286 okur puanı
Puduhepa Ekmek Parası'ı inceledi.
Düzenlendi: 24 Mar 23:54Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Puduhe_pa·24 Mar 23:39·Kitabı okudu
Yazar Dedemizi Hiç Unutmayacağım.
Uyarı: Spoiler vardır.
Bazı kitaplara inceleme yazarken çok zorlanıyorum. Yazıp yazıp siliyorum. Belleğimdeki sözcükler yetmiyor, kitabın kalbime bıraktığı duyguları anlatmaya...
Ama yazmalıyım. Karakterler ülkeme giren Kemal'e hoş geldin demeliyim. Sonra o karakterlerin arasına karışıp şöyle bir giriş yapmalıyım: "Arkadaşlar bugün aramıza Kemal katıldı. Bana bütün yaşadıklarını gülümseyerek anlattı. Sizlerle de paylaşacağından eminim. Kemal'den çok şey öğreneceğiz. Sözgelimi onca yokluk içinde nasıl varsıl olunur? Düşlerin ardına nasıl düşülür? "
Momo, Melodi, Küçük Ağaç, Fadiş, Sadako sevinçle el çırpacaklar. Kemal çocuk sevinciyle katılacak aralarına. Büyüyecek güzellikler yaşama...
Şimdi söz Kemal'de
Merhaba, ben aslında yalnızca bir Kemal değilim. Bu kitabın yazarı Muzaffer İzgü'yüm. Ben aslında yalnızca bir Muzaffer İzgü de değilim. Ben hepinizim. Ama şimdilik adıma Kemal diyelim. Başka bir öyküde Ayşe olmuş, Ali olmuş kime ne?
Adana'da başlayan bir öyküm var benim. Bu öyküde varlığını her dem duyumsadığım bir de ailem var. Babam bütün olmazlar karşısında üreten, anam aklıyla direngenliğiyle babamla bir yiğit anam, abim yatağımı, sevgimi, sıcaklığımı paylaştığım abim...
Derme çatma bir yuvamız var. Babam evimizin pencerelerinin yönünü her sene değiştirir. Bir sene doğuya, bir sene batıya, bir sene kuzeye , bir sene güneye... Pencere ne yandan açılırsa açılsın bizim dünyamız aynıdır aslında. Ama başkalıklarda vardır bizde, örneğin birbirimizi gıdıklayarak güldürmeyi öğrendik abimle. Bir gün babam da katıldı aramıza, kıkır kıkır güldük hem de buz gibi gecelerde.
Kışın yüzü yoksula pek gülmez. Ama biz yine de güleriz her dem. Çünkü hazırlığımızı yaparız. Sözgelimi kömür tozunu su ile karar, kışlık kömürlerimizi hazırlarız. Babam gaz tenekesinden sobamızı yapar. Anam, bu çok ağır diye söylenir. Babam da "Yenenle yanana dağ bile dayanmamış, küçük soba yapsam yakacak dayanmaz." der. Bir de bulgur kaynatırız kış için. Elektriğimiz suyumuz yazında yoktur zaten. Gaz lambamız vardır bu işimizi görür yaz kış. Bir de bahçemizde su tulumu vardır. Nar ağacı da bahçemizde. Narları Münevver Hanım'a götürürüz her kış başı rüşvet niyetine. Bizi evden kovmasın diye. Bir de boynumuzu bükeriz ki yoksul olduğumuzu anlasın iyice. Ne yapalım biz boynumuzu bükmeden merhamet göstermez o da hiç.
Büyüyünce öğretmen olmak isterim. Bunun için derslerime sıkı sıkı çalışırım. Bu amacım olmasa okula gitmek istemem. Çünkü diğer çocuklar gibi ayakkabım yoktur benim. Bir gün babam yırtılan ayakkabımın altına kalın bir tahta çaktı, Yürürken tak tak diye ses çıkartıyor. Çocukların fıkır fıkır gülmeleri olmasa hiç umursamam ya. Olsun yine de umarsamam, tahtaya kalkarım gururla. Bir gün ağladım ama onların karşısında. Jale'nin cicili bicili kalemi kaybolmuş benden bildiler. Küçüçük kalemimi sonuna dek kullanayım diye babam tepesine kamış takmıştı, bu yüzden kalemin benim aldığımı söylediler. Boncuk boncuk akıttım gözyaşlarımı. Ertesi gün Jale buldu kalemini, bana vermek istedi ama almadım. Benim kamışlı kalemim var. Ne yapayım?!
