Ayşe Deniz: Sarhoşken best friend sonra sen kimsin
İzlanda macerası tam gaz devam ediyor.Bir önceki yazımda neden burada olduğuma dair kısa bir özet geçmiştim.”Pafin ve balina seyredip soğuktan donmak dışında bir marifetleri var mı bu adamların? Ne menem insanlardır? Ne yer ne içerler?” diye merak ediyor olmanız çok muhtemel… (Aslında bence umurunuzda bile değil ama o kadar geldik, bu kadar vakit geçirdik isteseniz de anlatacağım, istemeseniz de )
Arkadaşların bir numaralı kazanç kapıları balıkçılık. Ardından da “enerji ” geliyormuş, Roland’ın beni zorla yedi saatlik yola götürüp de gösterdiği o yerden fışkıran dumanlarla bir şeyler yapıp enerjiye çeviriyorlar zannediyorum. Turizm de çok önemli bir gelir kaynakları… Bunlar, çoğunuzun bildiği gibi ciddi bir ekonomik krize girip de iflas ettiler. Allah bir kapıyı kapatınca bir başkasını açarmış diye boşuna dememişler. Sen onca zamandır uyuyan yanardağ uyan da patla… Bütün dünyanın ilgisini çek, millet akın akın lav seyredip, kül toplamaya gelsin,turizm gelirini ikiye üçe katla… Ateistler bunu da açıklasın haydi bakalım!
Lakin bana sorarsanız en mühim hazineleri Björk. Ben buraya gelene kadar bu kadının Türkiye’de bu kadar fanatiği olduğunu bilmiyordum valla. Başta sevgili arkadaşlarım Azat Çamlıbel ve Ebru Tontaş olmak üzere bana o kadar çok kişi Bjork’u sordu ki size anlatamam. “Elin Hollandalısıyla Japonuyla gezeceğine iki İzlandalıyla tanış, belki Björk’ü tanıyan çıkar.” “Hani sen sosyal bir insandın? Hani bu Reykjavik el kadar bir yerdi? Nerde bu kadın niye hala bulamadın?” tadında çeşitli mesaj bombardımanlarına maruz kaldım. Björk burada yaşamıyormuş arkadaşlar, ilk önce bu konuyu bir aydınlatalım. Kendisinin New York’ta yaşadığına dair söylentiler var, buraya arada sırada gidip geliyormuş. Lakin burada yaşayan bir oğlu var, adı Sindri ve 25 yaşında, çocuk buradaki barlarda Dj’lik yapıyor fakat normal bir anadan olmadığı için “Stormtrooper” kıyafetleri içerisinde dolaşıyor. Bu Azat’la Ebru sussun diye gidip oğlana yapışıcam mecburen, bir de korkunç elektronik müzik yapıyor ki sormayın, dayanabilene aşk olsun, ne yapalım başa gelen çekilir, memleketin Björk aşkı için bunu da yapıcaz, ne fedakar kadınım görün, Türkler, Türklük ve Türk halkı için yapmayacağım şey yok gibi…
YER GÖK İÇKİ
Her neyse, ekonomik kriz vurmuş- geçmiş arkadaşları ama çoğunun umurunda bile değil. Bu durumla başa çıkabilmek için süper bir yöntemleri var; bayılana kadar içmek. Ben yedi düvel kırk memleket gezdim, Dublin denen alkolik yuvasında uzun zamanlar geçirdim, NewYork’un So-Ho’sunda, Village’inde yaşadım, Moskova’da hatırı sayılır süreler mesai yaptım, böyle şey görmedim kardeşim, bu durum hepsini aşıyor. Nişantaşı büyüklüğünde şehirde her halde 100 tane Pub var. Adım başı bar, pub, klüp. Çiçekçi ara bulamazsın, süpermarket sadece bir tane o da dağın başında ama yer gök içki satan dükkanla dolu. Saat altı-yedi gibi mesaileri bitiyor, kadın-erkek, yaşlı-genç kim varsa kendilerini atıyorlar buralara… Ekonomik krizden dolayı herhalde, hepsi de bira içiyor. (Aslında biraları hiç fena değil Viking ve Gull )
