Okumayan insandan korkunuz!
Zihinsel dolaşımımızda ne bir yazar ne de bir düşünür arz-ı endam etmiyor artık. Durduk yerde bu cümleyi kurmadığımı beni tanıyan okuyucu dostlarım bilirler.
Sadece on yıl öncesine bir gidelim. Gerçi bizi 10 yıl öncesine götürecek vasıtalar da bir bir çekildi hayatımızdan. Yaya bir zihinle gidelim geçmişe. Önce kendi coğrafyamızdan sonra inanç coğrafyamızdan sonra da düşünce dünyamızdan birçok yazar ve mütefekkir karşılayacaktır bizi. Kavramlar üzerine odaklanmış bir zihnimiz vardı o zamanlar. Malik Bin Nebi diye bir önemli düşünce adamı vardı sözgelimi. Meryem Cemile vardı. Lahbabi diye bir önemli yazar vardı. Muhammed Aziz Lahbabi dersek daha iyi anlaşılır sanırım. Onun “İslam Şahsiyetçiliği” isimli eserini yetmişli ve seksenli yılları idrak edenler gayet iyi bileceklerdir. Nurettin Topçu okuyanlar da öyle. Topçu’nun “Var Olmak” adlı eserini okuyan kaç kişi kaldı şunun şurası aramızda.
Hızla ileriye doğru gidiyoruz, lakin elimiz ve de kafamız bomboş şekilde. Oysa biz dünün okumalarını bugünümüzün daha aydınlık olması için yapmıştık. Büyük iddia sahibi insanların bugün en temel özelliği lafazanlık. Yolu kitaplardan geçmeyen insanlar ısmarlama fikir ve ideallerle dava savunuculuğu yapıyorlar. Tabii ki bu halleriyle gülünç duruma düşüyorlar. Türkiye’de özellikle muhafazakâr kesimde mizahın gelişmeme sebebi biraz da budur. Başkalarına gülme malzemesi olmaktan güldürü konusunda yaratıcı zekanın körelmesinden bahsediyorum.
Okumayan insandan korkuyorsanız haklı bir sebebiniz var demektir. İsnat, ispat, mesnet ve kaynak gibi kavramların dünyamızdan çekilmesi demek ancak zihinsel yerçekimi kanununun yok olup gitmesi anlamına gelir. Okumayanlar bir süre ellerinde kitap taşıyarak kültürlü insan profili çizmeye çalıştılarsa da bu çok uzun sürmedi. Dijital ve mekanik aygıtlar taşımalı kitap dönemini kapattı. Şimdi insanın dönüp de gençlere “hiç olmazsa koltuğunuz altında kitap taşıyın” diyesi geliyor. Meğer o bile bir tutunma biçimiymiş. Kitaplar yalnız insanların hayat içerisinde yürüme rampası gibi görülüyor şimdilerde. Memleket meselelerini konuşurken ya da derinlikli dini ya da felsefi tartışmalar yapılırken kitap okuyan zihinlere ayrılmış bir sandalye yoktur.
M. Nihat Malkoç: Ölümünün 1. yılında Türk şiirinin Dede Korkut’u: Bahaettin KarakoçKahramanmaraş, Türkiye'nin hissiyat otağı ve şairler yatağıdır
Dile Yapılan Her Müdahale Düşünceyi de İstikrarsızlaştırıyor15 Ekim 2019 Salı 14:35
Osmanlı'nın ilk renkli haritasını çizen coğrafyacı15 Ekim 2019 Salı 14:18