Seda Özkan bir alıntı ekledi.
@sdzkn·15 Ara 2018
Hastanedeyken Sevgi benimle konuşmuştu: "Ben hem her şeyim hem de hiçbir şey. Rüzgar gibiyim, pencereler ve kapılar kapalıysa içeri giremem."
Bense sevgiye şöyle karşılık vermiştim:" Ama ben sana açığım!"
@rock_sema·07 Oca 2018·Kitabı okudu
Ne derseniz deyin, bu iş bana göre değildi. Sanki ölümüm uzaktan beni izliyor gibi hissediyorum. Kafatasımın içine kadar sıkıntıdan patlamış halde aylar ve yıllar yavaş yavaş geçip gidecekti.
Mehmet Reşit Siyah Kan'ı inceledi.
@bilfi_l·26 Haz 2017
İlk Polisiye Roman deneyimim... Kitabı nasıl anlatabilirim, incelememi hangi yöntemle yapabilirim diye düşünürken bu defa diğer türlerde yaptığımın dışına çıkıp farklı bir yol izlemeyi tercih ettim.
Sonuç itibariyle; düşüncelerimi ve hislerimi, böyle bir üslupla, birbiriyle harmanlayarak KİTABI anlatarak yapmaya çalıştım. Tabii alıntıların da yardımıyla birlikte...
Yengeç dönencesi üzerinde. Güneydoğu Asya'da. Kamboçya. Tayland. Malezya. gibi ülkeler... Dünyanın bir ucu. Mekan mekan geziliyordu...
İşaretler. Sonsuzluğun işaretleri.
Gerçeğin rengi ama aynı zamanda Yalanın da rengi...
"Olay tamamen havasız bir odada gerçekleşiyor, anlıyor musun?
- Bu oksijen yoksunluğunun kanın rengi üzerinde bir etkisi olur mu?
- Çoğunlukla evet.
- Bu durumda kan ne renk olur?
- Siyah olur. Tamamen siyah..."
Artık cevabı biliyordu: Siyah kan! Marc normal hayatını sürdürüyordu.
Gazetecilik işinde durağan bir ivme ile yaşamına devam ediyordu. Sophia, ah, Sophia! Güzelliğin sembolüydü o, onun için. Hayatının anlamı. Birlikte mutlu bir hayatları vardı. Tâ ki bir gün eve geldiğinde Sophia'nın paramparça vücudunu, sarkıtılmış bağırsaklarını ve dudaklarındaki acı gülümsemeyi görene dek. Tam bir vahşet. Ne söyleyeceğimi bilemiyorum. Marc'ın hayatı kaydı adeta. Ama bir zaman sonra yeniden başlayacaktı. Bambaşka biri oldu.
Jacques Reverdi, kanlar içinde bir odada kendinden geçmiş bir halde balıkçılar tarafından bulundu. Yanında yirmi yedi kez bıçak darbesiyle kesilmiş bir kadın cesediyle. Güneydoğu Asya'da. Malezya'da.
Reverdi bir sporcu, dalgıç. Bir dünya rekortmeni. Ama son zamanlarda performansında bir düşüş yaşadı. Artık onun için uzun bir tatil ihtiyacı doğmuştu. Güneydoğu Asya'da Malezya seçmişti. Ama hayır, onun asıl niyeti başkaydı. O kendisine ihanet eden annesinin intikamını almak için gidiyordu. Ve burada milyonlarca kişi kayboluyordu. Reverdi de bunlardan payını alıyordu...
Marc'ın tek bir düşüncesi vardı artık. Reverdi cinayetlerinin derinliğine doğru gitmek. Katilin iç dünyasındaki oluşumları irdelemek, Cinayetlerin sebeplerini, öldürme psikolojisini öğrenmek...
- Peki neden kadınlar?
- Ve niçin kanın akıtılmasından bu kadar zevk duyuyordu?
Marc'ın planı tutmuştu. Bir kadın gibi kendini gösterip hapisanedeki Reverdi ile doğrudan bağlantı kurmayı başardı. Mektuplaşmalarla verilen talimatları bir bir, adım adım uyguluyordu. Gerilim dolu bir arayış. Zihninden kanlar boşanıyordu. İşaretler bir bir yerine yerleştiriliyordu. Bu arada hapishanede farklı ırklardan mahkumlar, birbirinden vahşi katiller eşcinsel sapıklıklar ve daha nice pislikle dolup taşıyordu...
