Düşünüyorum, olmuyor. – Neyin olup olmadığını da bilmiyorum ya…
Yol bir anda uzadı da uzadı. Her gün gidip geliyorum halbuki. Önceden bu kadar gözümde büyüdüğünü hatırlamıyorum. Yine de bitti bir şekilde, her zamanki gibi.
Ama artık neden bu kadar büyüttüğümü de hatırlamıyorum. O zaman bunu düşünen ben ben olmasam yalan söylüyorsun diyeceğim. Kim bilir neden böyle düşündüm? Bir dakika, ne demek kim bilir? Ben bilirim tabii ki, başka kim bilecek? Ama bilemiyorum işte. Bitirmek zorunda olduğum yolun, sağında solunda pusuya yatmış ejderhalar ve tepeden üstüme çöküverecek Nazgullerle dolu olduğunu mu hissetmiştim? Gerçekten bilmiyorum. Ama o zaman biliyordum, eminim. Bu duygu gerçekti, benim kadar gerçekti.
Demek ki ben sadece zihinden ibaret değilmişim. Eskiden yaptığım bir şeyin benim tarafımdan yapılmış olması için bedenimde ve ruhumda olup biten her şey kayıt altında olmalı ve istediğimde bunları tekrar canlandırabilmeliyim. Kül haline gelmiş olsalar bile. Zümrüdüanka. İşte ancak o zaman geçmişteki ruh ve beden halime dönüp kararları alan ben ile aynı kişi olurum.
Yayın tarihi 27/01/2020 28/01/2020 Kategoriler Kısacık
“Çok acayip bir şey oldu” diyerek yanıma geldi. Gözler faltaşı. “Hayır mı?” diye sordum. “Şer olamazdı” diye yanıtladı. Anlamadım. Sormama fırsat vermeden devam etti; “kötüyü düşünme yetimi kaybettim.” Yine anlamadığımı söyleyecek oldum ama düşünceli fakat akıcı şekilde tüm hikayeyi bir çırpıda anlattı.
“Kötüyü düşünemez oldum. Yani hoşuma gitmeyecek, olmak istemeyeceğim, başıma gelmesinden korktuğum ne varsa aklımdan, hayal gücü evrenimden çıkıp gittiler. Daha yavaş bir bilgisayara, daha kötü bir arabaya, daha şekilsiz bir burna, daha düşük maaşa ya da seni hiç sevmeyen ebeveynlere sahip olma düşüncesi. Yok. Gitti. Ne geçmiş ne de gelecek için var. Tamamen yok oldu. Gerçi şimdi dönüp bakıyorum da, farkında değilmişim aslında. Yani insan tahayyül edemediği bir şeyin kendisinde eksik olduğunu nasıl anlayabilir ki? O esnada farkında olamazdım. Dedim ya, düşünce uzayımda böyle bir şey yoktu. İnsan ilişkilendirmeden var edemez. Anlayamazmışım. Tek istisnası vardı, sahip olduklarım. Yani elimdekinin etrafımdakilerin en kötüsü olduğunu zannediyordum. Kavradığım şeyler her zaman benimkilerden daha iyiydi. Sadece daha iyi.
Umutsuzluğa kapıldım. Korkunç bir umutsuzluk. Etraftaki her şey düşmanım olmuş, asla ulaşamayacağım yüksek tepelerden pis pis sırıtıyor. Onlar güldükçe ben küçülüyorum, değersizleşiyorum. Mükemmellerin dünyasında sıradanlığın simgesi. Umudum da yok, olmaz. Aradaki fark dağlar kadar. Bu dünyada fazlalığım, yerim yok.
Yayın tarihi 26/01/2020 27/01/2020 Kategoriler Çok Acayip Bir Şey Oldu
Kaçıncı gün bilinmez; liderleri öncü gurubu durdurdu. Gözleri keskindi ama karşılarındaki muazzam yapıyı görmek için keskin gözlere ihtiyaç yoktu. Görünenin gizemi ve ihtişamı karşısında öylece durdular ve bakakaldılar. Yürüdükleri düzlüğün sonunda, Beş yüz altı yüz metre kadar ileride, yüksekliği yaklaşık Karum’un cümle kapısında kat kat büyük, kemerli ve parlak bir kapı vardı. Detaylarını göremedikleri heykeller ve figürlerle süslenmişti çevresi. Pürüzsüz yüzeyinde meşalelerinin yansımasını belli belirsiz görebiliyorlardı. Aynı meşalelerin ışığı kapının üzerinde yazan yazıları da gösteriyordu ama bulundukları yerden okumaları olanaksızdı. Ne yapacaklarını bilemediler ve bilgelerin gelmesini beklediler. Ancak onlar bile ne yapacaklarını bilemediler baştan. Kökler’i açtılar önlerine, Kapı’ya dair bir iz bulmak için nafile konuştular, düşündüler, okudular. Ancak bir ipucu bulamadılar. Zaten çoğu “Kökler”i. Ezbere bilidir. Yaklaşmaya karar verdiler sonunda; belki yazılardaydı aradıkları ipucu. Gönüllüler öne çıktı ve yürümeye başladılar. Bir süre sonra muazzam kemerlerin heybeti de yazılar da daha net bir hal almaya başladı. Şöyle yazıyordu eski dilde; “Gerçek Sahibine Açılır Sadece Yeni Karum’un Kapıları.”
Durdular ve bir süre daha düşündüler. Yeni Karum’un sahibi olup olmadıklarına emin değillerdi. Ama bu kadar tesadüf olması da imkânsızdı; isim, terk etmek zorunda oldukları vatanlarının adıyla aynıydı. Hem merak hem de korku olmasına rağmen yüreklerinde, devam etmeye; yalnızca bilgeler ve en cesur askerler. Kemerlerin dibine kadar yürüdüler ama kapı açılmadı. Zaten ne bir menteşe ne de kapı kolu vardı görünen. Korku ve merakın yerini umutsuzluk aldı. Bir süre çaresizce beklediler. Lakin irfanları derindi bilgelerin, Karum’un binlerce yıllık birikimini taşıyordu. Düşününce anladılar bir zaman sonra; sadece bilgeler ve askerler olamazdı şehrin sahibi. Tüm Karum’lular birlikte yürümeliydi. Tekrar yola koyuldular; yaşlılar, çocuklar, çiftçiler ve diğerleri. Boşa olmadığını anladılar düşüncelerinin; sessizce ortadan ikiye ayrıldı ve yandaki duvarın içerisine doğru hareket ederek açıldı kapı!
Yayın tarihi 26/01/2020 27/01/2020 Kategoriler Öykü