Gönderen Imge Zaman: 7/27/2008 06:08:00 ÖS 0 yorum
Sezen Aksu konseri öncesi tembel işi bir yemek yedikten sonra karşınızdayım. Yemeğimiz Knorr'un Fesleğenli Makarna Sosu ile yapılmış burgu makarna! Üzerine biraz ceviz ve pul biber ilave edince daha da bayılıyorum. Bu arada Knorr'un bazı ürünlerine gerçekten bayılıyorum.
Makarna sosları, beşamel sos karışımı, pilav harçları, çabuk çorbaları ve yöresel çorbalar en favorilerim. Denemenizi kesinlikle önerdiğim ürünler ise:
1) Fesleğenli Makarna Sosu - erimiş peynir ve fesleğen tadını yoğun bir şekilde alabiliyorsunuz.
2) Beşamel sos
3) Yöresel çorbalardan Alaca ve Tutmaç. (Normal tek kupalık çorbaları da çok güzel bu arada!)
4) Meyhane Pilav Harcı
Daha önce salata sosu karışımlarını da çok memnun kalarak kullanmıştım (ama genelde salatada kendi karışımlarımı kullanmayı tercih ederim). Ayrıca sebzeli yemek çeşnilerini de çok severek kullananları biliyorum.
Yani kısacası seni seviyorum Knorr!! :) Ve seninle ilgili yenilikleri yakında takip ediyorum. (Ona göre yani, ama aklında olsun, şöyle tek bir poşet karışımını suyla ya da sütle karıştırarak ortaya "Tas Kebabı" veya "Tepsi Köftesi" falan gibi şık bir yemek çıkarmamızı sağlarsan sana daha da minnettar kalacağım!! :) )
İmza: İmge'nin İçindeki Tembel ve Üşengeç Kadın
Gönderen Imge Zaman: 7/26/2008 06:39:00 ÖS 2 yorum
Annem ve babam dün akşam Adana'ya döndüler. Buradaki son günlerinde Kadıköy ve Bağdat Caddesi'ni gezdik. (Şimdi annem okurken "Tövbe tövbe, ne demek son gün!" diye içinden geçiriyor, babam da otomatik olarak "Sonsuzlukta son yoktur!" diyordur.) :)
Neyse, Kadıköy'ün çarşı içini, Beşiktaş ve Taksim karışımına bir tutam Mısır Çarşısı'nın yanındaki açık yiyecek pazarı bölümü eklenmiş hali gibi görüyorum. Babam vapurla ulaşım için, annem de Bağdat Caddesi'ndeki Pabetland'ı görmek için karşıya geçmek istediler. Böylece planımız ortaya çıkmış oldu. Kahvaltıdan sonra 12:15 vapuruna attık kendimizi...
Caddedeki Pabetland ile ilgili hayal kırıklığına uğradığımızı söylemem gerekiyor. Nerede o eskiden Maslak'ta bulunan devasa Pabetland! O güzelim mutfak eşyaları, dekoratif objeler, mobilyalar arasında kendimizi kaybetmiştik. Burası ise onun onda biri büyüklüğünde ve yalnızca birkaç çeşit mobilya ve süs eşyasının bulunduğu küçücük bir mağazaydı! Ama oradaki görevliden müjdeyi aldık! Avrupa Yakası'na büyük bir Pabetland açılacakmış. Şu an yer belirleme çalışmaları yapılıyormuş.
Caddede biraz alışveriş yaptıktan sonra Kadıköy'e döndük. Burada daha fazla zaman geçirmek istiyorduk. Önce Baylan Pastanesi'nde bir mola verdik.
1923 yılında kurulan Baylan Pastanesi'nin öyküsünü ve "baylan" kelimesinin sözlük anlamını merak edenler aşağıdaki resme bakabilirler. Pastane hakkında daha detaylı bilgi almak isteyenler ise web sitesine buyursunlar lütfen...
