Sohbet, Semih Gümüş’ün Füruzan’la bir araya gelmekten duyduğu memnuniyeti dile getirmesiyle başladı. Gümüş, sözlerine Füruzan’ın kuşaklar arasındaki farklardan etkilenmediğini, aksine onlar hakkında olabildiğince bilgi toplamaya çalıştığını söyleyerek devam etti. Bunun üzerine Füruzan, okumanın kendisinde...
Sohbet, Semih Gümüş’ün Füruzan’la bir araya gelmekten duyduğu memnuniyeti dile getirmesiyle başladı. Gümüş, sözlerine Füruzan’ın kuşaklar arasındaki farklardan etkilenmediğini, aksine onlar hakkında olabildiğince bilgi toplamaya çalıştığını söyleyerek devam etti. Bunun üzerine Füruzan, okumanın kendisinde “temel bir içgüdü” olduğunu, merakla okuduğu ve belli bir çizgiye sahip birçok yazar olduğunun altını çizdi: “İsim saymayayım ama tanımlamalar ele verecektir. Yazı yazmayı kolay sanan, edebiyat yapmayı ‘adının kapakta çıkması’ olarak algılayanlar var. Oysa benim için yazdıklarımın içeriği ismimden çok daha önemli. Okuduklarımda da hep buna dikkat ettim. Önemli olan zamanın sınavını verebilmektir.”
Füruzan, özellikle yeni Türkiye edebiyatında isimden çok, içeriğe önem verilmesi gerektiğinin altını çizdi: “Dostoyevski Karamazov Kardeşler’i yazarken Moskova Haberleri Gazetesi’nin muhabirleri onu ziyaret eder ve son romanının nasıl gittiğini sorarlar. Dostoyevski de romanının ana temalarının günah, bağışlamak, Tanrı ve Tanrısızlık, suç ve affetme yetenekleri olduğunu ifade eder. İnsanların tek düze olmaması, kişilerin çok çabuk çözümlenmesi… Yani, kendi dünyasını anlatan şeyler. Muhabirler de bu anlattıklarının ilk yazdıklarından farklı olmadığını söylerler. Dostoyevski ‘aynı şeyleri mi anlatıyorsunuz?’ sorusunu ‘Evet, olabilir. Böyle de anlaşılabilir’ diyerek yanıtlar. Bütün mesele iş ciddiye binince anlaşılır. İşin ciddiye binmesi, zamanın içinden geçip sağlam yönlerini tanımaktır. Rus edebiyatı hep Dostoyevski ile öne çıkar ama büyük bir edebiyattır, bir o kadar da büyülüdür. Bizim edebiyatımız da çok önemlidir. Yeni arkadaşlarımız, yazdıkları şeylerle hesaplaşmalarında adlarını öne çıkarmaktansa içeriğe önem vermeliler. Bugün iyi edebiyat metinleri gittikçe azalıyor.”
Semih Gümüş‘ün Türkiye edebiyatından neleri okumamız gerektiğini sorması üzerine Füruzan, Sait Faik’in uçucu ve acılı dünyasını; Sabahattin Ali’yi, Ahmet Hamdi Tanpınar’ı, Refik Halit Karay’ı çok sevdiğini, Nazım Hikmet’in Memleketimden İnsan Manzaraları adlı eserini okuduğunda ise, her zaman çok etkilendiğini dile getirdi. Füruzan, söyleşi boyunca özellikle 19. yüzyıl Rus edebiyatına olan hayranlığını defalarca dile getirdi.
Türk sinemasının geldiği yerin iyi olduğunu söyleyen Füruzan, dünya sinemasının durumunu aynı şekilde görmediğini, sadece efektlerle dolu yapımlar olduğunu vurguladı. “Filme almak için neden Benim Sinemalarım’ı seçtiniz?” sorusunu ise durumları anlatmaya çalıştığını belirterek yanıtladı: “Ben olay anlatıcısı değilim, durumları anlatmaya çalışıyorum. Atıf Yılmaz’la konuştuğumda sinemanın bunlarla dolu olduğunu söylemişti. Hakikaten de öyle. Bunlar üçüncü sayfa kızları, ben de biliyorum. Sonra film bitti, para yetmedi. Dört senem boşa geçti, sadece filmle uğraştım ama sonra gördük ki film, onca diğer film arasından Cannes Film Festivali’ne seçildi. Şimdi yeniden bakınca eksikleri görüp üzülüyorum. Aslında hala yapmak istiyorum. Zengin köşkteki fakir kız. Ben bunlarla uğraşıyorum.”
Bir okurdan gelen, “Kendinizi kadın yazar olarak tanımlar mısınız?” sorusu üzerine Füruzan şu yanıtı verdi: “Bir kadının bakış açısının bir erkekten farklı olacağı muhakkak. Ancak ben kendime kadın yazar demem. Kadın yazarlık varsa erkek yazarlık da olmalı…”
Batıyla Batanlar.Bülent ESİNOĞLU