Rakı beyazı vuruyordu yüzüme. Pencere önlerinde kauçuk ekili saksılar. Nedendi kauçuk? Yan odada bir çocuk armonikasını üflüyordu. Gurbetti burası. Çöl gibi karla kaplı sıra dağlar gibi.
Çantama uzandı elim. Vazgeçtim sonra. Bir eski fotografı çıkarıp saatlerce gözleyecektim belki. Belki diş fırçamı arayacak, tütünün sararttığı dişlerimi fırçalayacaktım. Ya da kalemimle defterimi özlemiştim kim bilir. Neyse vazgeçmiştim zaten.
Nasıl olduysa, gitmek fiili yerleşiverdi aklıma. Gidilecek hiçbir yerim kalmamıştı. Bundan mıydı? Yoksa gurbetin tam ortasındayım diye miydi?
Sonra gidilecek ne çok yerim varmış dedim kendime. Dudakların örneğin. İki yakanı bir araya getirmeyen, ardında insan yüreğini gizleyen göğüslerin, avuçların çizgi çizgi avuçların, günün ilk vapuruna geç kalışım gibi uzayan saçların.
Yan odadaki çocuk armonikasını üflemeyi bıraktı. Perdeler örtüldü birer ikişer. Çekmecedeki mumu şamdana yerleştirip yaktım. Yüzüme mum alevi vuruyordu şimdi. Ama hala tam ortasındaydım gurbetimin. Sokağın öte yanı daha bir geceydi de, ben günümü yokluyordum sanki. Umutlanmak mıydı bu yarına, yoksa bütün bütün kesmek miydi bağlarımı kendimle?
Pencere önlerindeki saksılara kauçuk ekmişlerdi. Çünkü uzağın sesini ancak böyle bastırabilmişlerdi. Anlamıştım. Pek çok kez anladığımda ne olacaksa, yine aynı olacaktı. Unutacaktım. Çocuğun armonikasını, kauçuk ekili saksıları, sokağın ötesindeki geceyi, rakının beyazını, mumun alevini...
Fırat Avcı | 04/01/2019
0 Yorum | 49 okunma | 0 beğeni