TEK BAŞINA TARİHİ DEĞİŞTİREN ADAMLAR, ADIM ADIM HEDEFE VARMIŞLARDI - Özel Yazılar - Milli Çözüm Dergisi
Bu Ay 55348
Şu Ana Kadar 13807678
Sayfa Gösterimi : 10953201
16 Şubat 2019 | Yazar Ahmet AKGÜL | | |
Bu arada bazı kardeşlerimizin, beşer icabı kabaran nefsi duyguları ve dünyevi hesapları için, ekibimizin ve diğer mü’minlerin haklarına tecavüz etmeleri ve hakarete yeltenmeleri durumunda da; hem yanlış ve yakışıksız davrananın, hem de haksızlığa uğrayanın, İslamca ve insafla davranması lazımdır. Haksızlık ve hakaret eden kişi hemen özür beyanında bulunmalı, ciddi ve samimi bir pişmanlık duymalı ve artık hiç kimseye karşı böyle tutarsız ve duyarsız davranmama kararı almalıdır. Haksızlığa uğrayan ise; “Bu nefsin bir aşırılığı ve şeytanın bir tuzağıdır. İnşaallah o kardeşim hatasının farkına varacak ve pişmanlıkla olgunlaşacaktır!” diyerek kardeşini hoşgörüyle karşılamalı, kin tutup küs kalmamalı, başımıza gelen her şeyin bir imtihan ve takdir programı icabı olduğunu hatırlayıp teselli bulmalıdır. Böyle olunca her iki taraf da, bundan kârlı çıkacak, Hz. Peygamberimizin; “sonunda tevbe edilen ve ciddi nedamet gösterilip hayra yönelinen günahları işleten şeytan bundan pişmanlık duyacaktır” Hadisinin hikmeti ortaya çıkacaktır.
Elbette kâinattaki her şeyin ve herkesin bir görevi ve o nispette bir değeri vardır. Ama Allah’ın yeryüzündeki halifesi, O’nun adalet düzeninin tesisçisi, takipçisi ve tatbikçisi olmak ise çok ciddi, gerçekçi ve sürekli bir mücahit olmayı gerekli kılmaktadır.
Evet, her insan küçük bir dünyadır. Veya insan, kâinatın bir parçasıdır. Bazen beyninde kıvılcım gibi çakan bir uyarı ve ilham veya görülen ve etkilenilen bir rüyayı sadıka nasıl insanın bütün hayatını değiştirebiliyorsa, bunun gibi, inançlı ve kararlı bir şekilde kutlu hedeflere odaklanmış bir tek insan da; ülkesindeki, bölgesindeki ve yeryüzündeki bozuk ve bâtıl gidişatı kökten değiştirecek bir potansiyel taşımaktadır. Çünkü yeryüzünde Allah’ın halifesi olabilecek yeteneklerle donatılmıştır ve özünde Cenab-ı Hak’kın ruhundan üflediği bir sırrı barındırmaktadır. Evet, örneğin; dünyadaki pek çok ülkeden büyük saadet medeniyetinin ve Mehdiyet devriminin başkenti İstanbul’umuza su sağlayan dağıtım deposuna, zehir ve siyanür akıtan gizli ve kirli bir akıntı damarını fark edip engellemeyi başaran, sorumlu, şuurlu, cesur ve fedakâr bir insan, 15 milyonun kurtuluşuna vesile olacaktır. Bunun tersi; köklerinde milyonlarca karıncanın yaşadığı, gövdesindeki kovuklarda yüzbinlerce bal arısının doğal petek hazırladığı, dallarında onlarca kuşların yuva yaptığı, yapraklarında sayısız böcek takımının beslenip barındığı, gölgesinden ve meyvelerinden nice insanın yararlanıp rahatladığı bir ağacı, bencil tutkuları ve şahsi çıkarları uğruna, acımadan kesen insafsız bir insan da, milyonlarca canlının hayatını karartmış sayılacaktır.
Rüyamda: Nedenini bilemediğim bir sıkıntı, bir darlanma yaşıyor oluyorum. Ağzımı açasım, bir çift cümle kurasım gelmiyormuş. Alaaddin Camiinde ikindi namazı kılıyorum. Direklerden birine yaslanıp gözlerimi kapıyorum. Rüyamın içinde de uyuyup rüya görmeye başlıyorum. Rüyamda Aziz Erbakan Hocamız aynı camide, hemen önümde namaz kılıyor oluyorlar. Namazlarını bitirince bana doğru dönüyorlar: "Sen neden darlandın bu kadar?" diye soruyorlar. Ben: "Bilmiyorum Aziz Hocam, gönlüm çok yorgun, çok kırgın. Neden böyle olduğumu bilmiyorum. Konuşmak, gülmek, yemek, içmek istemiyorum” diyorum. Erbakan Hocamız: “Gönlü kırık olanın, dili kuru olur. Fakat her insanın içini rahatlatan, onu normal ayarlarına taşıyan bir duası vardır. Senin duan hangisi?" buyuruyorlar. Ben: "Bilemiyorum ki Aziz Hocam. Benim duam hangisi?" diye Erbakan Hocamıza soruyorum. Erbakan Hocamız: "Senin duan “Hasbiyallah tevekkeltü alellah. Vela havle vela kuvvete illa billahil aliyyil aziim”dir. Darlanınca, bunalınca bunu oku. Seni rahatlatacak, normal ayarlarına döndürüp, huzura kavuşturacaktır!" buyurdular. Ben: "Aziz Hocam, sadece benim rahatlamam yetmez, arkadaşlarımın, kardeşlerimin okuyacağı dualar yok mu?" diye sordum. Erbakan Hocamız gülümsediler ve: “Eğer siz birbirinizi unutmazsanız ve kardeşlik kurallarına uyarsanız, biz de hiçbirinizi unutmayız” buyurdular ve önce Muhterem Ahmet Hocamızı, sonra da bazı kardeşlerimizi isim isim zikrederek, şu ayetleri hatırlattılar ve tavsiye buyurdular:
Mus’ab Çıldır’ın duası; “Ey Rabbim, bana hikmet bahşet ve salih kimseler arasına kat. Sonra gelecekler arasında beni doğrulukla anılanlardan kıl. Beni naim cennetinin varislerinden eyle!” (Şuara Suresi 83-85. Ayet)
Milli Çözüm Ekibi olarak, hepinizin ortak duası: “Rabbimiz, bizi ve bizden önce gelip geçmiş imanlı kardeşlerimizi bağışla. Kalplerimizde, iman edenlere karşı hiçbir kin bırakma. Rabbimiz, şüphesiz ki Sen çok şefkatli, çok merhametlisin!” (Haşr Suresi 10. Ayet) duasını ezberleyin ve çokça okuyun. Bu dualar ile inşaallah her şey daha güzel olacak. Herkes gerçek ve gerekli ayarlarına dönecek!" buyurdular. Erbakan Hocamız diğer kardeşlerimiz için de dualar söyleyince, ben gayri ihtiyari: "Aziz Hocam, kardeşlerimize dualarını iletirim inşaallah ama; Cihat (Gökbel) ve Osman Nuri (Çelik) abiler için hiç dua isteyesim yok. Onlar kardeşlerimi (eşlerini) üzüp incitiyorlar" dedim. Erbakan Hocamız üzüldüler ve: “Maalesef, ama her yaptıkları (Allah’ın izniyle) bilgimiz dahilindedir. Allah hidayet versin ve yanlışlarını düzeltsin diye birbirimize dua etmeliyiz. Üzülüyoruz, her lakayt halinize üzülüyoruz. Bu arada çocukların namazlarına, dualarına; özellikle de Amentü’yü okumasına ve gerçek iman şuuruna erişip olgunlaşmalarına çok seviniyoruz. Bu ara Bizi hiçbir şey çocuklarımın Amentü’yü okuması kadar mutlu etmiyor. Allah hepsini Bize bağışlasın inşaallah!" buyurdular. Önce rüyamda sonra da gerçekte uyandım.
