Kürt sorunu ‘kardeşlik’ söylemiyle değil ‘gönüllü birliktelik’le çözülür
Kürdistan sorunu cumhuriyetten önce, Osmanlı döneminden beridir devam etmektedir. Osmanlı devleti Batıya doğru genişlemek için Doğu sınırını Pers İmparatorluğunun saldırılarına karşı güvenceye almak ihtiyacını duyduğundan 1514 yılında bölgenin sakinleri olan ve kimseye bağlı yaşamayan Kürt mirlikleri ile Amasya anlaşması imzaladı. Bu anlaşma temsili bir Kürt birliğini muhatap almıyordu. Her Mirlik kendi başına Osmanlıya karşı sorumluydu ve Osmanlı devleti de her Kürt Mirliğini bir başına muhatap alırken, ayni zamanda bu Mirlikleri bir başkasına karşı korumada güvence veriyordu. Bir nevi özerklik de diyebileceğimiz parçalı bağlılık anlaşması Kürtleri parçalı tutmaya yönelik bilinçli bir politikaydı. Bu politika ayni zamanda Mirlik ve Beyliklerin birbirlerine üstünlük sağlamalarını ve içlerinden birisinin veya birilerinin komşusunu içine dahil ederek büyümesini ve devletleşme yoluna girmesini önleyen bir devlet tedbiriydi. Hileli bir anlaşma olmasına rağmen birlikteliğin gönüllü ve belli şartlara bağlı bir birliktelik olduğunu inkar edemeyiz.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Avrupa’da başlayan kurtuluş hareketleri Osmanlıyı çekilmeye zorlayınca Osmanlı Doğu’da tedbirler düşünmeye başladı.Hıristiyan Batının ilgilendiği Osmanlı Hıristiyanlarını ileride tehlike olmaktan çıkarmak için bazı beyliklere ve beyliklerin ortadan kaldırılmasından sonra da bazı aşiret birimlerine talimatlar verildi. Bazı Kürtleri bu projede kullanan Osmanlı, plan gereği ileride Kürtleri yalnızlaştırmak maksadıyla, yapılan katliamların sebebi olarak onları suçlu gösterecekti. Osmanlının son yüz yılında bir taraftan Doğu’daki Osmanlı Hıristiyanlarını tehlike olmaktan çıkarma gayretleri sürerken diğer taraftan da ileride kendilerine tehlike gördükleri Kürtleri kontrol altında tutmak ve etkisizleştirmek maksadıyla askeri ve siyasi tedbirlerini almışlardı.”Gavura” karşı yapılan kırımın benzerini Müslüman Kürtlere uygulayamadılar ama,onlarla ilgili kültürel ve fiziki imhayı, mirasçıları olan modern Türkiye’ye devretmeyi de ihmal etmediler.
Kürtler, Osmanlının son dönemine ve cumhuriyetin başlangıcına işte bu moralsiz, öndersiz ve örgütsüzlükle girdi. Bir kısım Kürtlerin gayri Müslimlere karşı kullanılması, öngörüldüğü gibi,Kürtlere karşı Hıristiyan Batı’nın tepkisini sağlamıştı. Cumhuriyetin hazırlayıcıları, kuracakları devletin “muhtemel tehditlerini” etkisizleştirmek için, güçsüz ve desteksiz kalan Kürtlerin inkar edilmelerini, baskı altında tutulmalarını ve zamanla asimile edilmelerini planlamışlardı. Ayrıca ulus devlet inşası için iç düşmana duyulan ihtiyaç Kürtler üzerinden sağlanacaktı. Ezmek ,göz dağı vermek ve sindirmek için bazı yerlerde Kürtleri ayaklanmaya zorlayarak katliamlar,sürgünler yapıldı ve bunun üzerinden Türk milliyetçiliği beslenmeye çalışıldı.
Toplumu tekleştiren,herkesi Türk sayan yasallar çıkarılarak çok yoğun bir baskı ve sindirme dönemi başlatıldı.Kürtlerin varlığı ve tüm değerleri inkar edildi.Dilleri yasaklandı.Asimilasyon kurumları hızla devreye sokuldu. On binlerce ölüm ve sürgünlerle büyük acılar yaşandı. Fırsat bulduklarında, kendileri için reva görülen yaşama karşı itirazlarda bulunan Kürtler, yıllar süren büyük acılarla Türkiye’nin gündeminin ilk sırasına oturdu.
