"Rusya Kırım'ı işgal ettiğinden beridir Rusya vatandaşı olmak istemiyorum"
08 Şubat 2020, 19:28
Rus işgalinden önce Kırım’da yaşayan ve çocuk kitapları yazan yazar Tatyana Juridova’nın kısa zaman önce Polonya’da “Kırım’ın İşgali” adlı kitabı yayımladı. Kitapta Jurinova bir tanığın gözüyle Kırım’ın işgalinin nasıl gerçekleştiğini anlattı. Yazar kitabını Avrupa’da yaşayan ve hala Kırım’ın güya kendi isteğiyle Rusya’ya “bağlandığını” ve tüm Rusya vatandaşlarının bunu dört gözle beklediğini düşünen insanlar için yazdığını belirtiyor. Jurinova’ya göre çoğu insan 2014 yılının başında yarımadada gerçekten gerçekleşen olaylardan habersiz.
Tatyana Juridova, Kırım Haber Ajansına (QHA) Rusya vatandaşı olarak neden bu kitabı yazdığını ayrıca Almanya ve Polonya’dan siyasi sığınma hakkı alma denemelerini anlattı.
Kırım’a biz abimin hastalığı nedeniyle 2008 yılında taşındık. Onun ayaklarında sorun vardı ve çok zor yürüyordu. Daha önce Letonya’da yaşıyorduk. Ancak ne Letonya ne de Moskova’da veya başvurduğumuz başka yerlerdeki doktorlar bize yardım edebiliyordu. Bir süre sonra biz tedaviden bir umut beklemeyi bıraktık. Çocuklarım da bana iklimi çok güzel olduğu için Kırım’a taşınmayı tavsiye etti. Orada bir ev kiraladık ve abimi her gün denize götürmeye başladık. Kırım’da abimin durumu iyiye gitmeye başladı. Morali düzeldi, iştahı açıldı ve daha iyi yürümeye başladı. Bu yüzden orada daire almayı ve tamamen yarımadaya yerleşmeyi planlıyorduk. İki sene Yalta ve üç sene Kezlev’de yaşadık.
KIRIM’IN RUS İŞGALİ HAKKINDA
Rusya aktif bir şekilde Kırım’ın işgaline başladığı zaman olayı anlamakta zorlanıyordum. Kafam çok karışıktı ve şoktaydım. Kitabımda da bu duygularımı yansıtmaya çalıştım. Çünkü Rusya’nın Kırım’ı işgal edeceğini en kötü kabusumda bile hayal etmemiştim.
Yirmi birinci yüzyıldayız… Devletler uzun zaman önce birbirlerinden ayrıldı. 1945 yılından sonra Avrupa’da tüm ülkeler başka ülkelerin topraklarının işgalinden vazgeçti çünkü herhangi bir işgal savaşa yol açabilir. Kimsenin istemediği kötü bir savaşa.
Çok iyi hatırlıyorum tam olarak yaşananları 25 Şubat 2014 tarihinde algılamaya başladım.
İnternette yarımada üstünde savaş uçaklarının uçtuğunu okudum. Kitabım hayatımın bu sahnesiyle başlıyor. İnternet kafede oturuyordum ve çocuklarımdan mektup bekliyordum…
Daha sonra eve geldim ve abime: “Biliyor musun, Kırım’a askeri kuvvetler giriyor” dedim. O da: “Hangi kuvvetler?” diye sordu. Ben de: “Anlamıyorum. Üzerilerinde hiçbir işaret yok.” diye cevap verdim.
Bu çok korkunç bir duygu. Bir asker çocuğuyum. Babamla ilişkilerim hep zordu ama onun mesleğiyle her zaman gurur duyardım. Her an vatanı için hayatını feda etmeye hazır olan bir asker olmanın onur olduğunu düşünüyordum. Vatanını korumak için…
Rusya Genelkurmay Başkanlığının verdiği yasa dışı emirleri yerine getirmek için Rus ordusunun öylesine sınırı geçerek Ukrayna topraklarını işgal etmeye başladığını anladığım zaman şok olmuştum.
