İlkay Akkaya: Kürtlere anadilde eğitim hakkını talep ettirenler utansın
İlkay Akkaya: Anadilde eğitim temel bir insan hakkıdır. Bu büyük haksızlık karşısında susanların, bu yasaya göre cezalar verenlerin utanç duyması gerek
İlkay Akkaya - Sanatçı
En başından beri demokratik çözümü savunan biri olarak, tabii ki çözüm sürecinden umutlu olmak istiyorum. Mecliste bu süreci geri dönüşsüz bir barış ortamına taşıyacak yeterlilik olmadığı ortada. Demokrat ve halkların kardeşliğinden yana tutumunu her zaman korumuş vekiller olsa da azınlıktalar maalesef. Muhalefetin çoğunluğu, bu ülkede yıllardır kanayan bu yaraya yaklaşımıyla, şiddet dilin kullanırken bir de sıkılmadan kardeşlik vurgusuna sarılmasıyla içler acısı bir durumda maalesef. İktidarın, barıştan söz ederken gündelik hayatın her alanında her gün yeniden ürettiği otoriter dil ve bunu pervasızca eyleme döküşü de eklendiğinde, eğer bir çözüm olacaksa bunun yalnızca demokrat ve gerçekten sivil güçlerin kararlılığıyla olacağı çok açık. Azınlık da olsak, yıllardır sürdürülmüş bir mücadele deneyimi var elimizde.
Akil insanlar içinde birikimine ve samimiyetine inandığım kişiler de var. Nasıl bir çözüm istediğimize dair, birçok platformun hükümet dışı benzer çabaları oldu zaten bu güne dek. Bu konu özelinde de, ülkenin her tarafında nasıl bir ülke, nasıl bir kardeşlik istendiğine dair bir tartışma, söyleşi çalışmasının hiç kötü bir tarafı yok. Burada tuhaf duran nokta, düne kadar soruna savaşın diliyle, intikam ve Kürt düşmanlığıyla yaklaşan insanların da "Akil" kadrosunda olması ki bu da o kişilerin sorunu sanırım. Rüzgâr, rüzgârgülleri için esmez ne de olsa.
Stratejiler konusunda uzman değilim.
Kürtlere, bunu talep ettirenlerin utanması gerek. Kürtçe şarkı söylemenin dahi yasak olduğu günlerde başladım şarkı söylemeye.1988 yılında, bu nedenle Kürtçe söyledim ve sonrasında yasaklı dönemler başladı, defalarca yargılandım, cezalar aldım. Anadilde eğitim temel bir insan hakkıdır. Bu büyük haksızlık karşısında susanların, bu yasaya göre cezalar verenlerin utanç duyması gerek. Göçmenlerin anadilde eğitim aldığı bir dünyada, kendi yurdunda bu hak için can pahası savaşmak zorunda bırakılmış bir halktan, özür dilemesi lazım devletin.
Ne kadar kısa olursa o kadar iyi olur. Tüm halkların, inançların, farklılıkların kendini güvende hissedebileceği, insan merkezli değil bütün türlerin korunduğu bir anayasa olmalı. Dünya üzerinde hayvanlarla, denizlerle, derelerle, ağaçlarla birlikte yaşıyoruz. Bu gözetilmeli. Sermayenin örgütlü gücü olan devletler bunu yapamaz. Ekonomik krizin derinleştiği ve bu yüzden yeni savaşlara gereksinim duyulan bir dünyada, taşeronların elindeki işçisi her gün iş cinayetlerine kurban giden, HES’ler için doğasını mahveden, nükleer enerji için kararlı, kadın cinayetlerini tırmandığı, gözaltında kaybolanların faillerinin elini kolunu sallayarak gezdiği, faili meçhul cinayetlerin aydınlatılmadığı, Cem evlerinin ibadethane sayılmadığı, Madımak’ın faillerinin serbest kalmasının "Hayırlı Olsun"la kutlandığı, biber gazından onca insan hayatını kaybetmişken fütursuzca biber gazı kullanılan,3. köprü, Gezi Parkı, kanal projeleri ile görgüsüzlüğü tavan yapmış bir iktidardan demokratik bir anayasa beklemek safdillik olur. Saydıklarımın olmamasının güvence altına alındığı bir anayasa olmalı.