Uyandım Saçmaladım!: Ocak 2009
Soru: Zincirlerden kurtulmanın zamanı var mıdır, ne kadar süre esir kalmak gerekir ki bittiğinde özgürlüğe kavuşmanın mutluluğu olması gerektiği gibi yaşansın?
Cevap: Kesinlikle bir zamanı vardır ama o zamanın ne zaman geleceğini asla kestiremiyor oluşumuz, esareti bitmez tükenmez bir kedi-fare oyununa dönüştürür. İçten içe birgün biteceğine inansak da başlayan her yeni günle birlikte kollarımızdaki zincirleri görmek, bir gün daha bu esarete dayanmayacağını düşünen insan için umut kırıcı olur. Sadece zamanın birinde, hiç beklenmeyen bir anda zincirlerin bizi terk edip gittiğini fark ederiz, nasıl olmuştur anlaşılmaz ama bir nefes alma süresi içinde tüm esaret yok olmuştur. Uzun süren esaretlerin sonunda, zamanın gerçekten değişim ve özgürlük için gerekli olduğunu anlar insan, zincirlerle geçirilen süre ne kadar uzunsa onlardan kurtulduktan sonra yaşanan özgürlük ve huzur hissi o kadar tatmin edicidir zira. Ben bugün zincirlerimin bir tanesini çözdüm, çözüldüğünü gördüm. Çok zaman esir kalmıştım, çok yorulmuştum ama bittiğini görebilmek bile güzelmiş. Özgür müyüm?... henüz değil, keşke tek bir zincirle yaşıyor olsaydım, sanırım saf özgürlük için daha zamanım var. Şanslıyım ki gücüm de var.
Soru: İnsan hem kendini, hem de yolunu kaybedebilir mi?
Cevap: Kendini kaybeden insanın çıkacağı bir yol olabilir mi sorusuna cevap vermek lazım belki öncelikle. Belki de önce yolu kaybetmek kendini kaybetmeye davetiye çıkarıyordur. Ya da her ikisini aynı anda kaybedip tam anlamıyla bir yokoluş içinde bulunabilir kişi. Uzun zamandır kendimi yolsuz hissettiğimden midir nedir, bu soru aklıma geldiğinde belki yollarımı kaybettiğim için kendimi bulamıyorum diye düşünmüştüm. Belki de her ikisini aynı anda kaybettim. Tek bildiğim kayboluş hissinin nasıl hissettrdiği. Yani gidecek bir yeri olmayan insan için yol kenarında durup düşünmek diye bir şey yoktur, karar ve istek yoktur. Boşluk vardır. Ama kendini kaybedip yolları göremeyen insanın durumu ne olacak o zaman? Belki benim de yollarım var, sadece görebileceğim yerde değiller. Bu durumda hissettiğim yolsuzluk bir aldatmacadan öteye geçemez. Galiba benim bu soruya verebilecek net bir cevabım yok, yaşayıp öğreneceğim gibi.
Soru: Şimdi durup dururken bu sorulara cevap arama isteği nerden çıktı?
Cevap: Ay bilmem ki şekerim, kafa bi değişik çalışıyor bugün. Hem karanlık tarafım yaşamaya başlamış yine, kendimi bile sinir edebilecek bir iç sesim var. Ne mutlu bana.
Gönderen gokciii zaman: 20:37 1 yorum:
Bu hafta bir değişiklik yapayım dedim ve Aşk Her Yerde filminin soundtrackinden 3 tane favori şarkı seçmek istedim. Zor olacak gerçekten çünkü hepsi çok güzel. Ayrıca Love Actually ile ilgili böyle gaza gelmemin sebebi yaklaşık 3 haftadır bu filmi sayıklayıp durmam ve en sonunda dün tamamını izlemiş olmamdır. Ne kadar muhteşem ve sevgi dolu bir film olduğunu anlatmak isterdim ama ben müziklerinden bahsetmeyi seçtim. Müzikleri de sevgi dolu, bu filme ait her süper aslında. Neyse öncelikle filmin soundtrack albümündeki şarkıların listesine bir göz atalım:
Evet şimdi içinden seçmeye geldi sıra. Seçerekn nasıl bir ölçüt kullanacağımı bilmiyorum, ama bu listenin içinde normalde de çok sevdiğim bir şarkı olduğu için Dido- Here With Me diyorum birinci sıra için. Bu şarkının filmde çaldığı sahne ile uyumu muhteşem zaten, çok yoğun bir şarkı böyle yoğun bir ana eklenince filmin en duygusal sahnelerinden birini izlemiş oluyoruz. Şahsen filmde en sevdiğim ikinci sahne olur burası. Birinci de aynı çocuğun "to me you're perfect" yazısını kıza gösterdiği yer, neyse efendim konumuz bu değil, ama ağlamak isteyenler için videonun linkini vereyim: http://www.youtube.com/watch?v=Is9xHR11E3A&hl=tr
İkinci olarak all you need is love'u seçtim, ama The Beatles'dan dinlemekte yarar var tabi ki ya da Jim Sturgess'den. düğünde çalınabilecek bir şarkı, zaten filmde de düğünde duyuyoruz:) düğün şarkıları diye bir liste mi yapsam kendi zevkime göre, aslında düğün dj'i gibi bir meslek edinebilirim kendime, evet bunu da kariyer planalrıma dahil etmeliyim, gurme olamazsam düğün dj'i olurum.
Sugababes'den too lost in you'yu üçüncü sıraya koymazsam ayıp olur. Filmi ilk izlediğim zaman ki 5 yıl öncesine tekabül ediyor, ben bu şarkıyı çok sevmiştim, ama gerçekten o zamandan beri hiç dinlememişim, dün yeniden bir kez daha ne süper bir şarkı olduğunu keşfettim.
Son favorim de Joni Mitchell- Both sides now olsun, ekstra olsun. . güzel sesli kadın, çok güzel şarkı, ayrıca filmde River şarkısını da duyuyoruz ki ben şarkıya resmen aşığım.
Güzel soundtrackli filmler iyi ki varlar.
Gönderen gokciii zaman: 17:16 3 yorum:
Etiketler: haftanın favori şarkıları, müzik, sevdim, sinema
Rüyamda Fran Healy telefondan bana mesaj atmıştı. Oldukça uzun mesajın son iki cümlesi kaldı aklımda uyandığımda, şöyle demiş kendisi:
"Yağmurun altındaki küçük kız
Seni bir çift ıslak ayakkabıdan tanıdım."
Uykudaki yaratıcılığım için kendimi tebrik ediyorum, bu rüyayı analiz edecek arkadaşım uzaklarda olmasaydı bilinçdışımla ilgili çok önemli şeyler öğrenebilirdim. Çünkü rüya Fran Healy'nin mesajıyla sınırılı değildi. Neyse bugün benim doğum günüm, koca kız oldum ben küçük kız falan değilim :)
Gönderen gokciii zaman: 10:09 2 yorum:
Gönderen gokciii zaman: 21:01 Hiç yorum yok:
Jerry: So there is still hope.
George: I don't want hope, hope is killing me, my dream is to become hopeless. When you're hopeless you don't care, when you don't care indifferences makes you attractive..
Gönderen gokciii zaman: 20:55 Hiç yorum yok:
Etiketler: amaçsız, sevdim, tv
Gönderen gokciii zaman: 15:08 2 yorum:
Gönderen gokciii zaman: 20:41 3 yorum:
Ben bu adamı seviyorum, kendisi idolüm hatta. Onun başkanlığını yaptığı kaybedenler klubüne başkan yardımcılığı için başvurdum, kabul edilirim herhalde. Ne yapacağını bilmeyen, ve saçmalama konusunda başarılı insanlarla çok güzel özdeşim kurarım, bu adamda kendimi görüyorum ben, öyle bir bahtsız, elini kolunu nereye koyacağını bilemeyen... Israrla yanlış yapan, sonra da kendine acıyan insanlar, gelin kardeş olalım valla.
Gönderen gokciii zaman: 23:35 Hiç yorum yok:
Ödev yetiştirme stresinden nefret ediyorum, gerçekten çok sinir bozucu bir durum. Okul bitse de bir sürü film izlesem, kitap okusam, tek bir şey düşünmeye bile vaktim olmayacak kadar çok dizi izlesem vesaire. Böyle ekrana bakarak ve yatarak en az 20 gün geçirmek istiyorum, valla ya. Ayrıca domatesli ekmek istiyorum ben, her daim domates, zeytinyağı ve peynirle yaşamak, sonra uyumak uyanınca yeniden domatesli ekmek görerek mutlu olmak... Belki biraz da kahve. Ne güzel bir hayat olurdu, domatesli ekmek, kahve bol bol film ve saçma sapan aşk romanları... Azıcık da kar yağsın odamın camında oturayım fonda hep sakin şarkılar çalsın. Böyle hayallerim var, gerçek olsun tamam mı?
Gönderen gokciii zaman: 23:13 Hiç yorum yok:
Gönderen gokciii zaman: 21:20 1 yorum:
İçimde bir Thom Yorke ezikliği dışımda George Costanza salaklığı... Ne olacak bu halim insan yaşayamaz ki böyle.
Çabalıyorum ben yine de. -Çok da şiirselim aman tanrım-
Finallerim var benim, stresten ellerim yara içinde kaldı tırnaklarımı yedim de. Neyine stres yaptığımı bilmiyorum, zaten doğru düzgün çalışmıyorum. Sonu bilinen bir şey için heyecanlanmaya gerek yok ki. Ama ben yanıyorum da yine dönem başında kendime verdiğim sözleri tutamadığıma yanıyorum. Koşullar istediğim gibi gelişmedi, dikkatimi dağıtan bir unsur oluştu birden bire. Ne unsurmuş ama :) Bir ara sana anlatacağım blog olayları uzun uzun. Şimdilik beynim çalışmıyor, herhangi bir şey algılayamıyorum kafamda fazla gereksiz bilgi ve içimde gereksiz bir sıkıntı var. Ya harbiden ne çok bilgi var değil mi, bazen beynim artık almayacak diye korkuyorum. Sonra bazen gerçekten insan kendi kendine aşırı düşünerek imha olabilir mi diye aklımdan geçiyorum. Bazen cümle kurmayı nasıl unuttuğumu merak ediyorum, ama oluyor işte. Beyin mallaşması diyorum ben bu durumların hepsine, bir de aşırı gülme yapıyor, her şeye gülüp gülüp sonrasında üzgün olabiliyorum. Ama çok gülüyorum, Mesela bugün son günlerde duyduğum en komik şeye yaklaşık bir saat güldüm, ve hiç taklit yeteneğim olmadığı halde yakın arkadaşlarımdan birini taklit ettim hem de kendisi karşımda oturuken.Bir yarım saat de ona güldüm.Cep telefonu kamerası ile kısa film çekmeye çalıştık,olmadı ona güldüm. Eve geldim yeniden Seinfeld izledim, çok özlemişim, nası güldüm nası güldüm. Oh oh. Böyle işte. Her final döneminde yaşadığım her türlü gereksizliği yeniden yaşıyorum, bir de utanamdan anlatıyorum. Benim aslında şu anda ders çalışıyor olmam lazım ama boşvermişim dünyaya, zaman geçiyor, hayat bitiyor ben hala beyin mallaşması aşamasından çıkamıyorum. Nerde kaldı carpe diemler, yaşayalım canım istediği gibiler. Ancak lafta oluyor galiba, Jerry'nin dediği gibi ne yapmamız lazım da iyi bir hayat yaşadığımızı anlayabilelim, neyi değiştirmek gerekiyor mesela, ne yapınca işte hayatımı boşa harcamıyorum oluyor, o faaliyetler nelerdir yani. Bu kararı alıyoruz ama ertesi gün yeniden normal hayatımızı yaşıyoruz, bildiğimiz tek yol o çünkü. Benim yolum da beyin mallaşmasından geçiyor bu haftalarda. Ama diyorum ki yine de ben, insan eğer birini özlüyorsa bunu o kişiye söyleyebilmeli, bu bile daha iyi bir hayatın başlangıcı olabilir. Ben bunu yapmak istiyorum, evet ama yapamıyorum işte.Kendime de bir çare bulsam iyi olacak galiba. Ders çalış dostum ya, ne uğraşıyorsun.
Gönderen gokciii zaman: 19:49 Hiç yorum yok:
Bende "üşüyen kız tipi" varmış bugün bir arkadaşımın söylediğine göre. O ne demek o kız tipi nasıl olur ben hiç bilmiyorum sanırım sadece erkeklerin görebildiği bir şey bu ve ben öyle görünüyormuşum. Sanki hep üşüyor gibi duruyormuşum. Şimdi bu iyi bir şey mi kötü bir şey mi kendisi de yorum yapmadı ama beni gören insanlarda böyle bir "zavallı kızcağız imajı" uyandırıyorsam hoş bir şey değildir herhalde. Uzun zamandır biri bana sende şu-bu tipi var dememişti, garibime gitti. Kendimle ilgili yeni bir şey öğrendim, insan kendisine daha farklı bir yerden bakıyor normalde, böyle durumlarda başka insanların fikirlerini duymak o nedenle bilgilendirici oluyor. Hoş bunu söyleyen arkadaş kendisi pek bi ilginçtir bu sadece onun görebildiği ya da uydurduğu bir şey olabilir ama bakalım test yapacağım başka insanlara da "ben de üşüyen kız tipi var mı" diye soracağım, beni iyice garip zannedecekler sonra. Erkekler arasında bir "crazy eyes" fenomenine dönüşmesin de aman, böyle dilden dile yayılıp bir üşüyen kız teorisine baş kahramanlık yapmak istemem :)
Gönderen gokciii zaman: 19:48 2 yorum:
Gönderen gokciii zaman: 11:59 Hiç yorum yok: