İntihar Eylemlerinin Tarihsel Gelişimi Nasıl Oluştu? Dünden Bugüne "İntihar Saldırısı" Kavramı | Kenan'da Bir Kuyu
Eylül 19th, 2015 Kenan'da Bir Kuyu Gündem, Politika, Tarih comments 2169
Çalışmanın Sahibi: Halil Aydınalp
İntihar Eylemlerinin Tarihi Gelişimi
Sikarîler Roma döneminde faaliyet gösteren Yahudi “devrimci” bir grup olan Zealotlarla birlikte değerlendirilmektedir. Bununla birlikte Zealotların Sikarîlerle organik bağının, bu dönemle ilgili modern arastırmalar tarafından kuskuyla karsılandığı görülmektedir. Örneğin Grabbe, Zealotları, “yalnızca tanrının hükümran ve kral olması gerektiğini kabul eden” Fourth Philosophy adındaki bir sektle iliskilendirmektedir ve Sikarîlerin Zealotlara yabancı olmamakla birlikte, farklı tarihleri ve hedefleri bulunduğunu ifade etmektedir. Sikarîler, Taillon ve Paul tarafından, Filistin’de, M.S. 66-73 tarihleri arasında siyasi ve dini argümanlarla siddete müracaat etmis fanatik bir Yahudi grubu olarak tarif edilirken, Sikari hareketi aynı zamanda dinsel siddetin tarihte bilinen ilk örneği olarak sunulmaktadır. Dönemin tarihçilerine dayanarak yaptığı arastırmasında Grabbe ise , Sikarîlerin aktif bir grup olarak M.S. 45’lerde ortaya çıktığını ve 40’ların sonunda kurbanlarını katletmek için kullandıkları sika adı verilen hançere izafetle Sikarîler seklinde anıldığını ileri sürmektedir. LePean, dönemin temel basvuru kaynağı Josephus’a dayanarak yaptığı arastırmasında, Sikarîleri, Roma’ya karsı mücadele eden Zealotlar birlikte değerlendirirken günümüz intihar eylemlerini hatırlatan örnekler sunmaktadır. Maccabian Ayaklanması’yla ismi anılan Judas Maccabeus’un babası, ilk Zealot Mattathias, Helen kıral VI. Antiochus’a kurban olarak sunulmak üzere olan dost bir Yahudi’yi, kendisini yakarak Roma lejyonerlerinden önce katletmistir. Yahudileri cesaretlendiren bu olay, Maccabian Ayaklanması’nı baslatan ilk kıvılcım olarak değerlendirilmektedir. Josephus Sikarîleri su sekilde anlatmaktadır : Sikarîler Kudüs’ün merkezinde güpe gündüz suikastlar islediler. Düsmanlarını bıçakladıkları elbiselerinin altında gizledikleri küçük hançerleriyle kalabalığın arasında kayboldukları bayram dönemleri , kendilerinin kutsal günleriydi. Nitekim [bu günlerde] kurbanlar düstüklerinde, katiller bağrısmalara istirak ederlerdi… Ve asla kesfedilemezlerdi. İlk katledilen, yüksek ruhani, Jonathon’du. Onun ölümünden sonra pek çok günlük katliamlar oldu. Yaratılan panik, trajedinin kendisinden daha ürkütücüydü .
