Islık senfonisi / Psikoloji / Milliyet Blog
Cama ölümüne vuran yağmura, uyandım bu sabah. Enkazı belirsiz yalancı bir aydınlığın gök gürültüsünde, yalnızlığın okkalı tavrında biraz daha büyüdüm; biraz daha kederlendim. Yol yolak görmez adımlarımın sislerine gömdüm yaşlarımı. Ağırdılar taşıyamadım, ağladıkça ağırlaştım derimde. Efkar sarmaşıklarına beledim hazan kurusu yaralarımı. Mızrabı küskün sazın bamtelinden düşerken akortsuz; hüzün mezelerimden tattım. Mumun bir sıkımlık ışığında yıkadım yüzümü. Kirpiklerimin harında yelledim umutlarımı. Dudaklar büktüm aklıma düşen sepya mazime. Çatkapı gelen gecenin hazırlıksız koyuluğunda, manidarlaşan silik sevgiliye bıyık altından güldüm; topyekün iyelik sözcüklerimle ve de noktaların ardında kalan cümlelerimle...
Ne çarşaftı düşlerimde kırışan ne de bedenin tenime yüreğime sürtünüp geçen
Demleyemedim zifiri gölgelerini yatağımda.
Gemleyemedin kendini loş ışıklarımdan, dudaklarımdan salıncaklar kurulu kollarımdan.
Sen çıplaklar giyindin gözyaşını kirpiğinle bölerek
Suskun çığlıklarınla belirsizleştin kırık kaldırım kenarlarında karanlıktaa
Uzaklar döküldü topuklarından
Boğumlayamadım hüzünlerimi boğumlayamadım...
Kurumayı bilmez dingin bakışların buruk ıslaklığında üşütmüşüm gözkapaklarımı. Rutubetli burnumun soluğunda aşındırdım bu arnavut kaldırımlı, gurbet rampalı yolları. Çıktıkça kanter içinde, bacasında siyah duman tüten evlerin ağıdıydı belki de bir asırlık karganın ötüşünde beni yasıyla hükümsüz kılan.
Salkım söğüdün saçlarından rüzgarlar topladım. Yüreği yürek yapan o üstündeki kıvrımına uzak ten kokuları yığarken yakalandım, istikameti yanlış göçmen kuşlara. Gönüllerini aldım sonra yüksek rakımlı gecekondu mahallelerine koşarak. El sallarken onlara, umut yamalı çocuklar eşlik etti kalbimdeki ılıklığa.
Tebessümlerinin sıcaklığından birer birer makaslar alıp ilerlerken oradan, ayakta çitilenmiş sabun kokulu çamaşırlar ceyeran etti burnumda. Tanıdık bir kokunun havliyle sarsıldım. Anadolu kokuyordu kısmen, köyüm kokuyordu; ama büyük vaaetlerin tesellisi olan büyük kentin, tüm kirli çamaşırları da burnumun direğindeydi, acımasızca.
Anladım ki ne köylü olabilmişti buralar; ne de kentli. Göçmen kuşlara baktım, çoktan süzülmüşlerdi yanlış güzergahlarına, çaresiz...
Apansız dönmeli dedim köylere. Şaşırtmalı, güneşe aşık çorak toprakları. Sonra dudağımı gıdıkladı vazgeçilmezim, şiirimm:
Çekingen kısık yolları selam kokuyor hala
Onca haksızlıklara karşı
Gelincikler eteğini uçuran rüzgara kinli değiller
Boylu boyunca uzanmış olsalar da
Gecenin sarkık sessizliği her taşında.
Üstünü tamamlar sadık bir köpek
Düşündeki umudu çoban kavalına çatallayarak
Ağlamalı mimikleri yüz ifadesini sabit kılmış olsa da dedem
Tütün rengi düşmüş bıyıklarına güneşi harmanlamayı ertelemez...
Kelime zenginliği... Uslüp... Yüreğinize sağlık... Çok güzel bie yazı... Sevgiler...
Kelimeler, en çok ihtiyaç duyduğumuz; duygularımızın seferber işçileri kelimeler... Teşekkür ediyorum. Sevgiyle 11.06.2008 11:14
bir otobüste, ayaklarımı karnıma çektim, yazdıklarını sarı başakları biçen kadınlarla seyrettim.Yol gitti, ben kaldım satır aralarında.. Her satırından, adam olana bir hayat çıkar...Ne diyeyim, sözü bitirmişsin..harika, ellerine sağlık
Özlem, hüzün, sevinç, heyecan, burukluk, mutluluk ve mazot kokusunun seviştiği bir otobüsün gururlu çatlak camından sarkıp, ( parantez içi sözcüklerden firar ederek ) çocukların ayak serçe parmaklarına dolanan kır çiçeklerinden '' hoşgeldiniz tacları '' koparmak, rüzgara yanık bir türkü çığırmaktı yolculuk; hep beraber o yolun şoförü olmak dileğiyle... Teşekkür ederim. 17.01.2008 13:26
Her dizesi çığlık...Hangi mısrana baksam diğerinin hatrı kalıyor.Hangi dizene aksam peşindeki gözlerimden akıyor. Öz be öz, can ciğer kardeşim benim, gözlerinden, karaya umut çizen kaleminden öperim.
Kirli sakal bir gökyüzüne, sinekkaydı temennisiyle kör bir kanat saplamaktansa; o kanadın sırtını güzel umutlu dileklerinle, en içten bilemeyi yeğ tutarım. Teşekkür ederim, öptüm... 16.01.2008 15:40
bugün arkadaşlarla kömür sobalarından bahsediyorduk ben de bu sobalara dair bir iki şey saklı kalmıştır hani bütün lambaları kapatınca sobanın üstündeki yuvarlak kapaktan tavana turuncu bir ışık vurur ve karanlıkta sobanın önünden arada sırada küçük patlama sesleriyle köz sıçrar dışarı doğru bir de gümbür gümbür yanar, hep sobaya dönük olan tarafın kıpkırmızı olur şaraptan sarhoşa dönmüş bir surat gibi mayhoş mayhoş gezersin yazın bana kentli olamayan köy düşlerimi hatırlattı güzeldi... sevgilerimle...
O yansımanın tek şaidi sanırdım kendimi; oysa küçük bir köz parçası, ufacık gözlerimizi mutluluk yansımasından geçirerek ninnilerden ninniler beğenirmiş ve '' bu sırrımız olsun mu '' diye bazen de tavan da şekil değiştirirmiş. Nezaman közün feri sönmüş tavanda, bizler uyumuşuz... Teşekkür ederim. 16.01.2008 15:13