Anasayfa Kültür Hayat nasıl da geçiyor, zaman hiç geçmezken?
Elli yaşımı devirdim, anamı ve babamı toprağa verdim. Dostlarımın kimi erken ölümlerle ötelere sırlandı. Kaç yılım kaldı bilmiyorum, bir göz açıp kapaması kadar bir hayatta bilmem kendime, Rabbime, değer ve ülkülerime ne kadar sadık kalabildim? Annemin dizine başımı koyduğum günleri hatırlıyorum, babamla tatlı bir sohbete tutuştuğumuz anları, daha dün güç bela taşıdığı çantasıyla yatılı okuldan ana babasının sevincine koşan bir çocuktum. Ne ara büyüdüm ben, saçı sakalı ağarmış bir adama döndüm? Ne kadar sürer bir saat? Bir doktorun muayenehanesinde sıramızı beklerken, bir ambulans beklerken, bir sınavı beklerken hep aynı ölçüde mi sürer bir saat? Sevdiğimizin gözlerinin içine bakarken aynı mıdır? Bilinç kendi zamanını oluşturuyor. Bir saat, bazen bir dakika bazen bir ay sürer. Ruhumuzun nabzı, içsel zamanımızda atar. Gördüğümüz, hissettiğimiz ve düşündüğümüz her şey onunla ölçülür. Varlığın kendi ritmi var, bitkilerin bile kendilerine mahsus bir içsel zamanı: Mimozalar her gün aynı saatte yapraklarını güneşe kaldırır. ‘Hayat nasıl da geçiyor, zaman hiç geçmezken?’ demişti ustamız Cahit Zarifoğlu.
Mimozalar Arkadaşlık menfaat dünyası İnsanoğlu Cahit Zarifoğlu