Konu Savaş… | YERELCE
Posted on 2 March 2018 by redactionyrlc
Şovenizm Plekhanov’u bu hale getirdiyse sokaktaki adamın halini düşünün!
BİR Dosta Mektuplar ; 34
Muhterem Nuri Bey Dostum,
Yaşlılık, hastalıklar ve değişik sebepler size seslenmek zevkinden uzak tuttu beni. Ama yaşadığımız şu günlerde bir olay bana yıllarca evvel okuduğum bir olayı hatırlattı ve bunu da sizle paylaşmadan edemedim.
Geçenlerde bir akşam Televizyonda tesadüfen Genç TKP’nin genel Sekreteri Kemal Okuyan’la [Yazıları] yapılan bir söyleşinin üstüne düştüm. Okuyan çok eskiden TİP’liymiş. Zeki, bilgili genç bir arkadaştır. Dinlemeye koyuldum. Söyleşide Yaşadığımız dönemin 1. Dünya Savaşı öncesi günlere benzediğini söyledi. Evvela pek iyi kavrayamadım, sonra aklıma Angelica Balabanoff’un [Archive] anılarında [ Ma vie de rebelle ou My Life as a Rebel] ki yanılmıyorsam Türkçeye’de çevrildi, Plekhanov’la harbin hemen öncesinde geçen bir konuşması geldi. Bu iki kişinin kim olduklarını bilirsiniz ama hatırlatayım; Plekhanov’un Rus Marksiszmi’nin babası olduğu söylenir. Daha sonra Bolşevik Partisi olacak partinin de kurucularındandır, Marx ve Engels’in pek çok eserini, Manifesto’yu Rusçaya çevirmiştir.
Rus asıllı Balabanoff, 2. Enternasyonal’in Yürütme kurulundaki, Luxemburg’la beraber iki kadından birisidir. Zimmerwald’in liderlerinden, Komintern’in kuruluşundan itibaren ve İtalyan Komünist Partisi’nin merkez öneticilerindendir. Daha sonra Komintern’den ideolojik sebeplerden değil örgütlenme ilkelerinde anlaşamadığı için ayrılmıştır.
1914 yılının Ağustos sonu, Eylül ayı başlarında Plekhanov bir mektup yazarak Babanoff’u konuşmak için kalmakta olduğu Cenevre’ye çağırır. Konuları savaştır.
Koca Plekhanov, Balabanoff’a konuşma arasında şöyle der (sayfa 134) “…şayet bu kadar yaşlı ve sağlıksız olmasaydım, askere gidip senin Alman yoldaşlarına birkaç süngü darbesi vurmak bana zevk verirdi…” Balabanoff, o alman yoldaşları isimleriyle hatırlatıp terbiyeli bir şekilde cevap verir ve Cenevre’den ayrılır. Geri dönüş seyahatinin yaşadığı en sıkıntılısı olduğunu da ekler.
Değerli dostum, şovenizmin Plekhanov’u bu hale getirdiyse sokaktaki adamın halini düşünün.
Benim de söyleyeceğim, sağlık durumum, yaşlılığım olmasaydı Türkiye’de Barış diye bağıran o gençlerin arasında olmak isterdim.
Değerli Nuri Bey Dostum, mahdumların gözlerinden öper, Muhterem Hanımefendiye baki hürmetlerimi iletmenizi rica ederim.
Dr. M.Ataman Aksöyek
Filed under: Culture/Kültür, Dr.Ataman Aksöyek, Italy_İtalya, Kadın/Women, Kitap-Books, Russia - Rusya, Türkiye, Temel Hak ve Özgürlükler/Fundamental Rights, İnsanlık - Humanity |
« AB’nin Döngüsel Ekonomi Vizyonu Darbe var, Darbeciler Var… »