Michael E. Porter’ın Beş Kuvvetler bir sanayinde rekabetin değerlendirmek için bir araç olarak da beş kuvvetler, 1979. Porter, etkili bir ekonomist ve Harvard Business School profesörü içinde orijinal yayınlanmasından bu yana iş stratejisini modellemek için etkili bir çerçeve geliştirmiştir olmuştur . Öncelik basittir: işletme liderleri sektörlerini beş mercekle analiz edebilir – yeni girenlerin tehdidi, ikame tehdidi, tedarikçilerin pazarlık gücü, alıcıların pazarlık gücü ve rakipler arasındaki rekabet – bu sektörün çekiciliğini ve kısıtlamaları daha iyi anlamak için içindeki şirketler için karlılık konusunda. Bu bilgilerle şirketinizin kaynaklarını ve dikkatini nereye odaklayacağınızı belirlemek daha kolay hale gelir.
Modeli ilk öğrendiğimde, yardım edemedim ama farklı bir ekonomik perspektife uygulanıp uygulanamayacağını merak ettim. Ve işçi güçlenmesinin bir savunucusu olarak, elbette bir işgücü piyasasının dinamiklerini yeni bir şekilde göstermeye yardımcı olup olamayacağını bulmak zorunda kaldım. Ürün satan firmalar arasındaki rekabet ortamına bakmak yerine, modelini emeklerini satan çalışanlar arasındaki rekabet ortamına bakmak için kullanmaya karar verdim.
Nihai amaç, çeşitli mesleklerdeki ekonomik sonuçları ve rekabetçi ücret potansiyelini daha iyi anlamak, böylece işgücünün ücret artışını destekleyecek stratejiler geliştirmesine yardımcı olacak yeni bir araç sağlamaktı. Bu aynı araç aynı zamanda liderlerin ve kurucuların, endüstrinin işgücüne özgü bir strateji geliştirmelerine ve değişen bir dünyada yeteneklerini çekmelerine ve elde tutmalarına yardımcı olabilir.
Porter’ın 5 Kuvvetleri Nasıl Kullanılır?
Beş Kuvvetler modelini, diğerleri arasında, giriş engelleri, çıkış engelleri, anahtarlama maliyetleri ve görev avantajları gibi endüstri faktörlerini kullanan beş kuvvetin her birinin etkisine bakarak kullanıyoruz. Belirli bir güç ne kadar büyük olursa, bir firmanın sonuçta kar marjlarını azaltan stratejik kararlar alması gerekebilir.
Havayolu endüstrisini (düşük kar marjlarıyla ünlü) örnek olarak kullanarak bu modeli inceleyeceğim:
Yeni Katılanların Tehdit Edilmesi: Yüksek sermaye gereksinimleri, birçok güvenlik ve düzenleme gereksinimleri ve havaalanı kapılarına sınırlı erişim nedeniyle düşük tehdit.
Yer Değiştirme Tehditleri: Alıcıların trene binmeyi ya da araba kullanmayı seçebileceği yerel uçuşlar için yüksek tehlike; Uçuşun tek ulaşım aracı olduğu uluslararası uçuşlar için düşük tehlike.
Alıcıların Pazarlık Gücü: Fiyatlara duyarlı ve rakiplerin maliyetleri hakkında bilgiye erişimi olan müşteriler için düşük anahtarlama maliyetleri nedeniyle yüksek alıcı gücü.
Tedarikçilerin Pazarlık Gücü: Düşük uçak üreticisi sayısından ve uzun vadeli sözleşmelere bağlı olmasından dolayı yüksek tedarikçi gücü.
Rakipler Arasında Rekabet: Yavaş sanayi büyümesi, mevcut oyuncular arasında yüksek çıkış engelleri ve ürünün “bozulabilirliği” nedeniyle yüksek rekabet (satılmayan koltuklar geri kazanılamaz).
Yeterince basit, değil mi? Bu güçler, havayolu endüstrisindeki bireysel şirketlerin, tüketiciler için fiyat yükseltmek veya ekipmanlarına pazarlık etmek gibi kararlar vermelerini sınırlandırmakta ve bu da, sektördeki hizmetlerinde kar marjlarının azalmasına neden olmaktadır.
İşgücü Piyasasının 5 Gücü
Şimdi, her bir çalışanı kendi işi olarak görürsek ne olur? Diğer nitelikli adaylarla rekabet içindedirler, genç işçilerin piyasaya girme tehlikesi konusunda endişelenmek zorunda kalırlar ve emeklerini alanlarla sınırlı pazarlık gücü olabilirler. Belirli endüstrilere bakmadan önce, beş gücü emek bağlamında yeniden tanımlayalım.
