..:: Albümatine ::..: Mayıs 2009
Tür: Electropop, Electronica, Synth Pop
I.A.R. tavsiyesi: "Keep The Streets Empty For Me"
I.A.R. tavsiyesi: "Party"
I.A.R. tavsiyesi: "Mother Love"
I.A.R. tavsiyesi: "Sick With It" (feat. Dellé)
Tür: Indie Electronic, Pop/Rock
I.A.R. tavsiyesi: "Nature Of Inviting"
Yıl: 2008 İsviçre
I.A.R. tavsiyesi: "Round and Round"
I.A.R. tavsiyesi: "The Miserablist Tango"
I.A.R. tavsiyesi: "Snake Drive"
I.A.R. tavsiyesi: "Take Me To The Hospital"
Tür: Folk Rock, Singer/Songwriter, Blues
I.A.R. tavsiyesi: "Beyond Here Lies Nothin'"
Tür: Synth Pop, Electronica
Yıl: 1993 Kanada
I.A.R. tavsiyesi: "For the Beauty of Wynona"
I.A.R. tavsiyesi: "Fresh Blood"
Tür: Synth Pop, Pop/Rock, New Romantic, New Wave
I.A.R. tavsiyesi: "Foot of the Mountain"
Tür: Dream Pop, Pop/Rock
I.A.R. tavsiyesi: "Lautturi"
I.A.R. tavsiyesi: "Poison The Ivy"
Tür: World Music
I.A.R. tavsiyesi: "Waiting"
I.A.R. tavsiyesi: "Everybody Come Down"
Tür: Singer/Songwriter, Piano Rock
I.A.R. tavsiyesi: "Welcome To England"
Gönderen Osman Danacı zaman: 13:16 1 yorum:
Kentucky dolaylarından çıktığı halde İngilizlerce biraz daha fazla tutulan gruplardan biri Cage The Elephant. Zaten maço Amerikan aksanından ziyade İngiliz punk, blues, indie çorbası bir vokal + müzikle iştigal etmekteler. Vokalde Matt Shultz, gitarda Brad Shultz biraderlerin önderliğinde çok sıkı bir beşli olarak alternative rock’ın gözüne gözüne vuruyorlar. Hani bazen yapılan müziği o kadar çok seversiniz ki, yiyesiniz gelir, işte Cage The Elephant’ın rock müziği de bana bu iştahı verdi. İlginç bir benzetme olabilir. Fakat şu sıralar canım şöyle sert birşeyler dinlemek istediğinde nedense ilk uzandığım albümlerden biri oluyor bu kendi adını taşıyan debut. İlk olarak Free Love ve albümün en iyi şarkılardan biri olan Ain't No Rest For The Wicked’ı single olarak piyasaya sürmüşler. Ondan sonra da muhtemelen bu iki şarkıyı da dinleyip beğenen şahısta film kopmuştur. Zira albümün çıkmasını beklemek ona bir ömür gibi gelmiştir. Sapına kadar haklıdır. Onlardan biri de benimdir. Çünkü bu iki single dahil albümün geri kalanında yer alan James Brown, Lotus, Judas, Drones In The Valley bana göre muazzam rock aparkatları. Keşke her debut böyle olsa. Maalesef 2009’da dinleme şansı bulabildiğim 2008’in en iyi rock gruplarından ve albümlerinden birisi Cage The Elephant…
3. Tiny Little Robots
6. Drones in the Valley
Etiketler: * ABD, 2008, Alternative Rock, Blues Rock
Phillip Boa & The Voodoo Club, 1984 yılında Dortmund-Almanya’da kurulmuş bir grup. Phillip Boa’nın gitar ve vokalde yer aldığı organizasyonun geri kalanı, yani The Voodoo Club ise beş kişiden oluşuyor. Bu beşliden sadece keyboard ve vokallerdeki Pia Lund kuruluştan beri Phillip Boa’nın yanında yer almış. Diğer elemanlar ise hep 90’larda veya 2000’lerde gruba katılmış. Zaten gruba giren çıkanların adedine bakılırsa 5-6 tane The Voodoo Club daha kurulurmuş. Ama hepsi şu 2009’a kadar gelen orijinali gibi olur muydu, bence olmazdı. Çünkü gruba ana karakterini kazandıran unsurların hemen hepsi Boa-Lund ikilisine ait. Bir kere gruba ait fotoğraflar aradığınızda karşınıza çoğunlukla Phillip Boa ve Pia Lund’un 60’lı yıllar İtalyan fotoromanlarından esinlenmiş gibi duran estetik pozları çıkıyor. Tabi benim sözünü ettiğim daha çok müzikal karakter. Boa’nın yer yer yükselen ölçülü gitar-vokal tecrübesi ile Lund’un yan vokalleri ve en önemlisi bir diğer tuşlu çalgılardan sorumlu üyesi Toett ile birlikte oluşturdukları sound, grubun katı bir rock ısrarında olmasını engellemiş. Bu durum, ferah bir alternatif-indie atmosferini albümün her şarkısına sindirmiş. Pop yoğunluğunda rock, rock yoğunluğunda pop özgüveni mevcut.
