Röportaj – Sevda Dursun Kişisel Web Sitesi
Hendek’in meşhur ‘sıva sanatçısı’ Davut Uzunoğlu ile mülâkat – “Tayyip, Demirtaş’a, Kılıçdaroğlu’na cevap veriyor, çok laubali oluyor”
Yayınlanma tarihi 26 Ekim 2017 Yorum Yap on Hendek’in meşhur ‘sıva sanatçısı’ Davut Uzunoğlu ile mülâkat – “Tayyip, Demirtaş’a, Kılıçdaroğlu’na cevap veriyor, çok laubali oluyor”
Takdim: Bugünkü takdimi İbrahim Paşalı’ya bıraktım. Davut Usta onun kankası. “Davut Usta’yı en iyi sen anlatırsın” dedim. Sağolsun kırmayıp yazdı.
Afrika Türkiye’yi bekliyor
Yayınlanma tarihi 26 Ekim 2017 Yorum Yap on Afrika Türkiye’yi bekliyor
Eski Çad Büyükelçisi Ahmet Kavas ile mülâkat (2):
“Türkiye’nin Afrika’daki en etkin yüzü, sivil toplum kuruluşlarıdır. Sivil toplum kuruluşlarımızın, Afrika’da ayak basmadığı yer kalmadı. Savaş bölgelerine, kimsenin gidemediği yerlere “aman buraya gitmeyin” denilen yerlere sivil toplum kuruluşlarımız gidiyor. Türkiye’nin ismini, bunların yaptığı çalışmalar marka haline getirdi.”
İslam ülkelerinden Afrika’ya sahip çıkan, yardım eden var mı?
İslam ülkelerinden Afrika’ya yapılan yardımlar genelde iki türde değerlendirilebilir. Bir, nakdi yardımlar veriliyor, fakat takip edilmiyor. Haliyle bu çok iyi değerlendirilmediğinden kaynak israfı oluyor. İkincisi de bazı ülkelerin yaptığı eğitim faaliyetleri. Aslında artık Türkiye’den başka bu alanda faaliyet gösteren ülke pek yok. Geçmişte Libya, Suudi Arabistan, Kuveyt, Irak, Mısır gibi ülkeler, Afrika ülkelerinde bir takım eğitim faaliyetleri yapıyordu. Türkiye’den yapılan eğitim faaliyetleri, genelde Afrikalılara Batı tarzı eğitim vermek şeklinde oluyor. Bu da Afrikalının kimliğine bir katkı sağlamıyor. Bizim Türkiye olarak varlığımızı oraya zaten götürmüyor.
Paralı eğitim mi veriliyor?
Eğitim parayla, Katolik okullarda da eğitim parayla. Fransız okulları var, çok pahalı. Veya bizim gibi başka ülkelerde gelip de idaresi o ülke tarafından yapılan okulların da ücretleri çok çok pahalı. Oralarda bir iş adamının veya bir üst düzey devlet bürokrasisinin çocukları okuyabiliyor. Bu da çok sınırlı, seçkin bir sınıf oluşturuyor. Ve bu sınıf, okuyup eğitimini tamamladıktan sonra, Afrika’ya elveda diyor. Afrika’nın eğittiği beyin gücünün ve o kültürü hazmeden nesillerin Afrika’da kalmaması, Afrika’nın en büyük çıkmazı. Türkiye’nin yapması gereken, Afrika’nın yerel dokusuyla uygun, bizim de ülke olarak kendi değerlerimizi daha fazla taşıyabildiğimiz bir eğitim sistemini oraya götürmemiz.
Gülen grubunun okulları var mı?
96 yılından itibaren cemaatin okulları açıldı. Hemen hemen otuz ila kırk ülke arasında okulları var. Onlar da aynı şekilde çok pahalı. En imkanı kısıtlı olan Mali gibi, Çad gibi ülkelerde bile eğitim maliyeti, iki bin doların altında değil. Haliyle bir çocuğun ilkokul eğitiminden, lise son sınıfa kadar, yaklaşık yirmi bin doların üzerinde para ödemesi gerekiyor.
Türkiye’nin Afrika açılımı nasıl gidiyor? Bölgede hissediliyor mu?
Şöyle söyleyeyim, Türkiye Afrika’da tarihteki varlığını henüz hissettirebilen bir konuma gelmedi. Kıtanın yüz ölçümü otuz milyon kilometre kare, Osmanlı Devleti nüfuz olarak en yaygın halini aldığında, bugünkü otuz milyon karenin neredeyse yarısına yakınına, on beş milyon karesine, vali, kaymakam, mutasarrıf, asker tayin ediyor, ya da oradaki yerel güçler, çoğu Müslüman hanedanlar, Osmanlı devletine bağlılıklarını ifade ediyordu. Bu durum 1913 yılına kadar devam etti. Bizim Sivas vilayetimiz, Adana, Konya ne ise, bir Trablusgarpımız, Tunusumuz, Cezayirimiz, Mısırımız oydu. Biz maalesef Afrika’da sömürgecilik ve sonrasında, 2006’ya kadar hiçbir şey yaptık diyemeyiz. On iki büyükelçiliğimiz vardı, bu on iki büyükelçiliğimizin de birçoğu temsil noktasında zarureten vardı. 2008 yılında Afrika’ya başlatılan diplomatik atakla birlikte -ki Afrika kıtasında yapılması gereken ilk atak, diplomasidir- on iki büyükelçiliğimizin sayısı altı yılda otuz dokuza çıkarıldı. Bu sene de açılması ön görülen ile sayısı kırk olacak. Şu anda dünyada Amerika ve Fransa’nın bile belki Afrika’da bu kadar büyükelçiliği yok. Birçok Avrupa ülkesi elçiliklerini kapatırken, biz açtık. Tabii açmak kolay değil, zor. Ama daha da zor olanı, devam ettirmek. Ve etkili bir şekilde devam ettirmek. Şimdi Türkiye’nin başarması gereken bu. Buna mukabil Afrika’dan da, 2006-2008 yılına kadar, Ankara’da bulunan büyük elçilik sayısı, sekiz ila on civarında iken, şu anda onlar da kırka yaklaştılar.
TİKA ismi dünyanın her tarafında, eski Osmanlı mirasına sahip çıkmak için çalışıyor. Afrika’da da çalışmaları var mı?
TİKA’nın Afrika’da yaptığı faaliyetler henüz çok gözle görülür değil. Ama her ülkede TİKA ismi, artık bütün yetkililerce, Türkiye’nin kalkınma kuruluşu olarak biliniyor.
1913’lere kadar Osmanlı’nın Afrika ülkesindeki hakimiyetinden söz ettiniz. Afrikalıların 1960’lara kadar Osmanlı’nın yıkıldığından haberleri olmadığı ve bunun için Abdülhamit’e Hutbede dua okudukları şehir efsanesi gerçek mi?
Hutbelerin o dua kısımları standart olduğu için, babadan oğula aynı şekilde zikrediliyor. Şöyle de bir şey var; ben 1993’te Mali’ye gittiğimde, ‘Türkiye Cumhuriyeti’nden geldim’ dediğimde, kimse bilmiyordu. Türkiye’nin durumunu anlatmak için bu çok önemli. Bana Yunan mısın, Fransız mısın, Rus musun, Iraklı mısın, Suriyeli misin, İranlı mısın diye sorarak tüm komşularımızı sayıyorlardı, fakat Türkiye’yi bilmiyorlardı. Osmanlı deyince anlıyorlardı. Oysa Osmanlı yok olalı 70 sene olmuş, Mali Cumhuriyeti’nde Türkiye Cumhuriyeti’nin adını sokaktaki hiçbir insan bilmiyordu. Ama bugün Afrika’nın neresine gidersek gidelim, Türkiye Cumhuriyeti’nin adını bilmek bir yana, bugün Türkiye’deki hükümet krizleri bile Afrikalıları kara kara düşündürüyor.
