yanlış vapura bindiğinin farkında olmadan -ki bunu öğrendiğinde de pek umursamadı- sadece ufka, maviye bakıyor, dalgaların kayıp gitmesinden aldığı keyif gözlerinde parlaklık olarak dışa yansıyordu.
gözlerinin içine dikkatlice bakabilseniz, şarkılar, kitaplar, bütün renkler... dünyada "güzel" olarak nitelenen ne varsa orada olduğuna ikna olurdunuz.
Bence bu 8 Şubat 2014 Cumartesi
belki de maymun insandan gitti...
çok zaman önceydi. nefes almak için nefes alır ve gerisini umursamazdık. bunu korumayı başaramadık. nefes almaktan önemli işlerimiz oldu. aslında olmadı da biz öyle sandık. öyle olduğunu söylediler. biz de inandık...
artık kendimize sorunlar yaratmakta çok iyiyiz. çözümleri düşünmektense deli gibi sorunlara odaklanıyoruz. hayatı bir yarışa çeviriyoruz. "ben kazandım" demek için sanki her şey.
bir bankta oturmanın tadını çıkarmıyoruz artık. yediğimiz simitin düşen susamlarına -bizden zarar görmeyeceğini umarak- yanaşan serçeler kadar cesur da değiliz.
küçücük hayatlarımız var ama hayallerimiz daha küçük. paylaşmayı hayal etmiyoruz da, o araba benim olsa diyoruz. şu evi bir alsam falan...
gerçekten aşık olmayı umursamıyor kimse, evde kalıp kalmadığın önemli -e yaşın geldi artık-
sevişmeyi masum bir eylem olarak göremiyoruz...
evrim basamağında maymunu geçmiş olabiliriz belki, ama onların insanlığı bizden daha ileri
Bence bu 31 Ağustos 2013 Cumartesi
Bence bu 27 Ağustos 2013 Salı
Ona baktığımda aklıma gelen kelime yalnızlıktı... Öyle bangır bangır değil. Kendi halinde, suyun musluktan damlaması gibi... Birikemeden akıp giden, buharlaşan bir yalnızlık.
Gözlerine baktığınızda kaçırırdı gözlerini... Yüzünde tebessüm. Gözlerinde samimiyet arayışı...
Hiç kimseden farklı hissetmezdi. Herkes gibi, herkes kadar yalnız hissederdi belki.... Ama onun bununla başa çıkamayışı benzersizdi.
Bence bu 22 Mayıs 2013 Çarşamba
Bence bu 10 Mayıs 2013 Cuma
"Ne yapsam?" diyorsun kendine, okuduğun kitaplar, izlediğin filmler arasında dalıyorsun, bakıyorsun yine sen kalmışsın, tek başınasın, az önceki gülümsemenden eser yok şimdi.
Geçeceğini biliyorsun, daha önce de çöktü bu hisler üzerine, daha önce de kalbin defalarca kırıldı. Başka çaren yoktu, yeni bir kalp yapamazdın. Topladın incecik parçalarına kadar, bir saat tamircisinin cımbızı hassasiyetinde dizdin kalbinin parçalarını yerli yerine, yeniden atmasını sağladın... Kalbin mecaz olduğunu bile biliyorsun ama hüznü engelleyemiyorsun değil mi?
Biri sormuş - "neden şarkılara parça deriz?" diye, - "Eksik yanlarımızı tamamladığı için." diye cevap vermiş başka biri de.
Ama işleyiş öyle değil ki. Bazen sadece eksikleri hatırlatır şarkılar. O kalbin kopan nano parçalarını barındırırlar içlerinde ama tamamlamazlar, döner ve geçmişi gösterirler sana. Bakıp ne kadar genç, ne kadar zayıf, ne kadar sağlıklı, ne kadar yakışıklı/güzel olduğunu hatırlatan eski fotoğraflara benzerler. Özletirler, düşündürürler bir dokunuşu, bir kokuyu... Birlikte dinlenilen bir anı hatırlatırlar. Sarılışı, öpüşü, hiç bitmesin istediğin o sevişmeyi... Hani...
Görüyorsun, göre göre içiyorsun, öyle kalıyor dibinde. Ve yarım kalıyor herşey,
Bence bu 3 Mayıs 2013 Cuma
Bence bu Önceki Kayıtlar