Various Artists - The Negative Communication Age
arvadite Zaman: 25.3.12
1990 , ambient , experimental , Italy , industrial , noise , Tokkat gibi , toplama albüm , Various Artists
2007 , acoustic , ambient , diş , Folk , The Phantom Carriage , UK
Vaykorus Zaman: 25.3.12
1986 , industrial , Minamata , noise , Tokkat gibi çarpar ha , video
arvadite Zaman: 23.3.12
1992 , experimental , Gazza November , Netherlands , ses üzerine kayıtlar
Bir gün bir çocuğun çıkıp Avrupa post-industrial piyasaya yuvalanmış dark ambient kuyusuna “kral çıplak” diye bağırmasını bekliyorum. “Hepiniz tembelsiniz ve alayınızı toplasak herhangi bir Helge Sten projesinin bir dakikası etmezsiniz. Gevşek drone ağlarınızın geniş aralıklarını bizim hayalgücümüz dolduruyor, dark and brooding atmospheres my ass!”. Böylesi bir suçlama kimi ıskalardı? Bad Sector ve Massimo Magrini’yi, Drone Records katalogunu, Inade’i, . Eğer Avrupalı olsaydı Monstrare ile dudaklarımıza en tatlı uçukları konduran Cordell Klier elbette. Nordvargr? Hayranları karar versin. Ya “Okült” soundscape’leri ve space klavyeleri “tuhaf uzak zamanlar”a akord etme başarısıyla tanınan, Atlantik ötesinden Ada’ya bulaşmış Lovecraftianizm takıntısından da payını almış Endvra? Ben giyotini indirmekte tereddüt etmezdim. Hatta primitif ritüel perküsyonları, shoggoth orjisi hissi veren yosunlu atmosferleri ya da uzak yıldızlardan gelen formları ağırlamaya istekli işleri değil, özellikle “The Watcher” için. Ama kurbana, popüler müzikte masif konseptin müziği tuhaf yollardan gölgelediği enstantanelerden olduğu için saygıda kusur etmeyerek.
Endvra diskografisini eşeledikten sonra “The Watcher”ın Endvra 101 olmak için fazla istisnai, fazla radikal bir iş olduğunu görmek zor olmaz. Albümün minimalizminin sıkıcı, tembel, snob, kopyacı, ilahi ya da kusursuzca başarısız seçeneklerinden hangisini cisimleştirdiğini çözmek için, tek parçalık içeriği tanımlayan iki sabit nokta arasında osilasyonların, metalik tırmalayışların & ovalara yayılan ya da metal yüzeyi kazıyan synth’lerin yanısıra, iç kapağa ve alt başlığa da göz atabiliriz. “The Watcher and the Watched Signals from the Dreaming Communion”. Gözleri, büyük yıldız izdivaçlarına şahit oluyormuşcasına ardına dek açılmış teyze, buğulu gri-mavi eterik soyutlamalar, kavanozdaki domuzcuk ve sandalyeyle kompozisyon... Açık ki birleştirmemiz gereken bir bulmaca yok. İnmemiz gereken bir yer varsa, bu, çoğu dark ambient işindeki gibi Ganzfeld deneyinin izolasyon tankı. Ama bir şey daha var. Bu defa tembellikten değil, bu coğrafyanın gerçekten hayalgücüyle doldurulması gerektiğini ve stasis'in şiirin en yüksek formu olabileceğini söyleyen bir şey.
Endvura – The Watcher
mutlu yetkin Zaman: 20.3.12
1998 , ambient , Endvra , Italy , industrial
arvadite Zaman: 20.3.12
1974 , David Lee Jr. , free jazz , jazz-funk , New Orleans , US
Vaykorus Zaman: 18.3.12
Dingin , experimental , Expo '70 , Other , Tokkat gibi çarpar ha , video
" Günlerdir tedirgin tartışmaların vazgeçilmez konusu olan operasyon artık kapıdaydı. Son bir haftadır hiç kimse üstünü değiştirmiyor, günlük giysileriyle yatıp kalkıyordu.
