İnsan zihni kuantum düzeninde işlemektedir
Doğanın hakikatinde kölelik, zorunluluk, mahkumiyet yoktur. Tam aksine doğanın hakikatinde özgürlük vardır. Özgürlüğe düşkünlük vardır. Bir elektron bile daha dar bir alana hapsedildiğinde buna tepki vermektedir. Tahammülsüzlüğünü hızını artırarak ve hapsedildiği çeperlere çarparak göstermektedir. İnsan evrenin özetidir, mikro kozmostur. Evrenin tüm hakikati insanda işlemektedir. Evrenin hakikati güçlü olduğumuzu, aciz bir varlık olmadığımızı, muazzam bir potansiyele sahip olduğumuzu haykırmaktadır.
Klasik fiziğe göre içinde yaşadığımız evren belirlenmiş bir evrendir ve Newton’un fizik yasalarına göre hareket etmektedir. Bu dünyada tüm hareket neden sonuç ilişkileri temelinde gelişmektedir. Hareketin kaynağı da dıştan bir güçtür. Maddenin kendi iç devinimden kaynaklanan bir harekete yer verilmemektedir. Evren bir makine gibi düşünülmektedir. Makine önceden nasıl kurgulanmışsa öyle hareket edecektir. Bu mekanistik anlayışa göre doğa ölüdür, hiçbir canlılığı veya zihni yoktur. Kendisine nasıl bir kader ön görülmüşse öyle hareket edecektir. Belirlenen bu kaderin fizik yasalarını da Newton keşfetmiştir. Bu bakış açısı, determinist dünya görüşünü açığa çıkarmıştır. Evrende hareket düz, ilerlemeci bir çizgide gelişmekte, olagelen her şey olması gerektiği gibi gerçekleşmektedir. Neden sonuç ilişkisine dayanan ve zorunluluk temelinde işleyen bir hareket sözkonusudur. Tarih olması gerektiği gibi ilerlemiştir, başka türlü gelişmesi mümkün değildir. Klasik fizikte buna belirlilik ilkesi denilmektedir.
Kuantum fiziğinde ise belirsizlik ilkesi esastır. Bir parçacığın yerini tespit edersen hızını, hızını tespit edersen konumunu aynı anda tespit edemezsin. Yine bir parçacık birçok konumda bulunabilir. Yerini bilmek ancak olasılık dahilinde olabilir. Kuantum dünyasında nesnelerin yerini tespit etmek, belirlemek mümkün değildir. Ele avuca gelmeyen, canlı, zihin sahibi varlıklar söz konusudur. Bu varlıklar dışardan belirlenemez. Dışardan uygulanan bir harekete bağımlı değildirler. Özgür bir iradeye sahip oldukları için nasıl hareket edecekleri her zaman öngörülemez. Kuantum dünyasında klasik fiziğin hareket yasaları işlememektedir. Bu dünyada varlıklar hem parça hem de dalga biçiminde hareket etmektedirler. Ne zaman dalga ne zaman parçacık şeklinde hareket edeceklerine kendileri karar vermektedirler. Hareket tarzlarında zorunluluk yoktur. Olasılıklar denizinde bol tercihli seçim yapma imkan ve kabiliyetine sahiptirler.
Devletçi paradigma ve zihniyet klasik fiziğe dayanmaktadır. Önderliğin geliştirdiği ekolojik, demokratik, kadın özgürlükçü toplumcu paradigma ise kuantum fiziği ve felsefesini esas almaktadır. Egemenler, bu evren nasıl dış bir güç tarafından belirlenmişse toplum ve insanı da kendi iktidar çıkarları doğrultusunda belirlemeye çalışmışlardır. Kendilerini özne kılarken toplumu ise nesneleştirmek istemişlerdir. Evde erkek kadını, köyde ağa köylüyü, genelde de devlet toplumu belirleyerek hizmetine almıştır. Bu konuda epey mesafe alındığı da ortadadır. Beş bin yıllık devletçi sistemin egemenlik tarzı bu esaslar üzerinden gelişmiştir.
