Kahraman Tazeoğlu Şiirleri. - Sayfa 3 - Forum Renkli - Türkiye`nin En Renkli Eğlence ve Bilgi Paylaşım Platformu
16 Ağustos 2011, 20:39 #21 (permalink)
Gençliğimin deli rüzgarları da yok
Ve yoksul düş baharlarım
Neler kalmadı ki sende
Çaresizlik karabasanlarının çıkmazları
Avuntuzus saplantıların açmazları
Kim anlar şimdi bu yüreği
Sensizlikte ne yapılır bilmem ki
Aşkın tepelerinden böyle apansız düşmedim
Ilık tebesusumler vaktine beş kala solan
Sevinç çığlıkları dolu boğazım
Seni özlemeyi bile yakıştıramıyorum kendime
Buruşturulup atılmış mektuplar gibiyim
İçimdeki yürek boşluğuna yoldaş
Gülüşüm bükülü kaldı dudağımda
Sana sargın kalmak vardı gül yüzlü
Bu aşkın üstü
Böyle örtülür müydü
16 Ağustos 2011, 20:40 #22 (permalink)
Gözlerime iyi bak...
Başka bir sonbahara erteledim hissedebildiklerimi..
Sende kaldılar çünkü
Yasal her bir acının koynundan doğan varlığının günahsız bedeni
Ruhumu esir aldı benden..
Ne yakınsın gelecegime ne de tanık geçmişime..
Solugunu bile işitmemişken sagır oldum çığlıklarınla..
Kuşkunun korkusu sardı dört bir yanımı.
Karsımdaki sen ben misin yoksa?!
Hissettiklerinin tanıklıkla ilgisi yok...
Zaten hatırlasam bakışını
Bu kadar dikkatine bakıp da... anlayıp da...
Yine de sormazdım
Hangi renk bakıyorsun dünyaya ?…
Emanet kaldılar benden sana...
Zira verebileceğim başka hiç birşeyim yok..
Git.. sadece git...
Göz çukurumu bir bosluğa mahkum edip
Çantanda yer varsa pişmanlıklarından
Gözlerimi de al ve git...
Onlar baksın sana
Yanında....Yanında elini tutan kim varsa
Ben boyun eğemem bu bitişe...
Bakamayacak kadar kendime..
Gözlerime iyi bak..Üzerinde olacaklar çünkü…
16 Ağustos 2011, 20:41 #23 (permalink)
İnsanın terk edildiğinde değil, unutulduğunda yalnızlaştığını ve unutulmanın insanoğluna verilmiş en büyük ceza olduğunu... insanı asıl yalnızlaştıranın, uzağındayken unutulmak değil, yakınındayken hatırla...nmamak olduğunu...
Prensesliğimi, bana kendi masalımdan anlattığın için...
"KAYIP YÜZYILIN PRENSESİ''
16 Ağustos 2011, 21:05 #24 (permalink)
Hiç kimse kalmadı bu şehirde senin kadar..
Ve hiç kimse yaşamadı içimde senin yaşadığın kadar
Gelmeyişinin bilmem kaçıncı günü..
Parklar yalnız olmalı bugün , salıncaklar küs , hiçbir balon gökyüzünde uçucak kadar sağlam kalmadı bu şehirde sen gittin gideli..
Çocuklar kimsesizlikten çürümüş elleriyle silik bir geçmişi taşıyorlar kentin kirli sağnaklarına..
Kısacık talihlerine sığdırdıkları düşlerini kaptırmamak için
düzembaz bir sevgi satıcısına ölüm sıçratarak geçiyorlar aydınlık caddelerden..
../aşk can çekişiyor
zaman ölümü okuyor
ve ben inatla seviyorum seni...
// Kahraman Tazeoğlu
16 Ağustos 2011, 21:05 #25 (permalink)
Çok sevdim onu Tertemiz sevdim..
Çok sevdim onu adam akıllı bekledim beklemekse..
Sabretmekse insana yakışmazdı benim sabrım..
Canım yandı , ne tatlı dedim verdiği acı..
