Film Dünyası: 01.10.2009 - 01.11.2009
Bugün benim açımdan güzel bir gündü. Şöyle ki, hayatımda ilk defa iksv’nin düzenlediği filmekimi’ne yani sonbahar film haftası’na gitme şansım oldu. Biletimi çıktığı gün almıştım. Sabah erken uyanıp, önce tren, sonra vapur, sonra da metroyu kullanarak istiklal caddesi’ne çıktım. 13.30 seansındaki, az sonra yazacağım filme girdim. Film bitince de biraz caddeyi dolaşıp, bir şeyler yiyip, içip, aynı araçlarla seyahat ederek eve döndüm. Her şey çok güzeldi ama film o kadar iyimiydi? Orası muamma işte…
Kuzey İrlanda’da 1975 yılları, başkent Belfast’ta iç savaş hakim. Protestan, İngiltere ile birleşme yanlısı Ulster Gönüllüleri ile Katolikler çarpışıyor. 17 yaşındaki Alistair Little (Mark David), sadece üzerine ‘bir Katolik öldürdü’ etiketini yapıştırıp sokaklarda ‘erkek’ gibi gezmek amacıyla Katolik olan Jim Griffin’i (Gerard Jordan) öldürür. Cinayetin görgü tanığı, Jim’in 9 yaşındaki kardeşi Joe’dur. Joe’nun annesi, çocuğun, abisini öldürmesine rağmen neden ona, onu engellemediğini söyleyip, bütün suçu Joe’ya yükler. Joe 33 yıl boyunca cinayeti görmenin ve engelleyememenin, üstüne üstlük annesinin nefretini kazanmasının verdiği vicdan azabıyla yaşar.
33 yıl sonra Joe Griffin (James Nesbitt) evlenmiş, çoluğa çocuğa karışmış bir adam olarak karşımıza çıkar. Alistair Little (Liam Neeson) ise 12 yıl hapishanede cezasını çekmiş ve artık bu işlerden uzaklaşmış ve normal yaşantısına devam etmektedir. Bir gün reyting uğruna bir reality şov programı bu iki kişiyi buluşturmak ister ve olaylar gelişir…
Spoiler gibi gelebilir ama değil bence. Film asıl olarak bu anlattıklarımdan sonra başlıyor ve her şey ayrıntılarda gizli. Joe’nun da, Alistair’in de kendine ait hikayeleri var ve 33 yıl boyunca neler yaptığını dinliyoruz. İkilinin karşı karşıya geldiği anda da inanılmaz bir adrenalin pompalanıyor vücudumuza.
Açıkçası film bana çok kısa geldi. Yani sürükleyici demek oluyor bu. Evet 90 dakika ama, yarım saatte bitmiş gibi hissettim. Yine de sıkıcı birkaç kısım var, ufak ta olsa. Özellikle uzun cümleler ve ağır İrlanda-İngiltere aksanı hakim filme. Bunlardan hoşlanmıyorsanız daha da sıkıcı gelecektir. Neyse ki ben İngiliz aksanının büyük bir hayranı olduğum için zevkle izledim.
‘Der Untergang’, ‘Das Experiment’ ve ‘The Invasion’ filmlerinin de yönetmeni olan Olivier Hirschbiegel yine iyi bir iş çıkartmış. Zaten film 2009 Sundance’te Dünya Sineması Yönetmen ve Senaryo ödüllerini kazanmış. Oyunculuklara laf yok. James Nesbitt inanılmaz bir performans çıkarmış. Tek kelimeyle İ-NA-NIL-MAZ! Liam babaya zaten laf edersek çarpılırız ama bu filmde şovu Nesbitt kapmış. Filmin sonu biraz sade ve açıkçası bu da çok iyi ilerleyen filmin bu kötü sonla bitip, vasat olması demek bana göre. Daha çarpıcı bir son olsa puanım çok daha iyi olacaktı ama sadece sonunu beğen-e-mediğim için çok puan kırıyorum.
