Ömer Nasuhi Bilmen Tefsiri - Nas Suresi
Bu mübârek sûre de Felâk sûresini müteâkip Medine-i Münevvere’de nâzil olmuştur. Altı âyet-i kerîmeyi ihtiva etmektedir. Ve Kur’an-ı Kerim’in son yüz on dördüncü sûre-i celîlesi bulunmaktadır, insanların âlemlerin Rabbi’ne sığınmalarını emrettiği için kendisine böyle “Nâs sûresi” adı verilmiştir.
2. Ve istirhamına devam ederek de ki: (Nâs’ın
Melik’ine..) sığınırım. Yâni: Bütün insanların sâhibi, hükümdarı, işlerini idare eden ve bütün insanlığın selâmet ve saadetini temin edecek olan hükümlerin koruyucucu ve emredicisi bulunan Yüce Mâbud’a sığınmayı bir kulluk vazifesi bilirim.
“Bu ilâhî emir gösteriyor ki: İnsanları aldatmaya, sapıtmaya çalışanlar, iki guruptur. Birincisi cin şeytanlarıdır ki, bunlar vakit vakit insanların içerlerine vesvese düşürür, insanları yanlış bir yola sürüklemek isterler. Diğerleri de insan şeytanlarıdır ki: Bunlar daha büyük, daha kurnaz şeytanlardır.
Bunlar çok kere kendisini iyiliksever göstererek bâtıl fikirlerini, vesveselerini başkalarına telkine çalışır dururlar. Şüphe yok ki: Açık düşmanlara karşı direnmek, nispeten kolaydır. Fakat gizli düşmanlara, kalplere vesvese düşürmeğe çalışan şeytan tâbîatlı kimselere karşı koymak pek zordur. Onlara karşı pek uyanık bir hâlde bulunmak lâzımdır.
Kısacası: İnsanın mânevî varlığını, ebedî selâmetini yok etmek isteyen, insanı ruhan zehirleyerek ebedî hüsrâna düşürmeğe çalışan kimselerden sakınmanın pek ehemmiyetine işaret için olmalıdır ki: Bu sûre-i celîlede kendisine sığınmakla emrolunan yüce zâtın hem Rablığı, hem mâlikiyeti, hem de ilâhlığı beyan buyrulmuştur.