By Ozra's: 2011
Bir kaç yüzyıl önce Papa bütün yahudilerin Roma'yı terk etmeleri gerektiğine karar verir.
Doğal olarak Yahudi toplumundan büyük bir tepki gelir.
Bunun üzerine, Papa ile Yahudi toplumundan önde gelen birisiyle karşılıklı dini bir müzakere yapmalarını önerir. Yahudiler kazanırsa kalacaklar, Papa kazanırsa gidecekler. Yahudiler çaresiz kabul eder ve temsilci olarak Moiz'i seçerler. Ancak Moiz'in Papa ile aynı dili konuşamaması nedeniyle müzakere de konuşmak yerine sadece işaret dilinin kullanılması teklif edilir.
Papa da kabul eder. 1. Müzakere günü geldiğinde iki taraf karşılıklı yerlerini alırlar ve karşılıklı olarak bir süre bakıştıktan sonra Papa elini kaldırarak 3 parmağını gösterir. Buna karşılık Moiz tek parmağını kaldırır.
2. Papa parmaklarını sallayarak başının etrafında çevirir. Moiz ise parmağıyla yeri işaret ederek oturduğu yeri gösterir. 3. Papa yanındaki çantadan bir parça ekmek ve şarap çıkartınca Moiz de bir elma çıkartır. Bunun üzerine Papa ayağa kalkarak "Ben pes ediyorum, Yahudiler kalabilirler" der. Müzakere sonrasında Papa'nın etrafına toplanan kardinaller Papa'ya ne olduğunu sorduklarında Papa; 1. Ben önce 3 parmağımı gösterip Kutsal Üçlüyü işaret ettim. Buna karşılık o bana tek parmağını gösterip her iki dinin de tek Tanrı’yı tanıdığını söyledi. 2. Ben parmaklarımı sallayıp basimin etrafinda çevirerek Tanrı’nın bizim etrafımızda olduğunu gösterdiğimde o da oturduğu yeri işaret ederek Tanrı’nın onların durduğu yerde de olduğunu işaret etti. 3. Ben kutsal ekmek ve şarap çıkartıp Tanrı’nın bizim günahlarımızı bağışladığinı göstermek istediğim zaman da hemen bir elma çıkartıp bana ilk günahı hatırlattı. Herifin her şeye bir cevabı var. Ne yapabilirdim ki?" Ayni sırada Yahudi cemaati de Moiz'in etrafini sarmış ona nasıl başardığını soruyorlardı, Moiz; 1. "Önce bana 3 parmağini gosterip 3 gün içinde burayı terk etmemizi istedi. Ben de ona bir tekimizin bile ayrılmayacağımızı söyledim. 2. Sonra bütün şehrin Yahudilerden temizleneceğini söyledi. Ben de, hiç bir yere gitmeyip olduğumuz yerde kalacağimizi söyledim" 3. "Sonra ne oldu?" diye kalabalık heyecanla sormuş. "Valla,sonrasını ben de pek anlamadım. Adam biraz hiddetlendi ve öğle yemeğini çıkarttı. Bunun üzerine ben de benimkini çıkarttım. Hepsi bu!..
İNSANLARIN NE KONUŞTUĞU DEĞİL NE ANLADIĞI ÖNEMLİDİR.
HZ. MEVLANA DA ŞÖYLE DER: NE KADAR BİLİRSEN BİL,
SÖYLEYECEKLERİN KARŞINDAKİNİN ANLAYABİLECEĞİ KADARIYLA SINIRLIDIR.”
Gönderen By Ozras zaman: 22:13
( Kumaş Perde Nedir : İpek, viskon, keten, şönil gibi birçok seçeneği bulunan kumaş grupları kullanılarak dikilir. Kullanım amaçları işlevselliği ve estetiği bir arada sergileyebilmektir. Tek başına yada mekanizma eklentisi ile düşünce sınırlarına bağlı olarak, birçok tasarım yapılabilir. Kumaş enleri ~140 - 300 cm arasında değişir. Kumaş üreticilerinin tavsiyeleri genelde kuru temizlemedir, ancak kumaş cinsine bağlı olarak 30 derecede hassas yıkama ile temizlikleri yapılabilir.)
Gönderen By Ozras zaman: 09:46
Etiketler: Dekoratif, Hand Made, Kumaş
- Adet dönemleri arasında veya menopoz sonrası kanama,
- Ciltte nedensiz beliren döküntü ve morluklar varsa
- Ele gelen kitle veya şekil bozukluğu,
- Kemiklerde şiddetli ağrı,
- Hareket kısıtlılığı varsa
- Şiddetli ve uzun süreli baş ağrıları,
- Çift görme veya görme kaybı,
- Yeni gelişen dengesizlik, baş dönmeleri, uyuşma veya felçler,
- Şuur bulanıklığı, konsantrasyon güçlüğü,
- Kişilik değişiklikleri varsa
Yukarıdaki belirtileri gördüğünüz ve hissettiğinizde en kısa sürede bir uzmana danışınız.
Gönderen By Ozras zaman: 09:37
“Hasta ne konuşuyor, ne de söylenenleri anlıyor. Bazen saatlerce anlaşılmaz şeyler geveliyor. Zaman, yer ya da kişi kavramı yok. Yalnız, nasıl oluyorsa, kendi adı söylendiğinde tepki veriyor. Son altı aydır onu yanındayım, ne görünüşü için bir çaba sarf ediyor ne de bakım yapılırken yardımcı oluyor. Onu hep başkaları besliyor, yıkıyor, giydiriyor. Dişleri yok, yiyeceklerin püre halinde verilmesi gerekiyor. Gömleği salyalarından dolayı sürekli leke içinde. Yürümüyor. Uykusu sürekli düzensiz. Gece yarısı uyanıp çığlıklarıyla herkesi uyandırıyor. Çoğu zaman mutlu ve sevecen, fakat bazen ortada bir sebep yokken sinirleniyor. Biri gelip onu yatıştırana kadar da feryat figan bağırıyor.”
Bu olayı okuduktan sonra Dr.Ruskin öğrencilerine böyle birinin bakımını üstlenmek isteyip istemediklerini sorar. Öğrenciler bunu yapamayacaklarını söylerler. Ruskin, kendisinin bunu büyük bir zevkle yaptığını ve onlarında yapması gerektiğini söyleyince öğrenciler şaşırırlar. Daha sonra Ruskin, hastanın fotoğrafını dolaştırmaya başlar. Fotoğraftaki doktorun altı aylık kızıdır. Dr.Ruskin, Amerikan Tıp birliği dergisindeki makalesinde (günümüzde çok yaşandığı gibi) gülünç bir yanlış anlamanın insana nasıl tamamen farklı bir perspektif kazandıracağını anlatmaktadır. Belki de hayatta yaşadığımız bir çok şey bize önyargılarımız ve bakış açılarımız tarafından dayanılmaz ve zor gözükebilir.
Gönderen By Ozras zaman: 12:42
Etiketler: BÜYÜYENLERE MASALLAR
Kazak Kolundan Ev Patiği
Eskileri bir türlü atamama gibi bir huyum var,gerçi ihtiyacı olanlara da gidiyor her daim ancak bu sefer seneler önce almış olduğum (neredeyse 15 senelik vardır kesin ) merserize bir kazağım vardı.Avon'nun hangi kataloğu hatırlamıyorum ama birinde görmüştüm ev botu diye,bunu bende yapabilir miyim diye düşünürken ortaya böyle bir şey çıktı =)
Tabanına ince keçeden 3 kat çalıştım,tabanla üstü birleştirdikten sonra kenarlarına iğne ardı geçerek tamamladım.
Yapmak isteyenler için,kazak kolunu dikişlerinden dikkatlice söktükten sonra zaten elinizde kalan parçayı ayağınıza geçirin bilek kısmından anlayacaksınız,keşke yapım aşaması resimleri olsaydı elimde ama o zamanlar blogum yoktu =) çok basit ve kolay yapımı, altına da kendi ayağınıza uygun bir terliği koyun keçenin üstüne kalıbını çıkarın (tabii dikiş payını vermeyi unutmayın yoksa taban direk kestiğiniz yerden diktiğiniz de küçük kalır. Eğer kalın isterseniz tabanı bir kaç kat yapabilirsiniz veya iki keçe arasına elyaf yerleştirip dikebilirsiniz hatta küçük bir ipucu bunların altı yerde kayar derseniz de, silikon tabanca ile küçük noktacıklar koyarak altına kaymaz taban yapabilirsiniz ;)
Gönderen By Ozras zaman: 17:40
Etiketler: Değerlendirme, Patik
Katedral Kırmızı Çanta
Paylaşımlara devam ....
