Beyaz Kalemler - O - Recep Şükrü Güngör
Başımda buluttu. İçimde merhamet. Ben ona layık olamadım. İçimdeki O’nu koruyamadım. Büyüdükçe O’na yaklaşmam gerekirken, uzaklaştım. Kalbim soğurdu. Aklım soğurdu. Sayrı bir halde yaşamaya başladım. O’ndan uzak yaşamak ne kadar da zor. O
Bugüne dek, O’nunla ilgili hiçbir kutlamaya katılmadım. O’nun adına yapılan kutlamaların ne kadar küçük kalacağını düşünüp, bilip katılmadım. O’nu yazmayı, bu yalan yığınında onu anmayı düşünmedim. Öykücüydüm nihayetinde, yani yalancı, yani uydurukçu, yani hayalci, yani kurmacacı… Okuyucusuna yalanlar uyduran biri O gerçeği nasıl anlatır dedim kendi kendime.
Editör Said Türkoğlu zorlamasaydı yine de yazamayacaktım. Yitik Düşler Allah’ın birliğine inanan edebiyatçıların toplandığı bir dergi. Bu derginin böyle bir sayı düşünmesi gayet doğal. Ama O’nu yazacak güçten acziyetim beni böyle mırın kırın etmek zorunda bırakıyor.
Batılı düşünürlerin O’nun hakkında büyük, tumturaklı laflarını –sözlerini mi demeliydim?- çok sıradan buluyorum. Sadi’nin, Mevlana’nın, Niyazi-i Mısrî’nin sözlerini daha derinlikli buluyorum. Düşünürlerin sözlerini sıralayabilir, onlardan bir bütün oluşturabilirdim. O’nun soyacağını öyküleştirebilirdim. Mukaddes kitabımızda geçen bölümlerden alıntılar yaparak daha referanslı bir yazı yazabilirdim. Acziyet işte…
İstiyorum ki, O’nun bendeki karşılığını, yüreğimden geldiği gibi yazayım. Bu yazıda, bunu deneyeceğim. Doksan birden bu yana kör topal yazıyla uğraşıyorum. On altı yıldan bu yana O’nu yazamamışım. Yazmaya cesaret edememişim. Şimdi bu cür’eti göstereceğim. Cahilliğimin bağışlanmasını dilerim.
Dedim ya, O’nun bendeki karşılığını yazacağım. O’nunla ilk kez ilkokul sıralarında tanıştım. Hüseyin İnce –birinci sınıf öğretmenimdi, yaşıyorsa ellerinden öpüyorum, ölmüşse rahmet diliyorum- bana Diyanet yayınlarınca basılmış kalınca bir kitap verdi. Adı Hatemül Enbiya idi. Kur’an kursu öğrencilerinin ders kitabı olduğunu ilkokulu bitirip Şazibey Kur’an kursunda okumaya başladıktan sonra fark ettim.
O’nunla ilk tanışmam o kitapla oldu. Kulaktan dolma bilgiler ufak tefek vardı ama ilkokul bir öğrencisi için o kitap bütün yanlış bilgileri siliyor, yerlerine oradan doğrularını yazıyordu.
Köydeki kargir evimizin tahta döşemeleri gıcırdadıkça O’nun da bizimle yaşadığını hayal ederdim. Evimizin içinde başka bir ev varmış, O orada yaşıyormuş, bizi her an görüyormuş gibi gelirdi. Kuzuları otlatmaya götürdüğümde yanımda O’nun da olduğuna inanırdım.
İlkokul yıllarımda en sağlam yanım O’nunla yaşıyor oluşumdu. Namaz kılardım bolca. O’nun çok namaz kıldığını öğrendiğimden olsa gerek, çocuk aklımla, evde oyundan kotardığım zamanlarımı seccadede geçirirdim. Böyle yapınca O’na daha yakın olduğumu hissederdim.
Lise birde O’nu ve bütün inançlarımı yitirdim. Herhangi bir imanî değere inanmıyordum. İmansız mıydım? Bilemiyorum. Ama içimde hiçbir inanç yoktu. O inançsızlığımda O’nu yine de yanımda bir koruyucu gibi hissediyordum.
Şair değildir. Şair sahabelere ilgisini söylemeye gerek var mı? Cüppesini çıkarıp şair sahabeye hediye etmesi şairler için ne muhteşem bir tablodur. Ka’b bin Züheyr o sahabe değil mi? Küçük çiçek anlamında bir ismi vardı.
Öyküleyici anlatımı çok iyi kullanmıştır. Hadislerinin çoğu bir olayı anlatır. Bu bakımdan benim için ayrıca bir alan araştırması doğuyor. Bugünlerde modaya uygun yayımlanan sahabe öyküleri, peygamber öyküleri gibi alelacele hazırlanmış metinleri okuyamıyorum. Dilsiz, edebiyatsız bir metne tahammül edemem, kusura bakmayın.
Taşların tıktıkalarında, havanın demdemelerinde, bulutların pötürtülerinde, ağaçların hışırtılarında O’ndan bir ses, bir ışık, bir iz var.
Şairler, yazarlar O’nun güzel isminin ikliminde bir soluklanmaya yönelmişler. Belki bir üslupçuluk birliği. Belki de sadece uzaktan gördüğümü vehmettiğim bir birliktelik. Belki de sanrım. Sanrı da olsa, vehim de olsa O’nun adının anılarak kurulmuş olması bir caddenin açıldığını gösteriyor.
O’nun ardından koşanlar menzilin adresini doğru anlayanlardır. O’nun peşini terk edenler mektubu yanlış yere yazanlardır.
Doğru yere yazdığımı sanıyorum. Zan üzerine bina edilmez hayat; ama benim içimde yansıyan mektubun cümleleri şu an bana müphem…
O’nun içimdeki müziğini dinliyorum. O’nun getirdiği mektupta bildirilen habere muhatabım. Muhataplığımın liyakatini bilemesem de sözün/kelamın/sesin/özün karşısında sorumlu tutulmuşum.
Hira’dan Mekke vadilerini gözlemlediği günlerin hürmetine, örümcek ağının ardında üçüncü dostun Rab oluşunun hürmetine, Uhud dağının eteklerindeki o büyük kayaların arasında dişinin kırıldığını fark ettiği, dudağının yarasından kan aktığı günlerin hüznü hürmetine, kardeşlerime selam olsun deyip kıyamet dirilişçilerini işaretlediği ikindi hürmetine O’na varlık ve yokluk adedince salat ü selam olsun.
Size bir çuval keçiboynuzu çiğnettim. Hakkınızı helal edin. Ben kurmacacıya, ben yalancıya, ben hayalciye de dua edin.
DİĞER YAZILAR RECEP ŞÜKRÜ GÜNGÖR İLE SÖYLEŞİ/ İbrahim Gökburun (12915)sivas (7018)CAN AĞRISI NEDİR DOKTOR/YILMAZ YILMAZ (5613)YENİ BİR KUTLU DOĞURUYOR (5164)YASAK BÖLGE (4851)ANSIZIN YOLA ÇIKMAK (4725)SANDALYE (4559)YAS AYİNİ (4256)PARK (3973)O (3926)