Maya Pom Ayrıntıları: Şubat 2011
"sınırı aşmaya başladığımda
beni ben yapan işaretler silinmeye yüz tutuyor
çizgilerim gerisin geri antileşip derimden içeri giriyorlar
belirli bir insana verdiğim rahatsızlığı iki katına çıkarıyorum
üç katına dört katına ilerlerken, kendimi durduramıyorum
hem ona hem bana haksızlık bu
bu kadar b*** yememeliydi kafam
ne yıldızı yaa
bu kadar boku yememeliydi kafam
çok bastım aynı yere, bileğim ağrıyor
omurgama tersten bir rahatlama çöktü
bu gariplik fazla geliyor kaburgalarıma
çatırdayacağım ama telaşa vermiyorum hala
çok ileri gittim
bu kadar takmaya hakkım yok
hadi taktım, belli etme sus artık
olan oldu, sus artık kızım, sus!
yoksa ben kıracağım ağzımı, burnumu, en çok da ellerimi
baş parmaklarım yeter
rahatsızlık veremezsin bu kadar
bırak peşini, bırak
sikerim senin sevmeni de aşkını da oyunu da buyunu da
sus artık SUUUUUUUUUUSSSSS!!!!!!"
var böyle işte. sadece, sakin-rahat-mutlu-kendin ol. olursun , biliyorum.
Gönderen Maya Pom zaman: 01:22 Hiç yorum yok:
Gönderen Maya Pom zaman: 00:19 Hiç yorum yok:
Gönderen Maya Pom zaman: 00:08 Hiç yorum yok:
hiçbir şey hiçbir şey değil. büyük bir laf gibi, ama beni başka büyük laflar etmekten koruyabilecek bir büyük laf. hiçbir şeyin hiçbir şey olmadığını kabul edersem herşey olabilecek şeyler benim olur. benim olur! ben-im.
kırk defa desem bunu her gün.
birine aşık oldum. hayatımda ikince defa. ona.
bir şeyler yanlış. çalışmak istiyorum. bir şeyler yapmalıyım. s*k*y*m.
Gönderen Maya Pom zaman: 00:53 Hiç yorum yok: