Mustafa ÖNYURT-İstiklal Madalyamız
Şiirimden birkaç mısradaki heyecanla ” 5Nisan günü” yani gurur günümüzü biraz anlatalım; asil bir destanın öyküsü yazılırken Ahır dağlarında, Maraş çetelerinin kartal pençeleri süzülüyordu işgalin üstüne.
Çetindi Maraş’lı için o günler. Cepkenlerin sırmalarına, oyalı mendillere bu kez kan damlamıştı. O kınalı ellerde nakış yerine kurtuluş mücadelesinin resmi işleniyordu gergeflerde. Kundağındaki küçük ökkeşin elleri artık babasına uzanamıyordu, ersiz kalan taze gelinler ve edesiz kalan ahşap evlerden onurlu mücadelenin dumanı tütüyordu. Sabretti, yılmadı Kahramanmaraşlı! Ama Maraş Kalesinde Ay Yıldızlı Bayrağını göremeyince, işte o Cuma Maraşlının sabrı zafere haykırdı. Edelere Ulu Camii yetmedi sabrın taştığı gibi. Dinine ve Bayrağına düşen bu kara gölge karşısında minberden gelen haykırış bir top gürlemesine dönüşmüştü. ve vatan için ölmeye hazırdı Kahramanmaraşlı ve öylede yaptı.
Esaret altında Cuma namazı kılınamazdı.21 Ocak 1920 Çarşamba günü başlayan direniş 12 Şubat sabahı 1920 ye kadar sürdü. Bu savaş kazanılmıştı. Kurtuluş Savaşında ilk destanı Kahramanmaraşlılar yazmıştır. Bu ruhla çoluk çocuk, her Maraşlı bir Sütçü İmam ve Abdal Halil Ağa olur kurtuluş günlerinde. Kurtuluşun ayrıntılarına girmiyorum, çünkü herkes iyi bilir. 5 Nisan 1925 yılında Kahramanmaraş’a, Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından kırmızı şeritli İstiklal Madalyası’nın verildiği gündür. İstiklal Madalyası şehre nasıl verildi; kanun hükmü gereğince tüm illere birer yazı gönderilerek Kurtuluş Savaşında cephe ve cephe gerisinde yararlılık gösterenlerin listesi istenilir.
Şehrin ileri gelen idarecileri toplanır, bir durum değerlendirmesi yaparlar. Kısacası bu listeye girmeyecek Maraşlı var mıdır? Bu konu tartışılır ve sonunda bir karara varılır;”Maraş ta Milli Mücadeleye katılmayan tek fert bile yoktur” cevabı verilir. Bu cevabın üzerine 5 Nisan 1925 yılında toplanan Türkiye Büyük Millet Meclisi, İstiklal Madalyası’nın Maraş’ta fertlere değil, şehir halkına verilmesini karar altına alır.