Ahmet Şık, Silivri Cezaevi, Alper Görmüş', Nedim Şener, Doğan Yurdakul, | Yaşanacak Dünya
Home/ DÜNYA/"Kalın Sağlıcakla, Görüşeceğiz"
"Kalın Sağlıcakla, Görüşeceğiz"
Ahmet Şık, Silivri Cezaevi’nde geçirdiği bir haftanın ardından, cezaevi koşullarını ve bu süreçte gündemin ana maddesini oluşturan Ergenekon operasyonu ile ilgili görüşlerini ve Alper Görmüş’ün “Zor Yazı”sına cevabını bianet’e yazdı.
Ahmet Şık, bianet’e gönderdiği mektupta bir haftadır tutuklu bulunduğu Silivri Cezaevi’ndeki fiziki koşulları ve gündeme dair yorumlarını aktardı. Ahmet Şık, mektubunda Alper Görmüş‘ün “zor yazı”sı ile ilgili yorumlarını da paylaşıyor.
Neden orada olduğunu çok iyi bildiğini söyleyen Şık, kendisini hayata bağlayan en önemli aracın televizyon olduğunu söylüyor ve bu “aptal kutusu” aracılığı ile “Azılı katillerin ve darbecilerin örgütü Ergenekon’un iflah olmaz mensubu olarak ne herzeler yemişim; bunları bilmek telaşındayım” diyor.
“Tutuklu ve hükümlülerin dikkatine…”
“Hoparlörden mekanik bir ses yükseliyor önce: ‘Tutuklu ve hükümlülerin dikkatine…’ Gün içinde defalarca, böyle başlayan anonslar duyuluyor.
İlki sabah 7’de. Sayım yapılacağını ve hazır olmamız gerektiğini bildiriyor. Kısa süre sonra da, sayıları 10’dan az olmamak üzere, gardiyanlar doluyor hücreye.
Bu arada belirtmek gerek: eskiler değil ama genç olanlar, kendilerine ‘infaz memuru’ dememizi istiyorlar.
Neyse, geldiklerini ağır demir kapının çıkardığı gürültüyle anlıyoruz. İçeride olduğumuzu gözleriyle gördükten sonra çıkıp gidiyorlar; ‘Allah kurtarsın’ demeyi hiç ihmal etmiyorlar. Haklarını yemeyeyim, hemen hepsi çok güler yüzlü ve özenli bize karşı. Umarım her tutsak için geçerlidir bu durum.
“Hakkımızda olumlu yazanlar komşumuz olabilir”
Hemen belirtmem gerekir ki, hayatımın hiçbir döneminde bu aptal kutusunun karşısında bu kadar zaman geçirmemiştim. Şimdi ise kanaldan kanala geçip tüm haber bültenlerini ve tartışma programlarını izliyorum. Zaten dışarıyla bağımızı kuran en önemli araç da televizyon. Acaba neler oluyor? Hakkımızda neler söyleniyor? Azılı katillerin ve darbecilerin örgütü Ergenekon’un iflah olmaz mensupları olarak ne herzeler yemişim? Bunları bilmek telaşındayım.
Saat 9’u biraz geçe gazetelerimiz de geliyor. Bu kez de TV ekranlarından izlediklerimizi bir de yazılı halde öğreniyoruz.
Ahmet Şık, Nedim Şener ve Doğan Yurdakul ile birlikte
Kaldığım “koğuş”tan da bahsedeyim. üç hücre, bir salon, açılabilir pencere kanatlarından tahminen 60 metrekare gökyüzü gören bir yer. Adeta bir labirenti andıran ve hemen her yerinde bulunan demir parmaklıklı kapılardan geçerek ulaşılabiliyor koğuşumuza.
“Cezaevinde de kapitalizmden kaçış yok”
Orta yerde plastik bir masa ve üç sandalye var. Hemen karşısında da iki gözden oluşan ahşap bir dolabın üstünde duran televizyon…
Anlayacağınız tüm ‘mobilyalarımız’ saydıklarımdan ibaret. Mutfak eşyalarımız ise birkaç plastik tabak, çatal ve kaşıklar, çay ve su bardağından ibaret.
İşin kötüsü, kantinde satılanların dışarıdan getirilmesi yasak. İç çamaşırı, çorap gibi kişisel eşyalardan bahsediyorum. Kurallar garip garip şekillendirilebiliyor anladığım kadarıyla. ‘Bu ne saçmalık’ demeyin. Cezaevinde de olsanız, kapitalizmden kaçış yok. Cezaevi de kendi neoliberal ekonomisini yaratmış durumda.
