Üzülerek ifade etmek gerekiyor ki; Galip Ağabey’in mezar taşında yazılı olduğu gibi “birbirimizi yeteri kadar sevmiyoruz”. Milliyetçi aydınlar meseleleri neyse oturup, konuşup, medenice tartışmak yerine, kalemlerini, dillerini kılıç gibi kullanarak birbirlerine sallamayı sürdürürlerse, hasımlarımızın bir şey yapmasına gerek kalmadan yapmak istedikleri gerçekleşmiş olur. Tarih boyunca Türk Devletlerinin yaşadığı birçok felaketin temel nedeni, içeride yaşanan nifak ve kavgadır. 16 devleti kurduk diye övündüğümüz kadar, onların devamını neden sağlayamadığımızı da bütün yönleriyle düşünmeliyiz. Türk Dünyasının büyük kısmının 22 yıldır bağımsızlığına, özgürlüğüne kavuşmuş olmasına rağmen, hâlâ sen-ben çekişmesi, hizipçilik kavgaları içerisinde yerimizde sayıp duruyoruz. Balkanlardan Kırım’a, Doğu Türkistan’dan Irak Türkmenlerine kadar henüz özgürlüğüne kavuşamamış bulunan Türk topluluklarında da aynı hazin tablo birebir yaşanıyor. Türk dünyasına öncelikle Türkiye Türkleri olarak biz model olmak durumundayız. Bunu iyi taraflarımızla yahut yanlış davranışlarımızla yapmak bize kalmıştır. Türkiye’deki milli şuur sahibi aydınlar, milliyetçi kesimler birbirleriyle ihtilaflı olurlarsa, aralarında gerekli sevgi, saygı ve dayanışmayı sağlayamazlarsa Türk dünyasına örnek olmak bir yana milli bütünlüğümüzü nasıl sağlayabiliriz; etnik fitneyi nasıl söndürebiliriz? Hemen her Türk milliyetçisini belirli bir gençlik dönemlerinde etkileyen Atsız’ın “Bozkurtlar” romanını bir kere daha hatırlayarak, iç çekişmelerin, kavgaların, duygusal tavırların hangi felaketlere yol açtığını, Göktürk Kağanlığı’nda nasıl acılar yaşandığını yeniden düşünmenin tam zamanıdır.