9. Kim kim..
16. Konstantinos Kavafis
@Egemmom·Dün 11:41·Kitabı okudu
No name bir alıntı ekledi.
Düzenlendi: 24 Nis 04:38Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Noname32·24 Nis 04:33
İnsanlar karbon kağıdından kopyalara dönüştürülmek zorundadır; onların orijinallikleri yok edilmek
zorundadır, aksi taktirde dünyada var olan tüm saçmalıklar mümkün olmazdı. Bir lidere ihtiyaç duyarsın çünkü en baştan aptallaştırılmış durumdasın; yoksa hiçbir lidere ihtiyaç olmazdı. Niçin birisini izleyesin?
Kendi zekânı izleyeceksin. Şayet birisi bir lider haline gelmek isterse, o zaman tek bir şeyin yapılması gerekir: Bir şekilde zekân yok edilmek zorundadır. Köklerine kadar sarsılmak zorundasın, korkutulmak zorundasın.
Mesela bir kadını seviyorsan ve ondan kesin sadakat istersen, çıldıracaksın ve o da çıldıracaktır.Bu mümkün değildir. Kesin sadakat onun başka bir erkeği aklına bile getirmeyeceği, hayalini dahi kurmayacağı anlamına gelir; bu mümkün değildir. Sen kimsin? Niçin o sana âşık oldu? Çünkü sen bir
erkeksin. Eğer o sana âşık olabiliyorsa niçin başkalarını düşünemesin? Bu olasılık açık kalır. Ve şayet yanından yürümekte olan güzel bir kişi görürse ve onda arzular kabarırsa bununla nasıl başa çıkacak? "Buadam güzel" demek dahi arzudur; arzu içeri girmiştir. Sen bir şeye, sadece sahip olmaya, keyif almaya değer bulduğun zaman güzel dersin. Kayıtsız değilsin. Şimdi eğer —insanların istediği gibi— kesin bir sadakat istersen, o zaman çatışma olması kaçınılmazdır ve sen şüphe içerisinde kalırsın. Ve sen şüphe içerisinde kalacaksın çünkü kendi zihnini de biliyorsun; sen
başka kadınları düşünüyorsun, o yüzden kadının başka erkekleri düşünmediğine nasıl güvenebilirsin? Sen ne düşündüğünü biliyorsun o yüzden de onun da aynı şeyi düşündüğünü biliyorsun. Şimdi güvensizlik, çatışma, mutsuzluk ortaya çıkar. İmkânsız bir arzu yüzünden mümkün olan bir aşk imkânsız hale gelmiştir.Bir çocuk doğar; bir çocuk çok çok açık bir olgudur. Son derece zekidir. Ancak biz onun üzerine çullanırız, onun zekâsını mahvetmeye başlarız. Onda korku yaratmaya başlarız. Sen ona eğitim de, sen ona çocuğa hayatla başa çıkma kabiliyeti vermek de. O korkusuzdur ve sen onda korku yaratıyorsun.
Ve senin okulların, kolejlerin, üniversitelerin; onların hepsi onu daha da çok aptal yapıyor. Onlar ahmakça şeyler talep ederler. Onlar ezberlenmesi gereken aptalca şeyler talep ederler ki bu şeyler çocuk ve onun
doğal zekâsı için hiçbir anlam ifade etmez. Ne için? Çocuk bir anlam veremez. Ne için tüm bu şeyler kafasının içine doldurulur? Ancak üniversite der ki, kolej der ki, ev, aile, onun iyiliğini isteyenler der ki, " Doldur! Şimdi bilmiyorsun ama sonra ne için ihtiyaç duyulduğunu bileceksin."Tarihi doldur, insanların başka insanlara yapmış olduğu saçmalıkları, tüm çılgınlıkları çalış! Ve çocuk için hiçbir şey ifade etmez. İngiltere'yi belirli bir kralın şu tarihten bu tarihe yönetmiş olması neyi değiştirir? Ancak o bu aptalca şeyleri ezberlemek zorundadır. Doğaldır ki onun zekâsı giderek daha çok ağırlaşır,sakatlanır. Giderek daha çok ve daha çok zekâsının üzerinde toz birikir. Bir kimse üniversiteden geri döndüğünde zeki değildir; üniversite işini yapmıştır. Bir kimsenin üniversiteden mezun olup da hâlâ zeki kalabilmesine çok ender rastlanır. Çok az insan üniversiteden kaçmayı, ondan sakınmayı, üniversiteyi geçtiği halde zekâsını korumayı başarabilmiştir, çok ender olmuştur bu. O seni mahvetmek için o kadar
büyük bir mekanizmadır ki.Eğitildiğin an zekânı yitirmiş sinir. Evet doğru. Okumayı bilmiyorsan zekânı kullanmak zorunda kalırsın. Başka ne yapabilirsin? Okumaya başladığın an zeki olmana gerek yoktur, kitaplar icabına bakar.
