Tütün fabrikasının eski sakinleri – Yeni Nesil Cibali Postası
HomeHaberlerTütün fabrikasının eski sakinleri
Yıllar sonra geldikleri Cibali sigara fabrikasında geçmişte kalan anılarını tazeliyorlardı. Onlar bir zamanların fabrikasında işçi, şimdinin Kadir Has Üniversitesi’nde birer ziyaretçiydiler. Yıllarca tütün fabrikasının tozunu soludular, hayatlarının önemli bir bölümünü burada geçirdiler. Artık emekli oldular ve geçmişi yad etmek için yeniden Haliç’in kıyısına geldiler. Hem yıllarca çalıştıkları yeri yeniden görmenin heyecanı hem de birlikte çalıştıkları arkadaşlarıyla tekrar görüşmenin verdiği mutluluk eski tekel çalışanlarının yüzlerinden okunuyordu.
Nurcan Hanım eşiyle yıllarca çalıştıkları Cibali Tütün Fabrikası’nda tanışıp evlendi.
Cibali fabrikasında uzun yıllar fabrikanın kreşinde çalışan ve fabrika çalışanlarının çocuklarına bakan Nurcan Erdun ve sigara makinalarında çalışan eşinin hikayeleri hem emek hem de birbirlerine duydukları sevgiyi taşıyor. Fabrikanın kreşinde çalıştığı için aslında o zamanlar fabrikadan pek kimseyi görmediğini söyleyen Nurcan Hanım hikayesini, “Serviste gidip gelirken burada işçi olan eşim beni görmüş, beğenmiş. Sonra evlendik. 2 çocuğumuz oldu ve bizim çocuklar da sigara fabrikasındaki yuvada büyüdü” diye anlatıyordu.
1978 yılında kazandığı sınavla fabrikada işe girdiğini söyleyen Salih Çiriş de yıllar sonra arkadaşlarıyla bir araya gelmelerini kurdukları arkadaşlığın yakınlığına bağlıyor. “O zamanlar”, diyor Çiriş, “arkadaşlıklar daha samimiydi. Dostluk, dayanışma, yardımlaşma ve insancıl değerler… Muazzam dostluk ilişkileri vardı. İnsanların kötülükle ilgisi yoktu. Fabrikada 3000 kişi çalışmasına rağmen kimsenin kimseye bir art niyeti yoktu”. Salih Bey emekli olduğu bir zamanların Cibali Sigara Fabrikası, şimdinin Kadir Has Üniversitesi’ni hala kendi evi gibi biliyor. Okuldaki tütün fabrikası sergisini de geçmişe duydukları özlem ile gezdikleri gözden kaçmıyordu.
Salih Ciriş, “Bu bina hala evim gibi” diyor.
Nitekim, 1965’te burada işe giren Sevgi Mızrak, binada etrafına dikkatlice gezerken eskiden çalışmış olduğu yeri hatırladı ve anlatmaya başladı “Biz burada 500 kişi elleriyle sigara sarıyor, günde 50 kiloluk kotayı dolduruyorduk” diyordu, gülerek bir sırrını verir gibi “Elim yavaştı ben hiç bitiremez Cumartesi günü mesaiye kalırdım. Daha sonraları günde iki saat izin verirlerdi bize koşa koşa Cağaloğlu Kız Sanat’a giderdim, orayı bitirince genel müdürlükte daktiloya geçtim” diye fabrika işçiliğinden sekreterliğe geçmesinin hikayesini anlatmaya devam etti.
Fabrikada 25 sene sigara paketleme makinesinde çalışan 76 yaşındaki Reşat Aydın ise grubun en yaşlısı. Cibali zaten benim semtim, ben burada doğup büyüdüm diyor.şimdi bakırköyde oturan Reşay Bey; “Ben her gün oralardan kalkar semte gelirim, burda arkadaşlar var o zamanlardan hala onlarla görüşüm” diye ekliyor.
Bir sosyal ağda kurduğu grupla sürekli iletişim halinde olduklarını söyleyen ve aynı zamanda bu organizasyonu da gerçekleştiren Kamile hanım “Bu ikinci buluşmamız, görüşmelerimiz devam edecek, eski insanları bir arada tutmaya çalışıyoruz” diyor. Kamile hanım Grubu 9 yıl önce kurduğunu, birbirlerini bırakmayacaklarını, daha da çoğalarak etkinliklere devam edeceklerini söylüyor.
cibali tutun fabrikasimanset
Kanserli çocuklara "umut" ışığı