Gelişinde Hasret Kokusu Var
“İki gözüm, gelsene” derdi ve ben dizginlerinden kurtulmuş deli bir tay gibi koşardım. Bir göçmen kuşun düşünmeye hacet bırakmayan sezgisiyle, poyrazın yılkısından kurtulup o sıcak iklime açardım kanatlarımı. Sokulurdum güneşin koynuna. Ilık nefesli bir rüzgâr saçlarımı okşarken, güneş yanaklarıma sımsıcak buseler kondururdu. Unuturdum her şeyi.
Şimdi o yok… Ve bir daha olmayacak. Yaldızlı bir gece koparıp aldı onu benden. Hayatla aramdaki bütün bağları koparıp, çaldı beni benden. 17 Ağustos 1999, saat gece 03.05’te koptu kıyamet. Yaşamla ölüm arasındaki bütün surlar yerle bir oldu. Ölüm oldu yağdı gökten yıldızlar. Kızıl bir alev rengine boyandı gökler. İçime kor kor ateş düştü. Nazarıma bedeninden ayrı düşmüş bir suret düştü. Kıyamet koptu ve söz bitti.
Evet, baharın en nazenin, en zarif hallerine bürünüp geldin. Gözlerin aşk yazgılıydı. Teninde yaban güllerinin taptaze kokusu… Saçlarının kıvrımlarında nisanın esinleyen yeli devinmekte… İçimi kuşatan sımsıcak bir duygu, git gide bütün hücrelerime nüfuz ederken, kalbim acemisi olduğu bir duyguyu ağırlamanın telaşıyla göğsümü arşınlamakta... O yaşıma kadar hiç şahit olmadığım bir duyguyu... O yaşıma kadar kalbimin bam teline o denli dokunmamış bir duyguyu... Kendimi çok başka hissediyordum. Çok eski zamanlardan beridir adını unuttuğum bir çocuğun neşeli türküsü çınlıyordu kalbimde ve ben, bu hallerimi yadırgamakla meşguldüm. Geç gelmiş bir baharın sarhoşluğunda kendimi arıyordum. Ama bulamıyordum. Bende sen, sende her şey, her şeyde yasak bir duygunun tokat sesleri… Evet, sen geldin. Bahar geldi. İlk cemre havaya düştü. İkinci cemre suya, üçüncü cemre yüreğe düştü. Hava ısındı, su ılındı, yürek yandı.
Son kez, köye koşar adım giden toprak yola baktım. Papatyaların, mor menekşelerin ve yaban güllerinin arasından kıvrıla kıvrıla köye inen yol… Kim bilir kaç defa o yolu yaya yürümüştüm ve kaç defa, ayaklarımı çamura bulayan o yola lanetler yağdırmıştım. Evet, yolun sonuna gelmiştim artık. Ama çok iyi biliyordum ki, her yolun sonu başka bir yolun başlangıcıydı.
Bavulumu alıp, aheste aheste yaklaşan otobüse doğru yürüdüm. Otobüs yavaş yavaş bana yaklaşırken, eylülün esinleyen yeli benden bir şeyler koparıyordu sanki. Yüreğimi sinsi bir korkunun ürpertileri yalazlıyordu. Birazdan yabancısı olduğum, yepyeni bir hayatın kapılarını açacaktı yüzüme yaklaşan otobüs ve beni bilmediğim bir dünyaya doğru taşıyacaktı.
Sensizliğin Sen Hali
Eski günlerden kalma bir sızıyı inliyor zaman. Eski günlerden kalma bir yarayı kanıyor an be an. Yine gecenin koynuna aldığı bir acizim ben. Yine gecenin yüreğine ok gibi saplanan bir sancıyım. Uykusuzluk gözbebeklerimde, doğup büyüdüğüm bu mekânda sanki bir yabancıyım.
