32.Bölüm | Yetmiş İkinci Sure – Bize Yalan Söylediler 2 DÜNYA
DÜNYA Otuz ikinci Bölüm | Yetmiş ikinci Sure
İşte böyle arkadaşlar. Tüm sevdiklerini zannettiklerini aslında hiç sevmediler. Musa’yı da hiç sevmediler. Ona indirilene de, ondan sonra indirilenlere de dönüp bakmadılar. “Yahudiler gibi olmayalım” diyenler, bütün Yahudi âdetlerini şu insanımıza din diye yutturdular. Onlar gibi kıyafetler giyip, onlar gibi sakal bırakıp, onlar gibi takke taktılar. Aynen onlar gibi, manadan hep uzaktılar. Kuran’ı záten okumadıkları için Hakk’ın fosfor gibi parlayan zikrini ne Tevrat’ta ne de Davut’un Zebur’unda aradılar. O, ağızlarıyla iman ettikleri ama gerçekte iman etmedikleri kitaplarla hiç ilgilenmediler bile. Kuran’ı ise darağacına götürür gibi idam gömleklerine sarıp, duvara asıp bıraktılar. Sadece sözde hocaların, kürsülerden ve minberlerden, mikrofonu sonuna kadar açılmış tiz sesleriyle haykırdığı hikâyelere inandılar. Kuran’ın öğütleriyle alakası bile olmayan telli fırçalı nasihatlerine kandılar. Ama bilmediler ki o hikâyelerin bir kısmı Tevrat’ın içine de atılan, dışında da uydurulan kâhin masalları ya da türevleriydi.
Hadi Tevrat İsrailoğullarına indi diyelim. Onlar İsa’yı da hiç sevmediler. Sevseydiler Allah’ın ona da iman edin dediği İncil’e güvenemiyor olsalar da, nasıl iman edebiliriz diye en azından bir göz gezdirirlerdi. Ama bunu yapmak yerine “tahrif edilmiştir” diyen insan sözlerine atfen ondan da yüz çevirdiler. Adını ananı misyonerlikle suçlamayı yeğlediler. İsa’dan bahsedeni bile “gâvur musun” diye kınadılar. Onlar düşünen, araştıran insanların konuşmasına fırsat bile vermediler. Ama kiliselerin İncil’e ilave ettikleri uyduruk rivayetleri hadis adı altında sorgusuz sualsiz kabullendiler. Hadi İncil de onların kitabı değildi. Ama onlar Kuran’ı da okumadılar ki!
Onlar İbrahim’i de hiç sevmediler. Yakup’u, Yusuf’u, Lut’u ve Nuh’u da sevmediler. Hatta onlar kendileri gibi önüne gelene kanmayan hiç kimseyi sevmediler. Hepsi için uydurulmuş tüm rivayetlere, tüm iftiralara sorgusuz sualsiz inanırken, Kuran’da anlatıldığı şekliyle onları hiç tanımadılar, hiç bilmediler, hiç anlamadılar. Hatta Allah’ın emrine rağmen peygamberler arasında şu daha büyüktür şu daha küçüktür, şu öbüründen daha düşüncelidir, şunlar ümmetini değil nefisini kurtarma peşindedir diye ayrım yaptılar.
Onların Muhammed anlayışının içi batılla dolu. Onların peygamber anlayışı dokuz yaşında kızla yatağa girmeyi, dokuz eşle bir gecede birleşmeyi normal görebilecek kadar. Onların peygamber anlayışı suçundan dolayı bir topluluğun tümünün kolunu bacağını kesip, gözlerini oyacak ve çölde susuzluğa terk etmeyi hak görecek kadar. Onların Muhammed anlayışı sağ elini kullanamayan adama “Yiyemez ol!” diye beddua edebilecek bir Muhammed anlayışı. Onların Muhammed anlayışı kadınları taşlayarak öldürebilecek, erkeklerin koyun gibi boğazını kesebilecek bir anlayış. Onlar dilleriyle salavat getirip, sahaya inmeyip sadece tezahürat yaparak desteklediler Kuran peygamberini. Onlara anlatılan Muhammed Kuran’da anlatılan peygamber değil. Onların peygamber anlayışı asla gerçek bir peygamber anlayışı da değil. Çünkü onlar peygambere gönderilene değil, peygamber adına uydurulana iman ettiler. Kuran’a hiç bakmadılar. Bakanı, sen anlayamazsın diye aşağıladılar, o da olmadı tekfir ettiler.
Allah’ın elçisi Muhammed’in özeli hakkında, taa nerelerin öpülebileceğinden, pozisyonlarına varana kadar yazdı ilmihâlleri. Hadisler türetildi Muhammed’in yatak odasından taharet maşrapasına kadar. Hoca anneler Ayşe’nin iç çamaşırlarına, hoca efendiler sahabenin menilerine varıncaya kadar utanmadan anlattı. İnsanlar da hiç utanmadan, yuh bile demeden, yazıklar olsun bile demeden din diye dinledi en olmadık dedikoduları.
Allah aşkına ne zaman okuyacak bu millet Allah’ın bize söylediklerini? Allah aşkına hiç mi merak etmiyor da anlamını bilmedikleri Arapçayla okuyup duruyorlar? Allah aşkına, hiç ölmeyeceklerini ve hiç onlara soru sorulmayacağını mı zannediyorlar! Ne zaman Kuran’da anlatılan gerçek İsa’dan, gerçek Musa’dan, gerçek İbrahim’den ve gerçek Muhammed’den ders alacaklar! İlk emri “oku” ise, ilk sorgusu ne olur bu kitabın! Hiç mi tahmin edemiyorlar!
Onlara bu gerçekleri hatırlatınca kızıyorlar belki de ama bilmiyorlar ki bu geleneksel hataların önemli bir kısmı Kuran’ı rehber edinmemizden önce bizim için de geçerliydi. Şahit olduklarımız vardı, ses çıkarmadıklarımız vardı ve bir kısmını az ya da çok yapanlardandık. Ama önemli olan “bu hayatta” arınmaktır. Tövbe edip bir daha o batıllara yaklaşmamaktır. Bu dünyada yıkanıp arınmaktır mesele olan, öbür tarafta ise, iyi de olsak kötü de olsak, záten bu dünyadaki kötülüklerimizden arınıp, doğruyu söylemek zorunda kalacağız. İşte onu şimdi yapmak gerek.
Onlara hakaret etmiyor, onları kitaplarının gereği uyarıyorum. Bize kızsınlar, sinirlensinler, gerilsinler, gıcık olsunlar, hiç sorun değil. Onları Allah’tan başka bir yere çağırmıyoruz. Çünkü bir tarikatımız, bir hizbimiz, bir fırkamız yok. Olmasın da! Bize inat, gidip okusunlar istiyorum kitaplarını. Onlar doğrusunu öğrensinler. Yanlışlarımızı vursunlar yüzümüze. Bize inat gidip bizden daha iyi öğrensinler kitaplarını. Kuran’ı anlayacakları şekilde, anlayacakları dilde ve ayetlerin üzerinde derin derin düşünerek ve de hiç acele etmeden bir okusunlar istiyorum. Gerginlikleri ilahi bir heyecana dönüşsün. Bugüne kadar nasıl kandırıldıklarını anlasınlar da, Allah’ın yol göstermesiyle gerçeği fark edip, işte bizim gibi tüyleri ürpersin onların da. Günü gelip de “Oku denmişti sana, okudun mu?” diye sorulduğunda “Okudum! En güzel biçimde okudum.” diyerek övünçle versinler cevaplarını. İdrak etmiş olarak yönelsinler sadece Allah’a. Bizi bıraksınlar ne dersek diyelim, kendi okuduklarından tatmin olsun, onlar girsin O’nun cennetine.”
Barış sözü alıp dedi ki…
“Olamaz!” dedi Kaptio “Bunları asla bilemezler! Bu kitap gerçek. İnsanlar bizi bilmezken bu kitap bizi biliyor.”
Káni ve arkadaşlarının Kuran’dan her ayet okuyuşlarında Venyalılar ne varsa kaydetmeye başladılar.
Etiketler:bize yalan söyledilercin suresidünyakalemzade