3- Ve Akit de Atatürkçü oldu
4- CHP'yi karıştıran Muharrem İnce mesajı
6- "Daha güzel şeyler olacak"
8- Böyle müdüre lanet olsun
9- Erdoğan ile Binali Yıldırım ters mi düştü
10- "Neden görevi bırakıyorsunuz" sorusuna ne yanıt verdi
15.11.2015 16:14 Karakter boyutu :
1 Kasım seçimlerinden sonra “kendilerinin de ummadığı” bir seçim zaferi kazanan ve yeniden tek başına iktidara gelen AKP, cemaatle savaşta hızını daha da artırdı. 7 Haziran’da tek başına iktidarı kaybetmesine rağmen, o süreçte PKK saldırıları, her gün gelen şehitler, IŞİD bombaları, 400’den fazla ölüm gibi hadiseler olmuşken bile “seçim hükümeti” cemaatle savaşta geri adım atmadı. Oysa 7 Haziran-1 Kasım arası belki de “en karanlık dönemdi” ölümler bakımından.
Şimdi daha bir özgüvenle, hatta daha bir disiplinli bir çalışmayla cemaati hayli hırpalıyorlar. Ardı ardına yeni davalar açılıyor, cemaat yanlısı bilinen hakimler-savcılar kıskaç altına alınıyor, cemaat yanlısı işadamları derneklerine, cemaat medyasına baskınlar yapılıyor, kayyumlar atanıyor. Cemaatin önemli isimleri yurt dışına kaçıyor. Cemaate ait televizyon kanalları yayın platformlarından çıkarılıyor. En son Türksat cemaat kanallarını kaldırdı.
Bu zamana kadar “el yordamıyla” yapılan mücadele, artık ciddi bir savaşa dönüşmüş durumda. Bazı işadamları cemaati suçlayarak, “biz devletten yanayız” diyerek TUSKON’dan ayrıldılar ve devlete biat ettiklerini açıkladılar. 1 Kasım’dan önce “Erdoğan’ı ve hükümeti belirgin bir şekilde eleştiren ama cemaate pek yüklenmeyen” yayın anlayışında olan Hürriyet gazetesi, Erdoğan’ı ve hükümeti kutladı, artık “cemaatin değil hükümetin yanında olduğunu” ima eden “başyazı” altında açıklama yayınladı.
FRANSA’DAKİ KATLİAMIN AKP’YE FAYDASI
IŞİD’in Fransa’da yüzlerce kişiyi öldürmesi, bu katliama Fransa’nın gösterdiği tepki de AKP’ye yaradı. Zira Fransa, “olağanüstü hal ilan etti, sıkıyönetim uyguladı, askeri sokağa döktü, twitter’ı yasakladı, hatta sınırları kapattı”. Demokrasi beşiği Fransa’nın, bir Avrupa Birliği ülkesinin teröre karşı aldığı bu tedbirler, artık AKP için ekstra “bir koza dönüşmüş” durumda. “Fransa’da hiçbir muhalefet devlet başkanına katil demiyor, kimse bu uygulamalar demokrasiye aykırı demiyor, neden twitter’ı yasaklıyorsunuz diye hesap soran olmuyor” savunmalarıyla hem PKK’ya, hem de cemaate karşı daha da özgüvenli bir mücadele için zemin oluştu.
1 Kasım seçim zaferinin ardından, Fransa’daki katliama yönelik tedbirler AKP’nin elini daha da güçlendirdi. Fransa şu anda hükümet için kullanılabilecek iyi bir “örnek ülke”. 1 Kasım’dan beri var olan etkiyi daha da artıracaklar. Cemaat her geçen gün, daha ağır baskılara maruz kalacak. Zaten “devletin peşini bırakmayacağını” son zamanlarda anladılar..
Cemaatin etkin savunucularının gardı da düşmüş durumda. Hele Fuat Avni, Önder Aytaç, Tuncay Opçin, Emre Uslu gibi cemaat yanlısı trol hesaplar darmadağın oldular. 1 Kasım’da “kaçınılmaz hezimet sonrası” Erdoğan’ın kaçacağını, “sarayda vals yapacağını, Taksim’de halay çekeceğini” yazan Fuat Avni ve diğer cemaat trolleri, 1 Kasım’dan itibaren takipçilerinin yoğun tepkilerine, küfürlerine maruz kaldılar. Birkaç tweet atınca, onbinlerce küfür yiyen Fuat Avni, üçüncü tweetten sonra daha atamadı ve o günden beri hala ortalıklarda yok. (Belki IŞİD’in Fransa’da yaptığı katliamdan sonra, ‘bu olayı Erdoğan planladı’ paylaşımları yapabilir.)