Rusya, Kırım’ı işgal ettiği zaman 60 yaşındaydım. O sırada Kırım’da yaşamasaydım böyle bir şeyin mümkün olmasına herhalde inanamazdım. Bu yüzden insanlara gerçeği anlatmak için kitap yazmaya karar verdim.
“KIRIM’IN İŞGALİ” KİTABI
Bu kitabı yazdıktan sonra başıma nelerin geleceğini anlıyordum. 6 Mart 2014’te ben Kırım’dan ayrıldıktan sonra Rusya, Kırım’ın Ukrayna’ya ait olduğu hakkında kamuya açık yapılan herhangi bir açıklamanın bir suç olduğunu belirten yasayı kabul etmişti.
Kitabımda ise Kırım’ın işgal edilmesini yanlış olduğunu anlatıyorum dolayısıyla tüm bunların neye yol açacağını biliyordum.
Kitabımı 2017 yılında Almanya’da bitirmiştim. Ancak Almanya’da bu kitabın bir saçmalık olduğunu ve kimsenin bu konuyla ilgilenmediğini söylediler. Bu beni çok şaşırtmıştı. Daha sonra sığınmacılar kampında yaşarken kitaba biraz daha ekleme yaptım. 2018 yılında Facebook üzerinden arkadaşlarımdan kitabı basmak için para istedim. Ukrayna’da bir yayın evi buldum. Onlarla anlaştık ama sonra kitaba bir ekleme daha yapmaya düşündüm. Kitabımı ancak kasım 2019’da bitirebildim. Çok fazla zaman geçtiği için Ukrayna’daki yayınevi kitabımı basamadı. Ben de Krakov’da bir yayınevi buldum.
ALMANYA VE POLONYA’DA SİYASİ SIĞINMACI DENEYİMLERİ
Oğlumu Almanya’ya iş için davet ettiler ben de onunla gittim. O zaman benim Rus pasaportumu kullanma sürem sona ermişti. Onu uzatmak ise kesinlikle istemiyordum. Çünkü Rusya vatandaşlığından vazgeçmek istiyordum. Rusya, Kırım’ı işgal ettikten sonra Rusya vatandaşı olmak istemiyorum.
İnsan hakları savunucuları bana siyasi sığınma talebinde bulunmayı önerdi çünkü Avrupa’da pasaportsuz yaşayamam. Almanya’da uluslararası sığınmacıları koruma sisteminde 7 ay bulundum. 6 ay sığınmacı kampında ve bir ay oğlumla yaşadım daha sonra Polonya’ya gittim. Almanya’daki tutum çok kötüydü; Alman göç idaresi çalışanları benim seçimimi açıkça eleştiriyordu ve hakaretler yağdırıyordu.
Etnik Alman olan çalışanlar çok kaba ve alçakça davranıyordu, bana bağırıyorlardı. Bana: “Sen Russun. Kırım’da iyi yaşıyordun. Yalan söylüyorsun, Kırım’da tüm Ruslar mutlu. Bu kitabı neden yazdın ki zaten? Rusya’nın seni onun için cezalandıracağını düşünüyorsan neden onu yazdın ki?” diyorlardı. Bu çok aşağılayıcıydı. Alman yetkililerinin davranışları beni şok etmişti.
Sonunda Almanya’dan gitmek zorunda kaldım. Şu an Polonya’da sığınma için başvurdum. Kızım Polonya’da yaşıyor burada oturma izni var. Geçen yaz oğlum da Polonya’da oturma izni aldı ve yerel üniversitede ders vermeye başladı. Ayrıca ben Almanya’dayken çocuklarımın büyük babaanneleri ve dedelerinin Polonyalı olduğunu gösteren belgeler de bulundu. Bu da onlara Polonya vatandaşlığı için başvurma şansı sağlıyor.
