Hak ve Özgürlükler Hareketi Olağan Genel Kongresi’nin Sayın Delegeleri, Yurt içinden ve yurt dışından gelen saygıdeğer konuklar, Ekselansları!
Yüklə 106.29 Kb.
ölçüsü 106.29 Kb.
Sayın Ahmet Doğan’ın konuşmasını bize gönderen Bulgaristan’ın Razgrad’tan kasabasından gönderen VEYSEL BAYRAM Dostuma teşekkür ederiz.
Eğer bu meydan okuma teknolojik inovasyon ve siyasi üstünlük amaçlı yarışma söylevinde olsaydı olası kötü senaryonun nihai sonuçları bu kadar vahim görünmeyecekti. Ancak Batı dünyasındaki Küresel mali-iktisadi kriz AB’ni alternatifsiz seçim konumuna düşürmektedir, yani : üye ülkelerin hayatta kalma ve kalkınma stratejileri Topluluğun hızlandırılmış liderlik gelişimine ilişkin genel, toplu vektör oluşturmalıdır! Aksi halde „Ufuk 2020” Krizden çıkış yolu arayışında sadece konvansiyonel hayatta kalma stratejisi çerçevesinde kalacaktır ve her bir üye ülke kendini bildiği gibi kurtaracaktır. Ve benim AB’nin dünya ölçüsünde liderliği konusundaki çekincelerim asıl bu anlamdadır ….Zira bu direkt olarak Bulgaristan’ın durumunu ve kaderini etkileyecektir.
Birinci sırada, bilimsel araştırmaların yeni ürün ve hizmete dönüştürülmesi
amaç için gerekli olan ilke bazında yeni kilit teknolojilerin oluşturulmasına dair Avrupa bilimsel ve mühendislik potansiyelinin birleşmesinden hala çok uzaktır. Tarihi planda Avrupa’nın liderliğini asıl bilim ve yeni teknolojilere borçlu olduğunu hatırlatmak fuzuli olmayacaktır.
Bu düşünceler ışığında krizden çıkış ile kalkınmaya dair stratejik yol seçimine eşitlik işareti koyarsak, AB’nin liderliği Yeşil sanayi, Yenilenebilir enerji kaynakları, enerjinin dönüşümüne ve muhafaza edilmesine ilişkin ilke olarak yeni yöntemler, biyoteknolojiler, nanoteknolojiler ….vs alanında gerçekleşmelidir, bunu da şartlı olarak Hidrojen ekonomisinde Liderlik olarak adlandırabiliriz. Başka bir deyişle Avrupa’nın Liderliği iki asır önce Birinci sanayi devrimine ve Karbon ekonomisine ivme kazandırdığı gibi, ancak bir sonraki sanayi devriminin ve yeni ekonominin parametrelerini belirleyebilmesi durumunda anlam kazanır.
Krizin başında sanki insiyaki olarak krizden sonra dünyanın farklı olacağını anlıyorduk ve burada duruyorduk. Bugün, nispeten daha emin bir şekilde krizin Batı dünyasında çıkmasına ve gelişmesine yol açan nedenlerin çok daha derin olduğunu iddia edebiliriz, zira insanoğlunun Doğadaki konumunu ve insanoğlunun kendisine karşı ve farklılık ile ötekiliğe karşı tavrını ilgilendiriyor. Кarbon ekonomisinin gelişim ve medeniyet kavramlarına soru işareti koyarak ABD ile AB şahsındaki çağdaş kapitalist dünyanın merkezinde gelişim sınırına yaklaştığı aşikardır. Eskimişe alternatifin ve yeni ekonominin gelişmesine dair modelin yine bu merkezde ortaya çıkmasının zaman meselesi olduğunu içtenlikle umut ediyorum.
monolitik birlik, kusursuz güvenlik, mükemmel yapılanma, katı merkeziyetçilik ve yetki sıralaması, detaylı mevzuat düzenlemesi, hiyerarşik örgütleme vs’ye
Bu iktidar sistemi Avrupa siyasi modernizm ideolojisine uygundur, bundan dolayı bir ideal ulus devlet türümü gibidir. Ancak, 27 devletten ibaret birliğe “hizmet” verebilir mi, hatta “Avrupa Birleşik Devletleri”nin kurulması fikrinin ağırlığıyla ? Bence şüpheli! Zira bu hali ve tasnifi formatıyla bu İktidar sistemi Tarih çağının muhtelif katmanlarını tahrik etmektedir, bu da Birlik içerisindeki gerçek bütünleşme süreçlerine engel teşkil etmektedir.
