Adil Hacıömeroğlu: Ağustos 2014
Gönderen Adil Hacıömeroğlu zaman: 00:38 4 yorum
Devlet sırlarını bir yana bırakalm.. O zaman neden bu şaşırtıcı suskunluk? Akla ilk gelen AKP yöneticilerinin kişisel ilişkileri... Yasa tanımaz işleri... Parasal sırları... Terör örgütlerine yardımları...
RTE’nin susmasını gerektiren en son nedense özel yaşamla ilgili bilinmemesi gereken bilgiler...
Gönderen Adil Hacıömeroğlu zaman: 00:03 2 yorum
RTE, kamuoyunu hiç de şaşırtmayacak bir biçimde halefinin Davutoğlu olduğunu açıkladı. “AKP’nin on iki yıllık iktidar döneminde en başarısız bakan kim?” diye halka sorulsa hemen hemen herkesin vereceği yanıt: “Davutoğlu!” olacaktır.
Peki, şimdi denecektir ki: Kamuoyunun düşünce birliğiyle başarısızlığa mahkûm ettiği bir kişi, neden başbakanlık adayı seçildi? İşin püf noktası burasıdır. AKP hükümetleri 2002’den beri başarısızdır. Halka hizmette, ekonomiyi büyütmede, iç ve dış güvenliği sağlamada, dürüstlükte, kamu kaynaklarını halka eşit kullandırtmada, Türkiye’nin haklarını korumada, hukuk düzenine uyum göstermede, eğitimi çağdaş ilkelere göre geliştirmede, halkı varsıllaştırmada, sağlık sistemini ezilenlere uygun duruma getirmede, sporu geniş kitlelere yaygınlaştırmada, bayındırlık hizmetlerinin yaygınlaştırılmasında, terörle savaşımda... başarısızdır.
Biz, AKP’nin başarısızlıklarını sıralarken özellikle iktidar partisine oy vermiş bazı yurttaşlarımızın “AKP’nin hiç mi başarısı yok?” sorusunu duyar gibiyim. Tabi ki var... Durmuş saat bile günde iki kez doğruyu gösterir. Ancak biz, burada AKP’nin kendi anlayışlarına göre başarılı gördükleri hizmetlerinden söz edeceğiz. Böylece de AKP’nin Türkiye’ye mi, yoksa küresel güçlere mi hizmet ettiğini göreceğiz.
AKP iktidarı; Cumhuriyet kurumlarını yıkmada, halka ait olan kamu mallarını talan etme/ettirmede, yurttaşı yoksullaştırıp yandaşını varsıllaştırma uygulamasında, tarım ve sanayide üretimi ortadan kaldırmada, tüketim toplumu yaratmada, tüm komşuları düşmanlaştırmada, rekor düzeyde dış borçlanma yapmada, çağdaş eğitim düzenini ortadan kaldırmada, yeteneksiz kişileri işbaşına getirmede, bölücü örgütü hem Türk kamuoyunda hem de dünyada yasallaştırmada, Ortadoğu’da devletlerle kavga ederken terör örgütlerine yardım etmede, halkı kamplaştırarak düşmanlaştırmada, kendi yurttaşını hasım görmede, iç ve dış güvenliği tehlikeye atmada, eşbaşkanlık görevini layıkıyla yerine getirmede... başarılıdır (!).
AKP hükümetlerinin durmuş saat örneği yaptığı birkaç olumlu işin hiçbirinde Davutoğlu’nun imzası yoktur. Dışişleri Bakanlığı döneminde, Türkiye’yi yalnızlaştırmıştır. Kraldan çok kralcı kesilerek ABD politikalarının hızlı uygulayıcısı olmuş biri. Çoğu zaman ABD ve Batı ülkelerinin vazgeçtiği politikaları bile sürdürmede ısrarcı davranmıştır. Davutoğlu, dış siyasette gerçeklerden değil; hayallerden hareket etmesiyle ilgi çekti. Onun döneminde dış politikaya akıl değil, duygular egemen oldu.
