Kalbi Camdan: Nisan 2009
Acıtıyor güzelliğin. Farkında mısın?
Tenin esmer, Ruhun sarışın !
Sen şeytan mısın?
Tenin sıcak, tenin kıvrak,
Ruhun Sarışın !
içini döken Larsuzra an: 16:53:00
Bu kadar çabuk biteceği hiç aklıma gelmemişti. Sanırım kendimi sana fazlaca kaptırmıştım. Öyle sisliydin ki, bende bir tutku halini almıştın. Ama yalnızca satırlardan ibarettin benim için... Her cümlem seninle başlıyor; her kelimem seni andırıyordu. Cümlelerim genelde devrik oluyor; yüklemi sağa-sola, seni ise öznenin ta ortasına koyuyordum. Her gün masa lambamı senin için açıyor, senin için harcıyordum kâğıtları... Ama daha fazlası kopup gelmiyordu kalemimden. Hepsi bu kadardı işte! Yalnızca yazıyordum. Ve sen benim için, asla yazmanın ötesine geçmedin. Geçemeyeceksin...
Ve evet... İşte o bitmez, tükenmez dediğimiz sona gelmiştik. Öyle yakındım ki ona... Bir adım atsam, elim, teninde olacaktı. İleri atılan tek bir adımda sana, geriye attığım her adımda ise sonrasızlığa gidiyordum. Şu boyun eğilesi gerçek olmasaydı belki; yazmaya devam edecektim.
Sanma ki yazmıyorum diye, sustu kalemim! Yazmadığım her an, daha çok birikiyorsun. Bir gün, bunları unuttum sandıktan sonra aklıma düşsen, seni anımsatan her şeyi dökmeye çalışsam satırlara, uçarı bir benzersizlikle karşı karşıya kalacaktım belki de...
Nasıl oldu da, bana sormadan yaptın; hala şaşıyorum sana. Bu kez kaybeden sen misin yoksa ben mi, bilemiyorum. Yazma sanrım seninle başlamamıştı ama en derin boyutlarından seninle arınmıştı... Şimdi zamanın kollarında olduğu gibi, yalnızca yüzeysel hareketlerini sürdürüyorsun. Senden farksız olmayan satırlarımda, seni bir kez daha yazmayı denemek isterdim!
Neden sen, biliyor musun? Çünkü kendimi yazmaya, asla cesaretim olmadı. Kıvanç duyulacak bir yanım yoktu. Tutkularımın, en kör olanı, sendin çünkü...
Seni yazmak, yazabilmek! Senden daha çok şey anımsatıyordu bana... Üzgünüm... Böyle sonlanmasını istemezdim...
Bir daha, göz göze gelmemek dileğiyle!
(T.Arzu Bıçakçı- “Yazı Yazmayı Unutanlara” isimli mektubundan alıntıdır.)
içini döken Larsuzra an: 20:54:00
neler var: sana veda, veda, yazıya veda
Zaman, tüm şatafatlı boyutlarından arınmıştı.. Duyumsamaya hasret geceleri bir çırpıda geri getiren meleklerin, sihirli değnekleri... Beni gözünde canlandıran sen, seni hissetmek isteyen ben, deli gibi seni çınlayan kulaklarım ve sesimdeki ritmiksel bozukluk... Derli-toplu sessizliğimden olsa gerek, bir elmanın yarısı masanın üzerindeydi.. Ve içi oyulmaya başlamıştı.. Başta dediler "hasta.." . Sonra an; dönüverdi güneye.. Dediler "verem miymiş, neymiş hastalığı!" Kimse ne döndü geri zamana, ne değebildiler, saçımın tek teline..
Zaman, o şatafatlı boyutlarından arındığında, ben daha çok küçüktüm.. Ve ırmak ırmak, elmanın veremi anlatılıyordu. Küçüklüğüm, cahilliğimden değildi.. Çocukluğum, küçüklüğümden değildi.. Ha anladı, ha anlayacak derken, büyüyüverdi çocuk. "Haa!" dediler.. "Bakın, dikkat edin bu yavruya! Gün gelir, devran döner!" dediler. Anlayan anladı.. Anlamayansa niyetsiz ve şuursuzca, omuz silkti..
