yazı karakteri: kendinde solmak
Bir yerden başlamalıydı, bir yere varmasa bile. Atacağım her adım bir boşluğa çıkacakmış gibi hissederek koşuyorum. Kaçtığım her neyse beni kovaladığı kesin. Hala koşabiliyorsam ve henüz düşmemişsem, kovalandığım kesin.
Kapılar hep duvar görünüyor gözlerime. Hülyaları geçtim artık, duvarlara bakıyorum hep. Üzerime yıkılırsa bir duvar, belki de o bir kapı olabilirdi diye düşünüyorum. Daha sonra bunun da bir hülya olduğuna kanaat getiriyorum.
ahkam: alter ego zaman: 22:57
neden düşündüğünü boşver, illa nedeni olmak zorunda değil. alışkanlıktan bile düşünür insan.
bir yere varamamak düşüncesi bunları yazdırıyor sanırım. varamamakla ilgili bir yorum yapmıştım. tekrarlamayayım şimdi.
düşünüdklerini yazmış olman önemli. bazen iyileştirsin diye bir şeyler yazarım. sen de böyle mi yapıyorsun bilmiyorum. yazı terapi gibi.
gördüklerimiz görmek istediklerimize göre şekilleniyor olabilir mi? öyleyse gördüğümüzde ne kadardır istemenin etkisi?
-illa kapılar yerine duvarlar mı? peki duvarlar yerine ne?
acılardan mavi gökyüzü? soğuk çelik raylardan yeşil çayırlar? cehennemden cennet? var mıdır görebilen?
Burada anlatmak istediğini çok iyi anlıyorum....