ANILARLA ÇOCUKLUK YILLARI VE NİKSAR. - Niksar Danişmend Gazetesi - Güçlünün değil haklının sesi...
Bu makale 2013-05-28 14:18:33 eklenmiş ve 1355 kez görüntülenmiştir.
Rahmetli annemin anlattıklarına göre deprem yılında ( 1939 yılında meydana gelen büyük deprem ) Kültür Mahallesindeki evimizde dünyaya gelmişim. Rahmetli annem Gün ve ay olarak tarih veremez, “sen doğduğunda dutlara nişan düşmüştü, deprem olduğunda sen altı aylıktın, evimizin üst katı yıkıldı, kaçarken seni merdivenden aşağı atmıştım” derdi.
Bu ifadeye göre doğum tarihim mayıs ayına rastlamaktadır, ancak nüfus kaydı 1940 olarak gösterilmiştir. Evimizdeki hasar giderilinceye kadar mahallenin büyüklerinden olan Molla Yusuf Emmilerin bahçesinde kurulan çadırda kalmışız.
Babam at arabacılığının yanında annemin de yardımı ile çiftçilikle de uğraşırdı. Çocukluk yıllarımız mahallede diğer çocuklarla birlikte o zamanın çocuk oyunları olan; Siğnembitti (saklambaç), Çüşgoga, çelik çomak, aşık oyunu, ceviz oyunu, kahkahalı şekerlerin içinden çıkan kağıtlarla oynadığımız oyun, o zamanki sigaralardan Yenice, Uludağ, Boğaziçi, Gelincik, Harman, Kulüp sigaralarının kağıtları ile ayrı ayrı kurallara göre oynanan oyunlar, Beştaş, Körebe, Gök Dombalağı, Seksek, ve yağmurlu havalarda fırın söngesini flâma gibi tutan bir arkadaşın arkasında sıra olur; “Yağ, yağ yağmur, teknede hamur, Ver Allah'ım ver sellice yağmur” diyerek mahalledeki evleri dolaşır, yumurta, yağ, ekmek toplar birimizin evinde pişirttirip yerdik. Yaz aylarında kavun - karpuz nakliyesi at veya merkeplere yüklenen heğ ( küfe ) lerle yapılırdı, alışılagelmiş bir usul olduğu için çocukları memnun etmek amacı ile iki küfenin arasına düğlek ( küçük karpuz ) ler koyarlar, bizler de emmi bir düğlek ver diye peşlerinden gider alıncaya kadar da ısrarcı olur, onları parçalayıp yemekten büyük zevk alırdık.
O günün şartlarına göre oyun çağları beş-altı yaşlarına kadar devam eder, babanın yaptığı işe göre bu yaşlarda anne-babaya yardım dönemi başlardı. Bizim 4-5 tane ineğimiz olduğu için mahallenin büyükleri ile beraber inek gütmeye gider, biz onlara yardım ederdik, onlar da ( Kara Anşa' nın Pembe-Nuriye, Muhacirlerin Kiroş-Arif Ağabey'ler, Ali Dayı gibi ) bizi korur, büyüklük yaparlardı.
Göz açıp kapayıncaya kadar günler geçti okul yılları geldi çattı. Babam devamlı işte olduğu için Eme'min oğlu Kadir Ağabey kardeşi Mustafa ( rahmetli ) ile beraber beni de okula kayıt yaptırmak için Gazi Ahmet İlkokulu'na götürdü. ( okulun adı ; Gazi Ahmet Danişmend İlk Mektebi olmasına rağmen, çoğunlukla Gazi Ahmet İlk Okulu olarak telâffuz edilirdi ).
Okulun Başöğretmeni Zühtü Işık idi. Mustafa 1939 doğumlu olduğu için onun kaydı yapıldı, sıra benim kaydıma gelince Başöğretmen Zühtü Bey; 1940 doğumlu olduğum için kaydımı yapamayacağını söyleyince ben ağlamaya başladım, benimki 40 ben Mustafadan büyüğüm dedim. Kadir Ağabeyim de ricacı oldu, Zühtü Bey yanaklarımı okşayarak " madem kırkın büyük olduğunu biliyorsun senin de kaydını yapıyorum " dediği zaman dünyalar benim olmuştu.
