A room of one's own: 2014
Kurtlarla koşun ey kadınlar
Birlikte çalıştığım zeki ve yetenekli bir kadın, bana Ortabatı'da yaşayan büyükannesini anlatmıştı. Büyükannesi için gerçek anlamda iyi zaman geçirmek, Chicago trenine binmek ve başında kocaman bir şapkayla Michigan Avenue'da bütün dükkanların vitrinlerine bakarak dolaşmak ve şık bir hanımefendi gibi yürümekti. Rastlantı eseri ya da kaderin bir cilvesi sonucunda bir çiftçiyle evlendi. Buğday tarlalarının ortasına taşındılar ve duruma en uygun büyüklükteki o zarif, küçük çiftlik evlerinde duruma en uygun sayıdaki çocukları ve duruma en uygun kocasıyla çürümeye başladı. Bir zamanlar sürdürmüş olduğu o "önemsiz" hayata ayıracak zamanı yoktu artık. Çok fazla "çocuk" vardı. Çok fazla "kadın işi" vardı.
Yıllar sonra bir gün mutfak ve oturma odasının yerlerini sildikten sonra, en güzel ipek bluzunu giydi, uzun eteğini düğmeledi ve iri şapkasını iğneledi. Kocasının çiftesini ağzının tavanına dayadı ve tetiği çekti. Onun önce neden yerleri sildiğini yaşayan her kadın bilir. Aç kalan ruh o kadar acıyla dolu olabilir ki, kadın artık onu taşıyamaz.
Cumartesi günü Istanbul International Arts & Culture Festival'da dinlediğim fotoğrafçı Peter Beard'a göre hepimiz yalancıyız. İlk kez 1955 yılında Afrika'ya giden ve hayatı boyunca o toprakların gerçekliğini fotoğraflayan Beard'ın bu cümlesi zihnime nakşoldu. Yılın yarısını New York'ta, diğer yarısını Afrika'da geçiren fotoğrafçı, yaşamak için sürekli yok ederek varolan yapay ve yüzeysel gelişmiş ülke insanlarını (kendisi de dahil) eleştirdiğini söyledi.
Avrupalıların Afrika'yı sömürerek zenginleşme politikasının kıtayı ne hale getirdiğini hepimiz biliyoruz. Ama güneybatı Afrika'da bulunan Namibia'daki Herero kabilesinin başına gelenleri bilmiyor olabilirsiniz. 19. yüzyılın sonunda Alman sömürgecilerin geldiği topraklarda, nüfusun yüzde 80'i yapılan soykırıma kurban gitti. Kabile, 1915'te sömürgecileri altetti ve beklenmedik bir şey oldu. Sömürgecilerle birlikte oraya gelen Hristiyan misyoner kadınların Viktoryen kıyafetleri, Herero kadınlarının giyim kodu haline geldi. Capcanlı desenler ve boynuz formlu saç aksesuarları, bu kadınların sıkıcı Viktoryen tarzına getirdikleri muazzam yorum oldu. Bu "gerçek" kadınları yakından tanımak isterseniz Conflict and Costume: The Herero Tribe of Namibia kitabını edininiz.
Şubat ayından bu yana birbirimizden ayrı kaldık. Ama ara sıra kapını çalmamda bir sakınca yok değil mi blog?
Bu sabah beni gülümsetti.
İngilizce'de "Feeling blue" kalıbı üzgün ve hüzünlü olduğunu anlatmak için kullanılır. Bu sezon ben de "mavi hissediyorum." Ancak bu hissiyatımın sebebi keder değil. Bilakis Katherine Hepburn'ün 1952 tarihli bu fotoğrafına baktıkça saadetli bir mavilik görüyorum. Zihnimdeki ilham panosuna kendisini raptiyeleyerek sezonla anlaşmamı yapıyorum. Bu sezon ben maviyim.