Ana Sayfa Genel Kültür Gözlerim aracılığıyla: Bilateral kalça displazisi
Gözlerim aracılığıyla: Bilateral kalça displazisi
Doktorlar, bebekken bir şeylerin yanlış olduğunu anında fark ettiler. “Bu kemik kanserideğil ,” diye anneme anlattılar. Bunun yerine, “ters çevrilmiş kalçalar” teşhis ettiler.
Biliyorum artık doğuştan bilateral kalça displazisi var. Bu, eklemde sürtünmeye neden olan kalça soketinin anormalliğidir.
Kalça displazisi genç erişkinlerde en sık görülen artrittir . Ağrı kasık, bel ve kalça eklemlerinde en sık görülür. Diz eklemlerini de etkileyebilir.
Anormal kalça soketi ayrıca bağların ve hamstringlerin esnekliğini de etkileyebilir. Sonuç ağrılı, esnek olmayan bir alt cisimdir.
Bu durum, tedavi ve tıbbi ağrı yönetiminin yanı sıra kalça değiştirme gibi invazif prosedürler gerektirir, çünkü aşınma ve yıpranma eklemlere zarar verir.
Kronik şartlarla kendi deneyimlerini yaşayan arkadaşlarla kutsanmıştım. Onların nasıl üstesinden geldiklerini, sahiplenmelerini ve hislerini nasıl seslendirdiklerini gözlemledim ve onlardan ilham aldım.
Acımı daha çok keşfetmek ve neden bunun hakkında konuşmak için hiç rahat olmadığımı anlamak istiyorum. Benim bazı rahatsızlıkların varoluşsal suçluluk olduğuna şüphe yok. Diğer insanların benden daha fazla acı çekeceğini biliyorum. Hepimiz bir araya gelip bize sürtünen eklemlerimizin farkındayız.
Ebeveynlerim sanki ağrılı hareketliliğin bariyer olmadığı gibi yaşamaya teşvik etti. Tartışmamışlardı, ben yapmadım. Bu, şikayet etmeden ya da fazla yardım almadan hayatımı sürdürmeye itti. Buradaki problem, birisini durumum hakkında söyleyecek doğru anı bulamadım. Anı geçer ve bu zor olabilir.
Okul kayıtlarında displaziye rastlanmadı, hiç kimse bir klüp liderine bahsetmedi ve yöneticime bile bahsetmedim. Bilmediğim en yakın insanlardan biriyim, ve ben bununla sorun yok. Özel tedavi için bir açıklama yapmak istemiyorum. Kendimi daha aşağı hissetmek istemiyorum. İstediğim herşeyi yapabilirim – acı ile bile.
Çoğu çocuk, Hermione Granger ya da Sherlock Holmes gibi edebi kahramanlarına sahipler … … ama benimki Pied Piper’den … … bir çocuktu . Onursal anlaşmaların uyarıcı bir uyarısı yerine, annesinin, kendi yararına faydasını kullanan bilge bir çocuktan oluşan, anneyle yatma hikayesi olarak anılan karanlık bir ahlak hikayesi haline geldi.
Arkadaşlarıyla birlikte karamel ve gökkuşakları için koşmadı ama daha büyük resmi düşünmek için zamanını aldı. Akrabalarının mühürlenip gömüldüğü dağ mağarası tehlikesini görmek, masal anlatmak için yaşadı.
Annem iyi demek istedi; Bana ilişki kurabileceğim birini vermek istedi ve işe yaradı. Durumumdaki pozitifleri bulmaya her zaman baktım.
Acı içinde büyüyor
Bir genç olarak, oldukça gizli bir şekilde acı ile yaşıyordum. Çocukluk çağında, hiç kimse bana neden “tersine kalçalarınız var” diye acıdığımı veya ağrımış olduğunu söylemedi. Tabii ki, “ters kalçalar” tamamen imal edilmiş sesler; Her zaman bunun sisli akciğeri veya seksek gözü olduğunu iddia eden biri olduğunu düşündüm.