İnsan zihniyeti muazzam bir potansiyele sahip olmakla birlikte hem olumlu, iyi, doğru ve güzel şeylere hem de yanlış şeylere göre de şekillenmeye açıktır. İktidarcı güçler bundan yararlanarak insanı köleliğe alıştırmıştır. Zihni ikna yöntemleriyle, en çok da inandırmayla, hile ve kurnazlıklarla insan zihniyetini şekillendirmeye çalışmıştır. Özgür insanı teslim almak için önce düşünce dünyasını işgal etmiştir. Devletçi sistem bugün bunu çok ileri düzeyde gerçekleştirme gücüne kavuşmuştur. Özellikle teknikte yaşanan gelişmeler, iletişimin sınırsız olanakları ona bu imkanı sunmaktadır. Bio iktidar denilen bir egemenlik biçimini geliştirerek insanları adeta robotlar haline getirmektedir.
Nefs savaşı en büyük savaştır
Duygu ve düşünce dünyamız bu amaçla belirlenmektedir. Duygu ve düşüncelerimizde duvarlar örülmüş, kalıplar oluşturulmuştur. Yaşamımıza yön verecek doğma ve alışkanlıklarla kişiliğimiz şekillendirilmiştir. Bu doğma, kalıp ve duvarların içine hapsedilmiş durumdayız. Bunu görüp aşamayanlar, bu hapishanede belirlenmiş bu yaşamı ömür boyu yaşamaya mahkum durumdadırlar.
Kendini bunun dışında tanımlama ve yeniden oluşturma kapasitesine sahip olsak da bunu gerçekleştirmek sanılanın ötesinde zor bir çabayı gerektirmektedir. Buna kendini yeniden yaratmak demek yerinde olacaktır. Sıradan insanlar böyle bir çabayı, kendine karşı böyle büyük bir mücadele ve savaşı göze alamazlar. Bu mücadele zorlu, acılı, krizli bir yolculuktur. Yola çıkıp yarıda bırakanlar az değildir. Bu yolculuğu, ancak büyük hedef ve amaçları olanlar, keskin bir karar ve irade sahibi olanlar tamamlayabilir.
Bilge ve peygamberler iç mücadeleyi, nefs savaşını boşuna en büyük savaş olarak tanımlamamışlardır. “Kendini tanıma bütün tanımaların temelidir.” Kendini yenen tüm düşmanlarını yenebilir. Parti içinde kadrolaşma yolunda verilen bu iç mücadele esaslı bir yer tutmaktadır. Düşman tarafından belirlenmiş zihniyet ve kişiliğimizi değiştirip dönüştürmenin başka bir yolu yoktur. Bu mücadeleyi başarıyla verenler kendini aşabilir ve yeniden yapabilir.
Heval Atakan Mahir “Bir PKK kadrosu bu yolda birkaç sefer düşüp kalkmamışsa, bunalımlara girmemişse kendisine karşı güçlü bir mücadele verdiğini söyleyemez.” demiştir. Heval Atakan bunu kendi yaşadığı tecrübeden yola çıkarak belirtmiştir. Kendi belirlenmişliklerimizle yüzleşmekten korkuyoruz. Onları aşacağımıza dair güven ve inancımız zayıftır. Bu zorlu bunalımların içinden çıkamayacağımızı düşünüyoruz. Bu nedenle iç mücadelemizi donduruyoruz, erteliyoruz. Ama bunalımlarımız bundan dolayı değildir. Bunalımlarımız büyük oranda düzenlememiz istediğimiz gibi olmamıştır, yönetim veya arkadaşlarımızla anlaşamıyoruz vb. nedenlerle çıkmaktadır.
Bizde ‘kara deliklerin’ olduğunu itiraf edip onunla mücadele etmekten kaçıyoruz. Onun için enerjimizi Partiye kanalize edemiyoruz. Bu konuda kendimize karşı da samimi değiliz. Kendimizi kandırıyoruz. En büyük savaş olan nefs savaşını vermekten korkuyoruz. Enerjimizi tanımıyoruz, potansiyelimizin farkında değiliz ya da ona inanmıyoruz. Hep bir şeylere takılıyoruz. Büyük hayallerimiz yok, amaç ve hedeflerimize inancımız zayıf olduğundan bu hedeflere kilitlenemiyoruz.