Geçmiş ve geleceği bi yerde toplamak.. İyi fikirdi aslında.. En azından o zamanlar, öyle geliyordu.. Dağ-taş demeden, eskileri arıyordum. Ne olduğunun ya da bana neyi anımsattığının hiçbir önemi yoktu.. Arayışlarıma hız kesmeden devam ederken, hortumlara yakalandı bakışlarım.. “Evvela dur!” dediler. Söz büyüğünmüş meğerse. “İyi öyleyse” dedim. Sözümün olmadığı yerde, cismimin olmasının, gereğini fark edemedim. Gerekliymiş meğer. Konuşmasan da, duymasalar da, bilseler dahi.. Olmalıymışsın! Adın geçtikçe ve sen bunu hissettikçe kurutursun, nemli dudaklarını.. O zaman dudaklarını fark edebilene rastlamak güç..
Yanımda olması gereken tek şey, kırmızı kaplı defterimdi. Aslında defterim kırmızı değildi. Ama ben, ona bu ismi koymuştum. Daha ciddi olsun diye. Faydası oldu da aslında.. Bugüne değin, hep göz yaşartıcı bomba kullandım yapraklarında..
Yarasalardan yapılmış çiçek misaliydi.. Neydi o?
Zaman, tüm şatafatlı tanımlarından sıyrılıp, seni bir tokat gibi yüzüme vurduğunda, ben kendimde değildim! Kendimde olsam bir şeyler değişir miydi, zaman acıtır, akmadan, soluk keser miydi? Bilemiyorum. İyi ki de yoktum diyorum. Bir başka sefere görüşmek dileği olmadan. Onu anmadan. Bilmeden. Sevmeden. İyi ki de yoktum. Olsaydım... Olabilseydim...
Sesimin dizilimi yerine gelmişken, biraz olsun susmayı denemeliyim.. Ayrıca bir son vermeliyim bu kalem kağıda.. Yine uğraştım.. Ama olmadı. Seni dökebilseydim satırlara, ne ala! Ya da can havliyle elmanın sapından tutup, yetişebilseydim manava.. Deseydi “tam zamanında yetiştin!” deseydim” fazla söze ne hacet!..”
Dökebilseydim seni satırlara.. Kurutabilseydim ıslak kalbimi.. Ve tüm nemini içine çekseydi evren. Tek bi soluğum sana ulaşsaydı, ne ala!
içini döken Larsuzra an: 19:46:00
Bir eroini şırıngaya doldurup, damarlarında şuursuzca dolaştırmak, suç mudur? Yahut şırınganın damarlarına boşalması, oracıkta bitip-tükenmesi... Sonra kayıtsızca beyninin sarsılması... Yatağın bi ucunda oluşun, ama diğer uçtan pürüzsüzce kalp atışlarının duyulması... Ardından haplara boğman kendini... Ve aslında, şırınganın halen daha damarında asılı olması... Sonra bir tabak dolusu, renk renk haplardan, seçebilmek en can yakıcısını... Şırınganın damarını zorlaması... Kızaran soluğunun, sendeki ilk heyecanı yok etmesi...
İlk tattığından bu yana, kalmaması içindeki isteğin... Eroin tamamen eridiğinde, damarlarındaki sızının son bulması... Yeni çığlıklara, ara vermeden geçiş yapılması... Ve anne kucağı gibi saklandığın eroinin tatlı kolları... İlk başlardaki tatlılığını yitirmişken, dönüp sana yüz göstermemesi... Biliyor musun, seni ne olarak gördüğünü? Sen şimdi, olgunlaşmış, onun tuzağına düşmüş, leziz bir avsın... Az bi zaman sonra şırınga damarını patlatacak, ve altın vuruş gerçekleşecek... Eğer son nefesinde eroinin tadacağını bilseydin, eminim ecelini beklerdin... Oysa ecel beklemek, bu kadar zor iken!
Ve evet tatlı kurban... Bir gün sana sonunu onun vereceğini düşünmemişken, düşlediğin her şeyi geride bırakma pahasına, yine onun kollarına sığındın... Bir 'Eylül' daha gelemezdi 'Dünya'ya !!!
içini döken Larsuzra an: 21:46:00
neler var: altın vuruş, eroin, şırınga