olsun #tslive allah #afrinoperasyonu bugün kadar güzel böyle devam için
düşük alım satımı yapılan tokenlerdeki balina oyunu. teknik analizlerle sizlere açıklamaya çalışacağım.
resimde not attığım yerlere öncelikle bakın.
bir kaç balina yukarıdan artışı belirli bir miktarda sabitliyor, aşağıdan ise bir kaç balina gerçek değerin belirli bir yüzdesi altında bekliyor. kasıtlı olarak arada bırakılan boşlukta ise canlı alım satım gerçekleşiyor ve istemsiz bir şekilde alım fazla olunca yukarıdaki balinaya gidiyor, satımlar fazla olunca aşağıdaki balinaya gidiyor. peki buradaki amaç nedir? burada amaç fiyatı aşağıda tutup o boşluk alanda oynaşan genç trader'ların kağıtlarını toplamak. sonra yukarıdaki balina günün belirli aralıklarında oluşturduğu duvarı yıkıp biraz daha yukarı çıkarak ellerinde tuttukları kağıtları pahalıdan satıp geri çekiliyorlar. yani ne pump olayı var ne dump olayı var. bu tokenler sayfaların en altında olduğu için kimse fark edemiyor veya fark eden de sesini çıkartmıyor ekmeğini yiyor balinalara göre hareket ederek.
İki gündür piyasa kan ağlarken gece bu düşük voliteye ben de dahil oldum ve balinaların maks limitinin az üstünde pazara girerek %15 değer kazandım. kasıtlı çıkmıyorum çünkü böyle küçük kağıtlarda %30-35'den aşağı ekmek yemeden çıkmıyorlar.
denemesi bedava ve yatırım tavsiyesi değildir. borsa gösterge ayarınızı voliteye değer artışa göre sıralayın ne demek istediğimi net görürsünüz.
ayrıca balinaların emniyet uygulaması grafiklerde mevcut. işlerini sağlama alıp daha büyük balina gelirse diye maks direncin altına daha yüklü alım emri veriyorlar. minimum satışın emrinin üstündeki balina ise zirve alım emri vererek bekliyor.
bir de binance'de kimsenin bilmediği bir olay var, düşük volitedeki kağıtlarda fiyatı ne olursa olsun virgüllü satış veya minimum satış gerçekleştirebiliyorsunuz. peki bu ne sağlıyor? bu küsüratlı satışlar o anda artık uygulamada veya tarayıcıda kasmalar meydana getiriyor ve şişkinlik yaratıyor. o sırada mevcut fiyatın hareketini bi kaç saniye ıskalıyorsunuz ve grafikler yerine geldiğinde ya kar ettiğinizi ya da zarar ettiğinizi görüyorsunuz. bu küsürat uygulaması volitesi yüksek olan kağıtlarda geçerli değildir ve engellenmiştir bu tip kurnazlıkların önüne geçebilmek için.
