Buradasınız: Anasayfa › Yazılar› 21. yüzyılda emek ve direniş üzerine notlar – V: Hindistan grevleri, eskiyi aşmak, yeniyi kurmak!
TOLGA TÖREN yazdı: “Grevler süresince grevci işçiler tren hatlarını durdurdular, otobanlarda yol kapattılar, kamu bankalarının ve okullarının çoğu kapandı ya da iş yapamaz hale geldi. Grevci işçilerin tepkilerinin yöneldiği asli noktalar ise yaşam şartlarındaki kötüleşme ve hükümetin sendikalara saldırılarıydı.”
Emek hareketi üzerine çalışmalarıyla bilinen Beverly Silver, Savaş Karataşlı ve Şefika Kumral ile birlikte kaleme aldığı “Yükselen Sosyal Muhalefetin Yeni Bir Med Ceziri mi? Dünya Tarihsel Perspektif İçinde Erken Yirmibirinci Yüzyıl” başlıklı metinde, 2011 yılının başta emek hareketi tarafından hayata geçirilenler olmak üzere, toplumsal muhalefet açısından bir dönüm noktası olduğunu belirtir.
Bu da çoğu zaman, standart bir ücretlilik ilişkisine tabi olan ve daha çok üretim alanında çalışan kesimlerin sınıf tanımına dahil edilmesini beraberinde getiriyor.
Sermayenin krizin ve direnişin etkilerini bertaraf etmek için başvurduğu yöntemlerden birisi emek ve üretim sürecinde gerçekleşen değişimlerse, diğeri de kendisini örgütlü emeğin basıncından kurtaracak yeni kâr alanlarına göç etmekti. 1960’lar itibariyle Türkiye’den başta Almanya olmak üzere Avrupa ülkelerine doğru gerçekeleşen emek göçünün de gösterdiği üzere, “çevre”den işgücü “ithal”i ise sermayenin aynı bağlamda hayata geçirdiği bir diğer mekanizmaydı. Sermayenin ve emeğin bu göçüdür ki, sınıf ilişkilerinin yeniden yapılanmasını da beraberinde getirdi. Hem “çevre”de hem de “merkez”de.
Sermayenin göç ettiği bölgelerde yeni bir sınıf oluşumu açığa çıkarken, terk ettiği bölgelerde ise, örgütlü sınıfın, yani “çekirdeğin”, kimi ögeleri, üretim sürecinden “dışlanır” hale geldi. Avrupa işçi sınıfının bu ayrıcalıklı, “çekirdek” kısmının “dışlanmayan” öğeleri kendisini sermaye ile çoktan uzlaşmış sosyal demokrat partilerde ve “sosyal diyalogcu” sendikalarda ifade ederken, işçi sınıfının “göçmen” kesimleri ise “Avrupa solunun” dayandığı güçlü bir sosyal zemin olageldi.
Yukarıda yazılanlar bağlamında, Silver ve takipçilerinin de vurguladığı üzere, Çin, Hindistan, Bangladeş gibi bölgelerde oluşum halindeki “yeni” işçi sınıfının eylemlerine; Avrupa ülkelerinde, “eski” işçi sınıfının “çözülüş” ya da “dışlanma” sürecindeki eylemlerine; Mısır, Tunus gibi bölgelerde ise sınıfın bu iki kategorinin dışında kalan kesimlerinin eylemlerine şahit olduğumuzu söylemek mümkün. Hindistan’da yaşanan grevler ilk kategorinin son örneğini oluşturdu.
Hindistanlı sendikacılar, ilgili yasanın geçmesi durumunda Hindistan sendikacılığının öleceğinin altını çiziyorlar. Dolayısıyla Hindistan’da, bankacılık, ulaşım, imalat sanayii ve kamuda örgütlü yaklaşık 150 milyon işçiyi temsil eden 10 sendikanın inisiyatifiyle başlayan grevler dalgası yukarıda yazılanlardan bağımsız değil.
Özellikle kamu kurumlarının kapatılması, özelleştirmeler, taşerona dayalı çalışma ve kırsal yoksulluk gibi konularda son derece önemli bir yeri olan Banglore’da iki sendika önemli rol oynadı.
Öte yandan, Hindistan’da son yıllarda yaşanan tarımsal borç krizi nedeniyle 300 binden fazla çiftçi intihar etmiş durumda. Bu da grevlere küçük çiftçilerden gelen önemli desteğin nedenini oluşturdu.
Hal bu ise, karşı karşıya kaldığımız sorumluluk da açık: Siyasal alanda karşımıza çıkan baskının ve iktisadi alanda karşımıza çıkan, patriyarkal sömürü ve doğanın sömürüsü de dahil, sömürünün türlü biçimlerine karşı verilen mücadeleleri, uzun vadeli bir toplumsal kurtuluş, toplumsal özgürleşme yönelimiyle, bir program ile, enternasyonalist bir sosyal cumhuriyet programı ile bağlamaya dönük akıl yürütmek…
Etiketler: emekçiler, İşçi Sınıfı, Hindistan, Hindistan grevi, Grev, sosyal hareketler
Önceki Haber HDP Ceylanpınar'da yaşanan cinsel istismarı Meclis’e taşıdı
Sonraki Haber Sanatçı ve aydınlardan Güven çağrısı: Açlık değil sessizlik öldürür