Safevi hükümeti görevlilerinden biri Şah Abbas'ın hışmına uğramış ve can korkusundan firar ederek Mukaddesi Erdebili'ye (r.a) sığınır. Mukaddes-i Erdebili (r.a) Şah'a şöyle bir mektup yazar:
"Ey Safevi padişahı Abbas! Şunu iyi bilesin ki bu şahıs önceden zalim olsa da şu anda mazlum konumundadır. Eğer onun hatalarını affedersen yüce Allah'ta senin hatalarından bir kısmını affeder.
Bu mektup Şia âlimlerinin Safevi padişahlarının emirlerinde ve hizmetlerinde olmadıklarının bir göstergesidir. Görüldüğü üzere Mukaddes-i Erdebili (r.a) mektupta padişahı övmüyor ve kendini İmam Ali'nin (a.s) kölelerinden biri olarak tanıtıyor.
Şah Abbas, Mukaddesi Erdebili'nin (r.a) isteğini kabul ederek şöyle bir cevap yazar:
"Emirlerinizi canla başla kabul ettiğimi ve şu muhibbi de hayır dualarınızda unutmamanızı huzurlarınıza arz ederim.
"Ali dergâhının köpeği Abbas."
Mukaddes-i Erdebili (ra) Eğitim Kürsüsünde
Ayetullah Seyyid Hasan Sadr (r.a) şöyle yazıyor: "Mukaddes-i Erdebili döneminde Necef'e ilmi hicretler başladı. İlim âşıklarının uzaktan ve yakın beldelerden buraya akın etmeleri sonucu Necef İlimler Havzası eski günlerdeki canlılığına kavuştu."
1-Şeyh Hasan (r.a), Şehid-i Sani'nin oğlu.
2-Seyyid Muhammed (r.a), Şehid-i Sani'nin torunu.
Mukaddes-i Erdebili'nin (ra) Eserleri
4-Zubdetu'l Beyan fi Ayati'l Ahkâm
6-Mecmau'l Fayde vel Burhan'u fi Şerh'i İrşad
Mukaddes-i Erdebili (r.a) mütevazı bir kişiliğe sahipti. Özellikle öğrencilerine karşı oldukça alçakgönüllüydü. Öğrencilerinden Şeyh Hasan Lübnan'a tebligata giderken üstadından kendisine nasihat etmesini istedi. Üstadı ona yazdığı nasihatlerin sonuna şöyle bir not yazdı: "Bu nasihatleri Allah'ın kulu Ahmed, mevlasına yazmıştır. Umulur ki bunlara amel edesin".
Mukaddes-i Erdebili'nin (ra) Kerametleri
Fakir ve yoksullara yardım etmek Mukaddesi Erdebili'nin üstün sıfatlarındandı. Kuraklık ve kıtlığın yaşandığı ve fakirlerin feryatlarının yükseldiği bir yılda kendi ailesi için hazırladığı yiyecek, un ve buğdayları fakirlere dağıttı. O, fakirler aç iken kendi ailesinin tok olmasına razı olmuyordu. Bu durumu gören hanımı; "Niçin bu kuraklık ve kıtlıkta kendi yiyeceklerimizi ve buğdayları fakirlere veriyorsun?"
-Fevaidu'l Razeviye, s.42.