SA7467/SD1296: Göçmen Soykırımı: Demokrasinin Bayağılığı
Aşağıda çevirisini yayınladığımız analiz, Roma Amerikan Üniversitesi sosyal bilimler bölüm başkanı, uluslararası ilişkiler ve küresel politika profesörü Irene Caratelli'ye aittir ve onbinlerce göçmenin Akdeniz'in kuzey kıyılarında, Avrupa limanlarına varmadan boğulmasını bir göçmen soykırımı olarak tanımlamaya çalışmaktadır; ancak akademisyen İtalyan analist, göçmen sorununun -ABD'nin ve Avrupa Birliği'nin saldırgan, kaotik politikalarının ürünü olduğunu bildiği halde- kaynağını sorgulamayı bir yana bırakırken, Avrupa'nın bütün olarak ve sivil toplum kuruluşları olarak boğulan göçmenlere kapılarını kapatmakla suçlu olduğunu, hükümetlerin başarısız politikalarını örtmek için göçmenleri günah keçisi olarak kullandıklarını ve ölmelerine izin verdiğini ileri sürmektedir. En azından bu çalışma Avrupalıların elit(!) tartışma biçimlerine uygun bir yaklaşım olarak, Irene Caratelli'nin, "Tüketim ve bireysellik, başkasına kötü bir şey olsa bile, hala güvende olduklarını düşünen yalnız ve güçsüz insanlar üretti. Makro ölçekte, halkın uygulayabileceği baskıyı ortadan kaldırmak için mükemmel bir reçeteydi. Göçmen soykırımı, bireysel ve ticari-merkantilist bir ideolojik kültürün yan ürünüdür. Ve yine de, makro açıklama ne olursa olsun, göçmen soykırımı da (sizin) bizim suçumuzdur." itirafını içerdiği için değerli kabul edilebilir.
Seçkin Deniz, 24.02.2019
"Akdeniz'de görünmez bir şekilde boğulan büyük rakamlar, Avrupa'da küçük bir acıma duygusu uyandırdı. Bu trajedinin göçmen soykırımı olarak yeniden tanımlanması bir şok getirebilir."
Bundan 40 yıl sonra Avrupa'da “göç krizi” olarak tanımladığımız şey, tarih kitaplarında göçmen soykırımı olarak anlatılacaktır. XXI. yüzyılın başlarında göçmen soykırımı, demokrasinin ve onun öngörülen normlarının, ilkelerinin, değerlerinin ve kurumlarının yetersizliğini ortaya koymaktadır.
Demokratik olmayan rejimler tarafından işlenen şiddet, kendi iç baskılarıyla açıklanabilir. Büyük istikrarsızlık, zorbalık ve şiddet dönemlerinde, insanların, insanlığa karşı suç işlerken ilgili yasa ve emirlere uyduklarını iddia etmeleri, bir soykırım mazereti olmaz, soykırımı bağlamsallaştırmak anlamına gelir. Ancak tiranlıkta kötülüğün yasal bayağılığı, göçmen soykırımı sırasında demokratik rejimlerin izin verdiği kötülüğün hacmiyle kıyaslandığında hiçbir şey değildir.
Göçmen soykırımı, bir örnek olay incelemesidir, çünkü diğer birçok durumun aksine, Avrupalılar siyasi, sosyal ve ekonomik olarak dünyadaki en zengin ve en ayrıcalıklı insanları temsil ettikleri için bu suça katılmak zorunda değillerdi. Avrupalılar, aktif vatandaş olmanın bedeli karşısında pasif tüketici olmanın faydalarını tartıştı ve ikincisini seçtiler.
Avrupa hükümetleri göçmen soykırımını neden gerçekleştirdi? Avrupa demokrasileri, göçmen soykırımı sırasında nefret ve şiddet alarmını durdurmak için kullanabilecekleri ne tür araçlara sahip değildi? Ve nihayet, hükümetlerinin politikalarını desteklemeyen Avrupalılar bile soykırımın gerçekleşmesini neden engellemediler?