Hashâsîler İslam tarihinde, dini kaynaklı sosyal ve siyasal siddetin en tipik örneklerinden birini olusturur. 11. ve 13. yüzyıllar arasında Selçuklu hâkimiyetindeki bölgelerde faaliyet gösteren Hashâsîler, Bâtıniliğin bir kolu olan Nizarî-İsmâilî, yarı gizli yarı açık protest bir hareket olarak tanımlanmaktadır. Kurucusu ve en önemli lideri Hasan Sabbah olan Hashâsîler 1256 Moğol istilasına kadar varlıklarını devam ettirmislerdir. Genellikle genç, çok iyi kamufle olabilen, eylem yapacakları muhitin dilini ve protokol etiğini iyi kavrayan ve umumiyetle genç fedailerden olusan Hashâsîler, kendi felsefeleri dısında problem addettikleri Selçuklu yönetici ve askerlerine hançerleriyle yaptıkları âni saldırılarla dikkat çekmislerdir. Hashâsî hareketi Lewis tarafından, baskıcı Arap Sünniliğine karsı Hint Avrupalı olan İran’ın tepkisi, İslam’ın yeni medeni düzenine karsı İran göçebe aristokrasisinin direnme tesebbüsü, büyük mülk sahiplerinin İslam esitçiliği karsısında kendi mülklerini korumak için tasarladığı aykırı hayat nizamı, Selçuklu hâkimiyetine muhalif grupların reaksiyonu gibi faktörlerle açıklanmaktadır. Hashâsîler bilgi ve statü hiyerarsisine göre düzenlenmis, yemin ve merasimle girilen, üyelerin çok iyi sır sakladıkları gizli bir fedâîler cemiyeti meydana getirmislerdir. Hareket içinde uzun hazırlık ve tedrici bir eğitim dönemi sonunda ulasılabilen grup içi sırlar mevcuttur. Faaliyet gösterdikleri bölgelerde çok büyük etkiye sahip oldukları görülmektedir. Lewis, kendisine suikast düzenleyecek 40 Hashâsî’nin Karakum sarayına geldiği istihbaratını alan Moğol Hânı’nın bile, olağan üstü güvenlik tedbirleri aldığını, hatta kardesini müstakil bir orduyla Hashâsîler üzerine gönderdiğini aktarmaktadır. Hashâsîler sadece hayatlarını feda eden dâîler aracılığıyla hedefdeki kisinin pozisyonu ne olursa olsun yok edilebileceğini anlamakla kalmamıslar; “böylesi bir saldırının beklentisi ya da hayalinin, saldırının kendisi kadar felç edici olabileceğini de kavrayarak” eylemlerini âdeta bir sölen havası içinde icra etmislerdir.
Hashâsîler dini metinlerin bâtınî (iç-deruni) anlamlarını dikkate alarak gizemli/ezoterik yorumlarda bulunmuslardır. Fakat Hashâsî eylemleri, sadece gizemli yorumlara dayanılarak islenmemistir. Önce Hz. Ali daha sonra Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin’in sehâdetleriyle gelisen Sii doktrin içindeki “kurban olma kültü” ve bu kültün ilerleyen dönemlerde Sii anlayıs içinde giderek “sehitlik” kavramıyla pekistirilmesi bir motivasyon kaynağı olarak görülmektedir . Hashâsîler farklı dini telakkilere dayalı uygulamaların bir sonraki adımda nasıl çatısma sürecine dönüstüğünü gösteren tipik bir örnek olarak karsımıza çıkmaktadır. Mesela bir grup İsmâilî’nin sehrin camisinde cemaate katılmayıp ayrı ayrı namaz kılmaları üzerine gözaltına alınmaları, daha sonra İsfahan’da bir müezzinin Hashâsîler tarafından katledilmesiyle sonuçlanmıstır. Bunun üzerine yakalanan failin ibret-i âlem olsun diye sehir meydanında öldürülmesi Selçuklu-Hashâsî ya da Sünnî-Bâtınî gerilimi öylesine tırmandırmıstır ki, ilerleyen süreçte hakkında “seytanın katli mutluluğumuzun baslangıcıdır” diye anılan Nizam’ül Mülk sûfi kılığına girmis bir Hashâsî tarafından hançerlenerek katledilmistir. Nazarî İsmâilî öğreti fedâîlik kavramıyla meshurdur; ancak Nazarî İsmâilî öğretiyi sadece fedailik kavramı çerçevesinde olusturulan bir anlam evrenine hasretmek
doğru gözükmemektedir. Kaygusuz’a göre, Hasan Sabbah yalnızca bir dini fanatik değildir; kendi döneminde medrese tahsili görmüs bilgili ve eğitimli bir isimdir. Dini yorumlarının -doğru ya da yanlıs- elestirilmesi ve kendisine çesitli reddiyeler yazılmıs olması, kendisinin bir eğilimin ve yaklasımın temsilcisi olduğunu göstermektedir. Fakat Hasan Sabbah’la ilgli temel problem, Alamut merkezli örgütsel bir yapı meydana getirmesi ve bu yapının egemen Sünni ortodoksi tarafından baskı görmüs olmasıdır. İsmâilî inanç öğretisinden vazgeçmeyen Hasan Sabbah savunduğu öğretiyi genisleterek özgürlük, esitlik ve paylasımcılık üzerine Alamut merkezli Nazarî İsmâilî bir birlik olusturmustur. Hatta bu tesekkül Kaygusuz’a göre “ortak çalısan, ortak kazanan, ortak harcayan ve ortak kazandan as yiyen” insanların meydana getirdiği “özel mülkiyetin olmadığı” sosyalist federe bir cumhuriyet görünümündedir.
