TIRHANDİL CUP 2019 2020 KIŞ TROFESİ - Muğla - Gazetecilerin Çıkardığı Bağımsız, Tarafsız ve Etkili Gazete
Tarih: 29-07-2020 14:05
Datça Havadis: Röportaj Esmeri Alev Ekebaş
Fotoğrafları Çeken: Codzera Media/ Saner Gülsöken
Yarış bahane, antik tekne formu olan Tırhandiller şahanediyebileceğimiz, Bodrum’u uluslararası basına taşıyan Türkiye Yelken Federasyonu’nun programlı yarışları arasında yer alan ve toplam 6 ayaktan oluşan Tırhandil Cup 2019-2020 Kış Trofesi’nde 5. ve 6. ayak pandemi nedeniyle TYFnin kararı doğrultusunda ertelendi . Bodrum’da 2019’un sonunda başlayan ve Covid 19 salgını nedeniyle ertelenen Tırhandil Cup, yarış sezonunu sonlandırdı. Organizasyon Komitesi, 1-2 Şubat tarihlerinde yapılan 4. Ayak yarışlarının sonunda ortaya çıkan tabloya göre derece sıralaması ilan etti. Toplam 6 ayak üzerinden planlanan, ancak 1-2 Şubat 2020’de yapılan 4. Ayak yarışlarından sonra “zorunlu tatile” giren Tırhandil Cup’ta,Organizasyon Teknik Komitesi kararını açıkladı ve 2020 yarış sezonunu kapattıklarını ilan etti.
Tirhandil Cup, Organizasyon Komitesi’nden Sayın Saner Gülsöken ile görüştük.
Esmeri Alev EKEBAŞ: Sayın Saner Gülsöken, bize kendinizi tanıtır mısınız? Çok yönlü bir insansınız. Yazdığınız kitap, marangozluk yönünüz, yelken, fotoğraf tutkunuz biliniyor, bizlere uzun uzun anlatır mısınız?
Saner GÜLSÖKEN: Ortaokuldaydım. Bir gün büyük amcam, elinde kendi şipşakçılık günlerinden kalma makinesiyle çıkageldi ve makineyi, abim ile bana hediye etti. Benim için fotoğraf bu tarihten itibaren başladı. Sonra annemi, yalvar yakar razı edip, evdeki kileri karanlık oda haline getirdik. Ama ne karanlık oda! 2 kişinin birlikte içeri girmesi için jimnastikçilere taş çıkartan hareketler yapmamız gerekiyordu ve içerde sadece birimiz agrandisörün başına geçebiliyordu. Yine de şahane keyifli günler ve çalışmalardı onlar; Şimdilerde fotoğraf çekmeye başlayan arkadaşların pek çoğunun ismini bile duymadığı aletler, eczacı titizliği ile hazırlanan kimyasallar, kırmızı ışıkta yapılan siyah/beyaz fotoğraf baskı çalışmaları. Agrandisör ile pozlama yaptığınız fotoğraf kağıdını, birinci banyoya attığınızda üzerinde belirmeye başlayan görüntünün heyecanını şu an bile yaşıyorum; ışık doğru mu, netlik ne durumda, kadraj nasıl olmuş?
Başlangıç böyle oldu. Sonrasında, harçlıklar biriktirilip yeni makineler, objektifler, filtreler almaya başladım. Ağırlıklı olarak gezi fotoğrafları çekiyordum o yıllar. Üniversite zamanı, elim kalem tutmaya başlayınca da fotoğrafların yanına yazılar geldi ya da yazıların yanına fotoğraflar, hangisini tercih ederseniz. Sonra gezi dergileri gündemime girdi; Önceleri merakla okuyordum sonraları serbest fotoğrafçı/yazar olarak bunlarla çalışmaya başladım.
Üniversite bitişi ile askere gitme arasında bir süre, Türkiye’nin önemli fotoğrafçılarından olan İbrahim Demirel’den fotoğraf dersleri aldım, sonra da asistanlığını yaptım. Epeyce bilgilendiğim, öğrendiğim günlerdi.
