Posted by Siren at 13:47 Hiç yorum yok: Links to this post
Labels: david bowie, yaşama uğraşı
Labels: kitabevi, yaşama uğraşı
Labels: sanat, sokak sanatı, yaşama uğraşı
Posted by Siren at 16:46 Hiç yorum yok: Links to this post
Posted by Siren at 07:30 2 yorum: Links to this post
Labels: domuzu kırmak, Etgar Keret, şimdi raflarda
Posted by Siren at 15:09 1 yorum: Links to this post
Dediğim gibi, bu satoriye nasıl ulaştığımı bilmiyorum ve tek yapabileceğim, en başından başlayarak anlatmak, işte, belki o zaman aradığım yanıtı hikayenin can damarında bir yerlerde bulabilir ve mutlu mesut sonuna varabilirim, sırf muhabbet olsun diye hikaye anlatmak edebiyatın bir başka (ve benim en sevdiğim) tanımıdır, muhabbet olsun ya da dini bir ders çıkarılsın, gerçek dünyaya dair dini değeri olan bir şeyler öğretilsin diye, kaldı ki (burada olduğu gibi) edebiyatın o gerçek dünyayı yansıtması gerekir.
Bir başka deyişle -bunu da söyledikten sonra konuyu kapatacağım- şöyle olsaydı ne olurdu ACABA diye gelişen uydurmaca öykülerle romantik anlatılar, çocuklara ya da hasta, yaralı, akşamdan kalma veya çıldırmış oldukları anlarda aynaya bakmaktan korkmakla kalmayıp kendileriyle bir kitapta
karşılaşma olasılığından da çekinen beyinsiz yetişkinlere göredir.
Labels: jack kerouac, paris'te satori, yazı işleri
(Görselde, Fanakapan'a ait bir iş, Brick Lane civarından. Kişisel bir not düşeyim: Haftaya Londra Kitap Fuarı'nda olacağım, bağlantı ve vakit bulabilirsem oradan notlar paylaşacağım.)
Posted by Siren at 15:32 Hiç yorum yok: Links to this post
“Bazı şeylerin yitmesini, kararmasını ve değişmesini görmek özel bir zevk veriyordu.”[i]
Geçen haftanın alevler içindeki siyasi gündeminde haliyle pek ilgi görmedi ama Rusya’da, kendilerine ‘Pagan Kütüphaneciler’ adını veren bir grup genç, Youtube’a yükledikleri kitap yakma videosuyla adlarını duyurdu. Pagan Kütüphaneciler, kuşkusuz ki bu devirde internette paylaşılmaksızın gerçekleşen her tür icraatın anlamsız olduğunun bilincindeydi. Etrafında dans ettikleri “şenlik” ateşine Henry Miller kitapları atarken bir video çekmeyi ihmal etmemiş, yorum kutusunda da yazarın eserlerinin “ahlaken çürümekte olan Batı dünyasının arketipi” olduğunu belirtmiştiler. Pagan Kütüphaneciler, vurgulamak ve lanetlemek istedikleri bu çürümeden, bu yozlaşmadan uzaklaşmak için Henry Miller imzalı kitapları toplayıp yok etmek gerektiği hususunda ısrarlıydı.
Dünya, onlarınkinden daha gaddar, daha dehşetli kitap yakma girişimlerine tanık olmuştu gerçi. Eserleri mahkemelerce yargılanmış, kendi ülkesi dahil pek çok ülkeye senelerce sokulmamış olmasına rağmen çağdaş edebiyatın klasikleri arasında anılan Henry Miller’ın, bu saatten sonra, bu çığırından çıkmış dünyada böyle bir girişimle yıpratılacak değildi tabii. Kitap yakan kütüphaneciler, ifadenin ortaya koyduğu çelişkiyle, olsa olsa, itfaiyeci olarak geçmesine rağmen görev tanımı kitap yakmayı gerektiren kurmaca kahraman Guy Montag’ı[ii] anıştırmaları dolayısıyla ilgi çekebilirdi. Gelgelelim dünyanın siyasi gündemi, bunun da uzun uzadıya tartışılmasına izin vermedi. Pagan Kütüphaneciler, gündemin bağırsaklarından usulca geçip öğütülüverdi.
[ii] bkz. Fahrenheit 451.
(Yazının tamamı, IAN Edebiyat'ın Nisan sayısında. Dijitali yok; kitapçınızdan isteyiniz.)
Labels: Henry Miller, kitap, yazı işleri
Kerouac, Paris'te Satori'de, kökenini araştırma amacıyla çıktığı Fransa seyahatini anlatıyor... Gerçeklere dayalı bir metin bu; yazar, ne anlatacağını daha ilk sayfalarda, hatta kitabın adıyla açık ediyor okuruna. Gizlisi saklısı olmadığı gibi, aldığı nefesten daha büyük, daha yüce bir iddiası da yok... Geleneksel anlatının giriş-gelişme-sonuç odaklı -ve yaşam akışından hayli uzak- formüllerine inat, Paris’te Satori’de sonuç girişte yer alıyor, lafa özetle başlanıyor. Bir aydınlanma anlatılan ama neye dair değil nasıl olduğu önemli zira Kerouac için mühim olan, vardığı nokta değil, tuttuğu yolun ta kendisi: “Paris hakkında yazdığım yeni roman 30.000 kelime kadar ve onu olduğu gibi, kurşunkalemle nasıl yazdıysam öyle bırakacağım.”[i]
[i] John Clellon Holmes’a mektup; 21 Temmuz 1965.