İdareli Bir Hayâl | Gençdoku
Ana Sayfa Yazarlar Hilâl Furkan İdareli Bir Hayâl
Ne mutlu ki hâlâ çocuklar var. Sahi siz hiç çocuk oldunuz mu? Zamanından çok çok önce büyütülen ve sera tadından yenmeyen çocukluklar var artık. Annelerin makyaj yapıp düğünlerde orta yere salıverdiği, bayramlarda takım elbisenin içine zorla sokulan ve masumluğu erkenden kaybolan çocuklar… Para ne kadar da sırıtıyor çocukların taze gövdesinde ve ne kadar suni duruyor hazır mamalar annelerin ellerinde.
Masumiyetin müzelik olduğu zamanlarda saflığın adresi sadece hayvanlardır. Ama sadece sokakta yaşamasına “izin verdiğimiz” hayvanlar… Zira bazı insanlar para için insanlıktan çıkarken ya da parası olmadığı için hayvan muamelesi görürken hayvan, para sayesinde insan muamelesi görebilir. Bir sokak çocuğu haykırmıştı yıllar önce, arabanın içinden kafasını uzatmış bir köpeğin bile bir evi olduğunu fark ettiğinde. Sokağı çocuğun sıfatı yapmak ne kötü şey. Güzelim muhallebi bile acılaşır çocuğun sıfatı olduğunda. Allah’ım, şu kötülükler ne sıfatsız bir şey.
Okulun kapısında bekleyen bir çocuktu o. Evet çocuktu. Eminim buna. Yanından geçip giden insanlar, çocuklarını sokaktan kaçırıveren insanlar, sokağa az temas etmenin ayrıcalık olduğunu haykıran arabalı insanlar… Hepsi geçip gidiyordu yanından ve hepsi çok büyüktü. Bir o, çocuktu o okulda. Geç kalmış kışın ürpertici soğuğuna hazırlıksız yakalanmış bir hayat ve çocuk öylece kalakalmıştı okulun kapısında. Onu kurtarmaya gelen kimse yoktu ortalarda. Çocuk, yanından uçup giden insanlara, varoş mahallelerde dağıtılıp kapışılan erzak gibi kollarından tutulup modern kulelere, sitelere kapatılmak için götürülen arkadaşlarına baktı, baktı. Bir de ne görmesin? Anne ve babasının vuslatından sonra yalnız başına bir yerlere tutunup tutunduğu dalı da günü geldiğinde bırakıverdiği günden beri yalnız, yalnız ve yalnız. Bir ağacın dalından düşüveren ve artık tek başına filizlenmesi gereken bir tohum gibi yalnız.
Gözleri “Varsın etrafta kimseler olmasın, sen varsın ya güneş.” der gibi güneşi aradı. Öyle ya umut, bayramda bir türlü erişilemeyen çikolatalar gibi hep yükseklerde değil midir? Çünkü değerlidir. Çocuk, güneşin o umudun gerçekleşeceği gün için doğup battığını bilir. Bir umut uğruna ya Rab, ne güneşler doğuyor, kim bilir? Çocuk sonra bir de ayaklarına baktı. Belliydi, bu kış bu delik ayakkabılar onu hiç yalnız bırakmayacaktı. Ama olsundu. Sahip olmadığı, hiç olamayacağı ve güneşin o umut için hiç doğmayacağı her gün için kocaman bir “Olsun!”
Okul boşalmak bilmiyor, çocuk da bitmeyen bir umutla beklemeye devam ediyordu. Kimi bekliyordu? O da bilmiyordu ama umut değil miydi fakirin payına ekmek diye düşen? Oysa onun canı, ekmek değil umuttan medet umarak köfte ekmek istiyordu. Ceplerini yokladı, cebinden pembe bir kâğıt çıkardı. Bu bir loto kuponuydu. Babası, gün gelip de onu rahat döşeklere düşüverecek bir uzun atlamaya bel bağlamıştı, her zaman loto oynardı. Ama her seferinde yere çakılır, umutları toza toprağa karışırdı. Çocuk, matematik dersinde bol bol toplayıp çıkardığı bu sayıların, babasını üzmesine çok kızardı. Zaten o da matematiği değil Türkçeyi…
Hilâl Furkan’ın yazısının devamını Gençdoku 54. Sayısında (Kasım2013 / Muharrem 1435) okuyabilirsiniz.
Etiketler: Gençdokugenç dokuhikayehilal furkanidareidareli bir ahayl