ÖCEANNEKIZSEVGİSİ: Mart 2016
Deep Tone arkadaşımız kendi deyimiyle " Dört yapraklı Yonca " yı oluşturdu ( burada ) . Kitabı görür görmez içeriği nasıldır diye düşünmeden nasıl
fotoğraflarım diye düşündüm. Kapağı çok keyifli görünüyordu. Nedense artık bir kitap gördüğümde fotoğrafını
çekmeyi kendime bir görev addediyorum:)) Üzerine
düşünmek hayal kurmak ve bunu karelere dökmek çok büyük mutluluk veriyor. Bu anlamda
teşekkür ediyorum yazar arkadaşlarıma kitaplarını fotoğraflama fırsatı
Kitabı alır almaz birkaç bölüm okudum. Çok eğlenceli,
tam olarak bir günlük tarzı diyebilirim. Okuduğum her sayfada yüzümde bir gülümseme oluştu. Çağla karakterini okurken, o kadar hızlı okudum ki bu tamamıyla kitabın başarısı çünkü karakter öyle bir şekilde
aklıma girdi ki bıcır bıcır durmadan hızlı bir şekilde konuşan küçük bir genç
kız vardı sanki başımın içinde. Simay 'ın şu sözlerini ise çok sevdim:
" En güzel şey içimizdeki sevgi. İçimde derin bir sevgi var. Sanki her şeyi seviyor gibiyim, herkesi. Hepsini birleştirip yumak yapmış kalbime koymuş gibiyim. Sevme eylemini bile seviyorum. Her şeyi seveyim bundan güzeli yok. Her şeyi sevdiğim için karşımda hiçbir engel duramaz. On kaplan gücündeyim o yüzden. Sevgi büyük nimet. Kimse sevgisiz kalmasın."
Özellikle son yazın çok güzeldi sevgili Derin. Kalemine
sağlık. Kitabın tamamını okumamış olmakla birlikte şunu söyleyebilirim; genç olanların ve genç kalanların okumaktan zevk alacağı bir kitap. Tam bir kız kitabı, keyifli, enerji dolu, okurken gençlerin hayatının içine dahil olduğunuzu hissediyorsunuz. Ben çok sevdim.
Deep, web sitesini açarken orada kullanmak üzere birkaç fotoğraf çekmemi istemişti. O zaman Sade ve Derin & Derin Mavi vardı. Ancak
teknik konularda anlaşamamıştık. O süreç içerisinde ben nasıl çekerim diye epey bir
kafa yormuş ve planlarımı hazırlamıştım. Sonuçta fotoğraflarım teknik açıdan uygun olmadığı için çekilmekten vazgeçilmişti. Sonrasında da fırsat
bulduğumda o kadar planladım ben çekeyim de Deep kullanacak bir yer bulur mutlaka diye kareledim hayallerimi ama öylece kaldı. Tekrar " Yani " kitabı ile ilgili bir şeyler çekmemi istese de bu eski fotoğraflardan Deep de şimdi haberdar olacak. Madem çektim hepsi bir arada olsun diyerek
paylaşıyorum artık , beğenmeniz dileklerimle sevgiler...
Rahmetli anneannemin 75 yıl önce yaptığı kolye, kendi deyimiyle gerdanlık.
nesil görgü kurallarına göre, maillere, yorumlara cevap vermemek veya vaktinde cevap vermemek
görgüsüzlük olarak adlandırılıyormuş. Bu tanıma göre kendimi oldukça görgüsüz
hissettim. Ancak benim ki kesinlikle umursamazlık veya değersizlik değil. Bunun
en önemli sebebi zaman kullanımını ayarlayamamam. Önceliklerim var gibi bir
bahane söylemeyeceğim, çünkü herkesin öncelikleri var hayatında ve bu bir sebep
olamaz, burada yer alıyorsam hakkını da vermeliyim diye düşünüyorum. Mutlaka
bir fırsat bulmalı ki özellikle emek verilip yazılan yorumlara cevap vererek
hem teşekkür etmeli hem de karşılıklı muhabbetin artmasına katkı sağlamalı.
günün paylaşımına tabi bu da bu konuyla çok alakalı. Aylar önce Mutluluk Sokağı sahibi Hamarat Ablamız benden burada yaptığım paylaşımdaki annemin kolyelerinin
yapılışını istemişti. Ben de bir türlü fırsat bulamadım mı desem sıra mı
gelmedi desem paylaşamamıştım..
