2010, siyasi açıdan nisbeten yumuşak, ama duygusal açıdan oldukça yoğun geçti. 2011 yılının, bunun tersi olacağını ve duygusal açıdan daha stabil ama siyasi açıdan daha sert bir yıl olabileceğini söyleyebiliriz.
2011 yılının Türkiye için en önemli siyasi olayının 'Seçimler' olacağı malum. Ama asıl önemli olanlar, 'Siyasi olmayan' olaylar galiba -yani siyaset ötesi olaylar.
Benimsenen ve zaman kalitesine de uygun olduğu için güçlenen 'Sosyo-ekonomi merkezli siyaset' anlayışı, 'Yüksek insani/evrensel değerleri kayıtsız şartsız savunmak' konusuyla desteklenerek sürdürüldü. Bu çizginin ana muhalefet partisi ve yeni kurulan HAS Parti tarafından benimsenmesi, geçen yılın -geleceğe işaret eden-en önemli siyasi trendi oldu. Buna ters orantılı gelişme; güçlü görüntüsüne rağmen Hükümetin, Liberallerin ve Kürtçülerin etkisinin azalmasıdır. İnişler-çıkışlarla devam etmesine rağmen, asıl gelişme bu istikamette... Trend, güçlenerek devam edecektir.
Türkiye'de bu ana çizgiye uygun siyasi gelişmeler, bir ekonomik krizle hızlanabilir -ama gelin ekonomik kriz mümkün olduğunca olmasın...
(Onun yerine artık bilinçli bir şekilde hareket edip belli adımları geleceğe uygun istikamette atan yeni bir Hükümet kurulsun, kimsenin canı yanmasın!)
2012 Aralık ayı merkezli Değişim/dönüşüm hangi şiddette, hangi alanlarda yoğun olacak, Türkiye'de (ve tabii Dünyada) fiziken/cebren/ruhen bundan ne kadar ve nasıl etkilenilecek? Bu ve benzeri soruların, cidden yanıtlanması için düşünüp konuşmak gerekiyor. Onun da ötesinde, bütün ihtimallere karşı A, B, C planı değil, Z planı bile yapılmak zorunda. Türkiye'de militarizme dönüş artık düşünülemez, ama "darbeci" diyerek zayıflatılan, hatta onuru kırılan Türk Ordu'sunun her türlü savaş ve barış oyunu planları yapabilmesi için önünün açılması gerekir mesela. (Askerler, zor zamanda, dünyanın en gerçekçi düşünmek zorunda olan ve de düşünebilen adamlarıdır.) Bu konularda, Ankara'ya bir "Atom silahlarına dayanıklı sığınak" yapmakla yetinmek, kabul edilemez bir hafiflik olur. Zor zamanlara hazırlanmakla ilgili planlarda (zaten bir İstanbul depremi tehlikesi bulunmaktadır), temel yaşam kaynaklarının korunmasından tutun da sosyal hayatın her şartta işlemesini sağlayacak önlemlere kadar, kitlelerin planlı programlı mobilizasyonuna kadar, cidden ilgilenilmesi gereken sayısız konu vardır. (Bunları da zor zamanda en iyi ordular işletir. Ama yükü azaltmak için sivil önlemlerin alınması ve ordunun esas söz sahibi olmasının önlenmesi gerekir)
Böyle hazırlıklar, halk arasındaki dayanışmayı da güçlendirici etki yapacaktır ve güven duygusunu artıracaktır. Ama bunların ahbap çavuş ilişkisi olmasını önleyerek... Böyle önlemlerin iyi işlemesi ve bir taraftan da hayatın devam etmesi, en azından hayat kalitesinin artmasıyla ilgili bir durum olarak sunulabilir. Bu işlemde halk arasındaki suni ayrılıkları yumuşatmak/kaldırmak, siyasilerin ve mesela sanatçıların/medyanın görevidir. Yani hazırlık, sadece sığınakla olmaz. Çok çok daha fazlası gerekir.
Geçenlerde Azeri bir profesör, Türkiye'nin de dahil olduğu seksen kadar ülkenin Cumhurbaşkanı ve Başbakanına mektuplar yazarak, onları Dünyada artacak doğal felaketler konusunda uyardı. NASA raporları ve yeni bir "antik" fizik türüyle ilgilenirken önüme düşen materyale bakarak şu kadarına dikkat çekebiliriz sanıyorum: Daha 1995 itibarıyla, dünyada tam teçhizatlı 131 yeraltı sığınağı bulunuyordu. Bu sığınakların her biri, içinde yıllarca izole bir vaziyette yaşamaya uygun mikro şehirlere benziyorlar. Her yıl iki-üç sığınağın bunlara eklendiğini söyleyebiliriz. Ankara'ya yapılan ve adına Deep Underground Military Base (DUMB) denen şeylerin, bir de denizlerin altına yapılan DUMB2 versiyonları var. Bunlar öyle sınınaklar değiller. Mesela 19 Kilometreküp alanı içerenleri var -ki ortalama büyüklüktür- en az 15 milyar Dolara maloluyorlar ve 3500 metre derinlere kuruluyor. Bunların en büyüğü İsveç'te bulunuyor. WikiLeaks'in de bunlara bakıp uyduruk bir sığınaktan çalıştığını ekleyelim. ABD'de eski bir gümüş madeni içine kurulan Bunker-Hill-Mine yeraltı şehrinde, 2004 yılında Robert Hopper'ın bilgilerine göre, yeraltında birbirine en uzak noktaları arasındaki mesafe 240 kilometre. Yükseklik itibarıyla 25 kattan oluşuyor. İçinde tekerlekli araçların gezebileceği kanalları/yolları üç merte genişliğinde. Elektrik ve su konusunda bağımsız bir birim. Şehrin dış dünyaya çıkış noktası, Kellogg City Havaalanına üç kilometre mesafede. Bir büyük felakette burası, en az bin kişinin, en fazla 10.000 kişinin yaşamasına elverişli. Küresel büyük felaketlerde, mümkün olduğunca çok insanı az hasarla kurtarmanın başka bir yolunun, transatlantikler olduğunu biliyor muydunuz? Böyle şeyleri cidden tartışanlar var. Türkiye'de de olmalı. (Kısır iç politika didişmeleriyle vakit öldürmeye artık bir son vermek şart) Konu hakkında böyle en kötü ihtimallerden başlamak üzere, şimdi masal gibi gelen birçok konuyu tartışmaya 2011'de hazır olmak gerekiyor.
Benim umudum, 2012 sonunda geçici kısa bir derin duygu/felaket fırtınası yaşanması ve düşünce sistemlerinin, siyasi/ekonomik sistemin önemli ölçüde değişerek, Dünyanın yoluna devam etmesi... Ben bu umudumu korumak istiyorum...
Dünyada ve evrende herşeyin birbirine bağlı olması, derin bir düzeninin olması, iyilik ve güzelliğin o düzene uygun şeyler olması ve bunlara uygun matriks içinde hareket edenlerin aklına/gönlüne bazı şeylerin daha kolay düşeceği temel kuralına güvenmek gerekiyor. Kritik zamanlarda ruhsal arınmışlığın çok önemli olduğu kesin. Bence, eski kutsal kaynakların yeniden ve dikkatle okunmasıyla ve insani/kutsal değerlerin yüksek tutulmasıyla, kutsal kitaplardaki birçok ipucuna ulaşılabilir. Tabii hangi gözle okunduğu çok önemli (Emevi ikiyüzlülüğünden/riyakarlığından/sahteliğinden kurtulmak burada özel önem taşıyor)
2011'den itibaren asıl amaç, Türkiye'nin sahici kompetan/yaratıcı ve derin aklını devreye sokmak olmalıdır bence. Bu derin aklı, sadece rasyonel akılla sınırlı saymak büyük hata olur. Son bin yılın Türk hakimiyetine özgü ve daha öncesine uzanan derin Anadolu ve İstanbul aklını/ruhunu/sezgisini, rasyonel akla ekleyerek yeni boyutlara uzanmak son derece önemli olabilir. Galiba önce Türk Ordusu'nun hazırlanması gerekiyor. Ama bu ordu, son zamanda Türkiye'ye hakim olmuş görünen, şimdi de etkisini yitirmekte olan "Emeviler"in ordusu olMAmak zorunda. (Çünkü yenilir ve başarılı olamaz)
Diğer önemli durum, Türkiye'nin doğal yeraltı/yerüstü kaynaklarının kullanımında (kapitalist yağmacılık ötesi) yeni/insani bir duruşun benimsemesidir. Özellikle su kaynaklarının korunması ve gıda güvenliğinin sağlanması, çok ciddiye alınması gereken konular haline gelebilir.
Türkiye'nin önemli bir ülke olabilmesi için, Türklerin kendilerini ciddiye alması yetmez.
Geçen yıldan devralınan ilkelerin tavizsiz sürdürülmesi gerekir. Bu ilkeler; Dünya kalitesini ve standartlarını esas almak, insani/kutsal değerleri yüksekte tutmaktı. Şimdi bunlara, bütünü gözeten mantaliteyi yeniden güçlendirerek, derin Anadolu'yu uyandırmak (ondan yararlanmak), 2012'yi ve sonrasını minimum zarar maksimum kazanımla atlatmaya her alanda hazırlanmak da dahil oluyor. Burada maksimum kar; -ilk planda- insani değerleri yüksek tutmaya özen göstererek, Türkiye'yi evrensel akıl/sanat/kültür için bir çekim noktası/merkezi haline getirmektir.
© Selçuk Salih Caydi Tarih: 30.12.10
WikiLeaks'de, ABD'nin AB'yi tehdidi, GDO ve Nixon'un Türkiye nüfus politikası!
Genetiği değiştirilmiş "GDO'lu" ürünler, büyük bir "pazar". Türkiye'de Hükümetin bu konuda GDO'lu ürünlerden yana tavrı da malum. ABD merkezli birçok tarım firması, bu zararlı ürünleri dünyaya satıyor.
Ama dünyada bir de biyolojik ürün tüketmek trendi var ve gelişiyor...
Bu çok da doğal, çünkü genetiği değiştirilmiş ürünler, kanserden tutun da bir çok hastalığa neden oluyor.
Avrupa'da geçen yıl da, biyolojik ürünler övülüp, GDO'lu ürünler yerildi ve Avrupa basını, genetiği bozuk ürünlere karşı geniş kampanyalar yürütü.
WikiLeaks'in ortaya çıkardığı belgeler arasında, bu konuda çok önemli bit detay göze çarpıyor.
Amerikalı diplomatlar, GDO'lu ürünlerin Avrupa'dan dışlanmaya başlaması üzerine oldukça ciddi bir kampanya yürütüyorlar. Mesela ABD'nin Fransa Büyükelçisi Craig Stapleton, Fransa'ya ve AB'ye karşı açıkça "Cezalandırıcı önlemler"den bahsediyor. Fransızlara "hissettirilen" muhtemel cezaların nasıl birşey olacağı belli değil. Ama askeri manevralarla ilgili olabilir. (Mesela manevralarda kaza olsa, bir Amiral vurulsa...)
Amerikan diplomatlarının GDO'lu ürünlerin yaygınlaşması konusunu bu kadar önemsemesi de ilginç. Bu proje, Amerikalıların dünyadaki yiyecek/içecek üretiminin büyük ölçüde kontrolü konusunda detaylı bir çalışma yürüttüklerini gösteriyor. Bu konuda kuşkular vardı ama kanıt yoktu...
GDO'lu ürünlere karşı kararlı bir mücadele yürüten Natural News (tıklayınız) çevresinden Jeffrey Smith, geçtiğimiz günlerde verdiği bir mülakatta, ABD Hükümeti'nin GDO firmalarıyla çok yakın işbirliği içinde çalıştığını iddia etmişti. Bu söylentilerin ardında angaje bir Amerikan planının bulunduğunu WikiLeaks ortaya çıkardı. Böylece, Amerikan diplomasisinin GDO firmaları için çalıştıkları kanıtlandı. İspanyol Hükümeti de GDO'lu ürünleri serbest bırakıp desteklemesi için baskı altına alınmış. Türk Hükümeti de baskı altına alınmış olabilir mi? Böyle konularda hiçbir hassasiyeti olmayan AKP Hükümeti'ne baskı yapmaya bile gerek kalmamış olabilir.
GDO firmalarının, GDO'lu ürünleri protesto edenlere karşı Blackwater adlı özel orduyu ve onun ajanlarını da kullanmış olabileceği konusunda ciddi şüpheler var. AB'nin GDO'lu ürünlere karşı duruşu gereğinde gizli operasyonlarla cezalandırılabilir. Tam da böyle bir zamanda WikiLeaks'in ABD'nin (ve işbirlikçilerinin) ipliğini pazara çıkarması, bu planı da vurmuş görünüyor. Belgelerde, Bush'dan bu yana ABD Hükümetlerinin, dünyada çok üst düzeyde GDO'lu ürün anlaşmaları yaptıkları ve bu konuda çalıştıkları anlaşılıyor. Bu ürünlerin 1992'de ilk kez resmileştirilmelerinden bu güne, sayısız zararı ortaya çıkarıldı.
ABD'nin bu konuyu çok ciddiye aldığına bakarak, bir diğer konuya daha dikkat çekmemiz gerekiyor. -Çünkü yukarıda anlattığımız, WikiLeaks'in ortaya çıkardığı konuyla birlikte değerlendirildiğinde özel bir anlam ifade ediyor.
ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clinton, dünya nüfus kontrolü ve dünya nüfusunun azaltılması konusunda harcanacak bütçeyi açıkladı. buna göre Amerikan hükümeti, "Aile nüfus planlaması" konusunda 48 milyar Dolar harcayacak. Clinton'ın sözleriyle, bu konu, "Amerikan dış politikasının merkezini/çekirdeğini oluşturacak" ABD, kadın ve çocuk ölümlerine karşı savaşacak -elbette harika! Ama bu konular üzerinden dünyada bir tür kontrol kurmaya çalışması kabul edilemez. Ayrıca bugünün dünyasını ABD'nin nasıl kontrol edebileceği de ayrı bir mizahi soru olsa gerek. En ilginç olanı da şu: Komplo teorileri malum. Amerikalıların o teorilere özenmeleri de anlaşılabilir bir durum. Ama kapitalist sistemde tam kontroller kurmak -hele şimdi- imkansız. Böyle bir kontrolü gıda üzerinden kurmaya çalışmak ise, en hafif deyimiyle iğrenç.
ABD'nin "Nüfus araştırmaları", daha Birinci Dünya Savaşı'ndan önce başlıyor. 1974'de Nixon'ın hazırlattığı gizli nüfus raporunda (tıklayınız), nüfus politikasının güvenlik politikasıyla nasıl ilişkilendirildiği de görülüyor. Raporda, Türkiye, Endonezya ve Brezilya'nın nüfusunun düşük tutulması gerektiği savunuluyor. Bu ülkelerin Hükümetleri, nüfuslarının artmasıyla birlikte baskı altında kalarak, ülke kaynaklarını kendi halklarına harcamak zorunda kalabilirlermiş! Bunun bir de politikasını yapmışlar. 1990'da yayımlanmasına izin verilen belgelerden biri olan bu raporu hazırlayan kişi de Kissinger. Soğuk Savaş döneminde Amerikan sömürüsünün iğrenç bir kanıtı. Demirel'in kulakları çınlasın!
İşin berbat yanı, bu tür politikaların bugün de sürdürüldüğüne dair işaretler var.
© Selçuk Salih Caydi Tarih: 28.12.10
Rusya ve Çin, aralarında Amerikan Dolar'ı kullanmaya son verip "derin" bir ortaklık kuruyorlar
Tabii sadece kendi aralarında ticaret yaparken Amerikan Doları kullanmaya son veriyorlar...
Aralık ayının son günlerinde önemli bir gelişme. Bu iki ülke, kendi ekonomilerini korumak ve güçlendirmek anlayışını benimseyerek, global ekonominin sorumluluğunu -Amerikalılardan daha az- hissettiklerini de göstermiş oldular. Dünya finans krizinin Dolar'a endeksli bir şey sanılması da, yeni politikalarını desteklemiş olmalı.
(Tabii "proleter devrimci" Çinli "yoldaşlar"dan daha fazlasını bekleyemeyiz!)
Konu, Çin'in ekonomik sorunlarla boğuşma ihtimali ile birlikte ortaya çıktı, Gelişme, Aralık ayı ortasından beri biliniyor. Ama asıl ilginç olan, bundan daha fazlası:
Çin, Rusya'nın yeniden bir süper güç olmasını destekliyor. Bu konuda yeni bir politika geliştirmeye karar verdi. Daha önce de var olduğu düşünülen Rusya'yı destekleme politikası, asla bu kadar ciddiye alınmamıştı.
Bir tür ortak derin devlet/irade inşasına benziyor...
Çin ve Rusya arasındaki işbirliğinin/ortaklığın kapsama alanı da ilginç: Sanatsal/entelektüel/kültürel alanlardaki iki ülkenin yaratıcı aklının telif haklarının korunması başta olmak üzere, ortak hava ve demir yolları işletmek, gümrük birliği de bunlara dahil. Çin Başbakanı Wen Jiabao, "Çin-Rus ilişkilerinin benzersiz bir seviyeye ulaştı"ğını ve "iki ülkenin artık asla düşman olmayacaklarını" söyledi. "Çin, barışçı gelişme yolu yolunu izleyecek, Rus süper gücünün rönesansını destekleyecek." Wen Jiabao'nun sözleri böyleydi.
Çin, Orta Asya'da ve Pasifik bölgesinde, Rusya ile birlikte çalışacak.
Bu gelişmeler yaşanırken Türk enerji Bakanı Japonya'daydı.
Orada bulunma nedeninin Rus-Çin ittifakıyla falan hiç alakası yok elbette.
(Ama bir tür refleks veya "tesadüf" diyelim!..)
Türkiye, (şimdi kulağa garip gelse de) hem Orta Asya hem de Pasifik'te Japonya'ya ile birlikte hareket etmeyi veya Japonya'yı desteklemeyi düşünse iyi olur.
Bu politikayı stratejik adım, Rusya ve Çin'le yakınlaşmaları da taktik adımlar olarak görürse, geleceğe uygun bir Doğu politikası kurması kolaylaşabilir -bence.
Kolbrin yazıtlarının en eski kısmı, Yahudilerin Mısır'dan çıkışından sonra, tahminen M.Ö. 1500'lü yıllarda yazılmış. Kitabın bugüne kalan bu kısmı, 'Bronzebook' diye tanınıyor. Mısır hiyerogliflerinden Fenike diline, sonra eski Yunanca ve Latinceye çevrilmesinin ardından ilginç bir şekilde Keltlerin eline geçmesi, filmlik bir olay. Buradan, İngilizce dil ailesine geçtiğinden İngilizce bir ad da edinmiş. Kitap, seküler bir dille, olayları rasyonel bir bakış açısıyla anlatıyor. O felaketlerin yaşandığı dönemde de rasyonel bir "çokbilmişlik" türünün Mısır'da oldukça etkili olduğunu ve "her nedense", rasyonelliğin en bilmiş halinin mutlaka özgüvenli çokbilmişlerin tepesine çöktüğünü de bahaneyle kitaptan öğrenmiş oluyoruz.
İşin ilginç yanı şu: Kolbrin Yazıtları 21 cilt boyunca felaketleri/konuları bütün detaylarıyla anlatıp duruyor, ama bu konunun, yani kendi fundamental (rasyonel) zayıflığının hiç farkında değil. Yani sonuçta: kendine Fransız!
(Tıpkı bugünkü, burnundan kıl aldırmayan, kapitalist piyasaya endeksli "rasyonel" Prof.Dr.'ların süzme Fransızlığı gibi!..)
Musa'nın mucizeleri sonucu koca bir ordu kaybetmiş, tarihinin en garip felaketlerini yaşamış Mısır'da, İbrahimi dinlere ve İbrahim'in Tanrısı'na merak uyanıyor.
