Meren'in Fotoğraf Günlüğü » Blog Archive » Çekirdek Satarken Büyüyüp Beton Sularken Küçülmek
« 2011 Falmouth Koşusu
Tiktaalik’in Hayal Kırıklığı »
O zamanlar vaktimin büyük çoğunluğunu Kenan Evren’in başlattığı okuma seferberliği kapsamında yayınlanan T.V. programlarını izleyerek geçirdiğim için 4 yaşımda okumayı bilen bir çocuktum (annem her yerde bana bir şeyler okuturdu, çok utanırdım). Halbuki eğitim sisteminin bu erken okumanın sebep olacağı komplikasyonlar yüzünden beni ıskalayacağını bilse idi, en başta Kenan Evren mani olurdu bu işe.
Fakat olmuştu işte bir kere. Annem de ilkokul matematik kitapları, oradan buradan bulduğu ansiklopedi fasikülleri ile yangına körükle gidiyordu.
O zamanlar oturduğumuz muhitte Salim diye bir çocuk vardı. Ben ne zaman dışarı çıksam bu çocuktan sopa yerdim. Biraz da bu yüzden dışarı çıkmak benim için travmatik bir hal almıştı ve iyice ansiklopedilere filan gömülmüştüm (ansiklopedik bilgilerle dolup taşıyordum üzerinize afiyet, çok çok bilgili bir çocuktum, birçoğunu da hâlâ hatırlarım bak: Tunus bayrağı (özgün değil ama güzel), II. Murat (adaşım padişah (artık değil, çünkü cumhuriyet kurulmuş)), François Mitterrand (Fransız bir bey, Fransa’nın isim babası (ya da tam tersi, bir isim alma verme olayı var)), magma (dünyayı yumurta gibi ikiye kestikleri ilüstrasyonlarda yumurtanın sarısına denk gelen şey (çok sıcak)), proton (madde mi ne, ama çok küçük (küçük madde)), Tour de France (acı çeken yüz ifadeleri ile yokuş yukarı bisiklet süren taytlı abiler (yazık biraz)), … daha gider bu böyle). Bir ara Salim’e çok kızdım, ama kızmıyorum artık. Muhtemelen evde babasından sopa yiyor, dışarı çıkınca da başkalarını dövüyordu. Kendisinin kişisel gelişimine attığı tokatlara öteki yanağımı çevirermek sureti ile bir nebze olsun katkıda bulunabildiysem, ne mutlu bana. Sonra oradan taşındık. Salim’i de bir daha görmedim.
5 yaşımda iken annemle beraber Ankara’daki Samanpazarı’na gidip bir çuval çekirdek satın almıştık (sene 1985, Samanpazarı denen bir yere gidiyoruz, o esnada henüz haberim yok, fakat Samanpazarı’nın aslında ‘saman pazarı’ filan olmadığını öğrenerek yaşayacağım büyük bir hayal kırıklığının arefesnideyim aslında (çocukluk ne zordu be, hayal kırıklıklarının bini bi’ para). Annem benim bu işten hiç kâr edemeyeceğim riskini ne kadar değerlendirmişti bilmiyorum, fakat bir çuval çekirdeğin parasını çat diye verip almıştık. Takip eden 2 ay boyunca her öğleden sonra bu çuvaldan alınmış bir torba çekirdeğin, gazete kağıdından yapılmış ve iç içe geçirilmiş külahların, kazanılan paraları koymak için kullanılacak boş bir turşu kavanozunun içinde olduğu karton kutuyu ve üstüne oturacağım minderi kucağıma alıp işe, yani arpatmanın önündeki duvara etrafa baka baka beklemeye başlamak üzere oturmaya giderdim.
O zamanlar bakkallar dışında Ankara 100. Yıl Sitesi’nde çekirdek satan bir kişi bile yoktu. Fakat insanların çekirdek satan bir çocuğa alışmaları pek zaman almadı. Kısa süre içerisinde benden hemen her gün çekirdek alıp, kâh gider ayak, kâh yanıma oturup sohbet etmeyi alışkanlık haline getirmiş yaşlı amcalar, teyzeler türedi. OTDÜ’lü abiler ablalar gelip ’1.7 bardak’ ya da ’2.3 bardak’ çekirdek isteyerek, ya da “şu kadar paraya ne kadar külah çekirdek olur?” diye sorular sorarak matematik becerimi test eder, “paranın üstünü yanlış verdiniz galiba, doğru olduğuna emin misiniz?” diyerek iki saat beni -son derece ciddi bir şekilde- hesap kitap konusunda konuştururlardı (o zamanlar R harflerini söyleyemiyordum, dolayısıyla her Lira deyişim benim için işkence, onlar içinse muhtemelen eğlence sebebi idi).
Oturduğum duvarın, Ankara’nın yaz akşamlarında 100. Yıl İşçi Sitesi insanlarının bir kısmının benden çekirdek aldıktan sonra üzerine oturup gelene geçene bakarak çekirdek yedikleri ya da sohbet ettikleri bir yer haline gelişini izledim. Öte yandan o yıl çekirdek işi pek kârlı geçmişti (ettiğim kâr ile 5 çuval daha çekirdek alabilirdim (“paranın üstü yanlış galiba” diyenler haklıydı belki de)). O yaşta ikisiyle de yapabileceğim bir şey yoktu elbette, fakat ‘duvar’, paradan daha çok ilgimi çekmişti bana kalırsa. Zira “eğer ben bu duvarın üzerinde olmasa idim bu insanlar orada olmayacaklardı” hissinin tekrarını çok yaşadım.
İnsanın varlığı ile bir şeyleri etkilediğine şahit olması, bu evrendeki mevcudiyetini kendine ispat etmesini sağlayan çok önemli bir süreç bence. Etkileri ölümlerinin ardından da devam eden insanların varlıklarını sürdürdüklerine dair sıcak düşüncelerin temelinde de, varlığımızı, varlığımızın gözlemleyebildiğimiz etkileri ile ilişkilendirme alışkanlığımız yatıyor olsa gerek.
1985 yazı paranın önemini anlamam için iyi bir fırsattı muhtemelen, fakat, belki de henüz çok küçük olduğum için, tüm bu olaya dair başka bir şeyden keyif almıştım.
Para hâlâ herhangi bir yol ayrımındayken karar verme sürecimi etkileyen faktörlerden birisi değil.
Sonraki yaz mahallede başka çekirdekçiler türedi. Gidip öyle çat diye bir çuval çekirdek alacak durumumuz da yoktu muhtemelen. Hem zaten ben de R harflerini az-çok söyleyebilmeye başlamıştım, tatlılık faktörü filan da ortadan kalkmıştı yani. O yaz farklı bir meşgale içinde buldum kendimi. O zamanlar 100. Yıl İşçi Sitesi’ndeki 15 katlı kooperatif inşaatları devam ediyordu (uzun yıllardır Arabistan’da olan babamın ortaklarından birisi olduğu bir şirket yürütüyordu bu inşaatları). Ben de inşaattaki kalıpları çakmak için kullanılmış, kalıpların sökülmesi esnasında ise ortalığa saçılmış olan yamuk çivileri yerden toplayıp çekiç ile düzelttikten sonra şantiyeye geri satan bir parazit olarak çalışma ortamına monte olmuştum. Şimdi düşününce nasıl ve kimin uydurduğunu hatırlamadığım ve her gün büyük bir ciddiyetle yaptığım bu “çivi düzelticiliği” işine şantiyedekilerin ses çıkarmamış olmalarına çok şaşırıyorum. Büyük ihtimal benden satın aldıkları çivileri ben şantiyeden çıktıktan sonra çöpe filan atıyor olsalar da bir “bulaşmayın çocuğa, takılıyor işte” havası hakimdi ortama (şimdi güvenlik sebepleri ya da sigorta sözleşmeleri gereği bir çocuğun bir inşaata girmesi mümkün değildir muhtemelen, o zamanlar böyle kasıntı değildi dünya, şimdi çok kasıntı bir yer, ve fakat çocuklar hâlâ ölüyorlar (saçma sapan işler dünyası)).
