SELAMÜN ALEYKÜM YARENLER.... SELAMÜN ALEYKÜM YARENLER....
Kur'an'da ILETISIM DILI,
EŞLER VE ÇOCUKLAR!
“Onlar, ‘Ey Rabbimiz! Eşlerimizi ve çocuklarımızı bize göz aydınlığı kıl ve
bizi Allah’a karşı gelmekten sakınanlara önder eyle’ diyenlerdir.” (Furkân,
Yüce kitabımız Kur’an, peygamberlerimizin (Allah’ın selamı onların üzerine olsun);
“Müslüman” (Bakara, 2/128), “temiz” (Âl-i İmran, 3/38), “namazı dosdoğru kılan”
(İbrahim, 14/40) ve “salih” (Ahkâf, 46/15) bir “nesil/zürriyet” isteklerini ve dualarını bizlere
örnek olmak üzere nakletmektedir.
Elbette biz Rahman’ın kulları da “göz aydınlığımız olacak eşlerimizin ve nesillerimizin”
olmasını arzu ederiz. Bunun gereği olarak da eş ve çocuklarımızın da
kendimiz gibi Rahman’ın yolunda olmasını çok önemseriz. Çünkü “Ey iman edenler!
Kendinizi ve ailenizi, yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun…” (Tahrim, 6/66) emriyle
bunlardan birinci derecede sorumlu olan bizleriz.
Şüphesiz sadece “kavli dua” etmekle yani dilimizle istemekle bunları elde etmemiz
mümkün değildir. Bunun için karşılıklı sevgi ve saygıya dayalı mutlu bir aile
yuvasının kurulması ve çocuklarımızın eğitim ve terbiyesi konusunda baştan itibaren
uyulması gereken dinî ölçülere yani “fiilî duaya” da titizlikle uymamız gerekir.
Erkek olsun kız olsun bir Müslüman evlenmek istediği zaman, anne babalarının
da öncülüğünde, öncelikle İslam terbiyesini almış, iffetli biriyle evlenmeye çaba
göstermeli, hayat arkadaşını seçerken güzelliğinden, soyundan ve zenginliğinden
daha çok, dindarlığına ve iyi ahlak sahibi olmasına dikkat etmelidir. Peygamberimiz
(s.a.s)’in özellikle kadınlarda aranmasını tavsiye ettiği (Buharî, “Nikâh”, 15; Ebû Dâvûd,
“Nikâh”, 2) bu ölçülerin erkekte de aranmasına bir engel yoktur. Hadiste özellikle
kadının zikredilmesinin “yuva ve çocuklar üzerindeki temel etkisini vurgulamak”
maksadıyla olduğunu düşünmemiz yanlış olmaz.
Evlenmek isteyen kadın ve erkeğin birbirlerini görüp beğenmeleri (Ebu Dâvûd,
“Nikah”, 18; Tirmizî, “Nikah”, 5) ve kendi istek ve hür iradeleriyle evlenmeye karar vermeleri
de dinimizin tavsiye ettiği diğer önemli bir husustur.
Böylece cüzî irademizi İslami ölçülere uygun bir şekilde kullandıktan sonra gerek
mutlu bir yuva kurabilmemiz ve gerekse kurulan yuvayı mutlulukla devam ettirebilmemiz
için dua edip Allah’tan yardım istememiz de mutlaka gereklidir. Çünkü
eşler arasındaki sevgi ve merhameti var eden O’dur (Rum, 30/21).
Dinimize göre dünyaya gelmelerine sebep olduğumuz her çocuk, aile için yeni
bir mutluluk ve sevinç kaynağı olduğu kadar bize yeni sorumluluklar da getirir.
İslamiyet bu hususta birinci derecede babayı sorumlu tutar (Tahrim, 66/6). Anne de
bu sorumluluğa ortaktır.
Çocuklarımızın beslenme, barınma, giyim ve sağlık gibi maddî ve bedensel ihtiyaçlarını
helal yollarla ve gücümüze göre en güzel şekilde karşılamamız başta gelen
görevimizdir.Çocuklarımıza sevgi ve şefkat göstermemiz, tahsil terbiye ve meslekî
eğitimlerini yaptırmamız da onların “Gözlerimizi aydınlatacak bir nesil” olmaları
Bunları yaparken çocuklarımızın sadece maddi ihtiyaçlarını karşılamakla yetinmeyerek,
ruhi ihtiyaçları olan dinî eğitim ve terbiyelerini de asla ihmal etmeyelim;
küçük yaşlardan itibaren başlatacağımız iman, ibadet, ahlak ve sosyal terbiyeleriyle
birlikte, haram-helal, günah-sevap şuurunu da geliştirelim.
