Kitap-Doğanın sonu... 10.07.2017 13:58
Kitap-Doğanın sonu... Türkiye'nin Anonim Memelileri
Küresel ısınma nedir? Neden oluşur? Doğa, sık sık düşündüğümüz gibi hiç değişmeyen ve sonu asla gelmeyecek olan kadim bir dost mudur, yoksa bildiğimiz anlamda doğanın da bir sonu var mıdır? Daha önemlisi, gezegenimizin geleceğini değiştirme şansına sahip miyiz?
Elinizdeki kitap, tüm bu soruların cevaplarını arayan ve okurunu hem bugün hem de yarınla ilgili düşünmeye davet eden bir çalışma. McKibben'ın güncelliğini korumaya devam eden bu temel metni ilk defa Türkçede yayınlanıyor. Yazarın Türkçe baskı için özel olarak kaleme aldığı önsöz ve Ömer Madra'nın yazdığı sunuş da kitabın ilk yayınlandığı yıl olan 1989'dan bu yana yaşanan gelişmelere dair bir gözden geçirme işlevine sahip.
McKibben, dünya üzerinde yaşayan hiç kimsenin kayıtsız kalamayacağı sorunları bir bilim insanı titizliği ve bir edebiyatçı üslubuyla önümüze koyuyor. Gezegenimizi bugüne kadar ne ölçüde değiştirdiğimizi özetliyor ve onu korumanın yollarını araştırıyor, tahminlerde bulunuyor. Türkçe baskı için yazdığı önsözde de yinelediği gibi: "Artık iklimi ısıtmak zorunda değiliz. Dünyamızın dönmesini başka türlü de sağlayabiliriz. Ancak, bu öngörü, cesaret ve iyi bir idare gerektiriyor."
Kitapta yer alan "Küstah Refleks" başlıklı bölümden kısa bir parça :
" Geçen yaz, devlet memuru biyolog bir arkadaşımla Adirondack Dağları’nın kuzeyinde bir gölü kayıkla katedip, bir kartal yuvasını görmeye gittik. Bu bölgede yaşayanlar otuz yıl önce, karasineklere engel olmak adına derelere büyük miktarlarda DDT zehiri koymuş. Karasinekler hayatta kalmış (tüm sabah çevremizde bulutlar halinde dolandılar, çam aromalı Woodsman kokumuzu beğenmediler) ama kartal gibi hayvanlar hayatta kalamamış. Kimyasal madde yumurtalarının kabuğunu inceltmiş; dişi kartallar her zamanki gibi kuluçkaya yattığında, yumurtalar çatlamış.
Sonunda, geçen sene, üç çift kartal Adirondacks bölgesine dönüp yuva yapmış. Sulardaki DDT oranı geri gelmelerine imkân verecek kadar azalmış. Kanoda oturup tepemizde uçan büyük bir kartalı izledik; doların üstündeki kartalın ta kendisiydi, gözlerini sabırlı bir rahatsızlıkla üzerimize dikmiş, kafasındaki tüyleri kabartmıştı. Eşi yuvada oturuyordu ve biz yuvaya biraz fazla yaklaşmıştık. Yakınımıza saldırır gibi yaptı, geri çekildik; bir iki kanat çırpışıyla yükseldi –kanatları iki metre vardı– ve yuvasına doğru geri uçtu. Yuvaya vardığında, kanatlarını açtı, durdu ve sonra yavaşça indirdi.
Bu muhteşem görüntüye Rachel Carson sayesinde tanıklık etmiş oldum; eğer DDT’nin tehlikeleriyle ilgili yazılar yazmasaydı, neler olup bittiğiyle kimse ilgilenmeyecekti. Soruna işaret etti, bir çözüm önerdi ve dünyanın akışı değişti.
Bu kitap da böyle bitmeli. Ben bunları yazarken, sera etkisi önemli bir politik mesele olarak –belki de en önemli politik mesele olarak– her anlamda kendini gösteriyor. Başkan Bush 1989 sonbaharında bu konuda dünya çapında bilimsel bir çalıştay organize edecek; kloroflorokarbon salınımını kontrol altına alacak bir anlaşma yapmak üzere uluslararası bir iklim değişikliği zirvesi yapılacağına dair söylentiler var. Oldukça ümit verici ve mantıklı bir hareket. Bunun bir çözümü olmak zorunda. Ve biz Kongre üyelerine bu çözümü yazmalıyız ve onlar da bunu uygulamalı ve ardından hepimiz hayatımıza devam etmeliyiz. İyi, pratik bir tepkiyle, bir planla, bir dizi adımla ve detaylı bir önergeyle sera gazı problemini çözmeliyiz. Bu işin modern yolu budur. Refleksimiz bu şekildedir."
Bölümün devamını aşağıdaki linkten okuyabilirsiniz
Okunma sayısı.: 407