Tecrübe bizi, AB’nin Küresel dünyada Liderliğinin garanti edilmesi konusunda daha serbest bir şekilde düşünmeye tahrik ettiyse, İktidar sisteminin hususlarında tedbir amaçlı tasnifi değişim konusunda Siyasi çağın olgunlaştığını düşünebiliriz.
En kötü durumda Avrupa-Atlantik manevi alanda siyasi modernizmin fikir, ilke ve uygulamalarının yeniden değerlendirilmesi ve yeniden tanımlanması konusunda 40-50 yıllık gelenek mevcut. Bu hadisenin adı Postmodernizm.
Sizleri Postmodernizmin felsefesi ve uygulamalarıyla uğraştırmak kongreye saygısızlık ifadesi olur. Tabi böyle bir şey mümkün değil. Ancak aynı zamanda idealleştirilmiş ulus devletin sahip olduğu İktidar sisteminin vektörlerinin AB’nin iktidar vektörlerinin gerekli hakimiyeti açısından mevzubahis değişiminin nasıl görüneceğini göstermeye çalışmadan edemeyeceğim :
Modernizmin monolitik birliği yerine – postmodernizmin bütünün ve kısımlarının ahengi (yani beraberliği) ;
Devletin kusursuz güvenliği yerine – kurumların özgürlüğü ve sorumluluğu ;
Devletin mükemmel yapılanması yerine – yurttaş toplumuna verilen hizmette işlevsel etkinlik;
Faaliyetlerin ve hizmetlerin katı merkeziyetçiliği yerine – sivil toplum sektörünün katılımıyla birlikte yönetilebilen ademi merkeziyetçilik;
Piyasanın devlet düzenlemesi yerine – rekabetçi serbestleştirme ve inovasyonların teşvik edilmesi;
Piramit şeklinde örgütsel yapılar yerine – sinerjik etkinliğe sahip kendi kendini düzenleyen sistemlerin teşvik edilmesi.
Ancak, köklü bürokratların düz algılamasında aşırı şüphecilik ve şüphe uyandırsa bile, İktidar sisteminin bu iki optiği birbirinden ayrı veya birbirini tamamlayan yaklaşım olarak çalışabilir.
Göçebe geçinme sendromu hassaslaştırılmış kimlik üzerinde yoğunlaştırılmıştır. Çok kültürellikteki krizin sorunları da buradan başlıyor. Özünde bu hadise çok kültürellikte krizin emaresi değildir, sosyokültürel söyleve dahil edilmelerine dair modele sahip olmayan İktidar sisteminin sorunudur. Bilakis, farklılığın ve ötekiliğin çekilebilmesi ve tahammül edilmesi olarak hoşgörüye rağmen, İktidar sistemi temelli olarak ihraç etme ve marjinalleştirmeye ayarlanmıştır. Muhtemelen göçebe işçilerin AB’deki ev sahibi ülkelerin kültürel söylevine adapte olma kabiliyetlerinin düşük seviyede olması çekebilirlik ve tahammül edebilme konularında daha düşük seviyeleri provoke etmektedir. Ancak bu husus da dünyanın gelişmesine dair liberal proje açısından gerçek bir problem teşkil etmektedir.
Bu „ kesin zorunluluk “ değerlere dayalı temelli gerekçeye sahiptir, yani : krizden çıkışın ülkenin ekonomik kalkınmasına dair stratejiyle içten bağlı olması durumunda, Demokrasinin seçilmesi kalkınmaya dair medeni yolumuzdur. Bundan dolayı Demokrasinin alternatifi yok ve olamaz. Bunun dışında bu stratejik seçim 23 yıl önce yapılmıştır.
Demokrasinin yeniden tesis edilmesinden daha önemli hiçbir şey yok, tabi bir milletin fiziki olarak hayatta kalabilmesi ikilemi ile karşı karşıya kalmadıysak. Ancak Tarih milletlerin fiziki olarak hayatta kalabilmesi konusunda da insanoğlunun Majesteleri Demokrasi’den başka daha iyi bir icadı olmadığını gösteriyor !
Demokrasi , sosyal yapıların yönetimde temsil edilmesine ilişkin seçim hukuku aracılığıyla mutlak sınırsız gücün İktidar sisteminde ciddi atılım gerçekleştiren, ancak onu Tarihten tamamen bertaraf etmeyen Yurttaş toplumunun gücüdür. Buna rağmen Yurttaş toplumu ulus devletin siyaset ve değer açısından karşı savı konumuna sahiptir. Bu bağlamda Demokrasi yurttaş toplumuyla devlet arasındaki iktidar ilişkilerinin etkileşiminin sonuçsal ürünüdür (sonucudur) :
Yurttaş toplumu güçlü ise, ulus devlet bunu dikkate almakla kalmayıp, İktidar sistemini düzeltmek zorunda da kalıyor ;
Yurttaş toplumu zayıf ise, Demokrasinin Diktatörlükle değiştirilmesine ilişkin şartlar ve ön koşullar objektif bir imkana dönüşmektedir.
Bir yurttaş toplumunun güçlü olabilmesi için sosyal yapısının liberaller, sosyalistler, muhafazakarlar vs gibi parti ve hareketlerde ilgili toplumun ve devletin kalkınmasına dair ideoloji ve vizyonlarla birlikte uygun temsiliyete sahip olması gerekir.
Bulgaristan’ın en yeni tarihinde “GERB hadisesi ve Boyko Borisov” muhtemelen yeni yeni analiz edilmeye başlanacak. Özellikle : “Pazar ekonomisi ve Demokrasiye yaklaşık 20 yıl süren geçiş döneminden sonra neden devletin iktidar sistemi yer altı dünyasından kimliği belli “uçan nesneler” tarafından kuşatıldı?” meselesi itibariyle
Kafan o denli karışıyor ki, neler olduğunu bile izah edemiyorsun kendine !
Ancak diktatörler, aynen bizim Kahraman-kurtarıcımız gibi tuhaf insanlardır. Kamera karşısında ne kadar da kurumlu ve terbiyesiz olsalar da, aynı derecede zamanın gelecek yönünde kararsız ve korkaktırlar. Bunun için Hayatta kalabilme onların son derece ilgisini çekiyor. Hatta onu devletin ve toplumun siyasi stratejisine dönüştürüyorlar.
Diktatörlerin mutlak iktidara olan hırsları sınırsızdır. Onlar genelde seyircilerin beğenisini kazanabilmek için gösterişli ihtimamla başlıyor. Zirvelerine popülizm ve Adalet konusunda demagojiyle ulaşıyor. Ve sonunda kendilerinin yarattığı aynı iktidar makinasının kurbanı oluyorlar.
Geçiş dönemin başlamasından itibaren ilk defa ülkenin siyasi zümresi “Demokrasinin koruma sistemi” konusunu anmaya başladı ;
İlk defa “Seçmenlerin oyunun güvenliği” konusunda değişik partilerin katılımıyla gerçek bir örgütlenme yapılıyor ;
İlk defa siyasiler İçişleri Bakanlığı ile ülkedeki basının bir kısmı arasındaki işbirliğinin İktidar sisteminin Mesih zeminine dönüşebileceğini ve Demokrasiyi Otoriter Diktatörlükle değiştirebileceğini anlamaya başlıyor.
Hatta bunun da ötesinde, bu iktidarda krizden çıkış ile hızlandırılmış yetişme mahiyetinde kalkınma stratejisi seçimi arasında eşitlik işareti koymak imkansızdır. Bu husus İktidar sisteminin halihazırdaki statükosunun çalışan kalkınma stratejisiyle ülkeyi krizden çıkarmaktan aciz olduğuna dair genel değerlendirmeyi bir kez daha teyit etmektedir. Basitçe, ülke ekonomisi kendi kaderine terk edilmiş. Ülkenin temel iktidar özneleri ise kurdela keserek sevdiklerinin huşusunun tadını çıkararak belirsiz düşmanları kandırmaktadır.
Bu ürünler ve hizmetler bile belli anlamda Hak ve Özgürlükler Hareketi’nin merkezi yönetimde yer alıp almayacağına bağlı değildir. Çünkü bu strateji bölgesel doğal ve insani kaynaklara dayanmaktadır ve özellikle yerel yönetimin muhtelif belediyelerde yatırım ve istihdama ilişkin sorumlulukta temel özne haline dönüşmelerine dair yeni rolüne dayanmaktadır.
Dikkatlerinize sunmak istediğim ÜÇÜNCÜ SORUN daha ziyade Avrupa liberal topluluğuna yöneliktir. Güney-doğu Avrupa’da, yani Balkanlar’daki mevcut durum ve etnik-dini azınlıkların perspektifleriyle ilgili mesele sözkonusu.
Balkan dünyası o kadar spesifiktir ki, Avrupa’nın başka bölgeleriyle oldukça şartlı bir şekilde mukayese edilebilir.
Balkan savaşının 100. Yıl kutlamaları sırasında tarafların adeta tamamının ihlal edilmiş tarihi adalet konusunda kendi coğrafik sonuçlarına göre tek anlamlı tepki gösterdiğini görmek beni tatsız bir şekilde şaşırtmıştı. Değişik tepkilerin panoramasına uygun olarak azınlıklar genel bir görüşle kaybedilmiş alanlarda kültürel mirasların tarihi aktifleri olarak gösterildi. Başka bir ifadeyle azınlık algılaması olası taleplerin sunulması için “müre” alanındadır…
Bana göre, Avrupa liberalleri gerçek vizyona ve bu süreçler konusunda uygun yönetim stratejisine sahip olmalıdır. AB’nin Balkanları İstikrar ve Güvenlik Bölgesi haline dönüştürmekten başka alternatifi yok. Ve bu konuda yapılanlar az değil. Etnik-dini azınlıklara gelince, onlar Balkanlar’da Avrupai Beraberliğin Jeneratörlerine dönüşebilir. Tabi her şey azınlıkların ulusal devletlerdeki statüsüne bağlı.
Eminim ki, Avrupa liberalleri AB’nin birliği ve gelişmesi açısından son derece önemli olan bu azınlıklara dair stratejik formülü başarabilir.
Ve en garip kısım da suç duyurusunun içeriğinde temel argümanların Kuran-i Kerim metinlerinin daha farklı yorumunun ulusal güvenliğin tehdit edilmesine yol açtığı varsayımının temelinde uydurulmuş olmasıydı !?
Bu tür hadiseler son derece tedirgin edici ve tehlikelidir. Bu devletin vatandaşlarının hak ve özgürlüklerine karşı keyfi davranışıdır.
Bu Özgürlük mücadelesinde görüntümün dönüşümünün tüm aşamalarından geçtim : gelecek vaat eden genç filosoftan – totaliter rejime karşı yasadışı direniş hareketinden – siyasi mahpusa ve 23 yıl Bulgaristan’da Demokrasi’nin kurucularından birisine kadar.
İşte bundan dolayı Özgürlük savaşçıları serbest seçim hakkına sahip olmalıdır – haklar, özgürlükler ve Demokrasi mücadelesinin baskı altındaki alanından çekilip başkalarına bayrağı alabilme imkanını sağlamak üzere ….
Hak ve Özgürlükler Hareketi’nin profiline ilişkin yıpranmış kalıplar lider partisi tipinde parti fikri etrafında dönüyor. Bu ancak bilgisizler için gerçektir. Çünkü Hak ve Özgürlükler Hareketi bundan çok daha fazlasıdır.
Bu bağlamda on yıllardır beni onurlandırdığınız Güvenden dolayı derin şükranlarımı sunmak istiyorum :
İşkence görenlere, bir sonraki nesil için daha fazla Özgürlük ve Güven ümidiyle hayatını riske attıkları için teşekkür ediyorum;
Hak ve Özgürlükler Hareketi’ni yaşam tarzları haline getiren gençlere teşekkür ediyorum;
Avrupa liberallerine destekten dolayı ve birlikte yaşadığımız Beraberlik anlarından dolayı teşekkür ediyorum ;
Vicdanlarını Hak ve Özgürlükler Hareketi’nin siyasi şifresiyle uyumlu hale getirmeyi başaran Türkiye Cumhuriyeti’ndeki göçmenlerimize teşekkür ediyorum;
Tüm rakiplerimize bağışıklık sistemimizi yüksek seviyede tutmaya yönelik gayretlerinden dolayı teşekkür ediyorum;
Ve her şeyden önce tüm üye tabanımıza ve bakışının geometrisini ve anlamını değiştiren seçmenlerimize teşekkür ediyorum.
Etkileyici ve saygın parlamenter olarak gelişti ;
Hak ve Özgürlükler Hareketi tarafından partinin en iyi kürsü konuşmacılarından birisi olarak kabul edilmektedir ;
Dava olarak güçlü Hak ve Özgürlükler Hareketi liberal şifresine sahiptir ;
Siyasetçi olarak yaratıcı, vizyon sahibi hissetme kabiliyetine sahiptir;
Başka siyasi partilerle diyaloga açıktır, ancak görüşlerinde de yeteri kadar mücadelecidir ;
Durumu değerlendirme ve siyasi karar alma konusunda büyük tecrübeye sahiptir ;
Son olmamakla beraber, partinin bir sonraki başkanının Kırcali’den olması iyi olur.
Hak ve Özgürlükler Hareketi şahsındaki Bulgaristanlı liberaller idrak edilen siyasi gereklilik durumunda parti başkanının nasıl değiştirilmesi gerektiğini göstermelidir.
Hak ve Özgürlükler Hareketi’nin gelişmesinde Değişim ile Devamlılık arasında ahengi kuran model budur.