AŞKINIZIN BOYUNU AŞKMETREYLE ÖLÇÜN!<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
“Toy aşık, ‘seni seviyorum çünkü sana ihtiyacım var!’; olgun aşık, ‘sana ihtiyacım var, çünkü seni seviyorum’ der..” Erich Fromm
Herkes aşık olmak ister, aşık olduğunu sanır, aşkı bulmak için çırpınır. Bazen bulur, bazen teğet geçer, bazen içine düşer, bazen boğulur, bazen uzaktan seyreder.
Aşık olduysanız, aşkınızın boyunu aşkmetreyle ölçtünüz mü?
Aşık olmak için önce kendini bilmek, önce kendini kabul etmek lazım…Güvensiz biri, kolaylıkla, aşk hırsızlarının ağına düşebilir çünkü…
Don Juan’lar, Kazanova’lar, saraylarda kral metresleri, aşık olma oyunundan fazlasıyla yararlanmışlardır.
Aşk, inanma ihtiyacı gibidir. Herkesin içinde mevcut potansiyel bir düştür. En kolay istismar edilen ve en savunmasız duygulardan biridir.
Aşık olunabilecek kişiye ihtiyaç duyduğumuzu sanırız. Halbuki, maşuk ihtiyaç duyduğumuz kişi olmamalıdır. “Ben bir çiçeğim, ama özümü almaya gelecek tek bir arı bile yok!” diye üzülmek yerine hoş kokunuz ve açan güler yüzlü taç yapraklarınızla etrafınızda dikkat çekerseniz bir değil, onlarca arı sizden bal almak isteyecektir. Bu arada yaban arılarına dikkat!..
Eğer sevgi verebilecek kadar dolu biri değilsek, aşık olabilecek biri değiliz demektir. Çünkü, veremiyorsak, aşkı alışımız bencilce bir istismara dönüşecektir. Aşık olduğumuz kişi, bizim ihtiyaçlarımızı karşıladığı müddetçe onu sevmiş oluruz. Menfaatlerimizi karşılamayınca da aşkımız sönüverir.
Gerçek aşk, iki sevgi dolu insanın birlikteliğinden doğar. Sevgi dolu olmaları , veriş için ihtiyacı doğurur. Aşkı yaşayabilecek kapasitede olduklarından, sadece içlerindeki aşkı vermek için aşık olurlar. Aşkı almak için değil!..İhtiyacın doğurduğu aşkta alış veriş vardır. “Sen beni seversen ben de seni severim” düşüncesi vardır. Akıl vardır, mantık vardır. Ama, gönül yoktur.
Gerçek aşkta, her iki taraf da benliğini unutmuş, yüreklerdeki sevgi birleşmiştir. Bu sevgi yoğunluğu o kadar fazladır ki, aşıklardan biri mecburi bir ayrılışla uzaklaşmak zorunda kalsa, işte o zaman ihtiyaç başlar. Hasret, iki aşığı da kurutur. Biri sevgisinden vazgeçse, diğeri onu yine de sever.
Aşk, cinsiyetsiz bir kavram aslında…Öyle olmasaydı, Mevlana’nın Allah aşkını paylaştığı Şems’in ardından üzüntüsü ve yalnızlığı, beyitleri anlaşılamazdı.
Günümüzdeki tanımından çok uzaktır aşk! Günümüzde basit şehevi duyguları “aşık oldum!”diye tanımlayanlar, çok geçmeden bu duyguların sona erişiyle terk ediyor veya ediliyorlar.
Halbuki, aşk bir kere ortaya çıktı mı, kolay kolay sönmeyen bir ateş gibidir. Ne ayrılık, ne uzaklık, ne de ölüm; aşkı ve maşuku unutturacak hiçbir şey yoktur bu dünyada…
Bir de Allah aşkı var ki, o her kalpte gömülü bir tohum gibidir. Gözyaşlarıyla ve uykusuz dua dolu gecelerde filizlenebilir ancak…Ve sizi duyup gördüğünü bildiğiniz halde O’nun cemalini özler durursunuz. Cennette sizin gibi O’na aşık tüm kullarına yüzünü göstereceği sonsuz anı beklersiniz.
Aragon’un mısralarıyla bitirmek istiyorum cümlelerimi:
“Bir tek aşk yoktur acıya garketmesin
Bir tek aşk yoktur, kalpte açmasın yara.
Ve senden daha fazla değil vatan aşkı da..
Mutlu aşk yoktur, ama böyledir ikimizin aşkı da…”
Bu Makale 2692 defa okunmuştur