ABD ve küresel politikaların belirlendiği merkezlerin ortaya attığı “Yeni Osmanlıcılık” tezine/tuzağına balıklama atladı. Osmanlı Ortadoğu’sunu yeniden kurmak için kolları sıvadı. Bu nedenle de komşu ülkeleri parçalanmanın eşiğine getirerek Türkiye’nin güvenliğini tehlikeye düşürdü. Sınır güvenliği yok oldu. Terörist grupları ilkesizce ve yasadışı olarak destekledi.
Davutoğlu, dışişlerinde yaptıklarıyla Türkiye’ye değil; küresel güçlere yarar sağladı. Ortadoğu’nun kana bulanmasında başrol oynadı. Bu nedenle küresel güçlerin politikalarını uygulama konusunda başarılıdır(!).
Ahmet Davutoğlu, AKP hükümetlerinin en başarısız bakanıdır. Şimdi diyeceksiniz ki: Başarısız biri, neden başbakanlıkla ödüllendirilmekte? Türkiye’ye hizmet açısından başarısızdır da ABD’nin politikalarını uygulama konusunda başarılı sayılır. Bu nedenle küresel güçler risk almaz. Denenmiş ve kendi politikalarına uygun bir kişi varken neden yeni arayışlara girsinler ki?
Davutoğlu’nu, başbakanlığa aday gösteren küresel güçlerdir. Yarım bıraktığı işleri tamamlamak üzere göreve getirilmekte. RTE ile uyum içinde hizmeti(!) sürdürecekler. Ancak iktidarları çok uzun olmayacak. Çünkü maskeleri hızla düşmekte. Pek yakında AKP’nin tepetaklak olacağını göreceğiz. Davutoğlu, AKP’nin bitişinin genel başkanı olacak.
AKP ve Davutoğlu, Türkiye’ye zarar verdikçe dış güçlerin beğenisini kazandılar. Bu nedenle bu tür kişiler, küresel güçlerin arayıp da bulamayacağı hizmet gönüllüleridir(!). Ödül de bunun içindir.
Gönderen Adil Hacıömeroğlu zaman: 19:03 3 yorum
Gönderen Adil Hacıömeroğlu zaman: 19:37 2 yorum
Gerçek CHP’liler, cumhurbaşkanlığı seçiminden sonra Kılıçdaroğlu’nun istifasını istediler. Neden mi? Kılıçdaroğlu, tek başına, yani parti organlarından hiçbirine danışmadan İhsanoğlu’nu aday gösterdi. Böylece de Erdoğan’ın Çankaya’ya çıkmasının önünü açtı.
Cumhurbaşkanlığı seçimi sonuçları CHP için hezimettir. Çünkü AKP’nin hızla güç yitirdiği, halk desteğinin azaldığı bir dönemde Erdoğan’ın Çankaya yolu kesilememiştir. Yanlış siyasal kararlar, AKP’yi ve Erdoğan’ı kurtarmıştır.
CHP içi muhalefet, “Kılıçdaroğlu istifa etsin.” dedi ya, bütün AKP yandaşı, destekçisi basın ulusalcılara savaş açtı. Zaten öteden beri ulusalcılığı halkın gözünde kötüleme kampanyaları yapmaktaydı AKP sözcüleri. “Neymiş efendim, ulusalcılar kazanırsa CHP tek parti dönemindeki zihniyetine dönermiş.” Sana ne kardeşim CHP’den nereye dönerse dönsün? Bin oyun olsa bir tanesini vermezsin CHP’ye... Kalkmışsın CHP’ye yön veriyorsun.
Bütün yandaş kalemler, beyazcam bülbülleri koro halinde bağırmaktalar. Tek parti dönemini ucubeymiş gibi göstermekteki amaç ne? –
Türkiye’de hangi renkten, hangi siyasal kökenden olursa olsun Atatürk düşmanlarının tümünün izlediği bir yol var. Atatürk’e doğrudan saldırmazlar. Ya Atatürk’ün en yakın çalışma arkadaşlarını hedefe oturturlar ya da Atatürk dönemini “tek parti” adı altında kötüleme yarışına girerler. Sonra da uygun ortamı bulduklarında yavaş yavaş Atatürk’ü eleştirirler. Önce toplumun bilinçaltını kirletirler saçma sapan yalanlarla... Sonra da asılsız düşüncelerle mahvettikleri belleklere istedikleri aşılamaları yaparlar. Yalanı, gerçekmiş gibi pazarlama konusunda Atatürk düşmanlarıyla yarışacak kimse yoktur dünya yüzünde.
