ZANNEYLEDİM 'AFFET' - Edebiyat Defteri
1 şiiri ve 28 yazısı kayıtlı Takip Et
Bozuştuk boşluklarla. Meğer hepsi hınca hınç doluymuş. İçi hava dolu ’zanneylediğim’ tüm anlar birer lütuf imiş. Heyecan orucu tutturan hayat hep şunu fısıldamış:
-’tekrar boşlukta kal. Kal ki ne ses ne de ışık kessin bakışını.’
Niğde’nin ağaçsız dağlarının eteklerinde, kuru soğukta, paltomun fermuarı ’tık tık’ vururken her adımda kulaklığıma, öylesine kara bir uğultu vardı ki.. Yaşayan bilir.. Tek caddesi olan küçük şehirde kayboldum. Plastik insanlar, plastik duygular. Herkes kadar kederli.
İki boyutlu hareketlerle sınırlayan yer çekimi kanununa inat ben boşlukta üç boyutlu hayaller kurdum. Küçüktüm. Tüm sıkıntıları göğüslemeye çalışmanın kibri vardı üstümde. Başkaları ne anlardı ki?
Kömür parçası endişelerim elmasa dönüşmeden ölmem gerekiyordu. Durum vahimdi. Bu ruh haliyle nefes alamıyordum.
Ama sorun olarak gördüğüm bu vaziyetler meğer ilacın kendisiymiş. Yıllar sonra boğuldum. Öyle ’zanneyledim’. Derinlere battıkça mavinin en güzel tonlarını görmeye başladım. Sağırlaştıkça, sessizliğin en nadide tınılarını duymaya başladım. Tenime hoş gelen yosunlar kayboldukça zührevi hazlardan arındım. O kadar doyumsuz bir yolculuktu ki dibe vurmayı istemiyordum.
Birey oldum. Bir eylem oldum hiçbir şey yapmadan. Yutkundum. Sırtımın kumlara değmesine ramak kalmıştı bence. İlahi bir fısıltı:
İnanamazsın. Zifiriden de koyu bir hiçlik. Zerre yok benden. Ben ’zanneylediğimden’. Ne mi oldu?
Kayıt Tarihi:6 Eylül 2019 Cuma 10:30:21
ZANNEYLEDİM 'AFFET' YAZISI'NA YORUM YAP
"ZANNEYLEDİM 'AFFET'" başlıklı yazı ile ilgili
Baklarıma göz Şamil Gökcen Gri