Nasıl Sosyalist Oldum?
Germen putperestlerin Hıristiyan oluşuna biraz benzer bir şekilde sosyalist olduğum söylenebilir bu zamanla içime yerleşti. Dönüşüm sürecim sırasında sosyalizmi aramadığım gibi, onunla kavgalıydım da. Çok genç ve toydum, hiçbir konuda fazla bilgim yoktu, ve “bireycilik'" denen öğretiyi hiç duymamış olsam da, güçlülerin şarkısını bütün kalbimle söylüyordum.
Ve bütün bunlardan ötürü, genç yaşımın coşkusu içindeki, işte ve kavgada başarılı olan ben, taşkın bir bireyciydim. Doğaldı bu. Kazanan taraftım. Bu sebeple, oynanan ya da oynandığını düşündüğüm bu oyunun, tam ERKEKLERE göre olduğu kanısındaydım. Bir ERKEK olmak, kalbime büyük harflerle erkek yazmak demekti. Bir erkek gibi macera yaşamak, bir erkek gibi dövüşmek ve erkek işleri yapmak (bir çocuğun ücreti karşılığında olsa bile)bunlar beni her şeyden çok etkileyen ve sarmalayan şeylerdi. Önümde sisli ve uçsuz bucaksız bir gelecek manzarası görüyordum; bu gelecek içinde ERKEK işi olarak gördüğüm oyunu oynayarak, sağlığımı kaybetmeden, kaza yapmadan ve kuvvetli kaslarla yol alacaktım. Dediğim gibi, bu gelecek uçsuz bucaksızdı. Kendimi, sonsuz hayat içinde Nietzsche'nin sarışın canavarları gibi, tam bir üstünlük ve güçle saldırıp, şehvetle ilerlerken, fethederken görebiliyordum.
Talihsizler, hastalar, rahatsızlar, yaşlılar ve sakatlara gelince, itiraf edeyim onları hiç düşünmüyordum bile; kazaları saymazsak onların da gerçekten isterlerse benim kadar iyi olabilecekleri ve benim kadar iyi iş görebilecekleri kanısındaydım, o kadar. Kazalar mı? Onlar yine büyük harflerle KADER'i temsil ediyordu ve KADER'den kaçış yoktu. Napolyon Waterloo’da kazaya uğramıştı ama bu benim yeni bir Napolyon olma arzumu kırmıyordu. Dahası, hurda demiri sindirebilecek bir mide ve zorluklarla beslenen bir bedenden kaynaklanan iyimserliğim, kazaları şanlı benliğimle uzaktan olsun ilişkilendirmeme izin vermiyordu.
Umarım, tabiatın güçlü asillerinden biri olmakla nasıl gururlandığımı açıklayabilmişimdir. Emeğin itibarı, benim için dünyadaki en etkileyici şeydi. Daha Carlyle ya da Kipling'i okumadan, onlarınkini gölgede bırakacak bir öğreti geliştirmiştim. Çalışmak her şeydi. Takdis ve kurtuluştu. Zor bir günün emeğinden duyduğum gurur size anlaşılmaz gelebilir. Geriye dönüp baktığımda bana da anlaşılmaz gibi görünüyor. Kapitalistlerin sömürdüğü en inanç sahibi ücretli köleydim. Ücretimi ödeyen adamı kandırmak ya da işten kaytarmak öncelikle kendime, sonra da ona karşı bir günahtı. Bunu vatan hainliğinden sonra gelen, hatta onun kadar kötü bir suç olarak görüyordum.
Kısacası, neşeli bireyciliğim ortodoks burjuva ahlakının etkisi altındaydı. Burjuva gazetelerini okuyor, burjuva vaizleri dinliyor, burjuva siyasetçilerin şatafatlı zırvalarını alkışlıyordum. Ve kuşkum yok, başka olaylar kariyerimi etkilemese, profesyonel bir grev kırıcıya dönüşecektim (Başkan Eliot'ın kahraman Amerikalılarından birine); kafam ve para kazanma gücüm kesin şekilde, militan sendikacıların sopasıyla ezilecekti.