İnsanı kahreden de şudur: Ne yazık ki birçok CHP yöneticisi gerici, bölücü, Atatürk düşmanı cephenin propagandasına alet olmaktalar bilerek ya da bilmeyerek. Onlar da tek parti döneminin antidemokratikliğinden (?) dem vururlar zaman zaman.
Yandaş basının ulusalcılara savaş açması nedendir acaba? Çünkü ulusalcılar Kemalist’tir. Ulusalcılar, tam bağımsızlıktan yanadır. Ulusalcılar, cumhuriyet değerlerine bağlıdır. Çünkü ulusalcıların ebedi önderi Atatürk’tür. Eğer ulusalcılar güçlenirse parçalanmaya yüz tutmuş yurt toprakları bütünleşir, parçalanmaya yüz tutmuş ulus kucaklaşır. Ulusalcılar, kimseye uşak olmaz, halkının gücüne güvenir. Ulusalcılar, gücünü akıl ve bilimden alır, hurafelere inanmazlar. Ulusalcılar iktidarda olursa yurtta ve dünyada barış olur.
İşte, yukarıda sıraladığım nedenlerle padişahçılar, bölücüler, liberaller, dönekler, hilafetçiler, emperyalizme işbirlikçi olmayı ilericilik sanan zavallılar hep bir ağızdan ulusalcılığa savaş açmaktalar dört koldan.
Yandaş basının Kılıçdaroğlu’na desteği uyarıcı olmalı. CHP’liler, AKP’li kalemlerin ve kadrolu ekran bülbüllerinin tavrından ders çıkarmalılar. “AKP yandaşları, Kılıçdaroğlu’nu neden ısrarla desteklemekte?” sorusunu kendilerine sormalılar ısrarla.
Tüm yaşamını CHP ve Cumhuriyet’le savaşarak geçirmiş, Atatürk’e zerre kadar sevgi duymamış kişilerin Kılıçdaroğlu’nun koltuğunu koruması için üstün bir çaba içinde olmaları düşündürmeli CHP delegelerini. Gerçekten bu kişiler, CHP’nin iktidar olmasını mı istiyorlar, yoksa kokuşmuş sağ iktidarlarının sürmesi için mi uğraşmaktalar?
CHP’li olmayanların, CHP’ye yol göstermeleri düşündürücü değil mi?
Yaşamı boyunca CHP’ye oy vermemiş kişilerin aniden beliren CHP ilgisi, Kılıçdaroğlu sevgisi nereden kaynaklanmakta?
Eğer karşıtın, senin genel başkanını çok beğeniyorsa düşünmelisin CHP’li kardeşim, düşünmelisin. Hem de kara kara düşünmelisin. Düşünmelinsin ki Atatürk’ün yadigârı olan partinin emperyalist merkezlerden yönetilmesine izin vermemelisin. Eğer CHP’yi Batı’nın liberal merkezlerinin yönetmesine göz yumarsan, bil ki Cumhuriyet’in de olmayacak ülken de...
Evet, düğün değil, bayram değil... AKP’li yandaşlarda neden Kılıçdaroğlu sevgisi nüksetti acaba? Evet, neden? Bulalım bu sorunun yanıtını, kurtaralım CHP’mizi...
Gönderen Adil Hacıömeroğlu zaman: 18:53 3 yorum
Son haftalarda neredeyse gün aşırı olarak gençlerin bonzai nedeniyle ölüm olaylarını işitmekteyiz. Son aylara kadar kamuoyunun adını duymadığı bir uyuşturucu, bonzai. Liseliler arasında bile çok yaygın olduğu söylenmekte uzmanlarca. Diğer uyuşturuculardan daha ucuz olduğundan gençler kolayca ulaşabilmekte bu zehre.
Gençler, bonzaiye alıştıktan sonra her geçen gün dozu artırmaktalar. Yedi sekiz ay gibi bir zaman diliminde zehir kullanımındaki dozun artması, ilk kullanıma göre yirmi kata kadar çıkmakta. Doz artınca da ölüm, kaçınılmaz olmakta. Son haftalarda yaşanan sık ölümler, bonzai kullanımının son bir yıl içinde hızla yayıldığını göstermekte. Bu durum da kafalara bazı soruların takılmasına neden olmakta.
