Gençlerimiz Angelopoulos’u tanıyor, kendi komşularını tanımıyor | Şalom Gazetesi
5 Aralık 20182216 görüntülemeZehra ÇENGİL KÜÇÜKToplum
20 Ekim’de final sempozyumu yapıldı fakat faaliyetlerimiz kasım sonuna kadar devam etti. 22 ay süren bir projeydi. Hedefimiz özellikle geniş toplumun gençleriyle, özellikle üniversite öğrencileriyle bir araya gelmekti. Projenin ilk felsefesi gençlerle samimiyet ve cesaretle diyalog ve empati kurmak, bazı konuları hatırlatmak, endişeler ve önyargıları hakikatle temas ederek gidermekti. Bu fikri oluşturduktan sonra ortak almak istedik. Yanyana’yı teoride değil uygulamada da oluşturmak istedik. Boyacıköy Ermeni Kilisesi Vakfını davet ettik. Destekleyenlerimiz de Türkiye Yahudi Toplumunu temsilen Şalom Gazetesi, Haycar Derneği, İstanbul Süryani Kadim Vakfı, Antakya Rum Ortodoks Kilisesi Vakfı, İmroz Eğitim ve Kültür Derneği, Malatyalı Ermeniler Derneği ve Kültürel Mirası Koruma Derneği idi. Bir danışma kurulu oluşturduk. Danışma kurulumuzda Yani Paisos, Nazaret Özsahakyan, Özcan Geçer, Burcu Karakaş, Prof. Dr. Elçin Macar, İvo Molinas, Prof. Dr, Eva Şarlak, Anna Turay yer aldı. Proje sorumlusu olarak seçildim ve projeyi günümüze kadar getirdik. Slogan olarak da ‘Yanyana’ kelimesinin uygun olduğuna karar verdik. Logo olarak tek gövdeli çok köklü ve dallı bir ağacı aldık.
Önce bölge bölge istedik, Karadeniz, Ege, Orta Anadolu olsun... Üniversiteleri seçerken böyle hayal etmiştik. O olmayınca yine o bölgeleri dikkate aldık. Kayseri, Gaziantep, Hatay, Van, Eskişehir ve Samsun’a gidildi. İstanbul’da Bilgi Üniversitesinde yaptık, İzmir’de çok büyük katılım olmadı. Hacettepe Üniversitesi’ne gittim, 65 öğrenci vardı. İki saat boyunca sorulara cevap verdim. İlk defa bir Rum’la karşılaştılar, şaşırdım. Ankara’da hocalar da dahil. Rum tariflerimizde anlaşamadık. Beni kravatlı, ceketli, dikkatli konuşmaya gayret eden birisi olarak gördüler, hayalindeki Rum’la pek örtüşmedim. Daha keyifli, masasında rakısı mezesi olan birini bekliyorlardı. Ben de latife olsun diye ceketimi çıkardım, kollarımı sıvadım. “Gelin sizinle fotoğraf çekelim” dedim, şakalaştık. İnsanlar Angelopulos’u, Dalaras’ı sordu. Ben de, “Siz bunları benden daha iyi tanıyorsunuz. Ama Türkiye’deki komşularınızı, birlikte paylaştığınız ülkenin insanlarını tanımıyorsunuz.” En büyük tespitim bu oldu.
Son dönemlerde bazı sıkıntılar var, bu insanları daha temkinli olmaya itiyor. Ben Türkiye’nin sivil toplum gücüne çok inanıyorum. Siyasi, kültürel, sanatsal konular, mülteciler, kadın mağduriyetleri... Bütün bu konularda çeşitli kuruluşlar var, Türkiye’nin de buna ihtiyacı var. Bu kamunun da yararına. Parlamento için itici güç oluyor. Egemen olan siyasi iradeyle ihtiyaçlar paylaşılıyor. Demokratikleşme sürecinde rolleri çok önemli ve insanların bundan kaçmaması lazım. Geçmişten günümüze endişeler mevcut bu konuda.
İki tip insan var; birisi kasıtlı, öbürü bilgisizlikten kullanıyor. Kasıtlı yapanın niyeti kötülük yapmak, tehdit etmek, ürkütmek... Bunu bazen yazılı basında da görüyorsunuz. Hukuki ve bilinçlendirme boyutu var, ikisi için de çalışmak lazım. Sessiz kalmamak lazım, susmak çözüm değil çünkü. Mutlaka sesinizi duyacak çok insan var Türkiye’de.
Fransız genç: “Bir Yahudi öldürmek istedim”