Descartes, Metot Üzerine Konuşma başlıklı eserinde kendi metodunun 4 kuralını şöyle sıralar: kanunların çok sayıda olması nasıl ki sık sık kötülüklere mazeret teşkil ediyorsa, bir devlette çok daha az sayıda ama sıkı sıkıya uyulan kanunlar bulunduğunda çok daha intizamlı olur; aynı şekilde mantığın bir arada ortaya koyduğu bu bir yığın kural yerine, aşağıdaki dört kuralın bana yeteceğine inandım, yeter ki onlara uymayı bir kez bile ihmal etmemeye dair katı ve daimî bir karar almış olayım.
1.İlki, doğru olduğunu apaçık bilmediğim hiçbir şeyi asla doğru kabul etmemek, yani acelecilikten ve peşin hükümlü olmaktan özenle kaçınmak ve akıllı ruhuma [esprit] kendini açıkça ve seçikçe sunan, şüpheye düşmeye hiç mahal bırakmayanlar dışındaki hiçbir şeyi hükümlerime dahil etmemekti.
2.İkincisi, inceleyeceğim meselelerin her birini, mümkün olduğu ve en iyi biçimde çözümlemek için gerektiği kadar çok parçaya ayırmak.
3.Üçüncüsü, en yalın ve tanınması en kolay olan konulardan/objelerden başlayarak basamakları çıkar gibi en bileşik olanların bilgisine kadar yavaş yavaş tırmanmak için düşüncelerimi bir düzen dahilinde sevk etmek ve dahi, birbiri ardından doğal biçimde sırlanmayan şeyler arasında bile düzenlilik farz etmek.
4.Sonuncusu, hiçbir şeyi dışta bırakmadığımdan emin olana kadar her yerde eksiksiz sayımlar yapmak ve geneli gözden geçirmek