Read Kördüğüm Online by İrina Andreeva | Books
Save for LaterSave Kördüğüm: &quot;Suskunluk Sadece Günahları Değil, Masumiyeti de Gizler&quot; For Later
Kördüğüm: "Suskunluk Sadece Günahları Değil, Masumiyeti de Gizler"
Kördüğüm - İrina Andreeva
Kitap Hakkında (Giriş)
Laşa, akıl hastanesinde tekerlekli sandalyeye mahkumdur. Doktorlardan onun ziyaretine gelen Lela’ya karşı, hafızasının yeniden kazanması konusunda, bunu bilmemesinde ısrarcı davranır. Aileme yaptığım hatamın affedilecek bir tarafı yoktur , diye düşünen genç, bahçede onun ziyaretine gelen (babasını tanımayan) küçük oğlunu, içine akıttığı göz yaşlarıyla izler.
Babası Sergey Krilov oğlunun evi terk edişini haz edemeyip üzüntüden yüz felci geçirir. Geçmişini hatırlayan adam (Rusya’da) ona ait bir arabanın patlaması sonucu sevgilisini ve annesini kaybettiğini hatırlar. Rusya’yı terk etme sebebi de budur aslında.
Laşa, Lela’ya çok sebepleri olduğunu söyleyerek Rusya’dan Gürcistan’a döner. Orada onu Dimo’nun ölümüne sebep olan birkaç ipucu beklemektedir. Onların peşine düştüğünde, aslında Dimo’nun çok da masum olmadığını öğrenir. O, hapiste tanıştığı ve (Laşa’nın Rusya’da olduğu süreç içinde) orada öldürüldüğü şahsın komşusunun evde gizlediği bilgisayardaki kayıtlarının yardımıyla birilerinin bankadaki parasını boşaltmıştır. (Laşa’nın kefalet parası da oradan ödemiştir) Laşa bankanın Rus federasyona ait olduğunu öğrenince (para sahibinin katilin ta kendisi olduğunu düşünerek) bu kez yardımı Rusya’da yaşamakta olan arkadaşından istemektedir.
Bu sırada, Laşa’nın annesi Hatuna Krilov, dağılmış yuvasından dolayı ağır bir depresyondadır. Bunda kendinde de suç olduğunu bilen kadın sır dolu geçmişini hatırlar. Sergey’den önce Türk asıllı (Gürcistan’da lokantanın birinde beraber çalıştığı) Mehmet’e aşık olup, Türkiye’ye kaçtığını. Para ve zenginlik hırsının o zamanda onu sarhoş ettiğini. Mehmet’in orada bir kuyumcuyu soyarken öldürüldüğünü. Hatuna, oğlunu Mehmet’i (Türkiye’de) yaşlı ve hasta bir işçinin evinde doğurur. Kısa sürede ise sınır dışı edilir. Sergey’den (evlenmeden önce arayıp bulamadığı) oğlunu sır olarak saklar.
Laşa, Dimo’nun katili ile hesaplaşmak için Rusya’ya geri döndüğünde hiç beklemedik bir sürprizle karşılaşır. Katil olan adamın cenaze evine varan Laşa orada babasıyla karşılaşır. Ölen, Laşa’nın Rusya da yaşayan dedesidir. Laşa, katilin de mafyanın da babası değil de dedesi olduğunu öğrenince nasıl bir hata yaptığını anlar.
Bu sırada, Hatuna Krilov intihar sonucu evde ölü bulunur.
Laşa, aniden (annen için mumları yaktım diye) aldığı bir telefon sonucu daha önce tanımadığı bir adamla buluşmaya gittiğinde, hayatındaki en büyük yanlışlığı yaptığını anlar. Genç, Laşa’yı annelerinin ölüm sebebiyle suçlamaktadır. Laşa, bu gencin annesinin sürpriz oğlu olduğunu öğrenir. (kadının avucuna o mektubu koyan ta kendisi) olan kişiyi Ağabey kelimesini dile getirse de, ona yabancı, ona karşı öfke ve kinle dolan Mehmet’i durduramaz.
Uçurumun kıyısında ağabey im! Kelimesi yankılanır.