Araya ‘filmekimi’ni sıkıştırayım. Güzel bir organizasyon, ama yetersiz. Altyazı olayı güzel, ekstra küçük bir perde koymuşlar ve altyazı filmin altından değilde o perdeden geçiyor. O güzel. Ama mesela ‘Das Weisse Band’ filminde Almanca konuşulurken alttan geçen İngilizce orijinal yazılar okunmamış. Yine bir eksiklik var yani. Ses sistemi sorunlu, görüntü sistemi sorunlu. Yaklaşık 3-4 dakika sessiz izledik filmi bugün. Görüntüde de sürekli zıplamalar, oynaşmalar. Ben yine pek bir beklentiyle gitmedim, fazla batmadı. Hatta oturduğumda çok sevindim, bulutlarda uçtum adeta. Çünkü 1. sıra 31. koltuktu biletim ve en önde oturacağımı sanıyordum. Halbuse 1. sıra en arkaymış, çok ta güzel bir yerdi. Ama biraz önce bahsettiğim sıkıntılar, eminim pek çok sanatsevere batmıştır.
Filme dönelim. Güzel bir hikaye, saf bir hikaye, acıklı bir hikaye. Saçma sapan bir amaç uğruna yuvaları yıkılan, yıllarını vicdan azabıyla geçen insanların olduğu bir hikaye, geleceğinizi belirlemek için geçmişinizle yüzleşmeniz gerektiğini hatırlatan bir hikaye. Dediğim gibi sonu yakışmamış bence. Onun dışında beğendim. 10/7
3 gündür okulu ekişimin –ekiş deyince bir hoş oluyor insan- ardından Salı günü okula uğramalıyım diye düşündüm. Belki kampüsün havası iyi gelmedi, ya da 1 buçuk saatlik yolculuk boyunca –git gel 3 saat- bangır bangır müzik dinlememden dolayı akşam eve geldiğimde başımın inanılmaz derecede ağrıdığını söyleyebilirim. Dolayısıyla erken yatmak istedim. Yayın akışına baktığımda bugünün cnbc-e filminin ‘Get Over It’ olduğunu gördüm. IMDB’de 5.5 almış, gece kalkıp izlemeye değmez o zaman dedim. Aslında filmleri IMDB notuna göre izleyip izlememezlik yapmıyorum tabii ki, ama gerçekten çok yorgundum. Sonra oyunculuklara baktım ve Kirsten Dunst ismini gördüm. Tabii saati kurup yattım ve şimdi yazıyorum.
Tanınmamış bir yönetmen (Tommy O’Haver-ilk filmi), tanınmamış oyuncular ve Kirsten Dunst. Berke adlı genç çocuk (Ben Foster) uzun zamandır, aynı zamanda çocukluk arkadaşı olan Allison (Melisa Sagemiller) ile çıkıyordur. Bir gün Allison, aralarındaki elektriğin bittiğini düşünür ve Berke’den ayrılır. Berke sevgilisi tarafından terk edildikten sonra onu geri kazanmak için elinden geleni yapar. Bu işte de kendisine yardımcı olan kişi, en iyi iki arkadaşı Felix (Colin Hanks-Tom Hanks’in oğlu) ve Dennis’ten (Sisqo) Felix olanının kız kardeşi Kelly’dir (Kirsten Dunst). Bu arada Allison’da kendine Striker (Shane West) adında yeni bir sevgili bulmuştur. Zaman içinde Kelly, Berke’nin kalbini çalınca ortalık karışır.
Klasik bir gençlik komedisi. Hem de çok klasik. Hatırlıyorum da o zamanlar bu tip gençlik filmlerinin patlama yaptığı dönemlerdi. Hatta Kirsten Dunst’un da bu tür filmler için en aranılan isim olduğu dönemler. Lise. Genç erkekler, genç kızlar. İşte gerçek aşkı aramaya çalışan insanlar. Flörtler. Hafif müzik, komedi, eğlence. Çok basit bir film. Film, nasıl biteceğini 1. dakikasında gösteriyor. Sevgilinizle gideceğiniz ideal filmlerden. Yanına bir de müzikal basmışlar, daha sonra çıkacak ‘High School Musical’ serisi gibi olmuş.
