ABD KÜRTLER’DEN NE İSTİYOR?
15.08.2009 12:00 Karakter boyutu :
Kurgulanmış gerçek-yaşanan gerçek
Güneydoğu sorunu, Kürt sorunu, Kürtçülük sorunu…adını ne koyarsanız koyun, bu sorunu doğru değerlendirmek istediğimizde, yaşadığımız yüzyılın bir gerçeğiyle çok sık karşılaşıyoruz.Zaten.genel anlamda çeşitli nedenlerle ve pek çok konuda, kitlelere sunulan kurgulanmış, yapay gerçeklerle yaşanan gerçekler arasındaki makas çok fazla açılıyor. Bu durum “Kürt açılımı” konusunda kendisini iyiden iyiye hissettiriyor. Şimdi çarpıtılan gerçeklerle yaşanan gerçekleri sıralayarak genel fotoğrafı ortaya koymaya çalışalım.
ABD sonrası dünya
Öncelikle ABD’nin 2011 sonrasında, Irak’tan çekilme sürecinin ardından ortaya çıkacak durumu düzenlemeye çabaladığını belirtelim. Bunun için Kürt özerk bölgesinin Türkiye tarafından korunmasını istediğini altını çizerek vurgulayalım. Bu nedenle, kısa ve orta erimli gelecekte Kandil’i gözden çıkardığını, BOP’u -belirsiz bir süre için-tasfiye etmek zorunda kaldığını da bir kenara kaydedelim. Burada bütün sorun, Irak serüveni sonrasında ABD’nin gücünün ne olacağında. ABD kuyruğu dik tutmak için çabalıyor. Oysa ekonomisinin nasıl bir çöküntü içinde olduğunu gizlemesi –artık- olanaksız hâle geliyor. Dünyanın başat gücü olarak kalabilmek için –deyim yerindeyse-son mermilerini kullanıyor, Afganistan için 65 milyar, Kuzey ırak için 61 Milyar Dolar ayırıyor ama bunların yeterli olacağına acaba kendisi ne kadar inanıyor. Bölgeden ayrıldıktan sonra Kuzey Irak muhafızlığını Türkiye’ye yıkmanın yanı sıra Orta Doğu’yu kan gölüne çevirmek için bölgenin her yerinde ve özellikle Irak’ta Sünnî-Şiî gerilimini tırmandırma politikası uyguluyor. Bundan sonra Irak’tan daha fazla Sünnî-Şiî çatışma haberleri gelirse, bunların ABD provokasyonları olduğunu düşünmek hiç de abartılı bir değerlendirme olmaz. Bu noktada Şiî ve Sünnîlerin bir lraklılık, Araplık ortak ulus bilinci içinde birleşip, yurt bütünlüklerini savunmayı mı, yoksa ABD’nin istediği üzere birbirlerini boğazlamayı mı tercih edeceklerini zaman gösterecek. ABD’nin bu kanlı kaos politikasının en uç noktadaki beklentisi ise bir İran-Türkiye çatışmasıdır. Ancak ne Türkiye ne de İran’ın bu oyuna gelmeleri beklenebilir. Türkiye’de bütün bir Cumhuriyet tarihinin ABD’ye en yakın hükümetinin olması da ABD’nin bu isteğini gerçekleştirmeye yetmez.
Bu dev ülkenin güç kaybı öylesine gizlenemez durumda ki Amerikalı liberallerin dergisi NPQ’nun Türkiye versiyonunun 2009 kış sayısı başlığı “Amerika Sonrası Dünya” idi. Kishore Mahbubani, Ferid Zekeriya, Narthan Gardles gibi siyaset bilimciler geçen kış bu zayıflama sürecini enine boyuna tartışmışlardı. Durum bu kadar açık ve ciddi boyutlardaydı.
PKK bu kadar güçlü mü?
İkinci bir yapay gerçek, Kürt açılımı diye masaya otururken, bunun PKK’nın başarısı gibi gösterilmeye çalışması. Böylelikle Türk ordusunun burada yetersiz kaldığı ima ediliyor. Oysa Türkiye Cumhuriyeti kuruluş yıllarında, Batı kışkırtmalarıyla çıkarılan yirmi dört isyanı en etkili biçimde bastırmayı bilmişti. Üstelik de o günün yetersizlikleri ve ulaşım zorlukları içinde bunları başarmıştı. Özellikle 1925 Şeyh Sait İsyanı ile 1937 Dersim Ayaklanması çok büyük çaplı isyanlardı ve devlet devlet olduğu, kararlı davrandığı için sorunun güvenlik boyutu çözümlenmişti. Türkiye bu zaman diliminde, daha sonra da sık sık karşılaşacağı emperyalizm-şeriatçı-ayrılıkçı ittifakını çok iyi tanımıştı… O kadar öteye gitmeye gerek yok aslında.1984’ten 1991’e kadar Özal’ın başbakanlığı ve cumhurbaşkanlığı dönemlerinde bir türlü önü alınamayan terör, 1991’de DYP-SHP Koalisyonu ile Demirel’in başbakanlığı ve Erdal İnönü’nün başbakan yardımcılığında, etkisiz kılınmış,-neredeyse- bitme noktasına getirilmişti. Bu yaklaşık dört yıllık bir zaman almıştı. Zafiyet AKP yönetimi ile Hilmi Özkök genelkurmay başkanlığı döneminde yeniden ortaya çıkmıştı. Sorun belliydi, Türkiye ayrılıkçı terörle, ABD’nin izin verdiği ölçüler içinde mücadele etmekteydi artık...Bu gelişmeler ışığında son yaşananlar,PKK’nın Türkiye’yi masaya oturmak zorunda bıraktığı izlenimini uyandırıyordu.Buna bir de bugüne kadar DTP ile görüşmeyen Başbakanın,kendilerine AKP genel başkanı sıfatıyla randevu vermesi eklenince,Türkiye’nin geri adım attığı düşüncesi yaygınlaşıyordu.Böylelikle güç dengeleri alt üst edilerek sunuluyor,ortaya ABD ve Kürt ayrılıkçılarını hoşnut edecek görüntüler çıkıyor,kitleler bu doğrultuda yönlendiriliyordu.Böylelikle rüzgârı arkalarına alarak tartışmaya başlayan ayrılıkçılar,demokratikleşme adı altında da PKK affını gündeme getiriyor,örgütü yasallaştırmanın zeminini araştırıyorlardı.Çok uzaklarda tutulan gerçek ise-yukarıda da belirttiğim üzere- ABD’nin “Ben Kandil’ boşaltıyorum,sen de ben buradan ayrıldıktan sonra bölgeye sahip çık” pazarlığının masaya getirilmesinden başka bir şey değildi.Hatta bu arada Kerkük-Musul’un Türkiye’ye bırakılacağı balonları da uçuruluyordu.Bu çok ciddi ve ayrıca ele alınması gereken tehlikeli bir konu,şimdilik geçmekte yarar var.
