07 Haziran 2019, Cuma 17:16
Bazı yazılar vardır, okuduktan sonra ruhunuz diz çöker.İnsanlığınız, vicdanınız…
Yükünüzü atmak için birilerinin kulaklarına kusmak istersiniz. Suratlarına, vicdanlarına…İşte az önce tam olarak böyle bir yazı okudum.
Kustun vicdanının aslını vicdanıma, sevgili Aslı.Aldımsa eğer yükünün birazını, aldığımı ben, kaldığı kadarını da sen…Devam edeceğiz büyütmeye acımızın, acılarımızın, acıtılanlarımızın sesini.
Pekala ben bu mektubu neden yazdım da kimselerle konuşmadım Aslı biliyor musun?
Başımı yazından kaldırdım. Yutkundum, yutkundum, yutkundum…Yazını odama seslice okumak istedim. Sonra sustum. Çünkü olacakları gördüm.
Sol çaprazımdaki mesai arkadaşım ‘’şimdi ortak…’’ diye söze girecekti. Onun yanındakikendini beğenmiş mesai arkadaşım hanımefendi başına asla gelmeyecek birmeseleye mecburi duyarını ‘’ iğrenç’’ diyerek kasacaktı. Sağ çaprazımdaki yüzü kalın ömürlü bir ağaç gövdesini andıran mesai arkadaşım, sadece iç çekip telefonuyla ilgilenecekti. Çünkü telefonlarımız bizim göz bebeklerimiz. Onun yanındaki mesai arkadaşım ise PDR’cilerin çalışmadığından dem vurarak meseleye dahil olup konunun özü yok olana değin, yani R.D , R.K ve K.İ’nin üzerine atılan toprak kafi görülene değin konuşulacak ve sonra herkes on dakika öncesine alacaktı saatini.
Ben de kağıdın yüzüne kustum. Tükenmez kalemimin kanserli kokusunu içime çeke çeke kalanını büyütmek, kustuğumu büyütsün diye kendime kağıdı kurban seçtim.
İnsan insanın merhemi olmalıydı.
İnsan insanın yarasını yalaya yalaya iyi eden olmalıydı. Fakat kurdu olmak, kuduruğu olmak, insanı oymak, ısırmak insanı, tıpkı sigara gibi kısa vadeli rahatlama verdi insana.
Son söz olarak ruhumuzun tinsel organlarını kestiler Aslı. Gözlerimizin yaşı, dillerimizin kuruluğu, dişlerimizin kana bağımlılığı hep bundan.
07.08.2019 Kesit Altı - REX