Bugün de madem böyle bir konuya değindim o zaman verdiğim sözü tutayım ve geriye dönük sorumluluklarımı yerine getirmeye başlayayım.
Annem bu kolyeleri yıllardır yapıyor, şöyle söyleyeyim ilk yapmaya başladığında ben ortaokula gidiyordum, 84- 85 yılları olabilir. Rahmetli anneannemin çocukken yaptığı şu yukarıdaki ( fotoğraf anneme ait ) kolyeden istemiştim, anneannem öğretmiş annem de yapmıştı. O zamandan beridir yapar yapar hediye eder. Kaba taslak bir hesap yapsak yaklaşık 150 tane yapmıştır. Çocuklarına torunlarına derken bize yaptıkları bile 70- 80 tane var. İnstagramda da daha önce yazmıştım , eve gelene verir, gittiği yere götürür, çantasına koyar, cebine koyar çarşıda pazarda , otobüste iki muhabbetin arkasından çıkarır verir. Sen sat bunları diyenlere de” – Aman satıcamda nolcak, o kadar uğraşıyorum çok istesem herkes alamaz, ucuza versem o kadar uğraştığıma değmez hediye veririm, beni ansınlar . Ben böyle daha çok mutlu oluyorum, insanlar sevinsin istiyorum" diyor. Seviyorum annemi hem de çok . Bu aşağıda görmüş olduğunuz tüm kolyeler kızlarım ve benim için olanlar. Aslında birkaç tane daha vardı ama ilk elime geçenler bunlar oldu. Bu da farklı bir model.
Ağaç Dallarından Sehpa
zamanlarda doğal malzemeli veya doğal görünümlü çok fazla objeler , üretilmeye
başladı. Biliyorsunuz ben de doğal olan her malzemeyi çok fazla seviyor ve
kullanıyorum. Böyle ağaç dalları ve örgülerle
birleştirilmiş tabureler dikkatimi çekiyordu. Ancak yeni bir tabure eve çok da
gerekli olmadığı için hep bir heves olarak kalıyordu. Uzun zamandır bir de sehpa yapma niyetim
vardı. Ben de ikisinin karışımı bir
şeyler tasarladım, eşimle birlikte yaptık.
dallarım vardı zaten, biliyorsunuz merdiven ve mumluk yapmıştım ve daha onları
hazırlarken bu sehpa fikri vardı ve o nedenle çivi çakmadan ve ölçülerini sehpaya uygun keserek hazırlamıştım
merdiveni. Şimdi onlar miadını doldurdu yeterince sevdim seyrettim ve yeni bir
hayat bulmaları için de işe koyulduk. Ağaç var da üzerini ne yapabilirim diye düşünürken,
nedendir bilmiyorum ilk aklıma gelen
tepsi oldu. Hemen gidip bir alüminyum tepsi aldım ve sonuç. Ben sevdim, hepimiz
sevdik, şimdi size sunuyorum dilerim beğenirsiniz :)) Gönderen
Bir Kutu Sevgi & Kibrit Kutusunun Geridönüşümü
Kızımın ilk okul
öğretmeni, çocuklarla etkinlik yapmamız için zaman zaman beni okula davet
ediyordu. Birlikte çok güzel vakitler geçirdik. Hatta bir keresinde 3. Sınıf
oldukları bir zamanda yine öğretmenimizin isteği üzerine iki arkadaşla birlikte
, sınıfta ekmek yoğurduk, öğretmenimiz ekmeğin yolculuğunu anlatırken çocuklar şekil verdi, çiçek, ayıcık, tavşan, bebek çeşit çeşit şekiller. Evlerden
bulup getirdiğimiz birkaç yuvarlak fırında pişirdik. Her çocuğun kendi yaptığı
ekmeği buzdolabı poşetlerine bağladık, annelerine sürpriz yapmak için evlerine
götürdüler, tek bir lokma bile koparmadan. Çok iyi hatırlıyorum neredeyse bütün
okulun canı çekmişti, koku öyle bir yayılmıştı ki ziyarete gelen veliler bile
canımız çekti demiş, hamile bir bayana rastgele küçük bir parça kopardığım ekmek yüzünden
minik bir yavruyu darıltmış ve karnındaki bebek özellikle senin ekmeğini istedi
deyince yüzünü güldürmüştüm. Çocukları mutlu etmek ne kolay değil mi :))
Her neyse işte yine bu
etkinlik günlerinden birinde içim öyle sızladı öyle sızladı ki hala aklıma
geldikçe üzülüyorum hatta daha çok etkileniyorum.