Babam bir adet Baylan'ın meşhur Kup Griye'sinden söyledi. Galiba en risksiz ve doğru seçim buydu! Ben, annemle birlikte bölüşmek üzere elmalı pie ile kahve söyledim. Tatlı konusunda aramızdaki en hevesli kişi olan annem ise Cola Zero söyledi!!! (Hımm, bu işte bir terslik var sanki!) Elbette, o elmalı pie'dan birkaç çatal almak annemi kesmeyince kendisiyle bölüşmemiz şartıyla bir tane armutlu pie isteyeceğini söyledi. "Tamam, destek atarız sana," dedik ve siparişi verdik. Uzun bir süre bekledikten sonra yanımızdan geçen garsonu durdurduk ve siparişimizin ne olduğunu sorduk. Mırıl mırıl ağzında bir şeyler gevelermişçesine konuşan garsonun 'armutlu pie kalmadı' mesajını vermek istediğini anlayabildim. Ama annemin psikolojisi o hevesli bekleyiş sonucunda bu cevabı duymaya hazır değildi. Garsonun yanında bana dönerek "Ne diyor İmge?" diye sordu. :) Garsonun yaptığı açıklama ona Çince kadar uzak gelmişti. :) Bu travmayı çabuk atlatabilmesi için hemen bir elmalı pie daha söyledik. Bu arada Kup Griye'yi zaten biliyor olabilirsiniz, ama elmalı pie'ın da çok lezzetli olduğunu belirteyim.
Annem de bir doz tatlısını aldıktan sonra Kadıköy sokaklarında dolaşmaya devam ettik. Onun bayıldığı tabak-çanak, havlu, masa örtüsü, paspas, tencere-tava ve kurulama bezi alışverişi turuna çıktık. Bu sırada aklıma bazı sorular takıldı, ama bu soruları annemle paylaşmama rağmen net cevaplar alamadım: "Anneler neden sürekli olarak kurulama bezi ve masa örtüsü almaya bayılırlar? Bunun bir sınırı yok mudur? Yoksa kurulama bezi ve masa örtüsü sözkonusu olduğunda asla yeterli sayıya ulaşılamaz mı?" Bu arada babamın gözü ara sokaklardaki midye dolma/tava, balık, kokoreç falan yapılan yerlerdeydi. Bir süre sonra bizi kendi halimize bırakıp, orada takılmaya devam etti. En sonunda kendimizi akşam 17:15 vapuruna atarak Beşiktaş'a döndük.
Bu arada dönmeden önce Uçan Kaz Norton'u da havlu aldığımız dükkanın karşısındaki çeşme başında su içerken gördük. (Bu arada kazın orijinal adı Martin'miş, Türkçe adı Morton'a dönüştürülmüş, ama ben birçoğumuzun ve benim çocukluğumuzdan aklımızda kalan adı olan Norton'u kullanmak istedim. Bu nostaljik karakteri görünce gözleriniz doldu mu? :))
Gönderen Imge Zaman: 7/25/2008 12:07:00 ÖS 6 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/25/2008 11:29:00 ÖÖ 1 yorum
Bu Pazar kahvaltısından (daha doğrusu brunch'ından) sonra annem ve babam için farklı bir rota çizdik. Daha doğrusu onlar rotayı belirlediler, biz de kendi çapımızda ulaşım ve danışmanlık hizmeti verdik. İlk olarak eşimin aylardır içinde çalışılan yeni ofisini görmek istediler. Oradan arabaya atladık; bizimkiler mini elbise, şort&tişört, şapkalar ve sandaletleriyle birlikte çocuklar gibi şen bir şekilde el ele tutuşarak Miniatürk'ü görmek istediklerini söylediler. ("Tüh ya, o hallerinin de fotoğrafını çekecektim!")
İhsan ve ben Miniatürk'ü görmüştük. O yüzden onları oraya bıraktıktan sonra biz de kendimizi Rahmi Koç Müzesi'nin cafesine attık. Cafe du Levant'da oturarak, Haliç kıyısında sohbet eşliğinde kahvelerimizi yudumladık. Çok şirin bir cafe görünümündeydi, ama masaların üzerindeki dümdüz ve açık renkli salaş kebapçı örtülerini ve getirdikleri korkunç kahveyi kendilerine yakıştıramadım. Ama "sıfır" da vermiyorum. Müze çıkışı oturulup bir şeyler içilebilir.
Neyse, Miniatürk gezileri bittiğinde annemle babamı almaya gittik. Tıpkı bizim gibi onlar da burayı beğenmişlerdi. İstanbul'da yaşayanların ve turistik amaçlı gelen herkesin burayı görmesini öneriyorum. Niye tuhaf tuhaf bakıyorsunuz bana? Amsterdam'a gittiğinizde koştura koştura Maturadam'ı gezmiyor musunuz sanki? :) Benim Miniatürk'teki favorilerim Galata Kulesi ve Mardin'in Taş Evleri olmuştu. Aslında oradaki eserlerin %90'ını beğenmiştim diye hatırlıyorum, ama hâlâ ilk aklıma gelenler bunlar oluyor. Aşağıdaki resimler Miniatürk'ün web sitesinden alınmıştır. Sakın "kendiniz neden resim çekmediniz" diye sormaya kalkmayın, feci bozuşuruz!! Çünkü hem annemin hem de benim makinelerimizin şarjı ilk fotoğraflarımızla birlikte bitti!!
