- Gurbetin Çocukları
Birçokları gibi ben de gurbet diyarında doğdum ve büyüdüm. Yaşım 34. Aslen Iğdırlıyım, Vatan kokusunu sadece yılda bir kere soluyabildim. Bebekliğim,
çocukluğum, ergenliğim, delikanlı vaktim; hep gurbet elde geçti. Fakat kalbim, vatanımdan hiç soğumadı. Vatanın derdi, bizim derdimiz oldu daima....
"Türkiye" kelimesini duyunca, içimiz coşardı ve bizi mutluluk kaplardı. Çünkü biz, Türk'tük ve Türkiye, bizim vatanımızdı. İzin vakti gelince, hepimiz coşardık. Karnelerimizi aldığımız gün, Türkiye'ye doğru yola çıkardık. Annem, o zamanlar yolluk hazırlardı ve öyle güzel olurdu ki yolculuk... Edirne'ye yaklaşınca bayram ederdik Edirne'nin ışıklarını görünce. Kapıkule'den içeri girince, sanki Cennet'e giriyormuşçasına sevinirdik. Çünkü vatana kavuşuyorduk ve eş, dost, akraba, hala, dayı; hepsi de bizi beklerdi. Öylesine bir sevgi ve sıcaklık vardı ki o zamanlar...
Şimdiki insanlarda o sevgi ve sıcaklığı bulmak imkansız. Çünkü o zamanlar, herkes doğaldı. Elektronik cihazlar, insanların beynini daha işgal etmemişlerdi ve insanlar,
saatlerini birbirleri ile sohbet ederek geçiriyorlardı daha çok...
İstanbul'a yaklaşınca, içimizdeki sevinç, bir kat daha artardı ve İstanbul'un o güzelliği, bizleri mest ederdi. Ankara'ya halamlara giderdik. 1-2 gün orada kaldıktan sonra Iğdır'a doğru yola çıkardık Sivas, Erzincan, Erzurum derken Iğdır'a ulaşırdık.
İnanın yediğiniz yemeğin, içtiğiniz suyun tadı bambaşkaydı o zamanlar. Hayat bile daha doğaldı. Biz, hep rahmetli amcamın evine giderdik Iğdır'a ve dört
hafta boyunca orada kalırdık. "Allah'ım, çok şükür vatanımıza geldik!" diye hep dua ederdik. Sonra sırasıyla eş, dost, akrabaya giderdik veyahut onlar gelirdi
bizleri görmeye... Dört hafta, su gibi akar giderdi ve bizim için yine ayrılık vakti yaklaşırdı. Hüzün çökerdi üstümüze ve gurbet diyarı Almanya, bizleri yine vatanımızdan ayırırdı. İçimiz, buruk bir şekilde Türkiye'den ayrılırdık. Bir dahaki seneye kadar yine biz geceleri Köln radyosundan hep vatan haberleri dinlerdik. Babam ile birlikte hep vatanımızın kalkınmasını, güçlenmesini, ilerlemesini dileyerek ve geceleri kelime-i şahadet getirerek yatağımıza yatardık.
Babam, o zamanlar "Man" firmasında dökümhanede çalışıyordu iki vardiya. Bizler, daha küçüktük. Saat nedir bilmezdik. Saat on olunca -o zamanlar bizim
evin karşısında "Tekade" elektronik firması vardı. Onun reklam panoları yanınca- annem, bize derdi ki;
«Çocuklar, birazdan babanız, eve gelecek...»
Ve biz altı kardeş, babamızın gelmesini dört gözle beklerdik. Kapı çalınınca bayram eder, koşup babamıza sarılırdık. Onu koklar ve öperdik. Babamız, eve hiç eli boş gelmezdi. Mutlaka hepimize göre ufak-tefek bir şeyler alır getirirdi. Yıllar geldi geçti. Şimdi bizler baba olduk ve bizlerin çocukları da gurbet elde doğup büyüdüler. Şimdi kendi çocuklarımda görüyorum vatan hasretini ve özlemini. Her yıl Türkiye'ye izine giderken büyük oğlum, bana der ki;
«Oh be baba; Türkiye'de herkes, bizim dilimizden anlıyor. Burada Almanca konuşmamıza gerek yok!»
diye seviniyor milyonlarca gurbet çocuğu gibi....
Türkiye, dünyada en fazla göç veren dördüncü ülkedir. İnşallah güzel Türkiye'miz, sosyo-ekonomik olarak kalkınır. İnsanlar, kendi öz vatanlarında istihdam edilir. Gurbet ellere akın durur ve bu vatan özlemi, birgün biter.
Önder DemirBu sayfa hakkındaki yorumlar:Yorumu gönderen: Önder, 10.11.2010, 22:54 (UTC):Evet her nerede olsakta Toprağımız bizi kendine doğru çekiyor ve yılda bir defada olsa gel diyor.Allah hiçkimseyi vatanından ayrı etmesin.aminYorumu gönderen: Ebruli.. , 07.11.2010, 09:15 (UTC):Ne guzel anlatmissiniz : ) biz hala o coskuyu yasayanlardaniz elhamdulillah.. Bizi Turkiyeye ceken Bir cok "cinar agacimizi" yitirmis olsakta, kokusu buram buram tuter burnumuzda.. Ilginctir aslinda, benim gibi isvecte yada sizin gibi almanyada dogup buyuyup, bu derece bir özlem duymak.. Toprak mi cekiyor acaba.. Bu sayfa hakkında yorum ekle:
19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 43516264 ziyaretçi (114276578 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)	Etkinlik