Ve jilet karnından girip ciğerlerine kadar yarıyordu vücudu!
"...Üç hece artık beynimin içinde bir bomba gibi infilak ediyor: ihanet!"
"Sonra bir anda bütün taşlar yerine oturmaya başladı."
- Evet Reverdi cinayetlerin ana sebebi, tüm bunların altında yatan gerçek: İhanet!..
Reverdi babasız büyür ama her biçime girebilecek o kişiden korkuyordu. Çünkü onun birden fazla babası olmuştu. Annesinin pislikleri yüzünden. Küçük yaşlardan beridir bilinç altında onu korkutan hayali bir varlık olarak kalıyordu: "Çabuk Saklan Baban geliyor!" Tıpkı bizim zihnimize takıldığı gibi. Ve annesi. Onun intiharını ihanet olarak görüyor ve bu sebeple ondan intikam almak istiyordu. Ama o intihar etmemişti! O tüm ihanet eden kadınlardan nefret ediyordu...
İnsanın iç organlarıyla bir hayvanın, yani bir domuzun iç organları yer değiştirebilir mi? - Ondan her şey beklenebilirdi!
"Her kadını siyah bir kan çeşmesine dönüştürmek..."
"Kurban Reverdi'nin 'krallığında' ölüyordu. Kalesinin merkezinde, boğularak!"
Bir odada ne bir ışık ne de hava girecek şekilde tüm delikleri tıkıyor. Ve kurbanın ağzını kapatarak içerdeki oksijeni tüketip boğulana kadar bekletiyor. Ve balla kapattığı yaraları açıp ortalığı kan gölüne çeviriyordu.
"Reverdi, bu ölüm odasında korkmuyordu, çünkü dakikarca nefes almadan durabiliyordu."
"Varlığı, gücü hücrenin duvarlarına kadar yayılıyordu."
Çünkü o bir dalma rekortmeniydi. Nefes uzmanıydı...
- Evet , Marc ona ihanet etmişti, Elizabeth olarak. O bunu asla affetmeyecekti...
Bir taraftan bu macera serüvenin ilhamıyla yazdığı kitabının heyecanını duyarken, diğer taraftan içini kemiren bir korkuyla yaşıyordu. Reverdi' nin ne kadar güçlü bir katil olduğunun bilincindeydi. Ve korku onu tamamen ele geçirmişti. Kaçışı olmayacaktı...
"Bana kanını göster sana kim olduğunu söyleyeyim."
Reverdi hapisaneden kaçmayı başarmıştı. Onun izini sürmeye başladı. Marc hem kendini hem de Elizabeth kimliğiyle gösterdiği Hatica'yı korumalıydı. Ama, " Kendini kurduğu kapanın demir kıskacına bir bacağını kaptırmış avcı gibi hissediyordu." Her yerden ele veriyordu kendini. İzini bulması an meselesiydi. Çok yakınında bir yerlerdeydi. "Katil kurbanın kanıyla bir mesaj bırakmıştı: GÖRMEK BİLMEK DEĞİLDİR!" Evet, kan dondurucu bu olayın arkasındaki bu sözü Reverdi yazmıştı. Bir an durup düşündüm. Olaylarla bağlantısını kurmaya çalıştım. Çok ürkütücüydü. Bir fırtına gibi önümden geçti her şey... "Öfkeden, korkudan iki büklüm olmuştu."
"Bütün bu fotoğraflar tek bir ismi işaret ediyordu: Hatica!"
- Onu kurtarabilir miydi?
Hatica ile birliktelerdi. Korku ile mutluluğun arasında bir noktada duruyorlardı. Gülüyorlar ama içlerindeki huzursuzluk artıyordu.
Birden bir çığlık koptu...
"Koşarak odasına çıktı ve Hatica'yı taş kesilmiş bir halde buldu, gözleri yataktaydı..."
"Yatak örtüsünün üzerinde duran gözler!"
"GÖRMEK BİLMEK DEĞİLDİR!"
"Reverdi, onlara; Hoşgeldin diyordu."
Dehşet verici bir duygu. Kalbimin ritmi bir anda değişti. Soluğum kesiliyor,nefes alış verişim hızlanıyordu.KORKU, kitaptan taşıyordu!
"Çarşafın üzerinde kanla yazılmış bir yazı vardı: ÇABUK SAKLAN BABAN GELİYOR!"