Dr. Timur Sekniyaşvili’nin odası akıl hastalarının üzerindeki hasta gömleklerinin gri rengine boyanmıştı. Odanın iki duvarı sır dolu dosyalarla şişmiş, üzerinde kilit taşıyan dolaplarla kaplıydı. Odanın sol köşesinde geniş çekmeceli bir çalışma masası duruyordu. Masanın üstü boştu. Masanın arkasında ürkek duran, gri renkli sandalyenin üzerinde doktora ait beyaz bir önlük sarkıyordu. Önlüğün cebinde kırmızı kalemin ucu görünüyordu. Gözüm ona takıldı. Emindim ki, bu kalemin boyası insanın akıl almaz deliliklerine, felaketlere, şeytanlığa şahit olmuştur. Kalemin ucundan gözümü uzaklaştırmak, benim için sıradan bir hareket değildi. Her şey bu kadar basit değildi. Her şeyi unutacak kadar sıradan değildi. Hatırlamamak, yaşananları hazmetmek dünyayı ters yüz etmek kadar güçtü. En azından benim için öyleydi. Ama belki de burada barınan hastalarıyla fikri uyuşuyordu, kim bilir? Karamsarlığın uğultusunu beynimde en vahşi bir şekildi hissettiğimden, başımı sağa sola sarstım ve gözümü pencereye uzattım. Pencere yeni doğmuş bir bebek gibi çıplaktı. Hayatı, kendi saflığıyla pırıltılı göstermeye meraklıydı. Çünkü, orada güneş kollarını açmıştı. Çünkü, oradan görünen çam ağaçları yemyeşildi. Çünkü, oradan arada da olsa yüzünü gösteren serçe kuşları neşeli, cıvıltılı sesler çıkararak hayatı ve hayatta can olduğu anımsatmaya yardımcı oluyorlardı. Hayat ve hayatta olan can varlığı diye mırıldandım ve birden tatlı bir rüyadan hızla uyanır gibi pencerenin öbür yüzündeki sıralanan demir parmaklıkları fark ettim. Yüzümü büzdüm, demir parmaklıklar yeni doğmuş bebek saflığını dilimliyordu. Beynimin alev aldığını hissettim. Sanırım, hislerime de sevinmem gerekirdi. Çünkü, doktor bunu uzun süredir yaşamadığımdan ve aklımı, geri kazandığımdan hoşnuttu.
Hastalarının zihinsel ölüme mağdur olmaları, hayatının en dehşetli olan yanıdır derdi sık sık ve eklerdi, onları hayata döndürmek benim için en büyük mutluluktur . 321 hasta vardı bu hastanede. Biri de bendim. Burada geçen geçmişimi hatırlamıyorum. Tek anımsadığım, yüreğimin akıl almaz darlığı, kendimi parçalama isteği. Sanki, dev bir yumurta içinde sıkışmış, kurtulma çabaları içinde, saçma sapan hislerimle çırpınıyordum. Nafile olduğunu bile bile, karanlığa, aklımda uçuşan bol tuzaklara katlanıyordum. Süngerle döşenen odalara karşı cephede olan düşmanları bilip saldırıyordum. Ben düpedüz cehennem yaşıyordum. Şimdi rahatladın demişti doktor, ilaçların dozunu düşürdük, tabiî ki senin de gayretinle. Yakında tamamen iyileşirsin, ailene kavuşursun. Bu fikir, burada olan çoğu kişiyi sevindirse de ben gerildim. Aileme kavuşmak benim için imkansızdı. Bunu yapamazdım. Doktorumla bu konuda konuşmak için bu odada bekliyordum. Ama sanırım o gecikiyordu. Odanın dışından sert ayakkabıların topuklarından gelen tartaklama sesleri duyuldu. Başımı kapıya doğru çevirdim ve tekerlekli sandalyenin kumandasına yüklendim. Ben tekerlekli sandalyeyi kapıya çevirene kadar ayak sesi kesildi. Demek ki kapının arkasında yürüyen doktor değildi. Saate baktım. Doktor gecikiyordu. Telaşlandım. Bu kez sandalyeyi hareket ettirip demir parmaklıklı pencereye yaklaştım. Sokağa bakındım, güneş bunalmış, bulutların arkasına gizlemişti. Hava hastanenin duvar rengini almıştı. Hastaneyi kollayan yüksen beton duvarların tepelerinde yerleşen sivri tellerin üzeri de boştu. Kuşlar, kara kargalar yoktu. Her şey aniden eski bir resim gibi solmuştu. Hayat durmuştu sanki. Başımı uzatıp, hastanenin giriş kapısını göremeyeceğimi bile bile kapının orada olduğunu, özgürlüğümün orada olduğunu hissederek iç geçirdim. Orada patika yolda birkaç yabancının yürüdüğünü görünce, ziyaret saatinin başladığını anladım. Telaşım arttı. Lela’nın ve küçük oğlumun şu an gelebileceklerini, doktorumla görüşebileceklerini ve gerçekleri öğrenebileceklerini düşünerek çılgına döndüm. Pencereden ayrıldım, tanrıya beni sağ bıraktığı için lanetleri yağdırarak kapıya doğru hareket ettim. Tam kapının önündeydim, oturduğum yerden bütün kuvvetimle kapıyı tartaklamaya başladım. Doktor! Doktor! Görüşmemiz lazım! Beni duyan yoktu. Bu kez kapı koluna sertçe tutundum. Yarı ölü bedenimi unutarak kapı kolunu önce sarsmaya, sonraysa aşağı doğru asılmaya başladım. Ayağa kalkmalıydım, ama kahrolası ayaklarım bana ihanet ediyor, işe yaramaz kumaş parçaları gibi aşağı doğru sarkıyordu. Az sonra sesim de ihanet etmeye başladı. Bağırış yerine hayvan gibi anırıyor, karı gibi ağlıyordum. Sonunda tekerlekli sandalyeden kurtulup, taştan döşenen zemine sığındım. Mağdurum ben, ağladığımı anımsıyorum. Evet mağdurum, kaderimin kurbanıyım, iç güdülerin kurbanıyım, öfkeli aklımın kurbanıyım, ben mağdurum ve bu yüzden kendimden nefret ediyorum, nefret ediyorum, nefret ediyorum. Biri saçıma dokundu, arkasından doktorun yumuşak sesini duydum, tabiî ki mağdursun, ben sana inanıyorum. Ama kendinden nefret etme, etme anlıyor musun etme! Onun gözünün içine canımı bağışla der gibi baktım. Çünkü biliyordum, bu kahrolası iç güdülerimin beni öyle bir yanlışa sürükledi ki, yaptıklarım bağışlanacak gibi değildi.
