Türk siyasi tarihinin 1950 den buyana olan kısmını bizzat yaşadım. Geçen 68 yıl içinde gelip geçen siyaset adamlarını tanıma fırsatım oldu. 14 Mayıs 1950’de seçimleri kazanan Demokrat Parti iktidarda kaldığı 10 yıl içinde halkın verdiği kahir ekseriyetten cesaret alarak sert söylem ve tasarruflarla cepheleşme yoluna gitti. Her gün öğle ajanslarından 30-40 dakika “VATAN CEPHESİ”ne geçenlerin isimleri okunurdu. Bu demokrasi tarihimizde cepheleşmenin ilk adımı oldu. Karşılıklı tehdit ve restleşmeler iktidar süresince sürdü. Muhalefet üzerine baskılar oluşturuldu. İktidarın son yıllarında çıkarılan “Tahkikat Komisyonları” kanunu ile baskıların dozu artırıldı. Kasaba ve şehirlerde ve hatta köylerde siyasi partililerin oturdukları kahvehaneler bile ayrıldı. Tabii ki bunda 1950 yılına kadar ülkeyi idare eden siyasi kadroların da yanlışları vardı. Ama onlar harp yılları ve kıtlıkları bahane ederek savunma yoluna gittilerse de milletin dini inançlarına ve yönetimde sertlik ve adaletsiz davranmaları da bilahare bu cepheleşmeye sebep olmuştur.
27.Mayıs 1960 İhtilali ile bir dönem kapandı. Yeni bir dönem başladı. Ne var ki bu sefer de halk seçtiği kişilerin kiminin asıldığı, kimilerinin de “Yüce Divan” gibi uyduruk bir mahkemede sözde yargılanıp çeşitli cezalara çarptırılmasından sonra bu parti ve kadrosu siyaset dışına çıkarıldı. Halkın çok sevdiği “Menderes” çiler de bu sefer muhalefete kin bağladı. Aradan geçen 58 yıldan beri bu kin ve garez devam ediyor. Nifak tohumları bir defa ekilince kolayca bütünleşme olmuyor. Bundan da kaybeden vatan ve millet oluyor. Daha sonra gelen Rahmetli Demirel ve Özal dönemlerinde bu ikilikler epeyce azaltıldı. Ardından gelen koalisyonlu dönemlerde istikrarsızlıklar yaşadık. Koalisyon ortağı partiler arasındaki uyuşmazlık ve kavgalar 2002 Yıllarına kadar devam etti. İstikrarsızlık ve kavgadan usanan halk henüz çiçeği burnundaki partiyi Adalet ve Kalkınma Partisi’ni iktidara getirdi. 16 yıldır ülkeyi idare ediyor. Cumhuriyet tarihinde en uzun süreli iktidarı olarak rekor kırıp tarihe geçti.
Şimdi ülkemiz bir savaşın içinde. Ortadoğu’da başlayan bu savaşın nereye kadar sıçrayacağı belli değil. Bizim bir tane dostumuz yok. Habire kumpaslar kurulup oyunlar oynanıyor ülkemiz için. Bu durumda birbirimize daha çok kenetlenip birlik olabilirsek zorlukların üstesinden gelebiliriz. Bunun için iktidarın ve muhalefeti daha yumuşak, birleştirici ve samimi davranması lazımdır. Karşılıklı suçlama ve hakaretle sonuca varamayız. Daha çok ötekileştirip kamplaşırız. Onun için iktidar ve muhalefetten daha çok hoşgörü ve saygı bekliyoruz.