Yeterli Anne Babalık: Yetişkinler! Büyüyünce Ne Olacaksınız?
Gönderen Uzman Psikolog Pınar Mermer zaman: 16:58
Adsız 10 Temmuz 2012 09:57
Bloğunuzu paylaşımlarınızdan dolayı takip etmekten zevk alıyoruz.Dell notebook yedek parçaları olarak paylaşımlarınızla birlikte başarılarınızın
Adsız 18 Temmuz 2012 07:30
Blogunuzu bir süredir takip ediyorum. Bugüne kadar bir kac yazinizi okudum. Tabi ki bilgileniyorum ve görüsleriniz hakkinda düsünme firsatim oluyor. Ama nedense yazilarinizda cogunlukla elestirel bir tarz ve biraz da karamsarlik seziyorum. Konular her seferinde dikkatimi cekse de, bu beni rahatsiz etmiyor degil. Tabi ki genelleme yapiyorsunuzdur ve yazdiklariniz illa ki herkes icin gecerli degildir.
Mesela sadece bu yaziya yorum yapacak olursam:
Ben kendimi bildim bileli "sanatci" olmak istedim. Kücükken sorulan ne olmak istedigimle ilgili sorulara ben hep "Ressam olucam!" diye cevap verdim. Her seferinde, büyük bir inat ve özgüvenle. Henüz yazi yazmaya baslamadan evde boyamadigim kagit, kitap, gazete, ansiklopedi; yetmedi dolap kapaklari kalmadi.
Asla degismedi bu hayalim. Ve calistim bunun icin. Meslek lisesinde en cok cizim yapilan bölüme gittim. Güzel sanatlar lisesi ne yazik ki uzakti oturdugumuz yere. Sonra güzel sanatlar akademisine girdim; birincilikle. 5 sene okuduktan sonra bazi saglik sorunlari yüzünden birakmak zorunda kaldim. Hayatimda degisiklikler oldu, Almanya`ya tasindim. Dil ögrendim ve burada da tekrar okumak istedim. Yine güzel sanatlara, fakat baska bir bölüme girdim. Gectigimiz hafta tezimi teslim ettim.
Tüm bunlar icin beni kimse zorlamadi. Belki güzel sanatlar lisesine gitseydim daha da iyi olurdu. Ama cok kafaya takmadim, fakültesine gittim. Ben kücüklügümden böyle dogdugumu, sanattan baska sey yapamayacagimi hep bildim. Ama dediginiz gibi; cevremdeki insanlarla konustugumda, kücükken ya bilmiyorlardi ne olacaklarini, ya da ütopik "meslekler" cikiyordu agizlarindan. Hele genclik zamanlarinda iyice karisan kafalardan, ortada ne yapacagini bilmeyen gencler dolaniyor hep. Üzülüyorum onlari gördükce. Cünkü ne yapacagini bilmeyen insan, okuyacagi bölüme nasil karar verir? Belki de hayatinin büyük bir bölümünde yapacagi meslegi nasil edinir? Insan neden ve nasil ne yapacagini bilemez? Hoslandigi ya da hoslanmadigi konular hakkinda nasil fikir sahibi olmaz? Kücükken illa degil belki ama, ilk genclik yillarinda da mi degil? Burada ailelerin yönlendirmesi tabi ki cok önemli. Ama nereye kadar?
Aslinda ne güzel olurdu cocukluk hayallerimizin gercekten pesinden kosabilseydik. Hayat her zaman herseye izin vermiyor, biliyorum. Cogu zaman, cogu sey kötü gitse de inanin her zaman sizin elestirdiginiz gibi de degil.
Yanlis anlamayin; dedigim gibi konulariniz oldukca ilgimi cekiyor. Ama sanirim yazis mizacinizdan dolayi rahatsizlik hissediyorum. Genelleme yaparken biraz daha nötr olmaya özen gösterebilirseniz inanin ki okumasi daha derinlemesine olacaktir. En azindan benim icin.
Uzman Psikolog Pınar Mermer 18 Temmuz 2012 19:35
Ne guzel yazmissiniz istediginiz olma yolundaki surecinizi. Cok tesekkurler paylasiminiz icin. Yazilarimin elestiri yuklu oldugu kesin. Sizi de bu yonu rahatsiz etmis anladigim kadariyla. Aslinda farkinda olmadan yapmak istedigim de bu olmus.Rahatsiz olduklarimi yazarak biraz rahatsiz etmek, silkelemek, uyarmak, uyandirmak...Sizin de bu guzel yorumlariniz bu rahatsizlik hissi sayesinde yazilmis:)
Adsız 27 Temmuz 2012 00:10
Siz de haklisiniz. Artik burada da yazmayacaksaniz sizi rahatsiz eden konulari catir catir, nerde yazacaksiniz; degil mi :)