Sevgili okurlar, dostlar,
On gündür İsveç"te, Stokholm"dayım. İki haftaya döneceğim.
Ekim ayı İsveç’te sonbaharın en güzel zamanıdır. Ağaçlar binbir renge donanır, yapraklar göçüp gitmeden yılın en güzel şovunu sunarlar. Geç de olsa buna yetiştim.
Kasım başında ilk kar serpiştirdi Stokholm’a, ama tuttmadı.
Gelirken birkaç gün dinlenmeyi düşünsem de henüz pek dinlenemedim. Anılarımın 3. Cildini bir kez daha gözden geçirdim ve bu yorucu iş nerdeyse tüm zamanımı aldı.
Ülkeden ayrılırken havaalanında beni tanıyan polislerden biri: "Kemal Bey, ülkeye tekrar dönecek misiniz?" diye sordu. Sanki ülke dönülmez hale geldi demek ister gibi... Haksız sayılmaz! Ama ben artık darbe de, karşı darbe de olsa uzaklara, sürgünlere gitmek niyetinde değilim. Bu ülke bugüne kadar birçok kuşağın başını yedi, bu gidişle daha birçok kuşağın da yiyecek. Yine de çıkar yol barış ve huzuru yabancı diyarlarda aramak değil, onu kendi ülkemize getirmek. Her şeye rağmen bu iş yine bize, bu ülkenin insanlarına düşüyor.
Dikkanizi çekmiştir, epeydir pek bir şey yazmıyorum. Oysa ortalık kaynıyor ve söylenecek çok şey var, değil mi? Ama ben de ortalık daha bu derece kaynamadan önce durumun kötüye gittiğini pek çok işarete bakarak pek çok kez yazdım, elimden geldiğince bu işten sorumlu olanları önlerindeki uçurum, yangın ya da batak konusunda uyarmaya çalıştım. Ama aldıran kim! Kendillerini kavganın sıcağına kaptırmış olanların kulakları sağduyulu çağrılara ne yazık ki kapalı. Şimdi batağa saplanınca, ya da yangın dörtbir yanı sarınca, neden bu duruma düştük, bunda kendi payımız, kusurumuz yok mu diye sormuyorlar bile...
Sorunların çözümünü bilmeyenlerden, aksine onları büyütüp azdıranlardan çözüm beklenmez. Çare yine doğruları kararlılıkla savunup halk kitlelerini aydınlatmakta. Her şeye rağmen karamsar olmayalım. Halk aldatılmış olsa da, zaman zaman yanlış adamların, yanlış politikaların ardına takılsa da ondan umut kesilmez. Sonunda değişimi sağlayacak olan yine halkın kendisidir, onun bağrında boy verecek sağlıklı güçlerdir. Nitekim bunun da işaretleri var.
Kürdistan’da kitlelerin tutumunda ciddi bir değişim yaşanıyor. Yıllardır kitlelerin emeğini desteğini hor kullananlar, suya sele verenler, çukura hendeğe gömenler, ektiklerini biçmeye başladılar bile. Yanlış yapanlar ve bunda ısrar edenler halkın güvenini desteğini hızla yitirmekteler. Bu bir kırılma anıdır.
Bize düşen böyle bir dönemde şaşırmadan, kararlılıkla doğru yolu izlemektir. Hem halkın gerçek taleplerini dile getirmek, hem de bunu doğru yöntemlerle yapmaktır.