Türklerin korkuya kapılması anlamlı değildir
Adına Kürt sorunu denilen karmaşık sorun devletin inkar ve baskı politikasının bir sonucudur. Önce devlet kurulmuştur, sonra devletin kuruluş amacına uygun olarak bir ulus yaratılmaya çalışılmıştır. Yaratılmak istenilen “devletin ulusu”na da Türk ulusu denilmiştir. Kürtlere de baskı yapılarak bunu kabullenmeleri dayatılmıştır. Yani asıl sorun devletin izlemiş olduğu politikadır.Dolayısıyla sorunun aşılması için devletin inkarcı ve asimilasyoncu politikasından vazgeçmesi gerekir.
Sorunun çözümü karşısına “Türk halkının hassasiyetleri” ni çıkarmak doğru ve samimi bir davranış değildir. Türkiye’de Türklerin tek millet olduğu düşüncesini halkın bilincine yerleştiren devlettir.Bu yanlış düşünceyi silecek olan da devlet olmalıdır.Burada mağdur durumda olan Kürt halkıdır ve asıl Kürt halkının hassasiyetleri dikkate alınmalıdır. Türklerin yüzyıldır üzerlerine sindirdikleri yalan ve çarpıtmalarla sadece kendilerine ait olduğunu düşündükleri Türkiye’nin bölüneceği korkusu,Kürtlerin varlığını dayatmaları ve hak taleplerini seslendirmelerinden kaynaklanmaktadır.
Türklerin büyük çoğunluğu Türkiye’de Kürtlerin varlığından haberdardır. Türk toplumunun Kürtlerin varlığından haberdar olmadığını söylemek kasıtlı bir davranıştır. Türk toplumu, devletin dikte ettiği resmi ideoloji sonucu Kürtlerin haklarının kendi devletleri tarafından gasp edildiğini bilerek buna destek sunmuştur. Bölgede görev yapan milyonlarca insan Kürt halkının çektiği acıların şahidi olmuşlardır. Kürtlerin ayrı bir halk olduğunu, kendilerine ait dilleri, tarihleri, kültürlerinin olduğunu görmüşlerdir. Çok uluslu, çok kültürlü demokratik toplumlarda birlikteliğin nasıl sağlandığını dünyadaki bir çok örneklerinden bilmektedirler. Yüzeli binlik Kıbrıs Türkleri için istedikleri hakların yirmi milyon Kürdün de hakkı olduğunu nedense düşünmek istemediler.
Ülke parçalanıyor diye Türk halkının korkusu yersizdir.Bu ülkeyi yaşanır bir düzeye getirmek her iki halkın özgür iradesi ile mümkün olacaktır. İradelerden birinin baskı altında tutulması, dize getirilmeye çalışılması ve yok sayılması birliğin değil,çatışmanın yolunu güçlendirecektir. Kürtlerin kendi haklarını kullanması Türklerin haklarından bir eksilme yaratmayacaktır. Örneğin Kürtlerin ana dili ile eğitim haklarını kullanmaları, Türklerin gerek dillerinin kullanılmasında gerekse diğer haklarının kullanılmasında herhangi bir fedakarlık gerektirmeyecektir. Kardeşlik ancak her iki toplumun birbirlerinin özgürlüklerine zarar vermeyecek şekilde haklarını serbestçe kullanmaları ile mümkün olabilir. Birlikte yaşayabilmenin şartı karşılıklı birbirlerimizin haklarına saygı göstermektir. Kürtleri nasıl ortadan kaldırmaya harcanan enerji gönüllü birlikteliğe harcanırsa kardeşlik ve birlik yolu bulunur.
Tek teklerle bu devlet kendi halklarına büyük acılar yaşatmıştır.Devletin yapılanlardan dolayı özür dilemesi gerekirken, yeniden tek teklere dönmesi birliğe ve kardeşliğe hizmet etmeyecektir.
Devlet asimilasyon politikasında direnmeyi bırakmalı, zazacılık üzerinden Kürtleri bölmekten vazgeçmelidir.
Devlet toplumun çoğulcu yapısına, insan haklarına ve çağdaş hukuk ilkelerine uygun olarak yeniden yapılanmalıdır. Tek merkezli yönetim terk edilmeli, yeni anayasada Türkiye’de yaşayan farklılıklar gözetilerek toplumun yapısına uygun yeni bir tarif getirilmeli ve Kürtlerin bölgelerinde insani ve toplumsal haklarını kullanabileceği adem-i merkeziyetçi yapıya yol vermelidir.
Star gazetesinin Açık Görüş bölümünde 3 Mart 2011 tarihinde yayınlanan, gazetenin alan normunu aştığı için kesilerek verilen yazının orijinal halidir