Çivi düzelticiliği müthiş bir işti ve çok severek yapıyordum, bununla beraber ne zaman beton sulayan bir işçi görsem çivileri çekici filan bırakıp “müsaade ederseniz ben de biraz beton sulamak isterim” demek için yanlarına koşuyordum (daha doğrusu koşmaya başlıyor, beni fark ettikleri anda yavaşlayıp yürüme moduna geçiyordum, epey ciddi bir çocuktum, laubalilik sevmezdim öyle). Velhasılı, eğer nerede olduklarını biliyorsanız, o 15 katlı blokların betonlarında çok emeğim var benim (özellikle de şununkinde). Ben gönüllü olduğumda hortumlar hemen bana teslim edilirdi, parmaklarım buruşup naylon torba gibi olana kadar beton sulardım (garip şekilde şimdi buruşuk parmaklara karşı bir fobim var, bu yüzden plajın kenarında yaşıyor olmama rağmen denize girmiyorum (yazardan psikologlara kavisli bir orta)). O betonları sularken ne kadar önemli hissettiğimi anlatamam. Ben olmasam o betonlar çatlar, o binalar kırılıverirlerdi. Küçük yaşımda omuzlarıma her katında 4 daire olan, 15 katlı, üç kanatlı bina komplekslerinin sorumluluğunu yüklendiğim beton sulamacılığı şampiyonluğu müsabakalarında Tsubasa gillerin gol atamazlarsa kaybedecekler maçlarının yegâne forveti idim. Yerimi çok iyi biliyor, hocalarım görev verdiğinde sudan nasibini almamış bir karış beton kalmayıncaya dek kıvançla çalışıyordum.
İşçiler pek severlerdi beni, ve ben de onları çok severdim. Öyle ki, annemin izin verdiği günlerde öğlen yemeklerini işçiler ile beraber yerdim (çok kısa sürede öğlen yemeklerini işçiler ile yemem rutin bir hale geldiği için izin almanın gerekliliği de kalkmıştı ortadan, ben işçilerin çocuğu olmuştum artık, annem gelip evde yemek yemem için onlardan izin alsındı). O koğuşlardaki atmosferi unutamıyorum ve çok özlüyorum (oradaki güzel insanlardan birisi de Mustafa abi idi misal, kendisini çeyrek asır sonra Barhal’da gördüm, şuradaki yazıda var kendisi).
Kürt ve Karadenizli işçilerin koğuşları ayrı idi. Öyle pek fazla bir araya da gelmezlerdi. Bense iki kere üst üste aynı koğuşta yemek yemez, bir gün o koğuşa diğer gün bu koğuşa giderdim. O zamanlar neden bir araya gelmemek için özen gösterdiklerini anlayamazdım elbette. Bir keresinde Süleyman abiye bu garipliğin sebebine dair bir şeyler sorduğumda kendisinden “boşver Muratçığım ya, uzun hikaye” yanıtını almıştım. Her söyleneni sözlük anlamı ile alan çocuk aklım “ne kadar uzun olabilir ki” diye epey düşünmüştü (yıllar geçtikçe hikayenin aslında ne kadar kısa olduğunu anladım: birkaç şovenist siyasi manevra bu insanları birbirine yok yere küstürmüştü; Zaza Süleyman’ı şimdi görsem de anlatsam keşke). Hasbelkader benim orada olmadığım bir gün, işçilerin bir sebepten ötürü birbirlerine girdiklerini öğrendim. İnsanlar yaralanmıştı. Birisi birisine “taş ve sopalarla birbirlerine girdiler” diyordu. Aklım almıyordu (en başta madem taş var, neden uzaktan atılmıyordu?). Kimseye doğru soruları soramıyordum (“neden kavga etmişler?” sorusunun makul bir yanıtı yoktu, çocuk olduğum için soru sorma hakkım hemen tükeniyordu). Bu olay beni epey üzmüştü. Sanırım beni bu kadar seven insanların aslında birbirlerini -hakkında hiçbir fikrim olmayan bir sebepten ötürü- sevmiyor olduklarına bu seviyede şahit olmak bana çok zor gelmşti (muhtemelen annesi ile babası ayrılan çocuklar da benzer bir kafa karışıklığı yaşıyorlar).
