Bundan tam tamına yedi yıl önce bugün, saat 15:39'da geldin yanıma.
Operasyon sonrasında ayılırken ilk sorum "Saat kaç?" olmuştu. Ne kadar zamandır bebeğim annesini bekliyordu dışarıda? Annesinin alıştığı kokusundan, sıcacık yuvasından uzaktı, acaba kendini ne kadar zamandır yalnız hissediyordu? Acıkmıştı kesin üstelik. Bir an önce çıkarsınlar beni bu soğuk yerden ve yanına getirsinler beni diye bekledim. Narkoz ne garip şeymiş, gözkapaklarım kapanıveriyordu tekrar tekrar. Her açıldığında ise yeniden soruyordum: "Saat kaç?"
Sonra artık yeterince ayıldım demek ki çıkardılar beni o soğuk odadan. Acı çekiyor muydum bilemiyorum ama tek hatırlardığım, seni bir an önce görme isteğimdi. Ultrason çıktılarında bile seni görmek o kadar heyecan verici iken şimdi güzelliğinin karşısında neler hissedecektim kimbilir?
Seni yanıma getirdiklerinde, karnımda olduğunu öğrendiğim anki heyecanın aynısını yaşadım. Normal doğumlarda bebek annenin kucağına verilir hemen, bu yeni moda doğumlarda da anneler teşrif ediyorlar bebeklerinin yanına. Göğsümün üstüne bıraktılar seni ve bir süre öylece kaldık. Mırıl mırıl sesler çıkartıyordun ve evet "bebek" kokuyordun. (Sen de benim gibi kokulara karşı çok hassassın, ne güzel!) Sonunda gerçek olmuştun, kucağımdaydın. Yaşadığım en büyük sevgi ve en büyük heyecan sen oldun! Dünyanın en mutlu insanı da ben oldum senin gelişinle.
İyi ki beni "anne" seçtin kendine ve dünyama geldin.
Gelişinle onurlandırdın beni!
Varlığınla da her geçen gün umutlandırmaya ve mutlu etmeye devam ediyorsun!
İyi ki doğdun, iyi ki varsın birtanem!
"Bana yaşamımın en güzel gününü verdiğin için teşekür ederim!"
Birlikte daha nice güzel yaşanmışlıklara, mutluluklara canım arkadaşım.
Teşekkür ederim Aslım !
23 Temmuz 2010 19:42