Askerler gece yarısı cezaevini kuşatıp çoktan en önemli yerleri kontrol altına alarak ‘’Teslim Olun’’ çağrısını yapmaya başlamıştı. Devlet cezaevinin sahibinin kendisi olduğunu unutmuştu. Kendi cezaevinde çoktan teslim aldığı ve teslim aldığı içinde korumakla yükümlü olduğu tutsaklara ‘’teslim olun’’ diyerek, daha baştan mizahi bir hukuksuzluğu ilan etmişti. Mutlaka bu anonsu yaparken kazaen teslim olunmaması için dua etmişlerdi. Çünkü bütün plan büyük bir çatışma ve bu çatışmanın gölgesine gizlenmiş imha listesine dayanıyor olmalıydı. Böyle de oldu…
Askerler çoktan hazırdılar. Uzaktan sadece o otoriter gizemli komut sesi duyuluyordu. Devletin bekası için teslim ve pişman olmaya çağıran ses… Ses, karşısındaki savunmasız hasımlarına ‘’öleceksiniz’’ diyordu.
Bütün dünyada benzeri sadece tuzak olarak adlandırılan bir gizli işaretiyle maltadaki silahsız tutuklu ve hükümlülere yağmur gibi kurşun yağmaya başladı. Kimi bulacağını bilmeyen, rastladığında çılgınca biçip geçen kuşunlar adressizdi. Her vurulan yere yığılıyordu. İnsan hedefini ıskalayan kurşunlar ise demir kapılara çarparak kıvılcımlar çıkarıyor, duvara saplananlar bile bir parça koparmadan durmuyordu.
Tarihin ilk bilinen gününden bu yana bilindiği üzere, dünyayı değiştirmek isteyenlerin kanları zeminde henüz pıhtılaşmamıştı.
Televizyondan Sağmalcılar Cezaevi’nin operasyon sonrası görüntüleri izleniyor. Dumanlar yükseliyor, öldürülen mahkûmların isim tespitleri yapılmış, liste yayınlanıyor. Ringden yanmış bir kadın mahkûm indiriliyor, mahkûm bağırıyor ‘’Diri diri yaktılar’’
Devrim savaşçılarının acıları telaşlı gürültüler içinde duyulmaz. Acı, sıradan hayatlara talip olanlarda abartılarak başkalarının şefkatine teslim edilir, bizde tam tersidir. Dünyayı değiştirmek isteyenler için acıyı gizleyerek dayandığını göstermek, dünyayı değiştirme terbiyesinin en sıkı malzemesidir.
Büyük gürültü… Büyük alt üst oluşun geride bıraktığı toz bulutu ve yıkıntı. Yıkılan cezaevi duvarlarının içindeki yıkılmış, yakılmış tutsaklar, kimsenin umurunda olmadığı etten yıkıntılardı.
Ülkenin bir sorunu daha başarıyla çözümlenmişti yüz akıyla. Bir daha sonsuza kadar unutulacaktı her şey. Yapılanlar ise yapanların yanına parfüm üretmek için canlı hayvan kullanan vahşi kimyacılar gibi büyük bir deneyim olarak kalacaktı…
Konferans salonunun tavanları deliniyor. Salonun tepesinden kocaman şekilsiz beton kalıpları kalabalığın arasına düşüyor. Ne beton kalıplar bizi umursuyor artık, ne biz onları. Günlerdir delinmekten betonlar yorgun, günlerdir onların delinmesini dinlemekten biz yorgunuz…
Tek yorulmayan son koğuştaki televizyon. Hala bağırıyor sunucu, enerjisinden tek gram eksilmemiş. Bütün cezaevleri tahliye edilmiş, devletimiz işgal bölgelerini ele geçirmiş, düşmanlar çatışmalarda ölü olarak ele geçirilmiş ama hepsine haddi bildirilmiş. Ele geçirilenler bilinmeyen akıbetlerine teslim edilmiş. Küçümen bir pürüz var. Son cezaevi, onun da eli kulağında. Adı Ümraniye. Battı batacak, yandı yanacak, haddi bildirildi, bildirilecek…
Birkaç dakika içinde yeni bir ses duyuluyor. Az önceki betonlara duyarsız yorgunluklarımız kaçıyor üstümüzden. Gaz sızıntısı giderek yükselerek üstümüze akıyor. Koğuş aniden yanmaya başlıyor. O yandıkça tavanında açılmış kocaman oyuklardan gaz bombaları bir havai fişek arsızlığında birbiri ardı sıra patlamaya başlıyor…
Ara koridorların kanlı zeminleri, cezaevinin yangından simsiyah olan duvarları, yaralı çığlıkları, dışarıdan belirli belirsiz duyulan ambulans sesi, polis, itfaiye sirenleri, annelerimizin, babalarımızın, kardeşlerimizin dövünmeleri, gözyaşları, her şey ama her şey yolculuğa eşlik ediyordu.
Sağdan soldan bulunan tek tük sigaralar yoldaş hakkı denilerek yarım yarım, fırt fırt paylaşılıyor ve sessizliğe derin derin üfleniyordu.
