GÜNEŞ GİBİ IŞILDIYAN, UĞRUNA NÖBET TUTULACAK BİRİSİ VAR ORADA
İçimden dua ettim. “ Saatlerce, aylarca, yıllarca beklesek yorulmayız.” diyen, içgüdülerinin ifadesi yüzlerindeydi. Mağrur, gururlu duruş u hala gözlerimin önünde.
Ve zamanı gelmişti, Ata’mın huzuruna çıkmanın... Arkama dönüp baktım. Avluda binlerce insan Atam’ı ziyaret için sırada bekliyordu. Devasa kapıdan, ellerimde çiçeklerle, İçeri girdim. Gözyaşlarım sırasını bozmadan döküldü. Mavi gözlerle bana bakıyordu. Zaman geri sardı 1900’lü yıllar a döndüm. "Geldim Atam karşındayım," dedim. Mavi gözlerle bana gülümsediğini hissettim, o mavi gözler üzerimdeydi. Etrafımda her yaştan insan vardı. “ Atam, hepimiz senin nesliniz, Ben öğretmenim. Hepimizin başöğretmenisin.” dedim ve devam ettim iç sesimle. “Bana güveniniz tam olsun, mirasınızın koruyucusuyuz. Sizin açtığınız yolda çok şey öğretildi, son nefesime kadar öğrenmeye ve öğretmeye devam edeceğim. Yaşadıkça size olan minnet ve saygım tükenmeyecek, Rahat uyu Atam.” Dedim. Güven dolu bakışlarının karşısında olumsuzlukları anlatmadım, anlatamadım. Huzurunda. Bambaşka bir atmosferdeydim.
Sadece Gazi Mustafa kemal Atatürk’ün değil, Kurtuluş Savaşı’nın anısının yaşatıldığı yer.
Türk ulusunun varoluş destanıyla, Mustafa kemal Atatürk’ü gelecek nesillere aktarabilmek amacıyla, kurulan; Atatürk ve Kurtuluş Savaşı Müzesi muhteşem. 26 Ağustos 2002 tarihinde cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer tarafından açılan, Atatürk'ün mozolesinin yer aldığı, üç bin metrekarelik alanda bulunan müze, hem mezar hem anıt hem gurur verici hem hüzünlendirici bir yer. Ata’ma ne kadar teşekkür etsem azdı. Anı defterine yöneldim; ”Cumhuriyet ve devrimlerin sonsuza kadar yaşasın!” notunu yazdım.
Çocukları bu kadar seven, geleceği onlarda gören ve dünyada örneği olmayan bir şekilde onlara bayram hediye eden büyük insanın huzurundaydı çocuklar. Onlar temiz kalpleri ile kimi seveceklerini biliyorlar. Anneleri babaları kutluyorum. Çocukları Atatürk’e yaklaştırmak ne güzeldi. Henüz iki yaşında olan çocuklar ellerinde bayraklarla avluda Ata’sına koşuyordu. Anneler, babalar, öğretmenler anlatmışlar. Nerede ve niçin olduklarını biliyorlar. ” Atatürk, bizi düşmanlardan kurtardı.” Cümlesi dökülüyordu ağızlarından. Merdivenlerde 2,5 yaşındaki Duru ve Doğa ile karşılaştım. Ellerinde bayraklarla Atatürk’ü ziyaret etmek için Karamürsel’den gelmişler. Gözlerim doldu. Kucakladım. Anne, baba coşku içinde. Atatürk’ün "Çocuklar geleceğimizin güvencesi, yaşama sevincimizdir. Bugünün çocuğunu, yarının büyüğü olarak yetiştirmek hepimizin insanlık görevidir." Sözlerini önemseyen aileyi ve diğer aileleri alkışladım. Çocuklar ve gençler;
Her yıl ziyaret ediyorum. Her yıl bir kez değil birkaç defa ziyaret edilmeli. Görkemli yapısının yanında Ata’nın eşyalarını, kıyafetlerini, kitaplarını ve el yazması not defterlerini görmek heyecanlandırdı. Atatürk’ün elinin, gözlerinin değdiği şeyleri görmek benim için çok anlamlıydı. Yüzlerce kitap kenarına notlar alarak okumuş. Not alınmış kitapları görmek, duygularımı alt üst etti. Sanki yeni okunmuş gibi. Alınan notları okumaya çalıştım ama el yazısı pek okunaklı değildi okuyamadım. Kitapların çoğu Fransızcaydı, kıyafetleri, ayakkabıları, kalemleri, kılışları, o'na yakışacak, hediye edilen eşyalar görmeye değer. Çekilen tüm telgraflar var. Hepsi onun. Sergilediği dik duruşunun yanında savaşlar sırasındaki yazışmalarını okudum bir bir. Bir devletin başından geçenler kronolojik olarak sunulmuş. Yapılan tüm devrimler belirtilmiş.
Milletine, toprağına karşı duyduğu güven ve sevgi.
Ata’m an itibarıyla güneş gibi ışıldamaktadır. Zarifliği ve yalınlığı ile zaman üstü bir yapı. Ömrüm boyunca minnet ve saygım tükenmeyecek. Ayrılırken, doyamadığım atam'a bir kez daha baktım, yine o sıcak gülümsemesi ile el sallad, uğurladı beniı. kesinlikle ve kesinlikle görülmeli.