... hasta olmamasına rağmen boğazındaki bu ağrı da neyin nesi şimdi? masanın başında geçirdiği süre boyunca ne kadar zamandır ders çalıştığını düşündü. bir süredir olmadığı kesin dalgınlığına bakarsak. saate bakıp bir şeyler düşündü ve aniden tüm masayı düzenleyip birkaç parça şeyi önüne koydu. odanın lambasını kapatıp masa lambasını açtı ve sandalyesinde bağdaş kurup eşyalara baktı. bağladığı saçlarını gelişigüzel örüp birkaç tutamın yüzüne düşmesine izin verdi. bütün o başını ağrıtan düşüncelerden kurtulmak istediği için bunun da kendisine o yönde iyi geleceğini düşündü. kulaklığını takıp, defterini açtı ve çizmeye başladı. aklından geçen pek çok şey ile birlikte uzunca bir süre bu şekilde devam etti. başka hiç bir şeyin farkında olmadan. ta ki deftere düşen bir damla yaşa kadar. boğaz ağrısının sebebi kendini ifade etmeye başlayınca durdu. o kadar uzun zamandır engelliyor ki artık izin verme mecburiyetinde kaldı. 'üzüldüğümde hiç bunu gösteremedim. ya kızgın oldum ya da aşırı mutlu göründüm' diyen birinin yazısını okumuştu. o geldi aklına. belki de tüm sebep bunda saklı. İnsan kalbini ağır hisseder mi hiç? sanki görünmez bir taş koyulmuş da kurtulmak için mücadele ediyor gibi. gözlerini silip çizdiği şeye baktı. o ana kadar ne yaptığının bile farkında değilken şaşkınlık duydu gördüğü şey karşısında. doludizgin koşan bir at.. aklını meşgul eden bu kadar şeyi düşünürken böyle bir şeyi beklemiyordu kendisinden. hırçın bile olsa bu şekilde koşmak istiyor yeniden. her şeyden uzaklaşmak istercesine fakat esas tüm yüklerinden kurtulmuş olarak. üst üste gelen bu kadar şeyden sonra bu bir ihtiyaçtı. düşüncelerini sonuna kadar ifade edip kendisini yeri geldiğinde savunabilen bir insanın duyguları konusunda bu şekilde olması son derece garip. İnsanı içten içe bitiren bir olay. en azından kendisine eşlik eden şarkıları var. 'umudum sonsuzdur, uğraşım bitmez hiçbir zaman, geliyor geçiyor zaman, dönüyor durmuyor dünya...' İyi geceler...
evdekiler ile ilgilenmiyormuşum, elimde ya telefon varmış ya da bilgisayar. babam söyledi, annem destekledi. dönüp tebessüm ettim sadece. (baya baya hayvanca bir kahkaha attım.) komikti, çünkü bu diyalog kurulduğu anda ikisinin de elinde telefonu vardı. ben bunu dile getirdikten sonra ikisinin de telefonlarını kapatıp bir kenara bırakması bir oldu. tabii kaçınılmaz son yine aynı, şu an ikisinin de öpülesi, kıyamadığım ellerinde telefonları var. annem kankası ile konuşurken babam oyun oynuyor. annem sürekli çok değiştiğimi vurguluyor. “senden sonra kız kardeşini kesinlikle şehir dışına göndermeyecem, seniğğ piaaslik.” şeklinde vurguluyor. kısmen haklı, benim de ılık halim yok ki arkadaş. ya buz gibiyim donduruyorum ya da ateş gibiyim yakıyorum. sabah sabah hırkamı çıkarıp evde matador gibi gezinip “hiaaa geh geh!” diye hırkamı silkeleyerek evdekileri çıldırtıyorum. sonra ani bir durgunluk geliyor, annemin “şu mesajı sen yaz, daha hızlı yazıyorsun.” ricasını “anneğğ sen yaz elin alışır, sen de hızlı yazarsın.” şeklinde bir üşengeçlik ile reddediyorum. frank mı? o alışkın ya. hatta bir o alışkın bu hallerime diyebilirim. çoklu kişilik bozukluklarım gözümün önünde birbirlerini seviyorlar, ölüyorum anlasanıza. kız kardeşimin bana baktığında “ileride senin gibi olacam.” dediğini hiç sanmıyorum, diyeceğini de. hayırsızlığın şekil bulmuş hali gibiyim. babamla konuşurken iki kelimesinden biri “soğukkanlısın, yapma şunu.” oluyor. bunu samimi, içten davranmadığım için söylemiyor. olayları umursamadığım için dile getiriyor. burada baya bir duraksadım, duraksarken de parmağım bir tuşun üzerinde basılı kalmış ve ben bunun farkında bile değildim. “tik” sesini andıran bir bildirim sesi ile aranıza döndüm. o neydi lağn! şok oldum bir an. (umursuyormuşum işte olayları, hatta en saçma olanları bile.) zamanında fazlası ile umursadım, doğuştan değil bu hallerim.
