GEÇMİŞİN İSPATIDIR ŞİMDİ YAZILANLAR, GELECEK GÜNLERE...: Şubat 2010
Yağmur yağınca küçük birer yapay göle dönüşen İstanbul sokaklarında çocukluğum bitti.Trafiği ömrümü, aptalca döşenmiş arnavut kaldırımları ayakkabılarımın topuklarını yedi.Bir zamanlarki kirli havası ciğerlerimi mahfetti.Denizine girilmez, sokağında yürünmez, kapkaççısından geçilmez.Yeşili yok, böceği çok.Arabana park yeri arama bulamazsın, değnekçiye para vermez isen arabanı da yerinde bulamassın.Heryeri yokuş, toplu taşımalar hala tıkış tıkış.Ama ben uzaklaşınça yine de özlüyorum bu şehri...
Sıkışıklığından mütevellit çocuk ile gitmeye pek uygun bir mekan değil. Kalkıp koşturacakları bir alan yok. Gitmek isteyenlere minik bir ön bilgi. Kredi kartı geçmiyor..
İnce ince içime işlerken öfkenin sinsi karalığı, o karanlıkta kaybolup gitmek korkusu sardı ortalığı.
Bir adım geri atsam deniz, bir adım ileri atsam ateşten toplar.
Adaletin terazisi gibi dengeli dingin sessiz olmalı, fakat ne mümkün içimde varken akbaba çığlıklar...
Yüzümde savaş boyaları, elimde pamuktan asa
Yüzüme bakan korkar, elime bakan acır bana...
Vakitlerden bir akşam vakti, meleklerim yatmaya hazırlanıyorlar. Abla melek ben dua edicem dedi. Yarım yamalak bildiğince dualarını okudu sonra da ne isteyeyim şimdi Allah'tan diye bir telaş içerisine girdi. Sanki ağzından çıkacak ve hemen olacak öyle bir telaş görmelisiniz. Ben başladım saymaya de ki ; " Allahım bize sağlık sıhat ver, huzurumuzu bozma, darda zorda olanlara yardım et, anneme babama hayırlı kazanç ver, bana zihin açıklığı ver... "saydıkça saydım..
Abla meleğin yüzü bir değişti, bir buruştu, aklı karıştı "Ben hepsini nasıl söylicem şimdi ?" dedi.
Sonra da " Allahım annemin bütün istediklerini ver. Amin " dedi. Döndü arkasını yattı.
Çocukların pratikliği ve samimiyeti hangimizde var? Hayranım hepsine!
Sevgililer günü geliyor. Yine heryer kızaracak. İrilisinden ufaklısından bir sürü kalp dolacak etraf. Utanmasalar sevgililer gününe özel kalpli tuvalet kağıdı bile üretecekler. Öyle b.ku çıktı.
1 hafta önce 1 liraya satılan bir mal sevgililer gününe özel indirimle 3 liraya satılacak. Nasıl mı olacak? Önce ürüne zam yapılarak 2 gün boyunca 5 liraya satılacak , sevgililerin gözü alıştırılacak sonra da sevgililer günü özel indirimi yapılacak göyaa..
Parası pulu, ticari kaygıları bir yana da sevmiyorum özel günleri. Yokluk hissini körüklüyorlar sürekli. Sevgililer günü, anneler günü, babalar günü... Heryerde gözüne gözüne sokuyorlar insanların. TV reklamları desen ayrı bir duygu sömürüsü.
Kutlayacak birileri olan için bayram, ya olmayan için?
Bu kadar abartmanın, insanların yokluk hislerini bu kadar körüklemenin, yangına kürekle gitmenin hiç alemi yok gibi geliyor...
Abartmayalım, abartanları uyaralım :))
Bahçesi olan evleri ( villa harici)
Mahalleye gelen kalaycı çingeneleri, Dönen salıncakçıları,
Yakar topu,Küçük kutusunda tek yemelik şokellayı,Ekmek üstü salçayı,
Okula bütün mahalle çocukları bir araya toplanıp da servissiz gidip gelmeyi,Önümüzee gelene bir tekmeee diye bağırmayı,
Öğle uykusu sonrası sokağa fırlamayı,
He-man ve she-ra'yı,
Şeker Kız Candy'i
Kapı kapı gezen sütçü ve yoğurtçuyu,
İsim şehir ve adam asmaca oynamayı,
Komşudan azar işitip de annenden işitmişsin gibi gücenmemeyi,
Terli terli su içmeyi,
Karda leğenle kaymayı,
Bilgisayarda sadece Süper Mario oynamayı,5 taşı'ıSobanın üstünde kestane pişirmeyi, külünde patates közlemeyi,Uykudan Önce izlemeyi,Televizyon kapanırken çalan İstiklal Marşı'nıRadyoda ki çocuk saatini,Barış Manço ve 7'den 77'yeyi
Düşmeyi, dizinin kanamasını ama yine de oyuna devam etmeyi,
Bütün mahalle toplanıp pikniğe gitmeyi,Kapı önünde yıkanan halının üstünde çıplak ayak şıpır şıpır gezmeyi,
bugünün kaç çocuğu biliyor ki?
Birinin ruhunu , iyiliğini, insanlığını nasıl değerlendirirsiniz?
Kaç oda bir salon evde oturduğu mu ölçünüz? Yoksa saçlarını hangi kuaförde yaptırdığı mı?
Parmağında tek taşı var mı yok mu diye mi bakarsın?
Arkadaşını seçerken ayakkabısının markası, gittiği marketin adı önemli midir?
Örneğin evinde bilgisayar internet yoksa teknoloji cahili midir yoksa ?
Hayatında hiç sinemaya gitmemiş, belki de doğru dürüst kitap okumamış biriyle ahbaplık etmek prestij kaybı mı senin için?
Hiç SSK'ya gittin mi? Ya da yer sofrasında yemek yedin mi?
Evine kömür taşıyıp, sabah küllerini temizledin mi?
Gecekondu da oturdun mu hiç?
Birçoğumuz böylelerine üzülüyoruz, acıyoruz, yardım etmek istiyoruz. Ama gizliden gizliye de kendimize denk görmüyor yanımızda da istemiyoruz. Yardım mı yapılacak yapıyoruz ve kaçıyoruz. Ama herşey para değil ki..Bazen onaylanmaya ihtiyacı olur insanın, sevilmeye, hor görülmemeye.
Ayy ben böyle evde oturmamm deme : Oturursun! Hatta öylesi için dua bile edersin
Ayy ben SSK'ya gitmem deme : SSK kapısında seni alsınlar diye ağlarsın!
Ayy bakımsız fönsüz kadın mı olur deme : İki tel saçım olsun diye Allah'a yalvarırsın!
Sobalı evde oturmam deme : Bir sobam olsa da yakabilsem diyeceğin günler inan çok uzak değil
Ne demişler ne varlığa sevin, ne yokluğa yerin.. Hepsi bizim için, bütün mücadele altı üstü bir avuç toprak için