- Tätü, neçin açan bana yapêrlar islää bän hızlı unudêrım, ama açan prost-tutêrım aklımda bütün yaşamamı?
- İ uşaam, ne sölieyim sana… Domuz beener açan kaşıyêrlar onun arkasını, o da hızlı unudêr da tatlı uyuyêr kendı mayızların içindä. Ne lääzım sana benzemää ona?
Yabanı deer köpää:
- Nesoy sendä bu yaşamak ? Sincir ensendä baalı yok nıcä bireri gıdäsin, hiç yok raatın.
- Sän, yabanı, deer köpek, kendi kendinä çorbacı gezersin, kırlarda gidersin nereyi isteersin, ama doyunca iyersin pek siirek. Beni sa, dooru söleyim sana, sincir doyurêr.
- Mamu, üüretsänä beni çekişmää, baaşla biraz üfkä zerä pek imşakım. Kainna kolvermeer beni kendi üreenä. Yabancı uşaan kahırı onu acıtmêêr.
-Kızım, kızım, harcama boşuna kuvedini, senin mamun bän. Yaşlarını, ani damnêêr gözündän sakla da getir bana.
- Bakêrım kendi kendimä - bişey görmeerim, ama açan çevirerim gözümü komuşuya hesap alêrım onun fena üreeni hem prost laflarını.
-Ee, uşaam, deer dädu, al komuşunun gözlerini taşı bir afta kendi kafanda da görecän, ani sän dä taa islää dildin.
-Dädu, bän bu yaşamanın bulamadım ucunu. Param var, karım gözäl, iyerim doyunca. Bendä, var nicä sölemää, hepsi var. Açan bakêêrım komuşuya - onda bişey yok, doyunca imeer, ama gezer taa şen nekadar bän.
- Sän, çocuum, bil bir iş, ani kısmet yaşêêr adamın kafasında, ama diil cöbündä.
Çıkarkana insanın arasına şen burêrım dudaamı, giyerim pak ruba hem hazırlêêrım gözäl lafları. Onnar nicä çiçekli kelebek konêrlar yabancı insanın kulaklarına. Kimsey diil läazım bilsin, ani bir saat geeri bän çekiştim karıylan.
Yabanı avşamnen geçer tırlanın yanında. Çoban kesmiş bir koyun da pişirer onu ateştä. Yaklaşêr yabanı da deer:
-Var mı nicä sorım bir laf sana?
Çoban korkudan kaçarak girer bordeya, çıkarêr tüfää, da deer:
- Te şindi var nicä sorasın.
Yabanı deer çobana:
- Sän beenersin kuzu yahnısı, bän dä beenerim kuzu yahnısı. Sölesänä, neçin sana var nicä imää, bana sa yok nicä. Neredä ozaman dooruluk?
- Ee, yabanı, açan sän karşı gelersin tavşamnan dooruluk bulunêr senin dişlerin arasında. Hep bir diri can erin üzündä aarêr ölä dooruluk, angısı doyuracek onun bobasını, anasını, kaarısını nem uşaklarını.
- Dädu, yaşêrsın çok yıl eerüzündä, istärdim soormaa sän kısmetli adamsın mı?
- Ne söleyim sana çocuum? Yaşadım bän islää, aaç gezmedim, büüttüm uşakları, everdim onnarı, ama kısmetli olmadım.
- Neçin yä, dädu?
- Bilerim bir iş, ani kısmet kimseyä kendi suratını göstermeer. O var, ama onu kimsey görmedi. Söleyecäm ölä - açan benim uşaklarım tok, var saalıkları, giimni pak rubaylan, evin içindä sıcak bana başka kısmet diil lääzım.
- Dädu, bän bendim komuşuyka Sofii, isteerim evlenmää ona. Düşün ne bana düündä baaşlayacan.
- Bän, çocuum, baaşlayacam sana nevoya, ondan paalı bişey yok.
- E, dädu, sän ölä sölersin sansın duşmansın benim kısmetimä.
- İşit hem koy aklına, çocuum, sade geçirdiynän zor vakıtları adamdan olêr islää çorbacı!