Ne olcam ben yea!
September 14, 2014February 26, 2017 ~ duvardakiatlas	İyi bir dinleyici değilim. Sıkılan bir dinleyiciyim. İletişim kurduğum insan derdini çok pratik anlatsın, cevabı da çok hızlı anlasın, çözümü hemen hayatına geçirsin ki bir daha aynı derde kafa yormayalım isterim. Birinin karşımda saatlerce konuşmasından ve hiç fırsat vermemesinden sıkılırım. Kendiyle aşırı meşgul, dünyadan bi haber, sürekli kendi dünyasından bahsedenlerden hele çok sıkılırım. Ama nezaketsizlik etmem, sabrederim, bunu dedim diye de tepe binmeyin rica ederim.
İyi bir konuşmacı hiç değilim. Hele ki kendimi rahat hissetmezsem her şeyi birbirine karıştırabilirim. Kelimeleri yanlış telafuz ettiğim, kendimi komik durumlara düşürdüğüm olur. Beni tanıyan herkes böyle düşünmeyebilir ama en nihayetinde gördüklerinden ibaret olmadığımı da bilmeliler. Tutukluğum çoktur. Kimi yerlerde rahatlayana kadar kıvrandığım olur. Yıllarca tiyatro ile uğraşmaktan ötürü birden rahat olabilme özelliğim de var ama yalnızca rezil olmayı göze aldığımı içgüdüsel olarak hissettiğim yerlerde. Topluluk önünde filan da hiç rahat değilimdir aslında ama çok rahatmışım izlenimi vermeyi severim. :) Bunu kendini kandırmak diye değil kendini rahatlatmanın bir yolu olarak görüyorum. İkili ilişkilerde de daha çok konuşan ben değilimdir. He, iyi bir ortam varsa makara yapmayı, güldürmeyi filan da severim ama bu yönümü kişiliğime taşımam, ortamda bırakırım. Bütün bunlardan içe kapanık biri olduğum düşünülebilir ama tam aksine sosyal olmayı seven biriyimdir. Sadece ‘çok konuşmak’ inandığım bir şey değil. Hele hele niteliksiz, içi boş konuşmak, laf olsun diye konuşmak, ya da hep aynı şeyleri konuşmak tiksindiğim şeylerdir.
Ama iyi bir gözlemciyim diyebilirim. İyi derken niteliğini bilemiyorum, nicelik anlamında. Bulunduğum ortamda insanları ve ilişkileri tahlil etmeyi severim. Her şeyi gözlemlerim, çevreme karşı aşırı dikkatliyimdir. Alıcılarım en hassas düzeyde çalışır, bu yüzden nadiren gözümden bir şeyler kaçar. Etrafa karşı bu aşırı dikkatim enerjimi çok tüketir. Bir gün bir biyoenerjiste gün içinde sürekli bitkin düştüğümden, aşırı yorgunluk yaşadığımdan ama gayet iyi beslendiğimi düşündüğüm için neden bitkin olduğumu anlayamadığımdan yakınmıştım. O gün ilk defa konuştuğum bu kişi çevreme karşı aşırı duyarlı ve dikkatli olduğumu, enerjimi zihnimle çok fazla dağıttığımı, bunu azaltırsam rahatlayabileceğimi söylemişti. Çok şaşırdım ve haklı buldum sonradan. Çünkü kendimi hırpaladığım olur sürekli tahlil etmekten. Sürekli insanların olaylar ve durumlar karşısında ne hissettiğini anlamaya çalışırım. Yalnızken bile karakterler üretip onlar arasında iletişimler kurarım. Ya da etrafımda var olan kişileri düşünürüm. Sırf bu yüzden hayatımdan gelip, geçen ve kalan tüm insanlarla derinden bir bağ kurmuşumdur, onlar fark etmese de. Kendi kendime hiç sıkılmam, çünkü gözlem yaparak eğlenebileceğimi düşünürüm. Gözlem yaparak hiç tanımadığım bir yerde yaşayabilirim. Bazen sırf izlemek için otururum bir kafeye, bir banka, bir sandalyeye. İzleyip tahliller, sebepler, sonuçlar, analizler, raporlar dökebilirim. Konuşmalarımda hep gözlemlerimden örnek veririrm. Arada bir hastane, banka, okul gibi toplu yaşam alanlarını ziyaret ederim. Bakarım bir insanlar nasıl görüyor dünyayı.
