Melankolik Özlem | Nihalin biri
nihal.gumulcine kişisinin Facebook üzerindeki profilini görüntüle
NihalGMLCINE kişisinin Twitter üzerindeki profilini görüntüle
nihal.gmlcine kişisinin Instagram üzerindeki profilini görüntüle
-Masada Kalan İçin-
Balkonda Bir Akşamüstü
-Masada Kalan İçin- hakkında Kazım Tuğrul
Balkonda Bir Akşamüstü hakkında nihalgmlcn
Balkonda Bir Akşamüstü hakkında hkaygun
Nefes hakkında nihalgmlcn
Nefes hakkında hkaygun
Arşivler Ay Seçin Şubat 2018 Aralık 2017 Kasım 2017 Ekim 2017 Eylül 2017 Ağustos 2017 Mayıs 2017 Nisan 2017 Mart 2017 Şubat 2017 Aralık 2016 Kasım 2016 Ekim 2016 Temmuz 2016 Haziran 2016 Nisan 2016 Mart 2016 Şubat 2016 Ocak 2016 Aralık 2015 Kasım 2015 Eylül 2015 Ağustos 2015
Follow Nihalin biri on WordPress.com
7 Kasım 2017 nihalgmlcn
“Üzüleceksin diye ödüm kopar da yanaşamam yanına.”
Bunu yazmak için özel olarak kalem kağıt aramıştı. Fakat yazdığı şeye baktığında bunun o kadar da iyi bir fikir olmadığını düşünmeye başladı. Fazla melankolik gelmişti gözüne. Halbuki, sadece bir iç çekişlik bir üzüntü hissetmişti.
O sabah, adama inanılmaz bir özlem duyarak uyanmıştı. Kaç zaman olmuştu onu görmeyeli. Bir de inat edip fotoğraflarına bakmıyordu bir süredir. Yavaş olmuştu biraz ama birkaç kıvılcım kalmıştı sadece ona olan sevgisinin nihayetinde. O kıvılcımlar yeniden tutuşmasın diye adamın fotoğraflarını bilgisayarının en ıssız köşesine saklamıştı. Kendine yeniden aynı şeyleri yaşatıp bu süreci yeniden uzatmak istemiyordu. İnadı da kendineydi zaten. Kendinin aynı şeyleri yaşayıp durmasına neden olan kendiyle inatlaşıyordu fotoğraflara bakmamak için. Ancak gördüğü rüyayla gün yüzüne çıkıvermişti özlemi.
Olurdu bazen böyle. Özlediği, istediği şeyler rüyasına giriverirdi. Hatta bir keresinde rüyasında çilek görmüştü de bir kase çilek bulana kadar bütün manavları dolaşmıştı. Hala o zaman yediği çileğin verdiği hazzı hatırlıyordu.
Onu özlemek şimdi bir kase çileğe eşdeğerdi. İnat edip bu özleme direnmek aklına bile gelmemişti ama kendisine ulaşmak hala tercih edilemezler arasındaydı. Zaten bu düşüncenin ürünüydü yazdığı cümle.
Fotoğraflarına baktı tek tek. Hala her birinin ilişkili olduğu anıları hatırlıyordu. Hangisinde üzgündü, hangisinde yorgundu, hangi fotoğraf için ne demişti hep aklındaydı. Özleminin kabasını gidermeye yetmişti fotoğraflar.
Aslında yanında olmak vardı şimdi. Asıl özlediği o kokuya kavuşmak vardı. Dünyalar onun olurdu. Ama bu sadece onun sevinci olurdu. Adam bunu istemezdi. Özel olarak buna üzülmezdi bile belki ama istemeyeceği kesindi. Bunu yeniden hatırlamak bir iç çekişlikti. Sonrası iç sıkıntısı. Bu iç sıkıntısı için fazla melankolik bir cümleydi. Yine de silmeye eli gitmedi.
Bu melankolik cümle o günden bir iz bırakacaktı. Sonradan her baktığında gözüne fazla melankolik gelmeye devam edecekti.
Mavili Bir Şeyler
Bu site henüz şiirselliğini yitirmemiş insanlar içindir
Yaşam, bir yolculuktur.
Pamuk ipliğiyle bağlıyız hayata. Bazen üç kız kardeş örer kaderi, bazen de kendimiz...
Plato Sanat Blog
yol'a çıktığında, yol'dan çıkmalısın...