Buna yeni işçilerin iş piyasasına girme tehdidi olarak bakalım. Tehdit, genç ve eğitimli işçilerin büyüyen nüfusu gibi bir nüfus dinamiği faktörü olabilir. Ayrıca, ülkedeki çalışma vizesi sayısındaki bir kısıtlama gibi göç politikalarına da bakabiliriz.
Emek için bir “ikame”, şirketin aynı işlevi yerine getirebilmesi için alternatif bir yoldur. Bu, teknolojideki değişikliklerin ve otomasyon potansiyelinin bir sonucu olabilir. Ayrıca, rolü dış kaynak bulma çekiciliğinin bir sonucu olabilir ya da şirket içi bir rolü bağımsız bir yükleniciyle değiştirmenin uygulanabilirliği.
Bu durumda, işgücü alıcıları işgücünü işe alan şirketlerdir, o yüzden buna işverenlerin pazarlık gücü diyelim . İşte emek için daha geleneksel arz ve talep devreye giriyor. İş arayan çok sayıda insan varsa ve yalnızca birkaç çalışanı işe alıyorsa, şirketler daha düşük ücretler vermeyi daha kolay haklı çıkarabilir. Bu güç, sendikalar gibi kurumların, toplu pazarlık ve örgütlü grevler yoluyla bireylerin ihtiyaçlarını artırma gücünden de etkilenebilir.
Tedarikçilerin işgücü piyasasındaki gücünü, iş arayanların pazarlık gücü olarak görebiliriz . Başka bir deyişle, işlerin tedarik edilmesi, alıcıları hizmet sağlayıcılara atamak için algoritmalar kullanan bir platform tarafından kontrol edilebilir. Diğer endüstrilerde, hangi işlerin mevcut olduğu, işe alım uzmanları ve AI-etkin özgeçmiş tarama araçları hakkında bilgi sağlayan işe alım portalları olabilir.
Rakipler Arası Rekabet
Son olarak, bu durumda yarışmacılar işçilerin kendisi veya kalifiye adaylar arasındaki rekabet . Bu, çalışan sayısının bir faktörüdür ve belki de deneyimleri, becerileri veya ağlarının güçlülüğü nedeniyle, kendilerini rekabetten farklılaştırma yetenekleridir.
Sektöre Özel İşlere Uygulanan İşgücü Piyasasının 5 Gücü
Lütfen endüstrileri aşağıdaki örneklerde genelleştireceğimi unutmayın. Amaç, modelin kullanımını ve bireysel ücret kazanma potansiyeliyle ilgili sonuçları göstermektir; bu, tanımladığım belirli sonuçlarla bazı özgürlükler kazanacağım anlamına gelir.
Örnek Bir: Yazılım Mühendisi
Five Forces modeli kullanılarak yazılım mühendisi olarak iş arayan bireyin dinamikleri aşağıda belirtilmiştir. Emek arzının ve becerilere olan talebin ötesinde, bir mühendisin nispeten yüksek kazancını açıklayabilen oyunda birçok güç var.
Bir yazılım mühendisi için dikkat edilmesi gereken ilginç bir güç, düşük ikame tehdididir. Teknolojik gelişmelerin bilişsel yargılama gerektiren rutin olmayan görevlerde daha büyük bir pazar değeri yarattığını biliyoruz; bu, pazarın şu an için mühendislerin işine değer verecek şekilde gelişmesini bekleyebileceğimiz anlamına geliyor. Şirketlerin mühendislik yeteneklerine erişebilmeleri için bir ikame riski hala vardır. Maliyetler ve diğer teşvikler nedeniyle, şirketler mühendislerini dış kaynaklardan tedarik etmeyi ya da Upwork veya Fiverr gibi platformları kullanarak kısa vadeli sözleşmelerde kiralamayı tercih edebilir.
Yeni girenlerin tehdidi, bugün pazardaki mühendisler için daha fazla risk oluşturabilir. Her ne kadar uzmanlık değeri yüksek olsa da, alandaki hızlı gelişmeler belirli becerilerin ve tekniklerin ilgilerini hızlı bir şekilde kaybettiği anlamına gelebilir. Sonuç olarak, bu meslekten birisinin çeşitli programlama dillerinde becerilerini geliştirmeye devam etmesi ve alandaki gelişmeleri takip etmesi, yeni yetenekler karşısında rekabet avantajlarını sürdürmesi özellikle önemlidir.
Bir başka ilginç ders de alıcıların düşük pazarlık gücünden geliyor. Mühendislerin becerileri talep edildiğinden ve çok az sayıda yedek kişi bulunduğundan, işverenlere yeteneklerini firmalarına çekmek için iyi ücretler ödemeye teşvik edilir. Ayrıca, yetenek bulmadaki yüksek parasal maliyet ve aşındırıcı ekip işbirliği ve güveninin yüksek kültürel maliyetleri de dahil olmak üzere yüksek “anahtarlama maliyetleri” de bulunmaktadır.
İkinci Örnek: Rideshare Sürücüsü
Son örneği bir sürüngen sürücüsü ile karşılaştıralım. Mevcut sürüş paylaşımı platformları kurulumu, bu model için ilginç bir farklılaştırıcı sağlar, çünkü sürücüler genellikle tam zamanlı çalışanlardan ziyade bağımsız yükleniciler olarak sınıflandırılır. Kullanılması Grab onlar işlerin mevcudiyetini kontrol çünkü (Güneydoğu Asya’da popüler Araç Kullanımı uygulaması) bir örnek olarak, bir tedarikçi olarak bir platform kendisi görebilirsiniz. Sürücüler bu nedenle alıcılar çünkü Sürücünün hizmetlerini satın alırlar. Kepçe, pazarlık gücü inanılmaz derecede yüksek çünkü sürücüler için çok az alternatif var. Bu, sürücülerin fiyat veya politikaları geri çekmekte çok az gücü olduğu anlamına gelir. Sürücüler, düşük oranlarda ve hızlı alım sürelerinde bekleyen güçlü bir iş tedarikçisi ve fiyatlara duyarlı bir sürücü arasında tutulur.
Teknolojik ikame tehdidinde yüksek olan iş türlerine tekrar bakarsak, sürmek isteyen sürücüler için potansiyel bir tehdit görebiliriz. Görevleri, rutin olmayan görevlerin yanı sıra müşteri hizmetleri gerektirse de, seyahat eden şirketler, kendi kendini süren teknoloji ve çok modlu seçeneklerle sürücünün işgücü maliyetinin yerine aktif olarak faydalanıyor.
Yukarıdaki güçlerin tümü, sürücü paylaşımı sürücüsünün, emeklerini iyi bir yaşam kalitesini destekleyen bir oranda satmak için çok az güçleri olduğu bir ortam yaratır. California’dan başlayarak değişebilecek olan bağımsız müteahhitler olarak sınıflandırılmaları aynı zamanda toplu pazarlık yapma güçlerini azaltır ve sağlık bakımı için yasal garantiler alırlar ve asgari ücret alırlar.
Neden Çalışma Stratejisi Düşünmemiz Gerekiyor?
Her sektörde, bu sistemler içinde çalışan çalışanlar için farklı sonuçlara yol açan farklı dinamikler vardır. Endüstri dinamiklerinin işgücünün kazanma potansiyeli üzerindeki etkisinin kilidini açmak için Porter Beş Kuvvetler modelini kullanmaya çalıştım. Bunlar yeni fikirler değil, sadece yeni bir şekilde gösterilen mevcut içgörülerin bir bağlantısı.
ABD otomobil imalat endüstrisindeki ücret ve avantajların düşüşüne bu modelin neden önemli olduğunu gösteren bir örnek olarak bakabiliriz . GM’deki fabrika işçileri, alıcıların düşük pazarlık gücü sayesinde, ücretlerin ’50’li ve 60’lı yıllarda arttığını gördü. GM, yerel işgücüne güveniyordu ve etkili Birleşik Oto İşçileri Sendikasına taviz vermek zorunda kaldı.
Peki ne değişti? En önemlisi, yeni girenlerin tehdidi ve ikame tehdidi. 1980’lerde göç politikasındaki değişiklikler, emek havuzuna daha fazla işçi getirdi. Ticaret politikaları, şirketlerin gittikçe küreselleşen bir dünyada fabrikalarını karaya çıkarmasını sağladı. Yeni makineler, bireysel işleri oluşturan görev türlerini değiştirdi. Geçici işçiler hem işi daha düşük bir fiyata yerine getirmeye hem de grevden kaynaklanan aksaklıkları azaltmaya getirildi. Çalışma Hakkı yasaları gibi politikalar, sendikaların üyeliğini sürdürme yeteneklerini azalttı.
Buradaki ders, işgücünün ve yaşanabilir ücretlerle iyi işlerin geleceğine baktığımızda, bireylerin ve emeklerini alan şirketlerin pazarlık gücünün ötesine bakmamız gerektiğidir. Gelecekteki ekonominin neye benzeyeceğini tahmin edemeyebiliriz, ancak değişimin her taraftan geleceğini kabul etmeliyiz. Sektörünüzü düşünün: İster iş gücünün bir üyesi olun, ister standartları belirleme gücüne sahip bir iş lideri olun, sürdürülebilir ve çekici işler için stratejiniz bireysel endüstrilerdeki baskıların dinamik bir şekilde anlaşılmasını içermeli ve ayrıca herkesin hesabını oluşturmalıdır. gelecekteki tehditler.
Tavsiye yazı: Sağlıklı Yaşam İçin İpuçları, Sağlıklı Yaşam Önerileri
Bir İşçinin Değerini Belirleme