Kızıldere’de yaşanan o kanlı güne takılıp kalmıştım
Bozkırın aylasında bozkırı bile kıskandıran yemyeşil bir vadi. Ayağını dağın eteğine, başını vadinin iki yanına yaslamış baş aşağı duran T harfi. Yenisu, Yıldıztepe, Yağmurlu gibi nice güzel isimden sonra birden yüzümüze çarpan tokat, yani Tokat!
Aşk Bu’dan alıntıladığım bu satırlar kim bilir kaç yıl benimle gezip, en sonunda bir taslağa dönüşmüştü. Taslak diyorum, çünkü gidiş geliş Kızıldere’de yaşanan o kanlı güne takılacak, tek bir satır bile yazamayacaktım. Kaldı ki öykünün küçük kızı benim acımı taşıyamayacak denli gençti. Bu nedenle öyküyü uzun, yılankavi, neredeyse şen bir ıslıkla bitirmiştim. İşte yine aynı acıda, aynı yollardayım. Çantamda elbet birkaç kitap. Başımı kaldırıp etrafa bakabilirsem manzara gerçekten güzel. İnanılmaz ama döne döne uçan bir alıcı kuşla birlikte Pavese’nin tepeleri gözüküyor uzaktan. Ne ki aklım fikrim kitaplarda. Niteliksiz Adam’ın iki cildiyle birlikte Öteki Dostoyeveski günlerdir beni bekliyor. Birkaç gün önce Mümtaz’ın Odatv’deki bir yazısını okumuş, uzun süren sessizliğimi bozmaya karar vermiştim... Severek okuduğum yazısında Salih Bolat’tan, Müjdat Gezen’den, Mayakovski’den, Soner Yalçın’dan söz ediyor ama Öteki Dostoyevski’yi es geçiyordu Mümtaz.
İyi ama, Mümtaz, Salih Bolat ve ben, 1984 yılında Akademi Kitabevinin bizim için düzenlediği törende buluşmamış mıydık? Bir daha asla bir arada göremeyeceğiz o toplulukta Cemal Süreya, Turgut Uyar, Aziz Nesin, Arif Damar, Vedat Türkali ve daha niceleri ile tanışıp sevincimize sevinç katmamış mıydık?
O yılların önemli dergilerinden Yarın’ın göz dolduran yazarlarındandık üçümüz de. Salih, şiir türünde, ben öyküde, Mümtaz ise araştırma inceleme dalında ürünler veriyor, her genç yazar gibi biraz da dikleniyorduk bizden öncekilere. Bir bölümü, belki de tümü Yarın’da yayımlanmış Gerçeklik veRomanadlı kılı kırk yaran , oylumlu yapıtıyla birincilik ödülünü alan Mümtaz, edebiyata inandığı yerden başlamış, hiç abartısız, kendi elleriyle çizmişti kendi yolunu: İki, belki de üç dil bilen, pipo içip klasik müzik dinleyen bir adam, toplumcu gerçekçiliğin ağır yükünü biz köylülerin sırtından almış, Ankara’nın entelektüel çevrelerine taşıyordu dişe dokunur tüm atışmaları...
Onun sonradan yazacağı onlarca anlamlı yazı, ya da biyografik yapıtlar (Calıgula, Rasputin, Spartacus), her okuyuşumda özgün kişiliğinin bir parçası gibi gelir bana. Öteki Dostoyevski ise mistik bir yazarın diyalektik dünyasını ustaca sergileyerek, okuru allak bullak etmeye yetiyor. Yaşamak için yalnız yazıya tutunmuş bir adamın ömrünü an be an izlemekle kalmıyor, kendinizle de yüzleşme olanağı buluyorsunuz: Öyle ya, hangimiz ama hangimiz kaçabildik ikinci kişiliğimizden?
12,639 Bu habere tepkiniz:
şükran farımaz kızıldere