BİLGE SEZER NOT DEFTERİ: İLETİŞİM VE BAĞIMLILIK
Ayrıca, yeni kaygılarımız, dertlerimiz de oldu.
Şarjım bitti. Eyvah !
İnternet yok. Üç gün ekranlar kararacakmış. Nasıl yani !!!!! Acil durum alarmı! (Teknolojik afet mi var!)
Telefon bozuldu/kayboldu. Bir kaç gün telefonsuz ne yaparım ben! (Yoğun bakım ünitesinde kalmak daha kolay sanki)
Facebook ve twittere erişim yok! Ne olacak peki, kim ne fotoğraf koymuş göremezsek, ünlüler ne söylemiş duyamazsak evin kirasını kim öder, yemeği kim pişirir, dersleri kim yapar.. (İmdattt!)
Abartmıyorum, inanılmaz bir bağımlılık var. Birebir tanık olduğum örnekler var ki tam kara mizah gibi. Peki, iletişim geçmişte nasıldı; isterseniz birlikte anımsayalım.
Baba, yolculukta olsa bile halde eşinin doğumundan, evdeki olağan dışı olaylardan haber alırdı, yetişirdi bir şekilde. Kimse kardeşinin, arkadaşının nikahına geç kalmazdı, asla unutmazdı. Çocuklar okuldan çıkıp eve gelme süresi içinde kaybolmuyordu. Herkes işine, okuluna zamanında gidiyordu, Sevgilisi ile iletişim kuramayan var mıydı? (belki yaratıcılık daha fazlaydı) Yolculuk bitiminde kimse terminalde, havaalanında mahsur kalmıyordu. İnsanlar sözleşip bir yere gidecekleri zaman oldukça özenli davranıp, karşıdakini bekletmemeye çalışıyordu. Her şey yine zamanında gerçekleşiyordu ve daha tadındaydı. İlişkilerimizin gizemi, niteliği vardı, teşhirciliğe gerek duymuyorduk.Sahte ya da kopyalanmış replikleri değil kendimiz paylaşıyorduk.
Türkçe konuşup yazışıyorduk, sesli harfler katliama uğramamıştı. Dahası teknolojik yalanlar da yoktu. (Sessizdeydi görmemişim), ( şarjım bitmişti o yüzden kapalıydı),(yeni bir telefon aldım, rehberim silindi, numaranı ondan tanıyamadım) , (ses iyi gelmiyor, ben seni sonra arayayım) ………falan filan. Bir de iş zamanı çalışıyormuş gibi yapıp, ekranın köşesinde yanıp sönen sinyalleri, cep telefonunun ekranını sürekli takip edenler var. İşvereni mi kandırıyor, kendini mi bilmiyorlar? (İş saatinde magazin haberlerini okuyup, sosyal medyada gezinmenin adını yazmayayım hemen küsenler olur.)Bir zamanlar işyerini arayan arkadaşlara, akrabalara “sen kapat ben seni arayayım” demek modası vardı. Telefon faturasını, resmi kurum ise devlet, özel sektör ise işveren ödüyordu nasılsa, harcamak da serbest olmalı mantığı hakimdi. (onlara bedava sanki) İzinsiz kullanım, çalışma saatlerinde sosyal medyada gezinmeye döndü maalesef.
Haksızlık etmeyelim. Cep telefonunun ve internete her an erişebilmenin hayat kurtardığı ya da bir felaketi önlediği örnekler de var. Zaman kazanmak,bir sorunu anında çözebilmek, bilgilere çabuk erişebilmek gibi kazanımları görmezden gelemeyiz. Acil bir duruma anında el atılmasının sağlandığı durumlarda iyi ki telefon yanımdaymış diye ben de çok kez söyledim. Ya da duyguları sıcakken aktarabilmek, kalp çarpıntısını hafifletmek gibi güzellikleri de unutmayalım.Büyük bir lüks ama hoyrat kullanıldığında karşıdakini taciz ediyor. İkili emeklerde, çalan telefonlara, gelen mesajlara verilen yanıtlar ile biten yemek sürelerinde taraflardan birisi kırgın oluyor. Aile yemeği ya da etkinliğinde telefonlar bir süre pasif olsa ne kadar çok şeyin kaçtığını fark edeceğiz. Telefonun diğer ucundaki ile yoğun iletişim ve etkileşim halinde iken yanımızdakileri ne kadar rahatsız ettiğimizin farkında olamıyoruz. Hele toplantılarda, sanki çok acil bir yazı, bilgi arar gibi tablet üzerinde gezinen parmaklara ne demeli! O anda okunan sayfa ya da notlar perdeye yansıtılsa kaç kişi toplantıyı özür dileyerek terk eder kimbilir. (gözlemlediğim için rahatça iddia edebiliyorum)
Her konuda olduğu gibi, sonuna kadar tükettikten sonra ayar yapmayı öğrenecek büyük bir kitle var. İstediğin kadar söyle, uyar fark etmiyor, bilinçli kullanım, belli bir doygunluğa, olgunluğa erişildikten sonra gelecek herhalde!
Gönderen Bilge SEZER zaman: 15:09:00