Şanlıurfa’nın Suruç ilçesindeki geçici bir kampta oturmuş konuşurken bile Roya’nın yüzünde kocaman bir gülümseme var. Annesi, kız kardeşi ve büyükannesi yanı başında ama babası ailesini Türkiye sınırının ötesindeki güvenli bir yere ulaştırdıktan sonra Ayn el-Arap’a geri dönmüş.
“Arabayla geldik sınıra, daha sonra da otobüsle buraya getirdiler bizi” diyor Roya Türkiye’ye yaptıkları yolculuğu anlatırken.
“Türk Kızılayı çantalarımızı bile taşıtmadı bize. Her konuda destek gördük. Bizi taşıdılar.”
Annesi, Roya’nın durumunu anlatıyor: “Altı aylıkken kafasının üzerine düştü ve kafasında bir çatlak oluştu. Doktor bize onu ameliyat ettirebileceğimizi ancak bu ameliyatın sonucunda %50-%60 oranla durumunun daha kötüye gidebileceğini hatta ölebileceğini söyledi. Biz bu riski alamadık.”
Roya ve ailesi, AFAD tarafından kurulan resmî kampın arka taraflarında yer alan çadırlardaki bir odayı paylaşıyor. Tekerlekli sandalyesi de katlanmış, bir köşede duruyor.
Buraya yeni gelen mültecilerin çoğu şimdilik ön taraftaki kullanılmayan okula yerleştirildi. Aileler, uyumak için bu okulun sınıflarını paylaşıyor.
Sadece geçtiğimiz ay içinde Ayn el-Arap ve çevresindeki köylerden yaklaşık 180.000 mülteci Türkiye’ye geldi.
Kampın çevresindeki arazi Roya’nın gezinmesini zorlaştırıyor çünkü tekerlekli sandalyesi hep kuma gömülüyor.
Teknolojik aletleri çok seven Roya, herşeye rağmen müzik ile moralini yüksek tutuyor. Hatta Türkçe öğrenme konusunda iyi bir başlangıç yapmış bile.
“Müziği çok seviyorum. Türkçe, Kürtçe ve Arapça şarkılar dinliyorum. Arapça şarkı söyleyebiliyorum. Türkçe şarkıları da anlıyorum,” diyor.
Annesi, Roya’nın bilgisayarla oynamayı çok sevdiğini ve teknolojik aletlerle ilgilenmekten çok hoşlandığını söylüyor.
Bu yeni ve mütevazı hayatında gelecek için tek bir şey istiyor, Roya…
“iPhone 5 veya 6 telefonum olsun isterim."