80lerin sonunda 90larin basinda cocuk olmak | teneke tiara
80lerin sonunda 90larin basinda cocuk olmak, fairy tale, masal
Nostaljiye devam. Youtube sagolsun, kollektif hafizanin online bir nimeti. Toplumsal mnemosyne. Cok faideli bir arsiv.
Cocuklugumda haftasonlari erken kalkardim. Zira hatirlayanlar bilir, cizgifilm vb. haftasonlari erken saatlerde yayinlanirdi. Simdi TV’lerde cocuk kusagi sanirim pek yok, cok denk gelmiyorum. Ya da cocuk kanallari bu ihtiyaci karsiliyor. Yegenlerim her daim Disney TV, RTL kids vb. izliyor. Icerik cezbedici degil. Almancam icin cizgifilm izliyorum da argo girla, birbirine salak avanak diyen yaratiklar, saplak atan penguenler falan var.
Her insanin kendi cocuklugu güzel tabii. Babam ve annem de biz ne güzel cizgi roman okurduk diye nostalji yapar. Benim cocukluk favorim Shelley Duvall’in Faerie Tale Theatre bölümleriydi. Of bambaska bir dünyaydi benim icin. Okudugun kitaplarin görsellesmesiydi, ete kemige bürünmesiydi.
Legend’la yüzlesmemden sonra, Faerie Tale Theatre bölümlerini izlemeye basladim. Bir yandan büyü bozulur mu acaba diye düsündüm. Belki iyi degillerdi.
Her sezondan birer bölüm izledim, sevdigim masallardan. The Princess and the Pea ile basladim. Liza Minelli’ymis oynayan. The Nightingale ile devam ettim. Tataaa karsinizda Mick Jagger. Acaba konusu neydi, hatirlayayim bir deyip Beauty and the Beast’i de izleyiverdim. Susan Sarandon tüm asaletiyle karsimda. Snow white and 7 dwarfs’da Vincent Prize’i görünce agzim acik kaldi.
Wikipedialadim. Of kimler yokmus ki bölümlerde, Hellen Mirren, Peter MacNicol, Christopher Reeve, Matthew Broderick… Yönetmenler arasinda da Tim Burton =))
Büyü bozulmadi, etkisi artti. Of ne sansli cocuklarmisiz. Izleyin, iztletin.