Şura Suresi | Nasihatler
Anasayfa/Sesli Kuran-ı Kerim/Şura Suresi
122 5 dakika okuma süresi
Kuranı Kerim’in 42.suresi olan Şura Suresi
Mekke’de nazil olan bu sûre 53 ayettir. Yalnız 23 – 26. ayetleri Medine’de inmiştir. Adını 38. ayette geçen ve müslümanların, işlerini aralarında danışma ile yapmalarının gereğini bildiren Şura kelimesinden almıştır.
Sureye hakim olan ana fikir, Hz. Muhammed’e (SAV) bildirilenlerin Allah tarafından vahyedilmekte olduğu, önceki peygamberlere bildirilenlerle ona vahyedilenlerin aynı kaynaktan geldiği, bu sebeple aralarında temel hüküm ve ilkeler açısından birlik bulunduğudur.
Yer yer yüce Allah’ın yaratma gücüne ve evrende yürürlükte olan yasalarına değinilen surede Allah’a şirk koşanların ahirette karşılaşacakları kötü akıbete ilişkin uyarılar yapılmakta, iman edip erdemli davranışlarda bulunanlara ahiretle ilgili müjdeler verilmekte, tebliğ görevinin ağırlığı ve müşriklerin inkârcılıkta direnmeleri karşısında bunalan ve herkesin doğru yola girmesi için çırpınan Resulullah’a bu dünyada kendi gayret ve seçimlerine göre Allah Teâlâ’nın kimilerine hidayet nasip ederken kimilerini de sapkınlıklarıyla baş başa bırakacağı bildirilerek teselli verilmekte, bulunduğu doğru çizgiyi azimle sürdürmesi istenmekte.
Allah’ın hoşnut olduğu müminlerin bireysel ve toplumsal davranış biçimlerinden bazılarına övgü üslubu içinde işaret edilerek müslümanlar güzel ahlâk sahibi ve örnek insan olmaya özendirilmektedir.
Sure, vahyin insan için taşıdığı hayatî öneme yapılan bir vurgu ile sona ermektedir.
13. “Dini ayakta tutun ve onda ayrılığa düşmeyin” diye Nuh’a tavsiye ettiğini, sana vahyettiğimizi, İbrahim’e, Musa’ya ve İsa’ya tavsiye ettiğimizi Allah size de din kıldı. Fakat kendilerini çağırdığın bu (din), Allah’a ortak koşanlara ağır geldi. Allah dilediğini kendisine (peygamber) seçer ve kendisine yöneleni de doğru yola iletir.
15. İşte onun için sen (tevhide) dâvet et ve emrolunduğun gibi dosdoğru ol. Onların heveslerine uyma ve de ki: Ben Allah’ın indirdiği Kitab’a inandım ve aranızda adaleti gerçekleştirmekle emrolundum. Allah bizim de Rabbimiz, sizin de Rabbinizdir. Bizim işlediklerimiz bize, sizin işledikleriniz de sizedir. Aramızda tartışılabilecek bir konu yoktur. Allah hepimizi bir araya toplar, dönüş de O’nadır. (Âyette Hz. Peygamber in insanları davet edeceği prensipler açıklanırken, uyacağı esaslar da beyan edilmiştir. Buna göre davete devam edilecek, inanma yanların teklifve ısrarları dinlenmeyecektir.)
23. İşte Allah’ın, iman eden ve iyi işler yapan kullarına müjdelediği nimet budur. Deki: Ben buna karşılık sizden akrabalık sevgisinden başka bir ücret istemiyorum. Kim bir iyilik işlerse onun sevabını fazlasıyla veririz. Şüphesiz Allah bağışlayan, şükrün karşılığını verendir.
adalet Allah dilerse azap büyük günahlar erkek çocuk haya her şeye gücü yeten iman nedir Mülk nahl nur Rahim rahmet tesbih tevbe vahiy yağmur yaratan zillet