Lale...leyli | Edebiyat Türkiye Meşveret Divanı
"Aşkımdan pürsafâyımdır sanırsın belki bu demler…
Leylî; Leylâ olmadan Ey güzel…"
"-Bu ne güzel, ne berrak bir sudur." diyebilmen mümkün müdür?
Sana berrak su diyebilmeleri için bulutların ötesinden dökülüp gelen ve nehre karışan bir yağmur damlası olman îcâb etmez mi?
İşte benim aşka yakınlığım onun akışıyla yönlenen bir yaprak kadar yakın,
uzaklığım ise bir o kadar ondan ayrı bir cisim olup ona karışmamdaki zorluktan ve sırdandır...
Leyl; gece demektir. Gece sevda demektir.
"Sevda"nın asıl manası "siyah"tır.
Gece kıymet bilene "kara sevda"nın yaşandığı ânlardır.
Eğer sen geceyi kopkoyu bir boşluk olmaktan çıkarmak istersen,
gönüldeki yârları ve ağyârları yok etmelisin!
İşte o zaman her yer sana âyân olur.
Sanırsın ki gece bitmiş de gündüz oluvermiştir.
Böylece fânî muhabbetler silinerek
kalb sevdânın deryâsının derinliklerinde yolculuğa çıkmıştır.
Burada bahsedilen "Leylâ" temsîlî olup, asıl kasdedilen "Mevlâ"dır.
Her yerin âyân oluşuyla kalb kâinâtın esrârını okuyucu ve alıcı bir hâle gelir.
Ve Cebrâil'in "Oku" emrini müteâkiben örtüsüne bürünen ürkek yürek,
artık serpilip açılır ve her yanda Leylâ'yı "Mevlâ" görür hâle gelir.
Öyle ki, Efendimiz -sallallâhu aleyhi ve sellem- ümmeti için
gönlü dâim hüzne gark olurken dahî,
yüzü her lahzâ beşûş (mütebessim) idi…