Kitabın diğer kültürler tarafından da keşfedilidiği M.Ö. 1. Yüzyılda, Fenike diline çevrildiğini görüyoruz. M.S. 1. Yüzyılda önce Eski Yunancaya, sonra Latinceye çevrilip, birçok yerle birlikte Anadolu'da da saklandığı, mesela Britanya'ya da getirildiği biliniyor. Bu dönemde tek Tanrı inancının önemli bir anlayış olarak yaşadığını ama geneli belirlemediğini görüyoruz. Tek Tanrı inancı, esas Hristiyanlık döneminde Akdeniz etrafındaki Eski Dünya'yı belirlemeye başlıyor. 20 ve 500 yılları arasında beş cilt haline getirilen kitabın, önce zengin Romalılar arasında tanındığı sanılıyor. Kitabın bilinen tek eksiksiz kopyası, Glastonbury Manastırında saklanmaktayken, 1184 yılında bir yangın çıkıyor. Kelt din adamları kafirler diye suçlandıklarından burası yakılıyor. Kitapların kurtarılabilen kısmıyla kaçmayı başaran rahipler, kitabı 500 yıl boyunca İskoçya'da saklıyorlar. 18'inci Yüzyılda bir özetini ilk kez yayımlıyorlar. Kitabın orijinalinin, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Londra'ya getirildiğini ve bugünün İngilizcesine çevrildiğini biliyoruz. Bu versiyon 1992'de yayımlandı. 1994'de de garip bir tarikat tarafından Yeni Zellanda'da yayımlandı. Kitap, böyle acaip tiplerin malı haline geldiğinden pek ciddiye alınmadı. (Son 2005 versiyonu ABD'de yayımlandı.)
Şimdi, Mısırlıların kendi yaşadıkları felaketin kronolojisi itibariyle, Kolbrin Yazıtlarındaki olayların ayrıntılı tariflerine girmek istemiyorum, ama en azından şu kadarını yazmak zorundayım:
"Yüzyılların ardından bazı yasalar gökyüzündeki yıldızlara etkide bulunacak. Yıldızların yolu değişecek. Yıldızlar dur durak bilmeden hareket ediyorlar. Durağan değiller. Ve gökyüzünde büyük kırmızı bir ışık görünecek." (Kolbrin manüskrileri 3.3.)
"Yeryüzüne kan damladığında 'Çölleştirici'/'Mahvedici' görünecek. Dağlar açılıp ayrılarak kül ve ateş püskürecek, ağaçlar yokolacak, hayatlar yokedilecek. Nehirler yer tarafından yutulacak ve denizler kaynayacak." (Kolbrin manüskrileri 3.4.)
"İnsanlar çıldırarak birbirinden ayrılacak. 'Çölleştirici'/'Mahvedici'nin çaldığı borunun sesini duyacaklar ve kendilerine yerin içinde sığınak arayacaklar. Korku, kalplerine yerleşecek, cesaret onları tıpkı kırık testiden süzülen su gibi terkedecek. Öfkenin ateşi onları yakacak, 'Çölleştirici'/'Mahvedici'nin nefesi onları yok edecek." (Kolbrin manüskrileri 3.6.)
Bu konuda Eski Ahit'ten (Tevrat'tan) şu alıntılarla yetinelim:
"Güneş ve Ay kararacak, yıldızlar parlaklığını yitirecek." (Joel 4.15)
"(...) Yer ve Gök sarsılacak, Ama Tanrı, halkı için sığınılacak bir kale (...)" (Joel 4.16)
"Mısır çöl olacak (...)" (Joel 4.19)
Yahudi'lerin Mısır'dan çıkışı ile tek Tanrılı dinler çağının başladığını biliyoruz. Bir Mısır prensi olan Musa, halkını bir cehennemden çıkarır. Nihayet onları, denizin içinden açılan bir yoldan geçirir...
Bu konuya yeniden dönüyoruz...
Birincisi, anlatılanların hikaye olMAması, gerçek olması nedeniyle...
Tek Tanrılı dinlerin kutsal kitaplarında anlatılan olaylar/felaketler, başka kaynaklarda da ayrıntılarıyla anlatılıyor. Bu kaynaklardan en ilginci, kendi dinine ve tanrılarına olan inancını kaybeden Mısırlıların gizli 'Büyük Kitab'ı (Kolbrin Yazıtları).
İkincisi, 'Büyük Kitab'ın bir misyonu olması, insanları benzeri bir felakete karşı uyarması ve önlem niyetine yaptığı uyarılar nedeniyle.
(Çünkü bugünün "dindarları" bile Kolbrin kitabının yazarları gibi, kutsal kitaplara değil, nedenli-niçinli rasyonel "izahatlar"a inanıyorlar.)
O zaman olanları ve olabilecekleri daha iyi anlamak ve hazırlanmak için, kutsal kitaplar elbette birinci kaynaktır. Fakat kutsal kitapların anlattıklarını çok detaylı bir şekilde destekleyen ve onlarla çelişmeyen Kolbrin Yazıtlarından, herkesin bildiği bir olayı Eski Ahit'le (Tevrat'la) karşılaştırarak Türklerin iyi bildiği bir mantalitenin 'Savaşçının mantalitesi'nin yeniden canlandırılması istikametinde "karınca kararınca" çabalamak gerekiyor.
Bu mantalitenin temel iki özelliği; özgürlük ve cesarettir. Bu temelde, mümkün olduğunca kendiliğinden hareket edebilen kararlı savaş/mücadele becerisi edinmektir. Burada pratik akıl, sezgi ve yüksek ruhlu bilgelik esastır. Bütün bunların başarılı olması da, kutsallığa/Tanrı'ya yakın yüksek ruh sahibi olmaya bağlı bir durumdur. -Böyle biliyoruz.
Bunun için (örnek olarak), Hz. Musa'nın Yahudi köleleri denizden geçirmesi olayının Kolbrin versiyonuna dönelim. Bence en ilginç noktalardan biri, olaylar sırasında hangi Firavun'un hükümdar olduğunun hem Tevrat'ta hem de Kolbrin Yazıtlarında yazılmamasıdır. Mısırlılar da, 'Büyük Kitab'ın tamamında, Musa'nın peşine düşen Firavun'un adını anmıyorlar. Olaylardan sonra ordusuz kalan Mısır, güneyden (muhtemelen Sudan'dan) saldırıya uğruyor. Mısırlı alimler, ülkenin ticaret yaptığı tüm ülkelerin tüccarlarından başlayarak, İbrahimi dinler ve Tanrı'sı hakkında bilgi topluyorlar.
Eski Ahiy versiyonu:
"Sukkot'tan yola çıktılar, çölün kenarında Etam'da toplandılar. Tanrı, onların önünde bir bulut sütununun üzerinde, onlara yolu göstererek ilerledi, geceleri bir ateş sütununun üzerinde, onlara ışık yapmak için, gece gündüz yürüyebilsinler diye. (...) Efendi, Musa'ya konuştu. 'İsrail'in çocuklarına söyle, geri dönüp Pi-Hachirot önünde, Migdol ve Bal-Zephon denizi arasında bir (çadır-)kamp kursunlar. Firavun, İsraillilerin çölde yollarını şaşırdıklarını, çölün onları kuşattığını düşünecek'.
