Düzensiz blog: Sinema günü
Bir süredir yalnız zaman geçirebilmek için fırsat kolladığım gibi bir gerçek var. Çevresi insanlarla dolu, aşırı popüler ve telefonu asla susmayan biri değilim ama işle çok zaman geçirince kalan zamanda arkadaş ve aileyi sığdırmak biraz zor olabiliyor. E arkadaşlarım ilgi bekliyor, ailem ilgi bekliyor, işler birikiyor derken kendimle zaman geçiremez oldum. Yazın bütününde sanki hiç tatil yapmamışım da sadece çalışıp küçük kaçamaklar yapınca beynim patlar duruma geldi ve bir pazarı tamamen kendime ayırdım. Normal günde kahvaltı etmeyen ben pazar kahvaltısı için sabah 9'da evden çıktım. Annemin arkamdan laf ettiğini duydum tabi ama bir gün dedim, sadece bir gün için kimsenin yakınmasını ya da tribini dikkate almayacağım! Telefonumu sessize aldım, çantama aylar önce aldığım ama işe giderken yolda bile okuyamadığım kitabımı attım çıktım. Kahvaltıdan sonra bir boşluğa düşmedim desem yalan olur ve o ara es kaza telefonuma bakıp gelen 1-2 maili gördüm. Pazar günü bari rahat bırakın diyerek bildirimleri kapatsam da bütün gün o maillere bakmamak için kendimi ciddi anlamda zor tuttum. Neyse bütün gün dışarıda tek başına ne yapılır diye düşünürken aklıma vizyona yeni giren filmlere bakmak geldi ki It'i görünce hemen ilk seansına atladım en yakın sinemada. Aslında korktum dersem biraz yalan olur ama film gerçekten beni etkiledi diyebilirim. Kitabı okumadan gittiğim için başta biraz kendime ihanet etmiş gibi hissettim doğrusu ama daha sonra fark ettim ki kitabı okumam mümkün değil. En son Josh Malerman'ın Gölün Dibindeki Ev'ini okurken yaşadığım nefes darlığını düşününce Stephen King'in de farklı bir etkisi olmayacağına karar verdim. Filmi kitaba göre mi devam ettirecekler merak ediyorum doğrusu ama benim oldukça beğendiğim bir gerçek. Daha sonra kendime "madem korku filminden çıktım o zaman şimdi biraz eğlenelim" diyerek bu sefer de Despicable Me'ye girdim ki o minionlara bayıldığımı söylemem lazım. İlk filmde salon neredeyse boştu -pazar ilk seans olduğu için muhtemelen- ama ikinci filmde salon genç ve çocuk kaynıyordu. Öyle ki kendimi biraz yaşlı bile hissetmiş olabilirim. Onda da 80'ler ve 90'lar müziklerinin de katkılarıyla baya eğlendim. Daha sonra acıktığıma karar verip çok uzaklaşmadan bir yerlerde bir şeyler yedim ve son seansa bir bilet daha aldım. Daha önce Labirent filmiyle beni fazlasıyla üzen Dylan O'Brien'a bir şans daha vermek istediğim için gittiğim American Assassin tam bir hayal kırıklığı oldu diyebilirim. Aslında konusuna bakınca klişelerle dolu bir film olduğunu anlamıştım ama izleyince sıkıntıdan taklalar attım oturduğum yerde. Bir de 1-2 kelime Türkçe konuştu diye salonda kendinden geçen birkaç genç kızımızı görünce iyice fenalar bastı ama bunun filmle alakası yok tabi. İşin bir başka ilginç kısmı 24 yıldır Türkiye'de yaşayan Türkçe konuşan bir birey olduğum halde filmde Türkçe bölümlerde altyazı olmadığı için o kısımlardan tek bir kelime bile anlamadım. İngilizcem harika değildir belki ama normal diyaloglarda Türkçede yaşadığım zorluğu