September | 2012 | "SEÇKİN" ALANI
SLOVENYA – HIRVATİSTAN
Deniz ve Güneşle gelen TÜM RENKLER – Adriyatik sahilleri
Göl, Sis ve Karla bütünleşen onlarca tonuyla gözalabildiğine BEYAZ – Alpler
“3 kısacık günde 4 mevsim birden yaşanır mı?” sorusuna yanıt oldu bu enfes seyahat. Hem de nasıl…. Ve de nasıl DOLU DOLU yaşanır. Seyahat planımıza göre 26 Kasım Çarşamba günü Slovenya’ya uçacaktık. Sabahın kör karanlığında uyanıp, sisler altındaki yollara düştük. Ankara havalimanını, sisiyle meşhur Esenboğa ilçesine kurduran kafaları bir kez daha minnetle (!) anarken, Ankara savaşı esnasında Timur’un fillerinin, ismini yine Timurlenk’in bir komutanından (İsenBoga) alan bu beldenin sisleri altında gizlendiğini hatırladık. Üstüne üstlük, son yıllarda milyonlarca dolara malolan yeni terminali buraya inşa etmek yerine, şehrin güneyine ikinci bir havalimanı neden yapılmadı ki diye hayıflandık. Ankara’nın ikinci bir havalimanına gereksiniminin olmayacağı sanılıyor olsa gerek. Herneyse, neticede çaresiz ve bıkkın bir halde havaalanında beklemeye başladık, sis bir türlü dağılmadı, beklenen oldu ve hava koşulları nedeniyle uçağımızın kalkamayacağı bildirildi. Haydi bakalım.. tırıs tırıs valizini uçaktan indirtir, geri dönersin şehre. Venedik’te otel odanı ayırtmışsın, hatta tekne gezisine para yatırmışsın ne gam? Gidemediğin halde uykusuz kaldığına mı yanarsın? Ertesi gün tekrar deneyip denemeyeceğine karar veremediğine mi? Yine de moralimizi bozmayıp, işi şansa bırakmaya karar verdik. THY’nin şehirdeki ofisine uğradık, bir sonraki gün için uçakta yer olduğunu öğrenince, biletleri değiştirdik ve o gece, Venedik’teki oteldeki odamıza para ödeyip… Ankara’daki sıcak yatağımızda uyuduk. 27’si sabahın 5’inde ayaklandık, aynı terane tekrar. Neyse ki bu defa herşey yolunda gitti ve keyfimiz yerine geldi. Ljubljana havalanına vardığımızda saat sadece 11:30’du ve hava da günlük güneşlik, ama serindi. Doğruca kiraladığımız arabayı almaya gittik ve PO-E-1-271 plakalı metalik gri renkli Opel Corsa’mıza binip derhal yollara düştük. Otoyol üzerinden ve hiç bir yere uğramadan ver elini Piran. Yollar son derece konforlu ve bakımlı, yönlendirmeler de gayet iyiydi. İlk durağımız Slovenya’nın şirin kentlerinden biri olan Koper oldu. Aslında durak demek yanlış olur zira kenarından geçerek, yine sahil şeridinde Hırvatistan yönündeki İzola’ya yöneldik. İzola’nın içinden geçtiğimiz için şehri görme olanağımız oldu ama duraklamadık. Zira, hedefimiz çok açıktı, biran evvel Piran’a ulaşmaya çalışıyorduk. Otoyoldan çıktığımız andan itibaren manzaramız da çok güzelleşmişti. Yüksek çam ağaçları, Akdeniz bitki örtüsünü hatırlattı. Güneşin de tüm parlaklığıyla varlığı, bu yolculuğu son derece keyifli bir hale getirdi.
Piran’da arabamızı şehir girişindeki parkyerine bıraktıktan sonra birkaç sefer geri dönüp unuttuklarımızı alıp, fotoğraf makinalarının pil sorunlarını giderdikten sonra nihayet şehre ulaştık. Küçük bir koya yerleşik olmasına rağmen, oldukça zengin bir yat limanına sahip olan Piran, bir meydan (Tartini meydanı) çevresinde denize nazır ve anfitiyatro düzeninde dizilmiş rengarenk evleri, tarihi yapıları ile gerçekten görülesi bir yer. Mevsim itibariyle şanslıydık ki, yerleşik nüfusu sadece 4,500 olan bu sevimli kasaba hiç kalabalık değildi ve yöre halkının dışında, “tatilciler” yerine sadece, az sayıda bizim gibi “meraklı turist” vardı. Hardal sarısı enfes bir renge boyalı tiyatro binası ve kafesini (ki turumuzun sonunda burada oturup birer sıcak çikolata içerken güneşin güzelim batışını izledik) geçtikten sonra denizi solumuza alıp sahil yolunu takip ettiğimizde, yaz aylarında asıl hareketli olan mekanların birbiri peşisıra dizildiğini gördük. Burnu dönüp ilerlediğimizde Kasım ayının sonunda balık adam kıyafetlerini giymiş dalmaya hazırlanan tiplere rastladık. Adriyatik denizinin açık manzarasına sahip bu kentin enteresan tarafı, sağınıza baktığınızda İtalya, solunuzda ise Hırvatistan sahillerini görmek mümkün. Zira, Slovenya’nın bu güzel sahil şeridinden kapabildiği mesafe sadece 46 km. imiş. Sahil yolunun sona erdiği, karşımıza çıkan tel örgülerden anlaşılınca, sağdan evlerin arasına girerek, şehrin ara sokaklarına daldık. Ara sokak dediysek, yanyana ancak iki kişinin yürüyebildiği olağanüstü dar geçitlerde, pencerelere asılı temiz çamaşırlar ve küçük saksılardaki rengarenk çiçekler arasında dolaştık. Bir labirenti andırsa da, saptığınız bütün yolların neticede Tartini meydanına çıkacağı güvenini veren bir gezinti oldu. Kaybolmaktan çekinmeyeceğiniz, zira bunu isteseniz de beceremeyeceğinizi düşündüren bu küçük kentte, görülmesi gereken yerler, sadece ulaştığınız kilise, kale, manastır vb. tarihi yapılar değil, bu ara sokaklar. Zira mekânın ruhu, bu sokaklarda saklı. (bkz. fotoğraf albümleri bölümü)
7. yy’da yapıldığı söylenen surlarının bir kısmını hala görebildiğiniz tepedeki kaleye tırmanmak meşakkatli bir iş. Biz naçizane, dar zamanda kalenin St. George (Cerkev sv. Jurija) Katedralinden albümdeki resimde verilen görünüşüyle yetinmek durumunda kaldık. Milâttan önceki çağlardan beri, çifçiler, balıkçılar ve korsanların yerleşim yeri olan Piran, 6-7. yüzyıllarda barbar kabilelerin istilalarına karşı daha korunaklı hale getirilmiş ve nihayet 952 yılında Kutsal Roma İmparatorluğu’na bağlanmış.