Askerlik ve sonrasında para kazanma gerekliliği fotoğrafa olan ilgimi azaltmadı ama ayırdığım zamanı kısalttı. Lise yıllarında ‘dolduruşa’ gelip, üniversitede mühendislik okumuştum ve bunu da uygulamak gerekiyordu. Ancak 3 yıl dayanabildim, sonrası biraz
turizm biraz ticaret zaman aktı geçti. Fotoğraf hep vardı ama büyük şehri terk edip Bodrum’a yerleşene kadar ön plana pek çıkamadı.
Bodrum yıllarımın başında o zaman yeni kurulan bir deniz kültürü dergisinden gelen ‘Bodrum Muhabirliği’ teklifini hiç düşünmeden kabul ettim ki, o zaman bir marangoz atölyesini yönetiyordum. Bu dergiyle çalışmaya başlamamla birlikte (daha öncesinde de farklı deniz kültürü dergileri ile çalışmış yelken yarışlarında fotoğraf çekmiştim) düzenli olarak yelken yarışlarını da izlemeye başladım. Hatırladığım kadarıyla tarih 2007 olmalı.
Yelken yarışı fotoğrafçılığına gelince; denize yakın olmak için büyük şehri, üstelik bozkır Ankara’yı bırakıp Bodrum’a yerleşmiş birisiyim. Deniz, tekneler ve yelken benim için çok önemli; içinde-üstünde olmadan yapamıyorum. Diğer yandan deklanşöre basmak bambaşka bir tutku. Hele sonuçlar istediğin gibi çıkıyorsa ‘tadından yenmez’ bir haldi. Bu ikisini birleştiren yelken yarışı fotoğrafçılığını nereye koyduğumu anladınız sanırım.
Yelken yarışı fotoğrafçılığının en önemli noktalarından biri, yarışın içinde olup yarışan teknelere güvenlik koşulları elverdiğince yakın olmaktır. Yarış koşullarını, teknelerin birbiriyle çekişmesini, ekip uyumunu, yaşanan zorluk ve -aman uzak olsun- aksilikleri belgelemek için bizlerin yarışan teknelere yakın seyredebilecek manevra kabiliyeti fazla ve hızlı teknelerde olmamız, böyle teknelerde fotoğraf çekmenin büyük zorluğuna karşın her daim tercih ettiğimiz bir şeydi.
Geçmiş zaman kullanmamın nedeni, 3-4 yıl öncesi, son çalıştığım dergiyi ve yelken yarışı fotoğrafçılığını bırakıp kendi projelerimle ilgilenmeye başlamış olmam. Bunun önemli nedenlerinden birisi, yelken yarışlarında kişisel hırsların ortaya çıkmasıyla, işin renginin biraz kirletmeye başlaması.
Şimdilerde, halen profesyonel olarak fotoğrafla ilgileniyorum, bunun yanı sıra kitap çalışmalarım da var.
Ayrıca, çok sık olmasa da birlikte işler yaptığımız bir sanat grubumuz var: UWAW, Under Water Art Works. Son olarak 2016 yılında, ‘Akdeniz’i geçerken hayatını kaybeden mülteciler’ odaklı bir çalışma yaptık (http://www.sanatatak.com/view/denizde-kaybolan-hayatlar-akdenizde-bir-yerde). UWAW’a ilgi duyanlar, bizlere ve çalışmalarımıza www.uwawworld.com adresinden ulaşabilirler.
Esmeri Alev EKEBAŞ: ‘Ayırın Develeri’ kitabınız. Levent Yılmaz: “Batı resim tarihinde bir deve takıntısı vardır. Ama bu tarihte deve hep bizim coğrafyayı ilgilendiren resimlerde ortaya çıkar: Filistin’de, İncil sahnelerinde; Venedik’te Türk tüccar tasvirlerinde (ki Venedik’teki ilk elçilik binasının adı Palazzo de Cammelli’dir!). Ama ya hakiki deve? Çok az ressam görmüştür onu. Çok az insan da “hakiki deve”yi merak etmiştir. Saner Gülsöken bu kitabında, neredeyse Bali’deki horoz dövüşü üzerine yazan antropolog Clifford Gertz edasıyla, bu “kültürel olgu”yu anlamaya ve belgelemeye kalkmış. Altından da başarıyla kalkmış. Artık deve ve güreş denince bu kitap zikredilecek. O kadar...” Adı ve içeriği ilginç kitabınızın yazım sürecini anlatır mısınız?
