Özdemir asaf sözleri,Özdemir asaf kimdir
Özdemir Asaf Cumhuriyet döneminde adından bahsettiren ve döneme damgasını vuran şairlerindendir. 11 Haziran 1923’te Ankara’da dünyaya gelen şair 28 Ocak 1981’de İstanbul’da hayata gözlerini kapatmıştır. Tam adı Halit Özdemir Arun olan Özdemir Asaf şiirleriyle hepimizi onu tanır hale getirmiş ve ölümsüzlüğün çaresini bulmuştur.
1955’te Dünya Kaçtı Gözüme diyen şair 1956’da Sen sen sen, demiş. Aşkı bize öğreten naçizane isimlerden biri olmuştur.
Sevdiğine senin baktığın yönde olurum diyecek kadar naif bir kalbe sahip olan Özdemir Asaf eline kalemi aldığı günden bugüne kadar en çok okunan şairler arasından adını hiç sildirmedi.
Özdemir Asaf’ın sözlerini ve şiirlerinden alıntılarını sizler için derledik.
Bazı kadınlar makyaj yapmaz, gamzesi vardır. Bazı kadınlar mücevher takmaz, gözleri vardır. Bazı kadınlar söze ihtiyaç duymaz, bakışları vardır. Bazı kadınlar silah kullanmaz, gülüşleri vardır.
İnsansız adalet olmaz. Adaletsiz insan olur mu? Olur, olmaz olur mu? Ama, olmaz olsun…
Bugüne en uzak gün, dün. (Özdemir Asaf Sözleri)
Dünüyle ünlü insanlar, bugün gün yüzü göremezler.
İnsan yorulunca duruyor… Durunca düşünüyor… Düşününce koşuyor. Koşunca yoruluyor… Yorulunca insanlaşıyor. İnsanlaşınca işler karışıyor. Yalnız kalıyor.
Cennet için savaşanlar, cenneti ararken cehennemi yaratanlardır.
Biz sadece Allah’a inandık… Gerisi inanılacak gibi değil.
Bütün yaşamöykünü, başkalarının anlatısı olacak kadar ilginç kıl.
Yalan söyleseydim bana incinecekti. Yalan söylemedim. Gitti.
Sonra anlatırım ” deyip hiç anlatılmayan hikâyelerim var. Hangileri mi? Sonra anlatırım…
Unutmamak unutmaktan büyük sayılır… “Hiç unutmuyorum” derler… “Hiç unutamayacağım” derler… “Unutmam” derler… Ve unuturlar, unuturuz, unutursun… Hatırlamayı bile!
Hayalleri hep duran bir zamanın içinde yaşamak, sevmek, sevilmek. Hâlbuki zaman durmuyor.
O merdivenleri bir çıkışım vardı, Sanki aranızdan kaçıyordum.
Zamanın, ateşin ve ölümün boyası beyaz. Aşkın, yalanın, kinin rengini kırmızı yaz. Düşlerin, sevi’nin ve saygının giysilerini maviye boya. Yoksulluğun, umutsuzluğun ve ayrılık gömleğini kara çiz.
İki seçeneğin var; ya kal, ya gitme!..
Ama ne olur sakın bir insanı Gönülce, Gözce, Dilce, Ruhça kırmayın…
Kendimizden bir adadayız. Dört yanımız başkalarından.
Sen, pardon siz demeliydim. Siz kaç yüzlüydünüz? Ben yanlışlıkla hanginizi sevdim…
Yanına kadar koştuktan sonra, Bir adım daha atmayacaksan eğer; Oraya kadar sakın koşma, Sana değil, bekleyene yazık olur.
Senden beni çıkarınca nasıl da herkessin!
Bunca vefasızlıktan sonra, bazılarının ederi kalmadı artık gönlümde; kaç’a deseler, hiç’e sayarım.