BİR PAZAR GEZİSİ | Tokat Gazetesi
Ana SayfaKöşe YazılarıBİR PAZAR GEZİSİ
22 Haziran 2020 - 12:18:20 - 310 Okunma
Pandemi nedeniyle aylarca içerde kaldık. Dört emekli Pazar günü buluşmak için haberleştik. Randevu saatinde belirtilen yerde buluştuk. Benim yolumun üstü olduğundan günlerim buralarda geçiyordu. Diğer arkadaşlarım buralara biraz daha yabancıydılar. Gezdirmek, tanıtmak, buraları bilinmeyenlere anlatmak bana düşüyordu.
Belirtilen parkta buluştuk. Selamlaştık. Maskelerimiz takılı, sosyal mesafede hata yapmamaya çalışarak yürümeye başladık.
Çardaklarda bir masa, çevresinde sekiz kişilik (4×2) uygun düzenlenmiş. İkişer kişilik banklar var.
Çardak, masa, banklar hepsi beyaza boyanmış geriden gayet temiz görünüyor.
Bu görünümü sevdik. Sekiz kişilik çardağa üç kişi girdik. Bir arkadaş önlemleri önemsediği için, çardak dışında kaldı. Uzaktan sohbetlerimize katıldı. O beyaz boyalı temiz masaları yakından görünce içim sızladı.
“Bunlar, yeni, temiz, kullanışlı, bizim paramızla yapıldı.” Dememişler. Bıçakla yontmuşlar. Kalp resimleri, ok resimleri, Sevgili isimlerini oyma harflerle yazmışlar.
İçimizde Oturmayı sevmeyen, çok yürümek isteyen hocamız yakın çevremizde hep yürüdü. Her turun sonunda yanımıza uğradı. Baktı ki biz oturmaya devam ediyoruz:
“Şu binayı ben yeni gördüm. Orayı gezmek istiyorum.”
Bu söz bana bir emirdi. Binaya girerken dezenfektan aldık. Maske ve mesafe kurallarına da uygun olarak binaya girdik.
Giriş kapısının arkasına, danışma masasında görevli bayan bizi samimi karşıladı. Siyah iş önlüğüne benzer giysi üzerinde aynı renk başörtüsü vardı. Siyahın tonunu düşürecek şekilde desenler, karanlık görünmesine engel oluyordu. O rengi bedenine yakışır hale getiren desenlerdi bunlar.
Girişte büyük harflerle yazılı “ Bilgi Evi “ kelimelerinden cesaret aldım. Espriyle söze başladım: Arkadaşlarımı işaret ederek,
“Bu emekli öğretmenler ısrarla bilgi evini görmek istediler.” Bende getirdim. Daha önce gezmiştim. Bir kez daha gezmiş olacağım.
“Hocam Pazar olduğu için bu gün kimse yok.”
Konuşurken, o kattaki odaların kapılarına tek tek baktım. Hepsi açıktı.
“Kimseye ihtiyaç yok. İkinci katta bir ahşap atölyesi vardı. Kapıları açıksa odaları görelim. Hafta içi ben tekrar geleceğim.”
“Buyurun .” diye önden yürüdü. Onu takip ettik. Her ihtimale karşı bütün anahtarları avucuna almıştı. Anahtar gerekmedi. Çünkü kapıların hepsi açıktı.
Odaların hepsi küçükler için düzenlenmişti. Benim ilgimi çeken, Ahşap atölyesi ile kütüphane oldu. Hafta içi Müdür beyin de yerinde olacağını söyledi görevli.
“Bu çocukların seviyesinde kitaplar getirmek istiyorum. Gelince müdür beyle tanışma imkânım da olur. “ dedim.
“Seviniriz.” Dedi görevli.
Sözünü ettiğim kitaplarla bu gün (iki gün sonra) gittim bilgi evine. Danışma masasında aynı görevli vardı.
Karşısında ki odanın kapısı açıktı, Bir bey oturuyordu. Selamlaştık. Kendimi tanıttım uzaktan. O tanıtmadı. Müdür olduğunu tahmin ettim. Müdür değilse de yetkili olduğu anlaşılıyordu. Koltukta uzun oturuyordu. Ayakları önündeki masadan ileri uzanmıştı. Meşgul değildi. Boş oturuyordu.
Danışma görevlisi kitapları elimden aldı. Henüz bakmadan karşı odadaki oturan beye, odasına girmeden, uzaktan sordu:
“Bu kitaplara liste yapacak mıyız? Bir belge verecek miyiz?”
“Gerek yok.” Dedi sorunun muhatabı.
Bana ve verdiğim kitaplara karşı bu kadar ilgisiz kalmasını yanlış buldum. Üzüldüm. Bu yanlışı kendisine söylemedim. Verdiğim kitapların hayırlı olmasını diledim ve çıktım.
Ortada bir yanlış vardı. Bu dönemde olabilirdi. Panda miden olduğunu düşündüm. Korona her şeyi etkilemiş olduğunu gördüm.
Korona olmasaydı, adam kalkar, beni karşılar, tokalaşır, halimi hatırımı sorar, belki ikramlarda bulunurdu.
On marttan sonra hep şu söylendi:
“Artık hiç bir şey eskisi gibi olmayacak. Her şey çok değişecek.”
Bilgi Evlerinde misafir karşılamanın da değişmiş olduğunu gördüm. Üzüldüm.