Herkesin çoktan ölmüş saydığı adam ölmüyordu - Franz Werfel » Cafrande Kültür Sanat ve Hayat
Bay Fiala’nın yatağı başında son kutsal tören ve dua yapıldıktan sonra bir mucize oldu, kendini kaybetmemiş olan bay Fiala bunu büyük bir soğukkanlılıkla, bir Tanrı ilacı alıyormuş gibi karşılamıştı. Ertesi gece durumu ağırlaşır gibi oldu. Nöbetçi hekim, can çekişen hastanın kendi haline bırakılmasını söyledi. Ertesi gün öğleye doğru ölebilirdi. Bu olay, aralık ayının ikinci haftasında geçmekteydi. Fiala’yı, kendi haline bıraktılar ve önce viziteye çıkan profesör, can çekişen bu hastaya uğramadan geçti.
Öğle yemeğinden sonra nöbetçi hademe odaya girdi; ölüm raporunu yazsın diye yardımcı hekimi çağırsam mı diye bir bakmak için. Adam, böyle tatsız şeylerden hoşlanmazdı ve cesedi elden geldiğince çabuk uzaklaştırmak istiyordu. On dakika sonra hekim odaya girdi. Fakat nöbetçi hademe, hastanın ölmek şöyle dursun, karyolasında oturduğunu ve duyulabilir bir sesle süt istediğini söyledi.
Hekim, ölüm halinde bir hastanın böylesine direnmesine gerçekten öfkelenmişti. Fakat iyi yürekli olmak böyle olağandışı sonuçlar vermezdi asla. Asistan hekim, bir makama karşı her hangi bir formalite yanlışı işlemiş ve bundan duyduğu şaşkınlığı belli etmemek için yapmacıksız bir ilgisizlik gösterme çabasında yüksek bir devlet memurunu andırıyordu. Sadece hekimlik yanı değil, otoritesi de sarsılmış bir hali vardı. Ölüm hastasını yatağında oturur bulmamıştı amma —nöbetçi hademenin gözüne görünmüş olmalıydı— iyice duyulur bir sesle süt istediği doğruydu. Hekim, yeni buyruklar verdi. Bu yaşta bir insanın ölümün eşiğinden geri dönmesi pek seyrek görülmüş bir olaydı. Fakat eninde sonunda bir olaydı ve zedelenmiş saydığı hekimlik onuru bu «olay» la düzelebilirdi.
O günü izliyen bir kaç haftada uygulanan yerinde iğneler, güçlendirme ve besleme metotları sayesinde ağır hastanın hayatını uzatmak, hatta belki de kurtarmak kabil olacağa benziyordu. Zira acılarının belirtisi de kayboluyor gibiydi. Fakat bu aldatıcı durum, noelden bir kaç gün önce genel bir kötüye gidişin ortaya çıkmasıyla sona erdi: Kan zehirlenmesi ve kalbin bozulması başlamıştı. O andan başlıyarak da Fiala ‘olay’ ı, heyecan konusu oluverdi. Fakat Fiala bir türlü ölmüyordu.
Bayan Fiala’nın hastayı görmeğe gelmesi gittikçe seyrekleşiyordu. Yaşlanmıştı, üstesinden gelemiyordu. Yol epiyceydi. Tramvay pahalıydı. Yemek getirmesinin de anlamı kalmamıştı. Hele kocasının halini gördükçe öylesine sarsılıyordu ki, her gelişinde aşırı üzüntüden hastalanıyordu.
Bayan Fiala’nın aczinden sesi titriyordu:
«Poliçede yazılı.. Kocan beş ocaktan önce ölürse sigortaca on para ödenmiyor…»
Bayan Fiala yine mutfağa gitti ve her zaman Franzl’ın oturduğu sandığın üstüne oturup düşünmeğe başladı. Bir yarım saat kadar sonra, ruhunun karanlıklarında hafif bir ışıma oldu, sabahın alacakaranlığı gibi : Elektrik çarpmış gibi müthiş bir korku sardı her yanını.. Dilini bir demir parçasına dokundurmuş gibi oldu. Bütün ömründe ilk defa Tanrıdan korkuyordu.
Korkunç birşey olmaktaydı. Akıl alır gibi değildi. Herkesin çoktan ölmüş saydığı adam ölmüyordu. Sigortadan para ödemesine hak kazanabilmek için hayatını zorla uzatıyordu: Onu çoktan gözden çıkarmış kendileri için…
Bayan Fiala, sandalyeye pek bitkin oturmuştu; bir türlü gelmek istemiyen ölümün korkunçluğunu görmek ister gibi, gözlerini hiç ayırmadan bakıyordu. Son günlerde haykıra haykıra ağlıyan ihtiyar kadını, akşam olunca zorla çıkarıyorlardı odadan. Bay Fiala ‘Bir Olay’ olmaktan çıkmıştı epiydir. Her heyecanlı olay gibi Fiala Olayı’ da ilginçliğini yitirmişti. Kimi kalbin adaleleri güçlüdür, kiminin de zayıf. Dayanıklı bünyeler pek de seyrek olsa, büsbütün yok değildir.
Fiala’ların oğlu Franzl, her üç dakikada bir kapı ağzında görünüyor. Gözlerini ileriye yöneltiyor ve hiç ayırmadan ötelere bakıyor; babasına bakmamak için kendisini zorlarmış gibi.
Klara konuşurken sesini yükseltiyor birden. Fiala adlı yaratık kendine geliyormuş gibi. Sonuna kadar açılmış gözler, iki kadına bakıyor ve bakıyor. Yabancılığı kalmamış bakışlarla. Karyolada yatan vücut, yükseliyor, değnekten farksız ve kılları ağırmış iki kol, müthiş bir güç tarafından itilmiş gibi, yorgandan uzanıyor, yeri tutmağa çabalıyor. Gerçekten de yiğitçe bir kendini zorlayışla…
Küçük burjuva Kari Fiala’nın ölümünün hikayesi burada sona eriyor. Varması gereken hedefi iki gün aşmıştı. İyi bir koşucu gibi.
Klara, gözyaşlarını silip rastgele bir davranış yaparmış gibi, karyolaya yaklaştı; Fiala’nın can çekişirken elini yastığın altına ikide bir sokup bir şeyler arandığını görmüş gibi geliyordu. Yanılmamış, ya da rüyasında görmüş değilse, bir defasında bir altun parıltısı gördüğünü de sanıyordu.
Klara, acıdan titriyen parmaklarıyla, bomboş yastığı okşamağa başladı. Birden, demir gibi parmakların kıskacını bileklerinde hissetti ve : «Lanetli oğlan!» diye haykırdı «Senin bir şeyini alacak değilim.» Franzl, hiç cevap vermedi ve bomboş yastığı kaldırdı.. Hiç birşeye yaramaz iki şeyi, boş bir takvim yaprağını ve nenin nesi olduğu pek belli olmayan bir üniformanın kirli bir şerit parçasını alıp, cebine koydu.
Kategoriler EdebiyatEtiketler Edebiyat, Franz Werfel, Küçük Burjuva, Küçük Burjuvanın Ölümü, Öykü, Öyküler	Yazı dolaşımı
BBC'nin teknoloji programı Click, kaybettiğiniz telefonunuzu ya da çaldırdığınız kameranızı bulmanıza yardımcı olabilecek online araçları araştırdı. Nisan ayında Google, arama...