Saner GÜLSÖKEN: ‘Ayırın Develeri’, deve güreşini ve tarihini anlatan, fotoğraflı belgesel bir kitap.
Deve güreşleri ile Bodrum’a geldikten epey sonra tanıştım. İşin içine girmeden, yani görgüm-bilgim olmadan önce ‘deve güreşlerine’ karşıydım. İlk güreşe gidip, sonrasında da Bodrumlu bir deveci ile söyleşi yapana kadar.
Yaklaşık 200 yıllık bir geçmişi olan deve güreşlerinin, önemli ve devam ettirilmesi gereken bir kültür olduğunu anladığımda, bunu bir kitap haline getirmeye karar verdim. Kulaktan dolma sözlerle, bilgisizce bu geleneğe karşı gelen, atıp tutan, ‘yasaklansın’ diye bağıran kişiler okusun ve gerçekliği öğrensin düşüncesiyle.
‘Ayırın Develeri’, üç yıllık bir çalışmanın ürünü olarak ortaya çıktı. Çanakkale’den Antalya’ya binlerce kilometre kat ettim, kendi arabamla. Devecilerle eğlendim, güldüm, rakı içtim. Deve sahiplerinin evlerinde ağırlandım. Deve ahırlarında sohbetler ettim.
Sonuçta kitap ortaya çıktı. Devecilerden çok güzel kelimeler duydum. Deve güreşine karşı olanlar okudu mu, okuyup da bilgilendi mi, işte onu bilmiyorum.
Dinlemeden cevap vermek, anlamadan karşı çıkmak, bilmediği şeyler hakkında hüküm vermek cahillik değil midir?
Esmeri Alev EKEBAŞ: Başvuru Kitapları, İnsan ve Toplum, Kültür ve Toplum kategorilerinde makaleler yazmış bir yazarsınız. Yeni bir kitap hazırlığınız var mı??
Saner GÜLSÖKEN: Şu ana kadar, söylediğiniz konuların bazıları ile ilgili makalelerim olduysa da tek bir kitabım var; ‘Ayırın Develeri’.
Ama, çok yakında yeni bir tane geliyor; “Bodrum’un Gayıkları”.
Bodrum, yerel ve ulusal kültürün, önemli ve kendine has özelliklere sahip bir tekne üretim merkezi. Bu kitap, Bodrum’daki tekne üretim tarihini, tekne tiplerini, gelişmeleri gerek deniz gerek Bodrum sevdalılarının ilgisini çekecek bir görsellik ve içerikle anlatıyor.
Çok yakında, Bodrum Deniz Müzesi Yayınları’nın ilk kitabı olarak piyasaya çıkacak.
Esmeri Alev EKEBAŞ: Yelkencilik. Bu tutkunuz ne zaman, nasıl, nerede başladı? Bu tutkunun size yaşattığı zor anlar oldu mu?
Saner GÜLSÖKEN: Ankara’da doğup büyümüş olsam da denizden çok uzak olmadım. Çocukken ailemle, sonrasında arkadaşlar ve tek başıma, fırsatını bulduğum neredeyse tüm zamanlarımı denizde, deniz kıyısında geçirdim. Çok küçük yaşta, yüzmeyi, balık tutmayı, tekne dümeni tutmayı, dalmayı öğrendim.
Ankara zamanlarımda ODTÜ SAT’ta (Orta Doğu Teknik Üniversitesi Su Altı Topluluğu) Scuba dalış eğitimi almıştım. İşi gücü terk edip Kaş’a gittiğimde rehber balıkadam olarak çalıştım, bunun yanında sea kayak rehberliği de yaptım.
Türkiye’deki hemen her yelkenci, denizci gibi ben de Sadun Boro sayesinde yelkenli tekne ile dünya turu heyecanını yaşadım. Rahmetlinin, kendi yaptığı teknesiyle gerçekleştirdiği dünya turunu anlatan ‘Pupa Yelken’ kitabı, başucu kitabım oldu uzun yıllar. Aramızdan erken ayrılanlardan olan Sadun abi ile tanışmış olmak, teknesi Kısmet’te rakısını içmek, neredeyse parçalanmış olan kitabını imzalatmak, güzel anılarımdandır.
Yelken ve yelkenli tekneyle fiilen Bodrum’da tanıştım. Dünya turu için yanına arkadaş arayan bir kişi ile 3 sene kadar dolaştım. Dünya turu projesi yarım kalmış olsa bile, o 3 sene bana çok şey öğretti: Tekne bakımı, tamir işleri, yelken seyri, insana güven...
Bodrum’da yaptığım işler arasında, tekne bakım işleri ve kaptan olarak tekne transferlerini de ekleyebilirim.
İnsanın uzun bir zamanı denizde geçince, yaşadığı sorunlar ve zor zamanların olmaması kaçınılmaz. Motoru bozulup kayalıklara sürüklenen bir teknede olmak, 50 knot rüzgarla başa çıkmaya çalışmak, nereden geldiğini anlamadığın bir şekilde hızla teknenin su alması ve bununla başa çıkmak, fırtınalı bir havada yelkeninin parçalanmasının çaresini bulmak gibi pek çok olay geçti başımdan. Bunların detayları ayrı birer röportaj konusu olacaktır.
Esmeri Alev EKEBAŞ: Tirhandil Cup, kuruluşu, kuruluş amaçları hakkında bilgi verir misiniz? Tırhandil’leri yaşatmak fikri nasıl oluştu, gelişti ve bugünlere geldi? Tırhandil Cup, The Bodrum Cup’ın, heyecanlı, eğlenceli, dinamik bir çocuğu hakkında bilgi verir misiniz?
Saner GÜLSÖKEN: Biliyorsunuz, Bodrum’da yıllardır The Bodrum Cup yarışları yapılıyor. The Bodrum Cup yarışlarının içerisinde, ‘Tirhandil’ için özel bir kategori de vardır.
Yıllarca, The Bodrum Cup yarışlarında birbirleriyle yarışan Tirhandil sahipleri, 2016 yılında sadece Tirhandil’lerin yarıştığı bir organizasyonu başardılar. Tirhandil sevdalılarının artık sadece kendileri için bir yarışı olacaktı: Tırhandil Cup, The Bodrum Cup’ın, heyecanlı, eğlenceli, dinamik bir çocuğu olmuştu artık.
İlk yarış, Bodrum’da üretilmiş olan 22 tirhandilin katılımıyla Kumbahçe sahili açıklarında gerçekleşirken, karadan da büyük ilgi ve coşkuyla izlendi. Aynı zamanda, Tirhandil sahipleri ve tabii ki ustaları kimin Tirhandilinin daha yelkenci olduğunu görme şansını yakaladı.
2016 yılında, Tırhandil Cup, Kış Trofesi adı altında TYF, Türkiye Yelken Federasyonu Faaliyet Programı’na giren Tırhandil Cup, Era Yelken Kulübü tarafından organize edilmektedir.
Tırhandil Cup, Bodrum’un simgelerinden biri olan ‘’yaşayan efsane’’ olarak adlandırılan ‘’Tirhandilleri’’ ülkemizde ve uluslararası sularda tanıtmak, yaşatmanın yanı sıra Bodrum’da yelken sporuna yeni bir boyut kazandırmayı da amaçlamaktadır.
Esmeri Alev EKEBAŞ: Tirhandil Cup olarak yıl boyunca kaç yarış düzenliyorsunuz?
Saner GÜLSÖKEN: Tırhandil Cup, Kış Trofesi, her sene Aralık ayında başlayıp Nisan ayında biten toplam 6 ayaktan oluşan yarışlardan oluşmaktadır.
Esmeri Alev EKEBAŞ: Bodrum’un, Ege Denizi’nin antik tekne formu Tırhandil’leri yaşatmak ve daha geniş kitlelere tanıtmak amacıyla yarışlar yapılıyor. Tirhandil ya da Bodrumluların söylediği gibi Tırhandil, ustalarının ‘antik çağlardan bu yana üretiliyor’ diye söz ettikleri, Ege Denizi’nin kendine has teknesi, bu tekneyi ve özelliklerini anlatır mısınız? Bu tekneleri yapan, yaşatan ustalar kimlerdir, nerede, nasıl tekne yapımına devam ediyorlar? Kendilerine nasıl ulaşabiliriz?
Saner GÜLSÖKEN: Tekne üretimi “başı-kıçı bir” tipli tekneler ile başlamıştır ve tirhandil bu gövde türünün hala üretilen en güzel örneklerinden biridir.
Ülkemizde “Tirhandil” ya da Bodrum ağzında söylendiği gibi “Tırhandıl” denilen tekneye, Yunanistan’da “Trechandiri” denilmektedir. Trechandiri sözcüğünün, koşu-koşucu anlamına gelen ‘trechei’ kelimesinden türediği düşünülmektedir.
Yunanlı akademisyen Kostas Damianidis, 1989 yılında tamamladığı ‘Vernacular Boats and Boatbuilding in Greece’ (Yunanistan Yöresel Tekneler ve Tekne İnşası) başlıklı doktora tezinde, başı-kıçı bir tekne türleri sınıfında yer alan tirhandilin kökeninin 17. yüzyılda Adriyatik Denizi kıyılarında üretilen ‘Trabaccolo’ya dayandığını belirtmiştir.
Teknenin, Yunanca adının ‘trikandini’ olduğu ve bunun da üçe bir anlamına gelen ‘triakena’dan türetildiğini belirten kimi görüşler de vardır. Bu görüşlere, teknenin eninin boyuna oranının yaklaşık olarak üçte bir olması neden olmuş olabilir. Bu genel bir söylem olsa da, her tirhandil ustasının kendisine sakladığı bir en-boy oranı vardır.
Bunun yanı sıra Tirhandil için kullanılan ‘’İki başı bir’’ tabirinden de anlaşılacağı gibi, başı ve kıçı simetrik, hilal şeklinde bodoslamalarıyla geniş bir karın ve yuvarlak bir gövdeye sahiptir. Alçak omurgası, parampeti ve kavisli gövde yapısı, tekneye estetik bir duruş ve denizci olma özelliği katar.
Tirhandiller; geniş karnı, sağlam yapısı ve fırtınalara karşı duruşuyla, yıllar boyunca yük taşıma amaçlı kullanılmıştır. Eniyle boyu arasındaki oran sayesinde de üstün bir manevra yeteneği olan Tirhandil, yekeyi basınca hemen cevap vermesi ve neredeyse boyu kadar yerde dönebilmesi özelliğiyle de sünger avcılarının gözdesi olmuştur.
Birçok Tirhandil ustasının vazgeçemediği, bodoslamalarındaki ay şeklinde oyuntu ve ay-yıldız oymaları tekneye ayrı bir zarafet katar.
Tam anlamıyla bir yelken teknesi olan Tirhandil, ilk üretim yıllarında tek direkli ve Latin yelken donanımlıydı. Seyir ve kullanım avantajları nedeniyle, günümüzde Latin
yelken çok tercih edilmezken, Tirhandil’lerde randa ve özellikle Marconi donanımlar yer almaya başlamıştır.
Bodrum’da Tirhandil’ler, özellikle mübadele sonrası Giritli’lerin gelişiyle daha çok görülmeye başlar ve süngerciliğin yaygınlaşması ile birlikte giderek artar.
Bodrum’un bilinen ilk Tirhandil’ini; Girit doğumlu, Nami’nin Mehmet kızağa koyar. Tekneyi, yine bir Girit doğumlu ve Bodrum’un ilk süngercilerinden olan Ali Cengiz sipariş etmiştir. Bodrum’da yapımı kayıtlı olan ilk Tirhandil ‘’Atilla’’, 10,5 metrelik boyuyla, Kumbahçe sahilinden 1933 yılında indirilir. Bu, Bodrum tekne yapımcılığı için bir dönüm noktasıdır.
Tirhandil imalatının ilk yıllarında, geleneksel ahşap teknelerde olduğu gibi, tirhandillerin yapımında da yöresel ağaçlar kullanılırdı: Kızılçam, karaçam, sedir, özellikle omurgada okaliptüs. Günümüzde, geleneksel üretim olduğu gibi lamine tirhandiller de üretilmektedir.
Geçmişte sünger avcılığı ve yük taşıma işleri için 7-12 metre aralığında yapılan Tirhandiller, değişen talepler ve lamine teknolojisinin de etkisiyle 18-20 metreye kadar uzamış durumdadır.
