LÖPLÖPÇÜLER: Almanya-Avusturya-Slovenya 4.Bölüm Almanya
Bir haftalığına tatile çıkıp “bir”
değil “bir kaç” yer görmenin şartı esas gideceğin yerden farklı yere uçak
bileti almaktır. Hatta denk gelirse uçakla gidişi başka şehire, dönüşü başka
şehirden yaparsanız daha fazla yer görürsünüz. Avusturya’ya gelme bahanesiyle ucuz
bileti Münih’e bulunca son günü değerlendirip Münih’i de görme şansımız oldu.
Her ne kadar Villach’ta noel kutlamalarını gördüksek de, Viyana’dan bile büyük
olan Münih’de Weihnachten ruhunu tekrar yaşadık. Önce Glühwein ile içimizi ısıttık sonra sokak lezzetleri ile midemizi şenlendirdik, finalde
ise tarihi lokantada Alman lezzetlerinin tadına baktık.
Münih büyük şehir olmasına rağmen
bebek arabası ile gezmenin son derece kolay olduğu, 6-7 saat boyunca bir kere
bile bebek arabasını kucaklamak zorunda olmadığımız dolaşması İstanbul’da göre
nispeten çok daha kolay düzenli bir şehir.
Nasıl 1 hafta önce Münih’ten Villach’a
trenle geldiysek, aynı trenle (EC114) Münih’e geri döndük. Kar kış olmasına
rağmen tren tam saatinde geldi, Münih merkez garına da aynı şekilde tam
saatinde vardı. Hastasıyım bu Alman trenlerindeki dakikliğe.
Tatilimizin son gününde Münih
tren garının hemen yanındaki Ibis Hotel’de (Dachauer Strasse 21) kaldık. Ibis Hotel’leri ben seviyorum, Adana’da ve
Antep’te da kalmışlığım var. Odalar ufak tefek, dolaplar açıkta, banyoda küvet
yok ama zaruri ihtiyacın olan herşey var ve her yer tertemiz. Bizim gibi erken
rezervasyon yaparsanız 55 €’ya kalabilirsiniz. Ibislerde fiyatlar oda fiyatı
üzerinden yani 2 kişi de kalsanız aynı, tek kişi de.
Eşyaları otele bırakıp hemen
kendimizi sokağa attık. Villach’a göre epey kuzeyde olduğu için hava baya soğuk
geldi. Soluğu Karlplatz’da kurulan Weihnachten alanında aldık. Daha önce 2010’da yazdığım Münih yazısında bahsetmiştim, esas Weihnachten kutlamaları, Octoberfest’in de kutlandığı Theresienwiese’de
yapılıyor. Bizim sadece yarım günümüz olduğu için oraya gitmeye üşendik, geçen
seferden eksik kalan yerleri gezdik. Münih’te sadece yarım günde ne yapılır?
İstikamet Neuhauser Strasse’den (Münih’in İstiklal caddesi) başlayıp,
Marienplatz ve biraz daha devam edip Münih’in sokak lezzetlerinin bulunduğu
Bizim örf adetlerimize göre buz
gibi havada bebekler dışarı çıkartılmaz. Aman hasta olur aman üşür diye eve
tıkılır. Biz ise gavur çocukları gibi oğlanı dışarı çıkartmakta sakınca
görmedik. Taktık naylon korumasını arabasına, o sokak senin bu sokak benim
Biraz ısınmak için Glühwein ile
havaya girdik. Glühwein demek sıcak şarap demek. İçinde portakal, şeker ve kırmızı
şarap var. Yöresine göre karanfil ve tarçınla baharatlandırılıyor. Maksat buz
gibi havada insanların içini ısıtıp, dışarıda kalmasını sağlamak üşümesini
Hangisinden alırsan al, bardağın
depozitosunu da ayrıca ödüyorsun. Millet bir oturuşta pişmaniye gibi yumuşayana
kadar içtiği için aynı bardakla 3-4 tane götürüyor. Bizde olsa sokakta içilen
açık içecekler kesinlikle plastik bardakta veya strofor bardakta verilir.
