Deniz Atasoy ►AKIL OYUNLARITekeri Kırık Ama O Benim Arabam... - Ticaret Gazetesi - Ekonomi Gazeteciliğinde Öncü
Tekeri Kırık Ama O Benim Arabam...
15 gün boyunca doktor beyin verdiği programı harfi harfine uygulamak çok kolay olmadı. Daha öncede bahsettiğim gibi yaptığım beslenme programında oğlumda gözle görülür değişimler olmuştu. Telefon ile aldığım test sonuçları beklendiği gibiydi doktor beyin öngörüleri doğruydu fakat süreçteki değişimin etkilerini yapılacak testlerle görmemiz gerektiği için gayta örneklerini ummalı bir çalışma sonucunda kargo ile gönderdim. Süt ve süt ürünleri özellikle beyni gerçekten olumsuz etkiliyordu. Keçi sütü ne kadar tüketilmesi zorlu da olsa küçük yaştaki bir birey değişime çarçabuk uyum sağlıyordu. Bu şeker için de geçerliydi.
Şunu düşünün tadını bilmediğiniz bir şeyin ömrünüzün sonuna kadar hiç tadmazsanız buna ihtiyaç duymazsınız.. Yada tadını bilseniz dahi kısa sürede unutabiliyorsunuz. Keçi sütünden bahsetmişken faydasını ve inek sütünden farklı yönünden bahsetmek etkili olacaktır. Sütte bulunan protein kazeindir. İnek sütündeki proteinin sindirim ve emilimi oldukça yavaştır. Keçi sütü ve koyun sütü ise yapı itibariyle anne sütüne en yakın olanıdır. Sindirimi en kolaydır, kalsiyum açısından zengindir ve düşük kolesterolü destekler.
Kargo ile gönderdiğim gayta sonuçları belli olmuştu ve bunu destekliyordu.Bağırsaklardaki probiyotik bakterileri sayıları azdı, bu hem bağırsak fonksiyonlarını hem de bağışıklık sistemini olumsuz etkiliyordu. Oğlum süt içmiyor fakat süt ürünlerini seviyordu, vücudu için gerekli olan sütü keçi sütü tercihiyle yapmalıydık ve tabi bu çok kolay olmayacaktı.
O tarihlerde keçi sütü bulmak çok kolay değildi. Çevre ilçelerden bulmaya çalışıyorduk. Ssteme harfi harfine o kadar uyuyordum ki tatilde gittiğimiz oteller de bile çalışanlar süt teminimizi sağlıyordu bu tabiî ki çok büyük bir şanstı. Oğlumun hareketliliği, kokulara duyarlılığı farklı ortamlara girdiğimizde bizim kısa sürede tanınmamızı sağlıyordu. Her zaman ki gibi gittiğimiz tatil zamanlarında kaldığımız otellerde destek olan olumlu bakan kişiler olduğu gibi; olumsuz bakışlar veya yorumlar hep vardı.
Sanırım her zaman dile getirdiğim gibi, hayat boyu da olacaktı.. Yürek söylemez bunu kabul etmek zorunda olduğun durum ve kurduğun empati.. İnsanlar tatilini yaparken sen ise an olur bazen yemeğini yiyemezsin, bazen ne giydiğin çok önemli değildir.. Gün olur şiddetli bir ağlamada kendini sokakta, hatta arabanın içinde, bazen bir bakmışsın yerde uyuyakalmış bulursun. Her yazımı yazarken geçmişe gitmek O anları tekrar yaşamak; sanki dün gibi yaşanılanların sırasını unutmamak ve tabii şu an yazarken bile hemen yanı başımda otizmi yaşamak..
Doktor beyi telefon ile aradım.. Tüm sonuçları toparlayıp hemen İstanbul’a yanına gelmemi söyledi. Tabiki de incirlerimi hazırlayıp çıktım yola. Gördüğüm tablo üzücüydü bir hayli yorgun, bitkin duruyordu. Kemoterapi sonrası gelmiş hastaneye. İzmir’de yaptığım tüm çalışmaları paylaştım, söylediklerini not ederek aklımdaki tüm soruları sordum. İncirleri hafif bir tebessüm ile aldı; bu doktorumuzu son görüşüm oldu ve kısa bir süre sonra kaybettiğimi haberini aldım.
İzmir’e döner dönmez kaldığım yerden başladım. Tam zamanlı anaokulunda yapamayacağımızı biliyorduk; fakat bir yerden başlamalıydık ve tabi ilk önce kabul görmeliydik. Evimizin arka sokağında oyun klübü adı altında bir yer vardı, saatli alabiliyolardı. Ertesi gün gittiğimizde oğlum ordan oraya koşturdu, öğretmeninin hiçbir komutunu dinlemedi.. Bir yandan içeride müzik çalışıyor, çocuklar dans ediyor; bir yandan atıştırmalık vaktiydi masalar hazırlanıyordu. Oğlum hiçbirine tepki vermemişti, o kadar oyuncak içinden tekerleği kırık büyük bir barbie arabasıyla 1.5 saat boyunca oynadı ve gittiğimiz süre boyunca tek oynadığı oyuncak bu oldu..
Emeklemeden koşmak olmazdı değil mi?
Orada olmak bile güzeldi, yaşıtlarıyla oynayamasa da bize kapılarını açmış olmaları ve her gidişimizde kapıda karşılamaları bile mutlululuk sebebimizdi.. Oğlum orada mutluydu ve bir akşam evde aniden kapıda ağlamaya başladı.. Aşağıya indik, çekiyordu bizi oyun külübüne doğru götürdü. Çok şaşkındık, gittiğimizle kalsak iyi; gecenin bir yarısı bize niye kapalı ve araba orada mı diye sot-ruyor ve ağlıyordu..
Eve dönene kadar verdiğimiz mücadele ve ikna çabaları. Ertesi akşam aynı seneryo fakat biz bu defa önlemimizi almıştık. Camın önünde kırık tekerlekli arabamız bizi bekliyordu.. Eeve döndüğümüzde huzurlu bir uyku oğlumun olmuştu.
Önceki Yazılar : - Seçiniz - » "Evde Kal’’ » Kuru incir... » İstanbul, bu sefer de derdime derman ol! » Birileri macera mı dedi? İstanbul geliyorum... » Çukurun başındaki çocuk.. » Kavanozdaki Pirinç Taneleri... » Yolun başında... Teşekkürler oğlum » "İşte O An’’ Hayatımda İlk Kez Ölmek İstedim.. » Yeni hayata MERHABA 21. günün sonunda... » Yüreklerdeki Farkındalık... » DENİZ’de geçen KAAN’ın yolculuğu...