“tavşan dağa küsmüş, dağın haberi yok.” cümlesindeki dağ benim, tavşan ise ihtiyar kadın ve ihtiyar adam. ben her şeyden, en azından bu konulardan bihaber iken bana küsenler olmuş. sorarsanız normal karşılıyorum. malum kendileri serçe parmağın, serçe parmağa kenetlenmesi ile küsenlerin devrinden. yanında değildim, kenetleyemedi parmağını parmağıma. ruhum duymadı bu sebeple. az önce erken bitmiş bir kahvaltının ardından gelen gereksiz laf kalabalığı ile öğrendim bunları. lan kahvaltı bitmiş, tıkınmışsınız işte. kalksanıza! ne gerek var duvarın arkasına saklanmış konuları ortaya atıp konudan konu açmaya. çok zaman önce ki bu zaman taaa ebesinin örekesinde olan bir zaman. bir olaya dahil olmuştum ki olayın haklı tarafıydım. haklılığımı kendim söylemiyorum ama kesinlikle karşımdaki kişinin veyahut kişilerin haklılık şansları yoktu. o gereksiz laf kalabalığında, bu haklı/haksız olayından sonra bana küsülmüş olduğunu öğrendim. “ebeveynlerim tarafından dolduruşa getiriliyormuşum.” ya var ya iyi güldüm. ulan kimsiniz siz it! mantık yoksunu olmamış olsaydınız, ailemin kalkıp da gurbet eldeki lezbiyenimsi gay evlatlarını (bu ben oluyorum.) bu konulara dahil etmeyeceğini bilirdiniz, bu konularla meşgul olmasını istemeyeceğini de. İşin kötü yanı konu ortaya atıldı, konuyu anlattım, duraksadım, getirin lan çilekli linki. sevmesem de içecem! verilen tepkiler haklı olduğum yönündeydi derken bir anda kıvılcım anne-baba tarafından çıktı. en olmadık yerlerden kendilerine pay çıkarmaya başlayıp konuları kendi aralarında tartışmaya dönüştürdüler. İkisi de birbirini suçluyor. arkadaş ölüler de sanıyor ki diriler her gün helva yiyor, ben de buna tutuluyorum. buyur! o sen “aşkım bu konuda haksızsın, sen kapat .s” ,diğeri “hayır aşkım sen bu konuda haksızsın, sen kapat .s” derken iç sesim “yeter be, ben kapatırım.” çığlığı bastı. dışım ise fazla vurdumduymaz. odasında oturmayı tercih edip kavga çıkarsa polis ve ambulans çağırmayı tercih etti. birkaç ikilemden sonra iç sesimi dinlemeyi reddettim ve kulak kabartıp konuşmaları dinledim. İşin iyi yanı ses tonlarında aşırı bir yükselme yoktu. kötü yanı ise o ilk cümledeki dağ bu sefer o angutlar, tavşan ise kadın anam ve adam babamdı. diğerleri evlerinde huzurla otururken boktan birkaç insan yüzünden huzursuzluk çıkarmaya ne gerek var ki. ne gerek var yani! onların haberi bile yok be. şu an ortam durgun, duruldu sanırım. onlar tartışırken akrabaların birkaç tanesini sildim rehberimden. sildiğim kişiler bu huzursuzluğa sebep olan kişiler. of lan of! şu sil işlemini hayatımızda da uygulamamız lazımdı. “böyle yetmiyor, varlıkları bile deli ediyor.” diyecekken bil bakalım ne oldu frank? telefonumun şarjı bitti. sayın bilim adamları okumuyorsunuz ama birgün okursanız “ölümsüz batarya, bitmeyen şarj” istiyoruz, lütfen değerlendirin. haa bir de unutmadan; bolca mantarlı kek. teşekkür ederim.
