Deprem… | Bi Tutam Tuz
17.08.2013 - Yorum Yok
16 Ağustos 1999 saat 21.00, yer Ayvalık taraflarında bir yazlık site… Kızım henüz 10 aylık. Yemeğini biraz önce yedi, yerde minderin üstünde oynuyor. Aniden, ama sözcüğün tam anlamıyla aniden ağlamaya başladı. Sanki etinden et koparıyorlar, işkence ediyorlar. Hiç ağlamazdı böyle. Kucağıma aldım. Gazı mı var acaba? Diş mi çıkartıyor acaba?
Bütün site ayağa kalktı. Herkes ilgilendi. Hemşire olan bir şey önerdi, başka bir kadın başka bir şey önerdi. Her şeyi denedik. Yok, susmuyor.
Saat 21.30… Bana cehennem gibi gelen yarım saatten sonra kızım ağlamaya başladığı gibi aniden sustu, bıçak gibi kesildi ağlaması. Hepimiz derin bir oh çektik ve ondan sonra yemeğe oturabildik.
Gece 03.02 uyandım. Aşağıdan rüzgar çanının sesi geliyor. Hay Allah, Neriman teyze nereyi açık bıraktı ki acaba? Kızım yatakta biraz döndü, biraz su içirdim. Dışarıdan köpeklerin uluması, havlaması, çalan telefonlar, insan sesleri, koşanlar… Amaaaaan, bu saatte ne bu saygısızlık? Yazlık yer ya, herkes bu saatte dışarıda…
Sabah kalktım, Neriman teyze ‘İzmit’te deprem oldu’ dedi. Ee, benim küçüklüğümden beri deprem olur ki… Aşağıya indim ve açık olan televizyon ekranına baktım. Bu deprem değil, benim bildiğim deprem bu değil. Bu bir felaket…
Ve ben ilk defa o zaman şiştim. Karnım davul gibi oldu. Yanına gittiğimiz ailenin reisi İzmit’e gitmiş iki gün önce, haber alınamıyor. Zaten aile oralı, bir sürü akrabaları var. Evin babası geri döndü, ama başka akrabaları öldü.
O gece bir çok ailenin, tüm Türkiye’nin hayatı değişti. 1999 depreminde bedenler öldü, ruhlar öldü.
2013’te de Türkiye adı konmamış bir depremi yaşadı: Gezi Parkı… 3-5 ağaç devrilince ruhların depremi bir anda ortaya çıktı. Şems’in dediği gibi ‘dünyanın altının üstüne gelmesinden niye korkuyorsun? Belki altı üstünden iyidir. ‘ İşte şimdi dünyanın altını keşfetme zamanı… Bu deprem de öldürdü. Görünen birkaç insan, günlerdir yoğun bakımda uyuyan bir çocuk, gözünü kaybetmiş onlarca insan… Ama asıl farkedilmeyen yeniden doğmak üzere hepimiz öldük. Kimse eskisi gibi değil ve bu aniden oldu.
1999’da sevdiklerini kaybetmişlere sabır, 2013’te ölüp de dirilenlere aydınlık günler diliyorum.
Direniş bitti, diriliş başladı.
Etiketler: deprem, diriliş, Gezi parkı, İzmit, ölmek