Serap — Not Kağıdı
Ben, 40 yıllık bir kanser uzmanı olarak maddeyi aşan sayısız olayla karsılaştım ve bunları, o olaya şahit olanlarla birlikte belgeleyerek özel bir arşiv yaptım. Bunlardan 1976 yılında yaşanmış bir olayı size nakletmek istiyorum.Kanser hastanesinde başhekimken Serap adında genç bir hanım hastam vardı.
Serap – Not Kağıdı
Bu hastam göğüs kanserine yakalanmış ve tedavi için yurt dışına gitmek istemesine rağmen, bazı formaliteler sebebiyle o imkanı bulamamıştı. Serap’ı özel bir ilgiyle bizzat ben tedavi altına aldım. Ve kısa bir süre sonra da Allah’ın (c.c.) izniyle iyileştiğini gördüm.
Ancak Serap’ın da bütün diğer kanserliler gibi ilk 5 yıllık süreyi çok dikkatli geçirmesi gerekiyordu. Bir is kadını olan Serap, 4 yıl kadar sonra 1 ihale için İzmir’e gitmek istedi. Kış aylarında olduğumuz için uçakla gitmesi şartıyla kabul ettim. Maalesef bilet bulamamış ve benden habersiz bindiği otobüsün kaza geçirmesi üzerine 6 saat kadar mahsur kalmış. Dönüşünden kısa bir süre sonra kanser, kemik ve akciğerine yayıldı. Serap bacak kemiklerindeki metasaz nedeniyle yürüyemez hale gelirken, hastalığın akciğerdeki tezahürü sebebiyle de devamlı olarak oksijen cihazı kullanıyor ve söylediği her kelimeden sonra ağzını o cihaza yapıştırarak nefes almak zorunda kalıyordu. Evine gittiğim gün, yine güçlükle konuşarak:
– Doktor bey, dedi. Ben size…dargınım.
– “Siz, dindar bir insanmışsınız; niçin bana da, Allah’ı, (c.c.) ölümü, ahireti anlatmıyorsunuz?”
– “Doktora ulaşmak kolaydır.” dedim. “Parayı bastırdın mı istediğine tedavi olursun. Ancak iman tedavisi için gönülden istek duymalısın…” Konuşmaya mecali olmadığından “Ben o isteği duyuyorum.” manasında başını salladı. Artık ümitsiz bir tıbbi tedavinin yanı sıra, ebedi hayatın ve saadetin reçetesi olan iman derslerimiz başlamış ve son günlerini yaşayan Serap için bu dersler “hızlandırmalı öğretime” dönmüştü. Anlattığım iman hakikatlerini bütün ruhuyla meczediyor ve arada bir soru soruyordu. Vefatına bir hafta kala:
– “Doktor bey” dedi, “Ben ölürken ne söylemeliyim?”
– “Senin durumun çok özel” dedim. “Kelime-i Şehadet sana uzun gelir. O anı fark edince Muhammed (s.a.v) sana yeter.”
– “Serap, bir haftadır morfin yaptırmıyor” dedi. “Sabahlara kadar inliyor ve çok ıstırap çekiyor.”
“Hemen eve gittim ve iğne yaptırmamasının sebebini sordum. Aldığım cevabı hala unutamıyor ve hatırladıkça ürperiyorum.”
– “Ya morfinin tesiriyle ölüme uykuda yakalanır ve son nefeste Muhammed (s.a.v.) diyemezsem?”
İşte Serap, böyle bir hanımdı. Bu arada benden istihareye yatmamı ve eğer bir kaç gün daha ömrü varsa , son günü uyanık kalacak şekilde morfin yaptırılmasını rica etti. Ben hiç adetim olmadığı halde cuma gününe rastlayan o gece istihareye yattım ve Serap’ın acizliği hürmetine olacak ki salı gününe kadar yaşıyacağına dair işaret sezdim. Ertesi gün O’na:
– “Hiç korkma!” dedim. “İğneyi vurdurabilirsin.” Ve Serap bir veda niteliği taşıyan bu görüşmemizde son sorusunu da sordu:
– “Doktor bey, Azrail bana nasıl görünecek?”
– “Kızım” dedim, “O bir melek değil mi? Hiç merak etme, sana yakışıklı bir prens gibi gelecektir.”
– “Serap, bir saat kadar önce oksijen cihazını attı ve “yataktan kalkması imkansız” denmesine rağmen kalkarak abdest aldı, iki rekat namaz kıldı. Bütün ev halkı hayretten donup kaldık. Ve Kelime-i Şehadet getirerek vefat etmeden biraz önce de:
– “Doktor bey’e söyleyin”, dedi. “Azrail, onun söylediğinden de güzelmiş.”