Ana Sayfa Ocak Yazarları Cesaretin Yoksa Esaretin Vardır
“Kaplumbağaya bakın, sadece başını dışarıya çıkarttığı zaman ilerler” der, James Conant. Bir İngiliz atasözünde de “sakin bir denizin hiçbir zaman usta bir denizci yaratmayacağı” vurgulanır. Helen Keller de “Eğer hayat sadece sevinçle dolu olsaydı hiçbir zaman cesur ve sabırlı olmayı öğrenemezdik” diyerek sürekli sevinç ve mutluluğun cesaret ve sabrı öldüreceğini söyler. Bir Türk atasözünde de “cesurun bakışının, korkağın kılıcından keskin olduğu” belirtilir.
Cesaretin karşıtı, korku; korkunun sonucu düşeceğimiz durum, esaret. Nedir cesaret? Sadece korkmama hali midir? Cesaret, herkesin sustuğu yerde konuşmaktır, bir adım öne çıkmaktır. Elinle, olmadı dilinle yahut kalbinle direnmektir. Kendi korkunu unutup başka bir korkuyu teselli etmektir cesaret, korkuyu öldürmektir. İnanmaktır, inandığı uğruna savaşmak, savaştığı uğruna ölmektir, ölümü öldürmektir. Bir bilge kişinin dediği gibi: “Demire güvenmek değil, demir gibi yüreğe sahip olmaktır. Işıkları söndürmek değil, ışığa yürümektir, cesaret.”
Bir Hint masalında, kedi korkusundan devamlı endişe içinde yaşayan bir fare vardır. Büyücünün biri fareye acır, bir iyilik yapmak ister; onu kediye dönüştürür. Fare kedi olmaktan mutlu olacağı yerde bu kez köpekten korkmaya başlar. Büyücü onu bir kaplana dönüştürür. Kaplan fare sevineceği yerde avcıdan korkmaya başlar. Ne yaparsa yapsın büyücü, farenin korkusunu yenmeye imkân yoktur. Onu eski haline döndürür. Ve “Sen cesaretsiz ve korkak birisin, sende sadece bir farenin yüreği var; bu yüzden ben sana yardım edemem” der.
Cesaret, bir yürek işidir. Cesur değilse esirdir o kişi. Esaret, bilgece bir sükut değil, cahilce bir teslimiyettir. Halini kabullenen, içselleştiren bir esirin ne tarihe bağlı kökü ne geleceğe yönelik ideali vardır. İçinde cesaret barındırmayan bir esaret, köleliğin ilk adımıdır. Ondaki yürek bir yüktür, mide ve bağırsaklar sadece bir boşaltım sistemidir. Fosil olmaya aday nesneler güruhunu oluşturur, yaşayan esirler. Esir insanın öldüğünde hatırası veya eseri, yaşarken izi veya sözü olmayacaktır. Esaret, farklı olduğunu fark edememe halidir. Farklı olduğunu fark edip farkını sorgulamaya ve yaşamaya başladığında esaret zincirini kırar ve cesaretiyle şahsiyet mertebesine yükselir beşer. Ona, “insan” denir.
Kediden kaçan fare uyumakta olan aslanın üzerine yerleşir. Biraz sonra aslan uyanır. Boynunu çevirip bakınmağa başlar: Kedi: “Yazık sana! Artık küçük bir fareden de mi korkuyorsun? Bu senin şanına yakışır mı?” diye alay eder. Aslan ise: “Sen de amma yaptın ha! Benim fareden filan korktuğum yok. Fakat bir aslanın üzerine çıkıp dolaşmaya kimin cesaret edebildiğini merak ettim de şaşkınlığım ondan“diye cevap verir.
Cesaret, çaresizlik halinin kişiye verdiği yüksek potansiyel değil, potansiyelin bilinçli, amaçlı şekilde kullanılmasıdır. Denize düşenin, yılana sarılmasına cesaret denmez. Cesur insan, kendini denize düşürecek her türlü tehlikeye karşı yerinde ve zamanında tedbir alma iradesi gösterebilen kişidir. Son çare olarak aslana sığınan fareye ve onu sinsice takip eden fırsatçı kediye cesur denmez. Korkak fare kedinin esiri, gözü fareden başka bir şey görmeyen kedi de nefsinin, dolayısıyla farenin esiri olmuştur. Cesaret, bize esaret getiren bütün engelleri yıkan, yüksek duygunun adıdır.
Ocak Okuru 19 Ağustos 2018 at 02:25
Sayın yazar sizleri bu tür yazılarınızdan dolayı takdir ediyorum .Ve ayrıca sizin yazılarını okuyorum ve sabırla bekliyorum.Her yazınız ayrı bir derinlik ve zenginlik içeriyor.Gercekleri yazmak ve insanımıza yol göstermek çok elzem bir vazifedir.Tum dost ve arkadaşlarımla paylaşıyorum.Selamlar ..Saygilar..