05 Ekim 2011 Çarşamba Işık Elçi
Bana gelen bir videoyu izliyorum. Hayatı, 100 metre koşusu olarak tanımlıyor anlatıcı… Daha doğrusu pek çok kişinin böyle gördüğünü ve böyle gösterilmeye çalıştığını. Düşünüyorum, hayat yüz metre koşusu mu? Kazanan ve kaybeden mi olmalı mutlaka? Ya da kazanan, arkada bıraktığı yedi kişi için üzülmeli mi? Kaybetmek, kazanmak gibi bir seçim değil mi?
Yanımda çalışan bir bayan, bir sabah çok güzel üç rüyayı hatırlayarak uyanmıştı. Bir süre sonra rehber rüyalar kitabım için rüyaları istedim. “Abla ben yazmadım ve hatırlamıyorum, unuttum” dedi. “Canın sağ olsun” dedim. Bir kaç gün sonra yanıma geldi. Bana el yazısıyla yazılmış üç rüyayı uzattı. ”Nasıl?” dedim. “Abla sen benden rüyaları istedin, dua ettim hatırlamak için. Dün gece aynı rüyaları tekrar gördüm. Sabah uyanır uyanmaz rüyalarımı yazdım. Ama kafama bir şey takıldı?” “ Nedir o?” diye sorunca, beni de çok etkileyen ve rüyaların hemen yazılması gerektiğinin ne kadar doğru olduğunu bir kere daha teyit etti. “Rüyamın başında bir ses duydum abla. Bana sana rüyalarını geri vereceğim. Ama bir şartım var. Sabah uyandığında, pencereden dışarı bakmadan rüyalarını yazacaksın.” dedi.