Hava çok soğuk… İstanbul’a kar yağıyor yine. Çok uzaklardan martıların çığlığı üşüşüyor kulaklarıma. Çok uzaklardan dalgaların kıyının yanaklarına savurduğu tokat sesleri… Ve rötarlı vapurların öksürük krizleri… Ve çok uzaklardan göz kırpan deniz fenerinin işveli sataşması…
Hava soğuk… İstanbul’a kar yağıyor yine. Yüreğime kar yağıyor. Uykudan arınmış bir gecenin en berrak halindeyim. Uykunun ellerinden koparılıp alınmış bir mahaldeyim. Gece buğulu, gece arsız, gece vicdansız… Gırtlağıma sarılmış bırakmıyor yakamı.
Yüreğime Dokun Uyandır Beni
Evet, Şeyma kırmıştı gönlünün zincirlerini. Hem de yüzlerce insanın gözleri önünde, kimseye fark ettirmeden kırmıştı zincirleri. Çözmüştü dilinin kemendini ve tercüman olmuştu Yasin’in bir türlü kendisine açmaya cesaret edemediği duygularına. Şeyma, kendi kendine ilanı aşk ediyordu sahnede, Yasin susuyordu. Gözlerinde, dile gelmemiş bir duanın kıvılcımlarını sunuyordu Şeyma’ya. Şeyma ise, “âmin” tadında tebessümler yolluyordu Yasin’e ve kırıyordu zincirlerini zikrolunmaya yasaklı cümlelerin. Kimseye fark ettirmeden özgür bırakıyordu, öksüz bir yüreğin hacetlerini gizlice.
Deniz’de Bir Damlaydı Aşk
“Deniz’i aşk sanmıştım önceleri. Yanılmışım. Ağır bir bedel ödedikten sonra anladım ki Deniz’de bir damlaymış meğer Aşk.”
Evet geldi. Bir nisan sabahı… Güneşten kızıllar sürerek göğün yanaklarına… Usulca sokuldu buzdan kalbime. Önce gözleri değdi gözlerime gece kadar ıslaktı. Şafak kadar aydınlık, güneş kadar sıcaktı. Kirpiklerinin gölgeliğinden kirpiklerimin kurak iklimine aktı, baharı firar etmiş bir mevsim serinliğinde. Üşüdüm önce, sonra ateş sardı afakımı. Kalbim, mahremiyet ile sırrın, gizlilik ile bilinmezliğin, tutku ile aşkın çözülmez meydanı oldu.
Baktın mı bir başka bakardın gözlerime. Gözlerinle gözlerime sokulurdun usulca. Gökte fırtınanın önüne katıp dörtnala koşturduğu bulutlar gibi yüreğim coşardı. İliklerime kadar titrerdim ama sen görmezdin. Zaman dursun isterdim gözlerin gözlerime değdiğinde. Kabıma sığmazdım. Yürüyüşüm değişirdi farkında olmadan. Daha bir dik yürürdüm. Daha bir sağlam basardım kaldırımlara. Çökmezdi omuzlarım şimdiki gibi. Gökyüzünün mavilikleri okşardı başımı. Tıka basa sevgi dolardı yüreğim.
Güne seninle başlardı sanki şehir. Öylesine heyecan dolu, öylesine sevecen… Tarla kuşlarının şarkısı duyulurdu çok uzaklardan. Serçeler eşlik ederdi onlara. Perdelerin aralığından süzülüp, güneş öperdi yanaklarından ve sen, sabah güllerinin mahmurluğu gözlerinde uyanırdın. Renkler uyanırdı… Gökyüzünde mavi, çimenlerde yeşil uyanırdı. Kelebekler uyanırdı erken saatte ve etrafında uçuşurdu pencerenin. Bir günlük ömre seni sığdırmak istercesine…
22,00 TL 13,20 TL Stoktan Teslim
Kerbela'nın Sessiz Çığlığı
İmam Zeynel Abidin'in Yezid'in sarayında yaptığı konuşma:
"Ey insanlar, beni tanıyan tanıyor, tanımayanlara da soy ve nesebimi beyan edeceğim.
