Mahallenin ve hatta sülalenin delisi, hiç tanıyamadığım acayip...
Aslına bakarsanız tipik bir Anadolu ailesinin babası nasılsa öyle olmak üzere imar edilmiş bir adam, babam.
Dokuz çocuğun ve daha bebekken ölen bir kaçının ortancası, akranları gibi doğum tarihi, dedem doğumundan bilmem kaç zaman sonra kasabaya gittiğinde yazdırdığı için 1 Ocak olan, küçük yaşta, hayatın yükünü sırtına almış, Sivas'ın ayazında orda burda çalışıp küçük yaşta eve ekmek getirmek zorunda, eti meyveyi bayramdan bayrama, o da bir dilim, bir parça gören, dedemin dayağına, tamirhanenin isine pasına boyun eğmiş, tek tük sayılı çocukluk resimlerinde, üç numara alabuluz saçı, yamalı lastik ayakkabısı, kim bilir hangi kardeşinden o anlık aldığı kendinden bir kaç beden büyük ceketiyle garibanlığın o damga gibi yüze vurmuş ifadesi peşini hiç bırakmamış, tek kötü alışkanlığı o zamanlarda en ucuzundan sigara olan, evlenip barklanana kadar kendine ait bir çift çorabı bile olmayan adam, babam.
Böyle anlatınca insanın gözünde başka bir şey canlanıyor değil mi?
Yazarken benimde içimde bir şeyler titredi, sanki size ağzından bir saniye olsun küfür kıyamet eksilmeyen, hayatında bir kere bile ne hanımına ne evlatlarına içten gelerek insanca bir söz etmemiş , en büyük zevki insan içinde hem kendini hem ailesini rezil etmek olan, bir saniye bile olsa ne benim ne başkasının derdiyle dertlendiğine şahit olmadığım, aklını elinde avucunda tuttuğu üç kuruş parayla bozmuş, görenin yolunu değiştirdiği, girdiği mecliste insanların ağzını açmasın diye dua ettiği, kırıp dökmeden, zehrini akıtmadan, insanları hayata küstürmeden geçen bir günü hayattan saymayan adamı değilde, sanki size bir kader mahkûmunu anlatacakmış gibi hissettim o girişle.
Aslında biliyor musunuz bende bilmiyorum, hangisi babam, kim benim babam. Oturup beş dakika konuşamadım ki hayatım boyunca ben onunla, eminim çoğunuz benim gibisinizdir, ulaşılması en zor adamlardır en yakınımızda ki babalar.
Işten gelir baba, daha merdivenlerden duyulur gelişi, o gün ne yaşadı ise, on katının aksi vurur kapının tokmağına, yüz beş karış girer içeri, ağzında bir dolu küfür kıyamet mavra, asar üstündekini girer salona, kurulur bizim koltuk diye adlandırdığımız tahtına,
Sarayın aşçısı, temizlikçisi, bulaşıkçısı, çocuk bakıcısı, ara sıra hanımı ve daha bir sürü şeyi ama en çokta onun kölesi olmak zorunda olan annem o gelmeden, evi tertemiz etmiş, sobayı yakmış, bizi yumuş yıkamış beslemiş, onun yemeğini hazır etmiş olur istisnasız her gün.
Kumandası elinde diziden reklama, haberden kliplere kadar herşeye küfrederek kanaldan kanala esip gürler haşmetlimiz masası hazır edilirken, önüne konan her yemeği bir nedenle beğenmeyip sövmeden başlamaz asla zıkkımlanmaya, daha yemeği bitmeden çay nerde diye söver birde unutmadan, bir kaç yudum sonra tahtında küçük bir kaç hareketle yatar pozisyona kaykılır ve horlamaya başlar...
Günler ayları, aylar yılları kovalar, bu senaryo bozuk kaset gibi kendini tekrar, tekrar ve tekrar ederken.
Biz büyürüz, onlar yaşlanır, akıllarda kalan, öldürmeyen ama süründüren kötü anılar birikir de birikir, mesafeler artar, sesler iyice kısılır, artık hükmü yoktur haşmetlinin ne gücünün ne sözünün ne de yüzünün, gülüp geçemez, ama unutup silemezsin de bir türlü o anıları.
Şuncacık iki nefes, bir kaç satır hayatta en yakınlarına bu kadar kinin sebebini anlayamazsın bir türlü.
Gerçi bizim örfümüz de baba bu demektir, o kadar çok yücedir ki, o yücelik içinde sıkışmış, yapayalnızdır. Ne oradan inmeye cesaret edebilir, ne de orda asil bir şekilde kalabilir.
Kabul ediyorum zor olmalı baba olmak, hem örnek olan, hem saygı duyulan, içten içe de her daim övgüye aç, muhtaç olan... Zordur illa ki baba olmak, zordur elbet o yükü taşımakla borçlanmak hayata.
Kim bilir belki de hiç istemedi ne babam, babam, ne de anam, anam olmayı. O zamanlar yaşı gelen evlenirmiş o topraklarda, ne bir sevgi bağına ne de iki hoş sohbete ihtiyaç olduğunu bilmezlermiş büyükler. Onlar uygun görür, onlar zamanını belirler, onlar karar verirmiş kimin bir yastıkta kocayacağına.
Ne gördüyse, ne yaşadıysa, ne çektiyse bize de çektirmek istemesi bundandır belki de, dünyaya gözünü açtığı günden beri huzurla boğazından bir lokma geçmemiş bir insan, evlenip kendi monarşisini inşa ettiğinde neden sadizmin doruklarında yaşamak, babasının o yeri göğü inleten iktidarına, vahşetine erişmek, o zaten dışlanmış olduğu toplum tarafından bakınca ne kadar rezil görülse de, bütün stresini kusarak rahatladığı bir ütopyaya sahip olmak varken, neden iyi bir insan olmaya, neden kimsenin kahrını nazını çekmeye, neden sevgi, saygı, iyi niyet göstermeye mecbur olsundu ki!
Kolayı seçti, şimdi de yalnızlığın tadını çıkarıyor. Bense onu hiç tanımadığımdan ötürü ara ara düşünüp duruyorum bu duruma nasıl geldiğimizin sebebini. Bir gün ölüm haberini alsam ne hissederim ya da o benimkini alsa ne yapar inanın hiç bilmiyorum.
Ama bir gün kısmet olursa belki, bir sahil kenarında oturup, onunla sessizce güneşin batışını izlemek istiyorum. Böyle zoraki bir aşkın meyvesi benim gibi ekşi, ağacı, çirkin ve dikenli olsa da, ona sırtımı dayamak ve içimden sessizce "herşey geçti" demek istiyorum.