iletişim - Anne Kaleminden
Anasayfa / yaklaşımlar / iletişim
Yazar : anne kaleminden on Perşembe, Eylül 23, 2010 in yaklaşımlar
bazen kendimi sürekli eleştirip, uyarıp, tehdit ederken bulduğumda, bunu bir davranış modeli haline getirdiğimi düşünüp, korkuyorum...
-elif, hadi bakalım salonu topluyoruz
-elif, düzgün yürüyoruz kızım öyle tozutma her yeri
-apartmanda gürültü yapmıyoruz bak herkes uyuyo henüz
-annecim lütfen bak kardeşine bu şekilde davranma
-hayır elif çek elini kapıdan çok tehlikeli
-bu şekilde kavgaya devam ederseniz kaldırıyorum bu oyuncağı
-dikkatli olun bakalım, üzmeyin birbirinizi
-hadi hadi geç kaldık çabuk olalım hemen giyelim ayakkabılarımızı, onlar senin değil kızım kendininkileri giy lütfen
aslında sözcükler düşündüğümüzden daha etkili. olumsuza değil olumluya odaklanmak, yıkıcı değil yapıcı ifadeler kullanmak lazım:
-apartmanda gürültü yapma yerine, şimdi sessiz olalım...
hataya değil çözüme odaklanmak lazım:
-burası çok kirlenmiş temizlerken bana yardım etmek ister misin (calliou nun annesi :)
"ama" ların yerine bol bol "ve" kullanmak:
bugün dışarıda çok güzel davrandın, benim kızım artık büyümüş diye düşündüm ama eve gelince odanı toplamadığını gördüm (ama kendinden önce söylenen güzel şeyleri silip götürürmüş) yerine
bugün dışarıda çok güzel davrandın, benim kızım artık büyümüş diye düşündüm ve bundan sonra evdeki dağınıklıkları toplarken de bana yardım edeceğini umuyorum (ve ile iletişime devam)
"ben sana söylemiştim" yerine "demek ki bi dahaki sefere napıyoruz":
-orada zıplama düşersin dememişmiydim yerine bundan sonra yatakta değil şuradaki yastıkta zıplarsan daha güvende olursun gibi...
keşke uygulamak da buraya yazmak kadar olsaydı...
not: bu yazımda dr.bahar eriş in bir seminerinden faydalandım.
ETİKETLER: # yaklaşımlar
By anne kaleminden zaman: Perşembe, Eylül 23, 2010
Feride 23 Eylül 2010 16:46
walla ben de kayunun annesini örnek alıyorum .. çünkü kızım da kayu yu örnek alıyor ..iletişiyoz arada hatlar cozutsa da :)) tşk. güzel bir paylaşım ..
Ömer Tuna 23 Eylül 2010 17:10
Geçen hafta öğretmenin sınırı yok adlı bir seminerdeydim aynı konu üzerinde tartıştık ama ben bu yapmakta çok zorlanıyorum. Olumlu cümle kurmaya çalışırken iki saat düşünüüyorum zamanda mekanda çoktan geçmiş oluyor:(
Özden 23 Eylül 2010 17:31
bir de sorumluluk vermek ve yardım istemek çok çözümsel. örneğin "sofrayı toplarken bana yardım edermisin?" yada "evi toparlamak benim sorumluluğum, oyuncaklar ise senin sorumluluğun" deyip beraberce iş yapmak:)
Tuğra'nın Annesi Emine 23 Eylül 2010 19:33
Dediğin gibi uygulamak ta yapmak kadar kolay olsa keşke...
Ama olmuyor işte, anlık tepkiler hepsi...
sanberk 23 Eylül 2010 21:39
ah bu caillo annesi hayranıma ona:)sırf ondan örnek için izliyorum onu.
Nihal M. 23 Eylül 2010 22:39
çok güzel yazmışsın... keşke bu kadar kolay olsaydı...
paldır küldür kurduğumuz cümlelerimiz onların dünyasını nasıl da değiştiriyor...
paylaşım için teşekkürler tatlım...
elif-kayra 23 Eylül 2010 23:05
negüzel bir paylaşım olmaz yazıyı okurken farkettim ki çok yalnışım var :)))
anne kaleminden 24 Eylül 2010 11:54
feride bazen antipatik olsalar da calliou nun anne babalara da çok şey kattığını düşünüyorum :))
ömer tuna nın annesi aynı sorun bende de var :) ama geç meç dinlemeden diyeceğimi diyorum sonradan da olsa :)
özden kesinlikle haklısın. yardım istemek, beraber yapalım mı demek çoğu krizi önlüyor :) sorumluluk vermek de öyle olmalı ama henüz bunu uygulayamadım...
eminecim malesef keşke kolayca söylediklerimizi yapabilseydik...
fikriye aynen bazen ağzım açık izliyorum kendimi kaptırıp :))
nihalcim hep kontrollü olmak da anneleri çok zorluyor işte...
elif ben de kendimde farkettiğim yanlışları yazdım. %100 doğru olamasak da elimizden geldiğince işte :)
hepinize teşekkür ediyorum güzel yorumlarınız için....
Ayla 24 Eylül 2010 12:26
Keşke teoriyi pratiğe dökmek söylendiği gibi kolay olsa, dediğiniz gibi bazen olmuyor işte. Bende bu konuda kendimi çok eleştiriyorum, kurduğum cümleler ile çok yanlış mesajlar verebiliyorum,inatçılığını körükleyebiliyorum.Sizin yazdığınız gibi öğretici yazıları okudukça hatalarımı daha çok farkına varıyorum.Paylaşımınız için teşekkürler
anne kaleminden 24 Eylül 2010 14:00
ayla öncelikle hoşgeldin :)
bazen bildiğimiz şeyleri okumak iyi geliyor. ben teşekkür ederim...
Ballı Cimcime 24 Eylül 2010 14:33
Bazen sabrımızı yitirebiliyoruz galiba anne olarak, paylaşımın çok iyi oldu benim için; arada ama kelimesini kullandığımı farkettim, her ne kadar yumuşak bir ses tonuyla ve "yapalım" diye çoğul konuşarak iletsem de doğru olanı, ama'nın öncesindekileri sildiğini sayende öğrendim, çok teşekkürler hiç düşünememiştim şimdiye kadar... Sevgilerimle
Vijdan 24 Eylül 2010 17:14
İnanın aynı şeyleri yaşıyorum.
Kesinlikle katılıyorum çocuklara bu şekilde yaklaşırsak daha ılımlı oluyorlar ve severek yapıyorlar herşeyi ...
Hiç beklenmedik bir anda herşey tam tersi oluveriyor...
Sonra kendi içimde ki çatışma beni bitiriyor...
yazınızı bir daha kulağıma küpe yapayım :)
anne kaleminden 27 Eylül 2010 16:53
ballı cimcime benim de "ama" kelimesi çok dikkatimi çekmişti. hepimiz kullanıyoruz mutlaka, demekki daha az kullanmaya çalışmalıyız....
vijdan biz ne kadar ılımlı olursak onlar da o kadar oluyor gerçekten... zaten sorun hep biz tahammülümüzü yitirdiğimizde çıkıyor...
teşekkürler ikinize de :)))
EV GÜNLÜĞÜ 27 Eylül 2010 19:11
mrb anne kaleminden senin çocukların galiba daha küçük ben onlardan iki tane büyüttüm şimdi üçüncü ile uğraşıyom kendini suçlu hissetiyomuşun gibi geldi kızdığında hissetme doğru çözüme odaklanmlıyız haklısın ama insanız hepimiz sakin ve kararlı olmak ve dinlemek ne istiyo işte çözüm anneler bilir işini benimde bir bloğum var senide bana beklerim http://evinindelisi.blogspot.com/ adresindeyim hoşçakal
EV GÜNLÜĞÜ 27 Eylül 2010 19:12
lütfen benim listeme eklemeyi unutma teşekkürler
Deli Anne 28 Eylül 2010 10:56
ah ah o caillou'nun annesi ve babası.. engin bir hoşgörü içindeler.. komplekse sokuyorlar beni.. Allah'tan gerçek değiller :)
anne kaleminden 28 Eylül 2010 15:11
aydan 3 çocuk gerçekten zor olmalı. blogunu ziyaret ettim. harika görünüyor :)
deli anne katılıyorum, tek tesellim gerçek olmayışı calliou efendinin :)
bir kısa hikaye
hepimiz de -1- boydayız :)
hayatımın en güzel sürprizi
okul, ama ne zaman
eren kreşe başlıyor
iki küçük çocukla tatil