Bundan yıllar önceydi. Dersime yetişmek için evde aceleyle hazırlandım. Merdivenlerden koşarak iniyordum. Binanın kapısından dışarı çıktım. Sabahın erken saatleri olduğu için caddede çok az insan vardı. Etrafa göz gezdirerek yürüyordum ki karşı kaldırımın ortasında yerde yatan birini gördüm. Ne olduğunu anlamak için dikkatle bakıyordum. Yerdeki adamın yanından geçen insanlar başlarını hafifçe çevirip bakıyor, sonra ilgilenmeden ilerliyorlardı. Aklımdan bir sürü sorular geçmeye başlamıştı. Bu adam neden yerde yatıyordu? Etraftaki insanlar neden umursamadan gidiyorlardı? Hasta birisi mi yoksa sarhoş bir adam mıydı? İşim de çok aceleydi. Ama iç sesim beni rahat bırakmadı. Karşı kaldırıma ilerlediğimde yerde yatanın yaşlı bir amca olduğunu gördüm. Yüzü sapsarıydı. Hemen eğildim: “Amca iyi misin?” diye sordum. Amca yerde sırt üstü uzanmış bir şeyler söylüyordu. Söylediklerinden şekerinin düştüğünü güçlükle anlamıştım. Meğer amca diyabet hastasıymış. Öyle perişan bir haldeydi ki hemen yardımcı olmak istiyordum. Ambulansı aradım. Bu sırada yaşlı amcanın kolundan tutuyordum.
Benim, amcanın başında olduğumu gören birkaç insan daha başımıza toplanmıştı. Beş dakika geçmeden ambulans geldi. Amcayı sedyeye bindirdiler. Götürürlerken arkasını dönüp beni görmeye çalışıyordu. Öyle bir minnetle bakmıştı ki buğulanmış gözlerini aradan yıllar geçmesine rağmen hiç unutamıyorum.
Sonra tabii ki o amcayı bir daha hiç görmedim. Ama yıllar önce yaşadığım bu olay beni derinden etkilemişti. İyilik yapmak öyle bir şey ki aradan yıllar geçse de aynı hazla insanı dolduruyor doğrusu. Bugün o olayı anımsadığımda diyorum ki: “İyi ki yapmışım. İyi ki etraftaki insanlara aldırmadan iç sesimi dinleyerek amcaya yardım etmişim.” Zaten yıllar sonra bile beni böyle dolduracağını bilsem hiç şüpheye düşmeden koşarak yardıma giderdim.
İyiliği kimin için yapıyorum? Eğer karşı taraf içinse, ben neden yıllar sonra bile yaptığım iyilikten mutlu oluyorum? Bu sorunun üzerinde düşünmem gerekiyor galiba. Ömür boyu sürecek mutluluklar yaşamak için, umarım hayatta karşımıza çıkan hiçbir iyilik fırsatını kaçırmayız.