Yara | Gazete 9 Eylül
Ana Sayfa Güncel Yara
Gökyüzüne bakmayı unutanlar yıldızları kararttı. Binalar dikine dikine yükselince yıldızlar kayboldu. Yıldızları nasıl bulabiliriz? Kentlerde otobüs duraklarının yanı sıra göğe bakma durakları koyalım. Bu duraklarda gece yıldızlara kanat çırpalım, gündüz maviliklere yelken açalım. İnanalım
Turgut Uyar’ın dizesine, “İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım”
Babalar için çocukları gökyüzüdür kanat çırptıkları. Çocuklar için babaları ulaşmaya çalıştıkları yıldızları. Bir babanın kanadının kırılıp ağlamasına tanık oldunuz mu? Biz olduk. Tüm Türkiye, Şahap Korkmaz’ın oğlu Ali İsmail’in fotoğrafına ağlayarak nasıl dokunduğuna tanık oldu. Anaların çok ağladığına şahit olmuştuk da, babaların ağlamasına alışık değildik. Şahap Korkmaz, sanki tüm yaralı babalar adına ağladı. Çünkü bu yara kabuk bağlamadı.
Şahap Korkmaz, 10 Temmuz 2013’den bu yana gökyüzüne kanat çırpamıyor. Ali İsmail Korkmaz, 10 Temmuz 2013’den bu yana yıldızına ulaşamıyor. Fırınlarda ekmekler artık piştiğinden değil utandığından kızarıyor. Bu utanca huzur ve güvenliği sağlamakla görevli bazı kişiler ortak oluyor. Ali İsmail Korkmaz’ın dövüldüğü sokakta görüntüleri sildiren polise ve otel sahibine beraat verilerek aklandı. “bütün renkler aynı hızla kirleniyordu/birinciligi beyaza verdiler” Özdemir Asaf’ın dizeleri bugünleri anlatmıyor mu?
Yaşam koca bir yaraya dönüşüyor. Kesilen, yırtılan, sıyrılan, kopan, delinen, yanan bedenlerden öte ruhlar olunca, yaralar fark edilmiyor. Kanadıkça kanıyor. Bu kapanmayan yara hepimizi erkenden ölüme yaklaştırıyor. Oysaki baba olmak, bir anlamda ölüme isyandır. Bu isyanda bütün yaralar sarılır. Kimsenin babalık hakkı alınmadığında ve çocuklar babasız kalmadığında yaralar sarılır, kabuk bağlar, kapanır. Yaşam kapısı ardına kadar açılır.
Önceki İçerikKadın direniştir, fıtratı takmaz
Sonraki İçerikEmret Başkanım!