tuborger: Ocak 2011
"gözlerinde merhamete dair tek bir iz bile yoktu" olur. ben lafımı peşinen buraya yazıyorum, sonra "bir anlık cinnetle neler de yapmış genç osman hey hey de hey hey" diye adıma marşlar yazılmasın. perşembenin gelişi çarşambadan, luis suarez'in gelişi ise 26.5 milyon eurodan belli olur. eve gitsem de, şu transfer operasyonunu bir an önce gerçekleştirip geçen haftaki ağır mağlubiyetlerin bedelini ödetsem. gerçekten çaresiz kaldım. hele kuyt'la dönmeye çalışırken sol kolum titredi sinirden. steyşın toros gibi kadayıf saçlım, koyun kuyruklum. artık anılarını yedek kulübesinde anlatsın, suarez-torres ileri ikilisiyle hayatı zindana çevirmeye geliyorum. savaş oklarını sadağına dizmiş gerrard'ın selamı ve salavatı üzerime olsun ki intikam için ge li yo rum!
üsttekini ben çektim. alttakini ise tuborg'tan bu iş için para bile alan bir ekip hazırladı. üç erkek-iki kızlı lavuklar ordusu, rafta dizili ılık biraların önünde bira içiyor sözde. çok içip sevişmeye karar verseler bile eşleşme sorunu çıkacak, boşta kalan can sıkıntısından ılık biraları içecek. kapalı bir mekan ve erkekler kot giymiş. rahatlamak isteseler bile kot onlara bu şansı vermeyecek. neyse okuyucuyu daha fazla etki altında bırakmayayım. sağda anket var ve içinizden geldiği gibi oy verin. dediklerimi dikkate almayın. acaba lavuk olan ben miyim onu öğreneceğim.
anket sonucu: %65ile üstteki birinci gelmiş, %34 ile de "akıllı ol tuborg" seçeneği gereken yerlere mesaj vermiştir. 65+34 99 ediyor, fakat %11'lik kısım da alttakini seçmiş. yüzde yüzonluk bir katılımla, matematiği büken siz saygıdeğer tuborgers'a da saygı ve sevgilerimi yolluyorum.
sadece kendi fikirlerimi çizip bunları modellerken, kimsenin keyfine göre hareket etmeyip sadece içimdeki ışığı takip ederken yaptığım işten ölesiye zevk alıyorum. bırak, sabaha kadar çizeyim. masada uyuklayıp kalkar kalkmaz yeniden kendi projemin tanrısı olayım. fakat bu istek, inanmadığım ve heveslenmediğim projelerde benim en büyük düşmanım oluyor. sol elim, sağ elimi tutuyor çizmeyeyim diye. bir motif görür görmez kendimi kapatıyorum ve çöp tenekesi gibi davranmaya çalışıyorum. fakat "bi de sen bi alternatif dene bakalım" komutuyla birlikte içimdeki mimar şaha kalkıyor ve cinema 4d'nin o caanım arayüzüne daha bir hevesle sarılıyorum. sesli düşünen adamlar yok, başkasının fikirlerini temize çekmek yok. sadece ben ve benim içimdeki rüzgarlar var. bu otel projesi de şimdilik bu güzergahta ilerliyor, patronoviç ayrı bir alternatif yapıyor ben ayrı. bakalım hangimizinki olacak, geçen sefer şık bir golle haftayı 1-0 önde kapatmıştım fakat bu hayatımda bir şeyleri değiştirmemişti. bu otel projesini ise daha fazla sahiplendiğimi söyleyebilirim. gerçi beş yıldızlı dev bir otele, cepheden başlamak nedir onu da bilmiyorum. mimarlık değil ya yaptığımız neyse fazla sorgulama, yapabildiğinin iyisini yap; en iyisini ise akşama sakla. yersin. acıktım lan. öğlen yemeğine çıkmamış olmam, sabah yaptığım sucuklu tostumsunun tüm getirdiğini götürdü. şimdi yine ne yesek krizlerinden önce, şu kütleyi bitireyim hele. hareketli bir cephe düşündüm hocam, yatay elemanlarla cepheye hareket katmak, gerekirse de hakaret etmek istedim. ahşabın sıcaklığını kullanmak, ahşabın sıcaklığıyla çorba yapmak istedim. ahşaptan mangal kömürü yapmak, onun üzerinde de adana kebap yapmak istedim. ben sanırım kafayı yedim hocam.
