Bir Annenin Açık Mektubu - O Gay; Ben de...
Biri 17, diğeri 13 yaşında iki oğlum var:
Prens ise, Kral'ın tam tersi.
Aynı imalathane, aynı annenin yetiştirdiği çocuklar ama tamamen farklılar.
Prens, içine kapanık, hırçın, kaprisli, hiçbir sosyal etkinliğe katılmak istemeyen, “Ya başaramazsam, başarısız olursam?” korkusuyla, kendine güvenini kazanamamış, huysuz ama tatlı bir çocuk. Şimdi Prens'e özgüvenini kazandırmak için savaşıyorum.
Kral'ın, benim de bir yıl kadar önce öğrendiğim büyük bir sorunu var.
Her annenin çocuğunun küçük bir sorunu dahi olsa, anneye büyük bir sorunmuş gibi gelir. Fakat benim ve oğlumun sorunu gerçekten büyük.
Öğrendiğim gün kabullendim ama savaşmak istiyorum.
Savaşmamın sebebi ise ileriki hayatında kralımın mutsuz olmaması, acı çekmemesi.
Çünkü onun mutsuz olup, acı çekmesi bana daha çok acı veriyor.
Etim, tenim, damarım, kanım, canımdan bir parça.
Kral'ımın gözünden akan bir damla yaş için dünyayı yıkarım.
Kral'ım bir gün dışardan eve geldi, kendini kanepeye atıp, yüzünü ve gözlerini saklayarak içini çeke çeke ağlamaya başladı.
Çok şaşırdım çünkü hayat dolu bir çocuktu.
Oğlumu bu kadar üzen neydi?
Oğlumla konuşmaya başladım; “Ne oldu oğlum? Sorunun ne? Okulda mı yoksa özel hayatında mı problem var? Neden bu kadar üzgünsün? Kim ağlattı seni?” diye onun saçını okşayarak sorular sorup durumunu öğrenmeye çalışıyordum.
“İmkansızlıkları insanlar kendileri yaratır," diyerek yarasına merhem olmaya, gözyaşlarını dindirmeye uğraşsam da, pek başarılı olamadım.
Çünkü oğlum, dönüp dolaşıp yine “İmkansız!” diyordu.
Kral'ımın uzun süren telefon konuşmaları, mesajlaşmaları devam ederken bir gün bilerek telefonu benim odama bırakmış, mesajlarını da silmemiş.
Tabii ben de onun izni olmadan mesajlarını okudum.
Üzülmemin sebebi ise arkadaşından gelen mesajların acı dolu olmasıydı.
“Kendimi öldüreceğim, sensiz yaşayamam, kaçıp yanına geleceğim, ailem öğrenirse beni yaşatmaz, seni çok seviyorum" gibi çok acı, ölüm kokan, korku dolu kelimelerdi.
Sabah uyanınca oğluma, "Seninle konuşabilir miyiz çok önemli. İstemeyerek de olsa, mesajlarını okudum. Ama şundan eminim ki, senin mesajlarını okumamı istediğin için özellikle telefonu odama bıraktın...”
Oğlumu nasıl tanıyamazdım bu yaşa kadar?
Onu ben getirdim bu dünyaya, ben büyüttüm.
Benim bilmediğim, fark etmediğim neydi?
Oğluma, “Benim bu zamana kadar kaldıramadığım hiçbir şey olmadı. Her şeyi, tüm yükü tek başıma kaldırdım. Ben kuvvetli bir anneyim. Senin sorunun ne olursa olsun kaldırabilirim ve şunu asla unutma, ben senin her zaman yanındayım, seni asla bırakmam. Şoka girmeyeceğim. Sorununu anlat, bilmek istiyorum” diyerek ısrar ettim.
“Anne, telefonda konuştuğum, mesajlaştığım, senin mesajlarını okuduğun arkadaşımın ismi Can” dedi.
Ben de, “Kıza erkek ismimi koymuşlar, olabilir; bazen de erkeğe kız ismi koyuyorlar, bunda bir sorun yok” diye cevap verdim.
Ama oğlum ısrarla “Anne, adı Can” diye tekrarladı, tekrarladı.
Bir an durdum, düşündüm.
“Oğlum, bu sevdiğin arkadaşın erkek mi?” diye sordum.
Oğlum da, “Evet anne” dedi.
Benim oğlum bir gay, bir eşcinsel...
Bu zamana kadar eşcinsel kelimesini duymuştum.
Ama gay kelimesini duymamıştım.
Gay, lezbiyen; bu tür insanlar kendi hemcinslerine ilgi duyan kişiler.
Ve aramızda fark etmesek de bu tür insanlar çok var. Topluma aykırı olduğu için kendilerini gizlemek zorunda kalıyorlar. Ben bu sorunun içinde olduğum için bütün bu çocuklarımızı daha yakından tanıma fırsatı buldum.
Kendimi şanslı mı yoksa şanssız mı görüyorum bilemiyorum.
Eğer Allah'a, Yaradan'a inanıyorsak, Allah'ın bize verdiği, sunduğu nimetleri göz ardı etmeyerek görebiliyorsak, işte o zaman bu tür çocukları da bize Allah verdi.
