Kasım | 2014 | Üzülme; öfkelenme; anla. Baruch Spinoza
Ay: Kasım 2014	Aşkta Kopenhag Kriterleri’nin Tamamına Tik Koymak	27 Kasım 201417 Ağustos 2016 / efeblgn	/ Yorum yapın
1) -de, -ki ve genel bağlaçların otomatik doğru kullanımı. (düşünmek yok, direkt doğru yazım)
2) Olmadığı bir şey gibi görünme durumunun olmaması. Facebook, Twitter ve benzer mecralarda içi boş vatan kurtarma triplerinin olmaması.
3) Sözün hiçbir derinliği olmadığı ve aslında sözü de anlamadığı halde, 3-5 kişisel gelişim mottosuyla her şeyi çözdüğünü sanma durumunun olmaması.
4) Instagram’da değişik noktalardan çekilmiş, birbirinin kopyası makyajlı pozların olmaması.
5) Instagram’da ya da benzer mecralarda, günün neredeyse her anını ve her değişik olayını paylaşma isteğinin olmaması.
6) Herhangi bir şekilde “hashtag” kullanımı, hele hele hashtag koyarak cümle yaratma gibi, dünyanın en itici hareketinin olmaması.
7) Sosyal medyada “Her gün bir yerdeyim, çok eğleniyorum” tadında ergence check-in yapılmaması.
8) Sürekli olarak bıcı bıcı, “Canım arkadaşım, biriciğim, bitanem” gibi samimiyetsiz ve zorlama hitapların kullanılmaması.
9) Güçlü empati yönü ve vicdan.
10) Egoların gömülü olması.
11) Çocuksu kıskançlığın hiç mevcut olmaması, aşk dışında başka bir şeyin ortada olmaması.
13) Dürüstçe her şeyin paylaşılması. Diyaloğun öneminin farkında olmak.
14) Kitapların hayattaki öneminin farkında olmak.
15) Herhangi bir kitabı okumasa da okumuş gibi ya da herhangi bir filmi izlemese de izlemiş gibi yapmamak.
16) Yapaylıktan uzak olmak.
17) Hem inek hem de tembel olmak.
18) Futbolla takım tutma düzeyinde ilgili olmak ve Pazar sabahları “Bugün günlerden xxx” yazmamak; derbi taraftarı olmamak.
19) Ofsaytı öğrenmeye açık olmak.
20) Yeri gelince sıkılmadan PES, Fifa oynayabilmek.
21) Yeni yerler ve hayatlar keşfetmeye açık olmak.
22) Düzenli bir hurriyet.com.tr okuyucusu olmamak.
23) Restoranda hesap geldiğinde, samimi bir şekilde paylaşmak istemek.
Çok mu kategorize ediyorum? Evet sanki. Bu özellikleri barındıran kişiyi arayışla ilgili, şakayla karışık konuştuğumda, elbette belli açılardan obsesif ve takıntılı göründüğümün farkındayım. Bunlar elbette, aşka giden yolda aracı olamaz ve bunlara takık olan insan, bu özelliklerin hiçbirine sahip olmayan birine de aşık olabilir. Aşk budur. Ama en azından bana göre, herkes kafasında bir profil çizer ve o profile genel anlamda yakın birine kaptırır kendini. Zamana yenik düşer ya da düşmez ama aslında herkes kafasında bir sevgili modeli çizer. Ve bilinçdışına hapsolmuş şekilde onu arar. Değişirse, ya sevgili de değişecek ya da yeni bir sevgili aranacaktır.
Ve tüm özelliklere tik koymak da gerçekten de dünyanın en huzur verici şeyi olabilir.
Herkese bol tikli zamanlar dilerim.
Not: Bu yazı 27 Kasım 2014’te Radikal’deki bloğumda yayınlanmıştır.
