﻿ Mayıs, 2017 | Güçlü Anne | Annelik - Bebek - Sağlık - Yemek
Masal tam “baba” demeye başladı biz İzmir’e geldik. Ama dersimize iyi çalışıyoruz. Her adımımızda “baba, baba” tekerlemeye başladık. Unutmamak lazım demi. Bir dahası olacak bu tatilin  “Çocuk beni unutuyor” der yollamazsa ne yaparız Ankara’da…
Bir de evde beni bekleyen sürprizler vardır şimdi demi. Ne de olsa bir hafta evde yalnız kalan bir adam vardı. İlk defa yaşıyoruz bunu ya çok merak ediyorum. Acaba kocam evi ne kadar dağıttı, batırdı  Ee ne bekliyordunuz ki sürpriz diyince  Aslında mutfağa alışık bir kocaya sahibim ama toplama temizleme huyumuz yok bizim. Karnını doyormuştur da sonrasını gidince göreceğiz. Bir hafta benden haber alamazsanız bilin ki evi yuvalıktan çıkmış bir kadın var…
Çevremdeki anneleri izledim. Birinin çocuğu 3 yaşında ayakkabısını kendi bağlıyor. Birisi ise 5 yaşında “anne ayakkabımı giydir” diyor.
Aslında ayakkabısını kendi giyen o çocuğun annesi aslında “sorumsuz anne” kriterine koyabileceğim bir yapıya sahip. Çocuğuyla ilgilenmez. Düşüp ağlasa “düşmeseydi” der. Diğeri ise çocuğunu gözünden sakınır. Onun için en iyisini yapma çabasındadır. Çocuğundan başka hayatı yoktur. Çocuğunun uyku saatine göre gezer. Çocuğunun istemediği hiç bir şeyi üstelemez . Ee şimdi noldu?
Aslında önemli olan çocuğun üstüne düşerken onu gayretlendirip kendine güveni gelmesini sağlamak değil midir? Acaba nerede hata yapıyoruz? Soruyorum kendime “ben sorumluluk sahibi miyim? Yoksa sorumsuz bir anne miyim?”
Aslında doğru olan çok ince bir çizgi. Bunun dengesini kurabilen annelere ne mutlu.
Bir de zamanı değil olayımız var. Daha çok küçük biraz büyümeli. Ama 3 yaşından sonra çocuğu eğitmek kolay olmaz ki. Bir de o çocuğun psikolojisi var tabi. 3 yaşına kadar her istediği yapılmış çocuk, birden emir altına nasıl girer ki… Düşünsenize her gün parka çıkartmışsınız çocuğu. Gelmiş bir gün tek o istiyor diye “çıkmayacağız” diyorsunuz. Ama o dün eve girerken, bugün gene çıkma hayaline başladı bile. Ona bu rahatı veren biz değil miyiz?
Denge kurmak zor. Heleki bu ilk bebeğimizse. Çocuklarımızın gözünün içine bakıyoruz. Üzülmesin, ağlamasın diye her şeye alıştırıyoruz. Sonra da gelsin agresif, yollarda ağlayan, herşeyi anneden bekleyen çocuklar…
Çocuklarda diş çıkarmak her annenin kabusu gibidir. Kimi çocuk kolayca diş çıkarsa da kimisi bir ay önceden başlar huysuzlanmaya.
Masal ilk dişi gelene kadar eziyet etti. Isırma çabaları mı ararsınız, geceleri bağırmalar mı… Eziyet dişteymiş. Sonunda o diş 4 aylıkken geldi de rahatladık. Sonrasın da sıra sıra 7aylık olana kadar 6 dişimiz oldu. Tabi bu sonra gelen dişlerde de isalimiz hiç eksik olmadı. Ne zaman isal olsak yeni diş habercisi diye yorumladığım da doğrudur 
Şimdi de diş çıkarma döneminde bebeği rahatlatmak için izleyebileceğiniz yolları nacizane sıralamak istiyorum. Umarım tavsiyeler işinize yarar…
Soğutulmuş muz, diş çıkarmakta olan bebeğinizin diş etlerini rahatlatmak için çok sağlıklı bir atıştırmalıktır. Bebeğinizin boğazınatakılmasını engellemek için, meyveyi meyve filesine koyun ve bebeğinize yalayarak veya emerek yiyeceği şekilde verin. Meyve filesi kullanıyorsanız, buharda pişirilmiş elma, çilek, mango veya olgun armut gibi çeşitli meyveler de deneyebilirsiniz.
