Emzirirken hasta olmak (eşittir mahvolmak)
Oğlanın doğumundan 2 hafta sonra biz hastaneye kaldırıldık. Mastit yani meme iltihabı olmuştum. Facebook'dan takip edenler biliyor, çok sıkıntılı bir süreçti. İçi mandalina boyutunda taş gibi kist olan memeye drenaj borusu takılmıştı, damardan antibiyotik almam gerekmişti. O dönem normal dozun tam 8 katı dozda antibiyotik kullanmıştım. İyileşmem yaklaşık 1 ay sürmüştü.
Ertesi ay Maya anaokulundan mis gibi streptekok getirdi, tüm aile yine yatak döşek hasta olduk. Ben sadece streptekok değil aynı zamanda üstüne orta kulak iltihabı oldum, kulak zarım delindi falan. Bu meret ne yazık ki penisilin grubu antibiyotikle tedavi ediliyor, ikişer kutu da o zaman içtik.
Yaklaşık 6 hafta önce bu sefer eşim bu senenin ünlü gribine yakalandı, yine hepimizi dolaştı, sıra en son bana gelince, ben sadece ağır grip değil üstüne bir de bronşit ekledim, o da yetmedi zona çıkardım. Öksürük, ağrılar, nefes alamamalar falan.. Bu arada bu senenin gribi öyle illet bir şey ki, en az 4 hafta yakanı bırakmıyor. Üstüne bir de kan tahlilinde bakteriyel bir enfeksiyon tespit edilince, hop yine eski dostumuz antibiyotik..
Eylülden beri aldığım antibiyotiği ben son 25 senede almamışımdır, hem karşı olduğum hem de bunca yıldır pek hasta olmadığım için.. Tüm bu süreçte hep bunu düşündüm; bunca yıldır hasta olmamamın ve bu Eylül'den bu yana sağlıklı olamamamın nedeni neydi? Taşa çıplak ayak mı basmıştım, ceryanda mı kalmıştım, nazar mı değmişti?! Bazı şüphelerim vardı ve bunları teoriye dönüştürdüm ama sağlıkçı olmadığım için aklımda soru işaretleri vardı. Geçen gün son doktor kontrolünde teorimi doktora açtım ve evet, haklıymışım, hasta olmamın ve bir türlü iyileşemememin nedenleri tam tahmin ettiğim gibiymiş.
Eylül'deki mastit sırasında verilen antibiyotik bağırsak floramı bozmuş, üstüne 2 saatte bir uyanıp meme arayan oğlan sağolsun, uykusuzluk eklenmiş, iki çocukla kendimi en son sıraya koymam nedeniyle sporumu yapamamak, kendime zaman ayıramamak, doğru dürüst yemek yerine hep iki dakikada birşeyleri ağzıma tıkıp dikkatsiz ve özensiz beslenmek, Maya'nın anaokulundan getirdiği envai çeşit hastalık derken hepsi üst üste binmiş ve tabii ufacık bakteriler virüsler beni tarumar etmeye yetmiş. Ben bir de bunu aslında balık burcu insanı olarak, geçen yaz hamilelik nedeniyle denizle iç içe olamamama, kulaç kulaç yüzemeyip tuzlu suyu burnuma ağzıma çekemememe, yani denizsizliğe bağlıyorum. Çünkü gerçekten deniz ve güneşi ne kadar çok alırsam, o kış o kadar az hasta oluyorum ben! Deniz suyu benim hem fiziksel, hem psikolojik ilacım. Derin maviliğe açılmak, çıkıp kurulanmadan duş almadan o tuzlu halimle güneşin altında (saat 10.30-15.30 arası değil tabii) şöyle bir ısınıvermek, vallahi benim yaşam pınarım. Ve ben bu yaz hiç denize giremedim, hem de hiç! Alplerin buz gibi gölleriyle bir olmuyor işte.. Denizi çok özledim! Bu yaz inşallah biraz ananemin yazlığında ailemle ve çocuklarla zaman geçirebilirsem, bence cortlamış bağışıklık sistemim kendini yenileyecek.
Ama denize kavuşana kadar, doktor onayı da alan planım şöyle:
Emzirirken ilaç kullanmak başlı başına sorun, deniz suyu dışında burun damlası bile kullanamıyorum ama doktor zoruyla aldığım antibiyotiğimi son damlasına kadar alacağım, elim mahkum. O bittikten sonra, mutlaka bağırsak florasını tamir edecek bir ilaç yazılıyor çünkü antibiyotik bildiğiniz gibi bağırsaklardaki son derece yararlı bakterileri de öldürüyor, o bakteriler olmadan da bağışıklık sistemimiz çöküyor ve her tür hastalığa açık hale geliyorsunuz. O ilaç bittikten sonra, yoğurt, kefir gibi doğal pre ve probiyotikleri devamlı kullanmak istiyorum çünkü geçmişte gerçekten çok faydasını gördüm. Ayrıca artık yeter, iyileşir iyileşmez hemen o gün sporuma geri döneceğim, buna mutlaka zaman yaratacağım. İsterse hayat bana yarım saatlik tek zamanı saat 06.15'de sunsun, bana mısın demeyeceğim, sporumu yapacağım!