Volkan Demirel’e Vatan Haini Demek…	25 Kasım 201417 Ağustos 2016 / efeblgn	/ Yorum yapın
Dün gece oynana Bursaspor-Fenerbahçe karşılaşması, son haftaların en tempolu maçlarından birine sahne oldu. Maçın ilk ve son 15 dakikası hariç ben Fenerbahçe’yi beğendim. Oyun üstünlüğünü, pozisyon zenginliğine dönüştürememesinin en önemli nedenlerinden biri, ilerideki oyuncuların geçen seneki form düzeyinden uzak oluşu. Özellikle en uçtaki Emenike’nin oyun zekası konusunda İsmail Kartal bir şeyler yapmazsa, taraftarlar daha uzun zaman saç baş yolacak. Emenike ne takım arkadaşlarıyla uyumlu, ne de ne yaptığını bilerek oynuyor. Özellikle hücum başlangıçlarında, tercihlerini hep yanlış yapıyor ve bu da birçok atağın olgunlaşamadan bitmesine yol açıyor.
24 Kasım: Öğretmenler Günü	24 Kasım 201417 Ağustos 2016 / efeblgn	/ Yorum yapın
Bugün 24 Kasım Öğretmenler Günü. Benim Öğretmenler Günü deyince, birçok kişi gibi aklıma önce ilkokul öğretmenim gelir. Hayalimde görüntüsü hala çok nettir. Kendi içinde tutarlı, klasik öğretmen tipine çok yakın biriydi. Ezber bozmazdı. Zaman zaman sevgi dolu, zaman zaman mesafeliydi. Ama ne olursa olsun, bana ailem dışında ilk emek veren kişiydi.
TC Gül Tan: Bir Kemalist Kişilik Bozukluğu Hikayesi	13 Kasım 201417 Ağustos 2016 / efeblgn	/ Yorum yapın
Interstellar	11 Kasım 201417 Ağustos 2016 / efeblgn	/ Yorum yapın
Christopher Nolan’ın son filmi olan Interstellar’ı dün izleme fırsatı buldum. Ben kendi adıma, Inception’dan sonra Nolan daha iyisini yapabilir mi açıkçası emin değildim. Ve bu film kesinlikle daha iyisiydi. Bu filmin de iyisi olur mu hep birlikte göreceğiz.
Kuantum teorileri, 5.boyut, uzayın bükülmesi, zaman, solucan deliği, paralel evrenler, kara delikler… Bunlar tabii ki kafa karıştırıcı. Nolan belli ki bunları kullanırken bilimsel metotlardan hiç şaşmamış. Amerikalı fizikçi Kip Thorne’nin senaryo danışmanı olması şaşırtıcı değil. Profosyenel destek almadan bu filmin altından kalkmak imkansız. Tutarlı cevaplar bulmak normal insan için zor olabiliyor. Ama her şeyden önce, bu hayalgücüne insan şapka çıkartıyor.
Film 169 dakika sürüyor. Uzun filmler söz konusu olunca zaman zaman sıkıntı yaşayan ben, hemen hemen hiçbir bölümde filmden kopmadım. Sadece bazı bölümler biraz fazla uzun işlenmiş gibi. Matt Damon’lı bölümü biraz zorlama ve gereksiz buldum. Ama her şekilde Interstellar son zamanlarda izlediğim en iyi bilimkurgu-belgesel tadında film diyebilirim. Bu arada bence filmin kesinlikle en az 2 kere izlenmesi gerek. Sinemadan çıkınca bir süre kendime gelemedim. Çünkü her anında zihnimdeki kayıp parçaları birleştirmeye çalışıyordum. Elbette ki kuantum fiziğine biraz daha ilgim olsaydı; bazı noktaları birleştirmek normalden daha kolay olabilirdi. Filmde ayrıca Nolan hemen hiçbir noktada Hollywoodklişelerine sığınmamış. Mesafe tanımayan en önemli olgunun sevgi olduğu gerçeğini, baba-kız örneği üzerinden vermesi bence gayet tutarlı ve yerindeydi.
Filmi anlamayanlar ya da sevmeyenler içinse klişemiz hazır: “Bilmediğin şeyi öğrenemezsin.”
Bu konulara hiç kafa yormayan birinin bu filmi sevmesi ya da keyif alması beklenemez. Onları da ağızda köpüklerle suçlamaya gerek yok ama gerçekten de eleştiri yapmadan önce bir parça da olsa düşünmek gerek.
Matthew Mcconaughey ise bence rolünde çok başarılıydı. Geçen sene Oscar’ı almayı ne kadar hak ettiğini bir kez daha gösterdi. Romantik-komedilerin aranan ismiyken bu noktalara gelmesi gerçekten de ciddi bir başarı. Başroldeki diğer isim Anne Hathaway ise rolünde başarılı olsa da bu rol için doğru isim olup olmadığı konusunda bir parça kafa karıştırdı.
Interstellar’ın, Gravity (2013) ve 2001: A Space Odyssey (1968) ile birlikte alanında şimdiden başyapıtlar arasında yerini aldığı söylenebilir.
Not: Bu yazı 11 Kasım 2014’te Radikal’deki bloğumda yayınlanmıştır.
Dedem	5 Kasım 201417 Ağustos 2016 / efeblgn	/ Yorum yapın
Anaokulu yıllarında çocuk aklımla bir kızdan çok hoşlanmıştım. Adını soyadını hala ezbere bildiğim ve hatta yıllar sonra da Facebook’tan konuştuğum o kız için dedeme mektup yazdırmıştım. Sonuçta okuma-yazma bilmiyordum. Benim cümlelerimi yazış anını hala dün gibi hatırlıyorum. Söylediklerimi aynen yazmıştı. Sonraki gün okulda olay öyle büyümüştü ki bu konuyla ilgili okuldan annemi aramışlardı. Düşünsenize 5.5 yaşındaki kızınıza mektup geliyor. Çocuk aklı işte. Ama dedem beni kırmamıştı ve ilk aşkımla ilgili unutulmaz bir anının parçası olmuştu.
Çocuktum. Annem babam ayrı olduğu ve annem de çalıştığı için çocukluğumun okul çıkışı dönemleri 13-14 yaşlarına kadar dedemlerde geçti. Hayatımın çok uzun dönem önemli ve hatta tek parçası olan Fenerbahçe’yle o tanıştırmıştı beni. Bisiklete binmeyi, futbol oynamayı öğrenmeme en az babam kadar katkı yapmıştı. Fenerbahçeli olmamda da babam kadar ve hatta daha fazla katkısı vardı. Radyoyu verir; “Hadi oğlum gol olursa içerden bağırarak gel” derdi. Bu gelenek, yıllar sonra dedemlerin üst katlarına taşınmamızla devam etmişti. Gol olduğunu, dedem yıllarca benim sayemde anladı. Heyecanlandığı için son 10-12 yıldır maçları izlemiyordu. Ama işte zaten ihtiyaç da duymuyordu.
Çok hassastı. Tanıdığım en hassas adamlardan biriydi. Her gün dahi uğrasam, “Nerdesin sen günlerdir bakayım” derdi. Ve açıkçası da son zamanlarda çok uğrayamıyordum. 5 ay önce de üst katlarından taşındım. Yine de her haftasonu uğramaya çalıştım. Elbette yine şakayla karışık sitem ederdi.
Son zamanlarda evlilik konusuna çok takılmıştı. Biriyle istikrarlı bir ilişki içinde olmamı ve sonunda da evlenmemi çok istiyordu. O’na çok fazla bu yapıda biri olmadığımı anlatmaya çalıştım. Anlatırken de bir yandan üzülüyordum çünkü dedem evliliğin bir erkek için olmazsa olmaz olduğuna inanıyordu. O’na aksini açıklamak çok zordu. Yine de şu anda bu konuda içim rahat çünkü 1 ay kadar önce istediği oldu ve O’nu birlikte olduğum kişiyle tanıştırdım. Uzun zamandır dedemi bu kadar mutlu görmemiştim. Son olarak 3 gün önce onları görmeye gittiğimde kız arkadaşımı niye getirmediğimi sorup; sitem etti. Birlikte olduğum insanı gerçekten de çok sevdiğini anlamıştım.