Burada ise 5 euro depozito olup olması gerektiği gibi orjinal seramik bardaklarda
veriliyor. İşte Alman kalitesi kendini burada belli ediyor!
Yiyecek olan olarak genelde sosis
ve Brezel var. Brezel özellikle Münih’in bağlı olduğu Bavyera eyaletinde çok sık
tüketilen bir hamur işi. “Münih simiti” desek yeridir. Zira ben Hamburg’da
Frankfurt’ta pek Brezel yiyen görmedim.
Brezel yapımı bizim simite çok
benziyor, neticede hamur açılıyor sonra bir form veriliyor ve fırında
pişiriliyor. Simit gibi yumuşak değil, daha çok grisini gibi kıtır. Beni pek
sarmadı, ancak 5 çayına eşlikçi olabilir ama Almanlar özellikle birayla
birlikte illa ki yiyorlar.
Bir başka sokak lezzeti ise kavrulmuş
badem. Datça’da şahane badem ağaçları olmasına rağmen malesef badem Türkiye’de hala
çok pahalı. Dolayısıyla bizde sokakta satılacak kadar ayağa düşmedi.
Takipçilerim hatırlayacaktır, İsveç’in Götland adasında bu lezzet ile ilk defa karşılaşmıştım.
Önce tavada şeker eritilip
karamelize ediliyor, sonra bademler atılıp şöyle bir çevriliyor. Özellikle
soğuk havalarda enerji versin diye afiyetle yiyorsunuz. Hele bir de sıcak sıcak
çıkan yeni partiye denk geldiysen yeme de yanında yat.
Marienplatz’a doğru yürürseniz
solunuzda Frauenkirche ile karşılaşacaksınız. Görmemek mümkün değil. İçine girip
şöyle bir tur atmak istedik ama çok sıra vardı beklemeye üşendik. Halbuki akşam
sporu niyetine kulelerden birine çıkabilsek belkide Münih’i tepeden
Özenç sosis işine pek sıcak
bakmadığı için akşam yemeğinden önce ki altlığı tam kilisenin karşısındaki
Rischart’ta yaptı. Milföy hamuruna benzer bir sandviç ekmeğinin arasına krem peynir,
jambon, yeşillik ve domatesle hazırlanan sandiçe bayıldı.
Öğlen yemeğini trende geçiştirdiğimiz
için bu sandviçin ömrü takdir edersiniz pek uzun olmadı, anca 2 dakika
dayanabildi garibim. Özellikle milföy hamuruna benzeyen çıtır hamuru çok beğeni
topladı. Fiyatlar kolböreği misali değil, gayet uygun. Viktualienmarkt’ta salam sosis
işine bulaşmak istemezseniz Rischart’ta vejeteryan sandviçler, sizi baştan
çıkartacak poğaça ve börek çeşitleri mevcut.
Aslında akşama güzel bir
lokantada yiyeceğiz ama bu sokak lezzetlerini kaçırmak olmaz. Benim gibi
gırtlağına ve keyfine düşkün insanlar iyi yemek için her yere, her mesafeye gider,
zaten yürüyeceğimiz 1-2 km bir yer. Viktualienmarkt’ta sosis, jambon, füme et,
peynir, biftek, bonfile gibi envai çeşit et ve şarküteri ürününü satan onlarca
Bazı insanlar vardır gittiği
şehirlerde en lüks lokantalarda yer, bazı insanlar ise en az 30-40 yıllık eski
lokantaları tercih eder. Kimisi de sokak lezzetlerine fit olur. Biz löplöpçüler
genelde ikinci ve üçüncü gruba dahil oluyoruz. İşte bu bakımdan Viktualienmarkt
bizim için Münih’in en kutsal yeri.
