Döneme bakış ve duruş yönümüz-3 – Devrimci Proletarya
Anasayfa » İŞÇİ SINIFI » Döneme bakış ve duruş yönümüz-3
Kategori: İŞÇİ SINIFI, NEYİ SAVUNUYORUZ 15 Mart 2010	0 1,609 Görüntülenme
“Gelişmelerinin belli bir aşamasında, toplumun maddi üretici güçleri, o zamana kadar içinde hareket ettikleri mevcut üretim ilişkilerine ya da, bunların hukuki ifadesinden başka bir şey olmayan, mülkiyet ilişkilerine ters düşerler. Üretici güçlerin gelişmesinin biçimleri olan bu ilişkiler, onların engelleri haline gelirler. “ der Marx, ve devam eder: “O zaman bir toplumsal sarsıntılar çağı başlar. İktisadi temeldeki değişme, kocaman üstyapıyı, büyük ya da az bir hızla altüst eder.” …
Türkiye’de uzun bir dönemdir süregiden, yer yer yatışırmış gibi görünse de çok geçmeden yeniden alevlenen rejim sarsıntılarına da, bir bütün olarak toplumsal-siyasal çelişkilerin gelişim yönüne de öncelikle buradan bakacağız. Bu bizi, antiemperyalist söylemli milliyetçi soldan da, antifaşist söylemli liberal soldan da, ikisi arasında yalpalayıp eriyen dar siyasal küçük burjuva devrimciliğinden de ayıracak temel bir çıkış noktasıdır. Çünkü proletaryanın toplumsal üretkenlik gücünün gelişimi ile burjuva üretim ilişkileri çelişkisi, proletarya-burjuvazi uzlaşmaz karşıtlık ekseninin çıkış noktasıdır. Emperyalist kapitalizm ve bağımlı kapitalizmin, her kriz devresinde yeni bir itilim kazanan, ekonomisini, politikasını, ve bir bütün olarak toplumu ve işçi sınıfını yeniden yapılandırma harekatlarının en derindeki temelinde, işte kapitalizmin bu özsel çelişkisi vardır.
Sermayenin emek üzerindeki mutlak ve özellikle de göreli artı değer sömürüsünü genişletmek ve derinleştirmek, aşırı birikmiş sermayeye yeni karlı sömürü ve yatırım alanları açmak ve eldekileri daha şiddetle sömürmek, bunun engeli haline gelmiş önceki üretim ve egemenlik ilişkilerinin çözülmesini, ve sermayenin uluslar arası birikimi dahil, işçi sınıfı ve emekçiler üzerinde sömürü ve egemenliğinin yeni ve daha geniş bir düzlemden örgütlenmesini hızlandırmak. Süreçteki her türden gelişim ve değişimlerin kaotik görünümlerin de üstüne çıkılarak proletarya-burjuvazi çelişkisine bağlamamız, bizim açımızdan en belirleyici olan budur. Proletarya-burjuvazi çelişkisinin daha açık ve belirgin hale gelişi ve giderek daha büyüyen ve karşıtlaşan bir nitelik kazanması. Kapitalizm belli çelişkileri sistem içine çekip yumuşatırken kapitalizmin temel çelişkisini daha açık, belirgin ve görünür hale getirmekte, temel karşıtlık oluşturan bu çelişki (burjuvazi-proletarya) bağlantılı bütün çelişkilerle birlikte daha derin ve çözümü proletaryanın sınıf iktidarı ve sosyalizm olan daha derin ve şiddetli bir karşıtlık olarak gelişmektedir. Bütün faaliyetimizin temelini de politika zeminimizi de açık ve net olarak belirleyecek olan, belirlemesi gereken budur. Burjuvazinin tümü iç içe ve bir bütün oluşturan dev çaplı ve krizle yeni bir itilim de kazanan ekonomik, toplumsal, siyasal yeniden yapılanma programları bu eksendendir: İşçi sınıfına saldırı, işçi sınıfının sermaye için toplumsal üretkenliğini zorla artıran fakat işçileri parçalayan yeni üretim, emek ve siyaset organizasyonları, sermayenin hareket alanı ekonomik, siyasal, toplumsal, uluslar arası giderek genişlerken, işçilerin giderek daha fazla daralan ücretli kölelik hücrelerine hapsedilmesi… Öyleyse herkesin gözünü diktiği tepedeki arbede sürüp giderken, bir de aşağıda neler olup bittiğine bakalım:
Toplumsal kriz dinamikleri
