..:: Albümatine ::..: Ekim 2009
Tür: Dream Pop, Post-Rock, Shoegaze
I.A.R. tavsiyesi: "Waking in the Dark"
Yıl: 2005 Brezilya
Tür: Dance-Pop, Dance-Punk, Electroclash, Indie Rock
I.A.R. tavsiyesi: "Let's Make Love and Listen Death From Above"
Yıl: 1989 Kanada
I.A.R. tavsiyesi: "Black Velvet"
I.A.R. tavsiyesi: "The Outsiders"
Tür: Indie Pop, Soul Rock
I.A.R. tavsiyesi: "No Time"
Tür: Alternative Metal, Rap Rock
I.A.R. tavsiyesi: "Revolver"
I.A.R. tavsiyesi: "Purify"
I.A.R. tavsiyesi: "Surrounded"
I.A.R. tavsiyesi: "Artık Melek Değilim"
Yıl: 2009 Romanya/Almanya
I.A.R. tavsiyesi: "Why Did You Do It?"
I.A.R. tavsiyesi: "All the Things That Mean the Most"
Tür: Piano Rock
I.A.R. tavsiyesi: "Weight"
Tür: Rock, Blues Rock, Alternative
I.A.R. tavsiyesi: "We Got A Problem"
Yıl: 2006 İsveç
I.A.R. tavsiyesi: "Girl Laying Down"
Tür: Grunge, Alternative Metal
I.A.R. tavsiyesi: "Your Decision"
Tür: Power Pop, Indie Rock, Indie Pop
I.A.R. tavsiyesi: "Cherry Man"
Tür: Ambient, Electronic
I.A.R. tavsiyesi: "Natteravn"
I.A.R. tavsiyesi: "You and Me"
Tür: Alternative Rock, Rock, Grunge
I.A.R. tavsiyesi: "Red Mosquito"
Tür: New Wave, Coldwave
I.A.R. tavsiyesi: "The Camp"
1973 Long Island doğumlu Shannon McNally, üniversitede antropoloji okurken çeşitli kulüplerde çalıp söylemişliği olan, mezun olduktan sonra bir süre Paris’te sokak şarkıcılığı da yapmış üç albümlü bir müzisyen. 1997 yılında bir şekilde major plak şirketlerinden Capitol ile anlaşma imzalıyor. Hatta aynı dönemde Shannon için Alanis Morissette adlı gencecik kızı ikinci plana bile alıyor Capitol. Ama piyasa normlarına göre daha içe dönük akustik takılmayı yeğleyen Shannon, gayet tecrübeli müzisyenlerle kotarılan ilk albüm Jukebox Sparrows ile Sheryl Crow gibi kendi liginde isimler kadar, 70’ler soundundan da izler taşıyan bir rota belirliyor. Ama Capitol, nedense albümü süresiz biçimde askıya alınca parsayı Alanis Morisette topluyor.
Fakat aslî amacı meşhur olup yırtmak değil, müzik yapmak olan Shannon McNally yılmayıp kendini kanıtladığı süre zarfında Stevie Nicks, Ryan Adams gibi isimlerin konser açılışlarında yer almayı başarıyor. Hatta müzik dışında, dillere destan güzelliği sayesinde Urban Decay kozmetik ürünlerinin modelliğini bile yapıyor. Bunları görüp ellerini ovuşturmaya başlayan Capitol, nihayet 2002 Ocak ayında Jukebox Sparrows’u yayınlamaya karar veriyor. Albümün geç de olsa hak ettiği başarı sonucu, John Mellencamp ile yaz boyu turlamaya kadar terfi ediyor. Burada adı geçen ünlü isimlerin tümü, çeşitli platformlarda McNally’e hep övgü dolu sözler sarfediyorlar.
Jukebox Sparrows, genel hatlarıyla idare eder bir albüm. Birtakım pop rock ve blues klişeleri yanında az da olsa soul, caz, hatta albümle aynı adı taşıyan şarkıda deneysel tınılar duymak mümkün. Ama 2005 yılına gelindiğinde üzerinde Geronimo yazan albüm, McNally’nin o yıla dek yaptığı her şeyden daha olgun ve özellikle country blues hatlarını daha da keskinleştirmiş bir pop rock anlayışı taşıyor. Bunu daha açılış parçası The Worst Part Of A Broken Heart ile anladım diyebilirim. Jukebox Sparrows’da bile böyle bir şarkı yoktu zira. The Hard Way misali kaya gibi bir şarkı da yoktu orada. Leave Your Bags By The Door’un akusti-epik tevazusunu da bulamazsınız o albümde mesela. Weathervane, Sweet Forgiveness, In the Name Of Us Honey örnekleri de Shannon McNally çağdaşları sayılabilecek pek çok country kadının ulaşamadığı samimiyet çizgisinde bana göre. Zaten o kadınların çoğu gibi sahte biçimde ağlak olmaktansa, dürüst biçimde muğlak olmayı tercih ediyor çoğu zaman. Bir zamanlar beraber turladığı Stevie Nicks'in ilk yıllarını biraz daha ince perdeden de olsa andıran dişi karizma sahibi vokali de ayrı bir özellik. Albümün tek eksisi, kendine yakışır biçimde kapanış yapamayan Lovin' In My Baby's Eyes belki de.
Shannon McNally bu yıl içinde de Coldwater isminde 8 şarkılık bir albüm yaptı. Yine country blues ağırlıklı olmakla birlikte, türe fazla bağlı kalmasından ötürü olgun, ama Geronimo’daki farklı ruhu yakalayamadığını düşündüğüm bir albüm Coldwater... Bu bilgilerin ışığında, “benim sadece bir Shannon McNally’lik yerim var” diyenler için önereceğim yegâne albüm Geronimo olur kesinlikle. Bir zamanlar kendisine tercih edilen Alanis Morisette ile karşılaştıracak olursak, ben kendisini albüm olarak değil, şarkı şarkı severim. Ama haklı olarak dillere kobra gibi dolanmış onca şarkısına rağmen Morisette’in şimdiye kadar Geronimo gibi bir albüm bütünlüğü, olgunluğu, tevazusu yakalayamadığını düşünüyorum.
Etiketler: * ABD, 2005, Country, Pop Rock, Singer/Songwriter
Edebiyat okuduğu ve futbol takımında oynadığı California State Üniversitesi’ndeki ilk yılında aynı zamanda müziğe de başlayan Mat Kearney, önceleri bunu hiç de kariyer olarak görmemiş. O ilk yılını tamamlayıp, arkadaşı ve aynı zamanda yapımcı olan Robert Marvin ile country müziğin Kâbe’si Nashville/Tennessee’ye gidiyor. Oraya sadece yazı geçirmek ve ekstradan birkaç şarkı yazıp çalmak için gittiğini düşünürken aldığı bazı tekliflerle bu işi ciddi ciddi bir kariyer olarak düşünmeye başlıyor. Kearney’nin o yıllarda ilgi duyduğu hip-hop ve folk karışımından etkilenen bir şirket hemen kendisini havada kapıyor ve 2004’te debut albüm Bullet çıkıyor. İki yıl aradan sonra çıkardığı Nothing Left To Lose ise daha olgun bir folk patikasında seyrediyor. Bu albüm Columbia gibi dev bir şirketin kanatları altında çıktığından ilkine göre daha fazla tanınıyor ve satıyor. Bu albüm, Grey’s Anatomy dizisinin müzik departmanı tarafından pek bir sevilmiş olacak ki, Kearney’nin bazı şarkıları dizinin çeşitli bölümlerinde kullanılıyor. Bu da daha fazla tanıtım demek. Ayrıca bu sayede üç yıl aradan sonra üçüncü albüm City Of Black & White’ın çıkışı ve Keane ile yapılan tur, Mat Kearney kariyeri için önemli adımlar demek.
Mat Kearney için yapılan yorumların en başında sesinin Coldplay solisti Chris Martin’inkine çok fazla benzemesi geliyor ki çok doğru. Fakat bu durumun, Pearl Jam patlaması sonrası türeyen yüzlerce Eddie Vedder taklidiyle pek alakası yok. Chris Martin’in sesi de Dave Matthews’e benziyor. Ama neticede kolay kolay taklit edilemeyecek ekmek gibi bir ses rengi bu. Ses verdiği şarkılara garip bir hüzün yüklemeyi başaran, onları daha masum, hatta bazen acıklı hâle getirebilen türden bir gırtlak karakteri. Şarkılara gelirsek, Nashville/Tennessee karakteristiğinden farklı olarak koyu country yerine daha popüler nitelikte pop rock şarkılarının ağırlıkta olduğu bir albüm City Of Black & White… Albümdeki 12 şarkıdan herhangi birini single diye çıkarıp radyoya koysanız hiç sırıtmaz. Hatta bu 12 şarkıdan herhangi birini Grey’s Anatomy dizisine koysanız o da sırıtmaz. Ama hep aklımın bir köşesinden “daha heyecan uyandıran şeyler olabilirdi” diye geçirmeden edemiyorum. Yine de Robert Marvin ile yazdığı şarkılarından All I Have, Closer To Love, Fire and Rain, City Of Black & White, Never Be Ready gibi biraz daha öne çıkanlar hiç fena değil. Hatta albüm, Kearney’in sesinden ötürü sıklıkla Coldplay havası bile yaratmıyor değil. En başta Martin-Matthews ses rengine hayran olup, müzikten evvel bu sesin yarattığı atmosfere vurgun kulakların asla ıskalamaması gereken bir isim ve albümden söz ediyoruz ki, bu da sık rastlanan bir durum değil.
12. City Of Black and White
Gönderen Osman Danacı zaman: 02:01 Hiç yorum yok:
Etiketler: * ABD, 2009, Pop Rock, Singer/Songwriter
Hazır Rage Against The Machine’den laf açılmışken dönüp gitmek olmaz. Bir başyapıt olan Rage Against The Machine (1992), ona en yakın çizgide seyreden fişek gibi bir Evil Empire (1996) ve bu ikisinin çizgisine biraz uzak düşen The Battle Of Los Angeles (1999) üçlüsünden sonra Zack De La Rocha’nın solo takılma sevdası sebebiyle dağılma sinyalleri veren grup, 2000 yılında acayip bir sürpriz yaptı. Tam 12 adet coverdan oluşan Renegades albümü muhteşem bir veda olacaktı. Aslında o dönemde bunun bir veda olabileceği aklımın ucundan bile geçmiyordu. Gelişmeleri bugün olduğu gibi yakından takip edemediğimden aklımın ucundan geçmeyen şey başıma geldi. RATM dağıldı! İtiraf etmeliyim, The Battle Of Los Angeles’dan sonra grubun biraz soluklanması, kendini özletmesi, 92-96 arası dönemdeki gibi şarkılar yazması gerektiğini düşünmüştüm. Bu yüzden Renegades’in zamanlaması bana mükemmel gelmişti. Aslında bunun bir veda albümü olduğunu bilmemek iyiydi. Diğer türlü, dağılacaklarını bilmenin kızgınlığıyla artık beraber müzik yapmayacak bir grubun hazırlop şekilde giderayak son bir vurgun yapacağı yönünde düşünebilirdim. Gerçi sözkonusu RATM olunca bu şekilde düşüneceğimin garantisi yok. Hele de Renegades gibi olağanüstü bir düzine seçkiye ve harika yorumlara ev sahipliği eden bir veda, varsın “son bir vurgun” olsun hiç mühim değil. Keşke her “son vurgun” Renegades gibi olsa!
