Tuşların Tıkırtısı: 2012
Bakalım kahramanımız neler yaşayacak? Sevgili Allah;
Sana bir şeyler yazmak istedim. Niye bana sanki etrafımdaki herkese “Yürü ya kulum...”
diyormuşsun da sıra bana gelince “Hmmmm... Sen haftaya cuma gel” diyerek
geçiştiriyormuşsun gibi geliyor acaba? Bak gerçekten çok alınıyorum. Alındığımı
belli etmiyor olabilirim –ki gerçekten belli etmem– ama alınırım. Hatta o sırada gülerek
“Ahah yok ya ne alınıcam saçmalama” falan da derim, bu tıpkı “Onu sana demedim ya,
sana der miyim hiç?” yalanıma benzer. Böyle tuhaflıklarım var maalesef. Hoş
kime kimi anlatıyorum, ben senin üretimin değil miyim? Öyle miyim ki? Beni görüyorsun dimi şu
an? Görüntü net mi? Heh.
Acaba beni neden
böyle bozuk tepkiler veren bir insan olarak yarattın? Bu kız içeriden alev
alsın, içine dev bir şömine ateşi koyayım ben bunun ama dışarıdan pamuk tarlası
gibi gözüksün diye düşünüp denemek mi istedin acaba? Gerçekten çok güzel bir deneymiş, tebrik
ediyor ve kobay olarak bu deneyin sonuçlarını elbette merak ediyorum. Bakalım kahramanımız neler yaşayacak? İçindeki alevler
dışındaki pamuk tarlasına sıçrayıp her yeri yakacak mı? *fragman müziği girdi
burda* Yalnız bir şey diycem, o içerdeki
alevler pamuk tarlasına sıçrarsa çok fena yangın çıkar bak ben söyleyeyim, yanarım.
İyi şeyler değil bunlar, bunları hesaba kattın mı? *araya sahneler girdi
alevler, pamuk tarlaları, yanan şeyler // fragman seslendirici amca gir* Academy award nominee Finduilas *DINKŞ
*fragman müziği devam* Umarım bir B
planın vardır? *ben konuşuyorum* Hoş sen biliyorsundur olacakları ama neyse.
Kızmıyosun bana dimi? *amca girdi* Coming soon to theaters... Bu yazıya fragman koyma işini sevdim, sen sevmesen de olur.
Bir kere daha yapmıştım, neyse. Evet Allah’ım nerede kalmıştık... Şunu diyordum; O alevleri, pamuk tarlası, vesairesi biraz sakat
iş, o kısmı bir düzeltebilirsen iyi olur gibime geliyor. Tabii sen senarist ve yönetmen olarak şüphesiz
ki en iyisini bilen ve görensin, işine karışmak mümkün değil lâkin sonunun iyi
bitmesi en büyük temennim. Hatta ortaları da iyi giderse daha bir hoş olur
bence. En azından IMDb drama / comedy dalında 6.0 alabilecek
bir yapım olsun, yani öyle olursa sevinirim... Söyleyeceklerim şimdilik bu kadar. Umarım okumuşsundur.
Bazen biri size dublaj yapıyormuş gibi gelmiyor mu? “Bunu ben mi dedim cidden?” diyerek kendi dediğinize
şaşırdığınız oluyor mu mesela hiç? Bana çok oluyor bu aralar, o yüzden sordum.
Mesela dudaklarım oynuyor, bir şeyler diyorum ama suratımın şekliyle
o dediklerim uyumlu olmuyor. Genelde söylemek istemediğim bir şeyi söylediğim zaman olur bu. Mimiklerim dediğim şeyi onaylamaz
ama ağzımdan bir şeyler çıkar işte. E böyle olunca da ortada bir tuhaflık, bir
uyumsuzluk olur. O yüzden “Bazen biri size dublaj yapıyormuş gibi gelmiyor mu?” diye sordum. Üzerine Türkçe dublaj yapılmış yabancı reklamlardaki, filmlerdeki
karakterlerin, söylediğiyle yaptığı bir
olmayan o duygusuz, uyumsuz, alakasız şekline
bürünülüyor o an. Mesela karşındakini kırmamak için, “Hadi neyse böyle diyeyim
de üzülmesin” düşüncesiyle bir gram bile
gülümsemeden komik bir şey söylersin ya, o sırada oluyor işte bu dublajımsı şey.
Gülümsemiyorsun ama komik bir şey söylüyorsun, kendini gizlemeye çalışıyorsun
ama yapamıyorsun ve ortaya saçma sapan bir görüntü çıkıyor. Öyle aklıma geldi de yazayım dedim. Buralarda dursun.
Birtakım koku çağrışımları
Şimdi birtakım kokulardan bahsedeceğim. (trt haber spikeri
edası) Aslında birilerinin bana çağrıştırdığı birtakım kokulardan desem daha
doğru olur. Neyse işte sen anladın konuyu. Anlamadıysan da okuyunca anlarsın ne kolaycı adam çıktın sen ya ben
mi anlatacam her şeyi sana? Tipe bak. Ne var? NE ?
Mesela bence RTE limon kokuyor. Öyle dalından
yeni koparılmış mis sarı bebek limonlar gibi değil ama, hani şu buzdolabının
yumurtalık bölümüne konan yarım, kurumuş, içi geçmiş ve üzerinde yer yer kararmalar gözlenmekte
olan limonlar var ya onlar gibi kokuyor, bana öyle geliyor. Bilemem doğrusunu.
Sonraa Kemal Kılıçdaroğlu da haşlanmış yumurta gibi kokuyor
olabilir, ama şöyle. Hani mesela evde 4 kişisinizdir de o yüzden 4 tane yumurta
haşlanmıştır, ama o 4 kişiden biri haşlanan yumurtayı yemez ve yumurta
buzdolabına kaldırılır. Sonra o yumurta bekle bekle değişik bir hal alır ve 1-2
güne çöpte yerini bulur ya, heh işte o hale gelmiş yumurta gibi kokuyor sanırım. Olabilir yani. Olur. Neden olmasın.
Bebeklerin vanilyalı dondurma koktuklarını tartışmam bile.
Kesinlikle öyle kokuyorlar arkadaşım. Hadi vanilyalı dondurma olmasa bile kesinlikle çok tatlı bir şey
kokuyorlar. Mesela hindistan cevizi kokuyor
olabilirler. Paris Hilton da bozuk pembe pamuk şeker gibi kokuyor kesin.
Bozuk pamuk şeker nasıl kokar bilmiyorum lakin bozulmuş olduğundan mütevellit birazcık
kötü kokuyor olması muhtemel.
Bülent Ersoy baharat kokulu
ağır bir parfüm kullanıyordur ve o
parfüm kokusuyla kişi başına 3 kg sığır eti düşen bir mangal partisine gidip baharatlı
etlerin keyfini çıkartıyordur. Tabii bunlar hep düşünce ehem.
Beyazıt Öztürk’ün un koktuğunu
düşünüyorum. Bayağı düz un. Un koklamak gibi bir geri zekalılık yapmadığım için
un nasıl kokuyor bilemiyorum ama bir şey de kokmuyordur herhalde. Beyaz da öyle
bir şey kokmayan bir evladımız. Okan Bayülgen de bitter çikolata
olarak satılan ama tadına bakınca “Ee hiç de bitter gibi değilmiş bu, biraz
dandik herhalde?” denen sertimsi çikolatalarımızın kokusunu çağrıştırdı. “HAYAT SOKAKLARDA ARKADAŞLAR LÜTFEN ANARŞİ
(L) CONSUME OBEY DIE. HARİKULADE ŞİMDİ
REKLAMLARA GİRİYORUZ :DD” Dandik bitter çikolata Okan B.
Şimdilik bu kadar koku yeter,
belki sonra devamını getiririm. (“şimdilik bu kadar koku yeter deyince” de
ortama iştahı yerle bir eden asidi kaçmış kola kokusu geldi, yoksa bana mı öyle
geliyor? kesin bana öyle geliyordur.) foto Bunu E-postayla GönderBlogThis!Twitter'da PaylaşFacebook'ta PaylaşPinterest'te Paylaş
Kafanın sıcaktan süngerleşmesi
Şu anda odamda Arap
Yarımadası iklimi hakim, öyle pis bir sıcaklık. Vantilatör de kar etmiyor o
sıcaklığı geçiştirmeye, neden öyle o? Sanırım birazdan odadaki her şey teker
teker slow motion bir şekilde kuma dönüşecek (bkz. şekil-1a). O
parçalara ayrılıp kuma dönüşmeler de bir
süre sonra odamı bir adet minyatür çöle çevirecek ve sonra tam önümdeki kapıdan
içeri bir deve girecek. Deve derken benzetme falan yok, bayağı hörgüçleri olan, geviş getirmesiyle meşhur deve işte.
O deve geviş getirerek Manowar
- The Fight For Freedom arka fonu eşliğinde bana doğru gelirken birden ayağının
dibinde kaktüs bitecek, ben kaktüsün bu âni oluşumuna şaşırırken kapıdan içeri bir
tane de Kutup Ayısı girmesin mi? Girsin. Hoş bu hayal benim hayalim, istersem
odamın kapısından 90’lardaki haliyle Coni Dep de
girebilir. Lâkin efsanevi çöl-kutup ayısı-bedevi üçlemesini yakalamak adına
kapıdan kutup ayısının girmesi bana daha
mantıklı görünüyor (MANTIKLI??). Eee hocam o zaman bu durumda bedevî
de ben olayım, yani kendimi feda edebilirim........... gibi şeyler benim “kafanın sıcaktan süngerleşmesi
durumu”ndan dolayı gözümün önünden geçiyorken, birden o hayali
kumlardan, deveden ve en önemlisi o kutup
ayısından kurtulmak için kendimi odadan dışarı attım. Odadan dışarı adım attığımda
arkamı dönüp göz ucuyla odayı kolaçan ettim ve her şey yerli yerindeydi . Evet,
çöl möl yok orda ama Arap Yarımadası iklimi var yani, var. Biliyorum. Siz de
gelseniz siz de bilirsiniz, hatta gelseneniz? Şimdi de arka balkona oturmuş, rüzgar pöfür püfür pifir
esip saçımla ağzımın yerini değiştirmeye çalışırken bunları yazıyorum. Birazdan bu esintiye yaraşacak lezzette bir kokteyl
içeceğim. (kokteyl içmedi. karpuz
yedi. karpuzu da yerken bir tanesini yere düşürdü ve şimdi düşen karpuzun yerde
bıraktığı şekerli pembemsi izi temizlemeye çalışıyor. / tıkırtı haber 07’12)
Avize mi sallandı?!?!?
Az önce annem aradı ve “Hava çok sıkıntılı kızım dikkat et.” dedi. O “sıkıntılı”nın şöyle
bir anlamı vardı: Evet çok sıcak ama sıcaklık çok da önemli değil, deprem olabilir.
Ayağını denk al.
17 Ağustos depremini
tam merkezinde yaşayan insanlarda her enteresan değişikliği depremle ilişkilendirme
kabiliyeti vardır. Mesela Hava çok mu sıcaklaştı? Kesin deprem olacak,
çünkü 17 Ağustos akşamı da çok sıcaktı...
O halde bu bir deprem belirtisi olabilir. Gökyüzündeki Ay adeta bir elma gibi
kızarık mı görünüyor? Deprem olabilir bak bu gece, o gece de böyle kızarıktı çünkü. Yıldızlar çok mu yakın? Hani böyle ellerini uzatsan tutacakmışsın gibi mi? Ya o gece
de öyleydi, deprem olmasın sakın? Bu gece köpekler niye bu kadar çok havlıyor?
Deprem. Sular çok sıcak akmaya başladı? Deprem deprem. Denizin suyu niye bu
kadar yükselmiş? Hep depremden. Karıncalar niye bu kadar ortaya çıktı? Evet
deprem. Denizdeki balıklar kıyıya vurmuş? DEPREM!
Yukarıda yazdığım kuruntuların
hepsi gerçek, evet yapıyoruz bunları. Bazılarının bilimsel gerçekliği
vardır elbet ama çoğu hüsnü kuruntudan başka bir şey değil.
Aslında bir taraftan
bakınca her şeyi depreme bağlamamız da komik. Bakın mesela burda bir arkadaş
ortamında sohbet edilirken o sohbette konuşulacak
şey kalmaz ve sohbet tıkanırsa hemen biri çıkar ve “YA ABİ DEPREM NASILDI ÖYLE
YA SESLER FALAN KORKU FİLMİ GİBİYDİ. TÜYLERİM TİKEN TİKEN OLUYO AKLIMA
GELDİKÇE ” der, bunu söyleyen adam oradaki herkesin depremle ilgili bir anısı
olduğunu ve dediğine ekleyecek şeyleri olduğunu bilir. Böylece de konuşmayı
kurtarmış olur. Kendisi tam bir sinsidir, tam bir iyi niyetli pis çakaldır. (bkz. konuşma açıcısı olarak deprem yaşanmışlıkları)
Avize sallayıp “Aa baksana deprem olmuş?????” diyerek karşı
tarafı şakalamak da ayrı bir olay. Avizenin sallandığını görünce “OHA DEPREM OLMUŞ BEN NASIL HİSSETMEDİM? BAYAĞI DA SALLANMIŞIZ YALNIZ” diyerek
tırsak hal ve hareketlerde bulunup şakayı yemişliğim var benim de çok şükür. Çünkü avize, richter
ölçeğinin evdeki pek de afilli olmayan ismi gibi bir şey buralarda, gülmeyin.Gülün veya neyse.
İşte depremden sonra ortaya çıkan az buz komikliğe karışmış şeyler de var , yeteri kadar
ağlatmalı deprem yazısı vardı, bu da böyle olsun.
Sanırım şimdiye kadarki en büyük başarım ilkokul 2. sınıftaki
resim yarışmasını kazanmaktı. Fakat
durumun vahimliğine bakar mısınız, kaç yaşındaki insan gelmiş burada bilmemkaç yıl önceki şeyi hayatının en büyük başarısı
olarak gösteriyor... Ne acayip, ne kadar dandik bir durumdayım
onu anladım şu an. “Kazanmak”
deyince de insanın aklına hemen araba
kazanmak efendime söyleyeyim denizli, kumsallı, havuzlu, animatörlü tatil kazanmak gibi şeyler geliyor dimi, evet. Bana
da öyle gelmişti, yaş 7 de olsa 70 de
olsa “kazanmak” akla hemen öyle pahada ağır olan şeyleri getiriyor, ama
öyle değil. Yani öyle değilmiş, onun öyle olmadığını işte o zaman anladım.
Ben içine kapanık ama o kapanık içinde de bir sürü tilki döndüren bir
çocuktum, canım sıkılınca orda burda gördüğüm şeylerin resmini çizer, o
çizdiğim saçmalıklarla da aklımca millete hava atardım. O içe kapanıklığım söz
konusu şey resim olunca nasıl oluyorduysa ortadan kayboluyordu... Bir gün 2. sınıfta resim
yarışması mevzusu ortaya çıktı, bana nasıl olduysa bir kendine güven geldi ve BEN DE
KATILICAM diyerek atladım yarışmaya. Konusu neydi hiç hatırlamıyorum, bir
şeyler çizdim sonra aileden birilerine gösterdim, sevinç
içinde ordan oraya hoplayıp zıpladım, çizdiğim
şeyi hocama verdim ve sonucu beklemeye başladım. O resim hala duruyor ama şimdi o kadar üşeniyorum ki; 1,5
adım ötemdeki tarayıcıya koyup taratıp buraya koymak o kadar zor geliyor ki anlatamam, aslında anlatırım ama onu da anlatmaya üşeniyorum, evet.
Ne diyordum ... heh, sonucu beklemeye başladım, bekledim bekledim, bekl... ve sonuç açıklandı. 1. olmuşum. 2 gün sonra bilmemnerde bilmemne töreni olacakmış ve ordan bana
sertifika vereceklermiş, sonra ödülümü alacakmışım ve yine sonra nedense bana ağaç mı
ne diktireceklermiş, bunları yaparken de hep efendi olacakmışım; hiç kimseyi
kızdırmayacakmışım, onlar gak derse ben de gak diyecekmişim. Bunlar hep hocamdan
aldığım nasihatlerdi. Öyle bir anlattı ki pek sevgili hocam, ben de kendi kendime diyorum ki; “Bana araba verecekler eheh, yani kısacık
bir olay için kraliyet ailesi terbiyesi almamın ne gereği var ki lan, herhalde araba
verirler yani. Hem kaldı ki ben gayet terbiyeli bir çocuğum sen neden bahsediyorsun
be kadın?” Bunlar da hocam bana nasihat verirken benim içimden geçenlerdi.
Ama nasıl heyecanlıyım bunları dinlerken, ödül alacaksın
kızım diyorum içimden, ÖDÜL LAN. ÖDÜL NE Kİ? KESİN ARABA VERECEKLER HE. -Allahın şapşal veledi hala
araba diyor- Sonunda ödülün ne olacağını öğrendiğim gün geldi çattı, beni
elimden tutup tiyatro sahnesi gibi bir yere çıkarttılar ve o zamanlar bana acayip
havalı bir şeymiş gibi gelen, kırmızı kurdelayla süslenmiş sertifikamı
verdiler. Sonraları yırtılıp çöpe atılacak olan sertifikamı incelerken bir yandan da etrafı kolaçan edip
dev paket içine gizlenmiş sevgili arabamı görmeye çalışıyordum. O sıralar "arabayı verdiler de paketi kaldı" diye düşünecek kadar kafam çalışmıyor tabii, napacaksınız. Ben öyle etrafımda saf saf
arabalı paket ararken önüme kırmızı rujunu kahverengi dudak kalemiyle bütünleştirmiş pişmaniye
saçlı bir teyze geldi, beyaz saçları gerçekten de pişmaniyeye benziyordu. Beni sulu sulu öptükten sonra elime diş fırçası
boyutunda bir paket verdi ve gitti. Yanağımdaki sulu öpüşün izini kolumun kenarıyla silmeye çalışırken bir yandan da diş fırçası boyutundaki pakete bakıyordum.Ödülüm diş fırçası boyutundaki bir paket
içindeydi. Diş fırçası boyutunda derken, ciddiyim. Lütfen gülmeyin.
Yoksa ödülüm diş fırçası mı? Halbuki
dişlerim de kötü durumda değil ki benim, sonuçta 7-8 yaşındayım. Ya niye diş
fırçası? AMA ARABA? :( Diye içimden ağlanırken pakedi açtım ve ödülün saat olduğunu gördüm;
Ben yine kendimi
avuturken başka biri geldi ve diğer görevimi yerine getirmek üzere beni ağaçlık bir yere
götürdü. Ağaçlık bir yer deyince de şimdi tuhaf oldu ama neyse... Fidan
dikecekmişim efenim. 7-8 yaşındaki çocuğa boyundan büyük kürek verip o çocuğun
o kürekle toprağı kazmasını ve toprağı fidanın üstüne atmasını istedi Allah'ın
belaları. Peki sonuç ne mi oldu? O çocuk küreği toprağa
saplamaya çalışırken dengesini kaybetti ve düştü, toprakla haşır neşir olurken
aklını kaybetti ve ağlamamaya çalışmaya çalıştı. Fidan dikmeyi belki de çok yanlış anlamıştı. Belki kendini
fidan olarak göstermek istedi ve bu yüzden kendini toprağa attı. Kendini toprağa atınca
da fidan dikilmiş gibi bir şey oldu, ağlarken de fidanı sulamak gibi bir gönderme yapmak istemiş olabilirdi, ne vardı yani olamaz mıydı? He gönderme yapmak istemiş olabilirmiş he, laflara bak. Bayağı düştüm işte, o
kadar insanın önünde rezil duruma düştüm. Üstüm başım toprak oldu hep. “Hayattaki en büyük başarım” dediğim şey de böyle -ecnebilerin deyişiyle- epic fail ve umduğunu bulamama ile sonuçlanan bir olay, artık gerisini
siz düşünün. Ben de bu arada su içeyim en iyisi.
bir ödül olarak diş fırçası
Yılandan korkmam kuştan korktuğum kadar
İnsanlar yılandan korkar, köpekten korkar, böcekten korkar... Hadi en sıradışı olsa olsa palyaçodan korkar –ki cidden palyaçodan nasıl korkulur anlamıyorum– ben muhabbet kuşlarından korkuyorum arkadaş. Evet, el kadar minik muhabbet kuşlarından. Küçükken evinde 3 tane muhabbet kuşu beslenmiş bir insan olarak ben o yaratıklardan korkuyorum. Zaten bu korkum da o 3 zibidik kuş yüzünden ortaya çıktı. O kuşlar kafesteyken iyiydi, güzeldi, yemlerini kafesteki bölmeye koyup ''cici kuş ehöeh. maviş naber salak dsjsjdf'' diye eğleniyordum da, o kafeslerinden dışarı çıktıkları an ben ölüyordum, ben ne yapacağımı şaşırıp EEEEÖAAAAĞ diye bağırarak o kafesli odadan koşarak uzaklaşıyordum.(yazar bu paragrafta kuşlar’a sesleniyor)Be Allahsız kuşlar, o kafes açıldığı an ciyaklaya ciyaklaya, havaya tokat ata ata kanat çırpıp niye üzerime geliyordunuz ya? Hayır el kadar da minicik şeylerdiniz, o korkunç sesleri nerenizden ve nasıl çıkarmayı başarıyordunuz onu zaten anlamıyorum. Yemin ederim hatırlayınca irkildim gagalarını sevemediklerim. Hoş siz de haklıydınız bir yerde. Ben de yaşam alanımdan kopartılıp bana benzemeyen yaratıkların olduğu yerde kafese konmuş bir kuş olsaydım, ben de kafesimin kapısı açılınca önüme gelenlerin üstüne hırçın hırçın uçar, gözlerini sivri gagamla deşmek isterdim.(yazar bu paragrafta kuşlar’a seslenmiyor)Evet gözlerini deşmek. Şimdi bunu açıklayayım. En bilinen korkulardan birini örnek vererek açıklayayım, diyelim ki yılandan korkuyorsunuz... Yılan ne yapar? Isırır EN FAZLA, zehirlenir ve acısız bir şekilde ölürsünüz. Ama kuş öyle mi? Hı öyle mi? Değil. Kuş, gözünüzü gagasıyla deşebilirliği olan bir yaratıktır! Ve bu da kuşu yılandan daha tehlikeli yapar!!!1! İşte korkumun ana sebebi bu. Bana doğru uçuşa geçmiş bir kuş görünce o kuşun direkt gözlerimi gagasıyla parçalayacağını düşünüp aklımı yitiriyorum.Bir an düşünün lütfen, bana hak vereceksiniz! Kuş hızla ciyak ciyak bağırarak üstünüze doğru geliyor, şimdi tam suratınızın dibinde, kafası yerinde değil zaten bu hayvanatın, kuş beyinli(?!?!), bir an delirip, sinirlenerek gözlerinizi parçalaması nasıl mümkün olmasın?Gayet de mümkündür. Olur, oluru var. Ben korkuyorum ve eğer ben korkuyorsam oluru vardır. Hitchcock reyis bu konuyla ilgili film yapmışsa oluru kesinlikle vardır.Noktayı Yaşar'ın beni destekleyen ünlü sözleriyle koyuyorum;''Kuşlar... sen kuşları boşver...Evleeeer yerlerinde değiller... Aşkım...Sakın sen kuşlara uymaaaa''Teşekkürler...