İşçi sınıfının geniş kesimleri içinde yeni bir mutlak yoksullaşma dalgası, 2008 yılı başından itibaren hissedilmeye başlandı. İşçi kitlelerinde gerçek ücretlerde düşüş ve mutlak yoksullaşma oranı yüzde 20 düzeyindedir. Devleşen işsizler ordusu içindeki her 2 işsizden biri, son 1 yılda işsiz kaldı. Marka sahibi bir tekelci şirket 700 lira ücretle mühendis alacağını duyuruyor 100 mühendis başvuruyor. Ortalama mühendislerin işe giriş ücretleri, büyük sanayi işçilerinki gibi 700 lira civarına sabitlenmiş durumda. Çoğu işsiz bırakalım sendika, sigortayı, asgari ücrete öncekinin iki katı ağır çalışmayı kabul edecek durumda. 10 yıllık kamu işçileri ve memurların, birinci dereceden emeklililerin ücretleri 1000-1200 lira civarında. Bir çok işyerinde ücretler aylar boyunca ödenmiyor veya eksik ödeniyor. Hemen her 5 işçi emekçiden biri ödeyemez hale geldiği kredi kartı, fatura veya vergi borçları nedeniyle haciz kıskacı altında. Ücretini alamama, işsizlik, borçlarını ödeyememe, geçim sıkıntısı gibi nedenlerle yaşamına son veren işçilerin sayısında, 2001 krizine göre yüzde 50’lik bir artış var. Türkiye’nin en büyük sorunu sorusuna “işsizlik” diye yanıt verenler yüzde 80 ile birinci sırada. 2001 krizi sonrasında bile bu oran yüzde 42’ydi. Hemen ardından “geçim sıkıntısı” geliyor. “Hükümet başarılı” diyenler -bu oy oranlarına tam yansımamakla birlikte- yüzde 55’ten yüzde 25’e düşmüş, gelecek bir yıl daha kötü olacak diyenler ise yüzde 50’nin üzerine çıkmış durumda. Gelecek beklentisizliği ve karamsarlığı da 2001 krizi sonrasına göre 2 kat artmış durumda.
Bu tablonun anlattığı çıplak bir gerçek vardır: İşsizlik, geçim sıkıntısı, kölece çalışma ve yaşam koşulları, orta sınıfların çözülme ve konum kayıplarıyla birlikte, genişçe bir kesim içinde dayanılmaz bir noktaya doğru dayanmaya başlamıştır! İzmir’de başlayıp Çanakkale’de devam eden Kürtlere linç saldırıları, Manisa’da Romanlara küçük çaplı bir Çorum’u andıran linç saldırısı, Reşadiye’den sonra 4 kişinin ölümüyle sonuçlanan eylemler, Edirne’de tutsaklar için eylem yapan bir devrimci gruba karşı linç galeyanı, Iğdır’da DTP mitinginin ardından Kürtler ile MHP’lilerin binlerce kişilik çatışmaları ve BDP milletvekilinin taşlanması, Mardin’de çocuk kaçırmaya çalışan bir aşağılık herife karşı linç galeyanı, İzmir’de Romanlarla Muşlu Kürtler arasında çok sayıda kişinin ağır yaralanması ve bir kamyonetin yakılması, dükkanların tahrip edilmesiyle sonuçlanan çatışmalar, Diyarbakırspor-Bursaspor maçında ve sonrasında çıkan olaylar… 2001 krizi sonrasında patlama yapan kapkaçcılık fırtınası bir nebze hafiflerken, bu kez onu mumla aratacak, çocuk fuhşu ve organ mafyasının başını çektiği çocuk kaçırma furyasının başgöstermesi (son 3 ayda 1200 çocuk kayboldu)… İşsizlik, iflaslar, borçlar nedeniyle görülmemiş bir düzeye çıkan intiharlar, cinnetler, cinayetler salgını… Marmaray Yenikapı şantiyesinde, Toki Gölcük inşaatlarında, ücretleri ödenmeyen işçilerin toplu olarak kendilerini üretim araçlarıyla birlikte yakma girişimleri, yine hemen her gün ücretlerini alamayan ya da borçlarını ödeyemeyen birkaç işçinin intihar girişimini son pazarlık şansıymış gibi ileri sürmesi… Tekel’de, Tariş’te, İtfaiye’de görülmemiş biçimler kazanan direnişler… Bir dönemki Uzan’ın Genç Partisi gibi, Sarıgül’ün partisinin daha kurulması tamamlanmadan anketlerde yüzde 6-7 oy oranının görünmesi…
Bunların hiçbiri yalnızca rejim krizi ve saflaşmasının sonuçları değildir. Aynı zamanda ekonomik kriz ve yaşamın tüm alanlarına doğru genişleyen bir sefalet-güvencesizlik birikimi zemininde ortaya çıkmaktadır. Ekonomik, siyasal sarsıntılar ile iç içe, toplumsal sarsıntılar da toplumsal krizi belirginleştirmektedir. Meta-kredi-fatura-kontur köleliği, işsizlik, yoksullaşma ile birlikte bir emek (işçinin alçaltılması ve yaşam güçlerinin en katı ve mutlak biçimde tüketilmesi) krizi, bir tarım ve gıda krizi, bir sağlık krizi, bir eğitim krizi, bir kadın aile ve çocuk krizi, bir kent krizi, bir konum ve kimlik krizi de toplumsal krizin bileşenleri haline gelmiş durumdadır. Toplumsal sarsıntıların da devamı, hem işçi, yoksul emekçi direnişleri, hem de burjuva siyasal saflaşmalar ve adli olaylar çevresinde gelecektir.
