Dayatılan sistemin "anı yaşa" parantezine mahkum ederek yalnızlaştırmaya ittiği günümüz insanının çaresizliğini ve insanlığın nice yıllar boyu biriktirdiği değerlere sahip olmanın dayanılmaz ağırlığındaki açmazını çok güzel vurgulayan nefis bir yazı.Ancak M. Mungan'ın deyişiyle: Bazı yalnızlıklar haysiyettir. Selamlar sevgiyle kalın... 12 Eylül 2014 Akın
12 Eylül 2014 11:14
Loş bir akşamın söylemi
Sevgili Şennur; Gün gelir bir bakarsın tek başınasındır alacakaranlık bir "loşluk" içinde, içindeki "boşluk" büyür giderek.Yalnız yüreğinin yıpranmış güzellikleri doldurur boşluğu,aydınlatır loşluğu.Kötüsü kalabalıklar içinde bir gönül ve kafa loşluğunda güya yaşadığını sanmaktır.
Çarpıcı,etkileyici bir o kadar da hüzün dolu bir yaşanmış hayat yazısı.Benzer yitik çocuk yaşamlarından ne çok benzer başarı öyküleri yaratabilineceği gerçeğine sırtını dönmüş bir toplumun hazin vurdumduymazlığı ne kadar sürebilir.Bu sayfalarda bir meslektaşınız olarak size rastlamış olmak içimi serinletti.Benzer soruyu kendi çocuklarımdan da işitmiş birisi olarak,gerçekten "biz kimiz"... Akın YAZICI