İngilizce Orijinalinden Çeviren: Serkan Cengiz / avukat
Yüklə 128.14 Kb.
ölçüsü 128.14 Kb.
İngilizce Orijinalinden Çeviren:
Serkan Cengiz / avukat1
ŞERİFE YİĞİT / TÜRKİYE DAVASI2
(Başvuru no: 3976/05)
İşbu karar kesin olmakla birlikte editöryel düzeltiye tabi tutulabilir.
Şerife Yiğit / Türkiye davasında;
Jean-Paul Costa (Başkan),
Işıl Karakaş, Hakimler
Ve Vincent Berger, Hukuki Danışman
’dan müteşekkil heyet olarak, 16 Aralık 2009 ve 8 Eylül 2010 tarihlerindeki kapalı oturumlarda müzakerede bulunmuş olup, ikinci müzakere tarihinde kabul etmiş olduğu aşağıdaki kararı vermiştir.
Bu dava, Türk vatandaşı olan Bayan Şerife Yiğit (başvurucu) tarafından 6 Aralık 2004 tarihinde, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına Dair Avrupa Sözleşmesi’nin (“Sözleşme”) 34.maddesi uyarınca, Türkiye aleyhine yapılmış olan başvurudan (no.3976/05) kaynaklanmaktadır.
Adli yardım almasına izin verilen başvurucu sırasıyla Diyarbakır ve Hatay’da avukatlık yapan Bay M.S.Tanrıkulu ve Bay N. Kırık tarafından temsil edilmiştir. Türk Hükümeti kendi ajanı tarafından temsil edilmiştir.
Eşiyle “imam nikâhlı” olarak yaşamış ve ondan 6 çocuk dünyaya getirmiş olan başvurucu, Sözleşme’nin 8 maddesine dayanarak eşinin 2002 yılında vefat etmesinden sonra eşinin hak sahibi olduğu emekli maaşı ve sağlık sigortasından, aralarındaki ilişkiden doğan çocuklardan farklı olarak, aralarındaki ilişkinin ilgili mevzuat ve mahkemeler tarafından tanınmamış olması nedeniyle yararlanma talebinde bulunamadığını iddia etmiştir.
Başvuru Mahkemenin İkinci Bölümüne tevzii edilmiştir (İç Tüzük m.52/1). 20 Ocak 2009 tarihinde Farnçoise Tulkens, İreneu Cabral Barreto, Vladimiro Zagrebelsky, Danute Jociene, Dragoljub Popovic, Andras Sajo ve Işıl karakaş ve Bölüm Yazı İşleri Müdürü Sally Dolle’den oluşan Daire, 4’e karşı 3 oyla Sözleşme’nin 8.maddesinin ihlal edilmediğine karar vermiştir.
14 Eylül 2009 tarihinde, başvurucunun 7 Nisan 2009 tarihli talebini takiben, Büyük Daire’ye bağlı panel Sözleşme’nin 43.maddesi uyarınca başvurunun Büyük Daire’ye havale edilmesine karar vermiştir.
Büyük Daire’nin ne şekilde oluşacağına Sözleşme madde 27/2-3 ve İç Tüzük madde 24 uyarınca karar verilmiştir.
Başvurucu ve Hükümet esasa dair yazılı görüşlerini sunmuşlardır.
16 Aralık 2009 tarihinde Strazburg’da bulunan İnsan Hakları Binası’nda bir duruşma yapılmıştır (Mahkeme İç Tüzüğü m.59/3).
Bay Ş.AKİPEK Hukuk Müşaviri
Bay M.ÖZMEN Yrd. Hukuk Müşaviri
Bayan M. AKSEN
Bay T.AŞKIN Danışmanlar;
Bay N.KIRIK Avukat
Bay İ.SEVİNÇ. Danışman
Mahkeme Bay Kırık, Bay Tanrıkulu, Bayan Akipek ve Bay Özmen’i dinlemiştir.
