Easy A (2010): Zeka içeren bir çerez
Hollywood’un kopyala-yapıştır komedi filmlerine ön yargılı olduğumu sizden saklayacak değilim. Ancak, an geliyor mümkün olduğunca beklentisiz izlemeye koyuluyorum bazılarını, çeşitli sebeplerle. Easy A, bu ön yargıma rağmen beni gülümsetti, beklediğimden daha zekice buldum, şaşırttı. Aslına bakarsanız baş rolünde Emma Stone olması bir çok kişi için yeterli bir referans gibi görünüyor anladığım kadarıyla ama benim kendisiyle veya filmdeki herhangi biriyle böyle bir bağım yoktu, tamamen nötrdüm denebilir.
Klişelerden klişe beğenerek bir lisede kendini yalnız hisseden genç kızın hikayesini anlatıyor film bize. Evet, gerçekten çok heyecanlı. Esas kızımız hem güzel hem zeki olmasına rağmen kendini karşı cins tarafından görünmez ilan edilmiş gibi hissetmektedir ve bir hafta sonu her zamanki gibi aslında gerçekten en yakın arkadaşı olmadığını fark edeceği en yakın arkadaşıyla “takılmamak” için bir yalan uydurur. Duma duma dum! Dedikodu baldan tatlıdır, haliyle ışık hızıyla yayılır ve olanlar olur. En sonunda kızımız kontrolden çıkan olaylara bir dur demek için bir internet yayını yapar, direkt bize, kameraya anlatır olayları. Filmin sempatikliği burada başlıyor.
Öncelikle yer yer direkt kameraya konuşmak hatta pankart tutmak bildiğim kadarıyla çok görülen bir anlatım şekli değil. Onun haricinde de filmin kendisiyle dahi dalga geçen “nüktedan” hali ve ince esprileri beni çekti. Klişe olduğunun kendisinin de farkında olması ve bunu dile getirmesi zaten artı bir. “Of iğrenç şarkı” diye burun kıvırdığımız ama dile dolanıp sürekli söylediğimiz şarkılarla olan kısmı gibi sahnelerin sevimliliğine karşı koymak imkansızken bir de uzun zamandır gördüğüm en bomba “aile tablosu”yla karşılaşmak ne güzel. O diyaloglar beni benden aldı. Keşke kızın ailesiyle olan sahneleri daha çok olsaydı, çok daha keyif alacağımdan eminim.
Metinlerarasılık ilkesinden yararlanmaktan ziyade senaryonun temelinin bundan oluştuğunu söylemek yanlış olmaz, film The Scarlett Letter kitabından sıçrayarak günümüz versiyonunu yansıtıyor bir nevi. Kitabı okumamış veya filmini izlememiş olanlar içinse hemen bir özet geçiyor, “izleyecekseniz eski versiyonunu izleyin çünkü Demi Moore’lu olanın kitapla alakası yok, o ne öyle be” derken çat diye eleştirisini de yapıştırıveriyor. Burada bir parantez açıp 1600’larda geçen bir eserin, eserdeki konunun günün şartları dahilinde, evrilmiş bir şekilde de olsa hala güncelliğini koruyor olmasının “trajikomik” olduğuna dikkat çekiliyor da diyebiliriz çünkü biraz kazıyıverince çıkıyor en özgür denilen toplumun yaftalama ve hatta linç etme eğiliminin boyutları. Ahlak ve dışlanmak konusu hala gündemde anlayacağınız. Bu yosma ilan edilen bir kız da olabilir homoseksüel bir genç de. “Rehber” öğretmenin ve en erdemli geçinen tiplemelerin halleri tabii ki karikatürize ama gerçekçi bu açıdan.
Esas kızın dine sığınmak isterken yaşadıkları, Tom Cruise’la yapılan scientology göndermesi, İncil’in Twilight’la beraber en çok satanlar listesinde oluşu gibi din temalı esprileri başarılıydı. Bir de Mark Twain- Huckleberry Finn göndermesi -ki oldukça şaşırtıcı bir yerde.
Bizde şu aralar sürekli dönüp duran ’90’lar sempatizanlığı misali ’80’lere ve seksenlerin filmlerine şarkılarına sempati duyup, saygı duruşunda bulunmasıyla da saygıyı hak ediyor diye düşünüyorum. Tek olumsuz yanı şu “beyaz atlı prens” sendromu diyebileceğim, esas oğlanla gelen mutluluk meselesi. Artık gücünü kaybeden genç kızımız sarpa saran işlerden -her seferinde olduğu gibi- yine bir romantik ilişkiyle kurtulur. Bu kurtarıcı meselesinden artık gına geldi ama, filmin muadillerinden daha iyi daha nitelikli bir yerde durduğunu düşündüğümden çok da puan kırmıyorum vee demek ki dandikliğinden, yüzeyselliğinden baymadan da da sabun köpüğü misali, izlerken eğlendirecek, izledikten kısa bir süre sonra unutulup gidecek çerez filmler olabiliyormuş diyerek hem döven hem seven bir portre çizmek istiyorum izninizle.