KURTULUŞ CEPHESİ. Bilimadamı nın Medya Serüveni. Kan Tadı. Yeni-Osmanlıcı Efendi Bir Bilimadamı. Sabetaycılık
Download "KURTULUŞ CEPHESİ. Bilimadamı nın Medya Serüveni. Kan Tadı. Yeni-Osmanlıcı Efendi Bir Bilimadamı. Sabetaycılık"
1 H Anti-Emperyalist ve Anti-Oligarşik Mücadelede KURTULUŞ CEPHESİ Zafer Bizim Olacaktır! YIL: 15 SAYI: 80 Temmuz-Ağustos 2004 Bilimadamı nın Medya Serüveni Kan Tadı Yeni-Osmanlıcı Efendi Bir Bilimadamı Sabetaycılık Yaz Sıcağında Ekonomi [Tüccarlar Arası Savaş ve Barış]
2 KURTULUŞ CEPHESİ Temmuz-Ağustos 2004 küçük-burjuva aydın kesim 1980 li yıllarda bilimsel soyalizmden kopmuştur. Marksizm-Leninizmin özgür düşünceye ket vurduğu iddialarıyla gerçekleştirdikleri kopuş, büyük bir bölümünü emperyalist propaganda aygıtlarında çalışmaya yöneltirken, buna karşı çıkan küçük bir bölümünü de perspektifsizlik içine itmiştir 3 BİLİMADAMI NIN MEDYA SERÜVENİ Haluk Gerger in Kan Tadı - Belgelerle ABD nin Kara Kitabı üzerine bir değerlendirme. Şimdi projeler savaşı başlamıştır: Büyük Ortadoğu projesi, İslam Ortak Pazarı projesi, Avrasya projesi, Büyük Doğu projesi ve nihayet Yalçın Küçük ün Doğu Birliği projesi. Bu projelere TÜSİAD ın bölgesel süper güç Türkiye projesini de eklemek gerekmektedir. Bu projelerin coğrafyası ise, Adriyatik ten Çin Seddi ne büyük Türk dünyası olmaktadır. Yalçın Küçük ün yeniden popülerleştirdiği sabetaycılık hakkında kısa bilgi KAN TADI YENİ-OSMANLICI E ENDİ BİR BİLİMADAMI SABETAYCILIK Bu yaz sıcağında ekonomiyi ısıtan emperyalist ülkelerdeki gelişmeler olmaktadır. Emperyalist ülkelerde faiz oranlarını yükseltme yönündeki eğilimler bu ısınmanın daha da artacağını göstermektedir. 28 YAZ SICAÐINDA EKONOMİ [TÜCCARLAR ARASI SAVAŞ VE BARIŞ] KURTULUŞ CEPHESİ SORUMLU (V.i.S.d.P) : Sezai Görür Yazışma Adresi: Postfach Bad Kreuznach / Deutschland İnternet Adresi: E-Posta Adresi: Bu sayı İLKER Matbaası nda basılmıştır. Baskı Tarihi: 6 Ağustos 2004 Ederi: TL
3 Temmuz-Ağustos 2004 KURTULUŞ CEPHESİ Bilimadamı nın Medya Serüveni * Bilimadamı tanımını cinsiyet ayrımı yapmaksızın bilim le ilgilenen, bilim alanında çalışan insanları tanımlamak için kullanıyoruz. Globalist propagandanın getirmiş olduğu kavramsal çarpıklıklar ve kavramların içeriklerinin boşaltılmasının bir sonucu olarak ortaya çıkan bilim adamı-kadını ayrımı işadamı-işkadını, evkadını-işkadını sözcükleri kadar bile işlevsel değildir. Yine de bilim ile kendi cinsiyeti arasında ayrım yapabilen bilimciler olduğu sürece, bilimadamı nın yanında bilimkadını sözcüğünün kullanılması istemi de sürüp gidecektir. Aynı şekilde, çağımızda ( globalizm çağı nda) sınıf ayrımlarının önemini yitirdiği, bunların yerine çevrecilik, kadın sorunu gibi global ayrımların öne geçtiği iddiası varlığını sürdürdüğü ölçüde, bilimadamı nın yanına bilimkadını nı ekleme modası devam edecektir. Globalizm propagandasının olağanüstü boyutlarda yoğunlaştığı, küçük-burjuvaları tümüyle etkisi altına aldığı dönemde ( ), kendilerini dinazor vb. olarak tanımlayan bilimadamlarının* en büyük şikayeti (ki buna utangaç bir globalizm eleştiriciliği de denilebilir) bilimin ve bilimsel bilginin değersizleştirildiği olmuştur. Bu süreçte, olguculuktan beslenen eklektizm (seçmecilik) ve pragmatizm, bilimsel bilginin yerine kurgusal bilginin geçirilmesine hizmet etmiştir. Kurgusal bilgi, neye ait olduğuna ve nasıl oluştuğuna bakılmaksızın, her türden olgunun istenilen amaca uygun olarak birbirine eklemlenmesiyle ortaya çıkartılmıştır. Bilginin tekil ve parçasal olduğu, dolayısıyla kişiden kişiye değiştiği ve kişi tarafından kendi gerçekliğine göre yeniden şekillendirilebilineceği anlayışı, kurgusal bilginin zaferi olarak ortaya çıkmıştır. Bu, küçük-burjuva aydınlarının olguculuktan eklektizme ve oradan da pragmatizme doğru salto mortale si** olmuştur. Kendilerini hâlâ bilimadamı olarak tanımlayan ya da ayrımcılık suçlamasına maruz kalmamak için bilimci olduğunu söyleyen aydınların bu ölüm parendesinin en önemli sonuçlarından birisi ise, bilimsel eser lerin yerini olgu seçkileri nin alması olmuştur. Medya ve onun önde gelen köşe yazarları, günlük olarak kurgusal bilginin üretim merkezleri olurken, bilimsel eser ler de bu kurgusal bilginin kitaplaştırılmasına dönüşmüştür yılında Murat Belge nin Tarihselden Güncelliğe adlı kitabıyla başlayan yeni tip eser ya da yayın biçimi, A. Savaş Akat ın İletişim Yayınları tarafından 1983 de yayınlanan Alternatif Büyüme Stratejisi ile seminer tebliğ den bilimsel eser e sıçrama yapmıştır. Zaman içinde beyin fırtınası adı altında her türden bilim dışı ve hiçbir bilimsel ölçüye ve disipline ihtiyaç duymayan duygu ve düşüncelerin ortaya atıldığı tink-tank faaliyetleri bilimadamı nın köşe yazıları haline dönüşürken, geleneksel gazeteciler tink-tank elemanı haline dönüşmüştür. Edebiyat diliyle ifade edilecek olursa, deneme yazarlığı gazete köşe yazarlığına dönüşürken, gazetelerin köşe yazarları da deneme yazarı haline dönüşmüştür.*** ** Ölüm parendesi. *** M. Belge, Tarihten Güncelliğe nin önsözünde şöyle yazmaktadır: kısa bir süre öncesine kadar deneme bütün yazı türleri içerisinde belki de en az ilgimi çekeniydi. Hele kendimi denemeci olarak hiç düşünmemiştim. Modası geçmiş bir tür gibi görünüyordu deneme. azlasıyla kişiseldi; bir adam 3
4 KURTULUŞ CEPHESİ Temmuz-Ağustos Böylece bilimsel toplantı (seminer, panel vb.) tebliğleri kitaplaşırken ( bilimsel yapıt laşırken), köşe yazıları bilimsel leşmiş ve her türden bilimadamı, prof. dr. ünvanlarını kullanmayan köşe yazarı haline gelmiştir. Özellikle ve tercihan ABD de eğitim görmüş entelektüel köşe yazarlarının piyasaya çıkmasıyla birlikte, bilimadamı köşe yazarları sıradan bir köşe yazarlığına tenzili rütbe etmiş, ABD eğitimli entel köşe yazarları bilimselleşmiş tir. Bu dönüşümle birlikte, entelektüel köşe yazarları ile bilimadamı köşe yazarları arasında hızlı bir rekabet başlamıştır. Bunların bir sonucu olarak, örneğin, borsacıların idolü Dick Grasso yla imajsal benzerlik taşıyan İsmet Berkan, birdenbire ve ortaokul bilgisiyle, matematik uzmanı olarak okuyucuların karşısına çıkabilmiştir.* oturuyor, hayat hakkında kanı larını yazıyordu. Bense bu çağda herhangi bir öznelliğe yer bırakmayan bilimsel bir söylemin geçerliliğine inanıyordum. Denemeciliğin bir çeşit entelektüel teşhircilik içerdiğinden de kuşkum vardı. Köşe yazarlığına soyunan M. Belge ve türdaşlarının deneme yazıları, bilimadamı nın hayat hakkındaki kanılarını yazmalarıysa eğer, bu yazıların hiçbir bilimsel değere sahip olmadığı, salt düşünsel imgeler olduğu açıktır. * İsmet Berkan ın bilimciliği, köşe yazarlarının bilimadam lığına nasıl terfi ettiğinin ilginç bir örneğidir. Biraz uzun olmakla birlikte bu terfi örneğini kısaca özetleyelim: İsmet Berkan, 2 Mayıs pazar günü Bir Paralel Öyküsü başlıklı bir yazı yayınlamıştır. Pazar gazetelerinin gelenekselleşmiş pembe yazılarına pek uygun düşmeyen bu bilimsel yazısı, Milattan önce 300 yılında Öklid isimli Yunanlı bir filozof, daha önce yapılmayanı yaptı, geometriyi var etti. cümlesiyle başlamaktadır. İ. Berkan, ortaokul bilgisiyle matematiğin tarihi ni, bilim felsefesi ni, medyatik dilde ifade edersek, masaya yatırmış tır. Öklid le başlayan İsmet Berkan öyküsü, paradokslar a ulaşarak pazar gazetelerinin pembe liğine uygun sona doğru ilerler. Dizisinin sonuna doğru şöyle yazar İ. Berkan: Bir dönem kümeler teorisinin bütün sorulara cevap verebileceği düşünüldü. Sanırım ortaokulda modern matematik okuyan herkes kümeler teorisinin ne olduğuna aşina. Kümeler teorisi birtakım paradoksları beraberinde getirdi. Paradoks denen özel durum aslında eski Yunandan beri bilinen bir şey. En ünlü paradoksçu Elealı Zenon du. Onun kaplumbağa ve Aşil paradoksu, dünyada hareket diye bir şeyin olmadığını kanıtlamaya yönelikti. Elbette başka ünlü paradokslar da var. Mesela Giritli paradoksu. Bir Giritli filozof demiş ABD de dezinformasyon medyacılığı eğitiminden geçmiş köşe yazarlarının artan egemenliği karşısında, kendisini bilimadamı olarak gören, bilimsel çalışma yapan prof. dr. lar, bilimi ve bilimsel verileri popülize etmekten, magazinleştirmekten başka bir yol bulamamışlardır. Böylece Murat Belge ve A. Savaş Akat ın 1980 lerde başlattıkları popüler bilim, giderek yeni kuşakların tek bilimsel eğitim malzemesi haline gelmiştir. ki bütün Giritliler yalancıdır. Hadi bakalım çık işin içinden. Cümle doğruysa o zaman Giritli filozofun yalan söylemiş olması yani cümlenin yalan olması gerekiyor. Aynı paradoksun başka versiyonları da var: Bir adadaki berber, kendi kendine tıraş olmayanların hepsini tıraş ediyormuş... Peki berber kendini de tıraş ediyor muymuş? O zaman cümle yalan olmuyor mu? Kendini tıraş etmiyorsa yine yalan değil mi? (Radikal, 20 Haziran 2004) İsmet Berkan pazar gazetesinin pembe dizisinde Öklid, Zenon derken, sonunda Bertrand Russel e evrilir. Anıtsal bir kitap olarak tanımladığı Russel in Principia Mathematica sına ulaşır ve buradan yeni bir matematikçi ye, Kurt Gödel e yönelir. Ulaştığı yer ise, Kurt Gödel in mükemmel ispatı olarak matematiğin, aynı anda hem tam hem de tutarlı olamayacağını, yani, sistem eğer tam ise tutarsız olacak, tutarlı ise eksik olacaktır vargısıdır. Tüm bu pazar pembe liği içinde Russel in, yeni-olguculuktan varoluşculuğa ve ampirizmden pragmatizme kadar herşeyi içeren eklektizminine varılmıştır. Russel eklektizminin iki kişinin aynı anda kavrayabileceği bir şey kesinlikle yoktur, mutluluğun sırrı, dünyanın korkunç, bir yer olduğu gerçeğiyle yüzleşmektir türünden atasözleri İsmet Berkan tarafından yeniden kurgulanmıştır. İsmet Berkan, pazar pembe liği içinde söylemektedir ki, bu dünyada tam ve tutarlı birşey yoktur, eğer tutarlılık arıyorsanız eksikliği kabul edeceksiniz, eksiksizlik (tam) istiyorsanız tutarsızlığı hoş göreceksiniz. Bu vargıdan sonra tek sorun, bu mantığı içinde yaşanılan koşullara uygulamaktır. Örneğin, eğer AKP iktidarının tutarlı olmasını isterseniz eksikliklerini önsel olarak kabul etmek zorundasınız; yok eğer AKP nin eksiksiz olmasını istiyorsanız tutarsız davranışlarına da hoşgörü göstermelisiniz. Böylece bu mantığı istenilen yerde, istenildiği gibi kullanmak da kişiye bırakılmaktadır. İsmet Berkan ın bilimsel pozlarla sürdürdüğü yazı dizisi Russelvari bir mutluluk reçetesiyle sonlanırken, kendisi şu sözlerle yazılarını noktalar: Bilenler biliyor ben matematikçi değilim, bu disiplinin eğitimini de almadım. Sadece bir amatör olarak kitaplardan edindiğim bilgileri burada eğlence niyetine pazar günleri okuyucularımla paylaşıyorum. (abç) (Radikal, 27 Haziran 2004)
5 Temmuz-Ağustos 2004 KURTULUŞ CEPHESİ * Soyut resmin ustalarından olarak tanıtılan Prof. Adnan Çoker, 1980 sonrasında işbirlikçi burjuvalar için mavi tablolar üreten ve onların mekanları için akrilik çalışmaları yapan bir sanatçı dır. Adnan Çoker olayı, 19 Ekim 1999 akşamı o zamanın İktisat Bankası nın sahibi Erol Aksoy un sanat dünyasına katkı amacıyla düzenlediği ünlü Türk ressamı ahr el Nissa Zeid in soyut resim sergisinin açılışında meydana gelmiştir. Serginin baş davetlisi olan Hülya Avşar, Sakıp Sabancı ve Erol Aksoy ile geyik muhabbeti yaparken, gazetecilerin sarı kırmızı renklerin ağırlıkta olduğu tablonun önünde fotoğraflarını çekme istekleri karşısında, Sarı kırmızılı renklerin önünde poz vermem, ben koyu Beşiktaşlıyım demesi üzerine, Prof. Adnan Çoker, Siz kimsiniz ki sanat ve resim hakkında böyle konuşuyorsunuz diye çıkışır. Bu sözler üzerine Hülya Avşar, Anlamak zorunda değilim, ayrıca siz kim oluyorsunuz da benim yanımda duruyorsunuz, siz benim yanımda bile duramazsınız. Siz son derece saygısız ne yaptığını bilmeyen insanlardan birisiniz... Siz önce saygılı olun dedikten sonra sanatsever işadamı Erol Aksoy, Adnan Çoker i kolundan tutarak dışarıya çıkartır. Soyut ressam Adnan Çoker soyut resim sergisinden atıldıktan sonra, Hülya Avşar ın şu sözleri medya da günlerce yayınlanmıştır: Bu insan kafayı yemiş yahu... Yani öldürebilirim bu adamı, iğrenç yaratık... Bahsettiğim dangalak buydu... Andropoz olsa gerek... Saçma sapan kendini bilmez insanlar... Cehalet gider eşeklik baki kalır. Ve bu insan da bunun en güzel örneğidir... Bu olay, işbirlikçi burjuvaziye hizmet ederek ve onlara hoş görünerek paraya ve popülerliğe kavuşacağını düşleyen bilimadamları ve sanatçıların ne denli değerli (!) olduğunu göstermektedir. Bu gelişme karşısında, akıntıya karşı durmak la övünen marksist ya da solcu bilimadamları ise popülite lerini yitirmeye başlamışlardır. Dün (1980 öncesi) kendilerini dinleyen, kitaplarını alıp okuyan kitle kaybolmuştur. Yaşanan ekonomik bunalımlar ve krizler içinde kendi yaşam standartları nı sürdüremez hale gelen bu bilimadamları, yitirdikleri popülite leriyle moralman da çökmeye başlamışlardır. Bu çöküş, devrimci düşünceden toplumsal dönüşümün evrimselliği ne ve oradan da evrilen sürece eklemlenmeye yol açmıştır. İşte bu ortamda internet, medya köşe yazarlarını bilimselleştirirken, bilimadamları nı medyatikleştirmiş tir. Medya da köşe tutan bilimadamları, bir yandan üniversitedeki görev lerini sürdürürken, diğer yandan medyatik yazılarla eski popülitelerini yeniden kazanmaya çalışmaktadırlar. Bu çabalarında zaman zaman Prof. Dr. Adnan Çoker in başına geldiği gibi,* bazen istenmedik durumlarla karşılaşsalar da, yaşamlarından fazlaca şikayetçi değillerdir. Bu dönemde ne kadar bilimsel yayın yaptıkları ise fazlaca önemli değildir. Onlar zaten akademik kariyer sahibi oldukları için, yeni bilimsel yayın peşinde koşmak gereği bile duymamaktadırlar. Tüm çabaları medya daki yerlerini korumaktan ibarettir. İşte bu süreçte oyunu kuralına göre oynamak ya da düzeni düzenin içinden teşhir etmek gibi veciz sözlerle köşe yazarlığına soyunmuş solcu bilimadamları, neoliberalizmin adsız savunucuları haline dönüşmüşlerdir. Köşe yazarı ekonomist bilimadamları borsa, döviz ve faiz üçgeninde piyasa aktörleri ne yardımcı olurlarken, aynı zamanda piyasa nın olumsuzluklarını da sergilediklerine, bu yolla insanları bilinçlendirdiklerine bile inanırlar. Prof. Dr. Hurşit Güneş gibileri bu bilinçlendirme eylemlerini parti (CHP) başkan adaylığı ile örgütleme faaliyetine bile dönüştürmeye çalışırlar. Bazıları ise, kendilerinin Hurşit Güneş, A. Savaş Akat ya da M. Belge kadar dönmediklerine inanırlar ve çevrelerini de inandırırlar. Ama bir süre sonra kırılma ya uğrarlar. Sakıp Sabancı nın ölümü üzerine işbirlikçi burjuvazinin ne denli değerli olduğunu keşfeden Server Tanilli örneğinde olduğu gibi, kırılma, beyin travması ile sonuçlanır.** Herşeye rağmen ya da inadına bilimden ve bilimsellikten taviz vermemekle övünen, ama çeşitli nedenlerle medya ortamına giren bilimadamları ise, günlük gazeteye yazı yetiştirmek uğruna bilimsellikten ** Prof. Dr. Server Tanilli, Sakıp Sabancı nın ölümü üzerine 23 Nisan 2004 tarihli Cumhuriyet gazetesinde şunları yazmıştır: Vehbi Koç gibi, Sakıp Sabancı nın arkasında bıraktığı eser de, ulusal sınırları aşıp kimliğini ortaya koyduğu kadar, ülkemizde emeğe açtığı büyük olanaklar bakımından övgüye lâyıktır. abrikalar, teknik ve sosyal bir olgudur. Sakıp Sabancı nın cenazesinde yürüyenlerin arasında, sıradan büyük bir halk kesimi de vardı: Çalışanlara ekmek kapısı açmış bir kişinin ruhuna dua ediyorlardı. Ayrıca, alçakgönüllülüğü de bağlamıştı halkı. Yaygın şöhreti, okulları ve üniversitesi ile, eğitime olan katkılarından da geliyordu. Sanat severliği, müzeciliği de unutulmaz... Özetle, sıradan bir sanayici değildi giden; topluma ve yaşamın güzelliklerine açılan bir kişi, bir kişilik ti... Onuruyla yaşayıp ölen bir kuşaktandır o! Anısının önünde saygılarla eğilelim... 5
