﻿ Futbol Oynamak İçin Doğanlar
Keşmir, halkı büyük oranda Müslüman olan, Pakistan ve Çin sınırında bulunan bir Hint bölgesi, ya da en azından resmi olarak Hindistan'a bağlı. İngiltere Hindistan ve Pakistan'ı kurmaya karar verdiğinde Keşmir princely state statüsündeydi, yani bir çeşit özerkliğe sahipti. Hindistan ve Pakistan sınırı din yoğunluğu etrafında şekillense de Keşmir gibi özerk bölgeler bu sınırlara dahil edilmedi ve her bölgenin hükümdarına seçme hakkı verildi. Keşmir hükümdarı tam bağımsızlık hayaliyle kararını geciktirdi. Pakistan devleti bölgeyi işgal etti, Keşmir hükümdarıysa canını ve topraklarını kurtarmak için Hindistan'a katıldı.
Tarih boyunca Hindistan ve Pakistan arasında birçok savaş çıktı ve bu savaşların birçoğu Keşmir bölgesi için çıktı. Şu anda Keşmir'in 3'te biri Pakistan kontrolü altında, 3'te 2'siyse Hindistan kontrolünde. Burada kontrol kelimesi yerine işgal kelimesini de kullanabiliriz – belki de her iki devlet için.
16 Temmuz 2014 günü Gazze sahilinde futbol oynayan dört çocuk İsrail askerlerince öldürülmüştü. Savaşı ya da daha doğrusu temiz olmayan iki devletin masum insanlar üzerinden yürüttükleri siyasi çatışmaları umursamayan, belki de umursayacak yaşa henüz gelmemiş, sadece futbol oynayarak savaş bölgesinde yaşamanın getirdiği gündelik zorluklardan 10-15 gollüğüne uzaklaşmak isteyen 9-11 yaşlarında dört çocuk, İsrail askerlerince Hamas militanı sanılıp öldürülmüştü.
Inshallah, football'un anlattığı hikaye de aslında bu hikayeye çok benziyor. Başarat futbolu ve kızları seven, 18 yaşında bir Keşmirli. Keşmir bugün dünyanın en askeri bölgesi. Sivil başına düşen asker sayısı dünyanın diğer kriz bölgelerinden kat kat fazla. Ve bu askeri baskılar silahlı direnişi doğuruyor. Ve tüm olan sadece yaşamak ve futbol oynamak isteyen gençlere oluyor. Başarat'ın Arjantinli futbol antrenörü Marcos'un bölgede bir futbol akademisi var. Brezilya'yla bir futbolcu değişim programı üzerinde çalışıyor ve en yetenekli futbolcusu Başarat'ı Brezilya'da bir futbol eğitimine göndermek istiyor. Hindistan ise Başarat'a pasaport vermiyor. Çünkü Başarat'ın babası Hindistan devletine karşı silahlı direniş gruplarında yer almış, bunun için tutuklanmış ve işkencelerden de geçmiş ve silahı bırakıp sade bir yaşama başlamış eski bir militan. Ve onun geçmişi Başarat'ın peşini bırakmıyor. Bir yanda Hamaslı teröristlere benzetildikleri için öldürülen futbolcu çocuklar, diğer yanda babası militan olduğu için hayalleri engellenen futbolcu Başarat...
Marcos, futbolda gençlerin hayata tutunabilecekleri bir dal bulduklarını söylüyor. Futbol sayesinde gençler Pakistan'daki eğitim kamplarına gidip militan olmak yerine ayaklarına krampon giyip futbolcu oluyor. Ve bu çok değerli bir şey. O gençler futbol oynadıkları için ölmüyor veya öldürmüyor. Ama Hindistan devleti Başarat'ın Brezilya'da futbol oynamasına izin vermiyor.
Hindistan devleti bu filmin Hindistan'da gösterilmesine de izin vermiyor uzun bir süre. Daha sonraysa bir belgesel için oldukça sıra dışı olan bir 18 yaş sınırı koyuyor filme.
Hayata futbol penceresinden bakınca birçok şey anlamını yitiriyor. Sınırlar, dinler, ırklar... Inshallah, football da bize bunu gösteriyor aslında. Sadece futbol oynamak isteyen bir çocuk babasının günahları için bedel ödüyor. Oysa babası tutukluluk süresince gördüğü işkencelerle o bedeli çok ödemişti. Marcos'un eşi Priscilia Başarat'a bir Brezilya forması alıyor. Formanın yakasında “Nascido para jogar futebol” yazıyor. Tarih boyunca birçok insan dünyaya futbol oynamak için geldi. Belki de hepimiz bu nedenle geldik ama kötü insanlar bize rahat vermiyor. Ama direneceğiz. Futbol oynayarak direneceğiz.
Not: Yazıyı yazmamda çok yardımı dokunan Sevecen Tunç'a teşekkürler.
Okunma 849 defa