Tam bu sıralarda, yedi ay süren bir yelkenli gemi seyahatinden dönmüş ve on sekiz yaşıma yeni basmışken, avarelik etme fikri girdi kafama. Biletsiz araba ve tren yolculuklarıyla, neşeli insanların bulunduğu ve işlerin ayağınıza geldiği Batıya gittim; oradan da insanların küçük patatesler gibi olduğu ve her tür işin peşinde koştukları, Doğu'nun tıklım tıklım çalışma merkezlerine. Sarışın canavarın bu yeni macerasında, kendimi hayata yeni ve tümüyle farklı bir açıdan bakarken buldum. Proletaryadan gelip, sosyologların “batık durumdaki onda bir” dedikleri grubun içine düşmüştüm ve bu batık durumdaki onda birin nasıl oluştuğunu keşfederken ürküntü duyuyordum.
Bir ara, Birleşik Devletler ve Kanada'daki yaklaşık on bin millik avareliğim sırasında Niagara Şelalesi'ne yol düşürdüm, ödül avcısı bir polis tarafından tutuklandım, suçumu ret ya da kabul etme hakkımı kullanmadım, ikametgahım ve görünür bir meşgalem olmadığı için derhal otuz günlük hapse mahkum edildim, kelepçelenmiş ve diğer bir grup adama zincirlenmiş vaziyette Buffalo'ya götürüldüm, Enie Cezaevine konuldum, saçım ve yeni terleyen bıyığım tıraşlandı, çizgili mahkum elbiselerini giydim, bizim gibiler üzerinde tecrübe kazanan bir tıp öğrencisi tarafından aşım yapıldı, ayaklanın zincirli yürütüldüm ve Winchester tüfekli muhafızların gözetiminde işe koşuldum bunların tümü bir sarışın canavar gibi macera yaşadığım içindi. Tanığın söylemediği ayrıntılara gelince, her ne kadar artık taşıyamadığı milliyetçi duyguların dinip, ruhunun bir yerlerinden akıp gittiğini sezseniz de en azından, bu deneyimden beri, erkekler, kadınlar ve küçük çocukları, hayali coğrafi sınırlardan daha fazla umursuyor.
Ama zaman değişti. Bir gün geldi, doğduğum kentte Cumhuriyetçi bir belediye başkanı, “kamu hizmetlerinin yerel yönetimlerce yerine getirilmesi Amerikan politikasının bir parçasıdır” şeklinde açıklama yaptı. O gün   dünyadaki yerimin değiştiğini gördüm. Artık patologlar beni incelemiyor, kibar arkadaşlarım kız kardeşleriyle topluluk içinde yakınlaşmamdan hiç rahatsız olmuyorlardı. Siyasi ve toplumsal fikirlerim gençlik kaprisleri gibi kabul ediliyor, iyi huylu ihtiyarlar bana sahip çıkıyor, bir gün büyüyeceğimi ve toplumun az bulunur derecede zeki üyelerinden biri olacağımı söylüyorlardı. Ayrıca diyorlardı ki, ceplerim boş olduğu için bu şekilde düşünüyormuşum ve biraz para kazandığım zaman düşüncelerim tamamen değişecekmiş kısacası, onlar gibi düşünmeye başlayacakmışım.
Bu deneyimlerim içinde dikkatimi çeken bir şey vardı. Değişen ben değildim, toplumdu. Aslında benim sosyalistçe görüşlerim daha sağlam ve belirgin hale gelmişti. Tekrar söyleyeyim, değişen toplumdu ve üzülerek, toplumun fikirlerimi kullanmak için değişmediğini fark ettim. Kamu hizmetlerinin yerelleştirilmesini savunduğum için toplum beni bir ‘kızıl" olarak damgalamıştı; kısa süre sonra belediye başkanı, hizmetleri yerelleştirmek Amerikan politikasının bir parçasıdır dediğinde, onu alkışlamışlardı. O benim fikirlerimi çalmış, toplum da bu hırsızı alkışlamıştı. Şimdiyse toplum, hizmetlerin yerelleştirilmesi konusunda benim fikirlerimi geride bırakacak noktaya geldi.
Bana olanlar, Birleşik Devletler'in her yerinde sosyalist harekete olanlardan farklı değil. Burjuva zihniyeti sosyalizmi dehşetli bir hastalıktan bir gençlik kaprisine çevirdi, sonra da iki eski parti onun fikirlerini çaldılar sosyalizm, uysal ve kalender bir işçi gibi, sömürülerek saygınlık kazandı.
Sonra 1904 başkanlık seçimleri geldi. 435,000 sosyalist oy, açık gökyüzünde çakan bir şimşek gibiydi dört yılda yaklaşık yüzde 400'lük artışla, bir istisnayı saymazsak, iç Savaş'tan bu yana üçüncü bir partinin aldığı en yüksek oydu. Sosyalizm çok canlı ve büyüyen bir devrimci güç olduğunu göstermiş, eski tehditkarlığı geri gelmişti. Korkarım ne ben ne de o, artık saygın değildik. Ülkenin kapitalist basını bu fikrimi destekliyor. işte kapitalist basının seçim sonrasındaki ifadelerinden bazıları:
“Demokrat Parti'nin işi bitti. Kıta Avrupası'nın Sosyal Demokrat partisi, huzursuzluk ve nefret vazederek, hukuk, mülkiyet ve kişisel haklara saldırarak, el koyma ve yağma kışkırtıcılığı yaparak geliyor.” Chicago Chronicle.
“Eugene V. Debs gibi birini Birleşik Devletler başkam yapmak üzere verilmiş kırk binden fazla oy, Chicago için düşünülebilecek en kötü reklamdır." Chicago Inier Ocean.
“Ülkemizde sosyalizmin, pek istemesek de, hızla büyümekte olduğunu görmezden gelemeyiz."-Brooklyn Daily Eagle.
“Geçen salı Cumhuriyetçi Parti'nin omuzlarına büyük bir yük bindi... Büyük ve etkili reformlar gerektiğini biliyorlar ve bunları yapacak güçleri var. Yoksa, Tarın uygarlığımıza yardımcı olsun! ... Tröstleri engellemezlerse, dünyanın gözünde, hükümet sistemimizin bir sosyal cumhuriyete dönüşmesinden sorumlu olacaklar. Ücretlerdeki keyfi düşüşün önüne geçilmezse, sosyalizm, bu durumu iktidara gelmek için kaldıraç olarak kullanır.”The Chicago New World .
Kaldı ki, ortalama burjuvanın zihninde sosyalizm belirsiz ve şekilsiz bir tehdittir. Sermaye sınıfının ortalama üyesi, sosyalizmi tartışırken, kara cahilce sözler sarf eder. Sosyalizmin yazınını, felsefesini ya da siyasetini bilmez. Kafasını bilgiççe sallayıp, ölmüş ve gömülmüş fikirlerin kuru kemiklerini tıngırdatır. Dudaklarından küflenmiş cümleler dökülür; örneğin, “insanlar eşit doğmamıştır ve doğamazlar. ”; “Sosyalizm ütopik ve olanaksızdır”; “Azla yetinmeyi bilmek gerek”; “insanlar yeni baştan dünyaya gelmedikçe bu işler değişmez."; “Ortaklaşmacı topluluklar hep başarısız olmuştur.”; “Paylaşmanın yararı ne? On yıl sonra da bugünkü gibi zengin ve fakir insanlar bulunacak”.
“Pay istemiyoruz! Sahip olduğunuz her şeyi istiyoruz. İktidarın dizginlerini ve insanlığın kaderini elimizde tutmak istiyoruz, işte ellerimiz. Bunlar güçlü ellerdir. Hükümetlerinizi, saraylarınızı, rahatınızı alacağız elinizden. ve o gün ekmeğiniz için, tarladaki köylü ya da metropollerinizdeki aç ve çelimsiz katip gibi çalışmak zorunda kalacaksınız. İşte ellerimiz. Bunlar güçlü ellerdir. ’’