FARKINDALIK BAZEN SONDUR | Sokak Dergisi
Korku dolu gecenin ardından güneşin alaycı ışıklarıyla gözünü açtı. Hoş ki bulunduğu oda güneş ışığından yoksun bir apartman boşluğundaydı. Yine ufak çaplı ışıklar vuruyordu gecenin vahim karanlığına göre. Uyandıktan sonra ki birkaç dakika düşünmesi gerekti. Neyi düşündüğünü bilmez bir tavırla odanın duvarlarını, eşyaları baştan aşağı süzdü. Kendi odası ona o kadar yabancı geliyordu ki bir an kendini yoklamak zorunda kaldı. Geceden kalmaydı ve aşırı bir susuzluk çekiyordu. Korkusunu ve düşüncelerini odasında bırakarak mutfağa gitti. Mutfak masasının üzerinde ve yerlerde duran boş şarap ve bira şişeleri, mutfakta bulunan o nahoş koku midesini tekrar bulandırmaya yetti. Koca koca 2 bardak su içtikten sonra banyoya yöneldi. Bir avuç dolusu suyu yüzüne çarptı ve bu onu rahatlatmaya yetti. Aynaya baktığında yine o yabancılık hissiyle irkildi ruhu. Sanki başka birinin bedeninde yaşamaya mahkum edilmiş gibi hissediyordu. Bu ve bunun gibi düşüncelere fazla mahal vermeden üzerini giyinerek çıktı evden. Kimse yarın ne olacağını bilemezdi ya o evden çıkarken bundan sonra yaşayacakları hakkında da kimse böylesini düşünemezdi.
“Bugün bir sosyal deney yaptım kendi çapımda. 100 insan görmeyi hedefledim. insan olup olmadıkları hakkında herhangi bir fikrim yok. sadece insan olduklarını düşünüyordum. en işlek caddede bağırdım o çirkef sesimle, “Hepinizden nefret ediyorum.” dedim. Dönüp bakma tenezzülünde bulunmadılar. şunu daha net anlıyorum. Onların duymak istediklerini haykırdığım kadar varım bu dünyada. Eğer susmaya devam edersem içime attığım kadar.
Sonra dedim ki, herkes hiçbir şey olmamış gibi devam edebiliyorsa hayatına bende yaparım. Ama yapamadım. kimseden beklemediğim yardımı kendi kendime ettim. kendime ettiğim yardım mıydı? Sanmam, pekte bir şey beklememeliymişim. Bu zamana kadar fazlasıyla beklemişim de olacak olan yine olmamış. Yada ben olmasına izin vermemişim. Yine kimseye beni unutmaması için iz bırakamamış bütün yaralarımı iyileştirmeye çalıştıkça derinleştirmişim.”
Onu sevemeyecek bütün adamların hayatına girmiş gibi yaptı ve ağzının payını aldı. Şimdi hiç sevilmedi diye isyan edemezdi. Çünkü bunun böyle olmasına kendisi izin verdi. Geç kalınmış olsa bile anlamış olmak büyük bir maharetti onun için. Şehrin en işlek caddesi yerine en yüksek tepesine çıktı. Manzaraya oturdu, ayaklarını kayalıklardan salladı. Aşağının uçurum olması pek umurunda değilmiş gibi bir de sigara yaktı.
Daha sonra bütün milli ve yerel gazetelerin 3. sayfa haberinde yer aldı. Artık güneş ışığından yoksun bir apartman boşluğuna bakmak ve aynalardan kaçmak zorunda kalmayacaktı.
“Bizde mutlu bir son beklerdik. Fakat sonunda derin mevzuların farkına varmış olmayı bazı insanlar kabullenemiyor.”
Sonraki İçerikDünyanın Uyanışı
Geçmişin ve Geleceğin Elleri
Mavi Göklerin Siyah Mırıltısı