Konuşan Ben Olursam - İpekyolu Gazetesi İnternet Haber
"Bugün de söylemezsen ayıp edersin" dedim. "Tamam" dedi ve başladı...
"Hocamızın uzun zamandır bir düşüncesi vardı. Zaman zaman anlatırdı bize: 'İnsan hafızasına her şey kaydediliyor, o kasetin düğmesine basacak bir ilaç yapabilsek, o istemese de, o güne kadar başından geçen her şeyi kendi ağzından dinleyebiliriz. Tabiî, böyle şeylere tıp ile hukuk birlikte karar verebilir. İnsan, yaptıklarını anlatırken o günleri tekrar yaşayacaktır. Eğer o andaki ruh hâlini de bir ekran aracılığı ile seyredebilirsek, hangi şeyleri, nasıl bir ruh hâli ile yaptığını apaçık görmüş oluruz.' Biz, biraz da bilim kurgu tarzında bulduğumuz bu düşüncelerin, hocanın aklına yeni yeni geldiğini sanmıştık. Meğer, hoca çalışmasını bu merhaleye getirdikten sonra bize açmaya başlamış. Farmakoloji hocasıyla aylardır kafa kafaya çalışması da bu ilacı elde edebilmek içinmiş... Geçtiğimiz günlerde birkaç deneme yaptılar. Netice oldukça başarılı idi. En son deneyde beni de içeriye aldılar. Duyduklarıma, gördüklerime inanamadım; aklım durdu. Bugünkü deneyi seyretmeye senin için de müsaade aldım hocadan... Haydi, geç kalmayalım."
İşlediği suçların ve davranışlarının mahiyetine göre, bazen vahşi bir kurt. bir çakal görünüyordu ekranda... Ağzından kanlar damlıyor, suratındaki dişler kocamanlaşıyor, elleri, tırnakları uzuyordu. Bazen, yaptığı sefih ve tiksindirici bir şeyi anlatırken, iğrenç bir manzara oluşuyor, içi dışına çevriliyor, sireti suretine aksediyordu. Önce çıldırmış bir yaratık görünüyor, sonra adam sakinleşince vicdan azabı duyuyor, o esnada kendini en habis, en aşağı bir varlık gibi hissediyor; gözleri dışarı fırlıyor, bağırsakları, etrafa saçılıyor, bir pelte, bir irin yığını hâline geliyor, midemizi bulandırıyordu.
Adamın hafıza defterinin açılması... Kayıtların bizzat kendi ağzından okunması... Müthiş bir şeydi bu! Artık sorgulamanın sonuna gelinmişti. İlacın tesiri geçiyor, adam yavaş yavaş kendine geliyordu. Ben ise hâlâ şaşkın ve gördüklerimin tesiriyle sarhoş gibiydim. 'İyi ki' diyordum içimden, 'iyi ki, herhangi bir iftiraya maruz kalmadım... Ya aynı şeye ben maruz kalsaydım... Ya hayat defterim dökülüp saçılsaydı ortaya... Ya insanlar benim gizli hâllerime de vâkıf olsalardı. Çıldırır, delirir, yerin dibine girebilirdim... Hayır, kendi defterimi kendim okumak istemezdim.' O anda, 'keşke' dedim, 'bu güne kadar daha dikkatli yaşasaydım. Profesör falan korkutmasaydı gözümü; utanacağım bir şey olmasaydı defterimde!.. Olabilir miydi?
Hepsi birden üzerime doğru geldiler, âdeta üzerime çullanıp ısrar ettiler... Hattâ arkadaşım bile... Birde "Sakin ol!" diyorlardı üstelik... Nasıl olacaksam?!
"Ooohh!" dedim, "çok şükür rüyaymış."
Ama bir gün hafızalarımızda kaydedilenlerin kendimize okutulacağı o gün gelirse... Nice olurdu hâlimiz...