Nerde Trak Orda Bırak: 01.11.2013 - 01.12.2013
19 – 24 kasım tarihleri arasında Fransız Kültür’de kısa film festivali vardı. Ne yazık ki hem kendi işlerim diğer günlerde de, İzmir’de şiddetli yağış nedeniyle sadece 23 kasım yani cumartesi günü gidebildim. Hava çok güzeldi. Hızlı hızlı yürüyerek gittiğimiz Fransız Kültür’ün salonuna girdiğimizde, salon dopdoluydu. En kenarda yer bulduk ve acele tarafından oturduk.
Filmler emek verilmiş ve kafa patlatılmış. Günümüz sistemine, yalnızlığa, kapitalizmin çevre ve hayvan üzerindeki yaptığı olumsuz etkilere gönderme yapan güzel kısa filmler vardı.
Ne var ki, filmleri izleyen çoğu insan, anime filmler olduğundan, filmleri sanırım çizgi film kafasıyla izlediler ve yapılan göndermelere ebleh ebleh gülmeye başladılar. Yahu bütün bunlar dünyada oluyor ve insanın basbayağı canını acıtan meseleler. Ama resmen gülüyorlar.
Böyle bir seyirci grubu var. Sinemaya geliyorum ve gülmeye hazırım. Hadi beni gıdıklasana güleyim. Daha bi hareket gördüğü zaman gülmeye başlıyor. Hayır diyorsun bu insan kısa film festivaline gelmiş, üniversite mezunudur, yok değilse bile kısa filmden hoşlanan, anlayan biri falandır. Yoookkkk, ne gezer? Dakka bir, gol bir açıyor cep telefonunu, ışığı insanın gözünü alıyor. Herif aslında sıkıntıdan patlıyor. Dizini zonk zonki sallayarak bir an önce zamanın geçmesini bekliyor. Çaylar Fransız kültür’den ya! Bedava ya! Adam bedava diye gelmiş, bu saatte Kıbrıs Şehitleri’nde dingil dingil gezeceğine belli bi saate kadar burada takılcak, sonra Kıbrıs Şehitleri’nde dingillik yapmaya gidecek.
Fransız Kültür yönetimi de, mübarek hava soğuk gibi çalıştırmış kaloriferi, o kadar insanın ısısı, salonun havasızlığı bay geldi. Bi de her kısa film sonunda alkışı basmazlar mı? Ben ilk defa sinemada alkış gördüm. Ne bu böyle? Amma da yalaka milletiz böyle. Yıkama yağlama içimize işlemiş. Alkış tiyatroda, konserde, canlı performansta olur. Anlayacağınız çok sinir oldum. Saat 1 den, 2 ye kadarki araya kadar durumumuz resmen bi kısa filmdi.
Yan tarafta çizgilerini gördüğünüz gibi geçtiğimiz hafta Simpsonlara, Woody Allen konuktu. Aman Allahım. Bayılıyorum bu Woody abi’ye. Resmen kendisiyle dalga geçiyor, Bart ve kız arkadaşı Woody’nin filminde uyuyor, o da yanlarında oturmuş “aaa bunlar da uyudu” falan gibi diyor. Adam zaten dalga geçmeye once kendisiyle başlamış. Bütün filmleri çok güzel. Simpsonzadelere kim gelse, hepsiyle dalga geçiyorlar. Dalga geçilen insanlar da seslendirmeye bayıla bayıla gidiyor.
Peki bizden bir sanatçı bunu yapar mı çok merak ediyorum. Recep İvedik karakterini beğenirsiniz beğenmezsiniz. Türkiye’de karşılığı olmasa bu kadar tutar mıydı? Kompleksliyim, agresifim, saldırganım. Valla bu kompleksli olma durumu çok kompleks bi hal. Agresiflik, saldırganlık hep bunun sonucunda tetikleniyor. Bi kendimizle barışık, önce kendisiyle dalga geçebilen insanlar olamadık gitti. Neee, ne dedin sen? Çattt, çattt! Sen benim kim olduğumu biliyo musun lan?
Efenim bugün öğretmenler günü- ymüş. 12 Eylül’ün dayattığı üzere. Dünyada 5 Ekim’de kutlanan bu gün, bizde bugün kutlanıyor.
Dün Ankara’da öğretmenlere yapılanları insani yönü kuvvetli olan ve vicdanı olan kim kabul edebilir.
Ve fakat bu öğretmenleri her meslekten ayrı yere konmasına tahammül edemiyorum. O kadar kutsal meslek ki, öğretmenlerin kaburga kemikleri kaşınıp yakında kanat çıkarıp uçucaklar. Size bir şey söyliyeyim mi, çoğu öğretmenimi hiç sevmedim. İlkokulda siz parmaklarınızı birleştirilip ucuna cetvel, avucunuzun içine dikey cetvel yemediniz mi? Tek ayak üzerinde durmalar. Hani doğru dürüst bi suç bile işlemediği halde öğrenci. Medrese sistemi gibiymiş mübarek eğitim sistemi.
Daha ilkokulda öğrenciler arası sınıf farkını, babasının mesleği, oturduğu mahalle ve hatta dün gibi hatırımda evinde süpürgelik olup olmadığını sorup, öğrencilerinin sosyoekonomik durumunu anlamaya çalışan, anladıktan sonra ona göre muamele eden öğretmenlerin öğrencisiyiz hepimiz.
