Tülay Sözeri İNSAN SICAĞI !..
Memet Yula'dan Mansur Yavaş'a Ziyaret
Yeşilbayır, Kıbrıs'a Bağlanıyor
26 Eylül 2019 - Perşembe 22:03
Yer bir siyasal hapishanenin koğuşu. Bir gün görevliler tutuklulardan bir genci alıp götürürler. Aradan iki gün geçtikten sonra getirip koğuşun ortasına atarlar. Gencin yüzüne bakan herkes ona işkence yapıldığını anlar. Koğuştakiler onu yatağa yatırmaya çalışırlar ama genç çocuk o kadar titriyordur ki, odadakiler ne yapacağını şaşırır. Bir ara tutuklulardan birisi, usulca çocuğun yanına uzanır. Ona sevecenlikle sıkı sıkıya sarılır. Biraz sonra çocuktaki titremelar azalır, yavaş yavaş sakinleşmeye başlar ve uykuya dalar. Bu manzarayı izleyenlerden birisi yanındakine dönerek “işte insan sıcağı” der.
Bu olay Erdal Atabek’in “İnsan Sıcağı” adlı kitabında anlatılmaktadır. Yaşamının yaklaşık üç yılını siyasi tutuklu olarak hapishanede geçiren yazar Erdal Atabek bu kitabında, hapishane şartlarından ziyade, oradaki tutukluların çoğumuzdan bir farkı olmadığını, paylaşmaya , sevilmeye hasret bir çok insanın buluşmalarındaki sıcaklığı sade dille bize aktarmıştır.
Dışarıda önemsenmeyen ayrıntıların burada ne kadar önemli olduğunu, yeri geldiğinde bir iğnenin, bir havlunun ve bir ekmeğin ne kadar büyük bir paylaşım aracı olduğunu, kendi iç dünyasıyla yüzleşen bu insanların belki yaşamı boyunca yakalamadığı deneyimlerle zenginleştiğini anlatan bu kitap aslında bir çok soruyla yüzleşmemi sağladı.
Birbirimiz için bu kadar önemliyken, birbirimize bu kadar muhtaçken nasıl oluyor da etrafımızdaki insanları yok yere hırpalayabiliyoruz? Tek bir dokunuşla en azılı bir suçluyu bile muma çevirebilecekken, nasıl oluyor da birbirimizi görmemezlikten gelebiliyoruz ?
Yaşadığımız bir çok sorunun çözümünün “insan sıcağı” denilen olguyla çözülebileceğini bilmemize rağmen, neden içimize nefret tohumları ekmekten kendimizi alamıyoruz?
Büyük Yaratıcımız tarafından genlerimize işlenmiş olan sevgi ve merhamet duygularının zamanla ne hale geldiğini , özümüzle uyuşmayan negatif duygularla, sevgisiz yaşantılarımızla ne kadar mutsuz olduğumuzu kabullenmekte, bu mutsuzlukla çevremize verdiğimiz tahribatı anlamakta neden bu kadar zorlanıyoruz?
Zor sorular değil mi? Sorular ne kadar zor olursa olsun aslında çözüm çok basit. En yakınınızdan başlayarak başkalarını anlayabilmek, ne yapıda olurlarsa olsunlar onları engin bir hoşgörüyle kucaklayabilmek, insan sıcaklığını hisettirmek ve hissedebilmek için büyük bir çaba göstermek gerekir.
Hepimizin bu sıcaklığa ihtiyacı var. Bu sıcaklık öyle bir şeydir ki, hiç beklenmedik bir anda karşınıza çıkıverir. Hiç ummadığınız bir anda , hiç tanımadığınız birisi gülümseyiverir. Bu yüz size, varlığınızın ne kadar değerli olduğunu size anlatmakta, içinizdeki okyanusları, içinizdeki bereketi keşfetmenizi sağlar. Bundan daha büyük bir kazanım olabilir mi?
İnsan sıcaklığından uzak yaşamlarımızın insanlıktan uzaklaşması........ Bugünlerde yaşadığımız bu değil midir?
Etiketler: İNSAN, SICAĞI, !..,