"EKREM DUMANLI’YI DEVLET SAKLIYOR" İDDİASI
Ama Erdoğan yanlısı ya da AKP’li hesaplar daha bir coştular. Cemaat hakkında daha atak, daha etkin, daha ilginç paylaşımlarda bulunuyorlar. Cemaatin kesin bitirileceğine inançları tam. Mehmet Baransu’nun ve Ekrem Dumanlı’nın itirafçı olduğunu ısrarla yazıp çizdiler. Bazı hesaplara göre “Dumanlı kaçmış ama devletin şefkatli kollarına kaçmış”. İnanılması zor iddialar, ama gerçekten de Dumanlı’nın nerede olduğunu tam bilinmiyor, Dumanlı’nın kendisi de “ben şuradayım” diyemiyor.
Bu arada AKP içinde etkin bir tanıdığıma Dumanlı’nın gerçekten itirafçı olup olmadığını sordum, “bunlar tevatür mü?” dedim. Adam “gerçek” deyince afalladım. Ona göre Dumanlı itirafçıymış ve devletin korumaları gözetimindeymiş. İnanamadım, “gerçek mi diyorsun, nerden biliyorsun?” diye üsteledim. İddiasına göre, Eskiden Erbakan’ın korumalarından bir polis, şimdi Dumanlı’yı koruyanlardanmış. Sorduğum kişi de, o korumadan öğrenmiş. Çok emin konuştu, “kesin bilgi” dedi ama ben hala pek inanabilmiş değilim.
Her neyse, sadece belli başlı cemaate kin besleyen yazarlar, hükümet yanlısı kimi cemaate bindiren hesaplar değil, AKP’nin seçmen kitlesinin büyük çoğunluğu cemaate büyük nefret duyuyorlar. Daha önce cemaat düşmanı olup da, hükümetle ters düştüler diye cemaate yakın duran yazarlara, politikacılara da nefret kusuyorlar.
Öfkenin, nefretin birinci sebebi “cemaatin Erdoğan’ı devirmeye çalışması” tabii. “Sultan Abdülhamid’i yıktıkları gibi, Erdoğan’ı yıkmaya çalışıyorlar” düşüncesi, endişesi çok yaygın. Daha pek çok sebepler de var. Ama geçmişte Fethullah Gülen’in hep İslami camianın aleyhinde bulunması, AKP döneminde “geçmiş geçmişte kalmıştır” denilmesine rağmen, hala huyundan vazgeçmeyip “AKP’ye dahi kumpaslar kurması”, öfkeyi daha çok biliyor. 12 Eylül’de, 28 Şubat’ta cemaatin yaptıkları unutulmuşken yeniden hatırlanıyor.“AKP’ye de bunu yaptı ya, yok edilmeli, tamamen bitirilmeli” duygusu hakim.
Mesela 12 Eylül dönemini hatırlayalım:
Türkiye, 12 Eylül 1980 sabahı darbeyle uyandı. Darbe, İslamcı kesimlere “artık her şeyin bittiğini” düşündürdü. “Bütün kazanımlar, alınan mesafeler, maddi ve manevi yükselişler” bir anda yok olma tehlikesiyle yüz yüze geldi. Darbeyi yapanlar başlangıçta sağ sol ayrımı yapmadıklarını göstermek için ülkücülerin ve İslamcıların da üzerine gitti. Siyasi partilerin tamamı kapatıldı, partilerin yöneticileri içeriye alındı. Cezaevleri her partiden, her görüşten insanlarla dolup taştı.
Ortada yalnızca darbeyi yapan Kenan Evren ve Konsey üyeleri vardı. Darbenin ilk günlerinde en büyük korkuyu İslamcı çevreler yaşadı. Onlarda “Bütün emekler boşa gitti”duygusu hakimdi. Fakat çok geçmeden durumun pek de öyle olmadığını fark ettiler. Darbenin lideri Kenan Evren, neredeyse “dini cemaatlerin yapmak istediklerini” yapar hale gelmişti. Evren yurt gezilerinde yaptığı konuşmalarda ayetler hadisler okuyor, İslam’ı övüyordu.
