Marslı Bi Kız: Nisan 2012
..Dünya patladı, yörüngesinden çıkıp Mars'a -bana- çarptı.
Kalbim eziliyor. Sanki bir el bütün gücüyle bastırıyormuş gibi. Seninle tanıştığımız andan beri belki de. Sonra şaşkınlıkla fark ediyorum o el benim. Ben kendi ellerimle eziyorum kalbimi. Sen içime dolma diye. Çünkü sana aşık olmak ne kadar kolaysa bununla yaşayabilmek o kadar zor. Tavizsiz reddediyor aklım sana aşık olma fikrini. Ellerin saçlarımda gezdikçe, ellerim kalbimi sıkıştırıyor. İnan böylesi daha iyi.
Gösterişsiz kelimelerle anlatabilir miyim gösterişini?
Anlatmak zorunda değilim belki de, hislerimi tanımlamak, farkında olmadan onlara bir sınır koymak ya da daha yıpratıcısı bizi ulaşılmaz bir nokta yapıp hiç ulaşamamak gereksiz aslında. Ama bu mükemmeliyet beni hep acıtır mı ki? Kalbim kırılıyor düşürdüğün gölgelerin bile hayranlık uyandırmasına. Benim olsan bile geçmez mi bu his?
Sonra..Merak ediyorum, kimse maskeni bir kenara atıp seni sevdi mi?
Sen hep insanlardan oluşan bir kafesin içindesin, güzel çocuk. Maskelerin var sonra senin, kalkanların, duvarların. Ne olduğunu seviyorlar, kim olduğunu değil. Bu da senin lanetin. Ben duvarlarındaki küçük deliklerden geçebilecek kadar küçüğüm, maskeni yavaşça çıkarıp seni sevebilecek kadar da pervasız. Ama daha değil güzel çocuk, büyüyecek misin görmeliyim.En güzeli, sen büyüyene kadar oyunlar oynayalım. Oyun bitince evlerimize dönelim bir şey olmamış gibi sonra ertesi gün bir daha başlayalım. Sen büyüyene kadar beklentisiz, plansız, hesapsız davranalım. Ellerin saçlarımda, ellerim kalbimde atmasın diye. Kokun burnumda, kolların bana sarılmış yine o zamanki gibi üşümeyeyim diye.* *Burdan sonra film kopuyor Mikey, cümleler mantığını kaybediyor, kelimeler hangi sırada geleceklerini unutuyor. Düşüncelere dalıyorum, yaşananları baştan gözden geçirirken korkmuş gibi derin ani bir nefes alıyorum bu hayalimsi gerçekler -Ama gerçekler! +Hala yeterince gerçek değil.- beni çıldırtmadan uyanmak için. O bir türlü engel olamadığım gülümseme yerleşiyor yüzüme, hayatıma devam ediyorum. Gönderen
Ne kadar anlamsızdı, 3 yıl 2 ay sonra böyle durduk yere rüyama girmen. Demek ki "biraz damdan düşer gibi" gelen sadece ben değilmişim.. Ne garipti özlemle kollarına atılmam ve dudaklarımızın buluşması. Biz hiç öpüşmemiştik ki, sadece konuşurduk bütün gece. Sonra sabahları birbirini hiç tanımayan iki insanmışız gibi geçip giderdik birbirimizin yanından. Ben sorardım sen söylerdin.. Yalancıyım demiştin, ya o yalandı ya da gördüğüm en iyi oyuncu sendin. Ben sorardım sen masallar anlatırdın. Anlattıklarının doğruluğundan hiç emin olamadım, ama severdim dinlemeyi. Eskiden boks yaptığını söylemiştin, kavgaya hazırdın hep karakollara düşerdin.. Aşık oldun mu, gözün dünyayı görmezdi, ama aşkını tehlikeye atacak büyük oyunlar oynamaktan da geri durmazdın. Yani bana anlattığın hikayeler bunlardı, doğru muydu hiç bilemedim..
Belki de tanıdığım en garip adamdın sen. Yakışıklı değildin,popüler değildin, sevimli değildin. Biraz agresif, genelde ciddiydin. Attığım her mesajda cevap gelene kadar tedirgin olurdum, gerilirdim tersleyeceksin diye, halbuki hiç terslememiştin ama hep korkardım işte. Tatlı-acı bir kokun vardı sigarayla parfümünün karışımı.. ***"...Ve sonra beni öldürüyorsun. Çok acımasızca bu. Geliyorsun üstüme doğru eğilmişsin, bacaklarıma çarparak geçiyorsun, kokun içime doluyor. O ürkütücü tatlı kokuyu armağan ediyorsun bana. Hayır bunu yapmamalıydın, kokunu bilmemeliydim hiç, sahiplenmemeliydim. Koku hücrelerime kadar doluyor, benimsiyorum bu tatlı-acı sonradan aklıma gelecek, özleyeceğim, arayacağım kokuyu.."
*** yazmışım o zaman, yanılmamışım kokunu hala hatırlıyorum. Seni sevmiş miydim bilmiyorum, garip bir şekilde beni kendine çekiyordun sadece. Bunu nasıl yapıyorsun onu da bilmiyorum ama üç yıl sonra yine beni etkilemeyi başarıyorsun bir şekilde. Hem de kendi beynimin bana gösterdiği, kısacık bir film şeridiyle.
...Ve dudakların benimkilere değdiği an uyandım.
Bu da şarkı. "What a wicked thing to do, to make me dream of you and,No, I don't want to fall in love with you."