Sağlam Kazık ve Fırtına – Sibel Atasoy
İnsanlar, her şeyin bilinebileceğini, planlanabileceğini, şunu bunu yaparsalar her şeyin yolunda -beklentileri doğrultusunda- ve garantide olacağını varsaymasınlar; çünkü her zaman dağılım perileri de işin içindedir. Velakin insan önce eşeğini sağlam kazığa bağlayacak (bakış açılarını genişletecek yöntemleri bıkıp usanmadan uygulayacak) sonra gerisi allaha kalmış. Sağlam kazık, bi fırtınanın önünde nedir ki
Siz esas, bi fırtına olmasaydı ne yapardık onu düşünün 🙂
Çoğu kez kestirmeden gidiyorum kendimi ifade ederken, üşeniyorum incik cıncık anlatmaya, okurlar aklımın içinde geziniyolar zaten sanıyorum, bunun için hepinizden özür dilerim. Ben kendi hızıma zaten yetişemiyorum, açıklamayı derinleştirdikçe “dalgadan zaten kopmuş parçacık varlığım” kayaya dönüşmeye başlıyor ve ben bundan çekiniyorum:( Neden mi? kayayı parçalamak daha zor oluyo sonra.
Örneğin bikaç sene önce şöyle yazmışım:
“Uyduruyorsam(ve bu sebeple gerçek oluşuyorsa) veya olacağı seziyorsam(gerçek dışımda oluşuyor ancak ben onu bi şekilde seziyorsam), ne fark eder?
Sonuca bakın frekans kardeşlerim, bu iki şeyden birinin doğru olup olmadığını anlamak için ZİHİNin size hazırladığı tuzağa düşmeyin. O gerçekten çocukça bir tuzak! Sonuca bakın:)
Sonuç şudur; ben gerçeğin ta kendisiyim..”
Şimdi buradaki ifademde aslında şu hissimi söylemek istemişim: Hayatım boyunca içimden geçen ya da ağzımdan çıkanların dış dünya diyeceğim bölgede gerçek olduğunu görmüşümdür ve bu beni biraz endişelendirmiştir, kendinden korkmak, anlayamamak filan gibi hisler.
Gözlerim aslında içimden geçeni dışarıya projekte eden bir araçtı adeta, sonra kuantum fiziği çalıştım ve bunun normal olduğunu anladım ancak hala kendimden çekincem geçmedi. Böylece biraz büyüdüğümde kendime sezgilerim iyi olduğu için bunları önceden hissedebiliyorum dedim. Kendimi buna ikna ettim, bu daha rahatlatıcı daha az sorumluluk yüklenici bi kabuldü. Uzun süre böyle gitti ve sonunda bi noktaya geldim ki öyle ya da böyle ne fark edecek yani! Hahahahahaha Kendimi önemsemekten korkuyormuşum ve aslında bu sistem herkes için böyle çalıştığına göre kendimi özelleştirecek – önemseyecek bi durum zaten yokmuş! Aman ne rahatlık! İşte böyle bişeydi yukarıdaki yazının içeriği 🙂
Etiketler:anlayış, gerçeklik, gözler, kendini önemseme korkusu ← 22-Kayra-Kuzey
Kıpır Zıpır →