-17- | delinindefteri
February 23, 2011 by delinindefteri Deliye göre 16’nın devamı
“Acısını dindiremez miyiz?” dehlizlerden çıktığımda beni bu soru ile karşılıyordu deli. “Özgürlüğünü vermek acısını dindirmez mi?” Biz bir şey yapamayız. Bizler bu dengede sadece arada kalanlarız diyorum. Sürgündeki parça geldiğinde ancak dengelenecektir. O dönene kadar ise orada kalmak zorunda. Ayrıca onun acısı tutsak olmaktan değil onun acısı insan denen canlı yüzünden.
İnsanın yaptığı yıkımlar, eziyetler… kısaca her şey onu çileden çıkarmaya yetiyor. Toprağın sesini duyuyor, rüzgarın, suyun her birinin nasıl kirlendiğini duyuyor, ağaçlar yakıldığında seslerini o ateşin ortasında kalan suçsuz hayvanları. Bunu yapanlarında kendi hissettiği acıyı hissetmesini, çektirdiği insanın acısını yaşamasını istiyor. “Bu nasıl mümkün olabilir ki?” diye soran deliye ihtiyar “Vicdan” diye cevap veriyor. Eğer bir insan birine bilerek ve isteyerek kötülük yaptığı halde akşam yastığa kafasını çok rahat bir şekilde koyabiliyorsa artık kalbi çürümeye başlamış ve vicdanının cesedi ise bu çürümenin ortasında yer alıyor demektir. Gerçektende ihtiyar haklı vicdandan gibi bir cezalandırıcı azdır.
Düşünün bir katilin vicdanının sesini açabilsek ve bu öldürdüğü kişinin sesini sürekli duyursa, yüzünü nereye baksa görmesini sağlasa, rüyalarında bile rahat bırakmasa bu cezaya ne kadar katlanabilir. Bence fazla dayanamayacaktır. İşte vicdan böyledir. Çevrenize bakın bir kere ya da hayatınızda sırtınıza indirilen bıçakların sahiplerine sizce herhangi bir vicdan taşıyorlar mıdır? Zannetmiyorum içlerinde çürümekte olan cesetlerle dolaşmak ve o kokuşmuşluğa alışmış olmak kendileri bunu fark etmediği halde sen fark ediyorsan işte o kişiler aklınıza geldiğinde yüzünüzün buruşmasının sebebi. Ölü bir vicdanın yaydığı leş kokusu yüzünden.
“Garip değil mi içeriye hapsettiğin bir canavardan vicdan ve adalet haykırışlarını duymak?” diye soruyor deli “Esas garip olan bu haykırışları benliği canavarlaşmadığı halde duyamayanlar değil mi?” Onun canavarlığı acımasızlığından, merhametsizliğinden, taşıdığı nefret yüzünden kaynaklanıyor. Karanlık ta olsa o benim parçam ve benim ilk ustam. Onun korkusu benimde kirlenmemden ki aynı korkuyu bende yaşıyorum. Bir gün bu seslerin kesilmesinden, içimde kesif bir kokunun yayılmasından ve buna akbabalar gibi alışmaktan. Elde ettiği her kazancın insanlığımdan pek çok şeyi götürmesi…
Yavaş adımlarla dehlizlere tekrar dönüyorum, onu biraz daha dinlemek ve sakinleştirmek için bu sırada artık deliye sahneni kurmasını söylüyorum. Ardımdan bakarken deli senin için şunları söylüyor.”İçindeki dehlizlere inme vakti geldi hapsettiklerinle yüzleşmek için zifiri bir karanlığa adım atman gerekiyor. Cesaretini toplayıp düşmüş omuzlarını kaldırıyorsun. Attığın her adımın sesini kalbinin atışları bastırıyor.”O kapıya ne kadar bir sürede varıyorsun?” Tam o kapının önüne geliyorsun ve alnını o kapıya yaslayıp dinlemeye başlıyorsun.”İçerideki hücreden yankılanan ilk ses ne oldu?” ve söyle “Kendi zindanına sen hangi parçanı hapsettin?”
Posted in Uncategorized | Tagged labirent, tutsak, zindan | Leave a Comment	Comments RSS