Hayat devam ediyor. Devam da etmeli. Şiirler yazılıyor. Öyküler, dergiler, kitaplar yokluyor en ıssız yanımızı. Umutsuz olduğumuz anlarda bir dize içimizin kırık yanlarını onarabiliyor.
Ülke olarak yaşadığımız en sıkıntılı anlarda bile gidişatı değiştirmeden ama birliğimize sımsıkı sarılarak gitmeliyiz yolumuza. Bunun en güzel yollarından biri de şiirler, kitaplar ve dergilerdir.
Elime ulaşan kitapları büyük bir keyifle ve heyecanla okuyorum. Yeni kitaplar, dergiler çıkmaya devam ediyorsa içimizde umut denen ışık hâlâ capcanlı yanıyor demektir. Şiir adına edebiyat dünyasından ya da bu dünyanın uzağından birilerinin sürekli veryansın etmesi, felaket senaryoları üretmeleri hiç hızını kesmese de şiir hâlâ aramızda en canlı haliyle yaşamaya devam ediyor. Hele hele şiirle uzaktan yakından alakası olmayan akademisyenlerin “şiir bitti.” parodisi var ki tam evlere şenlik. Bir de bu tip insanları şiir yarışmalarına jüri yapıyorlar ki bu da tam kendiyle çelişen bir garabet.
Dergilerin başköşeleri hâlâ şiire ayrılıyor. Bir dergi karıştırılırken önce şiirler gözden geçiriliyor. Yayınevleri için her ne kadar şiirden uzsak duruyor dense de yeni şiir kitapları bütün canlılığıyla çıkıyor. Yeni şairler edebiyat dünyamıza katılıyor. Daha da canlanıyor dünyamız.
Büyük Yanık- Kadir Korkut
İlk paylaşacağım kitap Kadir Korkut’un Ülke Yayınları arasında çıkan Büyük Yanık adlı şiir kitabı. Bu bir ilk kitap. Dergilerle sıkı bağı olan şairlerden Korkut. Adapazarlı olması benim için ayrı bir güzellik. Şairliğinin yanında şiir üzerine düşünen, yoğun okumalar yapan şairlerden Kadir Korkut. Karşılaştığınızda şiir adına sıkı bir muhabbet etme şansınız çok yüksek.
Büyük Yanık’ta yirmi beş şiir var. Kısa ve tesiri güçlü şiirler yazıyor Korkut. Dizelerini okuduğunuzda çalışılmış sözlerle karşılaştığınızı hissediyorsunuz.
“Senin yanında ben pelerinini unutan bir şövalyeyim / Anasına küs sincap / Kuyruğu dökülen bir at / Nasıl kırgınsa boynuna / Öyle”
Şairin öznesi genelde kendisi. Birinci tekil şahıs içlenmeler okuyoruz şiirlerde. “Benim annem sarışın ve başı açık bir mezar”, “Elimde bir gülün sızısını tutuyorum”, “Ruhumdaki çatlaktan sızıyor şiir”
Kitaptaki tek ithaf İlker Yıldız’a yapılmış. Bu ikilinin muhabbetine şahit biri olduğum için bu ithafı çok da yerinde buldum.
Kadir Korkut bu ilk kitabıyla şiirdeki duruşunu ete kemiğe büründürerek bundan sonraki çalışmaları için de umut veren bir başlangıç yapmış oldu. Son söz yine şairden olsun; “Unutkanım, aklımda çürükler / Ele veriyor beni / Şair diye anılıyorum gittikçe”
Toprak Saha – Mehmet Tepe
Yine bir ilk kitap; Mehmet Tepe’nin Yediiklim Yayınları arasından çıkan şiir kitabı toprak Saha. Mehmet Tepe’nin biyografisine baktığımda bir güzellik de burada çıkıyor karşıma. Üniversite öğrenimini Sakarya’da yapmış şair.
Kitapta yirmi altı şiir var. Heyecanı ve sesi yüksek şiirler bunlar. Mehmet Tepe’nin şiirlerinde dizeler güçlü. Birbirini tamamlayan dizeler anlam bütünlüğünü sağlıyor ve bir bütünlük karşılıyor bizi. Dizeden çok şiirsel bütünlük var Mehmet Tepe’nin şiirlerinde.
“Yağmur bekleyen ovalarda / Kırkı çıkan çocukların / Sırtlarını sıvazlarken / Gök tutardı annemi / Baskına uğramış sağanak gibi”
Hayat var Mehmet Tepe’nin şiirinde. Anne, çocuk, uzak, yakın, Anadolu, Gazze ve insana dokunan her şey var dizelerde. Soyut bir hayat yaşamıyor şair. Dünyanın ortasında söylüyor şiirlerini. Şairleri de kendine şahit tutuyor. II. Yeni’ye olan muhabbetini de böylelikle ispatlamış oluyor. Cahit Zarifoğlu, Turgut Uyar, Tomris Uyar, Cemal Süreya, Edip Cansever şair ile birlikte olup bitene şahit olan şairler.
“İstiyorum ki Cahit ile el ele tutuşalım / Bir taş atalım bulmasın kafiri isterse”, “ Cemal Süreya şiiri de girdi artık kitaba”
Şiirimizin diri olduğunu, içinde hayat taşıdığını anlamak için Toprak Saha önemli bir kitap. İyi bir şiir işçiliğinin eseri olan Mehmet Tepe şiirleri bu ilk kitap ile şairinin yüz akı olarak okuyucuya ulaştı. Okumak gerek mutlaka.