6 KURTULUŞ CEPHESİ Temmuz-Ağustos 2004 hızla uzaklaşırlar. Tüm küçük-burjuva sol aydınlarında olduğu gibi, ekonomik, toplumsal ve siyasal konulara ilişkin dünkü bakış açıları çağın gerisinde kaldığından, güncel olma çabasıyla, varolan bakış açılarını da yitirmeye başlarlar. Bir zamanlar kırmızı kaşkolu ile en hızlı komünist ve deha sahibi olarak piyasaya çıkan ve bugün sabetayist avcısı haline dönüşen Yalçın Küçük, Aydın Üzerine Tezler inde gazetecilik ile güncelliğin ilişkisini şöyle tanımlamaktadır:... gazeteci geçici yi, günceli yaşayan kimsedir; günlük olanı abartma eğilimi taşıyan kalemdir. Aslında telefon ve daktilo bile denebilir. Bir adım daha atılabilir; gazeteciden yazar bile olamayacağı haklı olarak söylenebilir....türkiye de her gün yazan fıkra yazarı geleneği bir yoksulluğun işaretidir. Yazanlar açısından büyükçe bir dramdır; hep geçici yi kalıcı yapmaya çalışmanın trajik örneklerini vermek durumunda kalıyorlar. Türkiye açısından ise tam bir trajediyi sergiliyorlar: Düşün alanını tutuyorlar. Gresham ın kötü paranın iyi parayı kovma yasası türünden bir etkileme ile Türkiye nin teorik sığlığına katkıda bulunuyorlar. * Yalçın Küçük ün sözleriyle, köşe yazarı bilimadamları, güncellik uğruna, geçici olguları kalıcı gibi görmeye ve göstermeye başlamışlardır. Bu süreçte internet keşfedilmiştir. Bütün dünyanın parmaklarının ucunda olduğuna, bir klik i ile dünyaya bağlanıldığına inanmış bilimadamı köşe yazarları için internet kurtarıcı olmuştur. Bir başka deyişle, internet, gazeteye günlük yazı yazma zorunluluğu içinde kıvranan bilimadamları nın imdadına yetişmiştir. Bilimsel bir yapıt ortaya çıkarabilmek için aylar ve yıllar süren araştırma ortamından internetin sonsuzluğuna atlama yapan bu bilimadamları, internet araştırmacılığı nda akademik kariyer yapacak kadar ilerleme göstermişlerdir. Dr. Ergin Yıldızoğlu gibi, akademisyenlik ile köşe yazarlığı arasında tutarlı bir çizgi izleyen, ancak uzmanlık alanı ndaki olgusal daralma karşısında internet atıfcılığına yönelenler olduğu gibi, günlük yazılarını derleyerek bilimsel yapıt lar üretenler bile ortaya çıkmıştır. Onlar, Yeni Şafak köşe yazarı ehmi Koru ile ülkemize ithal edilen internet alıntıcılığı ve atıfcılığı nın en iyi müşterileri olmuşlardır. Artık her türlü düşüncelerini ya da kanılarını bilimsel görünüm altında yazılı hale getirebileceklerdir. Bunların doğruluğunun ya da tutarlılığının kanıtı ise internet sonsuzluğunda (isterseniz buna internet çöplüğü de diyebilirsiniz) bulunacaktır. İnternetten bulamadıkları kaynakları ise, www. amazon.com vb. yerlerden kredi kartı ile sipariş ederek ele geçiren bu bilimadamı yazar, akademik görevinin avantajını kullanarak (doktora ya da profesörlük tezlerinin araştırma bölümlerini, yani hamallık işlerini, klasik akademik hiyerarşiye uygun olarak, asistanlara yaptırmak), bu kaynakları derletebilmektedirler. Bu yolla günlük gazete yazılarının dışına çıkan bilimsel yapıt yayınlama olanağına kavuşurlar. Haluk Gerger in Kan Tadı - Belgelerle ABD nin Kara Kitabı bu bilimsel yapıt cılığın en talihsiz örneklerinden biri olmuştur. Bilimsel yapıt üretemeyenler ise, bilimsel sempozyumlarda podyuma çıkarlar: Sheraton Oteli nde başlayan 1. Ulusal AIDS Savaşım Sempozyumu sona erdi. Sempozyumun son gününde, Prof. Dr. Ünal, Hürriyet Gazetesi Köşe Yazarı Dr. Gündüz Tüzmen ve manken Deniz Akkaya, AIDS ve toplumların sorumluluğu hakkında bilgi verdiler. ** Çağımızın vebası olarak tanımlanan AIDS e karşı kamuoyunu uyarmak ve eğitmek gibi ulvi amaçlarla podyuma çıkan bu bilimadamları, kamuoyunun dikkatini çekebilmek için ellerinden geleni yapmaktadırlar. TDK sözlüğüne göre, belli bir konuda düzenlenen oturum veya seminer, bilgi şöleni olarak adlandırılan sempozyum a ilgi çekebilmek için ünlü mankenlerle bile sahneye çıkabilmektedirler. Burada şaşırtıcı hiçbir yan yoktur. Bilimadamları nın medya serüveni bunlarla başlamadığı gibi, bunlarla da sona ermemektedir. Onların popüler olmak için yapamayacakları şey yoktur. Popüler lik uğruna, medya da yer almak uğruna, 32 6 * Yalçın Küçük: Aydın Üzerine Tezler , s: 18-19, Ekim ** Hürriyet, 1 Aralık 2002.
7 Temmuz-Ağustos 2004 KURTULUŞ CEPHESİ Büst cüler gibi çıplak poz vermekte bir an bile tereddüt etmezler.* Bilimadamları nın ve aydınlar ın bu medya serüveni, aynı zamanda kendi iç dinamiği ile gelişmeyen kapitalizmin egemen olduğu bir ülkede işbirlikçi-tekelci burjuvazinin (Gramscici dilde ifade edersek) organik aydını olma çabası olarak da ortaya çıkmaktadır. Bu işbirlikçi-tekelci burjuvazinin organik aydınları olma çabası, dalga dalga küçük-burjuva aydın kesimin alt tabakalarına kadar yayılmıştır. Kimi zaman kamu emekçisi olan, kimi zaman dershane sahibi olarak kamu nun karşısına çıkan ve kendilerine öğretmen denilen ast aydınlar her nekadar medya da köşe tutabilecek büyüklükte değillerse de, toplumun içinde işbirlikçi-tekelci burjuvazinin organik aydını olma sevdalılarının izdüşümü olarak hareket ederler. Televizyon dizilerinde sunulan aile, toplum ve birey imgelerinin birebir uygulayıcısı misyonunu üstlenen bu astsubaylar, özel okullarda geliştirilen bireyselliği kamu okullarında da pratiğe geçirmeye çalışırlar. Böylece bilimadamları nın medya serüveni, öğretmen-öğrenci kaynaşmasının örneği olarak mangal ve pijama partileri yle maddeleşir. * 32 Büst olayı, küçük-burjuva aydın kesimin içinde bulunduğu çürüme ve yozlaşmaya ilişkin en somut örneklerden birisidir yılının Mayıs başlarında gazetelere yansıyan Aydınlar da soyunur başlığı ile verilen 32 Büst kitabı, bir grup aydın ın ya da entel in çıplak fotoğraflarının yer aldığı bir proje dir. Sınırlı sayıda basılan bu kitap için özel olarak çıplak poz veren enteller şunlardır: Nejat Yavaşoğulları, Serra Yılmaz, aruk Malhan, Şakir Eczacıbaşı, Sarkis, Murathan Mungan, Ayşe Erkmen, Paul McMillen, Hilmi Yavuz, Sezer Duru, Barış Pirhasan, Haydar Karabey, Beklan Algan, Kerem Kurdoğlu, Ayşe Çağlar, Yurdaer Altıntaş, Aykut Köksal, Mustafa Taviloğlu, Naz Erayda, Melih ereli, Ömer Madra, Gülsüm Karamustafa, atih Özgüven, Babür Tongur, Mustafa Avkıran, Arif Çağlar, İnci Asena, Edhem Eldem, Dikmen Gürün, Sadık Karamustafa, Orhan Silier, Kutluğ Ataman. Bunların içinde MUDO nun sahibi Mustafa Taviloğlu ya da Koleksiyon Mobilya nın sahibi aruk Malhan gibi entel işadamları olduğu gibi, Ömer Madra ve Hilmi Yavuz gibi yeni fethullahçı Açık Radyo cular bulunmaktadır. Bu soyunan enteller in büyük çoğunluğu Türk Tarih Vakfı üyesi olup, Orhan Silier Türk Tarih Vakfı Yönetim Kurulu başkanıdır. Bunların kaçının yeni kuşak üzerinde etkisi olduğu, kaçının legalleşmiş sol ile ilişki içinde olduğu, şüphesiz bu ilişki içinde olanlar tarafından bilinmektedir. Ancak bu küçük-burjuvaların çürümüşlükleri, yozlaşmışlıkları bu olayla çırıl-çıplak ortaya çıkmıştır. ÖTEKİLER...** Eski solcu küçük-burjuva aydınlarının medya serüveni, bilimsel ölçülerin ortadan kalkmasına yol açtığı gibi, varolan bakış açılarının da yitirilmesine neden olmuştur. Bu, özellikle akıntıya karşı hâlâ ayakta durmaya ve tutarlı olmaya çalışan, belli bir bakış açısını koruma çabası içinde bulunan köşe yazarı bazı bilimadamlarında sıkça görülmektedir. Örneğin Cumhuriyet in köşe yazarı Erol Manisalı (Prof. Dr.), bir iktisatçı olarak dışa bağımlı ekonominin görüngülerini ve bunun siyasal yansılarını yazılarında sıkça işlemektedir. Kimi zaman ulusal sol bakış açısıyla yazılar kaleme alan Erol Manisalı, medya nın işbirlikçi tutumunu yerden yere vurur. Ancak bu sol bakış açısı, onu bir yandan popüler söylem e yöneltirken, diğer yandan yanılgılara sürüklemektedir. Diğer bir ifadeyle, medya işbirlikçilerine karşı yazıları, giderek medya işbirlikçilerinin mantığını yine onların kendi mantıklarıyla çürütmeye yöneltmiştir. Böylece karşı tarafın mantığı ve bu mantığın söylemi Erol Manisalı nın yazılarına egemen olmaya başlamıştır. Bu da kendisini yanılgılara sürüklemektedir. Erol Manisalı Türkiye de ve Avrupa da Sol Çok arklıdır... başlıklı yazısında şunları yazmaktadır: Ben Londra da yaşayan bir İngiliz vatandaşı olsam, İşçi Partisi hükümeti benim için sol politika izleyen bir hükümettir. Bir İngiliz vatandaşına göre Tony Blair hükümeti, İngiltere içindeki politikası ve uygulamasıyla sol bir hükümettir. Buna karşılık dışarıda ülkeleri işgal eden, kendi firmalarını tekelci ve faşist yöntemlerle destekleyen vahşi kapitalizmin sembolü bir ** 11 Temmuz 2004 tarihli Radikal 2 de yer alan bir yazının sonunda şu not yer almaktadır: Editörün notu: Ara başlıkları biz ilave ettik ama tümü de yazıda kullanılan bilgilerden çıkarıldı. Dikkat ederseniz gazetecilik tekniği açısından aşağı yukarı her yazıya (örneğin akademisyenler genellikle ara başlık kullanmıyor) ara başlık atıyoruz. Bu hem okuru yakalamayı hem de dehşetengiz blok yazıların biçim olarak hafiflemesini sağlıyor. Bu editör notu bile bilimadamları nın medya serüveninin nerelere kadar uzanabileceğini açıkça göstermektedir. 7
8 KURTULUŞ CEPHESİ Temmuz-Ağustos * Erol Manisalı, Cumhuriyet, 9 Temmuz yönetimdir. O zaman sol tanımlanması nispi bir tanımlamadır. Hatta daha da ötesi, içeride toplumcu olabilmek için dışarıda emperyalist ve faşist olmak durumunda bulunan vahşi bir kapitalisttir. Peki Türkiye de sol olmanın anlamı nedir? Örneğin biri kalkıp Ben Tony Blair in Türkiye deki ikizi oluyorum derse bu gerçek olur mu? Bu ancak aptalca bir aldatmaca olur, çünkü Türkiye Tony Blair ler tarafından sömürülen bir ülkedir. Türkiye de sol olmak için Tony Blair lerin Türkiye politikalarına yani dünyadaki politikalarına karşı çıkmak gerekir. * Erol Manisalı demektedir ki, sol ülkeden ülkeye değişen bir tanımdır. Bundan yola çıkarak, Tony Blair in İngilteresini içeride toplumcu, dışarıda emperyalist ve faşist olarak tanımlamaktadır. Oysa Erol Manisalı gibi bir iktisat profesörü İngiltere gibi emperyalist bir ülkenin niteliğinin, yani emperyalist olmasının, hükümetteki partiye ve bu partinin söylemine göre belirlenmediğini çok iyi bilmek durumundadır. Yine bilmek durumundadır ki, emperyalist ülkelerde hükümet olan sol partiler, Lenin in açık biçimde ortaya koyduğu gibi, sosyal-emperyalist ya da sosyal-şoven partilerdir. Şöyle yazar Lenin: Bir yandan, birkaç elde yoğunlaşmış, ve yalnızca küçük ve orta kapitalisti değil, çok küçük kapitalist ve çok ufak patronları da kendine bağlayan yaygın ve sıkı bir ilişki ağı kurmuş olan mali-sermaye, öte yandan, dünyayı paylaşma ve başka ülkelere egemen olma yolunda başka ulusal mali gruplara karşı girişilen gitgide yoğunlaşan savaşım, bütün mülk sahibi sınıfların tamamıyla emperyalizm safına geçmesine neden olmaktadır. Emperyalizmin geleceği konusunda genel tutku, onu coşkuyla savunmak, her yönden süsleyip püslemek günümüzün özelliği işte budur. Emperyalist ideoloji, işçi sınıfının içine de sızmaktadır. Çünkü bu sınıfı öteki sınıflardan ayıran bir Çin Seddi yoktur. Bugün Alman sosyal-demokrat partisi denen partinin önderlerine pek haklı olarak sosyal emperyalistler, yani sözde sosyalist, gerçekte emperyalist deniyor. ** İkinci olarak, İngiltere de işçi, işsiz, köylü, öğrenci, memur, sosyal devletin kanatları altındadır saptaması yaparak, Tony Blair hükümetinin içerde toplumcu, yani sosyalist olduğundan da söz edilemez. Bu sınıfların sosyal devletin kanatları altında olması, emperyalist sömürüden kendilerine pay verilmesinden ibarettir. İngiltere gibi emperyalist ülkelerde içerde sol olarak, toplumcu olarak gösterilen partiler, neredeyse yüzyıldır işçi aristokrasisi nin partileri durumundadır.... sağlanan bu muazzam aşırı kârlarla (çünkü bu kârlar, kapitalistlerin kendi ülkelerinin işçilerinden sızdırdıkları kârların çok daha üzerindedir) işçi liderlerini ve işçi aristokrasisini oluşturan bu yüksek tabakayı bozmak olanaklı olabilmektedir. İleri ülkelerin kapitalistleri de, dolaylı ya da dolaysız, açık ya da maskeli, bin türlü yola başvurarak, onu bozmaktan geri kalmamaktadır. Yaşam tarzlarıyla, ücretleriyle, dünya görüşleriyle tamamen küçükburjuva niteliği taşıyan bu burjuvalaşmış işçi tabakası ya da işçi aristokrasisi, II. Enternasyonalin başlıca desteği olmuştur; günümüzde de burjuvazinin başlıca toplumsal (askeri değil) desteğidir. Çünkü bunlar, işçi hareketi içinde, burjuvazinin gerçek ajanları, kapitalist sınıfın işçi uşakları, reformizmin ve şovenizmin gerçek yayıcılarıdır. Proletarya ile burjuvazi arasındaki iç savaşta, bunlar, kaçınılmaz olarak ve oldukça önemli bir sayıda, burjuvazinin yanında, komüncü lere karşı Versailles cıların yanında yer alırlar. *** Görüldüğü gibi, emperyalist ülkelerdeki işçi aristokrasisi ve bunların partileri sol olmaktan öte, tümüyle emperyalizmin saflarına geçmiş bir kitleyi ve partiyi temsil ederler. Erol Manisalı, emperyalist ülkelerdeki sol partiler tarafından demagojik olarak kullanılan sosyal devlet ten yola çıkarak ** Lenin, Emperyalizm, s *** Lenin, Emperyalizm, s. 15.
