Yaklaşık 5000 yaşındaki bir kadının genomu, modern Kızılderilileri antik medeniyete bağlar
Etiketler arkeolojik kazılar biyolojik antropolog i̇ndus vadisi uygarlığı rakhigarhi arkeolojik
Hindistan'ın Rakhigarhi arkeolojik alanına gömülen bu bireyde İndus Vadisi Uygarlığı'ndan eski DNA bulundu.
Kabaca eski Mısırlılar ilk büyük piramitlerini inşa ediyorlardı ve Mezopotamyalılar anıtsal tapınaklar ve ziggratlar inşa ediyorlardı, Güney Asya Harappanlar - İndus Vadisi Uygarlığı olarak da bilinen - büyük pişmiş tuğla konut kompleksleri inşa ediyorlardı ve ayrıntılı kanal sistemleri kesiyorlardı. Medeniyetin ani çöküşü, eski dünyanın en büyük gizemlerinden biri olmaya devam ediyor. Şimdi, ilk defa, bilim adamları eski bir Harappanın genomunu analiz ettiler. Bulgular, toplumun neden çöküştüğü hakkında çok az şey ortaya koyuyor, ancak modern Hintlilerde hem geçmişini hem de devam eden genetik mirasını aydınlatıyorlar.
Kaliforniya Üniversitesi Berkeley’deki popülasyon genetik uzmanı Priya Moorjani, “Indus Vadisi Medeniyeti uzun süredir gizemli oldu” diyor. “Öyleyse… onun atalarını ve tarihini öğrenmek çok heyecan verici.”
İndus Vadisi Medeniyeti BCE 3000 civarında ortaya çıktı ve 1700 M.Ö. yaklaşık çöktü Yüksekliği boyunca, bugün kuzeybatı Hindistan ve doğu Pakistan'ın bir kısmı boyunca uzanıyordu. Alternatif olarak, 1820'lerde başlayarak Pakistan'daki Pencap eyaletinde kazılacak alanların ilkinden sonra Harappan uygarlığı olarak da bilinir. Eski Mısır ve Mezopotamya ile birlikte, dünyanın ilk büyük ölçekli kentsel tarım toplulukları arasındaydı ve beş merkez şehirde 1 milyon ile 5 milyon arasında bir nüfusa sahipti.
İndus Vadisi'nden yüzlerce iskelet açığa çıkmış olmasına rağmen, bölgenin sıcak iklimi, diğer erken uygarlıkların tarihinin izlenmesinde etkili olan genetik materyali hızla tahrip ediyor.
Ancak son yıllarda, bilim adamları, iç kulağın petroz kemiğinin alışılmadık derecede yüksek miktarda DNA içerdiğini ve bu sayede başka türlü bozulmuş iskeletlerde bile kullanılabilir genetik materyali bulmalarını sağladığını öğrendiler. Harvard Üniversitesi'ndeki genetikçi David Reich ve Hindistan'ın Pune kentindeki Deccan College'daki arkeolog Vasant Shinde liderliğindeki bir ekip, umut verici tekniği Indus örnekleri ile denemeye karar verdi. Birinden antik DNA elde etmeden önce, çok sayıda petrol kemiği dahil olmak üzere, 60'dan fazla iskelet parçasını örneklediler. Daha sonra, göreceli olarak tam bir genomu bir araya getirmek için numuneyi 100'den fazla kez dizmek zorunda kaldılar.
Reich, “Eski DNA'yı elde etmek için şimdiye kadar yaptığımız en yoğun çaba olduğuna şüphe yok” dedi.
Örneklenen birey, muhtemelen DNA'sını temel alan bir kadın, günümüz Delhi'sinin yaklaşık 150 kilometre kuzeybatısında Rakhigarhi olarak bilinen bir İndus bölgesinde, düzinelerce seramik kaseye ve vazoya gömüldü. Arkeolojik kanıtlar, BCE'nin 2800 ile 2300 arasında bir süre yaşadığını ortaya koymaktadır. Genomu, koşulların daha iyi DNA korunmasını desteklediği İran ve Türkmenistan bölgelerinde bulunan 11 kişiden DNA'sını yakından eşleştirmiştir. (Bu bireyler, Güney Asyalıların popülasyon geçmişini göstermek için kullanılan ve bugün Bilim'de yayınlanan 523 antik DNA sekansına aittir.)
İndus medeniyetinin bu bölgelerle ticaret yaptığını ve bu 11 kişinin genetik olarak bölgelerinde gömülü olanlarla çok az ortak noktaları olduğunu bilen Reich ve arkadaşları, muhtemelen Harappan göçmenleri oldukları sonucuna vardılar.
Şu anda 12 kişinin güçlü olduğu varsayılan bir Indus genom bankası ile çalışan araştırmacılar, genetik imzalarını Avrasya'daki diğer eski uygarlıklardan ve diğer modern topluluklardan gelen DNA ile karşılaştırdılar. Ortaya çıkan İndus soy ağacı, uygarlığın yaklaşık 4000 yıl önce çökmesine rağmen, genetik stokunun bugün Hindistan'da yaşayan çoğu insanın temelini oluşturduğunu , ekip bugün Cell'de rapor verdiğini ortaya koydu.
Reich tarafından da yönetilen Bilim makalesi, Kuzey Hindistan'dan gelen modern insanların aynı zamanda, kuzey Asya'da uzanan ve 2000'li yıllara doğru güneye doğru ilerleyen geniş bir otlak olan Avrasya bozkırındaki çobanlarla olan yaşlılar arasındaki genetik işaretleri taşıdığını da not ediyor. Yazarlar, önceki iç içe geçmiş olaylardan DNA, Avrupalılar ve Güney Asyalılar arasında bir zamanlar şaşırtıcı olan genetik bağlantıyı açıkladığını belirtiyor. Önümüzdeki birkaç bin yıl boyunca, kuzey ve güney Hindistan'daki gruplar birbirine karışarak modern nüfusun karmaşık atalarının karışımına yol açtı.
Sürprizlerden biri, daha önce modern Güney Asyalılarda yaygın olarak bulunan eski İranlılarla ilgili DNA ile ilgilidir. Bulgu, günümüz İran'ını içeren ve yaklaşık 10.000 yıl önce dolaşmaya başlayan dünyanın ilk çiftçisine yol açan ve bir zamanlar Doğu Asya'ya karışan dünyanın ilk çiftçisine yol açan Bereketli Hilal’den göç eden antropologlar arasında popüler bir inancı destekliyor gibiydi. avcı-toplayıcılar, Hint alt kıtasına tarım tanıtıyor. Oysa yeni çalışma, hem İndus bireylerde hem de modern yerlilerde İran'la ilişkili DNA'nın aslında İran'da tarımın yükselişini 2000 yıl öncesinden daha önce gösterdiğini öne sürüyor. Başka bir deyişle, İran'la ilgili DNA'nın, yakın geçmişte çiftçilerin değil, 12.000 yıllık avcı toplayıcılarla birleşmesinden kaynaklandığını açıklıyor.
Araştırmaya katılmayan Hindistan Varanasi'deki Banaras Hindu Üniversitesi'ndeki biyolojik antropolog Gyaneshwer Chaubey, “Çiftçiliğin bağımsızları var gibi görünüyor” dedi. Bir açıklama, eski Güney Asyalıların kendileriyle uğraşmaksızın komşularından tarım uygulamalarını öğrendikleri olabilir.
Chaubey, tam olarak ne olduğunu bulmak, bölgeden daha fazla arkeolojik çalışma ve daha eski DNA örnekleri gerektirecek. “Çalışmanın bulguları son derece heyecan verici, ancak bu hikayenin sadece başlangıcı.”