Phillip Boa & The Voodoo Club’ı yakın zamanda tesadüfen kulağıma çalınan 2005 tarihli Decadence & Isolation albümüyle keşfettim. 2 White Moths & A Black Cat gibi şarkılara kayıtsız kalamadığımdan grubun öncesini sonrasını deşmeye karar verdim. 15 albüm görünce “bu işin içinden çıkılmaz, bırakıyorum” dedim. Ama kader 16. albüm Diamonds Fall ile bir şekilde yollarımızı kesiştirince dayanamadım. Coppergirl, Lord Have Mercy With The 1-Eyed, Jane Wyman, The Race Is Over, bu kesişmeyi çok daha anlamlı kıldı. Hatta kendilerine verdiğim şanstan dolayı Fiat Topolino adında bir altın plaket bile verdiler bana. Artık bundan sonra müzik hayatları daha kaç yıl sürer bilemiyorum ama sürdüğü kadar takip edeceğim bir grup daha buldum sanırım. Fakat önce geriye doğru takip etsem daha iyi olacak diye de düşünmüyor değilim. Gerçi hiç de “geçmişimi bilmeden geleceğimi anlayamazsın” ukalalığı taşıyan bir grup değil oysa. Diamonds Fall’ı bir debut gibi bile dinleseniz fark etmez.
9. 60's 70's 80's 90's
Etiketler: * Almanya, 2009, Alternative Rock
Telekinesis!, Seattle’dan çıkan çıtır bir indie rock grubu. Michael Benjamin Lerner’ın kurduğu grup, aslında grup sayılmaz. Çünkü sadece konserlerde ve elbette bu albümde bir grup haline gelerek müzik yapan başka insanların da katılımıyla Lerner, kendi adı yerine bir grup adı olarak Telekinesis!’i uygun görmüş. Benzerlerinden neredeyse hiçbir farkı yok. Sesi, müziği, sözleri, albüm akışı hiçbir yenilik içermiyor. Ama indie oluşumlarda zaten yenilik esas alınmıyor. İçine dahil olduğunuz o albüm anına iyi kötü tesir edecek bir müzik sunumudur önemli olan. Biraz da “nerd” bir görünüme sahip Lerner, benzerlerinden farklı olmasa da iyi müzik yapıyor ve yine benzerleri gibi süperstarlığa oynamıyor. İlk albümü olmasının getirdiği aşkla bazı şarkılarda fazla heyecan yapıyor denebilir. Fakat özellikle Great Lakes, Tokyo, Imaginary Friend, Calling All Doctors gibi besteler, gelecekte çok daha iyi bir Telekinesis!’in ortamlara akacağının habercisi bana göre. Varsın inek desinler, kız vermesinler. Şu kendi adını taşıyan ilk albümüyle dinlemiş bulunduğumuz Telekinesis!, olayını uzun vadeli hayata geçirmeye devam ederse ileride çok daha iyi yerlere geleceğine dair inancım bulunmaktadır.
