Hayattaki İlham Perilerim | Bir Genetikçinin Dünyası
On: 13 Haziran 2019
Hayatta her zaman mutlu olmuyorum. Düştüğümde kalkmaya motivasyon bulmak için ya da kişiliğimi oturtmaya çalışırken bana örnek olması için takip ettiğim insanları sizinle paylaşmak istiyorum. Bu kişilerin hayatta neler başardıklarını, neleri nasıl atlattıklarını görünce hem ileride yapmak istediğim şeyler için örnek alabileceğim fikirler elde ediyorum hem de “onlar yaptıysa ben de yapabilirim” düşüncesi ile çok daha iyileri için heveslenip uğraşıyorum.
İlk örneğim mesleki anlamda bana çok örnek olan, okulumdan çok sevdiğim hocam Profesör Doktor Nesrin Özören. Kendisi 1995 yılında Moleküler Biyoloji ve Genetik’in ilk mezunu ve bölüm ikincisi olarak Boğaziçi’nden mezun oluyor ve mezuniyet sonrası University of Pennsylvania’da doktora eğitimi almaya başlıyor. Doktoradan sonra ise University of Michigan – Ann Arbor’da araştırmalarına devam edip 2005’te Boğaziçi’ne geri dönüyor. Laboratuvarı AKİL’ i kurduktan 7 yıl sonra labda çok önemli bir buluş yapılıyor: Kanser aşısı. Antijen taşıyıcı molekül olarak ASC proteinini kullanıyorlar aynı zamanda bu buluş sadece tümör hücreleri değil bulaşıcı hastalıklar için de kullanılabiliyor. Bu sistem Japonya, Amerika, Avrupa ve Türkiye’den patentlerini aldı, hem de üç kıtadan patent alan ilk Türk biyoteknoloji buluşu olarak! Şimdi ise kurduğu biyoteknoloji şirketi VacciZone’u geliştirmek için Amerika’da yatırımcılar ile görüşüyor.
Nesrin hoca hayatını sadece araştırmaya adamıyor, Moleküler Biyoloji Derneği’ni kurup 2014’ten beri başkanlığını da yapmanın yanında bir de anne! Bu kadar genç yaşta başarıları sonucu profesör olmasının dışında bilim aşkının peşinden koşup yurt dışına gitmesi ve araştırma yaparken bebeğini başarı ile büyütebilmesi, kadınların çalışarak her şeyi elde edebileceğini gösteren çok iyi bir örnek ve benim için çok büyük bir ilham kaynağı. Ben bitirme projemi Nesrin Hoca ile beraber AKİL’de yapmıştım, labın sitesinden (buraya tıklayabilirsiniz) yaptığı buluş hakkında çıkan haberlere, ropörtajlarına bakabilirsiniz.
Bana ilham veren ikinci insan Polina Churshanova. Kendisini zaten biliyorsunuzdur, ben de 3 yıl önce Youtube’da denk gelmiştim ve şu son 3 yılda hayatının nereden nereye geldiğini, neler başardığını gözümle görmesem, birinin bunları bu kadar kısa sürede yapabileceğine inanmazdım. Bilemeyenler olabilir diye hem de neler yaptığına beraber bakalım diye özet geçiyorum: Liseden beri tek hayali olan Yıldız Teknik Üniversitesi’ni kazanıyor ve bölüme geçtikten kısa bir süre sonra okulu bırakmaya karar veriyor. Bu çok büyük bir cesaret örneği çünkü o kadar tutturduğunuz bir şeyin size göre olmadığını önce kendinize sonra etrafınıza itiraf edebilmek çok çok zor bir şey. Aynı süreçten ben de geçtiğim için biliyorum, bölümü yapamadığım zaman bunu kendime itiraf edene kadar çok üzülmüştüm, okulu bırakma fikrini kabullenememiştim.
Aslında Polina için her şey bundan sonra başlamış, peki ben ne istiyorum diye sorarak hayalinin ilk defa bir marka iş birliğiyle gidip aşık olduğu New York’ta okumak olduğu anlamış ve bunun için çalışmaya başlamış. TOEFL sınavı için Amerika’da dil okuna gitti, buna rağmen istediği puanı alamadı ama yılmayıp tekrar hazırlandı ve başardı. Bu sırada uzun süredir aklında olan kendi markasını kurma fikrini hayata geçirdi ve The Vibes NYC’yi kurdu, hatta üstüne üstlük Amerika’da moda pazarlaması eğitimi almaya başladı.
