Türk edebiyatı ya da “Kürtçe” | Halkın Nabzı
Mehmed Uzun, ilk gençliğinde edebiyatın okuru siyasetin genç aktörü olduğu yıllarda tanışmıştı “acı gerçekle!”. “Tavukların bile dillerinin Kürtçeden daha zengin olduğunu, Kürtçe’nin uyduruk bir dil olduğunu, hatta bir dil dahi sayılmayacağını” ve adeta “Kürtlerin hiçbir zaman var olmadıkları” resmi tezleri üzerinden siyasalar bina ediliyordu ısrarla.
Şükür ki o tuhaf zamanlar en azından dilin, kimliğin, kültürün “varlık-yokluk” tartışması üzerinde bitti…
Uzun ısrarla edebi eserleri olan romanlarını anadili olan Kürtçe yazdı. Türkçe ve diğer dillere sonradan çevrildi. Bunda yazarın ısrarcı bir meramı vardı elbette: Kürtçe’nin edebiyatı hem de modern edebiyatı yapılabilecek bir dil olduğunu göstermek. Bir de dillerin ötekileştirilerek, küçümsenerek, aşağılanarak değil, ancak eşitlenerek var olacağını birilerine anlatmaktı derdi.
Fotoğrafını sanal dünyadan bir akadaşım çekip yollamış. İşte onlardan biri Bavul Dergisi Ekim 2017 sayısında “1900’den günümüze 100 edebiyatçı / Türk Edebiyatı Ağacı” başlığı ile bir özel dosya yapmış. İlgilisine göre de hayli iyi bir çalışma olmuş. Ama bir “çapak” eğer dergi editasyonunun “kastı” yoksa gözlerden kaçmış!
Çünkü; Mezar böceklerinin ve toprağın dahi çürütemeyeceği işler bırakırsan ardından giderken, işte asıl o zaman sen, sen olursun…
Diyarbakır kürtçe Mehmet Uzun şeyhmus diken Türk edebiyatı