Hayattan Alinacak Dersler
Yine uzak kaldim degilmi :) Gecen gunlerde islerden arta kalan bir ara internette gezinirken cok hosuma giden bir yazi ile karsilastim. Eminim bir cogunuz bu yaziyi biliyorsunuzdur ama ben ilk kez karsilastigim icin sizinlede paylasmak istedim, belki benim gibi ilk kez okuyan arkadaslar olabilir diye. Simdi siz biliyorsunuzdur dedim cunku bu tip yazilar genelde aninda dagitilip yayiliyor ancak ben ozellile FaceBook kullanmadigim icin bu ve benzeri yazilari ancak rastlayinca okuma sansi elde ediyorum. Neyse bayagi uzattim sanirim artik yaziyi paylasayim :)
Okuldaki ikinci ayimda, hocamiz test sorularini dagitti. Ben okulun en iyi ogrencilerinden biriydim. Son soruya kadar soluk almadan geldim ve orada cakildim kaldim. Son soru soyleydi : "Her gun okulu temizleyen hademe kadinin ilk adi nedir?" Bu her halde bir cesit saka olmaliydi. Kadini, yerleri silerken, hemen her gun goruyordum. Uzun boylu, siyah sacli bir kadindi. 50'lerinde falan olmaliydi. Ama adini nerden bilecektim ki !
Son soruyu yanitsiz birakip kagidi teslim ettim. Sure biterken bir ogrenci, son sorunun test sonuclarina dahil olup olmadigini sordu. Tabii, dahil dedi, Hocamiz...
"Is yasaminiz boyunca insanlarla karsilasacaksiniz. Hepsi birbirinden farkli insanlar. Ama hepsi sizin ilginiz ve dikkatinizi hak eden insanlar bunlar. Onlara sadece gulumsemeniz ve 'Merhaba' demeniz gerekse bile..." Bu dersi hayatim boyunca unutmadim. Hademenin adini da... Dorothy idi.
Bir gece vakit gece-yarisina dogru Alabama Otoyolunun kenarinda duran bir zenci kadin gordum. Bardaktan bosanirca yagan yagmura ragmen, bozulan arabasinin disinda duruyor ve dikkati cekmeye calisiyordu. gecen her arabaya el salliyordu. Yaninda durdum. 60'li yillarda bir beyazin bir zenciye, hem de Alabama'da, yardima kalkismasi pek olagan seylerden degildi. Onu kente kadar goturdum. Bir taksi duragina biraktim. Ayrilirken ille de adresimi istedi, verdim. Bir hafta sonra, kapim calindi. Muazzam bir konsol televizyon indiriyordu adamlar. Bir de not ekliydi, armaganda...
"Gecen gece otoyolda bana yardiminiza tesekkur ederim. O korkunc yagmur sadece elbiselerimi degil, ruhumu da sirilsiklam etmisti. Kendime guvenimi yitirmek uzereydim, siz cika geldiniz. Sizin sayenizde olmekte olan kocamin yataginin bas ucuna zamaninda ulasmayi basardim. Biraz sonra son nefesini verdi. Tanri bana yardim eden sizi ve baskalarina karsilik beklemeksizin yardim eden herkesi kutsasin... En Iyi Dileklerimle, Bayan Nat King Cole."
Cocuk sordu: Cikolatali pasta kac para ?
Peki, Dondurma Ne Kadar ?
35 Cent. dedi garson kiz, sabirsizlikla. Dukkanda yiginla musteri vardi ve kiz hepsine tek basina kosusturuyordu. Bu cocukla daha ne kadar vakit gecirebilirdi ki...
Cocuk parasini bir daha saydi ve Bir dondurma alabilir miyim, lutfen ? dedi. Kiz dondurmayi getirdi. Fisi tabagin kenarina koydu ve oteki masaya
kostu. Cocuk dondurmasini bitirdi. Fisi kasaya odedi. Garson kiz masayi temizlemek uzere geldiginde, gozleri doldu birden.. Masayi sanki akan gozyaslari temizle yecekti. Bos dondurma tabaginin yaninda cocugun biraktigi 15 Cent'lik bahsis duruyordu..
Ulkenin en zengin tuccarlari, en guclu kervancilari, saray gorevlileri birer birer geldiler, sabahtan oglene kadar hepsi kayanin etrafindan dolasip saraya girdiler. Pek cogu krali yuksek sesle elestirdi. Halkindan bu kadar vergi aliyor, ama yollari temiz tutamiyordu. Sonunda bir koylu cikageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu.
Sirtindaki kufeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarildi ve ikina sikina itmeye basladi. Kan ter icinde kaldi ama, sonunda kayayi da yolun kenarina cekti. Tam kufesini yeniden sirtina almak uzereydi ki, kayanin eski yerinde bir kesenin durdugunu gordu. Acti, kese altin doluydu. Bir de kralin notu vardi icinde. "Bu altinlar kayayi yoldan ceken kisiye aittir." diyordu kral. Koylu, bugun dahi pek cogumuzun farkinda ol madigi bir ders almisti. "Her engel, yasam kosullarinizi daha iyilestirecek bir firsattir."
Yillar once hastanede calisirken, agir hasta bir kiz getirdiler. Tek yasam sansi, bes yasindaki kardesinden acil kan nakli idi. Kucuk oglan ayni hastaliktan mucizevi bir sekilde kurtulmus ve kaninda o hastaligin mikroplarini yok eden antikorlar olusmustu. Doktor durumu bes yasindaki oglana anlatti ve ablasina kan verip vermeyecegini sordu. Kucuk cocuk bir an duraksadi. Sonra derin bir nefes aldi ve 'Eger kurtulacaksa, veririm kanimi' dedi. Kan nakli yapilirken, ablasinin gozlerinin icine bakiyor ve gulumsuyordu. Kizin yanaklarina yeniden renk gelmeye baslamisti, ama kucuk cocugun yuzu de giderek soluyordu... Gulumsemesi de yok oldu. Titreyen bir sesle doktora sordu : 'Hemen mi olecegim ?' Ufaklik, doktoru yanlis anlamisti, ablasina vucudundaki butun kani verip, olecegini dusunuyordu.
Umarim sizde benim kadar bu kucuk alintilari begenmissinizdir :)
etiketler: ders, hayat, yasam