Aslında başta kırlent olarak başlamıştım ama son anda çantaya döndü kendileri =) ön paneli tamamen elde olduğu için yapımı çokta kolay olmuyor haliyle ama Nobblese 'nin yaptığı Yalancı Katedral i daha çok tuttum makinede de rahatlıkla dikilebilir kanımca, birde ondan denemek istiyorum kısmetse bir ara...
Gönderen By Ozras zaman: 17:21
Etiketler: Çanta, Katedral Penceresi, Patchwork
Her ne kadar hakkımda kısmında yazan bilgiler beni anlatmakta olsa da, gerçek ve yükselen burcumun ortak özellikleri olur kendileri...Oysa ki tam olarak şimdi yazacaklarım bir kısım tanıtımdan da mütevellit olabilirim kendimce =) Orta yaş civarına gelmiş ancak kendini hala 28 yaşında sanan biriyim =) Evliyim, Dünya güzeli bir kızım var, hoş herkesin çocuğu kendine güzel tabii =) Allah evlatlarımızı bize bağışlasın inşallah, diyerekten kaldığım yerden devam ediyorum.... Asıl mesleğim tekstil ancak turizm de okudum ancak hiç bu mesleği yapmadım.Küçüklüğümden beri kumaşlar ipliklerle iç içe bir hayatım oldu tahsil hayatımda dahil =) Fakat, annem benim hiç bir zaman dikiş makinesi başına oturmamı istemedi.Kendisi sürekli diktiği için olsa gerek =) Lakin en sonunda merak ettiğim her şeye el attığım gibi dikişe ve dikiş gerektiren her şeye el attım =) Genelde, boncukları,pulları,simleri,parıltıları severim... Bu yüzden, kendi kendime kumaş boyamayı,takı yapmayı,boncuklu oyaları yapmayı öğrendim...Öğrendikçe sevdim,sevdikçe de şunu da yaptım onu da yaptım yok, şunu da deneyeyim derken en son dikişti,ev tekstiliydi,dekoratif objelerdi derken burada bulundum =) Araştırma ve gözlem yapmayı çok severim ki, buda tasarımcılığın ilkelerinden biridir(olgunlaşma ents. de okurken hocalarımızın ısrarla üzerinde durdukları iki madde olur kendileri ) Bunların dışında, konuşkan,espriyi çok seven,sohbeti muhabbeti gırla seven,çalışırken kesinlikle müzik dinleyen,kişilik haklarına dikkat ederek fiskosu seven,söyleyeceğini pat diye söyleyen,neşeli,bazen de uyuz,yaşlılarla sohbet etmeyi geçmişe gitmeyi seven,aslında 50'li ve 60'lı yıllarda yaşaması gerektiğini düşünen,her daim ne hikmetse eskiyi seven ancak yeniliği de takip eden kendine yarayan kısımlarını alıp üstü kalsın diyen,bayan olmasına rağmen alış-verişi mümkün mertebe kısa az öz zamanlarda yapmayı ilke edinen,çayı çok seven,her ne kadar bu blogdaki paylaşımları el işleri ile ilgili olsa da yemek,pasta börek çörek kısmıyla da sürekli ilgilenen,bundan mütevellit yaptığı her türlü yiyecek maddesi şapur şupur yenilen,ve hayat gailesi gereği diğer insanların yaptığı gibi bir takım klişe hobileri ve alışkanlıkları olan,renkleri ve renklerle ilgili her olguyla oynamayı seven,kafasının içinde sürekli yeni bir şeyler belirip ampul yanan,aklına bir fikir geldiğinde sürekli kendiyle istişare eden,konuşmanın bir gereksinim olduğunu,ancak sinirli iken susan,yağmurlu havalardan hoşlanmayan,günlük güneşlik açık havaları kendine daha çok yakıştıran,zaman zaman uyaklı konuşmayı seven,canı sıkıldığında oraya buraya sıçrayan,mümkün olduğu her zaman şarkı söylemeyi seven kendine münhasır biriyim işte ben =)
Gönderen By Ozras zaman: 22:37
Etiketler: Gündelik, Hakkımda, Kişisel
SADECE KÜÇÜK BİR GÜLÜMSEMEYDİ.....