Ne istersin derseniz eğer, hep uzaktan izlediğim renk renk balonları anlatırım size. Balona verecek paramız olmadığı için düşerim baloncu amcanın peşine. Kestiririm gözüme en büyüğünü. Çocuklar o balonu alır diye ödüm kopar, almayınca bir sevinirim bir sevinirim. Yine bir gün baloncunun arkasına takıldım. Tam o sırada baloncunun birkaç balonu uçtu uçtu, Ulu Caminin yanındaki ağacın taa tepesine kondu. Baloncu beni çağırdı: "Bu balonları alırsan birisi senin."dedi
Balonların içinde kırmızı balonum da var. Çıktım hemen ağacın dalına. Bütün balonları elimle kavradım. Ama yaramaz yel kırmızı balonumu götürdükçe uzağa götürdü. Baloncu amca: "O kalsın." deyince indim aşağıya. Sarı balon da olur diye geçiriyordum içimden. Baloncu senin balonun ağacın tepesinde deyip bir tane bile vermeden gitti. Koştum annemin yanına ''Anne."dedim "Benim de balonum var. Ulu caminin yanındaki ağacın tepesinde."
Ertesi gün gittim yine, balonumu göreyim diye, yok olmuş patlamış. Ağladım balonumu göremeyince.
Bir gece babamın da ağladığını gördüm.
Durun anlatayım size. Gece biz uyurken evimizi sel bastı. Eşyaları kurtarmaya çabaladık. Ama çiçekli yastığımı aldı gitti su.
Evimiz de yıkıldı. İşte o gece ilk kez gördüm babamın ağladığını. Ama gözyaşları aktı gitti taa sel gibi. Sonra masmavi oldu gök gibi. Bu olaydan sonra bir süre arkadaşım Seyit'te kaldık. boş da durmadık. El birliğiyle çalıştık çabaladık. Ben ne çok iş yaptım bir bilseniz. Darı sattım. Sinemaya gelenlere gazoz sattım, limonata sattım, karpuzların yüklenmesine yardım ettim. Hepimizin parasını bir güvecin içinde biriktirdik. Bahar gelince bizim de evimiz olsun, leğende değil sıcacık hamamda yıkanalım istedik. Münevver Hanım'a boyun bükmeyelim diye bir yuva yaptık kendimize.
Artık kimse çıkın gidin diyemeyecek. Yağmurda su da almayacak evimiz.
Yine güleceğiz birbirimizi gıdıklaya gıdıklaya.
Hem de en koyu en soğuk gecelerde.
Not: Muzaffer İzgü'nün yaşam öyküsünü anlattığı bu kitabı sizlere de öneririm. Zıkkımın Kökü kitabında da yaşam öyküsünü anlatıyor. O kitabın filmi de var. Buraya bırakıyorum lingi.
"Çöz oğlanın ipini avrat. Çöz gitsin. Bir şey olmaz. Ben onları hayatın her türlü rezilliğine alıştırdım."
Puduhepa Bütün Eserleri 1: Şiirler 1'i inceledi.
@Puduhe_pa·19 Mar 18:21·Kitabı okudu
Puduhepa Kanadı Kırık Melek’in Kanadına Takılanlar'ı inceledi.
@Puduhe_pa·18 Mar 13:50·Kitabı okudu
Engeller Her Zaman Engelleyemez.
"Üç aylıkken geçirdiğim menenjit bir diğer adıyla havale nedeniyle beden sağlığından yoksun biriyim. 37 yaşındayım ve kendimi bildim bileli kendi ihtiyaçlarımı karşılayamıyorum."