Haziran 2013’te patlayan AKP’ye karşı direniş hareketine katılanların çoğu gençti. Çoğu kişinin apolitik olarak gördüğü gençlerin bu denli sert bir direnişte bulunması, iktidarı sarstı; muhalefeti şaşırttı. Bu nedenle egemen güçlerin gençliği politikadan uzaklaştırmak için yeni çareler arayacağı muhakkaktır. Gençlerin, güçlü muhalif örgütlerde birleşmesini önlemek için iktidarların birtakım yollara başvuracağı yüksek olasılıktır.
Dünyanın birçok ülkesinde baskıcı egemen güçlerin gençliğe siyaset düşündürtmemek için başvurduğu yollardan biri, onları uyuşturucuya alıştırmaktır. Öldürücü zehir, içenleri uyuşturarak kendi yaşamının gerçeklerini unutturup sahte ve geçici bir mutluluğun kucağına bırakır. Zamanla bağımlılığa dönüşen bu durum, kişiyi yaşamdan soyutlar. Onun yalnızca uyuşturucuya odaklanmasına neden olur. Böylece kişi, siyasetten uzaklaşarak yurt sorunlarını düşünmez.
Son aylarda hızla yayılan bonzai kullanımı rastlantısal olamaz. Özellikle muhafazakâr bir iktidar döneminde uyuşturucu kullanımının neredeyse serbest olması düşündürücüdür. Gençler, bonzaiden ölürken bu zehri pazarlayıp satanlara karşı bir savaşım görülmemekte. Bu kadar yoğun ve açık kullanılan zehrin tacirlerine karşı AKP iktidarının sert önlemler aldığı söylenemez.
Ortadaki tüm gerçekler göz önüne alındığında bonzainin “Haziran Direnişi” sonrasında gençliğin yolunu kesmek için birileri tarafından yaygınlaştırıldığını söylemek yanlış olmaz, sanırım. Türk gençliği bir saldırıyla karşı karşıyadır. Bu belanın def edilmesi konusunda herkes üzerine düşeni yapmalı. Üniversitelerin ilgili birimleri, konunun boyutları hakkında ayrıntılı araştırmalarda bulunmalı.
Gençliği zehir tacirlerinin elinden kurtarmak bir vatan görevidir. Çünkü gençlik, geleceğimiz ve umudumuzdur. Bir toplum, geleceğinin ve umudunun göz göre göre tüketilmesine göz yumabilir mi?
Gönderen Adil Hacıömeroğlu zaman: 23:58 3 yorum
Son yıllarda AKP hükümeti, bazen sinsice bazen de açıkça devlet kurumlarının tabelalarında yazan “TC” yi kaldırdı. Bu konuda halkın tepkisi olunca da geri adım atmak zorunda kaldı.
Gerici çevreler oldum olası “cumhuriyet” sözcüğünden nefret ederler. Saltanat ve hilafet özlemi içindeki bu grupların 1923’ten beri, Cumhuriyet’e karşı bir öfke biriktirdikleri bilinmekte. Aslında onlar “Türkiye” sözcüğünü de çok benimseyip içlerine sindiremediler. Her fırsatta devletin adındaki “Türk” sözcüğünden rahatsız oldular.
RTE, cumhurbaşkanı seçildi. Birden birkaç tane unvanı oldu: 12. Cumhurbaşkanı, başbakan ve AKP genel başkanı... Bu konuda hukuksal tartışmalar da sürmekte... Çünkü RTE’nin koltuğunda birden çok kar
puz var. Yakında yeni unvanlar eklenirse şaşmam...
YSK Başkanı Sadi Güven, Erdoğan’ın mazbatasını hazırlayıp TBMM Başkanı Çiçek’e sundu.
Bizi ilgilendiren mazbatanın verilişi değil, içeriği. Mazbatada “Türkiye’nin Cumhurbaşkanı” yazmakta. Ayrıca Güven’in basın açıklamasında “12. Türkiye Cumhurbaşkanı” demesi de ilgi çekici.