Microphone Fiend, Renegades Of Funk, Street Fighting Man, How Could I Just Kill A Man, The Ghost Of Tom Joad ve Kick Out The Jams ile, özenti ama duruma cuk oturan tâbirle “kickass” bir albüm Renegades... Üstelik Beautiful World diye Zack De La Rocha’nın “şarkı söylediği” bir cover bile var! Bu albüm, grubu alışık olunan tarzından biraz uzaklaşmasını sağlayıp daha esnek kıldığı için de çok önemli bana göre. Morello-De La Rocha ortak zevkini yansıtan hip-hop ve punk seçmeler olduğu gibi, Bruce Springsteen ve Bob Dylan coverlarıyla protest bağları gevşetmeyen bir yapıda. Konserlerinde de aralara serpiştirdikleri oluyordu. Ama bunları gıcır gıcır stüdyo çıktısı bir albüm halinde, üstelik çoğu da sıfırdan RATM parçası havası taşıyan desibelde duymak büyük keyif. Düşünün, hem grubu seviyorsunuz, hem de cover albümleri.
Renegades’e olumsuz laf eden de çok oldu. İnsan sevdiği bir grubun birgün böyle cover albümlerle çıkagelmesi ile objektif davranamıyor. Öte yandan sıkı RATM hayranlarının Renegades’i beğenmemesini anlamak, sıkı RATM hayranı olmayanların beğenmemesini anlamaktan daha zor benim için. Adamlar daha ne yapsın? Madem gruba karşı bu kadar katı veya tam tersi, hoşgörülü biçimde hayranlık besliyorlar, Renegades’de bu farklı hayranlıkları pekiştirecek bir sürü örnek var. RATM’in ipini çektiği için Zack De La Rocha’ya kızgınlıklarından dolayı böyle düşünenlerin sayısı da az değil. O kızgınlardan biri de benim aslında. Fakat şapkamı önüme koyup düşündüğümde ayrılığın her iki yakasına bakıyorum. De La Rocha’ya ayrıldığı için hak vereceğim neredeyse. Morello cephesindekiler için düşündüklerim mâlum. De La Rocha henüz albüm formatında bir ürün vermese de, Roni Size şarkısı Centre Of The Storm’da, DJ Shadow ile yaptığı March Of Death’de, solo single’ı We Want It All’da cıva gibiydi. The Mars Volta grubunun 2001-2006 yılları arasında davulculuğunu yapmış Jon Theodore ile kurduğu One Day As A Lion projesi de öyle. Hatta beş şarkılık EP’leri bence Morello’nun şu Audioslave ve Street Sweeper Bilmem Ne’sinin toplamından beş kat daha haysiyetli.
Tüm bunlara rağmen De La Rocha’da da kapatılması güç bir RATM boşluğu olduğu belli. Eskiye nazaran istediği üzere protest hip-hop’a daha fazla vakit ayırıyor olabilir. Ama vakit ayırdığı başka bir şey de var: Sık sık Tom Morello ile buluşup çeşitli protesto gösterilerinde ön saflarda bağırıp çağırmak. Bu onlar için iki bira parlatıp maça gitmek gibi bir şey. Yani adamlar küs falan değiller. Hatta arada bir çeşitli organizasyonlar yararına müzik bile yapıyorlar. Sevgili benzetmesi burada ayyuka çıkıyor. Ayrılmış, başkalarıyla görüşen, ama bazı bazı yan yana gelip sevdikleri şeyleri yapmaktan da keyif alan tipler. Lâkin “RATM tekrar bir araya gelecek mi” sorusunun cevabını net bir şekilde hiçbir yerde görmedim. Belki gören vardır. Farklı kaynaklarda “asla” diyen de var, “eli kulağında” diyen de. Asla “asla” dememek ve hiçbirşey için fazla ümitlenmemek lâzım. Renegades’in keyfi başka türlü çıkmaz zira!