Avrupa hükümetleri, göçmenlerin kendi sınırlarına girmelerine izin veremeyeceklerini, çünkü kendileriyle ilgilenecek yeterli kaynak bulunmadığını iddia ettiler. Medya, hükümetler, politikacılar tarafından açıklanan veriler korkutucu idi. Ancak veriler yanlış tanıtıldı ve manipüle edildi. İstatistiklerle yalan söylemek kolaydır; bunun hakkında kitaplar bile yazdılar. Avrupa o zamanlar zengin bir kıtaydı, ancak ana akım anlatı birikmiş olan zenginliği korumak için - yüzyıllarca süren sömürgeci idare, teknolojik yenilik, emperyalizm ve küreselleşmeden sonra - köprüler yerine duvarlar inşa etmenin daha iyi olduğunu savundu.
Oysa, göçmen soykırımı, birliğin gözlerini, sınırlarını ve cüzdanını kapattığından, soykırımın sorunsuz bir şekilde ilerlemesini sağladığı için Avrupa Birliği'nin (AB) iç parçalanmasının sebeplerinden biriydi. Bunun Avrupa fikrinden geriye kalanları korumak için gerekli olduğu söyleniyordu ... ama elbette bu AB'nin dağılmasını hızlandırdı.
Sadece 20, 30 ve hatta 200 kişiden oluşan teknelerin kıyılarına ulaşmalarına izin vermek ve limanlarını ve sınırlarını açmaları gerektiğine karar vermek için Avrupa hükümetleri arasında büyük kavgalar yaşandı. Göçmenlerin girmesini engellemek için AB’nin mahallesindeki diktatörlere (Seçkin Deniz'in Notu: analist Avrupa demokrasilerinde bile henüz ulaşılmamış katılım oranları ile yapılan seçimler sonucunda 17 yıldır Türkiye'de Türkiye halkının ekonomik, sosyal, demokratik haklarını arttıran, bütün bunları yapabilmek için de ABD ve AB'nin kurduğu, kontrol ettiği, finansman sağladığı ve koruduğu teröristlerle ve darbecilerle mücadele eden Cumhurbaşkanı Erdoğan'a diktatör derken de kendi açık ikiyüzlülüğünü ve ahlak yoksunluğunu beyan etmektedir; Erdoğan'ın göçmen politikaları analistin şikayetçi olduğu göçmen soykırımına engel olmuş fedakarca politikalardır; Avrupa'nın göçmen soykırımına katılmadığı için Erdoğan'a teşekkür etmesi gerekirken ona analizinde verdiği bağlantı ile diktatör demektedir. Oysa Avrupa mahallesindeki Sisi, Esat gibi diktatörler milyonlarca insanı göçmen olmaya ve boğulmaya sürüklemiştir, ABD ve Avrupa sadece göçmenlere kapılarını kapatarak değil, göçmenlerin ülkelerini savaşlarla, sömürülerle yaşanamaz hale getirdiği için soykırımcıdır) milyarlarca euro verildi. O zamanlar AB hâlâ 28 ülkeden oluşuyordu, bu da yarım milyar kişi demekti ve dünyadaki en yüksek orandaki kişi başına düşen ortalama GSYİH'yi oluşturuyordu.
Küreselleşme ve milliyetçilik, neyi haklı çıkarmak için daha uygunsa, onu haklı göstermek için kullanıldı. Avrupa'nın, korkunç finansal ve ekonomik bir krizden sonra toparlanmaya çalıştığı söylendi. İnsanlar, son üç yılda neoliberal reçetelerin faydaları ile ilgili anlattıkları masallardan, 1929'dan bu yana yaşanan en kötü küresel krizden sorumlu olan kendi hükümetlerine kızdılar. Dünyada eşitsizlik artıyordu, en zengin yüzde 1, küresel servetin yarısına sahipti. İktidarda olanlar, işleri daha eşit hale getirerek reçetelerinin başarısızlığından sorumlu olabilirler veya suçu üstlenebilecek birini bulabilirlerdi.
Avrupa hükümetleri mükemmel bir günah keçisi buldular; göçmenler. Hükümetler, kendilerini , insanların yaşam standartlarını, mesleklerini, ailelerini ve kimliklerini (bu her neyse) göçmen saldırılarına karşı koruyacak şövalyeler olarak resmettiler. Aksi taktirde dindar Avrupalılar baltalarını alıp dizlerinin üzerine çökmekte olan ekonomik krizi provoke edenlere karşı ayaklanabilir, birkaçının daha da zengin olmasına izin verebilirlerdi.