Oyunculuklara gelirsek. Berbat, yani biri hariç. Tabii ki tanıdınız. Zaten bu yüzden o yıldan sonra o filmden günümüze kadar gelen isim Kirsten Dunst. Tabii bir de ‘3.10 to Yuma’ remake’inde kendini yeniden gösteren Ben Foster’ı unutmamak lazım. Neyse Kirsten’e dönelim. Bu sektöre 10 yaşlarında adımını atmış bir kız. ‘Interview With the Vampire’ filmi akıllara geliyor hemen. Ama ben asıl olarak ‘Spider Man’ ile tanıdım. Ve o günden beri inanılmaz bir şekilde aşığım. Bunları ‘How to Lose Friends & Alienate People’ yazarken de söylemiş olmalıyım. Oyunculuk anlamında kendini pek geliştirmemiş ve hep böyle fazla kaliteli olmayan filmlerde kalmış olabilir. Ama o bakışlar, o gülümseme, o mimikler falan bence inanılmaz. Çok seviyorum lan.
Neyse konudan kopuyoruz. Pişman olmadım. Ama büyük beklentileriniz olmasın tabii. Vakit geçer, eğlenirsiniz, ufak bir sahnede Carmen Electra'yı görür, mutlu olursunuz. Çok film var bunun gibi. Gerçekçi olalım. 10/5
Dört farklı hayatı ancak bu kadar aptal ve saçma olarak birleştirilir demek isterdim.Aslında dememem, bu fikre katılmadığımı göstermez ama bu filme karşı bu kada acımasız olmamaya karar verdim ve bir inceleme yapmak gerekitiğini düşünüyorum.Hadi başlayalım hemen.
Öncelikle 4 hikaye diyoruz.Nedir bunlar.Bir adam bankada çalışmaktadır ve artık başarıdan daha fazlasını arıyor.Bunun için bir bahis oynar ve kaybeder.Keşke oynamasaydı.Daha sonra inanılmaz bir boka batar ve kurtulmaya çalışır.Kurtulmak isterken daha felaket olaylar olur.Bu bahsettiğim hikaye filmin en sıradan hikayesiydi.Bunu hikayeden sayarsak eldekilerin sayısı 5 e çıkar.Ama saymamayı tercih ediyorum.
Diğeri ise ufaklıkta kardeşini bilmeden öldürmüş ve birtip değişik özelliklere sahip olan bir adam.Bir sonraki paragrafta bahsedeceğim kötü karakterin yanında çalışan biri.Hayatında bir takım zorluklar var ve bunları kendince atlatmaya çalışıyor.İnanılmaz derecede sütü kapalı olarak anlatmaya çalışıyorum çünkü eğer sorunlarını yada kötü adamı size anlatmaya kalkarsam filmin anlamı kalmaz.
Kötü adam ise kötü adam.Her türlü kötülüğe sahip ve filmin odak noktasındaki karakter.
Şarkıcımız ise genç ve yeni yeni şöhretle tanışıyor.Başarı herzaman para ver iyi insanlar getirmez etrafınıza.İzlemeniz gerekiyor.
Son olarak filmin ilk 1 saat 10 dakikasında ortalıkta olmayan bir karakter.Doktor olarak giriyor hikayemize ve direkt olarak diğer saydığım 3-4 olayla bağlantısı var.Çok zor bir durumda kalıyor ve diğer hikayedeki karakterlerden bazılarına ihtiyacı oluyor.
Yapabilceğimin maksimumunu yaparak sizlere fazla kopya vermeden karakterleri tanıtmaya çalıştım.Film hakkında söylencek şeylerden bahsedelim.Bazı kusurlar vardı filmde.Öyle tesadüfler oluyor ki, akıl sır erdiremiyorsunuz.Hani bu tarz filmler gayet normal olarak tesadüfler üzerine kurulmuş oluyor ama bu kadarı biraz fazla abartılmış.Biraz daha mantık çerçevesi sınırlarında yapılsa tadından yenmezmiş.
Hikayeler arasındaki geçiş mükemmele yakın.Filmin sona doğru gittikçe çözülmeye başladığını söylememe gerek yok.Senaryoda herhangi bir delik yoktu.Gayet güzel olarak işlemiş.Hazır senaryodan bahsetmişken buradan söyleyim, 90 dakika biraz kısa olmuş gibi.Hani yukarıda bahsettiğim gereksiz rastlantılar yerine filmi biraz daha uzatıp adam gibi bağlantılar kurabilirlermiş.