Son yıllarda bazen şakayla karışık atışırdık. “Ah be bu Yunanlılar, İngilizler” diye başlayan sözlerine bozulurdum. Fikirlerimi O’na kendimce anlatmaya çalışırdım. Ama işte onlar farklı bir kuşaktandı. Değer yargıları genel anlamda kesin ve değişmezdi. O da aslında içten içe, benim dünya görüşü olarak hangi noktada olduğumu bilirdi. “Bu çocuk komünist olmuş” demişti bir keresinde. Komünist değildim. Ama sonuçta bazen milliyetçilik kokan sözlerine kızardım. O’nun için bu durum komünistliğin bir işaretiydi. Yine de O’na karşı olduğum gibi olmalıydım. Rol yapamazdım. Neysem oydum.
Dedem uzun yıllar önce Rodos’tan annesiyle ve iki kardeşiyle birlikte, 12 yaşındayken İzmir’e gelmişti. O zaman Rodos, İtalyan toprağıydı. Avrupa ve İtalya’da yükselen faşizmin yarattığı endişe sebebiyle annesi bu kararı almıştı. Deli dolu, dediğim dedik bir kadınmış. Önce eşini de bırakarak gelmiş. Dedemse İzmir yıllarından sonra, varlıklı olan amcasının yanına İstanbul’a gelmiş ama orada da fazla kalmamış ve Heybeliada’da okumuş. Sonrasında İstanbul Üniversitesi Türk Filolojisi bölümünden mezun alıp hayata atılmış ve edebiyat öğretmenliğinden Milli Eğitim Bakanlığı Müfettişliği’ne kadar yükselmiş. Ve hatta bir zamanlar Türkiye pasaportu olmadığı için alınmadığı Galatarasay Lisesi’nin bizzat teftişini yapmış.
Dedem dün itibarıyla artık yok. Hayatımda ilk kez bu kadar yakınımdaki birini kaybettim. 92 yaşındaydı. Acı ya da hastalık yaşamadı. Anneannemle tam 61 yıldır evliydi. 3 çocuğu ve 4 torunuyla dolu dolu yaşadı. Hep dinçti. Belki son zamanlarda ölümü biraz fazla düşünüyordu. Hepsi bu.
Dünden beri hissettiğim duygu, açıkçası sanki üzüntüden farklı. Ciddi bir garipseme içindeyim. Sanki şakaymış gibi. Sanki o hiç ölemezmiş gibi. İnsan gerçekten de kabullenemiyormuş. Dünden beri hiç ağlamadım. Ama bu satırları yazarken gözyaşlarıma engel olamadım.
İyi ve kötü yanlarım var. Bunların farkındayım. İyi yanlarımın oluşmasına, çocukluğumdan itibaren en önemli katkıyı yapanların başında gelen dedem artık olmayacak. Eminim ki hiç unutmayacağım.
Not: Bu yazı 5 Kasım 2014’te Radikal’deki bloğumda yayınlanmıştır.
1 Milyar 370 Milyon TL: İşte Din Aynen Budur Arkadaşım	4 Kasım 201417 Ağustos 2016 / efeblgn	/ Yorum yapın
Bir Derbi Galibiyetinden Daha Fazlası	3 Kasım 201417 Ağustos 2016 / efeblgn	/ Yorum yapın
Dün akşam oynanan Beşiktaş-Fenerbahçe derbisi, son yıllardaki derbilerin kalitesi düşünüldüğünde bence ortalamanın üzerindeydi. Her iki takım da elinden geleni yaptı ve açıkçası skoru iki takımın oyuncuları arasındaki kalite farkı belirledi. Fenerbahçe, özellikle orta sahada Türkiye Ligi’nin üzerinde kalitedeki Mehmet Topal-Emre-Meireles üçlüsüyle farkını ortaya koydu. İyi pas yaptı. Ligin dinamik ve daima coşkulu oynayan 2-3 takımından biri olan Beşiktaş’a çok fazla top göstermedi. Özellikle 2.yarıda zaman zaman kontrolü Beşiktaş’a bırakmış gibi görünse de rakibin 10 kişi olmasının da etkisiyle hemen hemen hiç pozisyon vermedi.
