Can dost;Birzamanlar hastalanmıştım belki de kendimde değildim bir dostun telefonuna hastalığım konusunda""Allah beni seviyor ki benimle uğraşıyor "demişim.Yıllar sonra benim bu sözümün o kişiyi ne kadar etkilediği söylendi.Bilinçli söylenmiş bir söz değildi.Ancak benden söyleyen özün sesiydi..Demek ki böyle düşünmem ve her çıkmazın içinden böyle çıkmalıyım dedim. Dersimi yıllar sonra aldım.Sana o sözleri söyleyen de dostun, sana o sözleri ulaştıran da...Çünkü tüm bu son zamanlarda başına gelenler senin gönül aynanın temizlenmesi için.Allah seninle uğraşıyor be dostum, çünkü seni seviyor.Ne mutlu, sevgilerimle dilek.
12 Şubat, 2009 08:23
Canim yazdiklarini okuyunca yüregim titredi, tüylerim ürperdi. Insallah senin dedigin gibidir! Bu siralar bende bayagi bir ilerleme var gibi, senin özünden gelen sesinin sayesinde. Sarilip öptüm seni.Sevgiler
12 Şubat, 2009 08:40
Sevgili Belgin,Bütün yazılarınızı boğazım düğümlenerek okuyorum.İnsan yaşlandıkça herhalde biraz daha olgunlaşıyor.Maaalesef benim yapım da oldukça 'parlayan' cinsten.Ama sizin gibi bende kinci değilim.,öfkem çabuk geçer.Sizi çokseviyor ve izliyorum.Sevgilerimle,Ayşegül
12 Şubat, 2009 23:28
Sevgili Aysegül güzel sözlerin icin cok Tesekkürler. Coktan beri yoktun, merak ettim seni. Dogru biz cabuk parlayip, cabuk sönüyoruz, galiba bu da kin tutmamizi engelliyor.Sevgiyle kal
13 Şubat, 2009 06:30
:))) çok güldüm ...karikatür süperdi..
16 Şubat, 2009 07:42