Bir de sağlıklı besleneceğim. Bizim soframızdan yeşil ve kırmızı bitkiler ve balık zaten hiç eksik olmaz ama annem yapınca baktım zeytinyağlı rezene, yer elması, kereviz, ekşili köfte ve bulgur gibi çok yararlı yemekler de Alman koca ve çocuk tarafından sevildi! Annem kadar olmasa da, ben de yapabilirim bu yemekleri rutin olarak.. Bakınız bu yandaki bizzat benim üşenmeyip soyup yaptığım yer elması ve hala inanamıyorum ama Maya bile yedi (içine portakal suyu kattım şahane oldu, tavsiye ederim)!!! Bir de sevmesem de, yemeklere biraz soğan sarmısak eklemek iyi olacak çünkü bunlar vücut için doğal antibiyotik, mikrop ve enfeksiyon önleyici.. Ha bir de zencefili kıtır kıtır yemeye başladım ben, ısırgan otu da bulabilsem, zencefilli ısırganlı rezeneli ballı süt sabahları enfes olur!
Yani aslında yıllardır bildiğim ve çocuklara dek gayet de iyi uyguladığım yöntemleri yine en baştan hayatıma sokmam gerekiyor. Bir de doktor benim gibi bağışıklık sistemi çökmesi yaşayanlara "orthomol immun" diye bir kür öneriyor, bu 7 günlük vitamin ve mineral kürü. Aslında beni bilirsiniz asla ilaç hatta vitamin bile önermem blogda çünkü doktor değilim ama bunu araştırın derim, benim doktor kendisi de kullanıyormuş ve böyle ufak bir kağıda yazıp el altından verir gibi "benim asla hasta olmamamın nedeni bu" diyerek verdi. 20'lerde kokain neyse 100 sene sonra orthomol immun bu galiba :D Onu yapmayı da kafaya koydum. 7 günlük "kick start" yani "yürü aslanım"dan sonra, gün aşırı ya da iki üç günde bir hap şeklinde alınan vitamin kürüne de denize kavuşana dek devam etmeyi istiyorum. Hey gidi hey, benim gibi hamilelikte bile vitamin kullanmasına gerek kalmamış dağ gibi kadın nasıl bakımsızlıktan yıkıldı yaaa! Yeter vallahi yeter, 5 ay dur duraksız hastalık, tabii ki Allah tedavisi olmayan ağır ağrılı çektiren hastalık vermesin (amin) ama vallahi yeter yani.. Artık iyileşmek, sağlıklı yaşama devam etmek istiyorum! Haydi inşallah, bismillah! :)
3,5 yaştan bildiriyorum..
Maya'yı en son 3 yaşta bırakmıştık, şimdi 3,5 yaşında akıllı uslu tam bir küçük hanımefendi olarak geri alıyoruz, derrrrrmişim. Hahaha! Evet bizim cadı 1/2 yaş daha aldı ama günler geçmek bilmedi, aylar yıllarsa çabucak geçiverdi, tuhaf bir zaman algısı yaratıyor şu ebeveynlik! 3,5 yahu! Yani blogu açalı 4 sene olmuş, zaman ne hızlı geçiyor.. Ama saat 4 ila 7 arası hala 18264537 saat gücünde geçiyor, bilmem sizin evlerde durum nasıl?
Maya bu yarım senede aslında baya bir yol katetti. Kardeşi olduktan sonra üstüne bir olgunluk geldi ama fazla kalmadı, zaten kalmasını da istemezdim çünkü o da benim gözümde daha miniminicik. Aman duymasın çünkü anaokuluna başlayalı beri, tam bir "ben büyüdüm artık" dönemine girdi. Anaokulundaki "kocaman" abla ve abiler tam 5 yaşında oldukları için, onun gözünde en büyük yaş 5 tabii ve haftada 1-2 defa "anne ben 5 yaşına ne zaman giricem?" diye soruyor. Her sefer de benden "ohoooo daha çoook var, sen daha 3 yaşındasın"ı alıp oturuyor, çok komik (çok hainim di mi?) Ama bu sayede "zaman" mevzuuna olan ilgisi gelişti, günleri isimleriyle saymayı ve haftasonuna ne kadar kaldığını hesaplamayı seviyor ve "5 dakika bekle" diyip 1dk sonra koşarak geri dönmeye ya da "anne ben şimdi odama gidiyorum, 15 yıl sonra geri dönücem" gibi abuk cümleler kurmaya bayılıyor. Yani konsept tamam ama içerikte baya komikli haller var, bu sıra arkamı dönüp kıs kıs güldüğüm çok oluyor. Hele dün "ben 18 yaşında evden çıkıcam ve tek başıma uçakla Malezya'ya gidicem" diyip kıçını dönüp odadan çıkışını görseniz, valla arkasından bir tas su döker "yolun açık olsun" derdiniz.