Bu küçücük ama son derece etkileyici kent, hatta kasabada geçirdiğimiz günü ve güneşin o olağanüstü güzellikteki batışını, diğer bir deyişle 27 Kasım 2008 Perşembe gününü unutacağımızı hiç sanmıyorum. Piran’dan ayrıldığımızda güneş batmış, gün kararmak üzereydi. Hemen yanıbaşındaki Portoroz, bizim gibi yerel ve gelenekseli görme ve öğrenme meraklılarından ziyade, çok katlı ve bol yıldızlı oteller ve onların casinolarında vakit geçirmekten hoşlanan turistleri cezbedecek bir belde. Deniz kenarına sıra sıra dizilmiş gözalıcı renklere boyanmış otelleri, ışıl ışıl neonları yanıp sönen Casinoları ile Piran’ın tam aksine, “günümüz”ün bir ürünü, yansıması yapay, kendi türünde sıradan ve “terk”e değer. Biz de öyle yaptık ve sahil yolunu arabayla katedip, derhal uzaklaştık. Yine de bir fikir vermek bakımından, buraya bir resim koymak gerekir.
Seyahatin başındaki aksilikler yüzünden Venediği rotadan çıkarmak zorunda kaldığımızda rezervasyon iptallerinde yaşadığımız sorunlar nedeniyle, 27’si akşamı için otelde rezervasyon yaptırmamıştık. Diğer bir deyişle, 27 Kasım Perşembe akşamı, hani derler ya “yatacak yerimiz bile yoktu” ve o geceyi geçirebileceğimiz temiz ve sıcaksuyu olan bir mekan bulmak zorundaydık. Seyahat öncesinde yaptığım Internet araştırması sayesinde elimde bulundurduğum birkaç konaklama adresinden, en maceralı olanını denemeye karar verdik. Hırvatistan’a geçip, Buje kenti yakınlarındaki “Casa Romantica La Parenzana” ya doğru düştük yollara. Sadece 15 km. kadar gittikten sonra tabelaları dikkatle izleyerek vardığımız yol, ürkütücü olacak kadar karanlık, tehlikeli olacak kadar dar ve doğru yolda ilerlediğimizden şüphe ettirecek kadar ıssızdı. Üstelik anayol sayılabilecek olan yoldan da epeyce sapmış, bir bilinmeze doğru gidiyorduk akşamın köründe. Nihayet, sadece birkaç evin soluk ışıklarını gördüğümüzde kendimizi Picadilly Meydanı’na çıkmış kadar iyi hissettiğimizi itiraf etmeliyim. Köyün hemen girişinde karşımıza çıkan iri taş binanın görece parlak ışıkları ve üstelik penceresinden göründüğü kadarıyla keyifli bir yemek yiyen 6 kişilik grupla karşılaşınca, gezegende “artık yalnız değiliz” mutluluğuna eriştik. Yine de, aradığımız 3 yıldızlı otelin (daha ziyade çiftlik evinden bozma pansiyon diyelim) burası olacağına ihtimal vermedik ve sadece bir arabanın sığabildiği mevcut bulunan tek patikadan ilerlemeyi sürdürdük. Minyatür köyün bir elin parmaklarını geçmez sayıdaki ışıkları da geride kalıp, tekrar karanlıklara gömülünce aynen geri dönüp, restoran olduğunu tahmin ettiğimiz binadakilere aradığımız yeri sormaya karar verdik. Evet, burası bir restorandı ve ortalıkta görünen tek garson olan genç, sorduğumuz ismi duyunca, “tam da orada bulunuyorsunuz” demez mi? Bir aile işletmesi olan tesis gerçekten mükemmel bir seçim oldu. Her bakımdan sıcacık restoranında (Konoba) içtiğimiz nefis, yerel kırmızı şarap eşliğinde yediğimiz bu bölgeye özgü Čripnja (önümüzde yanan şöminede pişen et) ve mükemmel truffles (kanaatimce en lezzetli mantar cinsi) ve tabii olmazsa olmaz muhtelif sosis çeşitleriyle hem karnımızı, hem de gözümüzü doyurduk.