Bir süre kimse ile konuşmayıp ve hiçbir iş yapmadan ellerim cebimde, at hırsızı gibi dolandım aralarında. Beni yamuk çivilerle, sulanmayı bekleyen betonlarla, sucuklu yumurtalarla kandırmaya çalıştılar. Bir-iki gün dayanabildim (barışın yokluğuna üzülenlerin yorgunluğu kurşun gibi olurmuş, bırakacak yer ararlarmış meğer). Ortada duruma çok içerleyen birisinin olması birilerinin birilerini sevmesini sağlamıyordu (hepsi benim ne istediğimi çok iyi biliyorlardı, fakat bana önerebilecekleri çözümler yamuk çiviler filandı).
İnsanın ne yaparsa yapsın değiştiremeyeceği gerçeklerin de var olduğuna şahit olması zor. Yine de kişi ne kadar küçük olduğu gerçeği ile kendisine gereğinden fazla önem vermeye başlamadan tanışması bence çok hayırlı.
O yıl pek para kazandığımı söyleyemem.
Formspring’deki gelen kutumda bekleyen anonim bir soru “mesleğini yaparkenki motivasyonun nedir? paranın mesela, yeri nedir?” diyordu.
Fırsattan istifade, bu hayatta konvansiyonel anlamda hiçbir motivasyonum olmadığını itiraf etmeliyim. Çoğu zaman bir şeyleri para için yapmaya tenezzül etmeyecek kadar önemli, insanlık için yapmaya kalkışmayacak kadar önemsiz hissediyorum (muhtemelen ikisi de pek sağlıklı değil, ama sağlık olsun). Bu hislerin kökleri belki de artık iyice silikleşmeye başlamış olan çocukluk yıllarıma kadar gidiyordur, bilemiyorum.
Mesleğimi yaparken bir motivasyonum yok, hiçbir işe bir motivasyonla başlamadım. Ama 20 yıl önce çekirdek satarken duvarda oturan insanlar görüp kendime dair, 15 yıl önce Didim’de bir markette çalışırken Pelin isimli bir kıza aşık olup başkalarına dair, birkaç ay önce üzerinde çalıştığım veri içerisindeki bir örüntüye raslayıp doğaya dair bir takım kapılar araladım. Her biri birer kartpostal gibi. Şimdi sorsalar bunları bu şekliyle, bu sırada yaşamak fena değildi, aynısından bir tane daha rica edebilir miyim derdim (belki ek olarak Pelin’in de bana aşık olmasını filan isteyebilirdim mesela). Nasıl bir motivasyon bana bunları bu sıra ile verebilirdi, bilemiyorum. Motivasyon insanın büyüyüp engellere yoğunlaşmasına sebep oluyor. Halbuki küçülüp altından geçmek de bir ihtimal.
Bu yıl üniversite tercihlerinin yapıldığı dönemde birçok kişiden öneri isteyen mesajlar aldım. Sanırım bir şekilde -en azından bu sayfaları okuyanların bir kısmı üzerinde- ne yaptığını bilen, sistemli, programlı bir insan izlenimi yaratıyorum. Halbuki tam aksine, genellikle bir ölçek karmaşası içerisinde yaşıyorum. Kendine bir yol çizmek isteyen ve teveccüh gösterip fikirlerime güvenen insanlara gerçekliğine ve önemine inanmadığım şeyler söylemek hiç işime gelmiyor (yoksa hepinizin mesajları bana ulaştı, hepsini okudum arkadaşlar).
