- eğer bu bir soruysa, bu kadar ahmakça bir soruya cevabımın "evet," olacağını, dahası "evet." olması gerektiğini biliyorsun. *
"erken gelen bir özgürlük merakıyla tek başıma gittiğim, gazoz ve toz kokulu tan sineması'nda seyrettiğim filmdeki siyah gözlü kıza aşık olmuştum.ama aşktan ağlamıyordum.kızın adını öğrenemediğim için ağlıyordum, onun kim olduğunu anlayamamıştım.adını bilmediğim için onu hayallerimin arasına alamıyordum.hayallerime alamadığım için hayatıma da alamamıştım.aşıktım ama aşık olduğum, kendisine ruhumda yer açtığım bir kadına hayatımda bir yer açmam, onu hayatımın bir yerine, hayallerimde de olsa, yerleştirmem mümkün olmuyordu."**
gündüz uykuları ve kulaklıkla müzik dinlemek... çocukluğumdan bu yana her ikisini de birbirine çok benzeyen sebeplerle sevmedim. gündüz uyursam hayatı ıskalayacakmışım, en önemli şeyler tam o sırada olacakmış gibi gelirdi. hâlâ da öyle. kulaklıkla müzik dinlediğim zamanlarda da benzer duygular hissederim; yaprağın rüzgarla sevişmesi, kurumuş toprağa toz kaldırarak düşen yağmurun sesi, yaşlı bir kadının genç kızlığını hatırladığı anda işveyle gülüşünü bir daha bulamayacak şekilde yitirecekmişim gibi gelir bana. ne de olsa uykudaki ya da kulaklığın arkasındaki büyük yalnızlıkta hayatın sesleri duyulmaz.
genelde mepeüçe her notası "tempo" diyen şarkılar atsam da, neler dinlediğimi tahmin bile edemezsiniz. bazan liste yapmaktan sıkılıp bilgisayarda ne varsa attığım için söz gelimi rimsky korsakov'un şehrazat suitini dinleyerek koştuğum bile oldu. "tüm albümleri" yüzünden haftalarca 'aziz' tom waits dinleyerek koştuğum da... arada türküler de vardı: mesela, şekip şahadoğru, şikayet olmasında. woody allen harikası match point'in muhteşem soundtrackini koşarken dinlemek bile büyük bir zevkti. emre aydın'ın çok sevdiğim ilk albümünü yollarda dinleye dinleye tükettim: "yapma, dokunma/ kim dokunduysa sana ona git/ nerde unuttuysan beni orda kal."
notgibi: nina kandinsky, "kandinsky ve ben" adını verdiği ama kendisinden neredeyse hiç bahsetmeyip kandinsky'yi anlattığı anı-kitabın sonlarına doğru kandinsky'den aldığı hediyeleri sayarken, bu suluboya tablodan "bilinmeyen sese saygı" diye bahseder. aradaki fark nereden kaynaklanıyor, bilmiyorum.
"muzip kadın nilgün marmara... tezer (özlü) ile birlikte bana muziplikler yapmaya bayılırdı. ikisi de aynı anda göğüslerini gösterirlerdi. güzeldi…" bunu ben demiyorum. şair ece ayhan, bin dokuz doksan dokuz yılında hasta yatağındayken yazdığı güncesinde, bir dönem aşk yaşadığı nilgün marmara'dan bahsederken söylüyor.
paralel evrenler: iki bir ressam ve bir yazar.
ressam olan tuvalindekileri kelimelerle deftere aktarırken, yazar olan kelimelerle tablo boyuyor. biri güneş batarken moskova semalarını, diğeri erzurum ovasına çöken karanlığı anlatıyor. ve bunu yaparken zaman zaman başka bir sanat dalından da yardım alıyorlar; müzikten...
*: geçmişe bakış, **: beş şehir, erzurum