Darbeciler, cemaatlerin desteği karşılığında okullarda dini eğitimi zorunlu hale getirdiler. Buna karşı Felsefe zorunlu ders olmaktan çıkarılıp seçmeli hale getirildi. Erbakan tek başına iktidar olsa, yapmaya cesaret edemeyeceği şeyleri Evren yapıyordu. Kenan Evren yaptığı konuşmalarda Demirel, Ecevit, Erbakan ve Türkeş’e çatıyor, sağcıları, solcuları, irticayı eleştiriyor ama “hakiki din temiz dindir, irtica değildir” anlayışıyla ılımlı İslam’ı da savunuyordu.
DARBECİLERLE CEMAAT İŞBİRLİĞİ
Evren’in bu tutumu dini cemaat ve tarikatları rahatlattı. Ortam neredeyse tam aradıkları gibiydi. Zaten onların gözünde partilerin önemi yoktu, istedikleri ortamın oluşması her şeyin üstündeydi. Bir anda o zamana kadar ölesiye bağlandıkları, uğruna mücadele ettikleri Demirel ve Erbakan gibi liderleri silkip attılar, Kenan Evren onların gözünde daha makbul isim haline geldi.
12 Eylül darbecileri de, özellikle Anayasa oylamasına taban bulmak amacıyla, İslamcı çevrelere hoşgörülü davrandılar. Hatta kimi cemaatlerle de doğrudan ilişkiye geçtiler. Onlardan istedikleri Anayasa oylaması referandumunda evet oyu kullanmalarıydı. Bunun karşılığında cemaatlerin faaliyetlerine, yurt ve Kur’an Kursu açmalarına izin verilecekti.
Bu olay cemaat ve tarikatlarda yaygın tartışmalar yaşanmasına neden oldu. Demokrasiyi askıya almış, siyasi partileri kapatmış darbecilerle işbirliği ne derece doğruydu? İşbirliğini,“küffara hizmet” olarak yorumlayanlar bile oldu. Buna karşılık başka bir alternatifin olmadığı görüşü de yaygındı. Ülkedeki egemen güçlere karşı yapılabilecek bir şey yoktu. Siyasi partiler kapatılmıştı, Demirel’in ve Erbakan’ın bundan böyle siyaset yapması imkansız gibiydi. Hizmet ise her şeyden önemliydi. Madem ki darbeciler hizmetlerine engel olmayacaklardı, o zaman bu ortamda onların istediklerini yapmak daha doğruydu. Şimdi kavga yerine güçleri birleştirme, hizmete ağırlık verme, derlenip toparlanma ve büyüme zamanıydı. Günün birinde fırsat onların eline geçecekti.
O tarihe kadar en büyük cemaat olan Yeni Asya cemaati içinde yer alan Nurcuların kimi ileri gelenleri, darbecilerle yakınlık kurmuştu. Erzurum’da bulunan Mehmet Kırkıncı Hocabunların başında geliyordu. Kırkıncı Hoca, Kenan Evren’e mektup yazarak neler yapılabileceğine dair önerilerde bulunmuş, darbecileri överek dualar etmişti. Mehmet Kırkıncı’nın Demirel’e bağlı Yeni Asya cemaati içinde çok etkili olduğunu öğrenen darbeciler de ona yakınlık gösterdiler ve özel görüşmelerde kendisine yardımcı olacaklarını söylediler. Yine Kırkıncı Hoca’nın isteğiyle, darbeyi dindar kesimlerde meşrulaştırmak ve taban bulmak için Din derslerini okullarda zorunlu hale getirdiler.
Mehmet Kırkıncı, gerçekten de cemaatin en etkili ve sevilen isimlerindendi, yalnız da değildi. Osman Demirci, Rahmi Erdem, Ahmet Şahin, Necmettin Şahiner gibi önemli Nurcular yanındaydı. En önemlisi Mustafa Sungur gibi bir “ağabey” de onun gibi düşünmekteydi. Kırkıncı Hoca vasıtasıyla nurcu olan Fethullah Gülen de Hoca’yı destekliyordu. Zafer dergisi etrafında toplanan Sakaryalılar grubu da onunla hareket ettiler.
Darbeciler, Yeni Asya lideri Mehmet Kutlular ile de görüştüler. Kutlular, misyonlarının darbecilerle birlikte olamayacağını söyleyerek işbirliğini reddetti. Askerlerin ısrarı işe yaramadı. Darbecilerle yakınlık kuran kesim ise Kutlular’ın bu tavrını eleştirdi. Onların yaptığı ileriyi görmemekti. Bediüzzaman’ın şartlar gereği DP’yi ve Menderes’i desteklemesini, bu ilelebet böyle olacak, hep Demirel desteklenecek şeklinde ele almak yanlıştı. Ne şer CHP vardı, ne de ehven-i şer AP vardı, ortada sadece darbeciler vardı. Üstelik darbeciler kendilerinden yardım istiyordu. Hizmetlerin devam etmesi için bundan daha uygun ortam yoktu.
Sonuçta büyük bir tabana sahip Yeni Asya cemaati, tam da orta yerinden ikiye bölündü.
Taban bu ayrılık karşısında şaşkındı. En çok etkilendikleri bölünmeydi bu. Daha düne kadar birlikte, yanyana oldukları insanlar şimdi karşı karşıya gelmişlerdi. BirbirleriniDemirelci-Konseyci diye suçluyorlardı.
Yeni Asya cemaati Demirelcilikte yalnız kalmıştı. Yeni Asya’ya karşı Demirelcilik suçlaması eskisinden daha şiddetli biçimde yapılıyordu. Yanlış ata oynuyorlardı. Artık hapiste olan ve bir daha da siyaset yapabileceği belirsiz Demirel’e bu kadar bağlanmanın hizmetle ilgisi olmadığı gibi hizmete zarar veriyordu. Oysa darbeciler, İslam’a Demirel’den daha çok hizmet ediyorlardı. Cemaatlerin isteği üzerine, okullara din dersini zorunlu ders olarak koymaları bunun en açık belirtisiydi.
Konseyciler bu konuda yalnız da değildiler. Nurcuların bir kesimi de Konseyciler gibi düşünüyordu.
GÜLEN’DEN DARBECİLERE ÖVGÜ
Fethullah Gülen de hakkında “aranıyor” afişleri asılı olmasına rağmen darbecilere destek verilmesinden yanaydı. Sızıntı dergisinde askerleri öven başyazılar yazdı. “Asker” ve “Son Karakol” başlığını taşıyan başyazılarda askerlerin “tepe” bir varlık olduğunu söyleyerek,“anadan doğma asker millet olduğumuzu” belirtti. Fethullah Gülen’e göre, asker tam zamanında yetişmeseydi, “Bütün millet olarak inkisar içinde ağlamadan başka çaremiz kalmayacaktı.”
“Onun süngüsü” yüz defa iniltimizi dindirmiş ve ateşimize su serpmişti. Yapılan ihtilal,“düşmanı kıskıvrak yakalama ve bir zafer” di. “Bir evvelki sene selam durulmuş ve gaziler ocağının yiğit eri Mehmetçiğe teşekkürler sunulmuştu.” Askerler, ümitlerin tükendiği anda yetişip memleketi kurtarmıştı. “Ümidimizin tükendiği yerde, Hızır gibi imdadımıza yetişen Mehmetçiğe istihalelerin son kertesine varma dileğimizi arz ediyoruz.”
Fethullah Gülen, bu görüşler ışığında, Anayasaya “evet” oyu verilmesini savundu ve taraftarlarına bu konuda direktifler verdi. Şehirlerin merkezi yerlerinde, otogarlarda, istasyonlarda “aranıyor” afişlerinde Fethullah Gülen’in resimleri yayınlansa da hakkında ciddi bir takibat yoktu. Hatta “askeri birliklere uğramaktan” bile çekinmiyordu. Ege bölgesinde cemaatleşme faaliyetlerini sürdürdü. Son derece rahattı, zira askerler onunla da görüşmüşlerdi. Abdullah Aymaz, İlhan İşbilen, Mustafa Bildik, Latif Erdoğan gibi yakın çevresi kendisiyle darbeciler arasında arabuluculuk yapıyorlardı.
Fethullah Gülen’in en çok kızdığı kişi Necmeddin Erbakan’dı. Erbakan’ı “yangına körükle gitmekle, aptallıkla, maceracılıkla, akılsızlıkla” suçladığı cemaat içinde en çok konuşulan konuydu. Her yerde Erbakan’ın aleyhinde konuştuğu ve Erbakan’dan kurtuldukları için sevindiği söyleniyor ve müridlerince şöyle konuştukları iddia ediliyordu..
“12 Eylül ihtilalinin en güzel yanı, Müslümanları Erbakan gibi kendini bilmez bir adamdan kurtardı. Erbakan bir daha belini doğrultamaz artık. Zaten onu yargılayarak hapiste uzun seneler tutacaklarını haber aldım. İnşaallah öyle olacaktır.”