Temiz bir el bezini suya batırın, nemli kalana kadar sıkın ve dolaba koyun. Bez soğuduktan sonra, bezi katlayarak küçültün ve çiğnemesi için bebeğinize verin. Önemli uyarı: Boğulma riski taşıdığından, bu işlemi yaparken çocuğunuzun yanından ayrılmayın.
Diş çıkarma aşamasında bebeğiniz bolca salya çıkarır. Salya önlükleri ve boyun bağlarıyla bebeğinizin giysilerini koruyun. Bebeğinizin çenesini bunlarla silmek, mendil veya bez bulmaya çalışmaktan çok daha kolay. Çocuğunuzun yüzünü, tahriş olmasını ve isilik oluşumunu engellemek için sık sık narin dokunuşlarla silin ancak aşırıya kaçmayın, çok sık silmek de bebeğinizin cildini tahriş edebilir.
Asetominofen, ibuprofen veya parasetamol kullanmadan önce mutlaka çocuk doktorunuza danışın. Homeopatik tozlar da faydalı olabilir, ancak bunlar için de bir tıp uzmanına danışın.
Okumak Okumak Bir Daha Okumak
Bir zamanlar en büyük zevkimdi kitap okumak. Doğumdan sonra yarım bıraktığım kitapların sayısını unuttum  . Kitabı alıp bir kıyıya atıp orada unutmak. Geçenlerde aklıma geldi bu “kızımı yetiştiriyorum” kitabı. Başlayıp devamını getiremediğim kitaplarımdan. Taşınma telaşı, yerleşme kargaşası derken yerini bulamamıştım. Çekmece düzenlerken elime geçti yeniden…
Hatırlıyorum bir anne kızına günlük gibi doğduğu günden başlayarak yazmış ve kızı doğum yapınca ona hediye ettiği notları içeriyordu. Kızda heyecanla okuyordu ki orada kaldı hikâyemiz…
Zor değil aslında istesem ben de devam edebilirdim. Neden okumadığımı uzun süredir elime kitap almadığımı bilmiyorum ama hızlı bir dönüş yapacağım tekrar. Hayatımdaki boşluğu oldukça belli. Aslında kitap okurken oradaki yaşantıya dalıyorum ben. Hatta bir söz vardır ya “kitaplardaki insanları, çevremdeki insanlardan daha çok sevdim” diye evet çok doğru.
Masal uyumuşken okumak okumak bir daha okumak. Biliyorum öyle bir zaman gelecek ki Masal bir koltukta ben bir koltukta karşılıklı kitap okuyacağız kızımla. Sonra da okuduklarımızı birbirimize özetleyeceğiz. Çocukların en büyük vitrini biz değil miyiz? Bizden ne görürlerse onu yapacaklar onlarda. Umarım kitap okuma konusunda kızıma iyi bir örnek olabilirim…
Kendimizi Dinliyoruz Biz
Eskiden bir arkadaşımla bir dostumla arama kırıklık girse acaba ne yaptım diyordum. Acaba bana mı kırıldı, farkında olmadan canını mı acıttım diyordum. Evet kendime çok acımasız davrandığımı fark ettim.
Gerçek bir dost zaten sizin onu kırmak istemediğinizin farkındadır. Yaptığınızı alınan kırılan bir insan içten içe yerinizde olamamanın gayret ve çabasının dışa vuruşudur. Bazı şeyleri anlamak zaman alıyor insanın hayatında. Ama herşey elbet bir gün ele veriyor kendini.
Bir de özünde iyi insan olmak var tabi. Anlamadığım bir nokta da bu. Her insan özünde iyidir zaten. İnsanoğlunun yaratılışında var iyilik. Önemli olan bu iyiliği egonun üstünde tutabilmektedir.
Ben artık kendimi insanlardan ayrıştırıyorum. Çevremde mutsuzluk veren insanlar bırakmamak, huzurla mutlulukla aileme adadım kendimi. Kızıma vakit ayırıyorum mesela. Yuvarlanıyoruz Masal’a evde. Ama kararlarımızdan dönmüyoruz. Bugün “evet” dediğimizi yarın “hayır” yapmıyoruz ama bugün dağıtıp yarın toplayabiliyoruz. İşin özeti kendimizi dinliyoruz biz kimsenin çocukça muhabbetlerini değil 