Göresim Geldi Ayancık - Gezelim Görelim | Sinop TV Haber Sinop Haber
Bu makale 20 Mayıs 2015 18:01:13 Tarihinde eklenmiştir.
80'li yıllarda,kahverengi valiz gardrop'un üzerinden yere indiğinde, eve bir heyecan ve tarif edemediğim güzel bir koku yayılırdı. Kardeşimle mutluluktan uçardık. Annem valize giyisilerimizi koyacak ve o gece otobüse binip Ayancık'a gidecektik.
Sigara kokan otobüslerle, upuzun dünyanın öbür ucuna gidiyormuşum gibi gelen yolculuklar, sabahın ilk ışıkları ile, radyodan cızırtılı bir türkü eşliğinde uyanmaya çalışanlar, Çangal'dan büklüm,büklüm bir iniş, dev çam ağaçları, yolun ortasındaymış gibi duran Dekovil hattı direği, dar bozuk yol... Nihayet, Ayancık çayına paralel yoldan ilçenin meydanına, Sarıoğlu Otobüs Acentası önüne kadar...
Otobüsten inince; valizler, akrabalar için alınmış hediye paketleri ile sahile doğru yola koyulurduk. Mis gibi memleket havası ciğerlere çekilirdi. Denizi görmek bile yeterdi. Sahildeki eski ahşap evlerden birinin kapısı çalınır, uykulu gözlerle halam kapıyı açar ''ayanay kimler gelmiş! hoş gelmişiniz, sefalar getirmişiniz'' diyerek sarılıp bizleri koklaya , koklaya öperek içeri alırdı. Fırıncı enişte sıcacık simitler, pideler getirir bal, tereyağ, köy yumurtasıyla kahvaltılar yapılırdı. Köye gitmek için akşam üstü hareket edecek kamyonlar beklenirdi. Ayancık içindeki eş dost ziyaret edilir, bakkaldan çay, şeker vb. alınırdı, köye götürmek için. Akşam üzerine doğru fabrikanın borusu çalar, kereste fabrikasının işçileri paydos ederdi. Tahta köprünün üzeri kasketli, solmuş ceketli adamlarla dolardı. Ellili yaşlarında sarışın, mavi gözlü, utangaç gülümsemesi ile dedemi, hemen bulurduk o kalabalığın içinde. Önce ellerini öperdik, oda bize hasretle sarılır, ceketinin cebinden sarı leblebi ve üzüm karışımını çıkarır avuçlarımıza dolduruverirdi... Meydandaki kamyona önce erzak dolu küfeler, insanlar, canlı tavuk bile yüklenirdi. Hayatımın en eğlenceli en havadar yolculukları olduğunu düşündüğüm belkide Ayancık'ta olmanın olmazsa olmazıydı o gidişler. Hatta kamyonun şöför mahalline binmekte ayrıcalıktı o zamanlar. Köye varıldığında, hayvandan korkan şehir çocuklarıydık. Böyle düşünülür ve muamele edilirdi. Çiçek, böcek, dam, divanhane, ocaklıoda, tavuk pini herşey çok ilginç gelirdi. Babaanne, hala, amca, teyze bilumum akrabalarla kucaklaşılır hasret giderilirdi. Ne çok yaşayan vardı köyde! Divanhane denilen yere kocaman bir sofra kurulur, mis gibi kokan keşkek, yoğurtla karıştırılmış tarhana (tana), üzerine pişerken kestane yaprakları yapışmış köy ekmeği, bostanda yetiştirilmiş sarı-kırmızı badılcandan yapılmış turşu ve nice lezzetler... Hava kararınca idare gaz lambaları etrafında toplanılır, ev dolar taşar sohbetleri can kulağı ile dinlerdik. Sabah ezanla birlikte kalkılır tarlaya, bostana, harmana, dama, dağa gidilirdi.Harmanda düvene binmekte, bindiğim lunapark oyuncaklarından bile eğlenceliydi. Hele arıların sağım zamanı oradaysak, elimize tutuşturulan petekli bal ve arılardan korunma çabası, bal içinde ağzımız ,yüzümüz. Armut pekmezi yapmak için girilen çaba ve daha ne çok iş. Çalışan üreten insanlarla doluydu köyler... Çocukluğumda öyle tatil beldelerine gitmezdik. Ailece tatile, memleketime giderdik. Bizler büyüyüp masraflar artınca seyreldi gitmeler. Bu ritüel lise yıllarıma kadar devam etti. Çocuk gözüyle bende kalanları özlüyorum. Hep böyledir zaten çocukken gidilen yerler en güzel yerlerdir.Alınan giyisiler, arkadaşlıklar hep daha güzeldir, hasretle anılır. Çünkü çocukken kolaydır mutlu olmak.
Şimdilerde mi? Çok daha modern bir görünümde Ayancık; Yükselen lüks binalar, süslü parklar, defalarca yenilenmiş sahil gezinti alanı, marketler, marka satan mağazalar, yenilenmiş ilçe yolları , beton köprüler vs. Köylere gitmek için minübüsler de var. Ha birde HES'i var. Nükleeride yolda!!! Sinop'ta yapılan nükleer karşıtı eylemler inşallah amacına ulaşır. Bütün dünya ülkelerinin vazgeçtiği nükleer enerji sevdasından vazgeçilir, bu güzel doğanın, inatla memleketinde yaşamaya çalışan insanların vebali alınmaz. Elbette Sinop'ta gelişecek, yerinde saymayacak ancak var olanları bozmadan, var olanları koruyarak. Ayancık'taki fabrika binası ise atıl durumda; 1926 da kurulmuş, önemli bir orman sanayii hamlesi olmuş ancak bugün çürümeye mahkum edilmiştir. Köylerde ise ahşap evler yalnız bom boş. Ahşap evler insanlar gibidir; içinde yaşayanlar varsa canlıdır, neşelidir, kapısına kilit vurulunca yaşlanır, viraneleşir ve ölürler. Doğa şimdilik hiç değişmemiş gözalabildiğine yemyeşil-masmavi. Köylerde çok az sayıda yaşayan yaşlılar ışığı yanan bir kaç hane görebilirsiniz. Öyle bağ- bahçe işi hayvan yetiştiriciliğide yok. İnsanlar yaşlı, enerjileri de yok. Doğanın cömert davranıp verdiği ürünü bile kotaracak halleri yok. Bu insanların çocukları ekmeğini kazanmak için gurbete gitmişler , eğitim için, onun için, bunun için... Gidenlerin hep geçerli bir gitme sebebi, kalanların ise bekleyen, özleyen yürekleri, gidişleri kabullenmişlikleri var. Ne demişler doğduğun yer değil doyduğun yer. Gönül istiyor ki; doğduğun yerler hakettiği değeri bulsun, kaynakları ile gelişebilsin özellikle de en başta bizleri temsil edecek kişilerin önceliği olsun.HAMİDE YILMAZ AYDIN 2015
Hamide YILMAZ AYDIN Diğer Yazıları
CENNET BURASI OLMALI...