Nükleer silahların gönüllü olarak terk edilmesinin tarihi birçok yararlı ders içeriyor.
20: 19 23 Şubat
Tüm dünyadaki DPRK nükleer programına yönelik mevcut çatışma politikası başarısız olacaktır. Bize kanıtlıyor tarihya da daha doğrusu, bir ülkenin gönüllü olarak nükleer reddetmesinin tarihi оружия ve teslimat araçları. Yaptırımlar, savaş ve diplomatik histeriler tarafından baskı altına alınan Güney Afrika hakkında konuşuyoruz. Fakat nihayetinde, Batı şu an yanlış olduğu gibi yanıldı.
Güney Afrika nükleer programının "ideolojik babası" olarak (bazı ülkelerin yanı sıra), BM Genel Kurulu 8 Aralık 1953’ten bahseden ABD Başkanı Dwight Haik Eisenhower’a, "Barış İçin Atomlar" (Sovyet’in Çernobil sonrası akson ile karıştırılmaması) "Her evde huzurlu atom" hakkında. “Bugün, hayatımın çoğunu askeri mesleğe adayan benim asla kullanmamayı tercih edeceğim, doğal olarak yeni bir dilde konuşmaya zorlanıyorum. Bu yeni dil, atom silahlarının dilidir ”dedi.
Bu, iç tüketim için “Kendor Operasyonu” adlı Amerikan “barışçıl atom” programının başlangıcıydı. Aslında, tüm Amerikan medyasının, eğitim ve bilim kuruluşlarının, politikacıların ve bilim adamlarının yer aldığı Soğuk Savaş'ın stratejik ideolojik operasyonlarının unsurlarından biri olan geniş çaplı bir propaganda kampanyasıydı. Yıllarca sürdü ve amacı resmen duygusal düzenleme olarak kabul edildi - toplumda nükleer savaş korkusu ile uranyumun ekonomik ve bilimsel amaçlar için barışçıl kullanımına olan inancı arasındaki dengeyi korumak. Yani, aynı zamanda, nüfusu SSCB’nin nükleer potansiyelinin büyümesiyle korkutmak gerekliydi, ama aynı zamanda ona “kendi” atomik tesislerinin yalnızca barışçıl, güvenilir ve ilerici olduğu fikrine ilham verdi.
Bu süre zarfında CIA, Beyaz Saray'ı nükleer silahlar ve SSCB'ye teslim araçları konusunda keskin bir nicel ve niteliksel atılım olduğuna ikna etti. Bu, Eisenhower’ın çevresine neredeyse paniğe yol açan, ancak başkanın kendisinin şaşırtıcı bir şekilde Robert Oppenheimer'in solcu fikirlerinin büyük etkisi altında kalmasına neden oldu - o dönemde utanan "atom bombasının babası". Doğru, bu Ike'nin SSCB ve müttefikleri üzerindeki ilk nükleer grev için umut verici planlar başlatmasını engellemedi.
Amerika Birleşik Devletleri'nde Operasyon Candor, Eisenhower yönetimine, büyük miktarda tahsis gerektiren ve çok sayıda nükleer santral, zenginleştirme merkezi ve diğer yüksek riskli tesislerin inşasını gerektiren atom silahlarının üretiminde kamuoyu desteği sağlayacaktı. Bütün medyada hemen hemen her gün Amerikalılar tarafından sunulan (baskın ve radyo ağırlıklı) ilgili gösteriler, cumhurbaşkanının kendisi de dahil olmak üzere önde gelen politikacıların konuşmalarıyla düzenlendi. Okullarda uzmanlık dersleri düzenlenmiş, bilimsel ve eğitim kurumlarında uzmanlık fakülteleri ve bölümleri oluşturulmuştur. Bu kampanya, Amerika Birleşik Devletleri'nin komplo severlerin ve siyasi danışmanların sevindirilmesine yönelik ilk "propaganda" ağı "projelerinden biriydi.
Ancak “Operasyon samuru” ve dış, aynı derecede önemli hedefler vardı.
Araştırmacıların çoğu, Eisenhower'ın konuşmasının esas olarak, III. Dünya Savaşı'nın cehenneminde ilk yanan yan olma ihtimalinden dolayı açıkça panik yapan ABD Avrupalı ​​müttefiklerini hedef aldığını kabul ediyor. Beyaz Saray daha sonra “Amerikan nükleer şemsiyesi” doktrinine döndü, ama aynı zamanda hem gerçek hem de potansiyel olarak müttefikler arasında “barışçıl” nükleer teknolojiler geliştirdi. Daha az korkulana.