Oradan çıktıktan sonra buraya kadar gelmişken bir "uykuluk" yemeden dönmeyelim dedik. Erkekler birer porsiyon aldılar, biz kadınlar ise onlardan bol bol tırtıkladık! :) Sonra Pierre Loti'deki şu meşhur çay bahçesinde çaylarımızı içtik. (Aşağıdaki resim için de Google sağ olsun! "Tüh, ne güzel pozlar yakalamıştım! Tüh, şu Aziyade Konağını da çekerdik!" diyerek gezindiğim için İhsan'dan önce "uyarı" sonra ise "kınama" cezası aldım. Neredeyse "uzaklaştırma" cezası alabileceğim bir noktaya gelene kadar şikayet ettikten sonra susmaya karar verdim!) Oradan da Dido&Ongun ikilisiyle buluşmak üzere Ortaköy'e gittik.
Ortaköy'de de biraz gezinip, bir şeyler atıştırdıktan sonra evlere dağıldık. Evde Cem Yılmaz'ın son DVD'sini izledik. Çok keyifliydi. (Aslında itiraf ediyorum: ilki kadar gülemedim ve çok uzundu (3 saat)! Bu yorumumla bir sonraki oyununun malzemelerinden biri olabilirim, ama belki de o kadar gezdikten sonra saat 22:00 civarı izlemeye başladığımız için bana öyle gelmiştir! :) )
1) Bu kadar yer gezdik, ama trafikle ilgili bir kez bile şikayet etmedik. Yollar bomboştu ve biz İstanbul'un yaz sezonundaki bu haline bayıldığımıza karar verdik.
2) "Tüh ya, sinir oldum işte, şu fotoğrafların daha güzellerini çekerdim ben!!"
Gönderen Imge Zaman: 7/24/2008 08:52:00 ÖS 3 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/23/2008 10:33:00 ÖÖ 2 yorum
Tatilde okuduğum kitaplar arasındaki favorimin ve hatta tüm zamanların favorisi olabilecek kadar etkilendiğim kitabın Uçurtma Avcısı olduğunu daha önceki yazılarımdan birinde söylemiştim. O yazıda kitabın konusundan bahsetmiş ve filminin de çekilmiş olduğunu belirtmiştim. Yazıyı hatırlamak isteyenleriniz buraya lütfen...
Bayılarak okuduğum bu etkileyici kitabın filmini de bayılarak izledim. Filmin kitapla son derece uyumlu gittiğini düşünüyorum. Yönetmen Finding Neverland filmini de yönetmiş olan Marc Forster. Karakter seçimleri cuk oturmuş diyebilirim. Tam da kafamda canlandırdığım tipleri ve ortamları gördüm. Hasan, kitaptaki kadar olmasa da beni yine ağlatmayı başardı. Çocuk oyuncularla ilgili tip seçimlerinden sonraki ilk favorim Baba karakteri oldu! Homayoun Ershadi baba rolüne çok yakışmıştı.
Film ile ilgili tek olumsuz eleştirim, kitapta detaylı bir şekilde anlatılan Sohrab'ın suskunluğunun ve güvensizlik hissinin nedeninin filmde iyi anlatılamamış olması olacak! Emir ve Sohrab'ın Taliban'ın elinden kaçış sahneleri de kitaptaki kadar inandırıcı olamamış malesef! Ama son bölüm ile ilgili bu detaylar dışında filmi çok beğendiğimi söyleyebilirim. Bence çok başarılı bir uyarlama olmuş ve izlemenizi tavsiye ediyorum.
Bizim gibi sinemalarda neler olup bittiğini yakından takip eden bir çift nasıl olup da bu filmi kaçırmış inanılır gibi değil! Ayrıca neden bu tür filmlerin tanıtımları ya da haklarında yazılmış eleştiri yazıları ve yorumlar gözümüze çarpmayacak kadar az olur? Bir de kitabı okuyanlar ve/veya filmi izleyenleriniz için bir tartışma sorusu: Emir'in vicdanı rahatlamış mıdır dersiniz?