Zaten yıllarca Alexli 4-4-1-1 taktiğiyle daima kontrollü (Rıdvan Dilmen bunu Carlos Alberta Parreira dönemine kadar götürüyor) ve vitesi maç içinde belli dönemlerde artırmış bir takım söz konusu. Bu takımın en önemli özelliği pas oyununu çok iyi oynaması ve oyunu kontrol etme isteği. Ersun Yanal döneminde sistem değişikliği ve genel teknik direktör karakteriyle birlikte bu durum bir parça kırılmış ve önde basmayı seven bir takım oluşmuş olsa da Fenerbahçe, özellikle Emre’nin liderliğindeki orta sahasıyla hala önemli bir pas takımı.
Ki maçta Emre her zamanki gibi sakatlanıp çıktığında, öndeki üçlünün solunda oynayan Alper Potuk’un o bölgeye çekilmesi sonrası, Beşiktaş 10 kişi olmasına rağmen oyunu zaman zaman kontrol etti. Fenerbahçe de etkili kontra ataklar yapmayı başaramadı. Bu durum aslında hala takım içinde alternatif bir Emre yaratılamadığını gösteriyor. Ki bence o bölgede oynayabilecek iyi bir Özer Hurmacı elden çıkartılmamalıydı.
Beklenenin gerçekleşmesi: Necip’in kanadından gelen gol…
Beşiktaş’ta Necip’in sağ bek olmadığını futboldan anlayan anlamayan herkes biliyor. Ama Serdar Kurtuluş’un sakatlığı, teknik direktör Bilic’in Atiba Hutchinson’ı kendi yeri olan orta sahada kullanmak istemesiyle o bölge Necip’e kaldı ve beklendiği gibi Caner-Alper Potuk ikilisi o bölgede çok etkili oldu. Zaten gol de o bölgeden geldi.
Emenike’nin oyun zekası…
Fenerbahçe cephesinden bakıldığında, en önemli eleştiri 2.yarıda 10 kişi kalmış bir ekibe karşı çok fazla pozisyon üretememek. Maç 11’e 11’ken dahi daha fazla pozisyonu olan bir takımın, yeterli sayıda kontra atak yapamamış olması düşündürücü. Bunda Emenike’nin oyun zekasının da önemli olduğunu düşünüyorum. Topu saklıyor, rakiple boğuşuyor, hızı ve gücüyle adam eksiltiyor ama oyun zekasını bir türlü oyuna yansıtamıyor ya da geliştiremiyor. Yeterli koşularla arkadaşlarına alan yaratamıyor; son paslarda doğru oyuncuyu bulamıyor ve zaman zaman da ilginç bir umursamazlık, rahatlık içine giriyor. Çok daha fazlasını yapabileceği izlenimini verse de hala beklenen seviyede değil.
Maçın Fenerbahçe açısından en önemli artısı, İsmail Kartal’ın özgüven kazanımı ve sezon sonuna kadar takımda kalmasının garantilenmesi oldu. Futbolcuların çok sevdiği söylenen Kartal’ın en önemli eksiği özgüvendi. Bu galibiyetin bu duruma ciddi katkı yapacağını düşünüyorum. Deneyimi nedeniyle ciddi şekilde sorgulanan Kartal, Fenerbahçe kalan haftalarda seri galibiyetler alırsa daha da rahatlayabilir. Ki üç derbinin de geçtiğini düşünürsek bu çok da uzak bir ihtimal değil.
Not: Bu yazı 3 Kasım 2014’te Radikal’deki bloğumda yayınlanmıştır.