MASALLAR VE İLK HİKAYELER
Sovyetler Birliği dağıldıktan ve Letonya bağımsızlık kazandıktan sonra çocuklar için doğru düzgün kitapların olmadığını anladım. Sovyet Birliği’nde basılan popüler çocuk kitapları tüm dünyayı beyazlar ve kızıllara bölüyordu. Bu kabul edilemezdi.
İlk önce Sovyetler Birliği, kendi geçmişim hakkında, daha sonra çocuk kitapları yazmıştım. Ancak çoğu kitabım basılmadı. 2012 yılında Akmescit’te iki çocuk kitabım basılmıştı. Bu kitaplar hala Ukrayna kütüphanelerinde bulunabiliyor. Ama daha çok basılmamış eserim var. Çok iyi eleştiriler alan hikayelerim var ancak Rusya’da onları kimse basmak istemedi.
Letonya’da yaşadığım zaman Moskova Edebiyat Enstitüsünde uzaktan eğitim alıyordum. Çok iyi bir edebiyat öğretmenim vardı ancak sonra onun Stalinist olduğunu anladım. O bana birçok şey öğretmişti. Ama ona masallarımı gösterdiğim zaman onların çok iyi olmasına rağmen kendi referansını vermeyeceğini söyledi. Bana, “Ancak Letonya’da yaşayan Rusların baskılara uğradığını anlatan roman yazarsanız size yardım ederim ve kitabınız yayınlanır.” demişti. Letonya’da böyle bir durumun olmadığını anlatsam da bu “romanı” yazmak konusunda bayağı ısrar etmişti.
PROPAGANDA, MİTİNGLER VE “KIRIM’IN İŞGALİ” KİTABI HAKKINDA
Kitabımın ilk önce Ruslar tarafından okunmasını istiyorum. Rus halkının çoğu bu Kremlin propagandasına inandığı için çok üzgünüm. Kitabımda her şeyi çok detaylı anlattım. Gün gün. Kerç’teki, Akyar’daki, Akmescit’teki mitingler… Kırım’ın sözde kendi isteğiyle Rusya’ya bağlandığına inanan insanların bu kitabı okumasını umuyorum. Kitabı okurlarsa Rus medyalarının onları kandırdığını anlarlar.
Tabii ki de Avrupa’da yaşayan Rusların da kitabı okumasını istiyorum. Dünyada yaşayan birçok insan Kremlin propagandası tarafından kandırılmaya devam ediyor. Almanya’da tüm Rusların bunu istediği için Kırım’ın Rusya’ya bağlandığına inanan çok insan var. Çoğu insanın sadece gerçeği bilmediğine ve bunun onlara anlatılmasının gerektiğine inanıyorum. Bunu da Kırım’ın işgalden kurtarılmasını isteyen insanlar yapması gerekiyor.
Ayrıca Rus askerlerine yaptıkları şeyin ne kadar alçakça olduğunu göstermek istiyorum. Herhalde hiçbir Rus asker, başka ülkenin askerlerinin görev yaptığı bir askeri üssün etrafının çevirerek ona “Bizim tarafa geç, ülkenin bayrağını indir. Bunun için sana para vereceğiz.” denmesini istemezdi.
Kimse bunu istemez. Ve onların Kırım’da yaptıkları alçaklıktır. Kendini dürüst biri olarak gören her insanın bu tür suç emirlerine uymamaları gerekir. Onların Kırım’dan geri çekilmesi gerektiğini düşünüyorum. Bu yüzden kitabımda her şeyi ayrıntılı olarak anlattım. Umarım yakın gelecekte kitabım Lehçe ve İngilizce dillerine çevrilerek daha geniş okuyucu kitlesine ulaşır.
Çubarov: Kırım’ın işgaline dair ilk uyarı zili 1991 Şubatında çaldı