Okurken kitabın yazınsal niteliği ile asla ilgilenmedim. İlgilendiğim tek şey şuydu: %99 engelli bir insanın kullanabildiği tek parmağı ile ortaya bir kitap çıkarması... Bu kitabın çok kısa bir zaman diliminde var olmasını ise büyük bir başarı öyküsü olarak nitelendiriyorum. Çünkü Rukiye TÜREYEN 2014 yılında kendi imkanları ile okuma yazma öğreniyor. 2016 yılında yazmaya başlayıp 2018 yılında kitabını bitiriyor. Her şey iki yıl arayla gerçekleşiyor.
Okuma yazma öğrendikten dört yıl sonra ortaya tek parmağıyla bir kitap koyması harika bir eylem...
Hep derim "mücadele" "emek" vb. kavramlar belli ideolojilerin tekeline bırakılmamalı, bu yaşama haksızlık.
En büyük mücadele yaşamın içerisinde.
Yaşamdan daha güçlü ideoloji mi var?!
Neden değindim buna. Çünkü bizim toplumsal engelimiz de bu ideolojiler. Bir arada insanca huzur, barış içerisinde yaşamayı beceremiyoruz. Birbirimizi şucu bucu diye etiketliyoruz sürekli. Bu toplumsal engelin altında da bireysel engellerimiz yatıyor. "Ötekini anlamama" engeli diyorum bunun adına.
Engellerin yalnızca fiziksel nedenlerden kaynaklandığını mı düşüyordunuz yoksa?
Fiziksel engeli olan insan bu durumun ayrımına varır. Ancak duyuşsal engeli olan insanların bunu anlaması pek de olası değildir.
Fiziksel engeli olan insanın durumu yalnızca kendini ve ailesini etkilerken duyuşsal engelli kişi bir toplumu uçuruma sürükleyebilir.
Keşke hepimiz kendi engelimizin ayrımına varsak. Başkasının cehennemi olmasak.
Asıl felaket bu. Bana göre bu!
Kitapta en çok beğendiğim yazınsal ürün "Fındık Farelerinin İsyanı" adlı skeç
Dört fındık faresi, anne ve çocuk olmak üzere iki insan...
Bu skecin varlığı kitaba özel, sıradışı bir nitelik kazandırmış diye düşünüyorum. Ayrıca yazarın tek parmağının gücü konusunda gelecekteki başarılarının da şimdiden habercisi.
Kitabı okurken yazarla empati kurdum.
Ancak yaşama onun baktığı yerden baktığımı söyleyemem. Bu onun verdiği emeği ve mücadeleyi yok saydığım anlamına gelmiyor elbette. Herkes kanadığı yerden bakıyor yaşama ve herkes kanadığı yerden çiçekler açıyor yeniden.
Edebiyat bize kanayan bütün yaraları gösterip orada açan çiçeklere saygı duymayı öğretiyor.
Kısacası tüm insan olmayı öğretiyor.
Evet onun gibi bakmıyorum yaşama.
Ama onu anlayabiliyorum diyorsak;
Küçücük bir adım atmışızdır
tüm insan olma yoluna ...
@ Neslihan T.
Kitabı bana hediye ettiğin için sana bir kez daha buradan teşekkür etmek istedim. Kitabı hemen okumadım. Beklettim, beklettim ve en gereksinme duyduğum anda aldım elime.
Puduhepa Arkaüstü'ü inceledi.
Düzenlendi: 14 Mar 00:43Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Puduhe_pa·14 Mar 00:40·Kitabı okudu
Puduhepa Kumral Ada Mavi Tuna'yı inceledi.
@Puduhe_pa·07 Mar 12:19·Kitabı okudu
Güne Kavuşmanın Bedeli
NOT: Tabii ki de spoiler var!
Bazı kitaplar vardır kitaplığınızda bekler durur. Sonra bir anda alırsınız elinize ve okursunuz. Kitabı bitirdiğinizde bütün bu bekleyişlerin doğru zamanı yakalamak için olduğunu anlarsınız. Lise yıllarından beri kitaplığımda bekler durur KUMRAL ADA MAVİ TUNA! Kitaplığıma nasıl geldiği konusunda bile bir bilgim yok. Sanki bir bilinmeyen eleman sessizce bıraktı oraya. Ben ise doğru zamana kadar görmezden geldim KUMRAL ADA MAVİ TUNA kitabını...
