SEHER KURKUT - HAMAK GÜNLÜĞÜ (2)
Giriş Tarihi : 25-08-2019 13:49
HAMAK GÜNLÜĞÜ (2)
Soğuğunu daha fazla hissettiğim rüzgarlar çehreme çarparken bir ikindi vakti yazıyorum yine ve bu ayları seviyorum. Hamağın hareketli oluşu biraz içimi titretiyor. Az daha sert olsa hava iyice üşüyecektim ama aykırılığı seviyor oluşum beni yerimden kaldırmayacaktı biliyorum.
Ağustos’un sonu. Nasıl da hazırlamış kendini güze . . .
Gelsin güzel güz. Gelsin de haddinden fazla ısınmış yüreklere essin rüzgar az. . Çok istemeye de çekiniyor insan. Hep en çok istediği imtihanı oluyor ya bundan bu korku. Lakin var mı ecele faydası?
Sarı yapraklar içinde kaybolmayı yeşilin içinde istemişse insan bu kimin ayıbı. İsteyenin mi, yeşilin mi? Nefeslerimizi daha kolay kılmayacak mıydı, ne bu arkamıza bakmadan kaçmayı görev sayış? Elbette var her mevsimin kendi güzelliği ama kara kışları hiç de mevsimi değilken yaşamayı da sevemiyoruz şüphesiz. Kim durduk yere tüyleri diken diken olsun ya da alnından damlalar aksın ister ki !
Bu soruya ben diyeceğim sanırım. Seviyorum ya aykırılığı ya da adına her ne denirse. . .
Belki bazen zoru sevmekle olmayacak dualara amin demeyi karıştırıyorum. Siz ne durumdasınız bilmem ama ben zamanımı olmayacak birçok şeye harcamalarımın sonucunu ağır ödemekle meşgulüm. Kendimi mevsimi olmayan meyvelerden istemiş de bulamamış gibi hissediyorum. Canımın tam olarak ne istediğini de bilmiyorum bu günlerde aslında. Sanırım küresel ısınma beni bile etkiledi. Bu zamansız ve ani hislerin başka açıklaması olamaz çünkü.
İlginç olan şu ki, içimde erimeyeceğinden emin olduklarım çoktan su olup akıp gitti ve gidişini gelişiyle tahmin ettiklerim ben de bir ben olduğunu hatırlata hatırlata kalmaya devam ediyor hem de tüm mevsim . . .
Tek bir mevsim olsun diğerlerini de aratmasın artık diyor insan. Kahrını da lütfunu da derler ya. . . Beni boğmayı yemin bilmiş kıyıların sahilinde dolanmak da benim suçum belki. Yüzmeyi bilmek boğulmaya engel olmuyor bazen ne yazık ki. Değişir havalar ve dalgalar diye beklemek benimkisi.
En iyisi yürüdüğün her kıyıda boğulma ihtimallerini terk edip sonsuzluğu vaat edene koşmak, başkaları bambaşka şeylerin peşinde koşarken. Mevsim ayrımı yapmamak mesela. Şartlarını daha gelmeden bilmiyor muyuz nasılsa. Zira seçilecek de ne mevsim kaldı ve havası. Kimse kimsenin çıkaramadığı sesin esintisi olma derdinde değil. Herkes kendi rüzgarıyla savrulmakta. Bu bana doğduğum an yalnız oluşumu hatırlatıyor ve ölecekken de. . .
Uyutacağım hemen her ne uyanıksa, taki ben uyunana dek. Saçlarımın sevgilisi rüzgar, titremelerimin merhemi sıcak, acılarımın bastırılmasına bir parça buz, defterimin arasındaki papatya yaprağı, telefonumun sesi, kıyılarımın iç gıdıklayan dalgası, sokağımın lambası, dilimin tadı, gönlümün şifası ve kulağımın ahengi hatta sen akşamları. . . Uyuyun geç bile oldu ve ben uyunmadan asla uyanmayın olur mu?!
Şşşş . . .
Değişsin, akıp gitsin mevsimler ve ömür,
essin rüzgar ya da kavursun şimdi, ne fark eder?
e l a m e t l e e e . . . . .