Çok Güzeldi Çocuk Olmak
Düzenlendi: Dün 02:32Gönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
buranın kitap uygulaması olduğunu biliyorum fakat yazmasam içimde kalacak bir konuyu anlatmak istiyorum. netflix yapımı olan “when they see us” mini dizisini izleyen vardır fakat izlemeyenler için kesinlikle bakmalarını öneriyorum.
okuduğum yorumlarda insanlar ilk iki bölümü çoğunlukla beğenseler de benim için kesinlikle son iki bölüm çok daha güzeldi. toplamda yaklaşık 5 saatinizi alacak 4 bölümlük mini dizi 5 siyahi çocuğun amerika’nın bozulmuş ya da yönetmeninin ifadesiyle “bu şekilde kurulmuş” adalet sisteminin kurbanı oluşunu anlatıyor. belgesel diyebileceğimiz mini dizi 30 yıl önce gerçekleşen “central park five” olayını bence tam da o zamanlar yaşananlar gibi aktarmış.
yusef, kevin, antron, raymond ve korey.
adlarını hatırlamakta zorluk çeksem bile hikayelerini hiç unutmayacağım beş çocuk. hayatları karartılmış ve ömürlerinden yıllar çalınmış olmasına rağmen tek bir kez bile özür dilenmemiş beş çocuk. hepsinin yaşadıklarına ayrı ayrı üzüldüm fakat ben de herkes gibi en çok korey’e ağladım. arkadaşının yanında olmak için gittiği yerde tecavüzün asıl suçlusu olarak ve yaşı en büyük olan olduğu için de cezaevine gönderildi.
soruşturmanın başındaki linda fairstein ve elizabeth lederer güç ve ün için kullanılması yasak bir sorgu yöntemi reid’i kullanmış ve çocuklara işlemedikleri bir suçu itiraf ettirmişlerdi. onların yapmadığına dair onca kanıt varken suçsuz beş çocuk göz göre göre hapis cezası aldılar.
çoğu şartlı tahliye için suçlarını kabul ettiler fakat sadece korey gerçek ortaya çıkana kadar suçunu kabul etmeyi reddetti. bu süre içerisinde gittiği her hapishanede dövüldü ve yıllarca bir hücre içinde kaldı. ona iyi davranan kimse yoktu. sadece -bunu özellikle söylemek istiyorum- tek bir gardiyan onunla arkadaş olmuştu. söylediği cümleyi tam hatırlamıyorum fakat korey ona neden iyi davrandığını sorduğunda oğlu olduğunu ve onun başına da böyle bir şey gelse insanların ona iyi şekilde davranmasını isteyeceğini söylemişti.
2002 yılında gerçek suçlu suçunu itiraf etmiş ve gerçek ortaya çıkmıştı. tüm gazeteler, televizyonlar ve insanlar bunu konuşuyordu. 13 sene sonra gerçek ortaya çıktığında anlaşıldı ki daha önce aynı şekilde suç işleyen biri vardı ve o çocuğa trisha meili hiç sorulmamıştı. çünkü zaten beş çocuk bu suç yüzünden hapis yatıyordu. suçunu itiraf eden matias reyes’e dna testi yapıldı ve asıl suçlunun o olduğu ortaya çıktı. gençliklerini kaybeden, hayallerini gerçekleştiremeyen bu çocuklara 12 yıl sonra 41 milyon dolar verildi fakat tek bir kez bile özür dilenmedi. antron, oprah’ın bu mini dizi için çektiği bölümünde -netflix’te o da mevcut- parasının olduğunu fakat annesinin kanserden öldüğünü ve annesine böbrek veya pankreas alamadığını, onu kurtaramadığını ağlayarak söyledi. yaşanan onca şeyin sonunda beş kişiye düşen 41 milyon dolar neyi çözer?
yaşanan tüm her şeyi ağlayarak izledim ve kabullenemedim. bilerek bunu yaşamalarını, masum oldukları halde hayatlarının çalınışını ve en önemlisi masum oldukları ortaya çıktıktan sonra hayatlarını karartanların tavırlarını hazmedemedim. hayatlarından birkaç şey çıkmış, toplumdan biraz dışlanmışlardı o kadar. kimse yargı önünde hesap vermemişti. o çocukların yaşadıkları için hiç üzülmemişlerdi.
bu mini dizinin bana neler düşündürttüğünü, neler hissettirdiğini anlatmam çok zor fakat izlemeyen herkesin izlemesi gereken bir belgesel. herkesin çıkaracağı dersler farklı.
ben insanlığımızı kaybetmemeyi öğrendim.
