Hayali Okul Cumhuriyeti
Yazının yazarı Yazar sinanonur
Yazı tarihi 18 Eylül 2015
Yorum yok Hayali Okul Cumhuriyeti
Bazen insan içinde bulunduğu dünyayı sırf içinde olduğundan sadece bir noktasından görebiliyor. Dünya aslında o kadar büyük ki her yerinde olmamızın bir imkanı da yok. Ama elimizde ufak bir maketi olsaydı, bakınca her tarafını görebilseydik… Masanın üzerinde duran mavi küreler gibi dünyayı göremesek bile biraz ufağını görseydik daha rahat anlardık. Be sebepten dolayı ufak hikayeler uyduruyorum bazen kafamda. Hikayeleri anlamak dünyayı anlamaktan daha kolay ne de olsa.
Bir okul düşünelim. Bu okulda öğretmen öğrencilere karşı şiddet uyguluyor. Beklenen şey tabi velilerin toplanıp buna karşı bir tepki oluşturması.Aynı okulda bir öğretmen öğrencilerinin bir kısmına özel ders vermekle suçlanıyor. Özel ders alanlara sınavda soracağı soruları da özel derste çözüyormuş diye insanlar ayağa kalkıyor.
Bir takım velilerin tepkisi müdüre kaymaya başlıyor. “Bu müdür yüzünden oldu bu müdür neden bu konuda bir şeyler yapmıyor.” diyorlar.
Bu sırada müdür okuldan uzakta yaşayanlar için ücretsiz bir servis uygulamasına başlıyor. Kimisinin bu servis işine yaramıyor ama kimilerinin çok yarıyor. Kimilerinin işine yaramadığı hale iyi bir şey olduğunu düşünüyorlar. Müdürden memnun olan epey bir insan da var.
Müdür hakkında bir yolsuzluk iddası ortaya atılıyor. Müdürün üniversiteye giden oğlunun lüks bir arabayla dolaştığına dair haberler yayılıyor. Kimi insanlar buna çok bozuluyor. Kimileri içinse müdürün oğlunun ne yaptığı umurlarında değil.
Müdürümüzün dili de biraz sert “Beğenmiyoralrsa başka okula giderler. benim yönettiğim okul böyledir” diyor.
Daha sonra başka bir öğretmen için bir şiddet olayı daha yaşanıyor. Bir takım insanlar müdürün bu konuda tepkisinden memnun değil ve olayların sürekli okulda tekrarlamasından rahatsız. İyiden iyiye kızgınlar artık müdüre.
Yaşanan olaylarda artık bir öğrenci dövüldüyse o öğretmene olan eleştiriden daha fazla müdüre kızan bu konuda bir şey yapmadığını düşünen müdürün değişmesi gerektiğini düşünen insanlar var.
Velilerin bir kısmı dayağı önemsemiyor. Hatta hocaların gerekirse dövmesi gerektiğini düşünüyor. Bir kısmının da umrunda değil.
Gel gelelim artık her olayda tepkiler suçu işleyen öğretmenden çok müdüre kaymış durumda. Bir takım insanlar müdürü seviyorlar ve müdürü protesto edenler iyiden iyiye kızıyorlar (iki taraftan da birbirine saldıran veliler var). Bir takım insanların müdür hakkında herhangi bir görüşü yok fakat şiddete karşı. Tepki de göstermek istiyorlar ama bu tepkinin müdüre gösterilmesini istemiyorlar.
Tabi asıl suçlunun kim odluğu ve ne yapılması gerektiği konusunda insanlar bir fikir birliğine varamıyorlar.
Hikayelerde genellikle olay bir çözüme ulaştırılır. Ama üzgünüm bu hikayede olayın bir çözümü yok. Aslında velilerin kafasında çözüme dair birsürü fikir var. Tabii ki bu fikirler de birbiriyle çelişiyor hata veliler de kendi arasında “böyle çözülür, yok efendim böyle çözülür ancak” diye kavga ediyor. Kimilerine göre okulun durumunda çözülmesi gereken bir şey de yok.
Sahi ne olacak bu okulun hali?
