Uykusuz her gece | Sapkadan Cikan Tavsanlar
Posted on 2012/10/24 by cilginsapkaci	Bugun itibariyle 29+0 olduk, 30. haftamizin icine cumburlop daldik ve bu da demek oluyor ki beklenen gune tam 11 hafta kaldi (yaklasik 77 gun). Zaman cok cabuk geciyor, 11 hafta da vin diye geciverecek, boyle dusununce azicik panik oluyorum. Cunku bayagi hazirliksiz hissediyorum, kizcagizimi kucagima verecekler ve ben “honk?” diye kalakalacagim diye korkuyorum. Diger yandan zamanin hizli geciyor olmasinin iyi bir tarafi var. Hani onceden bir yandan “hic bitmesin hamilelik, hep icimde kalsin koruyayim onu, hissedeyim icimde” bir yandan da “bir an once gelsin, dogsun saglicakla, kucagimiza alalim, tanisalim, sevelim” arasinda gel gitler yasadigimi yazmistim ya. Artik pek oyle degil. Hem sikayetlerim yuzunden, hem de artik ciddi ciddi derya kuzusunu merak ettigimden bu sure cabucak gecsin, kucagimiza alalim istiyorum. Icimde hissetmek cok guzel tabii ki, ama hareketlendikce “surada yanimda besiginde yatiyor, uykusunda kimil kimil kiprasiyor olsa, onu izlesek daha iyi degil mi?” diye dusunmeye basladim.
Takip edenler artik biliyor sikayetlerimi: teee ilk trimesterdan yadigar kalca agrim ve ikinci trimesterda peyda olan reflum. Haftalar gectikce ikisi de daha kotu oluyor malesef. Reflu mesela daha onceden bazi gunler olurdu, sakiz cignemeyle falan gecerdi, daha kolay basa cikabiliyordum dogrusu. Simdi ise daha sabah yataktan kalktigimda bile midemde rahatsizlik hissediyorum. Tam bir hanzo oldum, burp burp gegirip duruyorum. Ayip mayip dinlemiyorum, oyle rahatlatiyor ki bu. Iyi ki cogunlukla evden calisiyorum da cumle aleme rezil olmuyorum bu hanzolugum yuzunden. Domates kotu yapiyor mesela, domates yiyemez oldum. Diger kotu yapan seyleri tam mimleyemedim (devamli oldugu icin). Bu sorunlarimla yasamaya alistim, daha kotusu de olabilirdi deyip sukrediyorum. Sirt/bel agrim yok pek veya hemoroid veya bebege de etki edecek preeclampsia (yuksek tansiyon) gibi durumlarim yok sukur. Gebelik sekerini henuz bilmiyorum, cumaya randevu var, ondan once test yapilacak, gorecegiz bakalim neymis. Yoktur diye dusunuyorum.
hamile yastigi ve kedikiz
Sikayetlerim olsa da, simdiye kadar kalca agrisina veya refluye ragmen guzel uyku uyuyabildim cogunlukla. Ha agrilar yuzunden uyandigim veya garip garip kabuslar gordugum oldu, hala oluyor. Bir sekilde -hamile yastigi da sagolsun- uyuyorum cok yuksek kalite olmasa da. Ama bu hafta birkac gece garip uykusuzluk deneyimlerim oldu, felegim sasti biraz. Sanirim bizim minik balik simdiden beni uykusuz gecelere alistirmaya calisiyor, aramiza geldikten sonra yasayacaklarimiza hazirlik olarak.
Gecen gece gecenin 4une dogru uyandim, cisim gelmisti, gittim yaptim. Normalde geri gelip uyumaya devam edebildigim bir durum bu. Geldim, yastiga sarildim yattim, benimle kalkmis kedikizim da geldi yanima yatti. Yattim yatmasina da uykum yok, sanki gunduz olmus gibi, sanki jetlagliymisim gibi, gitti uyku! Minik balik da jetlag olmus, kipir kipir kipir. Yastik yuzunden cok fazla hareket de edemiyordum, “eee, baslarim boyle uykuya” dedim, kalktim. Bari kocambeyin uykusunun icine etmeyeyim dedim, kalktim iceri gittim. Aldim elime ipad’i, websurf yaptim biraz. Iceride eleman feci bir hareketlilik icindeydi, ne olduysa, oyle bir tekmeler atiyordu, oyle bir yuvalaniyordu ki gobegimin dalgalanmasini pijama uzerinden goruyordum, bazen oturdugum yerden sicratiyordu zilli. Sonra balikkizimin hareketleri yavasladi, sanirim kendine rahat bir pozisyon buldu ve uykuya daldi.