9 Temmuz-Ağustos 2004 KURTULUŞ CEPHESİ Tony Blair hükümetini içerde toplumcu ilan etmekte yanılmaktadır. Bu yanılgısı, kaçınılmaz olarak, Tony Blair in üçüncü yol adını verdiği sosyal-emperyalist politikaya karşı tutarlı bir tavır almayı da olanaksız kılmaktadır. Erol Manisalı nın sözleriyle ifade edersek, Türkiye de sol olmak için Tony Blair lerin Türkiye politikalarına yani dünyadaki politikalarına karşı çıkmak için, Tony Blair in reklamını yaptığı üçüncü yol una karşı çıkmak ve bu üçüncü yol un içerdeki uygulamalarının sol politikalarla, toplumcu politikalarla hiçbir ilişkisinin olmadığını ortaya koymakla olanaklıdır.* Erol Manisalı nın büyük bir yanılgıyla sol olarak tanımladığı emperyalist ülkelerin sosyal-demokrat partilerinin sosyal devlet i, bizim gibi ülkelerin sömürüsünden elde edilen kârın küçük bir kısmının sus payı olarak içerde dağıtılmasından başka birşey değildir. Erol Manisalı nın yanılgısı, medya da egemen olan emperyalizmin işbirlikçiliğinin yaratmış olduğu yozlaşmanın bir yansısıdır. Gerçeğin kişiden kişiye ve bulunulan yere göre değiştiği, bilginin tekil ve parçasal olduğu kanısıyla birlikte ortaya çıkan bu yozlaşma, aynı zamanda eklektizmin ve pragmatizmin egemenliğidir. Bu egemenlik altında yeni kuşaklar her sorunun ya da olgunun kendi bütünselliğinden koparılarak ve bağlı olduğu bütünden soyutlanarak ele alınıp çözülebileceği düşüncesine sahip olmuşlardır. Bunun sonucu ise, bireysel ve toplumsal edilgenliktir.... bugün bir çok genci birlikte tartışırken görünce, analiz yapma veya sonuç çıkarma yeteneğinden yoksun olduklarının farkına varırsın. Kimse onlara gidip, şunu veya bunu yapacaksınız demezse, onlar tarafından hiç bir şey yapılmıyor. Kendilerine ne yapılacağını söyleyen birisine ihtiyaçları olduğunu söylüyorlar. ** Bu ortamda üniversite sınavlarında 32 bin öğrencinin sıfır çektiği haberlerinin medya da yer alması da şaşırtıcı değildir. Şurası unutulmamalıdır ki, küçük-burjuva aydın kesim 1980 li yıllarda bilimsel sosyalizmden kopmuştur. Marksizm-Leninizmin özgür düşünceye ket vurduğu iddialarıyla gerçekleştirdikleri kopuş, büyük bir bölümünü emperyalist propaganda aygıtlarında çalışmaya yöneltirken, buna karşı çıkan küçük bir bölümünü de perspektifsizlik içine itmiştir. Küçük-burjuvazinin sol kanadı da diyebileceğimiz bu küçük kesim, bu gelişmenin ve ayrışmanın tam olarak bilincine sahip değildir. Dolayısıyla küçük-burjuvazinin emperyalizmin işbirlikçi aydın ı olmaya soyunan kesimleriyle dostluğu hâlâ sürdürmektedirler. Bilimadamları nın medya serüveninin en trajik sonuçları da burada ortaya çıkmaktadır. Hâlâ kendisini namuslu, onurlu bilimadamı olarak tanımlayabilen tüm bilimadamlarının önündeki tek seçenek, işbirlikçi aydınlar la olan her türlü ilişkiyi kesmek ve bilimsel sosyalizmi (deyimi uygun görmeseler de) yeniden öğrenmek olmaktadır. * Lenin, bu durumu şöyle ifade eder: (20. yüzyılın) modern emperyalizmi, ilerlemiş birkaç ülke için aşırı ölçüde imtiyazlı bir durum yaratmıştır. Ve işte bu alanda, II. Enternasyonal içinde, her yerde, kendi loncasının incecik toplumsal tabakasının çıkarlarını savunan hain oportünist, sosyal-şoven lider tipleri ortaya çıktı: işçi aristokrasisi... Eğer bu kötülüğe karşı savaşılmazsa, oportünist sosyal-hain liderler suçlanmaz, ne mal oldukları gösterilmez ve onlar saflardan kovulmazsa, devrimci proletaryanın zaferi olanaksızlaşır. Ve işte III. Enternasyonalin uyguladığı siyaset budur. ( Sol Komünizm, Bir Çocukluk Hastalığı, s ** G. Weber, Gerilla Bilanço Çıkarıyor, s
10 KURTULUŞ CEPHESİ Temmuz-Ağustos 2004 Kan Tadı 10 Haluk Gerger, legal sol söylemle ifade edersek, ülkemizde ender bulunan namuslu, onurlu, dürüst bilimadamlarından birisidir. 12 Eylül askeri darbesi sonrasında üniversiteden uzaklaştırılan Haluk Gerger, Kürt ulusal hareketine sempatiyle yaklaşan ve bu bağlamda insan hakları savunucusu olarak cezaevinde yatan birkaç bilimadamından birisidir. Yine Şubat 1999 sonrasında PKK nin tasfiye sürecinde, kendi sözleriyle ifade edersek, yeni süreçte, rejime yönelik eleştirileri bile yük kabul edilen Haluk Gerger yük sayıldığı yerlerde durmayan bir yoldaş olarak Kürt yazınından dışlanmıştır. Bu dışlanma, kendi uzmanlık alanı olan uluslararası ilişkilere daha fazla yönelmesini getirmiştir. Yeni Dünya Düzeni ve Amerikan emperyalizmi üzerine değişik makaleler kaleme almış, tebliğler sunmuş ve konuşmalar yapmıştır. Bu bağlamdaki çalışmalarını Kan Tadı - Belgelerle ABD nin Kara Kitabı ile kitaplaştırmıştır. Bir tanıtım yazısında kitap hakkında şunlar yazılmıştır: Emperyalist terör saldırısı karşısında insanlık büyük bir çaresizlik ve korku içinde. Şiddet, savaş, çatışmalarla örülmüş bir dünyada yaşıyoruz. Huzur ve refah içinde tek bir toplum gösterilemez bugün. Üstelik krizler ve çatışmalar yaygınlaşma eğilimi gösteriyor. Tüm bunları anlayabilmek için tarih sayfalarına dönmek gerekir. Herkesin kafasındaki şimdi ne olacak sorusuna Araştırmacı-yazar Dr. Haluk Gerger, çıkardığı son kitabıyla yanıt veriyor. Herkesin kafasındaki şimdi ne olacak sorusu na yanıt getirdiği söylenen 526 sayfalık Belgelerle ABD nin Kara Kitabı nın arka kapağında ise şunlar yazılıdır: 1898 yılında Washington Post gazetesinde yer alan Ormanda kanın tadı gibi insanların ağzında da imparatorluğun tadı var sözünden hareketle Kan Tadı adını alan kitap, kuruluşundan günümüze ABD nin kanlı tarihini mercek altına alıyor. John Steinbeck ten Roosvelt e, Lewis Sinclair den Bush a, Truman dan Marlon Brando ya, CIA belgelerinden Kongre tutanaklarına, gazete yazılarından televizyon programlarına uzanan sayısız belge... Her ne kadar kitapların arka kapaklarındaki tanıtım yazı larının yayınevleri tarafından yazıldığı ileri sürülse de, yazarın bunda hiçbir sorumluluğu olmadığı iddia edilse de, bilimadamı Haluk Gerger in sayısız belge ler içeren yapıt ının böylesine popülist bir tanıtım yazısıyla yayınlanması kitabın ilk talihsizliği olarak kabul edilebilir. Okuyucuya, Amerika yı anlamak görevi yükleyen Haluk Gerger kitabın önsözünde şöyle yazmaktadır: Bu kitap günlük kaygılardan hareketle düşünüldü ama onları aşmaya da kurgulandı; dolayısıyla da tarihsel bir perspektif esas alınarak yazıldı. * Böylece günlük kaygılardan hareket eden Haluk Gerger, köşe yazarlarının güncellik uğruna düştüğü durumdan kurtuluşu, kurgu da bulmuştur. Eğer Haluk Gerger in * Haluk Gerger, Kan Tadı, s. 8, Mart 2004.
11 Temmuz-Ağustos 2004 KURTULUŞ CEPHESİ kurgu dan anladığı montaj ise, yaptığı tüm iş, kendi sözcükleriyle, ele alınan zaman diliminde ve dönemin aktörlerince yazılmış yazıların * birbirine eklenmesinden ibarettir. Yok eğer kurgu dan anladığı spekülasyon ise, yapılan tümüyle spekülatif bilgi üretmekten ibarettir. Her iki durumda da kitabın bilimselliği konjonktürel olaylara kurban edilmiş olacaktır. Genel olarak alındığında, Kan Tadı nın tarihsel perspektifi, Brittanica Ansiklopedi yayınlarının çıkarmış olduğu The Annals of America ile Howard Zinn in A People s History of the United States: 1492-Present ın perspektifinden ibarettir. Kitabın büyük bir bölümü bu kitapların Türkçe tercümesi gibidir.** Ancak kitabı bilimsellikten uzaklaştıran sadece kurgusalcılığı ve belli bir dünya görüşüne uygun olarak yazılmış kitapları kaynak alması değildir. Bu kaynaklarda yer aldığı söylenen belgeler, doğruluğu araştırılmaksızın ve yazarlarının öznel yorumlarıyla birlikte aktarılmıştır. Bu açıdan ele alındığında denilebilir ki, Haluk Gerger in kitabı, Howard Zinn in bakış açısıyla ve A People s History of the United States: Present ın planıyla kaleme alınmıştır. Aradaki boşluklar ise Brittanica nın 22 ciltlik Amerikan Yıllığı yla doldurulmuştur. Bu nedenle, kitabın amacı, Amerika yı anlamak için anlatmak haline dönüşmüştür. Üstelik Amerikalıların dili ve söylemleriyle. Buna rağmen Haluk Gerger yine de ülkemizin tarihinden, dilinden ve terminolojisinden uzak kalmamaya çalışır: Amerikan emperyalizmi, dışımızdaki bir olgu değil, içimizdeki bir süreçtir, yapıdır, kurumlar ve kişilikler bütünüdür. Türkiye kapitalizminin ta kendisidir. İsterseniz, dışımızdaki bir saldırganlık değil, içimizdeki bir işgalci de diyebiliriz. Ne var ki, onu salt bir işgalci olarak görmek, içsel mekanizmalarla organik bütünlüğünü gözden kaçırmak yanıltıcı olabilir. Amerikan emperyalizmi, hükmünü, bütün * Haluk Gerger, Kan Tadı, s. 8, Mart ** Haluk Gerger, Howard Zinn in kitabının bir bölümünün Öteki Amerika adıyla Aykırı Yayıncılık tarafından tercüme edildiğini belirterek, Tercüme edilmiş bölümlere ilişkin atıflarda sadece Türkçe kitabı zikrettim. Türkçeye çevrilmemiş bölümler için İngilizce aslı kullanıldığı zaman da bunu atıf notunda belirttim diyerek akademisyen disiplinine sahip olduğunu gösterir. boyutlarıyla Türkiye kapitalizmi aracılığıyla, onunla bütünleşmiş bir biçimde icra ediyor. İşbirlikçiler ne kadar dışsalsa, ABD de o kadar dışsaldır, ya da ABD ne kadar içselse işbirlikçileri de o kadar içseldir. *** İşte kurgusal kitabın kurgusal bilgisi ülkemizin tarihinden gelen dil ve terminolojiyle böyle kurgulanmıştır. Olgu: Ülkemizde emperyalizm içsel bir olgudur. Kurgu: yapıdır, kurumdur ve kişilikler bütünüdür. Olgu: Ülkemiz emperyalizmin işgali altındadır. (Gizli işgal) Kurgu: salt işgalci değildir, içsel mekanizmalarla organik bütünlüğe sahiptir. Olgu: Ülkemizdeki kapitalizm, kendi iç dinamiği ile değil, yukardan aşağıya geliştirilmiştir. Dolayısıyla yerli tekelci burjuvazi, daha baştan, çekirdek halindeyken emperyalizmle bütünleşerek gelişmiştir. Kurgu: Amerikan emperyalizmi, hükmünü, bütün boyutlarıyla Türkiye kapitalizmi aracılığıyla, onunla bütünleşmiş bir biçimde icra eder. Haluk Gerger kitabının önsözünde yaptığı bu kurgusallıkla, sanki 1980 lerde Yalçın Küçük ün rolüne soyunmuş görünmektedir. Yalçın Küçük gibi, THKP-C nin emperyalizm tahlilini çağrıştıran sözler söyler, sonra da temelden farklı görüşleri okuyucuya empoze etmeye çalışır. Türkiye ABD ilişkilerinin bir boyutuna daha değinmek gerekiyor. O da, ülkedeki ABD varlığıyla halkın ilişkisidir, karşılıklı etkileşimidir, daha doğrusu bunların halka yansımasıdır. Uzun bir analiz yapmadan sonuç olarak bu konuda denebilir ki, uzun bir süre içinde, çok yönlü ekonomik, politik, ideolojik, kültürel mekanizmalarla dayatılmış bu ilişki, halk açısından artık kendi dinamiklerine kavuşmuştur, yani sürdürülebilir bir nitelik kazanmıştır. **** Bize Amerika yı anlamak gerektiği öğüdü veren Haluk Gerger, uzun bir analiz yapmadan sonuç olarak, Türkiye halkı Amerikan emperyalizminin safına geçmiştir demektedir. Ama ne yazık ki Haluk Gerger, içinde yaşadığı, dostluk ettiği, bilimci *** Haluk Gerger, Kan Tadı, s. 6, Mart **** Haluk Gerger, agk, s
12 KURTULUŞ CEPHESİ Temmuz-Ağustos * Haluk Gerger, Kan Tadı, s. 7. ** Haluk Gerger, agk, s. 7. konuşmalar yaptığı küçük-burjuva aydınları ile halkı karıştırmaktadır. Herkesin kendine göre bir nedeni olabiliyor ama sonuçta halk, bu ilişkinin vurguladığımız anlamıyla ve biçimiyle sürmesine pasif ortaklık ediyor... Bu böyle, çünkü insanlar ABD ile düzen arasındaki organik bağların ayırdındalar. * derken, içinde yaşanılan dünyanın bilincinde ( ayırdında ) olan, dolayısıyla emperyalizmin pasif işbirlikçisi olan küçükburjuvaları halk zannettiği açıktır. Eğer devrim kitlelerin eseriyse, kitleler halk ise, Haluk Gerger in, içinde yaşanılan koşullarda devrimden yana bir umudu olmadığı görülmektedir. Ama yine de, ne olur ne olmaz diyerek devrimci mücadeleye kılavuzluk etmekten de kendini alıkoyamamıştır: Kapitalizmle emperyalizm arasındaki bağ, ikisine birlikte bağlılığı kaçınılmaz kılıyor, ya da, aynı anlama gelmek üzere, birinden kurtulmak, ikisine karşı birlikte mücadele etmeyi gerektiriyor. Kapitalizm çerçevesinde, hele onun en temel kurumlarına dayanarak Amerikan emperyalizmine karşı çıkmak, olsa olsa, bir aldatmacadır. Burjuva milliyetçiliğiyle değil, antikapitalist sosyalist yurtseverlikle emperyalizme gerçekten karşı çıkılabilir; bu da aynı zamanda Türkiye kapitalizmine, düzene bütünlüklü, topyekun, devrimci bir karşı çıkıştır elbette. ** (abç) Türkiye kapitalizmi ile bütünleşmiş Amerikan emperyalizmine karşı antikapitalist sosyalist yurtsever bir çizgide devrimci karşı çıkış programı yapan Haluk Gerger, kapitalizmin çerçevesinde, hele onun en temel kurumlarına dayanarak Amerikan emperyalizmine karşı çıkan ları da burjuva milliyetçisi ilan etmektedir. Burada yine söz, dönüp dolaşıp halk denilen küçük-burjuva aydınlarına gelmektedir. Onlara demektedir ki, Amerikan emperyalizmine karşı ordu vb. kurumlara dayanarak mücadele edilemez, mücadele antikapitalist sosyalist yurtsever topyekün devrimci bir karşı çıkış tan geçmektedir. Şüphesiz Marksist-Leninist görüşlerle az çok tanışıklığı olan herkesin kolayca anımsayacağı gibi, anti-emperyalist sosyalist mücadele ya da sadece anti-kapitalist mücadele tanımları sol yayınlarda sıkça kullanılmıştır ve kullanılmaktadır. Aynı şekilde emperyalizme karşı milliyetçilik tabanında mücadeleden ya da enternasyonalizm ve yurtseverlik tabanında mücadeleden de söz edilir. Ama Haluk hoca öylesine kurgusallığa kapılmıştır ki, tüm bunların eklektik bir toplamını devrimci karşı çıkış ın niteliği haline getirmiştir. Böylece kendisini sol da gören ya da sol örgütlerden birinde yer alan her kişi bu eklektik belirlemede kendilerinden birşeyler bulacaktır. Haluk hoca bilmek ya da araştırma yapmak zorundadır ki, anti-kapitalist mücadele ile sosyalist mücadele bir ve aynı şeydir. Anti-kapitalist sosyalist deyimi, eğer bellek kaybından ileri gelmiyorsa, bazı eski sol küçük-burjuva aydını gibi, Haluk hoca nın da SBKP nin modern revizyonist çizgisinin haldeki bir savunucusu olarak varolmaya çalıştığını göstermektedir. Bu bağlamda anti-kapitalist sosyalist deyimi ile kastedilen revizyonist ve troçkist aşamasız devrim ise, emperyalizm hakkında 526 sayfa kitap yazmanın hiçbir anlamı yoktur. Bu durumda, Haluk hoca nın yapması gereken Türkiye kapitalizmi hakkında kitap yazmaktır. Yurtseverlik e gelirsek. Haluk Gerger, bir anti-kapitalist sosyalistin ayrıca yurtsever olmasını ya da yurtseverin sosyalist olmasını düşünmektedir. Eğer söylemek istediği, anti-kapitalist sosyalist - lerin fazla enternasyonalist oldukları, emperyalizme karşı mücadelede biraz yurtsever olmaları gerektiği ise, bunun adresi, antiemperyalist mücadeleyi reddeden, anti-kapitalist mücadelenin onu da içerdiğini söyleyen SBKP izleyicisi revizyonistler olmaktadır.*** Yok eğer Haluk Gerger in anti-kapitalist sosyalist e eklediği yurtseverlikten kastettiği, PKK söylemindeki yurtseverler ise, bunun adresi de Kürt milliyetçiliği olmaktadır. Kurgusal bilgi, nereye ait olduğu ve nasıl oluştuğu bir yana bırakılarak her türden olgunun istenilen amaca uygun olarak kurgu- *** Anti-kapitalist mücadelenin anti-emperyalist mücadeleyi de içerdiği, dolayısıyla anti-kapitalist mücadeleden ayrı bir anti-emperyalist mücadelenin olamayacağını iddia eden bu modern revizyonist görüş Latin-Amerika daki resmi KP lerinin çizgisidir.
13 Temmuz-Ağustos 2004 KURTULUŞ CEPHESİ * Haluk Gerger, Kan Tadı, s. 71. lanması ise, Haluk Gerger in yaptığı da bundan başka birşey değildir. Bu kurgusal görüşleriyle okuyucuya Amerika yı anlamak gerektiğini söyleyerek ABD tarihini anlatmaya girişen Haluk Gerger, ABD kapitalizminin gelişimini Kapital e dayandırarak şöyle açıklar:... kolonilerde toprak herkese yetecek kadar bol ve ucuz ya da parasız olduğundan sermayenin işgücü gereksiniminin karşılanması sorun olur. Herşeyden önce, koloniye gelen göçmen, ya hiç işçilik yapmadan ya da kısa bir süre yapıp biraz para biriktirdikten sonra, toprak alır ve kendi özel mülkiyeti olan üretim aracı üzerinde işleyen özgür üretici olur. Böylece de sermaye hem işçi bulmakta zorlanır, hem de yedek işgücü yaratamadığından var olan işçiye de fazla ücret ödemek zorunda kalır. İşçi çalıştırmayan, emeği sömüremeyen sermaye de çürür, yiter gider elbette. Üstelik, pek çok gereksinimini kendisi üreten çiftçi, iç pazarın sermaye açısından güçlenmesini de önler, pazar daralır, üretim düşük taleple karşılaşır. Bunun için, toprağın sayıca az özel ellerde toplanması, kamu malı olanın pahalıya satılması, böylece de işçilerin işçi kalmaya mecbur edilmesi gerekir. (Bkz. Karl Marks, Capital.., s ) İşte İç Savaş sonunda da böyle oldu ve kapitalistlerin işgücü pazarıyla rezervi böyle genişletildi. * Haluk Gerger in ABD deki işçi pazarının genişlemesine ilişkin (üstelik Marks ı tanık göstererek) yazdıklarına Marks, Bay Wakefield in ilkel birikim yöntemi demektedir: İngiliz hükümetinin, Bay Wakefield in özellikle sömürgelerde kullanılmak üzere önerdiği bu ilkel birikim yöntemini yıllardır kullanmış olması, çok karakteristiktir. Uğranılan başarısızlık, kuşkusuz, Sir Robert Peel in Banka Yasası kadar tam ve kesindi. Göç akını, yalnızca İngiliz sömürgelerinden Birleşik Devletler e çevrilmiş oldu. Bu arada, Avrupa da, kapitalist üretimdeki gelişme, artan hükümet baskısıyla birlikte Wakefield in önerisini gereksiz duruma getirdi. Bir yandan, yıllar yılı Amerika ya yönelen büyük ve bitip tükenmez insan seli, Birleşik Devletler in doğu kesiminde, ardında kalıcı bir tortu bıraktı; Avrupa dan gelen göç dalgası, buradaki emek pazarına, batıya doğru olan göç akınının alıp götürebileceğinden fazla insan getiriyordu. Öte yandan, Amerikan iç savaşı muazzam bir ulusal borç getirmiş ve onunla birlikte vergi baskısı arttığı gibi, aşağılık bir mali aristokrasi doğmuş, demiryollarının, madenlerin vb. sömürülmesi için spekülatör şirketler büyük parçalar halinde kamu topraklarını yağmalamış, kısacası, çok hızlı bir sermaye merkezileşmesi olmuştur. Böylece, bu büyük cumhuriyet, göçmen işçiler için vaadedilen toprak olmaktan çıkmıştır. ** Görüleceği gibi, Haluk Gerger in bize anlattığı Amerika ile gerçek Amerika birbirinden farklıdır. Üstelik Amerikan işçi hareketinin tarihini belirleyen bir farklılıktır bu. Ancak Haluk Gerger in bu yanılgısı basit bir okuma hatası olarak kabul edilemez. Kitabında Kapitalizm, Tekelleşme ve Emperyalizm bölümünde şöyle yazmaktadır: Tekeller,... öteki tekellerle baş edebilmek, artan büyüme ve buna bağlı sermaye ihtiyacını karşılamak için yeni pazar hakimiyeti peşinde koşarlar. Bu dinamiğin bir başka sonucu da, bilinen hammadde kaynaklarıyla, olası kaynaklar üzerinde kesin hakimiyet kurma zorunluluğunun ortaya çıkmasıdır. Bu arada içerde rantabl olmayan sermaye fazlasının da daha kârlı alanlar bulmak üzere ihracı gündeme gelir. Dışarıya açılma gereksinimi, ticaret yollarının, alanlarının, pazarlarının, giderek başka ülkelerin denetimini zorunlu hale getirir. İhracat için talep yaratma, geleneksel pazarların, hayat tarzlarının ve kültürlerin yıkıma uğratılarak uyumlu hale getirilmesi bir başka temel strateji olarak ortaya çıkar. *** (abç) Görüldüğü gibi, Haluk Gerger e göre, tekeller, sermaye ihtiyacını karşılamak için ** Karl Marks, Kapital, Cilt: I, s. 793, Ankara *** Haluk Gerger, Kan Tadı, s
14 KURTULUŞ CEPHESİ Temmuz-Ağustos yeni pazarlar peşinde koşarken, aynı zamanda hammadde kaynakları üzerinde hakimiyet kurma zorunluluğu ile karşılaşırlar. Sermaye ihracı ise, içerde rantabl olmayan sermaye fazlası için gereklidir. Bu duruma göre, tekeller, bir yandan artan büyümeye bağlı olarak ortaya çıkan sermaye ihtiyacı içindeyken, diğer yandan rantabl olmayan sermaye fazlasına sahiptirler. Bu durumda, tekellerin dışarıya açılma gereksinimi, dışarda rantabl sermaye bulmak ve içerde rantabl olmayan sermaye fazlasına dışarda rantabl alan bulmak için ihraç etmek olarak ortaya çıkmaktadır. Buradan çıkan sonuç, tekellerin içerde rantabl olmayan sermaye fazlasına sahipken rantabl sermaye ye sahip olmadıklarıdır. Demek ki sermaye ihracı, dışardan rantabl sermaye sağlamak ve içerde rantabl olmayan sermaye fazlasına rantabilite kazandırmak olmaktadır. Oysa ki, bugüne kadar tekelci kapitalizm üzerine yapılmış tüm araştırmalar, gelişmiş kapitalist ülkelerde muazzam bir sermaye fazlası olduğunu gösteriyordu. Dolayısıyla Kapitalizm, kapitalizm olarak kaldıkça, sermaye fazlası, belli bir ülkede yığınların yaşam düzeyini yükseltmeye değil çünkü bu durumda kapitalistlerin kazançlarında bir azalma sözkonusudur, dış ülkelere, geri kalmış ülkelere sermaye ihracı yoluyla, bu kârları artırmaya yönelirler. * diye bilinirdi. Bu araştırmalarda rantabl sorunu, kârları artırma sorunundan başka bir anlama gelmezdi. Ama Haluk Gerger in son kitabı tüm bu bilgileri altüst etmektedir! Aynı altüst ediş, ihracat için talep yaratma da da ortaya çıkar. Kitapta, ihracat a ilişkin özel bir belirleme yapılmadığından, bu sözcükle ne anlatıldığı belirsiz bırakılmıştır. Ancak ihracat için talep yaratma tanımının ekonomideki karşılığı metalar için talep yaratma olarak yer aldığından, Haluk Gerger in ihracat sözcüğü ile meta ihracatı ndan söz ettiği sonucunu çıkartmak yanlış olmayacaktır. Bu durumda, tekelci kapitalizmin, ihracat için talep yaratma çabası temel strateji olarak karşımıza çıkmaktadır. Oysa ki, emperyalizmin ayırıcı özelliği meta ihracı değil, sermaye ihracı dır. Dolayısıyla bir temel strateji den söz edilecekse, bu da, sermaye ihracı için sözkonusudur. * Lenin, Emperyalizm, s. 75. Diğer yandan, emperyalizmin geleneksel pazarların, hayat tarzlarının ve kültürlerin yıkıma uğratılarak uyumlu hale getirmesini bir başka temel strateji olarak tanımlaması, hem sermaye ihracının ne olduğunu anlamamak, hem de kapitalizm tarafından tasfiye edilen geri üretim ilişkileri karşısında gözyaşı dökmek anlamına gelmektedir. İhraç edilmiş sermaye, ihraç edildiği ülkelerde, kapitalizmin gelişmesini etkiler, hızlandırır. Böylece, sermaye ihracı, ihracatçı ülkelerdeki gelişmeyi bir parça durdurma eğilimi taşısa da, bunun, bütün dünyadaki kapitalizmi derinlemesine ve genişlemesine geliştirmek pahasına olduğunu unutmamalı. ** Sermaye ihracının dünya çapında kapitalizmi geliştirmesi, hiç şüphesiz feodal pazarları, feodal hayat tarzlarını ve feodal kültürleri yıkıma uğratır. Burada hayıflanılacak, üzüntü duyulacak ya da husumet gösterilecek herhangi bir durum yoktur. İthal edilmiş sermaye, yeni açılmış ülkelerdeki uzlaşmaz karşıtlıkları iyice derinleştirir; ulusal bilinçleri uyanmakta olan halklarda, o çağrısız konuklara karşı büyüyen direnmeyi uyarır; bu direnme, kolayca, yabancı sermayeye karşı tehlikeli birtakım önlemlere dönüşebilir. Eski toplumsal ilişkiler temelden değişikliğe uğrar; tarihin kenarında kalmış uluslar ın binlerce yıldan beri süregelen tarımsal yalnızlıkları bozulur; onlar da kapitalist girdaba sürüklenirler. Bizzat kapitalizm, yavaş yavaş, boyuneğmiş toplumlara kurtuluşun yollarını ve araçlarını hazırlar. Ve bu toplumlar, bir zamanlar, Avrupa uluslarının en yüce amacı olan bu amaca, ekonomik ve kültürel özgürlüğün bir aracı olarak, birleşmiş ulusal bir devlet kurmaya doğru yönelirler. Bu bağımsızlık hareketi, Avrupa sermayesini, en değerli ve en umut veren sömürü alanlarında tehdit etmektedir ve Avrupa sermayesi, ancak askeri güçlerini durmaksızın artırmak yoluyla egemenliğini koruyabilmektedir. *** ** Lenin, Emperyalizm, s. 78. *** Hilferding, Das inanzkapital, Akt. Lenin, Emperyalizm, s
15 Temmuz-Ağustos 2004 KURTULUŞ CEPHESİ Haluk Gerger in temel strateji olarak adlandırdığı ise, emperyalist sömürge politikasından başka birşey değildir. Bu sömürge politikası, herhangi bir kapitalist devletçe elkonmamış bölgelere kolayca yayılan sömürge politikasından, tamamıyla paylaşılmış yeryüzü topraklarının, tekellerin mülkiyetine geçmesi için uygulanan sömürge politikasına geçiş * demektir. Diyebiliriz ki, Haluk Gerger in emperyalizme, emperyalist sömürüye karşı duyduğu tepki, onu, kapitalizmin feodal üretim ilişkilerini ve buna bağlı üstyapıyı tasfiye etmesine tepki duymaya yöneltmiştir. Duygusallık olarak tanımlayabileceğimiz bu yöneliş bilimsel olmadığı gibi, emperyalizmin niteliğinin kavranılmasına da hizmet etmemektedir. Haluk Gerger, bunların yanında internet alıntıcılığına, bir başka deyişle internet bilimadamlığına doğru bir adım atmış görünmektedir. Örneğin Küba ya ilişkin yasal provokasyonları sıralayan Northwoods Harekâtı na ilişkin belgenin kaynağı 344 nolu dipnotta şöyle verilmektedir: Chairman, The Joint Chiefs of Staff, Memorandum for the Secretary of State, Justification for US Military Intervention in Cuba, Washington DC, 13 Mart Georgia Washington Universitesi, Ulusal Güvenlik Arşivi (National Security Archive) web sayfasında bulunabilir: ** Bu web adresli belge, kitapta dört tam sayfayı doldurmaktadır. Bilimsel bir yapıttan beklenen kalıcılık açısından bakıldığında, Haluk Gerger in kitabının kalıcılık süresi bu belge nin yer aldığı web sayfası nın kalıcılığı ile sınırlıdır. Şüphesiz kaynağın güvenilirliği ya da doğruluğu da, tümüyle web sayfası yayıncısının iyiniyetine bırakılmıştır. Her an silinebileceği gibi, istenildiği gibi değişiklik yapılabilecek özelliğe sahiptir. Haluk Gerger in internet kaynağına atıfta bulunduğu yazının en önemli özelliği ise, Amerikan emperyalizminin dezinformasyon faaliyetlerinin teşhiri dir. Bu teşhir için kullanılan kaynak ise, sadece internet kaynağı olmaktan öte, Pentagon un binlerce bilgi notu ndan birisi olmasıdır. Yine kitabın sayfalarında Amerikan seçkinlerinin önemli bir bölümü nün emperyal bir egemenlik sistemi kurmaya muktedir olunduğuna inandıklarını kanıtlayan alıntıların kaynağı olarak (491 nolu dipnot) Philip S. Golup un Westward the Course of Empire sı gösterilmekte ve bu kaynağın özgün metninin Le Monde Diplomatique, Eylül 2002 olduğu söylenerek /www.mondediplo.com da bulunabilir denilmektedir. Kitabın sayfalarında Amerikan Genelkurmay Başkanlığı na bağlı Ulusal Güvenlik Üniversitesi yayınlarından çıkan Shock and Awe (Şok ve Dehşet) başlıklı kitabı internet üzerinden okumak mümkündür denilerek com adresi verilmektedir. Herhangi bir bilimsel yayında internet kaynaklarına atıf yapılması önemsiz görülebilinse bile, kaynak kitaptan yapıldığı söylenen alıntının kitabın hangi bölümünde ya da sayfasında bulunduğunun belirtilmemiş olması o denli önemsiz kabul edilemez. Eğer bu yapılmamışsa, ya bir kalem sürçmesi olmuştur, ya da bilimadamı internetin anonim kaynaklarından elde ettiği bilgiyi bilimsel bir görünüm altında sunmaya çalışmıştır. Kan Tadı nda bunlardan hangisinin olduğunu Haluk Gerger den başkasının bilmesi de olanaksızdır. Ancak konular burda bitmemektedir. Haluk Gerger, Amerikan medya sının çok sevdiği Shock and Awe bombardımanını hızlı hakimiyet (radip dominance) adı verilen yeni psikolojik yöntemin dehşet ve korku yaratma tekniği *** olarak değerlendirmektedir. Ve şok ve dehşet i (Shock and Awe) Amerikan emperyalizminin terörüyle eşdeğer kabul ederek şöyle yazmaktadır: Emperyalizm, bugün terörü, hem de milyonlara yönelik organize devlet terörünü temel yöntem yapmış, askeri doktrinin taktik uygulamasından stratejik hedef mertebesine yükseltmiş, hasmın iradesini kırmak olan klasik askeri zafer tanımıyla eşdeğer düzeyde ele alarak uygulamaya koymuştur. **** * Lenin, Emperyalizm, s ** Haluk Gerger, Kan Tadı, s *** Haluk Gerger, Kan Tadı, s **** Haluk Gerger, agk, s
16 KURTULUŞ CEPHESİ Temmuz-Ağustos Haluk Gerger, askeri bir kavram olan radip dominance (hızlı egemenlik) i Amerikan emperyalizminin yeni psikolojik yöntemi olarak sunarken, askeri alana adım atmış ve savaş teorisine girmiştir. Ve emperyalizm in, terör ü, askeri doktrinin taktik uygulamasından stratejik hedef mertebesine yükselt tiği sonucuna ulaşmıştır. Üstelik hasmın iradesini kırmak ın klasik askeri zafer tanımı olduğunu söyleyerek, emperyalist terörün bununla eşdeğer düzeyde olduğunu söylemektedir. Öncelikle belirtmek gerekir ki, klasik askeri zafer, düşmanı askeri olarak etkisiz hale getirmekten ibarettir. Düşmanı askeri olarak etkisiz hale getirmek ise, düşmanın savaşı sürdürme isteğini, iradesini yıkmak ve silahsızlandırmakla olanaklıdır.... düşmanı bir savaş hareketi ile irademize boyun eğecek duruma getirmek istiyorsak, ya onu gerçekten silahtan tecrit etmek, ya da kendisini öyle bir tehdit altında hissedeceği bir hale getirmek gerekir. Bundan çıkan sonuç şudur ki, düşmanın silahtan tecridi veya bozguna uğratılması adına ne dersek diyelim askeri harekâtın amacıdır. * Eğer düşmanın iradesini kırmak, dolayısıyla irademize boyun eğdirmek ya da onu tehdit altına almak psikolojik yöntem ise, savaşın kendisi bir bütün olarak psikolojik yöntem olacaktır. Eğer terör, düşmanı teslim olmaya ve boyun eğmeye götüren büyük dozda şiddet ise, bizatihi savaşın kendisi terör demektir. Savaş, hasmı irademizi yerine getirmeye zorlayan bir şiddet hareketidir... Şiddet, yani fizik kuvvet (çünkü Devlet ve Kanun kavramlarının dışında manevi kuvvet diye bir şey yoktur), böylece savaşın aracı olmaktadır; ereği ise düşmana irademizi zorla kabul ettirmektir.... savaş bir şiddet hareketidir ve bu şiddetin sınırı yoktur. ** Böylesine sınırsız şiddeti içeren savaş, Mao nun deyişiyle, insanlar arasındaki karşılıklı boğazlaşma canavarı dır. Su katılmamış küçük-burjuva hümanistleri, savaşın bu niteliğinden yola çıkarak, savaşa hayır der, onu lanetler. * Clausewitz, Savaş Üzerine, s. 49, Nisan ** Clausewitz, agy, s Marksist-Leninistler ise, savaşın politikanın başka araçlarla (şiddet araçlarıyla) bir devamı olduğunu kabul ederler. Dolayısıyla savaşın olduğu yerde şiddet, şiddetin olduğu yerde dehşet ve korku vardır. Ancak,... biz, bir yanda savaşlar ile öte yanda bir ülke içindeki sınıf savaşımları arasındaki ayrılmaz bağlılığı; sınıflar ortadan kaldırılmadan ve sosyalizm kurulmadan savaşların ortadan kaldırılmasının olanaksızlığını ve iç savaşların, örneğin, ezilen sınıfın ezene, kölenin köle sahiplerine, serflerin toprak beylerine, ücretli işçilerin burjuvaziye karşı verdikleri savaşların haklılığını, ilerici niteliğini ve gerekliliğini tamamen kabul ederiz. *** Bu nedenlerden dolayı, emperyalist savaşları terör olarak nitelemek ve buradan çıkarak tüm savaşların yalın bir terör olduğu düşüncesini yaymak küçük-burjuva pasifizminden başka birşey değildir. Haluk Gerger in emperyalizmin yeni psikolojik yöntemi olarak ilan ettiği hızlı egemenlik ( rapid dominance ) anlayışına gelirsek. Amerikan emperyalizminin hızlı egemenlik peşinde koşmasının nedeni, savaşları hızla sonuçlandırmak istemesindendir. ( Çabuk sonuçlu savaş ) Bu da, Vietnam halk savaşından çıkardığı derstir. Uzayan her savaş Amerikan emperyalizminin savaş gücünü zayıflatmakta ve giderek savaşamaz hale getirmektedir. Bir başka deyişle, uzatılmış ya da uzun savaş, Amerikan güçlerinin savaşma azmini ve iradesini kırmaktadır. Bu nedenden dolayı, onlar, savaşın olabildiğince kısa sürede sonuçlandırılmasından yanadırlar. Bundan çıkan sonuç ise, emperyalizme karşı savaşan halkların uzatılmış bir savaş yolunu tercih etmeleri gerektiğidir. Bu ise, yıpratma savaşıdır. Clausewitz in tanımıyla yıpratma savaşı, uzun süren bir harekât aracılığı ile düşmanın maddi kuvvetlerinin ve iradesinin giderek tükenmesidir. Amerikan emperyalizminin asimetrik savaş dediği savaştır bu. Bu savaşta esas olan düşmandan daha uzun süre dayanmaktır.**** *** Lenin, Sosyalizm ve Savaş, s. 11. **** Ancak mücadeleye düşmandan daha uzun süre dayanmak istiyorsak, mümkün olduğu kadar mütevazi amaçlarla yetinmek gerekir, çünkü işin niteliği gereği önemli bir hedef önemsiz bir hedefe göre daha büyük ölçüde kuvvet harcamasını gerek-
17 Temmuz-Ağustos 2004 KURTULUŞ CEPHESİ Haluk hoca, Amerikan emperyalizminin kısa sürede zafer elde etme amacını ( rapid dominance ) büyük dozda şiddet ( terör ) uygulaması olarak tanımlarken, aynı zamanda uzatılmış bir savaşın daha uzun süreli büyük dozda şiddet e yol açacağı yargısı oluşturmaktadır. Haluk hoca bununla da yetinmez. Böylesine büyük dozda şiddet uygulayan, hızlı hakimiyet peşinde koşan Amerikan emperyalizminin Amerikan toplumu ile özdeş olduğunu ilan eder. Boyutlarında ve tepkilerinde aşırı, abartılı; şiddet hastası bir yapı. Bağrında küçük adacıklar halinde çok sayıda farklılıklar, olumluluklar, umut tomurcukları taşısa da, dünyanın en dindar, en şoven, en militarist, tutucu ummanı Amerikan toplumu. Politik görevleri, kampanya fonlarının cenderesinde, fiilen parayla satılan bir demokrasi; halkın çok büyük bölümü bastırılmış, kandırılmış, tümüyle dışlanmış, kurulmuş oy robotları. Hayat, onmilyonlarcası için, tüketim tufanı,şiddet sarmalı, hamburger-cola salgını, borçları ödeme kaygısı, maddi manevi ayakta kalma kavgası. Zengini kıyıcı, ana medyası, resmi tarihi, eğitim sistemi, propaganda aygıtı, siyaset sınıfı hile ve desise ustası. Sanatı hokuspokus ve yanılsamalar makinası, yöneticileri yalan ustası. Ekonomisi sömürü çarkı, yabancılaşma-meta-kâr üreten, emek öğüten, insan tüketen emme basma tulumbası. Geçmişi sabıkalı, günümüzde sakıncalı, görünür geleceğinde ölüm dansı yapan felaket tanrıçası... Ve başta kendini, dünyayı boğan, kendisinin mutlak haklılığına, doğruluğuna, iyiliğine, üstünlüğüne olan sorgusuz sualsız, kendini beğenmiş, ırkçı, cahil, kaba, hastalıklı saplantısı. * Böylesine toplumu ile özdeşleşmiş saldırganlığı anlama mızı sağlayan Haluk Gerger, bunun karşısında ne yapmak gerektiğini ise şöyle ifade eder: Asıl mesele belki de, Amerika yı kendinden, içindeki şeytandan kurtarmak; kâr maksimizasyonuyla bile tatmini olanaksız sömürü dürtüsünden, yerlerin ve göklerin ve ruhların efendisi olma tutkusundan, obur ihtiraslarından... Karşımızda, yapısal olarak bir şiddet abidesi, öznelliği ve ideolojik yönelişiyle de bir put var. Zaman, insanı alçaltan devası anıtları parçalamak, kendisine tapınmaya tutsaklaştırılan putları kırmak zamanı olmalı... ** Böylece 526 sayfalık Kan Tadı biterken, her türden savaşın terör olduğunu, Amerikan emperyalizmi ile Amerikan toplumunun özdeş olduğunu öğreten Haluk Gerger, durumdan vazife çıkararak, Amerika yı Amerikalılardan kurtarma görevini okuyucunun omuzlarına yükler.*** Üstelik Amerikan toplumunu dünyanın en dindar, en şoven, en militarist, tutucu ummanı faşist bir toplum olarak ilan ederek yapar bu görevlendirmeyi. Böylece Amerikan emperyalizmi değil, bir bütün olarak Amerikan toplumu dünya halklarının baş düşmanı haline getirilir. Böylece ilk sayfalarında küçük-burjuva hümanizmi ile başlayan kitap, küçük-burjutirir. Saptanabilecek en küçük hedef ise sadece direnmektir, yani olumlu bir amacı olmayan bir mücadeleye girmektir. Bu durumda, nispeten kuvvetli araçlara sahip olduğumuz ölçüde, sonuca daha emin bir şekilde ulaşmamız sağlanmış olacaktır. Ancak bu salt olumsuz (menfi) yolda nereye kadar gidebiliriz? Elbette tam bir hareketsizliğe kadar değil, çünkü sadece dayanmak muharebe etmek değildir. Direnme, düşman kuvvetlerinin, düşmanı niyetinden vazgeçirmeye yetecek kadar bir kısmını yok etmeye dönük bir faaliyettir. (Clausewitz, Savaş Üzerine, s ) * Haluk Gerger, Kan Tadı, s ** Haluk Gerger, Kan Tadı, s *** Küçük-burjuva aydınlarının işçi sınıfına ve ezilen halklara bu tür görev verişleri sıkça karşılaşılan bir durumdur. Bir zamanlar D. Perinçek in halka silahlanın, ayaklanın... gibi çığırtkanlıkları bunun bir örneğidir. Haluk Gerger in Toplumsal Politik orum un bir toplantısında söylediği şu sözler bu tutumunun yaygınlığını göstermektedir:... başka insanlara, komünist olmayanlara diyelim ki; ey insanlar, siz, devrim isteyin ki size demokrasi gelsin, barış gelsin, özgürlük gelsin. İşçilere de demeliyiz ki; devrimi istemeyle de kalmayın, devrimi gerçekleştirin ki kendinizle beraber insanlığı da kurtarın. Bu, bizim bugün emperyalist terör saldırısına karşı elimizdeki en büyük silahtır. Mahir Çayan yoldaşın sözleriyle ifade edersek, nasıl olsa, silahlanacak, savaşacak ve devrimi yapacak olan kendileri değildir, onların en büyük silahı, ileri-geri konuşmak, sağa-sola talimatlar vermektir. 17
18 KURTULUŞ CEPHESİ Temmuz-Ağustos va pasifizmine yelken açtıktan sonra, küçükburjuva anarşizmi ile sonlanmaktadır. Hayır Haluk hoca! Bu, işçi sınıfının ve ezilen halkların savaşıdır. Bu savaş haklı bir savaştır. İnsanlığın her türlü sömürüden, şiddetten kurtuluşunu amaçlayan bir savaştır. Bu savaşın baş hedefi, Amerikan emperyalizmi ve onun ekonomik, politik ve askeri savaş mekanizmasıdır. Amerikan toplumunu oluşturan insanlar nedenli kendini beğenmiş, ırkçı, cahil, kaba, hastalıklı saplantı sahibi olurlarsa olsunlar, işçi sınıfının ve ezilen halkların emperyalizme karşı savaşının düşmanları değillerdir. Bu ayrımı görmeyenler, göremeyenler, Amerikan emperyalizminin gücü karşısında çaresiz, güçsüz ve korkak küçük-burjuva aydınlarıdır. Bu küçük-burjuva aydınları Noam Chomsky, Howard Zinn gibi neo-anarşistlere öykünseler de, işçi sınıfının ve ezilen halkların bu entelektüel anarşist Amerikalılardan öğrenecekleri hiç bir şey yoktur. Noam Chomsky ve Howard Zinn mantığıyla bize Amerika yı anlatan Haluk Gerger, Amerikan emperyalizminin korku imparatorluğu olduğuna da inanmaktadır. Bir tebliğinde şöyle yazmaktadır: Eskiden Amerikan saldırganlığının temelinde, nesnel olarak, kapitalizmin yasaları, emperyalizmin dinamikleri, Amerikan sermayesinin özel ihtiyaçları, öznel olarak da, güç ve korku yatmaktaydı. Bugün, nesnel dinamikler kendi koşullarında işlerken, öznel boyutta güç ve zaafiyet (ve dolayısıyla onun yarattığı öncekinden farklı korku) belirleyici olmaktadır. * Böylece öğreniyoruz ki, bugün Amerikan saldırganlığının temelinde... güç ve korku yatmakta dır. Dün Amerikan saldırganlığı nda belirleyici yan kapitalizmin yasaları, emperyalizmin dinamikleri, Amerikan sermayesinin özel ihtiyaçları iken, bugün güç ve korku olmuştur. (Ve Haluk Gerger, bu tebliğinde ortaya koyduğu saptamalarını Kan Tadı nda olgular dizisiyle kanıtlamaya çalışmaktadır.) Edward Kennedy, 27 Temmuz günü Demokrat Parti kongresinde yaptığı konuşmasında şunları söylemektedir: Bu yönetim (W. Bush yönetimi) korku yaratmıştır. Sağlık hizmetlerinin * Haluk Gerger, Sol Meclis Tebliği, ve okul masraflarının yükselmesi korkusu, işsizlik korkusu, daha düşük ücret korkusu, sosyal güvenlik korkusu, büyük darkafalılık korkusu, seçim hilesi korkusu... Büyük deprasyon sırasında ranklin Roosevelt şöyle diyordu: Korkmamız gereken tek şey korkunun kendisidir Bugün diyoruz ki, korkulması gereken tek şey G. Bush un bir dört yıl daha iş başında kalmasıdır. Bizim mücadelemiz, zamanımızdaki, ülkemizdeki korku ve kayırmacılık politikalarına karşıdır. Görüldüğü gibi, ABD başkan adayı Kerry nin destekçisi E. Kennedy, tıpkı Haluk Gerger gibi, W. Bush dönemini korku politikalarının egemenliği olarak ilan etmektedir. Ancak bu benzerlik şaşırtıcı değildir. Haluk Gerger in Amerika yı anlamak için bize sunduğu kaynaklar bugün Kerry i desteklemektedirler. Benzeşlik de, Haluk Gerger in bu Kerry destekçilerinin perspektiflerini önsel olarak kabul etmesinin bir sonucudur. Ama bundan daha olumsuz olanı ise, Amerikan emperyalizmini ekonomik temellerinden ayırarak, onu yalın bir saldırganlığa, tüm Amerikan toplumuna egemen olmuş bir güç ve korku politikasına indirgemesidir. Lenin, Emperyalizm kitabında, emperyalizmin ekonomik temellerini açık biçimde sergilerken, emperyalizmin, genellikle, bir şiddet ve gericilik eğilimi olduğunu, başka ülkeleri ilhak eğilimi olduğunu açık biçimde belirtir. Daha basit bir ifadeyle, emperyalizm, tekellerin dünya çapında imparatorluk kurma eğilimidir. Bu eğilim, öznel bir istem olmayıp, tekelci kapitalizmin kendi dinamikleriyle ortaya çıkan bir özelliktir. Bu da, güç demektir, şiddet demektir. Sovyetler Birliği nin dağıtılmışlığından sonra Amerikan emperyalizminin saldırganlığını artırması ve pervasızlaşması olgusunu, emperyalizmin ekonomik köklerinden kopartarak değerlendirmek, Haluk Gerger in yaptığı en büyük hatadır. Psikologlara sorulacak olursa, korku, psikolojik bir olaydır. Ama bir kapitalistin ya da bir emperyalist tekelin korkusu maddi bir olaydır. Onlar sermayelerinin değersizleşmesinden, kâr oranlarının düşmesinden, pazarları yitirmekten, tümüyle sermayelerini kaybetmekten, iflas etmekten vb. korkarlar. Maliyetlerin yükselmesinden, faiz oran-
19 Temmuz-Ağustos 2004 KURTULUŞ CEPHESİ larının artmasından, piyasalardaki istikrarsızlıktan, hammadde fiyatlarının yükselmesinden vb. korkarlar. Sermaye sahibi olmanın getirdiği tüm olanakları, gücü, iktidarı ve yaşam tarzını kaybetmekten korkarlar. Bir emperyalist ülke, pazarların bir başka emperyalist ülke tarafından ele geçirilmesinden korkar. En büyük korkuları ise, kapitalist düzeni tümüyle ve sonsuza kadar ortadan kaldıracak olan sosyalist devrim korkusudur. Kısacası, bu korku zinciri sonsuza kadar uzatılabilecek kadar çoktur. Komünist Manifesto nun ilk satırlarında burjuvazinin korkusu ve bu korkuyla nasıl birlik oldukları şöyle yazılıdır. Avrupa da bir hayalet dolaşıyor Komünizm hayaleti. Eski Avrupa nın bütün güçleri bu hayaleti defetmek üzere kutsal bir ittifak içine girdiler: Papa ile çar, Metternich ile Guizot, ransız radikalleri ile Alman polis ajanları. Ve Komünist Manifesto nun sonunda da şunlar yazılıdır: Komünistler, kendi görüşlerini ve amaçlarını gizlemeye tenezzül etmezler. Hedeflerine ancak tüm mevcut toplumsal koşulların zorla yıkılmasıyla ulaşılabileceğini açıkça ilân ediyorlar. Varsın egemen sınıflar bir komünist devrim korkusuyla titresinler. Proleterlerin zincirlerinden başka kaybedecek bir şeyleri yok. Kazanacakları bir dünya var. BÜTÜN ÜLKELERİN İŞÇİLERİ, BİRLEŞİNİZ! Öte yandan, burjuvazi aynı zamanda cüretkardır, korku nedir tanımaz. Sermaye, kâr olmadığı zaman ya da az kâr edildiği zaman hiç hoşnut olmaz, tıpkı eskiden doğanın boşluktan hoşlanmadığının söylenmesi gibi. Yeterli kâr olunca sermayeye bir cesaret gelir. Güvenli bir %10 kâr ile her yerde çalışmaya razıdır; kesin %20, iştahını kabartır; %50, küstahlaştırır; %100, bütün insani yasaları ayaklar altına aldırır; %300 kâr ile, sahibini astırma olasılığı bile olsa, işlemeyeceği cinayet, atılmayacağı tehlike yoktur. Eğer kargaşalık ile kavga kâr getirecek olsa, bunları rahatça dürtükler. * * T. J. Dunning, akt. Marks, Kapital, Cilt: I, s Görüldüğü gibi, kapitalizm koşullarında korku ile pervasızlık ve cüret bir aradadır. Her ikisi de kapitalist üretim ilişkilerinin doğasından kaynaklanır. Bunları görmezlikten gelip, günümüzde Amerikan saldırganlığının güç ve zaafiyet ten kaynaklanan korkuya dayandığını söylemek, devrimci mücadelelerin güçsüzleştiği bir evrede insanları ajite etmek amacıyla söylenmiş bir söz değilse, sadece olayların dış görünüşüyle yetinmekten başka birşey değildir.** Ve bilinirki, olayların görünüşü gerçekleri yansıtsaydı, bilime gerek kalmazdı ve Marks da kapitalist üretim ilişkilerini tahlil etmek için onca uğraşmazdı. Son olarak Engels in tarihte zorun (şiddetin) rolüne ilişkin yaptığı saptamayı anımsatalım:... zorun tarihte ekonomik evrim karşısında oynadığı rol açıktır. İlkin her siyasal zor, önce toplumsal nitelikte ekonomik bir göreve dayanır ve ilkel toplulukların dağılmasının toplum üyelerini özel üreticiler durumuna dönüştürdüğü, yani onları ortak toplumsal görevlerin yöneticilerine daha da yabancı kıldığı ölçüde artar. İkinci olarak, toplumdan bağımsız kılındıktan, hizmetkar durumundan efendi durumuna geldikten sonra siyasal zor, iki yönde etkili olabilir. Ya normal ekonomik evrim yönünde; bu durumda, ikisi arasında bir çatışma yoktur, ekonomik evrim hızlanır. Ya da zor, ekonomik evrime karşı çıkar ve bu durumda, birkaç istisna dışında, ekonomik evrim karşısında her zaman yenik düşer. *** Bu tarihin diyalektiğidir. ** Haluk Gerger in bu yüzeyselliğinin kaynağı, Marksizmi bir toplumbilim (sosyoloji) olarak algılaması ve anlamasından ileri gelmektedir. Bu nedenledir ki kitap, Amerikan toplumunun sosyo-psikolojik irdelenmesinden öteye geçememiştir; Amerikan toplumuna ilişkin olguların kronolojik olarak basit bir dizimi olarak kalmaktadır. Bu yönüyle Kan Tadı, Amerikan toplumunun dışsal bir gözlemci tarafından nasıl algılanabildiğini gösteren bir çalışma olarak tanımlanabilir. Kitaptan daha fazla birşey beklemek, emperyalizmin saldırgan olamayacağını düşünmek kadar anlamsız olacaktır. *** Engels, Anti-Dühring, s. 271, Ekim
20 KURTULUŞ CEPHESİ Temmuz-Ağustos 2004 Yeni-Osmanlıcı Efendi Bir Bilimadamı! 20 * Pişdar, Yalçın Küçük ün Türkçesini söylemeyi pek sevmediği sözcüklerden birisidir, öncü anlamına gelir. Son aylarda yazılı ve görüntülü basında ( medya ) sabetayistler e ilişkin haberler, köşe yazıları ve kitaplar birbiri ardına yayınlanmaya başladı. Onomastique araştırmalarla dehşetengiz buluşlar yapıldı ve bu Onomastique buluşlarla ekonomik, politik, toplumsal, kültürel, askeri vb. akla gelebilecek her alandaki komplolar açığa vuruldu. Sabetay Sevi müritlerinin komploları nın Türkiye tarihini nasıl etkilediği sayfalık kitaplarla sergilendi. Özellikle onomastique sayesinde kimlerin gizli (kripto) yahudi olduğu tek tek gösterildi. Böylece ülkemizin yakın tarihi sabetayist komplo çerçevesinde yeniden yazılmaya başlandı. Her zaman olduğu gibi, tabu kırıcısı ve tez yazıcısı Yalçın Küçük bu yeni tarih yazıcılığının pişdarı* oldu. Şebeke adlı kitabıyla sabetayist komplo deşifrasyonuna başlayan Y. Küçük, Tekeliyet - Ansiklopedi siyle büyük sıçrama yaparken, kendisinin daha iki bin dergisinde çalıştığı zaman göz koyduğu medyatör Soner Yalçın ın Efendi, Beyaz Türklerin Büyük Sırrı medya da büyük tartışmalara yol açtı. Artık siyaset ve sanat alanının yahudi dönmeler tarafından nasıl işgal edildiği, yükselen kariyerlerin ve yıldızların yahudi dönmeler in (sabetistler) tarikat dayanışmasının ürünleri olduğu görüldü. İsmail Cem den Hülya Avşar a, Kemal Derviş ten Cem Boyner e, Sevim Belli den Behice Boran a ve neredeyse sonsuzluğa uzanan onbinlerce kişinin sabetayist tarikatın mensupları oldukları öğrenildi. Görüldü ki, Türkiye Cumhuriyeti, son Türk devleti, yahudi dönmelerinin büyük bir komplosu ile yüzyüzeydi. Solculuk adına Yalçın Küçük ve Soner Yalçın bu komployu deşifre ederek büyük bir görev yerine getirmişlerdi. Özellikle İsmail Cem in YTP sinin etkisizleşmesiyle görev büyük ölçüde ba-şarılmıştı. Ama Yalçın Küçük gibi muhteşem, dahi ve de tez yazıcısı için böylesine konjonktürel başarılar başarı sayılamazdı. O, tezler ortaya atmak, bu tezlere göre teoriler yapmak için yaratılmıştı. Dolayısıyla onomastique ilgisini tezlerinde kullanmalıydı ve bu tezlerden bir teori yaratmalıydı. Ansiklopedi adını verdiği Tekeliyet kitabıyla bu yaratıcı görevine başladı. Birkaç yıl öncesine kadar yahudiler in ve yahudi dönmeleri nin ülkedeki ekonomik, toplumsal ve siyasal güçleri ve müslüman düşmanlığı (İsrail- ilistin çatışması temelinde) şeriatçı kesimlerin büyük ilgi alanını oluştururken, bugün Yalçın Küçük ün deha sıyla sol un teorik ve pratik hazinesi haline dönüştürüldü. Ve Yalçın Küçük tezini yazdı: ilkel toplum, feodalite, kapitalizm arkasından sosyalizm derken, Orta Çağ a dönüş.** s. 39 Yalçın Küçük ün, Marksizm için şaşırtıcı olsa da artık telaffuz etmek zorundayız dediği bu tezle, günümüzün Orta Çağ ve egemen sınıfın yeni feodalite olduğunu onomastique sabetayist avcılığıyla ilan etmek- ** Yalçın Küçük, bir bildiği olsa gerek, köleci toplum u atlamıştır. Tekelistan, c. 1, s. 39, 2003.