Küçük kız, hüzünlü bir yabancıya gülümsedi. Bu gülümseme, adamın kendini daha iyi hissetmesine neden oldu. Bu mutlu hava içinde, yakın geçmişte kendisine yardım eden bir dostuna teşekkür etmediği geldi aklına. Hemen bir not yazıp yolladı. Dost, bu sıcak teşekkürden öyle keyiflendi ki her öylen yemek yediği lokantadaki garson kıza yüklüce bir bahşiş bıraktı. Garson kız, ilk defa böyle bir bahşiş alıyordu. O sevinç içinde akşam eve giderken kazandığı paranın bir kısmını her zaman köşe başında oturan fakir adamın şapkasına bıraktı. İki gündür boğazından tek lokma geçmemiş adam, öylesine minnettar oldu ki güzelce karnını doyurduktan sonra ıslık çalarak bir apartman bodrumundaki tek odasının yolunu tuttu. Öyle neşeliydi ki bir saçak altında titreşen köpek yavrusunu görünce, kucağına alıverdi. Küçük köpek gecenin soğuğundan kurtulduğu için mutluydu. Sıcak odada sabaha kadar oynadı, koşuşturdu durdu.
Gece yarısından sonra apartmanı bir anada dumanlar sardı. Bir yangın başlıyordu. Dumanın kokusunu alan köpek öyle bir havlamaya başladı ki önce fakir adam uyandı, sonra bütün apartman halkı... Anne babalar, dumandan boğulmak üzere olan yavrularını kucaklayıp, ölümden kurtardılar.
Bütün bunların hepsi, beş kuruşluk bile maliyeti olmayan, küçük bir gülümsemenin sonucuydu.
Gönderen By Ozras zaman: 11:26
Önce evlendiğimizde hayatın daha iyi olacağına inandırırız kendimizi. Evlenince bir çocuğumuz doğduktan hatta ardından bir tane daha olduktan sonra hayatın daha iyi olacağına inandırırız. Çocuklar yeterince büyük olmadıkları için kızar, onlar büyüyünce daha mutlu olacağımıza inanırız. Bundan sonra, ergenlik dönemlerinde çocuklarla uğraşmamız gerektiği için öfkeleniriz. Kendimize, çocuklarımız bu dönemden çıkınca daha mutlu olacağımızı, yeni bir araba alınca, güzel bir tatile çıkınca, emekli olunca, yaşantımızın dört dörtlük olacağını söyleriz.
Gerçek ise şu andan daha iyi bir zaman olmadığıdır. Eğer şimdi değilse ne zaman?... Hayatımız her zaman mücadelelerle dolu olacaktır. En iyisi bunu kabul edip her ne olursa olsun mutlu olmaya karar vermektir. Yazar Alfred D.Souza der ki;
“Uzun zamandan beridir hayatın -gerçek hayatın- başlamak üzere olduğu izlenimine kapılmıştım. Fakat her zaman yolumun üzerinde bir engel, öncelikle erişilmesi gereken bir şey, bitmemiş bir iş, ödenecek bir borç oldu. Sonra hayat başlayacaktı. Sonunda anladım ki bu engeller benim hayatımdı. Bu görüş açısı, mutluluğa giden bir yol olmadığını gösterdi. Mutluluk yoldur, öyleyse sahip olduğunuz her anın kıymetini bilin ve mutluluğu, vaktinizi harcayacak kadar özel biriyle paylaştığınız için, ona daha fazla değer verin. Unutmayın, zaman hiç kimse için beklemez.
Çok para kazanana kadar,
Yeni bir araba ya da ev alana kadar,
Mutlu olmak adına, içinde bulunduğunuz andan daha iyi bir zaman olduğuna karar vermek için beklemekten vazgeçin. Mutluluk bir varış değil, bir yolculuktur.”
“Pek çokları mutluluğu insandan daha yüksekte arar, bazıları da daha alçakta. Oysa mutluluk insanın boyu hizasındadır.” Konfiçyüs
Gönderen By Ozras zaman: 18:22
SABREDEN PRENS MURADINA EREMEDEN...
Bir zamanlar uzaklarda bir ülkede çok yakışıklı bir prens yaşarmış. Ancak prens daha küçükken ülkedeki kötü kalpli cadının lanetine uğramış ve üzerindeki bu lanet yüzünden her yıl sadece bir kelime konuşabiliyormuş. Örneğin prens iki kelime söyleyeceği zaman bir yıl boyunca susuyor,böylece ertesi yıl da iki kelime söyleme hakkı oluyormuş.
