ANNE SEVGİSİ / SONGÜL DÜNDAR
Anne çocuk arasında bağlılık olarak tanımlayabileceğimiz duygu hayatın ilk anında başlar.
Anne, bebek doğduğu anda genellikle büyük bir ilgi, şefkat ve sevgiyle çocuklarını bağrına basar. Doğmadan, tanımadan, emek verilmeden bir canlının bu kadar çok sahiplenilerek seviliyor olmasına sanırım bir tek anne çocuk arasındaki ilişkide rastlıyoruz. Bu anlamda çocuğun annesine olan ilgisi de ilginçtir. Annesinin kucağına verildiği anda ağlaması kesilen, anneyle göz göze gelen, onun kokusuna ve koynuna sokulan yeni doğmuş bebek hikâyeleri çok tanıdıktır. Adına sevgi diyeceğimiz bu bağlılık daha doğar doğmaz başlamaktadır.
Anne sevgisi, çocuğa hayatının ilk ve en önemli duygusunu verir. Güven duygusu. Bebek ve annesi arasında oluşan güven duygusu çocuğun bir yetişkin olacağı gelecekteki bütün bireysel ilişkilerinin temelini oluşturur. Doğduğu andan itibaren annesinden her koşulda kayıtsız şartsız ve karşılıksız sevgi gören bir çocuk çevresiyle ilişkilerinde de son derece uyumlu, insancıl ve doğal olur. Büyüdükçe her yaş ve dönemde aldığı sevgiyi aynı şekilde topluma yansıtır.
Çocuğun geleceğinin şekillenmesindeki en önemli varlık annedir. Anne, sevgisiyle harikalar yaratabilirken, sevgisizliğiyle ya da ilgisizliğiyle de enkaz oluşur. Sevginin özellikle de anne sevgisinin yeri doldurulamaz derecede önemlidir.
“Keşke herkes annem gibi sevse.
Keşke her yürek ana yüreği gibi olsa…"
Kırıldıkça parçaları geri yapıştırılmış,
Nadide bir vazo gibidir.
Erkeğine kadınlık, yavrusuna analık,
Yetimine babalık yapmış,
Ömrünü tüketmiş, düşmanla tırnaklarıyla savaşmış,
Acımasız yaşamla mücadele etmiş…
İşte ana yüreği bu…
Yaşanmış örnek mi istersiniz
Sayamayacağımız kadar çok…
Dünya savaşında, kurtuluş savaşında…
Kafkaslarda, Balkanlarda, Anadolu’da…
Değil mi ki; her ana yüreğini ortaya koyar…
“Ben yükün altına elimi değil omzumu koydum.”
Ben de bir ana olarak diyorum ki;
“Biz analar, yükün altına elimizi değil,
“Savaşların Kadını” olarak;
Yaşamla savaştık ana yüreğimizle…