Bunu idrak etmekte çok zorlandım, fakat bu hayatta raslantılar dışında neredeyse hiçbir şeyin hükmü yok.
İnsanlar hasbelkader içine doğdukları bu sistemin kendilerini sahip olmaları gerektiğine inandırdığı şablon motivasyonlardan, içini doldurmaya teşvik ettiği insan kalıplarından silkelenip arınmalı. Yakında ölecek ya da doğalı çok olmamış kişilere anlatmaya çalışıldığında anlamsız duyulacak hedeflere talip olmamalı, ne yaptığını bilmeyen birisi olmaktan ziyade, bu hayatta ne yaptığını biliyor olanlardan olmaktan korkmalı. Çünkü var onlar o kadar kaybolmuş olmak ki nerede ne yapıyor olduklarına dair bir silik bir kibirle yaşıyor olmak.
Kurt Vonnegut şöyle demiş zamanında:
“We are here on Earth to fart around. Don’t let anybody tell you differently”
(“Sersem sersem dolaşalım diye buradayız. Kimsenin size farklı bir şeye inandırmasına izin vermeyin”)
Adam büyük olasılıkla haklı.
Tags: 85mm f/1.4, d700, korteks, meren
“Çekirdek Satarken Büyüyüp Beton Sularken Küçülmek” için 25 yorum yapılmış.
August 20th, 2011 at 10:11
Meren Bey sabah sabah çok güldürdünüz ve hislendirdiniz gene beni.. (ölçeğin neresinde olmak yazınız ve yazıya omuz veren fotoğraflarınız daha çok hislendirmişti sanki ama olsun..) “Motivasyon insanın büyüyüp engellere yoğunlaşmasına sebep oluyor. Halbuki küçülüp altından geçmek de bir ihtimal.” demek istiyorum kendi kendime..
August 20th, 2011 at 12:04
büyük olasılıkla -ki küçülmek de bu olasılıklardan biri- anlattığın hikayenin hayatında etkisi üzerine son konuşmalarından biri olurdu bunu buraya yazmasaydın. yani biri sana o yatar pozisyondaki kırmızı koltuğa uzanmanı söyleyip, eline aldığı küçük not defterine bir şeyler yazmaya hazırlandıktan sonra; “evet Murat, bana biraz çocukluğundan bahseder misin?” demesiyle irkilir, ‘ne işim var lan benim burada!’ diyip birden kapıya doğru koşardın. büyük ihtimalle de bu olduğu için de kimse sana kızmazdı. Salim hariç sanırım :/
bence bir insanın yaşamına motivasyon kaynağı olarak aldığı her ne varsa; maddiyattan soyutlanmış olması, tütsülenip beklemeye bırakılması, hacdan gelmiş -ki genelde hacdan gelirdi o değerli kumaşlar- kumaşlara sarıp sarmalaması lazım. illa bir şeye niyet etmek istiyorsa insan; hemen etmeli, bekletmemeli o niyeti. zaman geçince artık anlamı kalmıyor çünkü bir şeylerin. afedersin ama eşek yükü kadar para kazanırken, bir sabah kalktım ve ben italya’ya gidiyorum dedim. patronun; “olmaz! işler yoğun sana izin veremem” dedi. istifa ettim! şimdi ben o sabah kalktığım kadar mutlu olmak için uyanıyorum bütün sabahlara. sen çekirdek satarken kazandığın parayı hayal ediyorsun, ben mevsiminde konserve kavanozu iyi gider diyen babamın bana pazarda açtığı tezgahı. sonra bir gün taşıdığım kavanozla birlikte yere düşünce, vücudumda taşımaya başlıyorum o kavanozların kesik izlerini. ve ben ne zaman bir şeylerden sıkılsam elimi o izlerin üzerinde gezdiriyorum. sebep o ya, her gün tekrar yeni bir şeylere niyet ediyorum. işte bu yüzden acele etmek lazım sanki, “sersem sersem dolaşmaya” belki de..
“çimlere uzandığınız oldu mu?
çimenler yayılacak üzerinize..”