Bir gün bu yakışıklı ama talihsiz prens dere kenarında otururken, birde bakmış karşıda küçük bir kulübe ve kulübenin bahçesinde muhteşem bir kız... Saçları altından daha sarı, gözleri gökyüzünden daha mavi, dudakları kirazdan daha kırmızıymış.
Prens bu güzelliği görünce aklı başından gitmiş, o anda vurulmuş kıza ve iki yıl boyunca konuşmamaya karar vermiş. İki yıl sonunda kıza “çok güzelsiniz” diyebilmek için... Ama iki yılın dolduğu gün prensin içindeki bu ateş daha da büyümüş ve kıza “size aşık oldum” demek için yanıp tutuşur olmuş. Böylece “çok+güzelsiniz+size+aşık+oldum” toplam beş kelimeyi söyleyebilmek için, geçen iki yılın ardından üç yıl daha konuşmamayı göze almış. Ve beş yılın sonunda prens konuşmak için hazır olduğu sırada, birden bu muhteşem güzel ve zarif kızla evlenmeyi, onu sarayının prensesi yapmayı ne kadar istediğini fark etmiş. Böylece “çok+güzelsiniz+size+aşık+oldum+benimle+evlenir misiniz?” toplam yedi kelime söyleyebilmek için beş yılın ardından iki yıl daha sabretmeye karar vermiş.
Ve prens bu platonik duygularla yedi koskoca yılı tamamladığı gün, artık dünyanın en heyecanlı ve en mutlu erkeği olarak kızın yaşadığı kulübeye koşmuş. Kız yine kulübenin bahçesinde oturuyormuş ve bir kitap okuyormuş. Prens elindeki bir tek kırmızı gülü kıza uzatmış ve sormuş: “Çok güzelsiniz, size aşık oldum. Benimle evlenir misiniz?”
Kız başını kaldırıp prense bakmış. Kulaklarını örten altın sarısı saçlarını geriye atmış ve prense şöyle demiş:
Gönderen By Ozras zaman: 11:31
GABRIEL GARCIA MARQUEZ’DEN YAŞAM İÇİN 13 SATIR
· Seni sen olduğun için değil, seninle olduğumda ben olduğum için seviyorum.
· Hiç kimse gözyaşlarını hak etmez, onlara layık olan kişi ise seni ağlatmaz.
· Sen istediğinde sana aşık olmaması, sana aşık olmadığı anlamına gelmez.
· Gerçek arkadaş elini tutan, kalbine dokunandır.
· Birisine yabancılaşmanın en kötü biçimi yanında oturuyor olup, ona hiçbir zaman ulaşamayacağını bilmektir.
· Hiçbir zaman gülümsemekten vazgeçme, üzgün olduğunda bile! Gülümsemene kimin ne zaman aşık olacağını bilemezsin.
· Tüm dünya için sadece bir kişi olabilirsin fakat bazıları için sen bir dünyasın.
· Zamanı, onu seninle birlikte geçirmeye hazır olmayan biriyle geçirme.
· Belki de Tanrı, uygun kişiyi tanımandan önce yanlış kişilerle tanışmanı, onu tanıdığında minnettar olman için istedi.
· “Bitti” diye üzülme, “Yaşandı” diye sevin.
· Her zaman seni üzen birileri olacaktır. Yapman gereken, insanlara güvenmeye devam etmek, kime iki defa güveneceğine daha fazla dikkat etmektir.
· Birini daha iyi tanımadan ve bu kişinin senin kim olduğunu bilmesinden önce kendini daha iyi bir kişiye dönüştür ve kim olduğunu bilerek kendine güven.
· Kendini çok zorlama, en güzel şeyler, onları en az beklediğinde olur.
(Böyle böyle başlıyoruz bakalım hadi hayırlısı :))
Gönderen By Ozras zaman: 18:11
Ben Daha Yeni Geldim
Yeni bir blogger olarak, henüz birşey yazma potansiyeli göremedim kendimde.. umarım kısa zamanda alışır birazda çalışır nemenem birşey olduğunu çözer başlarım
Gönderen By Ozras zaman: 03:54