“‘Kiminin felaketi kiminin kısmeti’ derler. Bu ülkede birilerinin kurtuluş mücadelesi toplumun kurtuluşa muhtaç bir başka kesimi ya da kesimlerinin kâbusu oldu hep. Birbirimizi korkuta korkuta Korku İmparatorluğu’nu elbirliğiyle kurduk… Birbirimizden korkar hale geldik. Su kadar berrak, kristal kadar parlak şiarlarla gelenlerin geçmişin lanetlilerini arattığı dünyamızda, karartılmamış söz bulamaz olduk.
“Toplumun bir kesimi için yeşertilen umutlar, umudu aynı ölçüde hak eden başka kesimler için ekilen kâbus tohumları oldu. Kabul görebilecek öğretilerin bile insani yanları ve insan unsuru elendikten sonra dillendirilen kalıntıları; dümdüz ifadeler; sunturlu, sipsivri sözler; yol gösterici kurtuluş şiarları; ak-kara şeklindeki tanımlar korku salıyor bir yarımıza…
“Kan, kavga, şiddet ve vahşet karşısında iştahımız kabarıyor. Önemli olan ateşin hangi ocağa düştüğü, dökülen kanın kime ait olduğu değildir… Ölenler insan, dökülen kandır; kanın rengi de kırmızıdır! Turnusol kâğıdına gerek yok. İnsan olmak, dökülen insan kanı karşısında iştahlanmamayı gerektirir…
“Tenha zamanlarda, farklı ruh hallerine sahipken beynimden sızan düşünceler, dilimin ucuna gelen sözler, kendi meşrebime uygun olarak, kalemimin kıvraklığı ölçüsünde kâğıda dökülmüştür. Anlaşılması umuduyla…”
Edebiyat Kuramı: 20
Agora Kitaplığı: 505
Sonraki yazı: Sağanak Fotoğraf
Önceki yazı: Kaplan Anne’nin Zafer Marşı