Ursula Le Guin, en sevdiğim öykülerinden birinde Angyar Prensesi Semley’in hikayesini anlatır. Geçmişte mi gelecekte mi olduğunu bilmediğimiz bir çağda yaşayan Semley çok uzun yıllar önce çalınmış olan “deniz gözü” ismindeki kolyesini arar. Binlerce inci ve kristalden yapılan kolyenin ortasında derin okyanuslar kadar mavi bir safir vardır. Bu eşsiz kolye çeyizinin en kıymetli parçası olacakken kaybolmuş ve onu gelin gittiği uzak diyarlarda boynu bükük bırakmıştır. Günün birinde kolyeyi bulmak için uzun ve tehlikeli bir yolculuğa çıkmaya karar verir. Vadilerde, kovuklarda, ağaçlarda, denizlerde yaşayan çeşitli halklara sorduktan sonra en karanlık yere; Gece Diyarı Lordları’nın ülkesine gider.
-“Çünkü derin yerlerin kayıp şeylerden haberi vardır” diye cevap verir Semley ve bu cevabıyla kolyenin yerini öğrenir:
“Deniz gözü” Semley’in ait olmadığı bir uzay- zamanda, başka gerçeklik algısı yaşayan insanların bulduğu arkeolojik bir kalıntı olarak müzede sergileniyordur. Sonunda Semley büyük bir cesaret örneği gösterip iç içe geçmiş onlarca zaman katmanından geçerek müzeye gelir ve kolyesini ister. Müze çalışanları tuhaf giysiler içinde bilinmeyen bir dil konuşan bu güzel kadının işaret ettiği yere bakarlar ve vitrindeki kolyeyi görürler. “O benim kolyem” der Semley, “benim çeyizim onu bana verin” Müze görevlilerinin bu dile en ufak bir aşinalığı yoktur ama ne dediğini hissederler ve kolyeyi onun boynuna takarlar. Sahibinin o olduğu hakkında en ufak bir şüpheleri dahi yoktur.
Egtved Kızı görselleri için kaynak: humanities.ku.dk
< çılgın kalabalıktan uzak