Ertesi sabah erkenden Hırvatistan’dan ayrılarak, daha kısa bir yol üzerinden sadece 45 dakika sonra Trieste’ye vardık. Trieste hüzünlü ve yaşlı bir şehir ve güzel. Habsburg hanedanının yazlık kenti hakkında seyahate çıkmadan evvel Internetten derlediğim Itinary’i Ali’nin eline tutuşturduktan sonra bana düşen, onun peşisıra yürümükten ibaretti. Hala Adriyatik sahillerinde olmamıza rağmen, hava çok sertleştiğinden, trençkotlarımızı bavula yerleştirip, kayak montlarımıza sığındık. Gerçekten de hava birdenbire çok soğumuştu. Günboyu hareket halinde olmamıza rağmen hep üşüdüm. Meşhur “Piazza del Unita” dışında kalan şehir arazisi tırmanma gerektiriyordu. Biz de şehrin tepesine tırmandık oradaki kilise, katedral ve kaleyi tavaf ettikten sonra daracık merdivenler ve sokaklardan dolana dolana aşağıya kadar indik. (Devamı gelecek…)
Şimdilik… fotoğraflar için adres:
Posted in SEYAHAT	| Leave a reply
Adriyatik denizi kıyılarından kalkıp kuzey istikametinde Dinar Alplerinin eteklerindeki Bled gölüne gitmek için, 28 Kasım 2008 akşam saatlerinde Trieste’den yola çıktık. Gerçek gezginler gibi, sadece iki minik el çantası taşımakla birlikte; teçhizat bakımından Akdeniz ikliminden, Orta Avrupa’nın Kasım sonu hava koşullarına değin hazırlıklı gelmiş olmanın huzuru içimizde, sevimli kiralık arabamızın da bizi her türlü doğa ve yol koşullarında yarı yolda bırakmayacağı güveni bir parça da olsa dışımızda… yağmur altında başladığımız yolculuk, yarım saat kadar bile geçmemişti ki, karın en şiddetli biçimde bastırdığı bir yol macerasına dönüştü.
Hayatımda gördüğüm en yoğun kar yağışı yüzünden, sanki bakımlı bir otoyolda değil de… son derece koyu bir gece karanlığında bizi kilometrekarelerce bembeyaz çevrelerken, sadece birkaç metrelik bir görüş mesafesine elveren bir çölde ilerliyorduk. Son sürat çalıştıkları halde, beyaz fırtınayı bertaraf etmeye yetişemeyen silecekler için elden gelen birşey yoktu. Akan trafiğe rağmen, yolu saniyeler içinde tekrar boydan boya kaplayan beyaz örtüde güvenle ilerlemek adına, zincir takma zaruretini değerlendirebilmek ve doğrusu bir parça olsun güven tazelemek için, rastladığımız ilk servis istasyonu/markete kendimizi dar attık. Benim bütün ısrarıma rağmen Ali, istasyondaki sloven vatandaşlarla yaptığı konuşmalar neticesinde, “Zincir takmamızın gerekli olmadığına” kanaat getirdi. Her zamanki gibi sözümü (yine!) dinletememiş olmanın verdiği iç sıkıntısına çare olması bir yana, çocuklarımızı öksüz bırakmamak bakımından, “olur a yolda/belde arabanın içinde mahsur kalırsak” diye… ben de markette yiyecek ve içecek namına her ne satılıyorsa işte eğer, onların hepiciğini aldım ve sanırım bir mangaya 3 gün yetecek kadar erzağı arabaya depoladım ve tabii tahmin edersiniz ki, benzin deposunu taşacak ölçüde doldurtturdum.
Aslında bilemediniz 1-1.5 saat içinde katedilmesi gereken yol, yanlış hatırlamıyorsam 2.5 saatten fazla zaman aldı. Bu arada Bled gölüne dönüş sapağını kaçırıp, hızımızı (artık nasıl bir hız ise o! J) alamadan kendimizi Avusturya’da bulmaktan da endişe ediyorduk doğrusu. Bu arada, Bled gölü Alplerin eteklerinde de olsa, otoyoldan çıktıktan sonra bir süre tırmanmamız gerekeceğini tahmin ediyor olmam, adeta bir karabasan gibi üzerime çökmüştü. Neyseki karşılaştığımız bugi bugiler başedilebilir ölçülerdeydi.
