5 yaşlarındayken köy yerinde gazoz kapaklarının çok kıymetli olduğunu hatırlıyorum. Gözümüzde şahane bir oyuncak gibi görünüyordu. Hatta bir kapak karşılığında, yaşıtım bir kızın kukusuna bakmıştım. O da benimkini görmek isteyince, karşılığında gazoz kapağını geri vermişti. Gördüğüm şeyden çok, kapağın tekrar bende kalmış olmasına sevindiğimi hatırlıyorum.
Sırf 5 yaşındaki oğlum çok mutlu oluyor diye, 2-3 ayda bir pasta ve hediyeler alıp doğumgününü kutluyoruz.
Ofislerine veya evlerine gittiğim bütün arkadaşlarımın, akrabalarımın duvara astıkları resimler düzgün duruyor. Sayemde tabii!
Dişisi var mı ki sende
Köy yolunda arabayla ilerliyoruz. İlerde üstü başı yırtık bir adam el kaldırdı. Durduk haliyle, arabayı bi güzel süzdükten sonra "Bunu çok beğendim. Bana verin çiftleştireyim, yavrularından size veririm!" dedi. Meğerse köyün delisiymiş.
Bir proje yüzünden işyerinde sabahlayıp ertesi gun mesai bitimine kadar çalıştım. Akşam karımın kucağında televizyon izlerken uyuklamışım. O arada da "10 metre buradan, 10 metre de diğer taraftan toplam 20 eder" demişim. Bu basit bir hesap, ama bir de " Bu kız artık pencereye çıkmıyor yaa." diye sayıklamışım. Üstelik öyle bir kız da yok!
Eşyalarımın arasında gördüğü zaman düşünmüş, insan hiç öyle güneş gözlüğü alır mıymış? Bir cam kırmızı, diğeri mavi!?
Kafamdaki saçın yarısından fazlası beyazladı ve çok önemsemiyorum ama, kaşlarımda farkettiklerimi hemen çekiyorum.
Bu da bir şey
Oğluma, okula hazırlık babında harfleri ve sayıları sesli olarak söyleyen telefon benzeri bir oyuncak aldım. Akşam bana gururla söyledi; bugün "yumuşak 3"ü öğrenmiş!
6 yaşlarındaki ufağım arada bir ofisime gelir. Bugün de abisi getirip bıraktı. Girer girmez "Baba bugün sana para geldi mi?" diye sordu. Konuşmanın devamında olay anlaşıldı; sabah benim için dua etmiş de, neticesini görmeye gelmiş!