Devletçi paradigma özyönetim karşısında iflas etmiştir
İnsanlık tarihi Sümer rahiplerinden beri dinler ve tanrılar tarafından belirlenmeye çalışılışıyor. Bunun yeryüzündeki temsilciliğini devletçi, iktidarcı güçler yapıyor. Kendine yabancılaşma ve kölelik sistemi bunun üzerinden gerçekleşti. Sistem beş bin yıldır bunu sürdürmektedir. Oysa zihnimiz kuantum düzeninde çalışmaktadır. Canlı, dinamik, özgür bir yapıya sahiptir. Egemenler kuantum düzeninde çalışan özgür zihnimizi bir kalıba sokarak dondurmaya çalışırlar. Buna zihinsel şekillendirme veya düşüncenin işgal edilmesi diyebiliriz. Önderlik Kürdistan’da geliştirilen sömürgeciliği tanımlarken “Düşünsel işgal” ve “Zihniyet kırımı” belirlenimlerinde bulunmuştur.
Kürdistan sömürgecilik statüsünde tutulan bir ülke, Kürt halkı da sömürgecilik altında yaşayan bir halktır. Bedeni de, zihni de parçalanmıştır. Onun yerine düşman kendi zihnini ikame etmiştir. Yani toplum ve birey olarak Kürtlerin yaşamı dışarıdan, başkaları tarafından belirlenmiştir. Bunun sonucunda ajan, işbirlikçi, hain bir yapılanma geliştirilmiştir. Geri kalanı da gafil ve cahil bırakılmıştır. Kendi özünden uzaklaşma ve yabancılaşma diz boyu gelişmiştir. Kaderi kendi düşmanları tarafından çizilmiştir.
Kendi özyönetiminden mahrum bırakılan böyle bir toplum tüm potansiyellerinden koparılmıştır. Maddi ve manevi hiçbir potansiyelini kullanamaz duruma getirilmiştir. Kendini tanımlayamayan, kimliğini ortaya koyamayan bir toplum ölüme kendini yatırmış demektir. Adını ifade etmekten bile korkar hale gelmiştir. Bu toplumun bireyleri geleceğe dair hiçbir özgürlük umudu taşıyamaz. Önderliğin mücadeleye çekmeye çalıştığı köylüsü “Şu kurumuş ağacı görüyor musun? İşte o ağaç ne kadar yeşerebilirse biz de o kadar tekrar dirilebiliriz.” demiştir. Umutsuzluk ve çaresizlik bu düzeydedir. Yaratılan insan tipolojisi ölümü, teslimiyeti ve çürümeyi kabullenmiştir.
Kürdistan özgürlük mücadelesi başladığında halkın büyük bir bölümü inançsızdı, bu mücadelenin zafere ulaşacağına inanmıyordu. O güç, güven ve cesareti kendisinde görmüyordu. Köleci yaşam tarzına o kadar alıştırılmıştı ki, tekrar dirilebileceğine, özgürlüğe kavuşabileceğine ihtimal bile vermiyordu. Bunu hayal bile edemiyordu. Umutsuzluk, karanlık diz boyuydu. Ölüm sessizliği her alana hakimdi.
Kürt halkı kendi potansiyeli, özü, cevheri ile buluşmak, yeniden dirilip kaderini eline almak için bu süreci tersine çevirecek bir mücadeleye başlaması gerekirdi. Kendi çıkarları doğrultusunda politikaların sahibi olmak ve özyönetim sistemini kurmak için düşmana karşı başarılı bir savaş vermek durumundaydı. Başka türlü özgür olma, kendine ait olma mümkün değildi. Önderliğin başlatıp geliştirdiği mücadele bunu amaçlıyordu.
Önder Apo’nun gerçek takipçileri olan Haki, Kemal, Mazlum, Hayri yoldaşların büyüklüğü, içinde bulundukları koşullara rağmen nasıl bir irade, cesaret ve öngörüye sahip oldukları ve özgürlüğe-hakikate duydukları aşk ve bağlılığın büyüklüğünden gelmektedir. Çünkü iliklerine kadar özgürlüğü yaşadılar ve hala yaşatıyorlar. Özgür ruhları Kürdistan ve Ortadoğu’yu bugün de aydınlatmaya devam ediyor. Aramızdaki fark budur. Onlar aşkla, tutkuyla, özgür tercihleriyle bunu anı anına yaşadılar ve eylemleriyle gerçekleştirdiler.
Kürdistan ve Kürt halkının bu durumunu bir Kürt insanına indirgediğimizde benzer bir durumda olduğumuzu görürüz. Halkımızın mevcut gerçekliği olduğu gibi zihnimizde ve kişiliğimizde yansımasını bulmaktadır. Zihni kıyıma uğratılmış, düşüncesi işgal edilmiş ve düşman tarafından belirlenmiş kişilikler olarak özümüzle, potansiyelimizle, hakikatimizle buluşmak için benzer bir mücadeleyi zihnimizde vermemiz gerekmektedir. Özgür iradeli bireyler haline gelmenin yolu Mazlum, Hayri Kemallerin hem iç, hem de dış düşmana karşı verdikleri mücadeleden geçmektedir. Bu savaşı en başta düşmanın zihniyetimizde oluşturduğu algı, kalıp, alışkanlıklarımıza, kısacası hakikatimize ait olmayan duygu ve düşüncelere karşı vermek durumundayız. Ya Mazlum gibi savaşıp ihanet ve işbirlikçiliğin her bir biçimini yerle bir ederek özgürleşme yolunda zafere yürüyeceğiz ya da geleceğinden umudunu kesmiş köylünün durumuna düşeceğiz.
Özgürlük önce zihniyette kazanılır
Egemen sistem tarafından belirlenen kişiliklerin programlanmış robotlar gibi hareket ettiğini günlük yaşamda gözlemekteyiz. Gün geçmiyor ki, birden çok kadın erkekler tarafından alçakça öldürülmesin. Kendi sonlarını da getirme pahasına, namusu, malı gibi gördükleri kadınları, “Ya benimsin, ya toprağın” misali erkekler tarafından katledilmektedir. Öğretilmiş ve şekillendirilmiş duygu ve düşüncelerin esiri gibi hareket edilmektedir. Her erkeğin kadın üzerinde mutlak bir iktidar kurma istemi vardır. Köleleştiremediği kadını öldürmek ister. Bir erkek en başta bu iktidar hastalığıyla malul kişiliği ile yüzleşmesi gerekmektedir. Kadın ve doğayla buluşmanın, dost olmanın yolu buradan geçmektedir. Bu sayede özüne dönebilir, yaşamdan zevk alabilir ve özgür tercihlerin sahibi olabilir.
Zihin şartlanmaya, algı ve alışkanlıklarla çarpıtılmaya yatkındır. Zihinde bir algı, şekillenme oluştuktan sonra kendi kendine işlemeye ve insana yön vermeye başlar. Onun farkına varmak, hele değiştirmek kolay olmamaktadır. Buna çarpıcı bir örnek verebiliriz: Bir yavru fili zincirle bir kazığa bağlamışlar. Yavru fil doğal olarak kurtulmak için çırpınıp durmuş. Zincirden kurtulmak için günlerce, belki haftalarca uğraşmış. Ama kazığı sökmeye gücü yetmemiş. Kazığı sökeceğine ve böylece kurtulabileceğine dönük umudunu yitirmiş. Mevcut durumu kabullenmiş. Artık zincirini koparma çabasından vaz geçmiş. Aradan yıllar geçmiş. Fil büyümüş ve çok güçlenmiş. Artık o kazığı rahatlıkla sökebilecek duruma gelmiş. Fakat zihninde halen o ilk zamanlarda yerleşen “yapamam” düşüncesi hakim olduğundan kazığı sökmeye kalkmamış. Bu örnek de zihinsel algıların yaşamımız üzerinde ne kadar etkili olduğunu açıkça göstermektedir.
Bu dıştan belirlenmişlikten kurtulma, ancak kurtuluş ve özgürlüğünü eline almayla mümkündür. Başkasına göre oluşmuş, oluşturulmuş zihniyetimizi, kendimize, özgürlük ve hakikatimize göre yeniden ele alıp oluşturma bir kuantum tarzı olduğu gibi Apocu tarzdır da. Başka türlü kuantum düzeninde işleyen zihnimizin potansiyeli ile buluşamaz ve özgür bir kişilik haline gelemeyiz. Doğanın esas dili olan kuantum fiziği ve felsefesi bu güç ve potansiyelin her insanda olduğunu bize göstermektedir. Yeter ki, bunu açığa çıkarmasını bilelim.