Hashâsîler , İsmail Kaygusuz un ortaya koyduğu sekliyle, kurumsallasmıs bir kimlik ve sınıf çatısmasının intihar eylemleri aracılığıyla ifade edilmesi anlamına gelmektedir. Nitekim Nazarî İsmâilî dini yorumlarıyla Sünnî grup içinde farklı bir sosyal kimlik meydana getiren Hashâsîler, bu sosyal kimliğe dayalı olusturulan uç bir sosyal grup hüviyetindedir. “Nazarî İsmâilî Alevilerin” tarihi ortodoksizme aykırı gelisen Bâtınî inanç içinde insan emeğini ve toplumsal mücadeleyi öne çıkaran heteredoks bir İslam tarihi olarak Sünnî hâkimiyetiyle mücadele etmistir. Sünnî hâkimiyetini bütünüyle ortadan kaldıramayan grup kendi sosyal kimliğini gerilla taktiğiyle korumaya çalısmıs; baskı ve zor karsısında caydırıcı araç olarak katletmeye dayalı bir örgütlenme meydana getirmistir.
Kamikaze II. Dünya Savasında, 25 Ekim 1944 ile 15 Ağustos 1945 arasında Pasifik Okyanusunda ilerleyen Amerikan güçlerine karsı, uçaklarıyla intihar saldırıları yapan Japon Deniz Kuvvetleri’ne ait pilotları ifade eden bir terimdir. Resmi bir devletin otoritesi içinde eylemlerini gerçeklestiren Japon Kamikazelerin saldırılarını sadece askeri hedeflerle sınırlandırdıkları görülmektedir. Ülkesi için kendini feda etmekten çekinmeme durumunu ifade eden “askerî kahramanlık” (military heroism) tartısmaları içinde önemli bir yere sahip olan kamikaze saldırıları; düzenli bir ordunun direktifi altında, organize, planlı, devamlı ve seri halinde gerçeklestirildikleri için geleneksel askeri taktiklerin ötesinde kendine özgü bir tip olusturmaktadır. Pasifikteki adalar teker teker Amerika’nın eline geçerken 1942 baslarında Filipinler’in kontrolünden sonra, Amerika karsısında önemli bir gâlibiyet gösteremeyen emperyal Japonya için Batı tarafından kusatılmak bir seçenek olarak görülemezdi. Tam bu noktada Admiral Takijiro Onishi kamikaze saldırılarını ortaya atarak “Shinpu Tokubetsu Kogekitai” adındaki ilk kamizake timini kurmustur. Yenilmek üzere olan ve kaynaklarının tükenme noktasına gelen Japonya için kamikaze saldırıları düsmanı caydırmanın son çaresi olarak görülmüstür. Kamikaze saldırılarının Emperyal Savas Bakanlığı tarafından onaylanmasından sonra yaptığı açıklamada, “ülkemizin kurtulusu, Tanrının askerlerinin elinde yatmaktadır” diyen Admiral Onishi, saldırıların gerekçesini açık bir lisanla ifade etmektedir:
“Onlar [genç pilotlar] yerde olsalar, bombalanacaklar; havada olsalar vurulacaklar. Bu acıklıdır… Çok acıklı…[Öyleyse] izin verin genç pilotlar güzel bir biçimde ölsünler, bu Tokko’nun yaptığı seydir. [Onlara] Güzel bir ölüm vermek, bu duygudaslık olarak ifade edilir.”