Ayrıca filmde öyle bir kopya vermişler ki, eğer bu tarz filmleri çok seviyorsanız ve takip ediyorsanız mutlaka yakalayabilirsiniz.Çok dikkatli olunması gereken bir sahne var.Benim gibi (istemeden) orayı yakaladığınız zaman, doktor sahnesi ekrana girdiği anla alakayı oradan kurabilirsiniz.İnanılmaz bir rastlantı olmuş ama güzeldi.
Seçkin oyunculardan kurulu bir kadro var elimizde. Brendan Fraser, Andy Garcia, Sarah Michelle Gellar, Forest Whitaker, Kevin Bacon gibi oyunculardan oluşuyor.Bu tür filmlerde oyuncu performanslarından bahsedemezsiniz çok fazla ama bişeylerden bahsetmek gerekiyor.Bacon'un rolü çok kısaydı ama o karambolde resmen döktürmüş.Aynı zamanda filmin çok büyük bir kısmını kapsayan Garcia rolünün gerekliliklerini inanılmaz yerine getirmiş ve bizleri mutlu etmiş..
Fazla söylenecek bişey yok.Birleştirme senaryoları seviyorsanız bu film tam size göre.Ben çok seviyorum ama filmden istediğim keyfi alamadım.Gereksiz raslantılar, kısa süresi, bazı sahnelerde oyuncuların fazla öne çıkması vb nedenlerden dolayı vereceğim not en fazla 10/6 olabilir.İyi denemeler size...
Perşembe günü saat 15.00 da Teknik Resim, 17.00 da Türk Dili dersim vardı. Ama insanlar değişkendir. Bir anda içinizden gelen sesi dinlersiniz ve kararlarınızı değiştirirsiniz. Bende okula gidecekken bir anda içimden gelen sesi dinledim ve sinemaya yöneldim. Fazla seçeneğim yoktu, Funny People’ı tercih ettim…
Geçmişte başarılı bir komedyen olan George Simmons (Adam Sandler) artık hayatının ikinci ve geçmişteki gibi başarılı olmayan dönemine girmiştir. Ailesiyle ilişkisi bitmiş, yalnız ve bencil biri olarak yaşamını sürdürmektedir. Bir gün doktor ona lösemi hastası olduğunu söyler. Kurtulma oranı ise sadece %8’dir. Bunun üzerine George, hayatının son dönemlerini yine eskisi gibi yaşamak ister. Eskisi gibi stand-up yapmak ve iyi para kazanmak ister.
Ira Wright (Seth Rogen), Leo Koenig (Jonah Hill) ve Mark Taylor Jackson (Jason Schwartzman) aynı evde yaşayan ve komedyen olmak isteyen üç gençtir. Bir gün Ira ile George’un hayatı bir stand-up gösterisinde kesişir. George yıllar sonra ilk kez çıktığı sahnede insanları güldüremez ve Ira ondan sonra çıkıp onunla alay eder. Ertesi gün George, Ira’yı arar ve Ira ile Leo’nun ona yardımcı olmalarını, ona asistanlık yapmalarını ve espri yazmalarını ister. Ira, George ile telefonda konuşurken Leo’nun işi olduğu yalanını uydurur ve teklifi tek başına kabul eder. George bir yandan gösterilere çıkmaya başlarken, diğer yandan da hayatındaki hataları telafi etme çabasındadır. Buna eski eşi Laura’da (Leslie Mann) dahildir.
Pek çok kez birlikte çalışmış kaliteli bir ekip. Forgetting Sarah Marshall, Knocked Up, Superbad ve 40 year old Virgine filmlerinde de bu isimler vardı. Yönetmen Judd Apatow ve oyuncular Seth Rogen, Jonah Hill, Leslie Mann. Bu sefer onlara Eric Bana ve tabii ki Adam Sandler eklenmiş. Ortaya da yer yer komedi içeren ama genelinde dram hakimiyeti altında olan bu 140 dakikalık film çıkmış.
Evet 140 dakika. Gerçekten çok uzun. Bazı filmler vardır böyle 2 saat, 3 saat sürer ama hissettirmez. En iyi örneği birkaç ay önce izlediğim The Curious Case of Benjamin Button. Ama bu film bayıyor. Filmin en kötü yanı, uzun olması. Arada gereksiz bir çok sahne var, gerçekten. Bu kadar kaliteli bir kadro daha mantıklı düşünüp filmi bu kadar uzun tutmayabilirdi, gerek yoktu yani.
