Yasak Yalan | Renkli Dergi
Ana Sayfa Kültür Sanat Yasak Yalan
Ben yine o pencerede, damlalar saçmakla mesguldüm titreyen dudaklarimdan gizlice…
Sanki hala ordasin gibi, donuk bir suratla bakakalisima sastim iki ay sonra bile… Hissedebildigin kadar yakindim ruhuna ve aslinda hissedemedigin kadar yalnizdim yani basinda. Iki yabanciyi oynamak ne agirdi? Ya yabanciydik, ya “hiç”
Tercihim yabanci kalmakti malum…
Ben seni yazdikça, sen beni karalar olmustun.
Düsündüm bir anda ve aklim yine o kösede.
Donup kalmisligimi, hareketsizligimi animsadim bir an, irkildim.
Kosup, bagirip yetismek istedim arkandan.
“Kal” demeyecektim oysa
Sadece bir kere daha sarilmakti tek arzum.
Kokun sinsin istedim içime, hiç gitmesin sen gitsen bile…
Ama demem o ki ben fazla sey istedim.
Ben yine sessizce,
Yine o kösede,
Ayrildigimiz o yerde kaldim.
Ama olsun, sen durma…
Özlemlerimi hissederek git…
Içim yana yana üsüyorum.
Ve artik git…
Hande Taskin. / 22 Nisan 2009
Ben seni yazdikça, sen beni karalar olmustun..
tek cümle yeter derler ya bu da ispati olmus..yazan ellere saglik…muhabbetle
bazen git demek
"kal" demekle es anlamlidir.
"Sen" den Vazgeçmeliyim…
Hande 4 Eylül 2009 at 00:00
Harika bir siir… Ellerine saglik, Istanbulunda ayri bir anlam katisi oldu benim açimdan tabi 🙂 Tesekkür ederim yorumlariniz için, bir siirde benden ilave olsun 🙂
Zaman parçalaniyor avuçlarimda.
Bir seni ve bir beni topluyorum sadece kelimelerde “biz” oluyoruz,
Ikimizin toplami hiç “biz” etmedi ki.
Sehir sustu, insanlar sustu,
Dilim belki anlasilmaz halde ama isliklarim bir çiglik.
Çikar içimdeki çigliklari!
Emanetçi cümlelerimi alir o zaman susarim belki,
Simdi uykularima geri dönmeliyim,
Çigliklarim ne zaman uyanir bilinmez,
Sen en iyisi mi tekrar göm çigliklarimi içime.
bugun bu dergide herkes sizofrenik nobetlerde gibi.
kimisi gitmek, kimisi kalmak, kimisi ucmak, kimisi olmek istiyor.
her nabza gore siir var neyse ki…
en begendigim kalemlerin siirleri ile susluyorum yorumlarimi bugun.
senin sayfani da izninle..
Anilar Öptü Dudaklarimi (..çok zaman sonra belki de sen..)
sesi solugu kesilmis bir askin ortasindan yürüyoruz
acilarimizi saramayacak kadar uzagiz artik
kirpiklerimizde beslenen düsler,
yeni dogacak sevgililere miras
belki biz sevgiyi degil, hep ayriligi büyüttük seninle
çiplak bedenlerimizden akan özlemler yaniltti bizi
yagmur yagarken animsadigin ben degil,
yalnizligindi belki de
ve ben yalnizligini bile özledim desem,
beni duyamayacak kadar sessizsin artik
babasinin sarkilarini söylüyor
ben de senin sarkilarini söylüyorum
kaçirip getireyim kendimi yanina bir an için desem,
sana sarilamayacak kadar yorgunum artik
daginikligini toparlarken odamin,
elimde kaldi bir kitabin içinden düsen resmin
gözlerinde seni seviyorum bakisin
kara çalilar ardina saklanan sinsi bir isyan kasidi yüregimi
resimlerde kalacak kadar yabanci degildik o zaman
her seyden önce dostumdun,
islak hüznümü bile varliginla gülümsetebildigim
simdi gözlerinde yeniden kulaç atmak istiyorum desem,
mavilerinde yüzemeyecek kadar bitkinim artik
nerede yanlis yaptigimi itiraf etmedi ask
ilam kagitlari birikmis bir sevda duluyum
sarkilarin sakiligini tek basima yapiyorum,
raki makamina göre kadehe doluyor
bilirsin iste, artik sevmek istemeyen kadinlik halleri
kalbim kanatlanip gögüs kafesine girmek istiyor desem,
semalarinda süzülemeyecek kadar yaraliyim artik
agdali sevdim seni ama yapiskan degil
sevmek çekip gitmekti gerektiginde, bunu bildim
sadece siirlerimde konusabildim, bagira..çagira
kizdin ve kirildin sitemlerimin tavsan dudaklarina belki ama
ellerini bedenimde tutamayacak kadar titriyorum artik
bir kedi gözlerimin içine bakti
ruhumdan bir deniz geçti, dalgalari gögsüme çarptti
antika bir fincanda iç çekislerim kaldi
gül kurusu perdeler, mutluluguma kapandi
anilar dudaklarimi öptü, dudaklarim sizladi
öpüslerimiz bizi yakacak kadar sicak degil artik
ve sen, her seye ragmen gelip, seni seviyorum desen,
bu iki kelimeden ölesiye korkuyorum artik..
Tesekkür ederim, sevindirdin beni… Hemde çok…
Korkuyorum bende bu iki kelimeden, basit sekilde kullanilir olmasindan, siradanligindan ve gelip benide bulmasindan… Içimde devlesen hislere inat dudaklarimda küçülmesinden. Gözümde büyüttügüm karakterlerin ayaklari altinda ezilmesinden. Bu yüzdendir belki sevemiyorum, güvenemiyorum demelerim… Sonsuz cümleleri kuran hislerimin anlik bir cesaretle öznelerini yok edisim… Bu yüzden susmalarim belkide, istemeden gidislerim…
tanrim tüm yürekler siirin sihrinde bogulmus ne güzel.