Not: Bu yazı aslında bir blog yazısı olarak yazılmamıştı. İnternet üzerinden bir konuyu tartışırken verdiğim bir örnekti. Yeterince uzun olunca bloga da koymaya karar verdim. Zaten doğru düzgün bir şey yazdığım da yok ya…
Yazı tarihi 01 Haziran 2015
Yorum yok Gündoğumu
Gün doğdu yine,
Her sabah gibi…
Güneş ateşledi çiçeklerin renklerini,
Benden hemen sonra,
Bir serçe karşıladı cıvıltısıyla ilk ışıkları.
Sızıp gelen bir tutam ışık bile,
biraz olsun kırdı gecenin ayazını.
Derin, serin bir nefesti,
beni hala ayık tutan.
Gecenin en güzel anı,
belki de son anıydı.
Belki umut, belki meraktı
beni hala ayakta tutan.
Ve gözlerim güneşi görünce
teslim oluverdiler yorgunluğa.
Sahi ne güzeldi gün doğumu.
Ne kadar zaman olmuştu?
Hatırlamak gibiydi biraz.
Biraz yaşamak gibi…
Karanlıkla savaşıp bütün gece,
Işığa teslim olmak…
Etiketler Edebiyat, hayat, Şiir
Hem Ayrılık, Hem Yolsulluk, Hem Ölüm…
Yazı tarihi 15 Mayıs 2014
Hem Ayrılık, Hem Yolsulluk, Hem Ölüm… için 2 yorum
Çok karanlık günler oldu şu son günler. Kömür karası… Sadece internette gördüklerimle takip edebildiğim halde o kadar çok duyguyu bir arada yaşadım ki…
Hüzün tabii, en başta hüzün… Her duyduğunda her öğrendiğinde insanın yüreğini ateş gibi kaplayan hüzün… Oradaki insanları izledikçe çok fazla şeyi daha gördüm.
Önce emeği gördüm. Hem de en zor şartlardaki emeği… “Bir daha girecek misiniz madene?” diye soranlara “Girmem gerek kredi borcum var.” Dediğini duydum. Artık alın teri bile değil kendi kanıyla kazandığı ekmekti. İşte böyle bir durumda kazandıkalrı damlalardan göl yapmaya çalışan insanlar bizim göz yaşlarımızı göl yaptı.
Nezaketi gördüm. Öyle insanların birbirine yaranmak için yaptığı türden nezaket değildi bu. Ölümle burun buruna gelmiş bir adamın perişan haldeyken “Botlarımı çıkartayım sedye kirlenmesin.” dediğini biliyorum arık. Çoğumuzun hayatında karşısaşsak belki de hiç nezaket beklemeyeceği, yeryüzünün en ağır şartlarında bile içindeki cevheri kaybetmemiş insanları gördüm böylece.
İyiliği gördüm sonra. Hem de en yalın, en saf ve en basit halini gördüm. Bütün varlığımız, duygularımız, düşüncelerimiz ölüm karşısında savunmasız kalır. Hiç olurlar. Kendimizin bile hiç bilmediği bir halimizle baş başa kalırız. İşte tam bu halde bile “Mahmut çıkmadı, beni bırakın onu alın onun karısı hamile” diyen madenciyi biliyorum. Ölümün karşısındaki zavallı haliyle bile iyiliği ölüme meydan okuyan madencinin hikayesini…
Çok fazla duyguyu bir arada yaşadım. Üstelik oturduğum yerden. Orada olanları hayal bile edemiyorum. Ama ne hissettiysem bir süre sonra heryeri kaplayan hüzün içinde yandı, hüzün oldu yine… Ve her seferinde kor olmuş bir öfke, kor olmuş bir parça kömür gibi ortasında büyüdü. Hüznün ateşi azalınca bile uzun süre kor halinde kalacak. Birileri hesap vermeli. Kimse bunun sorumlusu cezasını çekmeli. En önemlisi bir daha böyle olmaması için ne lazımsa yapılmalı. diye haykırıyor içimdeki öfke.
Hep Karacaoğlan’ın dizeleri geldi aklıma:
Vara vara vardım ol kara taşa.
Hasret ettin beni kavim kardaşa.
Bir ayrılık, bir yoksulluk bir ölüm…
Bu sefer Soma’da yaşadıklarımız çok daha kötüydü.