Nergiz İnce Güneşin Ardındaki Topraklar'ı inceledi.
@sadekitaplik·23 Oca 15:41·Kitabı okudu
1923 yılı, Kuzey Çin. Savaşın ve açlığın hüküm sürdüğü bu topraklarda aileler çaresizlikten para karşılığı kızlarının başka bir adamla evlenmesine razı olmak zorunda kalıyorlar. Mei Ling’te onlardan biri. Kocası Kai Li Amerikan vatandaşı olan Çin’li bir tüccar, dul ve üç yaşında Bo adında bir oğlu var. Ve Mei Ling, bilmediği bir adam, öksüz bir çocuk ile Amerika’ya gitmek için tüccarın ölmüş karısının adını alarak sahte bir isimle ülkeye giriş yapması gerekmektedir ve bu hiçte kolay olmayacaktır.
Bindikleri gemi yolculuğu hiç kolay değildir. Güzel bir okyanus yolculuğu bekleyen Mei’nin erkeklerin bir tarafa kadınların bir tarafa ayrılması ile beklentisinin altında nemli ve pis kokulu bir yerde bir ay sürecek olan yolculuğu başlar. İşte ilk o zaman kocasının tüccar olup olmadığından şüphelenmeye başlar. Bu gemi yolculunda ona yardımcı olacak June ve kimsesiz bir kız olan Siew ile tanışır. Bu yolculuğun ardından Angel Island'ta getirilerek giriş izni alması için kendisinin sahte ismi olan Wong Lew She olduğunu kanıtlaması lazımdır. Bu zorlu sürecin ardından artık San Francisco’dadır. Tanımadığı ama hamile kaldığı bir adam, dilini bilmediği yabancı bir ülke, annelik yapmak zorunda kaldığı bir çocuk ile kendisine nasıl bir aile kuracağını düşünmektedir.
Yazarın anlatımı çok güzeldi. Onca zorluğa rağmen Mei Ling’in güçlü duruşuna hayran kaldım. Sadece kendi çocuğu için değil, Bo ve Siew içinde anne oldu. Kocası Kai Li’yi de çok sevdim. İkisinin azmi ve çabası takdire değerdi. Çok severek okudum kitabı. Dönemin zorlukları, kişilerin yaşamak zorunda kaldıkları hayat ve hissettiği duyguları yazar bir bütün olarak çok güzel ele almış. Üstelik kurgunun gerçek bir hikâyeden esinlenerek yazıldığını bilerek okumak insanı daha fazla merakta bırakıyor.
Tarihi kurgu kitaplarını seviyorsanız, zorlukların üstesinden gelenlerin hikâyeleri merak ediyorsanız bu kitabı listenize eklemelisiniz.
Laila İbrahim, Yasemin Büte (Çevirmen)
Zehra Ark İyi Aile Yoktur'u inceledi.
@bzhrkmn·19 Oca 22:04·Kitabı okudu
Nihan Kaya, çocuk ebeveyn ilişkisini temel alarak insanın kendisiyle, devletle, hayatla kurduğu ilişkileri çok güzel bir bağlamda anlamlandırıyor. Şimdiye dek düşündüğüm pek çok durumun satırlarda cesurca ifade edilmesi çok güzeldi, yazar bana çok çok yakın geldi, örnekler güncel hepimizin içinde bulunduğu durumlardan.
Çocuga saygı duymak, ona karakter kazandırmak, kendi olmasına izin vermek, seçim hakkı olduguna önce kendin inanmak sonra ona bu hakkı sunmak çocugun fiziksel ihtiyaçları kadar önemli, bu fikir size naısl hissettiriyor? Kendi bencilliğinden arınmak isteyen ve bu fikirlerle barışık ebeveynler olmak isteyen herkesin okuması gerekir.