Günümüzde, yaşayan Tirhandil ustalarının en önemlilerini; Çolak Erol (Ağan), Kıvırcık Mustafa (Cengiz), Uğur Susam, Hacı (Mustafa Özkeskin) olarak sayabiliriz. Bunlar, bir çırpıda aklıma gelenler. İsmini hatırlayamadıklarım sanmasın ki kendilerini unuttum. Bodrum, tersane bölgesine gelirseniz, hala atölyelerinin başında olan Çolak Erol ve Kıvırcık Mustafa’yı kime sorsanız bulursunuz. Hacı’nın atölyesi Bodrum-Kızılağaç’tadır ve Uğur Susam’ı da orada bulabilirsiniz.
Esmeri Alev EKEBAŞ: Hakem Komitesi yarış parkurunu nasıl belirliyor? Parkur hakkında bilgi verir misiniz? Coğrafi ve şamandıralı sosis rota olarak planlanan yarışların Bodrum’da gerçekleştirilmesi yelkencileri nasıl etkiliyor?
Saner GÜLSÖKEN: Trofenin başlangıcında, 7-8 tane yarış rotası kararlaştırılmaktadır. Yarış günü hava koşullarına göre, hakem komitesi hangi rotanın uygulanacağını belirler ve yarışçılara açıklar.
Yelkencilerin nerdeyse tamamı Bodrum’lu olduğu için, start verildiği andan itibaren Bodrum’un doğal güzelliklerine değil, rüzgâra, dümene, diğer teknelere veriyorlar dikkatlerini.
Esmeri Alev EKEBAŞ: Türkiye Yelken Federasyonu’nun programlı yarışları arasında yer alan ve toplam 6 ayaktan oluşan Tırhandil Cup 2019-2020 Kış Trofesi’nde 6. Ayak, son ayak bitti. Kaç tekne, kaç yelkenci yarışlara katıldı? Yarışlar ve sonuçları hakkında bilgi verir misiniz?
Saner GÜLSÖKEN: Bu sene yarışlara toplamda 10 tekne katıldı ama her ayak 11 tekne ile koşulmadı. Her ayağa, 60 kadar yarışçı ve misafir katılmaktadır.
· 1. Ayak 7-8 Aralık 2019
· 2. Ayak 28-29 Aralık 2019
· 3. Ayak 11-12 Ocak 2020
· 4. Ayak 1-2 Şubat 2020
· 5. Ayak ve 6. Ayak Tırhandil Cup 2019-2020 Kış Trofesi’nde 5. ve 6. ayak pandemi nedeniyle TYFnin kararı doğrultusunda ertelendi ve iptal edilen yarışların başlayabilmesi için Türkiye Yelken Federasyonu tarafından yazımızı yayına hazırlarken henüz bir karar çıkmamıştı.
Okuyucularınız; yarışlar, yarış rotaları, yarış sonuçları ve katılan tekneler ile ilgili bilgilere www.tirhandilcup.com adresinden ulaşabilir.
Esmeri Alev EKEBAŞ: Türkiye Yelken Federasyonu’nun programlı yarışları arasında yer alan ve toplam 6 ayaktan oluşan Tırhandil Cup 2019-2020 Kış Trofesi’nin bölge turizmine katkıları nelerdir? Yarışan tüm gayıklar hakkında bilgi edinebilir miyiz?
Saner GÜLSÖKEN: Tirhandil Cup’ın ana amaçlarından birisi, Bodrum için önemli bir değeri olan, Tirhandili ülkemizde ve uluslararası sularda tanıtmak. Bunu başardığımızda, bu tekneye olan talebi de arttıracağımızı düşünüyoruz. Yarışan tüm gayıklar hakkında bilgiye; www.tirhandilcup.com adresinden ulaşabilirsiniz.
Esmeri Alev EKEBAŞ: Söz konusu yarış olunca, heyecan hiç eksik , yarışlarda unutamadığınız anlar yaşadınız mı?
Saner GÜLSÖKEN: Söz konusu yarış olunca, heyecan hiç eksik olmuyor. Özellikle fazla rüzgâr altında yapılan şamandıra dönüşlerini yaşamanız gerek. Teknelerden birbirlerine bağırışı, çağırışı, kızgın söylenmeler epey fazla oluyor ama yarış bitip de filo, limanda birbirlerinin yanına
gelip bağlanınca, o zaman her şey unutuluyor ve bu sefer şarkılar türküler başlıyor, espriler kadehlerde uçuşuyor.
