ASLINDA ZOR DEĞİL: 5 kere 5
bizim ailenin geleneksel bir olanı biteni saklama hevesi var. ne demek olduğunu çeken bilir. bu sebeple, menekşe gözlerle ne zaman vedalaştığımızı bile tam olarak bilmiyorum. dün uçaktan indiğimde öğrenebildim anca, öyle uygun görüldü. kızmadım, anlıyorum. yine de bu sebeple, hayatta en teşekkür ettiğim kadınlardan birine yarın gidebileceğim. vedalaşacağım; arkasından güneş vuran koltukla, kadıköy iskeleden aldığım mevsim çiçeklerini koyduğu o vazoyla, bir de hep olduğundan yüksekteymiş gibi duran balkonuyla. "günler bildiğin gibi: şu kestane ağaçları, şu karga, bir de ben işte. artık saçımı da boyamıyolar, tam yaşlı oldum." sabuş gelemedi buralara, ablasına. bazen uzakta kalmak daha iyi geliyor anılara. içinde hep, okul sonrası naylon çoraplarını çekip gizlice beyoğluna çıkan üç kız kardeş olsun diye. şimdi bir koca boşluğa sarılmaktansa, gün batmadan son vapura yetişsin diye.
25 nisan'da 5. yaşı doldu buranın.
5 senedir aslında zor değil. düşününce, fena da değil sanki.
başın saolsun deryik+
daha nice 5 senelere deryik= hayat.
o kadar oldu mu yahu? senin anılarında, kendi izlerim de var. çünkü ilk bir kaç postunda keşfetmiştim, o zamanlar pek yorum da bırakılmazdı.
ne bileyim "sen mezuniyet elbisesi seçerken şunu yapıyordum" falan gibi.