Oyunculuklara lafım yok. Adam yine mükemmel bir iş çıkarmış. Bu adam bir erkeğin bile aşık olabileceği seviyede sempatik, ya da bana öyle geliyor, eheh. Leslie Mann’i de 17 Again’de izlemiştim. Bu sefer daha fazla rol üstlenmiş ve hakkıyla yerine getirmiş. Eric Bana’da iyi gitti bu filme. Jonah Hill, Seth Rogen, Jason Schwartzman ve hatta Daisy karakteriyle Aubrey Plaza’da hiç sırıtmıyorlar. Apatow’un kızları Maude ve Iris’de çok şirinler hakikaten. Aynı zamanda kısa da olsa filmin bir sahnesinde Eminem’i, Sarah Silverman’i ve Ray Romano’yu görüyoruz.
Son olarak bu filmden alabileceğimiz en önemli bilgi hayatlarını komedi yaparak kazanan insanların, ya da bir şekilde halk arasında ünlü olan insanların özel hayatlarında ne gibi zorluklar yaşadıklarını görebiliyoruz diyebilirim. 140 dakika uzun, bazı espriler bayat ama Judd Apatow ve Adam Sandler işbirliğindeki bu film izlenir. Hem de bayağı bir keyif alınır. Geriye dönüp baktığımda Perşembe günü yaptığım tercihten hiç te pişman değilim. 10/7
Aslında pek yapmadığım bir işi yaptım az önce. Uyku tutmadı, televizyonda film izlemem, yani pek fazla izlemem. Böyle saçma kurallarım vardır, uzun süredir bilgisayarda yada laptopta da izlemiyorum. Sadece DVD’de izlerim, genelde. Bu kuralımı çiğnedim. Bir de pek fazla Avrupa Sineması izlemezdim. En son izlediğim ve tek hatırladığım film Lilja Forever’dı. Onu da cnbc-e’de izlemiş, sonra çok beğenip, netten indirip bilgisayarda bir kez daha izlemiştim. Az önce cnbc-e’de Fransız Sineması’nın bu filmini izledim. Düşünüyorum da, iyiki izlemişim.
Fransız oyuncu/yönetmen Agnés Jaoui yazmış ve yönetmiş. Bununla da kalmayıp oynamış. Türkçe anlamı “Bana Bak” olan –bazı yerlerde “Resim Gibi” geçiyor- bu film 2004 Cannés Film Festivali’nde Altın Palmiye için yarışmış ve en iyi senaryo ödülüne layık bulunmuş.
Konumuz şöyle; Başrolde ünlü bir yazarın kızı olan Lolita (Marilou Berry) var. Kızımız şişmanlıkla obezlik arasındaki ince çizgide yürüyor. Mükemmel derecede bir sese sahip ve en iyi yaptığı iş şarkı söylemek. Kendiyle barışık değil ve babasının kendisiyle hiç ilgilenmemesi dolayısıyla ondan nefret ediyor. Bu arada babası olan ünlü yazar Etienne Cassard’ı ise filmin diğer bir senaristi olan Jean-Pierre Bacri canlandırıyor.
“Bu başka birinin hayatını yaşıyor olsalar ne yapacağını çok iyi bilen, ama kendileri ne yapacağını bilemeyen insanların öyküsü…” filmin tagline’ı, filmi çok iyi anlatıyor aslında. Yönetmen Lolita merkezinde insanların ne kadar bencil, ne kadar kendilerini düşünen yaratıklar olduğunu anlatmış bizlere. Bir şekilde herkes çıkarları için yaşıyor bu dünyada. Çoğu insan kendisine verdiği değeri bir başkasına veremiyor. Ya da bir başkasına sınırlı olarak, menfaat amaçlı veriyor o değeri veriyorsa da. Yönetmen bunu gözümüze sokmaya çalışmış ve bunda başarılı olmuş. Ancak filmin sıradan olduğu gerçeğini değiştirmiyor yine de.
