1970’lerde tümüyle amatör bir deneme olarak yayımlanan Kamçı gazetesi
Yamçı dergisinin, kaba çizgileriyle de olsa muhaceretteki halkımızın somut durumunun ve bu durumdaki bir halkın muhaceret koşullarında ulaşabileceği çözüm yollarının ve statülerin genel tahlilinden, anayurdumuz Kuzey Kafkasya’nın bugünkü durumundan, ulusların kendi kaderlerini tayin hakkı ilkesinin özünden ve bu ilkenin diyalektik bir yaklaşımla somut durumumuza uygulanma çabalarının sonuçlarından kaynaklanan bir görüşü vardı kuşkusuz. Ama asıl amaç ”Anayurda Dönüş” biçiminde söylenebilecek olan salt bu görüş doğrultusunda yayın yapmak değildi. Çerkes ulusal sorununu somut olarak demokratik tartışma ortamına getirebilmek, her nasılsa başka siyasal grup ve kliklerde yer almış olup kendi ulusal sorunlarıyla yeterince ilgilenmekten uzak kalmış Çerkes kökenli yetenekli ve deneyimli kişilerin dikkatlerini çekebilmek, böylece sosyal ve ulusal sorunlarımızın çözümüne ilişkin çeşitli çözüm yolu önerilerinin sadeleşerek kitle tabanına ulaşmasını sağlamaya çalışmak derginin başlıca amaçlarındandı. Bu anlamda, sorumluluk yazarının olmak üzere, sayfaları, kendisinin katılmadığı görüşlere de açıktı.
Yamçı dergisinin neleri, ne ölçüde yapabildiğinin takdiri kuşkusuz okuyucuya aittir. Şu kadarı söylenebilir ki, Yamçı dergisi; Çerkeslik sorununu demokratik tartışma ortamına koymakla, az da olsa ulusal kültür birikimi sağlamaya katkıda bulunabilecek çeviri, inceleme vb. yazılarla, kimi ulusal sorunlarımızı dile getirmeye çalışan fikir, sanat ve edebiyat ürünleriyle, Anayurt Kafkasya’ya ilişkin çeşitli yazı ve röportajlarla, özellikle bu son sayıdaki alfabelerle muhaceretteki Çerkes halkı ve aydınları üzerinde olumlu etkilerde bulunmuş, ulusal sorunlarımıza yönelinmesine, yüzyıldan fazla bir süredir kopuk olduğumuz ve bize hep yanlış tanıtılmış olan anayurdumuz Kuzey Kafkasya’daki soydaşlarımız ve yaşamları ile ilgili olumsuz şartlanmaların hiç değilse yumuşamasına katkıda bulunması bakımından yararlı olmuş sayılabilir.
Türkiye’deki halkımızın nüfus ve konumu saptanabilir, elde edilen verilerin ışığında her sayıda halkımızın yoğun olarak bulunduğu bir yöre veya bir köy tanıtılabilirdi. Vase (başlık) gibi kimi toplumsal sorunlarımızın çözümüne katkıda bulunmak amacıyla çeşitli yörelerde anketler, toplumumuzun çeşitli kesimlerinin katıldığı röportaj, açık oturum ve forumlar düzenlenebilirdi.
Türkiye’deki gerici hareketlerin, sorunlarımızı gerçek anlamda çözme çabalarımıza karşı çıkmalarını doğal karşılamak gerekir. Ne var ki, halkların kendi yazgılarını belirleme çabalarına katkıda bulunması, sosyal ve ulusal kurtuluş amaçlı mücadelelerin yanında olması gereken ilerici hareketlerin çoğunda bir Türk şovenizmi etkisi hala görülmektedir. Bunlardan etkilenen ilerici Çerkesler de şovenizm fobisi ile öz ulusal sorunlarına gerektiği gibi eğilenle inektedirler. Daha önemlisi, aydınımız olması gerekenler, kendine özgü nitelikleri bulu­nan, en kaba hatlarıyla da olsa programı, strateji ve taktikleri henüz belirlenmemiş olan Çerkes ulusal sorunu gibi karmaşık bir sorunun üzerine gitmekten kaçınmaktadır. Bunun yerine daha kolayını seçmekte; Türkiye düzeyinde başlatılmış, önceki deneyimlere dayalı, program strateji ve taktikleri belirli genel hareketler içinde zincirin bir halkası olarak yer almakla yetinmektedirler. İlericilik, devrimcilik adına bunu yaparken asıl ilericiliğin kendi halkının öz sorunlarını omuzlamak olduğu gerçeğini hiç değilse pratikte göz ardı etmektedirler.