Yardım et, dedi doktor benim tam karşımda genç, şaşkın, beyaz önlük giyen ve ne yapacağını bilmeyen, burada ilk kez gördüğüm hemşirenin birine. kaldıralım. Diyen doktor sert çattığı kaşlarıyla beni işaret etti. İkisi kollarıma asıldı ve hantal, hasta bedenimi tekrar tekerlekli sandalyeye koydular. Kızarmıştım, terlemiştim, gözyaşlarım akıyordu. Doktor hemşireye sakinleştirici iğnenin hazırlanmasını tarif etti. Hemşire iğne getirmesi için bana sırtını döndü. Ben, lütfen doktor, beni uyuşturup uyutmayın, sizinle konuşacaklarım var diye yalvardım. Doktor yüzüme dikkatlice baktı, ve peki seni dinliyorum, dedi. Genzimi konuşmak için temizledim, sonra sustum ve hemşirenin bana doğru dönüp, meraklı bakan yüzüne rahatsız olduğumu hissettirerek baktım. Doktor hemşireden bizi yalnız bırakması için ricada bulundu. Kadın odadan çıktı. Oda ölümü hatırlatan bir sessizlikle doldu. Az sonra doktorun ayakkabılarından çıkan kaba ses sessizliği bozdu. Sonra ise sert sandalyenin ayakları zemini tahriş etti. Orta yaşlı, seyrek saçlı, ince gözlük kullanan, ciddi ve düşünceli bakışlara sahip olan doktor tam karşımda sandalyenin birine oturmuş ağzımdan çıkacak kelimeleri ömrü boyunca aç kalmış bir insanın lokmayı beklemesi gibi bekliyordu. Bense susuyordum. Dilim olanları anlatmaya dönmüyordu. Adam başını memnuniyetsizce sağa sola çevirdi. Ah bu gençlik. Neden düşünmeden hareket edersiniz ki, bilemem. Bana doğru eğildi yüzünü yüzüme, gözünü gözüme yaklaştırdı. Koluma dokundu ve:
- Her şeyi iyi olacak, inan.. inan.. Çünkü buna ihtiyacın var dedi.
Olmayacak, olmayacak olmayacak…….. Titrediğimi anımsıyorum, daha hızlı, daha şiddetli. Koluma dokunmayı denedi, omzumu silktim. Başımı çevirdim. Ağlamak istemedim. Gözyaşlarına layık değildim. Yutkundum. Gözlerimi yumdum… daha sıkı.. daha sıkı.. ben ölüyüm diye geveledim.. buna inanmak istedim. Çünkü, ölülerin hisleri yok.. yüreğin acısını hissetmezler. Beynimi avutmam gerekirdi. Bir ip ucu… belki de bir soluk.. bir nefes.. Ama ben onların tümünü zaten öldürdüm. Ben de ölmeliyim…
- Ama neden? Bak dünden daha iyisin, yarın daha iyi olacaksın. Ailen sana sahip çıkıyor. Hemen hemen her gün ziyarete geliyorlar.
- Gelmesinler! Kimseyi istemiyorum.!
- Hakketmiyorum, çünkü o güzel, bir zamanlar parlak olan hayatıma çomak sokan şeytanın ta kendisiyim. Ve bu yüzden ailemi kendi günahlarıma ortak etmek istemiyorum."
- Sen kimseleri günahlarına ortak edemezsin, istesen de yapamazsın. Çünkü, tanrı buna izin vermez.
- Güldürme beni doktor, tanrı olsaydı ben bu hallerde olmazdım, zamanında, vaktinde benim kulağımı çekerdi. Ne halt yiyorsun sen derdi.. ama nerde? Gözlerini kör etti. Her şeyi, herkesi elimden aldı. Tanrı yok doktor, tanrı diye bir şey yok!
- Var Laşa var ki, sana küçücük meleğini, oğlunu hediye etti. Oğlum kelimesini duyunca yüreğim köz üzerinde kalmış gibi can çekişti. Başımı yere eğdim. Dilim bu kez farklı tutuldu. Beynimde sevinçle başlayan ama ölüm kazasıyla biten fişek sesleri yükseldi. Oğlun için ne yaptın diye bağıran çok oldu. Başımdaki bir ordu insan yüzüme tükürdü. Salyaları üzerimde hisseder gibi büzüldüm durdum. Dişlerimle kendi nefretimi ezmeye çalıştım, başaramadığımı bildiğimden, hasretimden gözyaşlarım süzüldü. Bak gözlerin döndü, onu özlüyorsun, ona sarılmak istiyorsun. Ama nedense inatlaşıp, hala eskiden yaptığın gibi sana ait olan her şeye, herkese kafa tutuyorsun, reddediyorsun. Bırak olanları geçmişte kalsın, elindekilere, seni sevenlere, şu an olanlara bak."
- Söylemek çok kolay doktor ama yapamam.
- Çünkü kendimden nefret ediyorum, çünkü kendimle kavgalıyım. Bu halde nasıl başkaları ile iyi olunur.
- Her şeyini paylaşarak.
- Hımm.. güldürme beni doktor. Neyi paylaşayım.. Senelerdir içimde barındırdığım zehrimi mi. Onu mu anlatayım? Hani cesaret… Siz hiç hata yapmadınız mı doktor. Konuştunuz mu? Hayır, değil mi? Ama ben denedim. Düşünmedim mi sanıyorsun. Defalarca bu soğuk duvarlara olanları itiraf etmeye çalıştım, ama dilim dönmedi. Duvarlara bile doktor. Bu kahrolası duvarlara anlıyor musunuz, bu soğuk duvarlara… En basitinden nereden başlayacağını bilemedim, çünkü yaptığım korkunç bir şey. Duvarlara anlatamadım diyorum size. Kendime anlatamadım. Ve siz bu beş para etmez insana açık olun diyorsunuz, ne yüzle.
- Peki, içindekilerle kendini çürütmeye devam et!
Diyen adam tekerlekli sandalyenin kollarını öfkeyle kavradı. Hiç aksini düşünmeden, pencereye kadar acele ederek itekledi. Sonra karşıma geçip işaret parmağını hastanenin bahçesinde koşuşturan çocuğu göstererek uzattı. öfke ve merhamet karışmış bir sesle, ya oğlun, ona yazık değil mi ondan babasını çalıyorsun. Diye mırıldandı. Adama, her an hissettiğimi yüzüme vurmak zorunda mısınız, zorunda mısınız! Diye Bağırdı. Pencereden dışarıya bakmamak için direnmeye çalışsam da, soluğumun canımın bir yerinde, orada can attığını hissederek kendime karşı koyamadım. Onu gördüm, oğlumu gördüm. Taşlarla döşenen patika yolda seke seke koşturan üç yaşlarında sarışın, şirin, kareli gömlek ve beyaz pantolonla küçük herifimi gördüm de çocukluğumu anımsadım. Ne kadar da bana benziyordu. Hafif ensesine düşen sarı dalgalı ince saçları, minik burnu, ince yüz o ağlamaklı gözleri.. Benim kanımı, canımı taşıyan küçücük insan. Ona bir adımla olsa yaklaşmak istiyordum. Sarılıp koklamak istiyordum. Ama içimdeki vahşi jokey yularlarını kabaca bilinçsizce çekiştirip, bana ait olandan uzak tutuyordu hep. Hem bendim, hem değildim. Sevginin ve öfkenin nehrinde boğuluyordum. Bir an küçücük yavruma doğru ellerimi uzattım, ah kahrolası işe yaramaz ayaklarım, beş para etmez ciğerim, kör ve yaralı köpek gibi en yakınlarımı nasıl da parçaladım! Ailemin hayatını kaydırdım! Zehirli yılandan ne farkım vardı. Ben kendi ipimi kendim çektim.
Hayır doktor, hayır! Götür beni buradan. Acı çekiyorum görmüyor musun? Ben onların hayatının devamında yokum! Ben yokum doktor! ve siz buna yardım edeceksiniz. Bunu yapmak zorundasınız. Herkesin iyiliği için. Anlıyor musunuz beni. Herkesin iyiliği için. Oğlumun böyle bir babası olacağına… lütfen doktor. Anla ne olur. Benim nerede olduğumu kimse bilmeyecek. Çok uzaklara gideceğim. Beni bilmeyecekleri, tanımadıkları bir yere! Yurt dışına gideceğim doktor. Sizse susacaksınız. Beni anlamanızı ve anlayış göstermenizi rica ediyorum sizden doktor. Belki de bugün oğlumu son kez görüyorum bilemem. Doktorun omzuma dokunduğunu hissettim. İç geçirdiğini de, bana doğru eğildi, kaşlarını çattı. Yüzüme felakete aniden tanık olan korkunç bir ifadeyle baktı. Sustu. Sadece başını evet der gibi salladı. Donuk bir vaziyette durakladı. Büyük ihtimalle aklımdaki enkazın hasarını düşünmekten kendini alamıyordu. Üzülüyordu. Genzimi gürültü ile temizledim ve kendim bile inanmakta zorlandığım kelimeleri geveledim. "Eğer bir gün cesaret bulursam oğluma kendimi, yaptıklarımı bütün çıplaklığıyla anlatacağım. Bunu yapmak isterim. Beni affeder mi bilemem, ama anlatacağım. Doktor kaşlarını kaldırdı. İç geçirdi. Omzumu bir kez daha tartakladı. Birden kararlı adımlarla kapıya doğru yürüdü. Kapının aralandığını duydum. Sanırım koridordaki hemşireye seslendi. Bana kadar az duyulan bir sesle konuştular.
