Eğriova-Horhor Çeşmesi-Sakal Yaylası Faaliyeti | DereTepe Dağcılık
İDADİK, Peak Lenin Zirve Tırmanışını gerçekleştirdi.
Ana Sayfa Blog Gezi Anıları Eğriova-Horhor Çeşmesi-Sakal Yaylası Faaliyeti
Eğriova-Horhor Çeşmesi-Sakal Yaylası Faaliyeti
DereTepe Dağcılık Doğa Sporları ve Çevre Araştırma Kulübü Derneği
Etkinliğin Adı : Eğriova-Horhor Çeşmesi-Sakal Yaylası Faaliyeti
Etkinliğin Tarihi : 06.05.2018
Rotanın Uzunluğu : 26 km
Hava Koşulları: Doğa yürüyüşleri için çok uygun, yayla havasında bir gündü. Yayla havası da ne ki diye siz daha sormadan ben deyivereyim. Yayla havası; sisli-puslu, zaman zaman güneşin yüzünü gösterdiği ama birden yağmur ya da dolunun yağdığı hava olsa gerek.
Katılımcılar (Alfabetik sıralama): Cemil Talu (Rehber), Levent Göl (artçı Rehber)
Ahmet Erdem, Haydar ve Lale Göz, Gülden, Qurea Bugra, Osman Kemal Ağaoğlu
Farkında mısınız bilmem, son yıllarda doğa yürüyüşüne, diğer bir anlamda dağa çıkanların sayısında, neredeyse geometrik bir artış oldu. Pazar günleri Güvenpark, Milli Kütüphane, Armada gibi hareket noktalarında heyecanlı bir telaş içindeki minibüs, midibüs ve otobüsleri saymaya iki elin parmakları artık yetmez oldu. Millette bir heyecan… bir heyecan… aman tanrım! İyi de ne oldu da böyle bir durum ortaya çıktı?
Eskiden, yani çocukluğumuzun o sisli-puslu anılarında “dağa çıkmak” lafı edildiğinde, hemen hemen çoğumuzun aklına eşkıya öyküleri gelirdi. Bunlar arasında da Köroğlu, Koçero, İnce Memed gibi figürler öne çıkardı. Ama onlara (Köroğlu, Koçero, İnce Memed) bir türlü eşkıya demeye dilimiz varmaz, “destan” denirdi. Onlar birer halk kahramanıydılar. Haaa efeleri de vardır bu coğrafyanın, kabadayıları da ama bunları sanırım farklı kategorilerde ele almak gerekmektedir. Ama konumuz bu değil elbet. Konumuz insanların dağa çıkması… Evet insanlar dağa çıkmaya başladı. Hayırdır! N’oluyoruz?
Millet rahat rahat, sıcacık yataklarında yatarken, mışıl mışıl uyurken sen sabahın köründe kalk, bir koşturmaca içinde “Aloooo, geldin mi?, Neeee? Nereden bineceksin?” bir yerlere yetişmeye çalış… sonra yerine göre 2 saat yol tep. Yetmedi, sırtında Hüsmen ağanın boza güğümü ağırlığında bir çanta ile soluk soluğa tepelere tırman, sonracığıma bir yağmur bir yağmur… bir dolu bir dolu… Valla hayret bir şey… İnsanlar niye dağlara çıkar ki?
Öyle ya! Dağlara çıkmanın, ormanlara karışmanın bir nedeni olmalı değil mi? Efendime söyleyeyim… Yok yok söylemeyeyim… Derken biri çıkar ve sorar: “Bildik dünya masalları, neden ya tamamen ya da büyük ölçüde ormanlık/dağlık alanlarda geçer?” Haydaaaaa… Bu ne biçim soru böyle? Gel de şimdi bir yanıt bul buna. Mesela “… Kaf Dağının ardında bir ülke varmış” diye başlar masalların çoğu. Sonradan anladım ki kendinde de yokmuş bunun yanıtı; merak etmiş sadece.
Sonradan araştırdım. Masalların ormanlarda geçmesinin çok belirgin bir nedeni varmış meğer. Ama ben burada onu anlatacak değilim. Merak edenler, bizahmet şeylerini (…) yerinden kaldırıp bir araştırıversinler, sorup soruşturuversinler gaaariii.
Masal dedik de; ehhh öyle bir şey oldu gene be!
Karaşar’dan itibaren masal “Bir varmış bir yokmuş” açılışı (girizgah) ile başlamış gibi oldu. Eğriova göletine varınca da zaten kendimizi masalın içinde bulduk. “İçinde” diyorum farkında mısınız “göbeğinde” değil.
Ahan da (bkz. Foto 1) size kanıtı… Göbeğe de sıra gelecek bekleyin.
Saat 11 olmuştu Eğriova’ya vardığımızda. Kısa bir hazırlıktan sonra yürüyüşe başladık. Havalar bugünlerde tüm yurtta yağışlı geçiyordu. Haliyle buralarda da yayla yolları/orman yolları çamurlu idi. Biz daha çok çimenlerin üstünde yürüyerek çamurlara batmaktan kendimizi koruduk.
İşte yürüdüğümüz rota!
Bu rota üzerinde neler yoktu ki… Deyivereyim ben size… Dallarını köklerinin üstüne sermiş, kuluçkaya yatmış, yumurtalarını koruyan tavukları çağrıştıran veya bir gövde üzerinde birkaç gövde daha oluşturmuş sarıçamlardan mı bahsetsem. Şelaleler… Şelaleler… onlardan mı bahsetsem…
“Çoban Çeşmesi” desem, ne gelir aklınıza? Benim mi? Sorulur mu hiç; tabii ki Faruk Nafiz Çamlıbel… ve onun çoban çeşmesi.
Bakar mısınız; şiir işte böyle yazılır… Şiir aslında yazılmaz; şiir önce söylenir. Unutulmasın diye de sonradan yazılır.
Faruk Nafiz “Çoban Çeşmesi” adlı şiiri şu çeşmenin başında söylemiş olabilir mi acaba? Ne dersiniz?
Değdi kaç dudağa çoban çeşmesi
Not: Şiirin tamamı bu değil, biliyorsunuz
Fauna ve floradan mı bahset acaba? Ama bu konu beni aşar. Bu konudaki cehaletimi itiraf ediyorum. Haddimi aşmayayım da sözü Gülden hanıma bırakayım. Aramıza yeni katılan Gülden hanım bu konularda oldukça bilgili biri.
Bu kadar olur valla… İnsan yeni dahil olduğu guruba bu kadar mı çabuk uyum sağlar, bu kadar mı onlardan biri olur… hayran kaldım doğrusu. Bi de bir bilgili bir bilgili sormayın. Sanırsın Meydan Larousse ciltlerini ezberlemiş. Kendisi yukarıdaki fotoğraflardan şelalenin başında arz-ı endam etmektedir.
Söz “Cahil” ve “Cehalet”ten açılınca bahsetmeden geçemeyeceğim. Levent Göl var ya, hani şu saçları diken diken olan yakışıklı… Bir espiri küpü… bir hazır cevap, bir nüktedan ki sormayın… Daha “cahil” lafı ağzımdan çıkar çıkmaz, tutturmaz mı bir Neşet Ertaş türküsü… Bıraksan bir koşu Kırşehir’e varacak, ustaya selam duracaktı.
Sözcüğe (Mısra) bakar mısınız lütfen ve oradaki derinliği görebiliyor musunuz Allah aşkına? “Ölürüm sevdiğim zehirim sensin… Evvelim sen oldun ahirim sensin…” Vay be… Yaradan verince veriyor kuluna… Adamın okur-yazarlığı bile yok doğru-düzgün… Ruhun şad olsun koca usta!
Bahsedecek o kadar çok şey var ki, benim lügatımdaki kelimelerin bunu betimlemeye yeteceğini sanmıyorum. Mesela börtü-böcekten hiç bahsetmeyeceğim, kuş seslerinden dem vurarak lafa hiç girmeyeceğim. Dediğim gibi haddimi aşmayayım.
Haa yorgunluktan bahsedebilirim; onu tanıyorum. Tabii ki yorulduk.
Söyler misiniz bana 26 Km’nin neredeyse 10 Km’den fazlasını yağmurun/dolunun altında yürümek kaç babayiğidin harcıdır? Hele de dağ yürüyüşlerine yeni başlamış birileri için… Valla, hani tanık olunmasa insanın inanası gelmez. Muhteşem bir performans…
Kimden mi bahsediyorum? Lale ve Haydar Göz’den tabii ki de.
Bakar mısınız fotoğrafa… Yorgunluk ile mutluluk nasıl da uymuş birbirine?
Ama meselenin püf noktası da burası olsa gerek. Yani insanlar neden dağa çıkarmış gördünüz mü? Fotoğraf açıklıyor herşeyi…
Yürüyüşün, benim açımdan yorgunluğun had safhaya çıktığı sıralarında, yani yolun sonlarına doğru Nietzsche’yi düşündüm. Hani şu at kuyruğu bıyıklı filozof var ya ondan söz ediyorum. Sanki hayatta sadece o ağlamış gibi adam ağlamış ve bunun için de “Nietzsche Ağladığında” diye kitaplar yazılan, filmleri çekilen Nietzsche…
Nietzsche “İnsanca, Pek İnsanca” adlı eserini neden veya hangi ortamda yazmıştı acaba?
Nietzsche de nereden çıktı demeyin! Valla çok duygulandım da ondan. Kendi yorgunluğunu unutup, benim yorulmuş olmamı dert edinmişti kendine sevgili Lale’cik…
İlk molamızı 12:30 sıralarında verdik. Evde yüzüne bakılmayan tahin helvası orada kıymete bindi; koca bir paketi yaladım yuttum. Horhor çeşmesine doğru yükselmeye başladığımızda asıl cümbüş başladı. Çevrenin güzelliği aklını başından almış olmalı ki, bizim Ahmet sırtında çanta, tutturdu bir koşu, tut tutabilirsen adamı. Saat 14 civarında şelalelerin yanındaydık. Bu saklı cennetin keyfini çıkardık bir süreliğine.
2000’li metrelere doğru yükselirken, dönüp arkama baktığımda Eğriova yaylası olanca güzelliği ile ayaklarımızın altına serilmişti. Yaylanın bir kısmını sis kaplamış, Mahya tepe uzaklardan, bulutlarından üstünden bize el sallıyordu. Düzlüğe çıkınca da bir başka manzara ile karşılaştık. Yaylalar… Yaylalar… Kıbrıscık taraflarına doğru uzayıp gidiyordu. Az ileride de Doğu yönünde, solumuzda Sakal yaylası olanca görkemi ile bizi karşılamaya hazırlanmış, yolumuza sarı renkli halılar sermişti (15:20).
Cenneti tarif edebilir misiniz? Sizi bilmem ama ben edemem. İşte böyle bir yerde nihayet yemek molası verdik. Vermesine verdik de, cennetin de süprizleri oluyormuş meğer. Yağmur bastırıverdi. Pılımızı pırtımızı toparlayıp gözümüze kestirdiğimiz bir kulübeye sığındık. Muhteşem bir bahar yağmuru akladı pakladı ortalığı. Çay-kahve faslını ben biraz ağırdan aldırmaya niyetliydim. Lale hanım “Azıcık ıslansak da sorun olmaz, yağmurun altında yürümek güzel olur” deyince başlarımızı kulübeden çıkarıp inişe/dönüşe geçtik (16:15). Çok sürmedi yağış doluya çevirdi. Uzunca bir süre dolunun, neredeyse Eğriova göletine kadar da yağmurun altında yürüdük. Aracımızın yanına geldiğimizde saat 19:00 olmuştu.
Kıyafetlerimizi değiştirip kurulandık. Çaylarımızı içtik; bir şeyler atıştırdık. Ve kürkçü dükkanına doğru dönüşe geçtik. Hadi hayırlısı…
Çok güzel bir rotada yürüttüğü için Cemil rehbere ve katılımları için tüm arkadaşlara teşekkürlerimi sunarım. İyi ki varsınız.
Balkan Dağcılar Birliği 19. Genel Kurulu Bursa’da düzenlenecek.
Frig Yolu Faaliyeti