Tuğba'nın Dünyası: Ocak 2009
Etiketler: eğlence 13 kişi yorum yaptı
Etiketler: anılar, ankara, aşk 10 kişi yorum yaptı
Sevgili arkadaşım Meripoint beni mimlemiş. Ben de büyük bir sevinç içerisinde geç de olsa cevaplıyorum bu mimi. Evdeyken okumuştum ama internetimizin gıcıklığı yüzünden cevaplayamadım ancak bugün fırsat oldu. Gecikme için özür diliyorum.
Mim konusu bilgisayarımızdaki 4.resim dosyamızın 4.cü resmi. Ben de hemen bakıyorum. Önce hard diske mi baksam diyorum çünkü bilgisayarım yavaşladığı için tüm belgelerimi ve resimlerimi taşınabilir minik diskimde saklıyorum. Ama bilgisayardaki blogum için açtığım resim dosyasını görünce hemen oraya girdim ben de. Sonuç bu:
En sevdiğim, çocukluğumu geçirdiğim Kefken de Deniz fenerinin önünde düşünceli ben. Aslında hikayenin ana fikri eşimle çocukluğumu geçirdiğim kefken'e anılarıma gidiş. Orada günlerimi sevdiğimle birlikte geçirmenin verdiği huzur. Ama o sırada da dalıp gitmişim işte. Kimbilir neler düşünüyorum. Oralarda o kadar çok anım var ki. Bilenler bilir ama yaşayan daha çok bilir. Hele çocukluğu orada geçmiş olanların beyinleri de farklı çalışır bence, istekleri daha bir tutku doludur, gözleri deniz gibi bakar, hayalleri çalkantılı ve farklıdır. Oradaki ekmek kokusunu, tırstığım için asla midye toplamaya gidemeyişimdeki üzüntülerimi, bahçeye evcilik oynamak için gelecek arkadaşlarım için oyuncaklarımı hazırlayışımı, salıncak kavgalarını, öğlen uykularını, sabah akşam veya gece farketmeyen tuuğğbaaa diye sokağa çağırılışlarımı, balkondan sallanarak yenilen sulu meyveleri, bahçe kapısının gıcırtısını, evin kapısının devasa anahtarını, hüsranla biten ev partimizin hala daha hatırlanmasını, toplanıp bir sürü arkadaş arabalara doluşup yanımıza aldığımız nevalelerle denize girmek için yolları aşmamız v.s anlat anlat bitmez ki bu fotoğrafın getirdiği hikayeler. Şimdilik bunları yazmak istedim. Saçlarımın bu rengini de yine özledim bakınca...
Şarkı da eskiye dair o günlerden sevdiğim bir şarkı, hafızamı tazeleyen..
Etiketler: anılar, mim 15 kişi yorum yaptı
Ayy ne zaman başlayacak diye deliriyorduk nihayet başladı. Biz de bugün hemen ilk iş indirdik netten ağzımız bir karış izledikk..Bu diziye akıl sır ermiyor valla yaa gene karman çorman yapmışlar işin içinden çıkamadık kala kaldık yaaa. Her dakikası mı güzel olur yaa.. Ama tabi güzel olmasının en önemli nedeni de beklenmedik olması..Süperler valla yaa. Sonucunu düşünmeden edemiyorum. Hele ikinci bölümün sonundaki düşündürücü lafı sevdim..Konuyu söylemiyorum ama Ben'in sorusu üzerine teyzenin yanıtı güzeldi.."Tanrı yardımcımız olsun.."
Hiç durmayı hemen hemen hemen izleyiiinnnn..İyi seyirler..Yeni bölümleri heyecanla bekliyoruz..
Not: İlkaycım 4*4 mim ini unutmadım yazıyorum şu anda ama yayınlayamadım daha haber vereyim dedim...Öpücükleeeerr
Etiketler: eğlence 9 kişi yorum yaptı
"Bu yazı dün yazıldı ama internetten ötürü yayınlanamadı. O yüzden şimdi okumanın tam zamanı.."
