Son Durak (Fruitvale Station) Filmi Eleştirisi
Bağımsız Sinema, Filmekimi 2013, Vizyon 31 Ekim 2013 31 Ekim 2013
Ryan Coogler’ın yazıp yönettiği Son Durak, 2013 senesinin başından beri festivalden festivale gezip adından her seferinde bahsettirmeyi başarmış bir film. Yönetmeninin ilk uzun metraj denemesi olması itibariyle dikkat çekmesi bir yana, bu özelliğinin yanında bir de dünyanın en büyük bağımsız film festivali olan Sundance’te hem büyük ödülü hem de seyircinin seçimi ödülünü kazanan yapım, geçtiğimiz mayıs ayında Cannes’da Belirli Bir Bakış gibi önemli bir ödülle daha taçlandırılmıştı. Ülkemiz seyircisi ile ilk kez Filmekimi vasıtasıyla buluşan Coogler filmi, zamanlaması itibariyle bizim için bir hayli tanıdık bir manzaranın beyazperdedeki yansıması.
Son Durak, zamanında uyuşturucu tüccarlığı yaptığı için hapse girmiş fakat artık elini ayağını bu işlerden çekmiş 22 yaşındaki Oscar’ın (Michael B. Jordan) bir günlük öyküsünü anlatıyor. 2009 yılında ABD’de yaşanan ve polis terörüne karşı yapılan eylemlerin simgesi haline gelen gerçek bir olaydan esinlenerek hikayesini kurgulayan Ryan Coogler, çarpıcılığını son dakikalarına sakladığı bu ilk filminin büyük bir kısmını daha çok Oscar ile küçük kızı Tatiana’nın ilişkisi üzerine seyirciyi oyalamakla geçiriyor. Yaklaşık bir saat süren bu ilk kısımda Jordan’ın dikkat çeken performansı dışında biraz olsun geçmişine ve alışkanlıklarına da göz atma şansımız doğuyor. Annesi (Oscar ödüllü Octavia Spencer tarafından canlandırılıyor) ile olan çok çeşitli etkileşimlerine de tanık oluyor, böylece karakterin iç dünyasında tatmin edici düzeyde olmasa da derine inme olanağımız oluyoruz. Daha çok Coogler’ın realistik dramatik bir yapıya soktuğu filminin vuruculuğunu güçlendirmek ve seyirciyi etkileyici finale hazırlamak için geçirilen sürelerin ardından ise son aylarda yüreklerimizi parçalayan olayların bir benzeri ile karşılaşıyoruz.
Oscar ve arkadaşlarının polisle olan münakaşası, filmin temposunu bir anda arttırarak seyirciyi koltuğuna çivilemeyi başarıyor. Bir hayli gerçekçi, haliyle izleyeni geren birkaç dakikada Gezi Olayları sırasında polisle karşı karşıya gelmiş herkesin hissettiklerini bir anda salonda oturduğunuz koltukta hissetmeye başlıyorsunuz. Daha 22 yaşında olan bir gencin, polisin “yanlışlıkla” sıktığı kurşunla canını vermesi, devlet eliyle öldürülen (en azından yakın zamandaki) altı gencimizin davasını anımsatırken filmin sonunda öğrendiğimiz kadarıyla hukuk sisteminin mağduru korumaya yanaşmıyor oluşu da uzun yıllardır çektiğimiz bir takım sorunlar konusunda yalnız olmadığımız fikrini benimsetiyor.
Sosyal ve hukuki anlamda bir çöküşü anlatması itibariyle dikkatleri üzerine toplasa da, Son Durak’ı değerlendirirken duygusal olmamak gerekiyor. ABD’nin varoşlarında geçen bir öyküyü sinemaya uyarlayan Coogler, filmine gerçek görüntülerle başlayarak seyirci için merak uyandırıcı bir metot tercih etse de kısa zamanda kızıyla ilişkisini iyi tutmaya çalışan sorumsuz baba figürü üzerinde fazla durarak etkileyici sonla arada seviye farkı yaratıyor. Bu da filmin her iki bölümünden birinin diğerine göre (daha) önemsiz yahut gereksiz değerlendirilebileceğinin yolunu açıyor. Filmde Jordan ve Spencer’ın performansları da vasat olmaktan öteye geçemiyor. Geriye ise devlete söven kuru bir kalabalık bırakıyor. Sundance’in bugüne kadar sinema seyircisine kattığı filmler göz önünde bulundurulduğunda ise kendine ancak orta sıralardan yer edinebilecek bir yapım Son Durak. Yine de bir ilk film için dikkat çekici. En azından Coogler’in gelecekteki çalışmalarına göz atacak olmamızın garantisini veriyor.
Önceki yazıSınırdaki Kadınlar Pera Müzesi’nde
Sonraki yazıFrances Ha (2012)