Ey insanlar, ben Mekke ve Mina'nın oğluyum.
Ben Zemzem ve Sefa'nın oğluyum.
Ben En güzel yaratılmışın oğluyum.
Ben en güzel seçilmişin oğluyum.
Ben Hacer-ül Esvedi ridasıyla yerine bırakan kimsenin oğluyum.
Ben geceleyin Mescid'ül Haram'dan Mescid'ül Aksa'ya götürülenin oğluyum.
Ben Burak'a bindirilen ve Cibril'in Sidret-ül Münteha'ya götürdüğü kimsenin oğluyum.
Allah dinine gözcülük ve koruyuculuk edenin, Allah'ın velisinin ilmini taşıyanın oğluyum.
Ben Müslümanların namusunu koruyanın oğluyum.
Ben Muhammed Mustafa'nın oğluyum.
Ben Ali Murtaza'nın oğluyum.
Ben Fatıma Zehra'nın oğluyum.
Ben kanına boyanan kimsenin oğluyum.
Ben bu başın sahibinin, Kerbela kurbanının oğluyum."
Sadece Yıldızlar Şahitti
Nihayet nikah töreni sona ermiş, küçük bir kalabalık sessiz sedasız o iki genci getirip evlerine bırakmışlardı. Artık o soğuk ve yalnızlık hissi ile donanmış ev, sımsıcak bir duygu esnemesiyle, sarıp sarmalamıştı o iki öksüz yüreği. o ev ki, onların sonsuzluk duygusundan yonta yonta, aşk, bağlılık ve sadakat yeminleri ettikleri, Zehra'nın eviydi. Simsiyah gecede onları bu mübarek evde kutlamaya gelen biri vardı ama... Kıratın üstünde gülümseyen güneş yüzlü imam... öyle bir gelişti ki, sessizliğin soluk aralıklarında, esneyen bir güneş demedi gibi sokuluvermişti karanlığın parmak uçlarına. O kutlu ziyarete kimseler şahit olamamıştı. Yusuf ve Tuba bile... Gecenin burcunda doğan o güneşe, sadece yıldızlar şahitti...
Yol uzun, yol kahır dolu… Kervan dertli, kervan yorgun… Zaman durmuş sanki… Atılan her adım, yüreklere ince sızılardan dokunuşlar işliyor ve yollar, mersiyeler, ağıtlar yakıyor… Bir kervan, sessizce, sükûnetle ve vicdansız vicdanları telaşlandırmadan ölüme yürüyor. Bir ölüm ki fersah-fersah tarihe işleniyor. Bir ölüm ki aşk yüklenmiş kocaman yürekleri maşukuna taşıyor.
Ve babam ayaklandı. Rüzgâr ayaklandı, yollar ayaklandı… Dilde söz ayaklandı, kalpte aşk… Bir başka yürüdü Zülcenah en önde… Bir başka dalgalandı İslam bayrağı alemdar Abbas’ın kollarında. Ali Ekber, bir başka yiğitti o gün, Kasım bir başka yürekliydi. Gönüller aşka tutulmuştu bir kere. Babam aşkını haykırıyordu. Allah
Resulü’nün sedası yükseliyordu dört bir yanda.
Ve yol boyunca bir daha susmadı babam. Karşılaştığı her topluluğa seslendi Peygamber diliyle:
“Eğer bu dünya hayatı, bazılarının nazarında değerli sayılıyorsa, Allah’ın mükâfat dünyası daha yüce ve değerlidir.”
İmam Hüseyin şöyle seslendi Ehl-i Beyt’ine:
Ey Muhammed hanedanı! Allah’ın selamı üzerinize olsun. Ben en yakın zamanda aranızdan ayrılacağım.”
Firuze Yayınları5 Kalender Yayınevi2 İmam Rıza Dergahı Yayınları2