Bu benzetme, önceki bölümdeki zengin genç adam olayında Petrus’un gurura kapılarak sorduğu soru ve İsa’nın yanıtıyla bağlantılıdır (19:16-30). Birinciler, Tanrı’nın halkı olarak önceden çağrılan Yahudiler, sonuncular ise Müjde’yi sonradan duyan ve iman eden diğer uluslardır.
1. ayet: İsa bu ayetteki benzetmeyle Tanrı’nın Egemenliği’ni açıklar. 19:13. ayetin sonunda Tanrı’nın Egemenliği’nden söz eder, 19:30. ayetteki bağcı benzetmesiyle de öğrencilerin daha kolay anlamalarını sağlar. Ancak Kutsal Kitap’ta açıklanan Tanrı’nın Egemenliği’ni doğru bir şekilde anladığımızda, doğru bir imana sahip olarak doğru bir yaşam sürdürebiliriz.
2-7. ayetler: Kutsal Kitap üzerinde derin düşünmek; Tanrı’nın Egemenliği’nin halkı olarak O’nun sözleri aracılığıyla egemenliğinin ilkelerini öğrenmek ve bu ilkelere güvenerek yaşamak için gereklidir.
2, 8. ayetler: Efendi, işçilerine ilk anlaşmalarına göre ücretlerini verir. Tanrı da verdiği sözü mutlaka yerine getirir. ıman, Tanrı’ya güvenmek ve O’nun sözüne itaat etmektir.
11, 12. ayetler: Kendimizi üstün görmek, özelliğimiz olduğunu düşünmek ve içinde bulunduğumuz durumdan şikayetçi olmak gibi yanlışlara karşı dikkatli olmalıyız. ışe erken başlayanlarla geç başlayanları bir tutan efendiye, işe erken başlayanlar söylenir. Ama bu durum, efendinin ya da işe geç gelen işçilerin hatası değildir. Bu sadece ilk gelen işçilerin kıskançlıklarından kaynaklanıyordu. Topluluğumda tecrübemi ve görevimi ön plana çıkararak şikayetçi oluyor muyum?
10-15. ayetler: Tanrı’dan, emanet edilen görev için gayret etmeliyiz. Gereksiz rekabet ya da kıyaslanma yüzünden zamanımı ve gücümü boşuna harcadım mı?
Dua: Tanrım, beni egemenliğinin hizmetkârı olarak çağırdığın için sana şükrediyorum. Emanet ettiğin göreve, senin sağladığın güçle hizmet edeceğim. Bana yardımcı ol!