Eisenhower yanlış yoldan gitmedi Kruşçev, Maoist Çin’e nükleer bir bomba bağışladı ve tüm insanlığa migren sağladı. Aksine, şimdi nükleer silahların yayılmasını önleme rejimi denilen şeyi başlattı. Sorun şu ki, diğer yandan (genellikle solda), aynı dönemde ABD'nin en çeşitli ülkelere bazen barışçıl atom teknolojisini, bazen tüm reaktörlerde, bazen tonlarca uranyum vermesi. İran, İsrail (Dimona'daki ünlü “araştırma merkezi” ve Pakistan'ın ilk nükleer reaktörleri ortaya çıktı ve bir şirket onları kurdu - American Machine & Foundry (AMF).
Geceleri liderliğinin nasıl uyuduğunu merak ediyorum.
Cehennemin iki tasarımı
Barış için Atom programının bir parçası olarak, Güney Afrika, ABD ile 1957'ta yarım yüzyıl ileride bir nükleer reaktör ve Güney Afrika'ya (sonra Güney Afrika Birliği) yüksek oranda zenginleştirilmiş uranyum yakıtı (HEU) tedarikini sağlayan bir anlaşma imzaladı. Kuvvetler uzun süre toplanmış, ancak daha önce esas olarak tarımsal ekipman üretiminde görülen Allis-Chalmers şirketi 1965'te, yine de SAFARI-1 araştırma reaktörü ile birlikte 90 ile zenginleştirilmiş nükleer yakıtı Güney Afrika'ya tedarik etti. Ancak Buram, SAFARI-1'te plütonyum üretemediği için bu yeterli görünmüyordu. Yerel zanaatkarlar ilk önce uranyum zenginleştirmeye devam etmek için reaktöre bir hızlandırıcı taktılar ve iki yıl sonra, aynı ABD'den yasal olarak tedarik edilen 606 kg% 2 uranyum yakıt ve 5,4 ton ağır su yükledikleri yeni bir hat kurdular. Erimiş sodyum, yerel teknik bilgi, soğutma için kullanılmıştır.
Tüm bu sevinç, eski Gustav Preller aile çiftliğinin topraklarında, yazar, gazeteci, filolog, Boer milliyetçiliğinin ideologlarından biri ve Boer milliyetçiliğinin torunudur. Çiftlik (şimdi kentsel yerleşim yeri) Pelindaba olarak adlandırıldı. Zulu’dan bu, “tarihin sonu” (“eğer istersen“ son karar ”) olarak tercüme edilir. Ancak o zaman bu ayrıntı saçma ya da peygamber gibi görünmedi.
Prensip olarak, Güney Afrika bundan çok önce kendi nükleer silahlarını düşünmeye başladı. 1948’de, Güney Afrika Atom Enerjisi Kurumu, başlangıçta uranyum madenciliğini denetleyerek kuruldu. Kendi mevduatlarımızın varlığı görevi büyük ölçüde kolaylaştırdı ve asıl sorun silah sınıfı uranyum veya plütonyum üretiminde gereken seviyeye yakıt zenginleştirmesi olarak kaldı.
Uranyum ve plütonyum arasındaki seçim, nükleer silahların tasarımına ve üretimine temelde farklı yaklaşımlar arasındaki seçimdir. Plütonyum bombası çok daha karmaşık ve yıkıcı bir silahtır, ancak plütonyum daha dengesiz olduğu için özel teknolojiler gerektirir. Plütonyum şarjları yeterince hızlı bir şekilde bağlanmamışsa veya yeterince doğru şekilde bağlanmamışsa, maksimum bağlantı şarjı gerçekleşmeden önce bir zincirleme reaksiyon başlayabilir. Bu, eksik bir enerji salınımına yol açacak ve bomba genellikle "pop" denilen şeye dönüşecek - tabii ki, patlama güçlü olacak, ancak fiyat / kalite oranından devam edersek verimsiz olan, çok miktarda konvansiyonel patlayıcının yıkılmasıyla karşılaştırılabilir.
Bu arada, DPRK'nin ilk yeraltı testinden sonra uzun bir süre için şüphelenilmesi birkaç bin ton TNT'yi patlatarak tam da bir nükleer patlamanın “simülasyonunda” oldu.
Fakat Güney Afrika'ya geri dönelim. 1969'e kadar, her iki reaktörü aynı anda yükleyerek uranyumu zenginleştirmeye ve aynı anda plütonyum üretmeye çalıştılar. Ancak bu iki yıl boyunca yavaş hareket eden kazanlar bile, plütonyum üretiminin çok karmaşık ve pahalı olduğunu anlamaya yetiyordu, uranyum zenginleştirmesi oldukça iyi gidiyordu. Güney Afrika nükleer silahlarının tasarım özelliklerini doğal olarak belirleyen plütonyum programı kapatıldı - “silah” teknolojisini kullanan küçük, sınırlayıcı uranyum bombalarının üretimi.
