Askerler neden intihar ediyor? İnsanlar neden intiharı düşünüyor?… ‹ Gülgün Göktan
Posted by Gülgün Göktan on 18 Dec 2012 / 0 Comment
Bu en başta bir inanç eksikliği sorunu. İnsanlar her şeyden önce yaşamalarının bir amacı olduğundan habersizler. Böyleyken, yani bir amaç yokken ve hayatın bu kadar zorlukları varken, her ne pahasına olursa olsun bunlarla mücadele etmenin, bunlar için can pahasına emek vermenin mantığını anlayamıyorlar. Darwinist, materyalist ideolojilerin yanlış telkinleriyle yetişen insanlar, ‘güçlü olan hayatta kalır’ inancıyla hayata bakıyorlar. Ve eğer hayat, ‘güçlülerin zayıfları ezerek, onları elimine ederek hayatta kalmayı başarması’ysa o zaman, bu mücadelede kendilerini ‘baştan yenik düşmüş’ olarak görüyorlar. Özellikle de yaşam şartlarının zorluklarını daha da çok göğüsleyen insanlar, bu bozuk inancın etkisiyle hayata karamsar, ümitsiz, yenik ve bitkin bir bakış açısıyla bakıyorlar. Köşeye sıkıştıklarına inandıkları tek bir olayda dahi, çözümü hemen ‘hayatlarına son vererek’ ‘bundan kaçmakta’ buluyorlar. Sonuna kadar emek verecek, mücadele edecek gücü kendilerinde bulamıyorlar.
Peki bu güç nerededir? Elbette ki sadece yemek yeme, uyuma, meslek, kariyer ve iş sahibi olma, evlenme, çocuk yetiştirme; yani genel anlamda sadece ‘yaşama arzusu’ndan daha öte bir yerlerde. Bu güç, insanın çok daha derin ve çok daha büyük anlamı olan bir amacın farkına vararak yaşamasındadır…
Allah vardır. Ve Allah sonsuzluğun sahibidir. İnsanları en iyiye, en güzele ulaşmak için çaba harcamaları gayesiyle yaratmıştır. Bunun sonucunda bu ‘Sonsuz Kudret Sahibi’nin sevgisi vardır. Onun desteğini, dostluğunu, koruyup kollamasını, nimetlendirmesini ve dünyayla bitip son bulmayan, sonsuz bir hayatı kazanmak vardır. Bu inançla hayata bakan insanlar, yaşama çok sıkı tutunacakları bir amaç elde ederler. Müthiş bir mücadele azmi kazanırlar. Her zorluğa karşı direnç, dayanıklılık, irade, kararlılık elde ederler. İşte intihar eden insanlardaki derin eksiklik budur. Çözüm ise, insanlara ‘Darwinist ve materyalist yaşam kurallarının geçersizliğini’ ve ‘var olmanın derin anlamını’ anlatmaktır.
İnsanları, zorlukla karşılaştıklarında hemen intihara yönelten ikinci bir sebep ise, dünyada giderek yaygınlaşan ‘sevgi, saygı, şefkat, merhamet ve hoşgörü eksikliği’dir. Yapılan tek bir hata ya da kusur, söylenen yanlış bir söz, alınan yanlış bir karar, dikkatsizce yerine getirilen bir görev, isabetsiz bir tespit, hepsi kolaylıkla insanların kızgınlığına, öfkesine, kinine, buğzuna hatta köklü nefretine sebep olabilmektedir. Özellikle de kilit ve hayati görevlerde bulunan insanlar için bu durumun zorlukları çok şiddetlidir. Burada da çözüm, insanları güzel ahlaka teşvik etmek; dünya çapında sevgiyi, kardeşlik, dostluk anlayışını, şefkatli ve merhametli bir yapıyı güçlendirecek çalışmalar yapmaktır. Her toplum, her camia, her kurum-kuruluş kendi içinde nefreti durduracak, sevgiyi güçlendirecek çalışmalar yaparak insanların içindeki bu ‘hata yapma ve ‘yapılan hatanın karşılığını alma korkusu’nu yenmelerini sağlamalıdır.