Kantine haftada bir gün izin var
“Avukatlarım her gün gelip hal hatır soruyor”
Akşam sayımları 8’de yine anonsla duyuruluyor. Görevliler, öğlen ve akşam yemek getiriyorlar. Akşam yemeği ile birlikte sabah nevalesi de bırakılıyor.
Hatta tanımadığım bir avukat dahi geldi. Tuncay Kılıç adı. Görüş yerine gittiğimde oturuyordu. ‘Lanet olsun hafızama, kimdi bu?’ diye soruyordum ki, kendisi açıkladı: “Ahmet ağabey, sen beni tanımazsın. Üniversitede öğrenciyken haberlerimizi yapmaya gelirdin. Elinde kameranla seni gördüğümüzde ‘derdimizi aktaracak bir gazeteci gelmiş’ derdik. Bizim üzerimizde çok emeğin var. Arkadaşlarla konuştuk, davana müdahil olmak istiyoruz” dedi.
“Niye içerideyim biliyorum”
Analitik düşünen ve hiçbir yere ve kimseye angajmanı bulunmayan bir aklım var. Bu ülkeye demokrasinin ne islamofaşist zihniyete sahip AKP’nin sahte özgürlük maskesiyle ne de bulduğu her fırsatta darbe ordunun siyasi uzantısı gibi çalışan CHP’yle gelmeyeceğini biliyorum. MHP ve türevlerini anmaya gerek bile yok.
Şimdi ben bunları söyledim diye, yazmaya çalıştığım kitapta bunları anlatmak istediğim için cezaevindeyim. Kimsenin kuşkusu olmasın. Velev ki, yanılıyorum. Kuşkularım yersiz, tespitlerim haksız ve yanlış. O zaman ‘Ergenekoncu’ diye suçlanmam mı gerekiyor?
Dedim ya, kitapta öyle ‘bomba’, ‘şok’ ‘az sonra’ gibi nidalarla anlatılacak bir şey yok belki de. Çıkınca göreceksiniz. İyi bir derleme, yerinde bir hafıza tazeleme ve en önemlisi kimi yeni unsurlarıyla ‘Ergenekon ve ilintili davalar sürecini bir de bu gözle okuyun’ diyebileceğimiz bir kaynak olabilirdi.
“Safım her zaman nettir: Ezilenin yanı”
Adları Ergenekon’la anılan kimi polis müdürlerinin neden hedef olduğuna ilişkin iddia, tespit ve olaylar anlatılıyordu. Yaşananların polis teşkilatını belli bir zihniyetin ele geçirmeye çalışması olarak yorumlanabilecek kimi olguları sıralıyordum.
En büyük kaynağım ise bizzat Ergenekon dosyalarının delil klasörleriydi. Gazetecilik yapmak, kitap yazmak isteyenler için adeta bir maden olabilecek zenginlikte hem de…
Mahkeme ifademde de söyledim. Ahmet Şık’ın gazetecilik felsefesinin tek temeli vardır: Görmeyenin gözü, duymayanın kulağı, konuşamayanın sesi olmak. Hem de bunu taraflı yapar. Ezen ve ezilenin olduğu yerde safım her zaman nettir: Ezilenin yanı. Hem de sıfatına bakmadan.
“Gazetecilik yaptığım için tutukluyum”
Esas şimdi görelim gerçekleri. Gün, gerçekleri herkesin anlamasını sağlamaya çalışma günüdür; yazarak, söyleyerek, yeri geldiğinde eylem yaparak…
Elbette seni tanıyan biri olarak, kullandığın ‘tuhaf’ sözcüğünün ne anlama geldiğini biliyorum. Ancak, kamusal alandan hitap ettiğin okurların seni benim kadar yakından tanımıyorlar.
Tam da bu yüzden mahcup bir savunma yaptığını söyledim. Hele ki, siyasetin tedrisatından geçmiş bir medya eleştirmeni olduğunu da düşünürsek, ‘Darbe Günlükleri’ mevzusunun malum medyada nasıl kullanılabileceğini de tahmin etmiş olmalıydın die düşünüyorum.
Yazdığını bile doğru anlamayan ‘alçı kafalı’ yazarlar var bu ülkede. Unutun Ahmet Şık’ın Nokta Dergisi’nde çalıştığını. Sadece Ahmet Şık’ın Nokta Dergisi’nin kadrosunda olmasına ihtiyaç hissedilen haberlerine bakın. Meslek namusumun, incitilen onurumun karnesi orada duruyor. Yeter mi?
Kalın sağlıcakla, görüşeceğiz.” (BİA)