Umudun katillerine karşı halkın Noel Babaları - Yazarlar haberleri - Gaffar Yakınca
Umudun düşmanları, umudun katilleri her devirde var oldular. Bugün de varlar. Her gün çok farklı biçimlerde karşınıza çıkarlar. Yılbaşı yaklaşırken ise özel olarak tantanalı işler yapmaya kalkışabilirler. Noel Baba bıçaklama, yılbaşı ağacı yakma, Noel Baba sünnet etme gibi akla ziyan şovlar aslında şu basit umut etme eylemine karşı girişilen cürümlerdir.
Bu yıl da ilk haber Cumhurbaşkanının yılın sivil toplum örgütü ödülüne layık gördüğü ve Şener Şen ile birlikte aynı sahneye çıkarak ödül alan Alperen Ocakları adlı dernekten geldi. Nazillide Efe kılığına girmiş bir grup densiz Noel Babanın kafasına silah dayayıp, linç ettiler.
Bu adamlar aslında hayli büyük bir kötülüğün, kendini insanlara kötülük yapmak üzerine inşa etmiş bir düşünce sisteminin, bir tür karikatür halinde dış dünyaya yansıyan halidir. Allah akıl fikir versin demeyeceğim. Alıp alabilecekleri akıl işte bu kadardır. Onun için Allah ıslah etsin diyeyim, en doğrusu budur.
Artık klasikleşen bu tablo üzerine, ABC Gazetesi editörlerinin anlayışına sığınarak, iki yıl önce kişisel blogumda paylaştığım bir yazıyı tekrar sunmak istiyorum. Yeni yılınız kutlu ve umut dolu olsun.
Kasabadan köyümüze gelirken, köyün kayısı bahçelerinin ilk göründüğü yamaçta, iki tepe arasında bir ardıç ağacı vardı. Çocukluğumun en dokunaklı sahneleri büyükannemle, – bizim dille diyecek olursam böyğanamla – bu ağaca gidip türlü renkte bezler, çaputlar, ipler bağladığımız anlardı. Genelde günbatımıyla beraber böyğanam ağacın dallarına bezleri bağlar, bir yandan da gırtlağından çıkardığı sesiyle uzata uzata ağıt gibi türküler söylerdi. Köyden başka insanlar da bu ayini yapıyor olmalıydı ki ağacın dalları rengarenk çaputlarla doluydu. Kısa zaman önce öğrendim ki o ağaç bilinmeyen birileri tarafından kesilmiş. Odun için falan desen anlamsız, çünkü her yer meşe ormanı, belli ki kesenlerin niyeti binlerce yıllık bir pagan tapınağını yerle bir etmekmiş. Her yere cami yapan, inancın, ibadetin dokunulmazlığından söz eden kişilerin samimiyetsizliğini görmek açısından dramatik bir örnektir.
Yılbaşı yaklaşırken islamcıların estirdiği teröre bakın. Sanki son büyük istiklal harbinin en önemli çarpışmalarından birini veriyormuşcasına gayretli ve imanlılar. Okullara tehdit genelgeleri, foseptik ağızlı orgasmusçu yazarların hakaretleri, afişler, fetvalar, yetmedi sokakta Noel Babayı kovalayan yeniçeriler.
Kültürümüzde yok diyorlar, temel argümanları bu. Hangi kültürden söz ediyorlar? Kast ettiklerinin kadim Anadolu kültürleri ya da Türk kültürü olmadığı açık, demek ki karanlık kafalı, cerahat dilli bu adamların başka bir kültürleri vardır. Kendisi gibi dinci, mezhepçi olmayanların helvadan put yapıp ona taptığını zanneden bir cehaletle karşı karşıyayız. Böyle bakıyor, çünkü sahip olduğu, ya da sahiplendiği kültürün sınırları budur. Bir ucu kadınların etek boylarından namus kriteri üretmeye, diğer ucu aleni hırsızlıklara kılıflar bulmaya dayanır.
Başka bir kültürden güzel olan bir öğeyi almak neden yanlış olsun? Tüm dünyayı üç evlek Arap yarımadası üzerinden kavramaya çalıştıkları için buna verecek yanıtları yok. Kaldı ki bizim kültürümüzde yeni yıl da var, Noel Baba da var. Türklerin mavi süslü kuşamı ve geyiklerin çektiği kızağıyla Ayaz Atası var ve binlerce yıldır olduğu gibi bu yıl da Kazakistandan Türkmenistana kadar iş başında. Meslektaşı Noelle aynı işin peşinde, çocuklara yeni yıl için hediyeler dağıtıyor. Azerbaycana gelince ona Şahta Baba diyorlar, yardımcısı ise dünya güzeli torunu Qar Kız (Kar Kız)dır. Ardından Ermenilerin Jmer Papisi, Gürcülerin Tovlis Babası, Kabardeylerin Ves Dadesi oluyor. Sibirya steplerinde Ded Maroza, Anadoluya varınca bildiğiniz Noel Babaya dönüşüyor. Çünkü Noel Baba aslen buralıdır, Türk olsun, Kürt olsun, Zaza, Çerkez olsun Noel Babanın, yani Demreli Santa Klausun hemşehrileridir. Üstelik bizim Anadoluda Santadan çok daha eski bir başka Noel Babamız var, Dersimlilerin Khalo Gağanı karısıyla beraber binlerce yıldır bu coğrafyada yeni yılın gelişini müjdeliyor.
Hadi diyelim bütün bunları bilmiyorlar, Noel Babalara düşmanlar, peki yılbaşından ne istiyorlar? İşleri güçleri yok mu, milletin üçkuruşluk tombalasına,milli piyangosuna, hindisine, yaprak sarmasına takmışlar kafayı? Böyle düşününce gerçekten idrak etmesi zor, neyin kini bu, neyin düşmanlığı?
Açık ki bu eylemler bir kültürel korunma refleksinin çok ötesinde anlamlar taşıyor. Noel olsun, yılbaşı olsun bu adetlerin tamamı eski yılı uğurlama, yeni gelen yılı karşılama gelenekleridir. Tüm Noel babaların, çam ağaçlarının, şarkıların, kostümlerin falan tek bir amacı var : gelen yılın bolluk, bereket, sağlık ve şans getirmesini dilemek, kötülüklerin bitmesini, iyiliğin, güzelliğin egemen olmasını istemek, bunu umut etmek. İşte bu karanlık yürekli islamcıların tahammül edemediği şey de budur, yani umuttur.
Bakın işte sadece kendilerinden farklı olan insanlara değil, ağaca, kuşa, köpeğe, özgürlüğe, neşeye, bunlardan daha beteri umuda düşmanlık güdüyorlar. Osmanlı diye bize umut etmenin yasaklandığı bir rejimi pazarlıyorlar. İslamcılar için kafaların kolların kesilmesi yeterli değil, asıl umudun gırtlaklanması lazım. Küçük kızların kadınların pazarlanması yetmiyor, umudun da karneye, duaya falan bağlanması gerekiyor.
Umuda kast eden bir düşünce çirkindir. Tüm insanlığın düşmanıdır. Bunun için dünyanın her memleketinde sevinçle, umutla dolaşan, torbasında hediyeler taşıyan Noel Baba, Ded Maroz, Ayaz Ata, Şahta Baba ya da Khalo Gağan bizim buralara gelince bu hayasızlar tarafından sokaklarda kovalanır, temsili linç gösterilerinde kusulan öfkenin nesnesi haline gelir.
Şaka değil, insana yakışan herşeye düşmanlık besleyen bir fikirden söz ediyoruz. Özgürlük misal, bir pop şarkıcısının konserinden sonra türbanlı kızlar şarkıcıyı öpmüşler. İslamcılığın bayrak gemisi Akit feryat ediyor başörtüsüne zulmediliyor diye. Bizim izah etmemize gerek yok, kendileri açıkça söylüyorlar işte, yıllarca başörtüsüne özgürlük dedikleri şey gerçekten de, bizatihi o kumaşın özgürlüğüdür. Milyonlarca metre özgür kara kumaşımız olsun ki tüm kadınları onun altına saklayabilelim, bunun adına da özgürlük diyelim, evet bu bir özgürlük, ama insanların değil bezlerin özgürlüğü.
Şarkıcının yanağına masum iki öpücük konduran bu kızların ne tür bir beklentisi olabilir ki? En kötüsü, en günahkar olanı misal, o şarkıcıyla çıktığını, gerçekten öpüştüğünü, hatta belki evlendiğini falan hayal etmektir. Masum bir hayalin kime ne zararı olabilir? İslamcı kafa böyle bakmıyor, en masum hayalleri, en insani arzuları bile ahlaksızlık, iffetsizlik olarak yaftalıyor, gücü yettiği zaman da cezalandırıyor. Bakın, devlet işi gücü bırakmış ilkokul çocukları birbirine hediye vermesin diye genelgeler tamimler yayınlıyor. Belki bir süre sonra çocukların peşine hafiyeler takıp not kıracaklar, ceza kesecekler.
Şu yaşlı ve talihsiz dünya, insana düşman bir çok sapkınlık bir çok fenalık görmüştür de, hayal etmeyi, umut etmeyi yasaklayacak denli bir zorbalığı bugüne dek görmemiştir. Ta ki bu islamcılar türeyene kadar. Farklı olana hiç bir şekilde yaşam hakkı tanımayan bu zihniyetin motivasyonu da yine bizatihi kendisidir. Her türlü kötülüğü kendine hak görmektedir, çünkü inancı böyle demektedir. Neden haklısın sorusuna çünkü haklıyım da ondan yanıtını verecek denli ahmak, ve yine tam da bundan dolayı bu kadar korkunçtur.
Umuda düşmanlığı da boşuna değildir. Çünkü özgürlüğün beşiğidir umut, güzelliğin, yaşama sevincinin ilk boy verdiği yerdir. Herkes bilir, kötülüğe karşı savaşabilmek için en önce ümitvar olmak gerekir.
Ah benim yurdumun talihsiz çocukları, insanlığına kast edilen gençler, Vahabi kırması zorbaların elinde dili, dini, kültürü horlanan, bir damla hürriyetin ve hatta umut etmenin bile çok görüldüğü, bahtsız yavrular… Üzerinize zorla giydirilmeye çalışılan ölü esvaplarını gördükçe içim sızlıyor, yüreğim dağlanıyor.
Kara gözlü yavrum, güzel yüzlü bacım, elleri nasır kardeşim, tıpkı başka memleketlerdeki özgür insanlar gibi senin de yaşamın neşesinde, Dünyanın güzelliğinde payın vardır. Lakin o payı alabilmek için bu ölü esvaplarını yırtıp atman gerekir. Daha çok hayal etmen, daha çok ümit etmen ve direnmen gerekir. Sadece özgürlüğe ve akla secde eden başınla direnmen ve daha çok direnmen…
Bunun için sakin ol ve korkma. Rüyamda adak ağaçları görüyorum, umut ağaçları. Yüz yıllık, bin yıllık ardıçlar. Bizim ağaçlarımız, ve bizim kuşlarımız, bizim parklarımız, bizim köpeklerimiz, bizim yaşamımız… Biz direndikçe emin ol, gelen yıllar daha da güzel olacak. Çünkü sadece iyilik ve güzellik değil, umut ve hayal gücü de bizim tarafımızdadır. Emin ol Noel Babalar, Ayaz Atalar, Khalo Gağanlar kazanacak, umut kazanacak. İnanıyorum ki biz kazanacağız!