Halka açık bir bölünmenin ortaya çıkışı
Rusya Federasyonu gibi bir devletin varlığında, ülkemizdeki bütün bir nesil büyümeyi başardı. Ve nesil bir şekilde, Rusya'nın, dünyayı sözde dünya topluluğunun temsilcilerinden hoşlanmayan, yumuşak bir biçimde ifade eden bir ülke olduğu fikrine alıştı. Çoğunlukla, 20 yüzyılın yerel tarihi mağduriyetlerini zayıf bir şekilde temsil eden Rus gençliği, kendileri için şu soruyu cevaplamaya çalışıyor: Rusya bize istediğimiz gibi davranılmazsa neden? Protesto ruh halleri Rus toplumunda neden bu kadar güçlü? Neden iç bölünmenin üstesinden gelemiyoruz?
Bu soruları kendileri için cevaplamak için gençlerin temsilcileri “kötülüğün kökenini” bulmaya ve onun içinde olgunlaşmaya çalışıyor. Bugün bu "kökü" aramak için ileri gitmeye gerek yok. Oradan Rus imgesiyle ilgili bilgilerin tamamını elde etmek için belirleyici kitle iletişim araçlarına (mutlaka yabancı olmak zorunda değil) yönelmeleri yeterlidir.
Yukarıdaki soruların cevaplarını bulmak için Rusya bilgi alanlarının küçük bir tur yolunu izleyelim.
Rus bilgi alanının inşasının özü şu şekildedir: İnsanlara kesin olarak tanımlanmış nitelikteki bilgileri iletmek için her şekilde çalışan iki dev bilgi kampı vardır. Bir kampa “Her şey harika! Yaşasın! Yaşasın! ”, İkinci kamp“ Her şey gitti! Kaçmalıyız! ”Bu iki karşıt kamp, ​​iki ülke için tüm ülkenin bilgi alanının yüzde 90'ini işgal ediyor ve buna bağlı olarak, bir olay hakkında bir ya da başka bir kamuoyu oluşturulması için tüm olanaklara sahip.
Öyleyse, iki farklı medya kampının temsilcileri tarafından etkinliğin bilgi sunumu örneklerinden birini ele alalım. Bilginin kendisi (hazırlıksız): “2014'ta Rusya Kış Olimpiyatları'na ev sahipliği yapacak. Olimpiyatlar Soçi kentini ele geçirecek.
İlk kampın temsilcileri hakkında bu bilgi hakkında yaklaşık yorumlar:
“Rusya Yaz Olimpiyatları'na ilk kez ev sahipliği yapıyor ve bu spor etkinliğinin ölçeğiyle tüm dünyayı şaşırtmaya hazır. Soçi Olimpiyatları, modern Rusya'nın başarılarının canlı bir resmi olabilir ve dış dünyaya sadece spor değil, aynı zamanda endüstriyel, altyapı, enerji ve Rusya'nın diğer programlarının nasıl geliştiğini gösterebilir. ”
Başka bir kampın temsilcilerinden gelen yaklaşık yorumlar:
“İşte bir gülüş! .. Kış Olimpiyatlarını subtropiklerde tutmak ... Gerçeklikten kopmuş sadece liderliğimiz böyle bir fikre akla gelebilirdi. Peki bu kaç milyarın tehdit altında olduğu, kaçının çalındığı, geri dönüş şeklinde kaç tane olacağı! Olimpiyatlar olmadan uzun süre yaşadılar; Güç, insanlarla tamamen temastan koptu! "
Şimdi, aynı olayla ilgili bu varsayımsal yorumların ikisinin de toplumda saygın medyanın analiz etmeye çalıştığını düşünelim, diyelim ki bugünün gençliğinin kırılgan zihinleri. Genç adamın karakterinin isyankar özellikleri ve eski nesiller için rehber ilkelerin bulunmamasından dolayı, onların dikkatini çekecek olumsuz olduğu varsayılabilir. Diğer bir deyişle, olayı iki zıt yolla ele almanın gerçeği, gençliği seçime getiriyor: geçmemek yerine - belirle! Bir yandan, iyi. Gerçek bir seçim olasılığı değişmez bir sosyal değerdir. Fakat diğer yandan, modern dünyanın özünü anlamaya çalışan genç bir adama bariz bir baskı var. Bilgi genellikle önceden belirlenmiş vurgularla açık bir baskıyla agresif bir şekilde sunulur. Sonuç olarak, bilgi barikatlarının üstünde olamaz ve sorunun çözümüyle ilgili kendi vizyonunu oluşturamaz.