Hafta içi olay nispeten tolere edilebilir boyutlarda ama Cuma -Cumartesi ölümlerden ölüm beğen. Bir İzlandalı’ya göre, bu günlerde dışarı çıkmamak için tek geçerli sebebin “ateşli bir hastalık geçiriyor olmak” falan olabilir sadece…. (Benim her Cuma bir ateşim çıkıyor (!) ) Kardeşim el kadar bir şehirde nasıl bu kadar çok genç insan yaşar? Bunlar gündüz nerededir? Cuma akşamı sürüler halinde Reykjavik sokaklarına akmaya başlayıp, Pazar sabahının ilk saatlerine kadar içki içmeyi nasıl başarabilirler? Cuma ve Cumartesi günleri maalesef barlar sabah dört buçuğa kadar açık… Maalesef diyorum çünkü bu İzlandalı’lar Ayşe Deniz’i bile içkiden, gece hayatından soğutmayı başardılar. (İrlanda’lılar başaramamıştı mesela…)
SARHOŞKEN BEST FRIEND SONRA SEN KİMSİN
Bunların bir de garip huyları var, aynı barda yarım saatten fazla duramıyorlar. Anam o sokakları gör, zannedersin her taraf Bodrum Barlar sokağı, Alaçatı Temmuz -Ağustos ayı… O kadar içkiden sonra zaten soğuk vız gelip tırıs gidiyor, dekolte elbise-açık ayakkabı, ceketsiz montsuz koşturup duruyorlar bardan bara. Sokakta içki içmek de yasak değil, sadece bardağının plastik olması gerekiyor, o yüzden bütün şehir dev bir kokteyl salonuna dönüşüyor. Kaldırımlarda sohbet, muhabbet, tanışma-kaynaşma gırla gidiyor… “E Ayşe Deniz körün aradığı bir göz Allah vermiş iki göz, sen bayılırsın böyle ortamlara, ne bu şiddet bu celal şimdi?” diyorsunuz tabii… Bunu diyenlerin hiç birisinin bir İzlanda’lıyla içki içmişliği olmadığına eminim. Bu Viking soyu sarhoş olmak için değil, bildiğin ölmek için içiyor… İçtikçe açılıp aşırı “sosyal ” bir ruh haline giriyorlar. Yabancı olduğunu, hele bir de Türk olduğunu duydular mı zaten bittin. Aşırı ilgilerini çekiyor niye İstanbul’lu bir kadın geldi buraya, burada ne yapıyor diye… Bir yapışıyorlar ki sormayın gitsin, Danimarka krallığının nasıl bunları senelerce esir ettiğinden başlıyorlar anlatmaya… Hükümetin başarısız ekonomik politikalarından çıkıyorlar, en az bir saat kafa sallayıp dinliyorsunuz, bir de zorla telefon verme adetleri var, o sarhoşlukta herkesin birbirine içi ısınıyor, bir yakınlık hissetme bir dostluk, bir muhabbet, bir sevgi dolu bir şeyler…
Halbuki ben bunların bu “sarhoşken best friend olup, uyanınca senin kim olduğuna dair en ufak bir fikir sahibi olmama” durumlarını daha ilk haftadan çözdüm. Çok şeker bir kızla bütün gece muhabbet ettik, ertesi gün öğle yemeği için sözleştik, telefonlar alındı verildi, ben de ertesi gün makul bir saate aradım doğal olarak, “Saat kaçta buluşuyoruz ?” diye sormak için…. Kadın beni bir türlü tanımadığı gibi bir de üstüne üstlük sapıkmışım muamelesi yapmaz mı? “Bu ne ayol, çok deli gördüm ama böylesini ilk kez görüyorum” diye başıma geleni anlattığım Türk arkadaşlarım gülmekten ölüyorlardı. Meğerse bu durum “tipik” bir İzlanda sendromuymuş. Bizimkiler bu vaziyete “Dr Jeykl-Mr Hyde sendromu” adını vermişler. (Ben “Gündüz insan, gece kurt diyorum” )