Çocuklarımızın sevgiye, bizlerden göreceği iyi örneklere ve açıklayıcı doğru
bilgilere ihtiyaçları vardır. Özellikle dinî terbiye ve eğitimlerinde 12-15 yaşından
önceki dönemde, ruh/beden gelişimlerini ve henüz dinen yükümlülük çağında olmadıklarını
da göz önünde bulundurarak, eksik ve hatalarını korkutucu, ürkütücü,
emredici ve dinimizden soğutucu şekilde değil, özendirici bir yolla gidermeliyiz.
Çocuklarımızın dinî inanç ve değerleri öğrenmesi, ihtiyaç duyduğu bütün ahlaki
faziletleri, sosyal davranışları kazanması, ruh ve beden bakımından sağlıklı, ayrıca
sanat ve hüner sahibi olabilmesi; yapılması gerekenleri “zamanında ve doğru şekilde”
yapmamıza sıkı sıkıya bağlıdır. Unutmayalım ki “ağaç yaş iken eğilir”.
Bu görevlerimizi yerli yerinde ve zamanında yerine getirdiğimiz takdirde ciğer parelerimiz
olan çocuklarımızın eğitim ve terbiyesini başarıya ulaştırabilir ve arkamızda
bize göz aydınlığı, vatanımıza ve milletimize de yararlı bir nesil bırakabiliriz.
“Kendileri ile huzur bulasınız diye sizin için türünüzden eşler yaratması
ve aranızda bir sevgi ve merhamet var etmesi de O’nun (varlığının ve
kudretinin) delillerindendir. Şüphesiz bunda düşünen bir toplum için
elbette ibretler vardır.” (Rûm, 30/21)
Toplumu oluşturan temel yapı ailedir. Aile; kişinin huzur bulduğu bir ortam,
neslin devamı için bir vesile, kişiyi çeşitli kötülüklerden koruyan bir araçtır.
Ailenin huzur ve mutluluğu, toplumun huzur ve mutluluğu demektir. Aile mutluluğunun
sağlanması, eşlerin ve diğer aile fertlerinin birbirlerine sevgi, saygı ve
hoşgörü çerçevesinde davranmaları ile mümkündür. Acısıyla, tatlısıyla bir ömür
boyu beraber hayat sürecek eşlerin dostluğa, karşılıklı sevgi ve saygıya herkesten
daha çok ihtiyaçları olduğu açıktır. Nitekim okuduğumuz ayet-i kerimede de belirtilen
“Kendileri ile huzur bulasınız diye sizin için eşler yarattık...” şeklindeki ifade,
eşlerin yaratılış amacını açıklamakta, dolayısıyla insanın eşini kendisiyle huzur ve
mutluluk bulacağı varlık olarak görmesini telkin etmektedir. Şu halde aile hayatında
mutluluğun ön şartı eşlerin böyle bir bakış açısına sahip olmalarıdır.
Yakın zamana kadar birbirlerini tanımayan iki ayrı cinsin çok güçlü bağlarla birbirine
bağlanması, temelinde iffet anlayışı bulunan, karşılıklı güven ve sevgi duygularıyla
geliştirilen bir aile kurumunun bina edilmesi, yüce Allah’ın insanlığa en
büyük lütuflarındandır. Âyette ifade buyurulduğu üzere iyi düşünen kimseler için
bundan çıkarılacak önemli dersler vardır.
Kâinatın temeli sevgi üzerine kuruludur. Sevgi, aile mutluluğunu besleyen ana
kaynaktır. Bu kaynağın tıkanması durumunda aile saadeti de tehlikeye girer. Nite-
kim Rabbimiz de evlilik hayatının gerekli şartlarından olan sevgiyi, kalplerin kaynaşmasına
vesile kılmaktadır. Zira Kur’an’da belirtildiği gibi kalplerin kaynaşması
ancak Allah’ın dilemesiyle olur. Eşlerin davranışları kalplerin kaynaşması için bir
vasıta olmalıdır. Bunu başarabilen eşler, ruh ve beden sağlığı açısından da şanslıdırlar.
Sürekli didişme içinde olan eşler ise bu ön şartı yerine getirmediklerinden
aralarındaki muhabbet azalmaya, kalp birlikteliği kaybolmaya başlar, boşanarak aile
hayatını yıkmasalar dahi psikolojik sıkıntılara maruz kalıp sağlıklarını kaybedebilirler.
