Kendini İyileştiren Kadının Hikayesi
Posted on 9 Ağustos 2014 by mutlulukhalleri
Bir süredir iyi hissetmiyordu kendini.Sabahları yorgun uyanıyor,yada uyanmak istemiyordu.Ama uyanması gerekiyordu güne gülümseyerek başlamalıydı.Nede olsa yalnız değildi.Saçları da günden güne dökülüyor üstelik deli gibi kaşınıyordu.Diz kapakları , dirsekleri ,kafa derisi kabuk kabuk dökülüyordu.Çoğu zaman kazıtmayı düşündü saçlarını ,delilik sayılmazdı yapmıştı çünkü daha önce alışkındı bu duruma.
Gitmediği doktor kalmamıştı,reçeteler hep aynıydı hiçbiri uzun süreli fayda etmiyordu.Stres demişti doktor kafana birşey takma,herşeyi çok düşünme.Çocuktan sonra herşey çok değişmişti hayatında.Zor bir bebekti onunkisi.Uyumuyor,Uyutmuyor,Yemek yemiyordu.Uzun süren iş hayatını bırakmış eve kapanmıştı.Akşama kadar çocukla ev işiyle uğraşıp , biran önce eşinin gelmesini beklerdi.Hem biraz dinlenmek,iki muhabbet etmek ,yada taktir edilmek.Eş gelirdi eve ama yorgundu .Nede olsa akşama kadar kaç kişiyle uğraşmıştı,kaç kişiyle konuşmuştu tek kelime etmeye takati kalmazdı uyurdu.Haklıydı.
Kadının konuşamadığı kelimeler günden güne birikmişti içinde.Kendini iyi ifade edemezdi.İnsanları çok önemserdi,takılırdı söylediklerine yaptıklarına üzülürdü.Duygusaldı çok.Boşvermeyi bilmiyordu,hiçbirşeyi oluruna bırakamıyordu.Su akardı ona göre ama sorunun sebebini sormadan ,çözmeden yolunu bulmazdı.cevaplardan ikna olmazdı.Sevmezdi samimiyetsizliği.
Kimseye kötülük yapmamış art niyet düşünmemişti.Samimi davranışlarına rağmen iyi gitmeyen ilişkilerden uzak duramıyor sürekli kendini sorguluyor,hatayı kendinde arıyordu.Böyle öğretilmişti çünkü.Insanları önemsedikce,konuşmaya çalıştıkca aynı cevapları alıyor,aynı davranışlara gebe kalıyordu.Küsmeyi ,kin tutmayı,nefret etmeyi bilmezdi.Farkındaydi nekadar açıklama yapsa karşısındakinin düşüncesini değiştiremicekti.Herkes anlamak istediği gibi anlayacaktı.Gereksiz bir önemseyişle devleştirmişti herkesi gözünde..
Sonra gittimeye karar verdi.Yeşile,maviye,sessizliğe.Kimseyi arayıp sormadı,çoğu kez kapattı telefonunu,sabah erkenden kalkıp yürüyor ve sadece okuyordu.Kafasında sadece şarkı sözleri dönüyordu.
Yavaş yavaş umursamamayı öğrenmişti.Birileri ona kızmıştı,küsmüştü ama hiç nedenini hiç merak etmiyordu.Sessizliğe bürünmüştü.Artık gelen,giden,söylenen,söylenmeyen hiçbirşeyin çok önemi yoktu.Kendini önemsemeye başladı günden güne.Çünkü zaman akıyordu.Tekrarı yoktu.
Çocuğunuda rahat bırakmıştı.Yemezse yemez uyumazsa uyumazdı,Nede olsa acıkınca yicekti.Misafir için günler önceden hazırlıklara başlamıcak strese girmicekti.Kimse aramış aramamış,sevmiş sevmemiş çamaşırlar yıkanmamış,camlar silinmemiş,çocuk hiç balık sevmemiş,brokoli yememiş hiç dert değildi.Sorgulamıyordu hicbirseyi,tepkisiz kalıyordu.
İyi hissediyordu kendini günden güne,dökülen saçlarının yerine yenileri çıkmış,kaşıntıları gitmiş,çocuğun iştahı açılmıştı.
Daha çok kelime biriktirmiyordu içinde,konuşmak yerine
yazıyordu artık kadın…
This entry was posted in Uncategorized and tagged Anne, arkadaşlık, çocuk, egzama, iliskiler, inziva, ishayati, istahsizbebek, kendinionemse, muhabbet, sacdokulmesi, stres, susmak, tekrariyokhayatin, umursamamak, uykusuzanne, uyumayanbebek by mutlulukhalleri. Bookmark the permalink.