Dil öğrenimi çok çeşitli alanlarda oluşmaktadır: Fonoloji, anlambilimi, söz dizimi ve pragmatik alanlarını gösterebiliriz. Normal gelişimi olan çocukların ilk dil kazanımları ailede başlar . Çocuğun dil öğrenimi aşamasında zorlanması gerekmektedir. Çocukla ''anlamıyor'' ön yargısıyla çocuk diliyle konuşulursa dil gelişimini köreltmiş oluruz. Tamamen tersine, çocukla ana rahmine düştükten sonra devamlı konuşulması gerekmektedir. Hatta çocuğa müzik dinletmeli; özellikle keman.
Aynı korkuyu Avrupa'da ve diasporada yaşayan her milletten anne babalar da yaşamaktadırlar. En çok korkanlar ise her nedense genelde Çerkes anne ve babalardır. Sonuçta da Çerkes anne ve babaların hemen hemen hepsi bu endişe ve korkuyla çocuklarına anadillerini öğretmemektedirler.
3. Konuşurken ''çocuk anlamaz'' yanılgısıyla çocuk dili değil yetişkin dili kullanılmalıdır.
Avrupa'da bir çok genç, ebeveynleri ile Adigece öğretmedikleri için tartıştıklarını, hatta kavga edenlerin bile olduğunu duyuyoruz. ''Ben kimim, neyim'' sorusuna cevap arayan gençler, anadilini öğretmeyen anne ve babalarıyla tartışmalara gitmektedir. Aileler geçmişte yapılan yanlışlığın cezasını çekmektedirler.
Tüm bu olumsuzluklara rağmen Avrupa'nın çeşitli kentlerinde çocuklarına Adigece hem de çok iyi bir Adigece öğretenlerinde olduğunu biliyoruz. Kendilerini buradan tebrik ediyoruz.
Yetmişli yılların ortalarında oğlunun Çerkes olduğunu ve adının da Çerkesce olduğundan gururlanan dört-beş yaşlarındaki Nart'a sordum:
- Çerkes misin, Türk mü?
- Oğlum sen Çerkes değil misin?
- Hayır, Türk'üm. Çünkü ben Çerkesce bilmiyorum ki!