5 fasılda tükenmek | Açık Koyu
tom robbins’in parfümün dansı romanının kahramanı, saçına düşen ilk akla birlikte ölümsüzlük arayışına çıkar. yolda tanrı pan’la, daha doğrusu pan’ın kokusuyla karşılaşır. zira pan, bir görünüp bir kaybolmaktadır. kaybolduğunda etrafa yayılan teke kokusu sayesinde varlığı hissedilir sadece. o da yakınındaysanız. peki neden? durumunu pan şöyle açıklar, “artık bana inanmıyolar. inanılmıyan her şey gibi ben de yavaş yavaş yok oluyorum.”
5 fasılda tükenmek’teki tanrı ise, oyun boyunca devletlerin/sermaye sınıfının zâlimliğini, işkenceleri, katliamları deşifre ettikten sonra, “artık insanlara inanmıyorum” der. insanların tanrılara inanmaması sadece tanrıların yok olmasına yol açar. tanrının insana inanmaması ise hem insanın hem de tanrının yok olmasıdır. 5 fasılda tükenmek’in tanrısı insanlık dışı yaşamayı tabiat hâine getiren ‘insan’a inanmayarak önce onu yok eder. ardından kendisine inanan kimse kalmadığı için kendini de yok etmiş olur. geriye kalan bir dilim kektir. keki oyuna gidenler tadacak.
her seyreden kendi hikâyesini kurar, kendi tartışmasını uyandırır bu tür açık biçim oyunlarda. çünkü bu tür oyunlar, tabiat gibi katman katmandır. bir katmanın altından diğeri, diğerinin altından öteki çıkar. yine de tabiat değildir karşımızdaki. sınırları vardır, diyeceğini çerçeve içine almış, kendi içinde bir denge orantı kurmuştur. 5 fasılda tükenmek, canlı hatta doğaçlama projeksiyon, canlı vokal, elektronik çalgı, dans, koku, lezzet gibi bileşenlerin tümünü birden tanrı’nın insana inancını neden yitirdiğini göstermek için kullanır. aklı olan her varlğı yüreğinden yakalar.
oyuncular/dansçılar bildiğimiz şöhretli oyunculara benzemiyolar. gerçekler! zaman zaman o şöhretli oyunculara benzemek isteyen dürtüler zuhur etse de benzemiyolar. benzememeye, gerçek kalmaya devam etmeleri en büyük temennim. yani? yani gidiniz seyrediniz, beğenmezseniz, bana burdan sert yorumlar yazınız. ben de size yumuşak
cevaplar veririm :)