yaşamadım. Bütüne bakınca ortalama bir filmdi ama kendisi. Malum, her sene Amerika bu tarz ve konuya sahip bir film yapıp baş rol olarak da gözde yakışıklılardan birini koymazsa içi rahat etmiyor, geceleri gözüne uyku girmiyor. Keşke bu senenin son aksiyon filmini Dunkirk'te bıraksaydım. En azından Nolan'ın olay işleyişi beni kendine çekmiş ve tek bir sahnede bile sıkılmadan Dunkirk'ü zirveye taşımıştım. Son izlediklerim arasında hiç kötü film yok diyebiliyordum. Neyse artık American Assassin'in de seveni vardır herhalde diye daha fazla bir şey demiyorum. Sabahtan akşama kadar dışarıda olduğum için aslında ayaklarımda minik bir sızı var ama kafamın içindeki sesler susmuş gibi hissediyorum. Belki %100'lük bir dinlenme olmadı ama bir güne üç film ve bir de kitap sığdırmış olmak kendimde bir şeyler başarmış hissi uyandırdı. Kitap nedir diye sorarsanız da Stefan Zweig'in Bir Kadının Yaşamından Yirmidört Saat. Onu beğendin mi diye soracak olursanız evet, beğendim. Zaten son zamanlarda İş Bankası Yayınları benim sayemde kazanıyor gibi bir şey. Stefan Zweig benim son 6 aylık dönemde favori yazarlarımdan biri oldu. Boş buldukça kendimi onun kitaplarına atıyorum.
Gönderen Chadaqiel zaman: 23:32
Etiketler: kendine gelme, kişisel post, kitap, sinema
deeptone 28 Eylül 2017 00:17
zweig iyi tabii. king in filmini izlicem. bi dee, iyisin de miiii amaa :)
Chadaqiel 29 Eylül 2017 02:55
İyiyim iyi olmaz mıyım deep :) Uzun aralarla geliyorum ama düzelticem bunu da eskisi gibi olurum yakında umuyorum :)
Lady 28 Eylül 2017 00:30
En son ne zaman sinemaya gittim hatırlamıyorum :D Utanç verici ama senin gibi bir günde o kadar filmi bünyem kaldırmaz :D
Ya şuan neden yakın arkadaşız anladım. ilk Stefan kitabım satranç üzülerek söylüyorum üniversitede tanıştım ilk. Sonra hiç bir kitabını alıpta okumayan aptal ben işten ayrılınca eve stok yaptım. Bizimkilerde bayıldı adama Uyuz Sidikli ile ilk defa ortak sevilen bir yazarımız var :D
Chadaqiel 29 Eylül 2017 02:59
Aylar önce sinema üyeliği almıştım yıllık ben de onun sayesinde gidiyorum ahahaha. "Toplu para verdin Cha gitmek zorundasın" diyorum kendime hep ahahahaha. Ben de kaldırmaz diyordum da kaldırdı ya farklı türler olunca :D
Ben de çok geç tanıştığım için üzgünüm arkadaş tezinde kullanınca ben de kendimi onunla tanışmış buldum. Gerçekten kayıp kardeşimsin Lady, ben artık eminim :D
öneri makinesi 4 Ekim 2017 00:22
Ne güzeldir üst üste film izlemek <3. Ben onu ancak festival zamanları yapabiliyordum ama ona da gidemez oldum. Arada kendine zaman ayırmalı insan, güzel bir gün olmuş gibi :).
Dipnot: başlıktaki çizim çok güzel :).
Chadaqiel 4 Ekim 2017 00:57
İnsanın böyle şeylere kesinlikle ihtiyacı oluyor. Ben eskiden de yapardım böyle ama şimdi sürekli kendime bahaneler sunuyorum nedense. Öyle yapmamaya karar verdim ama kendime daha çok zaman ayırıcam kararlıyım! :)
Teşekkür ederim, zamanında şarabıyla kitabıyla ve yalnız/mutlu havasıyla tam beni anlatıyor diye düşünerek onu seçmiştim :)
Büyük düğün kapıda...
Pazar Yazısı #138
Deneysel UI Alanında Takip Ettiğim 5 Adres