August 20th, 2011 at 15:39
Şu not ile birlikte orda burda paylaştım bu yazının linkini, haberin olsun: “Merhaba. Ankara 100. yıl İşçi bloklarında oturan, oturmuş ya da belki sadece bilen biri iseniz o mahallenin 25 sene önceki halinin şu anda daha otuzlu yaşlarında olan biri tarafından betimlenmesi olarak okuyabilirsiniz. Ya da benzer yaşta olan ve hayata bakışını başka kimseye anlatamayan biri iseniz ne kadar benzeştiğinizi görmek için okuyabilirsiniz. Ya da okumayabilirsiniz…”
August 20th, 2011 at 15:42
ben eskiden kürt ve batılı çalışanları aynı koguşta yatırabiliyordum ,ancak son yıllarda bırak aynı koguşta yatırmayı aynı yerde çalışmıyorlar bu da bana ülkenin gidişi ile ilgili bir fikir veriyor durum pek parlak degil :((
August 20th, 2011 at 18:03
her seferinde hayatımı sorgulatan şeyler yazıyorsun ama bu en güzeliydi sanırım. bir de bilmez miyiz 15 katlıları be!
August 23rd, 2011 at 01:42
“Çoğu zaman bir şeyleri para için yapmaya tenezzül etmeyecek kadar önemli, insanlık için yapmaya kalkışmayacak kadar önemsiz hissediyorum.”
Eşimin en sevdiği blog bu. Nedenmiş anlıyorum.
Hayatımızda facebook’un bulamayacağı şeyler var.Ne güzel değil mi?
August 24th, 2011 at 13:58
Müjdat, çalıyorum tespitini, facebook duvarıma koymak üzere :P
Meren, yazını övecek ifadelerim yetersiz kaldı, sadece teşekkür edeyim bari, ellerine sağlık…
August 25th, 2011 at 11:52
blogunuza bir şekilde dadandım dadanalı işimden gücümden oldum. bütün yazıları okuyup bütün fotoğraflara bakarsam işime gücüme geri dönerim diye umuyorum ama bilemedim de ben onu..teşekkürler etmek istedim sanırım..
August 27th, 2011 at 21:48
O blok yakın arkadaşımın yaşadığı ve benim Ankara ziyaretlerimde kaldığım yıldız blok. Bu yazınızda karşılaşınca tuhaf hissettim, gülümsedim :)
August 30th, 2011 at 16:59
Ben de eskiden inşaatta “çivi düzelticiliği” işini yapmıştım. Bir hoparlörün mıknatısını sopaya çakıp, dedektör gibi gezdirerek çivileri toplardım. Tuğla taşırdım, beton sulardım :). Yazınızla beni de uçurdunuz, teşekkürler.
August 31st, 2011 at 21:39
Sevgili Meren,Sevgili Eşi Duygu Hanım,
Bir arkadaşım yurtdışına çıktığında ”en çok patlıcanı özledim!” diyordu.Burdayken patlıcandan bahsettiğini hiç duymamıştım.Vatan özleminin ektopik hali demiştim içimden.Sonra farkettim ki yurtdışındaki herkes bağlarının olduğu yeri bir şekilde özlüyor.(Lütfen milli duygular,saf ırk falan gibi şeyler söylemeye çalışmadığım kayda geçsin…)
Oralarda bayramınız kutlayan oldu mu?Ben ker ikisini de kutlayayım.Şu internetin soğuk yüzü belki biraz ısınır..
Yürekten şekerler,çikolatalar…(belki de çukulata hatta çikulata bile olabilir),iyi bayramlar…
Not:Sitenizde bayram tebriklerini, nereye yazacağımız belli değildi.Kih kih..Her şeyi bizden beklemeyin lütfen.. :-) :-)
Ben buradan kutluyorum ikisinide.
Çok teşekkür ederiz efendim, bilmukabele, bizler de oradakilerin bayramlarını kutlarız (Duygu ile konuşmadan yazıyorum, fakat kendisi bir gelenek ve göreneklerin önemini bilme, kültür yoluyla buluşma ve çeşitliliği kutlama bakanımız olduğu için eminim bir itirazı olmayacaktır).
İlgisiz not, patlıcan burada bizim patlıcanlarımız gibi değil. Aklıma şu yazı geldi patlıcan deyince: http://meren.org/blog/2009/11/patlican-asparagus-ve-bira/ (vaktinde kıymetini bilemediğim güzel yiyeceğimiz patlıcan, görüldüğü yerde tüketilsin).
September 2nd, 2011 at 01:06
Ne güzel yazmışsın, eline sağlık…
8. kattaki evin penceresine, ayaklarını dışarı/aşağı sarkıtarak oturduğun zamanları anlatacağın bir yazı da olacak mı ilerleyen yıllarda, bakalım…
September 23rd, 2011 at 17:14
Bigün bir kitap yazarsın diye umuyorum..meren çok güzel insansın, ne diyeyim..
October 3rd, 2011 at 21:19
Etgar Keret yazıları tadında olmuş:) ne güzel bir virgülsün sen yahu.
October 11th, 2011 at 17:16
“Motivasyon insanın büyüyüp engellere yoğunlaşmasına sebep oluyor. Halbuki küçülüp altından geçmek de bir ihtimal….”
“Yakında ölecek ya da doğalı çok olmamış kişilere anlatmaya çalışıldığında anlamsız duyulacak hedeflere talip olmamalı…”
kimsiniz siz arkadaşım duygu bi yandan sen bi yandan….
kendimi bu blogları okumaktan alamıyorum:)))
Not: duygunun sitesini daha çok sevdim sebebi su az sonra dolduracağım bu yazıyı okuyabiliyor musun yazılısının o sitede olmaması:) (az önce yanlış girdiğim için yazdıklarım silindi baştan yazdım da) :))))
kerem, çok teşekkürler :)
Not: “bu yazıyı okuyabiliyor musun” yazılısını (:)) kaldırınca SPAM yorumları filtrelemek için Akismet isimli bir modülü devreye sokuyorum, o modül de arada bir SPAM olmayan yorumları SPAM olarak işaretliyor. Vaktine ve enerjine mal olduğu için üzgünüm greçekten, fakat SPAM ile mücadelede bu yine en geçerli yöntem gibi :(
October 11th, 2011 at 18:48
sorun sadece okuyamıyorum yaşlandım sanırım:))) bizi habersiz bırakmayın :)
October 13th, 2011 at 10:34
o uzerinde emegin olan 15 katli blok yazin ogleden sonra bizim kucuk naif 5 katli apartmanimizi golgede birakarak balkonda oturma firsati verdigi icin ayrica severim kendisini.
yuz yil mahallesi insanlari, ogrencileri ve genelde! sevimsiz esnafi ile sehrin icinde hala kus seslerini duyabildigim sahsina munhasir bir yasam yeridir. fakat yanibasinda yukselen cukurambar mahallesi; burasinin da sonunun guvenlik kamerali dipdibe apartmanlar ve aksam 10 dan sonra kimsenin sokakta gezmedigi bir kara utopya sahnesine donecegi yonunde ciddi endiseler yaratmaktadir.
fakat ogrenciler oldugu surece rengini koruyacaktir diye umuyor ve su calismayi paylasiyorum:
October 27th, 2011 at 02:59
arada dönüp tekrar okuyorum bu yazıyı. her seferinde ağlama hakkımı saklı tutuyorum.