"Kaçmak, evet kaçmak gerekiyordu." Kapana kısılmışlardı. Ne yapacaklarını bilmiyorlardı. Reverdi, her an, her yerden çıkabilirdi. O da ne Minnoş- benim kedim- aniden hızla öne atılıyor ve karanlığın içinden korkuyu yüreğime taşıyordu.
"Bu, kelimenin tam anlamıyla, geri dönüşü olmayan bir kaçıştı."
Sığınaklarını bulmuşlardı. Artık ya kurtulacaklardı ya da burası onların mezarı olacaktı.
"Sakın bana, fark edileceğimizi söylemeye kalkma..."
Ve tüm o yaşananları, "onları atlatmış olabilirler miydi?"
"Katil şaşırtıcı bir gerçek olarak tam karşısındaydı"
-"Evet; Reverdi yaşıyordu. Etiyle kanıyla gerçekti."
Karanlığın içinden köpek ulumaları, kurbağa vıraklamaları; rüzgarda sallanan yaprakların hışırtısı duyuluyordu. Derinlik görülebiliyordu. Ve bir kelebek daha ömrünü tamamlıyordu. Bir sonun hatırlatıcısıydı bunlar...
- Ve DEJAVU!
Böyle bir anda, böyle bir vaziyette. Geçmiş tekrarlanıyordu... Kesilmiş Yaralar, Kesilip balla kapatılmış derin yaralar!.. Oksijen azalıyordu. Ölüm birkaç soluk ötedeydi. Saniye saniye eriyorlardı....
"Gazeteci, Denizle yaşadığımı,hep denizi düşündüğümü, hayatımın deniz olduğunu söylemek istiyordu. Haklıydı, ama imla hatası yapmıştı.
- Evet, oldum olası annem benim içimdeydi!!!" "Norman bir kez daha haklıydı. Reverdi'nin tek kişiliği yoktu.!"
(Bu durum bana Psyco filmini hatırlattı. Birden fazla kişilik! Filmdeki adam, hem kendisi hem de annesi oluyordu. Annesi gibi düşünüyor annesi gibi davranıyor ve hatta onun gibi konuşuyordu...)
"Hiç oksijen kalmamış bu odada, akan kan siyahtı.
Bitmiyordu. Ne ölüm ne de bir kurtuluş oluyordu. Her son yeni bir başlangıç gibiydi!
"Asla da kurtulamayacaktı.
O iflah olmaz biriydi."
Kim kazanacaktı bu savaşı sonunda?
Marc yeniden komadaydı ve ona gelen mesajda:" Her şey sona ermedi yazıyordu" -Halbuki mesajı kendisi göndermişti. Şimdi Katil oydu!..
Kesilmiş boğazdan fışkıran kanlar... Küçük kan gölleri... Kan hiç durmayacaktı.
Ve şehvet dolu yakarışlar!..
Bir telefon: "Hatica, Reverdi ölmüş. fırının içinde sıkışmış ve yanarak can vermiş. Oradan hiç çıkamamış Hatica!"
- Olamaz! Michael'in ölümü! Bir başka katil daha. Reverdi'nin kopyası. Ve Hatica onunla aynı yatağı paylaşıyordu: Marc!
Marc, " Lise arkadaşım D'amico'yu ben öldürdüm. Kadınım sophia'yı da ben öldürdüm."
"Yıllar boyunca hep bir katil aradığımı sandım. Halbuki aradığım sadece bir aynıydı."
Hastanedeyken benim "gerçeğim" dışarıda diyordu.
- Evet, o kanı, ölümü seviyordu. Onun gerçeği buydu.
Sıra Hatica' daydı. Onun için günlerce hazırlık yapıyordu. Peki ama, neden Hatica'yı öldürmek istiyordu. Çünkü onu seviyordu.
"Reverdi de onları seviyordu."
Ama bunu yapamayacaktı. Hatica kurtulmayı başarmıştı.
"Şüphe duymadığı tek şey buydu.:
"Ve hala hayattaydı."
Marc ise uçurumdan düşmüştü.
Ve kan akmaya devam ediyordu.
Hafızasından hiç silinmeyecekti...
Siyah kan efsanesi zihnimin derinliklerinde yer edindi. Hiç unutamayacağım bir hatıra olarak kaldı. Kaygılarımın ve belirsiz ruhumun içerisinde akışkan bir madde olarak...
8.8/10 (1.109 Oy)
Neşeliyorumlar Aşktan Sabıkalı'ı inceledi.
@neseliii·09 Eki 2016·Kitabı okudu