Hatta bizim sosis diyip geçtiğimiz
şeyin de onlarca çeşidi var. Peynirlisi, Polonya usulü olanı, Müslümanlar için
dana etinden olanı, Nürnberg usulü olanı ne ararsanız var. Benim bile daha önce
hiç bilmediğim yemediğim çeşitler bunlar.
Kokulara dayanamayıp bir sosisli
almak için en kalabalık olan büfeye yanaştım. Kömür ateşinde piştiğinden dolayı
oldukça lezzetli. Ocaktan alıp sıcak sıcak veriyorlar.
Hem ekmek sıcak hem de sosisler
sıcak. Bizdeki balık ekmekçilerde en sinir olduğum şey balıkların pişirilip
pişirilip bir kenarda bekletilmesi, sonra sipariş gelince 2 dakika tekrar
ısıtılarak veilmesi. Yahu arkadaş zamandan kazanacam diye hem malı kurutuyorsun
hem de ılık ılık gazlayıp gidiyorsun. Sonlara doğru yağı donuyor lezzeti
Gurme dükkanlarında sadece sosis
ve et ürünleri değil, gastronomi dünyasındaki diğer gurme ürünlere de
rastladık. Örneğin şu gördüğünüz çorbalar. Evet evet yanlış okumadığunız bunlar
bir çorba. Koruyucu madde içermeyen, kıvam
arttırıcı katkı içermeyen, laktoz ve gluten içermeyen hazır çorbalardan bahsediyorum.
Kadınları ve erkeklerin çalıştığı ev işlerine ve ev yemeklerine fazla zamanın
kalmadığı günümüzde hazır çorbanın değişik versiyonlarını gördükçe üzülüyorum.
Nerede kaldı dana incik alıp saatlerce kaynatmalar, nerede kaldığı iliğini
çıkartıp yemeğin içine katmalar.
Et ve et ürünlerinden sonra esas
ilgi alanımız peynirciler oldu. Türkiye’de aşırı pahalıya satılan ithal
peynirleri burada çok ucuza almak mümkün. Sadece Alman peynirleri değil,
Avrupa’da peynir konusunda söz sahibi İsviçre, Fransız ve İtalyan peynirleri de
AB ülkesi olduklarından dolayı bizdekinin yarı fiyatına.
Amerika’ya ve Avrupa’ya et ve süt
ürünleri sokmak yasakken, Türkiye’ye bu ürünleri sokma yasağı olmadığı için
hatırı sayılır miktarda peynir aldık. Yanlız peynir alırken dikkat edin mutlaka
vakumlu paket yaptırın. Yoksa 1-2 gün yolarda pek dayanmıyor, ya kokusu yada
yağı valizin içinde sıkıntı yaratabilir.
Gewürzwerk markası cam
kavanozlarda satılan ezmeleri ile meşhurmuş. 7-8 çeşit ezmenin tadına oracıkta
bakıp beğendiğinizi alabilirsiniz. Domates kurusu ile yapılan Bruschetta bizim
Sıradan teker teker hepsinin
tadına aktık, bir Allahın kulu da gelip “Nasıl yardımcı olabilirim, amma
götürdün...” diye taciz etmedi. Hatta biz pişkinlik yapıp “ekmekler kurumuş, tazesi
yok mu?” diye talepkar davrandık. Adamın gönlü bol, müşteriye karşı mahçup olup
özür dileyerek taze ekmek kesiverdi.
Son olarak sebze meyve satan
manavlara değinmek istiyorum. Yahu arkadaş 25 sene önce ilkokul öğretmenimiz
bize “Türkiye kendi kendine yetebilen 7-8 ülkeden biridir” diye öğretmişti.
Şimdi bakıyorum da her şey yurt dışından ithal geliyor, buğday bile ithal edilir
hale gelmişiz, GDO’lu mısıra mahkum olmuşuz. İklimi bizden çok daha kötü olan
Almanya’da onlarca meyve ile karşılaşında insanın içi acıyor.