Yine bir Meren klasigi. Insan, bu kadar guzel ve akici nasil yazar? Bu kadar iyi bir gozlemleme ve hafizaya sahip olabilir? (Omega 3 ve turevlerini cok fazlaca tuketigini dusunuyorum…) “Hayatta hersey mumkun” dediginizi duyar gibi olsam da, bu tur kabiliyetlere sahip olanlara olan hayranligimi da gizlemeye gerek gormuyorum. Simarabilirsin, kisaca…
Eskiden, daha dogrusu kutuphanemi ve haliyle kendimi zenginlestirmek adina gittigim kitapcilardaki kitap kokulari bana afrodizyak gibi gelir, senede en az 2 kere gittigim bu dukkanlardan 40-50 kitap alir, cikardim. Ankara, Konur Sokak’taki Imge Kitapevi, benim icin bulunmaz bir nimetti. O gunlerde, su an her semtte 1-2 tane olan AVM’ler olmadigi icin, en buyuk zevkim, kitapcilara gidip, kitap kokusunu soluyarak, vakit gecirmekti. Kitapcinin arka bahcesinde, ahsap bank ve masanin kenarina ilisip, kahve yudumlamak en buyuk lukstu benim icin. Kitap kokusu… Evet, oyle bir kokudur ki (bilen bilir), size, almayacaginiz, hatta madden alamayacaginiz kitaplari aldirttigi gibi, eve dondugunuzde de, o kokunun uzun sure burnunuzdan gitmedigini farkedebilirsiniz kolayca. Ama su internet cikti, kitaplari bile internetten siparis verir olduk maalesef. Itiraf etmeliyim ki, bundan hic memnun degilim. Eski gunlere donmek adina birseyler yapmam gerektigini dusunuyorum. Yakinda…
Iste, bu gunluk de oyle birsey. Kokusu olmasa da, kelimeleri bagimlilik yapiyor insanda. Genellikle, okudugum hicbir kitabi -gerekmedikce- 2. kere okumam. 1-2 istisna var tabii. Ama bu gunlukleri, kac kere okudugumu hatirlamiyorum bile. Cogu zaman 2. kere okudugumda, sanki ilk kez okuyor duygusuna kapilmak da cok sasirtiyor beni. Bunun nedeni, sanirim hicbir ticari kaygi duyulmadan, icinden gelerek ve tamamen dogal bir sekilde yaziliyor olmasi. Ister gunluk, ister ani, ister gezi notu olarak dusunulsun. Tek bir gercek var. O da yazan kisinin bu isi gercekten cok iyi yapiyor olmasi. Fotograflarla desteklenen yazilar, fotograflarin icine cekip aliyor beni. Bunu, Marquez, Llorca, Allende, ve daha pek cok Guney Amerikali yazarin romanlarinda da yasardim. Yapilan tasvirler, oylesine guclu olurdu ki (ki hale oyle…), kendimi, sallanan bir sanalyade, ahsap verandada, ilik bir meltem esliginde otururken duslemek, hic de zor olmazdi. Ozellikle oyle de bir sarki dinliyorsaniz okurken… http://www.youtube.com/watch?v=6K8ZkRt8nlg
Meren… Dusundurmeye ve yazmaya devam…
Hamis : ad unguem factus…
October 13th, 2012 at 00:11
carp yerden yere meren bey bakalım. yuzum gozum sisti artık ya….
October 17th, 2012 at 21:49
sizden, 3 saat kadar önce bir retweet sayesinde haberdar oldum ve 3 saattir işten vakit buldukça çeşitli web ortamlarında size ait yazılar okuyorum. takdir edilecek birçok yönünüz varken bunlardan birini seçip teşekkür etmek haksızlık olabilirdi. onun için: bence siz çok iyi bir insansınız. tanıştığıma çok memnun oldum.
March 20th, 2015 at 00:10
Okumaya erkenden baslamis, ogretmeninden hem sag hem sol eliyle yazabildigi icin sol eline devamli cetvel yiyen, iki erkek kuzeninin “sevimli” olmasindan dolayi, yanlarina katip pazarda su sattirilmis, muhendis olan dayisi sayesinde santiyeleri, iscileri kesfetmis bir seksenler çocuğu olarak bir eli yureginde, gozleri hatiralarda olarak okudum yazinizi. Sanirim yuregimden gecti her bir kelime okurken..Unutmadan nerede bir gazete gorsem, bir kahvalti tablosu geciverir gozumden..Guzeldir gazete uzeri kahvaltilari..