Dünyada mekan, Ahrette iman…(35) -Haber Hürriyeti
“Benim için değişen bir şey yok”1 saat önce
Kim demiş ‘Eğitim Karın Doyurmaz’ diye!4 saat önce
Ana Sayfa > Çevre > Dünyada mekan, Ahrette iman…(35)
Mernuş, yavruları ve diğer kediler, mehtaplı bir gecede zifiri karanlığın içine düşmüş gibi algıladılar son durumu. Ve kendilerini dımdızlak gibi hissetiler. Benek ve Cızırtı’nın gözlerinden sicim gibi akan yaşları görmemek mümkün değildi o an.
09 Aralık 2018 Pazar, 15:14
Kedilerin hayatta kalması için hurda Anadol marka arabanın çevresinde belirlediğimiz ve “kırmızı çizgi”leri olan alanın, bir gün Mernuş ve yavrularının elinden gideceğini kimse tahmin edemezdi. Hele bizim aklımızın ucundan dahi geçmiyordu.
Mernuş’a ilk rastladığımız yer burasıydı. Gözlerden ırak bir köşede kimsenin dikkatini çekmeyen bir bölgeydi burası. Kediler burada yemeklerini yerler, küçük toplantı ve büyük dedikodularını bu alanda gerçekleştirirlerdi. Hurda aracın altı kedilerin sığınağı gibiydi. Köpeklerden ve daha başka tehlikelerden kurtulmak için, her nasılsa kapısı bir süredir açık unutulan hurda aracın içine “cump” diye giriyorlardı.
Nereden çıktıysa çıktı, hükümetin yeni araba satışlarını arttırmak, hurda arabaların elden çıkarılmasını sağlamak için bir yasa çıkaracağı kimsenin aklına gelmemişti. Ama oldu. Yerli araba yapımını gerçekleştiremeyen, aksine yabancı araç üretim merkezi haline gelen ülkemizdeki en önemli ihraç ürünü, yabancı araç satışında yavaşlama olmuştu anlaşılan.
Eskimiş, dahası yaşlanarak hurda aşamasına gelmiş araçların hükümet tarafından satın alınarak toplatılması kararı yürürlüğe girdi.
Hurda sahipleri sevindi, bizim kediler üzüldü.
Bizim hurda Anadol durduğu yerde değerlenip kıymete bindi.
Sahibi en az 10 yıldır ortada yokken, bir gün çıka geldi ve aracını galericilerden birine sattı. Hem de şıpınişi. Mernuş’un geçici meskeni sayılan bu hurda Anadol’un yerinde artık yeller esecekti.
Mernuş, yavruları ve diğer kediler, mehtaplı bir gecede zifiri karanlığın içine düşmüş gibi algıladılar son durumu. Ve kendilerini dımdızlak kalmış gibi hissetiler.
Mernuş, evi gibi bellediği ve çalışmayan hurda Anadolun çekici üzerinde gidişini hüzünle izliyordu. Onların gecekondusu, meskenleri, yuvaları ne derseniz deyin elden çıkmıştı artık. Dahası “mekansız” kalmışlardı.
“Dünyada mekan, Ahret’te iman diyenler doğru söylemişler. Mekanımız gitti ama imanımız ve inancımızı kaybetmeyeceğiz” diye iç geçiren Mernuş’un, yavruları Benek ve Cızırtı’nın gözlerinden sicim gibi akan yaşları görmemek mümkün değildi o an.
Eşim ve ben hemen kolları sıvadık tabii.
Kediler için nerede yer buluruz diye derin derin düşünmeye başladık, üstelik korkmaya gerek yoktu artık.
Yasa çıkmıştı nasılsa.
Ama yasa “kedi, köpek ve bilcümle hayvanları site bahçesinde istediğiniz yerde, gelişigüzel besleyebilirsiniz” demiyordu. Biz, site sakinleri “nasılsa yumuşamışlardır” diye düşünerek kalorifer kazanlarının bulunduğu yere yakın bir alan tesbit ettik.