21 Temmuz-Ağustos 2004 KURTULUŞ CEPHESİ tedir. Yalçın Küçük ün 80 lerde kırmızı kaşkollu Aydın Üzerine Tezler iyle başlayan, başkan Apo danışmanlığı ile süren ve Paris serüveniyle tamamlanan yirmi yıllık yaşamının ardından gelen bu yeni tarih tezinden, Orta Çağ ın feodalizm olmadığını öğrendiğimiz gibi, kendi Orta Çağ ının sosyalist olmayan veya sosyalizmi sürdüremeyen gelişmiş ve büyümüş-şirketleşmiş toplumların bir hali ve çukura düşüşü * olarak algılamak gerektiğini öğreniyoruz. Öğreniyoruz ki, bu Yalçın Küçükvari Orta Çağ da, sanayici geri plana çekilmiş, yerini Orta Çağ ın tüccar ve bezirganlarına ve sonra da borsacı veya tefecilere bırakmış ve din egemen olmuştur.** Bunların ilk kanıtı ise, Hüsamettin Özkan olmaktadır. Yalçın Küçük demektedir ki, Hüsamettin Özkan gibi dilsiz ve yeteneksiz, aklı ya olmayan ya da kullanmayan birisi nasıl olur da siyasal yönetimde belirleyici bir yere gelebilir? Eğer gelmişse, bu göstermektedir ki, çağımız Orta Çağ dır, çünkü Orta Çağ, 1985 tezlerine atıf yaparak, yeteneksizler yönetimidir, Hüsamettin Özkan yeteneksizdir, öyle ise çağımız Orta Çağ dır! Ve ardından binlerce sayfa tutan bir yığın söz, laf, gazete küpürleri ve özeladbilim dizinleriyle bu tezini kanıtladığına inanır. Şüphesiz yurtdışında kurulacak bir Kürt bankasıyla Türkiye ye gönderilen havale ücretleriyle ilkel sermaye birikimi yapılacağı düşüncesi taşıyan Yaşar Kaya nın sözüyle, ipliği pazara çıkmış bir Yalçın Küçük ün deli saçması denilebilecek tezlerini kimsenin ciddiye almayacağı iddia edilebilir. Kemal Derviş için söylendiği gibi, onun da girdiği her yeri bozduğu, yıkıp-dağıttığı da söylenebilir. Hatta hadi canım diyerek küçük senebilir. Ama sabetayist avcısı Yalçın Küçük ün, medya sabetayistleri ni deşifre ederken, aynı medya tarafından sürekli reklamı yapılması hiç de küçük senebilecek bir olay değildir. Yalçın Küçükvari tez yazalım: TEZ I: Yalçın Küçük, geliştiğini düşündüğü her yere ve harekete katılır, Kemal Derviş gibi girdiği yeri dağıtır ve ilk ayrılan kendisi olur. TEZ II: Her yeni kitap serisine başladığında, daha çok satmak ve taraftar toplamak amacıyla, cezaevlerindeki açlık grevlerine ve ölüm oruçlarına metin içi ek le atıf yapar. TEZ III: Sözcüğün her anlamında saçma sorular ortaya atar, bu soruları tez diye sunarak insanları şaşırtır. Şaşırttığı insanlara bilgi ve olgu kırıntıları sunarak çıkış yolunun kendi tezlerini kabul etmekten geçtiğini gösterir. TEZ IV: Popüler olmak istediği zamanlarda kırmızı kaşkolla dolaşır. TEZ V: Soyadı küçük olduğu için, sürekli büyük işler başardığını düşünür. Bu tezlerimizi, Yalçın Küçük gibi, İnonü savaşlarının olmadığını söyleyerek, ortaçağdaki veba salgınından sayfalarca söz ederek, Decameron un aşk hikayelerinden aktarmalar yaparak ve onomastique fantaziler kurarak kanıtlamak durumunda değiliz. Bu tez lerimiz, Yalçın Küçük ün yaşam öyküsünün görüngüleridir sadece. Bugün Yalçın Küçük ün tüm yaptığı, sabetayist avcılığı paravanası altında solla, Marksizmle olan tüm ilişkisini koparmaktan ibarettir. Bunu yaparken, yanında götürebileceği her kişiyi de beraberine alır ve aynı sona doğru çeker. Şöyle yazıyor Yalçın Küçük: Kapitalizm çok zorlanmış bir soyutlama, çok kısa ve çok geçici olduğunu düşünebiliriz. Nitekim, kapitalizm ve marksizm üzerine, Sovyet dekansıyla başlayan, az ve fakat büyük verimlere gebe yeni çalışmalar, feodal düzenin tarihini uzatma eğiliminde görünmektedir. Ben de, diğer ucundan baktığımızda, kapitalizm şemasının, uzun XX. yüzyıla bakmak için bilimsel bir gözlük olmaktan çıktığını ileri sürmeye çalışıyorum. Netleştirmekten çok, bulandırıyor. *** Kapitalizm, çok zorlanmış bir soyutlama olarak bilimsel bir gözlük olmaktan çıktığı na göre, kapitalizmin tahliline ilişkin her türlü yapıt (Kapital başta olmak üzere) kolayca geçersiz ilan edilebilecektir. Ama yine de, o, bir kahraman, bir savaşçı ve hatta devrimci olarak da kalabilecektir.... devrim sorunu bitmiyor; devrimde sadece yıkmak ve yeni düzen kurmak yok, aynı zamanda hız sorunu bulunmaktadır. Devrim ile evrim arasındaki en önemli ayrılığın hız * Yalçın Küçük, Tekeliyet, c. 1, s. 39, ** Yalçın Küçük, agk, s. 40. *** Yalçın Küçük, agk, s
22 KURTULUŞ CEPHESİ Temmuz-Ağustos * Yalçın Küçük, agk, s ** Yalçın Küçük, agk, s *** Kimileri bu ifadelerimizin yakışık almadığını, Yalçın Küçük gibi bir bilimadamı nın görüşlerine karşı çıkılsa bile, eleştiride daha bilimsel-akademist dil kullanılması gerektiği söylenebilir. Bu ifadeyi, ilk kez, Ocak-Şubat 1994 tarihli Kurtuluş Cephesi nde yayınlanan Muhterem Grand Hocanın Paris e Avdedi yazımızda biz kullandık. Aradan yıllar geçtikten sonra Yalçın Küçük le yapılan bir röportajda şunlar yazılıdır: İskenderunlu bir aile olan Yalçın Küçük ün ailesi, yörede Küçükefendiler olarak tanınmaktadır. Kendisi de Küçükefendi nin Yalçın ı olarak bilinmektedir. (Aksiyon dergisi, Sayı: 449.) olduğunu biliyoruz, kuşkusuz, hızın tanımında şiddet var, şart değil, devrimi şiddet ve evrimi pasifizm ile özdeştirmek buradan kaynaklanıyor. * Böylece Yalçın Küçük, Marksizmden kopuşun hazırlıklarını yaparken, aynı zamanda evrimi devrimle özdeşleştirerek kendisini devrimci olarak göstermeyi sürdürmeye çalışmaktadır. Ve cezaevlerinde 1999 da başlatılan ölüm oruçlarının bir sonucu olarak ortaya çıkan korsakof hastalarını da kendisine dayanak olarak kullanmakta bir an bile tereddüt etmez. Kapitalizmi çok zorlanmış bir soyutlama olarak ilan eden Yalçın Küçük, Marksizmi, Malthus un nüfus kuramı yla aynı kategoriye koyarak, endojen, aynı anlama gelmek üzere, kapalı sistem olarak tanımlayarak Marksizmden kopuşu garantiye alır. Bunu bilimsel kesinlik olarak sunar:... bilimsel modellerin endojen olma zorunluluğu Marx tan çok önce ortaya konmuştur: Marx, ekonomi politiğin kurucularından öğrendiklerine Hegelien bir eter içerirken, hem ekonomik faktörün gücüne verilen vurguyu ve hem de değişkenlerin birbirini etkileyerek belirlemeleri zorunluluğunu entansifiye ediyordu. ** Bu Yalçın Küçükvari sözlerin ne anlama geldiği önemli değildir. Önemli olan, Yalçın Küçük ün kendi saplantılarının bilimsel bir görüntüye sahip olduğunun sanılmasıdır. Bu sanıyla, Küçükzade Yalçın efendi*** için, marksizm in, hegelien eterle endojenleri entansifiye ettiğinin (ne anlama geldiğinin bir önemi yoktur) bilinir olması yeterlidir. Bunun ötesinde, gerçekte marksizmin, ister bilimsel denilsin, ister ideal denilsin, bir ekonomik model olmadığı gibi bir sistem de olmadığının önemi yoktur. Engels in şu sözlerinin de Küçükzade Yalçın efendi için hiç bir önemi yoktur: Sistematik, Hegel den sonra olanaksızdır. Dünyanın tek bir sistemi, yani tutarlı bir bütünü temsil ettiği açıktır, ama bu sistemin bilinmesi, tüm doğanın ve tüm tarihin bilinmesini öngerektirir, buna da insanlar hiç bir zaman erişemezler. Öyleyse sistemler yapan kişi, sayılmaz eksiklikleri kendi öz uydurması ile doldurmak, kendini usdışı imgeleme gücüne bırakmak, ideoloji yapmak zorundadır. *** Ama olsun! Yalçın Küçük, Marks ın devrim teorisi ni kapalı sistem olarak ilan etmiştir bir kere. Üstelik aynı sayfadaki dipnotta belirttiği gibi, Lenin, Ne Yapmalı? ve Nisan Tezleri ile Marx ın kapalı sistemini kırmıştır hem! Eh Lenin kırdığına göre, Marks ın devrim teorisi nin kapalı sistem olması gerekir, yoksa Lenin neyi kırmış olabilir ki! Zaten Küçük efendi, daha Tekeliyet kitabının önsözünde okuyucuyu buna hazırlamıştır: Sovyet Devrimi nin... kurulması bir şarkı dır. Bu ise, son çözümlemede, Lenin in politik dehasının verimidir, emekçi sınıfların iktidarı için sonsuz hırsının ürünü de diyebiliriz; yalnız dahiyane olsa da politik olan, bir daralmadır, bu nedenle Lenin in beslendiği bütün kaynakları daralttığını tespit zamanı gelmiş olmaktadır. Marx ı da daralttığı kesindir, fakat Marx ın kapalı sistemini açarak sağladığı genişleme ile bunu telafi ettiğini biliyoruz. **** (abç) İşte kesindir, biliyoruz gibi kendinden menkul sözcüklerle okuyucuyu da kendisinin suç ortağı yapmaya çalışan Küçük efendi, Tekeliyet ansiklopedisiyle, Lenin in tersine, kendisinin beslendiği bütün kaynakları serbest bırakır. O şimdi hürdür, hem eklemlidir ve hem de eklemlerini kilitleyebilen dir.***** Eklem bacaklı olduğunu biz biliyoruz, bu eklem bacaklının beslendiği kaynakları da ilan etme zamanı gelmiş bulunmaktadır: Machivelli, Bodin, Hobbes, Montesquie, Albert Camus, Jean Paul Sartre veee Decameron un aşk hikayeleri yle *** Engels, Anti-Dühring, s , Mart **** Yalçın Küçük, agk, s. 10. ***** Yalçın Küçük, agk, s. 10.
