İlkokul Öğretmenim... – Oya Engin (Özgün Yazı)
Gönderen: merinos62 0 yorum çocuk, eğitim, öğrenci, öğretmen, özgün yazı, tebeşir
Herkes gibi bende ilkokul öğretmenimi yaşım kaç olursa olsun unutamam. İlkokul birinci sınıfa başladığım zaman yaşım dolmadığı için 10 gün yüzünden bir yıl kaybetmek durumundaydım. Ama annem kız çocuğu olmam sebebiyle mutlaka bu 1o gün yüzünden yıl kaybetmemem gerektiğini, o yıl mutlaka okula başlamam gerektiğini söyleyip duruyordu. Bunun sebebini o zamanlar anlayamıyordum. Sonlaraları anneme sorduğunda ” ne bileyim kızım sene kaybetmeni istemedim, kız çocukları erkenden büyür, gelişir, belki sınıfta falan da kalırsın, senden küçüklerin arasında iri yarı kalmamanı istedim ” diye açıklamıştı.
Oysa annem benim ne cingöz bir öğrenci olacağımı o günlerden kestirememişti. Fakülte yılları dışında sene kaybı yaşamayan, sınıflarını sular seller gibi geçen bir öğrenci olmuştum. Bedensel gelişimime bakarsak annem baba sülalesine çekeceğimi düşünmüş, boylu boslu dalyan gibi bir kadın olacağımı hayal etmişti galiba. Yine burada da yanılmış, hayatımı ufak tefek kısa boylu bir kadın olarak yaşayacağımı hesap edememişti.
Annemin beni o yıl okula yazdırma çabaları sonuç vermemişti. 1969 lu yıllarda Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin koyduğu kurallar tıkır tıkır işler, kanun ne derse o yapılırdı. O yüzden beni resmi olarak okula yaşım dolmadığı için kabul etmiyorlardı. Ancak annem beni o yıl okula yazdırmaya kararlıydı.
O gün annem belime kadar uzun saçlarımı sıkı sıkı taradı. Benim çocukluğumun olmazsa olması kocaman beyaz kurdeleden yapılmış fiyonk başımın sağ tarafına özenle oturtuldu. Annemin kendi elleriyle diktiği mavi keten elbise ve beyaz ayakkabılarımla mahalle okulunun yolunu tuttuk.
Yıllar sonra bir gazetede vefat haberini öğrendiğim okul müdürümüz Mustafa Öğretmen’in karşısına geçtiğimiz gün bir öğretmenin bir insanın üzerinde nasıl etki yarattığını, yaşamını nasıl yönlendirebildiğini, otoritenin, sevginin, şefkatin ne olduğunu çocuk aklımla idrak edebildim. Annem derdini anlatıyor Mustafa Öğretmen beni okula kabul edemeyeceğini anlatıyor ama ikisi bir türlü anlaşamıyorlardı. En sonunda Mustafa Öğretmen masasından kalktı, yanıma geldi, başımı okşadı ve bana sordu ” sen okula gelmek istiyormusun?” dedi. Başımı salladığımı hatırlıyorum.
Mustafa Öğretmen o zamanlar sistemde var olan bir yöntemi anneme önerdi. “Misafir öğrenci statüsünde kızınızı okula alalım. Bir ay devam etsin, gelişimine ve uyumuna göre karar veririz” dedi.