Ne zaman arkadaşlarım beni bir bacağını diğerinin üzerine bastığında, ayaklarımı sımsık, acıklı ya da ayaklarımın önünde durduğumda, “ters çevrilmiş kalçalar” olduğunu söylediğimde, cevap vermediğim belli başlı takip soruları ortaya çıktı. Dolandırıcılık gibi hissettim.
İnternette arama yaptım, ancak bu 1990’larda yapıldı ve İnternet ters çevrilmiş kalçalar için hiçbir arama sonucu sağladı. Durumun, İnternet’in 10.000.000 sayfasından herhangi birinde belgelenmediği için durum önemli değildi.
Kronik ağrı ve plasebo gücü
Bu araştırma kronik ağrıyı tedavi etmenin yeni bir yolunu bulmuş olabilir.
Beni yanlış anlama – tıbbi müdahale ve terapi almadığım değildi. Doktorlar düzenli olarak dişlerimi ve kalçalarımı röntgenle çekiyor, ölçüyor, döndürüyor ve manipüle ediyorlar. Annem duruşumun daha da kötüye gitmesinden endişe ediyordu, bu yüzden bir osteopat benim omurgamı kırar ve bacaklarımı ayda bir defa döndürürdü.
Her sabah okuldan önce fizyoterapi egzersizleri yaptım . Ailem asla doktorların söylediklerini tam olarak açıklamamıştı ve doktorların bana doğrudan söylemesi için çok gençtim.
Ergenlik döneminde, uzmanlar pelvisimi ve femurumu kırmayı ve onları sıfırlamayı teklif etti. Aylardır çekişte olacağım ve bacak kemiklerim periyodik olarak kemik büyümesi için açık olarak kıvrılacak şekilde metal pimlerine sahip olacaktı.
Koğuşu hayal ettim ve hemşirelerin bandajlı bir versiyonunu bir hastane yatağına çektiklerini gördüm. Beni ve doktorlarımın kemiklerimden sıkılmış ratch’leri tinkeringle drene ettiklerini gördüm. Görünüşe göre sonsuz bir otoparkta pencereden dışarı bakarken yalnız günler geçirdim.
Reddettim ve bu konudaydı. Genç yetişkinlikte, tüm tıbbi randevular durdu. Mağara kapandı ve dağdan dünyaya karıştım. Ağrı kesicilerini biraz arttırdım, eklem desteklerimin kalitesini artırdım ve sessizce her zaman olduğu gibi devam ettim.
Daha fazlasını öğrenmek ve sonunda bir doktora görünmek
Durumumu istediğim zaman gizli tuttum ve bu çok şey oldu. Uzamın ötesinde, normalde işleyen bir iskeletten başka bir şey olduğumu öne sürecek bir şey yok.
Ancak, gizlilik beni kendi bedenimde izole etti.
Durumumun sonsuza dek farkında olduğumu fark ettim ama çok az şey anladım beni aşağı çekti. Ağrı da giderek daha da büyüyordu.
Bir bastonu düşünmüştüm, ama birine ihtiyacım var mıydı, yoksa sadece bir çığlık sembolik durumumu yayınlamak için bir itiraz mı olurdu?
Bu soru benim durumum hakkında daha fazla bilgi edinmemde bana yardımcı oldu – bir yetişkin olarak ilk kez.
Arkadaşlarla konuşarak ve sosyal medyada destek mesajları alarak, doktor randevusu alma konusunda güven kazandım.
Bir doktor görmek konusunda gergindim. Tüm bunlardan sonra bir şey bulurlar mı? Ters kalçalar gerçekte var mıydı? Acıdan kurtulmanın bir yolunu sunarlar mı? Bu benim için garip bir korkutucu oldu. Benim acımla ilişkim mazoşisttir. Sık sık düşündüğüm acı bana yakışıyor.