Güncel olaylarımızı yakından takip ediyorlar mı?
Kesinlikle takip ediyorlar. Tamam, bu köydeki radyosu olmayan insan için geçerli değil, ama şehir merkezlerinde, başkentlerde Türkiye ile ilgili uluslararası haber ajanslarının geçtiği haberleri takip ediyorlar. Gerçekten insanlarda ciddi bir Türkiye beklentisi var. Türkiye’ye karşı büyük bir umut var. Bu beklenti, bu umut boşa gidecek diye korkuyorum.
Mali Cumhuriyeti’nin, Kankan Musa ile birlikte İslam Dininin yayılmasına, İslami ilimlerin gelişmesine çok katkıda bulunduğunu biliyoruz. Bu hassasiyet halen devam ediyor mu?
Tabii, Afrika’daki İslam kültürü ve medeniyetinin, bilhassa bilim anlamında, İslami ilimler anlamında en güçlü olduğu ülkelerden biriydi. Mali’de yazılan ve bugün sömürgeciliğin bütün yok edici tahribatına rağmen korunan, takriben 400 bin civarında yazma eser, Mali’nin resmi kütüphanelerinde bulunmakta. Mali, Afrika’daki İslam kültürünün muhafaza edildiği belki en iyi ülke diyebilirim.
Somali’de Türklere ateş açıldığını duyuyoruz. Nasıl okumalıyız bunu?
Somali’ye en çok hatta tek yardım eden Türkiye’yi yıldırmaya yönelik çalışmalar bunlar. Maksatlı olduğunu düşünüyorum. Somali’de devletsizlik var. Ciddi bir iktidar boşluğu var. Bu iktidarsızlıktan istifade eden yerel güçler, iktidar güçlü olursa kendi kaynakları biteceği için, Türkiye’nin oradaki faaliyetini engellemek istiyorlar. Ki Somali, tüm güçlü devletlerin en çok iştahını kabartan bir ülke. Haliyle Türkiye’nin orayı yerel güçlerle, Somalililerle ayağa kaldırması demek, ora üzerindeki emelleri olan ülkelerin hayallerini sukûtu hayale uğratır.
Türkiye’deki Afrika kökenliler nereden geldiler?
Türkiye’deki Afrika kökenlilerin geliş sebepleri farklı. Bunların bir kısmı, Mısır, Osmanlıya bağlıyken, Mısır üzerinden değişik sektörlerde çalıştırılmak üzere getirilen iş gücü var. Köle ticareti zamanında, köle ticaretinin Avrupa’da yasaklanması (köleliğin değil) sürecinde Osmanlı, topraklarındaki köle tacirlerinin ellerindeki köleleri alıyor, onları Batı ve Güney Anadolu bölgesine yerleştiriyor. Bizdeki Afrika kökenli nüfusumuzun ana varlık sebebi 19. Yüzyılın ikinci yarısında köle tacirlerinin ellerinden alınan köleler. Bu insanlar bizde köleyken azad olmuş insanlar değildi. O anlamda kölelik, sadece saraya getirilen, saray hizmetinde çalıştırılan, Afrikalılar vardı. En yoğun olduklarında beş yüz kadar Afrikalı vardı.
Türkiye’den giden sivil toplum kuruluşları Afrika’da ne kadar etkin?
Türkiye’nin Afrika’daki en etkin yüzü sivil toplum kuruluşlarıdır. Sivil toplum kuruluşlarımızın, Afrika’da ayak basmadığı yer kalmadı. Savaş bölgelerine, kimsenin gidemediği yerlere “aman buraya gitmeyin” denilen yerlere sivil toplum kuruluşlarımız gidiyor. Türkiye’nin ismini, bunların yaptığı çalışmalar marka haline getirdi. Sağlık, eğitim, su kuyularıyla hizmet ediyorlar. Gıda yardımı dağıtıyorlar. Çad’daki mültecilere yardım götüren tek ülke Türkiye. Takdir edilen, tebrik edilen ülke oldu. Şimdi kurban geliyor. Kurban faaliyeti Afrika’da bambaşka bir Türkiye imajı çiziyor.