Bu kitap ben üç yaşındayken doğmuş.
Aşkın bir renk cümbüşü gibi önümüze sunulduğu, güne kavuşana dek yaşanılan içsel ve toplumsal çatışmaların kitabı...
Sahi güne kavuşana dek neler geçiyor başımızdan?
Rüyalar ve kabuslar!
Bu kitap rüyaların ve kabusların kitabı!
Ada, Tuna ve Aras İstanbul'un Kuzguncuk semtinde tanışırlar. Tuna, mavi Tuna, sessizce akan oğlum benim. Romantik asi, bu yönüyle kendime benzettiğim, aydınlık öğretmen, aşık insan!
Ada Tuna'yı çocuğu gibi seven, ona karşı yüreğinde kimselerin hatta kendinin bile bilmediği gizil bir duygu yeşerten deli kızım! Aras tuttuğunu koparan, gururlu, Ada gibi dik kafalı oğlum. Her daim kendisi gibi sert olana çarpan cesur çocuk. Belki de bu yüzden Ada ile arasında aşkın bir çeşidi filizlendi. Meydan okudular hep birbirlerine. Aşkın en sert hali! Oysa aşkın bir tek kalıbı yoktur ki! Bunu onları sessizce uzaktan izleyen sevimli mavi Tuna'nın gözlerinden okudum. Aşkın sahip olmak anlamına gelmediğini. Hani denizleri çok seversin. Ama kıyısına geçip izlersin ya sadece... Gökyüzünü çok seversin de hiçbir zaman kollarını yetiştiremezsin ya! Aşkın en uzak hali! Belki de bu yüzden en yalın, en saf olanı...
Bir de Meriç kızımız var. Sahneye en son gelen. Kimselerin varlığını sezmediği, tablodaki en soluk renk! İlk görüşte Tuna'ya vurulan, aşkı bir sahiplik eki olarak gören Meriç!
Annesinin ve babasının salt dünyaya getirmekle sorumluluğunu tamamladığı yalnız çocuk! Sevgiye, güvene aç çocuk! Ada'yı bu yönüyle kıskanan Meriç...
Bir de şair dayıları var. Ada ve Meriç'in dayısı: Roman boyunca değişim geçirmeyen herkesin geçirdiği değişimlerin tanıklığını yapan usta insan: Doğan Gökay!
Aras dışındaki çocukların öykündüğü bir karakter!
Ada'nın annesi ve babası: Pervin Gökay, Süreyya Mercan!
Aras'ın ve Tuna'nın annesi: Zübeyde Atacan!
(Aslında başka karakterler de var. Ancak sahnede sessizce bekliyorlar. Varlıkları ve yoklukları belirsiz. Acaba yaşamda onlar gibi miyiz? Yoksa baş rol bizde mi? Yoo yoo herkes kendi yaşamının baş rolünde! Başka yaşamların baş rolünü çalan var mıdır acaba?)
''Hepimizin bir rolü var, ama küçük, ama büyük, ama kısa, ama uzun... Hatta baş rollerden birini de oynuyor olabiliriz... Fakat eninde sonunda oyun bitiyor ve perde kapanıyor...'' (s.200)
Aras sahneden en erken çekilen karakter. Bir anlık coşkuyla bırakıyor kendini denizin sularına! Sonrası hiç!
Belki de amacı ne kadar cesur olduğunu Ada'ya ve Tuna'ya kanıtlamak. Ada bu ölümden kendini sorumlu tutuyor! Yıllarca ama yıllarca Aras ile birlikte mezarda yaşıyor.