Yeni bir cayırtı sessizliği son kez deldi.
Askerler cezaevini yakıyorlardı. Ellerindeki alev püskürten makineler bilim kurgu filmlerindeki ejderhalar gibi üstümüze üstümüze geliyordu. Dumandan göz gözü görmüyor, genizlerimize, ciğerlerimize ejderhanın gizli gazı doluyordu. Aynı anda bir süredir delinen tavan çöktü. Temiz hava için pencerelere başını uzatanları keskin nişancılar tek atışla vazgeçiriyorlardı. İstenen, gazdan zehirlenerek etkisiz hale getirmekti. Ölerek etkisiz, bayılarak etkisiz, sakat kalarak etkisiz, fark etmezdi. Hedef etkisizleştirmekti.
‘’Teslim olun direnmeniz faydasız, söz veriyoruz kimseye bir şey olmayacak, bizimle konuşun, daha fazla insanın canı yanmasın.’’
Bu ilk anonstu insanları bağışlamaya çağıran. Anonsu yaparken bu titiz çalışmada unuttukları bir küçük ayrıntı vardı, bu anonsu gereksizleştirmişti. Her şeyi yaptıktan sonra hiçbir şey yapmama sözü veriliyordu. Yapacak bir şey kalmadığına göre bu söz içerdekilere değil, dışarıdakilere veriliyor olmalıydı.
Dudaklar ateşten ve dumandan kavrulmuştu. Gecenin bir saatinde cezaevi mikrofonlarından işkence çığlıkları dinletilmeye başlandı. Cezaevine girme süreleri çok uzun yılları alanlar için bile, çok taze, çok tanıdıktı bu sesler.
Gaz bombaları, delinen her yerden aynı anda yağmaya başladı. Göz gözü görmüyordu. Çığlıklar kendisine saklanacak bir yer arıyordu ama yoktu. Holocaust’un ne demek olduğunu ancak kimliği gizli gazla tanıştığınızda anlayabilirsiniz. Yeryüzünün hiçbir sözcüğü o kâbusu aktaramaz. Korunma içinde, sanal bir dehşetle izlediğiniz filmler size gerçeği asla yansıtmaz. Sanal olanın tehlikesizliği gerçek olanın dehşetini eğlenceye dönüştürerek sizi güvende kılar. Gerçek ise ‘’keşke sanal olsa’’ diye yalvardığınız bir kâbustur. Tüm vücutlar kasılıyordu. Aklımızı, bedenimizi hiçbir şeyi kontrol edemiyorduk. Gaz sadece nefes yoluyla etkisini göstermiyordu. Binlerce aynı zamanda olan zehirli yılan ısırığı gibi derilerimizden işliyordu. Bedenlerimizin yandığını kavrulduğunu sanıyorduk. Yerlerde çırpınanlar, duvarları yumruklayanlar, üst üste yığılıp kalanlar… Demek Holocaust buydu. Çırpınarak kendi sefaletlerinin farkına varmayarak sadece böyle hayvanlar gibi öldürülüyorlardı…
Hepimizi ayağa kaldırıp götürmeye başladılar. Cezaevinin dışına sıraya sokulmuş ringler artık bizi bekliyordu. Sırayla ringlere bindirilmeye başladık. Dövebilme imkânının tek bir saniyesini kaçırmak istemeyen erlerin, tatmine bir türlü ulaşmayan küfür ve tekmeleri ile arabaların içine boş çuvallar gibi atıldık. İçerde bekleyen askerler taze kuvvetti. Onlar daha şöyle bir ağız tadı ile kimseyi dövememişlerdi. Her yeni bindirileni hızı yeni alınan coplarla dövüyorlardı. Her araca on beş- on yedi arası mahkûm bindirildiğine göre, her yeni gelenle yeni bir dayak turu yapıldığına göre, biz on yedi kere, diğer arkadaşlarda bu sayıya yakın yeniden dövülmüş olmalıydı. Sonunda ring hareket etti… Nereye götürüldüğümüzü bilmiyorduk…
Biz o an zamanın kanayan kıyısındaydık…
Uzun bir yolculuktu… Dövülme darbeleri ile daha da sıkılaşıp bileklerimizi morluktan sulu yaraya çevirmiş kelepçelerin sızısı bir yana, asıl susuzluk ve tuvalet ihtiyacı sevkimizi kâbusa çevirmişti. Susuzluğa dayanamayan biri, ringin kafes penceresine yapışmış camın ardındaki su yüzeyini yalıyordu. Yataklıktan gelme en yaşlımız tuvalete gitmek için yalvarıyordu. Ringin içine yapacaktı ama elleri arkadan kelepçeli olduğundan yapamıyordu… Ağlıyordu…