34. Osmanlı Padişahı Sultan Abdülhamid Han, 1905 senesinde Askeri akademiyi bitiren yüzbaşılara diplomalarını vermek üzere, İstanbul Harp Akademisi’ndeki mezuniyet törenine katılmış ve Mustafa Kemal de diplomasını bizzat onun elinden almıştı.
Akademi bahçesine tahtın kurulmasının ardından, ismi okunan öğrenciler bizzat Padişah-ı Şahanelerinin (Sultan Abdülhamid Han Hz.lerinin) elinden diplomalarını almaya başlamışlardı. Sultanın elinden diploma alanlardan bir tanesi de genç Yüzbaşı Mustafa Kemal’di. Koca Sultan bu genç yüzbaşıya diplomasını takdim ederken, bir anda gözlerinin içerisine bakmış ve dudaklarından şu sözler çıkmıştı. “Demek geldin ha!?” Atatürk bunun ne anlama geldiğini anlayamamıştı. Pek çok kişiye danıştıysa da bu sözün manasını ve maksadını uzun yıllar sonra çözmüş olacaktı. Ta ki Saltanatı kaldırıp Cumhuriyeti ilan edene kadar bu sır saklı kalacaktı. Cumhuriyetimizin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk’e dair öğrendiğimiz pek çok bilgiyi yakınında bulunan insanlardan ve silah arkadaşlarının hatıratlarından anlamaktayız. Şüphesiz ki bu kişilerden bazıları da Salih Bozok ve Kılıç Ali olmaktadır. Ne yazık ki bu kişilerin yazdıkları hatıratlar, bizzat Atatürk’ün kurduğu Türk Tarih Kurumu tarafından sansürlenmiş ve bazı bölümleri içeriklerden çıkartılmıştır. Üstelik bu sansürlenen bilgiler o kadar fazladır ki, bir araya toplansa müstakil ve çok verimli bir kitap ortaya çıkacaktır ve Atatürk hakkında henüz hiç duyulmamış son derece farklı ve ufuk açıcı bilgileri barındırmaktadırlar. Salih Bozok’un kapsamlı, Kılıç Ali’nin ise olaya daha az müdahil olduğu için daha kısa bir hatıratı var ki, bunlar son derece ilginç bilgiler barındırmaktadır. İşte bunlardan birisi şöyle aktarılmıştır: 1936 senesi kış aylarında Çankaya köşkünde, Gazi bir ara Salih Bozok’u yanına çağırır ve bugünlerde kendisine herhangi birinin iletilmesini istediği bir mesaj veya evrak olursa hemen direkt getirilmesini önemle hatırlatır. Salih Bozok bu emre pek bir anlam veremese de, kapıdaki nöbetçilere kadar herkesi tembihleyip konunun önemini vurgulamıştır. Gazi Paşa sık sık Bozok’a bırakılan bir şey olup olmadığını sormakta ve her defasında olumsuz cevap alınca da yüzü asılmaktadır. O sene ilkbaharda Atatürk ve mahiyeti İstanbul’a gelerek Dolmabahçe Sarayı’na yerleşmiş bulunmaktadır. Buradan sonrasını Salih Bozok şöyle yazmıştır: “Paşa’nın sıkı talimatı üzerine, sarayda daimi ve harici çalışan herkesi, Paşa’ya iletilecek bir mesaj olursa hemen bana ulaştırmaları konusunda sıkı sıkıya uyarmıştım. Pek çok saray çalışanı, halktan mektupları ve talepleri tomar tomar bana ulaştırmaktaydı. Bu mektupların içeriğindeyse genel olarak maddi durumu kötü olan vatandaşların iş ve aş istekleri vardı. Bir gece sabaha karşı kapıda nöbet tutan askerlerden bir tanesi heyecanla odamın kapısını çaldı.