Bahçe malzemeleri için telden yapılmış, üstü de örtülmüş barakanın yanında bir yer hazırladık Patitan sakinleri kedilerimize..
Ama gözümüz kulağımız yine site yönetiminde. Her an tepki verebilirlerdi.
Bu kez hayret ses seda çıkmadı ilk gün.
Kediler öylesine anlayışlıydılar ki, insana söylesek bu kadar boyun eğmezler. Yeni yerde yemeklerini yedikten sonra, bir sonraki yemek için de aynı yerde toplanmışlardı, sanki sözleşmiş gibi.
Bu bizi rahatlatıyordu. Tehlike anında kaçabilecekleri, en azından hemen sığınabilecekleri, barakanın tellerinden içeri girebilecekleri bir mekana sahip olmuşlardı artık.
İkinci gün imalı bir tepki aldık. Kapıcılar, bahçe tanzimi ve bakımında kullandıkları araç-gereçleri bilhassa kedilerin yemek yedikleri yere bırakmışlardı. “Burası size ait değil, bilin haaa” dercesine.
Bunu bayan başkanın yaptırdığını biliyorduk, seziyorduk.
Ne türlü gelişmelere tanık olacaktık tahmin edemiyorduk. Mevzimizi korumakta kararlıydık.
Aldırış etmedik. Korkmayacaktık, sinmeyecektik, “dişe diş” durumuna gelmeye kararlıydık artık.
Yeni yerini yadırgamayan Mernuş, yavruları için daha geniş ve güvenli bir yere kavuşmuştu.
Tami, kediler kendisine yakın yere taşındığı için sevinçliydi sanki. Devamlı kedilerle oynaşıyor, onlardan ayrılmıyordu çoğu zaman.
Bütün bu yeni gelişmeler sırasında bir başka değişiklik dikkatimizi çekmişti. Bu, site başkanı hocanım ve kadınların yaz mevsimin başlamasıyla kendileri için kurulan ve belediyenin verdiği çardakda oturmaya başlamalarıydı.
Yazın sıcağından filan değil. Önemli olan yanyana gelmek, dedikodu yapmak, hatta çay demleyip, açtıkları börekleri çardakta yemekti.
İşin ilginç yanı, yüksek yere konuçlandırılmış çardaktan her an kedileri görmek mümkündü…
Kedilere yemek verirken bizleri merakla izleme, bir anlamda “röntgenleme” niyetiyle çardak sohbetlerine başladıklarını anladık.
Kediler, tedirgin olmaya başlamışlardı çardak muhabbetlerinden.. O an yapacakları bir şey yoktu. Uslu olmak zorundaydılar.
Uslu durmaları, şamata yapmamaları her iki taraf için de gerekliydi.
Yeni bir döneme girilmişti.
Her yenilikte olduğu gibi sancılı bir süreç yaşanabilirdi.
Hayvanlar aleminde bu süreçler daha da gergin, acımasız ve adaletsiz geçebilirdi.
İnsanoğlunun hayvanlara biçtikleri değer ortadayken.
Haksızlıklar dizboyu sürerken.
Eğitim yerlerde sürünürken.
İmam Hatip Okullarının açılışına hız verilmişken.
“Senden, yok benden” kayırmaları kol gezerken.
Doğaldır ki hayvanlar ihmal edilecekti.
Doğaldır ki, bir belediye başkanı çıkıp daha önceki dönemde bir parka dikilen heykel için “Ben böyle heykelin içine tükürürüm” diye efelenebilecekti.
Çevreye, doğaya, sanata, etik değerlere önem verilmeyen bir ülkede sokak hayvanları ne oluyorlardı ki.
Özetle, sitedeki hayvanlara karşı asık suratlar gevşemedikten sonra bu alanda çokca sancılı dönemler yaşanacak demekti.