Kamikaze eylemleri Japon Samuray kültürününün bir parçası olarak okunabilir. Genç Japonların kendilerini kurban etmeleri Samurai geleneği ve bushido (bushi: savasçı, do: teknik) anlayısıyla yakından ilgilidir. Samurai literatürünün 1716’da tab edilen büyük klasiği Hagakure’nin mensubiyetin ve hizmetin bir nisanesi olarak “Samurai, kendisini ölümle ifade eder” manifestosuyla basladığını ifade eden Reuter, Japon kültüründe kendini kurban etme kültüne isaret etmektedir. Örneğin Kusunoki Masahige efsanesi Japon kendini kurban etme kültünün en popüler misallerindendir. 1336 Minatogava Savasında düsmanları tarafından tamamıyla kusatılan Masahige’nin bushido ilkesine uygulayarak 600 askeriyle birlikte intihar etmesi dikkat çekicidir. Japon intiharlarını inceleyen Fransız Japonolog Maurice Pinguet, eskatolojik bir kurtulustan ziyade, kamikazelerin içinde bulundukları toplumsal baskı ve askeri psikolojinin etkisi altında saldırılarını gerçeklestirdiklerini iddia etmektedir. Ölümler arttıkça ölmenin çekiciliğine ve yok olmanın kanıksandığına dikkat çeken Pinguet, bu süreçte hayata bağlılık anlamına gelecek yaklasımların utanç kaynağı haline dönüstüğünü ifade etmektedir. Nitekim mensubiyet duygusuna dayalı olusturulan kült çerçevesinde “neredeyse Japon tarihi içinde bir toz parçası haline geliyordum diyen” yasayan bir kamikaze, “gönüllü olmak zorundaydık” diyerek dönemin psikolojisiyle ilgili ip uçları vermektedir . Shigeyuki Suzuki nihâi misyonunu tamamlamadan önce ailesine yazdığı son mektubunda neler hissettiklerini su sekilde ifade etmektedir: İnsanlar içinde bulunduğumuz duygunun [bir çesit] kabul olduğunu söylüyorlar, ancak onlar ne hissettiğimizi kesinlikle anlamıyorlar ve bizleri avlanmak üzere olan balıklar olarak görüyorlar. Bizdeki genç kan hızlı akmaktadır. Pek çok unutulmaz anıyla birlikte sevdiğimiz, kendilerini düsündüğümüz kisiler var. Ancak bunlarla savası kazanamayız… Güzelim Japonya’nın büyümesine, Amerikan ve İngilizlerin seytani emellerinden kurtulmasına ve… Gakuta Shutsijun’dan beri hedefimiz olan “hür Asya” nın hayatiyet bulmasına müsaade ediniz… Atesle doğrudan yüz yüze geldiğimizin büyük gün bizlerin mutluluk günü ve aynı zamanda ölümümüzün anma günü olacaktır.
Kamikaze eylemlerinin arkasındaki temel güdünün bağımsız ve büyük Japonya hedefini gerçeklestirmek olduğu ortaya çıkmaktadır. Özel saldırı birliğine seçilmenin kendisi için büyük seref olduğunu ifade eden bir diğer kamikaze Uehara Ryoji’nin son mektubunda ise su temalara yer verilmektedir: Ölümden korkmadıkları,eylemlerin “rasyonel kavramlarla ifade edilemeyeceği”, saldırı gününün daha önce kaybettikleri sevdikleriyle bulusma ânı, ailesiyle cennette yeniden bir araya gelme umudu, eylemin kendi payına düsen bir sorumluluk olarak algılanması, kendini feda etmenin romantizminin ötesinde nasıl moleküllere ayrılacak bir ölüm makinesi haline geleceğinin suuru içinde olması, “Japonya’nın büyük ve güçlü bir imparatorluğa dönüsümüne” hizmet etme gibi temalar, kamikazenin zihin yapısını göstermesi bakımından önemli olmaktadır. Kendini vatanına ve insanlarına adamanın son noktası olarak yorumlanan saldırılar sonuçları açısından aslında stratejik hata olarak da değerlendirilebilir. Reuter , pilotlardan en fazla yüzde üçünün düsman gemilerini batırmayı basardığını ifade etmektedir. Pilotların geneli ya havada vurulmus, ya hedefe ulasmadan baska bir yere çarpmıs, ya da hedefi vuramamıstır. Diğer taraftan tek saldırı içinde, bir pilotun uçağıyla birlikte feda edilmesi, asgari maliyetle azami kayıp verme ilkesine ters oldukça pahalı bir taktiktir. Yine uçak-çarpma-eylemi uçak gemisinde çok sayıda uçak varsa etkili bir eylem olmakta; aksi takdirde saldırının gemiye çok büyük zarar vermesi de tartısmalı bir durum olmaktadır. Bununla birlikte, saldırılar Amerikan kuvvetlerini demoralize ederken, olayları yasamıs askerlerin ifadelerine göre, gemilerde görev yapan birlikleri derinden sarsmıs; ilk saldırının yanlıslıkla gerçeklestiğini düsünen Amerikan askerleri, seri halinde gelen saldırılarla sok olmuslardır. 3843 Japon pilotunun hayatını kaybettiği saldırılarda, Amerikan Kuvvetleri’ni durduramamasına rağmen, en az 375 Amerikan gemisi tahrip edilmis ya da batırılmıs, 12300 Amerikan personeli hayatını kaybederken, 36400’ü de yaralanmıstır.
