VE… (60) - Haber Hürriyeti
29 Mart 2019- Çevre Güncelleme: 13 Kasım 2019
Aklımızda ve yüreğimizin bir köşesinde Mernuş’u eve alma planları yatıyordu. Her zaman aile içinde, Mernuş’un bebelerini ön plana alıp, sadece onu evimize almakla haksızlık yapmış olacağımızı tartışıyorduk sık sık …
Mernuş 12 yaşını sürüyordu. Mücadelelerle geçen Patitan’daki hayatının acılarla dolu olması, aile olarak bizleri son derece etkilemişti. Mernuş aileden biri gibiydi ama neticede yıllardır sokaktaydı.
Sokakta büyümüş, sokakta serpilmiş, sokaklarda sevişmiş, yine bir sokak duvarının dibinde çocuklarını dünyaya getirmişti.
Mernuş tam da “ gözünü budaktan sakınmayan, güvenilir ve sözünün eri, delikanlı” bir sokak kedisiydi.
Eğer Patitan gibi bir yerde yaşama şansı tanınmasaydı, hem sokak hem çöplük kedisi olacaktı.
Yavrularını kaybetmesi, torunlarından uzak kalması beni, eşimi ve kızımı çok etkilemişti.
Aklımızda ve yüreğimizin bir köşesinde Mernuş’u eve alma planları yatıyordu. Ama hayatta olan yavrularından ayırmanın haksızlık olacağını düşünüyorduk.
Hatta “Hele bu yaz geçsin, kışa doğru alalım” diye yıllarca ertelenen arzularımız oldu. Her zaman aile içinde, Mernuş’un bebelerini ön plana alıp, sadece onu evimize almakla haksızlık yapmış olacağımızı tartışıyorduk sık sık …
Şimdi çocukları yoktu .
Tek başınaydı ve sokaktaydı.
Çok ama çok ani bir karar almak zorunda hissettik kendimizi.
Mernuş için yıllar önce sepet almıştık.
Çocuklarını ve kendisini aşıya götürmek, veterine taşımak için.
Pırıl pırıl duruyordu gardrobun üstünde.
Kızımıza bile haber vermeden Mernuş’un evde barınması halinde neler gerektiğini düşünmüştük.
Hatta sık sık süpermarketlerde ön araştırmalar dahi yapmıştık.
Su kabını, mama tasını, temizlenme kumunu dahi almıştık.
Bir akşam üstü, yemekten önce bu kez toplantı ihtiyacı duyan bizlerdik.
Toplantımız çok kısa sürdü denebilir.
Mernuş eve alınacaktı.
Hayatını bundan sonra bizim yanımızda geçirecekti.
Eğer evde yaşamaya tepki verirse, Patitan bahçesini özler ve kapıları zorlarsa yine gözetim altında kalmak koşuluyla eski yerine götürülebilirdi.
Ama eve alınması kesinkes kararlaştırılmıştı artık.
Bu iş bitmişti.
Mernuş ailenin bireyleri arasına karışacaktı. Yani bizlerle yaşayacaktı.
Bu kez ayağa kalkıp çat-çat- cat-layarak kararı kutlayan bizler olduk.
İlk işimiz Mernuş’un veteriner tarafından tüm kontrollerinin yapılmasıydı.
Aşıları ve kan testleri. Uzun süre veterinerin otelinde ağırlandı. Bir anlamda kampa çekildi.
Sonunda eve geldi Mernuş. Yeni yuvasına… Salonun köşesinde, kalorifer dilimlerinin altında mor yastığının üstüne kuruldu.
Bir de eşimin devamlı oturduğu koltuğu seçti kendisine uyumak için.
Buna en çok eşim sevinmişti: “Bakın kokumu aldı ve benim koltuğumu seçti” diyerek kendine pay çıkarmıştı. Bence haklıydı. Eşim bu davranışından dolayı Mernuş’un başını okşayarak onu ödüllendirmişti.
Konuğumuz, salonun kapısından, yaşadığı alanın büyük bölümünü, bahçeyi üstelik yemek yediği ve yattığı yeri de rahatca görüyordu.
Kısa zamanda ev yaşamına intibak etti denemez.
Ama fazla tepki göstermedi.
Belki de 12 yaşını sürmesinin, bir anlamda yaşlanma dönemine girdiğinin ilk işaretiydi bu.
Patitan’da son günlerde Mernuş’un yanından hiç ayrılmayan küçük arkadaşı Hayta, kadınların sık sık toplantı yaptıkları çardak altındakiBENEK HAKKINDA…(56)
29 Mart 2019 - Çevre Yazdır