weekend comes deyip bir fotoğraf yüklememin üzerinden iki, weekend comes again deyip başka bir fotoğraf daha yüklememin üzerinden ise bir hafta geçmiş. elimde poşet ve sırt çantasıyla, yarı uykulu gözlerle ofise gelip ofisine de işine gücüne de ettiğim küfür bile bugün beşinci gününü doldurdu. insan, çocuğunun nasıl da hızla büyüdüğüne şaşırır ya hani, ona benzer bir şaşkınlık var bünyemde. işte cumaya vardık, yarın dedin mi daha akşam çökmeden sırt çantamla giderim daha da güneye. müziğim kulağımda, kotalı tatilimin ilk saatlerinde çocuksu mutlulukla pencere kenarına kurulurum. soba ben daha gelmeden yanmaya başlamış, kuyruğu hafiften uzamaya başlayan aerodinamik kuşumuz panpa da ona göre gardını almıştır. isimsiz üç balık odanın diğer köşesindeki akvaryumda voltaya devam ederken, ben yeniden evde olmayı özümserim. güzel yemekler, bu anı kutsar ve aç bir uzay maymunu gibi tabaklara saldırırım. yemekten sonra bro ile kırmızı tuborg avı için kuşanırız, arabaya binip emniyet kemerinin ısrarcı çığlıklarını fazla umursamadan marketin önüne park ederiz. işte oradalar. 6 kırmızının pek yetmeyeceğinin bilincinde, bira dolabından yansıyan görüntülerimize bakarız. başkaları bizi birbirimize benzetir ama biz pek benzetmeyiz, benzetenlerin de aklına şaşarız. fazla şaşırınca da her zaman yaptığımız gibi gelir kırmızı tuborg alırız. evdekiler haftada bir içmemize bir şey demez, her şeyin kararında olduğu sürece anlamı olduğunu biliriz. mısırlar patlamaya başlarken de, daha seneler öncesinden ben öss'ye çalışırken yaprak testleri aydınlatan masa lambası bu sefer de pes ortamı için odaya hafif bir ışık verir. ayağımızın dibindeki fan sıcak sıcak üflerken, buzluktan çıkan kırmızı'lar hadi şerefinize gençler der. ilkler her zaman çabuk biter, ikinci kutuları getirmek ise ilk golü yiyene nasip olur. robinho iblisini tutmaya çalışırken, neden liverpool'la eskisi kadar iyi oynayamadığımı düşünür ve takımı komple ileri çekerim. arkamda bıraktığım geniş boşluklar, copacabana plajı gibi olur. ne kadar arap varsa kaleme doğru hücum eder. bazen yenilir, bazen yenerim fakat her seferinde büyük zevk alırım.
sobanın yanındaki yatağa geçtiğimde geceyarısını geçmiş olur saat, televizyon izleyecek dermanım olmadığından yorganın altına kıvrılırım. başucumdaki malikanesinde tek ayağı üzerinde uyuyan fosforlu cevdetime ise "iyi geceler panpa" demeden zinhar uyumam.
cumartesi çalışıyor olmak, cumartesinin o nevi şahsına münhasır büyüsünü yok etmez. daha öğlenden kendimi tatile bağışlarım, pazar günü gidilecek güzergahları şöylesine gözden geçirir ve nereye gidersek gidelim mutlu olacağımı bilirim. bir arada olmayı kutlarım her pazar, bazen ön koltuk bazen de sağ arkada. fotoğraf makinem boynumdan düşmez, antalya'nın nasıl güzel bir şehir olduğunu her karede yeniden hatırlarım.
pazar akşamı behzat ç. vardır, ondan sonrası ise ölüm sessizliği. son 3097 yıldır olduğu gibi yine canım sıkılır, sabah 5.30'da kalkacak olmanın sevimsizliği ısınan yorganı bile soğutur. yorucu geçen bir gün ve sıcak banyodan sonra, daha gece yarısı olmadan koyarım başımı yastığa. beyaz kafesin hükümdarı renk paleti panpa'ya ise mutlaka iyi geceler derim. sabah erken vakitte ışığı açıp da onu uyandırmamak için çantamı hazırlar ve kapının önüne koyarım. alarm çalınca uykusu bölünür diye, telefonu sadece titreşime alırım.
her hafta sonu bu ritueli gerçekleştirmekten büyük keyif alır ve her cuma, nasıl da geçiyor zaman esteban diye kendime hayıflanırım. zaman:
kasalar öylesine boş ve kasiyerler öylesine yoktu ki, elimde pötibörle birkaç dakika dikildim. önümdeki yağız da elinde bir kutu prezervatifle dikildi. hadi ben bisküviyle o kadar değildim de, bu çokolokosu gelmiş libido mahkumu ne yapacaktı peki? perşembe öğleni ne sikyosun aslanım sen diye kulağına fısıldamak ve çikolatalı petibörden birkaç tane bağışlamak istedim fakat o sırada mutsuz kasiyer göreve başladı. migros kartım vardı ama bir petibör için bunu cüzdanımdan çıkarmak bile bana daha pahalıya patlardı. o yüzden kısa ve net bir "yok" dedim. hiçliğe övgü müydü bilemedim. prezervatifi ödeyen pehlivan seri adımlarla dışarı çıkarken, ben ağır çekim hayatıma devam ettim. migrostan çıkıp yüzümü güneşe döndükten sonra da, günde en azından yarım saat dışarıda dolaşmanın yazmaya değer şeyler verdiğini ve bunu alışkanlık haline getirirsem blogumu zenginleştirebileceğimi, blogum zenginleşirse benim de bundan yüzde alacağımı ve ayın son günlerinde parasız bir berduş gibi dolaşıp yemek için pötibör alacağıma sarmısaklı mayonez-acı sos ileri ikilisiyle zenginleştirilmiş bir whopper'ı gönül rahatlığıyla mideme gönderebileceğimi düşündüm. bu düşünce sabun köpüğü kadar hafifti ama ne hikmetse uzun bir cümleye dönüştü.
yarın hatırlamayacağım bir günün son mesai saatine girmiş bulunuyorum. gerçekten çok şuursuz bir gündü ve aklım uçan balon gibi tavana yükselip orada bekledi. inmesini bekledim inmedi. klimanın verdiği mayışıklıkla akşamı ettim yine. birkaç model yapıp biraz otel cephelerine baktım. ne hakkında olduğunu bilmediğim yazılar yazıp evden elceğizimle getirdiğim klasörlerden fotoğraf yükledim. biraz scrabble oynadım, öğlen yemeğine çıkmadım. dışarısının soğuğuyla yüzleşmek yerine kendimi hasret kaldığım sıcaklığa teslim ettim. gerçekten manasız ve tanımlamanın gereksiz olduğu bir gün oldu, ne yiyeceğime karar vermek ve liverpool-beşiktaş-napoli galibiyetlerine iddaa oynamak dışında beynim hiç çalışmadı. hazımsızlık çeken bir karaciğerden farksızdı bugün çok kıvrımlım, bilim dünyasını çıkmaza sürükleyen loblum. sağ ya da sol demeden, iki tarafı da nadasa bıraktım. omuriliğe inenlerle hallettim birkaç işimi, kendimi zamanda bir gün daha ileriye fırlattım. yapacak bir şey yok, şikayet de etmiyorum. ne yesem ona karar veremiyorum sadece.
