İstifaya karar verme sürecim 😞 – İpek ve Annesi ♡
Bu benim blog’um için ilk yazım. Henüz blog’um hazır dahi değil ama ilk yazıyı yazmak için özellikle bugünü seçtim. Çünkü bugün eşimin beni ilk öptüğü tarih! Bana şans getireceğine inanıyorum.
Hayatımın şu günü, şu noktasında istifa etmeye kesin olarak karar vermiş bulunuyorum. Aslında karar vermek çok zor bir süreç. Eğer kararı verdikten sonra benim gibi “nefes” aldığınızı hisseder hale geliyorsanız kesinlikle doğru bir karar verdiğinizi anlıyorsunuz.
Bugün sizinle istifaya karar verme aşamamı paylaşmak istiyorum.
Ben çalıştığım firmaya 2007’de girdim. Şuanda 2014’te olduğumuza göre 7 yılım geçmiş burada. Kesinlikle bir kemikleşme var. Tabii ki karar verirken artısını eksisini çok düşündüm ve her şeye bir yüzde koyarak kâğıda yazdım.
İşimi sevemem : %80
Firmamı sevmem :%40
Maaş tatmini: %30
İş ve ev hayatı dengesi:%20
İş arkadaşlarımla ilişkim :%90
Çalışma ortamımın rahatlığı :%60
Kariyer/yükselme şansı : %10
Her şeye sayısal değer vererek değerlendirmek de çalıştığım firmanın bana verdiği alışkanlık.. Ben –şuan için hala- %100 Japon sermayeli ve %bir milyon Japon mantığı ile yönetilen bir firmada çalışıyorum. Hayatımdaki pek çok alışkanlığı onlardan kaptığımı itiraf etmeliyim.
Size de istifa veya başka bir konuda köklü bir değişiklik için karar vermek üzere iseniz, benim yöntemimi deneyebilirsiniz.
Beni istifaya sürükleyen süreç temelde iş yerinde mutlu olmamam ve buna ilave olarak ev-iş hayatı dengesinin olmaması. Şuan; sabah 06:30’da evden çıkıyorum ve 18:50 gibi eve dönüyorum. Eşim kızımızı sabahları uyandırıyor (ki bu vicdanen çok zor bir şey çünkü o daha 14 aylık) kahvaltısını yaptırıyor, kıyafetlerini giydirip, arabaya atıp kreşe götürüyor. Neden kreşe gittiğini daha sonra anlatacağım. Sonra kendisi işe gidiyor. Akşamları da yine İpek’i kreşten alıyor, eve gidiyorlar onun üstü başı, elini yüzünü yıkama, bir şeyler yedirme derken ben geliyorum. Yani eşim oldukça yoruluyor. Kendi yorgunluğumu hiç anlatmadım daha… benim için de çok zor çünkü işten eve gidince yatana kadar hiç oturmuyorum. Sevdiğim herhangi bir şeye vakit ayırmak gibi bir lüksüm asla yok. Gece uykusuzluğu da var. E işimde de süper mutluyum harika bir kariyer beni bekliyor gibi bir durumum da yok. Hal böyle olunca insan bir an durup kendine soruyor. Bu kadar zorluğu kendime ve aileme “ne için” çektiriyorum? İşte sonra da cevabını buluyorsunuz.
Benim için süreç böyle işledi. İşte tam da bu noktada iş yerinde günlerim çok tuhaf geçiyor, gelecek için yapılan hiçbir planda kendime pay biçmiyorum. Bu konuyu arkadaşlarımla konuşmayı çok istiyorum ama onu da yapamıyorum. Şuan için gizli tutuyorum. Gidiyorum – geliyorum ama motivasyon sıfır. Diğer taraftan birlikte çalıştığım arkadaşlarıma benden hiçbir yük kalmasın diye de çabalıyorum. Çok tuhaf bir his.
Benim avantajım işimi evden de yapabilmem. Ben tercümanım. Japonca – İngilizce – Türkçe arasında dehşet tercüme yaparım 🙂 Bu işi evden de yapabileceğim, veya ara ara konferans-serminer veya toplantılara gidebileceğim bağlantılarım var … İyi ki de onlar var… Tamamen iş hayatını bırakmak benim yapıma pek uygun değil. Ama iş yoğunluğuma denge verebileceğim, kendime de vakit ayırabileceğim için gerçekten çok şanslıyım. Japonca okumayı seçmekle iyi mi yaptım kötü mü yaptım diye düşündüğüm çok oldu. Şuan, evden de yapabileceğim bir mesleğim olduğu için kendimi şanslı hissediyorum.
İşte böyle, işten istifa etmek çok çok çok zor bir karar. Çünkü insan gerçekten bebek ile evde bütün gün yalnız kaldığında farklı bir boyuta geçiyor ve bu her gün böyle olduğunda ise bunalıyor. İyice tartmak düşünmek gerek. Kesinlikle eşlerin desteği şart. Benim eşim bana bu konuda hep açık çek verdi. İşi bıraktıktan sonra beni neler bekliyor olacak… göreceğiz…
Etiketler çalışan anne, duygusal gel-gitler, ihbar süresi, istifa, kreş, mutlu anne
Önceki YazıAkşama misafir mi? Hiç sorun değil!
Sonraki YazıJoker kıyafetler ✅
“İstifaya karar verme sürecim 😞” için 2 yorum
Geri bildirim: Çalışıyorum çalışıyorum çalışıyorum 😴 | İpek ve Annesi ♡
Geri bildirim: Freelance çalışmak – İpek ve Annesi ♡