Peki, RTE’nin cumhurbaşkanı olduğu devletin adı ne? Türkiye Cumhuriyeti... Peki, neden “cumhuriyet” sözcüğünü kullanmak ağır geliyor bazılarına? “Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı” demek çok mu zor? YSK gibi Türkiye Cumhuriyeti’nin önemli bir kurumunun, bu konuda daha özenli olması gerekmez mi?
YSK’nın da duyurduğu üzere RTE, Türkiye Cumhuriyeti’nin cumhurbaşkanı seçilmemiş? Acaba nerenin cumhurbaşkanı olmuş, söyleyin de öğrenelim.
Gönderen Adil Hacıömeroğlu zaman: 16:04 1 yorum
Gönderen Adil Hacıömeroğlu zaman: 14:06 2 yorum
10 Ağustos’ta çatı çöktü. Başta YCHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu olmak üzere biat kültürünü ilke edinmiş parti yönetimi çatı enkazının altında kaldı. Ne yazık ki CHP yönetimi, yaşanan felaketin farkında değil. Az çok demokrasinin yanından geçmiş siyasetçiler, başarısızlık durumunda istifa ederler. Ancak Türkiye’de parti yöneticileri, kendilerini bulundukları koltuğun sahibi olarak gördüklerinden istifa etmeyi düşünmemekteler.
12 Ağustos günü CHP milletvekilleri: Emine Ülker Tarhan, Süheyl Batum, Birgül Ayman Güler, Dilek Akagün Yılmaz, Nur Serter ve İsa Gök bir basın toplantısı düzenlediler. Seçimlerde başarısız olan parti yönetiminin istifasını istediler.
Bilmem, ilginizi çekti mi? Kılıçdaroğlu’nun gitmesini isteyen altı milletvekilinden dört tanesi kadın. Anlaşılacağı üzere CHP’ye kadın eli değecek. Yürekler mangal gibi. Gelecek seçimde seçilir miyim, seçilmez miyim kaygıları yok. Aman genel başkanla iyi geçinelim de koltuğumuzu garantiye alalım, düşüncesinden uzaklar. Her türlü koşulda gerçeği söylemeyi bir vicdan, bir vatan borcu olarak bellemişler. Cumhuriyet’in ilkelerine bağlılığı, günlük siyasal çıkarlardan üstün tutmaktalar. Öncelikle bu altı milletvekilini cesaretleri, yurtseverlikleri, CHP’nin tarihine sahip çıkma anlayışları nedeniyle kutluyoruz.
Dünkü basın toplantısında yer alan milletvekilleri, Ekmel Bey’in adaylığı açıklandığı zaman adayın yanlışlığını dilleri döndüğünce anlattılar. Bu adayın, Tayyip’in Çankaya yolunu açacağını söylediler. Cumhuriyet güçlerini adaysız bırakmanın yanlışlığı üzerinde durdular. O günlerde cumhuriyetçi bir sorumluluk anlayışıyla parti yönetimini ve kamuoyunu uyaran yedi milletvekiline karşı linç kampanyası uygulandı. CHP yönetimi, bu milletvekillerini tecrit etmeye çalıştı. Oysa bugün, yani iş işten geçince, ne kadar haklı olduklarını görmekteyiz.
CHP, Cumhuriyet demektir. Bu nedenle CHP’lilere biat kültürü yabancıdır. Lidere tapınma, onun her dediğini doğru kabul etme, Atatürk ilkelerine aykırı davranma, yönetimin kararlarına gözü kapalı “Evet!” deme... gibi davranışlar gerçek CHP’lilere ters gelir. Kısacası CHP’liler bireydir. Kendi kafasıyla düşünürler, kararlarında özgürdürler. Bir cumhuriyetçinin esinlendiği iki şey vardır: Akıl ve bilim. Dogmatizm, bir CHP’linin düşüncesinde yer bulamayan bir geriliktir.
Kılıçdaroğlu, Ekmel Bey’in adaylığını açıklarken risk aldığını söylemişti. Aslında bu sözüyle seçimi kaybedeceklerini o gün öngörmüştü. O halde aldığın riskin gereğini yerine getir, istifa et Kemal Bey. Tayyip’i halife yapmak mıdır asıl amacın?
