“Kalbim, unutacağız onu. Bu gece, sen ve ben. Ben ışığı unutayım. Onun sıcaklığını sen.” ~Emily Dickinson – Gülüşün Dünyası
Yazan: gülüş on 9 Haz 2018 7 Eyl 2018
Kafalar karışınca kek malzemelerini karıştırmak şifadır… derler. Bende buğun kek yaparken, mutfağa sıkışan kadınları düşündüm. Evine kapanan, öldükten sonra masasında, kek tariflerinin arkasında yazdığı şiirleri bulunan, Emily Dickinson’nu şöyle bir araştırdım.
Tuhaftır ki koca dünyada küçücük bir oda kurmuştur kendine Emily. Bilinen şu ki odası dünyasından daha büyüktür aslında.
“Bir tek kalbimin kırılmasını önleyebilirsem ya da küçük bir kuşu yuvasına koyabilirsem. Bir yaşamdan acıyı alabilirsem ya da bir acıyı hafifletebilirsem, boşuna yaşamamış olacağım.” der.
1830 yılında ABD’de dünyaya gelir. Hiç evlenmez. Ailesi ile birlikte yaşar. Hatta yakın çevresinden edinilen bilgilere göre yaşadığı kentten dahi dışarı birkaç kez çıkmıştır sadece. Ölene kadar en yakın arkadaşları ile bile görüşmez. 1886’da bir mayıs günü Massachusetts Amherst’te öldü.
Bu şiir den de anlaşılacağı gibi bu kadın aşık, ama aşık olduğu adam evliydi. Hemde bir rahip. Derken olaylar…olaylar… Hayatında sadece onu, üç kez görecekti. yirmi üç yılını kimseye görüşmeden eve kapanıp geçirdi. Yaşarken onun yazıp ettiğini pek bilen yoktu. Yazıyordu, mektuplar, şiirler. Yazmadığı zamanlarda da mutfağa giriyor. Kekler, kurabiyeler, yapıp arkadaşlarına postalıyordu. varoluşunu bu şekilde gösteriyordu. Öldüğünde tek vasiyeti yazıp biriktirdiği şiirlerin mektupların yakılmasıydı. Ve o öyle olmadı. Emily ölürken, ablası vasiyetini yerine getirmedi ve o şiirlerini, mektuplarının yayınlandı. Emily öldükten sonra ünlenen kadın şair oldu. Mutfakta geçen sesiz bir ömür, yaşadığı fırtınalarla geçip gitti.
Bu arada kek pişti. Kokmaya başladı… Gidenlere kalanlara selam olsun…
Önceki Yazı Suudi Arabistan’da Kadınlar
Sonraki Yazı ABD ‘Kadınlar için en tehlikeli 10 ülke’ listesinde…