Büyük bir ihtimalle bir çoğu
Almanya’da yetişmiyor ama fiyatlara bakıyorum vallahi de billahide bizden çok
daha pahalı değil. Bu kadar sebzenin meyvenin ecdadını burada görüp tanıdıktan
sonra memleketin pazarlarında bunalıma girmek içten bile değil.
Böğürtlen, ahududu, avukado,
mango, ananas, deveci armudu gibi çeşitleri aynı tezgahta görünce insan bir
düşünüyor, nasıl oluyor da Münih’de var ama bizde yok diye. Adam Münih’in
göbeğinde “Türkisch Apfel” diye 2.5 €’ya halis mulis Amasya elması satıyor
arkadaş, var mı ötesi?!
7 çeşit domates, 4 çeşit mantar,
4 çeşit biber ve enginar gibi sebze çeşitlerini görünce “Ah zavallı ülkem” diye
hayıflandık. Hepsi bildiğimiz gördüğümüz gıdalar ama kolay kolay semt pazarlarında
biz bunları bulamıyoruz.
Son olarak bizde olmayan bir
lezzete değineceğim. Kresse bir çeşit taze baharat. Türkçesini bilmiyorum ama tere filizi gibi birşey.
Alıyorsunuz karton saksıda yetişen kresseyi eve götürüp mutfağa koyuyorsunuz.
Düzgün sularsanız en az 1-2 hafta dayanıyormuş. Sonra mutfak makası ile
yapraklarından kesip kesip çorbalara ve sulu yemeklere koyuyormuşsunuz.
Tere gibi taze kişniş gibi bir
nevi taze baharat. Sapları soya filizine benziyor, ama lezzeti sarımsağı
andırıyor. Aldık bir kutu eve götürdük, ben lezzetini en çok frenk soğanına
Eğer yöresel yemeklere düşkün ve biraz da sokak
lezzetlerine yatkınsanız, Münih’in olmazsa olmazı Viktualienmarkt’dır. Soğuk
puslu bir günde moraliniz sıfırın altında olsa bile ağzınız kulaklarınızda
çıkarsınız. AVM’lerin janjanlı marketlerinden çok daha ucuza hem kendiniz hem
de eş dost için hediyelik peynir jambon alabilirsiniz. Hele bir tadına bakayım
diyip 3-4 dükkana da girdiniz mi işte o zaman Münih’in hakkını verirsiniz.
Sokak lezzetleri denemesinden
sonra akşam yemeği için Münih’in tarihi lokantalarından Zum Augustiner’e gittik. Sırtçantalılar grubundan dostum Onur İnal’ın tavsiye etti burayı. İmam Çağdaş gibi yüz yıllık bir yermiş,
rezervasyonsuz yer bulmak imkansızmış.
Her gün ayrı özel yemek var, cumartesi
günleri yabani mantarla yapılan Rahmschwammerl günüymüş. Ayrıca klasik menüden bir
bavyera klasiği olan Schweinhaxe (Domuz butu) sipariş ettik.
Biralarımız geldiğinde farkettim,
masalara Brezel sepeti koymuşlar. Yemezseniz hesaba yazmıyorlar, ama yemekler
gelene kadar birayı yudumlarken tadına bakmamak elde değil. Henüz dişleri çıkmamış
Ege’nin eline diş etlerini kaşıması için Brezel tutuşturdum, tuzsuz taraflarından
afiyetle kemirdi. Brezel yerken dikkat edin üstünde kaya tuzu parçacıkları var,
biraz rahatsız edebilir.
