Oysa ben, değil miydim toprağa tohum veren, bin bir bereketiyle sofraya sunan, ben değil miydim, sevgiyle ateşi veren, yaşarken dağ başlarında, dört ayaklarıyla, kendi ayakları üzerinde ellerini kullanmasını öğreten ben değil miydim… Taşlarla örülü dört taraf, kapalı açık kapısı. Yakınlaştığımız yer neresi? Ne kadar da doğadan ayrı, yoksa bana zindan burasıymış?
Çekiliyorum, sürükleniyorum, kapı içeri atılıyorum. Karanlık oda da kapanıyor, kör olası kapı, dışarıda gürül gürül akan bir dünya.
Bak şimdi; Dağda, ovada, şehirde, köyde, sokakta, evde, grevde, barış anası olup
Tanıdım seni ey yüce İNSAN!