Bu nedenle eşler birbirlerine verdikleri değer, sevgi ve saygıyla mutluluk ağacını
dikmeli, çocuklar da bu mutluluğun meyveleri olmalıdır. Mutlu olmayan eşler, mutlu
Aileyi oluşturanlar, iki farklı ailede hayatı yaşamış iki farklı kişilik iken, aile oluşturmanın
gereği olarak bir teknede yoğrulmuşlardır. Eşlerin uyumlu olmaları, her
konuda aynı fikirde olmaları sonucunu doğurmadığı gibi, her konuda aynı fikirde
olmak da uyumlu bir hayatın tek sebebi değildir. Evlilikte de uyum şartı olan “bir
ortak görüş, düşünüş, zevk ve değerlendirme alanı” vardır. Genel kabul gören konular
dışında yoruma, tercihe ait konularda farklı görüşler hayata renk katar, değişiklik
ve zenginlik getirir. Eşler arasında tartışma olabilir. Tartışmanın amacı üstün çıkmak
değil, en doğru ve en makul olanı gerçekleştirmektir. Eşler arasında baskı değil ikna,
çatışma değil uzlaşma, nefret değil sevgi, saldırı değil iletişim olmalıdır.
Evlilik sevgiye açılan en geniş ve en ağır kapıdır. Sevgi, birbirini seven insanların
eksik ve kusurlarını hissetmemesidir. Bu itibarla eşler birbirine hem dost, hem arkadaş,
hem de sırdaş olmalıdır. Seven insanlar birbirlerine seni seviyorum demekten
çekinmemeli, sevgide cömert, nefrette cimri olmalıdır. Sevgi ve saygı ile kurulan bu
kutsal ocağın tütmesi için her türlü fedakârlıktan kaçınmamalı, birbirlerinin eksik
ve kusurlarını değil iyi ve güzel yanlarını ön plana çıkarmalı, hayatı hürmet ve şefkat
Unutmayalım ki, sevgi ve anlayış eksikliğinden geçimsizlik, geçimsizlikten ise
kötü muamele ve şiddet doğabilmektedir. Özellikle evliliklerini sağlam temeller
üzerine kuramamış veya evliliğin devamlılığı için ön şartları yerine getirememiş eşler
arasındaki geçimsizlik, boşanmalara yol açmakta, çocuklar üzerinde de onarılmaz
vasıfta menfi tesirler meydana getirmektedir.
ŞEYTANA KARDEŞ OLURLAR
“Çünkü saçıp savuranlar şeytanların kardeşleridir. Şeytan ise Rabbine karşı
çok nankörlük etmiştir.” (İsrâ, 17/27)
İnsanoğlunun ihtiyaçları hiçbir zaman bitmez. İnsan bu ihtiyaçlarını karşılamak
için her türlü yola başvurur. Elde ettiği serveti acımaksızın harcar. Harcamalarının
doğru olup olmadığına da bakmaz. İnsanın bu zaafından dolayı, Rabbimiz, saçıp
savurmayı yasaklamış, saçıp savuranları kınamış ve bu kimseleri şeytanın dostları
olarak nitelemiştir. Kur’an-ı Kerim’de infak teşvik edilmekle birlikte, kişiyi muhtaç
bırakacak ya da bakmakla yükümlü olduğu insanları mağdur edecek oranda
harcama yapması da uygun görülmemiştir. Her imkâna sahip olduğu halde kişinin
“Benim malım değil mi? Ben kazanmadım mı? İstediğim yere harcayabilirim” şeklindeki
yaklaşımı da doğru değildir. Bu tür harcama da israf olarak adlandırılmaktadır.
Çünkü israf, saçıp savurmak, doğru olmayan yerlere harcama yapmak demektir.
Saçıp savuranların şeytanın kardeşi dostu olmalarının nedeni, boş yere ve meşru
olmayan şekilde başka bir ifadeyle günah yolda harcama yapmalarıdır. Çünkü şeytan
Rabbine karşı nankörlükte bulunmuş, nimetin hakkını vermemiştir. Bir bakıma
saçıp savuranlar da nimetin hakkını ödemezler. Hak sahiplerine vermeleri gereken
şeyleri esirgerler. Hâlbuki nimetin saçıp savrulmadan hak sahiplerine ulaştırılması
gerekir. Hz. Ali, kişinin kendisine ve aile halkına israf etmeden, savurganlık yapmadan
harcama yapmasını hayırlı iş olarak; gösteriş olsun diye yaptığı harcamasını ise
şeytanın bir payı olarak görmüştür.
Allah’a isyan yolunda bulunan kişilerin şeytanlarla beraber olmaları başka bir
ayet-i kerimede de şöyle yer almaktadır:
“Kim, Rahman’ın zikrini görmezlikten gelirse biz onun başına bir şeytan sararız. Artık
onun ayrılmaz dostudur.” (Zuhruf, 43/36)
İnfakın ölçülü olmasına o kadar önem verilmiştir ki, kişinin kendi malından
meşru olarak vasiyette bulunması bile belirli bir oranla (üçte bir oranıyla) sınırlandırılmıştır.
