Şansını fazlasıyla kullandın, ARTIK BOŞANALIM | The SAINT
« Taksim bize neler öğretti:
Özüne dönen devlet »
Şansını fazlasıyla kullandın, ARTIK BOŞANALIM
Beraber yaşadığınız sevgilinizle/eşinizle sonradan nasıl o kadar büyüdüğüne inanamadığınız bir kavga ettiniz. Sonrasında ilişkiniz için olabilecek en iyi şey nedir? Birinizin önceden planlanmış bir iş gezisi olması.
Dönüşte olabilecek birkaç senaryo vardır. Karşı tarafı bilemediğiniz için gerginsinizdir ama aslında kendinizin nasıl davranacağını bilememek de gerer sizi. Olabilecek en iyi şey, karşınızdakinin çok yapıcı davranmasıdır. Belki bir özür, ama asıl temelden sorunu bulmak ve çözme çabası. İyinin kötüsü, birşey olmamış gibi sıradan iyilikle davranmaktır. Aynı sorunu ileride tekrar yaşamanız garanti gibidir, ama en azından o sırada sular durulur. Sahiden kötüsü ise karşınızdakinin aynı tavırla veya daha sert dönmesidir.
Tayyyyip’in de tek yapması gereken buydu. Tam zamanına denk gelen Mağrip’ten dönüşte sussa yeterdi. Hazır, vekili özür dilemişti, bir sakinleşme başlamıştı. Ama o kötünün kötüsünü seçti. Karşınızdaki kişi o geziden aynı tartışmayla veya daha sert gelirse artık ayrılma/boşanma zamanı gelmiştir. Tayyyyip de aynı şekilde gelir gelmez daha o gece 2:30’ta havaalanında başlattığı parti mitinglerine tam gaz devam ediyor.
Birkaç gün önce Ahmet İnsel “bu kışlayı yapmamanın bedeli nedir ki? Neredeyse sıfır. Oysa yapmanın -toplumsal huzur, ulusl. ilişkiler, finansal, prestij…- bedeli ölçülemez” diyordu. Ama katmadığı şey, Tayyyyip’in geri adım atamama kişilik bozukluğuna sahip olması. NY Times’da bile liderin obsesyonu demişler. Ayrıca, biz sürekli başbakanın kişiliğini çözümlemek zorunda değiliz. Artık biraz da o bizi çözümlesin.
Bu bir iyilik hareketi. Kimsenin beklemediği birşeydi bu. Benim çok şikayetçi olduğum birşeydi, artık birbirimizden uzak oluşumuz. Ama bir kötü bizi birleştirdi. Başka türlüsü de pek mümkün değil zaten. Savaşı tatmadan barışı isteyemezsin. Sokakta bile -bazen- hissedilebiliyor bu etki.
David Lynch transandantal meditasyonu (arada hatırlayamadığım kelimeler oluyor, ama bunu hayatta unutmam) yaymak için üniversiteleri turluyordu birkaç yıl önce. Dünyanın çeşitli yerlerine büyük 7 merkez kursak o huzur tüm dünyaya yayılır diyordu. Bu hareketi de öyle görüyorum ben. Taksim’den yayılan bir iyilik hareketi ülkeyi etkiliyor. En basit izi, valinin bugün attığı romantik mesajlarında (gerçekten çok duygusal, adamın bir “kütüphaneye dönüşen otobüsün koltuklarında öpüşelim” demediği kalmış).
Emek için ne zamandır yazacağım. Sinemacılar, sinemaseverler hep festivallerde hatırlamak yerine biraz kı çlarını kaldırıp Yeşilçam sokağına gitselerdi, 2-3 yıl önce sürekli orada yüzlerce kişi otursaydı kolay kolay yıkmaya cesaret edemezlerdi. Orada olmadı, burada oldu. Olayın bütünü budur. Tekel işçilerine yapılan şiddete kimse ses çıkarmadı, Odtü’de de öyle. Bu sefer, çok takipçili kişilerin orada kamp kurması nedeniyle, özellikle TKP hızla olaya atlaması sebebiyle çıktı o ses.
Tabi ki aynı olayı İst.’dan alıp Ankara’ya koysan yine kaynar giderdi. Partilerin, oyuncuların, aktivistlerin varlığının farkı olmalı bu. Tabi artık herkes bir gücü olduğunu ve korkmaması gerektiğini farketti, ama aynı zamanda tepemizdekiler de farketti bunu. El Tayyyyip bile daha bir ay önce rahat rahat, gözümüzün içine baka baka “orası avm ve rezidans olacak” demişti, Topbaş aksini söylerken. Çünkü ne istese yapıyor, ne istese söylüyordu. 2-3 gündür tersini söylüyor. Şu an tüm eylemler bıçak gibi kesilse dahi, tek başına bu bile müthiş bir değişimin sinyalidir, daha güzel şeyler yaşayacağımızı gösterir.
Devletin benim dilimdeki karşılığı öğrenme özürlü aygıt. 2010’a dek 1 mayıs’larda Taksim kapandı, ne oldu? olaylar, gazlar, yaralılar. 2 yıl açıldı, ne oldu? hiç. Bu yıl kapandı, ne oldu? Nispeten az olay, ama şehir çapında ulaşımın durması; sonra da 1 ay sonra patlayan olaylar. 10 gündür ülkenin her tarafındaki olayları düşünün, neredeyse hepsi polis müdahalesiyle oldu. Nerede, ya da kaç yerde, polis hiç müdahale etmedi de büyük olaylar yaşandı? Bu fazlasıyla açık değil mi, yoka ben mi çok safım?