La Peau Blanche (White Skin) | Türkiye'nin En Geniş Korku Arşivi!
Senaryo: Joël Champetier
Yapım: 2004, KanadaSüre: 92 Dakika
Oyuncular: Marc Paquet, Marianne Farley, Frédéric Pierre, Jessica Malka, Joujou Turenne
Ev arkadaşları Thierry ve Henri bir barda tanıştıkları 2 güzel fahişeyle bir otele giderler. Thierry, kızıl saçlı beyaz tenli kızları ne kadar itici bulduğunu Manon adlı esmer fahişeye anlatırken, zenci (ve ten rengi konusunda oldukça hassas) Henri, diğer odada Marquise adlı “kızıl”la iyi vakit geçirmektedir ta ki kız onu parçalamaya çalışana kadar!
İlginç bir başlangıç… Film esasen kızıl ve soluk tenli kadınlardan oluşan bir aile efsanesine dayanıyor. Her ne kadar soluk benizlilerden hoşlanmasa da Thierry, aynı üniversitede müzik okuyan, gizemli bir kızıla aşık olur. Claire adlı bu kız çok kolay tav olur. Sanki Thierry’i o da istemektedir. Daha ilk randevuda yatağa girerler. Kız, ona yenmeye hazır bir meyve gibi davranmaktadır. Sabah işler değişir, kız ilişkilerini daha en başından sonlandırmak istemektedir. Ama Thierry, bu sessiz kızı saplantı haline getirmiştir. Onu takip eder ve bir hastanede yatarken bulur. Kız cilt kanseridir.
Duygusal bir film gibi görünen film alt metinlerle dolu. Bir kere kızıl kadınlardan oluşan aile, okkült bir cadı topluluğunu andırıyor. Beyaz tenliler güneş ışınlarına, esmerlere göre daha dayanıksızdırlar; cilt kanserleri en çok onlarda görülür bu yüzden. Ama Claire’in bu hastalığı güneş ışığıyla arası iyi olmayan bir yaratığı akla getirmiyor mu? Adından da anlaşılacağı gibi film bu beyaz ten ve kızıl saç görseli üzerinde inşa edilmiş, bu olgular bir metafor olarak kullanılmış.
Boş gezen müzisyen Henri’nin ısırılması, Haiti’li akrabalarının eve doluşmasına neden olur. Olacakları önceden sezebilen eksantrik hala Marie-Pierre’in woodoo inanışından yola çıkarak anlattığı zombi (yürüyen ölüler) hakkındaki hikayeler Thierry’nin (acayip davranışlarına da tanık olduğu) Claire hakkındaki şüphelerini yoğunlaştıracaktır.
Öykü gerçekten derli toplu; beklediğimden daha iyi çıktığını söylemeliyim. Oyunculuk abartısız ve inandırıcı. “Let the Right One In”den seneler önce, ona benzeyen hikayesi ve tarzıyla bu film, duygusal olduğu kadar acımasız da. Kanada’nın Fransızca konuşulan bölümü olan Québec’te çekildiğinden soğuk ve mesafeli bir havası var. Dışarının soğuğu ve renkler çok çarpıcı bir atmosfer oluşturuyor. Filmin en başından beri süren “tekinsizlik” havası, filmin sonuna dek sürüyor ve ilgiyi ayakta tutuyor.
Oyunculuk demişken, Claire’i canlandıran Marianne Farley, rolünün hakkını ziyadesiyle veriyor. Sadece Thierry karakterinde değil, izleyici üzerinde de, hem hastalığın iticiliğini hem de gizemin çekiciliğini uyandıran, minimalist bir oyun çıkartıyor.
Öykü bir romandan uyarlanmış, sanırım bu yüzden çok güçlü bir metni var. Let the Right One In‘in havasından hoşlananlara; zombi, yamyamlık ve succubus gibi okkültist konulara ilgi duyan arkadaşlara doyurucu gelecektir.
Korkusitesi için yazan Wherearethevelvets
Bu filmi geçenlerde indirdim,ama izlememiştim.Bu yorumdan sonra iştahım fevkalade açıldı.Çok teşekkürler
Süperdi 🙂 Paylaşım için teşekkürler.
Tanıdığım en iyi blog yazarı sevgili dostum Deniz’in bu filmle ilgili çok manyak bir anısı var :)) Haydi buradan buyrun:
Senden de hiç birşey kaçmıyor 🙂
Okült filmlere deli olurum Wherearethevelvets. Yalnış hatırlamıyorsam şu saç meselesi ile ilgili mitleri de de kapsayan bir incelemen vardı bir yerlerde.Teşekkürler tanıtım için.
Heretik-müzik olabilir mi olamaz mı …
Yönetmen: Peter Jackson Senaryo: Ken …
Splinter (2008) Gözlerden uzak bir …