AÇ KAL , BUDALA KAL ....!
Steve JOBS ' un Stanford Üniversitesindeki konuşmasını yayınlamıştık bir zamanlar ..
Steve JOBS , geçtiğimiz günlerde hayatını kaybetti . Değerini hiç bir zaman kaybetmeyecek olan o ünlü konuşmasını yazılı ve sözlü olarak yeniden sunuyoruz :
Stanford Üniversitesinin kuruluşu ile ilgili anlatılan bir hikaye vardı..Bir ara onu yazmıştım..
Bu defa , Steve JOBS'u dinliyoruz.. Gerçi bir çok yerde yayınlandı ama yine de , defalarca izlemeye değer.
Üniversitenin mezuniyet törenine konuşma yapması için davet edilen Jobs , burada yaptığı konuşmada ,derinlemesine ironik yaklaşımlarla yalnız öğrencilere değil , tümümüze hayat dersleri vermektedir.
Kendine ve kendi sezgilerine güvenmeyi öğreniyoruz Jobs'tan :
AÇ KAL , ÇILGIN KAL ... !
Alesinin çok düşük maddi imkanlarını boşa tüketmemek için Üniversiteyi bırakan ve ardından , APPLE ve Machintosh isimlerini yaratan Steve JOBS kimdir peki ?
Pazarlama Trendleri'nden izleyelim:
Siyah cübbenin altında kot pantalon ve sandaletleriyle Steve Jobs. Stanford Üniversitesi mezuniyet töreni 12 Haziran 2005. Stanford Stadyumu; 4.662 mezun, 23.000 izleyici:
........................İşte ünlü konuşmanın metni :
“Bugün dünyanın en iyi üniversitelerinden birinin diploma töreninde sizlerle birlikte olmaktan onur duyuyorum.
Ben üniversiteden hiç mezun olmadım. Doğruyu söylemek gerekirse, mezuniyete en yaklaştığım an da bu an!
İlki , noktaları birleştirmekle ilgili. İlk 6 aydan sonra Reed Üniversitesinde derslere girmeyi bıraktım, ancak gerçek anlamda okulu bırakana kadar bir 18 ay kadar daha okulda kaldım.
Ve 17 sene sonra üniversiteye başladım ama saf bir şekilde neredeyse Stanford kadar pahalı bir okul seçtim, ve emekçi ailemin bütün birikimleri benim okul parama gidiyordu.
Altı ay sonra, buna değmeyeceğini farkettim.
Hayatımla ilgili ne yapmam gerektiği konusunda hiçbir fikrim yoktu ve üniversitenin de bunu bulmam için bana nasıl fayda sağlayacağını çözememiştim.
Ve orada durmuş ailemin hayat boyu biriktirdiği parayı harcıyordum..
Sonuçta okulu bırakmaya ve herşeyin yoluna gireceğine inanmaya karar verdim.
O zaman çok korkutucu gelmişti ama geriye dönüp baktığımda hayatımda verdiğim en iyi kararlardan biri olduğunu görüyorum.
Windows da Mac’ten kopyaladığına göre, hiçbir kişisel bilgisayarın bunlara sahip olmayacağı muhtemeldir. Okulu bırakmamış olsaydım, o kaligrafi dersine girmemiş olacaktım, ve kişisel bilgisayarlar şu an sahip oldukları o harika tipografiye sahip olamayabileceklerdi.
Noktaların gelecekte bir şekilde birleşeceğine inanmanız gerekiyor.
Birşeye güvenmelisiniz - cesaretinize, kaderinize, hayata, karmaya, herhangi birşeye. Bu yaklaşım beni hiçbir zaman yolda bırakmadığı gibi hayatımı da bütünüyle değiştirdi.
Hayatımın erken bir döneminde neyi sevdiğimi bulduğum için şanslıydım.
Woz (Steve Wozniak) ve ben Apple‘ı 20 yaşındayken ailemin garajında kurduk. Çok yoğun çalıştık, ve 10 sene sonra Apple garajdaki iki kişiden, 4000 çalışanı olan 2 milyar dolarlık bir şirkete dönüşmüştü. En nadide ürünümüz Macintosh’u piyasaya sürdüğümüzde ben 30 yaşına yeni basmıştım.
Kendi kurduğunuz bir şirketten nasıl kovulabilirsiniz?
Şöyle: Apple büyük bir şirket haline geldiği için biz de şirketi benimle birlikte yönetebilicek, yetenekli olduğuna inandığım birini işe aldık ve ilk sene işler iyi gitti. Fakat daha sonra, geleceğe yönelik görüşlerimiz farklılık göstermeye başladı ve bir noktada koptu. Bu noktada yönetim kurulumuz onun tarafında yer aldı. Sonuçta 30 yaşında dışarıda kalmıştım. Hem de herkesin gözü önünde. Hayatımın odak noktası olan şey bir anda yokolmuştu, bu büyük bir yıkımdı.
O zaman farkına varmamıştım ama Apple’dan kovulmak başıma gelebilecek en iyi şey olmuştu.
Başarılı olmanın ağırlığı yeniden başlamanın hafifliğiyle yer değiştirmişti, hiçbir şey hakkında eskisi kadar emin değildim. Hayatımın en yaratıcı dönemine girmek üzere özgürleşmiştim.
Devam etmeme sebep olan şeyin yaptığım işe olan aşkım olduğuna ikna olmuş durumdayım.
Neyi sevdiğinizi bulmanız gerek. Ve bu aşklarınız için geçerli olduğu gibi işiniz için de geçerlidir.
İşiniz hayatınızın büyük bir kısmını kaplayacak ve gerçek anlamda tatmin olmanın tek yolu harika bir iş olduğuna inandığınız şeyi yapmanızdır.
Ve harika bir iş yapmanın tek yolu ise yaptığınızı sevmenizden geçer.
“Her gününü, hayatının son günüymüş gibi yaşarsan , günün birinde haklı çıkarsın.”
Bu cümle beni çok etkilemişti ve o günden bu yana, yani 33 yıldır, her sabah aynaya bakıp, kendi kendime hep şunu sordum:
- “Eğer bugün hayatının son günü olsaydı, bugün (normalde) yapacağın şeyleri yapmak ister miydim?”
Bir yıl kadan önce bana kanser teşhisi kondu. Sabah 7:30 da girdiğim ultrasonda pankreastaki tümör bariz bir şekilde görünüyordu. Bense pankreasın ne olduğunu bile bilmiyordum. Doktorlar bu tip bir kanserin tedavisinin neredeyse imkansız olduğunu ve üç ila altı aydan fazla yaşamayı beklemememi söylediler. Bu, çocuklarınıza ilerideki 10 yıl içinde söyleyeceklerinizi birkaç ay içinde söylemeye çalışmak demekti.
Bu, aileniz rahatı için gerekli herşeyin kısa zamanda yapılması demekti. Bu veda etmek demekti.
Bütün gün o teşhisle yaşadım. Akşama doğru biyopsi yapıldı, boğazımdan bir endoskop soktular, mide ve bağırsaklarımdan geçerek bir iğneyle pankreasımdaki tümörden birkaç hücre aldılar.
Ben narkozla uyutulmuştum, fakat eşimin söylediğine göre doktorlar alınan hücreleri mikroskobun altına koyduklarında sevinç çığlıkları attığını söyledi. Benim kanserim ameliyatla tedavi edilebilecek bir türdenmiş. Ameliyat oldum ve şimdi iyileştim.
Zamanınız kısıtlı, bu yüzden başkalarının hayatını yaşayarak onu harcamayın.
Başkalarının düşüncelerinin sonuçlarıyla yaşama dogmasına takılıp kalmayın.
Başka insanların fikirlerinin gürültüsünün kendi kalbinizin sesini duymanızı engellemesine izin vermeyin.
Ve en önemlisi kalbinizin ve sezgilerinizin yolundan gidecek cesarete sahip olun.
Kalbiniz ve sezgileriniz ne yapmak istediğinizi bilirler. Bunun dışındaki herşey ikinci planda.
Fotoğrafın altında şu sözler yer alıyordu: “Aç Kalın, Budala Kalın (Stay Hungry. Stay Foolish).” Aramızdan ayrılırken bize verdikleri veda mesajları buydu. Aç Kalın, Budala Kalın.
Kendim için hep bunu diledim. Ve şimdi, sizin için de aynı dilekte bulunuyorum:
Etiketler: MİZAH, VİDEOLAR, ZAMAN VE BAŞARI
“Her gününü, hayatının son günüymüş gibi yaşarsan, günün birinde haklı çıkarsın.” çok güzel.. Defalarca yayınlandı diyorsunuz ama ben yeni görüyorum Burak Bey..:))Çokta etkileyici sert bir yaşam.. Başarı kolay olmuyor tabi..Teşekkürler..
21 Nisan 2008 20:33
ben bu gerçek yaşam öyküsünü defalarca okudum ve şimdi yine okudum,muhtemelen bir sonraki sayfanıza gelmemde yine okurum.ibret alınacak bir hayat olduğu düşüncesindeyim,yani ibret demesek bile ders alınması gereken bir yaşam öyküsü bu...vazgeçmemek,pes etmemek,umudu yitirmemek üzerine önemli noktalar var...tşkrler sayfanızda yer verdiğiniz için...
24 Nisan 2008 17:55
çok etkileyici bir hayat hikayesi...her zaman başarı öykülerini dinlemekten ve okumaktan zevk almışımdır..çünkü içinde öyle sırlar saklıdır ki, mutlaka farkedilmek ister bu cümleler...ki kendimize de pay çıkarabilelim...herşeyin başı önce kendine inanmaktan geçiyor ve sezgilerine güvenmekte...umutsuzluğa düşmeden...ne güzel söylemiş; sonuçta ölüm yok mu? o halde başkalarının değil kendimizin ne istediği önemli..çok çok güzel bir paylaşımdı arkadaşım..teşekkürler...
26 Nisan 2008 21:55