CEMAATLE ARTIK DEVLET SAVAŞIYOR
12 Eylül dönemindeki bu tutum, 28 Şubat döneminde de sergilendi. Askerlerden yana olup Erbakan hükümetine cephe alması, 8 yıllık eğitimi desteklemesi. 28 Şubatçıların gözüne girmek için “Atatürk’ü övmesi”, Çevik Bir’e “İsteyin okullarımızın anahtarını size vereyim” sözü, “Hz. Cebrail parti kursa peşinden gitmem” röportajı gibi olaylar, Erdoğan’ın da içinde bulunduğu Refah-Fazilet Partisi tabanını, diğer tarikatları ve cemaatleri çok rencide etmişti.
Bu çevreler için Fethullah Gülen, RP’ye “kan içici vampirler” diyerek kapatma davası açan ve kapattıran Vural Savaş ile o dönemde Refah Partisi aleyhinde en sert yazıları yazanEmin Çölaşan’dan daha çok nefret edilmesi gereken kişiydi. “Müslümanım diyerek, darbecilerle birlikte Müslümanların kuyusunu kazan” bir cemaat lideriydi.
İşte geçmişte böyle kötü sicili olmasına rağmen, AKP döneminde Gülen ve cemaati bağırlarına basılmış, geçmiş bir kenara bırakılarak el üstünde bile tutulmuştu. Ama huylu huyundan vazgeçmemiş, Gülen ve cemaati “AKP’yi kullanarak devletin bütün kurumlarında etkin konuma gelmesine” rağmen, bu sefer de Erdoğan’ı devirmeye çalışmıştı. Devleti kullanarak devleti ele geçirmeye kalkmışlardı. AKP’nin hoşgörüsüne“ihanetle” karşılık vermişlerdi.
AKP’lilerin duyguları işte bu yönde ve nefretleri çok büyük. En çok kızdıkları, “yine aldatılmış” olmaları, “yine ihanetle” karşılaşmaları.
Bu duygunun sembolü ise Erdoğan’ın kendisi. Zaten onun motivasyonuyla cemaatle mücadele bugünlere geldi.
AKP’nin tek başına iktidardan düşmesi AKP’lileri çok üzecekti. Ama iktidardan düşmek değil, “cemaatle mücadelenin yarıda kalması” en büyük korkularıydı, endişeleriydi.
1 Kasım’a kadar yaşananlar aslında Hükümet-Cemaat kavgasıydı.
1 Kasım’dan sonra ise iş Devlet-Cemaat mücadelesine dönüştü ve şu anda Devlet cemaatin üstüne bütün kurumlarıyla çökmüş durumda.
Cemaat en ağır darbeyi hiç beklemediği yerden aldı
Fenerbahçe Cemaat'i nasıl durdurdu
Ey AKP'liler sizin en iyi yazarınız Ekrem Dumanlı'dır
Hatırlamak bile istemediği o satırları yayınlıyoruz
Ahmet Hakan ile Cem Küçük kavgasının altında ne var
İsim isim İslamcı medyayı anlama kılavuzu
Zekeriya Öz’ün kaçması Cemaat’te nasıl yankı buldu
TAG: Ekrem Dumanlı ,Asiye Güldoğan ,cemaat ,itiraf ,fethullah gülen
Sözcü yazarı Fethullah Gülen’den ne istedi
ABD'den gelen belge FETÖ’cü imamların yalanını çökertti
ABD İç Güvenlik Bakanlığı gönderdi
“Erdoğan'a haddini bildirmek gerektiğini hissedenler artıyor”
Almanya'yı kızdıran olay
Eski polis, Fethullah Gülen'e küfretti diye babasını vurdu
70 yaşındaki Cemal K...
Fethullah Gülen'e küfrettiği için babasını vurdu
99 yeni kişiye “yurda dön” çağrısı
Hükümet Menzil Cemaati’ne karşı düğmeye bastı
6 yıllık uygulama değişti
Said-i Nursi'nin Allah'la konuştuğunu söyleyip peygamber ilan ettiler
Cemaatler çileden çıktı
Canlı yayında neler söyledi...
Dinle bağı kesilmek istenen milletimizin...
CHP'nin Adalet Kurultayı'nda kriz çıkaran dincilerden İmam Hatip bildirisi
Dumankaya'nın rüyasında darbe mesajı mı
Ceketinin üstünden tansiyon ölçen...
Albayların Gülen'in artıklarını yeme yarışı
Gülhane Askeri Tıp Akademisindeki...