Esmeri Alev EKEBAŞ: Denizcilik kültürümüzün korunup, yeni nesillere aktarılması, su üstündeki tarihi değerlerin korunup, yaşatılmasını amaçlayan Tırhandil Cup için hangi kurum, kuruluş ve STK ‘kardan destek alıyorsunuz? Bu kültürü yaşatmak için sizinle birlikte emek verenler kimlerdir?
Saner GÜLSÖKEN: 3 tane ana sponsorumuz var; Arka Pizzeria, Parkım Ayaz Hotel, Fiducia Internatonal Yachting Company. Muğla Büyükşehir Belediyesi, Bodrum
Belediyesi, Bodrum Ticaret Odası, Bodrum Deniz Ticaret Odası, Türkiye Yelken Federasyonu, Era Bodrum Yelken Kulübü, Bodrum Denizciler Derneği’nin destekleri de bizlerle.
Ayrıca, Bodrum’da olan pek çok yerel işletme gerek çeşitli hediyeler gerek mekânsal olarak destek veriyor.
Aslına bakarsanız, Bodrum’daki tüm Tirhandil sevdalıları, bu organizasyonun bir ucundan tutup destek vermektedir.
Esmeri Alev EKEBAŞ: Tırhandil’leri yaşatmak isteyen tutkunlar için tekne ve yarışlar hakkında önerileriniz var mı? Seneye yarışlara katılmak isteyenler hangi şartları yerine getirmeli ve nereye başvurmalı?
Saner GÜLSÖKEN: Katılmak isteyenler, ‘Tirhandil sevdalısı’ olsun yeter, gerisini bir şekilde hallederiz.
Yarışlara yelkenci olarak katılmak isteyenlerin, lisanslarının olması gerekiyor ki bu sadece o yarış için bile kolayca halledebilecek bir prosedür.
Teknelere, misafir katılımcılar da alınmaktadır.
Esmeri Alev EKEBAŞ: TIRHANDİL tekne imalatı öğrenilen, yapılan bu misyonu sürdüren bir kurum, okul, usta var mı? Biliyorsanız meraklıları için bilgi verir misiniz? Halka açık bir atölye oluşturulabilir mi?
Saner GÜLSÖKEN: Bodrum Gündoğan’da ‘Gündoğan Fahriye Ilıcak Meslek Lisesi’nde Yat İnşa Bölümü var ve öğrencilere ahşap tekne üretimi ile ilgili de bilgiler veriliyor. Ancak ustalar, Tirhandil yapımının derslerle değil, ancak usta-çırak ilişkisi ile öğrenilebileceğini savunuyor.
Halka açık atölye söz konusu olamaz. Eğer kişi, ciddi ciddi Tirhandil yapımını öğrenmek istiyorsa, son kalan 1-2 ustadan birini yanına çırak olabilir. Lakin, ne zaman ustalığa ulaşır da Tirhandil yapabilir; o da kişinin sebat ve kabiliyetini kalır.
Esmeri Alev EKEBAŞ: Tırhandil Cup belgeselini nasıl izleyebiliriz? Size ulaşmak isteyenlere sosyal medya adreslerinizi vermek ister misiniz? Eklemek istedikleriniz var mı? Fotoğraflarınızı kullanma izni veriyor musunuz?
Saner GÜLSÖKEN: Tırhandil Cup belgeselini, Bodrum Lokal ekibi yaptı. Bodrum Lokal’in bir Youtube kanalı var: https://www.youtube.com/channel/UCj_KQZkBMqiiUOO1BLmibTw
Tırhandil Cup sosyal medya adresleri: www.tirhandilcup.com https://www.facebook.com/tirhandilcup/ https://www.youtube.com/channel/UCPqGPEydzm9kuSAvg3MIcVg https://www.instagram.com/tirhandilcup/
Tirhandil teknesini yaşatmak, ustalarını desteklemek, yeni ustalar kazandırmak amacında olan bizleri, Bodrum’a gelerek destekleyemiyor olsanız bile, sosyal medya hesaplarımızdan takip ederek ve çevrenize duyurarak destekleyebilirsiniz.
Etiketler : datca havadis gazetesi tırhandil röportajı