fıtfıt:): Şubat 2009
işte bu.. galiba şöyle bir güzellik mutfağımda durduğu gün yaşama sevincim hat saffalarda seyredecektir:) henüz bir mutfağım dahi yoktur o ayrı.
Gönderen fıtfıt:) zaman: Cuma, Şubat 13, 2009
rüyalar zaman zaman hayattan soğutabilir, evet evet bunu yapabilir.
Kendi kendime pek güzel işkence ederim, bilirim pek çok kişi yapar ama ben baya iiyim bu konuda onu da bilir, yiğidi öldürür hakkını veririm. Sözkonusu yiğit de burda ben olduğum için ne die bukadar lafı dolandırdığımı bilemem. Konuşmayı sevmek de zor, her düşünce bi ağırlaşıveriyo kelimelere dökücem diye kasınca.
Efendim azımsanamaz bir çoğunluk tarafından sabahın körü sayılacak bir vakitte işe gitmekteyim, öyle bir vakit ki kargaların genelde yaptıkları bir aktivitenin bu saatlerde gerçekleşmediğine dair de rivayetler vardır literatürde(artık neyin literatürüyse o). Uzun zamandır da yok final dönemidir yok tatildir yok hastalıkdır falandır filandır derken de ben unutmuşum böylesine bir vakitte kalkmayı. Tamam hatırlatıyorum her sabah bünyeme şimdi, kendimi kazıyorum yataktan lakin akşamları da 9buçukta falan giriveriyorum o yatağa. E tabi insan böylesi erken bir vakitte yatınca sabaha kadar yediği yemeklerin de etkisiyle bayaa bir rüya görüyor, e bazıları da can sıkıcı oluyor. İşte bu gece 3 sularında böyle bir rüyadan resmen hayattan nefret ederek uyandım. Küçükken bir kitap okumuştum ozamandan beri üstünde düşünmemişim şimdiye kısmetmiş. Diyordu ki kitap rüya bastırılmış duyguların su yüzüne çıkmasıymış. Şimdi yazımı da bozmak istemiyorum lakin allah kahretsin öyle duyguyu:) hayır ben biliyorum öyle bir duygum yok benim bastırılmış falan rüyalarımda su yüzüne çıksın ama artık bastırılmış da mı çıkmış yoksa canım sıkılsın diye birtakım güçler tarafından rüyalarıma mı gönderilmiş(fantastik bir dünyadan bahsediyorum, evet), yoksa yatmadan kendikendime ettiğim duygusal işkencenin beyin kıvrımlarımda yarattığı deformasyon sonucu mu olmuş bilinmez ama ben bunu yaşadım. Ve hani gece 3 te uyandın o rüyadan kendini bil de tekrar uyu başka rüya gör, ya da sabah kalkınca hatırlama, ya da hadi hatırladın sonradan unut falan.. ama hayır ben akıllı ne yaptım, gecenin kör vaktinde kendi kendime “sen şimdi sabah bunu hatırlamazsın, şarap anahtar kelime olsun hatırla sabah uyanınca” diye de tembih ettim. Ve ne oldu? hatırladım, ve sonra ne oldu? gün boyu kendi kendime hatırlattım durdum işte böyle de oldu böyle de oldu diyerekten zihnimde 843924823984 kez daha yaşadım o anlamsız rüyayı. Anahtar kelime de şarap ki hiç sevmem. Şu an durduruyorum yine zihnimde başlayan sahneyi ve sevdiğim bir şarabı hatırlıyorum. Efendim beşiktaşta “Misket” adında bir mekan vardır, kendi şarabını kendi yapmaktadır ve o şarap resmen bir aşk şarabıdır, yüksekçe bir yerden akıtılıp altında yıkanmak gibi pornografik gözüken ama aslında pek masumane şeyler getirmektedir akla. Testi testi ortaya gelmekte o testi elden ele dolaşaraktan mutluluk dağıtmaktadır, diyeceğim o ki öylesine nurlu bir mekan ve şaraptır.
Kendi kendime işkence etmeyi çok iyi becerdiğim kadar konudan konuya atlamayı da beceririm. O değil de bir künefe peşinde yolculuk günlüğü yarıda kaldı, ama sanma ki yalan oldu. Onun da zamanı gelecektir. Ozaman neymiş “aşk şarabı içmesi hoştur şaşkın, şarap peşinden koşmak boştur şaşkın”. Zihnimin oyunlarından da şu an tiksindim ama yapacak bir şey yok.
Gönderen fıtfıt:) zaman: Çarşamba, Şubat 11, 2009
Etiketler: kendim ettim kendim buldum, rüya, şarap
uzuuuyyn zaman olmuştu şu şarkıyı dinlemeyeli:
hemen bi kublesini kendime adarım, hiç durmam.. sanıyorum sıkıntılardayım bu sabah
edit: vee sabahtan beri el emeği göz nuru cell cell işlediğim excel dosyasını gerzekçe kaydetmeden kapatmamla sıkıntım şu an tavan yaptı. bağırarak kaçmak istiyorum, biri beni durdursun!
