Son zamanlarda hiç olmadığım kadar stresliyim, her an ağlayabilirim modundayım. Böyle zamanlarda tek istediğim şey karanlığın bir köşesinde yorganıma gömülüp uyumak oluyor. En büyük fobilerimden biri karanlık, ama kötü gün dostu gibi. Ne zaman hayattan korksam ona olan korkumu unutuyorum ve kucağında uyuyorum. Sonra düzelince karanlık korkum geri geliyor. İşte bu kadar nankörüm karanlığa karşı.
Sevmediğim insanlarla birlikte olmaktan yoruldum. İstenmediği bir ortamda en fazla ne kadar gülümseyebilir ki insan? Hayır yani dahil olmak için çabalıyorum ama bir yere kadar. Hayatlarımıza da kitaplara koyduğumuz gibi ayraç koyup ara verebilsek keşke.
Bir de şu başımın zonklaması geçsin artık lütfen.
Anne ve babası akıl hastanesine yatırılan, küçük yaşlarda gotik öykülere ilgi duyan yazarın normal bir yaşam süremeyeceği önceden çizilmiş gibiydi. Belki de normalliğin getirdiği sıradanlıktansa anormal olmanın getirdiği farklılık tercih edilirdi. Yazdıklarına mı kapıldı yoksa yaşadıklarını mı yazdı belirsiz fakat Lovecraft çoğu insandan farklı bir dünyada yaşıyordu. 3 yaşındayken okumayı söktü ve 6 yaşında ilk şiirlerini yazmaya başladı. Asosyal yapısı karşı cinse olan davranışlarını kısıtlıyordu, hatta öykülerinin bir kaçına kadın karakter koymadı Lovecraft. Hayal gücü sonsuzu zorlasa da betimlemeleri yer yer anlaşılması güç olabiliyordu fakat böylesine bir dahinin hissettiklerini kağıda dökmesi pek kolay olmasa gerek. Fantastik-korku yazarlarının çoğu kalemlerinin gücünü yaratıcılıklarından alıyorken Lovecraft yazdıklarına inanıyordu. Onu diğerlerinden ayıran buydu çünkü o kurgu değil, yaşadıklarının yansımasını yazıyordu. En azından yazarken böyle düşünüyor olması hikayelerinin gerçekçilik payını oldukça artırdığı belli.
Çekilişimin bitmesine son 13 gün kaldı. İki kişiye Ofelya ve Asla Arkana Bakma kitaplarını hediye edeceğim çekilişe katılmak için TIK TIK
Siz hangi kitapları aldınız ve neler okuyorsunuz?