FİL UÇUŞU: “Hayat çok patetik!”
Şiddet dolu bir dünyada büyüyen, suç tuğlalarından oluşan bir duvarla kuşatılmış bir yaşam sürmeye mahkum edilen bir çocuk, nasıl bir içses geliştirir, nasıl bir hayal dünyasında nefes alır?
1973 doğumlu, Meksikalı yazar Juan Pablo Villalobos’un ilk romanı “Tavşan Deliğinde Fiesta”, okurlarını işte bu içsesle tanıştırıyor. İngilizce, Almanca, İtalyanca, Fransızca ve Portekizce başta olmak üzere birçok dile çevrilen bu kısa roman, 2011 Guardian en iyi ilk kitap ödülü finalistleri arasında yer almış.
Villalobos'un kahramanı Meksika'nın en büyük uyuşturucu tacirlerinden birinin oğlu Tochtli. Bütün hikayeyi onun ağzından dinliyoruz. Her an tehlikenin, rakip çetelerden gelecek saldırının, polis-jandarma tehdidinin ve benzeri belanın ortasında, izole edilmiş bir evde geçiyor Tochtli’nin yaşamı. Ev dediysek, yirmi dört saat silahla korunan, dikenli tellerle çevrelenmiş, lazer ışınlı alarm sistemiyle güçlendirilmiş, dev bahçesinin içinde ve ıssızlığın ortasında bir saray. Tochtli, bu zorunlu yalnızlığın içinde iki elin parmaklarıyla sınırlanabilecek sayıda insan tanıyor. Bunlardan da iki ya da üçü ile yakın teması var. Tochtli’nin asıl dünyası zihninin içinde. Bu dünyada sınırlar yok, yakın coğrafyaların çok ötesine gidilebiliyor, zaman içinde yolculuk yapılabiliyor, yeni kimlikler edinilebiliyor, insanlıkla en sahici kelimeler üstünden hesaplaşma yaşanabiliyor.
Son yılların edebiyatında, birinci tekil şahıs anlatısını bir çocuğun dilinden kuran romanlar denilince aklıma gelen ilk kitap, Mark Haddon’un mükemmel çalışması “The Curious Incident of the Dog in the Night-Time”. Esrarengiz bir cinayeti aydınlatmaya çalışan 15 yaşındaki Christopher John Francis Boone’un ağzından yazılan roman “Süper İyi Günler” adıyla Türkçeye de çevrildi. Haddon’un mahareti, otistik Christopher’ın dilini ve bütün algı dünyasını büyük bir gerçeklikle kurmuş olması.
Benzer bir kitap yakın zamanda Türkçede yayımlanan Niccolo Ammaniti imzalı “Sen ve Ben”. Roma’nın varlıklı bir bölgesinde yaşayan on dört yaşındaki Lorenzo’nun ben-anlatıcı olarak karşımıza çıktığı romanda, Ammaniti bir mizantropun, bir insankaçkını’nın hikayesini aktarıyor okurlarına. Üstelik, heyecan verici bir olay örgüsünü, duygusal aşırılıklara izin vermeyen bir sakinlikte ilerleterek. Mark Haddon’un romanı kadar hayranlık uyandıracak bir anlatı değil Ammaniti’ninki, ancak yine de benzer kitaplar arşivinde bulunmasında fayda var.
Gönderen Yekta Kopan zaman: 22:25
Etiketler: Edebiyat, Juan Pablo Villalobos, Mark Haddon, Milliyet Kitap, Niccolo Ammaniti, Roman
kesin sıkıcı ve gereksiz bir kitaptır..amaannn
Patetik kelimesinin Türk edebiyatındaki karşılığı Oğuz Atay bence. Ayrıca sevilesidir. Nurdan Gürbilek. Mağdurun Dili.
13 Mayıs 2012 22:52
meryemfazilettekin dedi ki...
'Süper İyi Günler' ne harika bir kitaptı. Çocukların ağzından yazılan romanların sıkıcı olacağını sanıyorsanız pek fena yanılıyorsunuz derim. Zor koşullar altında hayatta kalmaya çalışan bir çocuğun iç sesi için önermeden geçemeyeceğim bir kitap da Emile Ajar'ın 'Onca Yoksulluk Varken' isimli romanı. Şimdiye kadar okduğum romanlar içinde en iyiler arasındaki yerini her zaman korumuştur. Onca kayıp ve yas duygusu içinde hem dokunaklı kısımlarını hisseder hem de kahkaha ile gülersiniz.
Dün kitabı Fil uçuşu tavsiyesiyle satın aldım. çok akıcı! izole yaşam içinde, düşünceleri takla atan bir çocuğun dünyasında gezinmek, gizli bir odaya habersizce adım atmak gibi. kitabın sonunu çok merak ediyor olmak bir yana, roman neden incecik, neden 110 sayfadiye söylenmeye başladım bile... umarım Juan Pablo V. aynı kıvamda, yazmaya devam eder.. frd
15 Mayıs 2012 08:49
hhııııımmmm güzel mutlaka okuyacağım en sevdiğim tür
7 Kasım 2014 09:01