Bugünlerde hava yine kış soğuğuna büründü. Güneşsiz, suratsız, asabi sanki. Zaten arada yağıp duruyor da bu haline üzülür ağlar gibi. Benim gibi. Bir kitap okuyorum günlerdir. Kadından Kentler; Murathan Mungan’ın. Önceleri Elif Şafak’a başlamıştım Araf’a bitiremedim ilk defa.Yani ilk defa bu kadının kitabını bitirmek gelmedi içimden, aldığım yerine koyuverdim 50-60 sayfa sonunda. Kadından kentleri ise bitirmek istemiyorum ağırdan alıyorum epeyce. Bir sürü hayat bir süsü yaşanmışlık, anı var içinde. Ama hüzün kapladı içimi kitap. Evet kitap yaptı bunu. Okumaya başladığımdan beri hava sessiz, okumaya başladığımdan beri içim ıssız, gözlerim yağışlı. Okuyorum, düşünüyorum, düşlüyorum ama hava gibiyim aynı; kara. Hep geçmişi düşündürüyor bana kitap. Kaybettiğim sevdiklerimi, geride bıraktığım arkadaşlarımı, geçtiğim sokakları, seçtiğim şehirleri bir bir hatırlatıyor bana.Yaşamımı en baştan ele aldı da film gibi sahne sahne izletiyor sanki. Hayatımdaki önemlileri veya zamanında önemli olduklarını bilmediklerimi öğreniyor, en değer verdiklerimin gereksizliğini gösteriyor bana. Kafamdakilerin fotoğrafını çekmek istiyorum. Aynı bir makina gibi. Kendimi kurmak, o anı gözümün önüne getirmek ve sabitlemek hiç unutmamak için. Sanırım yaşlanmaktan en çok bu yüzden korkuyorum; anılarımı unutacağım için, kokuları, sesleri unutacağım için. Ses kayıt cihazımı daha çok kullanmalıyım diyorum kendime. Anneme babama onları ne kadar çok sevdiği daha sık söylemeliyim. Elimdekilere tüm gücümle sahip çıkmalıyım.
Bu aralar çok çabuk sinirleniyorum. İçimdeki bu sinirlilik halini iyi bilirim. Çok zaman ziyaret etmiştir beni ve zaten bildim bileli bu halim sabittir bir yerlerde. Asabiyimdir bazen olaylar, durumlar yada birşey olmadıysa da hayat karşısında asabiyimdir. Şimdilerde zaman geçtiği için asabiyim. Onu tutamadığım, kendime yerleştiremediğim için.
Yapmak istediklerimi sıralıyorum ardı ardına günlerdir içimden. Evime gidince eski fotoğraflara bakmak hatta en eskilerini poşetlerinden çıkartıp albümlere koymak istedim önceleri. Sonra o eski torbaya takıldı aklım. Dedim o torbada kalmalılar.Şimdi onları yepyeni albümlere koymak olmaz. Ama bolca bakmak istedim. Sonra en çok istanbul’u gezme isteği var içimde. Ama hep gezdiğim gibi ortaköyü, taksimi değil. Eminönünü, tahtakaleyi, kapalı çarşıyı..Sonra laptopumdaki fotoğraflarımı düşünüyorum. Şöyle onlara dokunup bakamamak üzüyor beni. Hepsini bir çırpıda gerçek dünyaya taşımak içinde bulundukları bu sanallıktan kurtarmak istiyorum. Annem de der hep “kızım böyle cdlerde bilgisayarda olmuyor bakmak. Gelen birilerine göstericem gösteremiyorum.Şunları bir çıkartıver de bakalım” diye. Şimdi ona çoook hak veriyorum. Zaman bolken basılacakları ayırayım diyorum. Çünkü yapmadığım şeyler sonraları çok yük oluyor omuzlarıma, canımı acıtıyor. Hani derler ya çok şey isteyen hiçbişey yapamaz diye çok doğruymuş bu. Ben hep biraz aç gözlü oldum hayata karşı. Bir sürü şeyi istedim ki hala istiyorum, onu da yapayım bunu da yapayım diye. Ama hep iyi niyetimden istedim, hep öyle hayaller kurardım çünkü şunu ve şunu ve şunu da aynı anda yapan ben diye hayaller. Gene öyleyim tabi. Ama ne az şey var elimde diyorum bazen. Zamanında nasıl da atlamışım bunları diyorum.
