Konu: Gavsımızın Edebi... Salı Haz. 23, 2009 12:18 pm
"Seyda hazretleri çok halim, selimdi. Kur'an ve sünnet'e sımsıkı bağlıydı. Seyyid olduğu halde bu sıfatını insanlar arasında çıkar amaçlı kullanmazdı. Çünkü Seyda Hazretlerinin ahlakı çok yüceydi. Herkes onu hizmetleri ile tanıdı. Üstün ahlak sahibiydi. Cömertti. Çok merhametliydi.
Seyyid Muhammed Saki şöyle anlatmıştır:
"Seyda hazretleri hayatta iken birgün, halifesi olan muhterem babam Gavs-ı Sani Seyyid Abdulbaki hazretlerini çok üzüntülü gördüm. Üzüntüsünün sebebini sordum, şöyle anlattı:
" Keşke Seyda hazretlerinin yanında senin oğlun kadar, Seyda'nın torunları gibi olsaydım, onlar kadar kıymetim olsaydı. Ben dikkat ediyorum; Seyda hazretleri sizin çocuklarınızla ne kadar çok ilgileniyor ve seviyor, ama benim yüzüme dönüp bakmıyor."
Ben babamın bu sözüne çok üzüldüm. Belki terk-i edep olacaktı, ama dayanamadım ve kendisne,
"Kurban! VALLAHi, insan birine kızınca ve onu sevmeyince semtine bile uğramak istemiyor. Hatta değil kendisini, tavuğunu bile görmek istemiyor. Sizde görüyorsunuz ki, çocuklarınız ve torunlarınızla çok fazla ilgileniyor, onları kendi evlatlarından ayırmıyor. Eğer sizi sevmesydi böyle davranması mümkün değildi." dedim
"VALLAHi gözüm hiç birşey görmüyor. Benim imanım Seyda hazretlerine teslimdir. Benim en büyük korkum, Seyda'nın benden rahatsız olup incinmesidir. Yoksa ilgi ve alaka beklediğimden değildir."
(Altın Silsile kitabın'dan alıntıdır.)