ZAMAN AKIP GİDER
Yazı Tarihi: 14 Mayıs 2020 Perşembe 07:38
Yaşımız ilerledikçe geçmişle ilgili kurduğumuz bağlar, bunları anlatma gereksinimi giderek çoğalıyor mu, bilmiyorum.
Dikkat ediyorum, zamandan konuşurken, özellikle belirli bir yaşın üstünde olanlar, içinde bulunduğumuz anların dışında, daha çok geçmişten, yaşanmış olaylardan, geçmiş anlardan ve maziden söz ediyor. Sanıyorum ki onları paylaşarak, geçip gitmiş zamanı yeniden yaşamaya çalışıyorlar.
Bizi biz yapan geçmişimiz, deneyimlerimiz, yaşadıklarımızdır. Hele bu anıları paylaştığımız insanlarla bir araya geldik mi, kimi zaman yaramaz bir çocuk, kimi zaman delifişek delikanlı, kimi zamanda inatçı bir genç kız olup çıkıyoruz. O an bulunduğumuz kimlikten sıyrılıyor, eski kimliklerimize bürünüyoruz.
Okuduğum bir kitapta yazar aynen şöyle diyordu:
Kime sorsanız hep aynı cevabı verir. ”Çocuktum, büyüdüm, anne-baba oldum, torun sahibi oldum. Bir yerden bir yerlere geldim. Çalıştım, fakat zamanın bu kadar çabuk nasıl akıp gittiğini hiç anlamadım” diye ifade ederler.
Gittiğimiz yol, soluduğumuz hava, çevre, bölüştüğümüz zaman dilimi hep aynı; Saniyeler, dakikalar, saatler, günler, haftalar, aylar ve yıllar, her birimiz için aynı sürede doluyor. Yaşadığımız zamana, her şeye anlamını veren, onu duyumsayan yalnızca biz oluyoruz!
Aslında zaman, Kimi için durur, kimi için çok hızlı geçer, kimi içinse hiç geçmesini istemediği bir süreçtir. Bu süreç içerisinde her birimizin kendimize ait bir yaşam şekli vardır. Yaşamak bir yolculuktur. Bu yolculuktan keyif almak, karar vermek, irademizi ortaya koymaktadır.
Zamanı iyi değerlendirmemiz lazım. Ne geçmişi geri getirebiliriz ne aynı şeyleri yaşayabiliriz. Önemli olan şimdi de. An da kalmak. Bu dünyada ikinci bir hayatımız yok. Ya zamanı hoyratça kullanıp tüketeceğiz, ya da keyifli anlarla yaşayacağız. Karar bize aittir.
Eflatun’un dediği gibi “aynı suda iki kez yıkanılmaz, zaman akıp gider”.