Hani Ankarayı özlüyorum ya durup durup. Bu gidişimde yine anladım asıl özlediğimin aslında Ankara olmadığını, oradaki zamanlarımı özlüyorum ben. Şimdi sokaklarda yalnız başına yürümek, etrafı izleyip eskiyi düşünmek kar etmiyor. Olmuyor, o tadı vermiyor. İşte biliyorum artık mekanlar değil zamanlar özleniyor. Mesela teyzemlerin oturduğu bulvar apartmanını özlüyorum oradaki zamanları, kırmızı yemek masasını, girişteki matador resmini, yatak odasının aynasındaki yapışkan alfi; sonra babannemin gri yumuşak koltuklarını, mutfaktaki kahverengi davlumbazı bana börek pişirdiği, onun kocaman şekerli kurabiyelerini, üzerine kabartmalı siyah vazoyu ve onlardaki balkona açılan soğuk ardiye odasını; eski evimizdeki soğuk odayı da özlüyorum nasıl heyecanla arardım birşeyler bulabilmek için üzeri örtülmüş eşyaları,sokağa bakmak da daha bir güzel olurdu o pencereden; duvardaki boydan boya kaplanmış sonbahar resminin içindeymiş gibi yediğimiz yemekleri; sobayı..sonra sokakta oynadığım zamanları özlüyorum,ip atlamayı, terlemeyi, arkadaki yıkıntı evden korkmayı, bir üst mahalleye gitmeye çekinmeyi özlüyorum. Tabi bir de susayınca bakkaldan su içmeyi: Faik amca su içebilir miiiyiiizz çok susadık?
İşte bu kitap yaşadığım her şeyi tekrar tekrar yaşatıyor bana, güldürüyor, düşündürüyor, ağlatıyor bir daha geri gidemeyeceğim için o zamanlara. Sanki hala oradayım gibi hissediyorum. Bedenim burada ama ruhum aklım hep orada. O yüzden bu çocukça hallerim belki de. Ben belki de bu zamana ait olamadım hiç. Bir çoğumuzun olduğu gibi hala. Yine de küçük mutluluklarımıza sahip çıkmaya çalışalım ve anılarımızı hep hatırlamaya devam edelim değil mi? Sıkıldığımız zamanlarda da şarkı söyleyelim bağıra bağıra:)
Not: Yukarıdaki çizim T.S Spookytooth'a aittir..Ve bu yazı da geçen zamana, geçmişte kalan arkadaşlara, dostlara, oyunlara, kişilere ve kaybettiğim sevdiklerime adanmıştır.
Etiketler: hayatın içinden 17 kişi yorum yaptı
Resimlendim, huzur doldum, devamını getireceğimi umuyorum...
Birkaç zamandır demeliyim çünkü tam olarak kestiremiyorum ne zaman olduğunu, düşünüyordum şöyle kendimi resime versem diye. Eşimle izmir den aldığımız renkli defterlerimize bakıp bakıp iç geçiriyordum ama hiç içimden gelmiyordu bir çizik atmak bile. Böyle bir tuhaf haller içerisinde debelenip duruyordum. Nihayet birkaç gün evvel odamdan çıkmak istemediğim bir gün tam da yatağın üzerinde uykuya dalmaya niyetlenirken kafamda bir şimşek çaktı. Önceki gece eşimden benim için baykuş resmi çizmesini istemiştim. O da çok güzel karakalem bir baykuş yapmıştı bana. Kıskanmıştım çok güzel olduğu için ben de yapmalıyım demiştim. Onun yaptığı resmin fotosunu çekmeyi unutmuşum bu arada eve gidince onu da paylaşacağım sizinle. Hatta belki kendi paylaşır bloguna yazmaya vakti olursa. Ben de kafamda yanan o ışıkla elime aldık defterimi ve kalemlerimi başladım çizecek resim aramaya. Uzunca bir zamandır netten bulduğum ve sevdiğim illüstrasyonları dosya halinde istifliyordum. Bakıp bakıp iç geçiriyordum. Özellikle de Pino'nun güzel çizimleri beni gaza getirmeye yetiyordu. Ben de o dosyayı açtım ve beğendiklerimden ve tabi çizebilceklerimden birkaçını çizdim. Bakalım beğenecek misiniz?