Bled, tüm ağaçları, evleri, aklınıza gelebilecek her türlü nesnesi bütünüyle olağanüstü temiz ve yumuşacık bir izlenim veren kardan örtü altında kalmış o şirin mi şirin kasaba, sarı ve sıcacık sokak lambaları altında adeta bir masal dekoru gibi çıkıverdi karşımıza. Ne var ki, rezervasyon yaptırdığım göl kenarındaki otele gidiş istikameti olduğunu düşündüğümüz anacadde kenarındaki tek tük evlerdeki kimi soluk ışıklar ile, yanıp sönen trafik lambaları misali, insana medeniyeti çağrıştıran teçhizat ta olmasa… biz yolda iken 3. Dünya harbinin çıkmış olup, Bled halkının da kasabayı çoktan terketmiş olduğuna kanaat getirecektim neredeyse. Zira inanılır gibi değil ama… gölün kenarına inene kadar geçtiğimiz yolda tek bir insan evladına rastlamadık desem? Dedim ya… hollywood westernlerindeki hayalet kasabalar kadar ıssız bir yere gelmiştik ve saat sadece akşamın 9:30 civarıydı. Herneyse, yol/iz sorabileceğimiz kimseye rastlayamadığımız için başımızın çaresine baktık, allah tarafından elimizdeki haritalardan birinde kalacağımız otelin yeri işaretlenmişti ve tam da göl kenarındaydı da bulabildik neticede. Bulduk bulmasına da… otel girişini işaret eden tabelayı takiben ilerlediğimiz yolda, tek bir araba lastik izi, yolun sonunda eriştiğimiz otel parkyeri olması gereken yerde de tek bir araba dahi yoktu. Ehhh… buradan kolaylıkla tahmin edersiniz ki, resepsiyon vs.. den geçtim, tek bir görevli dahi ortalarda görünmüyordu ve otel tümüyle karanlıklar içindeydi. Hani, önce “ahh işte sıra bizdeymiş bu defa, slovenler bize kamera şakası yapıyorlar” diye düşündümse de, biz şaşkın şaşkın otelin etrafında dört dönerken hadisenin “şaka gibi” olmakla birlikte, son derece “gerçek” olduğuna nihayet ayıldık. Elimizdeki tek veri, ana giriş kapısı olması kuvvetle muhtemel, soluk ve de donuk buzlu kapı üzerine asılmış bir kağıtta yazan telefon numarasıydı. Tabii derhal cep telefonlarımıza sarılıp defalarca aramamıza, denediğimiz her yeni numaraya (ülke kodu, şehir kodu ekle kaldır vs) rağmen, hiç bir sonuç elde edemedik. Rezervasyonumuzu sadece 1-2 hafta kadar önce bizzat yaptırmış olmam yetmezmiş gibi, gereken tüm teyid epostalarını da çoktan edinmiş olmam hasebiyle, AB üyesi bir ülkede başımıza bunların gelebileceğine hakikaten inanamıyordum. Bizim gibi, dünyanın her neresine olursa olsun mutlaka kendi çabaları ve organizasyonu ile mükemmel seyahat eden, bu bakımdan son derece deneyimli adeta tur rehberleri kadar becerikli bir ikilinin karşı karşıya kalacağı bir vaziyet değildi bu. Üstelik bize reva da değildi be yahu!
Neyse ki, her türlü macera merakına (yoksa düşkünlüğü mü demeliydim?) rağmen, sağlamcılıktan da nasibini hayli almış bendeniz, Ali’nin 50. Yaşgününü idrak etmesini planladığım bu bir iki günlük konaklamayı riske atmamış ve rezervasyonumuzu, Bled gölünde biri 3, diğeri 4 ve nihayet biri de 5 yıldızlı olmak üzere 3 oteli birden bulunan meşhur bir otel zincirinden yaptırmıştım. En kötü ihtimalle, aynı beldedeki diğer iki otelden birinde kalacaktık, ya da otel müdürü bizi evinde konuk edecekti artık napalım?
Bizim seçtiğimiz 3 yıldızlı otelin ve de aynı yolun karşısında bulduğumuz 5 yıldızlısının da kapısında aynı kağıt parçası ve telefon numarasıyla karşılaşınca, şehrin iç taraflarında biryerlerde olduğunu tahmin ettiğim 4 yıldızlının peşine düşmektense, doğrudan Polis karakoluna ya da turist infoya gidip sormayı teklif ettiysem de… Ali’yi yine ikna edemedim. İtiraf etmeliyim ki, bu kasabada bir polis karakolu, hele ki bir INFO bulmak, oteli bulmaktan çok daha zor olacaktı muhtemelen ve civarda ışığı yanan mekanların tamamı Bar kılıklı yerlerdi ama her nedense hiçbirinin kapısı da, çalınsa açılacak gibi görünmüyordu. Dedim ya… Bütün kasaba halkı, bir doğal afet ya da savaş arifesindeymişçesine kendini bulunduğu mekana kitlemiş, hatta sığınağa inmiş ve dış dünyayla bağlantısını adeta kesmiş gibiydi.
Her neyse, neticede geldiğimiz yoldan geri dönme çabalarımız (zira tırmanma gerektiriyordu) bir yana, aniden bir mucize gerçekleşti ve bizzzzz, ihtiyacını gidermesi için köpeğini dışarı çıkarmış bir insanoğluna rastladık desem… Bu adamcağızı görür görmez bizim nasıl aniden durup, benim, saniyeler içinde -sanki babama rastlamış gibi- adamın üstüne nasıl atladığımı siz tahmin ediverin. Böylesi ıssız, sessiz, adeta ÖLÜ bir kasabada mutlu mesut huzur içinde karlar altında köpeğiyle yürürken adamcağızın başına gelene bakın. Üstüne atlayan deli bir kadın ve kadının yolun tam ortasında ZANK diye durdurduğu arabası içindeki kocası yetmezmiş gibi.. O arabanın arkasında da, saniyeler içinde (ama biz bu adamcağıza rastladıktan sonra) nerden peydahlandığı anlaşılmayan heyula gibi bir kar küreme aracı ile, bu makinenin yoldan çekilmemiz için kornaya basıp duran densiz sürücüsü. Neye uğradığını şaşıran adamcağız neyse ki son derece düzgün ve anlayışlı birisi çıktı, benim halimden korkup kaçmadı. Yavaş yavaş normale döndük hep birlikte (bu esnada benim adamın yakasına yapışmış bir vaziyette olduğumu söylemem gerekir mi bilemedim), önce Ali arabayı yol ortasından çekti, bilahare, hiç bir halta yaramayan kar küreyicisi ve de onun gıcık şöförü kayboldu. Köpekli adama ingilizce olarak başımıza gelenleri özetleyip, telefon numarasını eline tutuşturduğumda, her nedense bilemedim ama, durduk yerde bana “Siz Yahudi misiniz?” dedi. Bir parça şaşkınlık emaresi göstermekle birlikte (yahu alnımda mı yazıyor ki?) bu sıkışıklıkta adama “sayılır… yani anneannem öyleydi” filan deyip konuyu dağıtmadım tabii. Kısaca HAYIR Türküz deyip kendisini asıl meselemize döndürdüm. En nihayet adamcağız verdiğim numaranın dilinden anlayıp, benim cep telefonumdan mekanik olmayan bir takım seslere ulaştı, ulaşmakla kalmayıp karşısına çıkan her kimse eğer, işte onu epey bir azarladı anladığım kadarıyla zira “Turco, Murco” deyip bağırıyordu sloven dilinde. “Sizin perişan ettiğiniz iki türkle birlikteyim, ne yapmaları gerekiyorsa söyleyin” filan diyordu zahir. Uzun lafın kısası, bu defa benim her nedense yahudi olduğunu düşünmeye başladığım Sloven vatandaş, bize meşhur otel zincirinin 4 yıldızlı otelinin yerini tarif etti, biz de tanrıya çok şükür, elimizle koymuşçasına kolaylıkla bulduk.
Evet anlaşıldı ki, sahip olduğu yatak kapasitesini yılın o mevsiminde dolduramayan işletmeciler, 3 ve 5 yıldızlı otellerine rezervasyon yaptırmış olan tüm müşterilerini açık tutttukları bu tesiste ağırlıyorlardı ve kasabanın tamamına inat, gecenin ilerleyen saatlerinde dahi, bu otelin içi de, -genel mekanlardaki sigara yasağı nedeniyle- dışı da insan kaynıyordu. Bu insan kalabalığı, ortalama 1 m. uzunluğundaki enfes bacaklarını sadece 20 cm. Uzunluğundaki mini etekleri altında gizlemeye çalışan diyemiyciğim, sergileyen envai çeşit güzel kadınlar nedeniyle Ali’yi çok ilgilendirdiyse de… bendenizin zihni, herhangi bir olumsuzluk ihtimaline istinaden Otel yetkilileriyle hangi konuşmaları yapıp, hangi ağır cezaları vermem gerektiğini düşünmekten ötürü fena halde karışıktı. Birkaç gündür yaşadığımız macera ve sürekli olarak değişen hava koşullarının da etkisiyle olsa gerek… sanki alternatifimiz varmış gibi (bak bak şuna, şu kendini bilmeze) herşeyi göze alıp, ilk iş olarak, karşıma çıkan ilk resepsiyon görevlisini fena halde haşladım. Bunun karşılığında sersem adamın bana “Ama nasıl olur? Seyahat acentanız size bu durumu bildirmemiş olamaz vs… “ demesiyle birlikte…. Ben delirip, “Sen baksana bakiim bana, o seyahat acentası bizzat ben oluyorum zira biz, yüksek müsaadenle (bunu ingilizce olarak tam da böyle ifade edememiş olabilirim J) acentasız, tur operatörsüz seyahat edenlerdeniz” deyince… Akan sular durdu, aniden süt dökmüş kediye dönüşen adamcağız, bu defa, tam da rezerve ettiğim “nitelikte” (bunun açılımı gölü gören ve daha da önemlisi, “sigara içilebilir bir oda” oluyordu ama her nedense adam, SİGARA lafını ağzına bile almazken bana bir göz kırpmakla yetindi) bir odanın bizi beklediğini bildirdi. Evet neticeye gelirsek, biz epey bir uğraşı ve de mücadele sonunda Bled gölünü gören ve de bendenizin mebzul miktarda sigara tüketebileceği konforlu bir odaya (sigaraları maalesef balkonda içtim o soğukta) 3 yıldızlı oda ücreti ödemek suretiyle kavuşmuş olduk.
Bu seyahatten hatrımda kalanlar işte bunlardı. Tabiidir ki Bled’de ikamet etmekle birlikte Lubliana’yı da tavaf ettik ve dahi… yol inşaatları nedeniyle kaybolduğumuz için, muhtelif kırsal slovenya köy ve kasabalarını da görüverdik ama, buraya yazılacak macera bundan ibarettir. Görüleceklere gelince… onlarcasının fotoğraf adresini aşağıda verdim;
SEMERKAND’I GÖRMEDEN ÖLMEYİN
Parçalanmadan önceki haliyle SSCB’nin başkenti Moskova ile, Özbekistan topraklarına 1990 yılında yaptığım unutulmaz bir seyahati yazmaya karar verdim. Bu seyahat tefrikasına Moskova ile değil, kanaatimce çok daha ilginç olan diğerleriyle başlamalıyım.
