Author: ezelmai / BENİMLE DÜŞER MİSİN?ölümlerime kuyu kazdım,benimle düşer misin? "...Bir bir çıktı basamakları, çember gibi değildi merdiven; başı baştı, sonu son... Çemberde baş da son da aynıdır ya. Son görünmüyordu alttan bakınca. Bir basamak öncesine dönmek yoktu. Tırmandı, tırmandı. Ayağını her atışında, zaman bir çizik atıyordu nelere mesken olmuş alnına. Bir adım bir çizgi, bir adım bir çizgi. Beyninin kahrolası labirentlerinde kol geziyordu geçmiş yadlarıyle bezeli düşünceler. Düşünüyorsan zihninin içinde bir gün seni tüketeceğini bildiğin bir kurdu sevgiyle besliyorsun demektir ...Ah karanlık!Son hani, son? Çıkıyor ama nereye? Başını kendini yanına alarak başlayıp da sonu bilinmeden katedilen nice yollar, nice basamakları kor kor buz olmuş merdivenler vardı kim bilir?Çıktıkça iniyor muydu sanki? Ve sanki ileri gide gide yaklaşıyordu tahtası çürük kutuya. Bir ara arkasına bakmaya yeltendi. Arkası dediği, başının üstü oluvermişti bir an. Yukarı kaldırdı başını, anahtar deliğinden sızan bir ışık huzmesi gibi gittikçe küçülmekte olan bir aydınlık! Gittikçe küçülmekte olan.. Kuyunun ortasıydı burası. Başı kuyunun, etrafını çevreleyen taşların engellediği ışığı besliyordu , erken yok oluşunu biraz daha erteleyebilmek için. Allahım ne karmaşa! Çık hadi şurdan, ya da gir iyice dibine!Adımlarını atmaktaydı hala. Çıkmaktaydı bir bir.. Ya da bir iniş miydi bu artık kuyuya.. Evet! Evvveeeeet! İşte bu! İnişe geçerken sağ yanında ki kırmızı düğmenin altında olan kolu aşağı indiren kaptanın uçağının ağırlığını omuzlarında hissetmesi gibi... Ağırlık?Koş artık! durma dal dibine zaten varacağın yüce sonsuzluğun! Alnında çizgilerin arasından hüzzam makamında sıyrılan damlacıklar... Sol yanı tik taklarda.. Benzi ten be ten solmakta.. Soluğu tufan yeri, içerisinde açıklamasız bir hüzün... Sanki... Vakit dolmakta!Başında sertliğinin nasıl olduğunu hatırlayamıyordu pek ama, ilerledikçe çıtırdıyordu merdivenin basamakları. Bir diğer adımda kırılıp tüm bedeni yerle yeksan edecekmiş gibi. Zira ne gecekondu düşleri var idi yerlerin dibine geçmiş. -ki düşler hayat yatağının kırık ayakları değil midir? Süregidiyordu tırmanışı... Histi bir yerlerinde, az kalmıştı. Nilüferleri geldi aklına. Diğer çiçeklerden daha damarsız olan, yeislerinin ortağı nilüferleri. Kokusunu unutmuştu kuyuya gireli, merdivenleri çıkalı-ineli. Ne dolapcı şu yaşamak dedikleri. Zaman nasıl da amansız. Çizgiler nasıl da sevmişti alnını. Yerlerinden memnun olsalar gerek ki, her elini terini silmek için atınca alnına derinliklerine dokunuyordu çizgilerin. Yeter miydi artık?Sarkaçlar hazin dokunuşlarda. Sol yanının tik takları ihtiyar düşmüş tırmanışlardan. Başını tekrar kaldırdığında merdivenlerden yukarı tarafa, o huzme de görünmüyordu artık. Merdivenin başındayken sondu belirsiz olan, şimdi ise başı hatırlanmayan bir son tam ortasına adımlarını çaktığı.İşte son basamak!Durdu. Yukarısı karanlık. Hala yukarıya bakmak için kaldırıyor başını, ne meraklı insan karanlığı deşmeye. Eskisi gibi değil , diyor. Ve yine insan, nasıl herşeyde eskisi gibiyi arıyor.