İZZEETİN ÖNDER: YETKİ ALANIM DEĞİL, AMA İNSANLIK GÖREVİM
09.01.2012 12:02 Karakter boyutu :
Profesör Sayın Celal Şengör Körfez depremi sonrasında böyle bir olaya tanıklık etmiş olmaktan bir tür mutluluk duyduğunu söylediğinde ya da buna benzer bir ifadede bulunduğunda, söylemi pek anlaşılmadı ve genel tepki ile karşılandı. Tabii ki, Sayın Şengör binlerce vatandaşın ölümü üzerine mutluluk duymamıştı. Bu ifadenin anlaşılma şekli şöyle olmalıydı, sanırım. Deprem ile ilgili laboratuar deneyimi yapılamadığından, yaşanmış olan doğa olayını Şengör hoca bir tür deney olarak algılayıp, sürecin işleyişini gözlemlemekten akademik bir tatmin duyduğunu ifade etmiş olmalı, diye düşünüyorum. Bunda da hiçbir yanlış ve kötü niyet aranmamalı.
Benim alanım sosyal olaylar ve özellikle de ekonomi olduğundan, bu yazının geri kalan bölümünde doğrudan ilgi alanım içinde olmayan konulara gireceğimden, Böylesi bir atlımın gerekçesini oluşturmak üzere yukarıdaki bölümle giriş yaptım. Ben de, Sayın Şengör misali, yaşadığımız olaylar karşısında haz veya tatmin değil, garip ve acı bir duygu içindeyim. Bu duyguya gerçekten haz veya tatmin diyemeyeceğim, fakat hazin bir sosyal oluşum, daha doğrusu oluşturuluş karşısında derin bir sızı ve iç acısı duymaktayım. Kendimi geriye çekip tüm sürece panoramik nazar atfedince bir toplumun nasıl çözülmeye çalışıldığını, nasıl fersudeleştirildiğini ve tüm sürecin nasıl bir hukuk anlayışı çerçevesinde sürdürüldüğü görüntüsü verildiğini derin bir kaygı ve hüzünle izliyorum. Sürecin bir demokrasi mücadelesi olmayıp, iç husumetin nasıl derin bir kinle kaşınarak, önce kurumların, onun üzerinde de tüm toplumun derinden yarılmasının sağlanıp, bir anlamda Lozan’ın derdest edilmesi sürecinde yol alındığının hâlâ anlaşılamamış olması içimi acıtıyor.
Projenin ilk aşaması mı doğrusu bilemiyorum; önce kurumlar kendi içinde parçalanma sürecine itildi. Siyasette, yargıda, üniversitelerde, medyada, fazla bilgim olmamakla beraber muhtemele emniyet güçlerinde, hatta finans kesiminde ve tüm toplumsal kurumlarda karşıt gruplar oluşturularak örgütsel zafiyet oluşturuldu. Bunun en tipik örneğini, maalesef, ana muhalefet partisi oluşturmaktadır. Bir komplo ile liderin değişmesi, ister istemez partiyi bir anlamda bölecekti, nitekim böldü ve güçsüzleştirdi. Bu süreçte yeni liderden bağımsız olarak bölünme süreci kaçınılmaz olacak idi. Diğer kurumlar için de benzer politikalar oldukça başarılı bir şekilde uygulandı ve uygulanmaya devam edilmektedir..
Sürecin rampaya yerleştirilmesinde fazla sosyal sürtüşme ile karşılaşmamak için de hukuk, demokrasi gibi ulvi hedefler sergilendi, hatta bu hedeflerle de yetinilmeyip, toplumun önüne koyulan ifadelerin başlarına “ileri” sözcüğü de getirilerek güçlendirildi. Bununla da yetinilmedi, böylesi teknik aldatmacalar, yaşanan mücadelenin eski çıkar grupları ile yeni çıkar grupları arasında olağan çatışma anlatımları ile sosyal destekle de takviye edildi. Toplumsal bilinci bulandıran söz konusu teknik ve sosyal aldatmacalar girdabında emperyalistlerin Ortadoğu emelleri ve bu emellerinde hedefe ulaşmada kullanabilecekleri araçları düzenleme ve denetimleri altına alma politikaları kimsenin dikkatini dahi çekmedi. Çekemezdi de, zira politikaların rampalanması, hem görüntüsel olarak parıltılı, hem de bazı gerçek toplumsal özlemleri tatmin edebileceği izlenimi veriyordu. Bu görüntü ve izlenimlerle toplumun aydın(!) kesimi tutulurken, cemaatçilik ve sahte dincilikle geniş tabandan üzerinde de siyasete zemini oluşturuluyordu.
Emperyalizm Üçüncü Paylaşım Savaşı’nı kendi arasında hesaplaşmaya dökmeden, karşıtlarına yönelik güç oluşturabilmeleri için önce çevrede temizlik yaparak tampon bölgeler planlamak yanında, buralardan kaynak ve ucuz politika aracı oluşturma gayreti içine girer. Doğal olarak bu tür ilişkilerde asıl olan demir yumruklar ya da sivri dişleri değil, önceleri sahte gülüşleri ortaya sürmektir. Emperyalistlerin sahte gülüşlerinin parlatılarak topluma yansıtılmasını emperyalist diyarlarda ya da içeride görevli aveneler büyük bir başarı ve mutlulukla yerine getirmişler ve hâlâ da getirmektedirler!
Görevli ya da bilinçsiz avenelerle bazı siyasîlere de bir çift sözüm olacak. Beyefendiler ve hanımefendiler içinden geçtiğimiz vahim ortamda lütfen ve lütfen timsah gözyaşlarınızı içinize akıtınız; lütfen iyi polis rolü üstlenerek sahte üzüntü belirtisi gösterip, sonuçların sükûnetle beklenmesi gerektiği gibi çocuksu telkinlerinde bulunmayınız. Eğer toplum Aziz Nesin düzeyinde ise zaten söylediklerinizi anlayamaz, ama eğer öyle değil de susuyor ya da susturulmuş ise, lütfen bu durumu biraz derin olarak düşününüz ve hatta kendi adınıza yeise kapılınız, zira toplum çözülünce sizlere de makam kalmaz! Toplumsal hesaplaşma bireysel hesaplaşmaya benzemez. Zira bireysel hesaplaşmada bir taraf kazanıyor olabilir, ama toplumsal hesaplaşmada tüm toplum kaybeder.
Bu acı sürecin arkaplanında ekonomi ve içinden geçtiğimiz emperyalizmin çevreyi yutma hesapları yatmaktadır. Bu yazıda, tüm emperyalist alt-yapının bazı üst görüntü kırıntılarından söz ettim. Başka bir deyişle, Yeni Yıl’ın bu ilk yazısında doğrudan alanım olmayan politika ve biraz da sosyoloji alanında gezindim, çünkü içim çok acıyor! Gelecek hafta daha ilgi alanım içinde sohbet etmeyi planlıyorum.
Yeni Yıl ve gelecek için mutluluklar diliyorum! Umarım?
lozan antlaşması akp fethullah gülen başbakan recep tayyip erdoğan