Benim özel acımı tanımak için aldım. Biz arkadaş değiliz, ama bağlantı da toksik değil. Hiçbir zaman seçimlerime rehberlik etmedim, ama ne yapabileceğimi anlıyor. Kendim için üzülmemi söylese de bana kırılgan olduğumu ve kendime dikkat etmem gerektiğini hatırlatıyor.
Acı ayrıca, karşı gelmek için bir şeydi. İhtiyacım olduğunda, bir ayağını tekrar diğerinin önüne koymak ve bir kez daha uluyan adımı atmamı sağladım. Bunlar benim bacaklarım. Bu benim acım. Hayat boyunca böyle yürürüm. O olmadan aynı kişi olur muyum?
Doktor, 1–10 ölçeğinde, acının ne kadar kötü olduğunu sordu. Keyfi bir ölçeğe atıf yapmak tuhaf bir şeydir. Mekanik bir uyuşukluk, uğultulu bir elektrik bobini, sıcak elmalı turta üzerinde sıcak muhallebi. 6 civarında mı?
Beni X-ışınlarına yolladı. Hemşire, kalçalarımdaki soğuk elleri ile açıklık aparatı altında beni yerleştirdi.
Sonunda pelvis ve kalçalarımın bir röntgenini gördüm ve güzeldi. Onu vitraylı bir pencere yapmak istedim. Beni rahatsız eden şeylere ilk baktığımda. Kavisli bir top ve soket yerine, kalça eklemlerim pelvis gibi iğnelerim içine sığar. Eklemlerin etrafında beyaz sis gördüm: artrit.
Sonuçlar iade edildi. Doktor, bilgisayar faresini, monitöründeki notlarla, bilekindeki bir iç çekişin tüm vücut diliyle kaydırmak için aldı.
“Konjenital bilateral kalça displazisi var” dedi. “Aşınma ve yıpranma ama endişelenecek çok şey yok. Bölgenin etrafındaki aşırı esnekliğiniz, yaşlandıkça elastikiyetini yitiren hamstrings ve tendonları çekmenize neden oluyor.”
“İhtiyacınız olan ağrı kesicilerini alın. Bu yumuşak dokuları germek için bir fizyoterapistten alıştırmalar yapın. Size yardım etmek için söyleyebileceğim tek şey bu.”
Tanığım hayatımı nasıl değiştirdi?
Röntgen görüntülerini görmek ve tanı koymak, fark ettiğinden daha fazla yardımcı oldu. Cevaplar kısa prognozundan daha fazlaydı. Şimdi bu koşulla iddialı hissediyorum. Geçerli: tıbbi bir adı var ve bir enstitü buldum .
Benim durumum hakkında daha fazla bilgi edinmek için bir kararlılıkla bir doktoru ziyarete gitmek harikaydı. Hayatımın normal bir parçası olarak benim durumumla giderek daha rahat yaşamaktayım ve acıyla ağrı kesici ilaçları alıyorum ve herhangi bir eklem desteğini ayarlıyorum. Ve eğer durumumu sorduğumda, cevap vermekten mutluluk duyarım. Bütün bir kurumun yönünü gösterebilirim.
Bugün, arkadaşlarımda gördüğüm gücü takip etmeye çalışıyorum. Acıma normal bir yaşam tarzının bir parçası olarak, açıklarımla ve suçluluk duymadan, benim sınırlamalarımla veya onu yönetmek için ne yaptığımla ilgili olarak olumlu yaklaşıyorum.
Sempati aramıyorum ama mücadele ettiğim zamanları dile getirme konusunda kendimi kötü hissetmiyorum. Acı artık duygusal olarak büyük bir sır olarak olumsuz bir şekilde suçlanıyor.
Arkadaşlarıma teşekkür etmek istiyorum – kim olduklarını biliyorlar – kendileriyle, şimdi kendi hızımızda, dağın açık ağzına gitmeme izin verdiğiniz için.
İhtiyacım olan tek şey önkolda bir pelvis kemik dövmesi ve yakında randevu alacağım.
Önceki İçerikBir bunyondan kurtulmanın en iyi yolu nedir?
Sonraki İçerik12 doğal kas gevşetici