Konu: Ramazan’da Çocuk Olmak
01.09.08 12:14 #1
Çocuk dünyanın her yerinde saflığın, masumiyetin ve şirinliğin sembolüdür. İster siyah olsun ister beyaz, ister Kızılderili olsun ister sarı benizli, çocuk hep sevimli ve sempatiktir. “Her çocuk İslâm fıtratı üzerine” doğduğundan, çocuklar Müslüman olarak dünyaya gelirler. Daha sonra anne ve babası tarafından inancı şekillendirilir.
Rabbimize sonsuz şükürler olun ki bizler Müslüman bir anne ve babadan ve bir İslâm ülkesinden dünyaya gelmişiz. Doğduğumuz zaman bir kulağımıza ezan, bir kulağımıza kamet okunmuş.
Yani Ezan-ı Muhammedî’ye doğuştan âşinayız. Annelerimizin söylediği ninniler, ilâhilerden ve dinî ezgilerden motifler taşıyordu. Gözümüzü açıp çevremize baktığımız zaman, sakalı nurlanmış dedelerimizi namaz kılarken, nur yüzlü ninelerimizi tesbih çekerken gördük.
Çok küçük yaşlarda, Allah adı hafızalarımıza kazındı. Belki birçoğumuz konuşmaya başlarken ilk telâffuz ettiğimiz kelime, “Allah” olmuştur. Zamanla ailelerdeki dinî duyarlılık bir miktar azalmış ve İslâmî yaşantı eskisi kadar göze çarpmaz olmuş olsa da, yine de Müslüman anne babaya ve İslâm ülkesine sahip olmanın avantajları devam etmektedir.
Cuma günlerinde, kandil gecelerinde, Ramazan aylarında ve dinî bayramlarda bunu daha iyi anlıyoruz. Bu mübarek gün ve gecelerde yapılan ibadetlere çocukların da iştirak etmesi, onları daha bir sevimli kılmaktadır.
Biz de bu yazı dizisinde, içinde bulunduğumuz Ramazan ayının mânâ ve mahiyetine münasip olarak, çocukların bu aydaki sevimli hallerinden, sevinçlerinden, ibadetlerinden bahsedeceğiz.
Masum yüzlerindeki ibadet sevinçlerini, temiz kalplerindeki iman pırıltılarını, küçük ruhlarındaki büyük asaletlerini görmeye ve anlamaya çalışacağız.
Kimi gün kendi çocukluğumuza dönecek, tatlı hatıralarımızı yâd edecek, kimi gün bugünkü çocukların arasına katılıp onların Ramazan ve bayram sevinçlerini paylaşmaya çalışacağız.
Bütün çocukların ve çocuk ruhlu büyüklerin Ramazanını tebrik ediyorum.
04.09.08 22:28 #2
Teravihte çocuk olmak
Çocuk, sokakta, parkta, bahçede ve okulda çocuk olduğu gibi, camide de çocuktur. Fıtratının gereği, yaramazlıklar, huysuzluklar, dikkat çekmek için bazı sıra dışı davranışlar gösterecektir.
Bazı büyükler, çocukların teravih namazındaki muzırlıklarına tahammül edemeyip onları camiden kovmaya kalkarlar.
Halbuki, kendi çocukluklarına dönüp, onların yaşındayken kendi yaptıkları muzırlıkları bir hatırlayacak olsalar, bugünkü çocukları saygı ile selâmlayacaklardır.
5-6 yaşlarında iken, bizler de teravih namazlarını bir eğlence olarak görmüyor muyduk?
Yarım yamalak elimizi yüzümüzü yıkayıp da abdest aldığımızı zannedip camilere koşmuyor muyduk?
Büyükler bizi aralarına alıp yaramazlık yapmamızı önlemeye çalışırken, namaz başlayınca yavaşça aralarından sıyrılıp arka saflara kaçtığımızı ne çabuk unuttuk?
Hoca Efendi fatihayı bitirdiği zaman, hep bir ağızdan koro halinde “âmiiiiiin” diye bağırdığımızı, arkasından da birimizin kikirdemesiyle arka saflarda gülme krizleri başladığını, namazı terk ederek patır patır dışarıya kaçtığımızı hangimiz hatırlamıyoruz ki?
Çocukluğumuzda bütün muzırlıklarımıza rağmen, ertesi akşam yine teravih namazına gelir, büyüklerin arasına karışırdık. Onlar da dün gece olanları unutur, yine bizi aralarına alırlardı.
Bazı amcaların ve özellikle bekçi Burhan Efendi’nin sert bakışları ve tokat atmak için kalkan elleri bile bizi teravih eğlencesinden vazgeçiremezdi.
Ama o gün bir eğlence gibi gelen namaz, daha sonraki hayatımızda ciddi bir ibadetin temellerini atmış oluyordu.
Bazı amcaların azarları ve tokatları yüzünden camiyi terk edip, namaza karşı bir soğukluk hissetseydik, belki bugün de camilere giremeyenlerden olacaktık.
Yeri gelmişken, mahallemizdeki camiden güzel bir uygulamayı okuyucularla paylaşmak isterim.
İmam efendi her akşam teravih namazına gelirken bir poşet şeker getirir, mihrabın kenarına koyar.
Teravih namazından sonra çocuklar hemen mihraba doğru koşarak hem hocanın elini öperler, hem de şekerlerini alıp camiden çıkarlar. Bu şekilde hoca ile çocuklar arasında çok tatlı bir ilişki kurulmuş olur.
Çocuklar, bütün yaramazlıkları ve muzırlıklarına rağmen, camilerin gülüdür. Ufak tefek dikenleri var diye onları camiden ve cemaatten koparıp atmayalım.
04.09.08 22:39 #3
biz de çocukken arka sıralarda kıskıs gülerdik... birbirimizi güldürürdük... çocuk işte ne günlerdi yaaa
07.09.08 15:19 #4
Küçük yaşlarda namaz
Namaz dinimizin en temel ibadetlerinden birisidir. Hatta birincisidir. Peygamber Efendimiz (asm) “Namaz dinin direğidir” buyurmuşlardır. Bu direk ne kadar sağlam olursa, insan da dininde o kadar sebatkâr olur.
Namaz sevgisi, çocukların kalplerine küçük yaşlarda yerleşir. Âdeta bir çekirdek gibi çocukların kalbinde filizlenmeye başlar. Uygun şartları bulduğu zaman da, hemen neşv-ü nema bulur, cennet meyveleri veren bir ağaç haline gelir.
Çocuklar, bir çok konuda olduğu gibi namaz konusunda da büyüklerini taklit ederler. Taklitle başlayan namaz, daha sonra tahkikî hale gelir ve kalıcı olur.
Yalnız, çocuğun taklitle de olsa namaza başlayabilmesi için, yaşadığı aile içinde taklit edebileceği büyüklerinin olması gerekir. Belki bu da yetmez, zaman zaman çocuğa küçük ödüller verilerek namaza teşvik edilmesi de icap eder.
Namaz da oruç gibi, küçük yaştaki çocuklara farz değildir fakat, küçükken başlayan namaz alışkanlığı çocuk büyüdüğü zaman da genellikle devam eder. Onun için küçük çocukların namaza başlaması çok önemlidir.
İnsanlar Ramazan ayında namazlarını kılmak hususunda daha büyük bir hassasiyet ve gayret gösterirler Ramazan ayı, diğer ibadetlerde olduğu gibi namaz için de çok münbit ve bereketli bir aydır. Çocuklar da bu bereketten nasiplerini alırlar.
Çocukların namazları da, diğer hal ve hareketleri gibi şirin ve sevimlidir. Taklidî olduğu için genellikle yanlarında durdukları büyüklerini göz ucu ile takip ederek onların yaptıklarını yapmaya çalışırlar.
Bazen de duvardaki bir yazıya ve resme gözleri ilişir, dalıp giderler. Babalarının veya dedelerinin secdeye kapandığını görünce, ona yetişmek için rükûya varmadan paldır kültür secdeye kapanırlar. Onların bu sevimli hareketleri tebessümle karşılanır.
Çocukların camiye ve cemaate alıştırılması için zaman zaman ellerinden tutup camiler gezdirilmeli, namazın güzelliği ve fazileti onların anlayacakları dilden anlatılmalıdır.
08.09.08 20:09 #5
Çocuk akşamdan annesine sıkı sıkı tembih eder. “Beni de mutlaka temcite kaldırın tamam mı?” Annesi, “Tamam ama erken yatmalısın yoksa uyanamazsın.”
Temcit kelimesi çocukları çok heyecanlandırır. Yine davulcu amcalar pencerenin önüne gelip davul çalarak mani söyleyeceklerdir. Çocuklar da uykulu gözlerle pencereye koşacaklar, onları seyredeceklerdir.
Ertesi gün de arkadaşlarına “Ben davulcuyu gördüm, bizim evin önünde maniler söyledi” diyecekler, böylece oruçlu olduklarını da övünerek söyleyeceklerdir.
Bazıları da davulun sesini duymazlar, ama mutfaktan gelen çatal ve kaşık sesleri onları uyandırmaya yeter. Yataktan kalkarlar, bir yandan uykulu gözlerini ovalarken, bir yandan da sofrada kendilerine yer bulmaya çalışırlar.
Annelerinin “Elini yüzünü yıka da ondan sonra sofraya otur” diye yaptıkları uyarıyı da dikkate almazlar.
“Ama anne çok uykum var, elimi yüzümü yıkarsam uykum kaçar” diyerek sahur sofrasına otururlar. Çocukların sahuru, kaşık ellerinden düşüp sofranın başında uykuya dalınca sona erer.
Çocukların uykusu bölünmesin, rahatsız olmasınlar diye sahurda uyanmasını istemeyen veya “Yat bakim, sen oruç tutmasını ne biliyorsun” diyerek azarlayan anne babalar vardır.
Halbuki onların uyanması, o mânevî havayı teneffüs etmesi, o güzellikleri yaşaması, çocukların mânevî duygularını kuvvetlendirecek, oruca karşı muhabbetlerini arttıracaktır.
Küçük yaşlarda kazanılan sahur heyecanı, ömür boyu devam edecek, uykulu gözlerle atılan oruç tohumları ebedî saadet meyveleri verecektir.
Bırakın çocuklarınız da sahurda uyansın, sahurun lezzetini, saadetini tatsın.
26.09.08 17:17 #6
Çocuklara Allah sevgisini aşılamak konusunda küçük bir hikâye:
Bir çocuk babası ile camiye gitmeye başlar. Bu durumdan gerek babası, gerek cami cemaati çok memnundur. Ama bir süre sonra çocuk camiden usanır, arkadaşları ile oyun oynamayı tercih ederek babasıyla namaza gelmek istemez.
Babası, çocuğu ikna etmek için “Oğlum namaz kılmazsan Allah seni yakar” der. Bunun üzerine o da, çocuk aklıyla hiç de hoş olmayan bir cevap verince, babası dehşete kapılır. Hemen hocaya koşar. “Hocam bizim çocuğa bir haller oldu, şeytana teslim oldu galiba. Ben ona 'Namaz kılmazsan Allah seni yakar' diyorum, o da bana böyle diyor.”
Hoca adama bakar, “Çocuk haklı” der. Adam iyice şaşırır. Hoca devam eder. “Bre gafil, sen çocuğa Allah’ı böyle mi tanıttın? Allah’ı insanları yakan, taş eden veya ceza veren biri olarak gösterirsen, alacağın cevap da böyle olur. Sen duymadın mı ki, Allah’ın Resûlü, ‘Korkutmayınız, müjdeleyiniz, nefret ettirmeyiniz, sevdiriniz’ diyor.
Çocuklara Allah sevgisi ve Allah inancı güzel bir şekilde anlatılmalıdır. Allah’ın çocukları ne kadar çok sevdiği, onların anlayacağı bir dille izah edilmelidir. Kur’ân okuyanların, oruç tutup namaz kılanların Allah tarafından daha çok sevildiği, bunun karşılığında da o insanların cennete konulacağı çocuklara anlatılmalıdır.
Ramazan ayı, bunun için güzel bir fırsattır. İftar sofrasında beklerken, soframızdaki nefis yiyeceklerin, leziz meyvelerin, tatlı suların ve güzel nimetlerin Allah tarafından bizlere ikram edildiği anlatılmalıdır. “Allah bizi çok sevdiği için bunları bize ikram ediyor, biz de O’nu sever, ibadetlerimizi yaparsak, bizi Cennetine koyacak, Cennette bunların daha güzellerini verecek” şeklinde ifadelerle çocuklara Allah sevgisi aşılanabilir.
By MuhammedSaid in forum Serbest Kürsü
Son Mesaj: 13.09.07, 21:56
Son Mesaj: 25.09.06, 22:31