İzEdebiyat - Vildan Sevil - 12 Eylül Vahşeti ve Davası Üzerine (Iı)
Bundan önceki yazımda, çok genel bir bakışla 12 Eylül 1980 Darbesi’yle ilgili görüşlerimi paylaşmış, o davayla ilgili duygu ve düşüncelerimi bu yazıya aktarmıştım.
Demokrasilerde olması gereken, çoğulculuğun karar ve yönetime yansıması anlayışı, çoğunluğun tek kişi kararlarıyla yönetilmesi biçimine dönüşmekte.
Bugün süren davaların durumu ve demokrasi açısından genel görünüm:
-15 yaşında kaç kişinin tecavüzüne uğrayan N.Ç davasında zaman aşımının eli kulağında.
- Yargıda yapılan değişiklerle, eskisinden daha demokratik ve adil bir yargı sistemi oluşturulmadığı, aksine siyasi iktidara daha da bağımlı bir sisteme geçme.
-Derin devlete ve darbecilere karşı açılan davalar ve bunların aklımızda ve vicdanımızdaki izdüşümleri:
.Darbe yaptığı için yargılanan sanıkların, ilk duruşmada tahliyesi istenirken darbe yapmamış ama yapacağı varsayılan insanların, yargı süreci uzatılarak,uzun tutukluluk süresiyle cezalandırılmaları.
.Bu süreçte, aynı suçtan yargılanmaları beklenen başka kişilerin neden dışarda tutulduğunun anlaşılamaması.
.Faili meçhullerdeki rolü, yalnızca basını izleyen kişilerce bile apaçık bilinen kimi kişilerin, neden dışarda olduğunun da anlaşılamaması.
.Mod Medyan şifre skandalı, ABD basınından bize yansıyan ve referandumdaki %10’luk “evet” artışını saptayan bilgisayar hilesi
.Süren davalarda, düzmece belge ve bilgilerle ilgili medyanın tüm gizleme çabalarına karşın ortaya çıkan bilgiler... Bu nedenle avukatların Balyoz Davasında cübbe çıkarmaları ve bunun da yargı ve ana medya tarafından önemsenmemesi.
-Rahatlıkla çoğaltabileceğimiz bu verilerin yanısıra, davaların, tamamen muhalifleri susturma, korkutma, sindirme amaçlı olduğu kuşkularının sürekli güçlenmesi.
-160 tutuklu gazeteci
-Basın özgürlüğünde, dünyada 138. sırada bulunuşumuz
-Bakan Ömer Dinçer’in son 2 yılda soruşturma açılan 7 bin üniversiteliden 4 bin 600'ünün okuldan uzaklaştırıldığını, 55'inin atıldığını açıklaması
-Zaten bilimsellikten uzak olan eğitim sisteminde, sürekli değişikliğe gidilerek, eğitimin dinselleştirilmeye çalışılması ve bunu yeni anayasayla güçlendirilerek kalıcılaştırmayı hedeflemesi
-Dünyada ilk kez, protesto amaçlı yumurta kullanmaya, yumurta başına ceza kesilmesi
-Sürekli dinsel, mezhepsel, etnik çelişkilerin derinleştirilmeye çalışılması.
-Terörü önlemek yerine, biri diğerine uymayan kararlarla şiddetin körüklenmesi
-En sıradan hak arama gösteri ve yürüşlerinin şiddetle, biber gazlarıyla bastırılması ve bakanın “Biber gazı sağlığa zararlı değildir” yaklaşımı.
-İşsizlik, yoksulluk, gizlenen enflasyon, dolaylı dolaysız vergilerde çalışanlar, emekçiler aleyhine sürekli artış
-Yalnızca, son bir yılda, işkazalarında 1500 işçi ölüyor da “Takdiri ilahi” denerek açıklamalar yapılıyor, o işverenlere, işyerlerine ciddi bir şey yapılmıyorsa
- Van’da insanlar çadırlarda donarken, egemenlerin kışkırttığı savaş için dünya para harcanarak lojistik hizmet kampları kurulması
Görüldüğü gibi akla geldikçe sıralayıverdiğimiz bu gözlemlerimizle, bildiğimiz bu verilerle, demokrasiden geçtik de nasıl bir rejimde yaşadığımızı, nereye gittiğimizi sorgulamayacak mıyız?...
Sevgili okur, işte ben bunları görünce, davaya müdahil olamadım. Aksine, bu davanın bir figüranı yapılarak, demokratik görünüm yanılsamasına katkıda bulunacağımı düşündüm. Çünkü gücümüz, desteğimiz henüz bu oyunları bozacak boyutta değil. Kendimizi baş rolde hissedeceğimiz, toplumu da yanıltan bir oyun olduğunu düşündüm. Hiçbir umut göremedim.
Yiğidin hakkını da verelim. Bütün darbe ve darbeye teşebbüs davaları, demokratikleşme amacıyla değil de iktidarın tüm kurum ve kuruluşlarıyla ele geçirilme, iktidarı pekiştirme amaçlı da olsa, şu gerçeği, toplumsal belleğe kazıyacaktır. Hiç kimse dokunulmaz değildir. Herkese birgün dokunulabilinir. Hiçbir iktidar kalıcı değildir.
Yaşam böyle işte sevgili okur... Her zaman, güç seçimlere zorlar bizi.