Barış Erdoğan. - şiirler - Yayın Tarihi: Yayınlayan: Antoloji.Com Kültür ve Sanat
Download "Barış Erdoğan. - şiirler - Yayın Tarihi: 26.4.2006. Yayınlayan: Antoloji.Com Kültür ve Sanat"
2 (1974-) I.bölüm Yayınladığım on dört kitabın arkasında, bir küçük fotoğrafın altında yazar; bin dokuz yüz yetmiş dört yılının sıcak ağustos ayında doğmuşum.. Bu bilgi; yani; benim için söylenen, insanları seven, eşitlikçi, paylaşımcı, zavallı, sömürgen sıfatlarını açıklayamaz. Bana, yaşanılan olaylar sonunda, farklı zaman dilimlerinde ve anlamsızca bu sıfatları değer gördü değer bilmez değersizler! Sorarlar; SEN KİMSİN? Baştan anlatacağım kendimi. Darvin teorisini baz alarak, insanların atası parapitek maymunlarına kadar gitmeyeceğim. Bin dokuz yüz yetmiş dört yılının sıcak ağustos ayında doğmuşum. İlk söylediğim kelime insan, ikincisi seviyorum imiş. Yıllar sonra, yaşadıklarıma hümanizm dediler. Ben istemedim, doğam gereği.. Çocukluk dönemini anlatmayacağım. Unutamadığım bir anı sorulur çocukluğumdan; çocukluk işte, derim, yanıtsız bırakırım soruyu. Çocuklukta geçti bilmeden. Bale dersi almadım, piyanom olmadı. Çikolata mutluluğun diğer adı, mutluluğum sayılıydı. Okula İstanbul da Bahçelievler de başladım. Derslerimi karanlıkta çalıştım. Evimiz bodrum katındaydı ve babamın aldığı öğretmen maaşıyla elektrik faturası ödenemiyordu. Babam öğretmendi, başarılıydım. İlkokul ikinci sınıfa başladığım sene, ablam üniversiteye başlamıştı. Yaşanılan o dönemler, (1983 yılı) güzel yurdum için dönüm yılıymış. Bilemedim, çocuktum.. Derler ya balık hafızası, büyüklere sorun! Babam, öğretmenlikle ilgisi olmayan yan işler yapmaya başlamıştı. Sabah yayınlanacak gazeteyi gece yarısı satmak, boya, badana ve duvar kağıdı yapmak, düğün salonlarında fotoğraf çekmek ve benzeri işler. Zorunluluktan ve emek harcanan işler. Emek dedim; babamın bana bıraktığı düşüncesi vardı; babam sosyalistti. Babamın, öğretmenlikle ilgisi olmayan yan işler yapmaya iten nedenler vardı. Ablam Ankara da üniversitede, abim lisede, ben ilkokulda.. Üretmeyen, yalnızca okuyup tüketen üç öğrenci. Okuma bilinci aşılanan fidandık ve toplumu kardeşçe yaşatacak güçlü çınarlar olmalıydık. Beşinci sınıfa geçtiğimde; yaşam gerçeklerini görmeye başladım. Fahişe yaşam kendini göstermekle kalmadı, yaşattı. Kurumuş toprak, meyve vermeyen ağaç, durmuş saat... Anlamsız yaşam. Özgürlükler içinde sınırlı, tek seçenek; insanların oluşturduğu yaşam düzenine karşı mücadele etmek. İnsanca yaşamak, insanca yaşatmak, sevgiyi hüküm kılmak için.. İstanbul Bahçelievler de başladığım okul yaşamımın ikinci durağı Sefaköy idi. Yine babamın görevi nedeniyle Sefaköy e taşınmıştık. Annemden söz etmedim hiç. Anadolu kadını. Anadolu nun dört bir yanında görev yapan ve emekli olan bir ebe-hemşire. Kısaca ve özüyle; emekçi ve anne. Herkesin
3 annesini anlatması olanaksızlığı gibi, annemi kelimelerle anlatmam olanaksız. Sefaköy; Bahçelievler deki yaşam kalitesi bakımından daha iyiydi. Güneş almayan, eve girmek için on altı basamak inmek gereken bodrum kattan; kırk sekiz basamakla çıkılan üçüncü kat bir eve taşınmıştık. Balkonumuzda vardı. Annem, boş saksıları balkona, iki metre yükseklikteki tahta dolabın üstüne koymuştu. Yağmurun duraksamasını fırsat bilip balkona çıktım. Buram buram toprak kokuyordu. Ciğerlerimi kokuların en güzeliyle doldurdum. Balkona paralel cami vardı. Cami hocası ev sahibimizdi. Namazını kılar, gören olmasa da içkisini de içerdi. Balkonda ezan sesine karışan sesler geliyordu. Ezanı okuyan ev sahibi cami hocasıyla göz göze geldik. Gülümsedim. Ezan sesine kuş sesi karışıyordu. Gülümsememe ev sahibi cami hocası kızgın bir bakışla karşılık verdi. Bilemezdi ki; ezan sesine kuş sesi karışıyor! Birdenbire, ev sahibi cami hocası da gülümsedi. Ezan bitmişti ama; minanerinin tepesinde bir şey işaret ediyordu. Anlamadım. Gülümsemeyi sürdürdüm. Aşağıya sarkarak kollarını açtı. Kuşa benzemeye çalışıyor izlenimi vardı bende. İşaret parmağıyla yanımdaki dolabı gösteriyordu. Ben anlamamakta ısrar ediyordum. Ev sahibi cami hocası mikrofonu ağzına yanaştırıp; dolabın üstüne bak, dedi. Şaşırmıştım. Cami minaresinde bir cami hocası mikrofonla bana sesleniyor! Pek önemsemeden yanımdaki; iki metre yükseklikte ve üstüne annemin boş saksıları koyduğu dolaba baktım. Önemsemediğim için ve şaşkınlıkla baktığım dolabın üstünde değişik bir şey göremedim. Dolap iki metre, çocuğum, boyum kısa. Ev sahibi cami hocası; Kuşlara bak, dedi ve mikrofonu kapatıp gözden kayboldu. Ayak parmaklarımın üstüne bastım. Kuş sesi geliyordu. Görebildiğim, dolap üstündeki dört saksıydı yalnızca. İç okşayan ses. Tanıyorum bu sesi, görüyorum şimdi. Kumru bu. Dünyanın sekizinci harikası sanki! Çünkü; gördüğüm kumru bir anne. Kendini büyük tehlikelere atıp, üç yavrusuna yemek getiren anne kumru. Güzeli öğrendim bu kumruyla, iyiliği öğrendim. Zil çaldı, mutlu oldum. Gelen babamdı. Yorgundu Hoş geldin baba, dedim.... yavrum, dedi. Gözümden bir damla yaş yanağıma süzüldü. Balkon kapısından kumrulara baktım. Yavruları anne kumrunun kanatları altında güvende ve mutluydular. Tek ayağı kırık kanepe üzerinde annem ve babam yan yana oturmuşlardı. Koşarak aralarına girdim. Kumrularım benim, dedim. Boynu bükük Sende özgür martımızsın, dedi babam. Richard Bach ın martı adlı kitabını verdi bana. On sekiz yıl sonra; çok sevdiğim ve değer verdiğim komşumuz öğretmen Hasan Aydın ın şiiri ile anladım Özgür Martı yı. MUTLU MARTILAR Öterek uçuşan mutlu martılar Yaşamak ne güzel sizin için Kavganız yok gürültünüz yok Kanatlarınız gergin ve nazlı Mutlusunuz besbelli Hepiniz isteyerek dalıyorsunuz denize Tuttuğunuz balık sizin Yaşama korkusu yok yüreğinizde İşsizlik açlık yoksulluk neymiş Elinizi kolunuzu bağlamamış kimse Vapurların çevresi kıyılar açıklar Tüm denizler sizin boydan boya Dalgalar çırpınışıyla sevdalı size Yakamozlar da cabası İhanet yok kıskançlık yok hiç birinizde Yaşamak ne güzel sizin için Gökyüzünü parsellememiş kimse Kiranız yok borcunuz yok Geçim derdinde olmamak ne güzel Ne mutlu size özgür martılar Denize dalmak balık almak ne hoş Elinizden alan cebinizden çalan yok
4 Bu ne mutluluktur böyle Uzun süre aç kaldıktan sonra Boğaz tokluğuna çalıştıran yok Martı olmak yaşamanın onuruyla Çalım atarsınız esen rüzgara Düşünce suçu yok kelepçe yok sizin için Benim için öyle mi ya Baskı var zulüm var özgürlük yok Gökyüzü deniz ve siz Bunca güzellik bir arada Mutluluk pırıltııdır kanatlarınızda Sarışın bir kız resminizi çekiyor Bense kıskanıyorum sizi rıhtımda Koşun martılar koşun bir vapur geliyor Sevdalılar simit atacak size Çifter çifter uçun güverteye doğru Sevdanız sevdalara katık olsun Sevmek sizinle güzel mutlu martılar Dört yıl sonra yaşayacağım olaylarda, Richard Bach ın.martı. adlı kitabındaki kahraman Martı Jonathan mücadelemin sevgi silahı oldu. Evimizin tek eksiği suların sık sık kesilmesiydi. Gerçi; o dönemlerdeki siyasi çalkantı, insana günümüzde de verilmeyen değer ve ekonomik sıkıntı, bir çok insani gereksinimlerde kısıtlama getiriyordu. Yalnızca bizim ev değil; güzel yurdumun zenginleri dışında insanca yaşamaya kısıtlama getiriliyordu. Martı Jonathan oluyor, cami avlusundan su getiriyordum. Camiye en fazla yanaştığım yer idi ve içine hiç girmedim! Nedenini bilmem ama eve su taşırken eziklik hissediyordum. Çocukluğum ile başlayan ilk aşkım, babamın öğrencisi Esin, ellerimde su bidonları varken yanağımdan öpmüştü. Utanmıştım. Esin lerin suları kesilmiyordu çünkü; su kuyuları vardı. Zengin sayılırdılar. Esin güzeldi, Esin iyi bir kızdı ve bana yardım ediyordu. Yaşama güzel yönlerden bakmaya çalıştım. Derslerime daha çok çalışıp okulda en iyi oldum. Esin ikinciydi ve yanyanaydık. Aylar sonra, ilkokulun son günü; ayrılık törenleri vardı. Kendi yazdığım şiiri okudum, selam verdim ve Esin e öpücük gönderdim ufacık eiierimle. Kürsüden inerken babam yardım etti. Esin in yanına koştum ve yanağından öptüm. Bir hafta önce su kesintisi bitmişti. Eziklik hissetmeden öbür yanağını da öptüm. Yine utandım ama; mutlu bir utangaçlıktı. İlkokulda kardeş gibi sevdiğim ilk dostum İlker i tanıdım. Küçükken sarışındım; İlker benden sarı, küçükken kiloluydum; İlker benden şişman. İkimizi dost kılan en büyük iki özellik; duygusal ve Fenerbahçe li olmaktı. Unutamam; pastırmayı ilk ilker