Yurt dışında okurken siyahi bir bayan arkadaşımla aynı spor salonuna gidiyorduk. Arkadaşım bir yandan çalışıyor ve bir yandan üniversite okuyordu ve okuduğu bölüm ile ilgili yeni bir işe başvurduğundan bahsetmişti. Bende arkadaşıma ‘Okulun ve bölümün çok iyi hemen işe alınırsın’ diye telkin de bulunmuştum ve bana ‘Yanılıyorsun, aynı eğitim seviyesinde beyaz birinin başvurusuna bakar işe alınmam’ diye hayatımda ilk defa duyduğum bir cevap vermişti. O vakit arkadaşımın gündeminin ve mücadelesinin ne kadar farklı olduğunu anladım çünkü ben şimdiye kadar hiç böyle bir endişe yaşamamıştım.
Aslında insanoğlu sahip olduğunun değil, sahip olmadıklarının konusunu dile getiriyor. Dolayısıyla birçok konuda ayrımcılığın ve eşitsizliğin yaşandığı ve yaşatıldığı coğrafyalarda böyle bir günün oluşturulmasıaslında batının, kendi derdine çare arayışının bir göstergesiymiş gibi geliyor bana.
Gelelim kendi topraklarımıza; ‘8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’ ülkemizde ilk 1921 yılında tamamen farkındalık yaratacak eylemlerle kutlanmaya başlanmıştır. Ancak son yıllarda ismi ‘Dünya Kadınlar Günü’ olarak değiştirilipnedenini anlamadığım büyük bir ihtişam ve coşkuyla kutlanmaktadır. Mağazalarda indirimler, etkileyici reklam filmleri, hediyeler, çiçekler ve hatta kutlama geceleri… Peki 9 Mart olunca ne oluyor? Tabi ki her şey unutulmuş oluyor, kimse 8 Mart’ı hatırlamıyor bile.
Tabi ki istisnaların ve devamı gelen sosyal projelerin olduğunu yadsımamakla birlikte;8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü, bir taraftan tamamen içi boş, anlaşılmamış, insanları daha çok satın almaya teşvik eden, pazarlama şovlarıyla süslenmiş bir gün haline gelirken diğer taraftan da abartılı bir şekilde sanki bu topraklarda kadınlar yüzyıllardır acı çekiyor, zulüm ve baskı görüyor gibi gösterilmesi size de dengesiz ve abartılı gelmiyor mu?