DÜNYA EMEKÇİ KADINLAR GÜNÜNÜZ KUTLU OLDU MU?
Söze neresinden başlasam acaba?
Dünya kısmı ile başlayalım ve işin tarihçesine bakalım;
Tarih; 8 Mart 1857, Yer; Amerika Birleşik Devletleri, New York
Tam 40 Bin dokuma işçisi daha iyi koşullarda çalışmak istedikleri için greve başladı. Fakat polisin işçileri fabrikaya kilitlemesi ve arkasından çıkan yangın bir de işçilerin kaçamaması için kurulan barikatlar… 129 kadın işçi fabrikada yanarak can verdi.
Tarih 26 – 27 Ağustos 1910’u gösterdiğinde Danimarka Kopenhag’da Uluslararası Sosyalist Kadınlar Konferansında Almanya Sosyal Demokrat Parti önderlerinden yine bir kadın Clara Zetkin, yangında hayatını kaybeden kadın işçilerin anısına 8 Mart tarihinin Dünya Kadınlar Günü olarak anılması önerisini getirdi ve oy birliği ile kabul edildi. Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, 16 Aralık 1977 tarihinde 8 Mart’ın “Dünya Kadınlar Günü” olarak anılmasını kabul etti. Türkiye’de ise 1921 yılında kabul edilmiştir.
Özgürlükler Ülkesinde yaşanan bu cinayetleri düşününce Dünyanın geri kalanındaki kadınların hayatını hayal etmek bile istemiyor insan.
Emekçi kadın olmak, kadın her yerde emek harcar, evde de çalışır, dışarıda da diye başlayan yüzlerce paylaşımı bugün okuduktan sonra emeklerimizin boşa gitmediğini fark ettim dersem yalan olur. Sadece bugün görülen ve kıymet verilen emeğin karşılığında karanfiller, güller biraz yetersiz değil mi sizce de?
Kadın olmak, zaten başlı başına zor olan bir görev. Annemin her zaman serzenişle kurduğu cümle yeterince özetler zannederim; “Ben ne zaman emekli olacağım?” Henüz 7 yaşında annesini kaybeden annem o gün itibariyle hayatın kadın için ne denli zor olduğunu bilmese de bugün artık emekliliğini hayal etmek ile yetiniyor, sadece hayal ediyor elbette.
Her zaman yaptığım gibi bu konuda da sorumluluğu sadece erkeklere yüklemek istemem, kadınlar da kadınların hayatını zorlamaktan pek geri kalmıyor.
Yani demem o ki, “Dünya Emekçi Kadınlar Günü” bir kutlama günü değil anma günüdür. 129 kadın emekçinin yanarak hayatını kaybettiği bir günde mümkünse kutlamak yerine, diğer her günde kadına hak ettiği değerin verilip, toplumda olması gerektiği şekilde anılıp, yükünün ağırlığının farkına varılarak kendisine sadece kadın olarak değil insan olarak değer verilmesinin daha makul olacağını düşünüyorum. Makyajı, saçının uzunluğu, giydiği kıyafeti, topuklu ayakkabısı ile değil her erkek kadar verdiği hayat mücadelesi ve emeğine saygı duyulmasının daha anlamlı olacağını…
Her ne şekilde olursa olsun hayatını verdiği emekler uğruna kaybeden tüm kadınların anısına saygılarımla…