Bunun üzerindeki vasiyeti geçerli sayılmamıştır. Zaten Kur’an-ı Kerim,
Rahman’ın mümin kullarının özelliklerinden bahsederken harcamalarında mutedil
yani orta yollu olduklarını şöyle belirtmiştir:
“Onlar, harcadıklarında ne israf ne de cimrilik edenlerdir. Onların harcamaları, bu ikisi
arasında dengeli bir harcamadır.” (Furkân, 25/67)
Peygamberimiz (s.a.s)’in, iktisat edenin fakir düşmeyeceği, nafakada iktisatlı
olmanın geçimin yarısı olduğu, şeklindeki tavsiyeleri (Kenzü’l-Ummal fî Süneni’l-Akvâl
ve’l-Ef’al, Müessesetü’r-Risale, 1985 Beyrut) harcamada orta yollu davranmanın önemini
vurgulamaktadır. Allah mülkü dilediğine verir dilediğinden alır. Bugün sahip olduğumuz
mal varlığını aşırı savurganlık yaparak harcarsak yarın kaybederek muhtaç
hâle düşebiliriz. Peygamberimiz zamanında beş yüz hurma ağacı olan bir sahabi
ağaçların meyvesini toplamış, hepsini dağıtmış, evine hiçbir şey götürmemişti. Bunun
üzerine Cenab-ı Hak şöyle buyurdu:
“Eli sıkı olma, büsbütün eli açık da olma sonra kınanır ve çaresiz kalırsın.” (İsrâ, 17/29)
İmkânlarımız ne kadar çok olursa olsun fert hayatında ve toplum hayatında aşırı
harcama yapmamız yasaklanmıştır. İktisatlı yaşamak ise teşvik edilmiştir. Başka bir
ifade ile imkânlarımızı faydasız yerlere sarf etmemiz, savurganlık olması nedeniyle
İnsanlık aşırı ve gereksiz harcamalarından dolayı birçok maddi sıkıntıya düşmektedir.
Mesela aile geçimsizlikleri ve boşanmaların bir kısmına aşırı harcamaların
sebep olduğu bilinmektedir. Yine devletlerin aşırı harcamalarının ve dolayısıyla gereksiz
yere borçlanmalarının ekonomik krize yol açtığı görülmektedir. Ayrıca aşırı
harcamaların hayat pahalılığı, çevre kirliliği ve doğal kaynakların yok olmasına sebep
olduğu da bir gerçektir.
O halde; başkalarına baş eğmeden izzetle yaşayabilmek için iktisada riayet etmeli
ve şeytanî bir fiil olan savurganlıktan sakınmalıyız....
ayı, insanlara yol gösterici, doğrunun ve doğruyu eğriden ayırmanın açık
delilleri olarak Kur'an'ın indirildiği aydır. Öyle ise sizden ramazan ayını
idrak edenler onda oruç tutsun. Kim o anda hasta veya yolcu olursa (tutamadığı
günler sayısınca) başka günlerde kaza etsin. Allah sizin için kolaylık ister,
zorluk istemez. Bütün bunlar, sayıyı tamamlamanız ve size doğru yolu göstermesine
karşılık, Allah'ı tazim etmeniz, şükretmeniz içindir. (Bakara Suresi 185) Ey iman edenler! Allah’a karşı gelmekten sakınmanız için Oruç,sizden öncekilere
farz kılındığı gibi,size de farz kılındı. (Bakara Suresi 183) Oruç, sayılı günlerdedir. Sizden kim hasta, ya da yolculukta olursa, tutamadığı
günler sayısınca başka günlerde tutar. Oruca gücü yetmeyenler ise bir yoksul
doyumu fidye verir. Bununla birlikte, gönülden kim bir iyilik yaparsa (mesela
fidyeyi fazla verirse) o kendisi için daha hayırlıdır. Eğer bilirseniz oruç
tutmanız sizin için daha hayırlıdır. (Bakara Suresi 184)
Bunlar, tövbe edenler, ibâdet edenler, hamdedenler, oruç tutanlar
, rükû’ ve secde edenler, iyiliği emredip kötülükten alıkoyanlar ve Allah’ın
koyduğu sınırları hakkıyla koruyanlardır. Mü’minleri müjdele. (Tevbe Suresi
Oruç gecesinde kadınlarınıza yaklaşmak size helâl kılındı. Onlar, size
örtüdürler, siz de onlara örtüsünüz. Allah, (Ramazan gecelerinde hanımlarınıza
yaklaşarak) kendinize zulmetmekte olduğunuzu bildi de tövbenizi kabul edip sizi
affetti. Artık eşlerinize yaklaşın ve Allah’ın sizin için yazıp takdir etmiş
olduğu şeyi arayın. Şafağın aydınlığı gecenin karanlığından ayırt edilinceye
(tan yeri ağarıncaya) kadar yiyin, için. Sonra da akşama kadar orucu tam tutun.
Bununla birlikte siz mescitlerde itikâfta iken eşlerinize yaklaşmayın. Bunlar,
Allah’ın koyduğu sınırlardır. Bu sınırlara yaklaşmayın. Allah, kendine karşı
gelmekten sakınsınlar diye, âyetlerini insanlara böylece açıklar. (Bakara
- İslam beş esas üzerine bina edilmiştir: Allah"tan başka
ilah olmadığına ve Muhammed"in O"nun kulu ve elçisi olduguna şehadet
etmek, namaz kılmak, oruç tutmak, Kabe"ye haccetmek, Ramazan orucu
tutmak. (Tirmizi, İman 3, (2612)) -
ve şeytanlar da zincire vurulur
(Müslim, Sıyam 2, (1079)) “Oruçlu bir kimse yalanı ve yalanla iş yapmayı terk etmezse onun yemesini
içmesini terk etmesine ALLAH’ın hiçbir ihtiyacı yoktur.” [Buhari,
Savm, 8.] Ramazanda Allah'ı zikreden mağfiret olunur. Ve o ayda Allah'dan dilekte bulunan
kimse de mahrum edilmez. (Ravi: Hz. Câbir (r.a.))
Beş şey oruç ve abdestte hayır bırakmaz: Yalan, gıybet, söz taşıma, şehvet
nazarı ile harama bakmak, yalan yere yemin etmek. (Ravi: Hz. Enes (r.a.)) -
Kim Allah Teala yolunda bir gün oruç tutsa, Allah onunla ateş arasına,
genişliği sema ile arz arasını tutan bir hendek kılar
(Tirmizi, Cihad 3, (1624)) Ramazan
ayında, hasta veya ruhsat sahibi olmaksızın kim bir günlük orucunu yerse, bütün
zaman boyu oruç tutsa bu orucu kaza edemez
gecesini, kim sevabına inanıp onu kazanmak ümidiyle ihya ederse, geçmiş
(Müslim, Müsafirin 174, (769); Ebu Davud, Salat 318, (1371); Tirmizi, Savm 83) Zekat, müslümanlığın köprüsüdür. (Ebud Derda (r.a.))
Resulullah (sav)'a :" Kadir gecesi (Ramazan'ın neresinde?) diye
sorulmuştu. O da, Ramazanın tamamında." diye cevap verdi. [Ebu Davud] "Şurası muhakkak ki, Oruçlunun iftarını açtığı zaman reddedilmeyen makbul
bir duası vardır" (Beyhaki) "Kim yalanı ve onunla ameli terketmezse (bilsin ki) onun yiyip içmesini
bırakmasına Allah'ın ihtiyacı yoktur." [Ebu Hüreyre] -
Ramazan girip çıktığı halde günahları affedilmemiş olan insanın burnu sürtülsün
Anne ve babasına veya bunlardan birine yetişip de onlar sayesinde cennete
girmeyen kimsenin de burnu sürtülsün Ben yanında zikredildigim zaman bana salat
okumayan kimsesinin de burnu sürtülsün!
(Tirmizi, Daavat 110, (3539)) - Kim oruçlu olduğu halde unutur ve yerse veya içerse orucunu tamamlasın Çünkü
ona Allah yedirip içirmiştir
"Ramazan ve Kurban bayramının gecelerini ihya eden kimsenin kalbi,
kalblerin öldüğü gün ölmez" [İbni Mace, Taberani] Kim Allah rızası için bir gün oruç tutarsa, Allah onu yetmiş sene Cehennem
ateşinden uzaklaştırır. [Camiüs Sağir] - Kim bir oruçluya iftar ettirirse, kendisine onun sevabı kadar sevap yazılır
Üstelik bu sebeple oruçlunun sevabından hiçbir eksilme olmaz
(Tirmizi, Savm 82, (807); Ramazanda Allah'i zikreden magfiret olunur. Ve o ayda Allah'dan dilekte bulunan
kimse de mahrum edilmez. [Hz. Cābir (r.a)]
Kadir gecesini, kim sevabına inanıp onu kazanmak ümidiyle ihya ederse, geçmiş
günahları affedilir.. (Müslim, Müsafirin) Allah'ım sen affedicisin, affı seversin, beni affeyle. (Allahümme inneke
afüvvün kerîmün tuhibbül afve fa'fü anni. ) [Kadir Gecesi Duası] "Oruçlu için iki sevinç vardır: Biri,orucu açtığı zamanki sevincidir;
diğeri de Rabbine kavuştuğu zamanki sevincidir."(Ebû Hüreyre) "Ramazan" demeyin. Zira Ramazan Aziz ve Celil olan Allah'in
isimlerinden bir isimdir. Lakin “Ramazan ayı” deyin. [Hz. Ebū Hureyre (r.a.)] Ramazan'da orucunu tutup da Şevval'den de altı gün tutan kimse bütün sene oruç
tutmuş gibidir. (Tirmizi) "Ramazan orucu farz, teravih namazı ise sünnettir. Bu ayda oruç tutup,
gecelerini de ibadetle geçirenin günahları affolur." [Nesai] "Oruçlunun ağzından çıkan koku, Allah indinde misk kokusundan daha
hoştur." [Kütüb-i Sitte] "Oruçlu iken çirkin konuşmayın! Birisi size sataşırsa, “Ben oruçluyum”
deyin.[Buhari] "Oruçlunun susması tesbih, uykusu ibadet, duası makbul, ameli de çok
sevaptır." [Deylemi] Kadir gecesini, Ramazan'ın son onunda arayın. (Buhârî) 'Oruç sabrın yarısıdır' (Buhari) Oruç, kişi onu günahlarla delmedikçe, bir kalkandır.[Camiu’s-Sağir] Sahur berekettir. Öyle ise, bir yudum su içmekle de olsa, onu bırakmayın. Zira
Allah ve melekleri sahur yiyene selat ederler. [Ebû Said (r.a.)]
