İnsan Olmanın Dayanılmaz Hafifliği | Radyo Ülkü
Eklenme Tarihi: 9 Temmuz 2018 Pazartesi
Elmas Uzel elmas_uzel@hotmail.com
Seçimler, ekonomik kriz, hayvanlara, çocuklara ve kadınlara uygulanan şiddet/katliam derken toplumca zor zamanlardan geçiyoruz. Hayatı nereden, nasıl algıladığımızla doğru orantılı olarak bireysel akıl yürütmelerimiz de bu toplumsal acıları biçimlendiriyor. Eğitimin ilk mercii olan ailede başlayan yoksunluklar ve travmalar bireyi ilerleyen yaşlarında sorgulamayan, sevgisiz ve hatta şiddete meyilli insanlara dönüştürüyor.
Biz insanız! Hepimizin zayıflıkları, zaafları, korkuları ve eksiklikleri var. Geçmişten gelen yaşanmışlıklar ile daha da ileri gidersek atalarımızdan aldığımız bazı genetik kodlanmalarımız mevcut. “Ben, kendime ve topluma nasıl katkıda olabilirim?” sorusunu sormak yerine, farkında olmadığımız zehrimizi dışarı kusmayı seçiyoruz. Benimki ütopik bir hayal biliyorum, ancak ülkemizde sağlıklı insan olma okulları da olsa keşke. Hatta bu eğitim sınavlı olsa ve geçemeyene evlilik izni vs. verilmese. Hani bu Mars’da maydanoz yetiştirmek kadar olasılığı olmayan bir hayal gibi.  Peki ya şimdiki eğitim sistemimizde bir şeyler yapılamaz mı?
Biraz sağduyusu olan herkes ne kadar öfkeli, şiddete meyilli, bataklığı kurutmak yerine sivrisineği öldürmenin doğru olduğunu savunan bir toplum olduğumuzu fark edebilir. Hem yaşayarak bunu deneyimliyor, hem de özellikle sosyal medya paylaşımlarında bunu gözlemleyebiliyoruz. Unutmayın ki her çocuk doğduğunda masumdur. Nörolojik rahatsızlıkları olan ve profesyonel desteğe ihtiyaç duyan bir kesimi ayrı tutarak söylemek gerekirse kimse doğuştan katil, tecavüzcü veya canavar ruhlu doğmuyor; çocuklarımızı biz kolektif bilinçle şekillendiriyoruz. Masumiyet hamurunun içine kattıklarınız ne kadar faydalı ise kişi, o kadar üretken, sorgulayan, sevgiyi deneyimleyen ve bu sevgiyi yansıtan bir birey olurken, hamuruna ufak tefek de olsa zehir karışmış olanlarsa hem kendi hayatına mal oluyor hem de toplumsal trajedilere sebep oluyor.
Mesela her okulda birer pedagog ve psikolog olsa; çocukların yaşlarına uygun, anlayabilecekleri oyunlarla veya bireysel faaliyetlerle kendine değer vermenin önemi anlatılsa ne güzel olur! Bireysel haklarının ona tanıdığı sınırların dışına çıkan ve başkalarının var oluşuna saygı duyulması gerektiğini öğretilmemiş, ailelerinden gördükleri her turlu ruhsal/fiziksel şiddetin acısını çeken ve bunu ifade edemeyen, sevginin ve şefkatin daima iyileştirici olduğunu öğrenememiş kişilere tüm bu imkânları sağlasak daha sağlıklı bir toplum olmaz mıyız?
“Nasıl daha iyi bir insan olunur?” sorusunu sormadığımız ve cevap aramaya çalışmadığımız sürece maalesef ki daha çok acılara gebe olacağız.
Umudumuzun hep taze olduğu haftalar dilerim.
7 Gün, 24 Saat, 365 Gün Gönüllü Mesai: AnnelikKişisel olarak özel günlerin özel olduğunu düşünmüyorum. Aslında kıymetli olan her ne ise ...
Kadın Olmayı Ben Seç(me)dimBugün toplumumuzda, kadın olmanın getirdiği sorumlulukların yansımalarını konuşalım istedi...