ısıtınca anlamını bulan paketlenmiş etler reyonunda benim için uzun sayılabilecek bir süre dikileceğimi biliyorum. hatta bir saat sonra şimdi gibi fight club müzikleri dinleyip migros'ta dolaşıyor olacağım. ayran içip erkenden bayılacağım bir gece olacak. belki karışık turşu da alırım küçük bir poşet. dün cips almıştım, bugün onları cezalandırırım uykuya dalmak üzereyken. döner nasıl fikir peki? ekmeği de ısınmış tavaya basar ve lezzeti arttırırız ha? mayonez ve domatesimiz de var. mayonezimizin balkonda olması onun bozulacağı anlamına gelmez, havalar bir mayonez için bile fazla soğuk. hormonlu domateslerin ise hava ve iklimle pek alakası yok, askere gönder beş ay sonra geri gelsin. büzüşmüş salatalık da olacaktı insani yardım paketinin diplerinde. hımm, evet çok acıkmışım. midem, hadi defolup gidelim buradan diyor. benim değil amerikalı bir ergenin midesi sanki. seni kahrolası organ. belki hamburger köftesi alır, soğan dilimleri ve sarmısaklı mayonezle, birazcık büyü ve hakaretle whopper yapmaya çalışırım. belki de gerçek bir whopper yemeye karar verir ve üç kat yukarıdaki burger king'a arsız tekneler gibi yanaşırım. yaptığım seçim beni doyurduğu sürece sorun yok ama yine de ocağımı kullanmak istiyorum. keskinoğlu'nun türlü şarlatan piliçleri hem damağıma hem keseme uygun. ortaokulda gördüğüm ev ekonomisi dersleri nasıl da işe yarıyor bak, otelde halıfleks olmasa bizzat halı örecek eğitime sahibim. yün büzüklerden kaplardım tüm odayı.
ne yesek ki lan? bu önemli sorunun cevabı yarın sabah saatlerinde sadece bu sitede. tuborger, neyi ne kadar yapacağını bilemeyenlerin buluşma noktası.
(mesai biter ve genç adam markete doğru ilerlemeye başlar)
aynı perspektifin mevsimler içindeki değişimini belgelemek için kaleköy iyi bir başlangıç oldu. şimdilik üç kere gittim ve üçünde de her zaman yeni bir şeyler sundu yıllardır değişmeyen ve yolu olmayan bu mistik diyar. ilkinde gittiğimde hava güneşli ve rüzgarlıydı. ikincisinde, yağmur olmasa da hava kapalıydı fakat ufka yaklaşan güneş bulutların arasından çıkıp ortalığı ateşe veriyordu. üçüncüsü ise kapalı havada başladı ve doyurucu bir sağnakla son buldu. ailecek bir saçağın altına sığındık, yağmur denizin üzerini kaplasa da yine turuncu bir ışık vardı aynı yerde. fakat deniz rengini yitirmişti, granit kaplamışlardı sanki dağlara kadar. iskeledeki tekne de bir yerlere gitmiş, fakat kaya mezarları son ikibin yıldır olduğu gibi zerre kıpırdamamıştı. yağmur ertesi açan güneş, bize bir gökkuşağı hediye etti. kaleköy, bir kez daha "hoşgeldiniz" dedi. zaman:
güzel şeyler de oluyor bu sırada. evden getirdiğim eletrikli ocak ile marketten aldığım ıvır zıvırları kor haline gelinceye kadar ısıtabiliyorum. ekmeği ısıtıyorum, kahrolası kaşarları bile eritiyorum. alev topu yiyorum akşamları, ocakta ocağa kavuşmanın tadını çıkarıyorum. olimpos'ta yediğim o muhteşem omletlerin bir benzerini yapmayı başarabilirsem, yemek problemimi de çözmüş olacağım. fakat ısı problemi bu kadarla bitmiyor, bir buzdolabına ihtiyaç duyuyorum bu sefer de. böylece pazartesi yanımda getirdiğim insani yardımların boyutunu arttırabilir ve hafta boyunca saçma sapan yemekler yemekten kurtulurum. üç ısı probleminin ikisini (klima-ocak) çözdüm ve sadece buzdolabı kaldı. otel yönetimiyle görüşmeli, gerekirse rest çekeceğimi onlara hissettirmeliyim. otel yönetimi diye bir şey yoksa da, lobideki kediyi ikna ederim artık. günlerin neler getireceğini pek öngöremiyorum ama şubat bana maaş getirecek.
5.30'da sobanın yanındaki enfes yatakta uyanarak başladığım günden pek hayır gelmez, ağırlaşan başımla akşam olmasını beklerim. saatler durmaya yakınsarsa da bir kahve yapar, yazabileceğim bir şey var mı diye aklımın odalarında dolaşırım. alçıpandan duvarlarım var, üç kırmızı tuborg'la dağıtırım. eğer yapmakta olduğum iş iğrençse akşam gelmek bilmez, işe odaklanmaya odaklanmak bile saatlerimi alır. verimsiz bir pazartesiden sonra da insani yardım poşetim ve temiz çamaşırlı sırt çantam ile ofisten çıkarım. otele yürürken yine yağmur yağar, kapüşonumu yine kafama geçiririm. death ile başlayan gün, pilli bebek ile sona yaklaşırken, hayaller içinde gün görmeye çalışırım. otele varıp anlamsızca etrafa bakmak beş dakikamı, ıvır zıvırla karnımı doyurmak on dakikamı, televizyon izlemek on üç dakikamı, uyuyup biraz daha güçlenmiş olarak uyanmak ise yaklaşık on bir saatimi alır. salı sabahı tonla rüya görmüş olarak kalkarım, aradaki bağlantıları yeniden hatırlamaya çalışır ve eğer yazmaya değer bir şeyler çıkarsa da başucumdaki defterlerden bir tanesini çekip alırım.
ve kahramanımız 5 liraya 22.95'i, manisaspor'un 4-2, alemannia aachen'ın yine 4-2 ve energie cottbus'un 2-1'lik galibiyetleriyle almaya ve şu ofisten defolup gitmeye hak kazandı. bundesliganın ve toto ligin bu güzide ekiplerine teşekkür eder, hafta sonu bize eşlik edecek kırmızıları neredeyse bedavaya getirmenin haklı gururuyla bu haftanın da sonuna geliriz. zaman:
semt pazarının yiyecek içecek kısmını bulmak, dumanı takip etmemle kolayca gerçekleşti. plastik tabureler, masada turşu ve ızgaranın üzerinde büzüşmüş harikulade sağlıksız köfteler. aynen maç ya da konser çıkışı olduğu gibi, tam olmasa da istanbul'daki gibi. ustam bir yarım at deyip masaya çöktüm, pazara çıkan orta halliler bu işi daha önce binlerce yaptıklarını belli eden adımlar ve pazar arabalarıyla gerilmiş brandaların altından yavaşça yürüyorlardı. soluk yüzlü anneler ve onları pazara çıkmaktan pek hoşlanmayan çocukları, kışı antalya'da geçiren turistler, gözleme yapan teyzeler ve köfteleri ikide bir ters yüz eden bıyıklı adamlar. hiçbirine ait değildim, hemen yolun üzerindeki ofisten bir koşu gelmiştim sadece. yemeği yedikten sonra bugünkü maçlara iddia oynayacak ve nasıl olduğunu bilmediğim şekilde tek maçtan yatacaktım. talihsiz goller benim aleyhime işleyecekti. yine kazanamayacağımı biliyordum ama öğleden sonra hiçbir surette çalışmayacağımdan bu boş zamanı maç takip ederek geçirecektim. iş konusunda ahlaksızlığı başlatan ben değildim, hiç olmadım. klima olayını sorduğumuz patronun "doğru ya sizin klimanız yoktu, unutmuşum" demesi yeterince sinirlendirdiğinden bir de metraj salaklığıyla uğraşmayacaktım. solmuş insanların yüzünden gülümseme beklemeden, kulaklığı dahi çıkarmadan gelen köfteyi kucakladım. soğan da olsun mu diyen amcaya, olsun demiştim. pilli bebek de aynı şeylerden bahsediyordu o sırada, müzik başlıca izolasyon malzememdi. içi de ısıtılmış ekmeğin içinde gecedeki yıldızlar kadar ufak gözüken köftelerim lezzetliydi. soğan olması bir şeyi değiştirmezdi çünkü sevgilim kilometrelerce kuzeydeydi. yaklaşık üç lokmada yarım ekmeği bitirip dosta güven düşmana korku verdim. bir dürüm daha söylemek dünyanın kaderini değiştirmezdi ama yine de söylemedim. akşam eve dönecek ve kuvvetle muhtemel muhteşem yemekler bulacaktım. sobanın kenarına kıvrılıp asil kuşumuz panpayı parmağımın ucuna kondurduktan sonra da ona haftanın özetini geçecektim. halı ve koltuklar beni kucaklayacaktı ve bir kez daha otel odasında ne yapıyor olduğumu sorgulayacaktım.
tuhaf günlerimi tuhaf objeleriyle daha da tuhaf ve içinden çıkılamaz hale getiren otelime bir saygı gösterisi olsun. baştaki kontrol paneli the dharma initiative yıllarında kalma. üç kanallı ve nereyle konuşmam gerektiğini bilmiyorum. kozmonotlarla karşılıklı küfürleşmiştim bir keresinde. vantilatör ise ipli ve lambalı. ipi çekince ikisi de çalışmaya başlıyor. karanlıkta vantilatör keyfi için lambayı sökmek, sadece ışık yakmak için vantilatörü sökmek, hiçbir şeyin olmaması için de sigortayı sökmek gerekiyor. pencereler ise giyotin usulü, günün birinde kafamı o pencereye sıkıştırıp akşama kadar gelen geçeni mecburen seyretmeyi düşünüyorum. bedenim otelde, kafam ise havada asılı. götüne karanfil takılmış koyunlar gibi olabilirim ama bu gidişle mimar olamayacağım. acı ama gerçek.
ahanda beni blogtan soğutan problemin uydu görüntüsü, casus fotoğrafı. neden butonlar çıkmıyor lan, nasıl oluyor da dünya'da bir tek ben bu işleri başarabiliyorum. the chosen one dedikleri benim, iki bin sene önce falan gönderselerdi muhtemelen çarmıhla ilgili şaşırtıcı problemleri yaşayan yine ben olacaktım. blog izleyicileri, visitorslar, dedirtenler, yok mudur bunun bir çaresi?
bu, ileride bir günde yaşamaya başlayıp belli bir süre sonunda da yaşamaktan vazgeçeceğim ev. fotoğraf da, ben yaşayıp evi terk ettikten yaklaşık on altı sene sonra çekilmiş. oysa ben yaşarken pırıl pırıl yapmıştım, pencerelerin önünde petunyalarım bile vardı. çivit mavi doğramalar, güneşi yansıtan beyaz duvarlar, vernikli kapı ve gün batışına balıklama atladığım terasım. kitaplardan hazinem vardı evin içinde duvar yerine. sabah erkenden kalkıp köyde dolaştıktan ve ileride içinde yatacağım kaya mezarını ziyaret edip gelecekteki ölü bedenime fatiha okuduktan sonra basamağında otururdum. güzel günlerdi, o korkunç felaket gelmese her şey sonsuza dek devam edecekti ama olmadı.
yazı karakterini bile seçemediğim bir bloga yazı getirmek istemediğimden, ara yüz eski haline dönene kadar yokum. çalışan bir şeyi bozmayın ve değiştirmeyin be ibneler, fotoğraf bile yüklenmiyor bu haliyle. iki yana yaslayamıyorum yazdıklarımı, trebuchet'imi özlüyorum tek gözü kör dilenci gibi. ne oldu da böyle birden sapıttı bir fikrim yok. internette araştırmaya başlasam en az altı siteye üye olup üç ayda da yedi santim uzatacağım. garantili diyolla.