Etiketler Emek, GünKömürKarası, hayat, hüzün, işçi, Kategorilenmemiş, kömür, maden, Soma
Yazı tarihi 01 Mayıs 2014
Yorum yok Degişmek
Everybody's Changing by Lilly Allen on Grooveshark
Yaşamak için değişmek gerek.
Her nefeste, her yudumda belki de her duyguda biraz…
Yaşamak için değişmek gerek,
Değişmek için de yaşamak…
Dinlenmek için yorulmak gerek önce.
Aldığın her nefesin öylesine olmadığını
Kalbinin her atışının sana güç verdiğini,
Şöyle bir uzanınca dalgaların yorgunluğunu götürdüğünü hissetmek…
Cesur olabilmek için önce korkmak gerek.
Yalnızlıktan, kaybetmekten, zayıflıktan, karanlıktan hatta ölümden…
Sonra anlamak gerek,
Cesaretin korkmamak olmadığını.
Büyümek için küçülmek gerek önce.
O en ufak en çaresiz halinle yüzleşmek gerek.
Herşeyi susturup o çocuğun ne dediğini duyabilmek,
En büyük halinle bile ne kadar ufak olduğunu hatırlamak şu evrende.
Kendini bulabilmek için önce kaybetmek gerek.
Geriye dönüp baktığında,
Sandığın yerde olmadığını anlayabilmek…
Neyi araman gerektiğini öğrenebilmen gerek.
Mutlu olmak için önce acı çekmek gerek belki.
Üstüne kapılar kitlediğin duygularınla yüzleşmek,
En basit en zayıf halini görebilmek kendinin,
Ve öylece kabul edebilmek…
Sonra da anlamak gerek,
Her şeyi güzel ya da çirkin yapanın,
Seni mutlu ya da mutsuz yapanın,
Aslında sen olduğunu.
Etiketler değişim, Edebiyat, gidişat, hayat, hayat, mutluluk, Şiir, yalnızlık
Yazı tarihi 07 Ağustos 2012
Yorum yok Dalgalar
Buradan da duyabiliyorum dalgaların sesini,
aynı şarkıyı söylüyorlar hala…
Buradan da görüyorum ayın denizdeki yansımasını,
hala çok güzel…
Orada işte, dalgalarda sallanan ufak tekne,
hala bıraktığım yerde…
Elimi uzatsam dokunurum sanki.
Neden bilmiyorum ama,
Keşke şimdi orada olsaydım diyorum,
Etiketler Edebiyat, gidişat, hayat, Şiir
Yazı tarihi 16 Şubat 2012
Yorum yok Uyku
Uyku kucaklar günün sonunda,
Birazcık ara verip sıkıcı hayatına,
Sen olursun sadece,
Dünya bile yok rüyalarında.
Etiketler Edebiyat, hayat, rüya, Şiir, Şiir, uyku
Ölümler, Şehitler ve İnsanlık üzerine
Yazı tarihi 23 Ekim 2011
Ölümler, Şehitler ve İnsanlık üzerine için bir yorum
Ey iyi insanlar,
Her ölenle yüreğimiz yanar belki.
Ama öldürerek de bitiremezler bizi.
Her ölenin yerine bir yenisi gelir.
Bu şekilde yenilemeyiz.
Ama yüreğimizi öfkeye esir edersek,
Ateşiyle yakarsak insanlığımızı…
İşte o zaman kaybederiz.
O zaman yıkılırız.
O zaman bölünürüz.
Eğer gözümüz dönerse.
Cana kıymayı göze alırsak insanın ne yaptığına bakmadan,
Damarındaki kana, anasına, babasına göre yargılarsak,
Adalet değil de intikam ararsak.
Biz de cani olursak,
Herkesin insan olduğunu unutursak,
İşte ancak o gün yeniliriz.
Her şeye rağmen insan olabilirsek,
Öfkeye yenik düşmezsek,
Merhamet duyabilirsek bir de,
Geriye sadece sabretmek kalır.
Etiketler adalet, Edebiyat, felsefe, insanlık, ölüm, Şiir
Yazı tarihi 17 Eylül 2011
Haksızlık için bir yorum
Haksızlık aslında nerden baksan,
Nereye varacağını bile bilmeden,
Seçmek zorunda olmak yolları.