Tuna abisinin yitiminden sonra büyüyor. Aynı durgunlukla, aynı aşkla, aynı saflıkla! Kadınlarla birlikte oluyor. Aliye tosladığı çok sert bir kaya! Çocukluğunun kurbanı, elinde bıçakla gezen intikamcı bir kadın! Tehlikeli suların ta kendisi! Cinsiyetinden ötürü babasının hor gördüğü ve taciz ettiği, annesinin bütün bu iğrenç olaylara sessiz kaldığı bir kurban! Bu travmayı unutmak mümkün mü? Ada ve Aliye'yi yan yana neden getirdi Buket Uzuner! İki farklı yaşam, iki farklı hüzün! Ada kendini suçluyor. ( Oysa dışarıdan nasıl da havalı, zengin, ukala, öz güvenli!) Geçmişe sığınıyor, çocukluğuna. Aliye başkalarını hep başkalarını suçluyor. Çocukluğundan kaçıyor. Ama boylu boyunca izlerini taşıyor. Aliye'ye göre Ada, Tuna, Meriç bir zengin pici! Onlara müthiş öfkeli!
Aliye karakteri beni çok düşündürdü. Berbat bir çocukluk geçiren varsa zaten bu karakterin üzerinde illa ki durmuştur. İnsanın çocukluğu bile lekeli ise nereye sığınır bilmem ki? Bu lekeden kurtulayım derken çırılçıplak kalmaz mı?
Çıplak, çıplak, çıplak nasıl yaşanır!
Aliye haklı. Hepimizi kıtır kıtır doğrasa da haklı.
Yapılan bütün haksızlıklarda biz de haksızız..
Yapılan bütün adaletsizliklerde biz de adaletsiziz.
Yapılan bütün kötülüklerde biz de kötüyüz!
Hele ki bir çocuğun anılarını koruyamıyorsak!
Bir salı günü iç savaş çıkar.
Tuna'yı zerre eril yanı olmayan mavi Tuna'yı da askere alırlar.
Tuna yaşadıklarının bir kabus olduğunu düşünür.
Gözlüklerine takılan camlar gerçeğin netliğini göstermez.
İşte bu da bir oyundur.
(Sahi sizin gözleriniz ne durumda?)
Tuna'ya deli derler savaşı, kanı, vahşeti kanıksayan saygıdeğer akıllılar! Bu durumu yaşayan bilir. Birey olmanın bedelini her gün ödeyenler...
Tuna'nın askerlik sürecinde bunaldım.
Sanki onunla birlikte ben de askerlik yaptım.
N'olur bütün bunlar bir kabus olsun dedim.
(İşte tam burada şunu düşündüm. İçsel çatışmalarımız toplumsal çatışmaların bir sonucu mu? Yoksa toplumsal çatışmalar içsel çatışmaların bir sonucu mu? Hangisi hangisini doğurur, büyütür ya da sona erdirir.)
İç savaş bittiğinde Tuna evine döner.
İşte burada düğümler çözülür.
Musa dindar Musa, camiye gitmiyor diye yakın arkadaşlarına bile kan kusan Musa bu iç savaşta ailesini yitirdikten sonra gidip Suları adındaki bir Alevi kızla evlenir!
Hoşgörünün bedeli bu kadar ağır olmamalı diye düşündüm.
Belki de bu kadar ağır olmalıydı!
Musa'nın ödediği bedeli toplum olarak ödedik mi?
Sefer kız çocuğunu sevmeyen, varsa yoksa oğullarım diyen Sefer'de cinsiyetçiliğinin bedelini kızını kaybederek ödedi. O da bir değişim geçirdi, tabii bedelini ödeyerek!
Ada Aras'ın denize atlamadan önce ona verdiği ayakkabıları çöpe atarak geçmişten kurtuldu.
Meriç kendi yaşayamadığı çocukluğuna doğurduğu kızıyla döndü. Tuna'nın bir kızı oldu. (Meriç ile evlenmişti. Sessiz Meriç hedefine ulaşan tek karakter.)
Doğan bir çocuk...
Doğan bir umut...
Belki de onca kabus, onca çatışma çocuklar barış içinde huzur içinde yaşasın diye!
Tuna bütün bu değişimler yaşansın diye hepsinin yerine kanadı. Ada'sına tek aşkına hep uzaktan bakarak...
Siz sabaha kavuşun diye birileri sizin yerinize kabuslar görüyor.
Siz ise onlara deli diyorsunuz!
8.4/10 (918 Oy)
Puduhepa Uzun Beyaz Bulut Gelibolu'yu inceledi.
@Puduhe_pa·28 Şub 13:22·Kitabı okudu
Puduhepa İçimdeki Müzik'i inceledi.