Benim Mamii vosvosum. Çizimlerin asıl sahiplerinin isimlerini dosyama kaydederken yazmamışım o yüzden bilemiyorum. Ben baka baka çizdim sonra da sulu boyalarımla boyadım. İçine binip gidesim geldi..tabi acemice boyadım uzun zamandır elime sulu boya almamıştım en son ortaokulda falandım herhalde. Fırçam da biraz kalın geldi ama idare ettim işte. İçimi rahatlattı çizmek de boyamak da..
İkinci çizdiğim resim. Şıkıdık ayakkabılar. Eşim en çok bunu sevdim. Sanırım ben de. Çizimin aslı Sarah Beetson a aittir. Bu arada vosvosun da çizerinin adını buldum Willie Ryan..
Diğer papilerin içine çizgili çorap giyilmesi fikrini sevdim ben. Zira bu kadar topuk beni aşsa da yine de çizmesi zevkliydi. Bu da ilk ayakkabı çizme deneyimim oldu. Hayatta her şeyden tatmak da gerekiyor tabi dimi ama..
Diğer mini süslü papiler. Bu resmin asıl çizeri de Victoria Ball. En sevdiğim illustrasyon çizerlerinden biridir. Sıkça takip ederim ve çizdikleriyle bambaşka dünyalara giderim. Buradaki ayakkabılar daha kullanışlılar. Renklerini ben değiştirdim. Giymek istediğim şekilleriyle. Minik olduğu için çizimleri sulu boya beni biraz yordu. Bazı yerlerde de batırdım ama yine de seviyorum..
Şirin baykuş diğer resimlere başlama nedenim işte. Belki de bunu ilk göstermeliydim size ama biraz bekleyin istedim:):) Eşimin çizdiği karakalemin kuruboyalı versiyonu. Bunu sulu boya ile boyamak aklıma gelmedi. Sulu boya fikri sonradan aklıma girdi. Tombik olması da ayrıca beni çekti. Ama bu fotonun orjinali kime ait bilemiyorum. Ben google dan buldum sanırım bunu..
Sevimli kuşun adı ise Mavi kuş. Çizeri de bu ismi vermiş zaten ama ben yine onun ismini kaydetmemişim. Özür diliyorum. Bana çok masum göründü kendisi nedense. Kuşları pek sevmem ben. Daha çok karga,bülbül ve baykuş severim ilginçtir. Diğerleri kafamı şişiriyor cik cik. Hiç olmazsa karganın bir karakteri var bence. Ayy cik cik cik ötekiler sevimsiz geliyorlar. Ama muhabbet kuşum varken anlaşıyorduk onunla. Çok hızlı uçmadığı ve çok ses çıkartmadığı zamanlarda. Bülbülün de güzel hikayeleri olduğu için severim dilden dile dolaşan..
Mesela şu sözü severim ben: Gül; dedi bülbül Gül'e;Gül gülmedi gitti; Gül Bülbül'e Bülbül Gül'e yar olmadı gitti...
Bu kadın çiziminin de aslı Montana Forbes'e ait. Kendisini de çok severim. Böyle daha pek çok kadın çizmiştir. Biraz Pink'i andırdı eşime. Sonra düşününce bana da öyle geldi. Yine de duruşunu seviyorum. Açıkken düşündüğüm kocaman gözlerini de..
İşte hepsi şimdilik bu kadar. Daha çizmeyi istediğim pek çok resim var. Yeni bir taneye başladım bile. Ama ne zaman devam eder ve renklendiririm bilmiyorum. Zaman burda en bol şey sanırım. Bir yerlerde başlar bu çizim macerası yeniden. Ayrıca bu defterleri iyiki almışız yaa her sayfa başka renktee. Çizmesi güzel oluyor. Ama küçük. Keşke bir boy daha büyüğünü alsaydık .O zaman gözüme kocaman gelmişlerdi ama çizerken biraz zorlanıyorum bunda.
Herkese kocaman sevgiler. Mutlu günler diliyorum. İnsanın kendini iyi hissettiren şeyleri bulup çıkartması ve sonra onlara sıkıca sarılması iç gıcıklayıcı, güzel bir duygu. Bir süre beni idare eder herhalde. Sonra yeni uğraşlar aramaya başlarım yeniden..Belki yağlı boya yapmayı denerim kimbilir. Ona da pek hevesim var..
