rojevakurdistan.org - Karadeniz’e yolculuk
Uzun süre Elbistan'da tatlı ve simit satmaktan, ayakkabı boyacılığı yapmaktan, restoranda aşçı yardımcılığı, komi olarak çalışmaktan, kahvede çaycı ve pastanede çalışıp koşturmaktan yüksündüğüm için, biraz dinleneyim diye kaçıp köye sığındım.
Bir süre köyde aylak aylak dolaştıktan sonra Elbistan Gecekondu'da gelen yakınlarımla birlikte -henüz ticaret tecrübem olmadan- önce Karahasanuşağı, Kantarma, Kangal, Gücük ve Özbek üzerinden Nergele'ye halı ve kilim satmaya gidecektik.
Güneşli bir sonbahar günüydü. Sabah erkenden çıktık yola. Bir iki köye uğradık. Gücük Köyü'ne vardığımızda öğlen olmuş ve hepimiz çok acıkmıştık. Burnumuza et kokusu geliyordu, adam bir yandan eliyle alnındaki terleri silerken diğer yandan da saçta kavurduğu etleri karıştırıyordu. Eve yöneldik. Niyetimiz adama bir şeyler satmak, bakarsın adam bizi yemeğe davet eder diye ümitlenmiştik. Adam bizimle ilgilenmiyordu bile. Sacın altındaki ateşi harlıyor, ilgisiz bakışlarıyla "Bir an evvel buradan çekin gidin" der gibiydi. Çaresizce ayrıldık. Arabamızı Nergele tarafına sürdük. Nergele üzüm bağlarıyla meşhur ya, köyde hummalı bir çalışma vardı. Damların üstünde pastık serilmiş, evlerin aralarında koca koca kazanlarda pekmez yapılıyordu. Bir eve pastık ve pekmez karşılığında birer kilim ve halı sattık. Bize sofra açtılar. Güzelce bir karnımızı doyurduktan sonra Kapıdere yolundan Elbistan'a geçtik.
Sabahı Kaşo dayım gördü beni.
"Hele dur İsmail" dedi. Durdum. "Karadeniz Bölgesi'ne gidecek olanlar var, sen de git istersen. Hem Cıva dayın orada, onlarla satış yapmaya gidersin. Sizinkilerin halini biliyorsun zaten." dedi bana.
Beni bir heyecan tuttu birden:
"Ne zaman gideceğiz dayı?" diye sordum.
Yazdan kalma bir sonbahar günüydü. Akşam serinliğinde dolmuşla yola koyulduk. Arabanın açık penceresinden tatlı bir yel yüzümüzü okşuyordu. Gökyüzünde tek tük bulutlar vardı. Yolun sağına soluna, karda veya siste araçları uyaran işaretli levhalar koymuşlardı. İlk defa uzun bir yolculuğa çıkıyorum. Gurbete gidiyorum ya içim kıpır kıpır... Yolda herkes birbiriyle sohbet edip şakalaşırken ben kendi ailemi düşünüyordum. On üç kardeştik. En büyük abim 12 Eylül askeri darbe döneminde siyasi nedenlerden ötürü beş buçuk yıl ceza almıştı. Yoksulluk, zor yaşam koşullarıyla debelleşirken yorgun düşüp uyuyakalmışım. Niksar Kızıldere Köyü yakınlarında gözlerimi açtığımda ortalık yeni yeni aydınlanıyor ve her yanım tutulmuş, sızlıyordu. Köyün içinde bir çeşme başında durduk. Buz gibi sudan içip ayrıca el yüzümüzü yıkadık. "Mahir Çayan ve arkadaşların çatışmada vurulduğu yer bu köy işte," dedi bir köylümüz. Üzüntümüzü içimize gömüp, çeşme başında biraz dinlendikten sonra tekrar yolumuza devam ettik. Yol üzerindeki evlere birkaç öteberiyi satarak, kaplıcalarıyla meşhur Akkuş ilçesinde bir lokantanın önünde durduk. Yemekten sonra yorgunluğumuzu atmak için kaplıcaya gittik. Sudan çıktığımızda saçlarımız keçe gibi olmuş, tarak bile işlemiyordu. Yolda bir çeşme başında durduğumuzda, saçımı soğuk suyla yıkadım.
Akkuş üzerinden Ünye yoluna saptık. Ünye üstünden de Samsun'a. Başımı cama dayamış, dışarıyı izliyordum. Önümüzde sıra sıra dağlar vardı. Ağaçların türü değişti; meşe ağaçları gözüme çarpıyordu. Görünüşleri daha heybetli, dallı budaklı, ulu... Bir vadiden geçiyoruz, yeşil ve ekin sarısı renkler birbirine karışmış. Tahta ahşap evler ve aralıklı duran kayalıklar, görünümü daha güzel ve gizemli yapıyor. Yolun kenarında bir grup köylü mısır saplarını yığıyor. Derken, Samsun sahiline yaklaşıyoruz. Nihayet Karadeniz havasına giriyoruz, tatlı bir serinlik var. İçimizden bazıları ilk defa denizi görüyor. Deniz masmavi, boş bir arazi gibi karşımızda duruyor. Hırçın dalgalar kıyıya vuruyordu.
"Buralarda ilk defa denizi görenlerin kulağına birer bellilik takıyorlar ha!" diye espri yaptı Dîro.
Arabadaki herkes katıla katıla gülmeye başladı. Ben hem manzaraya bakıyor hem de konuşulanları can kulağıyla dinliyordum.
Dolmuş, sahil yolunda yavaş yavaş ilerliyordu. Manzara gitgide güzelleşiyordu. Dağlar yemyeşildi, solumuzda deniz, sağımızda önce hafif tepe şeklinde başlayan yükseltiler ilerledikçe dikleşiyor ve adeta tepelerinde mavi dumanlı dağlara dönüşüyordu. Fındık ağaçları da sıklıkla görünmeye başladı. Bulutlar mavi gökyüzüne parça parça serpiştirilmiş gibiydi. Yabancısı olduğum bu mekânda, benim için yeni bir hayat başlıyordu. Korkuyla karışık bir tedirginlik duymaya başlamıştım.
Yolculuğumuzun sonuna gelmeye az kalmıştı. Öksürerek boğazını temizleyen köylümüz İrbiş Emi:
"Fatsa, demokrat ve solcusuyla ünlüdür..." dedi.
Akşamüzeri Fatsa'da büyükçe bir binanın önünde, korna çalarak durdu dolmuş. İndim. Kurtop Hasan, Kaşo dayımın çocukları Cuma, Halil, Memedali ve Cıva dayım bir ardiyede arabaya satılacak malları yüklüyorlardı. Beni gördüklerine sevinmediler hiç. Çünkü ben onlar için acemi bir satıcı ve sırtlarında taşıyacakları bir yüktüm. Dolmuşu kullanan köylümüz başını camdan dışarı uzatıp Cıva dayıma seslendi: "İsmail sana emanet!" deyip yoluna devam etti.