Önüne baktı. Bir adım daha atacakken bir şeye takıldı çıkmaktan-inmekten bitkin düşmüş ayağı. Ve sonra gözünü alan derin,şimdiye kadar görmediği parlaklıkta pürüzsüz bir beyaz nur! Başı da ışıkla çevriliydi kuyunun, sonraları ortalarına geldikçe çöktü karanlık; ne tuhaf! Tahtası çürük kutu... Boyunca uzun, enince derin... Merdivenin sonunda, kuyunun dibinde; karanlığın en zifiri yerinde... Bitkinliği, şaşkınlıkla işlendi şimdi. Aslında hissedilen buydu belki. Hissedip de korktuğu, korkup da hissetmekten kaçtığı. Kapağı açıldı kutunun. Damlaların yanağına süzülmeye giderken uğradığı çizgilerin yeri alnıydı ve onun yeri de kutu. Yeri artık gerçekten bura mıydı?Ah nilüferler!Ölümlerine kazdığı kuyuya kendi ile birlikte düştü... Ne başında kimse vardı yanında bir yerde, ne de sonunda... Olması gerektiği gibi......Bir bir çıktı merdivenlerden,Bir bir indi.Son lahzaların yazgısı, alnındaki çizgilerden geçmiş idi.elif n.18.06.'05
Author: ezelmai / Rüzgâr kendini kaybedipAğaçları azarladıkça,Bir ben anlıyorumHer keskin uğultuda biraz daha öldüğünüBir ben.Şehrin bir mahcupluğu var sanki, Neye...Kime uzuyor zamanAyaz kimdeki boşluktan kalmaKimin siyahındanAkşamın incittiklerini ıslatıyor yağmur bir birBir bir yok oluşları ağırlıyor terli yüzünBiz iliksiz iki düğmeyiz,Yarın iki kolunda.Yalnızlık ne mümkün!e l i f n u r a yşehir, 41
Author: ezelmai / Ben menekşe kokusuyumBir kuşun ağzında Sen ülkemden tüm baharları çalanBir eski alınganlık Suskusundan öpülmüş bir makam,Gülüşünden vurulmuş bir çocukluk getirdim sana canefza Sokaklarda yankısını duydumBir dağ çiçeği ölmesinin Sokaklarda yazılıydı karanlığın alfabesiAnladım Ben kahve karasıyım bir çocuğun gözlerinde,Sen iki yara arası ahraz kırgınlığım, canefzaE l i f N u r a y Onaltıkırkbeş, 25
Canefza III. Sesin bir dalganın kırığıydı Ben o kırıktan geliyordum Bir ırmağın sıkıntısına sızıyordu uyku Mona’ nın ellerine bir meczup uzanıyordu Dillerimde canefza! Dillerimde canefza! II. Bu su/s sesi Gibi akşam eğrisi Gibi gül kızılı Gibi çoru kumu ayıklanmamış toprak Yine hangi günah kaçıyor ivedi, Ayaklarını avluya vurarak Tak! Trak! Trak! III. Sesin… sesin bir dalganın kırığı Ben o kırıktan geliyorum Ne uzun susuyorsun artık O çocuk zalimliğin, ne uzun Perdeleri çekiliyor şehrin Karanlık saklanıyor vebalimin baş harfinde IV. Boşluksa, bana direnir Tedirginliğin sana ……………………bir ince zılgıt Kulağımda: Tak! Trak! Trak! İşte rûz ü şeb! İşte rûz-i ceza! U/yanarak seslenir yorgunluğum: Dillerim de canefza! Dillerim de canefza! e l i f n u r a y Yasakmeyve, 34
Author: ezelmai / Dereler! Derdiniz uğulduyor kulaklarımda…Ellerimde ülkelerden çaldığımKuru sarısı baharlar.İçinde bin yıllık uykusunu sürüyor kuşlarPencerelerin hüznünü sırtlanıyorum geceye karşıŞairin çürüttüğü suyla demleniyor toprakYokluğun isi hiçbir yağmurun geçiremediği o karalar.Dereler! Uğulduyor kulaklarımda derdiniz!Boşaltsaydım sönük fenerlerimi göğsünüze‘ Bu melâl bize fazla’ mı derdiniz?Dereler! Bilmeden kaç karanfili kökünden ettiniz…elif n.Delilerteknesi Edebiyat, sayı: 6***
-yanlış biliyorlar; hayatın integralidir aşk!- elif nuray
Author: ezelmai / Her ölü bir aşkı uyutuyor sallayıp ayaklarındaHer aşk bir ölüm ilmihali.-kaç şehrin rüzgarı sıyırdı teniniÇocuklar bağrışıyor avlularda,Her küflü şiirden çocukluğum sesleniyor.Bir ten, bir gece, dört duvar...Haydi melek! Ölmek için her şey tamam!-her ölüm bir aşkın izahı gibiİçime ağırca bir şey demirlendiHangi aşkı öldürsek yarısı hayat......onaltıkırkbeş, 21
Author: ezelmai / İLLA'H! gülü düşünür gül olurum bülbülü sen insan bir pagan rüyadır bazen tanrının gördüğü i(di)l… taylar suvarıyorum içimde kıvrak, doru değiyor gazelim bengi suyuna diriliyor yeşil, hâreleniyor ebrû dışarıda yüreği ağzında felfelek nisan amber dilli, bela dilli, santuri ah o dizgin tutmaz küheylan, o mavi gecenin satenine yıldız diken kılaptan ve illâ'h papirüs kıyısında sır kokan nil ağzının buhurundan süzülen o sonsuz lil… bütün kiplikleri kıran sırça teber! lâ başkaldıran bir eda var sesinde -ama kime- o hep yanıtsız soruya yanıt -ama hangi soru- tadın damlıyor içime –şıp, şıp!- akan suyun billursu serinliği bu gece üç kat daha bilge bizden tenimiz: bütün dilleri bilen dilsiz çıkar batıklarımı derûnumdan, çil çil birer birer hadi ov lambayı, çıksın cin! biledim bütün dilekleri âh! dilini unutmuş bir ezberim şimdi ezberini unutmuş bir leylî ve illâ'h bir gülün iç çekmesi aşk ile iç çekmesi bir gülün kızıl bir uçurumun tarifsiz derinliği Perihan Baykal andız, Sayı:11 2
Author: ezelmai / (S)İNKirpikleri yanık bir kadın düştü şehrin rahmineellerini hangi kömürlüğe kaptırmıştısaçlarını…. hangi kasırgayabin yıldan beri tek kuş inmemişti bu vahayaSisin ortasında tiz’e kalıyordu çığlığıisin kokusu cehennemden bildikti…Sin daralıyordu ara/k/landıkçain, zalamı ovuyordu göğsü kadının kan/a/dıkçaKuşlar da saklanıyordu, sürü sürü. Belki inatve bahar, ve atlar gökyüzündeyüzünün çanları delirmişti kadınınin: zehir demekti bir başka dildeKarşın Edebiyat- 6 0
Author: ezelmai / "keşke ondan nefret edebilseydim.. pıhtılaşmazdı öfkem; ölmezdim"dudaklarının kenarındaki katılığı sorguluyor kadın. yumuşatmaya çalıştığı bir kuşun ölümünden arta kalan kalın sessizlik. dudak kenarı...kış gücenerek karnını boşaltıyor dünyadan aşağı.gün tükenerek kalemde siyah oluyor.hangi denizin edası bu dalga kırıkları, bu müphem hafif koku. baharın sonu dolanıyor ayaklarına, yerler kuru, yerler sarı, yerler ayaza girgin.gözlerindeki boşluğu ateşe veriyorlar, yarı solmuş çiçek ve toz kokusu alıyor yerini dalgaların..boşluk siyaha ırganınca,saçlarından başlar ölmeye bir kadın...kuğu melali pencere eşiklerinde, dilleniyor gökmakam..
Author: ezelmai / gökyüzünün dilinden bir şey sarkıyorellerim esrik bir baharın sahibesidönsem diyorum, dönsem havadakime kalırsa ardıç kokusugüz kime kalırsabir hinlik düşünüyor sokakalfabesini çözüyorum karanlığın, maznunkaçsam diyorum, kaçsam vahayakimden çalınırsa şiirsükûn kimden çalınırsagördüm hayatın yarasınılâ'l oldu aşke.n.