Etiketler: eğlence, hobiler 23 kişi yorum yaptı
Bu konu aslında tam benim konum. Zira kokoş olmayı iyice sevdim hatta benimsedim. Kıyafetler konusunda burada pek rahat olamasam da yani Türkiye deki gibi çok gezemediğimizden öyle çok çeşitli şeyler giyemiyorum çok da süslü olamıyorum tabi. Ama her gün düzenli makyaj yapıyorum diyebilirim. Cildim yağlı bir cilt aslında karma demek daha doğru. O yüzden kaliteli ürünler kullanmaya özen gösteriyorum artık. Eskiden pek önemsemezdim. Fakat cildimde küçük pembe lekeler oluyor arada. Neden bilmiyorum. Yediklerimden de olabilir. Belki Türkiye tatilinde bir cildiyeciye gidebilirim .Kullandığım makyaj ürünlerinden de kaynaklanıyor olabilir tabi. En sevdiğim renk tonu allıkta, rujda ve far da şeftali rengi. Bana da yakıştığını düşünüyorum. Önceden hiç kullanmazdım bu rengi sonra bir alıştım bırakamıyorum. Hatta burada bulamayacağım ürünleri bitmesin diye kıyamadığımdan gıdım gıdım sürüyorum. Rengaren ve çoklu farlara bayılıyorum. Yani en sevdiğim şey makyaj malzemeleri edinmek. Canım arkadaşım Melda'nın bana hediye aldığı çanta da makyaj malzemelerimi taşımak için birebir. Her seferinde iyiki almış diyorum. Ancak ona sığabiliyorum zaten bir sürü makyaj çantam olmasına rağmen. Hem desenini de seviyorum içimi açıyor..Bakalım siz de beğenecek misiniz?
İşte benim meşhur çantam bu. İçi kocamaann. Assortie den almıştı eğer almak isteyen varsa diye söyleyeyim dedim belki vardır hala..
Bunlar da benim farlarım. En çok bir sürü renk olan çoklu farları seviyorum. Bu yüzden genelde onlardan almayı tercih ediyorum. Markası Estee Lauder . Yeşil olan simli farımı pek kullanmasam da seviyorum onun markası da Verita. Ama en çok sevdiğim yeşilin yanındaki şeftali far. O biraz parçalandığı için içini açmadım. Markası onun da Verita. Ruj en sevdiğim makyaj malzemesidir benim. Kokularına da bayılıyorum. En güzel kokan Flame'in de çok sevdiği Loreal'in Glam Shine olanı. Çoklu rujumun da renk seçeneklerini seviyorum onun da markası Estee Lauder. Yanında de aynı markanın şeffar parlatıcısı var. O da pek güzel kokuyor. Clinique 'İn bir tarafı parfum bir tarafı ruj olan ikilisini de çok seviyorum. Onun da rengi şeftali. Parfüm ine Happy. Yanında taşımak çok kolay; hem de çok kullanışlı..
Fondöten kullanmayı çok sevmesem de yine de tercihim Max Factor 'un Age Renew'u. Rengi biraz pembe geliyor bana ama bu gidişimde belki değiştiririm. Önerisi olan arkadaşım varsa bu fondöten konusunda bana yazabilir. Tabi bir de pudra ya da fondöten olmayan ikisinin karışımı olan türler var sanırım. Onlardan kullanmadım. Nasıl sonuç verdiğini bilemiyorum. Aşağıdaki kalemlerin ise çoğu göz kalemi. Sadece siyahın sağındaki şeftali rengi olan kalem dudak kalemi. Çok da memnunum ondan markası Flor Mar. Diğerlerinin de aynı. Ama onlar normal kalem gibi değil de ucu çıkmalı olanlardan. Bence onlar daha etkili normal kalemden. Oldukça da yumuşak..Göz altı kapatıcısı olarak Loreal kullanıyorum. Bembeyaz olmasını seviyorum. Rimellerim ise biri kahve biri de siyah. En çok kullandığım renk genelde kehverengi. Yine Loreal'in Lash Architecth'i.
Etiketler: mim 7 kişi yorum yaptı
Etiketler: cezayir, eğlence 17 kişi yorum yaptı
Bugün bir de baktım ki dört gün olmuş bile yazmayalı bloguma. Aslında hergün onlarca yazı yazmak istiyorum. Aklımda da o kadar çok şey var ki biriken yazılmak için..Ama bazen böyle olur ya insan işte. Ben de öyleyim. Böyle biraz sıkkın, azıcık huysuz, elinden oyuncağı alınmış ve onu hiç unutmamış bu yüzden içi hep buruk bir kız çocuğu gibi. Bilmem neden. Belki havalardan, belki bulutlardan, belki belki belki...Hem internetin de ruh hali pek iyi değil, belki gelir diye bir umutla bekliyorum her gittiğinde. Sandalye tepesinde beklemekten belim tuttu.
Dün yine odamdan çıkmadım bu yüzden. Biraz uzandım tavandaki yıldızlara bakıp hayaller kurdum. Sonra Miyazaki'nin en çok izlemek istediğim filmlerinden Ponyo'yu eşim netten indirmişti onu izledim. Tabi onun dünyasına daldım daha sonra. Dayanamadım bir de Laputa'yı izledim. Şu Miyazaki amcayı içtenlikle tebrik ediyorum. Böyle ona sıkıca sarılıp bana her filmiyde verdiği kocaman renkli dünyam ve hayal gücü için teşekkür ediyorum. Bütün filmleri mi güzel olur insanın yaaa..Şimdi tek isteğim sevdiğim filmlerinin karakterlerinin oyuncaklarını edinebilmek. Özellikle de Ponyo'ya bayıldım. Tabi bir de Spirited Away deki minik kara böcükleri çok sevmiştim. İsimlerini hatırlayamadım şimdi. Dün odada böyle geçti işte. Biraz da çikolatalı kek kemirerek.
Evimi özledim yine bu aralar. Odamı özledim. Odamın dağınıklığını, o canhıraş aradığım şeyleri bulamamanın sıkıntısını ama bir yerde olduklarını bilmenin sevincini, o evdeki herşey de bir hatıram olmasını, annemin kullandığı deterjanın kokusunu, sabah mis yemek kokularıyla uyanmayı özledim. Sonra çıtır çıtır simit yemeyi özledim. İlkokuldayken bir osman amcamız vardı kantinde. Simitin yanında yemek için o etrafa dağılan milyon tane susam tanelerini toplayıp vermesi için bize yalvarırdık ona. Onları yemekten çok hoşlanırdık. Bir de hatırlıyorum annem yüz lira verirdi bir simit ve gazoz alırdım kendime..Üniversitedeyken de kantinden karışık tost ve çay alma seramonisi olurdu. Hep sevdim okul bahçelerindeki kantin alışverişlerini. Şimdi keşke o zamanlara dönebilsem ve yapamadığım herşeyi yapsam diyorum seksenlik bir kadın edasında. Biraz da havanın pusundan sanırım bu eda.
Birazdan odama gideceğim yeniden. Ayaklarımı uzatıp günlük tembelliğime kaldığım yerden devam edeceğim. Belki yine Ponyo'yu izlerim. Beni şimdilik hiç sarmayan Elif Şafağın Araf'ını okumaya devam ederim belki..Yani bugünlerde hep belkiiii...
Etiketler: hayatın içinden 6 kişi yorum yaptı
Etiketler: anılar, ankara, eğlence, izmit, Türkiye 14 kişi yorum yaptı
Bu magnet çılgınlığı bende epeydir devam etmekte. Annemden bana geçen ve zamanla ritüel haline gelen bir durum. Annem böyle şeyleri çok severdi oldum olası. Bir de renkli plastikleri çok sever. Ben de aynı "o " oldum büyüdükçe zaten. Bundan da çok memnunum. Bana böyle güzel ve küçük mutluluklar kazandırdı annegülüm. İlk başlarda biraz ıvır zıvır gibi algılıyordum magnetleri ama sonra o renkli dünyanın içine girdim şimdi çıkamıyorum. Çıkmak da istemiyorum işin doğrusu. Daha çok almak ve magnetlerden bir ordu kurmak istiyorum delice. Şimdilerde de aklım fikrim bu sevimli şeylerde. Buzdolabımda olması ayrıca sevindiriyor beni. Mutfak evde en çok sevdiğim yer zaten. Böyle cıvıl cıvıl bir dünya da olunca içinde gözüm gönlüm açılıyor. Daha neler neler alsam diye düşünüp duruyorum.
Geçenlerde Türkiye'den gelen gazetelerin birinde -ki eskimiş de olsalar atmaya kıyamıyorum hiçbirini malum burada yaşayamıyorum o zevki- magnet koleksiyonu yapan insanlara dair bir yazı gördüm. Hayran kaldım. Tanrım dedim ne çok çılgın varmış ben meğer daha yolun başındaymışım bu çılgınlığın. Topladıkları magnetleri buzdolaplarına sığdıramayıp çıkma buzdolabı kapağı alıp eve süs niyetine koyanlar hatta sırf magnetlerine özel metal pano yaptıranlar bile var. Sanırım ben de onlardan olmak yolunda hızla ilerliyorum. Ama hırs yaptım tabi bu bildiğimiz çirkin hırslardan değil ben de artık kendimi iyice vereceğim bu magnet olayına. Zaten içim içimi yiyiyor gördüğüm her yerde onları. Al beni al beni diye ardımdan çığlık atıyorlar sanki. Kimilerinin de son derece güzel ve küçük olmalarına karşın fiyatlarının uçuk olmasına akıl sır erdiremiyorum. Ayy diyorum nedir bu yahuu alt tarafı magnet. Şimdi bir de bunların edinmenin yanı sıra kendim yapmayı da aklıma koydum artık. İzmit'e gittiğim ilk gün sevdiğim şeyleri magnet olarak kullanabilmek ve değişik tarzlar yaratabilmek adına bir sürü magnet altlığı almak istiyorum. Yani mıknatısından işte anlatamadım:):) Craft'tan görmüştüm taşlardan bile magnet yapmıştı. Benim de böyle bir sürü planım var bakalım inşallah gerçekleştirebilirsem buradan gösteririm sizlere.
Eşimin İstanbuldaki kuzeni Tolga abilerin evinde, eşi Yaprak ablanın da çok sevdiği ve çılgınca topladığı onlarca magneti var. İlk gördüğümde hayran kalmıştım hala hayranlığım devam ediyor. Bir gittiğimizde izin alıp fotosunu çeker gösteririm onu da. Yaprak abla buzdolabına değil de mutfaklarındaki davlumbaza takmışlar magnetleri. Pek de şeker olmuş. Gittikleri ülkelerden, gezdikleri yerlerden bir sürü harika magnet var. Hatta yaprak ablalara gittiğimizde annemin de böyle çılgın olduğunu söylediğimde ona bir tane hediye etmişti sağolsun. Annem de ben de çok mutlu olduk. Şimdi bakıp bakıp kulaklarını çınlatıyoruz. Zaten magnet deyince ilk yaprak abla geliyor aklıma. Bu seferki Türkiye tatilinde Ankara'ya gittiğimde Tuay ablamında buzdolabının epeyce dolduğunu gördüm. Onda da çeşit çeşit magnet var. O da çok seviyor benim gibi. Bundan sonra yurt dışına gittiklerinde birşey istermisin diye sorduklarında direk bana magnet alııınn noooluuur diyeceğim..Tuay ablamın minik zuzuları da magnetleri pek seviyorlar. Daha önce fotosunu gösterdiğim Nilcik magnetlerle oynarken yemek yemeyi pek seviyor.
Herkese çok çeşitli, güzel, renkli magnetli günler diliyorum. Tabi sevenlere. Sevmeyen de kalmasın benceee..
YAŞASIN MAGNET ÇILGINLIĞIII!!!!!
Etiketler: hobiler, sevdiğim şeyler 16 kişi yorum yaptı
Sevgili Arkadaşım Nazo beni mimlemiş. Ben de uzun zamandır mimlenmeyen biri olarak bu duruma çok sevindim. Nedense çocukluğumdan beri böyle soru cevap olaylarına bayılırım. Bana bir sürü mim yollayabilirsiniz çekinmeden:):)büyük bir keyifle cevaplayabilirim.Şimdi gelelim cevaplarıma. Bu arada soruları beğendim. Aslında hepsine sayfalarca cevap yazabilirdim ama okuyanları da sıkmak istemedim. Çok yazasım var bugünlerde nedense. Ama toparlamakta zorluk çekiyorum. İçimden çıkartamıyorum saklanmış kelimelerimi..
