Gözlerimizin Önündeki Hayal
Güncelleme : 2019-03-15 23:46:53
Yaşadığımız şu an geçiyor. Ümit beslediğimiz sonraki günlere doğru. Vücudumuzun aldığımız her nefeste ağırlaştığını hissediyoruz. Gözlerimizin önündeki hayale ulaşmak ümidiyle habire koştururken. Yaşamlarımızdaki manasızlık ve boşluk ruhumuzu ezerken yaşamlarımızı hep bir hayalin peşinde koşarak geçireceğimizi düşünüyoruz. Sonrada kendimize ‘Ne olacak bu halimiz?’ diye soruyoruz.
Beklediğimiz hayal yaşamlarımız boyunca hep gözlerimizin önünde olacak. Ama biz, ona hiçbir zaman dokunamayacağız. Hislerimizle değil de tecrübelerimizle ve aklımızla hareket ettiğimiz sürecede bu böyle olacak. Sınavda ilk aklınıza gelen tercih doğrudur derler ya yaşam sınavında da ilk hissettikleriniz sizi hiçbir zaman yanıltmaz. Yani aklımız ve tecrübelerimiz bizi aldatmaya müsaittir. Ama hislerimiz, bizi hiçbir zaman aldatmaz.
Akıl ve tecrübe, harici tesirlere ve olayların kendilerini yönlendirmesine açıktır. Oysa ilk hislerimize hiçbir şey tesir edemez. Ömrümüzün içini hislerimizle doldurduğumuz, hislerimize güvendiğimiz sürece kendimizi ehemmiyette hissedeceğiz. Benliğimizle aramızda köprü olan hislerimiz, yaşama karşı duyduğumuz bıkkınlığın ruhi bir hastalığa dönüşmesinin önüne geçer.
Gözlerimizin önünden geçip giden hayale dokunmak bir bedel ister. Örneğin zamanı iyi değerlendirmek gibi bir bedel. Zamanı iyi değerlendirmek, dopdolu yaşanmış bir ömür demek. Zamanı iyi değerlendirmek içinde ruhumuzu okuyarak beslemeliyiz. Kendimize karşı susmamalı ve zayıf taraflarımızın üstünü kapalı taraflarımızla örtmemeliyiz. Cebimizin doluluğundan daha fazla manevi olgunluğa önem vermeliyiz. Nefsimizi körelterek dünyevi zevklerin kölesi olmamalıyız.
Bugüne kadar kendimize karşı mukavemet ettik. Kendi kendimizi anlamamak için direndik. Oysa biz, bizi anlamazsak bizi kim anlar?