Mutfaktan sızan et yemeklerinin
kokusu burnunuzu gıdıklarken “artık yeter” dediğiniz anda bir bakarsınız tepsi
içinde tonton garsonumuz muhteşem yemeklerinizi getiriyor. Domuz butu
Türkiye’de asla yenilecek bir şey değildir. Ben de domuz etini yurt dışı
gezilerimde pek tercih etmem. Ama özellikle Güneydoğu Almanya’da ve
Avusturya’da domuz butunu güzel yapıyorlar. Fırında uzun süre pişiriliyor,
etler lokum gibi oluyor, aynen bizim kuzu tandıra veya büryana benziyor. Yağlı
ve lezzetli bir et olmasına rağmen her nedense burada üzerine ilaveten sos
koymuşlar ama bence hiç gerek yoktu. Gereksiz süsleme sanatı.
Domuz etinin üstünde kalın bir yağ
tabakası var. Fırında pişerken bu yağ iyice kıtırlaşıyor. Aynı fırından çıkan
kuzunun yağlarını kemirir gibi isterseniz kemirirsiniz. Ama kıtırlaşmış kuzu
yağını yemek her baba yiğidin harcı değildir. Ağırdır, iki ısırık aldın mı
mideni bayabilir. Biz löplöpçüler için ise durum farklı. Zira bu meret damakta
Schweinhaxe için kuzu inciğin bir
başka versiyonu diyebiliriz. Sos olmasaydı daha iyi sonuç vereceğini
düşünüyorum. Pembe ve yağlı et hem yumuşak hem de lezzetli. Bir ısırıyorsun,
pişmaniye yer gibi ağızda dağılıyor! Zevkten dört köşe derler ya aynen o hal, geride
iz bırakmamacasına yedim. Demek ki neymiş? Yemeğin adı değil, lezzeti önemliymiş!
Bizim esas beklentilerimiz ise
Onur’un önerdiği Rahmschwammerl.
Ablamın Villach’ta yaptığına çok benziyor. Asla kültür mantarı değil, doğal!
Taze taze taze tüketmek gerekir. Yemeğin lezzetini ve rengini değiştireceğinden
domates ve salça mantarla birlikte pek kullanılmıyormuş, baharat kullanımı da
oldukça sınırlıymış. Biraz krema biraz maydanoz o kadar! Mantarları dişlerinle çiğnerken
içinden çıkan o lezzet beynimizin derinliklerinde ince bir huşu oluşturdu.
Ortadaki hamur benzeyen yuvarlak
Klasik bir Alman yemeği garnitürü. Yarı ekmek yarı patates lezzetindeki
knödel’dan ufak parçalar kesip mantarın krema sosuna bandıra bandıra yiyorsun.
Yani ekmek muamelesi yapıyorsun. Onun dışında masaya ayrıca ekmek getirilmiyor.
Knödel’ı bilmem ama mantarlar çok güzeldi. Daha geçen gün pazarda kanlıca
mantarı gördüm ama almaya korktum. Malum ülkemizde “zehirli olur” diye mantar
kültürü pek gelişmiş değil, hatta yerlerde sürünüyor bile diyebiliriz.
Ege o sıralar henüz 8 aylık
olduğu için ona Hipp marka organik mama vermiştik. Mozarella peynirli domatesli
makarnayı bizi üzmeden yemişti. Ama siz siz olun lokantada yemek yerken
bebeğinizi beslemeye kalkmayın. Farklı bir ortamda olduğu için ilgisi
dağılacaktır. Gerçekten çok aç değilse sağa sola bakıp yemek konusunda
Zum Augustiner yılların
lokantası. Garsonları en az 10 yıllık, hatta yaş ortalamaları 40’ın üstünde.
Tipik Alman kıyafetleri ve şapkaları ile hizmet ediyorlar. Yemeklerin öyle ahım
şahım süper olduğunu belki söyleyemem ama mutlaka bir akşam yemeği için buraya
gelmekte fayda var, içerideki atmosferi yaşamak lazım. Yöresel yemekler ve gerçek
Alaman lokantası diyince Münih’te akla gelen ilk yer olduğunu sanıyorum. Öyle
çok pahalı da değil. İçecekler 3-4 euro, yemekler 8-14 euro arasında değişiyor.