Bütün bunları kendimden bahsetmek için anlatmıyorum. Evet kendimi de tahlil etmeyi seviyorum fakat varmak istediğim bu değil bununla ne yapacağım. Evet insanın karakterinin güçlü ya da güçsüz kısımları vardır, bunu bilmek paylaşmak ayıp değil. İyi bir dinleyici ve konuşmacı değilim evet ama gözlemleyerek ne yapabilirim? Bu benim ne işime yarayacak işte bunu merak ediyorum. Çünkü üretmek istiyorum, bir şeyler yapmak, kendimin elinden gelen en iyisini bulmak ve uğraşmak istiyorum. Bunca enerji harcadığım şey bana nasıl geri dönecek bilmek istiyorum.
Hani insan kendini tamamlamış hissettiği o tatmin duygusu vardır ya, hani hepimizin ona ulaşmak için ömrü boyunca farklı yollardan koştuğu. Kiminin büyük riskler alarak, kiminin uğruna evlilikler yaparak, kiminin her şeyi bir yana koyup kendini olmak istediği şeye adayarak, kiminin kendinde kaçırdığı trene için çocuğunu bindirmeye çalışarak, kiminin çeşitli sanat dallarıyla kimin tümüyle maddiyatla, kiminin tümüyle dünyadan vaz geçmeyle ulaşmak istediği o kendini gerçekleştirmek duygusu var ya ondan bahsediyorum. Bunu bulmak büyük bir lütuf olsa gerek. Tabi bulup da kıymetini bilmek de.
İşte bu bana verilen buysa bununla ne yapmalı? Bu da benim sorum kendime. Biliyorum insan en iyi kendi bulur böyle şeyleri. Fakat sormam, fikir almam gerek. Kinestetik olmama rağmen fiziksel işlerin adamı değilim. Bankacı, muhasebeci gibi ekonomik işlere de gelemem. Mühendis olabilirdim ama o tren çoktan kalktı, arkasından da bakacak değilim. Ticarete kafam basar ama girişimcilik bende saman alevi. Çok sıkılgan olmasam bahçeci, aşçı, zannatkar, süsçü püsçü, tasarımcı filan da olabirdim. Nitekim fotoğrafçı olmayı kafaya koydum. Bir şey için değil, sadece sevdiğim için. Sosyal bilimler en kendimi ifade edeceğim yer aslında biliyorum. Sosyolojinin peşinde koştum durdum ama işte hep bu dış güçler ne tuzaklar kurdular bana! Ama dur daha kapanmadı o hesap. Çocukken büyüyünce sinemacı olmak isterdim. Babam yazar olmamı ister hep. Birlikte bir senaryo yazsak der. Dertli bir fikir adamıdır, iyi bir senarist olabilirdi. İşi bıraktığımdan beri adam akıllı zamanım olmasa da çalışırken çok yorulduğumu fark ediyorum, maddi manevi. Ben aslında mirasyedi olmalıymışım :) Okumayı, seyahat etmeyi, yazmayı filan seviyorum. İmkanlar elverse habire üniversite okuturum kendime. Sponsor bulsam ne projelere kalkışırım amma ha! Tipik yurdum zihniyeti, bir fırsat verseler neler yaparımcılık ;) Neyse işte ben yeniden ne yapmak istediğimi bulmaya kalkıştım, bulunca söylerim size de, çay koyarım gelirsiniz, içeriz felan filan…
Not: Aslında öyle yanıp tutuşmuyorum meslek anlamında. Sadece şu an bir değişiklik yaşıyorum ve bunu nasıl değerlendirebilirim diye düşünüyorum. Bana göre iyi bir insan olarak yaşamak amaç olarak yeterli… vesselam.
Posted in Bayan Tespit'ten inciler, Dosya	Post navigation
< Previous Interrail 3: İtalya (Venedik, Milano, Como)Next > Tebdil-i Mekan: İngiltere’ye taşınma	Leave a Reply Cancel reply	Enter your comment here...