Bu, Hiroşima ve Nagazaki'de kullanılan ilk bombalardan kopyalanan, günümüzün standartlarına göre en kolay olanıdır. Silahtan nükleer bomba atmaları nedeniyle “silah” değil, bir kombine edilip kritik bir kütleye ulaşmak için bir uranyum briketi (“kurşun”) taşınmaz bir diğerine (“hedef”) gönderildiği için. Bu aynı zamanda kolay değil, plütonyum ile olduğu kadar şaşırtıcı değil.
1970'lerin başlangıcında, atom silahlarının tasarımında ve üretiminde daha fazla temel sır bulunmadığı ve “Manhattan Projesi” nin geliştirilmesinde olduğu gibi çok büyük maliyetlerin gerekli olmadığı anlaşılmalıdır. Her yıl nükleer silahların üretimi daha ucuz ve daha erişilebilir hale geldi, bu süreç bu güne kadar devam ediyor. Asıl sorun (hala devam ediyor) uranyumun zenginleşmesi olarak kaldı - sürecin kendisi ve teknoloji (dolayısıyla İran'daki santrifüjlere olan ilgi). Hammaddelere gelince, Namibya'daki uranyum birikintileri onları bolca sağladı.
İşte gerilimin başladığı yer burası.
1969'te, bir çift Güney Afrikalı bilim insanı, Birmingham'daki nükleer araştırma mezunu öğrencisi Sultan Mahmoud ile aerodinamik nozullar aracılığıyla uranyum zenginleştirme sürecini araştırmaya çalışan bir araya geldi. Pakistan ve Güney Afrika'da aynı anda uygulanmaya başlayan zenginleştirme teknolojisinin temelini oluşturan bu “fakirler için santrifüj” olduğuna inanılıyor. Akıl karıştırıcı olan Güney Afrika'nın Pelindaba'da gerekli ekipmanı üretme ve yedi bomba toplayacak kadar uranyum zenginleştirme becerisidir. Aynı Pakistan 1982'e kadar çalkalandı, sonunda Kahut'ta uranyum zenginleştirme tesisi kuruldu.
Tüm hayatı şüpheli olmasına rağmen, Sultan Mahmud hala hayatta.
Pakistan'ın “uranyum projesi” nin direktörlüğünü yaptı, bir ideolog ve organizatör olarak çalıştı, bilim adamı ve araştırmacı olarak değil. Buna ek olarak, sürekli olarak gaz santrifüjlerinin inşası için durdu ve nihayetinde dine ve siyasete daldığı pratik çalışmalardan çıkarıldı, Afganistan'a gitti, önce Taliban'a, sonra El-Kaide'ye kendi örgütünü yönetti. Ümmet Tammir-e-Nau, son derece solcu bir İslami ikna.
9 / 11 saldırılarından sonra, bu şaşırtıcı adam Pakistan istihbaratının CIA'nın isteği üzerine gözaltına alınmasına karşın, birkaç aydır sorgulama hiçbir şey vermedi. Görünen o ki, nükleer silah üretme teknolojisi hakkında hiçbir şey bilmiyordu ve onu sorgulayan ajanlara göre "tek bir bomba toplayamadı". Aynı zamanda, Sultan Mahmud, Usame bin Ladin'in onunla görüşme sırasında nükleer teknolojiye ilgi duyduğunu doğruladı.
Bu, CIA'in “yanlış” kişiyi geliştirmedeki hatayı açıkça itiraf ettiği birkaç durumdan biridir. Ve bu kişinin, 1969'teki tatbikatlarla özellikle değerli bazı bilgileri paylaşması olası değildir. Bununla birlikte, Güney Afrika nükleer projesinin resmi tarihi, şüpheli bir şekilde kırmızı bir ringa balığı ile benzer olan bu versiyonda tam olarak ısrar ediyor.
Geçtiğimiz 25 yıllarında, çeşitli derecelerde güvenilirlik iddialarının yanı sıra, İsrail’in Güney Afrika’ya çok önemli yardımlarda bulunduğunu iddia eden bir düzine gazete yayınıyla birlikte birkaç kitap yayınlandı.