Gelmişken hediyelik bira bardağı
da alabilirsiniz. Neticede burası Almanya’nın en eski birahanelerinden biri
sıkı durun, tam 1328’den bira üretiyor. Orjinal Oktoberfest bardakları da
satılıyor. Metal kapaklılar 28 €, kapaksız olanlar 10 €.
4 saatlik tren yolculuğundan
sonra, hiç dinlenmeden önce sokak lezzetleri diye yollara düşüp, üstüne de kalabalık
bir lokantada yemek diyince akşam pilimiz bitti. Yemek sonrası doğru otelimizin
Otelde 55 €’ya kahvaltı dahil
olmadığı için, havalimanında CIP lounge’da yeriz diyip kalhvaltı yapmadan çıkıp
tren garına gittik. Münih tren garı devasa bir yer. En az 10-15 tane peron var,
trenlerin biri geliyor biri gidiyor. Buradan isterseniz havalimanına bizim
geldiğiniz gibi S8 tramvayı ile gidebilirsiniz ya da garın kuzey girişinde
05:15-19:55 arası yirmi dakikada bir kalkan Havaş benzeri Lufthansa Airport Bus
Tramvayla gitmek ucuz ama
otomatlardan bilet almak biraz meşakatli. Alışkın değilseniz efendi gibi
otobüse binip havalimanı terminalin kapısında inen derim. Biz alışkın olduğumuz
için tramvayla gittik. Ucuz olmasının yanı sıra özellikle bebekli yolcular için
daha konforlu çünlü daha çok hareket alanı var.
Münih havalimanında tramvaydan
inip terminale doğru girerken Edeka diye çok güzel bir ekmek fırını ve süpermarket var, uğramamak asla olmaz. Şehir
merkezine göre içkiler çikolatalar birazcık pahalı ama fırından ekmek almak
için en azında cebinizde kalmış metal paraları değerlendirebilirsiniz.
seyahatlerimde Türkiye’ye dönerken mutlaka ekmek alırım. Tüm ürünler hemen
oracıktaki elektrikli fırınlardan çıktığı için tazecik. Brötchen denen minik
ekmeklerden 7-8 çeşit alıp zulaya attık. Unundan mıdır mayasındanmıdır
bilmiyorum ama Alman ekmekleri bizim dandik beyaz somun ekmeğe göre en az 3
Aslında yemememiz gereken zararlı
bir şeyler daha var ama artık o kadarcık olur. Gizli kaçamak diyip bir kaç tane
onlardan da aldık. Quarktaschen denen poğaçanın zaten müptelasıyım. İncecik hamurla yapmışlar, içinde çok hafif
bir krema var.
Çok gezmenin avantajı, THY’den
elit card sahibi olunca Star Alliance grubundaki bütün loungelara girme hakkım
var. THY ile uçmamamıza rağmen Münih havalimanındaki H24 kapısının karşısında
ki Lufthansa Senator Lounge’a gittik. Business uçanlar için Business Lounge var, First Class uçanlar ve Star
Alliance Gold Card sahipleri (THY’de Elit Card’a tekabul ediyor) Senator
Lufthansa Senator Lounge İstanbul
Atatürk havalimanı THY dış hatlar lounge kadar olmasa da son zamanlarda
gördüğüm en güzel salonlardan biriydi. Meyvasuyu ve alkollü içkiler konusunda
elibol davranmışlar. Kahveyse en az 7 çeşit sunuluyor. Esmer ekmekli, kruvasanlı
jambonlu ve peynirli güzel bir tabak hazırlayıp son damgayı vurduk. Lufthansa’nın
uçakta verdiği servis bizim THY kadar zengin olmadığı için taze meyva suyu ile
başladığımız yemeğimize köpüklü şarap ile noktayı koyduk.