Günümüze yine diclenin annesinin hazırladığı mükellef ötesi kahvaltı ile başlamak.. yine sıkmalar mevcut ama bi de incecik hazırlanmış küçük krepler masanın baş tacı:)
Sonra üstüne kahveler falan onları saymıorum bile:)
Kendimizi yollara atmaca, köprülerden geçmece, adana çarşılarında dolaşmaca.. bizi kilim, nargile, bilimum süs eşyası satan dükkanı önünde yakalayan samet amcadan hayat dersleri: keçi sakalı ve bilhassa kulağı küpeli olan erkeklere bakmamamız konusunda. Onların hepsi puşt, bi de bizi seven erkeğin gidip önce bizi anamız babamızdan istemesi gerektiğine dair kulak bükmeler.. o ütopik kişilik ööle “pastane köşelerin”e çağırmadan önce babamızdan istemeliymiş bizi , gülü seviyosa cidden dikenine katlanır bunu yaparmış:) gibi söylemlere içten içe gülümsememiz.
Ulucami’yi gezmece, bir hamama girmeye çalışmaca, çeşitli banklara parklara kendimizi atmaca ve ara sokaklarda bulunan “sultan sofrası”. İşte yeni bir efsane. Ev yemekleri yapan küçücük ufacık içi dolu leziz yemecik(ıyk bu olmadı dimi:) bir yer. Saat biraz öğleden sonrayı gösterdiğinden bütün yemeklerden birer porsiyon civarı kalmış. Peki biz bu görüntü karşısında yılmış mıyız? Tabiki hayır:) olan bütün yemeklerden kiii sayıyım hemen: analı kızlı, kurufasulye, acem pilavı, normal pilav, yaprak sarması, lahana sarması, mozerellalı tavuk(evet bu bile vardı) başka bi tavuk daha sebzeli falan, salata, turşu vb. Masamızın ortasına dizdirip hep birlikte tabiri caiz ise gömüldük:) evet bunu yaptık, bir yandan da niye böyle yerler istanbulda yok diye bir güzel hayıflandık. Evet benzer yerler var ama böylesine uygun fiyat ve daha önemlisi böylesine bi lezzet yok. Ağlamak istiyorum şu an:)
Sonrasında kendimizi adana’nın gençlik ve piyasa mekanlarına da atmadık değil, ve hatta akşam da ünlü hamburgerlerden yemedik değil onu da yedik. İçinde nane gibi baharatlar bulunan, ekmeği yumuşacık aman da köftesi körpecik(allahım nasıl kelimeler dökülüyo parmaklarımdan:)) hamburgerler de ayrı güzeldi. Ve daha da akşam adana’da da bir türkü bara gidilmezse olmaz diyerekten, tavsiye üzerine baran türkü bar adlı mekanda bulduk kendimizi. Efendim şimdi türkü barlar üzerine koca paper’lar yazmış arkadaşlarım var onların yanında bana laf söylemek düşmez ama yahu şööle aktivist bir havası olur türkü barların şöyle bir ahmet kaya söyler efkarlanırsın, şööle bir bağlama uzun hava yapar yine efkarlanırsın, bilmediğn türküler şööle dokunuverir içine, ama efendim adana da meğer türkü barlar daha bir düğün salonu konseptliymiş de biz bihabermişiz:) sahnede orgu olan bir amcam bile vardı yani, ve piyanist şantör edasında zaman zaman türkülere eşlik etmeden duramadı. Türküler derken de hoplayıver çekirgelerden, biri banagelsin gibi şarkılara kadar uzanan geniş bir yelpazeden söz ediyorum:). Ama biz yine de eğlenmedik mi eğlendik, yine de katılcak bir halay bulmadık mı bulduk vallahi... ve yine amacımıza ulaşıp mutlu mesut eve döndük.
Etiketler: gez toz, hayat dersi, mutluluk yemek yemekte
19.00’da merterden otobüse binmece 2 kişi, karşı taraftan diğer ikilimizi almaca ve en az 14 saat sürecek otobüs yolculuğuna başlamaca, bir yandan da “adanın yolları taşlık” isimli türküyü hafiften çığırtmaca... hepimiz bi yemek, bi türkü, bi halay, bi gezmece tozmaca, bi yeni insan görmece hastası olduğumuzdan hepimizde ayrı bi heyecan dalgası ve bu heyecan dalgalarının çarpışmacası, oluşturduğu acaip atmosfer içinde neşemizin bütün otobüse yayılması:P akşama dair öngörülerim bunlar:)
Evet yahu vallahi düşüyoruz bir künefe peşinde yolculuğa...
Ama dikkat bu künefe çok derin manalar içermektedir; basit bir künefe(basit mi dedim? Kendimden utandım şu anda:)) deildir kimbilir belkide künefe nezdinde içsel bir yolculuğa gönderme yapıyorumdur:P
dur bakıyım düşüneyim yapıyo muyum:)? Artık bu sorunun cevabını dönüşte daha güzel verebilirim sanıyorum.. bekle bakalım beni ey blog, geç buldumçabuk ayrı düştüm oldu senden amaa yol maceralerı, adana maceraları, hatay, urfa ora bura maceraları ile bayaa acısını çıkartırım ne de olsa dönüşte:)