Onun dışında, yine anaokulu sağolsun, Almancası artık İngilizcesinden daha önde, yaşıtları seviyesinde konuşmaya ve bununla gurur duymaya başladı. Yalnız sanırım bir yıla kalmaz özellikle kelime dağarcığı benim Almancamı aşar, bundan biraz korkmaya başladım.. Geçenlerde bir şey söyledi ve anlamadığımı söyleyince İngilizcede xxxx işte yaaa dedi, gurur mu duysam yerin dibine mi geçsem bilemedim. Ha bir de tam bir Alman oldu, aşırı kibar. Almanları dıştan tanıyanlar için çelişkili bir cümle oldu çünkü Almanca kulağa çok kaba geliyor biliyorum ama konuşma dilleri aşırı kibardır. Mesela "siz"li konuşurlar, hep lütfen, rica ederim falan eklerler ve sıkı durun, anaokulunda "popo" demek yasak "gerimiz" diyorlar! Ayol kırk yıllık "kıç" oldu "gerimiz", eyvallah da Can Yücel kızacak..
İngilizcesi yaşına göre iyi ama çok fazla kullanmıyor, sadece İngilizce konuşan insanlar olduğunda iyi konuşuyor yoksa Almanca anladıklarını çakarsa Almancayı tercih ediyor. Türkçesi de tembelliğim sayesinde içgüveysinden hallice ama annemler gelip gittikçe ilerliyor sanırım. Yani ilerliyordan kastım 3 kelimeyi bir araya getiremiyor ama tek kelimelerle derdini anlatıyor! Sizin çocukların 1 yaşındaki hali bana 3,5 yaşta mucize tabii :))
Bedensel anlamda da gelişti. Hala minyon ve zayıf yaşıtlarına göre ama hala ben yedirmiyorum, zorlamıyorum, önüne geleni iterse aç uyuyor. "Yemek zorunda değilsin, tadına bak" diyoruz, dilinin ucunu değdirip ı-ıh diyip itiyor. Garip ama bunu kafama takmaz oldum. Tuvalet konusu ise ayrı konu tabii, onu çok kafama takıyorum. Çiş tutması geçti çok şükür ama hala kaka yapmamak için çaba sarfediyor ve nisan'da tam 2 sene olacak her sabah ilaç kullanmaya başlayalı.. Kaka yumuşak hatta ishal kıvamına bile gelse sırf inattan ya da acıyacak korkusundan ya da pis diye tiksindiğinden yapmıyor.. Bu işte en büyük derdimiz.. Ama karakteri bu, tutucu, salmayıcı bir velet!
Ağlama krizleri çok şükür çok azaldı ama mızmızlık özellikle kardeşten beri diz boyu. Çoğu zaman vaktim ve enerjim olmayınca sinirlerimi bozuyor ve tehdit (Maya ağlamak istiyorsan odana git, orda ağla çünkü kulaklarım ağrıyor) ya da rüşvet (kaka yaparsan minik bir çikolata yiyebilirsin) yöntemlerini kullanıyorum ki, çok yanlış tabii. Ama her zaman "tamam minik kelebeğim, ağla duygularını ifade et, açıl bitanem" kafasında değilim valla.. Yalnız dil becerisi gelişince ve kendini ifade edebildikçe mızmızlığı azaldı, fakat bu sefer de "ağlamayı bitiremiyorum" diye krize girip ağlama huyu çıktı!!! Valla yaw.. Ay delirtecek bu çocuk beni.. Bir de sarsıla titreye öyle aşırı ağlıyor ki hakikaten içinden Hulk falan çıkacak dersiniz.. Tuhaf..
Fakat 3 yaştan sonrası rahat diyenlere katılıyorum, gerçekten büyüdükçe zorlaşmıyor, hem siz güçleniyorsunuz hem de artık konuşmalı sarılmalı bişeylerle kriz anları daha çabuk sönüyor. Valla 3,5 yaş çocuğu güzel bişi.. İşine gelince gayet güzel kendini eğlemeye başlıyor, kendi giyiniyor, tuvalet temizliğini yapıyor, el sanatları gelişiyor, söz sanatları ve akıllı şakalaşmalar başlıyor, çok keyifli ama tabii işine gelirse.. Ha bir de en güzeli, arkadaşlık konsepti gelişiyor, bu şahane işte! Çocuk buldu mu artık sizi gözü görmüyor, bi rahat soluk alıyorsunuz ayol! Yani teoride, pratikte yeni bebekle ben, zaman soluk vs. geçelim....
Maya kız bu şekilde, çok şükür.. Daha da hem güzel hem sinir bozucu nice değişiklikler olmuştur da aklıma gelmedi, siz sorarsanız yorumlarda, elbet yazarım ;)