık verdik.” dedi.
Hasan’ı önüne kattığı gibi hızla oradan kaybolacaktı ki evine temizliğe gittiği kadınlardan biri onu durdurdu:
“Bekle pastayı keselim! Size de bir tabak veririz…”
Kadının sesi emreder gibiydi. Hasan’la annesi emre uyup az önce durdukları yere geri döndüler. Ne bir adım geri, ne bir adım ileri… Üç katlı şato şeklindeki evin mumları üflendi. Alkışlar havaya karıştı. Şato tek bir bıçak darbesiyle yıkıldı. Hasan annesinin arkasında durmuş gözünün ucuyla izliyordu, hayal dünyasının yerle bir oluşunu.
Annesi bir elinde tuttuğu plastik tabağa konulmuş bir dilim pastayı düşürmemeye çalışırken diğer eliyle Hasan’ın elinden tutmuş onu çekiştire çekiştire eve götürüyordu. Hasan eve varınca yiyeceği sopanın ardından afiyetle yiyeceği pastayı düşünüyordu. Yıkılan hayal dünyasının tadının nasıl olduğunu düşünürken karıncaları gördü. Karıncalar yere serpilmiş bayat ekmek kırıntılarını büyük bir itinayla evlerine taşıyorlardı.
16 May 2020 - 02:59
16 May 2020 - 03:48
16 May 2020 - 17:11
23 May 2020 - 00:08
1 July 2020 - 14:14
Merhabalar, konunuz gerçekten ilgi çekici ama sizin de bir cevabınızda dediğiniz gibi biraz fazla çabuk sona başlanmış ve aralar fazla boş kalmış. Güzel giriyoruz, boşluğa düşüyoruz ve güzel çıkıyoruz gibi. @Dipsiz’in yazdığı yorumda belirttiği gibi ekmek kırıntılarının güçlerini ben de merak uyandırıcı buldum ama yarıda kaldı. Elinize sağlık, diğer aylarda görüşmek üzere.