Öğretmen Anne ve Kızı.
Çocuk deyip geçmemek lazım. Bu hikayedeki çocuk bakın annesine nasıl bir hayat dersi veriyor...
Mart ayı gelmişti ama kızım hala okumaya geçmemişti. Ödevlerini yapmamak için bir sürü bahane buluyordu.
Elimden geldiğince ilgileniyor, çalışma şevki kazanması için çabalıyordum. Ancak hiçbir gelişme yoktu. Adeta inatla okuma-yazma öğrenmemeye çalışıyor gibiydi. Öğretmenliğin kazandırdığı bütün deneyimlerimi kullanıyor, hiçbirinin işe yaramadığını gördükçe paniğim artıyordu.
Bir an durdu, sonra sesinin bütün yırtıcılığı ve kiniyle, “Çünkü ben okumak istemiyorum” diye haykırdı. Kulaklarıma inanamıyordum. Yüksek tahsil yapıp, iyi bir geleceği olacağını düşledim biricik kızım, benim, bir öğretmenin kızı “Okumak istemiyorum” diye bağırıyordu.
Kızım konuşmuyor, adeta beni tokatlıyordu. Başım dönüyor, gözüm kararıyor, bu sözlerin gerçekten kızıma mı ait olduğunu anlamaya çalışıyordum. Evet bu sözleri bana yedi yaşındaki kızım söylüyordu. “İnsan şimdi bayılmaz da ne zaman bayılır” di ye düşündüm. Sanki, birden, gözlerimin önünde bir sinema perdesi açıldı ve acı bir film oynamaya başladı.
12 Eylül sonrası, eşimin (birçok insana yapıldığı gibi) hiç anlayamadığım bir tarzda ve sebepsizce tutuklanıp cezaevine götürülüşü. Aylarca tutuklu olduğu halde mahkemenin bir türlü başlamayışı. Yıllarca süren ve benim, eşimin neden tutuklandığını beraat ettikten sonra bile anlamadığım mahkemeler. Bakamadığım için dokuz aylık oğlumu Samsun’a, anneme bırakmam. Bakıcı ve anaokulu masraflarını karşılayamadığım için, iki yaşındaki kızımı her gün çalıştığım liseye götürüşüm. Yavrumun öğretmenler odasında koltuklarda uyuyuşu. Uykusunun
en derin yerinde çalan teneffüs ziliyle yavrumun fırlayıp koltuklara oturuşu. Sonra müdürün beni çağırıp, “Bak E. Hanım, biliyorum zor durumdasın ama seni gören herkes çocuğunu okula getirmeye başladı. Burası çocuk yuvası değil ki. Bir daha kızını okula getirme” deyişi. O günden sonra iki buçuk yaşındaki kızımı o koskoca, o sopsoğuk evde, yalnız başına bırakıp, dönene kadar kızımı koruması için Allah’a yalvarışlarım.
Yapacağım tek şey vardı. Bir şekilde içeri girmek. Ama nasıl? Kapıyı kıracak gücüm yoktu. Nohutlu Tepesi’nde çilingir ne gezerdi.
İçerde yavrum feryat figan ağlıyordu. Neden sonra alt kata inmeyi düşündüm. Kapıyı açan komşuma bir yandan olayları anlatıyor, bir yandan balkona doğru koşuyordum. Bir sandalye bulup balkona yerleştirdim ve üst kattaki evimin balkonuna ulaştım. Ben, 153 santimlik ufak tefek kadın, bir sandalye yardımıyla nasıl olup üç metrelik tırmanışı gerçekleştirerek, üçüncü kattaki evimin balkonuna ulaştım. Hala anlamış değilim. Sanki görünmeyen bir el beni yukarı çekti. Balkonun kapısı pek sağlam olmadığından, kilidi kolayca açıp içeri koştum. Kızım kapının dibine oturmuş, başını bacaklarının arasına sıkıştırmış ağlıyordu.
Sarıldım, sarıldım, sarıldım… Göz yaşlarım onunkiyle karıştı. Koynuma büzüldü. Sadece “Annem, anneciğim, kurt beni yiyecekti” diyebiliyordu. O gün öğleden sonraki ilk dersimi kaçırdım. Müdürün ikazına rağmen kızımı sınıfıma götürdüm. Önce müdür muavini, sonra müdür tarafından azarlandım ama hiç cevap vermedim. Sadece göz pınarlarımda iki damla yaş belirdi. Ve o yaşlar müdürün birden susup özür dilemesine sebep oldu.
“Ben okumayacağım. Anne olacağım” diye feryat ediyordu. Feryat etmiyor sanki beni tokatlıyordu. Ona iyi bir anne olamadığımı ve bundan duyduğu rahatsızlığı bu sözlerle haykırıyordu yüzüme. Hayatımın hiçbir anında böylesine bir acı yaşamamıştım. Hiçbir söz yüreğimi ve belleğimi böylesine hırpalamamıştı.
Şimdi kızım, Gazi Üniversitesi’nde işletme okuyor. Anadilini çok iyi okuyup, yazdığı gibi iyi derecede İngilizce de biliyor. En önemlisi her fırsatta “Canım annem diye sarılıp yanaklarımdan öpüyor.” Ben de onun, daha önce “o utandığım tokatla” kızarttığım yanağından öpmeye özen gösteriyorum.
Yazarın Diğer Yazıları Dualara Sardım Allah'a Emanet Ettim AskerimGitmeden GidenlerdenimAkrebin Kıskacındaki Gelinlerİlişkilerinize Zaman AyırınGönül Meyvelerim'e...Cinsel Açlığın Afrikası TürkiyeKadına Karşı Kan Kaybından Öldü İnsanlık…Buharlaşmış Değerlerin Asit Yağmurları Çivisi Çıkmış Hayatın Tabut Çivileriİlk Gözbebeğimin, İlk Göz Bebeğine...Bu Gidişe Caydırıcı Bir Kanun GerekVedalar Bazen Acıtsa Da Yüreği...Neler Oluyor Bize, Yine Neler Oluyor?Öğretmenler Günü...TeşekkürlerTatlı TelaşÖlüm Ölüm Dediğin Nedir Ki...Küçük Detaylar..Bazı Yüzler Vardır Ki!Özür Özürlü ToplumuzNostaljide Bahar Gezisi...Ölüm Hak, Mirasçılar Aç KurtAykırı DüşüncelerÖlüme Bir Adım Kala, Yaşama Tutunmakİlmin Babası Öğretmenlerimiz.Of Yavrum Be Kadına Bak!Sevdiklerimi Bayramda ve Hazanda Kaybettim.Yeni Jenarasyonun Dejenerasyonu.Sayın BaşbakanımDert + Dert + Dert = Feryat4+4+4'de Sınıf Öğretmeni OlmakÖğretmen, Öğrenci, Veli ve 4+4+4Bir An Ölümü Ensemde Hissettim ve...Bırakında KazansınlarBal Arısı Babalarımız...Bizim Annelerimizin Günü Hergün..Uyutulan Toplumun Uyuyan Yetkilileriİyiliğin Hamm! HaliNamaza Gelen Yasak...Bedel, Çınarı Devirdiİzdivac-ı MaskaraCehalet ve Gençlik SendromuYaşamayı Hayal Ettiğim Topluma KavuşmakAşk, Sevgi, Mutluluk, Başarı..Babamı Tekrar Anarken..Annelik Duygusu..Sen öl, Biz Hallederiz.Fast Food Yaşamlar..Ağzı olan konuşuyorBaşörtülüye Amele Muamelesi