Deniz Restoran sonrası rotamız, Arkas Sanat Koleksiyonu’nu görmek üzere, Fransız Konsolosluğu’nun binası oluyor. Arkas Holding İzmir’in bu sembol binasını hem restore ederek hem de bir bölümünü sanat galerisine çevirerek çok önemli bir görev üstlenmiş. Galeri ve sergilenen Lucien Arkas’ın özel koleksiyonuna ait tablolar o kadar etkileyici ve her şey o kadar özenli ki ben bir Büyükadalı olarak Büyükada’nın en güzel ahşap yapılarından biri olan Jon Paşa Köşkü'nün kısa bir zaman önce Lucien Arkas tarafından satın alınmış olmasına çok seviniyorum ve köşkün ne kadar doğru bir elde olduğunu düşünerek huzur buluyorum.
Huzur, İzmir’de olunca kolaylıkla buluyor insanı galiba. Belki de bu duygu Ege’li olmakla ilintili daha çok. Ege daha çok sahiplenilmiş gibi geliyor bana, daha mı çok seviyor buranın insanı şehirlerini? Daha mı çok vakitleri var ya da? Yüzümüze baktıkları gibi, gönlümüzü okudukları gibi daha mı çok içtenler?
“Ege’nin toprağı çekiyor insanı” diyor eşim güzel İzmir günümüzün son tablosu Urla’nın insanı alıp götüren manzarasına baktıkça… Doğru, çekiyor, çünkü Ege hala başı boş değil gibi, Ege’de Egeliler yaşıyor gibi ve sanki evlerinde, tanıdıkları, bildikleri, korumak istedikleri topraklarda yaşamanın dikkati, sevgisi ve özeni var hayatlarında.
İzmirli dostlar eşimin İzmirli babasına gitgide daha çok benzediğini söylüyorlar, Muğlalı annesinden de çok şey var onda. Ben bir Ege geliniyim anlayacağınız ve bu toprakların beni de çektiğini itiraf etmeliyim.
Dönüş uçağımızda “Ne çok şey yaptık bir günde” diye düşünüyoruz…Buna Ege’nin bereketi mi demeliyiz yoksa hepimizin hayal edip yapamadığı ve hep ihmal ettiği, hayatın içinde alınan bir günlük molanın buruk sefası mı?
>>Kütük pasta tarifi için lütfen tıklayın...