Aziz, sıddık ve fedâkâr ve vefâkâr kardeşlerim ve hizmet-i Kur’âniye ve imaniyede kuvvetli ve kıymetli ve çalışkan ve muktedir arkadaşlarım; Bu dünyada benim için medâr-ı tesellî sizlersiniz ve hakkınızda büyük ümitlerimi doğru çıkardınız. Cenâb-ı Hak sizden ebeden razı olsun. Âmin.
İrsâlâtınız ve bilhassa Onuncu Söz buraya o derece fâide verdi ki, herbir sahifesine mukabil, elimden gelseydi, büyük bir hediye verirdim. Çoktan beri göremediğim için, ben hangisini okursam “En birinci budur” derdim. Ötekine bakardım, “Bu birincidir.” Daha öbürüsüne baktıkça hayret ederek kat’î kanaatim geldi ki, Risaletü’n-Nur’un kitapları birbirine tercih edilmez. Herbirinin kendi makamında riyaseti var. Ve bu zamanı tenvir eden bir mu’cize-i mâneviye-i Kur’âniyedir.
Evet, bu asrın ehemmiyetli ve mânevî ve ilmî bir mürşidi olan Risaletü’n-Nur’un heyet-i mecmuası, sair şahsî büyük mürşidler gibi kendine muvafık ve hakikat-i ilmiyeye münasip olarak, birkaç nevide ve bilhassa hakaik-i imaniyenin izharında, intişarında azîm kerametleri olduğu gibi, üç keramet-i zâhiresi bulunan Mu’cizât-ı Ahmediye, Onuncu Söz ve Yirmi Dokuzuncu Söz ve Âyetü’l-Kübrâ gibi çok risaleleri dahi herbiri kendine mahsus kerametleri bulunduğunu çok emâreler ve vâkıalar bana kat’î bir kanaat vermiş. Hattâ sekeratta bulunan talebelerine imanını kurtarmak için bir mürşid gibi yetiştiğine, müteaddit vâkıalar şüphe bırakmıyor. “Bir saat tefekkür, bir sene ibadet-i nâfile hükmünde...” 1 Bir misali, Nurun Hizb-i Ekberidir diye müşahede ettim ve kanaat getirdim. HAŞİYE
Sizlere Risaletü’n-Nur’un Hizb-i Ekberini ve Kur’ân’ın Hizb-i Âzamını göndermek isterdim. Fakat Hizb-i Âzam çok uzun olduğundan daha yazdıramadım. Hizb-i Ekber ise, tercüme etmek istedim, şimdilik vazgeçtim. Sizin gibi kardeşlerin tercümeye muhtaç olmadığınızı düşünüp, yalnız Arabî suretini göndereceğim, inşaallah.
Sizlere evvelce Âyetü’l-Kübrâ’nın Birinci Makamının hülâsası namıyla gönderdiğim parça, o Hizbin esasıdır. İhtiyarsız, o esasa küçük fıkralar ve bazı kayıtlar ilâve edildiği vakit, birden başka bir şekil aldı; inkişaf ve inbisat ederek Âyetü’l-Kübrâ’nın misal-i müsağğarı gibi şehadet-i tevhidiyesi parladı; mânâları ziyalandı, ruhuma, kalbime, fikrime büyük bir inşirah vermeye başladı. Ben de en yorgunluk ve usanç zamanımda onu mütefekkirâne okudum, büyük zevk ve şevk hissettim.
( 3 )( 5 )
Lügatler Dipnotlar Tüm Kitaplar Kastamonu Lâhikası ( 4 )
Âyetü’l-Kübrâ : en büyük delil anlamına gelen ve Risale-i Nur’da yer alan bir bölüm; Yedinci Şua
divan : şiir ya da manzume kitabı; şiirlerin toplândığı kitap
ekser : çoğunluk, pek çok
erkân-ı iman : imanın esasları, şartları
feyiz : ilham; bolluk, bereket
fıkra : bölüm, kısım; belli bir düşünceyi anlatmak üzere kaleme alınan yazı; makale
mârifet : Allah’ı bilme ve tanıma
nam : isim, unvan
şehadet-i tevhidiye : tevhidle ilgili şahitlik, Cenâb-ı Hakkın varlığına ve birliğine şahitlik etme
ziyalanma : aydınlanma
fedâkâr : önem verilen bir şey uğrunda değerli şeyleri gözden çıkaran, kendini fedâ eden
hâlisâne : ihlâslı bir şekilde, samimî, içten
irsal edilme : gönderilme
itimat eden : dayanan, güvenen
medâr-ı tesellî : teselli kaynağı
tebliğ etme : bildirme
teşrik etme : katma, ortak etme
vefâdar : vefâlı; sözünde ve dostluğunda devamlı olan
vefâkâr : vefalı; sözünde ve dostluğunda devamlı olan
ehl-i keşif : maneviyat âlemlerinde iman hakikatlerini gözleme yeteneğine sahip insanlar, veliler
emâre : işaret, nişan
hakikat-i ilmiye : ilmî gerçek
heyet-i mecmua : bütünü; bütün parçaların hepsini birden
ibadet-i nâfile : farz ve vâcib olmayan ibadet
kanaat : bir fikre, görüşe ulaşma; görüş, fikir
keramet : Allah’ın bir ikramı olarak görülen olağanüstü hâl ve hareket
keramet-i zâhire : apaçık keramet, görünen keramet
menzil : durak, bölüm
mu’cize-i mâneviye-i Kur’âniye : Kur’ân’ın mânevî mu’cizesi
1 : el-Aclûnî, Keşfü’l-Hafâ, 1:310; Gazâlî, İhyâu Ulûmi’d-Dîn, 4:409 (Kitâbu’t-Tefekkür); el-Heysemî, Mecmeu’z-Zevâid, 1:78.
HAŞİYE : Âyetü’l-Kübrâ’nın üçüncü menzilinin başında, Ahmed-i Fârûkî Risale-i Nur hakkında demiş ki: “Mütekellimînden biri gelecek, bütün hakaik-i imaniyeyi kemâl-i vuzuh ile beyan ve ispat edecek.” Zaman ispat etti ki, o adam, adam değil, belki Risale-i Nur’dur. Ehl-i keşif, Risale-i Nur’u ehemmiyetsiz olan tercümanı suretinde keşiflerinde müşahede etmişler, “bir adam” demişler.