Maske | Gece Dergi
: Selen Demir : 12 Mayıs 2017 - 00:31
Sokak kalabalık, gereğinden fazla kalabalık. Kendime yol açmaya çalışıyorum. Gücüm yettiğince itekliyorum herkesi. Bir süre sonra yorgun düşüyorum, öylece oturup kaldırıma koşuşturmacayı izliyorum. Herkes telaş içinde bir yerlere yetişmeye çalışıyor. Bazıları gülüyor, bazıları kahkahalar atıyor, bazıları ise dünya üzerideki bütün dertleri sırtlarına toplamışçasına sürünüyor sokaklarda. Ben, ben mi ne yapıyorum; kocaman bir boşluktaymışçasına yığıldım kaldırıma, etrafımı izliyorum. Ellerimi kaldırıma dayamışım, parmaklarıma vuran güneş ışığı kavuruyor tenimi.
Yüzlerindeki sahte maskeleri düşüyor bazılarının aceleden koştururken; bazılarının yükleri ağır geliyor, yorgun düşüyorlar.
Hayat, herkes için farklı bir anlam içeriyor. Bazıları evlerine götürebildikleri bir ekmek için şükrediyor, bazıları sağlıkları için. Bazıları ise sahip oldukları için sevinmek yerine, sahip olamadıkları için üzülerek harcıyor hayatı.
Ben dâhil herkes, hayatı fazla ciddiye alıyoruz. Gereğinden fazla olaylara ve insanlara takılıyoruz. Bazen hayallerimize o kadar dalıyoruz ki gerçeklerle yüzleşemiyoruz. Herkesin, bizim kafamızda kurduğumuz gibi bir kişilikte olmasını bekliyoruz. Sahiplenmeye ve sahiplenilmeye ihtiyaç duyuyoruz. Beklentilerimiz bizi yaralıyor. Bir nevi, bu evren için hayal kırıklığıyız. Kendi yolumuzu çizelim derken mürekkebi biten kalemlerimizi ve kaybettiklerimizi, bir bir yanan ateşe atsak, içimizdeki ateş diner mi ya da bu acı gider mi?
Olivia – I
Mitomani, Hubris, Şef ve Kitlesi
Oysa Ben Her Şeyi Duyumsamak İsterim
O Tabak Bitecek!