Erken 2000’ler mevcut yönetimin Avrupa Birliği ile yakınlaştığı ve ülkeyi küresel ekonomiye entegre ettiği dönemlerdi. Türkiye yabancı sermayeye kucak açtı, ciddi yatırımlar geldi. Bir entegrasyon hamlesi olarak yurtdışındaki kültürel dönüşümler de bize taşındı, Malatya’dan, Rize’den, Kayseri’den gençler eskiden kemalist elitlere ait olduğu düşünülen okullarda okuyup kendilerini İngilizce bilen, dünyadaki meselelerle içli dışlı bulan bireyler haline geldi. Eskinin yoksul mahallelerinde rezidanslar dikilmeye, Ruşen amcanın oğlu Sedatlar Kanada’da Amerika’da yüksek lisans doktora yapıp dönmeye başladı.
Bir yandan da küreselleşmeden kaynaklı oluşan artık değerin dağıtımını ekonomik değil kültürel değerler bağlamında yapan yönetim, bu değerin oluşumunda birincil düzeyde rol oynayan bireysel ve mekânsız aidiyetin tam tersi iç siyaset hamlelerine yöneldi. Bunun BOP temelinde yaratılmak istenen yeni Osmanlıcı etki alanı veya Türkiye’nin içkin siyaset kültürü kodlarının bir yansıması olup olmadığından bağımsız olarak, değerin üretimini olanaklı kılacak kültürel kodlar gittikçe kendilerini ülkenin siyaset mekanizmalarından dışlanmakta buldu. Bunun tepe noktasıysa Gezi sürecinde örgütsüz örgütlülük olarak kendini dışa vuran tepkiydi, onun ardından bu bireyler aslında üvey evlat olarak bile görülmediklerini fark etti.
Zeki Seskir - 01/10/2017