Tepedeki ev - düs mezarliği
Oğuz Marangoz Ekim 06, 2010 tepedeki ev
Aramıza birisi oturdu, uzun boylu birisi hemde. Bu demektir ki yüzünü göremeyeceğim. Sadece elini ve kitabını görebiliyorum. Gariptir sayfa çevirmiyorsun. Gerçekten seni o kadar etkileyen bir cümle mi okudun yoksa kendini benden uzaklaştırma çabasında mısın? Zaman geçiyor ve sen kıpırdamıyorsun. Tek kelime bile konuşmuyorsun hatta nefes aldığından bile şüpheliyim. Ben tam bunları düşünürken telefonun çalıyor. Cebinden çıkarıp bakıyorsun ve zaman kaybetmeden yerine koyuyorsun. Sesini duyamıyorum en kötüsü. Sesini duysaydım eğer nasıl birisi olduğuna dair fikirlerim olabilirdi. Telefonuna baktığımda teknolojide oldukça geride kaldığını görüyorum. Demek ki teknolojiyi pek takip etmiyorsun veya telefonun bozulmuş olabilir. Ayrıca bir müzik çaların olmadığını da görüyorum bu teknolojiye uzaklığını doğruluyor. Hayata, insanlara, bana uzaksın. Tırnaklarında oje, yüzünde makyaj yok. Neyi önemsiyorsun? Lütfen cevap ver bana.
Aramızdaki adam kalkınca bana yaklaşmıyorsun. Bu canımı daha beter sıkıyor. Güzel dudaklarından dökülecek tek bir kelime duymak için bekliyorum ama sen konuşmuyorsun. Yalvarıyorum sana her hangi bir şey söyle diye. Tek kelimenden bir hikaye, cümlenden roman yazabilirim ama sen susuyorsun. İçinde senin cümlelerinin olmadığı bir hikayenin yazılamayacağını söylüyorum sana ama sen dinlemiyorsun. Dolmuş durağa yaklaşırken son bir kez bakışıyoruz. Ben seni bir kez daha seviyorum. Belki görüşemeyeceğiz ve sen bende yarım kalmış bir aşk olarak kalacaksın. Önce ben iniyorum dolmuş Üsküdar'a geldiğinde. Küçük adımlarla ilerliyorum ki seni kaybetmeyeyim diye. Hala bir dudaklarından dökülebilecek bir kelimenin peşindeyim ama konuşmuyorsun. Arada bana bakarak devam ediyorsun yoluna. Bense seni rahatsız etmeden yürüyorum bir kaç adım ileriden. Başımı her çevirdiğimde bana baktığını görüyorum. Sen giderek geride kalıyorsun adımlarımı yavaşlatsam da. Gitmek istiyorsun biliyorum ve inan bu canımı çok yakıyor. Başka bir yoldan yürümeye başladığında bir daha asla görüşemeyeceğimizi anlıyorum. Elveda bile diyemiyorum sana. Hayallerimde bizim için inşa ettiğim tepedeki o ev yıkılıyor, bütün güllerin kuruyor o anda. Senden geriye sadece bu hikaye kalıyor. Anlatsam duygularımın karşılığı olmayacak. Anlatmazsam eğer sürekli aklımda olacaksın, unutamayacağım seni. Umutsuz bir oyun oynuyorum şimdi. Eğer bu hikayeyi okursan ve kendini tanırsan bir şans daha doğar tepedeki o evi tekrardan inşa etmeye...