Belki bir fırsattı yitirdiğim. Hayatımın fırsatı. Yapmam gereken şüphe duymamak ve sorgulamaksızın güvenmekti... Sabretmek... Ama kaçırdım onu. İçimdeki kaçırdı. Gün nasıl dingince ama ardından korkunç yağmur bulutlarını çekerek geceye bırakıyorsa yerini, benim içimde de gece oluyor. Ve bu asla dingin olamayacak.
Ben masum bir kurban mıyım? Yoksa cezalandırılan bir günahkar mı? Belki her ikisi de belki hiçbiri. İkisi de olabilir çünkü bu çevre, şu topraksız toprağa sahip olma tutkusuyla dolu köylü çevrem, belki hiç ait olmadığımı düşünerek sürekli kendimden uzak tutma çabasıyla işlediğim günahlardan olmalı..
Belki gerçekten bir çocuk gibi büyüseydim, yetişkinlerin rezil ve gizli dünyalarının sırrını erkenden çözmeseydim, taşıyabileceğimden ağır yükler yüklenmeseydim, büyümekten, erkek, birinin kocası olmaktan bu olmayınca yapayalnız, çaresiz kalınacağı düşüncesinden korkmasaydım, hiçbiri olurdu şu yaşadıklarımın anlamı.. İnsan kaçtığına ölesiye korktuğuna gider adım adım. Kaçtığı şeyler bir mıknatıs gibi çeker, düşündüğü, bilinç altına itip kurtulduğunu sandığı şeylere doğru gider.
Ah hayat! Neden bana çirkin yüzünü bunca erken gösterdin. Evet çok erkendi beş yaşındaydım. O maskelerin altını görmem şart mıydı, gerçek diye anlatılanların yalan olduğunu gerçeğin asla söylenmediğini bunca erken mi anlamalıydım, üstelik de önemli bir rolle...Ve her şey bunca erkenden önemini yitirmeli miydi gözümde? Bak şimdi vaktinden önce yaşlandığım için, büyümeye olgunlaşmaya direniyorum. Çocuklar artık amca diyorlar bana. Ne zaman, niçin? Ama ben daha ağabey bile olmadım ki!
Çok yaşlı cüceler gibiyim. Her şeyi yaşamış gibi. Evet her gelen bana kendini arkadaş diye, dost, sevgili, kardeş diye tanıtan herkesin kuyusuyum ben. Midas'ın eşek kulaklı olduğunu ilk öğrenen bendim, insanların birbirlerine yalan söylediklerine ilk tanık olan ve bana yaklaşan herkesin aptalca, acı dolu, komik, ağır sorunlarını, yaşamlarını yuttum. Her tanıdığım bir taş atıyordu içime. Ve ben o taştan kurtulmaya, çaresizce çabalıyordum.
Sonunda içimde öyle çok taş birikti ki, ben biri kuyu olmaktan çıktım ve bir mezara dönüştüm. Bu kez kendi cesedini taşıyan bir mezar. Korurum sandım, o cesedi bozulmadan tutarım. Çürümeye başladı cesedim. Ve kendinden kurtlar üretmeye. İlk önce o güzelim gözlerinden kocaman besili bir kurt çıktı dışarı, göz göze geldik, pis pis sırıttı bana. Ve ben şimdi artık mezar olmaktan, eskiden ben olan cesedi yine benim kurtlarım tarafından yenmesine razı olamazdım ve dışarıdan başka canlılar daha gelsin diye gevşettim taştan toprağımı. Evet bu bir yeraltı şöleni olmalıydı. Çok, olabildiği kadar çok kurt, yılan, böcek yemeliydi parçalarımı. Sonra bir yılan beynimi ağzı sulanarak yutmalı ve ben, kuyu, mezar, ceset olan ben şimdi de bir yılan olmalıydım. Yılanla uzun bir yeraltı yolculuğu yaptıktan sonra beynimdeki tüm kini ona aktarmalıydım. Yılan artık ben olmalıydı ve benim gibi düşünüp bir yılan gibi hareket etmeliydi. Öyle de oluyordu. Tüm nefretimi de aldı yılan. İnsanlardan çocuklar ve bilge dervişler hariç nefret ediyordu artık o da...