Demir Küçükaydın / İsyanla Oynanmaz
Gencecik bir devrimciydim. Hikmet Kıvılcımlı’nın çıkaracağı Sosyalist gazetesine Yazı İşleri Müdürü olacaktım. Yani gazetedeki yazılar için davalar açıldığında gönüllü olarak içeri girme işini üstlenecektim ki gazete varlığını ve yayınını sürdürebilsin. Bunun için gazeteyi teknik olarak çıkaracak olan Orhan Müstecaplıoğlu’yla birlikte, tanıştırılmak üzere Hikmet Kıvılcımlı’nın evine gitmiştik.
Kıvılcımlı, Müstecaplıoğlu’na, “Orhan, genel grev isyandır. İsyanla Oynanmaz” dedi.
Bu yazı (2.886) kez görüntülenmiştir.
Devrim ve Sosyalizm Sorunları, Direnişler, Duyurular, Konuk Yazılar, Kürt Sorunu, Siyasi Tahlil
1 Mülayim Sert 18 Ağustos 15 / 10am
“İkincisi, Şark devleti ve devletçiliğidir. Şark ülkelerinde, feodalizmi tarımdaki ağalarda aramak anlamsızdır. Şark devletinin kendisi en esaslı feodalizmdir. Ekonomi dışı zor ile artı ürüne el koyar ve onu tamamen kendisinin varlığı ve çıkarı için kontrol eder. Kapitalist ilişkiler ve modernleşme; modern tekniğin kullanılışı bu devletin egemenliğinin araçlarıdır. Devlet kapitalizmin ve burjuvazinin bir aracı değildir. Kapitalizm ve burjuvazi devletin varlığının, gücünün, bağımsızlığının ve egemenliğinin bir aracıdır. Eğer varsa, Devlet parlamentonun aracı değil; parlamento devletin egemenliğini sürdürmesinin bir aracıdır; onun ayıbı örten; egemenliğini gizleyen bir asma yaprağıdır. Türkiye’deki liberallerin de kendine komünist diyenlerin de anlamadığı basit gerçek budur. Türkiye’deki devlet böyle bir devlettir. Bu nedenle, Türkiye gibi doğu ülkelerinin hiç birinde demokrasi yoktur ve olamaz. Demokrasi olmasının tek koşulu bu merkezi ve bürokratik aygıtın ve gücün parçalanması; onun yerine tamamen demokratik olarak örgütlenmiş; halktan bağımsızlaşamayacak; gönüllü birliğe dayanan bir cihazın kurulmasıdır.”
Bernstein revizyonizmi üzerine inşa edilmiş Türkiye solu aşamacılığının anti-materyalizm ile neticelenen, iflas etmiş çizgisidir bu savunulan.
“Ekonomi dışı zor ile artı ürüne el koyma”nın başatlığından Türkiye kapitalizminin kurucu dönemi olan İT’den tek parti döneminin sonuna kadar olan dönemde söz edilebilir. Bunda da “Şark” veya “kural-dışı” bir şey yoktur. İngiltere başta olmak üzere, kapitalizm zaten her zaman “ekonomi dışı zor” ile doğar, yani ilkel birikim ile. Türkiye burjuvazisi çoktan oluşmuş, “devlet eliti” de kendini bu burjuvazinin hizmetinde konumlandırmıştır. Aksini iddia etmek YAE ile sonuçlanan sol-liberal “devlet vs. sivil toplum” tezinden farksızdır, ki D.K. da her yazısında dönüp dolaşıp (devrimci?) “demokrat”lıkta noktalanır.
