Van Devlet Tiyatrosu’nun ayakta alkışlanacak başarısı; ‘Akide Şekeri’
BAHSETTİĞİNİZ OYUNU TAM 6 KERE İZLEDİM VE HALA DA İZLEYEBİLİRİM.VAN'DA TİYATRO 13.30 DA BAŞLARDI BEN SAAT 10.00 DA TİYATRONUN BAHÇESİNDE OLURDUM.OYUNCULAR O KADAR ALIŞMIŞLARDIKİ ARTIK O OYUNU İZLEMEME ARADA GÜLÜMSEDİKLERİNİ GÖRÜRDÜM KİMİ GÖZ KIRPTIKLARINI ÇÜNKÜ EN ÖNÜ KAPMAK İÇİN ELİMDEN GELENİ YAPARDIM.SAYENİZDE AKLIMA DÜŞTÜ VAN'DAKİ TİYATRO AŞKIM. ANLATAYIM BİR ARA SAYFAMDA.TEŞEKKÜRLER SEVGİLİ TİYATRO DOSTU İNSAN...
içim ısındı resmen.vanı hatırladım.göle bakılarak yapılan sohbetleri.arada gizli gizli çay yapardık yurtta dünyalar bizim olurdu,hele ayağımızın altında halı varsa...abla ne zaman yazılarını okusam yorum yazamasam da o anda bil ki gidiyorum bir yerlere,alıp götürüyorsun.iyi ki varsın.kocaman öptüm.sevgiler :)
hiç görmedim köy hayatını.sadece bir kere o da 6 yaşımdamıydım neydim.şehir çocuğuyum yani ablam.ama şimdi düşündüm hoş göründü gözüme o kadar da yorgunum şehirden ve şehirin gerektirdiklerinden,kaçmak istedim dediğin yerlere.her zamanki gibi o güzel yüreğine sağlık iyi ki varsın...
08 Eylül 2008 22:00
içim acıdı sanki o çocuğa değil bana vuruldu.çocuktan önce aile yetiştirsek ne güzel olurdu.o eğitimi almadan çocuk yapmaya izin vermesek.en çok ihtiyacı olduğu zamanda ona ellerimizle dilimizle değil de yüreğimizle yardım etsek...canım ablamm paylaşımın için çok tşkler...
04 Eylül 2008 21:12
çok keyifli gerçekten ve büyük başarı :)))ben kendimi paralasam yine de değiştiremem şarkı sözlerini:))
yazmak istedim ama tıkanmış durumdayım derhal filmi bulup izlemeliyim.o kadar güzel anlatmışınız ki.ellerinize sağlık.ve anladım üzüldüğüm zamanlarda neden öyle olduğunu düşlerimle gerçeklerim yer değiştiriyormuş meğerse....
26 Temmuz 2008 09:57
…Ve Gittin, susarak…
gidene üzülmemeni gitmeseydi çünkü bu şiir yazılmazdı kimse yorum yapmazdı.yani insanı büyüten eline kalemi tutuşturan acılardır,gidişlerdir...ama yine de ağzı şeker bulaşığı çocuk olarak kalmak var...
25 Temmuz 2008 11:57
20 Temmuz 2008 12:17
Öyle yoruldum ki!
Ben geçtim kendimden.okurken gittim oralara. Sona gelene kadar siz bunu yaşıyorsunuz sandım imrendim :) O kadar güzel anlatmışınız ki. Oradan o çayı kaldırsak tam benlik olmuş. Çayı hiç sevmem de. Nasıl bir türk'sem :)
böyleyiz biz elde edene kadar çabalar dururuz,kavuşunca da ya keybedersem diye korkarız...bir şekilde kaçırırız yani anı...güzel bir paylaşım.ellerinize sağlık efendim.
20 Temmuz 2008 02:05