Özbekistan’da, eski Sovyetler Birliği’nin 4. büyük şehri Taşkent merkez üs kalacak şekilde, Semerkant, Buhara ve vizemiz bulunmadığı halde Hiva’ya gitmek istiyoruz. Yani Orta-Asya’da 32 şehir/kasaba’dan geçen İpek yolu’nun bir bölümünü dolaşmak niyetindeyiz. Bir Özbek atasözüne şöyle diyor ;
“Evrende iki büyük yol vardır. Gökyüzünde Samanyolu, yeryüzünde İpek Yolu…’
Semerkant’a yapacağımız yolculuk için Intourist (SSCB’nin o tarihlerdeki Resmî Turizm Örgütü) kanalıyla sağlanan bir turist rehberi bize eşlik edecek, adı “Nataşa”, bu bizim ona taktığımız bir isim değil gerçekten adı bu. Ancak bu kadın, bizim derhal gözümüzde canlandırabildiğimiz, İstanbul ve Karadeniz’de sıkça rastladıklarımıza, hemen hiç benzemiyor. Benzeseydi, benim yol arkadaşlarım pek sevineceklerdi ya… (şaka, şaka) ne yapalım, benzeyenleri turist rehberliği yapmıyor olsa gerek 
Amortisörleri, üstüne üstlük koltuk yayları da bozuk, Sovyet yapımı bir binek otomobilde, arkada 3 kişi biz, önde de şoförümüz ve sevgili rehberimizle, sıkış tepiş bir şekilde, -ki bu tepiş durumu tahmin edersiniz ki bize mahsus-, her 40 m. de bir bilhassa kesik bırakılmış beton (asfalt elastikiyeti olmadığından beton kendisi kırılmasın diye kesik kesik dökülmüş) üzerinde sarsıla zıplaya Semerkant’a varıyoruz.
Semerkant ya da bir kısım şair ve tarihçinin deyişiyle “Doğu’nun Roma’sı” çok özel bir yer. Moğol istilasından evvel bu şehirde 400,000 kişinin yaşadığı söyleniyor. “Aksak Timur” ya da bir diğer adıyla “Mavera-ün-nehir’in hükümdarı Timurlenk”in başkentinde 14. ve 15. yüzyıllardan kalma sayısız tarihi bina ve esere rastlıyorsunuz. Timur hakkında varılan yargılara bakacak olursak; “Fethetmesini bilir ama muhafazasını asla!”, yine benzeri şekilde “Yıkmasını bilir ama yapmasını asla!”. Oysa ki ben, bu yargıların doğru olmadığını düşünüyorum. Timur ve onun dönemi için bir değerlendirme yapıldığında benim aklıma gelen anahtar sözcükler “Cesaret”, “Güç”, “Hırs”, “Zeka”, “Kararlılık”, “Doğu’da Rönesans”, “Dehşet”, “Gurur” ve “Mutlak Başarı” oluyor. “Zulüm” sözcüğü bakımından ise maalesef kararsızım.
Timur’un torunu “Muhammed Sultan”ın ölümü anısına yaptırılan “Guri Emir” türbesinde, kendisinin, oğulları Şah Ruh ve Miran Şah‘ın – deli olduğu söyleniyor-, torunları Muhammed Sultan ve büyük astronom Uluğ Bey’in mezarlarının yanında hem hocası hem de manevi babası olan Medine’li Şah “Said Bereke”nin mezarı da yeralıyor. Anlatılanlara göre Timur’un sandukasının yapıldığı siyah yeşim taşını, bir Moğol prensesi, ona olan saygısının bir ifadesi olarak torunu Uluğ Bey’e armağan etmiş. Enteresan ama Timur’un mezarı baş köşede değil, O, kendisini teselli etmek üzere Kafkasya’ya giderken yolda ölen hocasının mezarının ayak ucunda yatıyor. Aynı mekanda bir mezar daha var, ancak Timur’un meşhur Tuğ’unun hemen altında yatan bu kişinin kim olduğu bilinmiyor. Başlangıçta türbe olarak değil de Muhammed Sultan’a adanmış kompleksin içinde bir mescit olarak düşünülmüş bu yapının inşaatına 1403’te başlanmış. Buralardaki yaygın inanca göre, “O’nun yani Timur’un mezarına dokunmak felaket getirir”miş. Haziran 1941’de bir grup Sovyet bilim adamı incelemek üzere Timur’un mezarını açmışlar, hemen akabinde Hitler Rusya’yı işgal etmiş. Araştırmanın bitiminden hemen sonra ise, harp sona ermiş. Keza, onun mezarını açmaya kalkmış olan bir İran hükümdarına, ülkesine geri dönmek nasip olmamış. Öte yandan yine bozkır insanının iddiasına göre, Timur’un mezarı açıldığında kemiklerinden halen enerji yayıldığı ortaya çıkmış. (Kolyesi ile gömmüşler Timur’u ve bu kolyenin, hala enerji yaydığı söyleniyor)
Guri Emir’in bahçesinde taştan yapılma altıgen devasa bir çanak var, ve altıgenin bir kenarı diğerlerinden farklı olarak oyulmuş, rivayete göre, Timur uzun süreli sefere çıktığında askerler bu çanağı şarapla dolu götürürler, dönerlerken de, o farklı olan oyuk kenar giyotin olarak kullanılarak kesilmiş düşman asker kafaları ile dolu getirirlermiş. Timur’un savaşta gösterdiği katılık, kimilerine göre vahşet, bu topraklarda bazı minarelerin harcının, savaşta öldürdükleri askerler ve hatta sivil halkın kellelerinden yapıldığı rivayet ediliyor.
