İnsan ölümle nereye gidiyor? - YENİ ASYA
Bir okuyucumuz: “Mü’min ölüm karşısında metin olmalı ve ağlamamalı diyorlar. Oysa bu kolay değil. Ölüme ağlamak günah mıdır? Nasıl metin olup ağlamamalı? Ölümün perde arkası nedir?”
ÖLÜM İLÂHÎ BİR EMİRDİR
Ne var ki, ölümün perde arkası İlâhî şefkat ve büyük rahmettir. Bu bilinirse ancak o zaman insan teselli bulabiliyor ve ölüme karşı güçlü olabiliyor. Ölüm hükmüne teslim olabiliyor.
ALLAH’IN RAHMETİNİ UMUYORUM
“Vallahi yâ Resûlallah, Allah’ın rahmetini umuyorum. Fakat günahlarımdan korkuyorum.” dedi.
“İşte o ikisi (ümit ile korku) kulun kalbinde bir araya gelirse, Allah muhakkak ona umduğunu verir ve onu korktuğundan emin kılar.” buyurdu.1
“O manada değil. Fakat mü’min, can verirken Allah’ın rahmeti, rızası ve Cenneti ile müjdelendiği zaman, Allah’a kavuşmayı arzu eder. Ve Allah da ona kavuşmayı arzu eder. Kâfir ise, Allah’ın azabı ve gazabı ile müjdelenir de, Allah’a kavuşmaktan ve Allah da ona kavuşmaktan hoşlanmaz.” buyurdu.2
İNSAN ÖLÜMLE NEREYE GİDİYOR?
İnsanın ölümle nereye gittiğini ve nereye sevk olunduğunu soran Bediüzzaman Saîd Nursî Hazretleri, sorusuna kendisi cevap verir: İnsan öyle bir Cennet hayatına dâvet olunuyor ki, o Cennet hayatının bir saatlik lezzeti, bin senelik mesut, bahtiyar ve rahat dünya hayatı ile elde edilemiyor. Bundan da ötesi: İnsan öyle bir yüksek huzura dâvet olunuyor ki, o huzurda Allah’ın eşsiz cemalini ve sonsuz güzelliğini görmeye mazhar olmanın bir saati, mutluluk itibariyle bin senelik Cennet hayatında bulunmuyor.
Bediüzzaman, insanoğlunun hiç durmadan böyle bir yüksek huzura gittiğini, götürüldüğünü ve sevk olunduğunu söylüyor.
Öyle ki, insanın, âşık, tutkun ve düşkün olduğu dünya sevgililerinde gördüğü bütün güzellikler, Allah’ın eşsiz güzelliğinin binler perdelerden geçmiş bir nev’î gölgesinden ibarettir. Bütün Cennet bütün güzellikleriyle Allah’ın rahmetinin bir tek cilvesinden ibarettir. Bütün sevgiler, muhabbetler, aşklar ve cazibeler, Allah’ın bir tek muhabbet pırıltısından ibarettir.
İşte insan böyle bir Mâbud-ı Lemyezel’in ve bir Mahbub-u Lâyezâl’in huzuruna gidiyor ve ebedî ziyâfetgâhı olan Cennete çağrılıyor. Kur’ân’da birçok âyette beyan olunan, “O’na döndürülüyorsunuz.” İfadesi bu yüksek dönüşü haber veriyor.
Öyle ise insan kabir kapısına ağlayarak değil; gülerek gitmelidir.3 Sevdiklerini de ağlayarak değil; en azından Allah’a teslim etmiş olmanın verdiği iç huzuruyla ve güven duygusuyla yolcu etmeli, göndermelidir.
3- Bediüzzaman, Mektûbât, s. 223.
Ey hayatı veren!
Ey ölümü yaratan!
Ey ölüleri dirilten Allah’ım! Hayatımı iman-ı tahkiki ile tenvir eyle, amel-i salih ile tezyin eyle! Ölüm geldiğinde hüsn-ü hatime ver! Ölümü saadet-i ebediyenin mukaddimesi kıl! Ölenlerimize rahmet eyle! Âmin.