23 Temmuz-Ağustos 2004 KURTULUŞ CEPHESİ Boccaccio. Onlar, bu eklem bacaklı efendiyi kapalı sistem den azat ederlerken, onomastique fantazilerle sabetayist avcılığına entansif bir biçimde endojen etmiştir.* Bu sabetayist avcısı efendi, bize, onomastique fantaziler sunarak, ülkemizdeki siyasal ve sanatsal yaşamın egemen sınıf ının nasıl kripto-yahudiler olduğunu, tartışmaya yer bırakmayacak kesinlikte ve tartışmaya açık bir bilimsellik iddiasında gösterir! Kitabın ilgi görmesi ve çok satması için Kıbrıs sorununu öne çıkartır ve bu kripto ların işin içinde olduğunu, Kıbrıs ın alınmasında Yahudi lobisi ve iktidarının çok önemli bir rol oynadığını söyleyerek ve de sayfalar dolusu paralel isimler dizini ni kanıt olarak sunarak, kanıtlar! Bu efendice kanıtlamada her cinsten ve her çeşitten insan isimleri kitapta Decameronvari dans yaparlar. İşte bu isimlerden Yehudi Halevi baş teorisyen olarak karşımıza çıkartılır. Sion a dönüşün bu teorisyenine ilişkin dipnotta şunları yazar efendi Küçük: H işareti ile gösterilen ses, bütün dillerde seslerin en sessizidir, her zaman ihmal edebiliyoruz. Judah Halevi, Yahudi tarihinin önemli isimlerinden birisidir, unutulmamakla birlikte adındaki h sessiz kalabilmektedir; Türkiye de kripto-yahudiler ve sa- betayistlerin taşımayı pek sevdikleri alev adı, Halevi yi hatırlatmaktadır. ** (abç) Bütün dillerin seslerinin en sessizi, ağzı var-dili yok sesi, zavallı H (ha ya da he), ağzını açmayıp susunca, yani sessiz kalınca, Judah Halevi oluvermektedir Alevi! Hayır! Burada bir yanlışlık yoktur. Küçük efendi, H nın sessizliğini, efendiliğini kullanarak, Halevi den Alev i türetirken, sondaki i yi Allah ına havale etmiştir! Eğer Yalçın efendi, bu efendi H ya bu kötülüğü yapmamış olsaydı ya da sessiz H ateist olsaydı, Judah Halevi den ( H düşünce) * Okuyucunun yazının başından beri ne olduğunu anlayamadığı şeyi şimdi açıklıyoruz: Onomastique, bilimsel iş yapdığını sanan bazı Decameronvari sapkınların özelisimbilim adını verdikleri isim-bulmaca oyunudur. Bu oyun, insanların adlarına bakarak onların karakterleri tahlil etme ve secerelerini bulma oyunudur. Kişi isimlerinden yola çıkarak arkeologluk işiyle iştigal ederler. ** Yalçın Küçük, agk, s Alevi kalacağı kesindir ki, bu durumda tüm Alevilere kripto-yahudi demek zorunda kalınacaktı! Şimdilik ve bu kezlik, Aleviler, Yalçın Küçük ün Allah a havale ettiği i harfiyle kripto olmaktan kurtulmuşlardır. Ama şimdilik kurtulmuşlardır! Yalçın Küçük efendinin onomastique bilgisinin en büyük sorunu ise Cem dir. Kendi yazışıyla, sabetayistlerin ve Yahudilerin,... cem adına düşkünlükleri hâlâ tatminkar çözümünü bulamadığım bilmecelerden birisidir.*** İsmail Cem, Cem Uzan, Cem Hakkı, Cem Boyner vs vs. derken, bilmece, kendini tümüyle rahatlatan bir açıklama **** olmasa da, az da olsa çözülür. Birinci çözüm: İsrail Devleti kurulmadan önce daha çok, fakat hâlâ, New York un, dünya Yahudiliğinin gerçek başkenti olduğudur. İsim koyarken, New York göz önünde tutuluyor; bu Türk-Müslümanlar arasında bile bir eğilim olabiliyordu, soğuk savaş döneminde Amerikalı bahriyelilerden çocuk doğuranlar deniz veya can adını seçiyorlardı. Amerika da denis veya john olarak kolayca telaffuz edilebiliyordu. Sabetayistler arasında tercih edilen Cem adının, New York ta Sem olarak söyleneceğini tahmin etmek zor değildir; cent sözü, sent okuyoruz, tanığımızdır. Cem, New York ta Sem dir. ***** Eh! diyebilirsiniz, biz bunu zaten biliyorduk, bizim Temel tanığımızdır, New York adı, onun ne var-ne yok undan geldiğine göre, Sem de Cem dir! Ama Yalçın Küçük gibi, Prof. Dr., ciltler dolusu kitap yazmış, bir zamanların kapalı sistem marksisti böylesine yanıtla yetinemez; onunla Temel i birbirine karıştırmamak gerekir. İkinci çözüm: İran kaynakları yerine, erhengi Ziya ya bakmayı öneriyorum, burada, cem, cemşasb, ceşidun girişi aynıdır ve şu bilgi verilmektedir: Pişdadiler sülalesinin dördüncü ve en büyük hükümdarı Hazreti Süleyman ile *** Yalçın Küçük, agk, s **** Yalçın Küçük, agk, s ***** Yalçın Küçük, agk, s
24 KURTULUŞ CEPHESİ Temmuz-Ağustos 2004 TOPLU İSİM OYUNLARI Armağan Hızlı hızlı tekrar söyleyiniz Arman Kağan Kan Kaan Kan Oğuz Oz Oğuzhan Ozan Rauf Rav * Ve bizim önerimiz Yalçın???? Küçük???? 24 İskender e de Cem denir. Kısa açıklamanın ayrıntıları var, ancak Cem adının, Yahudiler in Şmole dedikleri Süleyman yerine de kullanılması yeterli bir açıklamadır. Önemli buluyorum ve bu durumda çürütülünceye kadar, Cem in kaynağı ve çekiciliği konusundaki bu açıklamayı kabul etmek zorundayız. ** Evet, Küçük efendi önemli bulmuştur, öyle ise kabul etmek zorundayız : Cem ismi yahudi ismidir ve kripto-yahudiler kullanır. Tabii Aleviler soracaktır, bizim Cem de mi yahudi? Yanıt onomastique tir. Onomastique, özel isimler bilimi dir, dolayısıyla Alevi Cem i, özel isim olmadığı için onomastique dışıdır, sözümüz cem aatten dışarıdır. Elbette birisi de çıkıp, Alevi liğin Halevi nin sessiz, sakin, H sızlığından geldiğini ve Cem in ise Pişdadiler sülalesinin dördüncü ve en büyük hükümdarı Hazreti Süleyman anısına yapıldığını da iddia edebilir. Üstelik kaynak olarak Yalçın Küçük ü göstererek şöyle diyebilir: Önemli buluyorum ve bu durumda çürütülünceye kadar, bu kaynağı ve çekiciliği konusundaki bu açıklamayı kabul etmek zorundayız! Atasözünde denildiği gibi, bir deli kuyuya bir taş atmış, yüz akıllı çıkaramamış! Yine de Yalçın Küçük efendi yılmaz bir savaşçıdır! Girdiği her yeri altüst eden, insanları yüzüstü bırakıp bir başka yere giden Yalçın Küçük, Ansiklopedisinde bize toplu isim oyunları bile oynatır. (Bkz. Toplu İsim Oyunları tablosu) Kitaplarında oynadığı bu oyunlardan sonra medya röportajlarında sadede gelir: Benim buradaki asıl formülüm, * Yalçın Küçük, agk, s ** Yalçın Küçük, agk, s yavaş yavaş daha yüksek sesle dillendirdiğim ve bazı Türk-İslâm tezinden arkadaşlarımın bana söylediğine göre de İslâmcı kesimde de hemen benimsenen, çok büyük bir memnuniyetle karşılanana Doğu Birliği... Doğu Birliği söylemini kullandığınız zaman, Doğu Perinçek in İşçi Partisi yle buraya kadar aynı şeyleri söylüyoruz. Burada iki proje var, bir tanesi şimdi İşçi Partisi nin Avrasya Projesi. Ben Avrasya nın sorunları çözebileceğini düşünmüyorum. Bazen ben bu projelerimi ortaya attığım zaman, Osmanlı yı mı yeniden diriltmek istiyorsun? diye soruyorlar, beni herhalde tanıyorsunuz, ben böyle karşı postülalardan etkilenmem. Osmanlı yı kuracaksan kurarsın... Zaten Anadolu içinde böyle bir devletin yaşayabileceğine tarihsel olarak ihtimal vermiyorum. Projem, çok net bir projedir: Suriye, Irak, eskiden projem içinde yer almayan İran ve Kafkasya dan Azerbaycan ve Ermenistan. Ekonomik birliği, siyasî birliği içeren bir proje. Esas projem de Yunanistan ın da mutlaka bulunması. Ama Yunanistan Avrupa Birliği ne girdi. akat Avrupa Birliği ile arasında çok ciddi yeni sorunlar çıktı. Yunanistan da da aşırı solla, dindarların ve sağın bir kısmının birleştiği söyleniyor. Benim çözümüm budur... *** (abç) Böylece yıllarca sabetayist avcılığı yapan şeriatçıların tezlerinin Yalçın Küçük tarafından yeniden ve cilalanarak piyasaya sürülmesinin hikmeti de anlaşılmaktadır: Büyük Doğu ya alternatif sol görüntülü Doğu Birliği. *** Anadolu Gençlik dergisi, sayı: 19. Bu dergi, Erbakancı Milli Görüş cülerin gençlik dergisidir.
25 Temmuz-Ağustos 2004 KURTULUŞ CEPHESİ Yalçın Küçük ün yeni çıkışı nın, yılların sabetayist avcıları şeriatçıların ve Türk-İslam sentezcilerinin saflarında büyük memnuniyet uyandırmasının ardında yatan da bu Doğu Birliği projesidir. Şimdi projeler savaşı başlamıştır: Büyük Ortadoğu projesi, İslam Ortak Pazarı projesi, Avrasya projesi, Büyük Doğu projesi ve nihayet Doğu Birliği projesi. Bu projelere TÜSİAD ın bölgesel süper güç Türkiye projesini de eklemek gerekmektedir. Bu projelerin coğrafyası ise, Adriyatik ten Çin Seddi ne büyük Türk dünyası olmaktadır. Bütün onomastique fantaziler, kriptoyahudi söylemleri bir yana bırakıldığında karşımıza çıkan bu projeler dizisi, pan-islamizm ile pan-türkizmin neo versiyonları olmaktadır. Eğer İstanbul un fethi ortaçağın sonu, yeni çağın başlangıcı olarak kabul ediliyorsa, Yalçın Küçük ve diğerlerinin projeleri de, yeni ortaçağın sonu ve yepyeni çağın başlangıcı olarak tanımlanabilir. Eğer tarih, hâlâ sınıf mücadelelerinin tarihi ise, bu ortaçağ-yeni çağ ın da sınıfsal bir temeli olması gerekir. NEDİR BU SABETAYİST AVCILIÐI? İster Yalçın Küçük ün Doğu Birliği projesi olsun, ister Necip azıl Kısakürek in Büyük Doğu projesi olsun, isterse Amerikan emperyalizminin Büyük Ortadoğu projesi olsun, tümünün ortak noktası, Ortadoğu ve batı-orta Asya da egemenlik kurmaktır. Doğal olarak her egemenlik gibi, bu egemenlik isteği de, belli bir sınıfsal temele sahiptir. Zengin petrol yataklarına sahip bu bölge, hammadde kaynakları açısından özel öneme sahip olduğu gibi, nüfusuyla da büyük bir pazardır. Bu bölgeye yönelik her türden projenin amacı, bir yandan bu hammadde kaynaklarına (enerji kaynakları) el koymak, diğer yandan bu geniş ve büyük pazara sahip olmaktır. Pazar ise, alıcı ile satıcının karşı karşıya geldiği, satıcının metasının alıcının parası ile değişildiği yerdir. Bu nedenle, pazarın olduğu her yerde, bir yanda para sahibi alıcı, diğer yanda meta sahibi satıcı vardır. Bu pazarda meta satıcıları ise tüccarlardan oluşur. Pazar, üretim alanı değil, ticaret alanıdır. Ticaret de tüccarın işidir; kapitalizm koşullarında, tüccar da, toptancı ve perakendeci tüccar olarak, ticaret burjuvazisini oluşturur. Ve tarihin kaydettiği en eski tüccar kavim ise yahudilerdir. Marks ın deyişiyle, yahudiler, içinde yaşadıkları toplumun gözeneklerinde, çatlaklarında yaşarlar.* Ticaretin gelişmesine ve dünya pazarlarının genişlemesine paralel olarak yahudi tacirler, aynı zamanda para ticaretine yönelmişlerdir. Bunun sonucu olarak tefecilik, tüccarlığın yanında yahudilerin ikinci bir özelliği olarak ortaya çıkmıştır. Bu tarihten itibaren içinde yaşadıkları her toplumda cimrilik ve tefecilik yahudilikle özdeşleştirilmiştir. Yahudi tüccar ve tefeci, içinde yaşadığı toplumun pazarına egemen olduğu oranda eskilerin (yerli) yıkımına yol açmıştır. Ticaret alanındaki yahudi egemenliği, üretim alanındaki sermaye sahiplerini tehdit eder boyuta ulaştığı gibi, tefeci yahudi, yerli tüccar ve sanayicinin ağır faiz yükü altında ezilmesine de yol açmıştır. Bu yahudi sermayesinin (ticari ve para sermayesi) yıkımı arttırdığı oranda yahudi düşmanlığı yükselmeye başlamıştır. Her anti-semitist hareket karşılığını yahudi tüccar ve tefeci sermayenin güçlenmesinde bulur. Topluluklar içinde anti-semitizmin yükselişi, yahudi pogramlarının artışı, bir yandan yahudi göçlerine yol açarken, diğer yandan göçmen yahudilerin kendilerini gizlemelerine yol açmıştır. Yine de yüzyılların ticari deneyimine sahip olan yahudiler, göç ettikleri her ülkede ticaret alanında faaliyet yürütmeye devam etmişlerdir. Geçmişten farklı olarak, daha gösterişsiz ve dikkat çekmeyen bir yaşam sürdürmeye çalışmışlardır. Uluslararası meta ve para ticaretinin daha büyük boyutlara ulaşmasıyla birlikte, yahudi tüccar ve tefeci sermayesi de uluslararasılaşmıştır. Her aşiret, kavim ya da azınlık topluluklarında görülen içsel dayanışma yahudiler arasında çok daha yüksektir. Bu da, uluslararası yahudi dayanışması olarak ortaya çıkmıştır. Üretimin çokuluslaştığı, yeni-sömürgecilik yöntemlerinin uygulandığı bir dönemde, uluslararası yahudi dayanışması, yerli işbirlikçi kesimlerin oluşumunda da kendisini göstermiştir. Geri-bıraktırılmış ülkelerde ithalat alanında, yani ithal mallarının ticaretinde, yahudiler, yerli ortaklıkların kurulmasında aracılık yapmışlar ve yer yer bu ortaklık- * Marks, Kapital, Cilt: I, s
26 KURTULUŞ CEPHESİ Temmuz-Ağustos 2004 lar içinde yer almışlardır. (Burla Biraderler ile Koç lar arasındaki ilişki gibi.) Aynı süreçte, tefecilikle yığılmış yahudi para-sermayesi, yerli işbirlikçi sınıfların finansmanında özel kredi olarak kullanılmıştır. Ülkemiz somutunda ise, yahudiler (açık ya da gizlenmiş) ithalat alanında etkindirler. Gerek uluslararası yahudi sermayesinin iç dayanışması, gerekse yabancı dil bilen, eğitimli kişiler olmaları, ithal mallarının üreticileri ile doğrudan ilişki kurmalarına olanak sağladığından, neredeyse ithalat alanında tekel haline gelmişlerdir. Yeni-sömürgeciliğin gelişmesine paralel olarak işbirlikçi-tekelci burjuvazinin güçlenmesi, düne kadar toprak ağaları ve Anadolu tefeci-bezirganlarla paylaştığı iktidarı tek başına sahip olmaya yöneltmiştir. Bu yönelim, Anadolu tefeci-bezirganlar ile işbirlikçitekelci burjuvazi arasındaki ittifakın sonunu getirmiştir. (12 Mart muhtırası ve I. Erim hükümeti işbirlikçi-tekelci burjuvazinin oligarşik yönetimi bütünüyle ele geçirmesinin ilk adımı olmuştur.) Bu gelişmeden en büyük zararı gören ve tasfiye olan Anadolu esnaf zanaatkar sermayesi ile tüccar-tefeci sermaye, niceliksel gücüne dayanarak, Erbakan aracılığıyla TOBB içinde örgütlenmeye çalışmış, ancak başarılı olamamıştır. Bunun üzerine MNP si kurulmuştur. MNP, Anadolu esnaf-zanaatkar sermayesi ile tüccar-tefeci sermayesinin sözcülüğünü üstlenirken, din, müslümanlık, ithalata bağımlı bir ekonomide giderek güçlenen yahudi sermayesine karşı bir savaş aracı haline gelmiştir lerden itibaren şeriatçıların yahudi sermayesine karşı yürüttüğü boykot kampanyaları bu savaşın ürünleridir. Bu savaş, politik alanda MNP-MSP çizgisinde örgütlenen islamcı sermaye nin gücü oranında, zaman zaman şiddetlenmiş, zaman zaman ikinci plana inmiştir. Ama her durumda, ithalat üzerinde kesin egemenlik kuran yahudi (ya da kripto-yahudi ) sermayesine karşı Anadolu kaplanları nın savaşı süregitmiştir. Bu savaşta, batının desteğine sahip yahudi sermayesine karşı doğunun müslüman pazarları, islamcı sermaye nin kendi yaşam alanı olarak kabul edilmiştir. İslam ortak pazarı projesi bunun ürünüdür. Diyebiliriz ki, ülkemizdeki şeriatçılıktan Türk-İslam sentezciliğine kadar her türden gerici ve ırkçı ideoloji ve politikaların temelinde, Anadolu geleneksel esnaf-zanaatkar sermayesi ile tüccar-tefeci sermayesinin yeni-sömürgecilik karşısında güçsüzleşmesi ve tasfiye olması yatmaktadır. İthalata bağımlı bir ekonomik yapıda, dış ticaretteki gelişmelerin (özel olarak ithalatın) kendilerini yıkıma uğrattığını düşünen sermaye kesimleri, Amerika (Amerikan emperyalizmini değil, yahudi lobisinin egemenliği altında olduğunu düşündükleri Amerika) ile dış ticareti tekelleri altına alan yahudileri (özel olarak da sabetayistleri) bunun sorumlusu olarak görmüşlerdir. Sözün özcesi, sabetayist avcılığının kökeninde, geleneksel Anadolu tefeci-bezirgan tayfasının işbirlikçi ticaret burjuvazisiyle olan çıkar çatışması yatar. Din, bu çatışmanın sadece ideolojik aracıdır. İşte bu tüccarlar savaşında, marksizmden kopan küçük-burjuvalar için tek seçenek olarak sunulan işbirlikçi-tekelci burjuvazi saflarına geçişi (T. Özal ın transformasyonu) sağlayamayanlar, ikbali diğer kesimde aramaya başlamışlardır. Özellikle 1995 seçimlerinde %21 oyla RP nin birinci parti olmasıyla bu ikbal arayışları artmıştır. Şeriatçı sermayenin medya ve eğitim alanlarında faaliyetlerini yoğunlaştırması, bu kesimlere yönelen solcu sayısında artışa yol açmıştır. Sabetayist sorunu, sömürücü sınıfların ticaret alanındaki çıkar çatışmasının medyatik görünümünden başka birşey değildir. Yalçın Küçük dahil olmak üzere, sabetayist avcılığına çıkanlar, siyasal olayları küçük bir dinsel azınlığın siyasal komplosu olarak sunarken, bu çıkar çatışmasını gizlemeye hizmet etmekten başka iş yapmamaktadırlar. Söylenen tüm süslü sözlerin, efendi edebiyatlarının gizlediği bu çıkar çatışması, oligarşi dışındaki sömürücü sınıflar içinde 12 Eylül askeri darbesiyle birlikte başlayan parçalanmışlığının yansılarıdır. Sabetayist avcılığı ile gizlenen bu ticaret savaşının tek yaptığı, ülkenin gerçek ve mutlak egemeni olan işbirlikçi-tekelci burjuvaziyi gözlerden uzak tutmaktan ibarettir. 26
27 Temmuz-Ağustos 2004 KURTULUŞ CEPHESİ Sabetaycılık Değişik kaynaklarda yer alan bilgilere göre sabetaycılık, Sabetay Sevi yandaşları olarak tanımlanmaktadır. Aynı kaynaklara göre, 1626 yılında İzmir/ Agora da yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Sabetay Sevi, 1665 yılında kendisinin Tevrat ta sözü edilen ve dünyaya gelip vaadedilen topraklar da yahudiliği tekrar hakim kılacak olan mesih (kurtarıcı) olduğunu ilan eder. İzmir ve Kudüs teki yahudi önde gelenleri onu dinlerini bozan bir düzenbaz olarak gördüklerinden Osmanlı Sarayına şikayet ederler. Sevi, Saraya çağrılarak sorgulanır. Hayatı ile iddiaları arasında bir seçim yapması istenir. Sevi, hayatı yönünde seçim yaparak Aziz Mehmet adıyla maaşa bağlanır. Sabetaycı avcılarının araştırmalarına göre, bu, görünüşteki bir müslümanlıktır. Sabetaycılara göre ise, Bu can bu bedenden çıkmadıkça diyerek Müslüman olan Sevi nin, kapıdan dışarı çıkar çıkmaz, bedeninden bir kuşun uçup gitmesiyle verdiği sözden azade olduğu söylenir. Can bedenden çıktığı için artık bu söze sadık kalması gerekmez. Böylece Sevi ve onun takipçisi olarak daha sonra Selanik e yerleşen 200 kadar aile, dış görünüşte müslüman, kendi aralarında ise sabetaycı yahudi kalmaya devam ederler. Sabetay cemaatine Türkler dönme, yahudiler ise renkleri değişen bir balık olduğundan Sazanikos demektedirler. Cahit Uçuk un Bir İmparatorluk Çökerken adlı kitabında 19 uncu yüzyılda Selanik te iktisadi ve kültürel bakımdan herkesi geçtiği anlaşılan Sabetaycılar ın oruç tutup, namaz kıldıkları anlatılmaktadır. Selanik te Kapancılar, Yakubiler ve Karakaşlar olmak üzere üç gruba ayrılan sabetaycılar eğitime büyük önem verirler. eyziye ve Terakki gibi okullar açmışlardır. Atatürk ün Selanik teki ilkokul öğretmeni Şemsi Efendi nin (Şemsi Efendi, Ilgaz Zorlu nun dedesinin dedesi olduğu için) de sabetaycı olduğu söylenmektedir. Ve iddialara göre, sabetaycılar, kurdukları okullara sadece sabetaycı kökenden gelenlerin çocuklarını kabul etmektedirler. İddialara göre, Selanik teki Mason Locasında ve İttihat Terakki içinde etkili bir role sahip olan sabetaycılar, tamamen müslüman ismi almakta ve kendilerini her bakımdan şüphe edilmeyecek ölçüde müslüman göstermektedirler. Ancak, gizli inançlarının devamı için sadece kendi aralarında evlenmektedirler. Sabetaycı avcılarına göre, Osmanlı nın son döneminde olduğu gibi Cumhuriyet döneminde de sabetaycıların toplum ve devlet üzerindeki ağırlığı devam etmiştir. Bir çok önemli tarihi olayın içinde bulunmuş olan bu cemaat, 1924 yılında Yunanistan la yapılan mübadele ile Türkiye ye gelerek İstanbul un Şişli ve Nişantaşı semtlerine yerleşmiştir. Sabetaycı avcılığı da, bu dönmeler in ticaret ve bürokrasi içinde güçlenmelerine paralel olarak, kendi gizli amaçlarına yönelik faaliyetleri sürdürmeleriyle meşrulaştırılmaktadır. Bu gizli amaç da, Siyon u kurmak, yani büyük İsrail devletinin kurulmasını sağlamaktır. Dolayısıyla büyük İsrail devletinin topraklarında egemen olan islamı yıkmak bu amacın en önemli unsuru olarak görülmektedir. 27
28 KURTULUŞ CEPHESİ Temmuz-Ağustos 2004 Yaz Sıcağında Ekonomi [Tüccarlar Arası Savaş ve Barış] 28 Hemen herkesin borsayla, faiz oranlarıyla, döviz fiyatlarıyla düşüp-kalktığı bir ülkede ekonomiden söz etmek, ekonominin içinde bulunduğu durumu tahlil etmek neredeyse en sıkıcı konu haline gelmiştir. Bu öylesine bir çelişki oluşturmuştur ki, halkın borsa, faiz ve döviz alanına gösterdiği yoğun ilgiyi görerek ekonomi sayfaları yayınlatan ve buralarda istihdam edilmek üzere birçok ekonomist-akademisyeni işe alan medya sahiplerinin, ekonomik konuların insanların canını sıktığını gördükçe, ekonomi yazarları futbol yazılarıyla işlerini sürdürme gayreti içine girmişlerdir. Ekonomi yayınları ise, televizyonların bant yazılarında kendi gerçekliğini bulmuştur. Ekonomi yazılarının cansıkıcı hale gelmesiyle birlikte Zülfikar Doğan gibileri gırgır türü yazılara yönelirken, birkaç fedakar vatan evladı ekonomi yazarı, canla-başla ekonominin ne denli ısındığını anlatmayı sürdürmektedir. Ama yaz tatilinin başlamasıyla birlikte, ekonomide hiçbir şey olmayacağı öngörüsüyle tatile çıkan ekonomi yazarları, geri dönüşlerinde geyik muhabbeti ni bile aratacak denli sıkıcı eski ekonomi anıları kaleme almaya başlamışlardır. Onlar, borsa, faiz ve döviz dışında hiçbir ekonomik olgu ve konuyla ilgilenmeyenlerin yaz sıcağında ekonomi yazıları okumayacaklarından emin oldukları için, ekonominin çeyreklere göre hareket ettiği düşüncesiyle herşeyi üçüncü çeyreğe bırakmayı yeğlemişlerdir. Ekonomi yazınında işler böyle olunca, üçüncü çeyreğin bir ay öncesinde ekonomiden söz etmek de güçleşmektedir. IM ile üç yıllık yeni bir stand-by anlaşmasının imzalanacağı haberleri de böylesi bir yaz sıcağında medya da yer almıştır. Özellikle IM uzmanlarının alelacele çağrılması ve ardından IM nin cari açık sorunu na dikkatleri çeken raporunun yayınlanması, sıcak yaz günlerinin ekonomi yazarları için bir yaz yağmuru gibi gelmiştir. Bugün medya nın tüm ekonomi yazınında baş konusu, 12 aylık cari işlemler açığının 12 milyar doları aşması olmaktadır. Merkez Bankası verilerine göre, Ocak- Mayıs 2004 döneminde cari işlemler açığı milyon dolar olmuştur. Resmi veriler yayınlanmamış olmakla birlikte, Temmuz ayı itibariyle cari işlemler açığının 12 milyar dolara yaklaştığı tahmin edilmektedir. Bir ülkenin döviz gelir-giderler hesabını gösteren cari işlemler hesabında verilen her açık, eksi rakam olarak, ülkenin bulması gereken döviz miktarını göstermektedir. 12 milyar dolar düzeyindeki bir cari işlemler açığının, borçlanma yoluyla kapatılması gerekmektedir. Bu ise, iç ve dış borçların yükselmesi ve faiz yükünün artması demektir. Cari işlemler açığına yol açan temel faktör ise, dış ticaret açığıdır. Ocak-Haziran 2004 dönemi dış ticaret dengesi şöyle oluşmuştur: (milyon $) İhracat İthalat Dış Ticaret Açığı Görüldüğü gibi, Ocak-Haziran döneminde dış ticaret açığı 16 milyar doları geçmiştir yılında 22 milyar dolar olan dış ticaret açığının yıl sonu itibariyle 30 milyar doları aşacağı kesin gibidir.