Kedikizim da ayri komik. Ben iceri gidince yanima geldi, oturdu, hic garipsemedi de durumu, gecenin bir yarisi niye yatakta degil oturma odasindayiz saskinliginda bakislar firlatmadi. Oyle oturduk bayagi. Saat 6ya gelirken odada oturmaktan da sikildim, bu halime cok canim sikildi, uykuya bir sans daha vereyim dedim. Gittim uzandim ve bacagima rahat bir pozisyon bulmaya calisirken basladim aglamaya. Yaklasik 1 ay once yine olmustu, boyle bir olayla tetikleniyor bir aglama krizi, salya sumuk agliyorum. Bu seferki de biraz “niye uykum kaciyor, niye gece tuvalete kalkmam gerekiyor, niye kalcam agriyor?” turu bir tetiklenmeydi. Yani, dedigim gibi, bebis icin cekmeye raziyim da, ne bileyim, hamilelik gul bahcesi degil ve bu yasadiklarimi benden baska hisseden yok gibi hissediyorum, o da yalniz hissettiriyor. Ben yataga donup aglamaya baslayinca kocambey de uyandi, uzuldu, aglayinca sakinlestirmeye calisti. “Ne oldu, niye agliyorsun?” diyor, “Bilmiyorummouhuhu” diyorum. Belli bir sebebi yok iste, sadece bu caresizlik, yalnizlik hissi var. Keske caponlar yapmisken tam yapsalardi su hamile hissettiren aleti, baba adaylari bir 10 dakika hissedebilse fiziksel ve ruhsal hallerimizi.
Insan tabii ki her zaman anlasilmak istiyor ama hamilelikte biraz farkli, biraz ihtiyaca donusuyor. Normalde bir derdin oldugunda anlayis gormek istersin ama sahsen ben oyle bir anlayis goremezsem esten dosttan “n’apalim” deyip kendim bas etmeye calisirim derdim neyse onunla. Hamilelikte ise bir suru rahatsizligin var ama rahatsizligin sebebi olan minik parazite kizamiyorsun. Hele bizimki gibi isteyerek, ugrasarak, ozlemle bekleyerek kavusulmus bir parazitse hic ona kizamiyor, onu sorumlu tutamiyorsun. Bebegin babasina yoneliyor beklenti, “Bu rahatsizliklar BENIM bir hastaligim sebebiyle degil, BIZIM bebemiz yuzunden” diye hissediyor insan, bebegin hareketlerini karnima elini koyup hissedebilen, mutlu olan adam mesaneme yaptigi baskiyi da oyle hissetsin, gece yatakta donmeye calisirken kalcamdaki aciyi da anlasin istiyor. Hamilelik rahatsizliklari birazcik yalnizken hasta olma psikolojisine benzetilebilir, aynen o zamanki gibi bir caresizlik oluyor cunku. Yalnizken hasta olunca kendi basina bir tur sikayetler yasiyorsun, ilgi gosteren, corba pisiren bir anne ariyorsun, o anneden kaynakli bir sefkat istiyorsun hastaligin verdigi mahsunluk icinde ama yok, yalnizsin. Hastaliginla, sikayetlerinle basbasasin. Hamilelik caresizligi de oyle bir sey.
Kocambeye de yazik. Ben sabahin bir koru butun bu karmas dolas hisler icinde, neye agladigimi bilmez bir sekilde aglarken yapabilecegi pek bir sey yok. Hamile hissetmesi mumkun degil cunku. Anlayis gostermeye, destek olmaya calisiyor ama elinden gelenin bir limiti var. Bu acidan annemin dogumdan neredeyse 1 ay once, erkenden gelecegini dusununce mutlu oluyorum. Son zamanlarda iyice kendimden gecmis olacagim herhalde sikayetler ve rahatsizliklarla. O da bir anne oldugu, bizzat benim kendisine verdigim bu sikayetleri uzun sure once de olsa yasadigi, bildigi icin o bekledigim anlayisi gosterebilir diye dusunuyorum. Anne sefkati zaten otomatik! Gelince diyecegim zaten, “Ben bebege bakarim, sen bana bak!” diye. Herkes bebege odaklanip taze anneleri unutmasin, yeni annelere de yazik. 9 ay bir mini parazite ev sahipligi yaparken fiziksel ve ruhsal acidan buyuk degisim yasamis, sonunda o parazit gidiverince oooyle kalakalmis bir bedenden bahsediyoruz. Onun da ilgiye ve bakima ihtiyaci var. Annesi yaninda olamayan, esi de ise yaramaz, hayirsiz tipten olan taze anneler icin cok uzuluyorum. Bebekle ve bebekle gelen binbir dertle mi ilgilenirsin, kendinle mi ilgilenirsin, oy oy oy…
Ne diyordum? Gece uykum kacti, birkac saat oturdum oturdum, yataga donup agladim. Bu aglama seansindan bir sure sonra dalabilmisim, oyle 1-2 saat daha uyudum.
Onun disinda pek bir vukuatimiz yok, okumalar, toplantilar… Evdeyiz genelde. Fazla evdeyiz belki, su anda kaldigimiz sitenin havuzu var, havalar guzel olmasina ragmen 1 kere gitmis degiliz! Haftasonu bayagi lukus bir alisveris merkezine gittik, uzun kollu penye bluz aldim 2 tane, 1 tane de kisa kollu triko kazakimsi (bunlarin ustune giyilebilecek). Boylece hamileligin sonuna kadar idare edecek kiyafetim oldu sanirim (arkadaslardan gelen pantolonlar ve 2 hirkami da sayarsak). O gun ikea’ya gidip bebek icin lazim olabilecek bir iki sey aldik, muzikli oyuncak, priz, cekmeceler ve sehpa kenarlari icin koruyucular, carsaf ve saire ivir zivir. Bir de bu civarda enteresan mamalar deniyoruz. Bir tayvan pastanesi var, oradan ilginc pofuduk unlu mamuller denedik, yemesi cok guzel kilo aldirmasi olmasa. The counter burger’a gidip en az bu pastalar kadar kalori manyagi burgerlar yidik, ama en azindan bebeye protein gitti burgerlarla (Sekil 1-a). Bu burgercida kendi burgerini kendin yapiyorsun, soyle ekmek, boyle sos, su icerikler olsun diyorsun. Benimkinde gereksiz fazla sogan oldu, derdim nediyse, refluye de iyi gelmiyor sogan. Ama cok guzeldi beaaa! Bu burgerdan sonra cok rahatsizlik yasamadim ama yasasaydim da degerdi vallahi. Dun de bizim ofisteki grupla bir cin restoranina “banquet”e gittik, oy oy oy oyyyyy. Kalabalik oldugumuz icin cok cesit geldi, yedim anam yedim, pekin ordeginden tut, deniz urunu corbasina, bademli sufle olmayan suflesinden istakozuna. Hepsinden tadimlik az az yemeye calistim ama yine de sonunda cok yemis oldum. O kadar yemek uzerine refluden uyuyamam diyordum ama sukur reflu cok rahatsiz etmedi (ama kalca agrisindan yuz kere uyandim o ayri).
Yazinin basinda kendimi hazir hissetmedigimi, hafiften panik olmaya basladigimi soylemistim ya. Dogum, emzirme, bebek bakimi vs. uzerine hastanenin derslerine gidecegiz, orada bir seyler ogreniriz, bir baslangic olur. Ama onceden calisayim, teorik altyapim saglam olsun diye soyle aciklayici, ogretici kitaplar arayisindayim. Su anda amazon’dan arastiriyorum, deneyimlilerden tavsiyeler aliyorum. Haftaya yeni ebeveyinlere yonelik kitap turleri ve bunlarin en bilinen, en populer ornekleri uzerine yazarim. Aslinda bugun yazacaktim ama cok uzadi yai, haftaya kalsin, o arada biraz daha arastiririm, kitapcidan gidip bakarim, belki alirim. Simdi cumaya ebemizi gorecegiz + glukoz testi ve diger kan testleri var. Insallah her sey guzel cikar, bize de bayram olur!!!
This entry was posted in Icimdeki cocuk, isyanim daglara, yaptim nolmus? by cilginsapkaci. Bookmark the permalink.	Bir Cevap Yazın Cevabı iptal et	Yorumunuzu buraya yazın...