Anılardan Bir Demet (3. Bölüm)
07 Eyl 2017 Per 21:50
Değerli okurlarım, 3 gündür bu sütunlarda Kilis Öğretmen Okulu ve ilk öğretmenlik yaptığım köy ile ilgili anılarımı kaleme alıyorum. Edebiyatevi’nde denetimden geçtikten sonra yazılarım yayın onayını almıştır. Birkaç yazar ve basımevinden bu anılarımı kitap haline getirmem teklif edildi(5. Bölümüm www.edebiyatevi.com. internet sitesinde 1. oldu ve günün yazısı seçildi). Henüz kitabımı tamamlayamadım. Kilis’imizin sesi olan KİLİS KENT GAZETESİ ve editör arkadaşların onayı ile kitabımın bir bölümünü sizlerle paylaşmak istiyorum. Bu her bölüm için siz sevgili hemşehrilerimin duygu ve düşüncelerinizi, eleştirilerinizi bekliyorum. Siz değerli okurlarımın görüşleri çok değerlidir benim için. Hepinize saygı ve sevgilerimle sağlık, mutluluk dolu güzel günler diliyorum.
Figen, Yıldız ve ben…Biz aynı sokakta yaşayan, aynı okulda okuyan kardeşten öte samimi üç arkadaştık. Kilis Kız İlköğretmen Okulu son sınıftaydık. Birlikte okula gider gelir, birlikte ders çalışırdık. Özellikle dönem sonu sınavlarında birbirimizin evinde ders çalışırken sabahladığımız bile olurdu. Hafta sonları bizim sinema günümüzdü.
Bazende bedava sinema seyretmenin zevkini yaşardık birlikte.Figenlerin evi bizim evin bir arka sokağında idi. Evlerinin yeri oldukça yüksekti. Teraslarından Özyurt Sinemasının yazlık kısmının kocaman beyaz perdesi görünürdü. Evlerimiz sinemaya yakın olduğundan şehrin sessizliğinde filmin sesini net olarak duyabilirdik. Filmi daha iyi görebilmek için su depolarının üstüne çıkıp oturur, avucumuzdaki karpuz çekirdeklerini keyifle çitler, filmi seyrederdik. Film bitince anne-babasını uyandırmadan gizlice Figen’in odasına geçer,12′den sonra ders çalışmaya devam eder, böylece sabahın 4′üne kadar da pineklerdik.:). Üç saat uykudan sonra da üç kafadar okulun yolunu tutardık…
Böylece üçümüz de iyi derece ile mezun olmuştuk. Harika bir mezuniyet töreni gecesi yaşamıştık.
Artık öğretmen adayı idik… 1ay sonra üniversite sınavlarına girdik. Benim idealim iyi bir hukukçu olmaktı. Kendimi hep bordo cübbeli bir Cumhuriyet Savcısı olarak tahayyül ederdim.Diğer ikili, öğretmen oldukları kadarıyla yetinmişlerdi.
Hayallerim gerçekleşiyordu nihayet! Sınav sonucu belgesinin zarfını titreyen ellerimle adeta yırtarcasına açtığımda Ankara Hukuk Fakültesi yazıyordu. Sevinçten çığlıklar atarak çocuk gibi zıplıyordum.
Ama sevincim çok sürmedi yazık ki!Babam dükkânının kirasını zor ödediğini, borçlarının olduğunu, beni daha fazla okutamayacağını, ayrıca “Bir kız kısmını taaa Ankaralara yalnız başına kesinlikle gönderemeyeceğini” kesin olarak belirtmişti.
Günlerce babamı yumuşatabilmek için yalvardımsa da nafile! Kararından vazgeçmiyordu.
Mezuniyetten 2ay sonra tüm mezunları okula çağırdı okul müdürümüz. Elimize Bakanlıklardan gelen bir form verdi. İlk atamamız için kimlik bilgilerinizi yazmamızı ve üç il tercih etmemiz gerektiğini bildirdi.
Biz üç arkadaş 17 yaşına kadar Kilis’te doğup büyüdüğümüz, denize hasret yaşadığımız için üç tercihimizin üçüne de hep denizi olan iller yazmaya karar verdik. Artık Güneydoğu’dan, aile baskısından kurtulmanın zamanı gelmişti. Üçümüzün de hayalimiz,küçük bir sahil kasabasında, yaşayacağımız ev ve çalışacağımız okul denize karşı olacaktı.
1. Tercih Ayvalık
2. Tercih Mersin
3. Tercih İskenderun.
Figen ve Yıldız da hemen hemen aynı yerleri tercih etmişlerdi.
20 gün sonra atandığımız ilin depo tayinleri belli oldu. Ama bu kez üniversite sınavı sonuçlarını beklediğim kadar postacının yolunu merak ve heyecanla beklemiyordum. Bütün hevesim ve sevincim kursağımda kalmıştı.Çünküistediğim yeri kazandığım halde ailem göndermemişti!… Kızgındım babama, dolayısıyla anneme…
Postacının elinden aldığım zarfı yine de umutla açıyordum. En azından denizi olan bir yerde yaşayacaktım. Kendi paramı kendim kazanacaktım. Babamın borçlarını ödeyecektim.
İkiye katlanmış resmî yazıyı açtım veee… İlk tercihim!Ama Ayvalık yazılı değildi. “MALATYA/Darende/Ayvalı” yazıyordu. Yazıyı yanlış mı okuyorum acaba diye yeniden okudum.“Ayvalı” yazısını görüyordum. Kâğıdı ablama gösterdim,“Abla burada Ayvalık mı yazıyor, Ayvalı mı? Sen de oku ben mi yanlış görüyorum” dedim.
Ablam,“Ne Ayvalık’ı kız, Ayvalı yazıyor, hem de Malatya İli… Hani bu AYVALI’nın“K”sı? Kelimenin sonundaki “K” harfini görmemişler mi? Sinirden deliye dönmüştüm. Bu kadar tezat olabilir miydi? Ayvalık- Balıkesir ve batıda… Atandığım yer Türkiye’nin doğusunda, denizle alakası olmayan bir Anadolu şehrinin ilçesinin bir köyü.Boğazıma bir ağırlık çökmüştü sanki, kâğıdı fırlatıp odama kapanarak hıçkıra hıçkıra ağlıyordum.
Yine hayal kırıklığı, yine keder…Moralim sıfır, psikolojim yerlerde.
Ne olurdu Ankara’ya gitseydim. En azından Ayvalı olmayaydı da Ayvalık olaydı. Bir “K” harfinin azizliğine uğramıştım yazık ki!
İşte dostlar tayin maceram böyle başladı. Gözlerim uykuya dalmak üzere. Yarınki yazımda da köye ilk gelişim, hiç hesapta olmayan rastlantı ve köy halkı tarafından karşılanmam ile ilgili anılarımı yazacağım.
BURUN Çok konuşan adamın burnunu kesmişler. Acaba her şeye burnunu sokmasın diye mi?!…...
“Kilis Katmeri ve Kilis Karası Üzümü Fe...
Metin MERCİMEK “KİLİS YEMEK VE TATLI KÜLTÜRÜ İLHAMINI, SADECE ANADOLU MUTFAĞINDAN DEĞİL,...
M. Yahya EFE Sevgili okurlarım, ilköğretimlerde yeni ders yılı başlarken, Başöğretmen...