O yıllarda Niksar da üç tane İlk Okul vardı; Gazi Ahmet, ( daha önce sadece erkek öğrenciler eğitim görürmüş ), Al Bayrak ( kızların eğitim gördüğü okul ) ve Ulucan ( üç yıllık eğitim görülürmüş ). Bizim zamanımızda üç okul da karma ( kız- erkek karışık ) eğitime geçmişlerdi. Babam da aynı okulda okuduğu için ön bilgileri kendisinden duyuyordum.
Gazi Ahmet İlkokulu biz okula başladığımız yıllarda bu günkü Öğretmen Evi'nin olduğu yerde iki katlı ana bina ve tek katlı bir ek binadan oluşmakta idi, iki bina arasında pek büyük olmayan teneffüslerde öğrencilerin oynadığı bir bahçe vardı, Bayrak Merasimleri de burada yapılırdı, okula ön ve yandan olmak üzere iki kapıdan girilirdi, birini genellikle öğretmenler kullanırdı.
Birinci sınıftaki öğretmenim Fehmi Gürler idi, anı olarak dağarcığıma yerleşen fazla bir şey hatırlamıyorum. İkinci sınıfta öğretmenimiz Ferit Günal idi. Okulumuza yeni gelmişti hatta göçünü babam getirdiği için aralarında samimi bir ortam vardı. Ferit Bey; kibar, dinamik, sevecen bir öğretmen olup keman çalması ile isim yapmıştı.
Ferit Bey Niksar'ı Niksarlı da Ferit Bey'i çok sevdiği için meslek hayatını çeşitli makamlarda görev yaparak Niksar'da tamamladı ve emekli oldu.
Ferit Bey'in Eser, Temel ve Tibet adında üç oğlu vardı, Eser akranımız olduğu için uzun süren samimi bir arkadaşlığımız oldu.
Üçüncü sınıfta öğretmenimiz; tüm Niksar'ın korktuğu, saygı duyduğu, her davranışı ve disiplini ile kendini kabul ettirmiş olan Ahmet Örs ( Sağır Hoca ) idi. Ahmet Örs; eğitimden ve disiplinden taviz vermeyen, ciddi ve sert mizaçlı bir öğretmendi, babamı da okutmuştu. Okula geç kaldığım bir gün kolumdan tutup elindeki bastonla ( hep bastonlu gezerdi ) bacaklarıma birkaç defa vurduktan sonra " baban Harmancığa çelik-çomak oynamaya kaçardı, onu adam edemedim ama seni adam etmeden bırakmayacağım " diyerek tatlı sert cezalandırma yoluna gitmişti. Ahmet Bey daha üçüncü sınıfta bize fiil çekimlerini öğretmiş yaşına göre faal bir öğretmendi. Müzik Derslerinde sınıfa çoğu zaman " SÜPÜRGESİ YONCADAN EMİNEM" şarkısını söyletir, arka sıralardan birisine yaslanır, ( nasıl bir hatırası varsa ) gizli gizli hem başını sallar, hem de tebessüm ederdi. Belli ki bir hatırası gözlerinin önünde canlanıyor, hatıraları yeniden yaşıyordu. Bir gün çok küçülmüş olan kalemimi kamışa takarak kullanmaya devam etmek istedim, Ahmet Hoca elimdeki kalemi görünce ; elimden alıp çöpe attı ve yanımda oturan Başöğretmen' in kızı Jülide Işık' ın kalemini alıp bana verdi, Jülide'yi de yeni bir kalem alması için babasının yanına gönderdi. bana da baban yarın gelsin beni görsün dedi ama babamı okula getirmek pekte kolay olmadı.