Tüm Yazıları Diğer Yazarlar okunma: 6674
Türk-İslâm coğrafyasındaki tüm bombalar bir gün etkisiz hâle getirilecektir.
Nefes aldığımız sürece varız. Var olduğumuz sürece nefes alıyoruz. Göz açıp kapamaya kalmıyor, ömür bitiyor. Hayat geçiyor… Günler, aylar, seneler asırlar. Asırlar geçiyor! Sıcak savaşlar, soğuk barışlar (!)
Barış, kelimesi günümüzde ne ifade ediyor?
İçi beni yakar da, dışı sizi yakmaz mı?
Şahsım adına ben barışı ikiye böleli, bol papatyalı baharlar geçeli çok oldu.
Barışa geçenler ve barıştan geçinenler…
İslâm da, Atam da nefes aldıkları süre zarfında barışı öğütlemiş ve desteklemiş. Emretmiş!
Fırsat buldukları ilk an barışa geçmişler, ilk an… Fakat barışa geçemeyip, barıştan geçinenler.
Dün de vardı, bugün de var! Bir sözcük bu kadar yüce iken ayaklar altına alınarak çiğnenip, bir daha ağza alınmış mıdır bilemiyorum?
Bence artık, içi boşaltılan ve sadece havadan ibaret kalan bu kelimenin içi doldurularak, müsait ve temiz bir yere kaldırılmalıdır. Yoksa bazı şer belaların elinde uyuşturucu bir oyuncaktan öteye geçemeyecek vaziyet almaktadır.
Bizim millet. Farklı millet. Nereden bu kanıya varacak olduğumu sorarsanız, sır millet de değil bizdedir. Biz olgusundadır!
Biz olduğumuz için, bir olduğumuz için farklıyız.
Bakışımız farklıdır bizim. Dosta da düşmana da…
Geçtiğimiz günler de Ankara’nın göbeğinde bir bomba patlatıldı. Bazı sivil toplum örgütleri ile bazı partililerin birlikte organize ettiği bir miting yapılacaktı. Ölenler, yaralananlar.
Adı katliam. Dahası yok. Ölsünler, yaşasınlar. Bana düşmez. Takdir Allah’ın. Adı terör olduğu sürece yüzlerinden aşağısına bakmak bir Müslüman’a yakışmayacağı gibi bir insana da yakışmaz. (Adı terör olduğu sürece) Benim fıtratımda savunmasıza vurmak yok. Bunu bilir, bunu söylerim. Mertçe döğüşüp, yenilmeyi yeğlerim.
Aynı günler de Güneydoğu’da yine güvenlik güçlerimiz vuruldu. Şehit edildi. Kahpece! Eşinin, kızının yanında! Savunmasızdılar.
Ve aylardır yüreğimizi dağlayan diğer şehitlerimiz. Pis bir terör peşine…
Her ateş düştüğü yeri mi yakar? Güneşinin tokmağına mı ihtiyacımız var ?
Bir millet, bir millet nasıl yarım olur. Yarıya bölünür?
Düğünümüz, cenazemiz nasıl ayrı olur?
Adaletsizce hüküm verenler, askeri-polisi yalnız bırakanlar, güvenlik zafiyetleri, oy oranına göre yas ilan edenler, patlamanın ardından alana gidip 1 Kasım’da hesap soranlar,
’Bu Meydan Kanlı Meydan’ diye hönkürenler, kınayanlar, yalan gözyaşları. Bozguncular, hesapcılar, kaoscular. Bizi kuzey kutbuna çeviren karanlık eller.
Bütün çıkarlarınız yere batsın! Doğmasın bir daha.
Bana göre çevre dengesinin en üstünde bulunan insanın üstünde bir varlık daha vardır.
‘Gözü aç insan!’ Bu insan topluluğunu deviremedikçe, barışta tahta geçemeyecektir.
Ve bunun için meydanlarda insan kandırmak yerine, duâ etmek daha hayırlıdır.
Bundan gayri her barış hareketi, kullanılmaya ve kandırılmaya açık bir oyundur.
Bombalar patlıyor. Canlı, cansız…
İnsanlar ölüyor. Kanlı, kansız (!)
Sonuç olarak insanlık gömülüyor her gün.
Ama benim içimi acıtan, beni en çok öldüren cansız bombalardır.
Canlı bombaların zarar verebilecekleri, maddiyata, inanca ve güce göre değişir. Yüzlerce, binlerce, milyonlarca can alabilir. Ne acı. Ne tarifsiz bir duygudur ki.
Fakat cansız bombaların bize verecek olduğu zarar, ne kişi sayısına, ne toprağa, ne güce.
Topyekûn ahlakımızı, vicdanımızı, kardeşliğimizi, dinimizi ve insanlığımızı öldürecek. Gerçekten dünyayı yaşanmaz bir hale getirecektir.
O gün, nefes aldığımız sürece var olacağız, fakat var olduğumuz sürece nefes almayacağız.
Fakat biz var olacağız. Bir olacağız. Pir olacağız.
Hepsini infilak edeceğiz. Tek nefeste!
Yüce Mevla’m bize imân, güç ve izin verdikçe haykıracağız.
Biz var olacağız!
“Bu memlekette sağcı-solcu, ilerici-gerici yoktur, bu memlekette namuslu ve namussuzlar vardır. Siz namuslulardan olun. Görecekseniz çok kalabalık olacaksınız"-Cemil Meriç