Oruçlarda riya yoktur. Aziz ve Celil olan Allah buyurdu ki: "O Benim
içindir. Onun mükafatını bizzat Beni veririm. (Çünkü) Oruçlu yemesini, içmesini
Benim için bırakır." [Ebu Hureyre (r.a.)]
"Oruçlarla Kur'anı Kerim, kıyamet gününde kula şefaatçı olurlar. Oruç der
ki: "Ey Rabbim! Ben onu gündüz yemekten ve şehvetlerden men ettim. Sen
onun hakkında benim şefaatimi kabul et." Kur'anda şöyle der: "Ey Rabbim!
Ben onu geceleyin uykudan men ettim. Öyle ise Sen de, benim, onun hakkındaki
şefaatimi kabul et. "Ve de şefaatleri kabul olunur. [İbni Amr (r.anhüma)]
efendimiz devamla şöyle buyurdu:
ayda dört şeyi çok yapınız! Bunun ikisini Allahü teâlâ çok sever. Bunlar,
Kelîme-i şehâdet söylemek ve istiğfâr etmektir. İkisini de, zaten her zaman
yapmanız lâzımdır. Bunlar da Allahü teâlâdan Cenneti istemek ve Cehennem
ateşinden O'na sığınmaktır. Bu ayda, bir oruçluya su veren bir kimse, kıyâmet
günü susuz kalmıyacaktır.”
Buhârî)deki bir hadîs-i şerîfte de Peygamber efendimiz şöyle buyurdu:
“Bir kimse, Ramazan ayında oruç tutmayı farz bilir, vazîfe bilir
ve orucun sevabını, Allahü teâlâdan beklerse, geçmiş günahları affolur.”
hadîs-i şerîften anlaşılıyor ki, orucun Allahın emri olduğuna inanmak ve sevap
beklemek lâzımdır. Günün uzun olmasından ve oruç tutmanın güç olmasından
şikâyet etmemek şarttır. Günün uzun olmasını, oruç tutmayanlar arasında
güçlükle oruç tutmayı, fırsat ve ganîmet bilmelidir.
bin Abdullah hazretlerinin haber verdikleri bir hadîs-i şerîfte, Peygamber
“Allahü teâlâ benim ümmetime, Ramazan-ı şerîfte beş şey ihsân eder
ki, bunları hiçbir peygambere vermemiştir:
1- Ramazanın birinci gecesi, Allahü teâlâ mü'minlere rahmet eder.
Rahmet ile baktığı kuluna hiç azap etmez.
2- İftâr zamanında, oruçlunun ağız kokusu, Allahü teâlâya, her
kokudan daha güzel gelir.
3- Melekler, Ramazanın her gece ve gündüzünde, oruç tutanların
affolması için duâ eder.
4- Allahü teâlâ, oruç tutanlara, âhırette vermek için, Ramazan-ı
şerîfte Cennette yer ta'yîn eder.
5- Ramazan-ı şerîfin son günü, oruç tutan mü'minlerin hepsini
affeder. Yâni Ramazan ayının tamamını oruçlu geçirenleri affeder.”
Zaman gelip gecerken
Bir an azrail melegi ile karsilasacagimi dusundum.
Iste o an gecen zaman durdu,
Dunya durdu,hareket durdu...
Nefesim kesildi,kalbimin citi cikmadi.
Duran zaman da ne yapacagimi,
Ne dusunecegimi bilmez halde,
Tas kesildim zamanla...
Sonra birden geldim kendime
''Ve gelecek yoksa gecmis var "
Deyip yuz cevirdim gecmisime
Ne yapmistim bu ana kadar...
