DOĞRULARI SÖYLEMEYEN HAYAT | ZurnaFinal.Com
“Kalabalıklardaki Tüm Yalnızlara…”
Usul usul ve uzun uzun anlat bana kendini hayat!
Anlat ki ben de ölmeden bulabilirim belki kendi gerçeğimi.
Aklımın dünyaya erdiği günden beri hep bir telaş hep meraklı bir bakış…
Sonra aklıma geliyor birden hangimiz aramıyoruz ki birini veya bir şeyleri?
Hep bir arayış,hep yeni hedeflerimiz var özümüzü bulabilmek için ya da pes ettiğimiz zamanlarda en incesinden bir serzeniş geçmişimize.
Ama dedim ya hayat,ben dalıp dalıp gitmelere mi geldim sana yoksa dalgalanıp kendimi dalgalara esir etmeye mi?
Vermedin bir türlü cevabını!
Çünkü sen de çözmüşsün zaman denen kandırmacanın sihrini ve bir yılan gibi dilinin altında yatan zehrini!
Lakin inanmıyorum senin o zaman denen yalanına ki zaman dediğin kime göre erken neye göre geç?
Anlatabilir misin bana peki,kim belirliyor bizi,hangimiz yaşlı,hangimiz genç?
Anne sütü içerken dünyaya veda eden bebek değil midir en yaşlımız dünyanın nefesini en az alıp giden?Ya da en gencimiz değil mi ki, ancak saçlarına aklar düşünce gerçek sevdiğini bulup ruhunda yeniden dirilen?
Onun için gel de artık kandırma beni hayat!
Ya bana gerçekten anlat seni;
ya da benle baş başa bırakıp durma beni!..