Bu özgecilik için ideolojik bir içerik yoktu, ancak daha sonra genel anti-komünizmin arka planına karşı nükleer işbirliği, İsrail ile beyaz Güney Afrika arasında garip bir dost ittifakına yol açtı (bu arada, teröristler de dahil olmak üzere Güney Afrika'da aşırı sağcı beyazlarla olan garip işbirliğini sürdürüyor.) - apartheid rejiminin restorasyonu için mücadele eden yeraltı işçileri). Daha da kötüsü, apartheid zamanlarının Boer ideolojisi, anti-Semitizm’de ağır bir şekilde yer aldı; bu, ANC’nin önderliğinde ve Doğu Avrupalı ​​göçmenlerden gelen Güney Afrika Komünist Partisi’nin liderliğinde toplam prevalansın pratik bir temelini buldu. Ancak en zengin Güney Afrika ailesi - elmas tekelci De Beers'ın sahipleri Oppenheimers - İsraillilerle Tel Aviv'de bir elmas değişimi yapan ortak bir dil buldu. Oppenheimer Jr.'ın apartheid rejiminden hoşlanmadığı halde, askeri bağlarla da yardımcı olabilecekleri varsayılıyor (tam açıklık için “atom bombasının babası” nın bir akraba değil, bir adaş olduğunu) açıklayacağız.
İsraillilerin çıkarları kendi nükleer teknolojilerini denemek için yapıldı. Birkaç megatonu küçücük bir devlette havaya uçurmak mümkün değildi ve çölleri ve okyanuslarıyla Güney Afrika neredeyse ideal bir platformdu. Ek olarak, Boers uranyum yığınlarını zenginleştirdi, ancak hiçbir nadir toprak materyali (trityum ve döteryum) yoktu. Sonuç olarak, 1977’te, İsrail’in 50’in Güney Afrika’dan gelen 30 gram trityum için XNUMX ton uranyum ticareti yaptığı bir anlaşma kaydedildi.
Ve 1979'ta, “Vela olayı” denilen şey oldu - yirminci yüzyıldaki en gizemli olaylardan biri.
Atlantik Okyanusu'ndaki Bouvet adası gizemlidir. Bu, gezegen üzerindeki kara adalarından en uzaklardan biridir (Cape Town - 2500 km, Antarktika'nın kuzey ucuna - 1700), yaklaşık üçte ikisi buzullarla kaplı. Orada penguenlerin bile yaşadığı şüphelidir ve kayaların ve buzulların yüksekliği nedeniyle sadece bir helikopterden inebilirsin. Hiçbir canlı, bir kış boyunca Bouvet’e hiç gitmedi ve bunu gönüllü olarak yapma olasılığı düşük. Korsanlar oraya Maroons'u indirdi - insanlar korsan onur kurallarına uymayan kabahatler için açlıktan ölüme mahkum edildi.
Ancak, belki de en şaşırtıcı olanı, adanın dünyanın (sonuca bağlı bir bölge olarak) tam tersi yönde düz bir çizgide bulunan Norveç'e ait olmasıdır. 1939’te, SSCB Viking’lerden buna meydan okumaya çalıştı çünkü bir sebepten dolayı Oslo, Lazarev ve Bellingshausen’in keşfi ile keşfedilen komşu Peter I adasını da talep etti. Sonra her iki ülke de tamamen farklı problemlerle uzlaştı ve anlaşmazlık unutuldu.
Ve şimdi 22 Eylül 1979, Amerikan keşif uydusu Vela 6911, özel olarak Sovyet nükleer testlerini kaydetmek için özel olarak tasarlanan, Bouvet'in üzerine yanlışlıkla uçtu ve düşük güçlü bir nükleer patlama özelliğine sahip bir dizi ışık patlaması kaydetti - 2 - 3 kiloton. Arkadaş çok şanslıydı - adadan ayrıldığı nadir bir gündü. Bir ay sonra, ABD Ulusal Güvenlik Konseyi, Bouvet Adası bölgesinde radyoaktivite arka planında veya nükleer bir patlamayla ilişkili sismik faaliyette bir artış olmamasına rağmen, nükleer bir yükü test ettiğini açıkça ifade ettiği bir rapor yayınladı.
Uluslararası topluluk Güney Afrika'ya doğru kaşlarını çattı. Başka kimse yoktu. Keşke sadece yerel bir Canberra stratejik bombardıman uçağı oraya uçabilseydi ve o zaman bile - dört yakıt ikmali noktasıyla. Buna karşılık olarak Boers omuzlarını silkti ve Protestan bir şekilde gökyüzüne geldi. Onlara göre, bir göktaşıydı, ama birçoğu uzaylıları ima etti.
Boers'ın gezegenler arası versiyonu apartheid rejiminin çöküşüne kadar bağlı kaldı ve yalnızca 1997'ta Güney Afrika Dışişleri Bakanlığı başkanı Aziz Pahad'ın dolaylı olarak böyle bir şey itiraf ettiği, ancak belirsiz ve inandırıcı olmadığı söylendi.