2. Pistolgrip Pump (Volume 10)
8. How Could I Just Kill a Man (Cypress Hill)
12. Maggie's Farm (Bob Dylan)
Etiketler: * ABD, 2000, Alternative Rock, Cover, Rap Rock
2001 İtalya yapımı L’Ultimo Bacio’nun Hollywood yeniden çevrimi olan, yönetmenliğini Tony Goldwyn’in (ki kendisini en kısa yoldan Ghost filminin kötü adamı Carl olarak hatırlayabilirsiniz) yaptığı The Last Kiss, kadrosunda Zach Braff, Rachel Bilson, Casey Affleck, Tom Wilkinson isimlerini barındıran vasat bir dramdı bana kalırsa. Fakat filmle ilgili aklımda yer eden esas unsur, kaliteli isimlerden derlenen müzik albümü oldu. Zaten Zach Braff’ın adının geçtiği pek çok yapımın mixtape misali kendisinin favori isimlerinden oluşturulması boşuna değil. Scrubs dizisi ve tabiî Garden State filminin harika soundtrack albümleri bu duruma iki güzel örnek. The Last Kiss albümü bir Garden State kadar özel değil. Ama Garden State ile kesişme noktaları yönünden hiç de hafife alınmayacak kalitede bir seçki denebilir. Kısacası onu seven, bunu da sever gibisinden bir önermede bulunmak abes kaçmaz.
Film veya dizi olarak belli bir bağımsız tavır belirlemiş yapımlar için hazırlanan soundtrack albümlerde de benzer tavırlara rastlıyoruz. Bu albümler için seçilen grup ve şarkıcılarda da ünlüsünden ünsüzüne pek çok ismi arka arkaya dinleme şansını buluyoruz. Bazısı mixtape tutkunları için maden niteliği taşıyor. Mesela Garden State diye bir albüm alıyorsunuz, içinden Frou Frou, Thievery Corporation, Simon and Garfunkel şarkıları falan çıkıyor. Aralara hiç duyulmamış bazı insanları da serpiştiriyorlar. Soundtrack albümler sayesinde görücüye çıkan, tanınan, anlaşmalar imzalayan, albüm yapma şansı yakalayanlar olduğu gibi, popüler fakat bağımsız karakterlerini böylesi fazla popüler olmayan albüm seçkilerine vererek bir şekilde koruduğunu göstermeye çalışanların isimlerine de rastlıyoruz.
The Last Kiss albümünde Athlete, Snow Patrol, Turin Brakes, Joshua Radin, Remy Zero gibi popüler oldukları pek söylenemeyecek, ama bir şekilde duyulmuş grup/şarkıcılar yanında, Rufus Wainwright, Ray LaMontagne ve Amos Lee’nin usta folk dokunuşlarına, Aimee Mann, Rachel Yamagata ve Fiona Apple’ın güven veren dişiliklerine de rastlamak mümkün. Ayrıca Garden State ve Six Feet Under’a da şarkı vererek bu konudaki seçiciliklerini gösteren Coldplay’in Warning Sign parçası da bulunmakta. O seçicilikten bahsetmiş olmam boşuna değil. Zira Coldplay’in Stallone filmi Driven’a Trouble adlı güzel şarkısını vermeyi reddettiğini hatırlatalım. Ama albümde beni en fazla etkileyen iki şarkıdan ilki, müzmin hayranı olduğum Imogen Heap’in Speak For Yourself albümünde de yer alan vokal harikası Hide and Seek, diğeri de bence albümün en tutkulu şarkısı olan mükemmel Cary Brothers parçası Ride oldu.