Spoiler’a girebilir. Lolita’yı insanlar, babasının ünlü bir yazar olduğunu öğrenince sevmeye başlıyorlar. Ve onu kullanıyorlar. Onun müzik hocası olan Sylvia’da, babasının en sevdiği yazar olduğunu duyunca, kıza daha da yakınlaşmaya başlıyor, dolayısıyla babasına da yakınlaşmaya başlıyor ve anlıyor ki babası bir hiç. Evet ünlü yazarımız gerçekten hayatında bir pislik olarak yaşıyor. Kendinden başkasına –kızına bile- değer vermeyen bir hiç. Bu da sürekli sinirli olmasına ve insanlarla geçinememesine yol açıyor. Yönetmen burada da “İnsanların göründüklerinden farklı bir yanı” olduğunu vurguluyor ayrıca.
Oyunculuklara değinmek istiyorum ama sağlıklı olmayabilir. Sonuçta sabahın 5’i ve film Fransızca. Yani bilmediğim bir dil. Mimikleri tam anlayamıyorsunuz bilmediğiniz bir dilde film izlerken. Ama yine de dikkatinizi çeken şeyler oluyor. Hem yönetmen, hem yazar hem de aktris dediğim Agnés Jaoui gerçekten mükemmel oynamış. Yani hepsinin arasından en çok o çarptı benim gözüme. Bir de güzelliğiyle Virginie Desarnauts. Diğer karakterlerde sırıtmıyor ve iyi eşlik ediyorlar. Müzikleri de gayet güzel bir film.
Bu kadar artısına rağmen dediğimiz gibi sıradan bir film gibi geldi. Yani ne bileyim, yer yer çarpıcı sahneler var ama genel olarak baktığımızda çok ta derinden etkilemiyor bu film insanı diyebiliriz. Yine de izlenmeye değer, hele de Avrupa –Fransa- Sinemasına merakınız varsa. 10/6
Türk sineması baya bir döktürmeye başladı 2008 ve 2009 senelerinde.Gerçekten gayet güzel eserler ortaya çıkıyor.Özellikle yaşanan gerçek olayların, daha doğrusu gerçekte yaşanan ve herkezin merak ettiği olayları ortaya çıkartan filmleri izlemek gayet hoş oluyor.
Bu filmde nasıl dolapların döndüğünü görüyorsunuz ve üzülüyorsunuz.Gerçekten izlenmesi gereken bir film.Konu; Denizli valisi Recep Yazıcıoğluna olanları izliyorsunuz.Klasik olarak bir kısım insanlar türkiyede doğal kaynak bulurlar.Daha sonra yabancıların buna yerleşmek istemesi ve buna izin vermeyen, şerefsiz denilebilcek bir kısma karşı tek başına ayakta duran bir vali.Gerçekten inanılmazdı.
Filmde çok güzel bir konusma geçiyor.Artık ne kadar güzel olduğunu tartışmak tabiki size kalıyor;
''Türk'lerin en sevdiğim özelliği herşeyi çok çabuk unutmalarıdır.''Buna daha fazla yorum yapmaya gerek yok.Bu tür konularada daha fazla girmeden hemen filmle alakalı olarak devame diyorum.
Aksiyon tarzına güzel bir şekilde bulaşmış film.Hani sıkmıyor.Her ne kadar işlenen konunun önemi ve ağırlığı düşünüldüğü zaman biraz kısa kalmış ama bu süreninde nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz.Ama filmde bir sorun var.Bir türlü filmden zevk almayı başaramadım.Hani bir film gibi olmamış.İnanılmaz bir izlenim veriyor ama ben halen anlamadım tam olarak ne hissettiğimi.Bir dizinin uzun bir bölümü yada final bölümü olarak yapılmış gibi.Burada bir sorun vardı ve filme ısınamadım bir türlü.Siyaset kısmına daha fazla karışmadan oyuncu performanslarından bahsedelim hemen;
Erdal Beşikçioğlu'nun rolüne çok yakıştığını düşünüyorum. Şebnem Dönmez'i çok başarılı buldum bu filmde özellikle.
İsmail Hacıoğlu bildiğimiz gibi.Türk sinemasının yükselen değeri resmen.Daha öncelerinde idda ettiğim gibi çok iyi yerlere gelebilcek bir kapasitesi ve görünümü var.Çok sağlam duruyor ve gerektiği gibi davranıyor sadece.Çok özel birşey yapmasına gerek yok.Inanılmaz doğal gözükmesi zaten yetiyor.
Sonuç; karanlıkta kalmış ve çoğumuzun tam olarak bilmediği bir konu olduğunu düşünüyorum.Aynı ''Devrim Arabaları'' ni izledikten sonra oldugu gibi ''vay be'' dedirtiyor film.Herşeyin bu kadar basit olduğu bir ülkede yaşadığımızı bize bir kere daha hatırlattı.Bazı kalemlerin nasıl satıldığını , herşeyin göründüğü gibi olmadığını, bazı yerlere güzel göndermeler yapılmış.Notum 10/7 ...Biraz daha sinemaya benzetmelerini isterdim.
Rarely does the hype match the film, but this is one terrifying little horror flick.
Paranormal Activity, out exclusively in Santa Cruz today, is the story of couple Katie (Katie Featherston, who looks like a more buxom Jenna Fischer) and Micah (Micah Sloat), who decide to investigate a possible demonic presence in their San Diego home by setting up a camera to tape any occurances, particularly as they sleep.
It's also the story of the tiny independent movie made on a shoestring budget a la Blair Witch Project, complete with shaky camera tricks and one protagonist that never knows when to put the damn camera down (that would be Micah, in this case).
Paramount Pictures picked up the distribution rights to first-time director Oren Peli's movie, who also wrote and edited it. The marketing campaign has been mainly internet-based with midnight screenings being held in college towns (it's expected to hit more theaters mid-October).
Based on the turnout for San Francisco's midnight showing at the Castro Theater today, the campaign is working. Lines to get into the sneak peek wrapped around the block, packing the house. It also managed to terrify the crowd, who leapt to applause following the end credits.
A recent Los Angeles Times article detailing a real-life scary story, from director Steve Spielberg no less, is surely also helping. As the incident goes, back in 2008, Spielberg supposedly watched a screener of the film when his DreamWorks studio was considering releasing it. Not long after he watched it, the door to his empty bedroom inexplicably locked from the inside, forcing him to summon a locksmith. As soon as he got it out of there, he drove the DVD straight back to the studio in a garbage bag because he wanted it out of his house.
Speilberg's experience mirrors the kind of paranormal activity Katie and Micah face throughout the movie, which starts to get increasingly more intense as they try to find ways to deal with it. Most of their methods are ill-advised by a hired psychic, but that doesn't stop Micah from doing everything he can to beckon the thing that has haunted Katie since childhood.
It's an unnerving, edge-of-your-seat experience from the start, as the activity goes from basic bumps and noises in the night to full blown attacks toward Katie. And thanks to that hand-held camera gimmick that manages to work despite its now-tiring concept, it also feels totally realistic and plausible, making it absolutely horrifying. Hands down, one of the best horror films of the year; sure to conjure up geniune scares.
Normalde bizim blog yazarları tarafından yazılmayan yazıları alıp buraya koymayı bu zamana kadar hiç denemedim yada koymak istemedim.Sadece bizim yada arada yardımcı olmak isteyen arkadaşların yazılarıyla oluşan bir blog olsun istedim ama malum düzenli olarak yazan yazar sayımızın azlığı nedeniyle bu aralar heycanla beklenen ve çok ilginç olan filmler hakkında bunun gibi yaptırıma gidiyorum.İşte onlardan biri.İyi okumalar...
Yönetmen Todd Philips'in son filmi Hangover son zamanlarda yapılmış en güzel ve en komik filmlerden biri.Etrafta o kadar fazla gereksi komedi filmi dolaşıyor ki..Aynı bizim yok efendim dersane, muro gibi varoş kesimi eğlendirmek için yapılmış salak filmlerimiz gibi.2 erkek bir hafta sonu olabildiği kadar fazla karı götürmeye çalışıyor yada klasik üniversite eğlencileri vb.Bu filmin başına oturmadan önce daha önce izlediğiniz filmlerin tamamını unutun ve bambaşka bir eğlenceye hazır olun.Gerçek eğlence.
Daha önce bu konuda bir film izlememiştik sanırsam.Yada kendi adıma ben söyleyim, hiç görmemiştim.Arkadasliğin onemini, anlayisi, sevgiyi, ofkeyi, nefreti ve bagliligi da isleyen bir film olmasi acisindan da basarili bir yapim.
Karakter isimlerini tam olarak hatırlamıyorum ki zaten hatırlayıp hatırlamamanız sorun değil.Doug olması lazım, evet doug 3 gün sonra evlenecektir ve doğal olarak bir bekarlıga veda yapılmalıdır.4 kafadar arkadaş Las Vegas'a gidiyor ve geceleri başlıyor.Hesapta 1 gece kalıp geri dönmek var ama tabiki bu hesapladıkları gibi olmayacaktır ve inanılmaz bir karmaşanın içine düşeceklerdir.
Filmden bahsetmeye başlayalım.Öncelikle film müzikleri gerçekten süperdi.Bildiğimiz, heryerde çalan şarkıların ''clean'' versiyonlarını kullanmışlar yada hafif mixlerini yapmışlar.Çok hoştu.İzlerken aldıgınız zevk 1 kat daha artmış oldu.
Filmde Mike Tyson'a ufak bir rol vermişler.Şampiyonu görmek benim gibi ağır siklet boks a inanılmaz derece meraklı olan biri için hoş bir süprizdi.Rolünün gereğini yerine getirmiş.Hafif spoiler vermek ister gibi gördüm kendimi ama yapmayacağım.Filmde Tyson rolünün sonlarına doğru bir söz söylüyor.Orada öyle bir söz söylüyor ki!!! Kendi kariyerinde yaptığı hataların tamamını bir kerede özetliyor gibi.Ama bunu ancak onun kariyerini çok iyi bilenler anlayabilir.
Çok uzatmak istemiyorum filmden maksimum zevki almanız için ama herkez film hakkında bişeyler söylüyor.Bunu tartışmadan geçmek olmazdı sanırsam.Las Vegas.Şehiri öyle bir tanıtmışlar ki; hani sanki bütün pisliklerin olduğu, giden herkezin bu durumlara düşebilceği iğrenç bir yer olarak tanıtmışlar.Amerikayla hiç alakası olmayan bir insan olarak bu filmi izlesem Las Vegas'a asla gitmek istemem.İnsanların gözünü korkutmuşlar.Ama bunu bence bilinçli olarak yapmışlar.Çünkü filmin ilerleyen kısımlarında buna laf da sokuyorlar ama aksi yönde.Hani özür diliyorum ama tam olarak şu söz oturuyor buraya; ''ben ettim, siz temizleyin'' Mesela polis merkezindeki dialoglardan, Las Vegas'ı böyle yapanın, oraya bu amaçla gelen insanların olduğu empoze ediliyor.Ama bizim 4 kafadarın yaşadığı sahnelerde ise bunun tam tersi gösterilmeye çalışılmış.İlginç geldi bana.Amacı sadece güldürmek ve hafif ders vermek olan bu filmde neden böyle bir ikileme gidilmiş.
Son olarak oyunculuklardan bahsetmek gerekirse; Bradley Cooper haric fazla taninmayan oyunculara verilen sanslar ve gosterdikleri guzel performanslar hem filmlerin kalitesini arttiriyor hemde gelecekte cekilecek filmler icin umut vaad ediyor.Diğer 3 oyuncuyu daha önce hiç izlememiştim.
Hoş bir 100 dakika geçirmek isteyen ve bolcana gülmek isteyenler mutlaka bunu izlesin.Hem film sürükleyici ve komik, hemde süresi fazla uzatılıp gülme eğiliminde olan izleyicinin boğulmaması sağlanmış.Umarım artık komedi filmlerinin biraz kalitesini arttırma için bir başlangıç olabilir bu.American Pie serisiyle iyice yerlerde sürünen bir komedi piyasası gördük.Gecelik ilişkilerden bahseden, konuları bile olmayan gereksiz dialoglar üstüne kurulmuş filmlerden sonra Knocked Up çıkageldi.Son bu düzelmeye doğru giden furyanın son halkasıda Hangover oldu.Notum 10/7
Bir ay daha böyle geçti. 15 inden itibaren 1 haftaki boşluk düşündürücü.Onun dışında herşey normal.3cü ay da böyle bitti...