İçimdeki Müzik, Görebiliyorum
En son güncellendiği tarih: 1 Tem 2019
*Müziği dinleyerek okumak daha keyifli oluyor, linki aşağıda :)
Dışarı attım hemen kendimi. Bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyordu. Çıkar çıkmaz sırılsıklam oldum. Çocukken de böyle yapardım. Annem, ‘Yapma kızım, hasta olacaksın!’ diye ikaz ederdi. Kulağımda annemin sessini hissederek ıslanıyorum. Ne yapayım içim içime sığmıyor. O kadar heyecanlıyım ki! Bütün hayatım dört dakikalık bir müziğin içine sığdırılmış gibi. Hem sıkışmış hareket edemeyen hem de ucu bucağı gözükmeyen, ilerisinde ne olduğunu bilmeden izlediğim, ama izledikçe huzur bulduğum bir denizin karşısında gibiyim.
Islanmaya devam ediyorum. Kirpiklerimde damlalar birikiyor, gözlerimi açmakta zorlanıyorum. Yok yok daha fazla tutamayacağım kendimi, kahkaha atıyorum, ‘Haha..’. Harika! Gökyüzü çok güzel. Güneş açtı. Birazdan gökkuşağı da çıkar büyük ihtimal. Bugün içimi ne de güzel anlatıyor. Rengarenk, ferah… Nefes alabiliyorum. Konuşmaya mecalim yok. Sadece gülüyorum. Çocukluğumu buldum, bundan daha güzel ne olabilir ki?
Hayat nasıl olur da bir müziğin içine sığabilir! Aklım almıyor. Zaten akıl, büyük duyguları hiçbir zaman tam olarak anlayamıyor. Bu yüzden ona çokta takılmıyorum. Bunu, içine sığabildiğim müziğim ile öğrenmiştim. Evet, şuan senin de dinlediğin müzik ile. Sevmeyi öğrenmiştim. Çocuktum. Ama kalbim şimdikinden daha büyüktü. Onu hatırlamak, tekrar görebilmek ne hoş. Kayıp bir eşyamı yıllar sonra bulmuş gibiyim. Sevdiklerimden ayrılmadığım bir zaman diliminin içinde geziniyorum. Onlarla edindiğim güzel anılarımı ya da ruh ikizimi buldum sanki. Arayı bu kadar açmasak iyiydi! Ama geç olsun güç olmasın dimi!
Ayakkabılarımı çıkarttım. Koşuyorum. Nefesimin yettiği yere kadar koşacağım. İştee! Gökkuşağı da çıktı. Evimin yakınındaki kocaman çimlik alanın tam ortasındayım. Gökyüzünün mavisi, gökkuşağının renkleri ve yeşilin en güzel tonu beni daha önce hiç tatmadım duygularla tanıştırıyor sanki. İçimdeki güzellik, görmemi sağlıyor. ‘Aslında bak, ne kadar da güzel hisler barındırıyormuşsun.’ diyorum. Bazen unuttuğun, içinin en derinliklerinde sakladığın duyguların, tek bir melodiyle hatırlanabiliyormuş.
Hayır, bu bir tanışma değil, bu bir kavuşma.
Duygularımı görünür hale getiriyorum. Her biri farklı bir insan bedenine bürünüyor. Onlarla kucaklaşıyorum. Öpüyorum. Ne kadar da özlemişim sizi! Etrafım, müziğimi çalan kişilerle dolu. Müzik devam ettikçe bastıkları her nota ile yeni bir insan beliriyor. Çünkü her bir nota başka bir duygumu karşılıyor. Yıllarca evimin camından seyrettiğim bu bomboş arazi ne kadar da kalabalık bir hal alıyor böyle! Bakmakla görmek arasındaki farkı öğreniyorum. Görebiliyorum. Dinledikçe görüyorum. İçimdeki müzik beni bana gösteriyor. Hayır, bu sefer hasta olmuyorum anne.
Evet, sanırım iyileşiyorum.