Nihan Kaya, Ayla Duru Karadağ (Editör)
8.9/10 (156 Oy)
@aristokrat1903·09 Oca 09:06
Ev yaptıracaktı Hikayenin tamamı
Çocukluğundan beri kira evinin ne demek olduğunu bildiği için, ne olursa olsun başını sokacak bir ev sahibi olmak istiyordu. Çocukluğunun en büyük, en derin anıları bir kira evinden başka bir kira evine taşınmalarıydı- Her taşınmada, ille annesiyle babası kavga ederler, darılırlardı. Kırılacak eşyalar, tabak, çanak, şiltelerin arasına, yumuşak yerlere konur, denkler yapılırdı. Annesi sacayağından, mangal borusuna, gazete kâğıtlarına sarıp sarmaladığı balık ızgarasına kadar bütün ufaktefeği denklerin bir yerine tıkıştırırdı.
Eşyalar, çift atlı arabaya yüklenir, annesi hâlâ, arabanın şurasına, burasına, dibi delinmiş konserve kutularından saksılara dikilmiş sardunyeleri, karanfilleri, haseki-küpelerini, ıtırları yerleştirmeye çalışırdı.
Çocukluk günlerinin, eşya taşıyan, bir yerinden küp görünen, bir yanma iple tel dolabı bağlı arabalarını hiç unutamamıştı.
Eşyalar yeni eve gelince birkaç tabakla lâmbanın, bardağın kırıldığı, zeytinyağı, sirke, yada, annesinin yaptığı gelincik şurubunun, kantaron yağının mantarı açılan şişeden döküldüğü, çamaşırları berbat ettiği görülürdü. Babası,
— Fakirlik rezillik be!... diye bağırırdı. Hep bunlar babasıyla annesinin yeni baştan kavgalarına sebep olurdu.
Yeni eve yerleşmek de ayrı bir dertti. Tam yerleşirler, rahat edecekleri sıra, ya kirayı veremezler, mahkemelere, icralara düşerler, polisle, karakolla eşyalar sokağa dökülür, ya da ev sahibi, «Ben oturacağım, evi tamir ettireceğim» gibilerden bir bahaneyle onları evden çıkarırdı, îsanbul'un hemen her semtinde oturmuşlardı, ilk çocukluğu Kasımpaşa'da sonra Üsküdar'da geçmişti, ilkokula Süleymaniye'de başlamıştı. Üçüncü sınıfı, Aksaray, Cerrahpaşa, Şehremini'nde, üç ayrı okulda okumuştu.
istanbul'da nereye, hangi mahalleye gitse, ille oradaki evlerden birinde bir anısı bulunurdu.
— Dünyada mekân, âhirette iman!...
Ne şehrin içinde, ne şehrin dışında, ne deniz kenarında, ne dağ başında bu paraya arsa yoktu.
Arsa aramaktan sanki yirmi yıl daha yaşlanmıştı. Babasının sözleri kulağında çınlıyordu:
— İnsanın hemen şu güzel mezarların içine gireceği geliyor! diye söylendi.
— Sizin istediğiniz mezarlıkta boş yer yok! dediler. Ama eğer isterse başka bir mezarlıkta, yirmi bin liraya iyi manzaralı bir mezar yeri satın alabilirdi.
— Daha ucuzu, bana göre bir yer yok mu? dedi. Vardı, onbeşbine, onikibine, onbine de vardı. Düşündü... Arsa işinden tecrübesi vardı. Ertesi güne
¦— Ooooh, burası benim! Benim! dedi.
Bilgeha KÜÇÜKKAYA Güneşi Uyandıralım'ı inceledi.
@Bkucukkaya·07 Oca 01:03·Kitabı okudu
Dostum Zezé ' ye
Ah Zezé... öylesine güzeldin ki, öylesine umut dolu. Senin çocuk kalbinde Adam ile birlikte yaşamayı çok sevdim, ormanlarda koşmayı, köpek balığından kaçmayı.. çoğu zaman yüreğimin ağzımda atmasını çok özleyeceğim, seni çok özleyeceğim.
Harika bir serüven oldun benim için inanılmaz bir dost. Senin dostlarınla dost oldum, Fayolleyi çok sevdim mesela, hele Maurice.. "Şüş ve küçüğüm" olmak ne güzeldi.
Her anlamda mükemmel bir kitapdın, gözyaşlarımın sayfalarınla buluşmasını çok özleyeceğim ve unutma bir gün mutlaka tekrar görüşeceğiz.. biraz daha yaşlandığımızda. Güneşi Uyandıralım José Mauro de Vasconcelos
8.5/10 (1.929 Oy)