Rakı İçen Kadın!..
Mimar, yazar ve İstanbul Beyefendisi Aydın Boysan’ın ebediyete göçü sonrası, hemen hepimiz merhumu rakı ile özdeşleştirir olduk!
Doğrudur, merhum bizlere efendi gibi ve adabına uyarak rakı içmenin erdemini öğretti öğütleri ile.
Rakı içmeyi bir sarhoşluk ve serkeşlik nesnesi olarak değil, dost ortamında anlamlı bir sıcak sohbetin ve gündemi aydın kimliğine yakışır bir nezaketle tartışmanın güzelliğine taşımak olduğunu ısrarla ama kendisine yakışan kara mizah üslubu ile anlattı.
Bu girişi fazla uzatmak niyetinde değilim. Zira bu yazıdan muradım, bir başka ünlünün ki, maalesef onu da rahmete uğurlamıştık, merhum Can Yücel’in bir kendine özgü güzel yorumu olan ‘rakılı’ bir şiiri ile sizleri buluşturmaktır.
Yani rakı denen içecek, sadece erkek tayfasına özgü ve meyhaneler de tüketilen bir matah olmaktan öteye, cinsiyet ayrımı yapmayan milli bir şerbettir! Tabii anlayanlarına!..
Aşağıda sunacağım şiir, merhum Can Yücel’in “Rakı İçen Kadın” adlı şiiridir;
“Rakıyı içen kadın gülüyorsa, o gülüşün ardında en az dokuz roman, on dört tane de film repliği yatar.
Rakıyı içen kadının gülüşünde, bu dünyanın en zararsız mutluluğu vardır çünkü büyük gülerler, büyük susarlar…
Ama rakıyı içtiği an, bil ki içme zamanı gelmiştir ve konuştuklarında net konuşurlar.
O kadınlar keyfine doyum olmayan bir akşamüstü sonrasında, bir kıyıda köşede, gecesefası gibi açarlar.
O kadınlar, afet-i devrandır…
Ve rakı içen kadının elleri güzeldir…
Rakı içen kadın güzeldir, masasındakiler de...”
Kıssadan hisse: Avni (Fatih Sultan Mehmet), şöyle not düşmüş defterine;
“Bağda gülden bahseden, yanağını kasteder;
Serviden söz açanlar, endamını kasteder;
Dilbere vasıl olmak, dar-ı dünya da murad;
Âşık, aşkın derdi ile dermanını kasteder!”