Siyasal hayatımıza egemen olan, bütün alanlarıyla kuşatan, masonik ve kavmi bir örgüt olan ittihatçılık, Osmanlı Devleti’nin dağıtılması, çökmesi ve yerine inşa edilen Türkiye Cumhuriyeti’nin özünü ve ruhunu oluşturuyor. Yapı bunun üzerine kurulduğundan, milletimiz üzerinde jakoben/dayatmacı, baskıcı ve bunaltıcı süreç on yıllar sürdü. Eğitimden kültüre, günlük yaşayıştan genel bakışa kadar korkunç bir baskı oluşturdu. Bilim adamları, sanatçılar, şair ve yazarlar, siyasada var olabilecek insanlar, kimi askerler hayatın dışında kaldılar, bırakıldılar.
Siyasal yapı da bunun üzerine kuruldu. Türkçü, laik, jakoben… Yöneticileri de bu ruhun birer örneği olarak kalmak durumundaydılar. Hemen hiç kimse başını kapıdan dışarıya uzatamaz, herhangi bir girişimde bulunamaz, Kur’an öğrenemez, hafız olamaz, dini eğitim alamaz, maneviyattan bahsedemez. Bilim insanı, şair ve yazarların kimi içine kapandılar, küstüler ya da pustular. Kimi de onlara ayak uydurmak adına kendi kişiliklerinden ödün verdiler.
Bu baskıcı döneme 1943 yılından itibaren üstad Necip Fazıl Büyük Doğu çıkışıyla büyük bir direniş gösterdi. Bu hareketin içinde yer alan ilim insanları ve şairlerin tutumu büyük bir özveri içindeydiler. Bu, yürek isteyen bir durumdu.
Siyasal oluşumda Cehepe 1943’e kadar tek parti yönetimiyle hem ülkeyi kontrol altına alıyor, hem kültür ve düşünce hayatını yönlendiriyor, hem de ittihatçı ruhun dışında kalanları sindiriyordu. 2. Dünya Harbi’nden sonra değişen konjonktürel durum gereği çok partili siyasal döneme geçilirken cehepe içinde, ittihatçı geleneğin ve masonların önemli bir ismi olan Celâl Bayar kontrolünde, Cehepe’den istifa ettirilenlerle muvazaa partisi olan DP kuruldu. Milletin baskısı veya yönlendirmesiyle Menderes kısmî olarak bu çizginin dışına çıktı. Bunun en somut örneklerinden biri ezanın aslî hâline dönmesi, İran ile Pakistan’ın dâhil oldukları bir oluşum gerçekleştirilmesi en önemli rahatsızlıklarıydı. Bu dönemde bunlar bile önemli çıkışlardı. Bunun bedelini idam edilerek ödedi. Cehepe toplum nazarında hiçbir zaman tam anlamıyla karşılık bulmadı. Oluşumundan itibaren milletin değerlerine aykırı olan bu oluş, baskı ya da destekle hayata tutundu. DP’nin kapatılması sonrasında kurulan AP, başlangıcında yer almayan Süleyman Demirel, gene baskı, oyun ve dayatmalarla başa geçirildi. Onunla ve Cehep’e ile düzen sürdürüldü.
Arada kurulan kimi küçük partiler bir varlık gösteremediler. Millet Partisi gibi. Bu arada ittihatçılık ruhuna uygun kimi stepne partileri de yedekte tutuldu. MÇP, MHP gibi.
1969 tarihinden itibaren siyasal ve düşünsel hayatımıza Erbakan Hoca MNP ile ilk adımını attı. Bu, uzun ömürlü olamadı. Nedeni, tavrını ve rengini belli eden bir çıkıştı bu. MSP ile başlayan süreçte yayın hayatına giren Millî Gazete, ittihatçılığın, masonluğun ve bu ruha bağlı olan asıl özünü oluşturan Yahudilik, ırkçı emperyalizm ve Siyonizm işaret edildi. Bu öze bakıldığından, dikkatler buraya çekildiğinden asıl oyun bozuldu. Çünkü Türkiye siyasal yaşamında var olan siyasal kuklaların asıl renkleri ortaya döküldü. Çünkü ülkenin kalkınmasına, gelişmesine, bölgede var olmasına neden olabilecek her çıkış onlar tarafından doğrudan ya da dolaylı olarak engelleniyordu.
Erbakan Hoca iktidara ortak olduğu andan itibaren yüzünü Batı’ya değil İslâm coğrafyasına çevirdi. İslâm ülkeleri yöneticileriyle görüşmelere başlayınca, Hoca’yı medya aracılığıyla küçümsediler, alay ettiler. Müslümanlarla olan bu buluşmayı Arapları aşağılayarak küçümsediler. Petrol alımından siyasal birlikteliğe, İKÖ’nun oluşuna dönük ilk adımlar hep alay konusu edildi. Hocanın ortaya attığı tezler İslâm ülkelerinin işbirliği, ortak para birimi, sanayileşme girişimleri, Batı’ya karşı kişilikli bir duruşun sergilenmesi, Kıbrıs’ın Rumların zulmünden kurtarılması da yüzyılın başından beri kurgulanan yapıya karşı duruşun göstergeleriydi. İmam Hatip okullarının yeniden açılması, okullara ahlâk dersinin konulması, manevi eğitimin öncelenmesi, teknolojik hamleler gibi. MSP hareketi milletin uyanışı düzleminde Konya’da düzenlenen Kudüs mitingi bardağı taşıran son damlaydı. Bütün bunlar milletimize güven duygusu sağlıyordu. Ancak buna fırsat verilecek miydi? Bu konuyu sürdüreceğiz…