ÇÖZÜM: Ortak akıl ve birlikte harekette
OTOBÜSÇÜLÜK, sistematik olarak kan kaybetmeye devam ediyor. Devletin havayolu, demiryolu ve denizyoluna yönelik pozitif ayırımcılığıyla başlayan bu kan kaybı; genelgeler, yasalar ve yönetmeliklerle daha da şiddetli bir hal almaya başladı.
Bugün hangi sektör mensubuna sorarsanız sorun, ‘bu iş artık yapılamaz hale geldi’ der… En kötüsü de, sektörde aşırı bir moral bozukluğu var, umutsuzluk var… Bu durum hiç de hayra alamet değil!
Zaten mazotun fiyatı yüksek, zaten sezonlar sezon gibi yaşanmıyor, zaten kimse yatırımının karşılığını alamıyordu; bir de devletin bu müdahaleleri gelince, sıkıntı iyice derinleşiyor.
Felaket tellalığı yapmamak lazım; ancak özellikle Fatih Sultan Mehmet Köprüsü’nün otobüsçülere kapatılması, sektör için bir eşik, bir kırılma noktası olmuştur. Gelecek, her zamankinden daha bulanık ve daha belirsiz. Çünkü gelen yük çok ağır; hele de bu sene sezon yaşamamışsanız…
Federasyon ve derneklerimiz, Yavuz Sultan Selim Köprüsü ve otoyollarının sektöre getirdiği maliyeti defalarca kalem kalem ortaya döktü. Kimi hatlarda, bu ek maliyetin aylık bedeli, 7 bin lirayı bile bulabiliyormuş.
Otobüsçü, hele de bu aylarda bu paranın yarısını bile kazanamıyor ki, bu yükü kaldırabilsin.
Özellikle boğaz ötesi yakın otobüs hatları, çok büyük bir darbe yedi.
Hep şunu söylerdik; ‘uzun hatları uçaklar ve demiryollarına kaptırıyoruz; yakın hatlar daha cazip hale geldi’ diye… Şimdi artık bu da ortadan kalktı. Yakın hatların cazibesini de 3. köprü mecburiyeti alıp götürdü.
İzmit ve Sakarya bölgelerine çalışan otobüslerin, büyük zararlar ettiği dile getiriliyor.
Şimdi bu noktadan sonra neler yapılması gerektiğinin önemi bir kat daha artıyor. Sektörü temsil eden 3 federasyon, köprü mecburiyetinin kaldırılması için iyi niyetli bir takım çalışmalar yürütüyor. Ancak bugüne kadar müsbet bir sonuç alınmadığı gibi, umut verici bir gelişme de yaşanmadı. Bu da mecburiyetin süreceğine dair öngörüleri kuvvetlendiriyor. Hepimiz, ama hepimiz Fatih Sultan Mehmet Köprüsü’nün tekrar otobüslere açılması için var gücümüzle mücadele vermeli, federasyonların attığı adımları desteklemeliyiz. Ancak, şunu da unutmamalıyız; mecburiyet devam ederse ne yapmalıyız? Hangi alternatiflerimiz var; bu konuda sık sık bir araya gelip ortak akıl yürütmeliyiz. Son dönemlerde sıkça dile getirildiği gibi; ben de bu konuda sermaye sahiplerinin, yani patronların daha fazla sorumluluk alması gerektiğine inanıyorum. Belki bu sıkıntı, özlenen sektörel birliği yeniden filizlendirebilir.