Tüm CHP’liler, parti yönetiminin bu aymazlığına ses çıkarmalılar. CHP’nin, BOP’un bir parçası olmasına izin vermemeliler. Parti yönetiminde bir CİA ajanının bulunması da mı CHP üyelerine mevcut durum hakkında bir bilgi vermiyor? BOP’çular, CHP’ye kendi kurduğu Cumhuriyet’i yıktırmak istemekteler.
Sayın Emine Ülker Tarhan liderliğinde başlatılan CHP’yi yeniden kazanarak Cumhuriyet’in partisi yapma savaşımına omuz verilmeli. Cumhuriyet’imiz, bağımsızlığımız, yurttaşlık haklarımız, özgürlüğümüz, vatanımız mı önemli; yoksa okyanus ötesinden dayatılan ve CHP’yi BOP’a eklemlemek isteyen yeteneksiz bir başkanın koltuğunun koruması mı? Karar verme zamanıdır. Tarih önünde, vicdanımızla...
Gönderen Adil Hacıömeroğlu zaman: 18:18 2 yorum
Gönderen Adil Hacıömeroğlu zaman: 12:47 4 yorum
Seçimden sonra adayların ve siyasal parti yöneticilerinin değerlendirmeleri önemlidir. Hele seçimlerin sonuçları karşısında bir adayın duygularını ifade etmesi çok anlamlıdır. Bir de bu duygular seçmenle bütünleşirse gelecek için güzel şeylerin olacağının muştusunu verir.
Cumhurbaşkanlığı seçimlerinden sonra siyasal parti yöneticileri düşüncelerini paylaştılar. Adayların da düşünce ve duyguları merak konusuydu. Çatı adayı Ekmeleddin İhsanoğlu hemen seçimlerin ertesinde evinden çıkarken gazetecilerin sorularını yanıtladı.
“Dün söyleyeceklerimin hepsini beyan ettim, bende laf bitti. Halkımıza, oy verenlere, vermeyenlere teşekkür ederim. Ben çok mutluyum.” dedi İhsanoğlu. Seçim sonrasında söylenen bu sözler ilginçtir.
Ekmel Bey’in lafı bitmiş. Neden acaba? Bu sözüyle ne demek istedi? Çatıdaki siyaseti noktaladığını anlatmakta. Seçim oldu, kazanan kazandı, bundan sorası için konuşmayacağını söylemekte üstü kapalı olarak.
Ekmel Bey çok mutluymuş? Neden acaba? Erdoğan; Çankaya’ya çıktı, diye mi? Kendisinin de RTE’nin seçilmesine katkı yapması mı onu çok mutlu etti. Cumhuriyet güçlerini parçaladığı için mi çok mutlu yoksa? Erdoğanlı açılım süreci, tüm hızıyla süreceği için mi mutlanmakta?
Belki de babasının Türkiye’yi terk etme nedeni olan Atatürk’ün koltuğuna, Vahdettin sever biri oturduğu için midir bu çok mutluluğu?
Türk Ulusunun yarıdan çoğunun mutsuz olduğu bir günde, seçimi yitirmiş muhalefetin adayı nasıl mutlu olur? İnsanlar gelecek kaygısıyla kan ağlarken siz neden bu kadar çok mutlusunuz Ekmel Bey? Söyleyin de bilelim...
Ekmel Bey çok mutlu... Siz Kemal Bey! Siz Devlet Bey! Sizler de çok mutlu musunuz? Ne olur söyleyin!
Gönderen Adil Hacıömeroğlu zaman: 19:04 2 yorum
Cumhurbaşkanlığı seçimi bitti. AKP’nin yıkılma sürecine girildiği bir dönemde Erdoğan, Kılıçdaroğlu ve Bahçeli tarafından Çankaya’ya çıkarıldı. Muhalefet liderleri, seçimde başarı kazandıklarını söyleseler de sonuç tam bir hezimettir CHP ve MHP için.
Normal koşullarda CHP ve MHP’nin örgütlerinin ayağa kalkarak bu hezimetin hesabını parti yönetimlerinden sorması gerek değil mi? Evet, tabi ki... Ancak eleştiriler, karşı çıkışlar uç vermeden 11 Ağustos günü gündeme AKP tartışmaları damgasını vurdu. Yandaş ve merkez medyanın AKP’nin geleceği ile ilgili tartışmaları gündeme oturtması anlamlıdır.
