Toplumsal Öz(üne) Güven
00:1424 Kasım 2014
Birkaç yıl önce bir vesile ile bulunduğum Frankfurt’ta, Goethe Üniversitesi’ne bağlı Arap-İslam Bilimleri Tarihi Enstitüsü’nün Kurucusu değerli bilim adamı Prof. Dr. Fuat Sezgin Hocayı dinleyip, İslam Bilimleri Müzesini ziyaret programında bulunmuştum.
Günümüzde kullanılan birçok teknik araç ve gerecin, Tıp’tan Astronomiye birçok buluşun ilk modellerinin maketini görme fırsatımız oldu. Birçok buluşun, ilk Müslüman bilginlerce gerçekleştirildiğini gördüğümde, kendi adıma bir şaşkınlık hissetmiştim. Kitaplarda sadece resmini gördüğümüz Ali Kuşçu, Biruni, İbn-i Sina gibi birçok mucit ve bilim adamlarının eserlerini ve kendilerini tanıyamamış olmamızın eksikliğini ve utancını yaşamıştım. Ayrıca Nuri Demirağ ve Vecihi Hürkuş gibi bilim adamlarına da zamanında, değer verilmediğini düşününce bugünkü durumumuzun nedeni daha iyi anlaşılmaktadır.
Kendi adıma tarihimizdeki değerlerin nasıl yitirildiğini, nasıl değersizleştirilip bir kenara atıldığını sorgulamaya başladım. Müslüman bilginlere yönelik toplumuzda var olan şüphelerin adresini arayıp bulmak ve neden? diye sormak istedim. Çünkü iki yüz yıldır Batı’yı, yüceltirken, kendi tarihimizi ve kültürümüzü öksüz bırakmışız. Elbette uygarlığın ulaştığı seviyede Batı’nın katkısı vardır, fakat itirazım Doğu’nun yok sayılmasına, Doğu’nun ve Müslüman bilginlerin haklarının gasp edilmesinedir. Hem de üzüntümüzü artıran, kendimizin, bizden olduğunu düşündüğümüz birilerinin yok saymasıdır.
Cemil Meriç, Bu Ülkede, bunu çok güzel anlatmıştır ve aydınlarımıza yönelik eleştirilerinde haksız da değildir.
Kıtaları ipek bir kumaş gibi keser biçerdik.Kelleler damlardı kılıcımızdan. Bir biz vardık cihanda, bir de küffar… Zafer sabahlarını kovalayan bozgun akşamları…
İhtiyar dev, mazideki ihtişamından utanır oldu. Sonra utanç, unutkanlığa bıraktı yerini, “Ben Avrupalıyım” demeye başladı, “Asya bir cüzamlılar diyarıdır.”
Avrupalı dostları, acıyarak baktılar ihtiyara ve kulağına: “Hayır delikanlı” diye fısıldadılar, “sen bir-az gelişmişsin.”
Ve Hıristiyan Batı’nın göğsümüze iliştirdiği bu idam yaftasını, bir “nişân-ı zîşân” gibi gururla benimsedi aydınlarımız.(Cemil Meriç, Bu Ülke)
Bugün yeni yeni kırılmaya çalışılan eziklik ve utangaçlığın yerini özgüven duygusu almaya başlamasının verdiği heyecan ve ümitler toplumsal öz güveni pekiştirmektedir.
Kişiyi tamamen kendi bireyselliğinde ele alan özgüven kavramının, özüne güven duygusuyla tamamlanması, bireysel ve toplumsal özgüveni bir ileri noktaya taşıyacaktır. Bir kültür, tarih ve bir dine mensubiyeti olan herkesin bu aidiyetlerin getirdiği, kazandırdığı yeterliklerden arınmış, salt bireysel bir özgüven duygusuyla bireysel başarıları yakalamakla beraber, toplumsal bir başarı ve gelişme için yeterli olmayacaktır.
Özüne güvenmek, kişinin referans aldığı kültür ve bilgi kaynaklarının farkında, tarihiyle doğrusuyla yanlışıyla yüzleşmiş ve barışık olmayı, küresel güçlerin kendine biçtiği rolün sınırlarının dışına çıkıp, kendine kendisiyle bakan, kendi rolünü kendi belirleyen bireyleri ifade eder. Özünden uzak, başkası olmaya çalışan, kendine çizilmiş sınırlar içerisinde oyalanmayı yeterli gören bir anlayışa sahip bireylerdeki özgüven duygusu toplumsal sinerjiye bir katkı sağlamayacaktır.
Kişisel özgüvenden toplumsal özgüvene terfi etmek, ancak kendi değerlerine ve kültürüne duyduğu inanç ve saygıyla mümkün olacaktır. Günümüz uygarlığını batıya endekslemek, batının ürünü olarak değerlendirmek, dünyanın geri kalanına karşı bir haksızlık olacaktır. Müslümanların buluş yapamayacağına inanmak, her şeyi Avrupa’nın eseri olarak görmek, öz(üne) güvensizliğin ta kendisidir.
Bu toplumsal öz(üne) güvenin kaynağı, Mustafa Kemal’in, ‘Türk evladı, ecdadını tanıdıkça daha büyük işler yapmak için kendinde kuvvet bulacaktır.’ sözünde saklıdır.
Duy Be DostumÖğretmenler Günü Ve Eğitim- Öğretim