İçine Şeytan Kaçmış İlişkiler - Rahime Kongur
-İlgi göstermede bir vücudun azaları gibidirler, onlardan birisi rahatsızlandığında diğer azalar da uykusuzluğa ve hummaya tutulmuş gibi rahatsız olurlar.” (Buhari, Edeb, 27)
Şayet kalb, bir mü’min kalbi olarak yoğrulmamış, itmi’nana ermemişse – ki o Allah Teâlâ ile birliktelik halidir ve ona ancak kalbe Allah Teâlâ ile birlikteliği enjekte edecek olan zikirle varılır- ona adeta yakın bir arkadaş olmuşcasına şeytanın musallat kılınması mukadderdir. (Zuhruf, 36). Çünkü şeytanın varoluş misyonu yeryüzünde kötülükleri güzel göstererek insanları azdırmaktır ve ondan kurtulacak olanlar da “ihlaslı kullar”, yani Allah’ın her an kendileri ile birlikte olduğunun idrakinde olan, her an Allah’ın huzurunda olduğu bilinci ile yaşayan ve davranışları içinden Allah’tan başkasına kulluk mikrobu taşıyan her şeyi arındıranlardır. (Hicr, 39-40). Buraya kadar, Kelam-i Kadimin mü’minlerin birbirine yönelik hukuklarını çerçeveleyen ana ilkeleri gördük: Kardeş olacağız.
Bu durumda “Mü’minler ancak kardeştirler” şeklindeki Allah’ın ayeti ile kendi durumlarını nasıl te’lif ederler? Bunun izahı yoktur.
Çünkü yarın Allah’ın huzuruna varıldığında her şey ayan beyan ortaya çıkacaktır. Herkesin yüreklerinde ne var ne yoksa ortaya dökülecektir. Eller, ayaklar, deriler şahitlik yapacaktır. İnsan ilişkileri en girif psikolojik alandır.
Allah Teâlâ, “Şeytanın insana kötülükleri süsleyerek benimseteceğini” bildiriyor. Allah Teâlâ, insandaki bu savrulma potansiyelini şu ayet-i kerimede ne kadar güzel tasvir eder:
Bütün buralardan mü’minler arası ilişkinin “kardeşlik formatı”ndan uzaklaşıp zehirlenmesi hadisesine gelirsek, orada, hevânın beslediği “ben”lerin“Ego”ların rolüne bakmamız gerekiyor.
Kış Gelirken Sağlıklı KalalımBananecilik (1)