lerde tattım ve sevdim. İlker in babası erkek kuaförüydü. Saçlarımı kestirmeye babam götürürdü hep. Babam saçlarımı sevip; Saçların uzamış, kestir, dedi ve para verdi. Heyecanla parayı cebime koydum. İlker in babasına gittim, koltuğa oturup; Saçlarımı kestireceğim, dedim. İlker in babası güldü önce. Şaşırdığımı anlayınca açıklama yapma zorunluluğu hissetti kendinde: Boyun kısa, çocuksun ve pire gibi kalıyorsun. Kalk ve koltuğun üzerine minder koyayım, büyük ol. Mutluydum çünkü; az önce pire idim, aynada kendini gören bir büyük olmuştum. Saçıma bir model söyledim, başladı kesmeye. İlker beni izliyordu. Gülüyorduk. Gülme nedeni olarak; gıdıklanıyorum, dedim ama bu gülüş çocukça ve anlamsızdı. Saç kesimi bitmişti ve İlker yerinden kalkıp üstümdeki kılları fırçalayıp temizledi. Amcamdan görmüştüm, para vermek gerekirmiş ve buna bahşiş denirmiş. İlker e bahşiş verdim, babası saç kesim parası almadı. Bana Üstad, dedi. Anlamını bilmiyordum ama; para almadığına göre iyi bir şey diye düşündüm. Mutlu çıktığım eve mutlu döndüm. İlker in babasının almadığı parayı günlüğümün arasına koydum. Günlük kayboldu ama paralar duruyor. Sefaköy de; yaşamımın bir kesitini oluşturan iki insanla tanış ım. Buğra ve Hamdi. Buğra sayesinde Futbol, Hamdi sayesinde basketbol lisansı aldım. Ortaokul için en uygunu; Şenikköy de Zeynep Bedia Kılıçlıoğlu Ortaokulu olarak gördüler. Esin yan sınıfta okuyordu. Haftada dört saat Türkçe, on bir saat İngilizce vardı. Başarılıydım. Okulun çok yakınındaki Galatasaray Spor Kulübünde basketbola başladım. Yaşam güzeldi. Martı Jonathan
5 düşüncelerimde, mücadele güzel. Spor, derslerimi biraz etkilemişti. Esin teşekkür aldı, ben direk geçtim. Babam emekli olmuştu. Emekli ikramiyesi ile kooperatife girmiş, ev sahibi olacaktık. Sevinç, üzüntü ve başarıyı aynı anda yaşıyordum. Sevinçliydim çünkü; bizim de evimiz olacaktı. Üzülüyordum çünkü; çok sevdiğim Esin den uzaklaşacak, kopacaktım büyük bir olasılıkla. Başarılıydım çünkü; on beş sene boyunca başarı belgesi almadım, sınıfta kalmadım. Zaman acımasız, durmuyordu. Ayrılık zamanı gelmişti. Eşyaları taşıyacak kamyon apartmanın önünde. Vedalaştık herkesle. Göz çeşmeleri açık. İkilemdeyim. Esin i son defa göreyim ni? Bir söz anımsıyorum; Çıktığın kapıyı hızlı kapatma. Geri gelirsin belki.. Hoşça kal yağmur gözlüm, yüreğim ıslak kalacak gözlerinle. Bedenim gidiyor, yüreğim Esin le... II.bölüm Avrupa dan Asya ya, İstanbul un diğer tarafı Anadolu ya göç. Boğaz köprüsünden geçerken düşüncelerimde Esin. Köprünün üzerinde biz, altında kocaman bir gemi, burnumda Esin in kokusundan sonra güzel gelen koku; Anadolu esintisi. Her taraf yeşil, trafik yoğunluğu az ama Maltepe yazısını geçtikten sonra bir değişim. Peşmekeş bir yaşam. İnsanların kafaları eğik, omuzlarının arasında kaybolmuş. Yaşıma ve yaşamışlığımı düşünmeden kendimce yorum yaptım; bu insanları anlamak için çok yorulacağım. Bilmezdim ki; çok şey kaybedeceğimi! Taşlı ve tozlu bir yol. Uyku sersemliğiyle görebildiğim aynı tip evler. Babamın söz ettiği site burası olmalıydı! Babam; taşınacağımız yerin güzel ve sessiz olduğunu söylemişti. Her yanda işçiler, inşaat makineleri, tozda oyun oynayan çocuklar. Babamın söylediğine göre burası zeytinlikmiş. Ağaç katliamı, yerlerde zeytin büyüklüğünde keçi bokları. Hayal kırıklığı. Beklentiler olmazsa; hayal kırıklığı da olmaz. Sevmedim bu sözdeki ana düşünceyi. Toz, gürültü ve keçi boklarıyla, yaşam boyunca sürecek felsefemi yaratıp; Yaşam; sevdikçe ve umut ettikçe güzeldir,dedim. Yaşamım değişecek evimize girdim. İki oda, bir salon. Kalorifer petekleri bile var. Karşıdaki bloğun önündeki kamyondan kömür indiriyorlar. Kalorifer ve hatta kalorifer peteği bile var ama yanmıyor. Çünkü; kaloriferi yaparken malzemeyi eksik kullanmışlar. Yani; çalmışlar! Kötü bir şekilde, terimolojide hırsız ve hırsızlık kelimelerinin karşılığını öğrendim. Kendimden çok şey alacak; neden kelimesini düşüncelerime kazıdım! Perdelikleri takıyordu babam. Anadolu nun dört bir yanında; öğretmenliği yaptığı okulu, öğrencilerinin oturduğu sıraları yapan babam için perdelikleri yapmak; su içmek kadar kolay ve olağandı. Siyasi düşüncesini yaşıyordu. Şiir gibi bir insandı ve şiirin doğası gereği; devrimciydi. Perdeler takılmış, ev içini dışarıdan bağımsız yapmıştı. Sütümü içmiş ama sporumu yapmamıştım. Camdan dışarıyı seyrettim, koşacak düz bir yer bile yok. Ayakkabılarımı giydim. Çamurlara basmadan ve çukurlara düşmeden bir saat yürürsem; en ağır sporu yapmış olurdum. On altı basamak merdiveni dört adımda indim. Yalnızdım. Heyecanlıydım. Kapıdan sokağa adımı azatacak sol bacağım havada kaldı. Kocaman çukur su kanalı için. Kapıyı sonuna kadar açtım, hız alarak koştum ve iki metre genişliğindeki çukurun üstünden atladım. Mutlu oldum ama; her gün böyle mi olacak yakınması kısa sürdü. Çukurun yanındaki işçi; Bir saate kadar, çukuru kapatırız, dedi. Yapma bir gülücükle yürümeyi sürdürdüm. Patika yol, sol tarafta ben, sağ tarafta keçi yürüyoruz. Kuyruğu bacaklarının arasında, dili bir karış dışarda gri köpek yanımdan hızlıca geçip kuytu bir yere girdi. Sıkıntı ve oluşturduğu merakla köpeği izledim. Kuyruğu bacaklarının arasında, dili bir karış dışardaki köpek yalvarır gibi bana baktı. Kafasını sevmek için elimi uzattım, elimi yaladı. İnlemeler geliyordu. Sesin geldiği yöne baktıım. Dördü gri, ikisi beyaz altı tane yavru köpek. Yolun karşısında keçiyi sağıyordu sahibi. Çevreme bakındım hızlıca. Süt alabileceğim bir yer aradı gözlerim. Yol arkadaşım keçinin sahibine sormaya karar verdim. Küçük adımlarla yaşlı sayılabilecek büyüğün yanına gittim. Hem süt alabileceğim yer sormak, hem de sürekli benden kaçan keçiyi sevebilmek için. Keçinin sahibi yaşlı sayılabilecek büyüğümün yanına gitme nedenim üç oldu. Kelimeler ağzıma tıkandı. Çekik gözleriyle güzel bir kız. Bir boşluk mu bilmem ama; çok güzelsin, dedim benden önce keçiyi seven kıza. Elim eline değdi keçiyi sevme bahanesiyle. Bırakmadım elini. Nereye, diye sordum. Utangaç bir tavırla elini elimden çekmek istedi. Bırakmadım! Yanıtı zorunluluktandı; Markete
6 gidiyorum.. Adını bilmiyorum, tanışmıyoruz ki; tanışmayı isteyip istemediğini de bilmiyorum! Özgürlük.. Burnum kaşındı ve sol elimle tuttuğum sağ elini bıraktım. Önce güzel kız başladı ve başladık konuşmaya: - Adın ne senin? - Barış. Senin adın ne? - Ulviye.. Toplumumuz erkek egemenliğindeydi. Bir arkadaşlık, paylaşım karşılıklı olarak isteniyorsa; konuşmayı sürdürmeliydim.. - Nerede oturuyorsun? - Sitede. - Hangi blok? - A-7 - Okuyor musun? - Evet! - Kaçıncı sınıf? Hangi okul? - Kartal Lisesi. Off, sorgulama bitti mi Barış? Bir dakika önce tanıdığım insana soru yoğunluğu doğru değildi. Ulviye haklıydı. Hoşlanmıştım bu kızdan. Gerçi, on üç-on dört yaşlarındaydım. - Bir soru daha sorabilir miyim? Yalnızdım. Ulviye ise; bulunmaz Hint kumaşydı o an benim için. - Seni sevdim arkadaş ama; son soru olsun. Annem çamaşır suyu bekliyor. - Ulviye.. - Dinliyorum Barış. - Ben de seni sevdim, arkadaş olabilir miyiz? Şaşkınlıkla karışık; olabilir, dedi. Şaşkınlığının nedenini bilemiyordum. Mutluydum çünkü; bir arkadaşım olmuştu yabancı yerlerde. Ulviye demek, anlamsız olsa da garip geliyordu bana. Markete girdik. Şişe süt aldım. Kasaya giderken konuşuyorduk. Sütleri, gezerken gördüğüm köpek yavrularına aldığımı söyledim. Güldü. Marketten çıktık, köpek yayrularının yanına geldiğimizde ayrıldık. Evine doğru koşarken; Görüşürüz ULVİŞ, görüşürüz, diye seslendim. Kalemimi cebimden çıkarıp, yerde bulduğum sigara paketine şiir yazdım. Yazdığım ilk şiirdi ve Ulviş eydi. sevilesi oluruna bırak kendini akışına günün gecenin zamanın birde gözlerini açıp bak ki karşında ay orada olmanı istemen yeter milyonlarca yıldızı görebilmek için her zaman dinleyebilirsin bir fülütten povanneyi kendi gücünden başka ihtiyacın yok hiçbir şeye istemen yeterli olması için bir deniz yakınında ikimizle dalga sesleri asla gitmez kulaklarından gecenin karanlığında ay ışığında ikimizle Bu şiirle; şiiri sevdim. Bin dokuz yüz seksen yedi yılında başlayan şiir sevgisi; iki bin üç yılı son aylaında dokuz tane yayınlanan kitapla somutlaştı. Üretim; beceriksiz dediler. Paylaştım; salak dediler. Olsun, insan dediler bana. Ulviye ye Ulviş dedim ve aşık oldum. Aşkımın yansıması çok şiirler yazdım.
7 Ulviş in yaşamıma etkisi çok büyük oldu ve son nefesime kadar da olacak. Yaşamıma renk katmakla kalmadı; yaşamımı şekillendirdi. Tanışmamızdan iki yıl sonra, yandaki daireyi aldılar. Güzel bir yaz akşamı; Ulviş lerin balkonunda ve yine Ulviş in yaptığı kahveyi içerken, çok uzaklarda uçan uçağın ışığını göstererek; Bak Barış, doktor olacağımı söylüyorlar ve istiyorlar. Şahit ol, doktor olacağım. O akşamdan dört yıl sonra Tıp bölümünü kazandı ve en iyi Kadın-Doğum doktoru olmak için çalışıyor. Ulviş ve ona olan aşkımla; şair-yazar oldum. Yaşam felsefemi göğsümü kabartarak ve ingilizce haykırdım: I love all the people. Hani aşık oldum dedim ya; Ulviş e olan aşkımın olanaksızlığını yıllar sonra bir öyküyle anlattım: Aşk Yolunda Karınca; yükünü tutturmuş, çevresindekilere acıyla; - Karşı tepenin arkasındaki sevgilime gidiyorum, demiş. Karıncanın en iyi arkadaşı fil; - Gitme karınca kardeş, yolda ölürsün, deyince, karınca; - Karışmayın! Soran olursa; aşkının yolunda öldü dersiniz, demiş.. Ferhat ile Şirin; bilir herkes. Ferhat ın dağları delmek için vurduğu her darbe ve biten yaşam. Ferhat dağları delemeyeceğini, küçük karınca geçemeyeceğini biliyordu. Her şey AŞK içindi. Aşk; bireyin kendini bitirmesimi yoksa birlikte birşeyler üretmesimidir? Elmanın ne kurdu oldum, ne de çekirdeği. Aşık oldum, ben oldum. Sevdim; Ferhat, karınca olamadım. Sevmek dedim; karşılıksız vermektir. Dağları delercesine verdim sevgimi. Karşılık beklemem dedim, umut dedim sevgisine. Anadolu da bir söz vardır, gelin güvey olmak... Yatağıma yatıp, gözlerimi kapadığımda; Ferhat sevgini kıskandırıyor aşkımız. Aptal Türk filmlerindeki fakir erkek ben, zengin kız sen. Mucizelere inanmam, yaşadığım zaman gerçektir. Mucize bekledim hep. Hava soğuk, yorganımı kafama kadar örttüm. Hayal ettim seni. Ege sahilinde yüzüyoruz. Birden maviliklerin ortasında kayboldun. Yüzmeyi iyi beceremiyorum. Mavi sular seni yutmaya çalışıyor. Ferhat oldum, karınca oldum. Can simitimi sana verdim. Dağları geçemeyeceğini bilen karınca gibi; can simitimi verdim sana. Sahile çıktık ve sana hayat öpücüğü verdim. Gözlerim kapalı olsun isterim her zaman. Kimi zaman soğukta, kimi zaman sıcakta, aşk ateşiyle üşürken seninle. Aşk; bireyin kendini bitirmesimi yoksa birlikte birşeyler üretmesi midir? İnsan ürettikçe vardır. Bırakın aşıkları, karışmayın. Aşk efsaneleri mutlu anlatılsın. Masaldır anlatırlar; Ferhat ile Şirin in mezarları yanyanaymış. Mezarlarının üstünde kırmızı güller bitermiş. Güller büyür, büyür, büyür; kavuşacakları sırada, ortada diken bitermiş. AŞK... Ulviş le tanışmamızdan bir gün sonra; ikinci arkadaş Erdal la tanıştım. Erdal ve çevresindeki arkadaşları, çimlere uzun oturmuş satranç oynuyorlardı. Yanlarına yanaştım ve ayakta oyunu izlemeye başladım. Güzel oynuyorlardı, zeki oldukları belliydi. Uzun boylu arkadaş; piyonu oynayıp atın önünü açtı. Mat olursun arkadaş, dedim. İnanmadı, önemsemedi. İki hamle sonra mat oldu. Erdal; uzun boylu ve mat olan arkadaşın abisi olduğunu söyledi. Adı Şahin. Bana dönerek: Ayakta konuşmak kolay, otur oynayalım. Beyaz pantolonumla nemli çimenlerin üstüne oturdum. Başladık oynamaya. İkimizde düşünerek oynuyorduk, başarılıydık. En ufak hatalı oyun, teslim bayrağını çekmeye benzerdi. Bir taşı fazlaydı ve mat olmak üzereydim. Çevremizdeki tanımadığım arkadaşlar, topu yere pat, pat vuruyorlardı. Pat olduk, diye bağırdım. Oyun berabere bitmişti. Şahin arkadaş, kafasını ellerinin arasına alıp; Olamaz ya!, diye üzüldü. Erdal ve abisi Şahin aracılığıyla çok arkadaşım oldu. Geri zekalı, aptal insanlarca ezilmiş insan Erdal. Tarih boyunca yapılan yanlışlar ve bir takım insanların çıkarları uğruna toplumları düşman yapma çabaları. Bu konuda din, en büyük güç olmuştur şerefsize. Mezhep! Sözlük anlamına baktım. Mezhep: Bir dinin içinde anlayış ayrılıklarından dolayı ortaya çıkan kollar.. Dinde zorlama yoksa ve hangi anlayışın doğru olduğu öznelse... İnsanlara batan ne? Neyi, neden, kime kanıtlamaya çalışıyorlar? Yanıtlar kocaman bir boşluk olduğuna göre Erdal ı niye eziyorlar? Satranç oyununda beraberlikle dostluk kazanmıştı ama; sosyal yaşamda taraf tutmalıydım. Zorundaydım çünkü; ezilen, sömürülenle bir olmalıydım. Erdal, soyundan dolayı alevi idi.
8 Benim gibi Erdal da camiye gitmezdi! E bana ne? Size ne? Erdal Tunceli limiş, Erdal potansiyel bölücüymüş... Geri zekalılar; Erdal on dört yaşında akıllı bir çocuk! Sevgi dolu arkaşlık ve zamanla oluşan dostluk. Tunceli li olmasının, insanların bakış açılarını değiştirme nedeni sayılamazdı. Bir konuşma sırasında; Erdal ın abisi Şahin, ideoloji diye bir sözcük kullandı. Anlamını bilmiyordum. Heyecanla eve gelip anlamına baktım. İdeoloji: Toplumun şöyle ya da böyle olması gerektiğine inananların düşünce ve kanışlarından ortaya çıkan öğreti. Çatışma! İnsanların olması gereken ideolojileri için çatışmaları niye? Demokrasi, diyerek polemik tartışma yaratıyor insanlar. Kaç kitap okumuş ki; felsefeyi kullanıyor çıkarı uğruna. İnsanlar diyoruz; sevgi dolu ve insan normlarından uzaklaşmadan yaşasınlar, ideoloji dedikleri şey çıkar ortaya. Eşit, sevgi, umut ve barış dolu insanlar.. Hooop, der insanoğlu. Ulan komünist adam! Ne diyor bu adam? İnsan kalmak, komünist olmak sa; komüstim. Ne var ki bunda? Mezhep, ideoloji, komünizm.. Satranç oynarken Erdal ın abisi Şahin le berabere (Pat) kaldık. Erdal ın abisi Şahin de benim gibi düşünüyor, Erdal ve milyonlarda aynı şeyi düşünüyor. Ben hümanizma diyorum onlar komünist, ben aptal diyorum onlar faşist.. İnsan. Yalnızca insan. Erdal ın abisi Şahin le ikinci satranç oyunu yine berabere bitti. Ne olmuş? İnsan. Yalnızca insan. Yaşamımda paylaşım; sevgi, umut, barış ve müziğin adresi belliydi. Kiliseye gidip opera-şan dersi almıyordum. Özgün müzik dinliyor ve seviyordum. Dediklerine göre ben solcu olmuşum! Ulviş ise; aynı liseye gitmek için aynı minibüste, yıllar sonra anlayacağım olanaksız aşkı sınırsız yaşıyordum. Ulviş e sevgim ve bu satırlar arasında on altı yıl var ama; Ulviş i tanıştığım ilk gün gibi seviyorum. III.bölüm Öğreniyordum. Yaşamak çok güzel diyebiliyordum ama... İdeoloji. Anlamını sözlükten öğrendiğim bu kelime yaşamıma girmiş ve değiştirmişti. Söylediğim iki kelime insan ve seviyorum, insanların çıkarları doğrultusunda bana karşı çıkmaları ve ideolojisi...ist demeleri, yaşamımı alt-üst etti. Nasıl mı? Olayları anımsayabildiğim kadar anlatacağım. Arkadaş çevrem (ki başka bir çevrem yoktu): salak ve aptal insanların solcu diye isimlendirdiği insanlardan oluşuyordu. On dört yaşındaydım.. Okuyor, öğreniyor, düşünüyor ve karar veriyordum. İnsanın insana kulluğunu yok etmeli. Sigaradan tiksinirdim ama; babam içtiğine göre ılıman davranıyordum. Televizyonumuz siyah-beyaz değildi artık, renkli televizyon almıştık. Gözlerimizi ayırmıyorduk. En güzel filmin, heyecanlı bir maç yayınının ortasında, sigaranın sağlığa ve aile bütçesine zararlarını anlatan kısa yayınla anlatırlardı. Korkuyordum üzülüyordum... Çaresizdim. Çok sevdiğim, tanıyanlarının da sevdiği ve korktuğu bir olay oldu. Babam hastaneye yatmıştı. Tanı hemen kondu; sigaradan kaynaklanan karaciğer rahatsızlığı. Tedavi; ameliyat... Pof.Dr. Hayrettin Cebeci babamın ameliyatından az önce annem ve beni karşısına alıp; zor bir ameliyat olacak, olasılıklara hazır olun, uyarısında bulundu. Elli yıllık yaşamına, zorluklara karşı güzel üretkenliklerle yanıt veren babamın, tek olasılık iyileşecek umuduyla yanıt verdik. Yaklaşık altı saat süren ameliyattan sonra; hepimizin gözü aydın, iyileşecek, dedi. Tek olasılığımız, umudumuz iyileşeceğinden yanaydı ve umudumuz oldu. Mesleğinde başarılı Prof.Dr. Hayrettin Cebeci yanıma geldi, saçlarımı okşadı ve; Babasına ihtiyacı var daha, dedi. Babama ihtiyacım var.. İki hafta hastanede yattı babam. Hastaneden çıkmadan önce; halılar yıkandı,
9 camlar silindi, evin deterjan ve temizlik bezi değmeyen yer kalmadı. Küçükten büyüğe hepimiz yıkandık. Babama ihtiyacım var.. Baba demek; yaşamındaki en güzel iki kelimeden biriydi. Diğeri anne. Pencerede babamı beklerken, Ulviş i gördüm. El salladı, eliyle öpücük gönderdi. Tepkimin seslenişi ilginç; hadi ya!. Sallanan eli ve gönderilen öpücüğü üzerime alınmış, şaşkınların en mutlusu olmuştum. Kollarını açıp, apartmanın kapısına doğru koştu. Şaşırmak olağandı ve şaşırdım yine. Başımı pencereden sarkıtıp, apartmanın kapısına baktım. Kalabalıktı.. Baba! Kalabalığın ortasında babamı görmüş ve; bir ok u bile kıskandıracak hızla aşağıda komşularıyla, sevdikleriyle merhabalaşan babamın yanına gitmiştim. Zayıf olan babam daha da zayıflamış, esmer olan babam daha da kararmıştı. Güleç yüzü ve parlayan dişleri aynıydı. Sarıldım, öptüm. Kokusu güzel ama; değişikti. Hepsi bir yana, babam bizlerleydi.. Eve geldik. Krallar gibi baş köşeye oturmasını istedik. Herkesin bu yoğun ilgisi babamı huzursuz etmişti. Eli ceketinin dış cebine giderken, annemle göz göze geldiler. Uzun bir zaman gözlerini birbirlerinden ayırmadılar. Elinin tersiyle buğulanan gözlerini sildi babam. Üzülen olmsın yeryüzünde, ütopyası vardı. Kısık sesls öksürdükten sonra konuştu babam: - İlginiz için sağ olun. Hepinizi çok seviyorum. İzin verirseniz uyumak istiyorum.. Başı önde ve ufak adımlarla yatak odasına gitti babam. Annem içini çekti derinden. Sonra; ağladı. Babam ağlayana çok kızardı. İki kez öksürüp, anneme; uyumuyorum, demek istedi. Uzun bir zaman sessizlik oldu salonda. Gözler annemdeydi. Yaşanılan ve anlaşılamayan dakikaları açıklar umudu vardı bizde. Ablama baktı annem ve konuşma başladı. - Ameliyatı yapan Hayrettin bey, babanızın sigara içmesini yasakladı. - Babam ne dedi anne? - Söyleyecek bir söz bulamadı çünkü; Hayrettin bey açıklama yaptı. - Ne dedi anne? Korkutuyorsun bizi. - Yaşam ya da sigara! - Nasıl? Ne demek bu? - Yaşamak istiyorsa sigara içmeyecek. Sigara içerse yaşamı bitecek. Yaşam ya da sigara! Ayaktaydım ve birden yere yığıldım. İlerisi için bir işaret miydi bu? Şu an; bilinmezler içinde boğulurken, bu soruyu yanıtlamam olanaksız. Ve bu soru, bir bilinmez olarak kalacak sonsuzda. Annem ve ablam korktular. Kollarımdan tutup kaldırdılar. Şoka girmiştim ve hemen atlattım. Garip bir ses çıkardım önce. Gözlerim dolmuş. Vitrinin camlı kapağını açıp, içindeki sigarayı aldım ve katil, diye bağırdım. Uyanan babam bana bakarken; sigaranın atomlarını parçalamaya çalışıyordum. Sarıldı babam bana ve rüyaydı bunlar, bitti, söz, dedi. Babam beni kandırdı! Arkadaş çevremle, yani Erdal ve yakın çevresi, yani on dört yaşında paylaşımlarımız sürüyordu. Nereden aklıma geldi, niye yazdım bilmem ama; aşağıdaki yazımla yaşamım değişti! 09009,, İlkbaharda, uçan kuşun kanat açımında düşünürüm yaşamı, bulamam anlamını. Saatler kurulur horoz ötümüne. Aile reisi öğretmenin, ütülü, işçi oğlunun, katlanan giysileri dün akşamdan hazırlanmış, sandalye üzerine dizilmiş, ceplerine olduğunca yetecek para konulmuş. Anne oğluna yiyecek olarak hamur yapmış, eşine içme şu sigarayı uyarısında bulunmuş. Ailenin kızı makyaj yapamamış. İhtiyacı da yokmuş emekçi kızının. Yavaş ve istemeden de olsa sömürülmenin karşılığı ekmek parası için işe doğru yola koyulmuşlar. Üniversite okumak, başarılı oldukları meslek alanını küçük görme düşüncesi yok. Arabesk müzik yapan, ilkokul mezunu bile olmayan birinin milletvekili olup ülkeme hizmet edememesi ya da düşüncesinin bile saçma olması, anlatacaklarıma giriş olsun isterim.nice kızın telli duvaklı gelin olma hayali benzeri. Makam sahibi olabilmek için en büyük basamak. Olması gereken bu olsa gerek düşüncesi. Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum. İnsanları diğer canlılardan ayıran en büyük özellik, insan okur. Okumanı n gerekliliğini, insanlar arasında belirleyici bir ayraç olduğunu anlatan sayısız örnek.
10 Eğitimini gerçekleştirdiğin bölümle ilgili çalışmak başarıyı getirir. Yıllarca hukuk fakültesi oku, pazarcılık yap. Yıllarca işletme oku, kasiyerlik yap. Burada pazarcılık, kasiyerlik ya da bir başka! Marmara Üniversitesi Küt. ve Dök. Dairesi başkanlığına bağlı merkez kütüphanesinde çalışıyorum. Her gün yüzlerce genç arkadaş geliyor, okuyor, araştırıyor. Yüz ifadeleri kaçıncı sınıfta oldukları konusunda hemen bilgi veriyor. İki seçenek var. Birinci seçenek, birinci sınıftalar ve gerçeği yeni öğreniyorlar. İkinci seçenek okul bitiyor, şaşkınlar iş yok. Zengin çocukları ise istisna. Sonucunda çaresiz, bilinmez, bunalım. Okulu bitirecek gençler iş bulamayacak ya da eğitim aldıkları bölüm dışında az parayla sömürülecekler. Çaresiz, bilinmez, bunalım. Karanlıklar içinde ışık, çirkinlikler içinde güzellik, anlamsızlığın içinde bir anlam. Her gün gelir, zamanım varsa ekonomiyi yorar, ne olacak bizlerin geleceği, der. Mezun olurken havaya atacak kep parası yok. Babası ölmüş, annesi yaşlı. Meral. On binlerden yalnızca biri Meral. Alnına bir öpücük, yaşamda başarılar dileği ve gözlerini sildiği eliyle hoş çakal sözü. Yıllarca sürecek ve belki de bir zaman sonra unutulacak. Telefon numaramı aldı ve gitti. Merdiven köyde dayısına gitti sanırım. Aradan dört ay geçti. Meral gelmiyordu çünkü mezun olmuştu. Yeni Meraller, güzellikler, umutlar geliyordu. Sonucunda, çaresiz, bilinmez, bunalım. Dergi kayıtları, güvenlik alarmları, damgaları ve her dergiye göz atmalar, süzmeler. İlgimi çeken bir konuyu içeren yazıya bakar not alırım. Masa üstünde gözlük, sözlük ve telefon. Mozart'ın bestesi zil sesi. Telefon zilinin ker çalışı bana mutluluk verir. Yalnız değilim, beni anımsayan var. Numara bildiğim bir numara değil; ama Beyoğlu'ndan aranıyor sanısı. - Alo. - Barış üstat nasılsın? Tanıdık ve sevgi dolu bir ses ama arayan kim bilmiyorum. Bir dost olduğu kesin; çünkü üstat dedi. - Özür dilerim arkadaş, isminiz? - Meral. Her gün gelen, onlarca, yüzlerce ve sosyal çevremden nice Meralden biri! - Merhaba Meral. İyiyim sağ ol; ama anımsayamadım. - İİBF (İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi) İşletme Bölümü... - A, Meral, nasılsın? - İyi olmaya çalışıyorum Barış. - İşe girdin mi arkadaş? Sorum da soruydu sanki. Beş sene üniversite oku, İngilizce'n olsun, cennet ülkemde iş bulamayıp çalışma! - İşe girdim ama; işletme değil. Benzeri bir iş. - İşsiz olmaman iyi arkadaş. - Beni sonra arar mısın üstat? - Numaranı ver ,,, - Arayacağım söz. - Hoşça kal üstat. Numarasını güzel bir kağıda yazıp cüzdanıma koydum. Meral in konuşmasında eziklik, ürkeklik vardı sanki. Şen bir kızdı. Uzun bir süre konuşmamanın soğukluğu belki. İş yapmadım konuşma sonrası. Merali düşündüm geçen yılların doluluğuyla. Bir dergide okumuştum, genç yazarlar geçen zamanı ve yaşlanmadan ölümü sıkça işlerler. Geçen zamanın iyileriyle anımsamak doğru olanı. Türkçe de iki kelime var ki sakın ha yaşam çarkında kullanmayın. Acı verir insana, keşke ve acaba kelimeleri. İş saati doldu ve cennet alameti saydığım Uğur Mumcu Mahallesine, evime geldim. Radyoyu açtım. TRT Ankara radyosunun hazırladığı arkası yarın radyo tiyatrosu vardı. Karnım aç değildi ve bacaklarımı uzatım şarabımı yudumlamaya başladım. Boş duygular içindeyken, radyo tiyatrosu kahramanlarının birisine ismi ile çağrıldı: Meral... Elim pantolonun arka cebine cüzdanıma gitti sorumsuzca. Banka kartları, uzun zamandır aradığım vergi kartı arasında bir numara: İsmi var yalnızca, Meral. İkileme düştüm aramak, aramamak. İşimle ilgili tanıştığım bir insan mı, değer verdiğim sosyal ilişki mi? Arasam ne kazanırım, aramasam ne kaybederim? İnsan konuşur, insan paylaşır iyiyi, kötüyü. Ara...
11 ,,, Numarayı çevirmenin kolaylığı gibi numara düştü. Başladı konuşma! - Neredesin erkeğim ya, yanıyorum. Telefonla yangın söndürülür mü? Hani safım ya ben, itfaiyeyi çağır ya da yanık merhemi kullan demem beklenir. - Hadi erkeğim, ne istersen söyle, seninim. Sen bir eşya değilsin ki benim olasın. - Meral ile görüşecektim. Adım gibi eminim ki konuştuğum Meral. - Mızıkçılık yapma erkeğim. - Meral. Telefonun diğer ucundan gelen, ona göre cilveli, bana göre zavallı ses sustu, hıçkırıklar duyulmaya başladı. Okumuştum, bataklıktaki insanın büyük umutlarla çıkardığı iniltisi. En doğrusu, idam sandalyesinde suçsuzluğunu kanıtlayamayan birinin gözyaşı sesleri. - Meral. - Ben istemedim üstat. - Ağlama Meral. - Üstadım sus ne olur. Yalnızca beni dinle. Yıllarca okudum, Babam memur, beni okutmak için pazarda limon sattı. Annem ev hanımı, okutmak için dantel yaptı. Kardeşim okulu bıraktı, okutmak için araba kaportacılığı yaptı. Simitten başka şey yemedim. Çay ve maaş günü kolayı sen aldın. Başarılı bir öğrenciydim, başarısızlığın anlamını bilmezdim. Simit yanında tatlı olarak umut yerdim. Güzel üniversitenin, güzel bölümünde, birbirinden değerli öğretmenleriyle güzel gelecek umudu. Kızma bana üstat, hırsız dersen çalmadım, sömürmedim, ahlaksız dersen elime yalnızca sen değdin, tuttun. Babamdan olduğum, annemden doğduğum gibi saf ve temiz. Hata yapmadım! Yaşamda doğru gitmeyen birşeyler vardı. Yanlış olan ben değiim! Kimlere göre yanlış olan benim? Yoksa yanlış olan ben miyim? Yanlış ne? İdeoloji! Herkesin bir düşüncesi var. Doğru ya da yanlış olsa da; uyulması gereken kurallar var. Çoğunluğun doğrularıyla oluşur bu kurallar. Demokrasi denir, güzeldir. Çoğunluğa, doğruluk yönündeki baskıılar, düşüünce çatışmalarına yol açar. Bu da güzeldir ama; görüş sahiplerine zarar vermezse! Benim de bir düşüncem var: Hümanizma. Dünyada barış ve eşitllik. Sınırsız sevgi. Haritadaki sınıra hayır! Ege denizinde Yunan balık, gökyüzünde Türk martı, gezinirler özgürce. Ben bir bireyim. Sorarlar; ne bok yiyeceksin tek başına? Yanıtlarım; insan kalacağım! Ben bir bireyim. Yalnız olsam da yanıtımda, insan kalmaya çalıştım. Artı değeri istemedim, paylaştım; solcu dediler. Askerler öldürülmesin dedim, terör bitsin; sağcı dediler. Dini inanç dediler, güldüm; kitapsız, ateist dediler. Sustum; liberal (alay edercesine (liboş) dediler. Konuştum... Bir buçuk yıl geçti aradan. Babam ishal oldu. Annemle hastaneye gitti ve bir daha da gelmedi! Önce sarılık tanısı kondu. İki gün eve gelmiş; bir daha dönmeyeceğini bilircesine vedalaştı çiçekleri, kağıt ve kalemiyle. Evden çıkarken, Ömer Hayyam ın bir şiirini okudu bana ve saçlarımı okşadı.. Tenden çıkagörsün hele bir canımız Tuğlayla kapar üstümüzü dostlarımız Bir başkasının kabrini örtsün diyerek Bir günde bizim, tuğla olur toprağımız Geçmiş günü beyhude yad etme Bir gelmemiş an için de feryat etme Geçmiş gelecek masal bunlar hep Eğlenmene bak ömrünü berbat etme. Babam, elli yıllık yaşamında ilk kez kilo almıştı. Hastanede yatıyordu babam
12 ve bir daha çıkamayacaktı. Annem; babamın yanında refakatçı olarak kalıyordu. Ablamın okulu bitmiş, Ankara da TRT de çalışıyordu. Abim se Halkalı da Sabah Gazetesi Bilgi İşlem inde çalışıyor, eve gelemiyordu. Yalnızdım! On beş yaşında, ürkek bir kedi gibiydim. Komşular, arkadaşlar seviyordu beni. Açtım, açıktaydım. Sevgiye açtım, karnımda açtı. Açlık grevi vardı, açtım, şekerli su yoktu. Ramazandı, açtım, iftar yoktu. Hava-su vardı, açtım, yaşam yoktu! Boşlukta sallanan kuru yapraktım. Esen rüzgar, yaşam yönümü belirliyordu. Babam; hastanede, annem; babamın yanında, ablam ve abim; işlerinde. Evde yalnızdım. Okyanus ötesi gibi uzak, Kartal-Kalamış. Orta direğin silinip fakirleşen Kartal, okyanusta görünmez gibi Kalamış. İki zıt kutup ve zıt kutuplar birbirini çekermiş. Caroline ile birlikte yaşamaya başlamıştık. Caroline kim mi? Zengin ve çok güzel, kutubun eksi yanı. Sigarayı tattım, rakıyı sevdim ve Caroline ile her türlü çılgınlık ötesi aptallığı yaptık. Bana faturası çok ağır kesilecekti buğulu geleceğimde. Yapmacık mutluluklar yansıtıyordum çevreme. Çevrem; ihmal ettiğim Ulviş im, umutlarım... Sevgi, yerini acıma duygusuna bırakmıştı. Komşunun, çocuğuna yaptığı sucuklu tost kokusuyla, aç ve üstüm açık uyumuşum. Bayıldım! Yedek anahtarla eve giren komşunun ve sonrasında komşuların müdaheleleri ile ayıltılmışıım. Aranan gözler ve dudaklarımdan çıkan tek kelime; Anne. Karnım tok dedim, gururluydum, Ulviş elimden tutuyordu. Yarım ekmek istedim, bir ekmek getirdiler. Dün; Pazar sonunda sağlam domatesleri toplamıştım. Geçen hafta; Erdal ın getirdiği ve suya koyduğum beyaz peynirin suyuyla tost yapacaktım. Yağ yokttu ama olsun; cep boş, ziyafet bu! Günler geçiyordu acılar içinde. Caroline ile; para içinde aç, ailemden ayrı sevgi yoksunu... Gülmeyi unutmuştum. Baba, anne, abla, abi... Otuz sekiz kiloometre yolu koştum. Eve girerken Ulviş i gördüm. Yanakları kırmızı kırmızı görünüyordu bana. Karnım açtı. Duşumu alırken düşündüm; ah ulan, ahh; kırmızı kırmızı kızarmış bir tavuk olsa!. Üzerimi giyindim, yerde uyumuşum. Rüyamın en güzel yerinde (Sahilde Ulviş le kızarmış tavuk yiyoruz) zile basmak yerine kapıya vuruluyor. Her yanım tutulmuş. Saate baktım buğulu gözlerle; 03:30. Korktum, heyecanlandım. Çatallaşmış sesle: - Kim o? - Aç kapıyı, polis. Niye? Duran düşünceler, buğulu dakikalar. Kapıyı açmamla üzerime yığıldılar. - Yat yere, bacaklarını, kollarını aç! Geçen hafta izlediğim bir filmin frakmanındaki sahneler. Suçlu ben, kahraman polisler. Olamaz! Filmde; kahraman polisler suçluyu arıyordu. Tikim var! Suçum yok, suçsuzum. Bir eşofman, bir tişort, nereyi arayacaklar? - Arayın! Olan oldu ve elini belime değdirdiğinde, istemeden küfür ettim. Bozulan yüz şekliyle, bir konuşma geçti aramızda: - Kaç yaşındasın? - On beş buçuk. - İyi çocuğa benziyorsun, zorluk çıkarma! - İyi olduğumu düşündüğünüz için, sağolun. Zorluk çıkarma, ne demek oluyor? - Anlarsın! Birden bire konuştuğum polis memurunda gülümseme oldu. - Neden güldün? - Mutlu insanlar güler! Operasyona çıkmadan az önce haber aldım; baba olmuşum... Ben gülmüyordum, mutsuzdum. Arama yapan polislerden biri: - İki kitap var yalnızca. - İsimleri? - Ana ve Sosyalizm Alfabesi. Dokuz gün; dört yanı kapalı ve giriş çıkıışlarda (kapı diyorlar) bekleyenlerin olduğu karanlık (hücre deniyormuş sanırım) bir yerde kaldım. Yıllardır, nice insan yazmıştır. Ben yazmayacağım. Psikolojim çöktü. Anlamış değilim henüz, NEDEN BURADAYIM? - Özgürsün çocuk. babana git.. Özgürlük kelimesinin anlamını yaşıyordum şimdi. Susuzluktan kurumaya
13 yüz tutmuş fidan üstüne, sağanak yağmur yağması mutluluğunu yaşıyordum. Biliyordum ki; yaşamım boyu, mutluluk için gerekli, özgürlük için mücadelemi sürdürmeliydim! Elimi cebime attım, güldüm. Özgürlük için para gerek. Karnım aç, susadım, para gerek. Sevdiceğime gideceğim, yol parası gerek. Özgür martı; karnını doyurmaya para vermiyor, vergi vermiyor. Özgür martı, onuruyla yaşamak için bedel vermiyor. Yıllar sonra bir öykü ile anlattım ve güldüm! Tatil Utanç Gülünç Bir utanç günü, bir tatil günü, gülünç bir gün.. Tatil günü.. Günlerden Cumartesi, aylardan eylül. Okşayan meltem rüzgarı iş başında. Adı güzel, kendi güzel sevgilimin elinden, sevgi dolu sıcaklığın hafifliğini hissediyorum. Kadıköy de; Eminönü-Beşiktaş iskelesi uzaklığının kaç adım olduğunu defalarca saydım. Her adım atışımda, sevgilimin dudağına bir öpücük. Eminönü-Beşiktaş iskelesi uzaklığının kaç adım olduğunu yaşam boyu saymak isterdim.. Mutluluk yorgunluğu deyip yalan söylemeyeceğim. Yoruldum. Bahariye de dergimizin yeni bürosu vardı. Dergimiz dedim; siyasi bir yanı olmayan, insan diyen, insanca üretimi benimseyen bir dergi. İnsan diyen bir dergi. Kadıköy sahildeki büromuzdan nedensiz yere çıkartılmış, Bahariye ye yeni büroya taşınmıştık. İlk kez gidecektim yeni büroya. Sevgilimde yanımdaydı. Utanç günü.. Olması; kimi zaman dışında olmazsa olmaz denilen kurallar vardır. Kadıköy sahilde legal olan dergi, Bahariye de resmi işlemleri yapılmadığından illegal sayılmış. Büroya karakol kurulmuş. Tatil günü, genç arkadaşlar geliyor. Kayahan ın -seni seviyorum- şarkısını söyleyerek bürodan içeri girdik.. - Eller yukarı! Niye? Elimi yukarı kaldırmam için; sevgilimin elini bırakmam gerek.... Acıbadem Terörle Mücadele! Ne işimiz var burada? Yasa dışı yayın.. Dergimiz yasal ve bürokratik işler sürüyor. Ülkeyi parçalamaya çalışmak.. Nasıl? Niye?.. Seviyorum. Sevmeyi seviyorum. Bölücüsünüz yaş arası gençleriz. Ergenlik çağının özdeşleşme krizini geçirmiyoruz. Kötü bir yaklaşım. Gülünç günü.. Sevdanın boğarcasına geçtiği, sonra anlamsızlığın yaşandığı süreç ve şimdi dört duvar. Evet, anlamsızlığı yaşıyoruz şimdi. Eminönü-Beşiktaş iskelesi uzaklığının kaç adım olduğunu önemini yitirdi. Başımızda bekleyen polis mutlu, sevinçli. Beşinci çocuğunu doğurmuş karısı. Sol elinde dergimizin son sayısı. Gülüyor, içten gülüyor. - Niye gülüyorsunuz? Derginin orta sayfasını açıyor ve yüksek sesle başlıyor okumaya: Adamın biri eczaneye giriyor. Eczacı güzel bir kız. Adam kıza yanaşıyor ve başlıyor konuşma: - Sizde prezervatif var mı kızım? - Var efendim. - Bir tane verir misin? - Kutuda bunlar ve on iki tane var. - Olsun, sen bir tane ver. - Bir kutunun parasını alırım. - Bir tane çıkar, ver. On iki tane parası veririm. Eczacı güzel kız, kutudan bir tane prezervatif çıkarıyor. Bir kutu parası alıyor ve soruyor: - Efendim, on iki tane prezervatif parası verip, neden bir tane aldınız? Soğuk kanlı olarak yanıt veriyor adam; - Bırakmaya çalışıyorum da... Polis gülmeyi sürdürüyor ve derginin yazı işleri sorumlusunun sırtını sıvazlayarak; - Siz ülkeyi bölmeye çalışmıyorsunuz, biliyoruz ama; adamı gülmekten öldürürsünüz!..
14 Ah dünya; tatil günü utanalım mı, gülelim mi? Eminönü-Beşiktaş iskelesi uzaklığının kaç adım olduğunu defalarca sayacağım. Ben insan; onurum ve özgürlüğüm için mücadelemi vereceğim... Ömer Hayyam takıntısı mı bilmem ama; bir şiirine yer vereceğim: Niceleri geldi, neler istediler, Sonunda dünyayı bırakıp gittiler. Sen hiç gitmeyeceksin değil mi? O gidenler de hep senin gibiydiler Bir bilim kalmadı evrende, benim bilmediğim. Sana değgin nice bin sırrı çözüp silkeledim. Yaşadım yetmişi aşkın yılı, en sonra gelip, Daha hiç bir şeyi öğrenmemişim, öğrendim. Babama koştum, Öptüm ellerinden, yanakların. Hal-hatır sordum, umutlarla yanıtladı beni. Hastane koridorundan bana seslendi annem. İzin istedim babamdan ve annemin yanına gittim (Aynı cümlede anne ve baba demek ne hoş). Elimden tuttu annem ve konuşmaya başladı: - Anımsıyor musun; babanın sigara içmesi, intihar etnesi gibiydi? - Evet.. - Yalnızca dinle Barış. Baban iki aydır sigara içiyormuş! - Aaa! Uzun zaman sessizlik oldu. Kelimeler dilimde tutsak. Konuşamadım... Annem konuşmasını sürdürdü: - İshal olmuştu baban. Kan tahlilleri istendi, yaptırdık. Evi özlemişti baban, iyiydi. Sonuçlara bakacaktı doktor, gecikti. Buğulanan gözlerle beyinde ur var,dedi. Baban olsun, dedi ve bir şiir (Yine Ömer Hayyam) okudu: Dolmakta ömrümüz evlat, içelim! Kılmaz ölüm bize imdat, içelim! Bir gün büker belimiz, kahpe felek, Vermez su içmeye fırsat, içelim. Ve eve gelmiştik. İki ay sonra telefon çaldı. Telefona baban baktı. Turşu yemiş birinin bakışıyla ben ölmüşüm, başımız sağ olsun!, dedi. Hastanede verdiğimiz kan tahlil sonuçlları karışmış. Babanın beyninde ur yokmuş. Yalnızca sarılık varmış ve iyileşti. Beyninde ur olduğunu ve yaşamdaki son zamanlarının kaldığı düşünciyle sigara içmeye başladı. - Ne olacak şimdi? -... Omuzlarını kaldırıp, kollarını iki yana açtı! Babam mutluydu bugün. İki gün önce 23 Nisan şenliklerini; hastane yatağında, televizyonda izlemiş, marşlara ritim tutmuştu. Yanına çağırıp, iki ortalı çizgisiz defter ve dolma kalem almamı istedi. Bugün; mezun ettiği son öğrencileri gelmişti. Elini öptürmedi, hepsini gözlerinden öptü. Emekli olurken Onuncu Yıl Marşı nı söylemişti bu öğrencileri. Yine söyledi öğrencileri ve son selamları olduğunu bilmeden selamlarını verdiler. Öğrencileri odadan çıkmaya hazırlanırken son öğütlerini dinlediler: - Okuyun çocuklar. Atatürk yolundan ayrılmayıp, çağdaş ve laik bireyler olun. Beni mutlu ettiniz buraya gelerek. Aydın insan olacağınızı düşünerek mutlu kalacağım. Yolunuzun aydın olacağına söz verir misiniz? - Evet... - Giderken geri dönmeyin! Son dersindeki son cümle; anlayabilen için yaşam ışığı oldu. Yorgunluğa dayanamayan babam, bir çocuk saflığıyla uyudu. O zamanlar sevdiğim ama; pusuda bekleyen bir sömürgen olduğunu anlayamadığım halama gittim. Yiğiti öldür, hakkını ver, demişler. Babamın kız kardeşi yiğit değildi ama; iyi baktı. İçimi kemiren bir şey vardı! Oysa; güzel bir gün ve mutluluk doluydu. Babam iyiydi ama; ah, birde ciğerleri su toplamasa! Nefes almakta zorluk çekiyordu. Ciğerlerindeki suyu aldırırken acı duyuyordu. Mutluluk ve üzüntüyü bir arada yaşıyordum. Ahmak ıslatan yağmurun altında, yolları devirdim gece boyunca. Yorulup oturduğum yerde uyumuşum.
15 Sabah ezanının sesiyle uyandım. Her yanım tutulmuştu soğuktan. Sokakta kimse yoktu. Hastaneye doğru yürümeye başladım. Yolum uzundu. Taksi geliyordu karşıdan. Durdurmaya çalıştım, durmadı. Islak ve dağınık bir yaratığı yani; benim arabasına binmemi istemedi. Gitti. Adımlarımı hızlandırdım ve koşmaya başladım. Üç saate yakın bir zamanda hastaneye gelmiştim. Yorulmuştum. Beni gören kapıdaki bekçi; ambülans çağırayım mı?, diye heyecanla sordu! Duymamazlıktan geldim ve babamın yattığı servise doğru koşmayı sürdürdüm. Yorgunluk ve hastaneye gelme başarısının heyecanıyla, asansöre binmeyi unuttun. Merdivenleri ikişer ikişer çıkarken düştüm. Canımın acımasına karşı, merdivenleri çıktım. Gözlerim karardı, kalbimin atışı hızlandı; yorgunluktan dedim. Annemi, ablamı, teyzemi gördüm; heyecanla karışık mutluluk sardı beni. - Neler oluyor? Soruma yanıt yok. Hızlı adımlarla babamın yattığı odaya gittim. Babam yalnızdı. Yanına gittim, zor nefes alıyordu. Burnunda hortum, sol yanında oksijen tüpü. Nasılsın baba?, dedim. O sırada doktorlar girdi odaya. Öpmek istedim babamı, çıkardılar odadan. Mutfakta oturttular bizi. Zaman geçmiyor, açıklama yapılmıyordu. Ablam; hastanenin salonunda bekliyordu. Ve; ablam bağırdı: BABA Babamın ölümünü kabül edemedim. Yıllar sonra bir öykü yazdım babası ölen çocuklara: Mavi nin BABAsı Bir söyleşimde bir güzel, adı Mavi. Gözleri cıvıl cıvıl, yüzü güleç. Birden, gözünde bir damla yaşla; - Ölüm ne demek? Mavi en fazla yedi yaşında. - Nereden aklına geldi? Yaşanacak güzel günleri var daha. - BABAn öldü, dediler bana. Sözcükleri sıralayarak anlatmaya başladım: Mavi güzel arkadaşlarıyla oyun oynarmış sokakta. Saklambaç oyununda, saklanan Mavi ve arkadaşları, gözlerini kapatıp sayan diğer arkadaşı; 6,5,4,3,2,1,0, önüme arkama saklanan sobe.. Mavi güzel, koşup saklanacak yer bakıyor. Büyük bir kayanın arkasına mı, geniş gövdeli ağacın altına mı? Buralar çok yakın dedi kendi kendine. Evine giden yol üzerinden sesler geliyordu. Sesin geldiği yöne doğru koştu. Çember şeklinde dizilmiş insanlar ağlıyor. Kalabalığa iyice yaklaştı Mavi. Çember içinde beyaz örtü ile örtülmüş bir şey var yerde. O şeyin yanında ablası gözü yaşlı.. Saklambaç oyunu oynadığını anımsıyor. Düşüncelerinde, çember içinde beyaz örtü ile örtülmüş şey ile koşuyor. Gördüm seni, sobe. Mavi da sıra; 6,5,4,3,2,1,0, önüme arkama saklanan sobe.. Aklından çıkmıyor çember içinde beyaz örtü ile örtülmüş ve yanında ablasının ağladığı şey! Oyun sürüyor; 6,5,4,3,2,1,0, sobe, yakandın.. Karanlık oluşmaya başlıyor, güneş kayboluyor. Üzgün olduğu mimikleriyle belli olan büyüğü Hadi, eve git Mavi deyip gözyaşlarını siliyor. O an ne düşünüyor Mavi? Gözüne toz kaçmıştır ya da bir yeri dayanılmaz oranda ağrıyor, ağlıyor büyüğü. Mavi yedi yaşında, Mavi çocuk.. Evine geliyor. Zile basıyor, açan yok. Evin içinden ağlama sesleri geliyor. Yeniden basıyor zile suç işlemiş çocuklar gibi. Ablası açıyor kapıyı yavaşça. Durdurmaya çalışsa da gözyaşlarını, oluktan akan su gibi durmuyor. Mavi ya sımsıkı sarılıp, yanaklarından öpüyor. Üzerini değiştir, yemeğe gel. Yemekte kimsenin sesi çıkmadı. Masanın diğer ucundaki tuzluğu almak için ayağa kalktı annesi. Çocuk aklıyla ortam yumuşasın diye, gülümseme saldı çevresine. Görebildiği hüzün dolu bakışlardı. Sağına soluna bakıyor Mavi. Neler oluyor anlam veremiyor. Ayağa kalkıyor birden ve: BABAm, BABAm nerde diyor. Büyük ablası kendini toparlıyor, burnunu çekip; Kuş olup gitti diyor. Mavi çocuk, kuşları sever. Mutluluğu sorusundan hemen önceydi! BABAm ne zaman gelecek? diye sordu. Başlar önde, yutkunma sesleri ve..
16 Babam ne zaman gelecek? Mavi nın ablası ciddi bir bakışla: BABAmız gelmeyecek Mavi. Kuş olup gitti. Bekleme, zil çaldığında; BABA diyerek kapıya koşma. Ölüler geri gelmez... Zaman su gibi akıp geçiyor. İlkokul üçüncü sınıfa başladığı gün. Okulun ilk günü, arkadaşları yaz tatilini anlatıyor birbirlerine: Köyümüze gittik. BABAmla balık tuttuk. Biz denize gittik. BABAmı yüzmede geçtim. Tatilde BABAm... Sen ne yaptın Mavi? diye soruyor arkadaşı. BABAmı bekledim, diyor Mavi.. Sürdüyor konuşmasını: BABAm kuş oldu. Gelmeyecek dediler ama ben yaz boyunca bekledim, çünkü; BABAmı çok seviyorum. İster istemez bir eziklik oluşmuştu Mavi da. Eve giderken; dört-beş yaşlarında bir çocuğun BABAsına sarılması, göz musluklarını açmıştı Mavi nın. Kollarını kuş gibi sallayıp uçmak istedi, olmadı. Evine kadar beş dakikalık yol vardı. Yeniden, yeniden denedi Mavi. Başarmalıyım, dedi kendi kendine. Omuzunda bir ağırlık hissetti birden. Komşuları Ali amcanın eliydi hissettiği ağırlık. Ali amca sevgi dolu gözlerle bakarak Mavi ya; Ne yapıyorsun kollarınla? diye sordu. Mavi dokuz yaşında, Mavi çocuk.. Uçmayı öğreniyorum Ali amca, BABAma gideceğim. Olayın etkisi ve yoğunluğuyla eve doğru yürüdü Mavi. Uçma çabası sürüyordu. Evinin önüne geldi ve durdu! Gözleri kocaman olmuş, küçük kalbi duracak gibi oldu. Attığı çığlık, ev halkını sokağa, sokaktakileri evin önüne getirmişti. BABAm geldi!.. İnsanlardaki şaşkınlık diz boyu. Biliyorlar ki; geri gelmez Mavi nın BABAsı. Mavi dokuz yaşında, Mavi çocuk.. Pencereye konan kuşu (serçe) göstererek bağırmayı sürdürdü: BABAm geldi... Mavi nın babası öldüğünde; baban kuş oldu, gitti demişlerdi. Yıllar geçti, Mavi büyüdü. Anladı; çember içinde beyaz örtü ile örtülmüş şey BABAsıydı. Ölüm işte böyle bir şey!.. Vasiyetine uygun olarak, gömütünü doğduğu köye götürdük. İki gün sonra; MS in BARIŞ ta DOĞUŞU Sizlere birini anlatacağım. Babası günde bir paket sigarayı bitirirken bir kitabı okuyan çocuğu. Adı Barış. Bin dokuz yüz doksan yılının on beş şubatına kadar; hareketli, spor yapan lisanslı bir basketbolcu. Analar; okuyun, ne olur! Bir sabah on altı yaşındaki çocuğunuzun odasından bir inleme geliyor, Anne... Gözlerinizi açıp saate bakıyorsunuz. Oğlunuzun hastalandığı aklınıza bile gelmiyor. Dün çok iyiydi. Erken diyorsunuz, yat uyu oğlum. Ağlamaklı inleme durmuyor, Anne... Kalkıp bakıyorsunuz oğlunuza. Barış, zavallı çocuk, anne diyor yalnızca. Aile fertleri uyanıyor, heyecanlanıyor. Barış a bir sürü sorular soruluyor, alınan yanıt hep aynı: Anne... Barış ın ateşi kırka dayanmış, yarı ölü yatıyor. Hastaneye kaldırılıyor hemen. Günler, haftalar, aylar geçiyor hastanede. Barış ayakta duramıyor, yürüyemiyor, neler oluyor bilemiyor. İki ay sonra bir haber geliyor. -Barış baban öldü! Barış şaşkın, Barış aciz, Barış zavallı. Ağlayamıyor bile. Bir filmi dondurmuşsunuz ve bir karesinde donuk Barış çaresiz. Üzülemiyor yirmi sekiz yıllık öğretmen babasına. Ayağa kalkmak, son yolculuğunda babasının yanında olmak, mezarına kapanıp saatlerce ağlamak istiyor, yapamıyor. Hastanede yatağa tutsak sekiz ay geçiyor ve kesin teşhis söyleniyor: Multipl Skleroz (MS). Sakat damgası vuruluyor Barış ın alnına. Doktor, Barış a yanaşıp anlatıyor hastalığını: Kimi zaman olacak yürüyemeyeceksin, yürüdüğünde de topallayarak diyor. Barış boynundan çıkarmadığı madalyasına bakıyor hüzünle. Doktor dolan gözlerle: Koşamazsın kardeşim, diyor. Barış gözyaşlarını silip:
17 Bitsin bu rüya, bitsin, diye bağırıyor. Evine geliyor Barış. Pencereden dışarıya basketbol sahasında oynayan arkadaşlarına bakıyor. Arkadaşları bisikletle geziyor. Bir güzel kız cilve yapıyor, delikanlı havasını atıyor. Bir çığlık duyuluyor. Sevgilisi coşkuyla bağırıyor. -Barış seni çok özledim, sevgilim seni seviyorum, bu gece sabahlayalım, coşalım müzikle. Mutluluğun doruğuna ulaşalım... Pencereden bakan donuk çehre yere yığılıyor, ağlıyor, ağlıyor... Başak sarısı saçları, deniz mavisi gözleriyle Barış ın yanına geliyor sevgilisi. Barış ın kendisine yazdığı şiiri okuyor ve seni bırakmayacağım diyerek ilk defa ama ilk defa yalan söylüyor. Barış ın sevgilisine yazdığı şiir: incecik kumlar belini sonsuz deniz gibi sevgileri ufukta doğan güneş umutları masmavi gökyüzü geleceğimizi anlatırdı oysa göremediğimiz şeyler vardı kumlar çamura deniz sona güneş batışa gökyüzü buluta ve ben karanlığa önce o kötü dörtlük bekle beni caroline bekle beni ışık bekle beni ölüm hoşçakalın sonra aynı cümlem yaşam sevdikçe ve umut ettikçe güzeldir sürekli iklimler bir boşluk bir karanlık oysa bunların hepsi deniz kenarındaki yalnızlık özlemler sevgiler umutlar bir anda ağlattı yine de yıkamadı kahpe yalnızlık seni seviyorum çünkü Yaz ayı bitiyor, okullar açılıyor, Barış okula gidemiyor, Barış ağlayamıyor! Günler birbirini kovalıyor. Sekiz ekim sabahı bir telefon geliyor. Tek dostu, takım arkadaşı Burçin in babası. Seviniyor, heyecanlanıyor Barış. -Burçin nerede, diyor. Telefonun diğer ucundaki titrek ses: Burçin intahar etti, başımız sağ olsun, diyor. Neler oluyor? İki hafta sonra da takımdaki diğer arkadaşları Can ve Ersan aynı son, öldüler. Birbirlerine söz vermiş, ölürsek beraber ölürüz demişlerdi. Sıra Barış a geliyor. En son yapmak istediği her şeyi yapıyor ve Kızıltoprak - Feneryolu arasındaki raylara oturuyor Barış. Trenle gelecek ölümü beklerken ve sonrasını anlatan şiir: kazanamam hani belki dedim heyecanlandım umutlarla girdim sınava okudum soruyu yapamadım normal dedim okudum soruyu yapamadım olur böyle şeyler dedim okudum soruyu
18 yapamadım anladım gerçeği bu yıl da kazanamayacağım bu yıl ve hiçbir yıl kararımı vermiştim aylar önce ölmeliydim kazanamazsam bu sene bir bardak su içtim önce sevgilimi dün görmüştüm en çok sevdiğim yer kalamışta gezdim onun için yoğurtçu parkını zaman acımasız durmuyordu ve zamanı gelmişti oturdum raylara sırtı dönük kapattım gözlerimi korkuyordum uzaklardan sesler geliyordu sevinmiştim tren sesi kurtuluyordum yaşamdan diye ama bir gerçek vardı ben adiydim ben yalancıydım ben korkaktım üniversiteyi yaşamayı sevmeyi başaramadığım gibi başaramadım ölmeyi attım kendimi rayların dışına ağladım, ağladım boğuldum göz yaşlarımla ölemedim Olaylar sürüyordu. Çok sevdiği otuz yaşındaki teyzesi, zararsız, konuşamayan dayısı, üç can arkadaşı daha çeşitli olaylarla yaşama gözlerini kapattılar. Son olarak sevgilisi Hülya sını sorularla dolu bir trafik kazasında yitiriyor Barış. Üç yıl gibi kısa sürede babasını, teyzesini, dayısını, altı can dostunu ve sevdiğini kaybediyor ama Barış için en kötü olanı, nefes alan ama Barış için ölen insanlar oluyor. Barış şu an çok iyi yaşıyor. Ölüm acısını her zaman hissettiği babasının sözünü unutamıyor. Yaşam sevdikçe ve umut ettikçe güzeldir.ve inanıyor, dün olduğu gibi bugün de gelecekte, kardeşçe, insanca sevgi, umut ve barış dolu, eşit bir dünyanın hep beraber kurulacağına. Barış insanların hepsini seviyor. IV.bölüm Mavi yalnızlık mı dersin bu arayışa biten kavgalara düşüncelere hoşça kala yalnızlık mı dersin sonbahar şarkılarına solan yapraklara sönen ışıklara yalnızlık mı dersin coşan deniz bizim kıyılar boş biten umut biten yaşam yalnızlık mı dersin gözler bakışlar sevgi sağanağı hançer kalbe yalnızlık mı dersin buna hey kahpe dünya mutsuz aşksız sevinçlere yalnızlık mı dersin sonuçsuza dert ortağı değil aradığı ten mutluluğu değil yaşamı paylaşmak ister yalnızlık mı dersin bu arayışa maviye boyadı penceresini
19 sevda çiçeklerini suladı uyumadı güneşe kadar bekledi seni birden çıktı bardan koşarak gitti kıyılarınıza ağladı dalgalara ağladı yalnızlık mı dersin zavallıya kapat gözlerini erken doğdu ay hemen kaynaştık yıldız birdenbire çıktı sevdim gökyüzünde bulut yok aşık oldum boyum kısa olsun saçlarım da dökülüyor hani çaresizim bir yıldız kaydı yalnızca o kadar sonsuz yıldız sonsuz sevgi biri güzel biri yazar ikisi de meteliksiz sevgi doğdu birdenbire kapat gözlerini sonbaharın gülüşü ağlıyorum beni görme böyle adını koyamadığım senin hissettirdiğin dün gece gördüğüm rüyayla beni yarattığın zavallı beni kapat gözlerini görme böyle der ki hayal et otel lokantasındayız bir masa güzel örtüsüyle masa üstünde iki bardak bardakların içinde 1979 bortaçina fransız kırmızı şarabı her çeşit yemek var loş ışık kırmızı mumdan gözler parlar kulaklar dans eder müzikle müzik dedim o melisa sonra alta crasia tam konuşurken love story hadi tut elimi sevgimi emeğimi mücadelemi ihtiyacım var bu aşka yaşama ihtiyacım var yaşatmaya yaşayıp ta yaşatmaya umutlarla özgürlük yansıması sevgili karalar içinde maviye sevgilerin en güzeline en yüksekte ya da en derinde güzeller güzeli seninle özgürlük yansıması sevgili bir solukluk havaya bir içimlik suya aydınlığa kesinlikle özgürlüğe eş sana sevgim
20 bekletme derim ben beklerim severim seni sevmeyi severim özgürlük gibi özgürlük yansıması sevgili bir deneyelim içimde kalmasın seven bu deli yürek yanmasın tanrım derim sana çarpılmasın özgürlük yansıması sevgili kafiye olsun diye yazmadım örnek aldım ama ayna olmadım memleket yerine sevgili dedim sen benim memleketimsin özgürlük yansıması sevgili yıllar sonra bir yerde değil hemen şimdi ve her yerde gözlerdeki yaşta ve ışıkta güneşte ayda bulutta sevgilerin en güzeli özgürlük yansıması sevgili üç beş yedi hepimiz ayrı birer sevgi umudum sevgili mutluluk sofrasında tek iyisi özgürlük yansıması sevgili sen sevgi sağanağı ben yaşam salağı yok bunun şakası özgürlük yansıması sevgili şimdi sorarım sana bilirsin ne diyeceğimi seni seviyorum... - Neden ağlıyorsun Mavi? - Mutluluktan. - Seni mutlu etmek sevinçlerin en güzeli sevgilim. - Sen uyurken düşündüm yaşamı. Bilirsin beni, Atatürk milliyetçisiyim. Senin gibi sınırları onaylamayan bir düşüncem yok desem de bazen saçma geliyor. On beş dakikada yazdığım bir öykü var. Sınırlar konusuna değinmeden, askerlik saçmalığı iğneleyen bir yazı. - Okursan mutlu olurum Mavi. - Dinle aşkım.. İş dönüşü karnım aç. Otobüste boş olan yalnızca tek koltuk var, oturdum. Yıllardır yemek yememişçesine pideleri ısıran dişler yanımdaki adamdan. Kimbilir, karnım aç olduğundan bana öyle geliyor belki de. Dişinin her darbesi, özgür kalan bir kuş çığlığı sanki! - Pide yer misin arkadaş? Gözünü sevdiğim diyalektik. Yok olan madde ve duyumsamalar değil, yalnızca değişti. Ve gördüm ki, düşüncede değişmeyen insanlarda var. Bir parça almak istedim bütün olarak verdi. Sağ ol diyecektim ki, karşı dağları yıkan iç çekişi, beynime tuz ekledi, dilimi yüreğimle bütün yaptı. Konuşmak isteği bende yoğunlaştı çünkü tanımı verilmez bir yakınlık hissettim. Minibüs şöforu bağırdı; - Yol parasını vermeyen bir kişi... Medeni bir insandım ve yanımda oturup bana pide veren insanla tanışıp konuşabilirdim. Şöfor sesini kalınlaştırarak yeniden sordu; - Yol parasını vermeyen bir kişi... Nereye gidiyorsun arkadaş, diye sordum ve güldüm. Gülüşüm sorduğum, yanıtını bildiğim soruya idi. İçinde bulunduğumuz minibüs Kadıköy e gidiyordu. Şöfor frene bastı, yolculara dönerek aşağılayıcı ve kaba bir sesle; - Yol parasını vermeyen bir kişi, ben mi gelip alayım lan! İnsanları küçük duruma düşüren davranışlardan oldum olası rahatsızlık duyarım. İnsan derim, insan. Yaydan fırlayan ok hızıyla, şöforu incitmeden; - Para üstünü vermediniz henüz!... - Para üstünü vermediniz henüz!