Daha sonra, Güney Afrika Donanması Komodoru, o zamanlar ülkenin Cape Town yakınlarındaki Simonstown'daki en büyük deniz üssünü komuta eden Dieter Gephardt, “Vela olayı” ve Güney Afrika ile İsrail arasındaki nükleer alandaki işbirliği hakkında temel bilgi kaynağı oldu. 1994 yılında, hapishaneden tahliye edildikten sonra, “Operasyonun hazırlanmasına ya da uygulanmasına doğrudan katılmamış olmama rağmen, yanlışlıkla salgının Operasyon Phoenix kodu altındaki İsrail-Güney Afrika nükleer testinin bir parçası olarak organize edildiğini öğrendim. Patlama açıktı ve tespit edilmemesi gerekiyordu. Ancak yeterince çabuk zekalı değildi ve hava değişti, bu yüzden Amerikalılar onu düzeltti. ” Yani, Bouvet Adası'nın üstündeki bulutların yoğunluğu daha fazla olsaydı, kimse bir şey fark etmezdi.
Commodore (şimdi emekli Arka Amiral) Yılın 1962'inden Dieter Gephardt ve 1983'ta tutuklanana kadar ideolojik nedenlerle SSCB Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı GRU'da çalıştı. Londra'daki Sovyet elçiliğinde gönüllü olarak göründü, casus olarak hizmetlerini sundu ve "Felix" takma ismini aldı.
Vatandaşlıkla Alman (1935 yılında Berlin'de doğdu), Boer hükümetini, ekonomik depresyon yıllarında Güney Afrika'ya göç eden ve 1941'te NSDAP destekçisi olarak staj yapan bir Berlinli mimar olan babası için öcünü aldı. Ülkede bu tür birçok insan vardı - sadece Hitler’e sempati duyan etnik Almanlar değil, aynı zamanda Nordic milletinin ırk üstünlüğü teorisini kendi fikirleriyle çekicili ve ünsüz bulmuş birçok Boer. Zaten hapishanede olan Gephardt, kendisini apartheid'e karşı bir savaşçı olarak konumlandırdı, ancak bu hala mümkün değil: Güney Afrika'da, Peter Peter'in harabesinde ikamet eden, bir sonraki evde yaşadığı, toplumun seçkinlerine mensup, parayla yıkanmış, donanmada ve Genelkurmay'da kilit pozisyonlarda kaldı. karıları arkadaşdı.
İki kez (1972 ve 1976'te), Gephardt'ın eşleri, Soçi ve Kırım'da eğlendirilen Bolşoy Tiyatrosu ve Ermitaj'a götürülen siyah havyar ile beslendikleri SSCB'yi ziyaret etti. Sovyet askeri istihbaratına yönelik 20 yıllarca süren çalışmalarda, Commodore, Moskova'ya yalnızca Güney Afrika için değil, aynı zamanda büyük ataklar için de, örneğin, bir zamanlar askeri ataşe olarak hizmet ettiği İngiltere'deki inanılmaz miktarda faydalı malzeme aktardı. Şok İngilizleri, Gephardt'ı Kim Philby ile karşılaştırdı, yıkıcı gücünü tanıdı ve hala ateşli tükürükle yönüne tükürdü.
"Lina" takma adını alan eşi ile bağlantısı, bu zamana kadar yasadışı bir istihbarat subayı Albay Vitaly Shlykov tarafından gerçekleştirildi.
Eşler Gephardt, PGU KGB Vladimir Vetrov ("Farevell") 'in teğmen albümü tarafından Fransızlar tarafından tutulan (daha sonra vuruldu) çıkarıldı. Ocak ayında, Commodore, New York City 1983'teki FBI tarafından tutuklandı ve 11 günlerinin ardından karısını ve çocuklarını öldürme tehdidi altında tutuldu. Sadece tek bir Güney Afrikalı askerin faaliyetleri sonucu öldürülmemesi nedeniyle darağacından kurtarıldı.
Shlykov İsviçre'de kırmızı ellere verildi ve Ruth Gephard’ın annesinin evinde casus yazılımlar ve çok miktarda para bulundu. Sonuç olarak, yasadışı bir albay üç yıl hapis cezasına çarptırıldı, ancak GRU'nun çabalarıyla 11 ay sonra serbest bırakıldı, SSCB'ye geri döndü ve 2011 yılında Ekonomi Yüksek Okulu'nda profesör olarak öldü.
1992'in başlangıcında, Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin, Moskova'da yapılan kişisel bir toplantıda, Güney Afrika Cumhurbaşkanı Frederik de Klerk'e, hayata mahkum edilen Gephardt'a af verilmesi talebini dile getirdi. Bu istek, Kremlin’in Güney Afrika’nın gerçekliğine dair cehaletinden dolayı yanlış formüle edildi: sadece Gephardt’ın hiçbir zaman üye olmadığı ANC üyeleri aflara maruz kaldı. Fakat sonunda, Klerk basitçe Gephardt’ı affetti ve Güney Afrika Savunma Bakanı Magnus Malan, bu kararın doğrudan Rusya Federasyonu ile Güney Afrika arasında diplomatik ilişkilerin kurulmasıyla doğrudan bağlantılı olduğunu vurguladı. Geçmişe bakıldığında, Gephardt, arka Amiral rütbesine terfi etmiş ve emekli olmaya atanmıştır. O zamandan beri röportaj vermeye istekliydi ve yukarıda belirtildiği gibi İsrail ve Güney Afrika arasındaki nükleer işbirliği hakkında tek bilgi kaynağı haline geldi.
Doğru, birçok araştırmacı bilgi Gephardt şüpheci. Elinde gerçekten bir şey olsaydı, "kulaktan gelen sözler" in yanına ek olarak, "Vela olayı" çok uzun zamandır ufologların ilgisini çekerdi. İsrail kaynakları da Güney Afrika ile bu tür bir işbirliği fikrini bile reddetti.
Ancak yedi yıl önce, Güney Afrika meselelerinde tarihsel olarak uzmanlaşmış İngiliz The Guardian, 1975'ta İsraillilerle nükleer bir anlaşma hakkında Güney Afrika'ya ait gizli belgeler bloğu yayımladı. Shimon Peres, gazeteyi “bağlamdan alıntılar çekmek” ile suçladı, ancak belgeler Pretoria'da altı nükleer şarjı toplamak için gereken teknolojilerin ve malzemelerin satışına işaret ediyor. Kesinlikle çok fazla Güney Afrika üretti.
Ve kesinlikle kesin olan şey İsrail’in Güney Afrika’ya nükleer silah sağlama araçlarının geliştirilmesine katılması.
Güney Afrika'daki atom bombalarının her zaman net bir hedefi vardı - hem Angola hem de Güney Afrika ordusuna karşı savaşa katılan Sovyet ve Küba askeri birliklerinin hem Angola'da hem de Caplin'de - Namibya sınırına yakın olan Bush. Başlangıçta, bu Canberra bombardıman uçakları yeterliydi, ancak Sovyet hava savunma sistemleri Angola'nın güney bölgelerine ve Küba seferi gücünün bir parçası olarak Luanda çevresine yerleştirildikten sonra büyük bir hedef haline geldiler. Bu, Kuito-Karnavale'deki Sovyet askeri danışmanlarını ve tercümanlarını sistematik olarak imha etmelerini engellemedi, ancak onlara tek nükleer suçlama yapmak çok riskli olurdu. Bu Pretoria yeni medya aramak için gerekli.
Kısa süre sonra Güney Afrika ordusunun silahlanmalarında RSA-3 ve RSA-4 balistik füzeler ortaya çıktı - İsrailli Jericho ve Shavit füzelerinin ihracat versiyonları. Bu füzelerin (ve on taneden daha fazlasının olmadığı) teknik özelliklerinin ilke olarak Güney Afrika atom bombası taşıyabileceğine dair büyük şüpheler var. Bunların yalnızca psikolojik baskı için kullanılması mümkün, Kübalılar veya Sovyet danışmanlar üzerinde değil, Batı ülkelerinde kullanılması mümkün.
Güney Afrika'nın 80'inin sonunda, bu tür üç füze Angola ve Kaplin'deki askeri teçhizatın hareketini takip etmek için uyduyu yörüngeli yörüngelere getirdi. Atalet tarafından, uzay programı, 1993 yılına kadar, para için ayrılan zamana kadar çalıştı. Bundan sonra, Pretoria füze teknolojisi üzerindeki uluslararası kontrol rejimine girdi ve Amerikalı gözlemcilerin kendi bölgelerine girmesini sağladı - ilgili altyapının sökülmesini gözlemledi. Kalıntıları altında ve İsrail-Uarovskogo işbirliğinin nükleer ve füze teknolojisindeki sırrını gömdü.
Apartheidlerin ana suçu
1971’de, Güney Afrika Endüstri Bakanı Carl de Wet, benzer bir Amerikan programına atıfta bulunan “madencilik endüstrisinin çıkarlarına barışçıl nükleer test” programının başlatıldığını açıkça ilan etti. Kalahari Çölü'nde, dünyayı delmeye başladılar ve iki nükleer mayını 385 ve 216 metre derinliğinde kazdılar. O zamanlar, Güney Afrika nükleer şarjların seri montajına başlamak için hala yeterince zenginleştirilmiş uranyum içermiyordu ve testler "soğuk" olarak planlandı, yani doğrudan uranyum şarjları olmadan - patlama teknolojisinin kendisini kontrol etmek zorunda kaldılar. Her zamanki hikaye, teknolojinin hızla geliştiği ve zenginleştirilmiş silah sınıfı uranyum birikimi zaman alıyor.
