KALIN E KILIKLILAR – Yeni Haber Gazetesi
Alpaslan Yelgeçer / Yazarlar
KALIN E KILIKLILAR
Şöyle bir uzandık sahil boyuna. Her yer balığa kokmuş, deniz desen lağımdan farksız. Elini tuttum, kardan soğuk, baktım ki ısınmayacak, salıverdim. Sanki yıllarını ahşap kafeste tüketmiş bir sakayı gökyüzüne salmışçasına sevindim, içimde bir umut belirdi. Haydi Allahaısmarladık çektikten sonra yakamdaki Atatürk rozetini düzeltip denize paralel yürümeye başladım. Birkaç puşt dalga sanki benimle yarış ediyormuşçasına taşlara vuruyordu.
Denizden yükselen yosun ve lağım kokusu ciğerlerime keder tütsülemeye çalışsa da özgürdüm, aldırmıyordum. Bir Nazım Hikmet edasıyla açılıp gitmek istiyordum, Moskova’ysa Moskova ulan! Koynunda gerçek aşkı barındıran her gökyüzü kutsaldır, yeter ki insanlık olsun, bir de klarnet ve beyaz peynir.
Denizi epey geçmiştim ki ileride bir çay bahçesi gördüm, denizden kaçan balıkları ülkelerine teslim edip sıcak bir çayın düşüyle tutuşmaya başladım. Kafeteryanın kapısından girince eski ahbaplardan Cemil’i gördüm, Piç Cemil. Lakabı argo olsa da öz bir adamdı. Oturup birkaç ton sözün belini kırdık. Aklına tüküreyim, diye takaza eden Cemil’in sözlerine kıçımı dönüp çayın kutsal buğusu altında gözlerimi kapadım. Nereden geldiği belli olmayan bir sigara, dudağımın sağ köşesine tüneyiverdi. Cemil, makineli tüfek gibi saydırıyor; ben tüm umursamazlığımla çay ve sigara arasındaki saçma bağı çözmeye çalışıyordum. Yemek çatalıyla sinyal alışverişine dirilik sağlanmak istenen radyoda Mustafa KESER çıkınca gözlerimi açtım: “Gözleri fettan güzel…” Bu adamı neden aldılar ki programlardan? Halk müziği istesen var, arabesk istesen var, sanat müziği istesen o da var. Nerede böyle yetenekli sanatçı? Şimdiki çapulcular onun tırnağı olamaz. Şarkının ilerleyen yerlerinde burnumun dibinde tütüp duran sigara ve çayın anlamsız birlikteliğine dayanamayıp sigarayı fırlatıp attım. Sen bu hamura uymuyorsun deyip ayağımla çiğnedim.
Cemil bir yarım saattir hararetle bana bir şeyler anlatmaya çalışsa da onu dinleyemeyecek kadar şairdim. Montumun iç cebinden Türkiye Çimento Müstahsilleri Birliğine ait küçük kırmızı kaplı ajandayı çıkardım. Bu ajandanın ne işi vardı bende? Sanırım o işgüzar eniştemin halt yemesiydi. Ülke genelinde kıçını yalamadığı kimse kalmamıştı, TÇMB onun için çantada keklikti. Enişteyi düşüncemden kapı dışarı edip TÇMB ajandasının parlak sayfalarına şiirler karaladım: “Denizde tüten lağım gibisin/Ciğerlerimi yaktın sevgili kız/Bu rutubette dökülür kalbimin sıvaları/Düşlerim parçalanır erir/Geçer son kullanım tarihi ömrümün/Tutuldum mu sana bırakmam/Rüzgara aşık bir başak gibi öyle umarsız/Düşünmem yarını, kapılırım yeline.”
TÇMB yetkilileri ajandanın bu durumunu görse ne derler acaba? Onlar bu defteri inşaatta kullanılan demirin metresi, tuğlanın adedi gibi sıkıcı işler için tasarlamışlardır. Yaptığıma bir bakar mısın sevgili okur? Cemil konuşadursun, başımı tutamayıp masanın üzerine bırakıverdim. Bilincimi sarmış tüm düşünceler, fayans zemine döküldü. Mustafa KESER, “Sensiz ne’colur halım, sensin göğnüm neşvesi!” diye nakarata geçiş yapınca dökülmek üzere olan düşüncelerini başına toplayıp sandalyesinde dikildi. Saatlerdir konuşan Cemil’e: Mustafa KESER’in şarkısında geçen “neşve” sözcüğündeki ikinci “e” kadar kaba insanlar var şu dünyada, en iyisi şiirle karşı durmak Cemil.” deyip bir çay daha söyledim: “Açık olsun!”