Hayalini kurduğu şeyden vazgeçmeyi başarması, sınavdan yeterli puanı alamadığında vazgeçmeyip daha iyisini elde etmesi ve ilgilendiği şeyi hayata geçirip bunun eğitimini almaya başlaması benim için “düşünce kalkılabilir mi” sorusunun cevabı oldu.
Polina’nın instagram’ı: polchurshanova
Üçüncü ilham kaynağım, instagramdan tanışıp birbirimizi çok sevdiğimiz Öznur ablam, yani “dunyabenimevim“. Öznur abla Yemek Sepeti’nin CEO’sunun asistanı olarak mis gibi bir işe sahipken, eşi ile her şeylerini bırakıp Avustralya’ya taşındılar. Buradaki hayatlarından sonra orada sıfırdan başlamak, yeni bir yaşam kurma çabalarını ve yaşadıkları zorlukları blogunda anlatıyor. Beni çok etkileyen şey ise Öznur abla comfort zone’dan çıkmadan bazı fırsatların önüne gelmeyeceğinin, hatta bu zone’dan çıkmanın ve çıkana kadar yaşadığımız zorlukların ödülü olarak çok güzel şeylerin yaşanabileceğinin bir örneği.
Mesala Öznur abla Türkiye’deyken yoga eğitmeni olmuştu ve daha sonra Melbourne’a taşındılar. Oradayken karar veriyor ve eşinin de desteği ile -tam da gerçek bir işe başlamışken- işi erteleyip Hindistan’a eğitmenlik için gidiyor. Benim de en büyük hayallerimden biri Hindistan’da bir yoga okuluna gitmek, ama Türkiye’deyken cesaret edemeyip taşınmayı başardıktan sonra Hindistan’a gidebilmesi bence evrenin yeni bir hayat kurmayı denediği için ona bir ödülü. Başka bir örnek, biyolojik sebeplerden dolayı çocuk sahibi olması çok zorken Hindistan’dan döndükten sonra, bence hem yoganın ve Hindistan’ın enerjisi hem de yine Hindistan’a gidebildi diye evrenin ödülü olarak, dünya tatlısı oğlu Dünya Lennon’a kavuşuyor.
Öznur ablaya hep mi evrenden ödül geliyor hayır, mesala kendisi bisiklet binmeyi, tek başına kahve içmeyi ve gezmeyi çok seven biri ama doğumdan sonra her anne gibi o da çok zor zamanlar yaşıyor, kendine hiç vakit ayıramıyor. Üstüne üstlük Dünya’yı dünyanın öbür ucunda tek başına büyütmeye çalışıyor ve bir yandan da yetememe, iyi anne olamama korkusu var. Ben çok insan tanıyorum doğum sonrası sadece bebeğe odaklı olmadan dolayı depresyona giren.
İşte Öznur ablanın bana ilham olan yönü bu yetememe korkusunu paylaşabilmesi ve kendini zorlayıp, eşinden destek alıp eve kapanmak yerine kendine vakit ayırmaya çalışması. Boş olduğu an oğlunu alıp kahve içmeye ya da sadece dolaşmaya çıkıyor ve bu zor durumda olan birinin en ufak bir kahveyle bile olsa nasıl hayata tutunduğunu gösteriyor. Değiştirmeyeceğim durumlarda bile kendimi mutlu etmeye çalışmamda Öznur abla çok büyük bir ilham.
Bir diğer isim ise arkadaşım Ece Gülşan. Kendisi bizim okuldan kimya mühendisliğinden mezun oldu ve şu an Amerika’da doktora yapıyor. Biz Eceyle okuldaki ilk senemde öğrenci kulübü sayesinde tanıştık, onun neler yaptığını öğrenmem ise beraber yediğimiz bir öğle yemeğinde oldu, o büyük ihtimalle bu yemeği hatırlamıyordur 🙂 Bana İtalyanca kursuna gittiğinden, iki tane ilköğretim öğrencisine özel ders verdiğinden, aynı zamanda başka bir okuldaki hocanın araştırmalarına katıldığından, hep gezmeye çalıştığından ve bunu kendi parasıyla yapmaya çalıştığından bahsetmişti. Bense bunların hepsini aynı anda yapıp, derslere yetişebilmesi imkansız gibi gelmişti, ağzım açık dinlemiştim. Ayrıca ilk sene notlarını yüksek tutup kimya bölümünden mühendisliğe geçmiş ki Boğaziçi’nde bu imkansıza yakın bir ihtimal, yapabilen çok az kişi var.
