﻿ Huzur Pınarı - Ab-ı Hayat - Âb-ı Hayat - 1631
Buradasınız: Anasayfa Makaleler Âb-ı Hayat Âb-ı Hayat - 1631
Âb-ı Hayat - 1631
Bu hafta, babam (Muammer dede) ile Hocamızın ve Enver abilerin hatıralarından bahsettik. (vefatının üçüncü senesi bitti).
Enver abiler birgün buyurdular ki;
"Birisi bugün sordu ki: Efendim, ahirette şefaat için bir imkan verilirse, bize şefaat eder misiniz, dedi. Dedim ki; dünyâda bile ne istediniz de hayır dedim, orada hiç hayır denir mi?... Ben dedeyi yanıma alırım, dede! sen de beni alır mısın?.".. buyurdular. (Sonra kime imkan verilirse, o diğerini alacak diye sözleştiler. Büyüklerin şakası da gerçektir inşallah).
Enver abiler bir başka gün buyurdular ki; Muammer Dede'nin bir özelliği var. Hocamız Onu çok seviyordu. Hocamız Muammer Dede'yi kendine bir arkadaş kabul etmişti. Onunla dertleşirlerdi.
Enver abiler bir başka zaman da buyurdular ki; Muammer dede çok temiz ve safdır. Hocamız ona "Hem kendisi mücâhid, hem de mücâhidler babası" derdi.
Bunlar imrenilecek ve ümitlenilecek haller tabii. Büyüklerin kalbine girmek, sevgisini kazanmak, ahiret sermayesi olarak pekçok kıymetlidir. Birgün Enver abiler buyurdular ki; "Efendi hazretleri buyurmuşlar ki; Bir mü'min islamiyyetin tamamını öğrense, tamamı ile amel etse, bunun kurtulmak ihtimali vardır. Ama bir Allah adamına peki diyenin, bir Allah adamına rastlayanın, yaptığı kusurlara rağmen, kurtulmamak ihtimali yoktur".
İşte Muammer dede, Hocamızın ve Enver abimizin âşığı idi. Tabii, kalb kalbe karşıdır. Babamın bu nimetlere kavuşması ve ailece hepimizin büyüklerimizi tanımamız, ailemizin büyüğü, sebeb-i seadetimiz, Osman abim sayesinde olmuştur. Abimin, bizim ve pekçok kişinin üzerinde emeği çoktur.
Üç yıl evvel vefat eden babamın arkasından Fatihalar okumanızı istirham ederiz efendim.