Bilim tarihinden çok sayıdaki deneyimlerimizle öğrendiğimiz, fizik olgularda ve maddi açıklamalarda bile her zaman karşılaşılan, "bilginin, varlığın özünü ve kendiliğini yansıtamadığı" yada "tam ve kesin gerçekliğin bilinemeyeceği" durumunun, sosyal olay ve kuramlarda dahi unutulması olağandır. İnsanlar binlerce yıl dünyanın durduğuna, hem bilimsel bir kesinlik olarak inanmadılar mı ? Bilim tarihi müzesi, terkedilmiş varsayımlar, eskimiş kurumlarla dolu değil mi ? Optik ve psik yanılgının ontik ve epistemik boyutu olan bu unutma ya da yanılma normaldir. Bu nisyan, kendi dünyasını kendisi kuran ve bunu unutan insanın, olg ve bilim alana duygusal ve dinsel yaklaşmamsının bir sonucudur....Bu nedenle bir dine bağlı yada bir ideolojiye angaje olmuş bilim adamının konuya yaklaşıp sorunu çözmede, soruna dileksel ve politik olarak bakması da normaldir.
Anormal olan, bu gerçeğin unutulması, yanılma ve unutmanın sürekli kılınması, insanın doğru ve gerçeği arama etkinliğinin bitmesi, iyiye ve güzele erişme isteğinin tükenmesidir. Bilim adamına yakışmayan... önyargı ve saplantısını azaltmayıp tutuculuğunu artırarak donması... yeniliği katmadan geleneği sürdürüp durması... zamanın değişim ve gelişimine karşısında gönlünün ve dilinin gerilemesidir. Yoksa gericilik bir dine bağlanmak ya da irtica bir ideolojiye angaje olmak değildir.
İyi bir kurgulama ve isabetli bir irdeleme de iki koşul vardır. Birincisi özdeşlik esasına bağlı aklın, neden-sonuç sürecini saptayan tecrübenin, bilimsel yöntemle KVN-KTB ilişkisinin gerçekliğinin saptanmasını ister. İkincisi özgürlük temeline dayanan kalbin, araç-amaç işlemini yürüten vicdanın, hukuki yöntemle AKL-KALB ilişkisinin değerinin belirlenmesine dayanır. Bu da bize bilgibilimsel sorunlara götürür. Anlatılan bu karmaşık sorunların çözümü de elbette YÖNTEMBİLİMSEL yeni araçların bulunması ve değişik yaklaşımların geliştirilmesi ile daha kolay daha çabuk olacaktır.
Bu araç ve yaklaşımlar Osmanlı ile Türkiye arasındaki geçmiş / gelenek / eski  gelecek / yenilik /taze HİSTORİYA sorunsalının gerçek sürecinin ortaya koyacak ve Doğu ile Batı arasındaki Avrupa/irade/sol  Asya/telkin/sağ COĞRAFYA sorunsalının doğru açıklamasını kolaylaştıracaktır.
Bilimsel düşünce Aristo tarafından mantıkla birlikte Aristo tarafından temeli atılmış olmakla birlikte bilim ve düşünce tarihi seyrinde, Ibni Sina, Imamı Gazali, Bacon, Descartes, Pascal ve I.Kant tarafından açıklığa ve ayrıntıya kavuşturulmuştur. Ancak ne yazık ki Epistemolojinin son köşebası ustası Kant'ın idealizminin, pozitivist Comte'cü yorumunun, Materyalist yaklaşımının sonucunda oluşan Ateist versiyonun Marksist diyalektiği suistimal ederek, bilimsel düşünceyi ateizmle özdeşleştirimesi çoğu dindar olan halkın ve aydının bilimsel düşünceden uzak durmasına sebep olmuştur.
Oysa düşünce tarihinde yöntemin yaşamsal önemini ortaya koyan hatta onu inanç haline getiren ve . "Din Afyondur sözü meşhur edilen fakat bu acımasız dünya din halkın vicdanın diyen Marks'ınki dahil bütün bilimsel düşünce kuramlarının ve yöntembilime ilişkin yorumların ateizmle alakası yoktur.
Epistemolojinin (Bilgibiliminin ) bir bölümü olduğu düşünülürse, Bilgi-bilim, Değer-bilim ve Varlık-bilim'den müteşekkil felsefenin sistematik bütününe ilişkin bir görüşün , Ateist yada Deist-Teist iki inanç seçeneğinde toplanabileği nazara alınırsa, bilimsel düşünceyi ateist inanaçta özdeşleştirmenin açık bir hata (parçayı bütünleme) olduğu anlaşılır. Bu yanlış ülkemizin dahil olduğu İslam dünyasınınnın bilimsel gelişmesine engel olduğu gibi Kur'an'ın doğru anlaşılmasına mani olmuştur.
"Hipotetik-Dedüksiyon" ile tanımlanan "bilimsel düşünce" nin özellikle "dedüksiyon" tarafının ve "düşünce" yayının görselleştirilmesine çalıştım. Matematik olarak kullanılan kartezyen koordinatları, lojik olanaklarını aradım. Bu mantıki kullanın ile düşünme ve tasarlama çıkarım ve çözümleme işleminde kurgulama ve düzenleme, irdeleme ve değerlendirmelere işlemlerinde analitik düzlemden yararlanma yolunu açtım.
Bu konuda "Osman Ziyaoğlu Kitaplığı" başlıklı yöntembilime ilişkin web sayfası (http://www.method.hey.to) yayımlanmaktadır. Bilimin temel hedefi doğruyu bulmak ve gerçeği yakalamaktır., bilgi edinmenin amacı cehaletin karanlıklarını marifetin ışıklarıyla kaldırmaktır. Her insanın ana işlevi ve her aydının temel görevi de bu değil midir ? Belki bilinenlerin ve öğrenilenlerin kısa sürede demode olduğu bir zamanda, hazır bilgi vermekten ziyade bilgileri edinme ve yeni bilgi üretmenin özendirildiği bir çağda belki en isabetli tutum, bir bilgi ve düşünce vermek değil, bilme, öğrenmeyi ve düşünmeyi kolaylaştırmaktır. Bu düşüncenin görsel bir platformu ile doğrunun denetlenmesi ve gerçeğin test edilmesi yanında özgün ilintileri yakalamayı ve yeni bağlantıları kurmayı ve bulmayı kolaylaşmaktırmaktadır.
Şimdi gerikalmışlık yaftasını kaldırmak lazımdır. Küresel bir toplulukla adil bir değişim yapabilmek ve hakça bir bölüşümü sağlalayabilmek hayalini gerçekleştirebilmek için doğru kurgular ve yetkin tasarılarla dokunmuş yüksek ufuklara doğru yılmadan koşmak zamanıdır. Ulusal kalkınma için insanımızın yeteneklerinden doğru yararlanıp, ülkenin kaynaklarını gerçekçi kullanıp, bölgemizin koşullarını güzelce irdeleyip, küresel olanakları iyi değerlendirip verimli bir icraat ve başarılı bir grafik ortaya koyabilmek için kollarımızı sıvayalım; cehaleti, zarureti ve ihtilafı yenelim. Karanlığı, yoksulluğu ve kargaşayı bitirelim. Şu yeni bin yılda bilgi teknolojilerini ilerletelim. Ulusal çabayı yoğunlaştırarak İdeo-teknik yarışta öne geçelim. Küresel bilim ve teknoloji savaşını kazanalım.