Özellikle son dönemde daha bir ivme kazanan diziler için yapılan derlemeler, film müziklerini aratmıyor. Six Feet Under, Kyle XY, Weeds, Grey's Anatomy, True Blood, House M.D. ve daha aklıma gelmeyen başka örnekler, sadece sinematografik değil, müzikal anlamda da hassas davranan insanların derlediği güzellikler barındırıyor. Imogen Heap, Frou Frou, Remy Zero, Cary Brothers isimlerini Garden State, hatta Scrubs sınırları içinde de duymuştuk. Zach Braff’ın özel ilgisine mazhar olan bu isimler, The Last Kiss gibi bir soundtrack çıkınca “Braff’ın keşfettiği Cary Brothers, Braff’ın hayran olduğu Imogen Heap, Braff’ın bayıldığı The Shins” cümleleri ile anılıyor sıkça. Bu derlemeler böyle cevherleri biraz daha günyüzüne çıkardığı sürece kim, ne derse desin önemli de değil. Varlığından haberdar olmadığımız müzisyenleri ya da diğerlerine göre daha fazla haberdar olup da sık sık özlediklerimizi aynı albümde buluşturan film müzikleri kulak kabartılmayı her zaman hak ediyorlardır benim gözümde.
1. Snow Patrol - Chocolate
2. Joshua Radin - Star Mile
3. Turin Brakes - Pain Killer
5. Cary Brothers - Ride
6. Athlete - El Salvador
7. Imogen Heap - Hide and Seek
8. Rachael Yamagata - Reason Why
9. Ray LaMontagne - Hold You in My Arms
10. Remy Zero - Prophecy
11. Fiona Apple - Paper Bag
12. Aimee Mann - Today's the Day
13. Amos Lee - Arms of a Woman
15. Joshua Radin and Schuyler Fisk - Paperweight
Etiketler: * ABD, 2006, Soundtrack
Bjarke Niemann ve Gaute Niemann biraderlerin önderliğinde 2002 senesinde Danimarka’da kurulmuş olan beş kişilik Spleen United, “önce dinle, beğenirsen kimmiş neredenmiş ara, öğren” safhalarına girmeden önce mâlum sebepten direk İngiliz sandığım bir gruptu. Yaptıkları müzik birçok çevrede synth pop olarak adlandırılsa da, başka bazı çevrelerde de lâyığını bulduğu üzere synth rock diye tanımlanmış. 2005’teki ilk albümleri Godspeed Into The Mainstream’den sonra 2008 başında Neanderthal adlı ikinci albümleri (bombaları demek daha doğru!) ile oyuna geri dönmüşler. Neanderthal, 2008 yılının en iyi albümlerini seçmeye çalıştığımızda nerelerdeydi hiç bilmiyorum. Zaten Neanderthal gibi birçok albüm ile rötarlı da olsa tanışmak, geç olup güç olmayan bir durum. Sadece aramanın gücüne inanmak gerekiyor. Kaldı ki Spleen United da birkaç yıl öncesine kadar Danimarka dışında öyle her yerde rastlayacağınız bir grup değildi. Şimdilerde Amerika’yı turluyorlar. Henüz dinlemediğim Godspeed Into The Mainstream, konserler, turlar, şunlar, bunlar bir yana, ikinci albüm Neanderthal bile tek başına (kendi türü hudutlarında) Spleen United adına kanat takacak derecede donanımlı bana göre.
11 şarkılık Neanderthal ile Spleen United, synth pop/rock karşımı soundunu mümkün olduğu kadar biraz daha kulak tırmalayan synth punk’a uzak tutmuş. Bu sayede hem pop, hem de rock ile tuşlu bir uyum yakalamış. Bu yakalanmış olan şeyin uzun süreli dijital soğukluğa yol açmaması için ise elinden geldiği kadar içine dahil olunabilir nitelikte besteler yapmış. Aralarında gayet kaliteli radyo tipi denemeler olduğu gibi, mesela Heat ve Under The Sun benzeri post-rock’a yakın duran işler de var. Sırasıyla Suburbia, My Tribe ve Failure 1977 ile sıkı bir açılış yapıp da Heat ile birden o “post” duyguyu verince her iki tarafla da barışık, barışık olduğu kadar da bilinçli bir synth pop’un ayak seslerini daha içten duyurmasını biliyor. Bu kadar “rock” kelimesinin geçtiğine bakılmasın. Synth hassasiyetleri olanların gözünü kapatıp kendilerini akışa bırakarak baştan sona keyif almaları kaçınılmaz diyebilirim. Tabiî bazı hatlarıyla Depeche Mode veya Erasure falan aramıyorlarsa.
