Yakup CEYLAN BİZİM KADINLARIMIZ
07 Mart 2015 - Cumartesi 10:49 Bu yazı 1444 kez okundu
8 Mart 1857’den bu güne kadınlarımız üzerinde baskılar azalacağı yerde artarak devam etmektedir.
‘Emekçi kadınlar günü’ Türkiye’de 1921’de kutlanmaya başlamasının temelinde siyasi ve sosyal bilincinin geliştirilmesine, ekonomik, siyasi ve sosyal başarılarının kullanılması vardı. Halbuki son altı yılda 4 bin kadın öldürülmüş, son bir ayda ise 34 kadın cinayete kurban gitmiştir.
Kadının başındaki örtü, eteğinin boyu, erkeklerle aynı merdiveni kullanma, kaç çocuk doğuracağını belirleme, hamile iken sokakta gezme ve kahkaha ile gülme ve kadınlara sen çalışma senin en büyük kariyerin çocuk doğurma diyenler ŞİMDİ NEREDE?
Kadınlar sokakta dövülürken, arabalarda tacize uğrarken, en son elleri kesilip taciz edilen, üzerine benzin dökülen ÖZGECAN ASLAN kızımız için ne diyecekler?
‘Kadınları yalnız güzellikleri ile görenler, onlara güzellik kaynağı derler; Doğru düşünenler ise aylarca sıkıntıya, tehlikeye katlanarak neslin çoğalmasına hizmet ettiklerinden, hayat kaynağı adını verirler. Dünyaya getirdikleri çocukları sevgiyle büyütüp adam ettiklerinden eğitim kaynağı, onlara en evvel Allah’ı tanıttıklarından DİN kaynağı, her türlü sıkıntıya ve kedere dayandıklarından sabır kaynağı, dertlilere, hastalara yardıma koştuklarından merhamet ve ümit kaynağı demişler.’ Bu kadar ağır yük verdiğimiz kadınlarımıza yapılan bu zulümler reva mı? Ondan sonra CENNET ANALARIN AYAKLARININ ALTINDA diyeceğiz. Kadınları dövme, taciz, zina, küçük düşürme, üzerlerine benzin döküp yakma fiillerini yapacağız. Bu ne dine, ne de insanlığa sığar. Zaten bunu yapanlar insan olamaz.
Nazım Hikmet şiirinde “Kim derdi ki kadın / Uzun kış gecelerinde / Yatmak içindir / Kim derdi ki kadın yeşil bir / Harman yerinde dokuz zilli / Köçek gibi oynatmak içindir / Kim derdi ki ayalimdir / Boynumda taşıdığım vebalimdir / Kim derdi ki hamur yoğuran / Ne o, ne bu, ne köçek, ne ayal, ne vebal / O BENİM KOLLARIM, BACAKLARIM” diyor. Kolumuz, bacağımız, evimizin direği dediğimiz kadınlara söylediklerimiz hep sahte, hep yalan mı?
Yine Nazım Hikmet; “Bizim kadınlarımız / Korkunç ve mübarek elleri / İnce, küçük çeneleri, kocaman gözleriyle / Anamız, avradımız, yarimiz / Ve sanki hiç yaşamamış gibi ölen / BİZİM KADINLARIMIZ” diyor.
“BİR KADIN SÖYLEYECEĞİ ÇOK ŞEY OLDUĞU HALDE SUSUYORSA, ERKEK TÜM ŞANSINI KAYBETMİŞTİR”