2. Coast of California
Etiketler: * ABD, 2009, Indie Pop, Indie Rock
Yılsonu en iyiler seçimlerine bakıp da bir şey sandığınız, dinledikten sonra bir temiz sövdüğünüz albüm de çoktur hani. Bu sınıfa aldığınız albümlerin çoğunda deneysel ruhsuzluk hakimdir size göre. O nedir diyorsanız, iş olsun diye entelektüel cazırtılardan, post modern elektro sentezlerden veya “ne kadar anlaşılmaz, o kadar kültürlü” şarkı(!)lardan oluşturulmuş gavur eziyetleri derim. İçinde “şarkı” olan albümleri seviyorum. Kulağa deneysel ses yığınları olarak gelen, melodisiz, dilsiz, kulaksız şeyler bana göre değil. Kendine, albümüne, şarkılarına (lafta) karizmatik isimler uydurup, pop-art basın fotoları çektirip, indie veya deneysel yaftasıyla ortada dolaşan bu insanlar başka bir gayretin meyveleri bana kalırsa. Hani artık yazacak şarkı kalmadı da farklı birşeyler deneme uğruna böyle arayışlara girildi dense, arayış dediğin müzik değil de ses ise bir nebze anlaşılır. Ulan kötü olsun, ama şarkı olsun bari! Charlie Winston dinleyince böyle şeyler geçti aklımdan. Onun bir suçu yok. Sadece insanın daha yazacak çok şarkısı olduğu ümidini yüreklere salan bir müzik + şarkılar ürettiği için, artık standart normlarda şarkılar yapmanın bile kötü gözle bakılma sebebi sayılmaya yüz tuttuğu bir dönemde bu kadar doğal, normal ve keyifli olabildiği için suçludur olsa olsa!
Charlie Winston bir İngiliz. 2007’de Make Way isminde bir albüm yayınlıyor. Ama o albümden bazı şarkıları tekrar elden geçirip yanlarına yenilerini de ekleyerek temiz bir sayfa açmak suretiyle 2009’da Hobo albümünü çıkarıyor. Çok da iyi ediyor. Kulağımın pasını şöyle sağlamından siliyor. Şu ilk paragrafta dile getirmek istediğim bazı şeyleri bana daha ilk dizesiyle sunan Kick The Bucket, 80’lere el sallayan piyano baladı Boxes, her şeyiyle gerçek bir şarkı Like A Hobo, "voulez-vous coucher avec moi"yı bile çok güzel yerleştirdiği Tongue Tied ve bazen durgun, dingin, bazen de akustiğini hiç bozmadan eğlendiren diğerleri… İtinayla okunası sözleri, dinlendiği anı özelleştiren usta işi müziği ile uzun süredir görülmeyen bir dost sanki. Her şey bir yana çok güzel bir sesi var adamın. Soul statüsünde bile adını gururla taşıyabilecek derece hem de. Bu bile Hobo albümüyle uzun vadeli bir ilişki sağlayabilir benim için.
Etiketler: * İngiltere, 2009, Folk Rock, Singer/Songwriter
80’ler, 90’lar, hatta 2000’lerin ilk 10 yılı ve Depeche Mode hâlâ ayakta. Lâkin bu ayakta durma haline fena aldanmışım. Çünkü uzun zamandır DM’un iyi şarkılar yazıp söylemediğini düşünüyorum. Bir 10-15 yıl öncesine kadar yeni DM albümü çıkıyor dendiğinde duyduğum heyecanın yerinde yeller esiyor artık. 1990’daki Violator albümüne kadar hepsi birer elektro klasiği albümler, geniş zamanlı eşsiz şarkılar, başta rock olmak üzere çeşitli türlerle yaşanan flörtler, kapalı gişe konserler, etrafı güllük gülistanlık etmişti. Tabi DM gibi kült grupların bu parıltılı dünyanın getirileri olan uyuşturucu, grup içi anlaşmazlıklar / ayrılıklar, (tamamen bana göre) kıytırık solo albümler, özel hayat çalkantıları ile yıpranmaması da zor. Mühim olan en az hasarla atlatmak. Şahsi görüşüm, DM’un bu bâdireleri atlatırken müzikal anlamda kalıcı yaralar aldığı yönünde. Hiç heyecan yapamadan telaffuz edeceğim son albüm Sounds Of The Universe bu düşüncemi pekiştirmekten başka bir şeye yaramadı ne yazık ki.
Aslında Çarşamba’nın gelişi Wrong adlı özelliksiz, özensiz ilk single’dan belliydi. Gerçi bir önceki albümün ilk single’ı Precious (ki bence kendi tarihinin en iyi DM şarkılarından biridir) gerçek bir heyecan yaratmıştı da ne oldu? Al Playing The Angel’ı, vur Sounds Of The Universe’e! U2’dan sonra bu sene bir darbe de Depeche Mode’dan yedim. (Düşene bir de Prince vurursa şaşırmam!) Aslında belli bir elektro karizmaya sahip In Chains ile fena sayılmayacak bir açılış yapıyor albüm. Yine de tarihe bakarak alışık olunan (ya da benim alışık olduğum diyelim) bir DM şarkısı değil. Zaten DM’dan eski DM ruhunu diriltmesi beklenen besteler bulmak sürpriz hale geldi. Sonrası için gerçekten çok uğraştım. Ama In Chains ile birlikte biraz olsun eli yüzü düzgün bir trip hop olan Come Back ve Martin L. Gore’un söylediği Jezebel dışında aklımda kalan olmadı. Onların da uçup gitmesi an meselesi. DM synth pop’u bu kadar yavan mıydı diye sormadan edemiyorum. Bunca yıla rağmen hâlâ 30’larında gösteren Dave Gahan, Martin L. Gore ve Andrew Fletcher, benim kendi halindeki DM kültürümde hiç de öyle göstermiyor artık. Benim için bütünüyle iyi DM şarkıları barındıran en son albüm Violator idi. Sonrakilerde de inci gibi parçalar mevcuttu. Ama tam bir albüm olarak görüyoum ki Violator sonrası her albümlerde o incilerin sayısı biraz daha azalıyor. “Alan Wilder gitti böyle oldu” geyiğine itibar etmezdim ama yıllar geçtikçe iş bazı yönlerden biraz da oraya dayanıyor. Utanmadan “Kâinattan Sesler” adı verilen bu son albümün müzikal bayatlığına sahip günde belki 10 tane çıkıyor, silinip gidiyor. Bence şu albümün Depeche Mode markası taşıması büyük talihsizlik. Hatta bir gaf!
Etiketler: * İngiltere, 2009, Electronic, Synth Pop
Hollandalı beşli De Staat, ilk albümleri Wait For Evolution ile yeraltına bombayı koymuş, pimini de çekmiş bekliyor. Birçok yönüyle Queens Of The Stone Age’e benzetilen grup, “benzetilme”nin her zaman “taklit” anlamına gelmediğinin taş gibi bir kanıtı. Pop, folk, country, rock, rock’n roll malzemelerini tutam tutam tenceresine atıp albüm konseptine ayrıksı durmayacak türden bir bütünlükle sunmayı beceriyor. Galiba bunda en büyük pay gitarist / solist Torre Florim’e ait. Zira De Staat’a gelene kadar ülkesindeki tuhaf isimli çeşitli gruplara yazım, yapım, çalım olarak el vermişliği, bu sayede kendi underground çöplüğünde genç yaşına rağmen bir “abi” saygınlığı edinmişliği var. Sürekli bir yerlere gire çıka, sonunda yanında çalan dört adamın yeteneklerini görünce mükemmele ulaştığını hissederek De Staat’a start vermiş. Zamanlama da mükemmel ki, uzun yıllar yer altı müzik âleminin içinde pişip, 2009’da çıkan albüm de ancak böyle demlenmiş, oturmuş ve heyecan verici olabilirdi.
Benzetildiği üzere Queens Of The Stone Age etkilerinin yoğun olduğu, Florim’in zaman zaman Nick Cave’e çalan karizmatik vokalinin kaliteli liriklerle birleştiği olağanüstü albüm Wait For Evolution, içindeki birbirinden leziz 12 parçası ile sallıyor, yuvarlıyor, deliyor, geçiyor, aşıyor! The Fantastic Journey Of The Underground Man gibi süper (onu anlatacak daha uygun bir kelime bulamayacak kadar çaresiz kaldım!) bir şarkıyı o çok sevdiğim Queens Of The Stone Age ve onun uzantılarından bile işitmedim mesela. Şu an 4. veya 7. De Staat albümünü düşünüyorum da, nefes alışverişim ritmini şaşırıyor. Mâlum süperimiz dışında country folk We’re Gonna Die, surf rock My Blind Baby, ancak “vokalli indie ambient” diyerek içinden çıkabildiğim Love It ve hâlâ içinden çıkamadığım Habibi ışıl ışıl parlıyor görünse de, bence boş tek bir şarkı bile yok. Avrupalı meşhur bir radyo DJ’i “2009 De Staat’ın yılı olacak” demiş. Normalde bu tür sloganları Amerikan-İngiliz indie camiaları pek sallamaz. 2009 sadece De Staat’ın yılı olmayacak belki. Fakat De Staat 2009’un en güzel hediyelerinden birisi…
Gönderen Osman Danacı zaman: 15:41 Hiç yorum yok:
Etiketler: * Hollanda, 2009, Indie Rock