Az sonra hemşire yanıma geldi. Yüzümün terini peçeteyle kuruladı. Daha iyi misiniz? Diye sordu. Onun beyaz yüzüne donuk bir ifadeyle baktım. Sizi hava almak için dışarıya çıkarmam gerek. Ziyaretçiniz var. Hayır, ben kimseyle görüşmek istemiyorum Biliyoruz ama Lela Hanım hastaneyi ayağa kaldırdı. Sizi iyi olduğunuzu görmek için ısrar etti. Kız Neredeyse ayaklarımıza kapandı. Ya oğlunuz; babam, babam diye sayıklayıp duruyor.. Şimdi siz bu durumda onları geri mi çevireceksiniz. Hem ailenizi görmek size de iyi gelecektir. Sustum. Hemşire de sustu, sadece sandalyeyi itmek için verdiği kuvvetle onu kapıdan koridora, koridordan çıkış kapısına, sonra da taşlı yola doğru itekledi. Arkada bıraktığım mesafede harcanan her saniye beni köz ve alevler içinde bırakıyordu. Gözlerim donuk ve kuruydu. Ruhumsa kan ağlıyordu. Ağlamak bana haram, diye mırıldandım. Hislerim benim aleyhime, Azrail nefesini soluyordu. Boğuluyordum. Donuktum. Ruhumu tabuta sığdırmak için güç topluyordum. Oğlumu gören gözlerimi kör etmek için güç topluyordum. Oradaydı, yolun ağzında. Minicik elinde beyaz bir taş vardı. Çömelmişti. Sert, taşlı yolda bir şeyler çiziyordu. Evi çizmişti. Beni sanırım. Birden durakladı, elini kaldırıp gözünün önüne gelen ince, sarı saçlarını beceriksizce geri itekledi, sonraysa çizmeye devam etti. Bu kez uzun etek giyen annesini çizdi. El eleydik. İçim titredi. İçim ağladı. İçim ezildi. Elimi uzattım. İhanet eden ayaklarıma baktım. Düğümlenen dilime küfrettim. Gören gözlerime, yüreğimin acısına küfrettim. Dişlerimi sıktım, yüreğimi sıktım. Dönmem gerekirdi, oradan gitmem gerekirdi ama kanadı kırılan mağdur bir kuş gibi oradaydım. Hemşire alnımda toplanan ter baloncuklarımı peçeteyle kuruladı. Kulağıma eğildi. İyi misiniz? diye sordu. Değilim." Dedim ve yüzümü oğlumdan uzak bir yana doğru çevirdim. O an ölmek istedim. İçlendim, içlendim, içlendim. Bana doğru gelen ayak sesini duydum.
Bu Lela’nın adımlarının sesiydi. Hissediyordum, bana yaklaştığını hissediyordum. Laşa.. diye seslendi yumuşak duygu dolu bir sesle. Lela adı yüreğimin derinliklerinde sıcak bir mermi gibi vızıldadı. Dişlerim birbirlerini ezdi, ezdi, ezdi. Beynim büzülüp sulandı. Daraldım. Renk vermemek için direndin. Gözyaşlarımı akıtmamak için direndim. Nefesimin hızlanmış ritmini tutmak için direndim. Başımı çevirip yüzüne bakmak için direndim. Islak dudaklarına bakmam için, öpmek için direndim. İnsanlığı yaşartmak için direndim. Kendime direndim. Lela’nın önümde çömeldiğimi görsem de görmemek için direndim. Seni seviyorum, çok seviyorum, çok seviyorum. Söylediği kelimelere karşılık vermemek için de direndim. Sus…. demek için direndim. Bu ızdırabın bitmesini bekledim, bekledim. Ama o tanıdık ses hala konuşuyordu, beni diri diri mezara gömmekten vazgeçmiyordu. Tanrıya seni bize bağışladığı için her gün dua ediyorum aşkım. Seni deliler gibi özlüyorum aşkım. Çok özlüyorum. Lela donuk olan yüzüme bakıp, benim kadar acı çekiyordu. Yaşananlara isyan ediyordu. Ama yapamadı, kendine daha fazla direnemedi, gözyaşlarını daha fazla tutamadı artık ağlıyordu. Ağlıyordu. Az sonra sesinin tonunu yitirmişti, titriyordu. Tanrı bu aşkı karşılıksız bırakmaz bunu da biliyorum aşkım. Seni bize bağışlar, biliyorum. Gırtlağıma çöken kederi yutkunmak için direndim. Susuyordum. Ağlamama gücümü yitirdiğimi hissediyordum. O an yaşamak için ihtiyaç duyulan derin bir nefes için güç topluyordum. İç geçirdi. Acı acı yutkundum ve tekrar konuşmaya başlayan Lela’ya kulak verdim. Allah seni bize bağışlamalı, küçük oğlumuz küçük Laşa’mız için bağışlamalı, çünkü onun bir günahı yok! Yok anlıyor musun Laşa yok! Lela farkına varmadan tırnaklarını kollarıma geçirmişti. Bana çok yakındı daha da yaklaşıyordu. Onun kokusunu, nefes alışını hissedip duyuyorum, tükeniyordum, tükeniyordum. Ve aniden tek bir göz yaşı beni dinlemeden gözümden yuvarlandı. O an kıyamet koptu sanki. Lela, kollarıma daha kuvvetli tutundu. Sen beni duydun! Duyuyorsun! Hissediyorsun! Bağırmaya, beni şiddetle sarsmaya başladı. Herşey düzelecek göreceksin, yeter ki kendine gel. Bak, bak göz yaşın aktı. Beni duydun. Laşa sevgilim bize geri dönüyorsun." Kaşlarımı çattım, gırtlağım dağ yutmuş bir serçe gibi oynadı. Nefes alışım hızlandı. Acı acı ter içinde kaldım.
- Hastayı yormayın hanım efendi. O sizi duymuyor.
"Yalan söylüyorsun! Allah kahretsin! Yalan söylüyorsun. Lela doğruldu. Kendini tartaklamaya başladı. Hayat bu kadar acı olamaz! Olamaz! Birden sustu ve hıçkırıklara boğuldu. Hemşire tekerlekli sandalyeyi itiyordu. Ben onları artık göremiyordum. Ama oğlumun sesini duyuyordum, Baba! Baba! Nereye gidiyorsun…
O gün içim içime sığmıyordu, sanki dünya bütün sahip olduğu kuvvetini bana bağışlamıştı. Üzerimde kuşlardan esinlendiğim sır dolu mırıltısını ve hafifliğini hissediyordum sanki. Mırıltıları istiklal marşı ile değişiyordu. Sonra filizlenmiş gururumun hayatta kalma arzusu ile tutuştuğunu hissediyorum. Bu arzu beni adı olmayan bir heyecana sürüklüyordu. Bugün 2008’in 8 ağustosu, on sekiz yaşımı doldurdum ve Güvenlik bilimleri fakültesine ön kayıt yapabilmem için hak kazandım. Ailem polis olmamı istemiyor. Tabiî ki tek sahip oldukları oğullarını tehlikeye atmak istemiyorlardır. Onların kaygılarını anlıyorum, ya benim kişiliğim? benim kaygılarım? Odama göz attığımda bonkör ve sahte bir dünyadan başka bir şey göremiyorum. O ise, hayatın bonkörlükten ibaret olmadığını, sadece bu iki yüz metrekarelik daireden ötesine attığım, ilk adımdan itibaren gözüme çıban gibi batıyordu. Her gece rüyamda mayın tarlasında binlerce insanın cesetleri üzerinde yürüdüğümü görüyor, çıldırıyordum. Annem bu rüyaları senelerdir gazetelerden kesip biriktirdiğim cinayet, gasp haberlerine bağlıyordu. Odamda duvarın birinde boydan boya dört beş sıra halinde, kalın ve geniş rafların üzerinde plastik şeffaf kutuların içinde yüz binlerce gazetelerden kestiğim kanlı mezarlıklar yatıyordu. Burada medyanın dile getirdiği en vahşi haberler vardı. çoğunun ip ucu bulunmamış, söz edilen cesetlerin hıncı alınmamış, ailelerin öfkesi okşanmamış, göz yaşları kurumaya yüz tutmamıştı. Derin ve ağır bir iç geçirdikten sonra, başımı film CD’leriyle dolu raflara doğru çevirdim. Burada korku, gerilim, aksiyon filmler vardı. Onları izlerken hep aklıma gelen soru bu kez de beynimi meşgul etmişti. Acaba bu filmlerdeki gerçeklik payı vahşete mi, kahramanlığa mı daha fazda yönelikti. Bu soruyu şehre sormam gerektiğini düşünerek pencereye yaklaştım. Elektrikli panjurun düğmesine basarak yarım görünen şehrin tümünü görmemi sağladım. Rustaveli sokaklarında koşuşturan müthiş kalabalığı izledim. Babam bu insanları, beceriksiz bir çobanın elinde ambarsız kalan bir koyun sürüsüne benzetirdi hep. Annemse ‘Tiflis’ güzel fakat akılsız bir kadına benziyor derdi. Bense Sovyetlerin dağılmasından sonra Gürcistan cumhuriyetinin yeni doğan bebek gibi bakılması ve korunması gerektiğini düşünüyordum. Fikirlerimi dile getirip, ailemle tartışmaya girmiyordum çünkü, annem yumurtaların üzerinde oturan tavuğun psikolojisine kapılıyordu birdenbire. Beklemek ve sabretmek gerekir derdi. Babamsa yaşını almış, içine kapanık bir insandı, onu olanlar hakkında derinden bir şeyler hissettiğimi hissettirmek ancak telaşa sokardı. Annemin sık sık dile getirdiği gibi, işi dolayısıyla yeterince kan kokusunu duyuyor, hayatlar kurtarıyordu.
Hızlı adımlarla çalışma masasına doğru ilerledim. Siyah, yüksek sırtlı büro sandalyesini iki parmağım yardımıyla kendime doğru çevirdim. Oturdum. Çalışma masasının üzerinde duran laptopumun ekranını açtım. ‘Polis Akademisi Başkanlığı’ sayfasını bulup ve işaret parmağımı kaydırarak ‘Başvuru koşulları başlantılmış’ sayfaya ulaştım. Orada verilen ve uyulması gereken onbir madde vardı.
Birinci maddede, Gürcistan vatandaşı olmam gerektiği belirtiliyordu. Cebimdeki kimliği çıkardım. Bana bakan yeşil derinliklerdeki müthiş ciddiyeti gizlemeye beceremeyen gözlerine baktım. Ben gülümserken o ise ince dudaklarını binlerce sırrı gizler gibi büzük tutuyordu. Alnı açıktı, ama serseri, sarı ince telli saçları içindeki fırtınaları tarif eder gibi dağınık bir şekilde dağılmayı becermişti. İnce ve normalden hafif uzun bir burun ben buradayım demekten vazgeçemiyordu. Geniş çene kemikleri erkeklere mahsus kabalığı hatırlatır gibiydi. Adı, soyadını okudum. Laşa Krilov. Laşa Gürcü adı. Krilov Rus soyadım. Annem Gürcü, babam Rus asıllı Gürcü vatandaşı. Medeni hali, bekar. Kimliğimi masada bıraktım. Yarın sabah fotokopisi çekilecekti. Çekmecemi çekip diplomamı çıkardım. Beşinci maddede de boyum soruluyordu. Erkek için 167 cm. yazıyordu. Hoşnutlukla gülümsedim, çünkü boyum tam 188 cm.’ydi. Sabıkam da olmadığına göre tertemiz bir genç olarak çıkacaktım karşılarına. Koltuğun sırtlığına yaslandım, ellerimi başımın altından kavuşturdum. Odama büyük bir keyifle göz attım. Annem beni mutlu etmek için her şeyimle fazlasıyla ilgilenmişti. Odam ferahtı ve güneş alıyordu. Geniş ve rahat bir yatağım vardı. Başucumdaki komedinin üzerinde gece lambasının altında müzik setim, plazma televizyonun, klimanın kumandaları sırayı alıyordu. Odada boş duvar bulunmuyordu. Bazen duvarların gücüne şaşırmıyor değildim. Binlerce kitabı, benim biriktirdiğim vahşi haberlerle dolmuş şeffaf plastik kutuları nasıl taşıyordu burası. Tek bir duvar boştu o da yatağımın başucundaki. Annem orada olabilecek en büyük boyutundan Tiflis’in meşhur sokaklarından birinin resmini asmıştı. Babam bu resme altı yüz dolar verilmez demişti ama annem vermişti. Odama bir kez daha göz attım ve annemin sık sık söylediği kelimeler kulağımda vızıldadı. Daha ne istiyorsun oğlum! Bu soruyu sadece annem değil, arkadaşlarım da soruyordu. Aslında, benim bir şey istediğim de yoktu. Ben kendimle yetinmeyi biliyordum sanırım. Spor yapıyordum. Vücut geliştirmek için günde en az iki kez ikişer saat ağırlık çalışıyordum. Kitap ve gazete okuyor, aileme anlatamadığım ruh halimi, tuttuğum günlüğe yazıyordum.
Babam beni izlerken, gençliğini hatırladığını söylerdi hep. Annemse kendime çok yüklendiğimi, ve hiç ama hiç bu devirdeki gençlere benzemediğimden bahsediyordu. Benim devrimdeki gençlerin en büyük merakı porno dergileri olduğunu biliyor muydu acaba? Kız nasıl tavlanır ve nasıl yatağa atılır planları? Günlüğümü hatırladığım iyi olmuştu. Çalışma masasının çekmecesini çekip, kalın siyah deriyle kaplı defteri çıkardım. Üzerinden sarkan asma kilide asıldım. Sonra bir alt çekmecenin birinden gri kutunun içinde tuttuğum küçük anahtarı çıkarıp defterimin yapraklarını serbest bıraktım. Sonra kalemi alıp birkaç kez polis, polis, polis kelimesini yazdım. Duvardaki iri rakamlı saate baktım. Akşamı beklemem gerekiyordu. Akşam yemekten sonra, anneme ve babama polis akademisine baş vuracağımdan bahsedecektim. Kalkıp pencereye yaklaştım. Şehir hala çok yoğundu. Koşuşturan kalabalıktan gözümü kaçırıp göğe ve birbirlerinin sırtına binmiş hissini yaratan çatıları takip ettim. Tam orada C.A. harfini gördüm. Babamın polikliniği tam oradaydı.
