basit bir yaşam...: Cep telefonu
Gönderen hindiba zaman: 18:10
funda Eylül 20, 2010 6:19 ÖS
ben de buraya gelince edindim mecburen ama hiç sevmiyorum kendilerini.
çaldığında öcü gibi bakıyorum ..
hatta şu hisse kapılıyorum..benden izin almadan hayatıma giren bir nesne ..tam bişeye yoğunlaşmışken ve benim istemediğim bir zamanken zırlamasına hiç dayanamıyoırum..münasebetsiz, sevimsiz bişey o..
ay bi de inrenete girilenini insanlar bırakmıyolar ellerinden..o daha da fecii
Brajeshwari Eylül 21, 2010 11:46 ÖÖ
bende telefon numaran yok Evrencim, ama seninle sohbetimizi istediğimiz zaman yapıyoruz sanki :) kelime'siz, ses'siz....
evren Eylül 21, 2010 5:42 ÖS
seni aniyorum bugünlerde :) sen de sevmedigin halde benimki gibi bir mecburiyetten edinmistin bu aleti. sabit ücret, sinirsiz internet paketi vardi mesela. ben onu özellikle almadim. evde yetmezmis gibi bir de disarida internet basinda. düsünmek bile istemiyorum..
Berceste Eylül 22, 2010 4:44 ÖS
Tam da senin cep telefonun bende yokmus diye arayan birisi ile konusmamim uzerine denk geldi bu yazi :) Boyle bir alet olabilir mi? Hem cok gereksiz, olmadik zamanda cok gerekli! En cok evi arayip anne babama merak etmeyin demek icin lazim olurdu bu nesne bir zamanlar... Buyudum, markette kayboldugumuzda esimi bulmama yariyor simdilik o kadar :)
evren Eylül 23, 2010 12:33 ÖS
senin telefonuna veda etme zamanin gelmis :)
Berceste Eylül 23, 2010 2:25 ÖS
Gecti bile ama bir de etrafimdakiler anlasa :P