Kendi Kendine Acı | Serbest Atölye ~ Serbest Yazı
İnsan kendine savaş, kendine katliam, kendine suç, kendine suçludur. Acısı, yalnızlığı, tek başınalığı hepsi kendinedir. Zihninin içinde yaşadığı gezegenin veya gerçek hayatta yaşamaya çalıştığı her şeyin yükü omuzlarında asılı kalmıştır. Yangınlarından kalan küllerini savurup gezen, enkazını sırtında taşıyıp belini büken insanların arasında çürüyen, kokan, küflenmiş ruhunu saklamaya çalıştıkça taşlanan, iğrenilen, nefret edilen yine kendisidir.
Her şey insanın kendinde başlayıp kendinde biter. Zihnine giren onlarca düşünce, ses, görüntü veya birçok farklı şey içinde senin işine yarayacak olanı seçmek bir savaştır. Aldığın her kararın, aklından geçen her güzel şeyin, çiçeklerin, güneşin, müziğin ortasına bir canlı bomba gibi düşmek, hem kendini hem onlarca güzel şeyi yok etmek… İnsan acı çekmek istedikten sonra her zaman başkalarına gerek kalmayabilir.
İnsanın attığı her adım kendi ayağına dolanır. Düştüğü yer yine bir savaş meydanı, bir kaos ortamı olur. Yaşamak zor gelir o anlarda. Düşünceler, sesler, gürültü… En hakikatli acıların ortasında ölmen gerekebilir. Gerekebilir diyorum da, bir gereklilikten fazlasıdır o çoğu zaman. Mesela ağaçlar savaş meydanlarının süsleri değillerdir. Kuşların cıvıltılarını dipsiz bir kuyuda duymak mümkün olmaz. Her kaos ortamında içinizi rahatlatacak müziğe rastlayamazsınız. Hatta insana bile rastlamazsınız. Zihninizin içinde hissettikleriniz, peki hissedemedikleriniz ? Ruhunuza dokunan şeyler, ya dokunamayanlar ? Hepsi orada. Ama sen yine de gri dumanların kaplı olduğu, cesetlerin sağa sola saçıldığı zihninde, ruhunda, kuyunda, dibinde bir çiçeğe rastladın mı hiç? Belki de en iyi bildiğin yerlerde, orada, sen bile ölüsün işte.
Zehri sana bulaştı.
Ardına dönüp bakacak zamanın kalmadı.
Kendini, kendinle öldürdün.
Tükettin. Yok ettin.
Bir zihne köle ettin.
Paspas ettin. Sonra o paspası silktin.
Tozları ruhuna yapıştı. Göğe karıştı.
Bir yağmur damlasıyla çiçekleri öldürdün.
Sana, sen yaptın.
İnsana gerek bile kalmadı.
← Apokalipto | Apocalypto – Aksiyon ∼ Gerilim
Montaigne Denemeler ‘den Alıntılar →