İHH’nın Afrika’ya gidip kurban kestiğini ve buradaki insanların da bağışta bulunduğunu biliyoruz. Kurban olayı önemseniyor mu orada?
İHH’dan daha çok kurbanı diyanet kesiyor şu anda. Diyanet geçen sene 400 büyük baş kesti Çad’da. İHH 100 kadar kesti. Başka yerlerde kesiyor tabii. Gönüllüler 200 kadar kesti. Geçen sene üç bin büyük baş kesildi. Yaklaşık yediyle çarptığımızda yirmi bin hisse yapar. Yirmi bin hisseden en az on kişi istifade etse, iki yüz bin insana ulaştılar sadece bir kurban bayramında. Gelecekte tahmin bile edemeyeceğimiz güzel sonuçları olacak. İşte bu yapılanlara “Salih Amel” deniliyor. Namaz, oruç gibi ibadetleri, kulluk vazifemiz olarak yaparız. Ama bir insana su kuyusu açmak, o insana okul yapmak, o insana sağlık ocağı açmak, orada on binlerce çocuğu sünnet ettirmek, bunlar o insanın günlük hayatında kelimelerle tarif edilecek bir şey değil. Bir de bir devlet kurumumuz olan Yurtdışı Türkler ve Akraba Toplulukları Başkanlığı şu anda Türkiye’de 6 binin üzerinde Afrikalı burslu öğrenci okutuyor. Kendi imkanlarıyla gelen belki on bin Afrikalı öğrenci var. İleride Türkiye’yle Afrika arasında her konuda en büyük köprüyü bu öğrenciler oluşturacak. On sene önce bu anlamda on tane insan yoktu elimizde.
Yeterli mi bu yapılanlar? Son soru olarak da şunu sorayım: Türkiye’nin başka neler yapması gerekir?
Dünyada çok ciddi etkileşimler var. Suriye’de, Irak’ta DAEŞ olarak ifade edilen örgütün içerisinde Batı Avrupa’dan gelmiş, en az sekiz on bin kişiden bahsediliyor. Eli silahlı, anında istediği kişiyi öldürebilen insanlar bunlar. Biz burada adam yetiştirmek durumundayız. Sekiz on bin silahlı adamın karşısına bizim yetiştireceğimiz eli kalemli insanlar, elbette güçlerini kırar, ama yetmez. Şu anda bizim üniversitelerimizde seksen bin yabancı öğrenci var, kapasitemiz iki yüz elli bin. Ben isterim ki bu iki yüz elli binin kesinlikle elli bini Afrikalı olmalı. O zaman işte biz Afrika’ya günlerle değil, saatlerle hitap ederiz. Afrika’nın şu anda en büyük sıkıntısı kalkınamaması, daha doğrusu kalkındırılamaması. İşte bu genç yetişen nesiller, Afrika’nın o kalkınma tekerleğinin çarklarını çeviren nesiller olacak. Çünkü beyin göçü hep içeriden dışarıya oldu. Bundan sonra dışarıda yetişen Afrikalılar içeriye dönmeliler.
Yayınlanma tarihi 26 Ekim 2017 Yorum Yap on Afrika Müslümanlığı canlı, yaşayan bir Müslümanlık
Necmi, sen bir parti kur da hepimiz reyleri sana verelim
Yayınlanma tarihi 26 Ekim 2017 Yorum Yap on Necmi, sen bir parti kur da hepimiz reyleri sana verelim
Rahmetli Mehmet Zahit Kotku Efendi, ‘Arkadaşlar, bakın bizim cemaat bayağı güzel ve kalabalık, niye biz hep gidip Adalet Partisi’ne rey veriyoruz? Necmi, sen bir parti kur da, hepimiz reyleri sana verelim’ dedi. Milli Nizam Partisi işte böyle bir düşünceyle kuruldu.”
Mustafa Yazganla mülakat 2
Gelelim sizin eserlerinize. 1972’de yazdığınız Sessiz Çığlık, İslami kesimde -her ne kadar ideolojik içeriği olsa da- ilk aşk romanı diyebileceğimiz bir roman. O zamanın şartlarında nasıl tepkiler aldınız?
Çok muazzam tepkiler aldım. Hüseyin Çelik Bey başbakan yardımcısıyken, Nevzat Yalçıntaş’la beraberdik üçümüz, “Hayatta okuduğum ilk roman Yazgan abinin Sessiz Çığlık’ıdır ve çok etkilendim” demişti. Orada aşk ile beraber, ideolojik savaşın şehit olmuş bir kahramanı var. Bazıları “Ertuğrul’u niye öldürdünüz?” demiştir bana. Ölmesi gerekiyor dedim. O ölünce, dava orada patlama yapıyor çünkü.
Sessiz Çığlık’ın baskısının olmaması kendi tercihiniz mi?
Hayır, 20 kere basılmış, haberim yok. İlk baskısını ben kendi imkânlarımla yapmıştım. Daha sonra bir-iki baskı Nur kitabevinde basıldı. Sonradan yirmi korsan baskı olmuş. Niye sesimi çıkarmıyorum biliyor musun, hiç olmazsa benim adıma basıp dağıtıyorlar, satıyorlar, o da onların ücreti olsun diyorum. Sessiz Çığlık bir tebliğdi. Hâlâ konuşuluyor. Bir özel önsözle Sessiz Çığlık’ı yeniden basmak isterim.
Günümüz edebiyat dünyasını takip ediyor musunuz?
Bir dergi geldiği zaman baştan sona okuyacak vaktim olmuyor, inanın. Ama çok dikkatimi çeken makaleler, cazip başlıklar, vurucu paragraflar gördüm mü, yazıların tamamını okuyorum. Bazı edebiyat mecmuaları geliyor bana. Şairler imzalı kitaplarını gönderiyor, onları okumaya çalışıyorum.
Geçmişin edebiyatıyla şimdinin edebiyatını kıyaslayacak olsanız, neler söylemek istersiniz?
Biz, öyle bir edebiyat ortamında yetiştik ki; maddi, manevi, ahlaki, tasavvufi, her türlü mükemmeliyet içerisinde hocalarımız bizi yetiştirdi. Dolayısıyla, o dönemin edebiyat seviyesi ve kesafeti maalesef şimdilerde pek yok. Şimdikileri hor görmek için söylemiyorum bunu. Çünkü o zaman onu gerektiriyordu, bu zaman da bunları gerektiriyor. Çağa göre bir edebiyat gelişmesi olur. Bu gayet doğaldır. Umumiyetle yazarlar, bu ortamın edebiyatını yapıyorlar. Zorlananlar var tabii, tasavvufi yönde, derinlik yönünde, biraz da serbest şiire yöneldiler. Ama bunun yanında Anadolu’nun güzelliğini yaşayan, şair dediğimiz güzel insanlar da var. Ve çok da başarılılar. Onları da takdir ve tebrikle karşılıyorum.
Siz devam ediyor musunuz yazmaya?
Altı seneden beri Altın Çocuk Dergisi’nde her ay bir sohbet yazıyorum. Bu aralarda da bir internet sitesinde yazmaya başladım. En son 7 Haziran 2015 seçimini, Yaşarken isimli bir dosya gönderdim oraya. Tefrika halinde yayınlayacaklar. 17-25 Aralık olayını bir masalla anlatıyorum. Tüm sırları orada döküyoruz. Önümüzdeki günlerde de Pensilvanya kepazeliğini anlatacağım.
Uzun yıllar konferanslar verdiniz. İlerleyen yaşınıza rağmen konferanslara devam ediyorsunuz. Sizin yaşınızdakiler çoktan emekliye ayrıldı. Derdiniz ne ki bu kadar koşturuyorsunuz?