Allah'ın verdiği her şeye razıysak, şükür ediyorsak, bize böyle evlatlar verdiği için şükretmemiz gerektiğini bilmemiz lazım.
Suçlu kimse yok.
Eğer suçlu arıyorsak, suçlu bizleriz.
Toplum olarak bu çocuklarımızı dışlayarak ittiğimiz için.
(bu tarz duygularınızı, yaşanmış hikayelerinizi, ikilemlerinizi ve düşüncelerinizi benimle paylaşabilirsiniz mail adresim: ogaybende@gmail.com)
pırassa 3 Nisan 2012 18:05
bunu söylediği takdirde bambaşka şekillerde ve çok daha negatif tavırlarla karşılanabilecek milyonlarca insan varken ne ki bu şimdiii:)) sana demiyorum sakın ogay'ciğim, bunu bu kadar tuhaf bi şekilde dramatize etmiş bu ilginç aileye sözlerim... bunlar böyleyse biz bitmişiz(en azından ben bitmişim) ayy bi de sevgilisi varmış yha o yaşta çocuğun(ossun tabi bi şey demiyorum yahuu!)
ev oğlanı 3 Nisan 2012 21:14
dramatizasyonun ayarı mı kaçmış sanki?
Kaldırım 3 Nisan 2012 21:31
@ev oğlanı; hayatımız çok renkli görünse de hep bir dram yok mu ortada?
@O Gay Ben de; Bu tür hikayelerde hep kendi annemi düşünüyorum. Asla kabul etmeyeceğini biliyorum. Üzülüyorum.
O Gay; Ben de... 4 Nisan 2012 08:59
Evet @Kaldırımın da dediği gibi zaten hepimizin yaşamında "eşcinselliğimizle" ilgili nice dramatik olaylar yaşanmakta
Aslında dikkat edilmesi gereken nokta çocuğun cep telefonunu annesinin okuması için ortalığa bırakmış olması annenin verdiği tepki vs
homofobik olmadığı halde hatta ve hatta iyi anlaştığı eşcinsel arkadaşı olduğu halde kendi ailesinden birisinin eşcinsel olduğunu öğrenince 180 derece dönen bir annenin hikayesi de gelecektir yakındır.
Adsız 11 Nisan 2013 20:38
benim ablam öyle. tam bir faghag'di, en iyi arkadaşlarından biri gaydi.. ta ki ben ona açılana kadar.
kaytan bıyık 4 Nisan 2012 14:40
meğerse ne dolu insan varmış, herkesin güzin ablası olmuş şu ayşe arman abla yahu.ben de mi açılsam:) ya bi de genelde aslında hikaye değişmiyor sadece karakterler farklı kendimde yaşadığım için olsa gerek nedense bu tür şeyleri duyunca sol yanımda bi sızı başlıyor:(
O Gay; Ben de... 4 Nisan 2012 16:01
bana açılabilirsin @kaytan bıyık :D
Kaldırım 4 Nisan 2012 18:50
Acemi Gay 4 Nisan 2012 17:41
Bir gün gelip ben de anneme dürüst olsam, acaba sonuç ne olur? Anneciğim beni o kadar seviyor ki, eminim ilk başta alışamasa da kabullenecektir. Sevgisi hiç eksilmeyecektir.
Kaldırım 4 Nisan 2012 18:51
Ama senin için daha fazla endişelenecektir ya da aklı sürekli sende olacaktır falan filan. Bir sürü şey var. Anneye göre değişir gerçi ama ciddi bir karar bu.
ev oğlanı 4 Nisan 2012 19:22
tabii ki ataerkil toplum yapısı vb. bir çok etken dolayısıyla bir eşcinselin yaşamı oldukça zor ama tek zorluk bu değil, tek zorluk yaşayan bizler de değiliz. o bakımdan annenin ağzından anlatımda dramatizasyon abartılmış geldi bana. belki de annelik içgüdüsünden kaynaklı bir abartma, bilemem. :/
Kaldırım 4 Nisan 2012 19:27
Annelik içgüdüsü bence. Biz artık alıştık, arkadaşlarımız falan da alıştı ama anneler bir başka, bambaşka.
xcoach 6 Nisan 2012 20:53
güzin 'ogaybende' abla...
Gay Panda 8 Nisan 2012 12:50
devam o gayım. böyle yazıları paylaşman çok güzel.
Adsız 23 Nisan 2012 01:33
umarım birgün sadece annelerimiz değil tüm toplumumuz kabul eder bizi teşekkürler ogay
O Gay; Ben de... 24 Nisan 2012 10:05
zor olsa da umarım :)
Adsız 27 Kasım 2012 20:43
Gif'teki Chris Colfer <3
Adsız 21 Aralık 2012 11:03
mektup çok saçma.. anne hala kabullenememiş belli.. bu arada fotoğraftaki çocukta çok tatlıymış :p
Levi Rivaille 15 Ekim 2013 14:16
kral gay çıktı rıza baba :^)