Bizim şansımıza sadece o gün mü
vardı bilmiyorum ama o gün salonda mango ve muz ile yapılan taze meyva suyu
vardı. Almanya’da yetişmediğine adım gibi emin olduğum bu iki meyveden yapılan
taze meyva suyu iç gıcıklayıcı güzellikteydi. Özellikle Tanzanya ve Amerika
seyahatlerimizden sonra Mango benim “En sevdiğim meyva” koltuğuna sağlam bir
Tombikleri iyice doyurduktan
sonra uçağa gittik ve bir seyahatin daha sonuna geldik. Lufthansa’nın uçakları hoş
güzel temiz, zamanında kalkıyor ama verdiği yemekler düdük gibi. Nerde THY’nin
soğuk meze tabağı nerede seçmeli sıcak yemekler?! Adamlar 2 saatlik
Münih-İstanbul uçuşunda dalga geçer gibi makarna verdiler hepsi bu.
Üstüne de afilli bir şey
yazmışlar “Tortellini Spinat Ricotta”, sanırsın uçağın içinde İtalyan
esintileri yaratıyorlar. Tabii yine de buna da şükretmek lazım. 3 saatlik
uçuşta bir kap yemeği ve hatta bir bardak suyu bile hayrına vermeyen firmalar
Yurtiçi seyahatler, ülkemizde “görümcemleri ziyarete
Yalova’ya gittik, gitmişken de kaplıcalara bir uğradık şekerim” diye kodlandı uzun yıllar.
Yurtdışı seyahatler ise hem pahalı, hem de yorucu
idi. İş münasebetiyle gidenler dışında, Paris ya da Milano zenginlerin
alışveriş durakları zannedildi Türk filmleri ve magazin sayfaları sayesinde.
Biz ise “Ablamlara gidiyoruz” diye çıktığımız
Avusturya seyahatinde şaka maka 3 ülke gördük. Her zevke hitap eden Münih ve sizi
oldukça şaşırtacak Güney Avusturya hakikaten görülmeye değer. Hele hele
Slovenya bambaşka bir alem, Orta Avrupa turu için önemli bir durak! Hem doğa
hem de lezzet açısından. Lufthansanın uçak indirimleri ve HRS'nin otelleri için takipte kalın, bu
zevklerden mahrum kalmamak için arasıra çıkan promosyonları kaçırmayın.
1. Avusturya Almanya’ya çok benzer ama doğası ve şirin
köyleri ile gezginler için endüstri devi Almanya’dan daha caziptir
2. Tüm Avrupa’ya gitmek için Münih’e ucuz bileti alıp tren
veya uçakla devam edebilirsiniz.
3. Balkanları gezenler için Slovenya adeta bir süpriz
olacaktır. Emin olurn Hırvatistan’dan çok Avusturya’ya benziyor
Ellerinize sağlık, ilgiyle takip ediyorum sayfanızı. Birkaç not iliştireyim izninizle:Depozito olayı her yerde aynı değil. Sıcak şarap ve bira için plastik bardak kullanıyorlar,bunlar için 2 euro idi geçen sene depozito."Kresse" su teresi olsa gerek, aynen filiz gibidir, soya filizine benzer. Amerikalılar sandviçlerinin arasına koyarlar bolca Avrupa mutfağında da mevcut. Sanıyorum maydanoz kullanımı pek yok, onun yerine su teresidir, kişniştir falan kullanıyorlar.Pretzel Berlin'de de tüketiliyor, tadı aynı bizim çubuk krakerlere benziyor.
yenge giderek kilo alıyor.eline yüzüne kan geliyor derken aldı başını gitti nerede o ilk evlendiğiniz yıllarda( örnek urfa seyahati) nerde şimdiki hali. benden söylemesi
2. bebek geliyor belki o yüzden öyle görünüyordur :)
Sizi keşfetmekte biraz geç kalmışım :( saatlerdir sitenize takılıp kalmış durumdayım; mutlu oldum, heyecanlandım ve New York'ta geçirdiğim zamanlara yandım ki ne yandım :( sizi tebrik ediyorum 7 Ocak 2014 16:06