Bunu hiç gözlemledin mi? Bir kimse daktilo ile yazmaya başladığında el yazısı kaybolur; o zaman onun el
yazısı artık güzel olmaz. Buna ihtiyaç yoktur: daktilo gerekeni yapar. Eğer cebinde bir hesap makinesi
taşıyacak olursan tüm matematiği unutacaksın; ihtiyaç yoktur. Er ya da geç herkes küçük bilgisayarlar
taşıyor olacak. Bir Britannica ansiklopedisinden tüm bilgiye sahip olacaklar ve o zaman senin pek de zeki
olmana ihtiyaç kalmayacak; bilgisayar ne gerekiyorsa yapacak.
Sadece yirmi dört saat boyunca bir gününü izle,
sana zevk vermeyen, seni geliştirmeyen kaç tane şey yapıyorsun, aslında onlardan kurtulmak istiyorsun.
Kalbin zekâsı hayatında şiirselliği yaratır, adımlarına bir dans bahşeder, hayatını bir keyfe, bir kutlamaya,
bir kahkahaya, bir şenliğe dönüştürür. Sana espri anlayışı verir. O sana sevme ve paylaşma kapasitesi
verir. Gerçek hayat budur. Kafadan yaşanan hayat mekanik bir hayattır. Bir robota dönüşürsün; belki çok
verimli olursun. Robotlar çok yararlıdır. Makineler, insandan daha verimlidir. Kafanla çok daha fazla
kazanırsın ama daha çok yaşamazsın. Belki daha yüksek bir yaşam standardın olur ama hiç hayatın
Bu yüzden o entelektüellikle taban tabana zıttır. Entelektüellik zekânın tam zıddıdır. Entelektüel kişi
sürekli olarak ön yargılar, bilgi, apriori inançlar taşır. O dinleyemez; sen bir şey söylemeden önce, o
çoktan sonuca varmıştır. Sen ne söylersen söyle onun kafasında o kadar çok düşüncenin içinden geçmesi
gerekir ki ona ulaştığı zaman tamamen başka bir şey halini alır. Onda çok büyük bir çarpıtma gerçekleşir
ve o çok kapalıdır, neredeyse sağır ve kördür. Tüm uzmanlar, bilgili insanlar kördür.
Merdiven iki şey için kullanılabilir: onu yukarı doğru
gitmek için kullanabilirsin ve onu aşağı doğru gitmek için kullanabilirsin. Aynı merdiveni her iki amaç için
de kullanabilirsin, yalnızca yönün değişir. Merdiven aynıdır fakat sonuç tamamen değişiktir.
Küçük Pierino okuldan suratında kocaman bir gülümseme ile eve gelir.
"Canım çok mutlu görünüyorsun. Demek ki okuldan çok hoşlanıyorsun değil mi?"
"Saçmalama Anne," diye yanıtlar çocuk.
"Gitmekle gelmeyi birbirine karıştırmamalıyız!"
Babası oğullarına akşam yemeğinden sonra oturma odasında hikâyeler anlatıyordu. "Benim büyük
büyükbabam Brazie'de Roza'lara karşı savaşmıştı, Amcam Kaiser'e karşı savaşmıştı, büyükbabam İspanya
iç savaşında Cumhuriyetçilere karşı savaşmıştı. Ve babam İkinci Dünya savaşında Almanlar'a karşı
En küçük çocuk şöyle bir yanıt verdi: "Bu ailenin nesi var? Hiç kimse ile geçinemiyorlar!"
Geçmiş çağlara bakacak olursan son derece kötü hafızaya sahip binlerce dâhi ve son derece iyi hafızaya
sahip pek de zeki olmayan binlerce insan bulacaksın çünkü hafıza ve zekânın kaynakları farklıdır. Hafıza
zihnin bir parçasıdır; zekâ ise zihinsizliğin parçasıdır. Zekâ bilincinin parçasıdır ve hafıza ise beyninin bir
parçasıdır. Beyin eğitilebilir; üniversitelerin sürekli yaptığı şey budur. Senin tüm sınavların hafızayı test
etmek içindir, zekâyı değil. Üniversiteler sende sanki hafıza zekâymış gibi yanlış bir izlenim yaratıyor.
Şu an dünyadaki paranın,
refahın, kaynakların yüzde yetmişi askeriyeye ve askeri silahlara akıyor; yüzde yetmiş! Diğer amaçlar için
sadece yüzde otuz kalıyor. Bu demektir ki enerjimizin yüzde yetmişi öldürmeye, saldırgan olmaya, yok
edici olmaya adanmıştır.
Ancak bu dünyanın her yerinde yapılıyor. Ve sadece bugün değil; en başından beri ordular zekâlarını kullanmaya değil emirlere uymaya eğitildiler. okurken
İnsan ateş yakmayı öğrenmeden önce gece en tehlikeli zamandı. Bir gece hayatta
kalabildiysen eğer, çok büyük bir iş yapmışsın demektir. Çünkü geceleyin tüm vahşi hayvanlar sana
saldırmaya hazırdır. Uyuyamazdın, uyanık kalmak zorundaydın. Sırf vahşi hayvan korkusu seni uyanık
tutmak için yeterli idi.
Otobiyografisinde Adolf Hitler der ki, ne söylediğinin — doğru ya da yanlış, gerçek ya da değil fark
etmez— önemi yok sadece ikna edici bir şekilde tekrar etmeye devam et. Hiç kimse onun rasyonelliğini ve
mantığını umursamaz. Dünyada kaç tane insan mantığın ne olduğunu, rasyonelliğin ne olduğunu anlıyor?
Sırf kendini kudretli bir şekilde, altını çizerek tekrar etmeye devam et. Bu insanlar ikna edilmenin peşinde,
hakikatin peşinde değil. Onlar hakikati bilen bir kimsenin arayışındalar. Ve eğer sen eğer, ama, belki...
dersen onlar nasıl senin bildiğini hissedebilirler?
@bahtlimecnun·22 Nis 10:02
Bülent Oran'la Söyleşi
Bir gün Türkan Şoray'lı, Cüneyt Arkın'lı bir senaryo yazdım, gittim okuyor, ben de dikkatle bakıyorum. Bir yerde ayağa fırladı:
-Yahu, Bülent, diye bağırdı. Sen benim düşmanım mısın?
-Ne yaptım ben sana, dedim.
-Öldürecek misin beni?
-Ne yaptım yahu.
-Yahu, buraya gene pavyon sahnesi koymuşsun. Tabii sen oturduğun yerde, kalemle atıp tutuyorsun, bu kolay. Cebinden para çıkıyor mu? Oraya kaç tane figüran lazım? O figüranların kıyafeti şusu busu... Beni yaktın, dünyanın parası gidecek.
-Kolay hallederiz, dedim. Pavyonu mu çıkaracaksın?
-Hayır, pavyonu çıkarmıyorum o şart. Ne yapacaksın o zaman?
-Sen, iki dakika ver, ben hemen yazıp getireyim.
Sahneyi şöyle değiştirdim. İçeriye giriyorlar, pavyon bomboş. Kız soruyor :
-Kapalı bir yere mi geldik?
Esas oğlan cevaplıyor :
-Hayır, seni bütün gözlerden kıskandığım için pavyonu kapattım, yalnız dans edeceğiz.
Bu aslında ekonomik kolaylık olsun diye yapıldığı halde çok tuttu. Sonra bir sürü filmde aynı şeyi yaptılar; hatta kısa bir süre sonra Anadolu'da yaygınlaştı.
Dünyanın Orta Yeri Sinema, Sadık Yalsızuçanlar
Sayfa 118 - Etkileşim Yayınları
Düzenlendi: 22 Nis 00:39Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@hepimizyildizlardangeldik·22 Nis 00:39·Kitabı okudu
"Ama Tanrı kusursuz yaratıktır!"
"Elbette Baudolino, Tanrı, en kusursuz şeydir, ama kusursuz olmak ne güçtür bir bilsen! Şimdi, Baudolino dans Tanrı'nın kim olduğunu, daha doğrusu ne olmadığını söyleyeceğim."
Gerçekten de hiçbir şeyden korkmuyordu. Şöyle dedi: "Tanrı Tek Olan'dır ve öyle kusursuzdur ki, var olan ve olmayan hiçbir şeye benzemez; ama aklını kullanarak, onu sen kötüysen kızan, iyiysen seninle ilgilenen, ağzı, kulakları, yüzü, kanatları olan biri gibi, ya da ruh, baba veya oğul olarak tanımlayamazsın. Tek Olan için var ya da yok diyemezsin, her şeyi içeriyor, ama hiçbir şey değil; benzemekle adlandırabilirsin onu yalnızca, çünkü onu İyilik, Güzellik, Bilgelik, Sevimlilik, Kudret, Adalet diye adlandırmak yararsız, Ayı, Panter, Yılan, Ejderha ya da Akbaba demekle aynı şey olur çünkü bu, çünkü ne dersen de, söylediğin gibi asla onu ifade edemez. Tanrı beden değildir, şekil değildir, niceliği, niteliği, ağırlığı ya da hafifliği yoktur, görmez, duymaz, karışıklık ya da düzensizlik bilmez, ruh, zeka, hayal, görüş, düşünce, sözcük, sayı, düzen, büyüklük değildir, eşitlik değildir ve eşitsizlik değildir, zaman değildir ve sonsuzluk da değildir, amaçsız bir istektir; anlamaya çalış Baudolino, Tanrı alevsiz bir lamba, ateşsiz bir alev, ısısız bir ateş, karanlık bir ışık, sessiz bir gürleme, kör bir parıltı, çok aydınlık bir sis, kendi karanlığının bir ışığı kendi merkezi üzerine büzülerek genişleyen bir çember yalnızlığı seven çokluktur, o... o..." İkisini de -o öğretmen, Baudolino öğrenci- ikna edecek bir yöntem bulmaya çalıştı. "O olmayan, bugün gelip gitmeyen bu zamanda olduğu gibi içinde senin ve benim de bulunduğumuz bir alandır."
Düzenlendi: 20 Nis 19:21Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Drydoa·20 Nis 19:20·Kitabı okumayı düşünüyor
Fırtına geçtikten sonra nasıl atlattığınızı hatırlamayacaksınız.
Ancak bir şey kesindir; fırtınadan çıktıktan sonra fırtınaya girenle aynı insan olmayacaksınız.
Yerine göre, kader dediğimiz şey, dar bir yerde sürekli yönünü değiştirerek dönüp duran bir kum fırtınasına benzer. Sen de, ondan kurtulmak için ayağını bastığın yeri değiştirirsin. Bunun üzerine fırtına da sana ayak uydurmak için yönünü değiştirir. Bir kez daha bastığın yeri değiştirirsin. Tekrar tekrar, sanki şafaktan hemen önce ölüm tanrısıyla yapılan uğursuz bir dans gibi, aynı şey tekrarlanıp gider. Neden dersen, o fırtına uzaklardan çıkıp gelmiş herhangi bir şeyden farklıdır da ondan.
O fırtına aslında sensindir. O yüzden yapabileceğin tek şey, teslim olup ayağını dosdoğru fırtınanın içine daldırarak, gözlerini kum girmeyecek şekilde sımsıkı kapatıp adım adım fırtınanın içinden geçmektir.
Orada, muhtemelen ne güneş ne de ay, hatta ne yön ne de zaman vardır. Orada, kemikleri bile parçalayacak kadar keskin beyaz kum tanecikleri gökyüzünde dans eder. İşte öyle bir kum fırtınası canlandır gözünde.
Sonra sen, gerçekten de onun içinden geçip gideceksin. O kum fırtınasının içinden. Hem sembol kem de fiziksel olarak görünen o kum fırtınasının. Ancak, hem sembol hem de fiziksel bir şey olduğu halde, aynı zamanda o şey insanın vücudunu binlerce bıçak tarafından kesilmiş gibi lime lime eder. Sayısız insan orada kan akıtmıştır, elbette senin kanın da akacak. O kanı avuçlarına dolduracaksın. Senin kanın ile başkalarının kanı birbirine karışacak.
Sonra o kum fırtınası bittiğinde, nasıl olup da onun içinden geçebildiğini, nasıl hayatta kalabildiğini tam olarak anlayamayacaksın.
Hayır, o fırtına gerçekten bitti mi bunun bile farkına varamayacaksın.
Yalnız, tek bir şeyden emin olacaksın. O fırtınanın içinden geçtikten sonra, fırtınanın içine ayak attığındaki kişi olmayacaksın artık.
Aynı kişi olmayacaksın.
Evet, işte kum fırtınasının anlamı bu.
Şeyda Göz İzi'yi inceledi.
Düzenlendi: 20 Nis 05:45Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Sydsyrk·20 Nis 05:43·Kitabı okudu
Dücane Cündioğlu’nun okuduğum 3. kitabı oldu Göz İzi. Hz. İnsan kitabıyla tanımıştım. Orada beni kendine nasıl hayran bıraktıysa kitaplarını yavaş yavaş edinmeye çalışıyorum. Okuyup bitirdikten sonra hemen rafa kaldırılacak kitaplar olmadığından bu yavaşlığım. Çizdiğim yerlere göz atarken tekrar okumuş oluyorum her kitabında. Ne öğrendim şimdi bu kitaptan diye sorduğumda kendime, cevap bulamıyorum başta. Çünkü o kadar dolu ki. Bir arkadaş ‘kelimelerle dans eden adam’ diye bahsetmiş incelemesinde. Hakikatten öyle. Basiti derinleştiriyor, merak uyandırıyor, hayret ettiriyor ve şaşakalmamızı bekliyor.
Ey talib, en son ne zaman, neye, şaşırdın? Neydi orada baktığın ya da gördüğün? Neye dikkat kesildin? Düşledin mi, düşündün mü, düşüne-bildin mi? Bilmediğini bildin mi? Ağlaya-bildin mi hiç hayretinden? Sen hiç sevdin mi? Seve-bildin mi? Öyle sadece görüneni değil ama, görünmeyeni de, sırf O sevmiş diye, O’nun sevdiğini ve O’nu seveni de seve-bildin mi? Sen hiç aşık ola-bildin mi? Utanıp kızara-bildin mi? Sen hiç istedin mi, gerçekten istemeyi bildin mi? O’nu tanıdın mı peki? Hani ‘Ol’ deyince Ol’duranı...
“Sohbet fikr-u zikirdir. Sohbet kendini tanımayı gaye edinenlerin varolma sebebidir. Sohbet varlığı düşünürken varlık içinde olduğunu hatırlamak için bir vesiledir. Sohbet kalıbın değil, kalbin ihtiyacıdır.”
“İlim hayretle başlar.”
Rabbim ilmimi, idrakimi, hayretimi arttır.
90 sayfalık kitapta bakıpta göremediğim, görüpte algılayamadığım, algılayıpta içime sindiremediğim kim bilir daha neler var.. Okuyun ey dostlar, bu lezzetten kendinizi, ruhunuzu mahrum etmeyin. Sevgiyle ve sohbetle..
'O Zaman Dans' kitapları
1. O Zaman Dans
2. O Zaman Dans
4. O Zaman Dans-Londra'ya Yolculuk
Esther Sanz, Betül Tok (Tasarımcı)
'O Zaman Dans' ile ilgili yazarlar
1. Esther Sanz
2. Karine Lambert
3. Betül Tok