Aklim basima geldiginden bu yana
Neler eksik neler tamdi hayatimda
Once yaptiklarim geldi aklima
Ve bir cirpida gecti gozumun onunden
Ya dedim yapmam gerekli olup yapmadiklarim ya da yapamadiklarim
Onlar ise gecti gecti gecti bitmek bilmedi
Ne kadar da coktu.
Oysaa bir cogunu yaptim diye dusunmustum o ana kadar
Ne kadar yanilmisim.
Ne kadar kandirmisim kendimi.
Oysa coktu aslinda yaptiklarim
Ama artik zaman yoktu...
Zaman olsa telafi edilebilir,
Af dilenilebilirdi YARADAN'dan.
Zaman olsa secdeden hic kaldirmadan basini saatlerce gecirilebilirdi.
Pismanlikti bunun adi.
Cok ama cok pismanlik
Derken melek kayboldu birden gozumden.
Hayat akmaya zaman donmeye basladi.
Bense yapmadiklarimla kaldim basbasa
Hala dusunuyordum nasil telafi etmeli nasil af dilemeli...
Bunun icin hic dusunmeden secde de olmaliydi insan...
“Sen elbette yüce bir ahlâk üzeresin.” (Kalem, 68/4)
Okuduğumuz ayet-i kerimede Peygamberimizin yüce bir ahlaka sahip olduğu
açıkça belirtilmektedir. Ayet-i kerimedeki “üstün ahlaktan” kasıt ise Hz. Peygamber’in
sahip olduğu Kur’an ahlakıdır. Nitekim Hz. Aişe’ye, Peygamberimizin ahlakının nasıl
olduğu sorulduğunda O, “Siz hiç Kur’an okumaz mısınız? ‘Resûlullah’ın ahlakı
Kur’an’dır’ demiş ve yukarıda meali verilen ayeti okumuştur (Müslim, “Müsâfirîn” ,
Peygamberimiz (s.a.s), her konuda biz Müslümanlar için en güzel örnektir. Nitekim
“Allah’a ve ahiret gününe kavuşmayı uman kimseler için Allah’ın resûlünde sizin için
en güzel örnekler vardır.” (Ahzâb, 33/21)
Peygamberimizin attığı her adım, söylediği her söz, yaptığı her iş, geliştirdiği her
ilişki bizim için örnektir. Çünkü Allah’ın örnek olarak takdim ettiği bir insan tabii
ki bizler için rehber ve örnek olacaktır.
Peygamberlerin tebliğ ettiği hak dinler, Peygamberimiz (s.a.s) ile kemale erdiği
gibi güzel ahlak da onunla kemale ermiş ve zirveye ulaşmıştır Kendileri ümmetine
örnek olmak için Allah Teâlâ’dan güzel ahlak istemiş, kötü ahlak ve vereceği zararlardan
da Allah Teâlâ’ya sığınmıştır:
“…Allah’ım! Beni amellerin en iyisine ve ahlakın en iyisine ilet. Amel ve ahlakın en
iyisine ancak sen hidâyet edebilirsin. Amellerin kötüsünden ve ahlakın kötüsünden beni
koru. Amel ve ahlakın kötüsünden ancak sen koruyabilirsin.” (Nesâî, “İftitah”, 16)
“Allah’ım! Ayrılıktan, münafıklıktan ve ahlakın kötüsünden sana sığınırım.” (Nesâî, “İstiaze”,
21; Tirmizî, “De’avât”, 126)
1- Doğruluğu: 35 yaşında iken yaşadığı toplum tarafından Muhammedü’l-
Emin (En güvenilen) diye isimlendirilmiştir. Müşrikler ona şair, kâhin, cin çarpmış
gibi yakıştırmalarda bulunuyorlar ancak hiçbir zaman yalancı diyemiyorlardı. Hatta
Ebu Cehil, “Biz seni yalanlamıyoruz, getirdiğini yalanlıyoruz” diyordu. Bunun
üzerine En’âm suresi 33. ayet-i kerime inmiştir: “Onların söylediklerinin hakikaten
seni üzmekte olduğunu biliyoruz. Aslında onlar, seni yalanlamıyorlar fakat o zalimler
açıkça Allah’ın ayetlerini inkâr ediyorlar” (Tirmizî, “Tefsîr”, 7/1). Abdullah bin Amr
anlatıyor: Peygamber evimizde bulunduğu sırada annem çocuğa gel sana bir şey
vereceğim, dedi ve hurma verdi. Peygamberimiz; “Eğer çocuğu kandırmış olsaydınız
size bir yalan günahı yazılırdı.” buyurdu (Ebu Davud, “Edep”, 88; Ahmed b. Hanbel,
Müsned, II, 452).
2-Merhameti: Onun için Kur’an-ı Kerim’de şöyle buyurulur: “Biz seni âlemlere
rahmet olarak gönderdik.” (Enbiya, 21/107) Kendisi de şöyle buyurmuştur: “Merhamet
edene Allah da merhamet eder. Siz yerdekilere merhamet edin ki göktekiler de size
merhamet etsin.” (Tirmizî, “Birr”, 16 ) “Merhamet etmeyene Allah da merhamet etmez.”
(Ebu Davud, “Edeb”, 16)
3-Cömertliği: Peygamberimiz; “Ben ancak dağıtıcıyım, veren Allah’tır” derdi.
Câbir (r.a.) onu anlatırken şöyle söylemiştir: “Peygamberimiz kendisinden bir şey
isteyene asla yok dememiştir.” Hz. Aişe ise; “Peygamberimiz üç gün peş peşe karnını hiç
doyurmamıştır. İsteseydi doyururdu. Fakat yoksulları doyurup kendisi aç kalmayı tercih
ederdi.” demiştir (Tirmizî, “Zühd”, 38).
4- Tevazuu: Peygamberimiz bir mecliste boş bulduğu yere oturur, ev işlerine
yardım eder, elbisesini yamar, pazardan ev ihtiyaçlarını kendisi görürdü (Elmalılı,
Hak Dini Kur’an Dili, c.II, s.1256). Tevazu konusunda şöyle buyurmuştur:
“Kim müslüman kardeşine alçak gönüllü davranırsa Allah onu yükseltir. Kibirleneni,
üstünlük taslayanı ise Allah alçaltır.” (Taberânî, Evsat, 7707, 8, 247; et-Terğib, III/561)
Peygamberimiz zengin-fakir ayırımı yapmadan davete gider, fakirlerin evine gidip
hâl hatır sorar, hastaları ziyaret ederdi. Hastalara şifa bulmaları için dua eder,
“inşallah iyileşeceksiniz” diye teselli ederdi (Buharî, “Merda”, 10 ). Bir defasında
Yahudi bir ailenin hasta çocuğunu ziyaret etmiş, onu İslam’a davet etmiş, o da babasının
yüzüne bakmış, babası da “Oğlum! Peygamber ne diyorsa sen onu yap” demiş
ve çocuk müslüman olmuştu (Buharî, “Merda”, 11 ).
5- Aşırı övgüden hoşlanmazdı: Peygamberimiz ashabına; “Beni Hıristiyanların
İsa (a.s)’yı övmeleri gibi övmeyin. Ben Allah’ın kuluyum. Bana Allah’ın kulu ve elçisi
deyin” derdi (Buharî, “Enbiya” , 48).
6- Hoşgörüsü ve Bağışlayıcılığı: Sevgili Peygamberimiz güler yüzlü ve yu
muşak huylu idi. Allah Teâlâ, onu Kur’an-ı Kerim’de şöyle vasfetmiştir:
“Sen onlara sırf Allah’ın lütfettiği merhamet sayesinde yumuşak davrandın. Eğer kaba,
katı kalpli olsaydın, hiç şüphesiz etrafından dağılır giderlerdi. Onları affet, onların bağışlanmasını
dile.” (Âl-i İmran, 3/159)
Dokuz yıl Peygamberimizin yanında bulunan ve yetişen Enes bin Malik, “Bana
bir kez olsun ‘öf’ demedi” demiştir. Kimsenin kusurunu yüzüne vurmaz, “Bazıları
şöyle yapıyor” şeklinde topluma konuşurdu. Kendisine yapılan ikramları küçümsemez
ve ikram sahiplerini hayırla anardı (Ahmed b. Hanbel, Müsned, III, 100).
AZ MALZEMELI PRATIK KURABIYE EN KOLAY KURABIYE(benceli)
Bu tarifi umut sepeti .com dan aldim ama bazi seyleri ekleyip cikardim.Esim cok begendi insaallah sizlerde begenirsiniz.
100gr kadar tereyag
1su bardagindan bir parmak az ceviz ici
Aldigi kadar un ..
Tum malzemeleri karistirip kulak memesi kivamina getirin.
Istediginiz gibi sekil verin.
Yagli kagitli tepsiye dizin.
170 derecede hafif pembelesene kadar pisirin.
Aslında hiçbir şey yazmak istemiyorum . Yazmak istediğim güzel bir konu yok .
Kimisinin yüzünde mutsuzum haykırışları bas bas bağırıyor.Hiç kimse kimseyle selamlaşmıyor ,konuşmuyor çünkü kimse kimsenin yüzüne bakmıyor.Bakmıyor derken takmıyor diyeyim yani edepten değil.
KREM SANTILI KURABIYE SELAMUN ALEYKUM DOSTLAR