Çocukluğumdur, anılarımdır, sesi her yaşın sesidir. Nefesi yok belki ama nameleri hala kulaklarımızda bir rüzgâr. Estikçe rahmet yağdırmamız bu yüzdendir. Arkadaşımıza eşek dediğimizde bize kızmama sebebidir. Gribe ilaç, kol düğmelerine değer katan ADAM’dır.
Gerçek bir sanatçıydı. Onun varlığının olduğu yıllarda nefes almak bir şans diye düşünüyorum. Allah rahmet eylesin Barış Manço. Hala kalbimizde, hala dilimizdesin.
ÖZGÜVENDE SON NOKTA
Hayranım… Yemin ediyorum hayranım Demet Akalın’a. Şu rüküş ve doğal hallerine bayılıyorum. Şık olabilmeyi de başarabilen ama bazen de hoyratça giyinebilen renkli bir kişilik kendileri. Takmıyor, umursamıyor. Marka giymiş, altı üstüne yakışmıyor ama çok da tın değil hani onun için. Özgüveni yerinde ya, gerisine nokta dedirtiyor.
Şık giyinmek bir başarı ama emin olun ünlü biri iseniz rüküş giyinmek de bir başarıdır. Bu da büyük cesaret ister ve bence bunu bilerek yapıyor. Aykırılığı seviyor gibi de görünüyor. O böyle olunca herkes de onu seviyor. Doğallık insanın elbisesi ya hani… Bu kıyafet ona çok yakışıyor.
Şimdi diyeceksiniz ki, o kıyafetler servet değerinde. Valla ben orasından anlamam. Yakışıp yakışmamasına odaklanıyorum. Zaten benim için ne giydiğinin de çok önemi yok. Bu yazımda da şekilciliği değil sempatiyi vurguluyorum.
Bağlantılar: Barış Manço, Demet Akalın