Çözümler ona başkaları tarafından zaten teklif edildi. Çözüm A: Yabancılar bizden nefret ediyorlar çünkü başarılı, güçlü, zeki ve güzeliz, yani onlar için - biz kendi başımıza yaşıyoruz, kimsenin içeri girmesine izin vermiyoruz, kimsenin dışarı çıkmasına izin vermiyoruz. Çözüm B: Yabancılar bizi seviyor ve bize yardım etmek istiyor, ancak bunun için şartlarını yerine getirmelisin.
Genç bir adamın bu dogmalardan birini ele geçirdiği açıktır, ikisinde de bir saatli bomba olduğu fark edilmez. Bu hükümlerin özü, ülkeyi tarihsel olarak geriye dönük olarak tecrübe ettik. İlk birkaç on yılın dogması sırasında bir devlet yaşadı, ikincisinin dogması üzerine doğdu - şu an içinde yaşadığımız.
Genç adam bu dogmatik kanala ne kadar fazla katılırsa, rakibini duyma ve bu rakibin kendisi tarafından duyma şansı o kadar az olur. Sonuç olarak, şu anda olması gereken yer olan “ifade özgürlüğü”, halkın körlüğüne ve sağırlığına yol açıyor. Muhatapları duymayı kesiyoruz, muhatapları bizi duymuyor. Ve bunun demokrasinin temel prensibi olduğu ortaya çıktı ... Bazıları, cumhurbaşkanının başkanlık ettiği mevcut hükümetin, yüzyıllardır durgun olan bataklıktan çekerek Rusya'yı kurtaracağını söyledi. Diğerleri, tam da bu bataklık ülkesindeki mevcut hükümetin yol açtığı konusunda ikna oldular. Açıkçası, büyük bir sosyal şizme yol açan dar bir çoğulculuk düşüncesidir.
Ve en ilginç şey, bu bölünmenin aslında yönetilebilir olmasıdır. Sosyal çelişkilerin dalgası arttıkça, bir zamanlar bu volanı fırlatanlar da daha fazla bonus alıyor. Sonunda, her şey modern demokrasinin temellerinin zaten var olması gerçeğiyle bu demokrasiyi yok etmeye çalıştığı gerçeğine yol açıyor. Sadece programlanmış bir tür demokratik toplumun ölümü süreci ... Ve bu süreçte, belirli bir devletin Rusya'ya nasıl davrandığı ve bunun içinde meydana gelen süreçler artık çok önemli görünmüyor. Başka bir şey önemlidir: genç neslimiz bölünmeden uzaklaşabilecek mi, toplumu büyük bir bölünme için programlayan geni durdurabilecek miyiz.
Sürekli gereksiz bir pathos gibi görünüyor, ama aslında asıl soru daha ciddi. Tabii ki, yabancı "ortaklar" fikrine uyum sağlamak mümkündür, ancak şimdi kendi ülkemizde bize neler olduğunu anlamaya çalışmak daha iyi olacaktır. Olgunlaşmanın demlendiği açıktır. Bölünme, ilgili güçlerin temsilcileri tarafından besleniyor. Uzlaşmacı çözümler aramayı keseriz, sık sık aşırılıklara çekeriz, kişisel bir düşman ararız ... Yıllar önce 40-50 diyeceğimiz gibi: genç insanlarımız için kötü bir örnek oluşturduk.
Sovyetler Birliği'nin yaşamının son yıllarında bile, toplum şu anda olduğu gibi bölünmedi. Öyleyse gerçekten bizim üzerimizde biri yine büyük çöküş taktiklerini ve stratejisini yerine getiriyor. Ya da biz zaten bu virüsden etkilendik, kendimiz için yıkıcı taktikler geliştirmeye hazırız.
Öyleyse ülke ve toplum tekrar parçalanmayacak şekilde ne yapmalıyız? Bencilliğin üstesinden gelmek için konuşmacıyı dinlemeye çalışın, iki karşıt görüşe sahip olmanın onların çoğulculuğu olmadığını anlayın, kamu duvarlarını ve diğer engelleri inşa etmeyi bırakın ve nihayet yasanın herkes için tek olduğunu unutmayın. Bunu kendimiz fark edersek ve onu genç neslimize getirirsek, ülkemizi gelecekteki çekişmelere ve yeni ayaklanmalara karşı sigortalayacağız.