﻿	Bir tartışmaya katkı: Varlık Fonu, rejim ve “yandaş (İslamcı) sermaye” üzerine sorular – Gazete Nisan
Demek istediğimizi biraz açalım. Eğer Türk kapitalizmi bu iki büyük sermaye grubuna da yetecek ekstra bir zenginlik üretmediyse, tekelleşmenin şartı zenginliğin el değiştirmesidir. Kapitalizmin uluslararası kriz ortamında, Türkiye benzeri kaynak ve finans kapital birikimi açısından dışarıya bağımlı bir ülkede, sadece ve sadece yeni ve farklı bir politik iktidarın söz konusu olmasıyla (AKP), dışarıda bırakılmış bir sermaye grubunun TÜSİAD benzeri tekelci bir güce dönüşebileceği doğru değildir. 20. yüzyıl tarihinin en değerli dersi şudur: Zenginliğin kapitalizm içi el değişimi, daima uluslararası veya ulusal arenada savaşları veya iç savaşları şart koşar. Sermaye birikiminin toplandığı tekelin el değiştirmesi, siyasal iktidarın görünürdeki ideolojik aidiyetiyle ilgili değildir. “AKP İslamcı, o halde İslamcı olan patronlar zenginleşir” argümanı, neresinden tutulsa dökülen bir skolastik önermedir. TÜSİAD’ın yaratılabilmesi adına bir Ermeni Soykırımı’na başvurulduğunu, ardından bütün azınlıkların mülklerine el konulduğunu, tek parti döneminin meşhur icraatlarına imza atıldığını hatırlatmalı mıyız? Bunlara rağmen palazlanmakta olan Türk burjuvazisi, Batılı uluslararası kardeşlerinin yanında oldukça cılız bir ekonomik birikimi temsil ediyordu. Misak-ı Milli sınırları derin bir yağmaya tabi tutulduğunda, ortaya çıka çıka bir avuç kapitalist aile şirketi çıkmıştı. Ve bu aileler için ne soykırım ne savaş, ne Kürt illeri ne de Kıbrıs asla yeterli bir birikimi temsil edemedi. Bu, sermaye birikim krizi kronik bir karakter taşıyan Türk kapitalizminin az gelişmişliğinin doğrudan sonucuydu.
Bu bağlamda ulusal ekonomik verimliliğin ve zenginliğin tanımında, bizim açımızdan vazgeçilmez olan tek ölçütün sınai üretim olduğunu vurgulayalım. Finansal veriler doğaları gereği var olmayan bir sermaye birikimine dayandıklarından dolayı gerçekçi veriler oluşturamazlar. Mali ve ticari sermayenin kağıt üzerinde kalan hayali birikimlerine dayanarak, kendi sınırlılığı içerisinden daha büyük meblağlarda sermaye üreten spekülatif sermaye baz alınarak ve var olmayan bir parasal birikimi ekonomik döngünün her noktasında pasaport olarak kullanan banka finans kapitalinin nicel durumuna bakılarak ulusal bir ekonominin gerçek doğası kavranamaz. Bütün bu veriler gerçeğin yalnızca makyajlı bir parçasıdır. Üzerine basa basa vurgulanmalı: Ekonomide son sözü söyleyen nicelik değil, niteliktir. Bu nitelik sınai üretimin doğurduğu kalıcı, somut ve gerçek kârlardan ileri gelir. Bolluğu temsil eden bir niceliğin içerisinde, sınai niteliğin payı düştükçe, bütün o bolluğun bir anda bir enkaz alanına dönmesinin de şartları olgunlaşır. Söz uçar, yazı kalır sözündeki gibi: Spekülasyon uçar, sanayi kalır. Türkiye ekonomisinin büyümesinde sanayinin katkı payı azaldıkça, kırılganlık artmıştır. Aşağıdaki grafik, bir sene içerisinde sanayinin GSYH içerisindeki azalan payını göstermektedir. (1) Sanayinin ekonomi içindeki payı ise son 15 yılda %24’ten %15’e gerilemiştir.(2) O halde Türk kapitalizminin vaat ettiği sınırlı zenginlik dahi, bırakalım genişlemeyi, son 15 sene içerisinde törpülenmiştir.
Şimdi, yüksek ihtimalle yukarıdaki anlatı boyunca okuyucunun da kafasına takılmış olan ve yazdıklarımıza gelecek olan itirazların temel çıkış noktasını oluşturacak olan bir başka sorumuza gelelim: MÜSİAD tekelci bir sermaye grubu değil mi? Yani MÜSİAD Türk ekonomisinin çoğunluğunu veya çoğunluğuna yakın bir oranını elinde tutup, bu alanda satışı tek elden kendisi yönetip, farklılaşan sektörlerde fiyatlara egemen oluyor mu? Cevabı biz değil, kendileri versin. Kendilerinin 2014’ün Kasım ayında (yaklaşık iki sene önce) hazırlamış oldukları “Türkiye Ekonomisi Raporu” başlıklı metnin 146. sayfasına bakalım: