USA Sabah - Röportaj - Gazeteci Feyza Gümüşlüoğlu: Suriye'de muhalifseniz ya hapistesiniz ya mezarda
Etiketler : Feyza Gümüşlüoğlu, Suriye'de Muhalif Olmak, Suriye krizi, Suriye Ulusal Konseyi, Suriye muhalefeti, Beşşar Esed
Gazeteci Feyza Gümüşlüoğlu: Suriye'de muhalifseniz ya hapistesiniz ya mezarda
Emrah Usta / İSTANBUL
Gazeteci olarak görev yaptığım Katar'da tanıştım muhaliflerle. Orada birçok kez toplantıları oldu. Ancak tabi ilk zamanlar ben de medyadaki genel tutuma uygun olarak tamamen siyasi eksende bakıyordum olaylara. Yani kim olduklarından ziyade toplantıda ne kararlar aldıklarına, kimin ne söylediğine yoğunlaşıyordum. Ama zaman geçtikçe bakış açımı değiştiren bazı gelişmeler oldu. Muhalifleri daha yakından tanımaya başladıkça hayat hikayelerinin ne kadar değerli olduğunu fark ettim. Kitap yazmaya asıl karar vermem ise muhalefetin Türkiye temsilcisi Halit Hoca'yla Doha'da Şam restoranında yaptığımız sohbet oldu. Sohbet sırasında Halit Hoca çocukluğundan, ailesinden bahsetti. 15 yaşında hapse atıldığını, yan koğuşta yatan babasının işkence çığlıklarını duyduğunu anlattı. O akşam eve döndüğümde 'ben muhaliflerin hayatlarını yazacağım' dedim.
Kitaptaki isimleri belirlemem hem planlı hem de spontane gelişti aslında. Katar'daki son toplantı sırasında, kitabı yazmaya karar vermemin ertesi günü yakaladığım her muhalife projeden bahsettim ve röportaj sözleri aldım. Belli isimleri ilk günden belirlemiştim zaten, en çok bilinen, konuşulan isimleri. Bunun dışında muhaliflerin İstanbul'daki toplantıları için gidip geldikçe farklı isimler de ekledim listeye. Bazı isimleri muhalifler önerdi, medyanın fazla bilmediği ama çok ağır bedeller ödemiş isimleri. Son 3 aylık süreci muhaliflerle bir arada geçirdim diyebilirim, zamanla beni tanıdıkça bazıları bana gelip 'ben de hikayemi anlatmak istiyorum' dedi. Sonuçta 13 kişilik bir liste oluştu. Hıristiyanı da var, Müslüman Kardeşler'i de Türkmen'i de Kürdü de. Farklı dinden, mezhepten, ideolojiden insanlar var, ortak paydaları diktatörlüğe, zulme, baskıya karşı çıkmaları. Bu anlamda her bir hikaye kendi içinde olduğu kadar, Suriye'deki rejimi anlama noktasında da çok değerli...
Rejimden kaçış öyküsü, daha doğrusu hata yaptığını anlayıp rejimden, Esed'ten ayrılmaya karar verişi, o iç hesaplaşma süreci beni etkiledi. Esed ile yaptığı bir görüşmeyi anlattı, o da çarpıcıydı. Esed'i uyardığını, halkın taleplerine cevap vermesi gerektiğini söylemiş bir keresinde. Esed'in cevabı ise 'Kazanmak zorundayım!' olmuş. 'Kime karşı kazanacaksın, söz konusu olan senin insanın' demiş Hicab. 'Esed'in ne kadar zalim ve eli kanlı bir adam olduğuna bizzat şahit oldum' dedi bana. Böyle bir adamın asla reform yapmayacağını anladıktan sonra da rejimden ayrılmaya karar veriyor zaten...
Açıkçası ben uluslararası toplumun, Suriye'deki bu eli kanlı rejimin gitmesi konusunda samimi olduğuna inanmıyorum. Suriye'deki krize siyasi menfaatleri noktasında değil insani perspektiften yaklaşan, Esad'ın gitmesini ve bu trajedinin bitmesini gerçekten isteyen tek ülke Türkiye. Diğer aktörler Suriye pastasından nasıl bir pay alırız, bunun derdinde. ''Suriye'nin Dostları'' denen ülkeler de aynı şekilde. Öyle dost düşman başına!
Suriye muhalefetinin Katar Büyükelçisi Nizar el Hiraki bir röportajımızda, uluslararası toplumun özellikle Libya'da anında müdahale etmesine karşın Suriye'de aradan geçen 3 yıla rağmen kayıtsız olmasına dair çok doğru bir şey söylemişti: 'Bizim petrolümüz yok, kanımızdan başka bizden alacakları hiçbir şey yok.' demişti. ABD ve Batı'nın, menfaatleri söz konusu olduğunda ne kadar hızlı ve etkin hareket ettiğini hepimiz biliyoruz. 100 binden fazla insan ölmüş, milyonlarca mülteci var, Esad'ın kimyasal silah dahi kullandığı tespit edilmiş, hala ciddi bir adım yok. Halen daha muhaliflere ağır silah yollanmalı mı, bunu tartışıyor ABD, kendi menfaatlerini gözetiyor. Su tabancası ayarında silahlar gönderilmeye devam edildikçe denklemin değişmesi imkansız.
Televizyonda izlemekten ya da gazetede okumaktan çok farklı bizzat gidip görmek. Harabeye dönüşmüş kentler, yıkılmış camiler bir yana, mülteci kamplarındaki insanlık dramı hakikaten içler acısı. 15 bin kişilik Babüsselam kampındaki mülteciler, daha birkaç hafta önce Esed rejiminin açtığı ateş sonucu meydana gelen hasarı gösterdi bana. Bir baba, kucağında 2 yaşındaki oğlunu getirip bacağındaki mermi izini gösterdi. Tabi bunlar yalnızca görünen yaralar, oradaki çocukların ruhundaki yaralar çok daha büyük. Kampta doğan, çadırı evi, yurdu bilen bir nesil yetişiyor orada. Savaşın bile bir hukuku olur. Esed rejimi hiçbir kural, ahlaki prensip, vicdani değer gözetmeksizin savaşıyor. Resmen kendi halkına savaş açmış durumda. Bir rejim düşünün ki masum insanların, zaten yokluk içinde zar zor yaşadığı mülteci kampına bile saldırıyor. Öyle ki, mültecilerden bazıları köylerine dönmeye başlamış, 'her iki durumda da öleceğiz hiç değilse yurdumuzda ölelim' diyerek. Mülteci kampları bile güvenli değil, rejimin tehdidi altında, düşünün...
13 Ağustos 1988 doğumlu. İstanbul Üniversitesi iktisat fakültesi mezunu. 2010 yılından beri Katar'ın başkenti Doha'da yaşıyor. 2011 yılında Anadolu Ajansı Katar Temsilcisi olarak, halen devam ettiği görevine başladı. Öncesinde Katar merkezli El Cezire'de staj, ardından da Timeturk haber sitesinde köşe yazarlığı ve muhabirlik yaptı. 'Suriye'de Muhalif Olmak' ilk kitabı.