Ölüm Üzerine Düşünceler (II) | Derviş Aydın Akkoç | Birikim Dergisi
Anasayfa > Haftalık Yazılar > Ölüm Üzerine Düşünceler (II)
“İnsan imgesi,” önünde sonunda ulaşılması, aranıp bulunması gereken bir fikirdi. Ne var ki, bu fikir toplumsal ve siyasal ilişkilerden ötürü maya tutmadı, tutmuyor da. Bu fikir de, diğer pek çok fikir/ideal gibi kalbura çevrilmiştir. Hayat ve ölüm arasındaki sınırların aşıldığı, bilincin allak bullak olduğu bir uğrakta, bu fikri yeniden toparlamanın, tamir etmenin, ideolojinin, ahlakın ve hatta etiğin altın sularına batırmanın pek bir anlamı var mı acaba? Bir ideal olarak İnsan, hiçbir şey ifade etmez haldedir. İktidar ilişkileri karşısında dönüp dolaşıp İnsan fikrini öne sürmek (İnsan-lık bu mu demek vb.) boşa kürek çekmektir. Karl Marx’ın tecrübeyle sabitlenen can yakıcı sözlerinden biri: “Bir fikir, bir çıkar ile çatıştığında, alay edilecek hale gelen, mahcup düşen her zaman fikirdir.”
Malraux’nün İnsan imgesini tadilattan geçirmekten yana olduğu yıllarda, Samuel Beckett de umutsuzdu. Bir farkla: Eylem mümkün değildir artık. Tanrı’nın ve İnsan’ın ölümü mü dediniz? İnsan’ı yeniden diriltmek mi: “There is nothing to be done.” Yapılacak hiçbir şey yok! Fazla mı umutsuz? Umut gibi umutsuzluk da öğrenilmesi gereken bir şey olmasın? Dünyaya kara çalmadan, ahlak sarhoşluğuna kapılmadan umutsuz olmak...