9.0/10 (731 Oy)
Puduhepa Kitaplardan Korkan Çocuk'u inceledi.
Düzenlendi: 27 Oca 18:44Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Puduhe_pa·27 Oca 18:43·Kitabı okudu
Kitaplardan ölesiye korkan sekiz yaşında bir çocuk Leopold...
Annesi ve babası her doğum gününde ona bir kitap alır. Armağan paketleri artık Leopold'u hiç heyecanlandırmaz. Aksine hıçkırıklara boğulur açtığında.
Bir gün anne ve babasına "Neden kitap okumak gerekir?" diye sorar. Aldığı yanıtları beğenmez. Veee evden kaçmaya karar verir. :)
Eve yeniden döndüğünde yanında yaşlı bir adam vardır. Leopold bir değişim geçirmiştir, o eski Leopold değildir. Artık kitaplardan korkmayan bir Leopold'ur o.
Acaba neler neler yaşamıştır da bu değişim kendiliğinden gerçekleşmiştir?
Burası merak uyandırsın. :)
Annesinin ve babasının yaşantıya dönük bir yanıt veremediği "Neden kitap okumak gerekir?" sorusuna, kitabın sonunda yaşlı adam neşeli bir kahkaha atarak yanıt verir:
"Doğru, ben de sana yalan söyledim, ben bir denizci değil, bir gece bekçisiydim. Geceleri uyanık kalabilmek, sıkıntımı alt edebilmek için hep kitap okurdum. Denizi, kartpostalların dışında hiç görmedim, bundan sonra da göreceğim yok. (Çünkü gözleri görmüyor) Ama burada, bu bankta tek başıma ve karanlıkta otururken dünyanın tüm denizlerini görüyorum. Denizlerini ve okyanuslarını. Onları görüyor, tuzlu kokusunu duyuyor, tatlı esintilerini güçlü fırtınalarından ayırt edebiliyorum. Kendimi sanki bir yelkenlinin tepesinde dünyanın çevresini on sekiz kez dönmüş gibi hissediyorum."
Kitapta başta Leopold olmak üzere anne ve babası bir değişim geçirir. Özellikle anne ve babasının geçirdiği değişimde yetişkinlere yönelik bir ileti vardır: Çocuğunuzu yakından tanıyıp sorunların nedenleri üzerinde durun!
"Leopoldo annesinin yüzünün bir domates gibi kızardığını, babasının yüzünün de olgun bir patlıcan gibi mosmor olduğunu gördü." s.39
İşte bunlar değişimin ilk belirtileri :)
Dilerim bu duruma düşmeden çocukları anlarız.
Karakterlerin bir değişim geçirmesi kitabı daha nitelikli kılmış, bu olumlu eleştirim.
Olumsuz eleştirim ise şu: Olay örgüsü tamamen rastlantı üzerine kurulu. Bu rastlantı sonucu çocuk, buradaki yaşantıyı salt bir kurgu olarak alımlayabilir. Yani kitaplardan korktuğu için evden kaçan bir çocuğun karşısına, tesadüfe bak tam da zamanında, bir kitap kurdu amcanın çıkması kitabın sadece kurgu olarak alımlanmasına neden olabilir. Oysa nitelikli çocuk yapıtları kurgu yoluyla yaşam gerçekliğini sezdirmelidir. Demem o ki: Bir çocuk bu kitabı okuyup bitirdiğinde, bir de kitaplardan korkuyorsa, böyle yaşantılar salt kitaplarda olur diye düşünebilir. Leopold'un değişimini gerçekçi bulmayabilir. Haklıdır da.
Not: Çocuk kitapları okumak anneleri, babaları ve eğitimcileri çocuğun sorunlarına karşı daha duyarlı bir insan yapar diye düşünüyorum.
Puduhepa Eyvah Kitap'ı inceledi.
Puduhepa Leylim Leylim'i inceledi.
9.1/10 (1.142 Oy)
En çok okuyanlar'da 996. sırada.
En Çok Kitap İnceleyenler'de 3038. sırada.
En Çok Alıntı Yapanlar'da 653. sırada.