PATRONLA İÇİLİR Mİ
Bunlarda geceleri böyle herkesle sarmaş dolaş, al takke ver külah samimi olup, sonra tanışmıyormuş gibi yapmak meğer adettenmiş. Benim Türk arkadaşlardan bir tanesi, İzlanda’ya henüz yeni gelmişken çalıştığı yerde bir parti düzenlenmiş. Bunun patron da aksi, agresif bir adammış. Parti tabii içkili, herkes de eşini-kız arkadaşını getirmiş . Patronun karısı da oradaymış. Son derece ciddi başlayan gece alkol seviyesi yükseldikçe yavaş yavaş şekil değiştirmeye başlamış. Bizim çocuk da yazık, içkiden miçkiden anlamıyor, bir kadeh şarap almış onu içer gibi yapıyormuş. Neyse bir kaç saat sonra o asabi patron gelmiş bunun yanına oturmuş, maçtı futboldu filan bir şeyler konuşurlarken, konu nereden geldiyse evliliğe gelmiş. Sen adam bizim oğlana bütün özel hayatını, karısını nasıl, kimlerle aldattığını, efendim yatak odası sırlarını filan bir bir yaz, dök… Çocuk artık tavanlara baka baka bir hal olmuş ama ne etsin, adam patronu, kafa sallayıp dinlemiş sonuna kadar. Gecenin sonunda patron buna sarılmış, alnından filan öpmüş, bizimki şaşkın ama mutlu gitmiş evine yatmış “patron bizi sevdi” diye. Sabah işe gitmiş bir de ne görsün… Akşamki o babacan, neşeli adam gitmiş, öncekinden daha da mendebur, daha da aksi davranan bir adam gelmiş. Artık ayılınca anlattıklarından pişman oldu da utandı mıdır nedir? Bizim arkadaşa çok eziyet etmiş. Onun için İzlandalı’nın içkiliyken söylediğini, gösterdiği samimiyeti hiç ciddiye almıyacaksın, bir kulağından girip öbür kulağından çıkacak. Yoksa ben ne dağ evlerine, ne barbekülere davet edildim ki zaten yoktular…
Burada bir de 24 saat gece yaşanması sorunsalı var biliyorsunuzdur herhalde, artık karanlıktan mı? Soğuktan mı? Depresyondan mıdır nedir tam bilemiyorum ama toptan alkolik olmuş rahat etmişler. Haydi bunlar alışık el kadarken başlamışlar içmeye, bünyeleri de sağlam hepsinde Viking geni var maaşallah, peki benim Japon’a ne oluyor acaba, o da kendini kaptırmış bunlarla aynı derecede içmeye çalışıyor. Arkadaşım sen Uzak Doğulusun, sizin karaciğeriniz bunlarla bir mi? Etrafta laf geziyor bu Japon’ların enzimleri bir tuhafmış alkole tolere edemiyorlarmış diye. Allahtan yarısı Amerikalı da yine üç-beş idare ediyor, lakin Kareokee durumu bizimkinde de mevcut, üçüncü biradan sonra kravat başa, mikrofon ele sabaha kadar şarkı söyleniyor.
Geçen sabah beni aradı “Biz kaçta çıktık Dubliner’dan, eve giderken yanımda biri var mıydı?” diye soruyor, “Yavrum ben sizinle çıktım mı ki bana soruyorsun? Ben dün gece sinemadaydım ya ” deyince bayağı bir şaşırdı tabii… Sizin anlıyacağınız bu İzlandalı’lar imkansızı başardı, içkiden de içenden de soğudum … Her işte bir hayır varmış demek ki bunun için mi gelmişiz acaba buralara?
İzlandalıların içki alışkanlıklarını irdelediğim bu nadide makalemi burada bitiriyor yazılarımın devamının da geleceğini müjdeliyorum.Bu arada unutulmasın please KİTAP YAZIYORUM!!!!!!!
Özledim hepinizi , kurtarın artık beni bu İzlanda’dan
ayşe deniz izlanda gece hayatı