Evlat - Bekir Akdeniz
08:3002 Aralık 2017
Aile, suçlu aramaktan vazgeçip, bireylerini ve onun engelini kabullenmeye başladıkları anda bu evreye geçiş hızlanmaktadır. Oysa, engelli bireyini en yakınlarından bile aylarca, yıllarca saklayan aileler olduğu gibi; bireyiyle hiç ilgilenmeyen, birey yok sayan ve onu maddi/manevi terk eden anne ya da babalar da olmaktadır. Böylesi bir durum, eşlerden diğeri için yıkım üstüne yıkım oluşturmaktadır. Eşler birbirlerine o kadar kenetlenmeli ki; hem kendileri, hem de bireyleri için çok şey yapabilsinler... Bu kenetlenmiş birlikteliğe bilhassa eşlerin anne ve babalarının, daha sonra diğer akraba ve komşu çevrelerinin katılımları da çok önemlidir.
Bu konuda çevreden gelen bilinçli- bilinçsiz baskılar, bir süre sonra aileyi olmadığı gibi görünme, hissetmediği gibi davranma şekline itecektir. Bu da ev dışında ve evde de başkalarının yanında “maske takma”ya götürecektir anne- babayı. Oysa, bilhassa dertleşmek, hissettiğini yansıtmak-duyguları abartmamak ve uzun süreye yaymamak koşuluyla-anne ve baba için faydalı olacaktır. Anne ve babanın hiçbir zaman unutmaması gereken bir husus var ki; onlar bu engeli kabullenmişlerse, bireylerinin da “özrüyle barışık bir hayat” için azmedeceği; eğer kendileri mutlu bir hayat için gayret sarf ediyorlar ise, bireylerin da böyle bir gayret içinde olacağı gerçeğidir. Selam ve duâ ile…
“Dostlarım Zenginliğimdir” – Düsen KaseinovBaşbuğ Türkeş ve MHP milliyetçiliği