Fakat teori sadece Türkiye bağlamında değil, dünya teorik bağlamda da sakattır. “feodalizmi tarımdaki ağalarda aramak anlamsızdır. Şark devletinin kendisi en esaslı feodalizmdir”. İşte her aşamacı hayalperestliğin amentüsü, “Türkiye aslında kapitalist de değildir. Feodaldir!” (ATÜT’tür?) “Ekonomi dışı zor”un feodalizm demek olduğu hatası bir yana, düzgün bir emperyalizm / dünya sistemi teorisi olmadığı için, nedense Batı’da resmi ve kurallı kapitalizm varken “Şark”tan hep şark feodalizmi çıkmakta tespiti yapılır. Oysa kapitalizm ölçek olarak dünya düzeyinde analiz edilmelidir. Ancak böyle yapıldığında, Türkiye’deki “şark feodal devleti”nin neden emperyal merkezden çevreye doğru ısı yayan kapitalizmin (emperyalizmin, merkez-çevre ilişkisinin) bir ifadesi olduğu anlaşılabilir. Böylece kapitalist bir dünya sistemi gerçeğinde yaşadığımız halde, her mikroskopik ölçekte 10 tane değişik üretim tarzı tespiti yapma gafletinden, ve bu gaflet üzerine kurulu aşamacı “devrimci demokrat”, MDD, liberal demokrasi, kurallı-kapitalizm vb. çözüm önerilerinden kurtulunabilir. D.K. Lenin ve Luxemburg yerine Türkiye solunda bir illet olan “resmi sosyal demokrasi”nin üzerine inşa etmeye devam ediyor dünya görüşünü.
2 Mülayim Sert 18 Ağustos 15 / 10am
Bir cümle ile: Mesele, Türkiye’de “kapitalizm değil devlet feodalizmi olması” değil, emperyalizmin nesnesi ülkelerde kapitalizmin burjuva demokrasisine tahammül etme genişliği olmamasıdır.
Emperyalist merkez ülkede, burjuva demokrasisine izin verirsiniz, çünkü öncelikle zaten kar oranlarınız daha yüksektir, hem de içeride sıkıştıkça başka ülkelerdeki işçileri aşırı-sömürebilirsiniz. Çevre ülkede ise yerel burjuvazinin kar oranları daha düşüktür dolayısıyla işçi sınıfı kazanımları konusunda daha diken üzerindedir. Çevre ülkede burjuva demokrasisi hayat bulursa, işçi sınıfı hem yerel burjuvazinin zaten daha dar olan karlarına hem de emperyalist merkezin aşırı-sömürüsüne son vermeye başlar. Bu duruma hem emperyalist merkez ülkenin burjuvazisi kudurur ve müdahaleye girişir (her araçla), hem de çevre ülkenin yerli burjuvazisi. Resim budur.
3 Gün Zileli 18 Ağustos 15 / 11am
4 Gün Zileli 18 Ağustos 15 / 11am
birinin bunları söylemesi gerekiyordu…
5 Mülayim Sert 18 Ağustos 15 / 11am
Bernstein revizyonizmi hap halinde : “İsyan, devlet’e karşı yapılır. Az çok demokratik bir devlete karşı isyan anlamsızdır. Çünkü değişiklikleri yasal yollardan, seçimle yapma olanağı vardır. İsyan bürokratik ve merkezi, halktan ve ulustan bağımsız devletlere karşı yapılır. Başta Türkiye, bütün antika uygarlık beşiklerinde devlet böyledir.”
Tam 100 yıl önce iflas etmiş tezdir bu. 1. Dünya Savaşı’nın çıkışı ve sosyal demokrasinin milliyetçi ihaneti, savaşın sonunda Alman devriminin yenilgisi, ve dolaylı olarak Naziler’in iktidara gelişi bu stratejinin mutlak ölümüdür.
Sanırım Türkiye solunda Luxemburg, hoş bir renk, karizmatik bir kadın figürü olarak anlaşılmış sadece. Devrimci bir teorisyen yerine. Oysa o tastamam yukarıda alıntılanan kolaycı ve tuzu kuru stratejiyi “Reform veya Devrim” metninde 1900 yılında, üstüne “Kitle Grevi” metninde 1905 Rus devrimi üzerine 1906 yılında yerden yere vurmuştu. Yani fiyasko vuku bulmadan 10-15 yıl önce. Olaylar gerçekleştikten sonra doğru analiz yapabilen, büyük düşünürdür. Gerçekleşmeden önce doğru analiz yapabilen ise büyük devrimcidir (11. tez gibi). Bakunin’in devlet sosyalizmi analizi de böyledir mesela.