Bombalar Patlarken | Şenay Elvan Duman
Ana Sayfa Aklımdan Geçenler Bombalar Patlarken
Bu yazıyı bombalar patlarken içimi dökmek için yazıyorum. Kimle konuşursam konuşayım, ne yaparsam yapayım rahat bir nefes almama yeterli gelmiyor. Belki iç dökmekten öte, yarın bir gün bana bi’şey olursa kimsenin arkamdan atıp tutmaması için yazıyorum. Zira, hain saldırılarda hayatını kaybeden tüm o canların başının açık mı kapalı mı olduğunu, Türk mü Kürt mü, müslüman mı değil mi ne olduğunu öğrenmek için can atan ve ona göre canı yanacak insanlar var.
‘Bu olaylara alışmayalım’ algısı yaratılmaya çalışılıyo birkaç gündür. Acaba alışıyo muyum diye kendimi sorguladım. Hayır. Çünkü acıyla ve korkuyla yeterince yoğrulmuştum, alışamayacak kadar. Bu yazdıklarımı hiçbir siyasi görüşü ön planda tutarak yazmadığımı, hiçbir izmden istten bahsetmediği düşünerek okuyun. Çünkü ben size düşüncelerimden çok hislerimi, yaşadıklarımı anlatacağım.
Nerdeyse tüm sevdiklerimi bir kutunun içine koyup sonsuza kadar çıkmayacağım bulduğum sığınaktan. (Gerçi önce bir sığınak bulmam gerekir ama neyse.) Her olayın arkasından, kaybettiğimiz o insanlarla tanışıyorum. Belki hakkında hiç bilgi sahibi olmayacağım insanların hayatlarını didik didik öğrenip arkadaşım, kardeşim, babam, sevgilim belliyorum onları. Saatlerce ağlıyorum. Uyuyamıyorum. Sadece bir gün değil, aylardır uyuyamıyorum. Birçok kez herkes evimde huzurla uyurken, kendimi sakinleştirmeye çalıştım. ‘Elvancım her insanda olan anksiyete bozukluğunun biraz ötesine geçmek üzeresin canım, hadi güzel bi’şey hayal et aa..’ Gördüğünüz gibi henüz tam delirmedim, yaptığımın farkındayım ve önüne geçmeye çalışıyorum.
Ama bireysel olarak nasıl geçeceğim bunun önüne bilemiyorum. Sıradan hayatıma iyi kötü devam ederken 3. Ankara patlamasıyla perişan oldum. Oysa 17 Şubatta iş çıkışı ailelerine kavuşmayı bekleyen insanlarımızın katledilişini henüz aşamamıştım. O insnaların evini iyi biliyordum. O evlerde mesai dönüşü hazırlanmış sofralar, annesi-babası gelince günün nasıl geçtiğini heyecanla anlatmayı bekleyen çocuklar vardı.
Onu bunu şunu ayırıyosuncular için söyleyeyim, Barış Mitinginde ölen 100 insanın da hayatlarına ağır bir hüzünle dahil oldum. Türkiye tarihinin en büyük katliamlarından birine ‘oh iyi olmuş’cular da oldukça fazlaydı. ‘Yoksa sen şucu bucu musun’cular için şunu da söylemek istiyorum, çocukluğumdan beri şehit haberlerine ağlayan bir annenin, tek kelime edemeyen bir babanın çocuğuyum. Yani evet, Dağlıca şehitlerine de kaybettiğim abimmiş, sevgilimmiş gibi ağladım.
Belki ee sen ne renksin, nesin diyenler olacaktır. Ne diyebilirim? Ben her türlü düşüncenin olduğu ama şiddetin, savaşın hiç desteklenmediği geniş bir ailede büyüdüm. Annem ve babam bir kez olsun ‘şunla oynama, şunla görüşme kızım, şucular adam olmaz’ falan demedi bana. Öğüt vermediler olarak anlaşılmasın, bana her zaman ‘Merhameti olmayandan kork, bir insanın yüreğinde Allah korkusu olsun yavrum, vicdanı olan, iyi insanlar çıksın yolunu çocuuum’ gibi birçok şey söylendi. Hiçbiri bir uyruğu, bir inancı vb. hedef alan şeyler değildi. Yani, Çerkez biri de sana hainlik yapabilir, müslümanım diyen gelip iftira da atabilir ama bunun yanında ateist bir arkadaşın yardım eder sana, senin en yakın sırdaşının türbanlı veya gay olabilir. Nedir yani ? Banane bunlardan?
Velhasıl, belki de sorarsanız ne renksin diye, hiç diyebilirim. Ben hiçbir şeyi bilmiyor, savunmuyorum. Tek istediğim, benim de güzel bir hayatım olsun. Ekmek paramı kazanayım emeğimle en helalinden. Çok güzel bir ailem var, ilerde evleneyim çoluk çocuğum olsun daha da genişlesin ailem. Torunlarımı göreyim, tonton nine olayın ah eski günler diyeyim.
Peki şimdi ne durumdayım? Arkadaşıma bir gün ‘ilerde biz de bu kötü günleri anlatıcaz çocuklarımıza’ dediğimde ‘tabi o günleri görebilirsek’ diye cevap aldım. İçim tedirgin yürüyorum yollarda. Bugün okuldan eve gelirken manyak gibi tüm arabaları inceledim. Azcık fazla bekleyeni ihbar etmeye hazır ve nazır bir üniversite öğrencisi. Alsancak’a çağıran herkesi bi’ şekilde geri çevirdim. İstanbul’da bi’ yere CV yollayıp işe başvurcaktım, bi’ aydır bekletiyorum unutuyorum diye. Kullandığım metroya yapılan bomba ihbarını göğüsleyebilecek cesarete ulaşmaya çalışıyorum. Ev arkadaşım staj yaparken üç kez başına gelmiş. Haydaa…
Bakın ben siyasetin s’sinden anlamam. Diyelim bundan önce hepsinin X ile Y ile bir bağlantısı vardı, X’e atar Z’ye gider yaptınız. Ama daha bir kez oy kullanmamış çocuklardan ne istediniz? Neyin bedelini ödettiniz onlara? Allah korusun ama kendi kardeşim, anam babam geliyo aklıma. Bizim pamuklara sara sara büyüttüğümüz can, ne uğruna ölüp gidecek? Kurtulsa dahi, ‘savaş var mecburuz yavrum böyle yaşamaya’ mı dicez çocuğa? Neye kime savaşıyoz dese ne diycez?
Ben 22 yaşımdayım. 15 yaşımdayken bi’ bok bilmeden yaşardım, hala da bi’ bok bilmiyorum. Neden böyle olduğunu çok kez soruşturup öğrenmeye çalışıyorum. Diyebilirsiniz ki, ben kör bir cahilim bu konularda. Ama tek istediğim sevdiklerimle yaşlanabilmek, huzurlu günlere uyanabilmek. Ordan gitme burdan gitme, sağa bakma sola bakma diye yaşamamak.
Dün evime otobüste gözlerim dolu dolu ve içimde dev bi’ isyanla geldim. Nerdeyse bağırıcaktım ‘YERİN DİBİNE BATSIN, YERİN DİBİNE BATSIN…’ Otobüsten inip koşarak bağırmak istedim YERİN DİBİNE BATSIN, YERİN DİBİNE BATSIN!! Yapamadığım için ağlaya ağlaya o güzelim gençlerin fotoğraflarına baka baka eve geldim…
Gece, Destina’yla yaşıt kardeşime mesajlar attım ‘seni çok seviyorum canım, kendine iyi bak’ diye. Sevgilimi okula gönderdim, oturdum bi’ daha ağladım. Annemlere mesaj attım, ‘ABD bu sefer 20 Mart için uyarmış aman annem dikkat edin.’
Abartı değil, kafayı yicem diye korkuyorum. 70 milyonun 70’i de çıksın sokaklara bütün meclisin koltuklarını söksün istiyorum. Hiçbirinin oturduğu yerde bi’ bok yaptığı yok çünkü.
Yeniden başlamak istiyorum hayal kurmaya. Korku tüm benliğimi ele geçirip beni delirtmeden. Gözümün önünde yitip gidenlerin fotoğraflarının artmamasını istiyorum.
Önceki İçerikÇılgın Milkshakeler!
Sonraki İçerikBir Başka Sanat Eserleri
Aklımdan Geçenler senayelvduman - 28 Mayıs 2017
Sektörden 4 Kasım 2016
Küçük Bir Selam!
Aklımdan Geçenler 20 Aralık 2017
senayelvduman - 21 Temmuz 2016
senayelvduman - 16 Aralık 2015
senayelvduman - 29 Aralık 2016
Mutluluk? Tüm kötülüklere inat, mutlu bir hayat kurmak istediğim biri var hayatımda. Baştan aşağı beni huzura kavuşturan… Mutluluktan çok bahsederler mutsuzlar. Hep mutluluğa ulaşmak isteyenleri,...