HÜCRE: 1 NO: 1 - 3. Bölüm: Göklerde Süzülüyorum! Oku | Epik Novel
4. Bölüm: Çın Çın 3. Bölüm: Göklerde Süzülüyorum! 2. Bölüm: İdam Sehpası 1. Bölüm: HÜCRE 1
HÜCRE: 1 NO: 1 - 3. Bölüm: Göklerde Süzülüyorum!
Rain, içinde envai çeşit ışık parçacıklarının patlayıp bir o yana bir bu yana saçılarak ahenkle dolaştığı küreyi hızlıca dostundan alıp arkadaşlarından ayrı bir sokağa giriverdi. Kürenin parıltısı çantasında dahi göz kamaştırıcıydı. Tam zamanlı çalışarak köleye dönüşmüş insanlar başlarını kaldırmaktan aciz durumda iken Rain'in sırtındaki ışık hüzmelerini fark edip onu takip ediyorlardı. İnsanların hareket kalıpları gittikçe yavaşlamış ve basitleşmişti.
Rain yeterince arayı açtığında bir sokak arasına girip soluklanmaya başladı. Daha en başından kendini aşırı zorlamıştı. Hızlı hızlı soluk alıp verirken cebinde öten telefonu ile irkildi.
"Rain! Kordinatları telefonuna atıyorum."
Aniden arkadaşının sözünü kesti.
"Ne kordinatı? Aynı yerde buluşacaktık!"
Sorusuna cevap almaya kalmadan eski buluşma konumunu incelemeye başlamıştı. Yerleştirdikleri navigasyonlar onlarca araç tespit etmiş ve olası bir tehlikeyi önlemişti.
"Naru dört kişiyiz! Allahın belası grupta bir casus olamaz değil mi?"
Acemi dostuna göre daha olgun olan Naru sakin bir şekilde konuşarak Rain'i yatıştırabileceğini düşünüyordu.
"Şuan yanımdalar. Kimin yaptığını buluştuğumuzda tartışırız. Kürenin başına bir şey gelmedi değil mi?"
Gencin kalp atışları normale dönmüş heyecanı az da olsa yatışmıştı. Çantasından küreyi çıkarıp ellerinin arasında döndürerek kontrol etti. Zihninin bulandığını hisseder gibi olup suratından uzaklaştırdı.
"Tertemiz... Ama diğerlerini de peşimize takıyor."
"Herkesin arzuları var Rain... O kürenin içinde yüzbinlercesinin umudu var. Sokakta peşine takılan, zombileşen insanlar küreyi istemiyorlar. Kürenin içinde var olmak istiyorlar. Bir gün onlara istediklerini vereceğiz."
Rain telefonu kapatıp sokağın sağını solunu kontrol etti. Etrafta kimse yoktu. Bu kimsenin bir anda ortaya çıkıvermeyeceği anlamına da gelmiyordu. Küreyi çantaya koymadan evvel işini halletmeliydi. Yere çöktü ve küreyi karşısına aldı. Gözlerini kapatmış zihnine yoğunlaşmıştı.
(Bir çocuk veya yaşlı... herkes arzular uçmayı..)
Ellerinin arasındaki küre ısınmış sallanıvermeye başlamıştı. Rain'in kollarındaki damarlar genişliyor kanı sürekli renk değiştiriyordu. Kürek kemiğine kadar ulaşan enerji omurgasına dokunduğunda tarif edilmez bir acıyla küreyi elinden bıraktı. Yerde acıyla kıvranıyor sırtüstü yatarak omurgasını zemine bastırıp acısını hafifletmeye çalışıyordu.
Acısı dindiğinde ayağa kalkıp t-shirt'ünü çıkardı. Torakal(göğüs) omurlarının etrafında yeni kemikler oluşmuş sağa ve sola filizlenmişlerdi. Küreyi tekrar avuçlarının arasına aldığında kemikler uzamaya ve tüylenmeye başladı. Eskisi kadar acı çekmiyor hatta vücuduna yayılan enerji onu tatmin ediyordu.
Nihayet işini bitirdiğinde bir kartalın kanatları kadar büyük kanatlara sahipti. Küreyi tekrar çantasına yerleştirdi ve çantayı da eline aldı. İlk defa bu kanatları kullanacaktı. Koşarak birkaç kez kanat çırptıysa da başaramamıştı. Yanı başındaki merdivenlere tırmanarak eski binanın çatı katına çıktı.
(Filmlerde çakılana kadar süzülür bir anda işi kaparlar. Aynısını becerebilirsem bugünde hayatta kalırım!)
Rain birkaç adım geri çekildi ve derin bir nefes aldı. Önü ap açıktı, eğer başarabilirse dümdüz ilerlemekten başka çaba sarfetmeyecekti. 2 metrelik mesafenin yarısını depar atıp diğer yarısını sıçrayarak tamamladı ve süzülmeye başladı. Henüz yeni kazandığı kanatları tabii ki bir kuş kadar seri çırpamıyordu. Gittikçe alçalmaya başlamıştı.
"Çakılıyorum! Tam şu anda yükselmiş olmalıydım!"
Birkaç metre daha süzülmüş gittikçe alçalmıştı. Düşeçeğini anladığında sırt üstü döndü ve çantayı göğsünde kollarının arasına aldı. Kanatlarının üzerine düşmüş pekte bir şey hissetmemişti. Ayağa kalkıp kanatlarını olduğu yerde çırparak bir nevi kendini temizledi ve telefonunu çıkarıp Naru'yu aradı.
"Naru, benim gelmem geceyi bulur. Siz başlayın."