29 Temmuz-Ağustos 2004 KURTULUŞ CEPHESİ Bu sayıların gösterdiği gerçek ise, ülkemizde kıran kırana bir ticaret savaşı verildiğidir. Yüksek reel faiz politikalarıyla doların değerinin düşük tutulması, ekonomistler tarafından ithalatı artırıcı, ihracatı azaltıcı etki yaptığı söylense de, dış ticaret verileri, her iki kesimin de hummalı bir faaliyet içinde olduğunu göstermektedir. İthalatta görülen en büyük artış kara, hava ve deniz taşıtları ve eklentileri ithalinde olmuştur. Ocak-Haziran döneminde, bir önceki yıla göre %838 artarak, milyon dolarlık kara taşıtı (otomobil) ithal edilmiştir. Aynı dönemde ihraç edildiği beyan edilen kara taşıtlarının değeri ise, bir önceki yıla göre %53,3 artarak, milyon dolar olmuştur. Bunun dış ticaret açığındaki payı fazla büyük olmasa da, ülkemizdeki re-export ekonominin durumunu göstermesi açısından özel bir yere sahiptir. İthal edilen mallar, re-export yöntemiyle ihraç edilmektedir. Benzer durumlar, neredeyse tüm ihracat kalemlerinde görülmektedir. Büyük patlama yaptığı iddia edilen ihracattaki artışın gerçekliği de bu re-export alanında bulunmaktadır. Çin gibi ülkelerden toptan ithal edilen ara mallar, basit ambalajlamalarla tüketim malı olarak ihraç edilmektedir. Ülke içi pazarın tümüyle ithal ürünleriyle dolması karşısında iç üretimdeki gerilemeden en büyük zararı Anadolu kaplanları görmekle birlikte, MHP-DSP-ANAP koalisyon hükümeti döneminde başlatılan ve AKP döneminde hızlandırılan re-export yöntemiyle kendilerine yeni işalanları bulmuşlardır. Artık onlar birer ihracatçı sanayici olmuşlardır. Hiçbir şey üretmeden, basit ambalaj değişikliği ile katma değer üreten ve karşılığında ihracatı teşvik primlerinden yararlanan Anadolu kaplanları, şimdi durumlarından memnun görünmektedirler. İthalata egemen olan işbirlikçi ticaret burjuvazisinin en büyük hasmı olarak yıllardır din ticareti yapan Anadolu tüccarı, şimdi birer islami sermaye grubu haline dönüşmüştür. İç pazar için üretim artık onları ilgilendirmemektedir. Bu da, işbirlikçi ticaret burjuvazisiyle olan çelişkisinin görünüşte yumuşamasını getirmiştir. AKP iktidarı da bu görüntüdeki yumuşamanın iktidarı olarak el üstünde tutulmaktadır. Bugün ihracat ve ithalat patlamasından tüm ticaret erbapları memnundur. Ortaya çıkan cari açık ise, uluslararası para-sermayenin kısa vadeli yüksek faiz gelirleri için bulunmaz bir ortam yaratmıştır. Artık ithalatçıların sabetayist olup olmadıkları da, uluslararası para-sermayenin yahudi sermayesi olup olmamasının da önemi kalmamıştır. Sabetayist avcılığının eski solcuların işi haline gelmesinin arkasında yatan gerçek de, bu karşılıklı memnuniyettir. Ancak Tayyip Erdoğan ve mehteran takımı tarafından özel olarak korumaya alınmış islami sermaye nin yeni ticaret alanları bulması, aynı zamanda onların gücünü artırmıştır. Bu da, Anadolu tüccar ve esnafı üzerinde yeni bir hegemonik güç ortaya çıkarmıştır. Düne kadar yahudi sermayesi olarak ilan edilen tüketim malları sektöründeki hegemonik güç karşısında islami dayanışma örnekleri sergileyenler, bugün kendi içlerinden çıkan bu yeni gücün karşısında ne yapacaklarını bilemez hale gelmişlerdir. Bir dönem Omo nun bakkalları hiç talep olmayan Persil i almaya zorlamasına benzer davranışlar, bugün yeni tüccar islamcı sermaye tarafından yapılmaktadır. Bu da giderek AKP de toplaşmış olan inananlar arasında huzursuzluğa ve tepkiye yol açmaktadır. Tüccar savaşlarının diğer yanı ise, tüketici kredileridir. Tüketici kredilerinde meydana gelen büyük artış, özellikle ithal mallara ve eğlencedinlence sektörüne olan talebi artırmıştır. İslamcı sermaye nin fazlaca etkin olmadığı bu alanlara yönelen tüketici kredileri, küçük esnaf ve tüccarı kredi faizlerini ödeyemez hale getirmektedir. Tüketici kredisi kullananların geleneksel ürünlere yönelik talepte bulunmamaları, aynı zamanda bu küçük esnaf ve tüccarın işlerini yürütemez hale getirmekte, onları iflasa sürüklemektedir. İşte bu ticari gelişme ortamında enflasyon rakamlarının sürekli düştüğü ilan edilmektedir. İhracatın ve iç pazarın tümüyle ithalata bağımlı hale getirildiği bir dönemde, doların düşük değeri enflasyonu geriletirken, kredi kartlarındaki genişleme tüketimi artırmaktadır. Talepteki artış karşısında ithalat artarken, fiyatlar aynı seviyede kalmaktadır. Tüketicinin eline geçen gelirde belirgin bir artış sözkonusu değilken ortaya çıkan bu talep artışı sadece kredi kartlarıyla sağlanmaktadır. Ancak kredi kartlarının tutarı Merkez Bankası nın emisyon hacminde hiçbir etkiye sahip olmadığından, sıkı para politikası sürdürülüyor gösterilmektedir. 29
30 KURTULUŞ CEPHESİ Temmuz-Ağustos Piyasadaki emisyon miktarına göre ayarlanan fiyat artışları, kredi kartlarıyla sağlanan talep artışı karşısında işe yaramaz hale gelmiştir. Piyasalarda likit para miktarı aynı seviyesini korurken, kredi kartlı satışlar artmaktadır. Güngor Uras ın sözleriyle, ülke, simidin üç taksitte satıldığı bir ülke haline gelmiştir. Geçen yıl 9,3 katrilyon lira olan kredi kartı borçları, 15,7 katrilyon artarak 25 katrilyon liraya yükselmiştir. Ekonominin olağan işleyişi içinde tüketicilerin gelirlerindeki reel ya da nominal artışla ortaya çıkan talep artışı, kredi kartlarıyla, yani borçlanma yoluyla meydana gelmektedir. Bunun sonucu olarak, tüketiciler, gelirlerinde (ücret ve maaş olarak) artış olmasından çok, kredi kartlarının limitlerinin bankalar tarafından yükseltilmesiyle ilgilenmektedirler. Bu da ücret ve maaş artış istemlerinin sesinin duyulamaz ölçüde cılız kalmasına yol açmaktadır. Haziran sonu itibariyle, kredi kartı sahiplerinin ü borçlarını ödeyemedikleri için kara listeye alınmış olsalar da, toplam içinde %3 lük bir kesimi oluşturmaktadırlar. Dolayısıyla endişe edilecek bir durum, sadece bu kredi kartı borçlusunun kendisinden başkası için mevcut değildir. Bugün islami sermaye ile gavur işbirlikçisi ticaret sermayesi arasında yaşanan bahar havası, tümüyle emperyalist ülkelerdeki aşırı-üretim bunalımının etkisini sürdürmesinin bir sonucudur dünya ekonomik bunalımında olduğu gibi, emperyalist ülkelerdeki aşırı-üretim (mal ve sermayenin aşırı-üretimi) geri-bıraktırılmış ülkelere verilen kredilerdeki artışla eritilmeye çalışılmaktadır. Bu ise, geri-bıraktırılmış ülkelerin borçlarını ödenemeyecek büyüklüğe ulaştırmaktadır ve 2004 de görülen büyük ithalat patlaması, IM borçlarının ötelenmesi ve yeni iç ve dış borçlanma yoluyla finanse edilmiştir. AKP hükümeti kurulduğunda 127 milyar dolar olan dış borç toplamı 2004 ün ilk üç ayında 146 milyar dolara yükselmiştir. İç borçlar ise, 155 katrilyon liradan 209 katrilyon liraya çıkmıştır. Böylece 2004 yılının üçüncü ayında iç ve dış borç toplamı 286 milyar dolar olmuştur. IM verilerine göre, 2003 yılındaki GSMH 235 milyar dolar olduğu gözönüne alındığında, ortaya çıkan borç miktarı GSMH yı çoktan aşmış bulunmaktadır. İhracat patlaması adı verilen olay ise, emperyalist ülkelerde tüketim malları sektöründe ortaya çıkan maliyet artışının bir ürünüdür. Ancak emperyalist ülkeler, düşük faiz politikalarıyla tüketim malları sektöründe maliyet düşürücü yatırımları teşvik etmektedirler dünya ekonomik bunalımında olduğu gibi, bu yatırımlar tamamlandığı oranda geri-bıraktırılmış ülkelerden yapılan ithalat da azalmaktadır. Özellikle doların fiyatının düşük tutulması yoluyla geribıraktırılmış ülkelerden yapılan ithalat, gerek işsizliğin sübvansiyonunda, gerekse yeni yatırımların gerçekleşme süresinde meydana gelen üretim düşüşlerinin kapatılmasında bir araç olmaktadır. 80 li yıllarda uygulanan bu politikanın diğer yanı ise, emperyalist ülkelerde verimliliği düşmüş makine ve teçhizatın geri-bıraktırılmış ülkelere satılmasıdır. Bu satış, ilk anda geri-bıraktırılmış ülkelerde sanayi üretiminde artışına yol açsa da, emperyalist ülkelerde maliyetlerin düşürülmesine paralel olarak işlevsiz kalmakta ve hurdaya çıkmaktadır. Geri-bıraktırılmış ülke halklarına düşen ise, bu geçici uygulamanın getirdiği borçların ödenmesi olmaktadır. Bugün bu uygulama, yani emperyalist ülkelerde tüketim malları sektöründe makine ve teçhizatın yenilenmesi sürecinde geribıraktırılmış ülkelerin ihracatının artırılması politikası en yoğun biçimde Çin de uygulanmaktadır. Çin mallarının dünya pazarlarındaki tartışmasız üstünlüğü böylesine bir konjonktürün sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Emperyalist ülkelerden Çin e aktarılan eski makine ve teçhizatla sağlanan üretim artışı, dünya pazarlarında tüketim mallarının fiyatlarının düşmesine yol açmakla birlikte, emperyalist ülkelerde yenilenen makine ve teçhizatın devreye girmesiyle sona erecektir. İşte böylesine bir konjonktürde, Türkiye deki ithalatçı ve ihracatçı tüccarlar paylarına düşeni almaktadırlar. T. Özal dönemindeki ünlü ihracata yönelik sanayileşme döneminin bir benzeri yaşanmaktadır. Sonuç ise, 1994 ve 2001 Şubat krizlerinden başka birşey olmayacaktır. Bu yaz sıcağında ekonomiyi ısıtan emperyalist ülkelerdeki gelişmeler olmaktadır. Emperyalist ülkelerde faiz oranlarını yükseltme yönündeki eğilimler bu ısınmanın daha da artacağını göstermektedir.
31 Temmuz-Ağustos ERİŞ 2004 YAYINLARI KURTULUŞ CEPHESİ İnternet Adresi: E-Posta Adresi: MAHİR ÇAYAN: KESİNTİSİZ DEVRİM II-III THKP-C/HDÖ : TÜRKİYE DEVRİMİNİN ACİL SORUNLARI-I İLKER AKMAN : MEVCUT DURUM VE DEVRİMCİ TAKTİÐİMİZ THKP-C/HDÖ : OLİGARŞİ NEDİR? THKP-C/HDÖ : MARKSİZM-LENİNİZM BİR DOGMA DEÐİL, EYLEM KILAVUZUDUR-III THKP-C/HDÖ : THKP-C/HDÖ VE 15 YIL THKP-C/HDÖ : POLİTİKLEŞMİŞ ASKERİ SAVAŞ STRATEJİSİ VE DEVRİMCİ TAKTİÐİMİZ THKP-C/HDÖ : GRAMSCİ ÜZERİNE THKP-C/HDÖ : REVİZYONİZMİN REVİZYONU THKP-C/HDÖ : ULUSAL SORUN ÜZERİNE THKP-C/HDÖ : BDS : BİR PRAGMATİK SAPMA THKP-C/HDÖ : YENİ OPORTÜNİZM ÜZERİNE THKP-C/HDÖ : ZA ER BİZİM OLACAKTIR! [Ankara Davası Savunması] THKP-C/HDÖ : DEVRİM PROGRAMLARI THKP-C/HDÖ : RUS DEVRİMİNDEN ÇIKAN DERSLER THKP-C/HDÖ : ESKİ BİR GERİLLANIN EMEK İ THKP-C/HDÖ : PASS VE YENİ ÇÖZÜM ÜN IRSATÇILIÐI DEVRİMCİ MARŞLAR VE EZGİLER DÜNYADA VE TÜRKİYE DE EKONOMİK BUNALIM [Kurtuluş Cephesi Seçmeler-I] LAİKLİK VE ŞERİATÇILIK ÜZERİNE [Kurtuluş Cephesi Seçmeler-II]
KURTULUŞ CEPHESİ. Yaşasın Napoléon! Yaşasın Sosisler! [Oligarşinin Adam Satın Alma Politikası] Adnan Çoker lere Saygı! Alo... Bilgi Üniversitesi mi?
H Anti-Emperyalist ve Anti-Oligarşik Mücadelede KURTULUŞ CEPHESİ Zafer Bizim Olacaktır! http://www.kurtuluscephesi.com YIL: 11 SAYI: 58 Kasım-Aralık 2000 Yaşasın Napoléon! Yaşasın Sosisler! [Oligarşinin