İyi bir sağlık hizmeti almak niye bu kadar lüks bu ülkede bilmem ki.
Devlet hastanelerinde karşılaştıklarımın çoğunluğu karşıdan bakıp eline uzun bir reçete tutuşturan cinsindendi. Es kaza çocuğuma sevgiyle yaklaşan muayene eden birine rastlarsam sarılıp öpmemek için kendimi zor tutuyorum.
Özel hastenelerdeki durum randevu saatinde hizmet alamama (devletin acil hastaneleri bile daha dakik, doktorların odak noktaları saate uyum sanırım), en ufak bir şikayette en kötü senaryolara göre bir tablo çizerek tedavi uygulama, yapmacık bir ilgi.
Aradığım gibi bir doktora denk geldiğimde ise sonuç değişmiyor. Aşırı yoğunluk, acil durumlarda ulaşamama. Randevu ile tamam ama randevusuz gitmem gerektiğinde(ki zaten çocuklar plansız hasta olur) uzun zaman beklemek zorundalığı.
İyi sağlık hizmeti alabilmenin tek yolu doktor bir eş dost akraba. Bu durum beni ümitsizliğe sürüklüyor. Bir şikayetim olduğunda çoğu zaman yaşacaklarımı düşünüp gitmeden vazgeçiyorum. Çocukları mecbur götürdüğümde ise asla kendimi iyi hissederek eve dönmüyorum.Aynı adalet sistemi gibi.
Doktordan mutlu döndüdüğüm zamanlar bebek aylık kontrol zamanlarımızda kaldı.