Semerkant’a gidildiğinde mutlaka görülmesi gereken yer, bence “Üç Kapılar” ya da bilinen adı ile “Registan” alanı. Alanın üç tarafında, “Uluğ Bey” (1417-1421), “Şir-i Dar” (1619-1635) ve “Dila-Kari” (1646-1659) medreseleri yer alıyor. Bu mekan gerçekten olağanüstü, ben milliyetçi geçinenlerden olmadığım halde, kan mı çekti nedir bilmem, bu ihtişam ve güzellik karşısında tüylerim diken diken oldu. Gezdiğim bu kadar memleket, yer, arasında bu denli etkilendiğim başka bir yer olmadı. Burayı kaleme almak haksızlık olur derim. Size tavsiyem mutlaka gidin ve görün. Burada bahsetmeden geçemeyecek olduğum bir isim Uluğ Bey, evet Timur’un torunu, 15 yaşında Semerkant’ın, 17’sinde Maveraünnehir’in başına geçen gerçek bir bilim adamı olan ve neticede öz oğlunun kararı ile öldürülen Uluğ Bey. Astronomi iliminin en önemli isimlerinden olan bu deha, dedesinin aksine gökyüzünü fethetmek istemiş sanki, kurduğu rasathanenin o dönemde bir benzeri dahi yokmuş. Buluşları ile tüm dünyaya ışık tutmuş, öncülük etmiş olan Uluğ Bey’in yaptığı yerküre örneğinde saptanmış olan, dünyanın güneşe göre eğimi, bugünkünden sadece 30 saniye kadar hatalı. Bugün hala tartışma konusu : Hesabında yanılan kim? Uluğ Bey mi, yoksa günümüz ileri teknolojisi mi?
Semerkant’taki önemli eserlerden birisi olan “Bibi Hanım (ya da Hatun) Camii” için rivayet çok. Bunlardan birine göre, cami ile medreseyi birleştiren bir kompleks olan bu büyük yapının inşaatına Hindistan seferinden dönüşte 1399’da başlanıp, Timur 1405’te öldüğünde hala tamamlanmamış ve Bibi lakabıyla anılan Timur’un karısı Saray Melik Hanım’a da esasen… hatalı olarak atfedilmiş. Oysa orada iken bize anlatılan efsaneye göre, çin asıllı Bibi Hanım, yani Timur’un pek sevgili karısının etrafında dönmüş tüm olaylar.
Timur uzun süren seferlerinden birinde iken, Bibi Hanım dönüşünde kocasına bir armağan vermek istemiş ve baş mimardan bir cami yaptırmasını istemiş. İnşaat başlamış, ilerlemiş, ancak bir türlü bitme aşamasına gelmemiş. Nedenine gelince, bizim baş mimar gel zaman git zaman Bibi Hanım’a aşık olmuş ve aşkına karşılık bulamaz, en azından bir kez olsun onu öpemezse, ölse de yapıyı bitirmemeye kararlı imiş de ondan. Bibi Hanım bir öpücüğün farkedilmeyeceğini düşünerek izin vermiş. Ancak efsane bu ya, Mimar Bibi Hanım’ın yanağını öyle bir öpmüş ki, araya koyduğu eline rağmen, bu ateşli öpücük yanağında izini bırakmış güzel Sultan’ın. Tımur döner dönmez, olan biteni anlamış ve mimarın başı gitmiş. Aynı hikayeyi farklı anlatanlar da var. Şöyle ki, aşk aynı aşk, ancak detayı var, Bibi Hanım, mimarı aşkından vazgeçirmek üzere, birbirinden farklı boyanmış 40 yumurta getirmiş bir gün ve şöyle demiş; “İşte birbirinden farklı görünen bu yumurtaların hepsinin tadı aslında birbirinin aynıdır tıpkı kadınlar gibi”. Mimarın cevabı ise bundan da ilginç olmuş. O da tutmuş 40 tane su kabağından yapılmış kabı getirip koymuş Sultan’ın önüne, bunlardan hepsinin içinde su varken sadece bir tanesinde şarap dolu imiş. “İşte bunların hepsi birbirine benziyor ama içlerinden sadece bir tanesi beni sarhoş ediyor, mest ediyor demiş. Ve koparmış uğrunda ölümü göze aldığı o öpücüğü. Aynı süreç yaşanmış, Timur anlamış olan biteni ama sonunda mimarın kellesini alamamış, askerlerin önü sıra bir minareye tırmanan adamcağız, birden bire kanatlanmış kuş olup uçmuş gitmiş pencerelerden birinden.
Bibi Hanım’a ne olduğunu bana söyleyemediler ancak bu hadiseyledir ki, Orta Asya da o güne değin, yerini tam anlamıyla sağlamlaştıramamış olan İslamiyet, etkisini ziyadesiyle göstermeye başlamış, kadınların peçe takmasını buyurmuş Timur ve itiraf etmiş, “Kim ki güzel karısı vardır, onun başı dertten kurtulmaz”. Yine de öfkesinin önünü alamamış, bu görkemli yapının inşaatında kullandığı Hindistan’dan getirmiş olduğu fillerini, bu kez onu yıkmak üzere sürmüş camiinin üzerine ve bugün de gözlenebilen hasarı vermiş.
Bibi Hanım Camii’nin önünde dev bir rahle var. Bu yörede yüzyıllardır süregelen bir inanışa göre, bu rahlenin bacakları arasında sürünerek dolaşan kısır kadınlar, anne olabilirlermiş. Rahle ile ilgili bir diğer söylenti de, bunun Osmanlı Sultanı Yıldırım Beyazıt’tan alınmış olduğu ve Halife Osman’a ait ilk Kuran’ı muhafaza etmek üzere, bir çeşmeden dönüştürüldüğü yönünde.
