A Nightmare on Elm Street / İzlemek İçin 3 Neden
Efsane yönetmen Alfred Hitchcock, filmlerden bahsederken, “Onlara keyif verin. Bir kâbustan uyanılan ve her şeyin kâbus olduğunun anlaşıldığı o an hissedilen keyif gibi” der.
Bu hafta kaybettiğimiz korkunun en büyük ustalarından Wes Craven ise bunu bir üst basamağa taşır ve “Peki kâbustan hiç uyanamazsak ne olur” der bu film ile bize.
Craven’ın bu film için ilhamı, NY Times’da okuduğu, rüyalarında kâbus görüp çığlıklar atarken ölen ve ölümleri ile ilgili doktorların -kalp krizi dahil- hiçbir tıbbi sebep getiremediği ve sadece “öldüklerini” rapor edebildiği bir grup Kamboçyalı mültecinin haberinden almıştır.
Aslında dehşete kapılmak için günlük gazetelerin ilk sayfasına bakmamızın bile yeterli olduğu bu günler, bu filmin sizi gerçek “kâbus”tan uzaklaştırabilecek etkide ve güçte bir korku/gerilim klasiği olduğuna inanıyorum.
Diğer 3 sebebe gelirsek:
Wes Craven’ın ilkokul belalısı Fred Krueger adlı bir çocuktan adını, 10 yaşındayken de evlerinin penceresi önünde dikilip Küçük Wes’i korkutan bir evsizden de kılık kıyafetini alan, koca filmde sadece 7 dakika kadar ekranda gözüktüğü halde –tabii ki Robert Englund’un da nefis oyunculuğu ile- seyreden herkesin kâbusuna en az bir kere girme hakkı kazanan Freddy Krueger
Gelin hep beraber korkudan titreyerek tekrarlayalım:
Peki Johnny Depp’i ilk filminde seyretmek ister misiniz? Seçmelere bir arkadaşı ile birlikte katılan Depp’in, Wes Craven’ın kızının onu “güzel” bulduğu için seçildiği ve diğer rakiplerini elediği söylenir. Ama iyi ki de seçilmiş, değil mi?
Ve tabii ki; bu klasikle birlikte, “The People Under The Stairs”, road-trip ve ıssız yol kavramlarını kâbusa çeviren “The Hills Have Eyes” ve tabii ki seyirciyi sinemada yan koltuğa sıçratan adrenalin pompası “Scream” serileri ile bu janrın bence en büyük ustalarından Wes Craven. Seninle büyüdük ve korku filmlerini seninle sevmeye başladık. Her şey için teşekkürler…