17 Aralık 2007 13:01 1
Gülmek “SAFTIR” denme riskini göze almaktır.
Sevmek ise “KARŞILIK GÖRMEME” riskini…
Çünkü yaşamak “ÖLMEK” riskini göze almaktır.
Yaşam İçin, 13 Satır
İki satır salla
Bosslar ve içinden düşen itemler
Satır Atlayarak Okuma
DİKKAT !! OKURken 1 Satır AtLayaRak okuyun
17 Aralık 2007 13:03 2
17 Aralık 2007 13:05 3
17 Aralık 2007 13:07 4
Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için
tavsiye edilen bir metod vardı içinde..
Deniyordu ki; “arada bir, çok bunaldığınızda,
hayatın sizin için çekilmez hale geldiğini düşündüğünüzde
kendinize 10 dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün”…
Diyordu ki; ” bunları düşündüğünüzde dünyadaki
yerinizi, dünyayı terkettiğinizde oluşacak boşluğu, sevdikleriniz ve
sizi sevenler için öneminizi anlayacaksınız…
özellikle insanların sizin için neler söyleyeceklerini, onlar için
ne ifade ettiğinizi hissetmeye çalışın…
bittiğini ve onlara yanıt verme şansınız olmadığını düşünün…
Dünyadaki küslüklerin, ayrılıkların, kavgaların yanında bu acının
ve geri dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın…
Orada, o musalla taşında düşünün kendinizi…
Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi
kapatıp aynen düşünmeye başladım…
çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine…
Eşim kucağında “ağlayan emanetimle” ayakta durmaya
gitmeyen vakur duruşuyla…
Annem, ciğerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem
dışına akıtıyordu gözyaşlarını…
Kardeşlerim, akrabalarım “çok erken gitti, doyamadı oğluna..”diyordu
acıyan ses tonlarıyla…
Onlar da şaşkındı…
Bazısı “daha dün birlikteydik, nasıl olur..” diyordu…
Bunları seyredip onlara “hayır ölmedim, burdayım..” demek istedim
hayal olduğunu unutup…
Belki de hiç aklımıza gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı göstermek
Peki ya hayal değil de,gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak
Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer
Ölümün kime ve ne zaman geleceğini Yaradan’ dan başka bilen yok…
yapabileceklerinizi yapın, ertelemeyin…
Bilerek - bilmeyerek kırdığınız kalpleri tamir edin…
verdiğiniz değeri haykırın onlara iş işten geçmeden…
VERDİĞİ -VERMEDİĞİ, ALDIĞI - ALMADIĞI HERŞEY İÇİN,
17 Aralık 2007 14:13 5
hepsi gerçkten çok doru ellerine sağlık çok saol
17 Aralık 2007 14:17 6
17 Aralık 2007 14:48 7
18 Aralık 2007 13:45 8
Bundan 20 yil sonra, yaptiklarin degil, yapamadiklari n icin uzuleceksin.
Dolayisiyla halatlari coz. Guvenli limandan uzaklara yelken ac.
Ruzgari yakala, arastir, dusle, kesfet.
Dusun, onlari seyredecek birileri olmasaydi, kac kisi Mercedes otomobil alirdi.
Bilimde ve guzel sanatlarda en ustun basarilar, tek baslarina calisan kisiler tarafindan elde edilmistir. Hicbir parkta bir kurul icin dikilmis bir anit yoktur.
Yapabilecegin kadar soz ver. Sonra soz verdiginden daha fazlasini yap.
Oturarak basariya ulasan tek yaratik bir tavuktur. Dertlerini gozyaslarinda bogmak isteyenlere dertlerin yuzme bildigini soyle.
Dalın ucuna gitmekten korkma. Meyve oradadir.
Buyuk adam buyuklugunu , kucuk adama davranisiyla gosterir.
Şans bukelamun gibidir. Biraz zaman tanı, mutlaka degisecektir.
18 Aralık 2007 13:47 9
Şimdi düşünün, sizin hayatınızda bela sandığınız kaç altıncı mutluluk var?...
Uykumun firar ettiği bir geceydi. Tv' nin karşısında buldum kendimi. Bir filmin başladığını gördüm kanalın birinde ve göz attım. (seyretmek gibi bi niyetim de yoktu aslında)
Bir doğum sahnesiyle başlıyordu. Ve doğumdan sonra doktorun sinirini bozacak kadar kahkahalarla gülen bir anne. Doğumu yaptıran doktor bağırıyordu;
“bayan neden gülüyorsunuz? Camdan kemiklere sahip, asla yürüyemeyecek, başka çocuklar gibi koşup oynayamayacak ve asla büyümeyecek bir çocuk dünyaya getirdiniz."
Kadının verdiği cevap ilginç: “beni de özel yapan bu ya! Özel bir çocuk doğurdum ben. Herkesin sahip olamadığı bir çocuk…”
Evet, çocuk cam kemik hastası ve aynı zamanda asla büyümeyecek genlere sahipti. En fazla 3-5 yaşındaki bir çocuk kadar kalacaktı. Ki öyle de oldu. İncecik bacaklar, cam kadar kırılgan kemikler ve kambur bir sırt
Baba bir bankanın müdürüydü. Tanrı ona her konuda oldukça cömert davranmıştı o güne kadar. Sağlık, İyi bir eş, güzel bir kız çocuğu, para ve statü… mutluluk için gereken 5 şeyin dördüne sahipti ki, 5.si iyi bir ölümdü zaten. Böyle bir çocuğa sahip olmayı kaldıramadı bir türlü. Bir oğlu olduğunu sakladı yıllarca. Utanç duydu. Ona nasıl davranması gerektiğini bilemiyordu. Babalar çocuklarına bisiklete binmeyi, top oynamayı öğretirdi. Oysa kendi oğlu kırılıyordu. Oğlunun buna verdiği cevapsa yaralayıcıydı: “zaman zaman kemiklerim kırılıyor baba, ama canım şu an kırıldığım kadar yanmıyor”…
Anneyse bütün zamanını oğluyla geçirdi. Çok sevdiği bir şey yapar gibi, harika bir film izler gibiydi onunlayken. Buraya kadar ne var ki diyebilirsiniz. Çok insan var benzer şeyler yaşayan. benim için en vurucu yanını anlatayım size. bir arkadaşıyla oğlu üzerine konuşurken şöyle diyordu anne; “o benim altıncı mutluluğum”…
Oysa annesine altıncı mutluluk olan çocuk, babasının intihar sebebi olacaktı ve oldu.
Bu film bana bir yazıyı hatırlattı. “belanızı sevin” diyordu yazar, “bela sandıklarınızı sevin, ki onlar cennetin anahtarı olabilir.” Peki bizim hayatlarımızda bir bela, bir musibet olarak gördüğümüz kaç altıncı mutluluk var? kaç harika şeyi bir bela olarak görüp doyasıya gülümsemekten mahrum kaldık? Kaç altıncı mutluluğu trajediye dönüştürdük? Kendimizle birlikte kaç kişiyi daha mutsuz ettik bu körlüğümüz yüzünden?
Fark edemediğimiz altıncı mutluluklar yüzünden kaçımız beş mutluluğu yok saydık? Yalnızca bir kez bahşedilen bir hayatı kaç kez harcadık bozuk para gibi bu uğurda?
Belki imkansız bir aşktı altıncı mutluluk, vuslatı olmadan bir ömür yaşanacak olan.
Belki özel bir çocuktu, özel bir anne yada baba olmamızı sağlayan..
Belki bir kazaydı hayatımızın seyrini alt üst eden..
Belki bir iflastı, belki bir ölüm, belki de bir veda…
altıncı, yedinci, sekizinci ve daha fazlası…
Mutluluk bizim şükretmeyi bildiğimiz kadardı, şükretmemiz gerekenleri gördüğümüz kadar…
18 Aralık 2007 13:48 10
sen “sen” ol..
böylece herkesten daha iyi ol.!
Yaşın kaç ise, bir o kadar rakamı yaşından çıkar ki
geriye sıfır kalsın.
Doğduğun gün ağzından çıkan ilk çığlığı hatırla.
Şu anda yaşadığın şehirde bir günde
yüzlerce, binlerce bebek doğuyor.
onların doğması ne kadar umurunda?
Ne kadar önemsiyorsun uğramadığın bir yerde, tanımadığın bir kadının tanımadığın/tanımayacağın
bir bebeği doğurmasını?
Doğduğun gün işte sende böylesine umursanmaz biriydin. Şükürki yanı başında annen baban vardı da,
dünyaya ilk acemi bakışlarına
şefkatli bakışlarıyla karşılık verdiler.
Elinden tuttular, ninni söylediler,
büyüttüler, beslediler seni.
O sıralar seni ne Nike tanıyordu,
ne Coca-Cola önemsiyordu, ne de LCW düşünüyordu.
üstünde hiçbir şey olmadığı halde önemsiyordu seni.
O zamanlar annenin karnında karanlıklar içindeydin. Sadece onun fark ettiği, onun hissettiği biriydin.
Oracıkta kala kalsaydın y da hiç çıkamasaydın,
kimse önemsemeyecekti seni.
Bildiğin bütün markalar seni hesaba katmadan
satmaya devam edecekti,
sevdiğin bütün reklamlar seni düşünmeden
Sen “içerideyken” henüz gözlerin tamamlanmamıştı; gözlerinin olmadığını gören,
gözlerinin olması gerektiğini düşünen,
gözlerini olması gerektiği gibi olması gereken yere koyan
ne annendi, ne babandı, ne de kendindin.
Sana sorulmuş olsaydı,
henüz ışığı bile tanımadığın için
gözlerine ihtiyacın olmadığını söylerdin.
henüz yolları, bahçeleri, kaldırımları,
vitrinleri görmediğin için
ayaklarıma gerek yok derdin.
Şimdi bir düşün seni önemli kılan,
gözlerinin önüne taktığın gözlük mü,
ayaklarına geçirdiğin ayakkabı mı,
ellerine taktığın eldiven mi,
boynuna doladığın atkı mı?
İki hücre hâlâ daha nasıl olduğunu anlayamadığımız
bir hızla, olağanüstü bir düzenle çoğalıp ayrışmasaydıda, anne rahminden düşüverseydin
kimse fark etmeyecekti seni,
kimsenin fark ettiği biri olmayacaktın.
Hiç doğmasaydın, şu an aramızdan eksik olacaktın.
Ama eksikliğini bile fark etmeyecektik.
“Caner şimdi burada olsaydı!”
bile diyemeyecekti annen baban ve sınıf arkadaşların. Çünkü olmayacaktın ve olmadığın için de
olmadığın fark edilmeyecekti.
Örneğin “Sümeyye seni ne kadar özledim!”
diyen bir arkadaşın olmayacaktı.
Çünkü hepten eksik olduğun için
arkadaşın eksikliğini çekmeyecekti.
Senin anlayacağın hiç var olmamak ölmekten beterdir. Öldüğünde hiç olmazsa, ardın sıra ağlayanların olur, eksikliğini çekenler olur, özleyenlerin olur.
Ama hiç yaşamadığında,
hesaba katılmazsın, sözün bile edilmez.
İşte şimdi hesabını yeniden yap;
kendini kendinden çıkar.
Geriye sıfır kaldığında,
yani sen adı bile olmayan bir hücre topluluğu olduğunda seni önemseyen kim olabilir?
Sevdiklerin arasında seni hiç yokken seven biri var mı? Örneğin, yüzün ortada bile değilken
yüzünü özleyen biri var mı?
Seni en çok sevenler bile seni sen varolduğun için sevdi. Şimdi sen,
seni sen yokken bile seven birini düşünmek istemez misin? Seni sen var olduğun içen sevenleri hatırladığın kadar,
seni sevdiği için var edeni hatırlamak istemez misin???
Bu sabah aynaya bir bak.
Bakalım kimi göreceksin.
Elbette yeryüzündeki bütün insanlara benzeyen
bir insan yüzü.
Kaşları, gözleri, yüzü, burnu, kulakları, saçları ile
Ama aynada herhangi bir insanı görüyor değilsin.
Tümüyle sana özel,
sadece senin için yaratılmış bir yüz görüyorsun.
Onun için yüzüne bakanlar seni,
sadece seni görüyorlar.
Bütün zamanlarda, senin yüzün gibi bir yüz olmadı,
senin yüzün gibi bir yüz olmayacak.
Sen, en azından yüzüne bakarak anlayabileceğin gibi,
seni yaratan için bir tanesin, biriciksin, çok özelsin.
Sen hayran olduğun birilerine benzediğin için
Sen şarkılarını severek dinlediğin şarkıcı gibi
konuştuğun için özel değilsin.
Sen giydiğin ayakkabı sayesinde,
tuttuğun takımın başarıları yüzünden,
tişörtünün üzerinde yazan marka için biricik değilsin.
Sen, sadece “Sen” olduğun için önemlisin.
Seni biricik, bi’tanecik ve özel olarak yaratan,
yaşatan bir Yaratıcı seni önemsediği için önemlisin.!!!
Çok para, çok mal, çok yer, çok iş, çok yemek,
çok araba, çok tatil, çok çok…
Ne kadar telaşla yaşıyorlar.
Herkesin çok acelesi var, çok telaş içindeler,
çok koşturuyorlar, hep bir yerlere yetişmek istiyorlar. Durup kalsalar kaybedecekler sanki..
Koşturmasalar ellerindekileri düşürecekler gibi.
Kaç sahici arkadaşın var? Kaç sırdaşın var?
Çok az şey mutlu ediyor seni.
Dostların pek az.
Arkadaşlarının ve sırdaşlarının sayısı
Bazen sadece nefes almak seni mutlu etmeye yetiyor. Özlediğin bir dostunu görmek,
özlediğin bir sahilde yürümek,
sevdiğin bir yiyeceği yemek,
sevdiğinin iki gözünün içine içine bakmak mutlu ediyor seni.
Hepsi az şeyler.. Çok az şeyler…
Meydanlarda koşturan insanların aradıklarını bir düşün. Merdivenleri telaş içinde tırmanan,
otoyolları son hızla tüketen kalabalıkların
neyin peşinde olduğunu düşünmeye çalış.
Aslında onların çoğu senin çoktan bulduğun
çok az şeyin peşinde.
Ama çok koşturdukları için
bir türlü durup kendilerine soramıyorlar.
yazıkki aradıklarını sandıkları şeyi
bulduklarınd da tanımayacaklar.
Nefes alıp verebildiğin için,
güneşe çıplak gözle bakabildiğin için,
rüzgârı hissedebildiğin için mühimsin.
Kendini kendine bölersen,
eline tam t***** bir 1 geçecek.
Ne yarımsın, ne eksiksin,
ne de kimselerin seni tamamlamasına ihtiyacın var...
18 Aralık 2007 15:25 11
18 Aralık 2007 16:30 12
Eline sağlık sen_AY abla....
yine çok güzel ve anlamlı olmuş:)