Beni en çok etkileyen şeylerden biri yaz tatilinde tek başına iki haftalığına İtalya’ya gitmesi ve bu seyahatini sadece İtalyanca konuşarak geçirmesi olmuştu. Başının çaresine bakabilmesi ve bunu yerel dilde yapabilecek yetkinlikte olması mükemmel bir şey. Dahası da var, yogada kendini geliştirip Norveç’e yoga eğitimi vermeye gitti (ben de evde pijama altımla yoga yapıyorum, benzer işler bence). Bir dönem okumak için gittiği Boston’da ise sadece okula gidip gelmekle kısıtlamadı kendini, MIT’nin sertifika eğitimlerine katılıp Türk bilim kadını Canan Dağdeviren’in lab toplantılarına katılıyor.
Sadece elindeki ile yetinmeyip imkanları tam anlamıyla sömürmeyi bilmesi belki de fark yaratan özelliği. Mezuniyetinden sonra Tufts Üniversitesi’nden doktora programına kabul aldı ve Amerika’ya geri döndü, orada kaldığı kısa sürede bile neler yapan ece kim bilir şimdi kendini nasıl geliştirecek. You go, girl!
Beni Ece’de en çok etkileyen şey yaptığı bir şeyi çok iyi şekilde hakkını vererek yapması. Yoga mı yapıyor, bunu eğitmenlik seviyesinde yapabiliyor. İtalyanca mı konuşuyor, İtalya’da tek başına hayatta kalabiliyor. Yurt dışında eğitimde mi, mutlaka başka şeyler de araştırıyor. Böyle hep dahasını isteyen insanları çok seviyorum çünkü “daha”nın neler olabileceği hakkında fikir edinip vizyon kazanıyorum.
Ece’nin instagramı: ecegulsan
Bir diğer isim, benim için gerçek anlamda bir “influencer” olan Ece Targıt. Bunu yaptığı marka iş birlikleri için demiyorum kesinlikle, hatta kendisini instagramdan takip etmiyorum. Ece’nin asıl takip ettiğim işi podcast yayınları. “Yoldayız Geliyor musun?” isimli yayınlarında birçok farklı konudan söz ediyor, mesala insan anksiyete ile nasıl başa çıkar, çakralar, girişimcilik, sosyal medya ve evrendeki çekim yasası. Ben de bu evrene enerji yollama ve pozitif enerji olayını hayatıma uygulamaya çalıştığım için çok ilgimi çekiyor ve Ece bunu kesinlikle polyannacılık oynayarak “eveet her şey çok güzeel” diyip sahte gülümsemeler saçarak yapmıyor, bu çekim olayını nasıl kullanacağınızı size öğretiyor. Düşüncelerinizi yöneterek hayatınızı yönlendirme işini yeni açtığı yoga stüdyosu Flov Studio’da insanlarla paylaşmaya çalışıyor.
Ben yoganın kesinlikle bağdaş kurup om’layarak yapıldığına inanmıyorum, önemli olan düşünceleriniz ve amacınız, ve Ece de olaya bu şekilde baktığı için yorulduğumda, düştüğümde zihnimi nasıl ferahlatıp sakinleştireceğimi bana göstererek benim için çok büyük bir motivasyon sağlıyor.
Ece’nin instagramı: Ece Targıt
Flov Studio’nun instagramı: flovstudio
Umarım bu yazı hayatta neler yapacağınızı, nereye yönleneceğinizi bilmiyorsanız size örnek olabilecek insanlar sunmuştur. Yeterince çalışırsanız, kendinizi biraz zorlarsanız ve azıcık da şans yüzünüze gülerse yapamayacağınız şey yok. Arkadaşım Ece’nin de dediği gibi, “eğer karnabahar bile pizza hamuruna dönüşebiliyorsa, sen de her şeye dönüşebilirsin!”
Previous Post: Boğaziçi ‘nde 5 Yılım Nasıl Geçti?
Next Post: Yaratıcılığın Altın Anahtarı : Yaratıcı Beyin