İlk kez kar görmüş mahsum yeğen😎
5 dk sonra aba dondu dondu diye kucağıma koştu😁😂😂
15 kalp 74 yorum 0 paylaş
selam, ben geldim. misafir kabul ediyor musunuz?
bütlerden bunalmış haldeyken burayı keşfettim. baya bi bakındıktan sonra, sözlüğü falan görünce üye oldum. etkileşmeye geldim, kafanızı ütülersem özür dilerim.
ablamla kartopu oynayalim dedik... hoplayıp zıplarken sen telefonu düşür kar da yaklaşık 30cm var. dedim hayatta bulamam ben bunu gitti dedim yani.. neyse iki üç kere turladim olduğum yerleri.. sonra bi ayatel kursi okuyayim dedim duanın yarısına gelmeden elimi bi anda kara atma isteği geldi veee o an 💜 telefon elimde 😂 10 yil yaşlandim ama geçen 5 dk içerisinde 😂telefon öyle bi girmis ki görünmüyordu bile duanın gücü diyip kaçiyorum..hadin bakalım ateistler bunu da açiklayin😂😂
uzun bir zamandan sonra tekrar burdayım herkese selamun aleykum
kimsenin aklına gelmemiş çok efsane bir fikrim var (!) gelin sahilde toplaşalım sonra ben size derdimi anlatim :d ahahhahashah yalnız şaka bir yana çok yalnız kaldım uykusuzluktan halüsinasyon görüyorum artık dolabın yanından adamlar çıkıyor naber lan diye küfür edip kaçıyorlar :d
kuzenim bu aralar çok agresif. hoşlandığı çocuk twitter dan başkasına yürüyor, kuzenim ona instagramdan engel atıyor sonra kaldırıyor sonra çocuk buna tekrar istek atıyor, sonra bu kabul edip ona mesaj atıyor. okulda başka bir kız bundan hoşlandığını kuzenime söylüyor, kuzenim çocuğu kıza kötülüyor. çocukla kız kuzenime geliyor hesaplaşmalar falan. arada 5 yıllık bir mesafe var ama ben ona yetişemiyorum. bu hayat beni erken mi yordu ne😂😂
diş telimi taktırmamıştım daha mezun olur olmaz taktıracaktım babama birde her ayda onu ödetmek istedim kredide almıyordum çünkü. 2 kız yemekhanede konuşuyordu kendi aralarında ' 22 yaşından sonra tel taktırmakta ne anlamıyorum sanki param yoktu anca bu zaman taktırdım der gibi' dedi. arkadaşıda 'aynen yaaaa' dedi bende duyuyorum moralim bozuldu şu salaklar yüzünden vazgeçecektim. neredeyse teller çıkacak hala aklımda aynı muhabbet dönüyor. sinir oldum bak şimdi. içi boş kafa taşıyan arkadaşlarım sizin o zihniyetlerinizi öperler .
laf söz arasında aklıma geldi bir kaç şey zırvalayayım dedim. "biz çocukken" bundan daha da küçükken yani, tahminen velet iken komşu çocuğunun bilgisayarı değil de atarisi vardı. olmayanların ise hiperaktif manyak bir çocukluğu. İtiraf ediyorum ben atarisi olan şu komşu çocuğuydum ama bu hiçbir zaman çılgın çocukluğuma engel olamadı. ağaç dallarının lades kemiğine benzeyen kısımlarını bulur sapan yapıp millete suikast girişimleri düzenlerdik. kafası gözü dağılan yaşıt veletlerimiz "anneaaağğ" diye ağlayarak eve koştururken biz de yeri gelir kendimizi onlardan biri olarak bulurduk ki namussuzlar az ağlatmadılar. genellikle taş değil de ağaçta yetişen bezelye türevi yeşil yeşil mermilerimiz olurdu. (çok da acıtırdı, ağlatması normal.) o dönemlerde 1 lira yerine 1 milyon vardı, fazla zengindik. sahip olduğumuz 1 milyon bozukluk yerine bir kağıt parçası idi. şimdilerin 50 kuruşu o zamanları 500'ü idi ve kusura bakma 1 liracığım boyut olarak seni gebertirdi. 