“Efendim Gül’ün durumu ne olacakmış?” Yahu, ne olursa olsun, kime ne?
“Gül ve Erdoğan’dan karşılıklı hamleler yapılmış.” Ne hamlesi kardeşim? Onlar satranç oyuncusu değil ki bilip düşünerek hamle yapsınlar. Onlar satranç taşı... Başoyuncu onların hangi karede olacağına karar verir.
“Erdoğan sonrası AKP ne olacakmış? AKP’nin yeni lideri kim olacakmış? O, şunu demiş...” AKP, sanki demokratik parti... Genel başkanlığa aday olacaklar eşit bir biçimde yarışacakmış gibi ortalık kızıştırılıyor. Kamuoyunda heyecan ve beklenti yaratılıyor.
Oysa RTE’nin koltuğuna kimin oturacağı çoktan belli. Biat kültürü çerçevesinde işler halledilir. Halledilmese ne olur? Yeni bir parti kurulurmuş. Kurulacak yeni parti, Cumhuriyet değerlerini mi savunacak? Hırsızlığa, yolsuzluğa karşı mı çıkacak? Ortadoğu’daki ABD güdümlü politikalara hayır mı diyecek? Özelleştirmeden vaz mı geçecek? Sıcak para ekonomisini bırakıp üretim ekonomisini mi uygulayacak? Haziran Direnişinde yitirdiğimiz canların hakkını mı arayacak? Mahvolan tarımı mı canlandıracak? Açılım politikasına son vererek ulusun bütünlüğünü mü sağlayacak? Sınav yolsuzluklarına “Dur!” mu diyecek? On iki yılda yitirilen devletin saygınlığı mı kazanılacak?
AKP bölünürmüş. Kolay kolay bölünmez. Yağlı kuyruk ellerinde. Bırakırlar mı yağlı kuyruğu? Masa da kasa da avuçlarında...
AKP genel başkanı kim olursa olsun ne değişir? Gül, Davutoğlu, Arınç, Kurtulmuş, Babacan, Akdoğan... ne fark eder? Aynı politikalar sürdürülür. Kamuoyunu bu adlarla oyalamaktaki amaç başka... Halka, geleceğiniz AKP’nin elinde... İktidara aday yeni bir parti oluşumu olsa da bu, yine de AKP’den çıkar algısı yaratılmakta. Diğer siyasal oluşumların iktidar seçeneği olamayacakları kazınmakta belleklere.
Tabi, dört bir koldan AKP’nin geleceğinin konuşulması, Kılıçdaroğlu ve Bahçeli’ye yönelecek eleştirileri görmezden gelme amacı taşımakta. Kamuoyu yapay gündemle oyalanırken asıl gündemi unutturmak istemekte medya patronları ve AKP. Bir nevi CHP ve MHP yönetimlerini korumaya almış durumdalar. Muhalefetin uğradığı hezimeti tartışma gündemi yapmamak için uğraşmakta iktidar partisi. Çünkü yandaş muhalefet liderlerine çok gereksinimleri var. Onların sayesinde kazanılacak seçimler var ileriki zamanlarda.
Kılıçdaroğlu ve Bahçeli, İhsanoğlu’nu çatı adayı yaparak RTE’ye Çankaya yolunu açtılar. Erdoğan bu iyiliğin altında kalır mı? Kalmaz tabi ki... O da yapay gündemle yandaş muhalefeti koruma altına alıyor. Onların koltuklarını korumaları için omuz veriyor ki sevgili muhalifleri dursunlar durdukları yerde.
İleri demokrasiye bakın. Türkiye’nin en önemli seçimini yitiren muhalefet korunuyor medyaca. RTE’nin kafasının içinde yer alan ve çoktan belirlenmiş AKP genel başkanı olacak kişi için günlerce fal bakılmakta. Gereksiz yorumlar yapılmakta kamuoyunu uyutmak için. Peki, halk bu demokrasinin neresinde?
Gönderen Adil Hacıömeroğlu zaman: 17:02 1 yorum