﻿ Müzikli Yazılar Serisi – 4 – Deniz Humması
Müzik: Running After My Fate – Jean Pierre Taieb
Ayakkabına dal parçası sokarak hoşlandığımı anlamanı istemiştim. Karşımda duran aynı saflıktaki insan değil artık. Dudaklarından, burnundan, gözlerinden, kin ve kir damlıyor. Gözümün içine baka baka kahkahalar atıyorsun. Yeni bir krizin eşiğindeyim ve tepki vermemek için kolumu morartıyorum. Karanlık ve kalabalıkta kaybolmuş durumdayım. Her saat karanlıktı, bu saat daha karanlık. Kalabalık ölümcüldü, bu eziyet soslu bir intihar çeşidi… Başka bir şeye odaklanmam gerekiyor.
Dört yaşında taşındığımız daire ve komşularımız aklıma geldi. İki çocuğunun olduğunu öğrendiğimde sevindiğimi ve heyecanlandığımı hatırladım. Hayatıma dair nadir mutlu anılardan olduğu için silinmemiş kafamdan sanırım… Küçüğü benden yedi yaş büyük, büyüğü gerçekten çok büyüktü. 7 yaşıma geldiğimde tam günlü kreşten yarım günlük okula dikey geçiş zorunluluğu peydah oldu. Geri kalan mesaimi komşuda tamamlamak durumunda kalmıştım. İki kişilik atari oyunlarının dibini kurutacağımızın hayali çok uzun sürmedi. Küçük tacizlerle başlayan “yeni oyun” anlayışı bir kaç ay içerisinde nihayete erdi. Zaten “sessiz” damgası yemiş biri daha nasıl sessiz olabilirdi? Olabiliyormuş, hiç konuşmamaya başladım. 4. sınıfa kadar ağzımdan nadiren döküldü kelimeler. Sonra yine taşındık ve kısır döngüden kurtulmuş olduğumu düşündüm.
Taşındığımız yer okuluma daha yakındı. Atari devri kapanmış, internet cafelerin hükmü ilan edilmişti. Bana da fena olmayan bir bilgisayar alınmıştı ve keyifli olduğum zamanlar geçirmeye başlamıştım. Karşı komşunun çocuğu sınıf arkadaşına neler yaptığını anlatmış olacak ki, bu sefer taşındığımız yere yakın oturan abi dadandı. Bahanesi geçerliydi, bilgisayar oynamak… Ortaokula geçip, şehrin diğer ucuna taşındığımızda “sessiz” lakabımı beraberimde getirmedim.
← Londra’nın Havası Güvercinlere Emanet!
Sija Zobi ve ‘Atıklardan Harikalara’ Sanat Sergisi →
31 Mart 2016 Sen Bir Ettin 8