YOLUMUZ SOHBET YOLUDUR (M.SAKİ EROL) | Menzil - GAVSI SANİ(K.S.A)
İn­san bu mü­kem­me­li­yet ve mü­ker­re­mi­ye­ti­ni id­rak edip, Al­lah’ın ke­lâ­mı­na ve Fahr-i Âlem’in (s.a.v) be­yan­la­rı­na ku­lak ve­rir ve bun­la­rı ha­li­sa­ne ya­şa­ma­ya gay­ret eder­se, iş­te o za­man fe­lâ­ha eren­ler­den olur. Ce­nâb-ı Zül­ce­lâl’in, me­lek­le­ri­ne kar­şı if­ti­har et­ti­ği övül­müş in­san­lar züm­re­si­ne gi­rer.
Ha­bîb-i Kib­ri­yâ Efen­di­miz (s.a.v), bü­tün dün­ya­da İs­lâm’ın şa­şır­tı­cı bir hız­la ya­yıl­ma­sıy­la ne­ti­ce­le­nen hiz­me­ti­ni, soh­bet­le in­san­la­rı ye­tiş­ti­re­rek baş­lat­mış­tı. Onun soh­be­tiy­le ter­bi­ye olan ve en şe­ref­li ne­sil ol­ma lut­fu­na eren bu in­san­la­ra as­hâb-ı ki­râm de­nil­mek­te­dir ki, bu ifa­de­nin bir mâ­na­sı soh­bet­le ye­ti­şen­ler, ol­gun­la­şan­lar­dır.
Fahr-i Kâ­inat Efen­di­miz’in (s.a.v) soh­be­ti öy­le bir ter­bi­ye­ye ve­si­le idi ki, in­san­la­rın yır­tı­cı­lık­ta vah­şi hay­van­la­rı geç­ti­ği bir or­tam­da as­hâb-ı ki­râm, bü­tün im­kân­sız­lık­la­ra rağ­men ba­rı­şı, bir­lik ve be­ra­ber­li­ği te­min et­miş, in­san­lı­ğın kur­tu­luş mo­de­li ol­muş­tu. Ta­ri­hin hiç­bir dev­re­sin­de bu şe­kil­de cen­net ha­ya­tı­nın da­ha dün­ya­da iken ya­şan­dı­ğı gö­rül­me­miş­tir, gö­rül­me­ye­cek­tir de…
Rab­bü’l-âle­min’in soh­bet­le­re ay­rı bir na­za­rı var­dır. İs­lâm ah­lâ­kı­nı öğ­ren­mek, bir­bir­le­riy­le kar­deş­lik kur­mak, ay­rı­lı­ğı, tef­ri­ka­yı ber­ta­raf et­mek için bir ara­ya ge­lip soh­bet eden mü­min­le­re me­lek­ler da­hi gıp­ta eder­ler. Eğer bu soh­bet­ler iyi de­ğer­len­di­ri­lir­se, in­san­lar süf­li­lik­ten kur­tu­lur, yük­sek de­re­ce­le­re ka­nat açar­lar.
Soh­be­tin bu öne­mi se­be­biy­le bü­yük­ler, “Yo­lu­muz soh­bet üze­ri­ne­dir” bu­yur­muş­lar­dır. Do­la­yı­sıy­la, soh­be­ti ter­ke­den, bü­yük­le­rin ta­rif et­ti­ği yo­lu ter­ket­miş olur. Ay­rı­ca soh­be­tin mü­ek­ked bir sün­net ol­du­ğu­nu da bil­me­miz ge­re­kir.
Bu­ra­da sö­zü edi­len soh­bet, dı­şa­rı­dan ba­kıl­dı­ğın­da her­han­gi bir soh­bet­ten çok fark­lı gö­zük­me­se de, önem­li ba­zı özel­lik­ler ta­şır. Bu özel­lik­le­rin en baş­ta ge­le­ni, ya­pı­lan soh­be­tin ga­ye­si­dir. Soh­bet­ten ga­ye, Ce­nâb-ı Mev­lâ’nın rı­za­sı­nı tah­sil, kal­bin ih­ya­sı, ebe­di­yet yo­lun­da ge­rek­li bil­gi­le­re ulaş­mak, gü­zel ah­lâk ve edep yo­lun­da me­sa­fe kat et­mek, te­rak­ki et­mek­tir.
