Yazar Rumuzu: vuslart1004
Eser Sıra Numarası: 160222eser39
Mücadele etmek zordur değil mi? Önünüzü kesen güçlü rüzgârlar karşısında kırılmamak, güçlü durabilmek ne olursa olsun, başımıza neler gelirse gelsin yıkılmamak, dememek asla hayatta ‘İşte geldi benim sonum.’ Önüme engeller çıksa da, bazen düşsem bu dikenli yolda, bırakılsam da umutsuzluğun soğuk kollarına, düşünmeden edemiyorum: Tanımadığım ne kadar çok insan var daha, dinlemediğim binlerce şarkı, okumadığım yüzlerce kitap, onlarca şiir, öğrenmenin doyumsuz tadına varamadığım diller var veya çalma zevkine erişemediğim enstrümanlar… En önemlisi ise yaşamadığım günler. Hayallerimi gerçekleştirebileceğim sonsuz olasılıklarla dolu, ben ne yaparsam o olacak bir hayat var, ben ne yaparsam öyle şekillenecek.
İyimserim çünkü her zaman beni bekleyen yarınlarıma daha çok zaman var. Toplumun gerçekleri denilen bu dört duvar, hangi özgür ruhu hapsedebilir ki? Önyargılar altında ezilir mi hem cesur hem de hür bir mizaç? İdealler çizilir mi, zedelenir mi toplumun kesici bakışları karşısında? Zincirsiz bir zihin, en engelli yolda bile hayatta kalmaz mı? Tutkulu bir kalp, dizginlenir mi? Hayaller diz çöker mi? İyimserim çünkü içimde güneşten daha parlak bir ışık, daha güçlü bir ateş var, yanıyor tam da şu an ve yanacak her zaman.
Tesadüflerden oluşan ama tesadüflere yer olmayan hayatlarımızda, zaman dediğimiz bu uçsuz bucaksız dopdolu boşlukta, kendime güvenim zaman zaman ezilse de etrafımdakilerin beklentileri karşısında, inanıyorum. Sadece kendime değil, dünyanın hala iyi bir yer olduğuna, bir köşesinde iyilik kaldığına, özgürlüğe inanıyorum, barışa, doğaya, sanata, resme, şiire, müziğe… Ne olursa olsun insanlara inanıyorum. Bunların hepsinden çok hayallerime inanıyorum, güveniyorum. Benim için doğru yolu bulacak onlar, bana rehberlik edecek, ışık tutacaklar yoluma.
İyimserim çünkü benim hayallerim var ve her zamankinden daha özgürler. Kimsem olmadığını hissettiğim zamanlar oluyor tabii. Düşüyorum boşluğa, karanlığın bilinmezliğine doğru emin adımlarla ve son hızda, üstelik hiçbir yere tutunamıyorum da. Tam da o anda hatırlıyorum niye koşmaya devam ettiğimi, yolum belirsizliklerle ve güvensizliklerle dolu bile olsa. Biliyorum engeller geçecek çünkü, Dünya karşımda olmaktansa arkamda duracak, yolum sonsuz benim. Gökyüzüm sınırsız, denizlerim limitsiz ve dipsiz, karalarım uçsuz bucaksız, sanatım ise özgür.
İyimserim çünkü ne sanatın özgürlüğünden vazgeçebilirim ne de özgürlük sanatından. Çoğu insan, insanlığı en temele indirgemez mi, veya özgürlüğü? Nefes alıp, yemek yemeyi yaşamdan saymazlar mı, her gün aynı rutini tekrar etmek özgürlük diye düşünmezler mi? İşte bize dayatılan bu hayat ve varlığımız, toplum tarafından basitleşip indirgenirken, bunu yücelten sanat değil midir? Sanat, insanı insandan daha yüksek bir varoluşa çıkarmaz mı, daha iyi biri yapmaz mı? İşte bu yüzden yaşıyorum ben, bu yüzden devam ediyorum hayata. İnsanlığımı doruklarına kadar çıkarmak, hatta belki de iyiliğin ve güzelliğin sınırlarını zorlamak için, hiç kimse anlamazken kendimi çizgilerle ifade etmek için.
İyimserim çünkü aşamayacağımı düşündüğüm zorlukları yenip her gün biraz daha yaklaşıyorum o mutlak yüce insanlığa. Şiirler, romanlar, melodiler, resimler… Hepsi beyaz bir kâğıttan başlamadı mı hayata? Hepsi bir insanın zihninden dökülmedi kalemler aracılığıyla? Geleceğimizi değiştirenler de onlar değil mi aslında? İnsan zihninin dokunulmamış- dokunulamaz- derinliklerin çıkmadı mı, orada doğup büyüyüp hayatımıza girmediler mi? Girip çaresiz hayatlarımızı değiştirmediler mi, kurtarmadılar mı bizi bu beyaz kâğıt parçaları üstündeki anlamlı çizgiler? Çekip çıkarmadılar mı bizi yutan ve çevreleyen sarmaşıklardan, tabuları yıkmadılar mı? Değiştirmediler mi Dünya’yı?
Ve bende o kâğıtlardan çok var.İşte tam da bu yüzden iyimserim, çünkü Dünya’yı değiştireceğim o günü bekliyorum, o önemli günü.Ve kim bilebilir ki, belki o özel günden o kadar uzak bile değilizdir.