Lise yıllarında, psikopatını da, kıskancını da, rüşvet yiyeni de, hepsini gördüm.-k.
Şimdi bu durumda kimseye kutsiyet falan yükleyemeyeceğim. İlla ki öğretmenlik mesleği mi kutsal. Bir toplum içersinde yaşıyorsanız, bütün meslekler, bütün insanlar birbirine bir şekilde değer ve herkesin diğerine yararı vardır.
Hatırlıyorum da on küsür yıl once belediye ile çöpçüler arasında problem olduğunda, İzmir’in Konak ilçesi bütün apartmanların önünde çöpler birikmiş, herkes kamyonet falan tutarak o kokuşmuş çöpleri para karşılığı attırmıştı. Genelde herkesin en küçümsediği meslek olan çöpçüler hayatımızdan çıktığnda ayvayı yersiniz.
Dediğim gibi bütün meslekler kutsaldır.
Lütfen ama lütfen önce kendimize karşı dürüst olalım.
Etiketler: Bana yansıyanlar, İzmir Kısa Film Festivali, Woody Allen
Ne zamandır kitap tanıtımı yapmamıştım.
Kitap nasıl başlıyor? Ölümle. İki hain tarafından öldürülen insanlar. Biri milis kuvvetlerinin sekreteri Andre'anın karısı Eve.
Hasta olan Eve kocası tarafından zehirlenerek öldürülür. Pierre ise örgüt başkanı olduğu, örgütteki bi eleman tarafından.
Sartre amca bu konuyu aşk ilişkisi üzerinden ele alsa da, bunu eğitim, iş, yani genel anlamda yaşama da uyarlıyabilirsiniz.
Ayrıca bu roman, roman tasvirlerinden çok senaryo tekniğiyle yazılmış, okunası bir kitap olduğunu belirtmeden geçemeyeceğim. Mutlu son yok desem, bana kızar mısınız bilmem. Okuyun işte....
Etiketler: Kitap - İş İşten Geçti
Oo yeeaa Hallowen kutlu olsun
Ooo shitt, shitt yaa, ohhh lanet olsun, fuck youuuu.
Dünden çok sinir yaptım biliyo musun? Belediye otobüsünde lanet adam çekemedi koca kıçını. Shit ya shittt...
Geçtiğimiz yaz mevsimini getir aklına, ne güzeldi yeeaaaa.
Bu yaz sürekli Ceshme yaptık dostum. Ohhh yeeaaa Ceshme. Süperdi yeeeaaa. Elller havaya. Serdar Ortaç, Demet Akalın style. Biliyon mu Ceshme'yi? Süperdi dostummm yeeaaa. Biliyon mu çok şey kaçırdın? Dostum gitmelisin mutlaka.
Dostum çocuklara Kemeraltı'ndan Cadılar Bayramı kıyafeti aldım. Zombi oldular. Ve dans, dans, dans. Ne yapcan dostum, deşarZ oluyolar. Bu memleketin derdini absorde ede ede şiştiler, biliyon mu? Sonra gönderdim komşulara şeker toplasınlar diye. Evet dostum oh shit, komşu, çocukları siktirle kovalamış. Ooo yooo, asıl sana fuck youuuu, fuckkk. Biz de medeniyet nerde?
DeşarZ olmak istiyorlar. N'olcak lan olum bu olay seküler artıkın. Ta paganlardan kalma. Oh shit yoksa paganizm mi? Ohh yeeaaa bilmiyom dostum, bilmiyom. Yeter ki DeşarZ olalım.
Yeeeaa vatanımı seviyom dostum, hem de çok. Vatanımın her köşesine taparım. Yoo her köşesine değil aslına bakarsan. Bölgeciyim dostum yeaaa. Herkes öyle dostummm, herkes doğduğu yeri sever. Bunda bi absürdlük göremiyom. Ok?
Amerika'dan nefret ediyorum. Emperyalistler. Bizim ülkemizi kullanıyorlar. Hep baltalıyorlar, oh shit. Amerikan emperyalizmi olmasaydı her şey ülkemiz için bambaşka olurdu. Yeaaa. Kahrolsun Amerika. Fuck you e mi?
Havalar da soğumadı hala. Bi soğusa sinemaya başlıcam. Kültür sanata acayip önem veririm. Çocuklarım da öyle. Kasım ayında evde dvd de moving yapıyoz. Favorim "Kasım'da Aşk Başkadır." Romantik komedilere bayılırım. "En İyi arkadaşım Evleniyor," falan çok güzel filmler bunlar. N'apim kadınım sonuçta. Onlar ne güzel kilisede nikah kıyıyorlar. Babasının kolunda geliyo falan kız. Ohh yeeeaaa, şimdiki aklım olsa ben de nikah sarayına babamın kolunda gelirdim. Beni bir erkekten bir erkeğe teslim töreni gibi. Adrese teslim kargo gibi . Ne güzel. Kalbimin sahibini buldum.
Ooo ye, kalb kalbe karşıymış. Daha fazla devam edemicem, aşkım nescafe yapmış gel beraber içelim diyo. İçelim aşkım. Geliyom.
Hadi byeeeee dostummmm...
Not: Bu yazı tamamen kurgusal olup, böyle bir hayatın Türkiye'de yaşanmış, ya da yaşanıyor olabileceğini hiç sanmıyorum!