dostca99: bakış açısı
Ben çocukken yaşlılar iç çeker şöyle derlerdi..
-ahh.ah. küçükler büyüyor.. yaşlılar küçülüyor.
Ortam lafsız kalınca "havalar da sogudu" gibi dolgu mahiyetinde bir sözdü.
Bugün küçük de degilim.. büyük de degilim.
Ama annem büyüdü ve söylenen sözdeki küçük oldu.
Oysa güzelliği zekası aklı sevgisi yetenekleri ve yaratıcılığı ile sıra dışı bir insandı.
Ben onun kadar olamadım . Yanına bile yaklaşamadım.
Olsun yavaş yavaş o bana yaklaşmaya başladı.
Ve gün geldi annelikten arkadaşlığa..kız kardeşliğe indi.
Şimdilerde beni annesi gibi görmekte.
Bir dakika peşimden ayrılmıyor.
Evin içinde oda oda dolaşıp beni buluyor. Bulamazsa panik oluyor.
Geceleri ara ara kalkıp yatagımdamıyım diye bakıp emin olduktan sonra huzurla uyuyor. Şevkat görmek istiyor. Sofrada yemeginin tabagına konmasını bekliyor. Çocuk gibi meyva tabagından en büyük meyvayı.. şekerlikten en büyük parçayı kapıyor. Her anlatılana katılıyor
-ben de biliyordum..ben de gördüm.. ben de oradaydım..bana da verdiler diyor
Okadar tatlı ve sevimli ki.. Ona hiç kıyamıyorum .
Galiba annesi oldum.
Böylelikle annem olmasının yanısıra ..annemi genç kızlık ve cocukluk dönemlerinde de yaşamış bilmiş görmüş gibi oluyorum.
Annemle farklı bir boyutu paylaşmış oluyorum
Bunu da artı bir şans ve teselli yanı olarak görüyorum alhzeimer hastalığının.
Gönderen dostca99 zaman: 1/12/2009
vildan 12 Ocak, 2009
Annem bir gün anneanneme kızmış ve "Saçmalama anne!"demiş. Anneannem "Annelere saçmalama denmez" demiş. Annem de üzülmüş ve "Aaa! Sen benim annem gibi değilsin ki, ablam gibisin" demiş. Anneannem de "Ablalara da saçmalama denmez"demiş. Bu durumda üzülen annem bu kez de "Sen benim küçük kardeşim gibisin" deyince.. Anneannemin hoşuna gitmiş ve kıkır kıkır gülmeye başlamış.
Diyeceğim o ki Dilekcim anneler yaş aldıkça küçük kardeş yada küçük çocuk olmak hoşlarına gidiyor. Sen aynı ilgine devam etmelisin sabırla. Bu durum bizim çocukların bebeklik durumları gibi... Geçici bir süreç ne yazık ki!