Sen kimsin / Dünya Kadınlar Günü / Milliyet Blog
Bu fikrimi kuvvetlendiren birçok bilgi hafızamda kayıtlı olmasına rağmen; ülkemde ve bu aralar ilçemde moda olmaya başlayan ya da hep ola gelmiş “ sen kimsin” ünlem cümlesine dikkat çekmek istiyorum.
Ülkemde fikrini söyleyenlere, haklı olduğu yönde duruş alanlara, haddini ve kendini bilenlere "Sen kimsin" demek moda oldu..
“Sen Kim Oluyon.!”
Bu ünlem cümlesi öylesine bir aşağılama ritminde dillenir ki..
Şimdi mahvoldum, beni linç edecek, ben ne yaptım korku ve telaşı içinde; Ali Nazik Sakızı gibi ezildiğinizi, çiğnendiğinizi hissedebilirsiniz ..
Bu kısa sorgucu cümle, tüm duyularınıza köle Izaura muamelesi çekip; Sinan Şamil Samdan yediğiniz bir sağ yumruk acısı ve sersemliği yarattığında,
Mağrur bir bakış bir duruş alıştırmalarında,
Koltuklarında her daim iki karpuz taşıyan kabzımal kasılmalarında,
Psikolojik doyumun vuslat tatlarında kendinden geçtiğini,
Göz kameranızın kayıtlarından ibretle izleyebilirsiniz.
Sağ gözü hafif tik tutmuş hallerinde,
Kaşını Türkan Sultan kıvamında hilalleştirip,
Meşhur kovboy John Wayne dudak büküntüsünde,
“Sen Kimsin Lan “
Bir soyluluk alameti,
Ortaçağ kalıntılı bağnaz kültür refleksi mi?
İçgüdü dürtülerinin erozyona uğramış hali mi.?
Yoksa bilinç altı libido tatmini midir.?
“Sen kim oluyon”
Bazen de tüm abartıların üzerinde ve devamında…
Bir başka vuslat cümlesi…
“ Sen benim kim olduğumu biliyor musun.?”
Bu feodal, paylaşımsız, sevgisiz, görgüsüz ve haddini aşan ünlem sözcükleri bizde de moda oluyor.
Bendeniz bu moda sözcüklerin ülkemin, ilçemin ahlak bedenine uymadığı fikrindeyim.
Bu moda cümleden olarak; kendince payda ve paydaşlar edinme lüksünün bedenimize büyük geldiğini, giymeye zorlamanın ise üzerinizde eski bir urba gibi duracağını, daha sonra edineceğiniz elbiselerin dahi artık yakışmayacağını şimdiden hatırlatmak isterim.
O sözcüğü kullanmadan önce reflekslerine yenik düşenlere ve vuslat düşkünlerine bir empati seansı öneriyorum.
Sizin kışlada yaptığınız kısa dönem askerliği, karşınızdaki kişinin Güney Doğu’da sıcak temas ile yaşam savaşı içinde 15-18 ay yaparak geçirmişse..
Hasbelkader makam ya da kariyer sahibi olduğun sandalyenden, karşında duranın Akademik kariyeri dahi seni bilek güreşinde yeniyor ise,
Evde bir yumurta dahi kıramaz, makarnayı hüppppp diye ağzına, salçasını ise gömleğine gönderirken, o beğenmediğin kişinin aşçılık sanatında ve yemek tatlarında altın madalyasını evinin o meşhur camlı vitrininin sağ üst köşesinde anıt gibi saklıyorsa..
Bahçendeki ayrık otu ile çimeni ayırt edemezken, karşındakinin bir botanik bahçesinin bahçıvanı kimliğinde toprak kokan çatlak elleri, yüreği ritminde titriyorsa..
Akşam izlediğin dizi filmleri, gündüz mesainde, showtime tadında anlatırken, karşındaki insanın öğrencilik yıllarında oynadığı piyesleri hem yazdığını hem de oynadığını kestiremiyorsan…
Evinin en güzel yerine çerçeveletip astığın sanatsal resimlerin, ya da imzasız bir heykelin/biblonun aslında karşında duran ustanın ellerinden çıktığını göremiyorsan,
En beğendiğin şarkıyı dahi bestesinde okuyamaz, ezberinde tutamaz iken, o şarkının bestecisine/güfte yazarına “ sen kimsin lan” demiş olmayasın….
Kısaca demem odur ki.
Bir köşe yazarımız gazetesinde “Fazla Kimsemiz Yok” demiş.
“Hiç Kimsemiz yok” denmeden önce
Mağrur bir beste ritmiyle artık “ sen kimsin ” demeyiniz.
Yoksa bir gün;
Ayşe, Fatma, Hatçe analar çıkar ve ellerini bellerinin iki yanına koyup şöyle bir seslenirler ki…
Sen beni biliyon mu? Sen beni…!!!
Hayatımda bir kez de ben karşılaştım 'sen benim kim olduğumu biliyor musun!' cümlesiyle. :) Sonrasında; ben onu tanımadım ama o beni tanımıştı... Sevgiler...