Mayıs | 2008 | soğuk yemek
HOME, HOME, MY SWEAT HOME*
“monoton diyorlar hayatıma, hıh, hadi ordan canım / perdeme bakarım renklenir günüm hemen / sererim nevresimi, deseni anlatır beni / bakma ona göremezsin, yatak örtüm duvak gibi / evimde mutluyum bennn, yok hiçbir şeye değişmem / evimde mutluyum ben! / havluları katlarım, bornozları koklarım, ruhuma yer açarım / bak elimde taçım, buraların sultanıyım / taç bende taç bende / evimde mutluyum beeen!”
eviniz, nevresimleriniz, havlularınız, bornozlarınız, konumlandırılışınız, içselleştirdiğiniz zihniyet ve reklam nesnesi-öznesi kısırdöngünüz batsın.
siz kalın. titreyip kendinize dönün. kafanıza geçirilenin dikenli tellerden yapılma bir taç olduğunu görün. tv’nizin ekranına işeyin.
…şeklinde bir adet bayat eleştirel lakırdı benimkisi işte. “içeri”den!
(*) başlıkta harf hatası yoktur!
AHAN DA VARAN TWO: CANO HANIMCIĞIMIZ, NETTÜN -MİLPARDON, NEPTÜN- GEZEGENİNDEN BİLDİREYAZDI
aşk üstüne gevelemeler dizisi no: 78653782357815017
insan sevmek ve sevilmekten başka ne ister.. can bulmak belki, uçsuz bucaksız kelime tarlasında.. bir şiire tutunmak ister, sevdiğinin dilinden. yemeğe fazladan katılan tuz olmak; usanmaksızın sevgili tarafından düşünülürken. kayan bir yıldız olmak ister; aynı göğe baktığını bilirken sevdiğinin. sevgilinin düşünde başrol kapmak ister, tek bir figüranla bile paylaşmak istemez rolünü hem. çalan her telefonla zır zır ötmek ister bekleyenin kalbinde. yazmak ister, sözcük deryâsında biçâreliğine dövünürken bir yandan, kifâyetsiz kalan her kelimede kendini beceriksiz hisseder. bir türlü yol göstermez cümleler, yürek kendi dağarcığında canla başla didinirken. hem tüm dünyâya duyurmak ister, hem rüzgârdan bile sakınır sevdiğinin adını, fısıldamaktan korkar.
ne tek başına sevmek, ne sevilmek yeter gelir insana. her hareketi kıskanılası bir nizamda sürüp giden hayatta mutlak bir denge hâkimken; biri diğerinden az seviyorsa mizan şaşar, bozulur düzen. eğer bir rekâbet olacaksa iki cinsin arasında, kim daha çok sevecek diye olmalıdır illa da. bir gün bile yarıştan koparsa sevgililerden biri; adı konulan her neyse oracıkta bitmeli. bu, hak ettiği anlamı kazanamayan aşkın suçu değil ki..başka bir şeydi muhtemelen; ümit edilen, beklenen, arzu edilen. zamanı değildi, yanlıştı, aldatıcıydı. kimbilir hangi aç duygu doyurulmaya çalışıldı. yordu hepimizi.
yormadı mı? her biten ilişkiden dinç ayrılabilen kim? hata kimdeydi? hata olması gerekli mi? öyle olmuş olamaz mı? öyle olması gerekmiş? öyleyse durup dinlenmeden aşkı düşlemeli yeniden, aşkı düşünmeli en çok, sabırla, bir gün gerçekleşeceğine inanarak. her gelen, beklenen sevgili çıkmayabiliyor, ümitsizliğe düşmemeli. bu, biri diğerine emsâl olmayan canlar arasında mutlaka biri vardır. belki denklemde bilinmeyenin yerine konulduğunda uygun düşen gerçek gibi, köklü biri. varsın dalları kurumuş olsun, aşkla yeniden sürgün verir. aşk böyle bir şey değil midir.. hayat verir. can verirsin uğruna, can almaya bile kalkarsın. ne olsa deliliktir…*
(*) biliyonuz ben artık aşk meşk işlerine bakmıyom. yoğurt bilem yemiyom. darısı kimsenin başına değil tabii. buranın atmosferi ılık ılık esen yelle -pardon, meltemle- hoşlaşsın diyerekten dostlara yazı sipariş ediyoruz, fekat bi bakıyoruz ki mevzu demirbaş mevzu… hay bin kunduz! beni kırmadığı içün cano hanımcığımız’ın da ellerine sağlık, klavyesine kahve! (bi de makalesindeki şepkeleri sülü bey’in gardrobuna havale edebilseydim -cesaretim yok, şu günlerde fena tırsmış vaziyetteyim kendisinden, fatih bey’le de büzük kardeşliği filmi çeviriyoruz!)
GÜNÜN İKİNCİ ŞARKISI
tedainin gücü adına! ekmekçikız hanım’a armağan ediyorum bu parçayı: che sara.
giden gidene… banu hanım ve mky bey gitmiş. suat bey de gidiyor fethi bey’den sonra. mahallemizin adı kaldı yadigâr. yazık.
yaz bastırınca efkâr da bastırdı. eskiden dört mevsim diye birşey vardı. yazık.
canım yazı filan yazmak istemiyor. canım hiçbir şey yapmak istemiyor. 2012’ye ne kaldı şurada. yazık.
minticiğim geçirdiği kazadan ötürü altı hafta ev hapsinde kalacak. merdiven inip çıkması bile sakıncalıymış. yazık.
dünya batıyor, kimsenin haberi yok. yazık. fethi bey’le muzmin bey buna inanmıyor. yazık.
deprem kapıda. faşizm kapıda. dünya batmadan türkiye batarsa yazık.
ailenizin felaket tellalı dünden, bugünden ve yarından, önemli ve önemsiz haberleri sundu. televizyonunuzu kapatmayı unutmayınız. dramofon dergisini okuyunuz, okutunuz; üçüncü sayısında kapanırsa yazık.