Musul referandumu ne oldu, bilen var mı?
Gerçek çoğu kez farklılaştırılarak sunulduğu gibi kimi zaman da gözlerden ırak tutulmaya çalışılıyordu…Kürt ayrılıkçıları için Musul referandumunun ne kadar önemli olduğunu konuyu yakından izleyenler bilirler. Kuzey Irak Kürtleri ABD işgalinden sonra Türkmenlere ağır baskılar uygulayarak bölgenin nüfus yapısını büyük ölçüde kendi lehlerine çevirmişlerdi .Amaç referandum sonrasında bölge petrolünden akacak Dolarların aslan payına el koymaktı.Böylelikle bugüne kadar haraçlarla,silah ve uyuşturucu kaçakçılığıyla elde edilen mütevazı kaynaklarla desteklenen ayrılıkçı terör,bundan sonra petrol zengini bir ülke tarafından finanse edilecekti.Bu durumun bütün bölge dengelerini allak bullak edeceği kesindi. Türkiye’nin, İran’ın hatta Suriye’nin buna tepkisiz kalması olacak şey değildi. Dahası ABD’nin de bu duruma ne kadar göz yumacağı çok kuşkuluydu. Malum,kendisi petrol zenginlerinden az çekmemişti.Suûdî Arabistan ve Körfez Emirlikleri dışında kalan petrol ihracatçısı ülkeler, hepsi ciddi biçimde başını ağrıtmışlardı.Eski Irak, günümüzde de İran ve Venezüella örnekleri ortadaydı.Yani ABD’nin de bölgesel Kürt yönetimine önemli bir petrol geliri bırakmak konusunda istekli olduğu çok kuşkuluydu.Kürt yönetimi ise bu referandumun bir an önce yapılmasında ısrarlıydı,çünkü ABD bölgeden çekildikten sonra bunu gerçekleştirmesinin mümkün olmadığının farkındaydı Geçtiğimiz günlerde Merkezî Irak yönetimi ile Kuzey Irak yetkilileri bu konuyu görüşmek için bir araya gelmişlerdi.Ancak bu toplantılar sonuç vermiyor,referandum yıllardır yapılamıyor,-kendi adlarına- sorun bir türlü çözülemiyordu.Bu onlar için son derece önemliydi ve çok can sıkıcı bir durumdu.O zaman yapılacak şey belliydi.Sorunu gündemden uzak tutmak,yandaşların moralinin bozulmasını önlemekti.İşte kitle iletişim araçları burada bunun için kullanılıyordu.
Kürt sorununun hiç kuşkusuz çeşitli boyutları var. Bölgenin feodal yapısı bu sorunların-kuşkusuz-en önemlisi. Bütün ülkede olduğu gibi Güneydoğu’da da çok ciddi ekonomik sıkıntılar var. Bir türlü engellenemeyen nüfus bir başka büyük dert…Elbette en temel sorun, her zaman olduğu gibi dış dinamikler, yani Batı emperyalizmi…Ancak bunlara eklenecek.,doğrudan bu anlattıklarımla ilgili çok önemli bir sorun daha var.Kürt kanaat önderlerinin kendi insanlarına doğruları anlatmaları,onları aydınlatmaları gerekiyor.Yani aydın sorumluluğunu yerine getirmeleri zorunlu oluyor.Dünyayı doğru okuyabilmek için de nesnel olmaları ve en önemlisi Batı’nın emperyal çehresini tanımaları olağanüstü önem kazanıyor. Ayrıca seksen beş yıldır Batı’dan aldıkları fişlerle düşünüp konuşmanın kendilerine ne sağladığının muhasebesini yapmalarında sayısız yarar var. Birlikte yaşadıkları insanları saf yerine koymaları hiç doğru değil.Eli kanlı teröristleri “Bunlar bölücü değil” diyerek sahiplenmek barışa katkı sağlamıyor… En önemlisi, yukarıdaki manipülasyonlara karşı kendi insanlarını aydınlatmaları gerekirken, kendileri bunlara tutsak oluyorlarsa ortada çok ciddi bir sorun var demektir. O sorun, Kürt aydının sınırlılığıdır.
Kürt sorunu ABD Irak Vakur Kayador