Nerden baksan haksızlık,
Kaynarken kanın damarlarında,
Bütün yanlışları yapmak için çıldırırken ruhun,
Her şeyi denemek isterken,
Karar vermek zorunda olmak,
Hem de doğru kararı,
Hem de bir doğru olup olmadığından emin bile olmadan,
Kanın da kaynarken damarlarında üstelik…
Herşey çok kolayken,
Birden bütün dünyanı taşımak zorunda olmak,
Kendine karşı sorumlu olmak bile zorken,
Başkalarının isteklerini de taşımak omuzlarında.
O kadar özgür olmak isteyip,
Onca yük bağlıyken ayaklarına.
Haksızlık aslında genç olmak,
Ama genç gibi olamamak.
Haksızlık aslında yaşlanmak,
Ama çocuk olmaya çalışmak…
Etiketler Edebiyat, gençlik, haksızlık, hayat, hayat, Şiir
Yazı tarihi 14 Mayıs 2011
Yorum yok İnternet, filtreler, sansür ve yasaklar…
Etiketler 15 Mayıs, 22 Ağustos, bilgisayar, btk, hayat, internet, LinuxGezegen, özgürlük, sansür, teknik, tib, yasak
Yazı tarihi 01 Mayıs 2011
Erdemler, Dinlemek ve Anlamak Üzerine… için 2 yorum
Aslında başka bir yerde yazdığım bir şeydi. Ama söylemek istediğimi iyi ifade ettiğini düşündüm bir anda, paylaşmak istedim. Bir kaç ufak değişiklikle… Düz yazı yazmak çok sık yaptığım bir şey olmadığından sanatsal yanını pek umursamayıp doğrudan anlatmak istediğime giriyorum:
Bence bir insanın sahip olabileceği en önemli vasıflardan biri diğer insanları dinleyip onların görüşlerine değer verebilmektir. Lafın gelişine söylemiyorum bunu her kelimesini ima ederek söylüyorum.
Bir söz vardı:
“Bizi doğrulayanı dostça kabullenir,karşı çıkana da inatla direniriz, oysa sağduyu tam tersini gerektirir.”
Çoğu insan da kendisine yönelik eleştirileri bir şekilde haksız çıkartmaya çalışır. Başkalarının verebileceği tavsiyelere aslında ihtiyacı olmadığını düşünüerek gözardı eder. Ama aslında dinlemesini bilene çoğu insan çok iyi tavsiyeler verebilir. Bana göre bazı insanların en büyük başarısı insanları dinleyip anlayabilme kabiliyeri.
Büyük insanların konuşmalarından çokça etkileniriz. Aslında epey de iyi konuşurlar. Ama asıl büyük etken burada bizim onları dinlemeye ve anlamaya hazır ve istekli olmamızdır. Çünkü bize sıradan bir insan tarafından söylendiğinde dikkate almayacağımız şeyler söylerler genellikle.
Oturup dinlersek her insanın güzel bir hikayesi vardır.
İstersek çoğunun verebilecek güzel tavsiyeleri vardır.
Gururumuzu yenip rica edersek çoğu insan yardım eder bize.
Kendi zekamıza daha az güvenmekle daha zeki oluruz aslında.
Sandığımızın aksine güvenirsek genelde insanlar bizi hayal kırıklığına uğratmaz.
Ancak anlamaya çalışırsak anlaşılabiliriz.
Genellikle saygıyı ve sevgiyi gösterdiğimiz kadar görürüz.
Etiketler anlamak, dinlemek, düz yazı, Edebiyat, Erdem, felsefe
Kategoriler Kategori seçin Kategorilenmemiş
32bit 64bit Bağlantılar bilgisayar bilgisayar Bloglar Edebiyat Edebiyat Eğlence felsefe fırtına gcc gece gidişat gün doğumu güneş haber hacettepe hata hayal hayat hayat internet Java Linux Linux LinuxGezegen mutluluk MySQL nasm Oracle pencere pixel steve jobs Sun teknik teknik tema video wordpress zaman zaman tüneli özgür yazılım Şiir Şiir
© 2020	Sinan'ın Seyir Defteri