Çaresiz bir yaşlının ağlayışı çaresiz bir bebeğin ağlayışından çok farklıydı. Çaresiz bebekler ağlarken sevinçle isteği yapılırken, çaresiz yaşlı ağlayışında insan kendi onurunun nasıl bir bilgisayar yanlışlığı gibi tek tuşla yok edildiğini görüyordu. Çok utanacaktı ama hayatı boyunca unutmayacaktı… Tuvaletini kader arkadaşları ve çocuğu yaşındaki askerlerin yanında altına yapmış olacaktı…
F tipi cezaevinin kapısı insanla beslenen bir canavara benziyordu. Sürekli içeri birilerini götürüyorlar, ama içerden kimse çıkmıyordu… Gece yarısı ringden ilk inen, insanla beslenen canavar kapıya götürüldü. Ringin içerisine ise iri yarı bir asker girip en çelimsiz mahkûmun sırtına oturup sallanmaya başladı. Zikir meftunu gibi bir ileri, bir geri sallanırken, yaptığının ne anlama geldiğini herkesin anlaması için garip hırıltılar çıkarıyordu. Mahkûm, üstündeki azgın köylünün iğrenç ağırlığından iki büklüm inleyerek yere kapaklandı. Komutanın bağırtılar üstüne ringi teftişe gelmesi ile azgın köylü bir anda itaatkâr bir kul olarak hizaya girdi. Genç arkadaşımız bir daha başını kaldırıp kimsenin yüzüne bakamamıştı. Ringden inerken son fısıltısı duyuldu. ‘’Keşke ölseydim’’ Bilmiyordu ama ölecekti… Çok kısa bir zaman sonra ölüm orucu henüz dalya dediğinde ölecekti…
Muhabere şimdilik bitmişti… "
19 Aralık 2010 / Akın Olgun / BirGün
Limited Download / Limitfelan: 45
Vaykorus Zaman: 15.3.12
1985 , Alternative , Nadir bulunan , new wave , Single , Synth Pop , The Cure
arvadite Zaman: 13.3.12
2006 , acousmatique , experimental , Germany , kulaklıkla dinlenesi , Label: Room40 , Michael Vorfeld , Reinhold Friedl
Yedi Uyurlar / Ashab-ı Kehf
Kapatıldıkları zindandan kaçarlar ve sığınacakları bir mağara bulurlar. Yedisi ve bir köpek (Kitmir veya Kıtmir) mağarada uyuya kalırlar. Bu mağaraya gelen askerler şaşırmış ve isteri içinde geri dönerler. Bunun üzerine komutanları mağara girişinin taş ve harçla kapatılmasını emreder. Yedi kafir'in burada ölüme terkedildiklerini anlatan bir levha bırakarak giderler.
Ashab'ül Kehf ile ilgili mağaranın ise sınırları içinde olduğunu iddia eden 33 kentin dördü Türkiye'dedir: Afşin, Efes, Selçuk, Lice ve Tarsus. Hırıstiyanlar tarafından kabul edilen sürümdeki mağara Selçuk ilçesindeki Efes antik şehrinin yakınlarındaki Panayır Dağı eteklerinde bulunmaktadır
Limited Download / Sınırlıgınırlı: 30
Vaykorus Zaman: 13.3.12
2012 , experimental , improvisation , Japan , live albüm , Nadir bulunan , noise , Other , Tatsumi Ryusui , Underground
Fausto Maijstral (İtaly) / Tastumi Rtusui (Japan)
14 / 03 / 2012 - Peyote Bar / Istanbul
DuChamp ve Will Gresson’dan oluşan ikili, deneysel müzik, sesli anılar, emprovizasyon, drone ve alan kayıtlarına olan karşılıklı ilgileri temelinde, çoğunlukla emprovize olarak ses manzaraları yaratıyor.
A duo formed by DuChamp (baritone guitar, voice, effects) and sound artist Will Gresson (guitar, effects, voice, field recordings).
The band explores the middle ground between their mutual interest in experimental music, souding memories, improvisation, drones and manipulation of field recording, performing largely improvised soundscapes. Individually both musicians have been involved in various solo and group performances, and performed with Concern (US), Family Battle Snake (GR), Steindor Kristinsson (IS), Iku Sakan (JP), Bemydelay (IT) and Rella the Woodcutter (IT), and opened the 2011 edition of Occultofest in Ausland, Berlin.
Berlin’de yaşayan deneysel müzik sanatçısı Tatsumi Ryusui, gitar, oyuncaklar, kalimba ve kendi yaptığı çeşitli enstrümanları kullanarak narin, güçlü ve büyüleyici ambient dokularını, hipnotik drone’lar ve gürültü ile birleştiriyor.
Tatsumi Ryusui is a Japanese sound artist based in Berlin, active in impro/experimental scene since two years, collaborating with several artists, such as François Sallé (FR), Iku Sakan (JP), Emme (IT), Micheal Chinen (US) and also member of the noise trio Palatial, with Will Gresson (NZ) and Sasha Mandel (DE).
Tastumi use guitar, toys, kalimba, ovosono, several self build instruments all processed to gain delicate, powerful and astonishing ambient textures that connect drone and the catartic side of noise.
Vaykorus Zaman: 10.3.12
drone , experimental , İstanbul , italya , japonya , noise , Peyote
Vaykorus Zaman: 8.3.12
cassette , Duy-uru , Heyecan
TRansmit// sunar : SIGNALS FROM OUTSIDE # 21
7 Mart Çarşamba, saat: 23:00 / Peyote : peyote.com.tr/v3/?p=5104
11 Mart Pazar, Arkaoda : arkaoda.com/arkaodaprogram.asp?program=true&yil=2012&ay=3
Ülkemizde, günümüz elektronik, deneysel ve avant-garde müzikleri adına yaptığı çalışmalarla tanınan, TRansmit Müzik, hazırladığı 21.ci gecede, Almanya’dan genç kuşak bir elektronik müzisyeni konuk ediyor.
SIGNALS FROM OUTSIDE, yurtdışından gelen müzisyenlerle yapılan canlı performans etkinliklerini kapsayan bir proje, konserler dizisinin yirmibirincisi, ilk defa ülkemize gelecek müzisyen, “Java Delle” ile sürüyor.
Geceye, Java Delle (Almanya) ve Heavy Machinery (Türkiye) canlı performansları ile katılıyor.
JAVA DELLE: Alman müzisyen Tim Tim ’in noise müzik projesidir. Sanatçı, yaptığı harsh noise çalışmalarını, “Electronic Junk” olarak adlandırmaktadır. Bu müzik dinleyenlere, bir hurdalıktan gelen sesleri dinliyormuş hissi yaşatır, tabiki doğal olarak sesler sert ve yüksektir. Müzisyenin ilk Cd’si de "Electronic Junk Addicted" adıyla yayınlanmıştır. Sanatçı, İngiltere, İskoçya, Avusturya, Polonya, Slovakya, Finlandiya, Letonya, vb. bir çok Avrupa ülkesinde konserler vermiştir. Yanı sıra, Tim Tim, Hamburg’da yerel bir radyoda "Zor İnsanlar İçin Zor Müzikler" adlı bir deneysel müzik programı yapmaktadır.
HEAVY MACHINERY: Heavy Machinery, ülkemizin experimental industrial, noise müzik öncüsü, Batur Sönmez 'in yeni harsh noise / industrial müzik projesi. İlk müzik ve görsel - işitsel sanat çalışmalarına 1998 yılında başlayan Sönmez, experimental, electronic, industrial, noise müzik alanında, tüm dünyada tanındı. Bir çok projeye imza atan sanatçı, Japonya'dan İspanya'ya, Rusya'dan Lübnan'a, Dünyanın bir çok ülkesinde çeşitli festival ve konserlere katıldı. Sönmez, son yıllardaki, yeni deneysel, elektronik, avant-garde, güncel müzik projelerini, kendi adı altında sürdürmektedir.
Ayrıca, Arkaoda'da ki geceye Ünver Şahin ve Asaf Zeki Yüksel özel duo performanslarıyla katılacaklar.
SIGNALS FROM OUTSIDE is the one & the only experimental, electronic, noise music live event series in Istanbul, Turkey. The events were curated / organized by Batur Sonmez since 2006. The idea was cultural and artistic exchange between musicians / artists from abroad and musicians / artists from Turkey.
Bu etkinlik, elektronik müzik öncüsü Karlheinz Stockhausen ‘a itaf edilmiştir.
This event was dedicated to electronic music pioneer Karlheinz Stockhausen.
Vaykorus Zaman: 4.3.12
Almanya , Arkaoda , Batur Sönmez , experimental , Germany , Harsh Noise , Heyecan , industrial , Java Delle , noise , Other , Peyote