Zayıf sivil toplum
Oysa, karmaşık ve ideal demokratik sistemler olabilir, kurumsal çerçevede demokratik olmayan bir rejime kaymayı engelleyecek hiçbir şey yoktur. Avrupa demokratik rejimlerinin göçmen soykırımı sırasında sahip olmadığı şey, bir Avrupa halkları ve manipülasyona direnebilecek güçlü sivil toplumlardı; böylece milliyetçi tuzağa düştüler, korkularını ve öfkelerini güç sahibi olanlar yerine (iktidardakiler) savunmasız olanlara (göçmenler) yansıttılar.
XXI. Yüzyılın başlarında AB'de Avrupalılar yoktu: sadece Fransızlar, Hollandalılar, İtalyanlar, Almanlar ve diğerleri vardı. Hiçbir protesto, hükümetleri 'ulusal çıkarları' korumak için kabul edilen sözde 'güvenlik yasalarını' iptal etmek zorunda bırakmadı. Birkaç aktör dışında - cesur muhabirler, belediye başkanları, STK'lar- o zamanlar, göçmen soykırımıyla sonuçlanan nefret ve şiddet ateşi kendisini yakmadığı sürece “sivil toplum” sessizdi.
Sessizlik açıklanması gereken şeydir. Sorun, propagandayı aktif olarak destekleyen ve organize edenler ve göçmen soykırımını sürdürmek için gerekli yasalar ile ilgili değil. Kötü adamları suçlamak, sözde iyi kişilerin niçin buna uygun olduğunu açıklamıyor.
Avrupa’daki “sivil toplum” -elit, orta gelirli, işçi sınıfı ve işsiz - ortak bir paydaya sahipti; içeride ve dışarıda tüketicilerdi, vatandaşlar değil. Tabii ki tüketiciler, tepedekiler ve piramidin altındakiler arasında bölündüler, ancak ikisi de mevcut temel hakları savunmayacaktı.
Tüketici zihniyetinde, kişi, ilkeleri savunmak için değil, onlardan alması beklenen faydalar için haklarından endişe duymaktadır; bu net bir maliyettir. Avrupalı tüketiciler, kendi çıkarları olduğuna inandıkları şeyleri, sanki bu tür savunmacı mikro kavramlar onları yok olmaktan koruyabilirmiş gibi ortak bir fikirleri veya sorumlulukları olmadan savundular.
Tüketim ve bireysellik, başkasına kötü bir şey olsa bile, hala güvende olduklarını düşünen yalnız ve güçsüz insanlar üretti. Makro ölçekte, halkın uygulayabileceği baskıyı ortadan kaldırmak için mükemmel bir reçeteydi.
Göçmen soykırımı, bireysel ve ticari-merkantilist bir ideolojik kültürün yan ürünüdür. Ve yine de, makro açıklama ne olursa olsun, göçmen soykırımı da (sizin) bizim suçumuzdur.
Irene Caratelli, 12 Şubat 2019, Social Europe
(Irene Caratelli, sosyal bilimler bölüm başkanı olduğu Roma Amerikan Üniversitesi'nde uluslararası ilişkiler ve küresel politika profesörüdür. Uzmanlık alanları uluslararası ilişkiler, Avrupa çalışmaları ve uluslararası politik ekonomidir. Eskiden Roma'daki Uluslararası İlişkiler Enstitüsü'nde uluslararası ticaret politikalarına odaklanan bir araştırma görevlisi idi.)
Seçkin Deniz, 24.02.2019, Sonsuz Ark, Çeviri, Çeviri ve Yansımalar
Etiketler: Avrupa , Çeviri , Çeviri-Analiz , Çeviriler ve Yansımalar , Demokrasi , Göçmen , Seçkin Deniz , Sonsuz Ark , Soykırım , Stratejik Araştırmalar
SA7681/KY69-EY323: Erhan Yalvaç; Çizgilerin Dili
Seçkin Deniz ( 1383 )
▼ 2019 ( 346 )
Mayıs 2019 ( 60 )
Deneme ( 519 )
Sonsuz Ark ( 6671 )