Bu tarihi bina bugün "Kurtuluş Savaşı Müzesi" olarak ziyarete açıktır. Eğer ziyaret etmediyseniz, bir gün mutlaka edin, özgünlüğünden çok şey kaybetmiş olsa bile...
Eskiden döşemeler tahtaydı, gıcırdardı. Eski okul sıralarının arasından, ayaklarımızın ucuna basarak geçerdik... Amerikalılar Türk mimarisinin tahta döşemelerini kaldırıp atmışlar, laminat döşetmişler. Artık ne gıcırtı, ne de tarihten gelen tahta kokusu kalmış. O eski püskü okul sıraları vardı ya, onları da bir güzel boyatmışlar. Hele konuk iskemleleri... Onları da gıcır gıcır deriyle kaplatmışlar. Odalardan birinde Büyük Millet Meclisi üyelerinin, tahta panolarda yeşil çuhaya iliştirilmiş kırışık fotoğrafları vardı. Kimin aklına geldiyse kaldırıp atmış. Duvara bir güzel laminat döşeyip, fotoğrafları da son teknolojiyle renklendirip laminat panonun üzerine nakşetmişler. Küçük salonlardaki bütün eşyaları kaldırmışlar... Bakanlar Kurulu’nun toplantı masasının çevresindeki koltuklara da kabarık ve kabaralı deri geçirtilmiş. Meclis Başkanı’nın odasına da el atmışlar. Odanın girişine asılan parlak pirinç levha üzerinde şu yazı okunuyor: Speaker’s Room... Zaten binanın her bölümünün girişine İngilizce levhalar konmuş. Pencerelerde eskiden koyu kadife perdeler vardı. İçerisi biraz loş olurdu. Kasvet basardı. Sanki düşman Polatlı’ya gelmiş... Şimdi ise, krem beyaz sentetik perdeler asılmış. Girişteki panoda ise ABD şirketi, Marlboro üreticisi Philip Morris’in adı yazılı .. . Biz sanırdık ki İlk Meclis yokluk ve yoksunluk içinde çalışmıştı. Bilemezdik bunca postmodern olduğunu. Ne diyelim, kandırılmışız, Resmî Tarih işte .... Bir gün bu ulus ayağa kalkıp “Ben İstiklal Meclisimi isterim” der mi acaba?
Kaynak: Cihan Dura, Atatürk'e Saygısızlık Neyin Habercisi?
Tarihimize olan saygısızlığımızın birçok başka örneğini bu makalemde bulabilirsiniz.