5 kuruş en küçük para dilimimiz değildi o zamanlar, bizim en küçüğümüz 1 kuruş'tu. şimdilerde 10 kuruştan aşağı alamadığımız sakızları biz 1 kuruş abimiz sayesinde 5 kuruşa 5 tane sakız gelecek şekilde hunharca çar çur ederdik. eskimolarımız vardı bir de! meybuzlarımız yani. çubuğun bitiş kısmına doğru düğüm atar (evet evet düğüm tecrübem buradan geliyor.) ilk bulduğumuz kaldırıma oturarak yol kenarından bulduğumuz avucumuzdan büyük bir taş ile eskimoyu tuzla buz edererek yemeye hazır hale getirirdik. tuzla buz olan meybuzumuz çubuğundan çok pişmiş etin kemiğinden bir çırpıda ayrılışına özenerek tek celsede ayrılırdı. çubuğumuz ayrıldı mı? ayrıldı. attığımız düğümü daha da sağlamlaştırıp en alt köşesine minik dişlerimiz ile bir delik açardık. (dişi dökülmemiş olanlar çok şanslıydı.) sonra hüplet gitsin! her sabah "simiaatçiğğğh" sesleri ile uyanır "anağ anağ varsın çek git şurdan bana bir simit al." şeklinde sızlanırdık. anne yüreği işte, dayanamaz alırdı. düşen susam tanelerine çocukluğumuzu bırakır bir kuşun gelip midesine indirmesine sebep olurduk. bayram harçlığımız vardı, "-dı" diyorum çünkü büyüdükçe "eşek kadar oldun ne harçlığı?" cümlesinin arkasına sığınarak kestiler elimize geçen maaşımızı. İşte o bir zamanlar var olan harçlıklarımız ile her bayram suikast girişimlerimize devam etme amacı güden tabancalar alırdık. (tabii ki de su tabancası değil! bildiğin boncuk boncuk mermileri vardı.) mermilerimiz bittikçe 10 kuruş verip ekstra mermiler alırdık ama renk renk! mavi vardı, kırmızı vardı, mor vardı, sarı vardı, vardı da vardı. ben hep sarıları alırdım, nedendir bilinmez. bir de bu paraların kurban olduğu çatpatlar vardı. belki bilmeyenler, görmeyenler, ilk kez duyanlar, bilip de ismini hatırlamayanlar vardır. bu sebeple bu resim o şahıslara;
İşte bu naçizane bok rengi şey (siz pembe sıçıyorsanız üstünüze alınmayın.) meybuzlarımızı kırdığımız taşlar ile ortalığı duman ederdi. vur bir tanesine ve çat! vur bir daha pat! şimdi ayıktın mı ismi nereden geliyor? aferin. bunlara kafa göz dalan torpiller vardı bir de ama benim kaba etim hiç yemedi onu ateşlemeye. evet tırsaktım. elimden kıymetli misiniz lan? değilsiniz. o zamanlar "inşaata topu kaçtı." denilmezdi. cesur yürekli çocuklardık oğlum biz. "itolit git şuradan alçı kaçır da gel, biz k*çını kollarız." cümleleri eşlik ederdi bize. cidden de korurlardı, ciddili bak. şimdi diyeceksiniz ki "alçı ne alaka be .s" sabretsene evladım. kaç aylıksın sen? o alçıları yere seksek çizmek için kullanırdık. bizim pelinsu'nun ablası vardı hatçe o hep kelebek çizerdi. şimdilerde dudağını büzüştürüp karda yaptığı kelebekler ile meşhur kardeşi. beş taş oynardık lan. çok tatlı taşlar bulurduk, ismi gibi 5 tane. bir tanesini havaya at, yerden bir taş al, sen diğer taşı alamadan havaya attığın taş (tek elinle yapacaksın tabi her şeyi, aynı elinle yani.) düştü mü? öldün çık. bir de koca koca taşları üst üste koyup top ile devirmeye çalışırdık. yakar top vardı ayrıca diğer ismi ile ortada sıçan (yok gerçekten s*çan değil, farenin dayısı olan sıçan). topu tutan can tutmuş olurdu, millet tuttuğu canları başkalarına verirdi, ben vermezdim. neden veriyormuşum! güzeldi be benim çocukluğum. aklıma bunlar geliyor sadece ama bunun bir o kadardan fazlası da aklıma gelmeyenlerde var. çabuk geçti gibi frank.