Reber Apo “Madde anlamlaşmak, anlam da maddeyi aşmak ister” demektedir. Madde bedenimiz, fiziksel gerçekliğimizdir. Anlam da zihinsel gücümüze ve maneviyatımıza tekabül etmektedir. Madde anlamı, zihinsel gücü hapsetmek ve kendine bağlamak, kendine mahkum etmek ister. Zihinsel gücümüz de bedenimizin yarattığı mahkumiyeti aşmak ve özgürleşmek ister. Doğu geleneğinde var olan aşkınlık arayışı bu diyalektiğe göre işlemektedir. Güdüsel, duygusal ve bedeni esareti aşmak için oruç tutulur, nefs savaşı verilir, nefs terbiyesi yapılır. Zihin ve irade güçlüyse beden zihni takip eder ve kendini ona uydurur. Zihin zayıfsa bedene mahkum olur ve onun peşinden gider. Özgürlük önce zihniyette kazanılır. Bedeni aşan zihniyet enerji akışkanlığında olur.
Bakirelik zihin ve kişiliği temiz tutmaktır
Madde ışık hızına ulaşırsa enerjiye dönüşür. Mevcut koşullarda maddi olarak ışık hızına ulaşamayız. Ama zihnimiz kuantum düzeninde çalışmaktadır. Zihinde ışık hızına ulaşabiliriz. Buna büyük düşünce veya fikirlerle ulaşabiliriz. Bizi güçlü kılacak olan budur. Bu biraz da hızla ilgilidir. Hızlı düşünmek, hızlı yapmak ve hızlı yaşamak özgürlüğe yakındır. Ağır, hantal, sıradan yaşamak madde gibi yaşamak, yani esir yaşama yakın yaşamak demektir. Zihnin esnek, canlı ve üretken olması özgürlük arayışını çağrıştırır. Bu da fikirsel, düşünsel yoğunlukla ilgilidir. “Kendini yaratmak” ile ilgilidir.
Bu amaç doğrultusunda ne kadar hız ve hareket varsa o kadar özgürlük ve ölümsüzlük istemi ve eylemi var demektir. Ne kadar ağırlık ve hantallık varsa o kadar kölelik ve ölüme yakınlık, onu aşamama durumu vardır demektir.
Bizde nasıldır? Parçalılık var, süreksizlik var, yavaşlık ve ağırlık vardır. Önderlikle aramızdaki tarz ve tempo farkı buradan gelmektedir. Ağır iş yapıyoruz. Bir saatlik işi bir güne, bir günlük işi bir haftaya, bir aya yayabiliyoruz.
Bilmemiz, bilgimiz oluşumumuzdan kopuktur. Bilmemek cehalettir. Farkına varmak aydınlanmaktır. Bildiğimize göre kendimizi, kişiliğimizi oluşturmak ise marifettir. Cehaleti aşmak için kendimizi eğitmemiz gerekiyor, ancak bunu çok ihmal ediyoruz. Farkına vardığımız, bilincine ulaştığımız az şeyle yetiniyoruz. Bilincine vardığımız oranda kendimizle mücadele ederek, o doğrulara göre yaşama, kişiliğimizi oluşturma çabasına girmemiz zayıftır. Bu yüzden bilmemiz, bilgimiz oluşumumuzdan kopuktur.
Dışardan belirlenmeye karşı daha çocuk yaşlarda direnen az insan vardır. Önder Apo böyle bir insandır. Önderliğin daha küçük yaşlarda anne ve babasına karşı verdiği mücadele bu belirlenmeye karşı bir direniştir. Anne ve babası Önderliği kendilerine göre belirlemeye çalışıyorlar. Önderliğin kişilik ve zihniyetini kendi düşünce yapılarına göre oluşturmaya ve şekillendirmeye çalışıyorlar. Örneğin düşman belledikleri ailelerden uzak durmasını istiyorlar. Sahip oldukları namus anlayışına göre yaşamasını dayatıyorlar. İtaatkâr, bir dediklerini iki etmeyen bir kişilik olmasını istiyorlar. Önderlik bu dayatmalara gelmiyor, kabul etmiyor. Müthiş bir kuşkuculuk ve sorgulayıcılıkla hakikatin ne olduğunu anlamaya çalışıyor. Kendini, anne ve babası da olsa başkasının şekillendirmesine bırakmıyor. Her şeyi kendi süzgecinden geçiriyor, sezgilerini dinliyor ve doğru bildiğini yapmaya çalışıyor. Kendi özgürlüğünü, zihninin bakireliğini korumayı esas alıyor. Önderlik daha sonra bakirelik kavramını bu çerçevede tanımlıyor. Zihin ve kişiliğini temiz tutma ve başka ellerin şekillendirmesine müsaade etmeme şeklinde anlamlandırıyor.
Üveyş ana iradeli ve mücadeleci bir kadındır. Önderliği kendisi gibi yapmak için her yola başvuruyor. Hatta boğmaya bile kalkıyor. Korkutarak yola getirmek istiyor. Ama sonuç alamıyor. Ödüllendirerek, yumuşak yöntemlere başvurarak dize getirmek istiyor, olmuyor. Önderlik, ruhunun özgürlüğünden taviz vermiyor. Ana en sonunda “Seninle baş edilemez” diyerek bunu kabullenmek zorunda kalıyor.
Önderlik şekillenmeye, dışarıdan belirlenmeye gelmediği gibi kendi alternatif toplumsallığını da oluşturmaktan geri durmuyor. Aileye, geleneksel topluma ve modernizme karşı bu mücadeleyi büyük bir irade ile yürüterek özgürlüğe, zafere götürecek yolun taşlarını adım adım örerek bugüne getirmeyi başarıyor. Önderlik tarzı bu iken kendimize indirgediğimizde bundan ne kadar uzak kaldığımızı, hatta ters düştüğümüzü rahatlıkla görebiliriz. Ailemizin bizi oluşturmasına hiç sorgulamadan, en iyisi budur diyerek kendimizi sonuna kadar açık tutmuşuz. Çevre toplumun, sistemin dayatmalarına benzer şekilde karşılık vermişiz. Zayıflık ve güçsüzlüğümüzün kaynağını buradan aldığını şimdi daha iyi anlıyoruz.
Doğanın hakikatinde özgürlük vardır
Sistemden koparak devrim saflarına gelmekle her şey hal olmuş olmuyor. Belirlenmiş kişilik ve oluşturulmuş duygu ve düşünce kalıplarımızla birlikte geliyoruz. Sistemde edinmiş olduğumuz alışkanlıklarımızla yeni yaşama dahil oluyoruz. Beden, fizik olarak sistemden kopmak elbette önemlidir. Çünkü bedenlerimiz sistem içinde olduğu sürece belirleme ve belirlenme süreci kendini üreterek sürdürecektir. Bu halkayı kırmak özgürlük yolunda atılmış güçlü bir adımdır. Ancak bunu zihinsel kopuşla tamamlamak gerekmektedir. Buna ideolojik katılım diyoruz. En çok zorlandığımız bu ikinci adımı atıp başarıyla sonuçlandırmaktır. Bunun için kişilik ve zihniyet devrimini gerçekleştirmek gerekmektedir. Bu da devrim düzeyinde bir emek, yoğunlaşma, iç mücadele ve savaş gerektirmektedir. Zihnimizi kuantum düzeyinde özgür kılmak, ruhumuzu bir rüzgar veya ırmak gibi özgürce akıtmak tümden bu öz çabalarımızın eseri olacaktır. Başkaları değil, dışarıdan değil, tümden öz gücümüzle, öz emek ve çabalarımızla bunu başaracağız.
Bunun için korkularımızı aşmak, irade ve kararlılık sahibi olmak gerekir. En önemlisi de inanmaktır. İnanmak, istemek başarı için şarttır. Kuantum felsefesi niyet ve düşüncelerimizin bile bu dünya üzerinde değiştirici etki gösterdiğini söylemektedir. Hayal etmek, hedeflemek bile zihnimizi, dolayısıyla geleceğimizi etkilemektedir. Her şey hayalle başlar. Düşünmek aynı zamanda oluşturmaktır. Önderlik; “İnanıyor ve biliyorum ki, düşünürken oluşuyorsun” diyerek bu gerçeğe vurgu yapmaktadır.
Düz bir çizgide ilerleme, zorunluluk, determinizm egemen güçlerin zihniyet ve paradigmasıdır. Bunu toplum ve insana dayatarak bir kader gibi belletmeye çalışırlar. Ancak özgür insanın bu kader levhalarını parçalamaya, yazılan fermanları yırtıp atmaya gücü vardır. İnsan kendini yaratabilen bir varlıktır. Kendini küllerinden yaratacak kapasiteye sahiptir. Kaderini eline alan insan özgürlük yoluna girmiştir. Karanlığın Ehrimen’ine karşı, aydınlığın Ahura Mazda’sının yanında yer alabilir ve zihinde, ruhta verilecek bu savaşı kazanabilir.