1.En sevdiğiniz kelime nedir? Kelimeleri o kadar çok seviyorum ki şimdi onları birbirinden ayırt etmek çok güç.Sevdiklerim tarafından söylenen her güzel kelime benim için en güzel kelime. Ama mızıkçılık yapmayayım söyleyeyim bari. "Güzel surat(annem söyler), kadınım, prensesim, tül tenlim..
2.En nefret ettiğiniz kelime nedir?Kıskanç, fesat, çirkin kelimelerinden nefret ederim.
3.Sizi ne heyecanlandırır? Beni en çok bir yolculuğa çıkacak olma fikri, uzun zamandır görmediğim birini görmek ve süprizler heyecanlandırır.
4.Heyecanınızı ne öldürür? Heyecanıma karşılık alamamak, umursamazlık ve asık bir surat.
5.En sevdiğiniz ses nedir?Keman sesi
6.Nefret ettiğiniz ses nedir? Kornalar, horoz sesi, sinirli insan sesleri
7.Hangi mesleği yapmak istemezsiniz?Matematik öğretmenliği, sayısal ağırlıklı meslekleri yapmak istemem..
8.Hangi doğal yeteneğe sahip olmak istersiniz? El becerisine sahip olmak isterim örneğin güzel resim yapabilmek, heykel yapabilmek, müzik aleti çalabilmek ama her türlüsünü:)
9.Kendiniz olmasaydınız kim olurdunuz? Kedi olurdum sanırım
10.Nerede yaşamak isterdiniz?Birçok yer sayabilirim. Ama en çok istediklerim Ankara, İzmir, İzmit
11.En önemli kusurunuz nedir? Safımdır biraz, herkesi kendim gibi zannederim, çok düşünürüm irdelerim, hırs sahibi değilimdir.Bunlar en önemli kusurlarım bence.
12.Size en fazla keyif veren kötü huyunuz hangisi? Uykuyu sevmek, kızdığımda sinirlendiğimde içimden çığlık atar gibi yapıp yüzüme yansıtmak..
13.Kahramanınız kim? Sanırım öyle biri yok. Ama hayallerimdeki "ben" var..Olmak istediğim kişi olarak..
14.En çok kullandığınız küfür nedir? Küfür etmeyi seviyorum aslında. Ama bir bayana yakıştıramadığımdan çok sinirlenirsem içimden küfür ediyorum. Dışarıya ise Aptal veya beyinsiz diye çıkar küfürlerim en çok.
15.Şu anki ruh haliniz nasıl?Tembel, yorgun, isteksiz
16.Hayat felsefenizi hangi slogan özetler? Genelde iyilik yap iyilik buldur. Buna çook inanırım. Ve yaşayarak da öğrendim diyebilirim.
17.Mutluluk rüyanız nedir?İstediğim herşey hayatta gerçekleştirmiş mutlu bir insan olarak, kocaman bir evde, eşim, çocuklarım ve tüm sevdiklerimle bir arada olmak bunun içinde kaybettiğim sevdiklerimde olmalı ama. Bu bir rüya nasılsa..
18.Sizce mutsuzluğun tanımı nedir?Mutsuzluk bence içinde yükler taşımaktır, keşkeler taşımaktır. Başkalarına hayatında yerler verememektir, ıssız olmaktır, isteksiz aşksız olmaktır. Çekememektir, fesatlık yapmaktır. Böbürlenmektir, fazla ve yersiz gururdur, hayatı kurcalamaktır, kendini sevememektir. Ve daha neler neler..
19.Nasıl ölmek istersiniz? Sevdiğim herkes yanımdayken, korkmadan, hızlıca ve acı çekmeden ölmek isterdim. Bir de mutlu olduğum bir mekandayken tabiki.
20.Öldüğünüzde cennete giderseniz Tanrı’nın size kapıda ne söylemesini istersiniz?
Burada tüm dileklerini gerçekleştirebilirsin demesini isterdim:) sınır tanımadan hemde...
Etiketler: mim 3 kişi yorum yaptı