DEMOKRAT DEVLET - Demokrat Bakış Dergisi
Türkiye toplumu hiç kuşkusuz yekpare bir toplum değildir. Farklılıkları ve çişitlilikleriyle oldukça zengin ve renkli bir toplumdur. İmparatorluk bakiyesi olan bu toplum, çok dinli, çok dilli, çok mezhepli ve çok kültürlü bir toplumdur. Türkiye toplumu tanımına uygun çoğulcu bir toplumdur.
Mevcut farklılıklardan birine yaslanarak ötekilerini yok etmeye yönelik hareketler, projeler bu yüzden Türkiye’nin sosyal barışına ciddi bir darbe anlamına gelir. Türkiye’de işte bu süreç bir süredir yaşanıyor. Farklılıkları “iç tehdit” gibi algılayan kendini egemen sayan bir anlayış, Türkiye’nin sosyal barışının bozulmasına neden oluyor. Bir kısım yurttaşların farkıl yaşam tarzlarını ve farklı taleplerini “iç tehdit” olarak algılayıp, çağ dışı bir anlaşış ve düşündürüçü bir manzaraylar dışlıyor; adeta terör suçlusu muamelesine tabii tutabiliyorlar ve bunu sürdürebiliyorlarsa durup düşünmek gerekmez mi? Demokratik özden yoksun bir anlayış Türkiye’nin sosyal barışını tehdit etmeye devam ediyor.
Eğer devlet bu gerçek değerlere sahip çıkmazsa birileri; kendilerini bu devletin sahibi ötekilerini de devletin düşmanı şeklinde görmeye devam eder. Halkını bu galeyanlardan çağ dışı hareketlerinden ve ilkel milliyetçilik duygularından arındırmak ve eğitmek demokratik devletin en önemli vazifelerinden biri değil midir? Türkiye’de asıl sorun devletin demokratikleştirilmesi sorunudur. Devletin demokratikleştirilmesi demek devletin resmi ideolojiden arındırılarak “Herkesin Devleti” haline dönüştürülmesi demektir. Çünkü demokratik devlet, ideolojisi olmayan devlet demektir. Bu özelliği sayesinde “herkesin devleti” olan “Demokrat Devlet” herkesin temel hak ve özgürlüklerini de sonuna kadar faranti altına alan bir “Hukuk Devleti” demektir. Herkes için “eşit özgürlükler ve eşit şans” ilkesini esas alan bir devlet ancak Demokrat Hukuk Devleti olarak anılmaya hak kazanabilir. Türkiye demokratik bir yönetme anlayışından uzak olduğu içindir ki, “Derin Devlet” ile “Derin Toplum” arasında bir sıkıntı yaşanıyor. Ve bu sıkıntı kaçınılmaz bir şekilde devletin sosyal barışını bozuyor. Türkiye bundan dolayı bir türlü demokrasiye geçemiyor. Kendi yurttaşlarıyla kavgali bir durumdan yakasını kurtaramıyor. Kendi İslamcısını, kendi Alevisini, kendi Kürdünü, siyasal bir sürece katarak demokratik bir temsil sistemini oluşturma becerisini gösteremiyor.
İşte bu yüzden Türkiye bir türlü normalleşemiyor. Sürekli kriz halini yaşıyor olmak, Türkiye’nin kalbini ve beynini tahrip ediyor. Daima iç sorunlarla uğraşan bir Türkiye, bögesinin en güçlü ülkesi olması gerekirken, bu şansı adeta kaybediyor. Kısacası bu güzelim ülkeye yazık oluyor. Gerçi bu iktidar ve Avrupa süreci döneminde devlet bu sıkıntılardan bir nebze de olsa kurtuluyor, her ne kadar bazı sorunlar devam etse de. Türkiye’de siyasi iradenin son zamanlarda çıkardıtğı Avrupa ile uyum yasaları ümit verici niteliktedir.
Umarım demokrat devletin gelişmesi için fiiliyata da geçer. Daha iyiye ve güzele ulaşmak, kanunların uygulandığı demokrat bir Türkiye için, kavgadan, hırçınlıktan, kırıcılıktan, saldırganlıktan, düzeysizlikten uzak bir Türkiye dileğiyle…
Yazar : Gıyasettin BİNGÖL Tarih : 05/29/2012