Ana Sayfa Yazarlar Kürt sorunu için İrlanda ve Filipinler dersleri
Konuşmacıların üzerinde en fazla durdukları, “olmazsa olmaz”lar listesinin en başına koydukları kavram işte buydu: Hiç bitmeyen, hiç bitmeyecek, ortalığın kapkaranlık olduğu anlarda bile “olsun, bu da geçer” duygusunu her zaman canlı tutacak bir sabır türü… Çatışma çözümleri literatüründe bu sabır türüne “stratejik sabır” deniyormuş.
David Gorman, 2008 Ağustos’unda Filipinler’de yaşanan ve ancak “stratejik sabır” sahibi insanların baş edebileceği bir olay anlattı: Malezya’nın kolaylaştırıcı rolü oynadığı taraflar arasında o tarihte mükemmel denebilecek bir anlaşmaya varılmış… Katılımcılar imza töreni için başkente uçarlarken iki valinin başvurusunu değerlendiren Yüksek Mahkeme anlaşmayı askıya aldığını duyurmuş. Daha o gün çatışmalar yeniden başlamış; binlerce insanın öldürülmüş, 750 binden fazla insan yerinden edilmiş.
En sık yapılan ve ders çıkartılması en zor gelen hatalardan biri de, bazı siyasal-kültürel amaçlara ulaşmak için 30 yıl, 40 yıl boyunca savaşan silahlı grupların, herhangi bir anlaşmaya varmadan önce silahlarını bırakmaya zorlanmalarıydı… Oysa böyle bir şey mantıksız ve imkânsızdı ve zaten böyle bir örnek de yoktu. Bu hataya Kuzey İrlanda sorununda John Major hükümeti de düşmüştü; bunun bir hata olduğunu anlayan Tony Blair hükümeti daha sonra bu dayatmadan vazgeçmişti. Görüşmeler ilerleyince, bir aşamada Birlikçiler (İngiltere ile birleşme yanlısı ve IRA karşıtı Kuzey İrlandalılar) sembolik bir talepte bulundular ve sadece bir silahın ya da merminin “teslimini” istediler.
“Barış sürecine inancın büyük bir toplumsal destek bulduğu, iyimserliğin zirvede olduğu bir anda biz şunu fark ettik: Hükümet, belki bu sürecin sonunda Kürtleri siyasal ve kültürel anlamda tatmin edecek bir dizi reformu yürürlüğe koysa da, o siyasi ve kültürel talepleri silahla “taşımış” olan kişilerle ilgili tasarrufu nedeniyle süreç nihai noktasına varmadan tıkanabilirdi. Çünkü iyimserliğin zirvede olduğu o anda bile bu meseleyle ilgili olarak hükümetten gelen en yumuşak tavır, onların üçüncü bir ülkeye gönderileceklerine dair beyanlardı. Başbakan yardımcılarından biri ise bu “sorun”u dile getiren gazetecilere ‘Defolup gitsinler, nereye gidirlerse gitsinler’ deyip çıkmıştı işin içinden…”
Önceki İçerik‘Darbeciler helikopterin takip sistemini kapattırdı’
Sonraki İçerikBaşkanlık ve Kürtler (V)
Alper Görmüş - 10 Eylül 2018
Alper Görmüş - 23 Temmuz 2018
Alper Görmüş - 20 Temmuz 2016