ŞİMDİ DEĞİLSE NE ZAMAN? - Halimiz
Published by Şafak Erişkin 16 Mayıs 2019
Geçmiş ve gelecek koridorunda yine “şimdi”yi unuttuğumu farkettim şu aralar. Yüz aynı yüz, gözler aynı gözler yıllardır bana ve dünyaya bakan ama aynı yüz bu sabah geçmişe bakarken bir gölgeli, geleceğe bakarken gözler kısık, hafif şüpheli göründü, ki o an birden farkına vardım asıl “şimdi” nasıl görünüyorum diye bakmayı unuttuğumu ! Arada ayna karşısında yaparım bunu kötü kalpli cadı kraliçe misali, bakalım şimdi ne diyecek ayna diye. Hem hangimiz normaliz ki zaten?
Aklımdan zaman içinde geçen sorular, unuttuğumu sandıklarım, aynanın önünde tanıdık yüzümle karşılaşınca ortaya atıverirler kendilerini birden. En beklenen ve aranan yanıtlarsa o yüz yabancı olduğunda gelir ruhuma. Gözlerim ruhumun yeşilliğini yansıtsa da dünyaya ben baktığımda ruhumdan bakışlarını kaçırması ne tuhaf?
Ve o gözle bakınca aydınlandı birden! Neden bir şeyleri ertelemekten bu kadar zevk alıyoruz ki gerçekten? Yani çok güzel hayatlarımız olsa bile – ki hayatın kendisi çok güzel zaten o ayrıca nefis! 🌺… Ama…
Hayatta bize iyi hissettiren şeyler her zaman büyük şanslarımız dahi olsa, adı üstünde, küçük ya da büyük hayallerimizi ertelememize “engel” oluşturuyorsa eğer? Adını ne koyalım?
Şu konfor alanlarımızın azıcık dışına çıkmak ne kadar zormuş, yani ne konformuş bir çıkamadık gitti oradan? Geçmişten getirdiğimiz kimliğimiz ile gelecekteki beklenti ya da hayallerimizi, gerçek olan “Şimdi”‘yi yoksayarak nasıl bağlayabiliriz ki birbirine?
Ben yapamadığımı farkettim ki dediğim gibi düzenli kontrol ederim nedir durum diye, yine kaçmış aradan görüyorum ki…😂
Ertelemesek ya artık! Yakıyormuş benden söylemesi! Hemen, şimdi “Yaşasak” ya artık?
Ben ne beklemeye ne de ertelemeye tahammül edemeyeceğim bir yerdeyim artık onu biliyorum, peki ya Siz?