“Sen gittin gideli içimizde yıkılmış bir şehir uyur” | Mülkiye Haber
Yazar: Mülkiye HaberTarih: Kasım 28, 2019
Diyarbakır Barosu Başkanı iken öldürülen Tahir Elçi, ölümünün 4. yılında Diyarbakır’da Dört Ayaklı Minare önünde anıldı. Gazeteduvar’ın haberine göre, anmada konuşan Türkan Elçi, “Biliyoruz ki doğrultulan namlu, taammüden ve fiilendir. Sıkılan tek kurşunun sehvenle işi olmaz. Dört ayaklı kapına ömrümüzün sonuna dek geleceğiz” dedi.
Ankara, Antalya, Bursa, Aydın Barosu ve Bölge Barolarının yanı sıra CHP İstanbul milletvekili Sezgin Tanrıkulu, HDP Diyarbakır milletvekili Saliha Aydeniz ve HDP il yöneticileri, DTK Eş Başkanı Berdan Öztürk ve Elçi’nin sevenleri vurulduğu yer olan Dört Ayaklı Minare önündeki anmaya katıldı. Diyarbakır Adliyesi önünde toplanan Elçi’nin sevenleri, ‘Seni Unutmayacağız’ pankartı eşliğinde Dört Ayaklı Minare’ye yürüdü. Açıklama öncesi, Elçi’nin vurulmadan önceki son konuşmasının sinevizyon gösterimi yapıldı.
Diyarbakır Barosu adına Tahir Elçi’ye seslenen Diyarbakır Barosu Başkanı Cihan Aydın, “Seni tanıyan tanımayan herkes, senin iyi bir hukukçu, yılmaz bir insan hakları savunucusu; dürüst bir barış savunucusu, savaş karşıtı bir adalet savaşçısı olduğunu iyi bilir. Bu nedenle de meslek hayatını, mağdurların yanında onların yoldaşları olarak, tam da bu Dört Ayaklı Minare önünde noktaladın. Yaşamını noktaladığını sanma; yürekleri yumruklarından büyük meslektaşların ve dostların tarafından yaşatılıyorsun, yaşatılacaksın. Mücadelenle yaşatılacaksın, insanlığınla yaşatılacaksın, savaş karşıtlığın ve barışseverliğinle yaşatılacaksın. Tam da burada haince vuruluşunun üzerinden dört yıl geçti. Sana bugün bir yanımız buruk da olsa, iyi haberlerle gelmek istiyorduk, ne yazık ki yine olmadı. Bu ülkede insan hakları, bıraktığın günden daha iyi bir durumda değil” dedi.
Aydın’ın ardından Tahir Elçi’nin eşi Türkan Elçi de bir konuşma yaptı. Türkan Elçi, eşine şöyle seslendi: “Yine dört ayaklı kapına geldik, yine kuşluk vakti, yine saat 10.53. Bir ömrün hukuka ibretlik ser encamını, bir ağıdın kısa ömür üzerine olanı, taştan bir sokağa anlatmaya geldik. Yine tende yara, yürekte keder, gecenin karanlığında ölüm kokusu. Sen gittin gideli içimizde yıkılmış bir şehir uyur, niçin uyanmaz. Uyuduğun sokak kırık, dökük. Gidişin eksiklikti desem yine her şey eksik kalır. Bu dar sokakta eksilen sendin, çoğalan ölümdü. Ardından her şey biraz daha eksildi, mesela huzurumuz, hürriyetimiz, umutlarımız eksildi. Gel kurtar bizi bu kimsesiz kalabalıktan. Yine dört ayaklı kapına geldik. Yine kasım ayı, mevsim sonbahar. Avucumuz boş, elimiz yüreğimizde, getiremedik bu sokağa adaleti. Gecenin öksüzlüğünde uyuyan adalet, serzeniş yakarış olup damlar avuçlarımıza. Sen gittin hanemizde acıdan başka ne kaldı? Savaş kuruttu gözümüzdeki denizleri, kumunda ölülerden başka ne kaldı. Sen gittin zamansız ölümler çoğaldı. Yalnızlığımızın kuytuluğuna saklandık, gel kurtar bizi bu haksızlıktan. Sen geldin bu sokağa, yüreğini eline alarak geldin. Yalnız geldin, ölümleri durdurmak için çoğalarak nerelere gittin? Kapkara taşlı kapına geldik, aydınlığından bizim karanlığımıza seslen, bize yaşamın kutsallığından söz et; hakkın, hukukun. Özgür düşünmenin yüceliğini, işkencenin insanlık suçu olduğunu yıllarca haykırdığın gibi yeniden haykır. İnsanlar arasında ırk, dil, din ayırımı yapmadan herkes için adalet ve eşit yaşam koşulları talep etmenin nasıl bir erdem olduğunu, savaş severlere bu topraklarda savaş istememenin ulviyetini, bu meşum manat de sanık aramayanların, katillere şerik olacağını masum duruşunla bir kez daha hatırlat. Barış isteyen bir adamı arkadan vurmanın alçaklık olduğunu haykır. Belki biter bu sabahsız gece. Belki zulüm susar, kan susar, belki onulmaz kaderimiz beklenmedik düzlüğe çıkar. Yine dört ayaklı kapına geldik. Yine yerde yatıp uyanmayan bir elem. Sonsuza dek yerde yatanın ölümünün, tesadüfi bir ölüm olduğuna inandırmak istiyorlar bizi. Oysa biz biliyoruz ki doğrultulan namlu, taammüden ve fiilendir. Sıkılan tek kurşunun sehvenle işi olmaz. Oysa biliyoruz ki günbegün hukukun hükmü azalıyor, hak gölgelenir, katiller elini kolunu sallayarak yürüyor taş sokağımızda. Dört ayaklı kapına ömrümüzün sonuna dek geleceğiz, Tanrının adını günde beş kez anan bu minareye -ölümüne şahitlik yapan bu minareye- ahvalimizi anlatmaktan vazgeçmeyeceğiz. Belki ilahi adalet yerini bulur, belki gözümüzün yağmuru diner, belki bu sokağa bahar gelir, insanın insanı yiyip bitiren kavgası son bulur. Belki karanlık cinayet, faili meçhul olmaktan çıkar, aralanır zulmet ellerin kara perdesi, aramıza ördüğümüz korku duvarları yıkılır, işte o zaman adalet mülkün temeli, mülk kardeşliğimizin temeli olur. Belki bir adalet yağmuru yağar, bu ülke Tahir bir nebze de olsa biter bu sokakta.”
Konuşmanın ardından Dört Ayaklı Minare’nin ayaklarına karanfiller bırakıldı.