Bizde emeklilik yok, ölünceye kadar koşturmak var. Ama inanır mısınız, 75 yaşa geldiğimin farkında değilim. Çünkü öyle bir davaya sevdalanmışız ki, bunu samimiyetle kendine dava edinen kişi yaşlanmaz. Tıp deyin, psikoterapi deyin, ne derseniz deyin, yaşlanmaz. Denenmiş, karşınızda işte. Hele şimdi, önümüzdeki dönemde yeni bir seçim noktasına giriyorsak, iki misli koşturmam gerek.
Neler anlatıyorsunuz konferanslarınızda?
Şu gördüğünüz dosyada her birinin konuları var. Yeni nesle Mehmet Akif Ersoy’u anlatıyorum. Yaşadığı dönemdeki zulümleri ve Türkiye’nin geçirdiği istihaleleri. Necip Fazılı anlatıyorum, Üstadın yaşadığı dönemi, o İnönü devrinin mücadelelerini. Yükselen Türkiye çizgisinde, ideal gençliği anlatıyorum. Siyonizmi, masonizmi, komünizmi anlatıyorum. Komünizm artık bittiği için fazla üzerinde durmuyorum. Siyonizm güncel olduğu için, üzerinde duruyorum. İstanbul, fetih ve Fatih, Ayasofya hitabesini anlatıyorum. Son dönemlerde de AK Parti’nin mutlak bir zaferle yüzde ellinin üstüne çıkması ümit ve heyecanıyla, “siyaset mi politika mı” diye bir konferansım var.
Siyaset mi politika mı peki?
Siyaset bizim mesleğimiz. Politika Kılıçdaroğlu’nun mesleğidir.
Kılıçdaroğlu ile Tayyip Bey’in arasında ne kadar fark varsa o kadar fark var. Siyasete giren insan, ateşten gömlek giymiştir. Beyaz bir gömlek giymişsem gösteriyorum oradaki insanlara, “Bakın bu siyasettir. Bunun üstüne bir sinek pislese her yerden gözükür. Ama simsiyah bir gömlek üzerine 400 tane karasinek pislese, hiçbirisi görülmez. Politika işte böylesine karanlık bir harekettir” diyorum. Avrupalı ikiyüzlülük olarak tarif ediyor politikayı. Po-li-ti-ka, çok yüzlülük. Biz buna İslam terminolojisinde “münafıklık” diyoruz. Siyasetse, Peygamberlerin mesleğidir. Bütün Peygamberler siyaset yapmışlardır. Ama günümüzün siyaseti gibi partilerle filan değil. “Medine Sözleşmesi” bir anayasaydı. Peygamberimizin (s.a.v) hayatı başlı başına bir demokratik hayattır. Cumhuri bir hayattır. Dikkat edin, “Benden sonra Ebubekir (r.a.) seçin” demedi. Bu, İslam’ın cumhura verdiği, icma-i ümmete verdiği değerin ifadesidir.
Siyasetle politika kavramları birbirine çok karışıyor. Bazı insanlar da “aman siyasete bulaşmayın, kirlenirsiniz” diyorlar. Siyasete bulaşmayı kirlilik sayanlara mesaj vermek ister misiniz?
Ben öyle söyleyenlere diyorum ki; biz siyasetin içinde olacağız, ama Peygamber ahlakıyla olacağız. Fakat kesinlikle politikaya girmeyiz. Politika ahlaksızlıktır. Yalan, iftira, insanları dinleme, şantaj, faili meçhuller, hepsi politikanın eseridir. Politikaya sakın bulaşmayın diyorum üniversiteli gençlere. Ama hepiniz kuvvetli ve manevi değerlere sahip birer siyasetçi olacaksınız.
Siyasete uzak değilsiniz. Bilfiil siyasete girdiniz mi hiç?