Babam, 1987 senesinde Moskova’dan Tiflis’e gelmişti. İki sene sonra da bu polikliğini kurmuştu. O günden beri de orada başhekimdir kendileri. Babam altmış iki yaşında olmasına rağmen oldukça karizmatik ve yakışıklı. Annem bana bakarken babamla ilk tanıştığı günleri hatırladığını söylüyor. Aralarında on yedi yaş fark var, belki o sebepten belki de babamın çevresinden duyduğu yüksek saygı gören annem, dilini Sergei beyden alıştırmıştı. Annem Kadın koruma derneğinde çalışmaya başlamadan önce, sakin ve huzur dolu bir evde yaşıyorduk. Hatta, fazlasıyla sakin bile diyebilirim. Annemin ve babamın arasında boş sohbetler olmazdı. Sudan havadan konuşulmazdı. Tek konuşulacak konu bendim. Kavgalar ve sürtüşmelerin sebebi de bendim. Bazen düşünüyorum da, eğer ben olmasaydım, eğer benim kaprislerim, inatçılığım olmasaydı bu ikili belki de sadece birkaç cümle ile bile seneleri geçirirdi. Ama son iki senenin içinde annem ve babam tartışmalarında milli rekor kırdılar diyebilirim.
Pencereden uzaklaştım ve duvarda asılı olan aile resimlerimizi tatlı bir gülümseyişle izledim. Annem şu an kırk beş yaşlarında. Yaşını göstermeyen alımlı bir kadın. Bunun farkında ve güzelliğine güzellik katmak için elinden geleni yapıyordu. Bazen düşünüyordum da narin görünen bu kadın, nasıl oluyor da hayatın vahşi tabakalarının içine girmeye cesaret buluyordu, bilemem. Belki de bu yüzden babam; senin hiç konuşmaman gerek, oğlumuzun kime benzediğini belli diyordu. Düşüncelerimi dağıtan ev telefonunun ince sesi olmuştu. Siyah renkli telefonun beyaz ekranında bilmediğim bir numaraya bakıp açma tuşuna bastım.
- Efendim, dedim. Karşı tarafından annem, soluk suluğa kalmış bir halde,
- Oğlum baban nerede? diye soruyordu.
- Klinikte değil mi? diye soruya soru ile cevap verdiğimin farkında bile değildi ki annem,
- Cebi kapalı diye cevap verdi ve sanırın ağlamadığından, tıkanan genzini temizledi.
- Sen nerdesin, ne oldu anne? derken telaş içinde telefonun ahizesinin içine doğru bağırıyordum. Annem bu kez sesine çocuksu bir mahcubiyeti katarak; karakolda. Dedi.
- Hangi karakolda? Orada ne işin var? Artık merdivenlerden alt kata, sonra kapı dışına, sonra ise asansörün içine gittim. Sokaklarda iki yüz metre koştuktan sonra taksi durağına vardım.
Senelerdir bize hizmet eden taksici Goça’nın orada olmaması için dua ettim, ama oradaydı ve beni fark etmişti bile. Elini sallıyor, iki araba ötesinde bıraktığı aracını işaret ediyordu. Kaçış yok, yoktu. Bugün de onun yersiz ve gereksiz muhabbetine katlanacaktım. Tabiî ki nereye gittiğimi de öğrenecekti. Bizde böyle derdi babam, bir insana alıştık mı bırakamıyoruz. Bu herkes için geçerli, ister taksici olsun, ister manav. Babamın arkadaşı ve dostu çoktu. Taksici Goça ise bizim acil servisimizdi. Malum, annem ve babam ailede olan tek arabayı ortak kullanıyorlardı. Taksiye nasıl bir telaşla bindiysem, Goça yüzüme iri ve, korkmuş gözleri ile bakıp, telaşlı bir sesle:
- Hiç. Dedim ama tabiî ki o buna inanmadı. Arabasını çalıştırıp,
- Nereye gidiyoruz? diye sordu.
- Karakola. Dedim sesimi sakin tutma çabası ile.
"Kötü bir şey mi oldu? Sustum. Birine bir şey mi oldu? Sadece derin bir iç geçirdim. Annem orada diye nasıl söyler, nasıl dile getirirdim. Beyaz binanın önünde durduk. Taksimetresine bakıp borçlandığım miktarı ödedim ve arabadan indim. Goça, arkamdan Laşa! Diye seslenince, başımı çevirdim ve ona, sen git beni bekleme, dedim. Karakol binasının beyaz