İlkokulda beden dersinin olduğu güne yoğun stresle başlayan biri olarak ‘’en sevdiğim ders beden!’’ diyen tiplere içten içe sinir olduğumu gizleyecek değilim. Evet beden derslerinden nefret ederdim, bu nefretin tek sebebi de tabii ki şu takla atma saçmalığıydı. Herkes eşofmanlarını giyer, sıraya girer ve beden hocasının gelmesini beklerdi. Eğer o hoca elinde voleybol, basketbol toplarıyla falan geldiyse tamam, o ders güzel geçecek. Fakat minder getirdiğini gördüğüm an... İşte o andan itibaren korku... gerilim... kalp çarpıntısı... titreme... soğuk terler... minder... takla... an epic-fail story... coming... THIS SUMMER... Pardon araya fragman girdi... Ne diyordum, heh işte o minderi gördüğüm andan itibaren, Allah ne kadar berbat duygu verdiyse sırayla onları yaşamaya başlıyordum. O minder demek; takla atmak demekti. Daha doğrusu ‘’takla atamamak’’. Takla atmayı bir türlü beceremiyordum evet, ne var? N’oldu komik mi? Evde yere battaniye falan serip onların üstünde ''takla dersi''(!?) çalışmama rağmen o taklayı bir türlü düzgün atamıyordum. Tüm attığım taklalar ya başlamadan ‘’hocam boynum şey oldu :(’’ yalanıyla biter, ya da sağa sola eğimli taklaya dönüşüp pis veletlerin gülüşlerine maruz kalırdı. Koca kasaların üzerinden atılan taklalarsa başlı başına gerilim filmi konusu olur, takla atmak için sıraya girmiş çocuklar, hepsi stres içinde ama hiç kimse birbirine belli etmiyor... Ya çok saçma, çok komik ama aynı zamanda çok gerilimli bir sahne değil mi lan? Zaten takla atmak başlı başına saçma ve komik bir olay bence. Hayır benim asıl anlamadığım, beden dersinde takla atınca noluyordu? Niye takla atmak bu kadar önemliydi? Bu ülkenin çocukları neden beden derslerinde yıllarca takla atmaya zorlandı? Takla sporu diye bir spor mu vardı? Bu spor bizim ata sporumuz muydu? Bunların cevabını hiçbir zaman öğrenemeyeceğim. Ama öğrenmek istediğim bir şey var. Hani süper süper taklalar, parendeler atarak kendini bir şey sanan havalı tipler vardı ya, onlardan biri bu yazıyı okuyorsa kendisine soruyorum; Nooldu?? Takla attın da nooldu? Takla atmak üzerine bir hayat mı kurdun acaba naptın?He nooldu? Merak ediyorum, gerçekten.foto
takla atamamanın acısı
Evdekilerden biri market alışverişine gitmiş, eli kolu poşetlerle dolu bir vaziyette eve gelmiş. Sen ona kapıyı açmışsın, poşetleri onun elinden almış, mutfağa götürmüşsün. Market poşetlerinin içindekileri yavaş yavaş çıkartıyorsun...Eveeeet sıvıyağ almış, tuvalet kağıdı, tamam, diş macunu... Hmm kola, zar zor yediğin birtakım sebzeler, çay, 12’li yumurta... ahaha kırılmış ya bi' tanesi, tavuk mavuk, pil... bir sürü pil vardı zaten evde! Neyse... 124 tane farklı şekilde ama aynı lezzette makarna, süt, evet süt gerekli, patates, soğan... Başka bir şey, başka bir şey daha, sana gereksiz gelen bir diğer şey, öbürü, bir tane daha ondan, son poşet. Ya ama bi’ dakka ya... Senin istediğin şey yok!Heh, naber naptın? Bir an için hayata küstün değil mi? Bence o istediğin şey poşetlerin içinden çıkmayınca canın sıkıldı biraz. Senin sıkılmadıysa da benim canım sıkıldı, yani sıkılıyor. O market poşetlerinin içindeki zımbırtıları dışarıya ‘’benim sevdiğim şeyleri de almıştır’’ umuduyla öyle bir neşe içinde, öyle bir eblek ‘ehe’ surat ifadesiyle çıkarıyorum ki, o şeyler poşetlerden çıkmazsa adeta hayata küsüyorum. Nasıl anlatsam... Böyle her taraf kararıyormuş da