(...) Musa, elini denize uzattı. Ama Tanrı, kuvvetli bir doğu rüzgarıyla denizin geri çekilmesini sağladı ve denizi kuruttu. Orada su yarıldı, İsrail'in çocukları denizin ortasında kuru topraktan yürüdü. Sağ ve sollarında su duvarları oluştu. Mısırlılar onlara yaklaştı, Firavun'un atları, arabası ve adamları onu, denizin ortasına doğru izlediler. (...) Efendi, ateş sütununun üzerinden Mısır ordusunun (aklını) karıştırdı. (...) Efendi onlar için Mısır'a karşı savaştı. (...) Sular sel gibi akarak geri döndü ve Firavun'un peşinden giden ordusunu bütün takımlarıyla yuttu. (...) (Exodus 13.20-21; 14,1-4.21-25.27-39)
"Mısır'ın düşmanları ülkeyi terkederken ateş yükseldi, ateşin alçalan kısmı dalgalandı. Sütun gibi yerden yükseldi ve perde gibi gökte asılı kaldı. Lanetliler, Remwar'ın önüden geçerek, denize kadar yedi gün yürüdüler. Etraflarında dağlar erirken o vahşiliğin arasından yürüdüler. korku onları yürüttü, ama bazen duraladılar, vahşi doğa onları çevirdi, nereye gideceklerini bilemediler, çünkü onlara yol gösteren süreli değildi. Denizin kenarında Firavun'un ordusu onlara yetişti, ama bir ateş, orduyu (Yahudilerden) uzak tuttu. Ordunun üzerine gelen büyük bir bulut göğü kararttı. Sadece ateşin ve durmadan çakan yıldırımların ışığıyla birşeyler görülebiliyordu. Doğudaki bulutlar yarıldı ve ordunun üzerine doğru üfleyen bir fırtına çıktı. Rüzgar, gece boyunca esti ve gün doğarken deprem oldu. Su, sahilden geriye doğru çekildi ve tepelenmeye başladı. Herşey garip bir sessizliğe büründü. Sonra, günün ilk ışıklarında, suyun yarıldığı ve (suyun içinden) bir yol açıldığı görüldü. Toprak ortaya çıkmıştı, ama karışıktı ve yer sarsılmaktaydı, yol da düz değil engebeliydi. Su, sanki bir kapta çevriliyormuş gibi dönüp durmaktaydı. Sadece (denizin dibinden açığa çıkan) çamur, sakin duruyordu. 'Çölleştirici'/'Mahvedici'nin borusundan, insanları sağır eden net ve tiz bir ses çıktı. Çaresiz halleriyle sesli sesli ağlayıp inleyen köleler, bu durumda durdular. Kısa bir an duraksadılar. Bir an durup sustular. Sonra yeniden bağırmaya ağıtlar yakmaya başladılar. Bazıları suya doğru yürüdü. Bazıları, yer sallandığı için birbiriyle çarpıştı. Sonra, cezbeye kapılmış önderlerinin ardında, karmaşanın ve su duvarlarının arasından bir yürüyüş kolu oluştu. Ama (Yahudilerin) bir çoğu geri döndü ve Firavun'un ordusuna girmeye çalıştı, diğerleri de cansız kıyı boyunca kaçıştı. Karışıklık sona erip sakinlik geri gelince, sessizlik oldu. Doğan günün kırmızısı göründüğünde, Firavun'un ordusu kımıldamadan bekliyordu. Sonra önderler (komutanlar) bağırarak saldırdılar ve ordu harekete geçti." (Kolbrin Manüskrileri 6.25.30-32.35.38)
Yazıtlardan öğrendiğimiz kadarıyla Firavun'un ordusu, Hz. Musa'nın peşinden gitmeyenleri öldürüyor.
© Selçuk Salih Caydi Tarih: 24.12.10
21 Aralık 2010 Ay tutulmasıyla tetiklenecek olayların genel kalitesi hakkında
Ay tutulması konusuna dünden kaldığımız yerden devam edelim...
Olaya astrolog dostlar büyük ilgi gösterdiler. New York borsasında sallantı bekliyorlar. Ona bağlı olarak Avrupa borsalarının da sarsılabileceğini düşünüyorlar. Beklentileri nedense hep olumsuz. Biz iyimser olalım...
En "gerçekçi" tahmin, Çindeki Amerikan yatırımlarının -gözden kaçan- bir finans balonuna neden olduğu ve bunun patlayıp herkesi şaşırtabileceği yönünde. Böyle uçuk tahminler bir yana, ABD'nin ekonomik durumu berbat. Oradan bir sorunun çıkması bence daha olası görünüyor.
Özellikle kitlesel cinayetlere dikkat çekiyorlar. Çok sayıda kadının veya ailelerin adının karıştığı cinayetler. (Üzerinde çok durduklarından, istemeyerek buraya yazıyoruz)
Ay tutulmaları duygusal dalgalanmaları ve duygusallıkları tetiklediğinden, dünyanın dikkatini çekecek büyük üzüntüler (ve tabii sevinçler!) olabilir.
21 Aralık günü gerçekleşen Kuzey Ay düğümünde Ay tutulmasının, en büyük yıkıcı etkiyi Londra'ya yapacağı düşünülüyor.
Etkiler içinde benim en ilgimi çeken, 'Bilinç Genişlemesi' diye adlandıracağım durum. Kollektif bilgi ve değerlerin genişleyip güçlenmesi ile ortaya çıkan bir özgüven.
Biz iyimser olalım ve olası olayların genel kalitesi hakkında şunları not düşelim:
* Daha önce yapılmış (kısmen gizli kapaklı) işlerin sonuçları çarpıcı bir şekilde aniden görülür hale gelebilir.
* Güvenlik sistemleri, bilgisayar sistemlerine yapılan siber saldırılarla birden devre dışı kalabilir. Mesela ABD'nin savunma kalkanları bir anda ortadan kalkabilir. Böyle bir durum, daha sonra büyük değişikliklere neden olabilir.
* Karşılıklı yardımlaşma sonucu çok olumlu ve yapıcı gelişmeler/sonuçlar ortaya çıkabilir (Halkların halklarla dayanışması, Hükümetler ve halkların dayanışması, grupların dayanışması).
* Başlayan yeni dönemin özelliği, yaratıcılık potansiyelinin çok yüksek olması...
Yani olumlu/iyimser bir yaklaşım, yıkım yerine büyük yeni değişimlerin/dönüşümlerin kapısını açabilir.
* Aşırılıklardan ve radikalizmden kaçınmak, bu dönemin yıkıcı potansiyelini zararsızlaştırmak için kuşkusuz en doğru yol olacaktır.
© Selçuk Salih Caydi Tarih: 22.12.10
Gazetelerin de dikkatini çektiği üzere, 1554 yılından beri ilk kez, bir gündönümünde ay tutuluyor. Türkiye saatiyle 10 sularından itibaren bir saate yakın sürecek Ay tutulması, 4 Ocak'ta olacak Güneş tutulmasıyla birlikte, Siyaset astrolojisiyle ilgilenen dostlarımız tarafından oldukça ciddiye alınıyor. bu nedenle burada değinmeyi uygun gördük.
Dolunayın Ay düğümüne çok yakın bir yerde görünmesi nedeniyle Ay tutulması tam bir tutulma olacak (yani parçalı Ay tutulması olmayacak), 29 derece Yay/İkizler'de yaşanacak. Mart ayı başına kadar Ay düğümü aksı, Oğlak ve Yengeç burçlarında ilerliyor. Dostlarımız bunun en genel değerlendirmesini, "Hükümetlerle Halklar arasında anlaşmazlıklar" diye özetliyorlar. Daha radikal olanlar, "Halk ayaklanmaları olabilir" demeyi de ihmal etmiyorlar. Türkiye'de böyle şeyler genellikle "kanla" bastırılır. Ama bu kez eğer "kanla" bastırılırsa, bastırmaya kalkanlar "eşekten düşmüşe" dönebilirler.
-Daha önceki durumlarla aradaki fark bu olabilir diye düşünüyorum.
Günün gazeteleri, oldukça karamsar tahminler yapmışlar. Habertürk'te Hande Kazanova adlı astrolog olduğunu sandığım bir Kadın, "Türkiye karışabilir" diye başlık atmış mesela. Yazısı, felaket tahminleriyle dolu. "Türkiye'de yer yerinden oynayabilir" diyor. Şu sözünü buraya alalım:
"Ay'ın Türkiye'nin otorite ve yönetim kadrosunu simgeleyen 10. evinde yer alan Uranüs ve Jüpiter ile sert sert açısı; skandallar, halkın otoriteye karşı ayaklanması, suikastler, anne ve çocuk ölümlerine yol açabilir."
Burada işin içine anne ve çocuk ölümleri falan girerse, Ay tutulmasına bile karşı olduğumu ben buradan ilan edeyim!
(Etsem ne yazar etmesem ne yazar!)
Nuray Mert'in yazıları gibi çok "Ben"li olacak ama...
24 Aralık'tan itibaren etkisi görülmeye başlanacağı söylenen bu olayın, bazı karışıklıklara ve tahmini önemli/büyük olaylara gebe olması bir vak'a ise, bu olayların ardından büyük bir rahatlamanın yaşanacağından eminim.
Türkiye açısından, bir duygu-hareket bölünmesi yaşanabilir. Yani duyguların tersine hareket etmek zorunda kalmak gibi bir durum ortaya çıkabilir. Bu anlayış da bir yerde taşınamayacak hale gelebilir. Ama onun ardından, Kasım ayından beri etkisini artıran başka bir zaman kalitesi, çok ayrıntılı ve ciddi planlamaları destekliyor, entelektüel çalışmaları da destekliyor ve şimdi bu etkinin oldukça yüksek olduğu bir zamanda yaşadığımıza göre, "Gizli düşmanlıkların açığa çıkması" denen durumların yaşanabileceği düşünülebilir her halde. Talebe sopalatmaktan özel bir zevk alan Hükümetin kaba faşist uygulamalarına ses çıkaramayıp, vızıldayarak konuşan Ordu'ya "ağır uyarı" mektupları kaleme alan solumtrak naylon enteller, "cesur" hayatlarının sürprizini yaşayabilirler!
© Selçuk Salih Caydi Tarih: 21.12.10
Avrupalı entelektüellerin iyi dergilerinden Lettre International'da okuduğum bir yazıdan sözedeceğim.Fransız düşünür Sami Nair'in 'Avrupa melezleşiyor' başlıklı yazısının dikkatimi çeken yanı, kapitalizmin fakir toplumların en alt katmanlarına kadar yayılmasıyla birlikte ortaya çıkan durumlar. Konu hakkında türkiye ile paralellikler kurmak da mümkün bu arada.
Sami Nair, üretim ilişkilerinin ve ediminin (prosesinin) mobil/hareketli hale gelmesiyle, dünyaya dağolmasıyla -mesela fabrikaların Çin'e taşınmasıyla- ve dünya kültür endüstrisiyle ortaya çıkan yeni kafa karışıklıklarına dikkat çekiyor. Kimliklerin giderek bozulması, onu rahatsız etmiş.
"Ne uluslar yok oluyor, ne de ulus-devletler, ama küresel bazda yeni bir ilişkiler düzeni oluşuyor ve bu bir eksen kaymasıyla birlikte yaşanıyor. Az gelişmiş sayılan bazı ülkeler güç kazanıyorlar."
Türkiye açısından bakacak olursak, tarımın tamamen yokolup köylülerin kırdan köye göçmeleri, Sami Nair'in değindiği değişikliklere uyuyor.Kapitalizm, halkların en derinliklerine kadar işliyor ve en ucuza çalışan, asla itiraz etmeyen bir üretici kesim ortaya çıkıyor. Fakir ülkeler, bu "insan malzemesi"ni acımasızca sömürüp, kendi çıkarları için kullanıyorlar.
Sami Nair, güç dengelerine çarpıcı demografik bir örnek vermiş.
20'inci Yüzyıl başında dünyanın nüfusu 1.5 milyardı ve Batı bu sayı içinde önemli bir yer tutuyordu. Şimdi 6.5 milyar ve artan nüfus, Batı'nın nüfusu değil, Güney Amerika'nın, Asya'nın ve Afrika'nın nüfusu.
Sami Nair, modern kapitalizmin yayılmasını, "Dünyanın Batılılaşması" diye adlandırıyor.
Nüfus artışının ve kapitalistleşmenin sonucu olarak göçlere de dikkat çekiyor, örnekler veriyor.
Bence bu göçleri iki ayrı konuda değerlendirmek daha doğru olur Türkiye için: İç göçler ve dış göç. İç göç, Türkiye için tayin edici önemde. Çünkü neredeyse -mesela- köylülüğün büyük bir kesim olarak ortadan kalkmasına yakın bir durum söz konusu. Göçlerle sosyokültürel dokunun bozulması da cabası.
Sami Nair'in en önemli saptaması, "Kitle kapitalizmi" (veya "kitlesel kapitalizm") dediği şey.
Çin, Hindistan ve Brezilya'nın seçtiği bu kapitalist metoda göre çok iyi örgütlü rafine sistemler kullanılarak teknolojik üretim yapılıyor. Kırdan gelmş köksüz fakir işçi kölelerin kullanıldığı bu sistem, kapitalizmin ilk dönemlerindeki vahşilikle işliyor. Gelişme istikameti, bu ülkelerin birinci dereceden teknoloji ülkeleri haline gelmeleri ve Batılı firmaları ülkelerine çekmeleri.
Sami Nair, gelişmenin bir sonucu olarak, bu ülkelerde teknokrat bir sınıfın/zümrenin ortaya çıkacağını da umuyor. Batı ile Doğunun (ve Güneyin) bu şekilde içiçe geçmesiyle bir kimlik krizinin de ortaya çıktığına, Batı ile diğerleri arasına kesin kimlik sınırları çekmenin zorlaştığını ve Avrupa'nın bir tür melezleşme yaşadığını söylüyor -hem de sadece etnik ve kültürel açıdan değil, dini açıdan da.