Girdim. Milli Nizam Partisi’ni kuran sekiz kişiden biri bendim. Necmettin Erbakan hocayla 90’lı yıllara kadar beraberdik. Üstad Necip Fazıl’ın konferans macerasında Necmettin Bey hep bizim yanımızda olmuştur. Rahmetli Mehmet Zahit Kotku Efendi, “Arkadaşlar, bakın bizim cemaat bayağı güzel ve kalabalık, niye biz hep gidip Adalet Partisi’ne rey veriyoruz? Necmi, sen bir parti kur da, hepimiz reyleri sana verelim” dedi. Milli Nizam Partisi işte böyle bir düşünceyle kuruldu. Son yıllarda çok menfaatperestler girdi bu partinin içine, bazı yanlışlıklar ciddi boyutlarda yapıldı. Ama şimdi onları gündeme getirmenin hiçbir gereği yok.
Şimdilerde birçok bakan ve milletvekili olan insanlar, sizlerin fikirleriyle beslendi. Öncülerin önderi olmak nasıl bir duygu?
Estağfurullah, biz yaş bakımından belki önder görünümündeyiz, ama onların idraki kapasitesi bizim söylediklerimizi havada kapacak kadar yüksek seviyede olduğu için, asıl başarı yine o sevgili gençlerdedir. Mesela Tayyip Bey kardeşimle benim, kırk yıldan fazla dostluğumuz var. Kol kola İstanbul sokaklarında dolaştık. Hacda beraberdik o dönemde. Belediye başkanlığı dönemi, tutukluluk vs. derken, AK parti döneminde daha da sıklaştı. Ben şu anda fazla rahatsız etmiyorum. Etmediğim gibi inanın 2002’den 2015’e kadar geçen bu iktidar döneminde bu arkadaşlardan tek bir talebim olmamıştır.
Onlar size teklif etmez miydi?
Ettiler tabii. Mesela bir Kurban Bayramı’nda Tayyip Bey beni aradı. Tanıyamadım sesini. Çünkü böyle bir şey beklemiyordum. Biraz sohbet ettik. “Benden istediğiniz bir şey var mı” dedi. “Estağfurullah” dedim, “Sizden istediğim hiçbir şey yok, yalnız iki şey rica edeceğim sizden. Birincisi sağlığınıza çok dikkat edin, ikincisi korumalarınıza çok dikkat edin” dedim.
Geçmiş zamanın siyasetiyle şimdinin siyasetini kıyaslarsınız; zorlukları, kolaylıkları, zaafları, çıkmazları vs. üzerine neler söylemek isterdiniz?
Efendim, geçmiş zamandan şimdiye siyasette mükemmele doğru bir açılma var. 1940-50’li dönemlerde siyasette Demokrat Parti ve Halk Partisi vardı. 1950’den sonraki dönemler, ekonomide kalkınan Türkiye’nin ilk emekleme dönemleri oldu. Buna göre siyasette şekillenme oluştu. 27 Mayıs darbesi bu açılımı şuurlanma bakımından biraz tetikledi. Hele hele Menderes ve iki arkadaşının idam edilmesi, hepimizin ciğerini yaralamıştır. O Menderes ki, İstiklal Savaş’ında, Aydın cephesinde çetelerle birlikte Yunan’a karşı silah kullanmış bir kahramandır. İstiklal madalyası vardı. Vatanseverdi.
Şimdiki döneme gelirsek…
Şimdiye gelince, açılım AK Parti ile çok daha mükemmel hale geldi. Amma velakin her gün bir dolandırıcılık haberini televizyondan izleyen bu ülke, maalesef siyaseti politikaya çevirmek isteyen, politika dolandırıcıları tarafından da lekelenmek isteniyor. Yani menfaat grupları, maalesef bu ak pak hareketin içine sızarak nemalanmak ve dünya hayatını yaşamak isterler. Ama bunun dışında fevkalade vatansever, başta Tayyip Bey olmak üzere, kefenini giyip yola çıkanların haddi hesabı yok. Biz kefenini giyip yola çıkmış insanlarız. Onun için ölüm bize ne yapsın? “Ölümsüzlüğü tattık, bize ne yapsın ölüm” diyor Erdem Beyazıt. O bakımdan, siyasette inşallah büyük zafer kazanılacağına inanıyorum ben. Çok ümitvarım.
Yarın (nasipse): Türkiye 26 düşmanla boğuşuyor şu anda