sadece poşetler ve ben aydınlıkta kalıyormuşuz gibi oluyor. Sonra silkelenip kendime geliyor ve hemen alışverişi yapan kişiye dönüyorum ‘’Eee her şeyi almışsın, şu bıdıbıdıları niye almadın ki!?’’ diye çemkirmeyi tabii ki ihmal etmiyorum. O alınmadığına çemkirdiğim şeyler de genellikle aburcuburlar olur efendim. Cipstir, kuruyemiştir, çikolatadır, işte aklınıza gelebilecek her türlü sağlıksız şey. Yemek memek yemeden onlarla hayatımı sürdürebilirim diye düşünüyorum. O yüzden onlar benim için mühim arkadaşım. Bir çerezza sinemadır, bir ülker fıstıklı çikolatadır, efendime söyleyeyim işte sonra bir doritos nachodur. Onlarsız olmaz. Onlar da alınmalı. (bu paragraftaki markaları yazmak için hep para aldım fakirler :)))) şkfkgh) Yani bir evde başkalarıyla birlikte yaşıyorsan ve market alışverişine gidiyorsan, o evdeki herkesin sevdiği şeylerden bir tane de olsa alacaksın. Canımı sıkmayın benim, bak mesela ben herkesin gönlü hoş olsun diye alıyorum, öyle de iyi, öyle de ne şiş yansın ne kebapçı bir çakalım. Siz de öyle olun. -Evet bir kanayan yaraya, bir derinlerde kalmış; kimsenin dile getiremediği toplum sorununa daha parmak bastım. Bu yüzden huzurla doldum, pokemondaki ciglipaf gibi hissediyorum. (bu sırada ben üstünde ''toplum sorunu'' yazan kağıdın üstüne parmak basıyorum ve siz ağlayarak uzaklaşıyorsunuz)Market alışverişi mühim. Sevgi sizinle olsun. foto
Şimdi mesela, yolda yürürken bir yerlere gözüm takılır benim veya aklım başka bir yerdedir. Aklımın gittiğim yolda değil de, başka taraflarda olduğu zamanlarda yanlış yola yöneldiğim çok oluyor. Yanlış yolda olduğumu farkettiğim anda bir duruyorum böyle tamam mı, etrafa bakıyorum, ‘’Hayır, burası değildi ya öff’’ diye kendi kendime söyleniyorum, sonra sinsi sinsi insanlara bakıyorum, hiç bozuntuya vermeden; sanki hiçbir şey yanlış değilmiş gibi yürümeye devam ediyorum. Bak dikkatinizi çekerim, burada esas sorun benim yanlış yolda gitmem falan değil, yanlış yolda olduğumu bilmeme rağmen geri dönüş yapmayıp mal gibi hala yanlış yolda ilerliyor olmam. Ne tür bir manyağım belli değil. Sanki etraftaki herkes beni izliyormuş da, benim yolun ortasında durup geri döndüğümü görünce, hepsi birden suratıma gülmeye başlayacakmış gibi oluyor. Ya da bir teyze yanıma gelecekmiş ve ‘’Madem geri döncektin ne diye yürüdün onca yolu?’’ deyip altın günündeki arkadaşlarıyla börek yerken beni araya dedikodu malzemesi niyetine sokuşturacakmış gibi. O sırada böyle saçmasapan şeyler düşünüyorum. Ama ne alakası var yani? Hiç alakası yok. NAĞLAKASI OLABİLİR. Neyse işte, bu saçma hüsnükuruntularımdan ötürü, kimse yanlış yolda gittiğimi anlamasın diye yumuşak geçişler yapıyorum. Efendime söyleyeyim, mesela telefonda konuşuyormuş gibi yapıp ‘’Aa oraya mı geçtin cınım, tamam oraya geleyim bari. Bayağı da ilerledim ama hadi neyse...............’’ demek, veya bir şeyi düşürmüş gibi yapmak – ki bu ''tüh yeaa şeyim(!?!?) düşmüş galiba höff!'’ cümlesini ortalığa salmak ile vuku bulur. Ama en temizi , en zahmetsizi, karşı kaldırıma geçmektir. Çok net. Geç karşı kaldırıma, gerisin geri dön abi. Bak aklınızda bulunsun çok denedim, %100 çalışıyor. Karşı kaldırım iyidir iyi. - Not: Şimdi yanlış yoldayken hemen geri dönemeyen tek manyak benimdir de ağlarım burda, tek ben değilim di mi? He ben miyim? TEK BEN MİYİM LAN YOKSA!!! :((((Foto
Bakalım kahramanımız neler yaşayacak?