İşçi sınıfı hareketinin gelişim seyri
Asıl gözümüzü dikmemiz gereken ise işçi sınıfı hareketenin gelişim seyridir. Telekom grevi, birkaç saatlik işbırakmaların 30 bin kişilik mitinglerin, kitlesel yürüyüş ve yol kesmelerin olduğu SSGS yasasına karşı direniş hareketi, Kesk grevi, Tekel, Tariş, Marmaray direnişleri. Sağlık ve eğitim emekçilerinin direnişleri. Novamed, Tersane, İBM, E-Kart, Ambarlı ve Mersin liman, ATV, metal sektörü, belediye, itfaiye gibi sınıfın çok çeşitli kesimlerinin mücadelelerinde kısmi canlanma ve artan direşkenlik eğilimi. Yalnızca son dönemdeki öne çıkan bu direnişlerin sıralanması bile (ki devrimci basının, devrimcilerin ucundan kıyısından gündemine giren veya girmeyen yüzlercesi vardır) devrimcilerde hakim olan sınıf hareketinin ağır bir eziklik ve atalet içinde olduğu yönündeki düşünce tarzının ve ruh halinin doğru olmadığını göstermeye yeter. Sınıf hareketinde birbirini izleyen öz savunma direniş ve eylemleriyle, kesintilerle birlikte alt düzeyden de olsa bir süreklilik oluşmaya başlamıştır. Yer yer daha canlı, kitlesel, soluklu, Türkiye çapında gündemleşen direniş ve hareketler de ortaya çıkmaktadır. Ancak bu tür canlı, soluklu eylemler olduğunda, sınıf hareketinin bütünsel gelişim seyri, iç zayıflık ve kırılganlıklarına dair bir kavrayış yoksunluğuyla, aşırı abartılı beklentilere girilip, hayal kırıklığıyla boşluğa düşmeler de bir olmaktadır. Büyük heyecanlardan büyük hayal kırıklıklarına, anlık hamlelerden ağır ataletlere düşmek sınıf devrimciliğinin değil, küçük burjuva kendiliğindenci ve istikrarsız ruh halinin ifadesidir. Kriz dinamiklerinin devrimci yönden değerlendirilmesi, işçi sınıfının, kitlelerin içinde bulunduğu koşullarla, bilinç ve örgütlenme düzeyiyle birleşik değerlendirilmediğinden, krizin çözücü etkisi ve toplumsal tahribatı görülmediği ya da dışardan analizlerle geçildiğinden sadece fırsat yönü görülür ve taktik müdahaleler, aslında o bile değil, anlık ve kesitsel yüklenişlerle sınıf hareketinin ayağa kaldırılacağı, durumun hemen değiştirileceği düşünülür. Kendiliğindenci, yüzeysel analizlerden başlayan tek yanlılık, stratejik bir çalışmanın olmadığı taktiksel, anlık yüklenmelerle sonuç alınabileceğine ilişkin abartılı beklentilerle birleşir. Taktiksel yüklenmeler de stratejik çalışmaya geçiş için değerlendirilemediğinden -sınıfın, alanların içinde istikrarlı, soluklu, kökleşen çalışmaların; temel kurumsallaşma eksikliğinden- bu kez aynı şeyleri tekrar edip duruyoruz düşünce ve duygusuyla birleşerek kırılmalara yol açmaktadır. Sınıf hareketinin gelişme potansiyellerini görmeyen karamsar ve umutsuz bakışı kırmaya çalışırken nihayetinde sayısız gelgeç yönelim denemesinden sonra bunu daha da derinleştiren kendiliğindenci, olgucu bakış ve çalışma tarzı değiştirilmelidir. Sınıf içinde güç toplamakta stratejik ve güçlü bir iç örgüye sahip çalışmanın başlatılması, yerleşiklik kazanması ve kurumsallaşmasıyla hızlı taktiksel yönelimi birleştirebilmek- bunları gerçekleştirebilecek bir örgütsel ve kadrosal formasyon- yol alabilmenin koşuludur.
Döneme bakış duruş yönümüz	2010-03-15
Önceki: 1 Mayıs Mahallesi şehitleri anıldı
Sonraki: 16 Mart’ta Beyazıt’a!
Fransa başkanlık seçimlerinde ne değişti?