Pzt Aralık 2017 10
Önemli tarihçilerimizden Ord. Prof. Enver Ziya Karal adına, Başkent Üniversitesi'nde kurulan Tarih Uygulama ve Araştırma Merkezi’nin açılışı 1 Aralık 2017 günü yapıldı. Merkezin kurucusu olan tarihçi Prof. Dr. Seçil Karal Akgün bir açılış konuşması yaptı. Atatürkçü Düşünce Derneği olarak Ord. Prof. Enver Ziya Karal'ı saygı ve sevgiyle anıyoruz ve bu merkezin başarılı çalışmalar yapmasını diliyoruz.
Onurlu bir görev olarak kurmayı üstlendiğm Başkent Üniversitesi Ord. Prof. Enver Ziya Karal Tarih Uygulama ve Araştırma Merkezi’nin açılışına hoşgeldiniz. Beni kırmayarak vakit ayırıp yurt dışından, şehir dışından bile buraya gelen değerli dostlara, meslektaşlarıma sevgili öğrencilere teşekkürler: Ama öncelikli teşekkürlerim, tarih araştırmacılığını geliştirmek, Türk ve dünya tarihine ışık tutmak üzere tasarlanan bu Merkezin Atatürkçülüğün bir kalesi olan Başkent Üniversitesinde açılmasını sağlayan Profesör Mehmet Haberal Hocama, Rektörümüz Profesör Ali Haberal ve Rektör Yardımcımız Prof. Kadir Varoğlu Hocalarıma, Prof. Ünsal Yavuz Kardeşime. Üniversitemizin Kütüphane Müdürü Sayın Nermin Gül ve önderliğinde kitapları taşıyan, kaydedip yerleştiren ekibindeki herkese, yardımlarını esirgemeyen İletişim Fakültesi Dekanı Prof. Dr Özcan Yağcıya; izleyeceğiniz görsel sunumu özenle hazırlayan Sayın Coşkun Pınarbaşı, ve Yakut Karatekin’e; ayrıca hazırlığımızın her aşamasında emeği olan sevgili Zeynep Çağlayan’a, öğrencilerim Tuğçe Kancı, Dr. Gürer Karagedikli, Ceren Aygül, Burak-Özge Karamirza, Eyüp Kurt’a; babaları General Hüseyin Kabasakal ve Hukukçu Şevket Çizmeci’nin kitaplarıyla Merkezimizi daha zenginleştiren Prof. Yurdanur-Ersin Tulunay ve Prof. Zeynep Çizmeci’ye gönül dolusu teşekkürler. Ve kuşkusuz biraz sonra yapacakları konuşmalarla açılışımıza anlam kazandıracak olan özel güzel dostlarıma.
Başlarken heyecandan beni kırmayarak dedim, ama sizleri buraya toplayanın ülkemizin geçirmekte olduğu sıkıntılı günlerde tarih araştırmacılığına duyulan gereği anlayıp desteklemek isteği olduğunu, ayrıca, Türkiye Cumhuriyetinin ilk tarihçilerinden olan Babama duyulan sevgi ve saygı olduğunu da biliyorum. Daha önemlisi, yaşamını adadığı Atatürkçülük olduğunu biliyorum.
6 yaşından sonra Alaçatıdaki yetimhanede yetişmesi Babama ayakları üstünde durmayı öğretmiş, özgüvenini ve yaşamının çeşitli değerlerini kazandırmış. İlk yaşam dersi de Kosova’dan göçerken paketleyip yanına almak istediği çok sevdiği kırmızı kadife kıyafetini yere atan babaannemin onun yerine koltuğuna bir somun ekmek sıkıştırması olmuş. Böylece gerçekçiliği öğrenmiş. Kızkardeşinin öldüğünü bile anlayamayacak kadar küçükmüş. Yolda sabahladıkları bir evin sahibi babama iki dilim ekmek veripte o kardeşinin uyduğunu söylediğinde küçük kızın yanına giden kadın “aaa bu ölmüş, hadi sen git çocuğum” deyip babamı göç kafilesine itivermiş. Böylece, annesi, babası, palayla kesilen dayısının ölümlerine tanık olduktan sonra kardeşinin de öldüğünü öğrenip yoluna tek başına devam etmek zorunda kalarak acılara yenilmemeyi öğrenmiş. Yüzlerce göçmen çocukla birlikte devletin kendisine sahip çıkması ona Türkiye Cumhuriyetine güvenmeyi öğretmiş.
Üzerine bir şefkat eli, bir ana-baba okşayış değmeden büyümek, onda yokluğunu çekerek yetiştiği duyguları geliştirmiş. Başta insan yönünü geliştirmiş ki babam, sevgi doluydu. Kimseye, doğduğu toprakları alanlara bile düşmanlık beslemezdi. Ulusu, dini ne olursa olsun, insanları severdi. Doğayı, çiçekleri, köpekleri, kedileri, kuşları severdi. Sevmediği gericilerdi, yobazlıktı.
Sanırım öğrencileri, babamı en çok düşün yaşamlarına yaptığı katkıyla anarlar. Babam derslerle, söyleşilerle onların bilime meraklarını uyandırır, araştırmacılığı sevdirir, bağımsız düşünmeye yönlendirir, bunları özel sohbetlerine bile yerleştirir, hiç sıkmadan öğretirdi. Öğretmedeki ustalığının gizi, öğrenmeyi sevmesiydi. 54 yaşından sonra üniversitede ders verebilecek düzeyde İngilizce öğrendi. Onun için öğrenmenin yaşı yoktu; hatta yaşı ilerleyen insan, kendisini daha iyi tanıdığından, daha kolay öğrenebilirdi. Bu tutkuyla babamın ikinci evi okul, ikinci ailesi bilim dünyasıydı. Sürekli öğrenmek ve öğretmek peşindeydi. Son gününde bile 76 yaşında gepgenç bakışlarıyla “Ne çok öğreneceğimiz şey var!” demişti. Kendini öğrenme ve öğretme arasında bir köprü gibi gördüğünden odak noktası hep öğrencilerdi. Odası ve evi onlara hep açıktı. Annem gibi, ben de babamın öğrencisiydim. Mezuniyet sınavlarımız yazılı sonra da sözlü sınavdı. Sözlü sınav günü babamla evden çıktığımızda heyecandan tek kelime konuşamıyorduk. Sokakta rastladığımız bir komşuya “30 yıl önce annesini sınava götürdüm, şimdi de kızını götürüyorum” dediğinde onun da heyecanlı olduğunu anlayarak rahatlamıştım. Sınavdaysa alnındaki terleri silerek bana soru sormasını asistanımızdan isteyerek sınıftan dışarı çıkmıştı.
Yine onu düşünürken en çok sevindiğimse, insanlığın en yüce değerlerini içeren Atatürkçülüğün son yıllarda uğradığı bütün saldırılara karşın, babam ve onun gibi eserleriyle hiç ölmeyecek Atatürkçü aydınların yetiştirdiği kuşaklar tarafından hep yaşatılacağını bilmektir. Sayın Mehmet Haberal Hocamın Başkent Üniversitesi’nin çatısı altında bana ve aileme bu ülküde bir tutam tuzumuz olmasına olanak sağlamış olmasıdır. Sayın Hocama ve beni sabırla dinleyen herkese teşekkürlerimi sunarım.