Orta Doğu’da İntihar Eylemlerinin Gelişimi
Eylemlerin Kurumsallaşması ve Irak
Bu günkü manada ilk defa Lübnan’da gerçeklestirilen intihar eylemleri Filistin’deki uygulamalarla kendine özgü bir yapı kazanırken, Mart 2003’de Amerika’nın Irak’ı isgaliyle yaygın ve kurumsal bir karsı koyma biçimi haline dönüsmüstür. Hamas liderlerinden Adullaziz Rantisi’nin Irak’ta Hamas eylemlerinin örnek alınarak isgale karsı mücadele baslatılması gerektiğini ifade etmesi Irak direnisinin hangi çizgide devam edeceğinin ilk sinyallerini vermistir. Savasın Irak’a karsı değil İslam ümmetine karsı yapıldığını ifade eden Rantisî, “Amerikan isgalcilerinin ayakları altındaki toprağın ates çemberine çevrilmesi için tüm Arap ve Müslümanları, özellikle Suudi Arabistan’daki kardeslerimizi [savasa] davet ediyoruz” diyerek ilk günden itibaren isgalin kolay olmayacağının isaretlerini vermistir. Nitekim Iraklı General Hazem El-Ravî, Arap dünyasından gelen binlerce gönüllünün koalisyon güçlerine karsı intihar bombacısı olmak için hazırlandıklarını ifade etmektedir. Irak’ın isgali, yakın geçmisteki Afganistan örneğini anımsatır sekilde, dini kaynaklı siddetin motoru olmaktadır. Hem Arap yöneticiler, hem de Batılı stratejistler, 1980’lerde Afganistan’da yasandığı gibi, savas sonrasında evlerine dönecek mücahitler aracılığıyla Irak’ın diğer bölgelere dini köktenciliği ihraç edecek bir eğitim sahasına dönüstüğünü ifade etmektedir. Baas Partisi’nin milliyetçi unsurlarıyla yanında çesitli bölgelerden gelen direnisçiler nihai düzen konusunda farklı düsünmelerine rağmen, bir taraftan isgal kuvvetleri ve onların içerdeki destekçilerine karsı savasırken, diğer taraftan kendi aralarında da bir denge ve güç mücadelesi yasamaktadırlar. İsgal ve iç savasın sekillendirdiği Irak bölgesi, neredeyse her gün yasanan saldırılarla, günümüzde intihar eylemlerinin en kanlı halkası haline gelmistir.
Pape’in yönettiği projeye göre, 22 Mart 2003 ile 26 Aralık 2005 arasında Irak’da 194 intihar eylemi düzenlenmistir. Genelde bomba yüklü araçların kullanıldığı saldırılarda, basta ABD varlığı hedeflenmekle birlikte, koalisyon güçleri tarafından kurulan yerel hükümet otoritesinin zafiyete uğratılmaya çalısıldığı görülmektedir. Bu çerçevede, aralarında Türkiye’nin de bulunduğu çesitli ülke temsilciliklerinin, polis istasyonlarının, hükümet merkezlerinin, otellerin, marketlerin, restoranların, benzinliklerin, düğün benzeri cemiyetlerin, hatta camilerin hedeflendiği saldırılarda , eylemcilerin kendileri de dâhil, toplam 2977 kisi hayatını kaybetmistir.“Amerikan askeri gücünün bölgedeki varlığı” eylemlerde temel faktör olarak sunulurken Irak, tarihinde ilk defa isgalle birlikte gelen intihar eylemleriyle tanısmıstır. Zamanlama, coğrafi dağılım ve hedef kriterlerine göre eylemleri kategorik hale getiren Pape, saldırıların dini bir anlam evreni içinde gerçeklesmediğini; aksine bütüncül-stratejik bir taktik ve tercih olarak görülmesi gerektiğini öne sürmektedir.
Çeçenistan ve Kara Dullar
Kasım 1991’de bağımsızlığını ilan eden Çeçenistan’da 1992’de devletin resmi dininin anayasa tarafından İslam olarak tayin edildiğini deklare edilmistir. “Çeçen Halkı Milli Kongresi” marifetiyle “kendi kültür, gelenek ve dinlerini yeniden insa etmek” arzusunu izhar eden Çeçen halkının Rus isgalinin olusturduğu olumsuz hava içinde, kendi sosyo-kültürel temellerinden ziyade, radikal formlar altında dini bir dönüsüme uğradığı görülmektedir. 1996 yazında mahalli parlamentonun “de facto” bağımsız olan Çeçenistan’da Sudan yasalarından alınmıs ser’î ceza hukukunu aynen kabul ettiği görülmektedir. Radikal İslam’ın bölgede giderek büyüyen tehdit haline geldiğini gören Rusya, gelistirdiği ulusal güvenlik ve savunma doktrini çerçevesinde, “Rus devletinin güvenliğini tehdit eden bütün hukuk dısı askeri olusumları” terörizm olarak tanımlarken yıkıcı ve tehdit edici çatısmaların çıkması halinde Rus kuvvetlerinin kullanılacağını özellikle belirtmistir. Rusya’nın küçük bir bölge olan Çeçenistan’a gösterdiği ilgi büyüyen köktenci Müslümanlık anlayısından ziyade, Çeçenistan’ın jeo-stratejik önemi ve zengin doğal kaynaklarıyla açıklanabilir. Orta Asya ve Rusya’daki doğal gazın Batıya açılan kapısı konumunda olan baskent Grozni, Kuzey Kafkasya ve Rusya’nın temel ihtiyacını karsılayan bölgedeki en büyük petrol rafineri merkezlerinden birisidir. Lieven 1991- 1994 arasında uluslararası piyasaya 20 milyon ton petrol ihraç eden Çeçenistan’ın en az 300 milyon dolar gelir elde ettiğini ifade ederken, Hockstader, Çeçen-Rus savasında Çeçen petrollerinden faydalanamayan Rusya ekonomisinin günlük 30 milyon dolar zarara uğradığını vurgulamaktadır. Diğer taraftan Hazar Denizi’ni Karadeniz’e, oradan da dünyaya bağlayan geçis noktasında kilit bir ülke konumunda olan Çeçenistan, Rusya tarafından daima kendi federal sınırları içinde tutulması gereken bir bölge olarak görülmüstür.
Çeçenistan’ın, görünürde, diğer cumhuriyetlerle birlikte serbest piyasa topluluğu anlasmasını imzalamadığı gerekçesiyle 1994’de Rusya tarafından isgal edildiği görülmektedir. 1994-1996 Çeçen-Rus savası, Çeçenlerin kendilerine özgü gerilla taktikleriyle Rus ordusunun geri püskürtülmesiyle sonuçlanmıs; ancak bu süreç içinde Çeçenistan coğrafyası sosyal, ekonomik ve kültürel olarak ciddi tahribata uğramıstır. Savasla birlikte Çeçenistan coğrafyasında radikal bir İslamlasma sürecinin de basladığı görülmektedir. Rusya, Çeçen dağlarına dağılan köktenci direnisçileri etkisiz hale getirmek bahanesiyle 1999’da Çeçenistan’ı yeniden isgal ederken, 1996 savasının intikamını almak için önemli bir fırsat yakalamıstır. İkinci savasın radikal Müslümanlara karsı yapıldığını öne süren Rusya’nın, 11 Eylül 2001 saldırıları sonucunda olusan yeni uluslararası konjonktürü kendi lehine kullanmaya çalıstığı dikkatlerden kaçmamaktadır. Bu bağlamda Leung, Rusya’nın Çeçenistan dağlarındaki direnisçi radikalleri sıklıkla El-Kaide ile iliskilendirerek kendi aksiyonlarını haklı çıkarmaya çalıstığını ifade etmektedir.
El-Kaide ile Çeçen direnisçiler arasındaki iliskinin mahiyeti ve kapsamına isaret etmemekle birlikte, Bin Ladin, 16 Subat 2003’de yaptığı bir konusmada, Çeçen mücahitlerin kendini adamanın en güzel örneklerini verdiğini, diğer Müslüman kardeslerinin yardımlarıyla, Rus birliklerini dize getirdiğini, Rusya’nın Amerika’nın desteğiyle yeniden geldiğini; fakat inananlardan olusan küçük bir grubun Ruslara ağır zâiyatlar vermeye devam ettiğini ifade etmektedir. Amerikan İç İsleri Bakanlığı’nın yıllık küresel terörizm raporlarına göre, Çeçen lider Samil Basayev Kuzey Kafkasya ’ da bağımsız İslâmî bir devlet kurmak gayesiyle Arap mücahitlerle birlikte hareket etmistir. 1998’den itibaren sırasıyla önce Suudi doğumlu İbnü’l Hattap ve Ebu Velid, 2004’den sonra Ebu Hafs El-Ürdünî liderliğinde 100’ü Arap olmak üzere 400 civarında mücahidin Rus ve Rus yanlısı Çeçen gruplarla savastığı ifade edilmektedir. Çeçen-Arap müsterek direnisi “Çeçen davasının Filistinlesmesi” kavramını öne çıkarırken, Çeçen örneğinin bir diğer özelliği de, Ruslara karsı mücadelede kadınların merkezi bir rol üstlenmis olmalarıdır. Cronin, Grozni ve Moskova’da gerçeklesen intihar eylemlerinde, Rus-Çeçen savaslarında yakınlarını kaybeden kadınlara izafetle “Kara Dullar” diye isimlendirilen direnisçilere dikkat çekerken; Çeçen intihar eylemleriyle ilgili en temel kaynaklardan birisi olan Speckhard ve Ahkmedova, 2000 sonrası gerçeklesen operasyonların %43’nün “Kara Dullar” tarafından yapıldığını ifade etmektedir.
Haziran 2000-Temmuz 2005 arasında Çeçenlerin gerçeklestirdiği 28 intihar saldırısında, 939 kisi öldürülürken 2913 kisi yaralanmıs, 2043 kisi de rehin alınmıstır. Yaralı kurtulan Zarema Inarkaeva ve sağ ele geçirilen Zarema Mujikhoeva dısında eylemcilerin tümü operasyon sırasında hayatlarını kaybetmislerdir. Saldırıların çoğunluğu askerî üs ve kontrol noktalarına yönelik olmakla birlikte, Çeçenler, özellikle düzenledikleri kitlesel rehin alma operasyonlarıyla dünya kamuoyunun ilgisini çekmislerdir. Bunlardan 800 kisinin rehin alınarak 129 kisinin öldürüldüğü 23-26 Ekim 2002 Moskova Tiyatrosu eylemi ile 1120 rehineden 330’unun öldürüldüğü 1-3 Eylül 2004 Kuzey Osetya Beslan Okulu operasyonları en dikkat çekici olanlarıdır.
Bu çalışmanın tüm haklı Halil Aydınalp adlı kişiye aittir…
Halil Aydınalp , İntihar Eylemleri Ekseninde Din Ve Terör İlişkisi
Next article Gladio Ne Demektir? Nasıl Örgütlenmiştir? Ekonomik Kaynakları Nelerdir? Detaylarıyla Bu Çalışmada...
Previous article Uyuşturucu Kavramı ve Çeşitleri Üzerine Bir İnceleme