Bana, “Bir dilencinin Paşa’ya verilmek üzere bir zarf bıraktığını” söyledi. Zarfı alıp baktım, üzerinde kurt başı şeklinde bir mühür dikkat çekmekteydi. Vakit çok geç olduğundan Atatürk’ü rahatsız etmek istemedim. Ertesi gün genç öğretmenler Ata’yı ziyarete gelmişti. Paşa’nın kulağına ona bir dilencinin zarf bıraktığını hatırlatıverdim. Sessiz olmamı işaret ederek koridora gitmemi emretti. Kendisi de öğretmenlerden kibarca izin isteyerek derhal yanıma geldi. Birlikte Atatürk’ün çalışma odasına yürümeye başladık. Yolda bana “zarfı kimin ve ne zaman getirdiğini” sordu, ben de anlattım. Paşa hiddetlenerek: “Niçin gelir gelmez bana ulaştırmadınız?” diye çıkıştı. Çalışma odasına vardığımızda zarfı açmamı emir buyurmuşlardı. Yavaşça mührü sökerek zarfı açtım, içerisinde birtakım semboller olan bir kâğıt vardı. Paşa “ne yazıyor?” diye sorunca, okuyamadığımı söyledim. Kâğıdı benden alıp çalışma masasına oturdu, bir başka kâğıt üzerinde bazı matematik işlemleri yapmaya başladı, ardından odadan çıkmamı emretti. Atatürk ise birkaç saat odasından ayrılmadı, sonra beni tekrar huzuruna çağırttı, başka bir kâğıt uzattı. Kâğıtta kabataslak çizilmiş ancak ince detayları yazı ile belirtilmiş bir pelerin resmi vardı. Bu pelerini acilen yaptırmamı ve bizzat alâkadar olmamı talimat buyurmuşlardı. Bu tamamen siyah, parlak ve ipek manşetli bir pelerin olacaktı. Önümüz yazdı, “Paşam kışa çok zaman var” diye hatırlattım. Paşa’ysa: “Mevsimleri boş ver Salih, sen dediğimi yap!” diye gürleyerek emrini tekrarladı. Bir süre sonra pelerin hazırlandı ve kendisine teslim ettim. 1,5 ay kadar sonra Gazi Paşa’nın isteğiyle Florya Köşkü’ne gittik. Florya Deniz Köşkü, İstanbul Belediyesi tarafından yaptırılmış ve Osmanlı döneminde Atatürk’e armağan edilmişti. Türkiye’nin ilk Cumhurbaşkanı olan Atatürk, bölgeye son derece fazla ilgi duymakta ve sıklıkla ziyaret etmekteydi. Atatürk burada; gündüzleri halkla beraber yüzer, sandala biner, geceleri de misafirlerine ziyafetler verirdi. 1936 senesinin kavurucu Ağustos ayında Paşa çok neşeliydi.” Başyaver Celal Ünver, yıllar sonra o günü şöyle anlatmıştı: “Paşa sabah erken uyandı. Köşkte çalışanlara ve bana sık sık takılıp şakalar yapıyor, kahkahalar atıyordu. Paşa sebebini merak ettiğimiz bir heyecan yaşıyordu. Birkaç ay evvelinden özel olarak hiçbir program veya toplantı yapılmamış, o gün tamamen boş bırakılmıştı. Herkes bugün ne olacağını merak ediyor, çalışanlar arasında aylardır türlü dedikodular dönüyordu. Bazıları çok önemli bir devlet adamının Paşa’yı ziyaret edeceğini anlatırken, bazıları da yeni bir milli bayram ilan edileceğinden bahsediyordu. Koskoca Reis-i Cumhur gitmiş, yerine adeta ele avuca sığmaz bir çocuk gelmiş gibi davranıyordu. Akşam olduğunda Gazi Paşa yemekte rakı istemedi ve adeti olmadığı halde erkenden odasında istirahate çekildi. (Zaten birçok yakını, Atatürk’ün sofralarında rakı bulundurduklarını, ama “susuz içiyor” görünerek aslında kendisinin kullanmadıklarını nakletmişlerdi.) Koca gün boyunca hiçbir şey olmamıştı ve kimse bu duruma bir anlam veremiyordu. Olayın devamını Salih Bozok şu şekilde aktaracaktı: Gece 03:00 sularında uyuduğum esnada, Paşa’nın omzumu tutarak; “Uyan Salih!” diye fısıldadığını işittim. Çok şaşırmıştım. Daha evvel Gazi Paşa benim odama hiç bu şekilde gelmemişti. Bana, “kimseye duyurmamamı, sadece güvendiğim birkaç kişiyi alarak arabasını hazırlamamı, ufak bir gezintiye çıkacağımızı” söyledi. Ben de Ali ve Celal’i uyandırdım. Üç tane nöbetçi alarak Paşa’yı kapıda beklemeye başladık. Atatürk’ün aracını Celal sürüyordu, yanında ben oturuyordum, diğer araçta ise Ali ve üç tane nöbetçi vardı. Az sonra Paşa, köşkün kapısında elinde askıya asılmış siyah pelerinle belirdi. Pelerin buruşmasın diye özel olarak iltimas gösteriyordu. Arabaya bindikten sonra Dolmabahçe’ye doğru gitmemizi istedi. Paşa yol boyu tek kelime etmedi, gergin ve düşünceliydi, biz neler olduğuna bir anlam veremiyorduk. Dolmabahçe’ye yaklaştığımızda “Rumelihisarı’na doğru devam edin!” diye direktif verdi. Bir müddet daha gittikten sonra, hisara birkaç kilometre uzaklıktaki ormanlık alanda durmamızı emretti. Tam kapısını açmak için araçtan iniyordum ki eliyle omuzumu tuttu. Bir süre sessiz kaldıktan sonra alçak bir sesle: “Padişah Abdülhamid de vakti zamanında buraya gelmişti.” buyurdu ve yine bir süre sustu. Sonra da “Cihanı kim yönetiyor Salih?” diye sordu. Bunun siyasal bir soru olduğunu sanmıştım ve pek anlayamamıştım. Kendilerine dönerek “İngilizler mi Paşam?” diye karşılık verdim. Hafifçe gülümseyerek: “Hayır Salih, dünyayı devletler yönetmez. Eski çağlardan beri cemiyetler (ve özel ekipler ve derin mahfiller) yönetir.” dedi. Daha sonra kapısını kendisi açarak elinde peleriniyle araçtan indi, benim oturduğum ön koltuğun kapısını açmayayım diye sıkıca bastırıyordu. Kesin bir dille “kimsenin kendisini takip etmemesini” emretti. Ve arkasını dönerek koluna astığı peleriniyle tek başına hisara doğru ormana girdi. Arka araçtan yetişen Ali’ye durumu anlattım, o da içine sinmeyerek, nöbetçileri Paşa’nın arkasından gizlice takip etmeleri için gönderdi. 20 dakika kadar sonra nöbetçiler döndüğünde yüzleri bembeyazdı. Başta Paşa’yı uzaktan takip etmeye başladıklarını, bir süre sonra Paşa’nın gözden kaybolduğunu ve aniden arkalarında belirerek kesin bir emirle geri dönmelerini sert ve sinirli bir şekilde tembihleyip nöbetçileri göndermişti. Paşa belli ki Ali’nin tepkisini önceden hesap etmiş ve olasılıkları değerlendirmiş ve ardından da cephedeki uzmanlığı sayesinde takip edildiğini fark ederek, askeri bir taktikle nöbetçilerin arkasından dolanmış ve onları gafil avlamıştı. Biz merak içerisinde beklerken, tam 2 saat kadar sonra Paşa yine gittiği yoldan geri döndü, hemen arabanın kapısını açtım. Araca bindikten sonra “Florya’ya dönelim Salih.” buyurdular. Rahatlamış görünüyordu. Köşke geri dönünce Paşa kahvaltı yaparak tekrar odasına çekildi.” Ama Rumelihisarı civarındaki ormanlık alanda ve gece yarısında, daha önce gelen gizli bir ihbar üzerine hazırlattığı kurt başı amblemli özel pelerinle, acaba Atatürk hangi özel ve gizli cemiyetle ve devletin “gen”leri sayılan derin mahfillerle neleri görüşmüşlerdi? Bu sır hâlâ yanıtsızdı. Bu olaydan bir müddet sonra çok ilginç ve esrarengiz bir olay yaşanmış, Atatürk Hakimiyet-i Milliye Gazetesi’nde “Haçlı Batılıların Filistin’de bir Yahudi Devleti kurma çabalarından haberdar olduklarını, böyle bir şeye kalkışmaları durumunda “tüm İslam Alemi olarak karşılarına çıkacaklarını” haykırmış, böylece İsrail’in kuruluşunu hedefleyen Siyonistler, bu şeytani girişimlerini 11 yıl ertelemek zorunda kalmışlardı.
Evet, işte böyle yetim ve garip büyüyen, ama ilk gençlik yıllarından itibaren, mevcut düzeni değiştirip dizginleri ele alacağını söyleyen ve bu tarihi hedefleri pek çok kimse tarafından hayalcilikle nitelenen Mustafa Kemal, inandığı ve hayatını adadığı ideallerine sonunda ve Allah’ın yardımıyla ulaşmıştı. Tarihin en büyük medeniyet devrimine merkezlik yapacak Yeni Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulacağı Anadolu arsasındaki, kendisini değiştiremeyen Osmanlı Kurumlarının çürüyüp çökmüş enkazını kaldırmak ve tüm dünyayı kucaklayacak bir Kur’an inkılabına zemin hazırlamak üzere, İlahi kader Onu bu sahada görevli kılmıştır.
Hızır Aleyhisselamın Zuhuratı ve Yakup Gözübüyük’ün Yaşadığı Bir Anı – 2018 Aralık – İstanbul
2018 Ramazan ayında olduğunu hatırlıyorum. Ailemle birlikte Eyüp Sultan’a gitmiş ve yakınlarda bir yerde arabayı park ediyordum. O esnada 45-50 yaşlarında, biraz da pejmürde giyimli bir zatın arabanın önünde bir dakika kımıldamadan bana baktığını fark ettim. Sonra bu zat, şoför mahalli tarafına yanaştı ve camı tıklatarak para istedi. Cebimde nakit çok fazla bir şey yoktu, olanın bir kısmını verdim. Sonra bana “Dört çocuğum var, evimize bir şeyler al” dedi. Kredi kartıyla almaya niyetlendim ancak ailem arabada olduğu için, adama güvenip de onları bırakıp gidemedim. Hal böyle olunca, adam tasavvufi bazı hallerden bahsedip çokça “Muhammed!” hitabını kullandı. Ardından “Bana bir şey ver, senin için kıymetli olan bir şey!” dedi. Benim de yanımda sevdiğim bir esans vardı onu verdim. Esansı kullandı, sonra elimi istedi bana da sürdü ve “kabul oldu” diyerek geri verdi. Sonra kolumdaki saati istedi. Kendisine: “Hediyedir veremem ayrıca ne yapacaksın saati?” dedim. Bir iki defa ısrar etti ama vermeyince “O zaman tesbihini ver!” dedi. Ancak tesbih ortada yoktu ve nerede olduğunu tam hatırlamıyordum. Gayri ihtiyari elimi cebime attım cebimde olabilir diye ama bulamadım. O zat arabamda ön konsoldaki kapalı bölmeyi işaret ederek “Tesbih orada, bana hediye et, hatıran olsun” gibisinden cümleler sarf edince işaret edilen bölmeyi açtım ve tesbihin gerçekten orada olduğunu gördüm. O zata “Maalesef bunu da veremem çünkü benim için manevi değeri var” dedim. Evet o tesbihi ağabeyim hediye etmişti ve saklamamı rica etmişti, bu sebeple vermemiştim. Sonra o zat ısrar etmesine rağmen vermeyince, tasavvufi kavramları tekrarlayıp “Ah Muhammeeeed, Muhammed! Keşke verseydin!” dedi ve ben de biraz yaklaşmasını söyledim. Çünkü içimden bu zat ya bir meczup kılıklı bir evliyadır ya da Hızır AS’dır diye geçiriyordum. Elini tuttum ve gözlerinin içine bakarak içimden “Kimsin sen?” dedikten sonra bekledim. Biraz durakladı ve “Bazen gelenin kim olduğunu tanımazsın, Hızır gelir anlamazsın” dedi. Bu cevaptan sonra yaklaşarak “Çok zorluyorsun, ileteceğin bir mesaj var mı?” diye sordum. Yine “Keşke verseydin, kaybettin Muhammed!” dedi. Sonra içimdeki ikilemden dolayı ailemi de alıp, selam verip, yaya olarak uzaklaştım. Ama uzaklaştıktan sonra dönüp baktığımda gözleriyle beni takip ettiğini gördüm.
En son, yıl sonuna doğru bir giyim mağazasına alışveriş için girdim. Alışveriş yaptıktan sonra ayrıldım ve hanımın ailesine misafirliğe gittik. Akşam ayrılırken, o zatın bizden istediği tesbihin cebimde olmadığını fark edince, kayınbabama; tesbihi ya evde ya da gezdiğim iki mağazadan birinde düşürdüğümü söyledim. Fakat içimden bir sesin, ilk girdiğim mağazada düşürdüğümü söylediğini belirterek, -o saatte kapalı olduğu için- ilk girdiğim mağazaya hafta içi uğrayıp sormasını kendisinden rica ettim. Kayınbabam ertesi gün gittiğinde bana; “görevlilerin kendisine, o tesbihin sahibinin geldiğini ve tüm özellikleri söyleyince verdiklerini belirttiler.” demişti. Bu durumu öğrenince, hafta sonu gittiğimde bir de ben sorayım diyerek mağazaya gittim. Mağaza görevlisi: “Ağabey ben sizi tanıdım, siz gittikten hemen sonra pejmürde giyimli bir beyefendi geldi, burası 4 katlı bir mağaza olmasına rağmen sadece sizin gezdiğiniz yerlerde gezdi, sonra telaşlı bir şekilde bir şey kaybetmiş gibi arayış içerisindeydi. Biz de ona sorduk, ne arıyorsunuz? diye, bir tesbih kaybettiğini söyleyince, biz de bulduğumuz tesbihi ona göstermeden özelliklerini sorduk. O da tüm özelliklerini söyleyince verdik. Ancak tuhaf olan bu beyefendi gündüz çok şık kıyafetli ve iyi giyimli bir şekilde gelmişti, fakat akşam siz gittikten sonra pejmürde vaziyette gelmişti ve biz onu bir meczup sanarak, telaşlı hareketlerinden dolayı biraz da çekinmiştik” dedi. İşte burada çok tuhaf bir durum vardı, zira tesbihimin 2 özelliğini benden başka bilen yoktu. Tesbihimin imamesi birkaç gün önce kırılmış ve gümüş püskülündeki 4 adet ay-yıldız süsünden 1’i düşmüştü. Oysa gelen zat bu özellikleri de söylemişti. Görevliye; “peki bir şey söyledi mi” diye sordum. O da: “Sadece manevi değeri var! diye defalarca tekrarladı ve sonra tesbihi alıp çıktı” dedi.
Yani Eyüp Sultan’da gelen Zatın benden özellikle istediği saat ve sonrasında tesbih sırayla elimizden çıkmıştı ve aynı Zat onları almıştı!?
 (Ajans5.com – Özel Haber)
 (Kaynak: http:// http://www.kultbilgi.com/ataturkun-kadim-turk-teskilati-ile-bulusmasi/)