Doyulmaz hazları tattırırken bana kendimde değildim ki tadına varayım..
Hep hak verdim..
Yarın anlayacak dedim acele etme..
Geliyorum dedi kendimi bile kovdum..
Yanımdan yabancılık çekmesin diye.
Kovduğum bende gelmedi geri..
Seviyorum dedi nefessiz kaldım..
Dünyanın bütün dillerinde duydum dediğini
Dünyanın bütün dillerinde gıkım çıkmadı kalakaldım..
En yerinde duramayan durağanlığı tattım..
Haftalarca duyamadım bir hecesini..
Aradım sordum cevabı Sus''tu..
16 Ağustos 2011, 21:06 #26 (permalink)
...İnsan bazen olana değil de olmayana ağlar prenses. Var mısın gerçekten? Varsan yokluğun neden burada? Varlığın ruhumu mendillere damlatmama engel olsun; sebep değil…
16 Ağustos 2011, 21:30 #27 (permalink)
Ben bile gıyaben tanıyorum kendimi. Bir araya gelmeyen, gelse de hiçbir şeyi gizleyemeyen iki yakam var sadece. Birinde sen olacaksın, diğerinde ben. Ama hiç bir araya gelemeyeceğiz. Bunu mu istersin? Her aşk kendini çözebildiği kadar eksiktir. Sen yeni aşkların adamı olmalısın. Benden sana sadece ayrılık şiiri çıkar..
İşin kolayına kaçmaktır birinin uğruna ölmek. Seviyorsan, onun için yaşamalısın. Uğruna kavgalara girmelisin. Ölümlere gidip gelmelisin. Yeter ki karşında uğruna ölünmeye değecek kadar büyük seveceğin biri olsun...
“Severken"biz", giderken"sen" ve "ben", kalırken iki "aşk yoksunu". "Aşk, iki kişiden birinin yokluğudur!" anlayışında mermer sertliği, deli aklı, sara nöbeti... Oysa varsan vardı aşk ve yoksan yoktu her şey. Ve her şey en çok sen yokken hiçbir şeydi...”
Eksiği fazla olan her aşk, yeterinden yoksun gelmiştir kapımıza. Hani sorulsa nasılsın diye; “eksiğim” diyecek kadar hüzünlüdür. Aslında hiç sahip olamadığımızın adı değildir eksiklik; bizden çalınıp götürülenlerin, bizde bıraktığı duruştur. Bu eksiklikle, gittiği her yeri eksiltir aşk.
16 Ağustos 2011, 21:33 #28 (permalink)
“en neşeli kahkahanda bile bir keder gizli.” derken, işte tam da bunu anlatmaya çalışıyordum. Senin şekerle tatlandırılmış göz yaşların var. Kahkahaların en gizli ağlama biçimin aslında. Herkesten gizliyorsun acılarını. Üstelik bu gizlediğin acıların üstünü gülüşünle örtüyorsun. Sorarım şimdi sana; senin acın kaç şekerli?
Kahraman Tazeoğlu // ''bAŞKa'' adlı kitabından..
16 Ağustos 2011, 21:34 #29 (permalink)
Sen giderken; Beni ıskaladın sevgilim...
Peki ya ben, yazarken seni vurabildim mi?
Seni benden eden yolları,
Sana çıkmaz sokakları,
AŞK'tan ayrılığa geçen, bütün caddeleri tuttum!
Şimdi sen; Yine mi dönmezsin geri? ...
Kahraman Tazeoğlu // Burada Ayrılığı Aşktan Okuyorlar Sevgilim
16 Ağustos 2011, 21:35 #30 (permalink)
./ Aşk bir armağandı bana… hiç alamadığım! Gidenler, aşksız armağanlarını vermeden gittiler… ben de armağansız aşklarıyla yetindim. Sonra düşündüm kendi kendime. Ulan dedim, onlara helal olan her halt, neden bana kabahat?! Hep gidenler mi kazanmak zorunda? Sonra neyi öğrendim biliyor musun?
- Öle öle sağ çıkmayı her aşktan.