Kırılgan bir ruhun anatomisi: Son Valsi Bana Sakla
Son Valsi Bana Sakla, Zelda Fitzgerald, Çeviren Alev K. Bulut, Can Yayınları, 2016, 280 sayfa
“Bu kızlar bu güveni nereden alıyor?” diyordu herkes.
Bu güveni babalarından alıyorlardı. Kapı gibi bir adamdı babaları. İnsan yaşam yolunda uzlaşmayı öğrenir, kaybettiklerini değil kazandıklarını öne çıkarır gururla, duygusal yıkımlardan aldığı dersleri yoluna köprü eder, yol kesen haydutları kızgın yağlarda haşlayıp def ederek yola devam eder. Yargıç Beggs kendini daha çok genç yaşta erdemin yüksek duvarları arasına hapsetmişti, bu kutsal şatonun duvarlarını katı düşünceyle örmüştü. Yakınlarının çok iyi bildiği gibi ister zararsız bir keçi çobanı ister kötü niyetli bir baron olsun kimseyi şatosuna yaklaştırmamak için patika yol bile açmamıştı. Bu kusursuz adamın tek kusuru bu uzak ve ulaşılmaz haliydi, yoksa ülkenin önemli bir politikacısı olması işten değildi. O, devletin kendisine verdiği ağır rolleri üstlenirken çocukları da kişiliklerinin gelişimi için gerekli birçok sosyal ilişkiden mahrum büyümüştü. Sonuçta bir soyun devamı için kişilikli bir büyüğün aile bireylerini bütün zorluk ve hastalıklardan koruması yetiyordu.
Güçlü bir insan, soyunun devamı için gerekli kararları kalan bireyler adına verebilir, herkese yetebilirdi. Beggs ailesinin çocukları büyüyüp güçlüklerle baş etmek zorunda kaldıkları gün şeytanı da enselerinde buldular. Uzun yıllar babalarının diktiği Ortaçağ kulelerinden dışarı çıkmadıkları için ruhlarındaki eksiği ailenin manevi mirasıyla gidermişlerdi – depoları büyük olsaydı daha fazla stoklayacaklardı o mirastan.
Millie Beggs’in okul arkadaşlarından biri, çocukların küçüklüğü için, hayatında onlardan daha huysuz çocuk görmediğini söylemişti. Bir şey için ağladıklarında Millie ânında on şey vermek için çırpınır, daha olmazsa doktor çağırılır, günlük dertlerin bu özel çocuklara değmemesi için her şey yapılırdı. Babasından yeterince ilgi görmemiş olan Austin Beggs çocuklarına her şeyi vermek için gece gündüz okur, çalışırdı. Millie de kocası Napoléon Kanu­ nu’nu çalışırken dikkati dağılmasın diye sabahın üçünde, zorla ve isteksizce de olsa, çocukları kısık sesle ninni söyleyerek yataklarında oyuncaklarıyla oyalamaya çalışırdı. “Bu yaygaracıları uçurumun tepesinde yüksek bir kuleye kapatıp kurtulacağım, dışına da vahşi hayvanları koyup dikenli telle çevireceğim,” derdi kocası, şaka yapmıyordu. Austin, Millie’nin çocuklarını uzak ve tuhaf bir tavırla severdi, o sevgide önemli adamların kaderin akışına teslim olmayıp kendi kaderlerini belirledikleri eski günlere duyulan özlem vardı. Bu sevgiyi daha iyi anlamak için Beethoven’in Bahar Sonatı’nı dinlediğinizi hayal edin. Aslında, tek oğlunu bebekken kaybetmese ailesini daha fazla sevecekti Austin. Yargıç bu üzüntüden kurtu- layım derken bu kez de kaygının pençesine düşmüştü. Parasızlık kadınlarla erkeklerin ortak kaygılarından biri olduğu için bunu sürekli yansıtıyordu Millie’ye. Küçük oğlanın cenaze masraflarıyla ilgili faturayı, “Bunu nasıl ödeyeceğim ben söylesene?” diye bağırarak kadıncağızın suratına atmıştı.
Zaten hayal dünyasında yaşayan Millie adil ve üstün biri olarak kabul ettiği bu adamın zalimliklerine artık katlanamıyordu. İnsanları anlayamıyordu hiç ama onların tutarsızlıklarına akıl erdirmeye ve hep kendinden vermeye çalıştıkça peygamber sabrı geliştirip huzuru buldu.
“Çocuklarımın kötü davranışları olabilir ama,” demişti bir arkadaşına, “ben hiç görmedim.”
Ani ve tutarsız davranışlar karşısında ânında tavır değiştirme kurnazlığını öğrenmişti, son çocuğundan beri yapıyordu bu. Austin kendini kaybedip öfke krizine girince, gelecekle ilgili hayal kırıklığına kapılınca, gerçeklere toslayınca, üstüne de maddi sıkıntılar eklenip her şeyden Millie’yi suçlayınca, Millie hemen Joan’un bir türlü düşmeyen ateşine ya da Dixie’nin bileğini burkmasına başvurup durumu kurtarıyor, hayatının acılarını Yunan tragedyalarında koronun söylediği hüzünlü ağıt gibi savıp yoluna devam ediyordu. Parasızlık onu daha gerçekçi yapmıştı, üzerinden hiç çıkarmadığı sağlam iyimserlik zırhı onu yaşamının sonuna kadar peşini bırakmayacak olan büyük acılardan koruyordu.
son valsi bana bırakzelda fitzgerald
Previous ArticleYalnız bir çocuğun kalabalıklara ulaşma öyküsü
Next Articleİşte Kuytu, İşte Meydan