Okul açıldı. İlk öğretmenim Güler Filcan ile o gün tanıştım. Uzun boylu, çok şık giyimli ki her zaman tayyör giyerdi, sevecen, bana göre dünyanın en güzel kadınıydı. İlk gün onu çok sevdim. Her zaman da seveceğim…
Ben misafir öğrenci statüsünde okuldaki tek öğrenciydim..O yüzden herkes bana çok iyi davranıyor, diğer sınıf öğretmenleri de beni seviyorlardı. Okulun ikinci haftası bir gün derste tuvalet ihtiyacı yüzünden ders sırasında koridora çıktım. Bomboş koridorda tuvalete doğru giderken çıkardığım ayak seslerini dinliyor, bu sesi çok sevdiğimden daha fazla ses çıkarmak için zıplayarak yürüyordum. Tam o sırada tenefüs zilinin çanı altında bir merdivenin üzerinde müdürümüz Mustafa öğretmeni gördüm. Elinde bir tornavida zil çanının tamirini yapıyordu. Ayak seslerimi duyunca geriye doğru bana baktı ve göz göze geldik. Çok sert ve sinirli yapısını öğrenmiştim. Öğretmenler de dahil olmak üzere herkes ondan çok korkuyordu. Ama ben; hayır. Sadece zıplamamı keserek doğru dürüst yürümeye başladım. Hala bana dik dik bakıyordu. Hiç duraksamadım, yanından geçerken de ” kolay gelsin Mustafa Bey (öğretmenim değil, bey) dedim ve doğruca tuvalete gittim. Döndüğümde merdiven boştu. Bizim sınıfa gitmiş, öğretmenime velisini çağırın yarın kaydını yapalım, medeni cesareti yüksek bir çocuk demiş.. Ben de böylece canım öğretmenimin asil öğrencisi olma şansını medeni cesaretim sayesinde kazanmış oldum.
Öğretmenim bir Atatürk sevdalısıydı. Yaşamımızda, ülkemizdeki tüm olumlu şeyleri Atatürk’e borçlu olduğumuzu bize o öğretti. 10 Kasım yaklaştıkça derslerin büyük bir kısmını Atatürk inkilaplarına, savaşlarına ve kurtuluş mücadelesine ayırırdı. Ata’mızın asker ve devlet adamlığı dışındaki içindeki çocuk, insan ve vatan sevgisini ondan öğrendim. Atatürk sevgimizi onunla kazandık. Bizi çağdaş düşüncelerle, modern bir ülkede yaşamaya hazırladı. Matematik dersini çok severdi. Matematiğin hayatın bir özeti olduğunu ve bu derse çok önem vermemizi öğütlerdi. Her doğum gününde öğrencilerine kitap hediye ederdi. Kitaplar sayesinde başka hayatlara, başka ülkelere başka düşüncelere ulaşmayı onunla öğrendim. Maddi durumu iyiydi. Bu yüzden maaşının büyük bir kısmını öğrencilerine harcardı. Ailelerimizi ziyaret eder. Öğrenci anneleriyle sıkı ilişkiler kurardı. 45 kişilik sınıfta her aile ile görüşür, ihtiyaçları, psikolojik değişiklikleri takip ederdi. Öğrencilerinin sosyalleşmelerini ister, hepimizi dersler dışında çeşitli kurslara gitmemiz için teşvik ederdi. Bando ve folklor eğitimi almamı öğretmenim istemişti.
Kardeşim doğduğunda da yanımızdaydı. Hatta kardeşimin isim annesidir. Onun da bir kızı vardı. Bizimle arkadaşlık etmesi için ve kendi annelik özelliklerini bizimde görmemiz için haftada bir kere kızını sınıfa getirir her seferinde başka bir öğrencinin yanında oturturdu. Kız öğrencilerle erkek öğrencilerin kaynaşmasını, arkadaşlık etmelerini sağlar, sınıfta oturma düzenini sık sık değiştirir özellikle ekonomik durumları birbirlerine denk olmayan öğrencileri yan yana oturtmaya özen gösterirdi.
Bütün bunları o zamanlar yorumlayamıyordum. Oysa neler yapmak istediğini ilerleyen yaşlarda irdeledikçe bizlere nasıl bir eğitim verererk hayata ne şekilde hazırladığını anladığımda kendisine saygım bir kat daha arttı.
Emeklilik yaşamını Yalova’da sürdürdüğünü biliyordum. Deprem felaketinden sonra haber alamadım. Çağdaş,cumhuriyetçi, hoşgörülü, sevecen bir öğretmen, kadın ve anneydi.
İlkokul öğretmenin Güler Filcan’ın şahsında tüm öğretmenlerin önünde saygıyla eğiliyorum. Tüm öğretmenlerimizin 24 Kasım Öğretmenler Gününü içtenlikle kutluyorum.
Güler Filcan; canım öğretmenim, sizi asla unutmayacağım. Hangi dünyada olursak olalım.