paramparça, ölmüş bir hakikat şehre yayılan salâ.. musalla ağlar usulca, boynu bükük bir tabut konar sessizce birden kapanır korkulu gözler, bir cehennem ateş düşen hayal, soğuk ruh bir köşede bekleyen toprak.. sonu amin kokmayan, dudaklar utanmaz konuşmaktan, rahmet fatiha bekler kimse bilmez, talkın verilir uzaktan duymayan kalplere.. ve herkes ayrılır, toprak kavuşur, yasinler iner, kabre doluşur, kalbe doluşur yürüyen toprak, tükenen insan ve ölüm..
Elimdesin ey hayat Bir ceset gibi al Bırak kolayca bir kuytuya şimdi çırpın esişlerinle Bütün kıyılardan bir yalvarış gibi geç Darmadağın et uykularındaki köyleri Kır kır denizin gemilerini ...
Ve ben kımıldamadan duruyorum ölümümün başında Bana bu gece ölümüm gösterildi Büyük ak saçlı başım Dolunay gibi kaydı iki taşın arasından Dört kutsal kelime duydum Acz Nasip Rahmet Ölüm Dört kutsal kelime daha duydum Tutsaklık Teklif Kabul Özgürlük Ve dört kutsal kelime daha duydum Kendi sancağımdı tutunduğum Zulmedince kendim Lutfedince sen Seni andım hamdettim sana taptım
“Bir yağmurun rahmetinde aklanmayı düşünürken kağıt geliyor aklıma..Ve üzerime yağan yağmura şemsiye olarak tutuyorum kağıdımı. Rahmete tutunacağıma, rahmet okunacak kağıdıma tutuklu kalıyorum..Ve silikleşiyorum büzülen şemsiyemin acizliğinde.. Eriy…
Durdu, dudakları kıpırdamaya başladı, dilinden süzülenleri topladım göğe uçmadan: Sev Allah, sevil Allah, sevi…
Bugün kayıp gülü okudum..
Kitap güzel kurgulanmış ve aldığım duyumlar gibi çok da akıcı.. Böyle bir kitap olabileceği, o kadar konuşulmasına rağmen, aklımın ucundan geçmezdi..
Kırmadan dökmeden insana kendisi ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi ve yine kendisi ancak bu kadar ince bir şekilde fark ettirilebilirdi..
Yazara kendi içimden teşekkürler sunarken, kitabın kapağını kapatıp, derince aldığım nefese ortak olan yanımdan şunları işittim;
"Rabbim, kendimle konuşabildiğim için sana şükürler olsun.."
Delirenlere selam demiştik en son..
Neden delirmek sorusuna cevap aramamış, kısacık bayram muhabbetimizin arasına sıkıştırmıştık bunu galiba..
Geçen yazıyla birlikte "deli" temasına ikinci kez değinmiş olduğumu fark etim. İlk olarak mavi marmara şehitleri/gazileri için kullanmıştım. Öyleydi, deli olmak lazımdı o gemide bulunmak için.. İkincisi ise Hz.İbrahim ve İsmail hakkındaydı..
Peki daha kimler vardı deli olan ve ben neden delilere selam göndermiştim.. Ve durduk yere neden delirmekten bahsetmiştim..
Bu mevzuya derinlemesine ama kısaca dalalım..
Hz.Adem; insanlığın temsilcisi ve kainatın ağırladığı ilk misafir.. "Yasak ağaca dokunma" uyarısına rağmen bir delilik yapmış ve o ağaca dokunmuştu.. A Adem(as), "deli miydin" cennetten kovuldun da dünyada Rabbimizin sıfatlarının/isimlerinin aynası,tecelligahı oldun..
Hz.Nuh; insanlığın ikinci atası,bittim noktasının/duasının sahibi.. Karada neden gemi yapmıştın ki, bilmiyor muydun işiteceğin sözü: "deli mi…
Kimine göre mutluluk, kimine göre ise hüzün günü..
Öyle değil mi, daha dün trafik kazasında otuz küsür insan kurban oldu.. Evet bir gün önce tüm mutluluklarını ceplerine doldurmuş yola çıkmışlardı bu insanlar.. Kimi uzun zamandır görmediği babası/annesiyle dolu dolu bir bayram geçirmek, kimiyse çocuklarıyla/ailesiyle beraber bayram mutluluğunu paylaşarak çoğaltmak için yola çıkmıştı.. Belki de tamamen farklıydı yola çıkış nedenleri.. Aslında önemli olan, bayrama bir gün kala asıl bayrama kavuşmalarıydı. Peki arkalarında bıraktıkları gözü yaşlı insanlar.. Bunu önemsemiyorlardı onlar.. Önemli olan sevincin ve hüznün kırılmalarında insanın acizliğine şahitlik edebilmesinde şahit kılınmalarıydı.
Evet, insan bir kez daha iliklerine kadar acizliğe batmış öylece şaşakalıyordu yaşadıklarına..
Her neyse, asıl konu bir bayrama daha kavuşmuş olmamızdı.. Kantarın ucunu kaybetmeden kaçmaması için bir yerlere bağlayayım.. Elhâsıl, bayrama erişmemiz sevinmemiz için yeterli bir sebep …
Bu kez herşey ve yine ben şahit olsun, oku(n)duğuma, yaz(ıl)dığıma..