Babilde Ölüm İstanbulda Aşk Sözleri ve Kitap Alıntıları - sayfa 2 - İskender Pala
Gehî vuslatta âşık,gâh mehcûr
Bu dünyadır gehî mâtem,gehî sûr
Âşık bazen vuslattadır,bazen ayrılıkta... Dünya derler buna; bazen ölüm,bazen düğün(vuslat olunca düğün,ayrılık olunca ölüm)
Demek ki aşkın azabında bir lezzet vardı ve dertleri zevk edinmeyince aşkın tadı çıkmıyordu.
Sevgi, ruhların çeşitli yaratıklar arasında bölünmüş parçalarının birleştirilmesidir.
Leyla'nın adı dilimde, sevgisi kalbimde, resmi bağrımda ve hayali de baş ucumda diyeydi bütün tahammülüm; yoksa ben ben olmaktan çıkmış, kendimi kaybetmiştim.
"Aşk" sözcüğü zaten sözlükte sarmaşık demekmiş. Bir sarmaşık çınarları, servileri nasıl sarıp sarmalarsa aşk da öyle sarıp sarmalarmış çınar gibi yiğitleri, servi boylu dilberleri ve her sarmaşık sardığı ağacı kuruturmuş sonunda, dıştan yemyeşil ve güzel gösterirmiş ama içten içe kurutur, çürütür, çökertirmiş. Bütün bunları bahçesindeki en güzel hurmayı kurutan sarmaşığa bakarak anlatıyordu, her dizeyi yazdıkça gelin gibi süslenmiş ama meyveden kesilmiş kurumaya başlamış olan hurmaya bir kez daha gözleri dolarak bakıyordu.''Kays!'' diyordu içinden, ''İşte bir fidan gibi çürüdü sarmaşık kendisini sarınca.''
" Ey sevgili..! Hayli zamandir ben senim, sende ben ; biz iki bedende tek ruh, bir kabukta çifte bademiz, öyle iken sen ve ben diyerek arada ikilik cikarmak aşkımıza yakismaz..!"
İnsanlar hile ve üçkağıtçılıkta o kadar ustalaşmışlar ki şeytanın bu konudaki şöhreti unutulup gitmiş...
Aşk konusunda ciltler ve kütüphaneler dolusu bilgi üretilmiştir Doğu'da. Yalnızca aşkı tanımlamak için harcadıkları mesaiyi söz gelimi hekimlik alanında harcamış olsalardı belki ölüme çare bulurlardı...
Beni aşkın yağmur olup yağdığı, zamanın aşka kurulduğu, aşkın zekât olarak verildiği coğrafyalara götürsünler istiyorum...
"Dünya dolusu maldan , kendimize ait bir tas su ile bir lokma ekmeğimiz yeğdir. Başkasına ait saraylardansa , köşesinde oturduğumuz viranemiz hoştur bize..."
Dünya bağında hem sonbaharı hem baharı gördük biz. Kederin de sevincin de rüzgâr gibi esip geçtiğini pekala biliriz bu yüzden...
Ey gönül..! Hele şu dünyada adam gibi bir adam yokmuş. Var ise de gönülden anlayan sırdaş bulunmuyormuş. Eğer bilge isen şu dünya için asla gam çekme ve tut ki dünya diye bir şey de zaten yok imiş...
Hayata bağlılık bu demekti zahir. Bir dakika sonra öleceğini bile bile bir dakika daha fazla yaşayabilmek için çırpınmak bu demekti...
Mal mülk peşinde koşarak Kârun gibi yaşamanın adına hikmet diyorlar şimdi. O kadar ki, lokma peşinde koşarken Lokman Hekim'in öğütleri unutulmuş gitmiş...
Öyle sermestem ki idrak etmezem dünya nedir?
Ben kimim saki olan kimdir, mey-ü sahba nedir?
Aşk ile öyle sarhoş olmuşum ki artık bilmiyorum dünya nedir? ve bilmiyorum, ben kimim; bana bu içkiyi sunan da kim; içki ve kadeh nedir?!..
“Dicle’nin serin yamaçlarında bir çilek idim ben.Bir gün kara kaşlı, kara gözlü bir arap kızı nazik elleri ile kopardı beni.Umuyordum ki al dudaklarına dokunacaktım.Hatta tam dudaklarına yaklaşmışken ..Olmadı..Olamadı..Olamadım, yarım kaldım “
Vatanın tam bağrındayım ama gurbet içimde durmadan büyüyen bir acı.
Şairin, güzeli ve güzelliği nerede gördüğü önemlidir.
Dünya insanın gölgesi gibidir; ona sırtını dönersen peşinden gelir de, peşine düşersen hep önünden kaçar.