3. Failure 1977
5. Everybody Wants Revenge
9. My Tribe Part II
11. My Jungle Heart
Gönderen Osman Danacı zaman: 01:42 1 yorum:
Etiketler: * Danimarka, 2008, Synth Pop
Gönderen Osman Danacı zaman: 01:10 1 yorum:
Garrett Schwarz, Arizona Üniversitesi’nde işletme okuduktan sonra içindeki müzik ateşini dindiremeyen, her şeyi bir kenara bırakıp müzik alanında kariyer yapmak isteyecek kadar gözükara bir insan evlâdı. Üstelik çalışmaktan bıktığı yer de IBM. Takım elbise içinde teknoloji ile haşir neşir olmaktansa, hayatı boyunca dinlemekten bıkmadığı Jean Michel Jarre, Enya, Massive Attack, Pink Floyd, Prodigy, ve insanlara neresiyle ilhâm verdiğini pek anlamayıp, aslında merak da etmediğim Nine Inch Nails gibi isimlere olan tutkusu uğruna kendini müzikal ortamlara akıtmayı tercih etmiş. Ardından Delerium grubundan Kristy Thirsk sayesinde bağlantı kurduğu bilgisayar programcısı/müzisyen Vic Levak ile çalışmak için Vencouver’a uçuyor. 90’lı yıllarda gerçekleşen bu gelişmelerden sonra, 1999’da Schwarz’ın plak şirketi RCA ile anlaşması, Balligomingo’nun temellerinin atıldığını müjdeliyor.
Balligomingo’yu tarif etmek için Delerium, Conjure One, zorlama dinsel temalardan arınmış bir Enigma, elektronik atmosferi yoğunlaşmış bir Morcheeba benzetmeleri yapılabilir. Imogen Heap’e benzettiğim yönleri bile var. (Gerçi bu aralar dinlediğim her güzel elektronik şeyde Imogen Heap’ten izler bulma eğilimindeyim). Bunlardan en belirgin olanı Delerium olsa gerek. Adı geçenlerden de anlaşılacağı gibi üzerine büyüleyici kadın vokallerin döşendiği elit, ama elit olduğu kadar içine kolayca dahil olunabilecek türden elektronik güzellikler inşa etmiş olan grup, 2002 tarihli ilk albümleri Beneath The Surface’ten uzun bir süre sonra nihayet Under An Endless Sky ile ses verdi. Çok beğendiğim Beneath The Surface’in üzerine büyük ihtimalle eskittikçe en az onun kadar beğeneceğimi düşündüğüm bir albüm Under An Endless Sky… Türlü elektronik unsurlar, yaylılar, akustik gitarlar, ipeksi vokaller, mistik lirikler… Dinlerken yarattığı huzurlu atmosfer dahilinde dinleyiciyi alıp götürecek, esir alacak, sonra da salıverecek özelliklere sahip. Her dinleyiş yeni bir keşfe gebe. Şimdiye dek üç kez dinlemiş olmama rağmen, hâlâ bu albümdeki en beğendiğim Balligomingo şarkıları diye bir gruplandırma yapamıyorum. Öne çıkaracağım her şarkı, diğerlerine ihanet edecek çünkü. Bu durumda albümdeki en beğendiğim Balligomingo şarkıları şunlar oluyor:
3. I Just Tell Myself
5. Under An Endless Sky
6. Sunshine In Rain
11. You're A Star
12. La Bonita
Etiketler: * ABD, 2009, Electronic
Gönderen Osman Danacı zaman: 00:32 2 yorum: