Şartel - America Kotku Women Association
Şartel	View Comments
Motosikletinin pedallarında, yorgun ayaklarını dinlendiriyordu. Altı saat ders anlattıktan sonra oturduğu için mutluydu. Paçalarına sıçrayan çamurlardan gocunarak ilerliyordu. Rampaya galip gelmeye çalışıyordu. Yağmur sonrası temiz havayı ciğerlerine doldurdu. Şükür eşliğinde aldığı nefesini verdi. Rahmet, havadaki ayazı kırmıştı. Yüzüne çarpan rüzgâr katlanılabilir soğukluktaydı. Gevenlerin (1), maki guruplarının arasında gittikçe yükselen yol, neredeyse yarı olmuştu.“İçindeki hüznü dağıtmak istedi. “Allah büyük!” diye mırıldandı. Ders çıkışında yanına gelen öğrencisinin sorununa, aklınca bir çözüm buldu, rahatladı. Talebeleri onu çok seviyordu… Ama Hasan Bey, onları daha da fazla seviyordu. Dini dünyevi kendilerini kurtarmaları için çabalıyordu. Okulu bitirenlere iş ayarlıyor, yolunu şaşıranlara güzellikle nasihat ediyordu. İlgileniyor, Allah’tan birer emanet olarak görüyordu çocuklarını…
Stabilize yoldan hiçbir araç geçmiyordu. Allah’tan olsa da emektar motosiklet onu yolda koymasaydı. Akla gelen hep başa gelir miydi? Aracı gitmez oldu. İndi ve sağa sola bakındı. Yürümekten başka yapacağı bir şey yoktu. İlerledikçe ayakkabısı çamurlanıyordu. Yürüdükçe çorabının ıslandığını hissetti. Pabuçlarını değiştirmesi gerektiğini anımsadı. “Hele büyük kızın 23 Nisan kıyafetinin ücretini bir denkleştireyim, sonra ilk işim ayakkabı almak olacak” diyerek kendini rahatlattı. Kim bilir hayat, Hasan Beye ne masraflar hazırlıyordu. Onun da imtihanı buydu. Geçim sıkıntısı… Ev yaptırıyor, hasta annesine bakıyordu. Ne yapalım “sağlık olsundu!” Hasan Beyin tepkisi… “Şikâyeti Allah sevmez, sonsuz hamdolsun verdiğin nimetlere” diye söylendi. Yürümek, yorgunluğunu daha da ortaya çıkardı. Her gün okumaya devam ettiği dualardan söyledi biraz. Biraz da ezberinden sureler okudu. Böyle olunca yol, güzel ilerliyordu. Ne zaman ıssız bir yerde kalsa, “Ya Ricelallah” diye başlayan bir niyazda bulunurdu. İstemenin bereketi olsa gerek, bir araba hırıltısı duymaya başladı. Yaklaştıkça artan sese, fren sesi katıldı. Arabanın açılan camından tanıdık bir ses yükseldi;
“Allah Allah doğru mu görüyorum! Hocam nereye böyle? Sizinle burada karşılaşacağımı rüyamda görsem inanmazdım.”
Hasan Bey, bu muhabbetli sesin sahibini hatırlamak için gözlerini kısarak bir saniye düşündü. Okul numarası ile birlikte ismini söylerken hiç tereddüt etmemişti…
Gideceği yere bırakacaktı, eski öğrencisi. Göreve başladığı ilk yıllarda okuttuğu talebesini görmek, onunla kucaklaşmak, Hasan Bey için de sürpriz olmuştu. Ne güzel bir rastlantıydı. Sohbetlerine arabada devam ederken öğrencisin savcı olduğunu öğrendi, gurur duydu. Bir öğretmen için en sevindirici olaylardan birisiydi. Lüks arabanın içinde yorgunluğunu ve üşümüşlüğünü unutmuştu. Su almış ve çamurlanmış ayakkabılarından dolayı çekindi. “Araban da güzelmiş, galiba biraz kirlendi, kusura bakmazsın inşallah” dediğinde; “Hocam ben sizin ayağınızın altındaki çamur bile olamam. O nasıl söz, lütfen rahat olun” cevabını aldı. Bir kere daha mesleğinin kutsallığını anımsadı, huzur duydu.
Konuşmaları devam ederken eliyle geldiklerini işaret etti. Arabayı durdurduğunda “İstersen sen doğa gezintine devam et. Ben yokuşu rahatlıkla inerim dedi.” Hocasını bırakmaya hiç de niyeti yoktu Savcı Beyin. “İşinizi halledin, sizi ve motosikletinizi şehre bırakırım hocam. Bir sakıncası yoksa akşam tarhana çorbanızı içmek isterim” dedi samimiyetle ve istekle. Memnuniyetle gülümsedi yorgun öğretmen. Misafire alışkın ve elverişli evinde, seve seve ağırlayacaktı.
İri kıyım bekçi köpeği, her yağmurdan sonra gelen Hasan Beye artık tepki vermiyordu. Elindeki anahtarlarlardan uygun olanıyla kapıyı açtı. “İnşallah şimşek çakınca arızalanmamıştır” deyip “Bismillah” çekti. Ve aşağı inmiş soketi kaldırdı. Çalıştığını anlayınca şükretti. Cihazın bozulması halinde çıkacak masraf bazen yüksek meblağ tutuyordu. Karşılamak hayli zor oluyordu. Hayırlı işler için kimseler parasına kıyamıyordu. Antenlerin, yüksek direklerin, vericilerin gerilim hatlarının arasından geçip, talebesine doğru ilerledi. Arabaya girmeden önce söylediği frekansı açmasını rica etti. Kontrol etmesi gerekiyordu. Radyonun sesini, duyabilmek için arttırdıklarında, güzel bir ney sesi çalındı kulaklarına… Hasan bey ne yorgundu ne de üşüyordu artık, rahatlamış, huzur duymuştu. Şimsek çakınca kesilen yayın devam ediyordu, tüm güzelliğiyle… “Her zaman canlı her zaman beyaz bir dalga” saçıldı etrafa. O sırada, sufi ses tonuyla spiker, anonsunu yaptı;“Hadisler Deryası, Peygamberimizin sıcak iklimine açılan kapı…”
Temmuz 2009Bir Akra FM gönüllüsünün, verici cihaz macerası
(1):Bir çeşit çalı bitkisi.
back to top	Ayrıntılar	Betül Şatır tarafından yazıldı.	Amin	Ya Rabbi! Yolumuzu aç!Dualarımızı aziz ve yüce İsmin hürmetine kabul et. Bildiğimiz bilmediğimiz her türlü tehlike ve kötülüklerden koru.Bildiğimiz bilmediğimiz her türlü güzellik ve iyiliklere eriştir.Bizleri muvaffak ve muzaffer eyle.