Her akşam bir köy halkı okur yazdıklarımı
Dünya'nın her köyüne ulaşamasa da düşüncelerim... Bunu sadece hayal edebilmek bile çok güzel...
Uzun süredir günlük okunma ortalamam, 1000'in üzerinde seyrediyor. Çok yakın bir zamana dek, -ülkemizi yönetenler öyle istediği için yüzyıllardır tanıdığımız halinden çıkartılıp "mahalle" sayılan- yerleşik nüfusu 2.000'in altında olan idari yerleşim birimlerine köy denirdi.
Güzel Anadolu'mun çileli, cefakar, güngörmüş köyleriydi onlar. Ve ben yine onların öyle olduğunu, öyle kaldığını varsayıp, kurduğum bir hayali paylaşmak istiyorum sizlere:
Kışın kardan 8 ay yolları kapanır Doğu Anadolu'nun... Yine böyle karlı bir gecede, Van'ın Bahçesaray ilçesinin bir köyünde, halk toplanmış, yazdıklarımı okuyor mesela...
Yılın 365 günü terör ve şiddet mağduru olur Güneydoğu Anadolu'nun bazı köyleri... Şemdinli'nin bir köyünde, köy odasında toplanan halk, meydana uzanan hopörlörden yazılarımı yayınlıyor sırayla...
Türkiye'nin en yağışlı bölgesi Karadeniz'in, en yağışlı ili Rize'nin bir köyünde, sıra sıra sıralanmış okuma sevdalısı köylüler, yazdıklarımı tartışıyorlar aralarında... Herkes içinden geleni, düşüncelerini söylüyor açıkça; başkaları tarafından yargılanma korkusu, kaygısı taşımadan, yaşamadan... Alabildiğine özgür... Alabildiğine samimi...
Nemden, sıcaktan, terden buram buram bunalır yaz akşamlarında Akdeniz sakinleri... Yine böyle bir ağustos akşamında, kiminin elinde dondurma, kiminin elinde gazoz... Kimi çayını içiyor hararetini alsın diye, kimi yayık ayranına dadanıyor kana kana... Beni makaraya sarıyorlar aralarında " Bu herif de kendini bi halt sanıyor haa! Halbuki, yazdıkları beş para etmez!" Bir diğeri müdahale ediyor: "Olsun be kardeş! Düşündüğünü söylüyor ya... O bize yeter!"
Marmara'nın ve ülkemin kuş cenneti Manyas'ta, ne kadar hayvansever olduğumu tartar falanca köyün insanları. Aralarından bazıları, yapmacık bulur halimi. Şehveti yazarken, kantarın topuzunu kaçırdığımı söyler aralarından biri. Kimi, futbol yazılarımın tutkunudur, kimi, yazılarımda hiçbir şey bulamaz.
Ege'nin incisi İzmir'in bir köyünde, gökyüzünün alabildiğine açık ve aydınlık, yıldızların parlamakta birbirleriyle yarıştığı muhteşem bir mayıs gecesinde, bir yandan çekirdek çitlerken bir yandan dedikodumu yapar köylü: " Gidinin oğlu... Deli! Kaçık! Fütursuz! Pervasız! Ama Allah için... Cesur adam... Hiçkimseden, hiçbir şeyden korkusu yok bunun... Ara da bir dengesizleşse de, hepimiz gibi... Keyifle okunur yazdıkları...""
Hakkımde ne düşünürlerse düşünsünler, hepsi de en azından yazıya verdiğim emeği takdir eder. Ben yarı buruk yarı gururlu, yarı üzgün yarı sevinçli ayrılırken aralarından... Çoğunluk, hayırla yadeder adımı... Seven sevemeyen herkesin buluştuğu en önemli özelliğim, adil olmaya, adaletli davranmaya çalıştığımdır. Kimileri Fatiha okurken ardımdan... Kimileri, işe yaramaz adamın tekiydi, diye mırıldanır.
Ve yazdıklarım, iyi kötü, güzel çirkin, vasat ya da mükemmel bulanlar tarafından, sonsuza dek okunur köy meydanlarında... Düşüncelerimden etkilenen, ilham alan bazıları, en azından kendi çapınca değiştirmeye çalışır dünyayı... Çıkar hesabı yapmadan, sadece gerçeği, doğru bildiklerini söylerler yalnızca... Ödeyecekleri bedelleri önemsemeden... Ve insanlığın hayrına katkıda bulunurlar her daim.
Her bir yöresinde memleketimin insanının elinde bir kitap, bir gazete ve köşe başında, kahve köşelerinde soluklanırken, oyundan, dedikodudan öteye, ülke sorunlarını, insan niteliklerini, özgürlüğün üzerindeki dökümlü elbiselerini, adaleti bol tartan kantarın okşanan kefelerini ve geceleri ayı yıldızları gözlemlerken, köylüm, kasabalım ve şehirlimin, hakkaniyetin, hak ve hukukun, ülkemin bekasını düşleyen idealinin hayaliyle bir derin uykuya daldığını hayal eder, mutluluktan uçasım gelir. İyi ki varsın, iyi ki bu yazıları kaleme alır, bir umut kıvılcımı çakarsın, sevgili dostum/yazarım, ÇAMSARI. Sevgi ve selamlarımla. Refik
Bizi, sizinle beni, birbirinden bu kadar uzaklardayken bir tutan, aynı hissettiren aynı vatan aşkı, aynı bireysel ve toplumsal ideallerimizle, her şeye rağmen hayatın getirdiği her şeye gülebilmeyi, boş verebilmeyi becerebilmemiz, başarabilmemiz değil midir; değerli ağabeyim; rehberim bildiğim insanların en önünde gidenlerinden, sevgili büyüğüm Refik Başdere. Bizi, hayata en sıkı tutunduran şey: Samimiyetimiz ve asla tükenmeyen idealizmimiz değil mi? Varsın enseyi karartsın birileri. Dünya, ölümüne mücadele edenlere borçlu varlığını... Birileri akılsızlıkla, ahmaklıkla suçlayıp küçümse de bizi... Bildiğim tek şey, dünyada tek başıma da kalsam, doğru bildiğim yoldan ayrılmayacağımdır. Üstelik, o yol nereye götürürse götürsün varlığımı... Cemce sevgilerimle... 23.03.2017 22:55
Vallah her aksam koy meydanin da ates yakip muhtar emmi senin yazilarini okuyo bize ...!
Eyvallah kardeşim! Eksik olma. Cemce sevgilerimle... 20.03.2017 22:46
Sevgili arkadaşlarım, yazımı yayınlandıktan sonra okuduğumda, İç Anadolu bölgemizi yazmayı unuttuğumu fark ettim. Kurtuluş ateşimizin yakıldığı, yüce Cumhuriyetimiz'in başkenti Ankara'yı bağrında barındıran bölgemizi en kısa sürede yazıma ekleyeceğim. Dalgınlığım için hepinizden özür dilerim. Tüm bölgelerimizin değeri eşittir gönlümüzde. Allah, hiçbirini bizden ayırmasın. Amin.
Tebrik ediyorum Cem bey,selamlar hem Yurdumun her köşesindeki okumanın önemi ve insanın seçim gücüne katkısını kavrayanlara hem size
İçten duygularınıza teşekkür ederim sevgili Cemile hanım. Cemce sevgilerimle... 20.03.2017 21:09
İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Halkla İlişkiler ve Tanıtım 1997 mezunuyum. Anadolu Üniv..