Kalahari'deki nükleer silahların denenmesi, silah dereceli uranyum birikimi ve Namibya'daki cevherin gelişmesi için hazırlık yapılması, Güney Afrika'da bir Alman vatandaşı kimliği altında çalışan Sovyet yasadışı istihbarat memuru Alexei Kozlov tarafından, kuru temizleme ekipmanlarında bir satıcı olarak kuruldu. O hain Gordievsky tarafından iade edildi, insanlık dışı koşullarda birkaç yıl hapis yattı ve SSCB'de ve GDR'de tutuklanan on Alman istihbarat subayıyla değiştirildi ve bir Güney Afrikalı asker Caplin'i ele geçirdi.
Ve sonra Soğuk Savaş'ın tüm tarihinde benzeri görülmemiş bir şey oldu: Sovyetler Birliği, nükleer teknolojiler ve Güney Afrika'daki Kozlov'dan elde edilen gelişmeler hakkındaki tüm verileri ABD'ye aktardı.
Fikir riskliydi, ama hesaplama haklıydı - Batı böyle bir "köşeden darbe" ile şok oldu, kimse sadık Güney Afrika hükümetinden bu kadar tehlikeli bir bağımsızlık beklemiyordu. O zamanlar, hem ABD'de hem de Birleşik Krallık'ta, Afrika gerçeklerine daha fazla dahil olmuş görünüyorlardı, tatbikatları harekete geçiren nedenleri basitçe anlamadılar.
İlk başta, Amerikalılar şaşırdı - ve inanmadı. Bununla birlikte, Kalahari test aralığında kaydedilen bir keşif uçağı, neredeyse mayın harcamasına dahil edildi. Böylece Ağustos ayında Güney Afrika Cumhuriyeti için 1977, neredeyse 15 yıl süren diplomatik bir cehenneme başladı. Onlara katılan ABD, Büyük Britanya, Fransa ve İsveç, diplomatik ilişkileri koparma tehdidiyle Pretoria'ya düştü. Bunların arkasında, Kaplin'i görme, Kırım ve Odessa yakınlarındaki Umkhonto ve Sizva için eğitim kampları ve bitmeyen bir istihbarat servisi savaşı dışında Güney Afrika ile hiçbir ilişkisi olmayan Sovyetler Birliği kıkırdadı. Aynı zamanda, Pretoria üzerindeki bir baskı olarak, bankacılık faaliyetlerinin sona ermesinden tüm spor takımlarının diskalifikasyonuna kadar ülkedeki “yaptırım rejimi” ni düşürerek aktif olarak insan hakları konusunu kullanmaya başladılar.
Güney Afrika'da, bu çok korkmuyordu (o zamanki ülke hükümeti, apartheid'in korunması ve nükleer de dahil olmak üzere kendi silah sistemlerinin kurulması, ülkenin fiziksel hayatta kalmasının eşiğinde ulusal bir fikir gibi görünüyordu), ancak yeni Sanayi Bakanı Vinand de Villiers, yine de testleri durdurup mayınları durdurma emri verdi.
On yıl sonra, Kaplin’deki savaş bir katliama dönüştüğünde ve Kübalılar Namibya topraklarını istila etmekle tehdit ettiğinde, mayınlardan biri meydan okurcasına yeniden yerleştirildi ve aynı Canberras Fastrap havaalanına yeniden yerleştirildi. Ancak bu askeri olmaktan ziyade diplomatik bir jestti - Pretoria, Luanda ve Havana ile müzakerelerde daha avantajlı pozisyonlar için pazarlık yaptı.
Geçmiş için şimdiki zamanın dersleri
Herhangi bir resmi tescilli nükleer silah testi yapılmayan (“Vela’nın olayı” sayılmamaktadır), Güney Afrika, her biri (sözde) 6 - 10 kiloton cinsinden, her biri uzaktan kumandalı bir bombanın gövdesine yerleştirilmiş, kodlanmış HAMERKOP’ta (Afrika’da) - "çekiç başı"). Ayrıca yedinci toplamaya başladılar, ancak daha sonra Kaplin savaşı sona erdi ve aksine, apartheid'i sökme süreci başladı. New York'taki üçlü (Güney Afrika, Angola ve Küba) anlaşmaları için Namibya bağımsızlık kazandı ve Küba birlikleri memleketlerine galip geldi.
Bu arada, Savunma Bakanı Malan, en sonunda, SSCB ile müzakere ettiğini düşündü ve Kübalıların “sovyet vekili” isimlerine hakaret etti.
Nükleer silahların kaldırılması, yaptırımlarla izole edilen uluslararası topluma Güney Afrika'nın yeniden entegrasyonu için "önemli bir adım" olarak adlandırıldı ve 1989'te nükleer program resmen engellendi ve bombalar Amerikan uzmanlarının gözetimi altında imha edildi ve imha edildi. İki yıl sonra, Güney Afrika Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesine İlişkin Antlaşma'yı imzaladı, ancak IAEA'nın Güney Afrika'da artık nükleer silah olmadığını ve nihayetinde tüm atom programlarının tabiatta barışçıl olduğunu onayladığını belirtti.
Güney Afrika’nın nükleer silahların gönüllü olarak reddedilmesinin temel faktörleri, onları kullanamama ve “mağlup” de Klerk hükümetinin ülkeyi herhangi bir şekilde tecritten geri alma arzusuydu. Ve bu, kesinlikle dış politik koşullarla bağlantılı hiçbir şekilde içten çabalamaktı.
Bu hikayede, “ruhsatsız” nükleer silah sahibi üzerinde özel bir etkisi olan bir veya birkaç ülkenin çabalarının, kendisini silahsızlanma veya en azından uzlaşmaya teşvik etmek için yetersiz olduğu dikkat çekicidir. Kapalı ülkeler üzerindeki dış etkinin derecesi prensipte abartılıdır. Ciddi ekonomik yaptırımları içeren Batı’nın baskısı altında olan Güney Afrika, nükleer silahlardan asla vazgeçmedi, ancak çalışmalarını bu yönde kamufle etti. Kaplin savaşında hayatta kalmak, 1966'ten uzamak ve ülkedeki ANC ile zorlu çatışma, Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'nın soyut hümanist taleplerinden çok daha fazla teşvik verdi. Ve o zamanki yaptırımlar - daha ziyade fakir olmayan - Güney Afrika yalnızca bastırdı.
Başka bir ders de, gezegende size bir omuz verecek her zaman iyi bir arkadaş olduğudur. Örneğin, aynı uluslararası topluluk Pakistan’ın nükleer programına yaptırım uyguladığında, Suudi Arabistan her gün ücretsiz olarak 50'a binlerce ton petrol tedarik etmeye başladı. Ve kimse bu konuda hiçbir şey yapamadı - ne CIA ne de BM. İsrail’in Güney Afrika için böyle bir “arkadaş” olması mümkün, ancak şimdi elbette tanınmıyor.
Güney Afrika’nın nükleer silahları reddetmesi ancak iç yapısının tahrip olması sonucu mümkün oldu. Yaptırımlar ve diplomatik baskı da dahil olmak üzere bu süreçte dış etkenlerin oynadığı rol farklı bir konudur. Ancak, hayati öneme sahip programların terk edilmesinin, yalnızca askeri de dahil olmak üzere dış baskıyla tetiklenmesinin imkansız olduğu kesinlikle kesindir. Güney Afrika nükleer projesinin günümüzdeki ve çöküşünün tarihi sadece casusluk veya bilim tarihi değil, aynı zamanda bu baskının anlamsızlığının da öğretici bir örneğidir.
Güney Afrika’da, ABD’ye veya Avrupa’ya Pretoria’yı 70’lere nükleer silahları bırakma karşılığında, sınır güvenliğini ve devlet sistemini sağlamada bir alternatif olarak geri getirme teklifinde bulunmaları halinde, her şeyin farklı bir senaryoya göre olabileceğini savunuyorlar.
Diğer bir şey ise, Washington’da Pretoria’da güven duyulmaması ve aynı Oppenheimer ailesinin İsrail’le ilişki kurmayı Amerikalılarla değil, daha kolay bulması. Üstelik, II. Dünya Savaşı sırasında Oppenheimer Sr., fiyatların düşmesinden korktuğu için, ABD hükümetine yasaklı giriş listelerine girdiği teknik elmas tedarikini vermeyi reddetti ve De Beers’in ülkedeki faaliyetleri “antitröst yasalarına uygun değil” olarak engellendi.
Yine de, Angola ve Kaplin’deki savaş, Güney Afrika’yı tek başına süren küresel soğuk savaşın sıcak kısımlarından sadece biriydi. Bir yandan ABD, Pretoria’yı bu savaşa devam etmeye zorladı, diğeri ise insani nedenlerle beyaz hükümete baskı uyguladı. Bu bölünmüş kişilik iyi duruma getirilemedi, ancak Güney Afrika başka bir kaç yıl boyunca ön cephede olsaydı ne olacağı henüz belli değildi (örneğin, Sovyet birliği Kuito-Karnaval'ı devirirdi). Öyleyse görüyorsunuz, SSCB çökecekti, bu nedenle, Angola, Küba ve ANC'nin askeri beslenmesi sona erecekti ve apartheid ve Bantustan rejimi, 1990-ler'de gelişmekte olan ülkeye olandan çok daha sempatik bir şekilde yeniden düzenlenebilirdi.
Nelson Mandela adına Güney Afrika adına medeniyetin ortadan kaldırılması.