Gönderen Imge Zaman: 7/22/2008 11:12:00 ÖS 3 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/16/2008 05:46:00 ÖS 6 yorum
İçtiğim dönemlerde sigara içilmeyen bir restoran ya da barda oturabileceğimi hayal bile edemezdim! Düşünsenize, yemek yiyeceksiniz, içki içeceksiniz, saatlerce oturup sohbet edeceksiniz ve sigaranızı içemeyeceksiniz. O zamanlar bunun düşüncesi bile tam bir kabus gibi gelirdi bana. Hatta bunun da bir tür ayrımcılık olduğuna inananlardandım. Zaten sigarayı bırakma düşüncesi de kabus gibi gelirdi. "Sigaradan "zevk" alıyorduk! İçkinin yanında çok iyi gidiyordu! Tiryakiydik işte, ne yapalım!" Şimdi ise elime yeniden sigara aldığımı düşünmek kabus gibi geliyor! (Bu arada sigarayı bırakırken destek aldığım "Sigarayı Bırakmanın Kolay Yolu" adlı kitap ile ilgili yazımı buradan okuyabilirsiniz.) Artık her tiryakinin bu bağımlılıktan kolaylıkla kurtulabileceğini düşünen bir insan olarak bu yeni yasanın da uygulanmasının son derece yararlı olduğuna inanıyorum.
Alışveriş merkezlerinin, taksilerin, restoranların ve pek çok kapalı alanın temiz havaya kavuştuğunu görmek beni gerçekten mutlu ediyor. Hatta bir zamanlar yanımızdaki içmeyen insanları ne kadar rahatsız etmişiz diye düşünüyorum. Ayrıca bu yasağın yürürlüğe girmesiyle birlikte ceza korkusu olduğunda kanunlara ne de güzel uyulduğunu da görmüş oluyoruz! O gün Beşiktaş'ta gittiğim bir güzellik salonunda bile yeni düzenlemeler yapıldığını gördüm. Balkon, sigara içilebilecek tek alan olarak ayrılmış ve kapalı odaların hepsinde sigara yasaklanmıştı. Yetkililerin büyük küçük birçok işletmeye denetim amaçlı ziyaretler düzenlediklerini öğrendim. Yani bir restoran da, bir doktor muayenehanesi de, bir taksi şoförü de bu konuya son derece dikkat etmek zorunda! Çünkü biliyorsunuz, işyeri sahibi sigara içilmesine izin verdiği için sigarayı içenden çok daha fazla ceza ödüyor! (Sigara içen 5,000gibi bir rakam öderken, işyeri sahibine 60,000 YTL ceza veriliyormuş.)
Benim en hoşuma giden ceza ise "sokağa izmarit atmaya" verilen 25 YTL'lik ceza oldu. Gittiğim salonda Beşiktaş'ta birkaç kez bu kuralın uygulandığını da öğrendim. Düşünecek olursak, bence bu çok aşağılayıcı bir yasa! Yani sigara izmaritini yere atmak zaten yapılmaması gereken bir eylemdir. Sokağa herhangi bir çöp atmak da öyle! Aslında bu uygulama sigara yasağı kategorisinden çıkartılıp, "sokağa çöp atmak" gibi geniş bir kapsamda uygulansa daha da iyi olabilir! İnsanların bazı şeyleri yalnızca ceza korkusuyla öğrenmek durumunda kalmaları çok üzücü! Ama en azından zorunlu da olsa bir şeyler öğreniyor oldukları gerçeği de biraz olsun sevindirici geliyor bana!
Hem bu yasalar insanlarımız için zihin jimnastiği de olacaktır! Pratik zekalı bir millet olarak her duruma uygun son derece yaratıcı çözümler üreteceğimize eminim. Bakın, çoktan çalışmalara başlamışız bile! :)
Gönderen Imge Zaman: 7/14/2008 05:58:00 ÖS 2 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/14/2008 11:14:00 ÖÖ 9 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/10/2008 11:16:00 ÖÖ 0 yorum
Bundan nesiller sonrasını düşünün. Torunlarınızın torunlarının konuşurken kullandıkları atasözleri neler olacak? Elbette, sizin şu anda kullandığınız "bilgelik dolu" sözlerden o günlere ulaşabilenler! İşte birkaç yıl önce bu konuyu ben&eşim ve Müge&Recep ikilisinden oluşan bir rakı sofrasında ortaya atmış ve ileride kullanılacak bir atasözünün sahibi olmak istediğimden bahsetmiştim! (Vardır böyle anlamsız isteklerim benim! Ya da gizli bir şöhret arzusu mu desem? Ama atasözleri anonim olduklarına göre o da değil! Neyse!)
