of of offffçok zor zamanlara gelmemişsin sen henüz yürüme faslı önemli değil emekleme faslı ise hiç önemli değil.tamamen koşturmaya ve konuşmaya başlasın yandın sennnnnnnnn:)
22 Haziran 2011 12:23
ilk yürüme zamanları bel ağrılı olur, sürekli onu yürütmeye çalışırsın (daha doğrusu o ister), yürümeye başladı mı otomatik zayıflarsın peşinde koşturmaktan :P ama konuşmaya başladı mı var yaaaa! keyifin bini bin para! :)))
macera daha yeni başlıyor farkındasın dimi :))
22 Haziran 2011 15:54
ayyy ben blog alemini çok sevdim. Bana çok uzak konuları bile birebir yaşama, öğrenme fırsatım oluyor. Bir çocuğun emekleme hikayesi ne de hoşmuş...
mimledim seni canım hoşgeldin mimi olsun sana bana bir uğrar mısın? :))
22 Haziran 2011 21:57
ben artik hic kulak asmiyorum 'bunlar en rahat zamani' diyenlere, 'he oyledir' diyip geciyorum. 'Bir yurumeye baslasin gozunu bir saniye ayiramayacaksin uzerinden' diye de en buyuk argumanlarini soyluyorlar. Iyi de ben zaten oglan dogdugundan beri hic yalniz birakmadim ki, yanindan ayrilmadim ki! Dahasi yok. Ben sahsen dort gozle bekliyorum yurumeye baslasin, el ele tutusup gezelim diye :) Cunku simdi belim agriyor iki buklum olup onu yurutucem diye. Velhasil, korkmuyorum, sen de korkma ;)
önce zor ama iyi yürümeye başladıktan sonra işin kolaylaşacak, DVD'leri yerlerde bırakmayın canım, üzerine basarlarsa çok kayıyor :(
her anları çok güzel bence, tabiiki zorlukları olacak, sıfırdan bir insan yetiştiriyoruz sonuçta, birde her sabah saat kurmuş gibi ben işe gitmeden 5 dakika önce uyanıp, gülümseyerek öyle muzurca yüzüme bakarken, işe gitmemek için mükemmel bir sebep olurken, ben işe gitmek zorunda kalamasam olmaz mı ?
DEMİR'i sevdim..ömürlü olsun..artık büyümesini de izleriz yazılarınla..:))