© Selçuk Salih Caydi Tarih: 20.12.10
İnternet partizanlarının zaferi, Julian Assange ve yumurtalar
İngiliz Hakim, WikiLeaks sözcüsü Julian Assange'ın kefaletle serbest bırakılmasına karar verdi ama ilginç bir uygulama taleb etti. Julian bir elektronik prangayla Suffolk kontluğunda kalacak, gündüz 10-14 saatleri arası, geceleri de 22 ve 02 arası evden dışarı çıkmayacak. Her gün saat 18'de polise giderek imza verecek. Frontline adlı basın kulübünü kuran ve WikiLeaks'i desteklediğini açıklayan Vaughan Smith de aynı bölgede tutuklu.
Julian, İsveç'in yaptığı itiraz sonuçlanıncaya ve hakimin taleb ettiği ikiyüzbin Pfund Sterlin'i (238.000 Euro) ödeyinceye kadar orada kalacak. Julian'ın avukatı, bu parayı internette bağışlarla toplamanın uzun sürebileceğini söyledi ve ekledi. "Mahkeme maalesef Visa veya Mastercard ile ödemeyi kabul etmiyor."
Yalnız şöyle birşey var. Orada kalması, şimdilik Julian'ın sağlığı için iyi olabilir, zira orada kaldığı sürece hiçbir gizli servis ona birşey yapamaz. Julian'ın serbest bırakılma kararı çıkınca, mahkeme önündeki yüz kişilik bir kalabalık, kararı kutladı.
WikiLeaks olayı, herkese umut aşıladı. Birçok yeni internet platformu ve gazetesi kuruluyor. Hiç ummadığım, "kayıp" saydığım Avrupalı arkadaşlar bile devrimciliklerini yeniden hatırlıyorlar.
Julian'ın tutuklanması da bir tür turnusol kağıdı gibi oldu. Siyaset "dünyası"nda en ilginç olay, Avustralya'nın kendi vatandaşına sahip çıkması ve Amerikalıları takmaması oldu. Ekvator'un Julian'a özgürce çalışma ve oturma izni vermesi, internette siber ordunun ortaya çıkması, çok iyi oldu.
Zayıf olan vicdan sahibi gençlerin gücünün görüldüğü bir dönem...
Aynı zaman kalitesinin Türkiye'deki ifadesi, tam bu ülkeye özgüydü: Esprili ve son derece etkili. Ama bu kadar etkili olmasını, Hükümet'in kaba kibri neden oldu. Yumurtanın kurşundan daha etkili olduğunun anlaşıldığı bir dönem. Genç sivillerin ne kadar yalaka ve züppe olduklarının, Etyen Mahçupyan gibi entellerin ne kadar sağcı olduğunun, AKP'nin Anayasa profesörü milletvekillerinin ne kadar kaba ve hukuk birinci sınıf talebelerinin gerisinde olduğu, yandaş basının eski Tercüman gazetesinden farksız olduğu, işte bu kısa zaman aralığında ortaya çıktı.
Bu kısa dönemin bence en önemli yanı, internette birlikte hareket eden bir ağın ortaya çıkmasıdır.
21 Aralık'ta yeni bir dönem başlıyor. O tarihten, Çin (ve göçebe) yeni yılı 3 Şubat'a kader sürecek dönem önemli. Çünkü yaşanan hızlı dönemin bazı etkileri olacak ve bazı kalıcı değişiklikler olacak..
Benim ilk elden gözüme çarpan değişiklikleri hemen yazayım:
Türban olayı ne oldu? Üniversitede başörtüsü özgürlüğümüzdür hareketi nerede? Yok. Yani artık onların pek yüzüne bakan yok. Postkapitalist yeni paradigma tam anlamıyla devreye giriyor. Etnik/dini kimlikçi neoliberal paradigma tavsıyor.
Tıpkı 68 Hareketi ortaya çıktığında, bir öncesindeki silik gençlik akımlarının yok olması gibi.
O başörtücü (Hükümet yanlısı) "özgürlükçüler", üniversitenin önünde sucuklu yumurta yapıp halka dağıtıyorlar ve "gerçek üniversitelileri biz temsil ediyoruz, yumurta atmayıp yiyoruz" falan gibi akla ziyan laflar ediyorlar. Hükümet taraftarı gençlik hareketi nerede görünmüş?
Tek amaç, yumurtayı etkisizleştirmek.
Yumurta, iktidarı çok fena korkuttu. Çünkü yumurtayı yiyen politikacı, mağdur değil madara oluyor!
Yumurta, kibri vurdu...
Muzip Türklere uygun daha iyi bir gençlik hareketi sembolü olamazdı...
© Selçuk Salih Caydi Tarih: 14.12.10
İlk 'Columnist' (Köşe yazarı) Antakyalı Simeon Stylites
Tarihin bilinen ilk 'Columnist'i, adı üzerinde ('columna', Latince 'sütun'), bir sütunun üzerinde yaşayan Simeon Stylites idi (Συμεών ὁ Στυλίτης). 390 Yılında Antakya'nın Samandağ'ında doğdu. Mistik Hristiyan tarihine, bilinen ilk 'Sütun azizi' olarak geçti. Nefsini, bulunduğu yerle terbiye etmeyi amaç edinen, Süryanilere özgü bir çile şeklidir. Şehrin ortasında, yüksek bir sütunun tepesinde yaşayan canlı bir abide!..
Zengin bir köylünün oğlu. 403 yılında, Antakya yakınındaki Tell'Ada manastırına çile çekmek için gitti. Ama dokuz yıl sonrs manastırdan uzaklaştırıldı, çünkü çok abartılı ve işkence ötesi bir çile metodu uyguluyordu. Kendini gömdürüyor, veya uyumadan sürekli ayakta duruyordu. Kovulduktan sonra, Antakya'nın altmış kilometre doğusundaki Dayr Siman'a gitti. Orada da bir hücreye kapandı. Oruç zamanlarında, bir mağraya kapanıp, mağranın girişini duvarla kapattırıyordu.
Ona sürekli fikir danışmaya gelen insanlardan sıkılınca, 422 yılında üç metre yüksekliğindeki eski bir sütunun tepesine çıktı.
Sütun başının üzerinde, ikiye iki, dört metrekarelik düz bir alan vardı. Orada yaşamaya başladı. Sürekli dua ediyor ve belli aralıklarla diz çöküyordu. Bunu kaç kere yaptığını saymaya çalışan bir papaz, dayanamayıp sayıma son vermek zorunda kalmıştır. Fikir danışmak isteyenler, duasını almak isteyenler onu rahat bırakmayınca, valinin emriyle sütun yükseltildi. Sütun 17 Metreye yükseltilirken bile, Simeon Stylites sütunun tepesinden inmedi.
Yıllar sonra Simeon Stylites, günde iki kez, halka konuşmaya başladı. Her gün iki kez, herkes sütunun etrafında toplanıyor, konuşmasını dinliyor ve soru soruyordu.