“Ya se­nin ken­di­sin­de yok ola­ca­ğın, ya da onun sen­de yok ola­ca­ğı bi­ri ile soh­bet et. Ya da hem se­nin, hem de onun Al­lah’ta yok ola­ca­ğı­nız bi­ri ile ne sen ka­la­sın, ne de o…”
Fahr-i Kâ­inat Efen­di­miz’in (s.a.v) hu­zur­la­rı­na gi­ren kim­se, bir­çok fay­da­lı bil­gi­ler­le do­nan­ma­nın ya­nı sı­ra, gü­zel bir ah­lâ­ka bü­rü­ne­rek ay­rı­lır­dı. Biz­ler de soh­be­tin yu­ka­rı­da ba­zı­la­rı­nı zik­ret­ti­ği­miz edep­le­ri­ne ri­ayet et­ti­ği­miz tak­dir­de ar­zu edi­len ka­zan­cı el­de et­miş olu­ruz.
Rab­bü’l-âle­min’i se­ven, dü­rüst ve is­ti­ka­met eh­li olur. Şu­ur­la bi­le­rek ve şevk du­ya­rak kul­luk ve­ci­be­le­ri­ni ye­ri­ne ge­ti­rir. Böy­le­ce mert bir in­san, dü­rüst bir es­naf, ka­dir­şi­nas bir ilim ada­mı, in­saf­lı bir dok­tor ve­ya mü­hen­dis, ada­let ve mer­ha­met sa­hi­bi bir mül­kî âmir olur. As­la soy­gun­cu bir tüc­car, vur­gun­cu bir sa­na­yi­ci ol­maz. He­lâ­lin­den ka­zan­ma­ya gay­ret eden, dik­kat­li ve hür­me­te lâ­yık bi­ri olur.
“Eğer sen ol­ma­say­dın, fe­lek­le­ri (kâ­ina­tı) ya­rat­maz­dım” (Ac­lû­nî, Keş­fü’l-Ha­fâ, nr. 2121; Şev­kâ­nî, el-Fe­vâ­idü’l-Mec­mûa, Fe­dâ­ilü’n-Ne­bî, 18) bu­yu­ru­yor. Ce­nâb-ı Rab­bü’l-âle­min’in ha­bî­bi Hz. Mu­ham­med Efen­di­miz (s.a.v) bü­tün mev­cu­da­tın ya­ra­tı­lış se­be­bi olu­yor. De­mek ki kâ­ina­tın ya­ra­tı­lı­şın­da aşk var, mu­hab­bet var, sev­gi var.
İn­sa­nın gön­lün­de, Al­lah’ın ve O’nun Ha­bî­bi’nin (s.a.v) mu­hab­be­ti­ni ev­li­ya­ul­lah tu­tuş­tu­rur. On­lar, Ce­nâb-ı Hakk’ın rı­za­sı­nı ka­zan­mış ve mu­rad-ı ilâ­hî­de fe­nâ bul­muş zat­lar­dır. Ki­şi on­la­rı gö­rün­ce Ce­nâb-ı Mev­lâ’yı ha­tır­lar. Ken­di­si­ni, dün­ya­lık kay­gı, gam ve ke­der­ler­den kur­tul­muş ola­rak, ul­vî bir âlem­de his­set­me­ye baş­lar. Hat­ta öy­le bir hal al­ma­ya baş­lar ki, “Keş­ke za­man dur­sa da, bu yü­ce hu­zur­dan, mâ­ne­vî ik­lim­den hiç ay­rıl­ma­sam” di­ye dua et­me­ye baş­lar. Bu mâ­ne­vî hu­zur­dan ay­rı­lık za­ma­nı ge­lin­ce yü­rek­ler has­ret­le ya­nar, bü­yük bir has­ret­le vus­lat bek­len­me­ye baş­la­nır.
Şu unu­tul­ma­ma­lı­dır ki, ev­li­ya­ul­la­hın mu­hab­be­ti, in­sa­nı mu­hab­bet-i Ha­bîb-i Kib­ri­yâ’ya; Ha­bîb-i Kib­ri­yâ’nın mu­hab­be­ti de mu­hab­be­tul­la­ha, ya­ni Al­lah’a vus­la­ta gö­tü­rür. Bu yo­lun te­me­li ise, ki­şi­nin zâ­hir­de ve bâ­tın­da soh­bet üze­re bu­lun­ma­sı­dır.
Etiketler: sohbet yolu, sohbet yolu gavsı sani, sohbet yolu haşemi erol, sohbet yolu menzil, sohbet yolu seyyid saki, yolumuz sohbet yoludur ahiretrehberi, yolumuz sohbet yoludur gavsı sani, yolumuz sohbet yoludur hayat dengemiz, yolumuz sohbet yoludur haşemi erol, yolumuz sohbet yoludur menzil, yolumuz sohbet yoludur muhammed saki erol, yolumuz sohbet yoludur ne demek, yolumuz sohbet yoludur semerkand, yolumuz sohbet yoludur seyyid saki, yolumuz sohbet yoludur yazısı
← Yapmadıkları ameller ile riyakarlık yapanlar..	İSTANBUL’ UN FETHİNDE GİZLİ ORDU ! →