O gece masamızdaki pastırmadan yola çıkarak "potansiyel" bir atasözü bulduk. "Pastırmayı ye, çemeninden uzak dur!" Daha sonra Recep'in "bence emir kipinde söylemeyelim, çocuklara ağır gelmesin" yorumuna hepimizin onay vermesiyle birlikte ileride sık sık duyacağınız "Pastırmayı yiyelim, çemeninden uzak duralım!" atasözünü ortaya çıkarmış olduk! Size düşen görev ise bunu bol bol kullanmak, tanıtımını yapmak ve bundan böyle kültür miraslarımızdan sayılan bu atasözünü kendinizden sonraki nesillere aktararak yaşamasını sağlamak olacaktır. (Bu konuda başarılı faaliyetler gösterenlere süpriz ödüllerim olacaktır. Hepinizi izliyorum!) :)
Şimdi "aşırıya kaçmamayı" öğütleyen bu atasözünü kullanabileceğiniz birkaç durum örneği vereyim sizlere:
* Baba, erkek arkadaşlarıyla birlikte Bodrum'a, Çeşme'ye, İbiza'ya veya Amsterdam'a tatile giden, 18 yaşında genç bir delikanlı olan oğluna "Evladım, pastırmayı ye, çemeninden uzak dur!" diyebilir. Buradan şunu anlıyoruz: "Ne yaparsan yap ama 'alkol komasına girip, ölme' ve döndüğünde 'AIDS/Hepatit oldum' ya da 'yanımdaki beyi tanıştırayım: benden hamile kalan 16 yaşındaki lolitanın babası' dememek için korunmayı unutma!"
* İkinci olarak, 16 yaşında babasından ilk kez arkadaşlarıyla gece matinesine gitmek için izin alan bir genç kızın "Temel İçgüdü" filmini seçmesiyle ilgili söylenebilir! Olay bundan 14 sene öncesinin Adana'sında yaşandığı için genç kız henüz sinemadayken, babası onun göz göre göre bu filme gittiğini çoktan öğrenmiş ve "pastırmayı yiyip, çemenini de afiyetle götürdüğü" için kızına birkaç haftasonu dışarı çıkmama cezası vermiştir! (Oysa kızı tanıyorum; bunu yalnızca kültür-sanat aşkından ve birazcık da "merak"ından yapmıştır!) :)
* Bu atasözü diyet yapanlar için de kullanılabilir. "Tamam, pastırmayı ye, ama çemeninden uzak dur," derken diyet yapan arkadaşınıza "tamam, kuş kadar yiyerek yaşamını sürdürüyor olabilirsin, ama sakın bulimik falan olma!" demek istiyorsunuzdur.
Bunlar aklıma ilk etapta gelen birkaç örnektir. Ancak gördüğünüz üzere bu müstakbel atasözümüzün kullanım alanı oldukça geniştir ve birçok konuya ve duruma uyarlanabilir. Siz yeter ki bu sözü geniş kitlelere duyurmak konusunda desteğinizi esirgemeyin benden.
2,200 yılında insanların kulaklarımı çınlatacaklarını hissediyorum. "Vay be, şu atasözleri de ne kadar doğru gerçekten! Eee, kolay değil, deneyim konuşmuş!" diyecekler bu atasözünü kullanırken. İşte o sırada kulaklarımdan geriye kalan tek parçalar olan "örs, çekiç ve üzengi" titreşime geçerek birbirlerine çarpacak, çene kemiğim hafifçe iki yana doğru esneyecek ve kalan dişlerimi göstererek toprağın altında gururla sırıtıyor olacağım!
Not: Pastırmanın çemenini de yemek istediğiniz ve yiyebileceğiniz durumlar vardır. Bu durumları anlayabilmek için yalnızca aklınızı kullanmanız gerekir. Doğru yer/zaman/ortam olduğuna inandığınız sürece afiyet olsun! Elinize yüzünüze bulaştırırsanız da bu güzide atasözümüze konu olursunuz, haberiniz olsun! :)
Gönderen Imge Zaman: 7/08/2008 01:15:00 ÖS 8 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/08/2008 10:27:00 ÖÖ 0 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/06/2008 12:35:00 ÖS 0 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/05/2008 12:01:00 ÖS 2 yorum