war mode on. – Hep 5 Yaşında
Posted by puercorde on August 4, 2019 August 5, 2019
benny ile birlikte görsel sıkıntım kalmadı, benny’i eşyalarımın önüne koyar koyar blog atarım artık. akşam yemeğinde, kuzey ışıklarını kovalamaya karar verdik. ben de görselimdeki şeyleri giydim şu an üzerime.
havaya gireyim istedim, genelde bu tür aktivitelerde böyle giyiniyor michigan ahalisi. (michiganders) bu ışıkları gözetlemeye ohio’dan, şikago’dan gelenler oluyor onlara mesaj herhalde, onlar da kendi tişörtlerini giyiyor, sanki 5’erden 10 kişi, çift kale maç yapacakmışız gibi bir ortam oluyor, bunu da anlayabilmiş değilim.
ışıkların görülebilmesi için havanın tamamen karanlık olması ve şehir ışıklarından uzak olunması gerekiyor, böyle bir yere 1 saat uzaktayız ama bundan önemlisi hemispheric power’ın (ışığın gücünün) yüksek olması, şu an yola çıkılması gereken bir düzeyde değil. ama tahminler yükseleceği yönde. bir keresinde kanada’nın ortalarına kadar gidip aynı değerleri görünce yatıp uyumuştuk, yükselmez bu saatten sonra diye. ışıklar biz uyuduktan 2 saat sonra yüksek şiddette vurdu. ağladık ertesi gün. ama şunu söyleyeyim hayatımın en iyi uykularından birini uyudum o gece. öyle de anısı var ben de.
şu anki değerler:
ayık kalmaya çalışıyorum şu an. eşim çok mutlu oldu beni yatağımdan çıkmış ve giyinmiş bir halde görünce. gözlerinin parladığını gördüm. ama kolay değil benim için şu an ayık kalmak, zaten böyle uyumamanız gerektiğinde otomatikman daha çok uyku basıyor. ama en iyimi deneyeceğim.
neyse, hazır çıkmışken yataktan, yarın ayrılalım madem şehirden. gidip biraz uzaklaşalım, savaş modumuzu açalım. hatta tam savaş modu açalım. sosyal medyadan da çıkalım. burada bir avuç gerizekalı, telefonlarını, bilgisayarlarını şehirde bırakıp dağda kamp yapmaya gidiyor sosyal medyadan uzaklaşabilmek için. şu an onların kafasındayız.
keşke başarabilsek. gerçekten her şeyden uzaklaşmaya ihtiyacım var.
şu an hayalini kurduğum şey, hani futbolcular ceza sahasında düşer, hakem de yok bir şey, kalk, oyna, penaltı değil diye onları azarlar ya. kardeşimi o hakem olarak düşünüyorum şu an. aynı hakem gibi kalk bir şey olmadı, oyuna dahil ol diye sürekli tekrarlıyor. bir iki gün daha devam ederse benim kendimi inandırmam gerekecek sanırım en şiddetli krizimi yaşadığıma.
umarım bir şeyim yoktur, kalkar ve oynarım. umarım bu kriz bir başlangıç değil, bir sondur. bu yüzden kardeşime inanmayı seçiyorum ama gene de hem ruhen hem fiziken kendime gelmem çok uzun zamanımı alacak.
ama başarabilirim. daha önce başardım.
okuyan herkese iyi geceler ve bana 1 hafta boyunca destek olan herkese çok teşekkürler. çok zor bir hafta oldu benim için. umarım çok daha iyi haberlerle çıkarım bundan sonra karşınıza.
Previous Post 216th day of the year.
Next Post emanuel.