17. Yüzyıl ve Dil
Düzenlendi: 28 Ağu 15:28Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
Linguistik & Dil Bilim
Türkiye Türkçesinin Temeli (#27954382)
İştikakçının Köşesi (#27620331)
Ltı Nasyonal Sosyalizmin Dili (#27620388)
morella, Suskunlar'ı inceledi.
@morella·02 May 21:26·Kitabı okudu·15 günde·Beğendi·Puan vermedi
Yazarın bitirdiğim ilk kitabı olmasına rağmen; felsefi bilgisi , genel kültürü, mistik betimlemeleri ile çok fantastik ve mana âlemine işaret eder buldum. Tarihi bilgisi uçsuz bucaksız bir derya. Bir çoğu zorlu bir dil olarak yorumlasa da ben dil ve edebiyatın en eski ve en yeni olanaklarını kullandığını düşünüyorum. Eski dilde yazılan kelimeler, zihni sürekli açık ve uyanık bilinçle okumaya zorluyor. Aksi taktirde bir önceki sayfaya geri dönmek zorunda kalıyorsunuz. Bu nedenle İhsan Oktay Anar' ı okumak bana Hz. Muhammed (s.a.v) "insanlar uykudadır, ölünce uyanırlar" sözlerini hatırlattı.
17. yüzyıl Osmanlı döneminde tarihi İstanbul semtlerinde geçen romanın birbirinden renkli zengin karakterleri var. Kalın Musa, Eflatun, Davut, Cüce Efendi, Batın ve Zahir, İbrahim Dede, Tağut, Rafael gibi orijinal isimler ve karakterlerinin mizahi, zengin tanımı ile çok sevebilirsiniz. Benim en sevdiğim karakter Eflatun (belki mor aşkımdan ) belkide düşünmeye en çok yönlendiren sükut halinden olabilir. Kendisini çağıran ıslık sesindeki 'Gel ' çağrısını aramaya çalışırken "O" ndan uzaklaştıran;
karşılaşıp hepsini aştıktan sonra, Şeyh İbrahim Dede ulaşabilir. Dede Eflatun' a
"senin temiz kalbine ihtiyacımız var. Bazıları var ki buraya gelir ve huzur bulur, yine bazıları var ki buraya gelir bizler onda huzur buluruz" der.
Bizler hep huzuru ararız, huzur gelsin bizi bulsun isteriz, huzur versin gerisi olmasa da olur deriz. Ama bunun yolu önce 'Huzur 'olmaktan geçer diye düşüneyi unuturuz. Bu nedenle huzur olma isteğimi arttıran Eflatun benim favori karakterim oldu.
Zihnisinir, Puslu Kıtalar Atlası'ı inceledi.
Düzenlendi: 10 Oca 01:45Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Aaron·17 Ara 2017·Kitabı okudu·6 günde·Beğendi·8/10
Söz konusu kitap, İhsan Oktay Anar'ın okuduğum ikinci kitabıdır. Birincisi Amat idi, oldukça beğenmekle beraber Puslu Kıtalar Atlasını daha bir sevdim diyebilirim. Belki de Amat'ı tekrar okumak gerekiyordur kim bilir.
Ana olaylar 17. ve 18. yüzyıl İstanbul'unda geçiyor. Uzun İhsan Efendinin oğlu Bünyamin'in hikayesine tanık oluyoruz. Dünyayı rüyalarla tanımaya çalışan babasının aksine, maceralar yaşayarak gözlemleyen ana karakterin başına gelenler pişmiş tavuğun başına gelmemiştir efendiler.
Ana olay örgüsünün yanı sıra 300 yıl geriye ve 300 yıl ileriye atıflar yapılarak asıl anlatının içine ustaca eklenen düzinelerce minik hikaye ile karşılaşıyoruz. Gerçekten ustaca düşünülmüş ve dil, dönemi yansıtacak incelik ve etki ile kullanılmış.
Bunun yanında yazarın -muhtemelen- kendisini olay örgüsü içine katması ve "her şey Uzun İhsan Efendinin zihninin ürünü" lakırdıları oldukça keyifli.
Tabii ki bir tarihi roman değildir fakat dönemin sosyal yaşantısı ile ilgili güçlü ve gerçekçi izler taşımaktadır. Bir hortlak vakası zannedilen olayda sivriltilen kazıklar, bir vakit bu konuda çıkarılmış bir fetvaya işaret eder örneğin.
Felsefeye yapılan atıflar ve kullanılan dilin keyfi inceleme yazarak anlatılabilecek cinsten değildir. Keyifli okumalar.
'17. Yüzyıl ve Dil' kitapları
1. Evliya Çelebi ve 17. Yüzyıl Osmanlı Toplumu
'17. Yüzyıl ve Dil' ile ilgili yazarlar