Tecrübe Puanı : 13532
Konu: Aile Huzuru Kalp Huzuru Salı Ocak 12, 2010 5:57 pm
Taha YILDIZ • 131. Sayı / AYIN KONUSU
SEMERKAND DERGİSİ www.semerkanddergisi.com
Konu: Geri: Aile Huzuru Kalp Huzuru Salı Ocak 12, 2010 6:06 pm
Gittikçe kanaat duygusunu kaybeden toplum artık elde ettiğini yeterli bulmamakta, her zaman daha fazlasını istemektedir. Kanaat duygusu kaybolduğu için çoğu zaman kazanılan para ihtiyaçları karşılamaya yetmemektedir. Televizyonlarda seyredilen şaşalı yaşantılar, dizilerde gösterilen zengin evleri ve her gün bir yenisi reklamlarda arzı endam eden ürünler insanların yetinme duygularını aşırı derecede örselemektedir. Marka merakı, birkaç ayda bir yenisini alma gibi tatminsizlikler ailenin maddi imkanlarını çok zorladığından ve talepler karşılanmadığından dolayı aile içinde büyük huzursuzluklar baş göstermektedir. Bu kanaatsizliğin son derece vahim bir sonucu olarak eşler birbirini de yetersiz bulmakta, sürekli kıyaslama duygusuyla hareket etmektedir. Oysa başkalarının sahip olduklarına özenmek ve gücünün üstünde, hayatın ona sunduğundan farklı bir yaşam sürmeye çalışmanın varacağı nokta huzursuzluktur. Bu ise aile saadetini kökünden dinamitlemektedir.
‘Para kimdeyse’ ilkelliğine düşmemek
İstatistiklere göre, günümüzde ekonomik bağımsızlık da ailenin dağılmasını kolaylaştıran etkenlerin başında gelmektedir. Hanımların iş alanında bağımsızlıklarını kazanmaya başladığı son yıllardan itibaren boşanma oranlarının artmasında bunun etkisi çok fazladır.
Önceleri yuvanın dağılmaması ve boşanma durumunda sığınılacak yer bulmadaki endişeden ötürü hanımlar eşlerinin kendilerine karşı olan yanlış, katı tutum ve davranışlarına katlanmak durumunda kalıyorlardı. Ancak maddi imkanların artmasıyla birlikte kadın kendisini özgür ve bağımsız hissetmeye başlamış, “Böyle bir eşin çilesini çekeceğime boşanıp kendi hayatımı yaşarım.” demeye başlamıştır.
Fakat bunun altında yatan neden, kadının para kazanıyor olmasından ziyade, yine yanlış giden evliliktir. Erkeklerimizin hanımlarını elleri altındaki bir eşya gibi görmesinin, şiddet uygulamasının, acı çektirmesinin durumun bu noktaya gelmesindeki tesiri çok fazladır. Kadını ezmeyi din sanan anlayış, boşanmaların ana sebeplerinden biri olmaktadır. Burada yaşanmış bir örneği aktarmak isterim: Anne vefat eder ve çocuklar annelerinin vefat etmesinden yaklaşık bir yıl kadar sonra emekli imam olan babası için eş aramaya başlarlar. Çünkü babaları yanlarında rahat edememekte, yalnız kaldığında da hizmetini görememektedir. Sonunda emekli maaşı olan dul bir hanım bulurlar. Kadını evinde ziyaret ederler. Hoş beşten sonra niçin geldiklerini zaten anlamış olan kadına durumu anlatırlar, babalarıyla evlendirmek arzusunda olduklarını söylerler. Kadının cevabı şu olur:
– Birinciden kurtulana kadar canım çıktı, bir ikincisinin sıkıntısını çekemem. Ondan kalan emekli maaşımla kimseye bağlı olmadan huzur içinde yaşıyorum.
Bu cevap erkeklerimizin eşlerine karşı nasıl davrandıklarını, aile yuvalarını zehir edip etmediklerini anlamaları açısından çarpıcı bir örnektir. Lütfen şu soruyu erkekler kendilerine sorsunlar: “Eşimin bir meslek sahibi ve para kazanabiliyor olsaydı evliliğini devam ettirir miydi?”
Hanımların ekonomik özgürlüklerini kazanmalarının boşanmayı kolaylaştırdığını söylerken, suçu tamamen erkeklerin üzerine atmak da haksızlık olur. Zira ekonomik bağımsızlıkla birlikte kocaya karşı olan bağın zayıfladığını ve “olmazsa da olur” noktasına çok çabuk gelinebildiğini söylemek gerekir. Paranın verdiği rahatlıkla her şey bir anda sonlandırılmak istenebilmektedir. Elbette bu da dinî duyguların zayıflamasından kaynaklanmaktadır. Dolayısıyla her iki tarafta da kusurlar söz konusudur.
Tekrar başlama zamanı
Hz. Peygamber s.a.v. Efendimiz, “Allah’ın en sevmediği helal” olarak boşanmayı zikreder. Neden zikretmesin ki? Evlilik boşanmak için yapılmaz ki!.. İnsan neden evlenir? Mutlu bir yuva kurmak, huzur bulmak ve güzel çocuklar yetiştirmek için... Ancak faziletlerin gözden düştüğü, eşlerin maddi ihtiraslarını öne çıkardığı, harama helale dikkat edilmediği, ibadetlerin ihmal edildiği, Sünnet’in manevi havasının evi kuşatmadığı bir yuvanın ne bereketi olabilir ki? Bedensel ihtiyaçlar giderildiği, aşk bittiği zaman eşleri bir arada tutan bir şeyler varsa o yuva devam eder. Bu şeyler de mümin inançlar, faziletler, güzel ahlâk, güzel örf ve adetlerdir.
Sanırım biz büyükler olarak kendimizi suçlamak hiç aklımıza gelmiyor. Oysa biz önce eşimize, sonra çocuklarımıza maneviyat adına ne sunduk ki yavrularımızın yuvalarının sağlam zeminde devam etmesini bekleyelim. Ya da İslâm’a hizmet edecek çocuklar yetiştirmelerini ümit edelim? Gerçekten biz Allah ve Rasulü adına evimizi maneviyatla kuşandıramadık ki! Onları iyi birer örnek olamadık ki!
Öyleyse, etrafımızda olup biten ve çocuklarımız da dahil olmak üzere hepimizi etkileyen olumsuzluklardan dert yanmak yerine, kendi üzerimize düşen sorumluluk çerçevesinde ne yaptığımızı, çocuklarımıza değerlerimizi, ibadet aşkımızı, kanaatkâr olmayı, gönül huzurunu ne kadar verebildiğimizi, gösterebildiğimizi bir düşünelim ve önce buradan başlayalım. Zira biz düzelirsek ailemiz düzelir. Aile daha sağlam temeller üzerine kurulur ve sorunlar daha kolay bertaraf edilir.