Daha önce de yazmaya
niyetlendim, sonra vazgeçtim, şimdi neden bilmiyorum yazmak istiyorum. Öğretmenimiz okula
gelmemi istediğinde ne yapabilirim diye düşündüm. Sonra herkes annesine bir
mektup yazsın diye karar verdim, daha 2. sınıftaydılar ve bu çok güzel bir
sürpriz olabilirdi, belki de anneye yazılan ilk mektup. Ve daha özel olması
için bir farkı olmalıydı. Gittim 4 paket yani 40 adet kibrit kutusu aldım.
Biraz da elişi kağıdı, pul vs. Öğretmenimiz bizi baş başa bıraktığında önce bir
güzel kutuları süsledik, onlara sürpriz olacak dediğimde daha bir sevinçle
süslediler. Zaten birlikte çok güzel vakit geçirmesini biliyorduk. Sonra dedim ki herkes annesine kısa bir mektup yazacak onları
bu kutuya koyacağız ve akşam onları ne kadar çok sevdiğinizi söyleyip vereceksiniz.
Ah bir mutluluk bir sevinç, herkes bir şeyler yazıyor. Sonra biri dedi ki “
öğretmenim filanca arkadaşımız ağlıyor” (adını yazmak istemiyorum)
Noldu dediğimde ," yazmak
istemiyormuş " niye dedim," istemiyorum öğretmenim" dedi, o sırada yanıma
geldi. Ben yazarsan çok iyi olur derken benim annem yok dedi. Dondum, o zaman
babana yaz dedim hemen. Babam da yok dedi. Şimdi ne diyeyim? Sarıldım. O da
bana. Öyle sıkı sarıldı öyle ağladı öyle ağladı ki.
söyledi. Teyzene ya da öğretmenine yazabilirsin diye söyledim sonra, çünkü onun bu duygudan mahrum
kalmasını yazacak hiç kimsesinin olmadığını düşünmesini istemedim.
Yerine geçti oturdu
birazdan da sevinçle geldi kutuyu elime verdi. Aa yazdın mı deyince, " size yazdım öğretmenim"dedi. Açtım okudum.
“ Canım öğretmenim
seni çok seviyorum sen çok şirinsiniz siz çok gülen birisiniz. “
adeta boynuma atladı, ağlamadan sıkı sıkı sarıldı.
Saklıyorum tam 6 yıl
oldu, Allah izin verdiği sürece de saklayacağım. Sonra öğrendim ki teyze dediği
onun koruyucu ailesiymiş. O günden sonra ne zaman okula gitsem, hep bir
bahane ile sokuldu yanıma, kavga ediyorsa kavgayı bırakıp, oyun oynuyorsa oyunu bırakıp öyle bir gülümsemeyle bakıyordu ki anlatamam burada o ifadeyi. Sonra kavgaysa kavgaya oyunsa oyuna devam tabi :)) Yaz tatilinde de gitmişler, başka bir yere taşınmışlar. Allahım yolunu açık etsin, bilmiyorum artık bir
haberini alır mıyım ama unutmuyorum onu.
onlara notlar bazen de küçük mektuplar yazar defterlerinin arasına, kalem
kutularına koyardım. Bazen de böyle kibrit kutularının içinde saklayıp
çantalarına gizlerdim. Çok sevinirlerdi. Birkaç yıl aradan sonra geçen hafta yine
hazırladım bu kutulardan, sabah
çaktırmadan koyacağım diye epey bir uğraştım J) mutlu mu olacaklar “öff biz büyüdük artık mı “ diyecekler merak
ediyordum doğrusu. Sonuç = Mutluluk :))
Bu kutuyu da bir hediye paketi olarak
hazırladım, daha sonra paylaşırım nasip olursa içinde ne var diyeJ
Böyle kendi emeğimizle
süslenmiş bir kutunun içinde küçük bir hediye verilebileceği
gibi , güzel bir hediye paketinin üzerine bağlanarak içine iyi dilekler yazılıp
farklı bir ileti de yapılabilir.