Simeon Stylites, sadece dini konuşmalar yapmıyordu, siyasi konuşmalar da yapıyordu. Hatta konuşmaları o kadar etkiliydi ki, Bizans İmparatoru II. Theodosius ayağına kadar gelip sütunun üzerine çıktı ve azize siyaset konusunda fikir danıştı. Simeon Stylites, hayatının 37 yılını o sütunun tepesinde geçirdi.
Peki, konuşmaları yazı haline de getirilen bu ilk 'Sütun Yazarı'nın genel tavrı neydi, neyi savunuyor, neye karşı çıkıyordu?
İran'da baskı altında tutulan Hristiyanların haklarını ve ülkedeki ezilenlerin haklarını savundu ve faizin sınırlandırılmasını istedi. Bu haliyle (konuşmaları/yazıları ve formatıyla) tarihte ilk olduğunu söyleyebiliriz.
Daha yaşarken, Roma'daki zenaatkarlar, onu koruyucu azizleri ilan ettiler.
'Gökle yer arasında yaşayan aziz.'
Ona böyle diyorlardı.
2 Eylül 459'da ölünce, öldüğü önce halktan gizlendi. Sonra büyük bir törenle Antakya'ya götürüldü. Bir ay süren bir cenaze töreninin ardından, Antakya'ya defnedildi. Kemiklerinin bir kısmı, on yıl sonra İstanbul'a getirildi. Hakkında yazılan Süryanice bir kitap, 474 yılında tamamlandı. Ünlü rejisör Luis Bunuel'in, Simeon Stylites'i anlatan, 1965 yapımı ("Simón del desierto") bir filmi vardır.
Simeon Stylites'in adı unutulmasına rağmen 'Columnist' titri unutulmadı ve bugüne dek ününe ün katarak yaşadı.
Bu bilge adam, yazılı eserler bırakan çağdaşlarından çok daha önemli ve kalıcı bir şey yaparak, bir yazı stili icad etmiştir ve bu yazı stilinin ilk kurallarını koymuştur.
Simeon Stylites'in büyüklüğü, bugünkü entelektüalizmin icadı/ifadesi sayılan 'Makale' türüne de can vermesindedir aynı zamanda. Halktan biri, bir aziz, ezilenlerden yana siyasi konuşmalarıyla/yazılarıyla politikaya müdahale etmiş ve sözleriyle etkili olmuştur.
Diğer önemli yanı, zayıf ve güçlünün, birarada insanca yaşayabilecekleri ve eşit haklara sahip olacakları bir 'Kültür'e ilham vermesidir. 'Kültür' diyoruz, çünkü Régis Debray, güzçlü ve zayıf devletler arasındaki bağımsızlık ilişkisinden bahsederken, zayıf ülkelerin bağımsızlığına tam anlamıyla saygı gösterilmesini 'Kültür' diye niteliyor.
Ben, 'Uygarlık göstergesi' diye nitelerdim...
© Selçuk Salih Caydi Tarih: 12.12.10
Ana Ardin, İsveçli genç bir kız. Güney Amerika'daki haksızlıklar hakkında yazıları falan var. Kendini sosyalist ve de hayvan hakları savunucusu olarak tanıtıyor. Julian'la partilere gitmeyi seviyor ve ondan hoşlanıyor.
(Kanıtı azzz sonra!..)
Şimdi, Julian'ın tecavüzüne uğradığını iddia ediyor...
Bu yılın 14 Ağustos akşamı, Ana Ardin ve Julian, İsveçte bir partiye katılıyorlar. Partiden sonra o gece 'birlikte oluyorlar'.
(Türkçe artık böyle deniyor malesef!)
Çok sonra Ana Ardin, o gece Julian'ın tecavüzüne uğradığını iddia ediyor. Gerisi malum.
Tutuklama emri, uluslararası arama kararı ve Julian'ın geçen gün Londra'da polise teslim olması.
Tecavüz iddiasının, Amerikan diplomatlarının kriptolarını yayımlayan WikiLeaks'i susturmak için bir tür uluslararası operasyon olduğunu söyleyen çok. İlk belgeler yayımlanır yayımlanmaz, başta ABD olmak üzere birçok ülkenin yoğun bir şekilde Julian'ı aradığı ve bulup yakalamak için böyle bir yola başvurdukları konusunda kuşkular var. "İsveç'in bu konudaki sert yasalarını işletip, tutuklama kararı çıkartmak nisbeten kolaydı" diyorlar. Julian tecavüz etti mi? Etmediğine dair ilk kanıtlar var. Ama buna rağmen kabahatli...
Ana Ardin, bir çok kişi gibi Twitter'da twit'leyip duran kızlardan biri. Partiye gidecekleri gün birçok arkadaşına, Julian'la partiye katılacağını söylüyor ve arkadaşlarını da çağırıyor. Bununla da yetinmiyor.
"Tecavüze uğradığı" gece sabaha doğru, -Julian ondan ayrıldıktan sonra- ona şöyle twit'lemiş:
"Dışarıda oturuyorum. Saat (gece) 2 ve hiç üşümüyorum, dünyanın en cool en smart insanlarıyla beraberim. Tam anlamıyla harika."
Julian o sırada nerede?!..
İşte asıl soru galiba bu. Yukarıda da göreceğiniz gibi Ana Ardin mutlu/mesut. Romantik bir gece geçirmiş. Ama Julian kayıp. Nerede?!..
Ana Ardin, bu twit'i hesabından silmiş. Ama internette 'Cache' denen bir bellek var malumunuz -o unutmuyor. Yakın zamana kadar orada durmuş.
Şimdi WikiLeaks'i destekleyen meraklı vatandaşlar, bu twit'in o bellekten de silindiğini tesbit etmişler. Ana Ardin, daha garanti olsun diye herhalde, kendi blogunu bile silmiş...
Julian, İsveçe'e gelince, dokuz gün boyunca Ana Ardin'in evinde kalmış.
Şimdi buraya dikkat...
Bir de S. Willen diye bir kadın var biliyorsunuz...
(Julian aynı gece Ana Ardin'den sonra onunla da yatmış!..)
İki kadın birbirinden haberdar olunca, aldatıldıklarını anlamışlar ve -her kadın gibi- fena halde sinirlenmişler...
Ve ikisinin de aklına İsveç tecavüz yasası gelmiş -veya birileri onların aklına getirmiş!..
Vee Julian'ın canına okumuşlar!..
Bu benim versiyonum. İki kadını buna "teşvik edenler" de bu versiyona dahil.
İşte böyle bir aldatılmış kadınlar olayı var ortada ve Julian'ın saçları beyaz olmasına rağmen kendisi, sütten çıkmış ak kaşık değil malesef.
Twit'lerin İnternet belleğinden silinebilmesinde, ancak gizli servislerin "yardımcı" olabileceği söyleniyor. Şimdi o twit, yani kanıt, güya yok!..
(İşte o "olmayan" twit'i yukarıda görüyorsunuz!)
© Selçuk Salih Caydi Tarih: 9.12.10