1954 yılında doğan başvurucu İslahiye’de yaşamaktadır.
Başvurucu, bir çiftçi olan ve 6 çocuğa sahip olduğu partneri Ömer Koç (Ö.K) ile 1976 yılında dini bir merasimle evlenmiştir. Ö.K, 10 Eylül 2002 tarihinde hayatını kaybetmiştir. Başvurucu, partneriyle resmi nikah hazırlıkları yaparken, bir hastalığın akabinde partnerinin hayatını kaybettiğini ifade etmiştir.
A. Yerel Mahkeme Önündeki Yargılama
Başvurucu 11 Eylül 2003 tarihinde kendisi ve babasının nüfus kaydına giriş yapılmasını amaçlayan kızı Emine adına İslahiye Asliye Hukuk Mahkemesi’nde bir dava açmıştır. Başvurucu, Ö.K ile yapmış olduğu dini evliliğin tanınmasını ve kızının merhumun kızı olarak nüfus kayıtlarına kaydedilmesini talep etmiştir.
Asliye Hukuk Mahkemesi 26 Eylül 2013 tarihli kararıyla başvurucunun dini evliliğin tanınmasına ilişkin talebini reddetmiş, buna karşın Emine’nin nüfus kayıtlarına Ö.K’nın kızı olarak kaydedilmesi talebini kabul etmiştir. Herhangi bir temyizin olmaması nedeniyle karar bu haliyle kesinleşmiştir.
B. İş Mahkemesi Önündeki Yargılama
Tarihi belirli olmayan bir taleple başvurucu Hatay Bağkur İl Müdürlüğü’nden kendisi ve kızı Emine’ye (eski partnerinin hak sahipliğine dayanarak) dul ve yetim maaşı bağlanmasını ve sağlık sigortasından yararlandırılmalarını talep etmiştir. Bağkur bu talebi reddetmiştir.
Başvurucu 20 Şubat 2003 tarihinde bu kararın iptali amacıyla İslahiye İş Mahkemesi’ne başvurmuştur. İslâhiye İş Mahkemesi 20 Mayıs 2003 tarihinde yetkisiz olduğu, davanın Hatay İş Mahkemesi tarafından görülmesi gerektiği gerekçesiyle davayı reddetmiştir.
Hatay İş Mahkemesi, İslâhiye İş Mahkemesi’nin hükmüne dayanarak, başvurucunun Ö.K ile evliliğinin geçerli olamayacağına hükmetmiştir. Tüksek Mahkeme evliliğin hukuken tanınmamış olması nedeniyle başvurucunun, merhumun haklarına mirasçı olamayacağına hükmetmiştir. Hal böyle olmakla birlikte mahkeme Bağkur kararının Emine’yle ilgili olan kısmını iptal ederek, babasının hak sahipliği temelinde onun lehine yetim maaşı ve sağlık sigortası tesis edilmesine karar vermiştir.
Başvurucu 10 Şubat 2004 tarihinde kararı temyiz etmiştir. Başvurucu nüfus müdürlüğündeki ilgili kaydın, kendisinin Kerküt köyüne kayıtlı olan Ö.K’nın karısı olduğunu ortaya koyduğunu ileri sürmüştür. Başvurucu örf ve âdete uygun olarak 1976 evlendiğini açıklamıştır. İlk 5 çocuk 1985 yılında babalarının nüfusuna kaydedilmiştir, son çocuk olan ve 1990 yılında doğan Emine ise annesinin nüfusuna 2002 yılında kaydedilmiştir. Başvurucu, altı çocuğunun aksine, vefat eden partnerinin hak sahipliği temelinde dul maaşı ve sağlık güvencesinden yararlanma talebinde bulunamadığını iddia etmiştir.
Yargıtay 28 Haziran 2004 tarihinde başvurucuya tebliğ edilen 3 Haziran 2004 tarihli kararıyla söz konusu kararı onamıştır.
II. KONUYLA İLGİLİ ULUSAL HUKUK VE UYGULAMA
A. Yasal Düzenlemeler
1. Medeni Kanun
Medeni Kanunun 134.maddesi şöyledir:
“Birbiriyle evlenecek erkek ve kadın, içlerinden birinin oturduğu yer evlendirme memurluğuna birlikte başvururlar.
Evlendirme memuru, belediye bulunan yerlerde belediye başkanı veya bu işle görevlendireceği memur, köylerde muhtardır.”
Medeni Kanun’un 135 ve 144 arasındaki madde hükümleri kadın ve erkek arasındaki evlilik akdine ilişkin esasa ve usule dair hükümler ihtiva eder.
Madde 143 hükmü şöyledir:
“Evlenme töreni biter bitmez evlendirme memuru eşlere bir aile cüzdanı verir. Aile cüzdanı gösterilmeden evlenmenin dini töreni yapılamaz. Evlenmenin geçerli olması dini törenin yapılmasına bağlı değildir.”
Yoksulluk ödemelerine ilişkin Medeni Kanunun m.176/3 hükmü bir defaya mahsus veya düzenli aralıklarla yapılan ödemeler biçiminde gerçekleşen yoksulluk nafakasının, hak sahibinin tekrar evlenmesi veya taraflardan birinin ölmesi veya nafaka alacaklısının resmi evlilik dışında fiili bir evlilik yaşamı sürdürmesi, ekonomik ihtiyaç içinde olmaması veya ahlaka aykırı bir hayat sürmesi durumlarında sona ereceği hükmünü taşımaktadır.
2. Ceza Kanunu
Ceza Kanunu’nun 230.maddesinin 6.paragrafı şöyledir:
“Evlenme akdinin kanuna göre yapılmış olduğunu gösteren belgeyi görmeden bir evlenme için dinsel tören yapan kimse hakkında iki aydan altı aya kadar hapis cezası verilir.”
3. Borçlar Kanunu
Borçlar Kanunu’nun 43.maddesi koşullara ve kusurun ciddiyetine bağlı olarak belirlenen tazminat meselesini düzenlemektedir. 45.madde ölümü müteakiben meydana gelen zararlara ilişkin hükmedilen tazminatı düzenlemektedir. Ölümün sonucu olarak, ekonomik destekten yoksun kalanlar lehine, gelir kaybı nedeniyle tazminata hükmedilmesi gerekmektedir.
4. Sosyal Güvenlik Yasası
Sosyal Güvenlik Yasası’nın (Kanun no:506) 23.maddesinin b ve c fıkraları (medeni kanuna uygun evliliğin akdedildiği durumlarda) eşin ölümü durumunda maaş bağlanabilecek kişileri belirtmiştir.
Genel Sağlık ve Sosyal Güvenlik Yasası’nın (Kanun no: 5510) 32-34 maddeleri (Medeni Kanuna uygun bir evliliğin akdedildiği durumlarda) kişilerin merhum eşleri dolayısıyla dul maaşı bağlanması talebinde, bulunabilme ve bağlanacak maaşın hesaplanma şartlarını düzenlemektedir.
5. Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü Teşkilat ve Görevleri Hakkındaki 27 Ekim 2004 tarihli 5251 sayılı Yasa
Bu yasanın amacı kadınların sosyal, ekonomik, kültürel ve siyasal haklarını korumak, kadınlara yönelik her türlü ayrımcılığa karşı mücadele etmek ve onların eğitim seviyelerini yükseltmektir.
6. Bir Evlenme Akdine Dayanmayan Birleşmelerin Evlilik Ve Evlilik Dışında Doğan Çocukların Düzgün Nesepli Olarak Tesciline İlişkin 8 Mayıs 1991Tarihli 3716 Sayılı Yasa
Başlığın ortaya koyduğu üzere bu yasa resmi nikaha dayalı evlilik içinde veya böyle bir evliliğin dışında doğan çocukların nüfus kütüğüne anne veya babaları adına kaydı ve ebeveynleri resmi nikah akdetmemiş olan çocukların durumlarının düzenlenmesiyle ilgilidir. 8 Aralık 2001 tarihinde yürürlüğe giren yeni Medeni Kanun evlilik içinde veya dışında doğan çocuk ayrımı yapmamaktadır.
Yargıtay 21.Hukuk Dairesi 28 Mayıs 2007 tarihinde (E.2007/289, K.2007/8718), iş kazası nedeniyle partneri hayatını kaybeden dini nikahlı eşe Borçlar Kanunu’nun 43. ve 44. maddeleri gereğince tazminat ödenmesi gerektiği gerekçesiyle ilk derece mahkemesinin kararını bozmuştur.
Yargıtay 10.Hukuk Dairesi 11 Eylül 1990 tarihli kararıyla (1990/4010 E, 1990/6972 K), iş kazası nedeniyle hayatını kaybeden erkeğin dini nikahlı eşine tazminat ödenmesine hükmeden ilk derece mahkemesi kararını bozmuştur. Evliliğin hukuki bir kurum olduğunu, karşı cinsten iki kişinin dine dayalı birlikteliğinin evlilik olarak kabul edilemeyeceğini, Sosyal Güvenlik Yasası’nın m.23/c ve b hükümlerinin evlilik veya diğer birlikteliklerden doğan çocuğa tazminat ödenmesini garanti altına aldığını yineleyen Yargıtay, iş kazasını müteakiben çocukların sosyal güvenlikten yararlanma hakları olduğu, buna karşın babanın partnerinin böyle bir hakkı olmadığına hükmetmiştir. Yargıtay, konuyla ilgili yasal mevzuatın olmaması nedeniyle, sosyal güvenlik kurumunun partnerinin ölümünden sonra yanlışlıkla kendisine ödeme yapılan kadına, yapılan ödemeleri iadeye mecbur tutabileceğine hükmetmiştir.
Yargıtay 3.Hukuk Dairesi 11 Aralık 2003 tarihli kararıyla (2003/14484 E, 2003/14212 K), Medeni Kanun madde 176/3’e dayanarak kadının evlilik cüzdanı olmaksızın başka bir erkekle fiilen evlilik hayatı sürdürdüğü ve çiftin bir çocuk sahibi olduğu, dolayısıyla eski kocanın eski karısına nafaka ödemek zorunda olmadığı gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararını bozmuştur.
Yargıtay 4.Ceza Dairesi 6 Haziran 2000 tarihli kararıyla ( 2000/3127 E., 2000/4891 K.) Medeni Kanuna göre resmi nikahın akdedildiğini kanıtlayan evlilik cüzdanını kontrol etmeksizin dini nikah kıyan imamın beraatine karar veren ilk derece mahkemesi kararını bozmuştur.
Danıştay Dava Daireleri Genel Kurulu 17 Ekim 1997 tarihli kararıyla (1995/79 E., 1997/479 K.) imam nikahına dayalı bir birliktelikte, çocuklar açısından baba ve kadın açısından eş olan kişinin taksirle öldürülmesinden sonra (bir gösteri sırasında ateşlenen polis kurşunları nedeniyle) hayatta kalan partner ve çocuklar lehine tazminata hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle ilk derece mahkemesinin kararını onamış, dolayısıyla da aynı yargılama kapsamında Danıştay 10.Dairesinin kararını bozmuştur. Danıştay, söz konusu davanın hayatta kalan partner tarafından kendi ve dini nikaha dayalı bu ilişkiden doğan dört çocuğu adına, erkeğin ölümünü müteakiben, çocuklar ve annelerinin erkeğin ekonomik katkısından yoksun kaldıktan sonra açıldığını tespit etmiştir (destekten yoksun kalma tazminatı). Her ne kadar iç hukuk böyle bir birlikteliğe koruma sağlamasa veya bu birlikteliği geçerli hale getirmese de çift, nüfus kayıtlarında ebeveyn olarak kendi adlarına kaydettirdikleri çocuklara sahip olmuş ve merhum ekonomik olarak aileye katkı sağlamıştır.
Dini evliliğe dayanan birlikteliğin sosyal bir gerçeklik olması nedeniyle, dini nikahlı partnerin ölümü durumunda kadınlar lehine tazminata hükmedilmesi hususunda mahkemeler iki hukuki sorumluluk prensibi uygulamaktadırlar.
Borçlar Kanunu madde 43 ve 44 temelinde maddi ve manevi zararlara dair tazminat (maddi ve manevi tazminat)
Borçlar Kanunu madde 45 temelinde ölümü müteakiben yoksun kalınan mali destek tazminatı (destekten yoksun kalma tazminatı)
Medeni Kanun madde 176/3 hükmünün özel muhtevası bağlamında, mevzuat hükmü resmi nikah akdetmeksizin fiilen karı koca olarak birlikte yaşayan çiftlere atıfta bulunmaktadır. Uygulamada bunun anlamı dini evliliklerdir ve düzenlemede öngörülen durumlarda (bkz. yukarıda paragraf 21) bir tarafın nafaka ödemeye devam etmesine dair herhangi bir yükümlülük mevcut değildir. Hal böyle olmakla birlikte Yargıtay eşcinsel veya zina mahiyetindeki ilişkilerde yukarıdaki paragrafın atıfta bulunduğu iki tazminat türüne birlikteliğin ahlaka aykırı olması nedeniyle hükmetmemektedir (Örneğin bkz.Yargıtay 21 Hukuk Dairesi’nin 11 Ekim 2001 tarih ve 2001/6819 E., 2001/6640 K. sayılı kararı).
Yasal mevzuat resmi nikaha dayalı evlilik dışındaki bir birliği veya her türlü karşıt veya eşcinsel birlikte yaşama biçimini tanımamaktadır. Medeni Kanun ve Borçlar Kanunu’nda ifade edilen ve uygulanan genel ilkeler, dolaylı olarak veya fiili olarak dini evliliğin tanınması şeklinde yorumlanamaz. Her ne kadar yerel mahkemeler hayatta kalan partnerler lehine genel hukuki sorumluluk ilkeleri temelinde tazminata hükmetselerde (ki bu durum sosyal güvenlik veya resmi nikahı düzenleyen prensiplerle eş tutulamaz), ölen partnerin hak sahipliğine dayanarak dulluk maaşına ve sosyal güvenlik ödentilerine asla hükmetmemişlerdir.
C. Davanın Arka Planı
İslam hukuku dini bir evlilik için iki erkek şahidin veya bir erkek iki kadın şahidin huzurda bulunmasını gerektirir. Evlilik, dini bir görevlinin (imam veya eşdeğeri) huzurda bulunmasına veya resmi bir belgenin düzenlenmesine gerek duyulmaksızın çiftin tanıklar huzurunda karşılıklı olarak yemin etmesiyle akdedilir. Osmanlı İmparatorluğu döneminde sünni mezhebinin dini karar makamı olan Şeyhülislam tarafından alınan bir karar sonrasında bir imam yada kadının huzurda bulunması tüm dini evlenme merasimleri acısından zorunlu hale getirilmiştir. Bu uygulama oldukça yaygın bir şekilde kabul görmüştür ve günümüzde imamın huzurda bulunması gerekmektedir. Müslüman evlilikleri mehir olarak adlandırılan maddi bir unsurda ihtiva etmektedir.
İslam hukuku bazı özel koşullar dışında (kocanın ölmesi gibi) bir evliliğin sona erdirilmesine dair tek yolun boşanma olduğunu kabul etmektedir. Bu, karısını reddeden ve dolayısıyla da evlilik bağını sona erdiren kocanın tek taraflı eyleminden ibarettir. Bu eylem, kocanın açık bir şekilde söz konusu kelimeleri üç defa karısına söyleyerek karısını boşamasını gerektirir (örneğin “seni boşuyorum” veya “boş ol”).
Türk Cumhuriyeti laik temelde tesis edilmiştir. 29 Ekim 1923’teki Cumhuriyet’in ilanının öncesi ve sonrasındaki bir dizi reformlar sonucunda kamusal ve dini alanlar ayrılmıştır. 3 Mart 1923 tarihinde hilafetin kaldırılması; 10 Nisan 1928 tarihinde İslam’ın devletin dini olduğunu belirten anayasa hükmünün kaldırılması ve son olarak 5 Şubat 1937 tarihinde Anayasa’da değişiklik yapılarak laiklik prensibinin anayasal statü olarak düzenlenmesi (bkz.1924 Anayasası’nın 2.maddesi 1961 ve 1982 Anayasalarının 2.maddeleri). Laiklik prensibi Osmanlı toplumundaki 19.yüzyıl ile Cumhuriyetin ilanı arasında yaşanan gelişmelerden esinlenmiştir (bkz. Leyla Şahin [BD],no. 44774/98, para.30-32, ECHR 2005
Medeni Kanunun en temel başarılarından birisi dini evlilikler öncesinde resmi nikah merasimini zorunlu kılarak kadınlar ve erkekler arasında tek eşliliğe dayalı zorunlu resmi evlilik akdini getirmesidir. 8 Aralık 2001 tarihinde yürürlüğe giren yeni Medeni Kanun evliliğin dışında, başka bir biçimde birlikte yaşamayı düzenlememektedir. Ulusal Meclis bu alanda her hangi bir yasal düzenleme yapmamayı tercih etmiştir.
3. Diyanet İşleri Başkanlığı
Diyanet İşleri Başkanlığı’na göre, Başkanlık tarafından tayin edilen imamların açık bir şekilde gelecekteki eşlerin (kadın/koca) nüfus müdürlüğü kayıtlarında evli olduğunu teyit etmesi gerekmektedir. Başkanlık tarafından görevlendirilen imam huzurundaki “dini” merasim çok az önem arz eden basit bir formalitedir. Resmi nikâha dayalı evlilik, dini evliliğin önüne geçmektedir.
III. KARŞILAŞTIRMALI HUKUK
Karşılaştırmalı hukuk çalışmasında incelenen 36 ülkenin on dördü ( Kıbrıs, Çek Cumhuriyeti, Danimarka, Finlandiya, Yunanistan, İrlanda, İtalya, Letonya, Litvanya, Malta, Polonya, Portekiz, İspanya ve Birleşik Krallık) çeşitli biçimlerde dini evliliği tanımaktadır. Dini evliliklerin özellikle tanınmadığı ve birlikte yaşamayla aynı şekilde değerlendirilmediği ülkeler şöyledir: Arnavutluk, Ermenistan, Avusturya, Azerbaycan, Belçika, Bosna ve Hersek, Estonya, Fransa, Gürcistan, Almanya, Macaristan, Lüksemburg, Moldova, Monako, Hollanda, Romanya, Sırbistan, Slovenya, İsviçre, Eski Yugoslavya Cumhuriyeti, Makedonya ve Ukrayna.
İnceleme altındaki ülkelerden dördü (Fransa, Yunanistan, Portekiz ve Sırbistan) açık bir şekilde birlikte yaşamayı tanımaktadır. Her ne kadar bu düzenlemeler diğer ülkelerde açık bir şekilde kabul edilmemiş olsa da, belirli ölçüde hukuki sonuçlar doğurmaktadır. Avusturya, Belçika, Çek Cumhuriyeti, Danimarka, Macaristan, İtalya, Hollanda, Slovenya ve İsviçre’de durum böyledir. Hal böyle olmakla birlikte ülkelerin çoğunluğu birlikte yaşamı tanımamaktadırlar (Arnavutluk, Ermenistan, Azerbaycan, Bosna Hersek, Bulgaristan, Kıbrıs, Estonya, Finlandiya, Gürcistan, Almanya, İrlanda, Letonya, Litvanya, Lüksemburg, Malta, Moldova, Monako, Polonya, Romanya, Makedonya, Eski Yugoslavya Cumhuriyeti, Ukrayna ve Birleşik Krallık).
24 ülke (Ermenistan, Avusturya, Azerbaycan, Belçika, Bosna Hersek, Kıbrıs, Çek Cumhuriyeti, Fransa, Almanya, Yunanistan, Macaristan, İrlanda, Lüksemburg, Moldova, Monako, Hollanda, Polonya, Romanya, Sırbistan, Slovenya, İspanya, İsviçre, Makedonya, Eski Yugoslavya Cumhuriyeti ve Ukrayna) ulusal mevzuat hayatta kalan eşe, bazı koşullar çerçevesinde ve merhum kişinin sosyal güvenliğe dair hak sahipliği temelinde, yararlanma talebinde bulunmasına imkan vermektedir. Bu ülkelerden sadece altısı (Avusturya, Belçika, Fransa, Macaristan, Hollanda ve İspanya) bu hakları birlikte yaşam sürme halini kapsayacak şekilde genişletmiştir. Avrupa Konseyi üye devletlerinin pek çoğunda sadece resmi nikahla evlilik akdetmiş olan çiftler, partnerinin ölümü durumunda onun sağlık sigortasından faydalanmaya hak kazanırken, birlikte yaşayan çiftlerde bu mümkün olmamaktadır.
Danimarka, Macaristan, Hollanda, Portekiz, Slovenya ve İspanya’da bazı koşullarda birlikte yaşayan çiftlerden hayatta kalan partnere dul maaşı bağlanabilmektedir. Hayatta kalan eşe maaş bağlamanın mevcut olduğu ülkelerin büyük bir çoğunluğunda birlikte yaşayanlar maaş alma hakkına sahip değildir.
I. HÜKÜMET’İN İLK İTİRAZI
A. DAİRE KARARI
Hükümet Daire önündeki yargılamada iç hukuk yollarının tüketilmediği itirazında bulunmuştur. Hükümet, başvurucunun vefat eden eşiyle yapmış olduğu dini evliliğin tanınması talebiyle İslahiye Asliye Hukuk Mahkemesi’nde dava açtığına işaret etmiştir. Başvurucunun davası mahkeme tarafından reddedilmiş ve başvurucu bu kararı temyiz etmemiştir.
Daire, aşağıdaki gerekçeyle Hükümet’in ilk itirazını reddetmiştir:
“19.Mahkeme başvurucunun ölen partnerinin emekli maaşı ve sağlık sigorta hakkına ilişkin başvurusunun Hatay İş Mahkemesi tarafından 21 Ocak 2004 tarihinde reddedildiği yakınmasında bulunulduğunu gözlemlemektedir. Bu karar Yargıtay tarafından 3 Haziran 2004 tarihinde onanmış, onama kararı 28 Haziran 2004 tarihinde başvurucuya tebliğ edilmiştir. Başvurucu 6 Aralık 2004 tarihinde yani Sözleşme’nin 35.maddesinin 1.paragrafı tarafından belirlenmiş olan 6 aylık sure içersinde başvurusunu Mahkemeye sunmuştur. Dolayısıyla, Hükümet’in itirazının reddedilmesi gerekmektedir.”
B. Tarafların Sunumları
Hükümet aynı ilk itirazı Büyük Daire önünde de yinelemiştir.
Başvurucu, partnerinin hak sahipliği temelinde dul maaşı ve sosyal güvenlik ödentileri için ulusal mahkemelere başvurduğunu, talebinin reddedildiğine dikkat çekerek iç hukuk yollarının tüketildiğini ileri sürmüştür.