Caminin tam karşısına kurulan pazar kocaman ve çok ilginç, tezgahların üstündeki derme çatma çatı olmasa, pazarın atmosferi, insana ortaçağda olduğunu düşündürebilir ve gözleri de, ateş yutan adamları ve ruhani keşişleri arayabilir. Nazara ve onun boncuğuna buralarda da hala inanılıyor. Neye inanırdık/inanırız bizler, mavi gözlü insanların nazarının değdiğine değil mi ? Özbekler bize, biz Türklere ne mi diyorlar ?
“Atla gittiniz uçakla geldiniz, çekik gözlü gittiniz çakır gözlü geldiniz”
Bu arada, bazı sarı saçlı ve açık renk gözlü Özbekler de yok değil, anlatılanlara bakılırsa bunların ataları da, yüzyıllar evvelinden Büyük İskender’in (İskender zamanında Semerkant’ın adı “Maracanda” imiş) ordusuyla buralara kadar gelen ve yerleşen makedon askerlermiş. Bu bana pek te inandırıcı gelmedi doğrusu, bence bunun açıklaması SSCB döneminde sürdürülen asimilasyon politikası olabilir ancak. Özellikle ortaasya tipindeki insanların yaşını tahmin etmek oldukça zor, ben, en azından bir jenerasyon farkını kestiremez oldum.
Semerkant’ta bir diğer önemli yer Şah-i Zinda (Zinde Şah), anıtmezar ve camiileri barındıran bir kompleks. İslami fetih esnasında verilen ilk şehit olduğu söylenen Kusam İbn-Abbas’ın mozolesi de burada.
Semerkant’tan sonraki durağımız Buhara. İpek yolunda çok önemli bir diğer nokta, kervanlarla kimler geçti kimbilir bu yollardan ? Tabii bunlara bir de biz katılmayacağız, yani kervanla değil, trenle gideceğiz Buhara’ya. Tren Garı bizim istasyonları andırıyor, bir fark belki, yöresel kıyafetlere bizdekinden daha çok rastlıyor olmanız, gerçi şehrin diğer kesimlerinde de bu böyle ya. Her neyse bir gece sürecek tren yolculuğumuz ayrı bir macera konusu.
Trene bindiğimizde akşam üstü idi ve doğrusunu söylemek gerekirse peronda bizi bekleyen tren pek te fena görünmüyordu. Üstelik en azından sadece bize ait olacak bir kompartmanda seyahat edecektik. Anons dilini anlamadığımızdan, kaçırmaktan endişe ederek, sanırım biz bir parça erken bindik, tren de rötar yapınca, yolculuğun başı bir kabusa dönüştü. Güvenlik nedeniyle camların açılmasına izin verilmiyordu (verilse bile fiziken açılmıyordu ya her neyse) ve içerde sıcaklık, sanırım 55 C civarında idi. Hani “sıcaktan öldüm” denir ya ben bunun gerçekleşebileceğine inanmaz idim, haklıymışım gerçekten de ölünmüyor, ölünse idi biz garanti ölmüş olurduk. Soğuktan donulup ölünüyor da, sıcaktan eriyip ölünmüyor.
Hepimize saatler gibi gelen dakikalardan sonra trenin hareket etmesiyle birlikte, havalandırma çalışmaya başladı da, biz de cehennem azabını bu dünyada çekmekten kurtulduk. Gece boyunca bu trende olacağız ve Kızıl Kum çölünün kenarından geçeceğiz, zaman zaman Amu Derya’yı görerek ilerleyeceğiz. Aslında son derece keyifli bir seyahat, yan vagonlara dağılmış kalabalık bir Alman öğrenci grubu var ve bunlar sigara içilmesine izin verilen ortak, ancak dört metrekarelik bir mekanda, kendilerine özgü tarzlarıyla hep bir ağızdan, marşı andıran Almanca şarkılarını olanca sesleriyle söyleyip duruyorlar. Yabancı turistlerin vagonu ayrı, yerli halkın arasına karışmamıza izin vermiyorlar. Gece çok geç olmadan trende ürkek bir keşfe çıkıyorum ve halkın seyahat etttiği, bizim lüks (!) vagonlarla kıyaslanamayacak olan konforsuz ve kalabalık diğer vagonları ve yolcularını görüyorum. Bu yörede ve tüm eski SSCB’de turistler ile halk birarada olamıyor ve hatta yüz yüze dahi gelmeleri istenmiyor. Bunun biricik istisnası, Moskova’da rastlayabileceğiniz, aracısı güçlü genç otel fahişeleri. Yabancı pasaportu ile ana kapısından giriş yapabildiğiniz bu büyük otellerde özellikle dükkanlarında rastlayabileceğiniz bu kızlar, adeta otellerin kadrolu elemanları gibiler. Ama ne kadar güzeller görmeyin, ya da niye görmeyesiniz ki, görün, mutlaka görün onları. Özellikle genç olanları, boy pos, endam her şey yerinde, biz kadınların dahi dikkatini çekip kendilerine baktıracak fiziğe sahip bunlar. Özellikle otuzlu yaşlarına kadar enfes güzel kalıyorlar, sonrasında mı ? Maalesef hemen hepsi, bizim üç beyaz diye nitelediğimiz gıdaları almaktan, birer varil haline geliyorlar, hani şu “vurdu mu oturtur” kadınlardan oluyorlar.
Bilahare Buhara ile devam edeceğim.
Özbekistan’da Digital olmayan makinamla çektiğim fotoğraflar için adres: