Bodrum-Fethiye, Faralya, Kabak; İki gün, altıyüz kilometre.
seyahatinden dönüp eve gireli henüz birkaç saat oldu. Fotoğrafları ayırdım ve
sıcağı sıcağına, heyecanla yazıyı yazmaya koyuldum.
seyahatlerim beni hep heyecanlandırıyor. Çünkü oradan dönüşte kendimi çok iyi
hissediyorum. Bodrum-Fethiye arasındaki yol, Ege’de araba kullanmayı seven
benim gibiler için çok zevkli bir güzergah. Manzara sürekli değişiyor ve kaç
defa geçtiysem her defasında aynı tadı alıyorum. Normalde seyahatlerime Cuma
veya Cumartesi günleri çıkarım fakat bu sefer elimde olmayan bir nedenle Pazar
gününe kaldım. Cuma ve Cumartesi günleri hava yol için çok iyiydi ancak Pazar
günü kapalı bir havada seyahat etmek durumundaydım. O yüzden de normalde -bu
bloğu takip edenlerin bileceği üzere- Gökova yolunu tercih edecekken kapalı havada
o yolun tadı çıkmayacağından anayolu, yani Milas-Yatağan-Akayaka güzergahını
seçtim. Ama yola çıktığım an hiç bir şey keyfimi kaçırmaz, ben ve arabam ve Ege
yolları ve de yol boyu dinlediğim Dalaras’lar, Parios’lar, Haris’ler, Natassa
Theodoriu’lar benim en iyi yol arkadaşlarım olur. Yer yer açık yer yer kapalı
havada ama yağmur yemeden yolculuk yaptım. Öğlen yemeği için Köyceğiz’e girdim.
Ege’de kuvvetli esen lodos Köyceğiz gölünü de karıştırmıştı. Her zaman sakin
olan gölü çok asabi buldum. Muhtemelen hayatımın en kötü çöp şişini atıştırıp
Fethiye’ye doğru yola koyuldum. Akşam üzeri, Fethiye içinde konakladığım zaman
başka seçenek aratmayacak kadar memnun olduğum Yatch Boutique Hotel’e
yerleştim. Bir gece önce Bodrum’da Mahmut Kaptan’da yiyip içip, üzerine geç
saate kadar Zazu’da kaldığım için hafif yorgunluk çöktü, otelde dinlenirken
içim geçmiş. Kalktığımda tam yemek saatiydi ve o akşam için planladığım Yengeç
Her seyahat yazısına olduğu gibi, yola çıkış karesiyle başlıyorum
Ege'de gezinirken Dalaras, Parios, Haris, Natassa yol arkadaşlarım
Dünyanın en güzel manzaralarından birine bakan kediler. Sakar Geçidi, Gökova
Bu sefer karşıki yola değil, alt soldaki yola girdim. Karşısı Marmaris, Datça, sol alttaki Fethiye, Antalya istikameti
Asabi Köyceğiz gölü
Fethiye'nin içinde en sevdiğim bölge, Karagözler Mahallesi
Yengeç restoranda gün batımı
Müthiş karides ızgara ve enginar favası
Yengeç restorandan otelime yürürken sakin, sessiz Fethiye sokakları
Sabah odamdan bu manzaraya uyandım
bi parantez açmam lazım; Beni Fethiye’ye alıştıran sevgili kardeşim Can’dır.
Can Fethiyelidir, kendisiyle 2006 yılında Ölüdeniz’de Jade’de çalışırken
tanışmıştık. Sonraki yıllarda Faralya’da Beyaz Yunus’ta karşılaştık. O zamandan
beri her yaz Beyaz Yunus’a gider olduk. Ta ki geçen yaz el değiştirene kadar.
Bu arada eskiden sadece içinden geçip Faralya’ya gittiğim Fethiye’ye ilk kez
dört yıl önce kışın gidince çok sevdim ve her yıl sezon dışında birkaç kez
gitmeye başladım. Can beni iyi mekanlarla tanıştırdı da daha sık oralardayım.
Önce Taner’in Girida balıkçısına ayağım alıştı. Aralık ayındaki Fethiye gezimde
yine Can’ın arkadaşı Selahattin’in işlettiği Yengeç’e gittik ve çok beğendim.
İki gece kalacağımdan bir akşamımı Yengeç’e, diğerini de Girida’ya ayırdım.
Yengeç Karagözler mahallesinde, yani marina bölgesinde, hemen teknelerin
dibinde bir mekan. Haber vermeden gittim, yer buldum, hava kararırken rakının
başına oturdum. O arada Selahattin beni gördü, niye haber vermedin abi diye
sitem etti. Yine çok lezzetli mezeler yedim. Özellikle enginar favasını ve
jumbo karides ızgarasını anlatmakla bitiremem. Buraya ikisinin aynı karede
olduğu bir fotoğraf koyuyorum. Kapanışı nefis bir orfoz ızgara ile yaptım.
Ertesi günümü Gemile, Kayaköy, Faralya ve Kabak’a ayırmıştım. Şu Gemile meselesine aklım takılıyor. Oranın adını Gemile diye biliyordum. Fakat bazı tabelalarda Gemiler Adası yazıyor. Gemiler bana tuhaf geliyor çünkü orada gemiler ile ilgili hiç bir şey yok. Yani tersane yok, çekek yeri yok. Sit alanıdır ve Gemile adasının eski adı Aya Nikola’dır. Üzerinde kilise kalıntıları vardır. Tahminimce ülkemizde sık karşılaştığımız Türkçeleştirme saçmalıklarından biri olmalı. Her neyse, otelden çıkıp bu sefer farklı bir yoldan Kayaköy ve Gemile tarafına gittim. Kullandığım rota eski yoldu. Karagözler mahallesinden Fethiye merkezine gelirken sağa Kaya Mezarları ve Kayaköy diye iki ören yeri tabelası görürsünüz. Ben o yola girip, şahane manzaralarla büyülendiğim bir rotayı kullandım. Aşağıda bol bol fotoğraflarını göreceksiniz zaten.
Eski yolu kullanarak Fethiye'den Kayaköy'e doğru
Gemile koyu ve karşıda Gemile adası. Eski adıyla Aya Nikola adası
Çevresiyle uyumlu bir köy camii.
Fethiye'den Kayaköy istikametine giderken
Kayaköy'ün bulunduğu verimli topraklar.
Karşı tepedeki grilikler Kayaköy Rumlarının terk ettiği evleri
Karşı tepede Kayaköy evleri. Zaman durmuş, hayat bitmiş
Gemile'ye inerken. Karşısı Faralya Önce
Kayaköy’ün içine gelip sağa Gemile’ye saptım. Bir süre arabadan inip
sessizlikte etrafı seyrettim. Tam karşıda heybetli Babadağ, biraz sağında
Faralya tepeleri ve ileride ikinci burnu dönünce nasıl bir türkuvaz deniz ile
karşılaşacağımı bildiğim Kabak koyu duruyordu. Derken sahile indim, bir süre de
denizin kıyısına oturup karşıya bakarken dalmışım. Dalga ayakkabımı ıslatınca
bir şeyler atıştırmak için Kayaköy’ün içine girdim. Kayaköy mübadelede giden
Rumların terk ettiği bir köy. Evler harap ve yıkık. Sit alanı.
bölgede öğlen bir şey yemek isterseniz gözlemeden başka şey bulmanız zor. Benim
gibi unlu gıdalar ile arası pek olmayan, mecbur kalmadıkça yememeye çalışan
biri için zor bir durum. Köfteci görünce daldım. Fethiye’den kuzeye, Bodrum’a
ve daha yukarıya çıktıkça bu gözleme muhabbeti azalıyor. Balık veya zeytinyağlı
yemekler yiyebileceğiniz seçenekler çıkıyor. Ama aşağıda durum bu. Ya gözleme
ya et. Tabii bunlar yol üstünde, öğlen yenen mekanlar için geçerli.
sonra Ölüdeniz’e varıp Faralya’ya devam ettim. Faralya benim her gidişimde
kendimden geçtiğim bir bölge. Yazı ayrı, kışı ayrı, baharı ayrı bir cennet.
Aynı manzaralardan kaç kez geçtim bilmiyorum. Yine durup, arabadan inip yine
izledim. İlk defa görür gibi oluyorum ne yapayım? Bir sonraki planım Faralya
yolundan Gey Köyü’ne oradan Xantos’a inmek. Muhtemelen oradan Kaş’a uğrar bir
gece kalır sonra dönerim. Heyecanlı olur diye tahmin ediyorum.
Kelebekler Vadisinin girişi. Faralya
Kabak koyuna doğru
Kabak koyuna devam ettim. Can’ların orada yapımı süren ve benim de logo
tasarladığım bir kamp inşaatı var. İnşaatı yerinde görmek istedim. Kabak’a en
son 2010 yılının Ağustos ayında gitmiştim. Tepeden aşağıya 4x4 bir araç ile
bile inmek pek mümkün değildi. Tekneyle sahile çıkmış, hiç bir tesis falan
olmadığından, güneşin altında kavrulmamak için fazla kalmamıştık. Çadırcıların
uğradığı bakir bir koydu. Denizinin türkuvazı anlatılacak gibi değil. Buraya
fotoğrafını alıyorum, kararı siz verin.
bana telefonla yolu tarif etti ve yokuş aşağı toprak yoldan inmeye başladım.
Normal arabayla inilir mi bilemedim çünkü altını vurması işten bile değil.
Yağmur yüzünden hafif çamur da olduğu için yol epey zorlaşmıştı. Ama yine de
arada durup sağ tarafımdaki nefes kesen manzaraya dalıp gitmeyi ihmal etmedim.
Sağ taraf uçurum olduğundan hareket halindeyken bakmak dünyaya son kez bakmak
Kabak koyu dört yılda benim bıraktığımdan çok farklı bir hal almış. Bir kere sahile tesis yapılmış. Orası bildiğim kadarıyla sit alanı. Tamam, temeli olmayan bungalov tarzı yerler yapılabilir onu biliyorum da bu tesis fütursuzca kumsalın içine dalmış. Kumsaldan on basamakla çıkılacak kadar zemini yükseltmiş. Havuz yapmış ki Kabak sahiline havuz yapmak gördüğüm en saçma hareketlerden.
Koy bu mevsim olmasına rağmen hareketliydi. Kumsalda yirmi otuz kişi vardı. Sözünü ettiğim tesiste de en az altmış, yetmiş kişi güneşleniyor, yemek yiyordu. Yani bu demek oluyor ki temmuz ve ağustos ayında Kabak kabak tadı verecek.
Kabak yolunda hareket halindeyken manzaraya hiç takılmamalı
Keskin viraj... sağa döneceğim
Yukarıdan aşağı inerken bazı tesislerin önünden geçtim. Kendi adıma çıkardığım sonuç şu; buraları pek bana göre değil. Hepsinin içini görmeden genelleme yapmam çok yanlış olur ama bendeki izlenim her yerde karşıma çıkan bohem/özensizlik ikilemi. Yani bohem olmak özensiz olmak demek değil. Hatta pis olmak hiç değil. Ama tekrar ediyorum, görmediğim mekanlar var, tümü için söyleyemem.
Kabak koyuna tepeden bakan mekanlarda gece yıldızları seyretmek, sabah o manzaraya uyanmak muhteşem olmalı. Ama bunu Faralya’da da yapabiliyorum ve hem de çok temiz yerlerde, yüzlerce kişiyle birlikte olmadan. Ha bu arada fiyatlar üç aşağı beş yukarı aynı. Onu söylemeliyim. Üstelik şöyle bir şey de var; Kabak koyunda denize girmek, denizi seyretmek kadar zevkli değildir. Aynı şeyi Kelebekler Vadisi için de söylemeliyim. Kabak’ta sahil, kaba dalgalar kumları kaldırdığından bulanıktır. Açığa yüzmek de içinizden gelmez çünkü rahat yüzemezsiniz. Kaba dalgası olmayan bir dönemi var mı bilmiyorum, tahmin etmem. O bölgede deniz hep hareketli olur. Yani Faralya’nın taşlı, kayalık, pırıl pırıl, berrak denizine girmek ve yüzmek benim için çok daha cazip. Ve biraz önce dediğim gibi ağustos ayında bile en fazla on, onbeş kişinin olduğu sahillerde. Varsın kum olmasın, kaya olsun. Yani mesela yıllardır kaldığım Beyaz Yunus’un denizini, sekiz evlik tesisinde en fazla 16 kişi olmanın sakinliğini ve fiyatlarını Kabak’taki yarı süfli yerlere değişmek bana mantıklı gelmiyor. Ama her zevkin ayrı seçenekleri var tabii. Faralya’da kaldığım Beyaz Yunus’ta hiç bir zaman müzik çalmadı mesela. Uzaktaki çiftin mırıl mırıl konuşmalarını duyacak kadar sessizlik hakim olurdu. Kabak’ta kızın biri telefonundan Power fm’i bulmuş tavla şakırdatırken onu dinliyordu. Etrafta çocuklar bağrışıp duruyordu... anlatabiliyor muyum? O parayı verdikten sonra bunları niye çekeyim? Ha şu da var, sahilde kamplarda çok daha ekonomik konaklanabiliyor olmalı. Sessizlik isteyenin de orada ne işi var zaten? Bizim Can da şimdilerde Kabak'ta yaptıkları kamp yerinden sonra seneye Çukuryurt'ta yapacakları "Chakra"yı kastederek, abi burası sana uymaz sen seneye Çukuryurt'a gel dedi. Çukuryurt benim Faralya dediğim bölge ile Kabak arasında. Konuşmalardan orasının benlik olacağını anladım.
Can’ların yaptırmakta olduğu kamp alanını gezdikten sonra Fethiye’ye doğru yola
çıkmak için o toprak yolu tırmanmaya başladım. Yine manzara büyüledi, yine
Kabak’ın görüntüsüne hayran olarak ayrıldım. Dönüş yolunda da gidişte olduğu
gibi Likya yolununu yürüyenlere rastladım. Bu mevsim en iyi zamanlardan biri.
Bir de ekim ayı uygun. Çünkü haziran-eylül arası güneşte altmış derecede
yürümeniz mümkün değil. Muhtemelen bir daha dönmemek üzere sonsuzluğa
bu sefer Can, kardeşi Bora ve “Chakra” adını verdikleri kamp yerini birlikte
hayata geçirecekleri Çağda ile Çağrı kardeşlerle Girida’daydık. Taner’e dedim
ki Aralık ayında geldiğimde sözünü ettiğin yeni mezeler vardı, onlardan
yapıver. Yine döktürdüler. Şahane mezeler tattık. Dil şiş ile de geceyi
bitirdik. Sohbet çok koyuydu, rakı şerbet gibi gidiyordu, tek bir kare bile
çekecek halim kalmadı. Yemekleri burada yazarak bir yere varamayacağımızdan,
bir dahaki sefere çekmek kaydıyla şimdilik geçiyorum.
Bu sabah otelden
Akyaka-Bodrum yolu. Solda Gökova ile kolkola
Ören sahili Denize giren, oturup sohbet eden Ören sakinleri
Burada yemek yedim
İstanbul'daki Eftelya'ya hiç benzemeyen Ören Eftelya'sı. Söylememe gerek yok belki ama tercihim bu Eftelya
O ağaç, ağacım.
seyahatimde hava çok iyi davrandı. Ben Fethiye’deyken Bodrum’u sel götürmüş.
Biz Girida’da yemekteyken Fethiye’de aşırı yağış oldu. Yemek bittiğinde yağmur
durmuştu. Bugün de yol boyu güneşli havada Bodrum’a döndüm. Güneşi görünce,
gidişte yapamadığım rotayı yapma fırsatını yakaladım. Fethiye’de otelde
kahvaltıyı yaptıktan sonra yola çıktım ve kahve içmek için Göcek’e girdim.
Marinada biraz turladıktan sonra tekrar yola çıktım ve Akyaka’dan Muğla’ya
değil, Gökova yoluna saptım. Gökova’yı soluma alıp kol kola Ören’e kadar
geldim. Arada Akbük’e girip çıt çıkmayan koyda on dakika kadar denizin dibinde
çakılların üzerinde oturup sessizliği dinledim. Ören’de sahilde hem kahve
işlevini gören hem balık yapan Eftelya diye şahane bir mekan buldum. Masayı
kumsala koymuşlar, oturdum balık ve salatamı yedim. Bir yandan kahvede okey
oynayanların muhabbetine takıldım, bir yandan şu iki günde bana bu şahane
seyahati sunan Ege’ye şükranlarımı gönderdim. Bunları yapabilmek, böyle
yaşayabilmek için vazgeçtiklerime değdiğini hep tekrarlıyorum. Bundan sonra da
tekrarlayacağım çünkü bedel ödenmeden bir şey elde edilmiyor. Marmara'da doğdum, Marmarayla büyüdüm, Marmarayla orta yaşlarıma geldim. Arada Ege'ye aşık oldum, Marmara'dan ayrıldım, Ege'nin koynuna taşındım. Arada sırada da Akdeniz ile flört ediyoruz. Tek denizli olamadım.
coğrafya beni benden alıyor. Hayatımın en mutlu dönemini burada geçiriyorum.
Burada yaşlanmak, sonra da buradan gitmek istiyorum. Son ana kadar da bu
güzelliği yaşamak istiyorum. Sağlığım ve gücüm yettiği sürece...
Adsız30 Nisan 2014 00:11Yine çok güzel,özenilmiş bir yazı,fotoğraflarda bizi kıskandırıyor:))Sizinle Bodrum,Ege,Akdenizi gezmek güzel:))Sağlıklı güzel ömürler olsun inşallah:))Bursa..Deniz..YanıtlaSilYanıtlarserdar benli30 Nisan 2014 13:23Teşekkür ederim.SilYanıtlaAdsız30 Nisan 2014 01:41Gece gece, Serdar Bey yeni yazısını yazdı mı acaba bir bakayım dedim.... Veeee yaşasınnnn…. yeni yazı gelmiş… hem de Faralya….Sizin heyecanla yazmaya başladığınız gibi bende aynı heyecanla okumaya koyuldum…Samimi bir yazı diliniz var… inanın okurken mutlu oluyorum/z… tebessüm ediyorum/z… (en azından ben) Sanırım O AĞACI bende artık sizin kadar iyi tanıyorum…Siz sağlık, mutluluk ve heyecanla hep yazın… biz de aynı duygularla hep okuyalım…. Sevgiyle kalın....YanıtlaSilYanıtlarserdar benli30 Nisan 2014 13:24Çok teşekkür ederim...SilYanıtlaMahmutun güncesi30 Nisan 2014 04:08Fotoğraflara bayıldım.İmrendiriyorsunuz.Sağlıklı,bol gezmeli ömür diliyorum.YanıtlaSilYanıtlarserdar benli30 Nisan 2014 13:24Sağolun.SilYanıtlaAhmet Coka30 Nisan 2014 09:54Bu yazının yanında ben de fotografların çok güzel olduğunu söylemeden geçmek istemedim. Ege ve akdenizin bütün güzelliği, yazının noktasına, virgülüne eşlik ediyor. Elinize sağlık! :)YanıtlaSilYanıtlarserdar benli30 Nisan 2014 13:25Sağol Coka :)SilYanıtladüşünce bahçesi30 Nisan 2014 12:56ilgi ile okudum,fethiye de kaldığım sürede kabak ve faralya yı hep es geçtim; o dayanılmaz yolu yüzünden. bu yüzden ince ince okudum tarifinizi; gitmiş kadar oldum, yok yine ben almayayım dedim..resimleriniz hep bakmaya değer, yazılarınızda okunmaya, yüreğinize sağlık..YanıtlaSilYanıtlarserdar benli30 Nisan 2014 13:26Bence gitmeyi denemelisiniz, çok şey kaçırıyorsunuz. Teşekkür ederim.SilYanıtlaBelgin Güven30 Nisan 2014 14:36içim açıldı yine:) o sessizlik ve deniz ise aklımı çeldi:) özellikle Bodrum da artık pek bulamadığımız sessizlik kısmıYanıtlaSilBaşak30 Nisan 2014 22:02Offf ne güzel yerlermiş. Yaz gelsin yaz..Buralarda da güzel yerler var ama orası da farklı geldi.. Komşunun tavuğu komşuya kaz görünür ya.. :) Ellerinize, emeğinize sağlık.. YanıtlaSilYanıtlarserdar benli1 Mayıs 2014 14:51Teşekkür ederim.SilYanıtlaNaz23 Ağustos 2014 20:35Datça'yı araştırırken karşılaştım sayfanız ile daha önce gördüğüm ve çok beğendiğim bu kıyıların bu kadar güzel tasvir edilmiş olması yazınızı sonuna kadar okumama sebep oldu. Bir kez daha anladım kiEge beni çağırmakta. Elinize ve yüreğinize sağlık...YanıtlaSilYorum ekleDaha fazlasını yükle...
Bodrum-Fethiye, Faralya, Kabak; İki gün, altıyüz k...
Beş yılın mangal partisi
Datça'ya gidip kolaçan edeyim dedim.
Bodrum'da geçen beşinci yılıma dair...
Datça'ya iki gece için gidilir mi? Gidilir.
Bundan tam bir ay önce yine Datça’daydım. O seyahatimi yazdığım yazıda “Datça ile aramda, gittikçe artan sevgiye dayalı bir ilişki var. İki...
Kısacık bir Çökertme tatili.
Bu yaz işlerin yoğunluğundan tatil yapmadım. Şimdi böyle yazınca zaten Bodrum’da yaşıyorsun bir de tatil mi yapacaksın diyenler olabilir. H...