Konusu 'Dünya Tarihi' forumundadır ve Yagmurun_kizi tarafından 9 Şubat 2007 başlatılmıştır. 9 Şubat 2007
Dünya&#8217;nın varoluşu tanrısal bir yaratma eyleminin sonucudur; yapıları ve ritmleri de Zaman&#8217;ın başlangıcında olup biten olayların ürünüdür. Ay&#8217;ın kendi mitsel tarihi , ama aynı zamanda Güneş&#8217;in de, Sular&#8217;ın da, bitkiler ve hayvanlarında kendi mitsel tarihi vardır. Her kozmik nesnenin bir tarihi vardır. Bu da onun insanla konuşabilecek güçte olduğu anlamına gelir. Nesne kendisinden kökeninden en eski olaylardan söz ettiği için gerçek ve anlamlı durumuna gelir. Artık bir bilinmeyen, saydamsız, anlaşılamaz ve anlamdan yoksun, kısacası gerçekdışı olmaktan kurtulmuştur. İnsanın dünyasıyla aynı olan dünyaya katılır. Böyle bir ortak katılım, Dünya&#8217;yı yalnızca bildik ve anlaşılır kılmakla kalmaz aynı zamanda onu saydamlaştırır. Bu dünyanın nesneleri aracılığıyla başka bir dünyaya ait varlıkların ve güçlerin izleri farkedilir. İşte biz bu nedenle arkaik insan için dünya&#8217;nın hem açık hem de gizemli olduğunu söyledik. Dünya kendisinden söz etmekle, kendini yaratanlara ve koruyucularına iletir ve kendi tarihini anlatır. İnsan durgun ve saydamsız bir dünyada yaşamaz, öte yandan dünyanın dilini çözüp deşifre ederken gizemle karşı karşıya gelir. Çünkü doğa doğaüstü olan&#8217;ı aynı zamanda hem açıkça ortaya koyar hem de kamufle eder; arkaik insan için de, temel ve ortadan kaldırılamaz olan gizemde işte burada yatar.
Geleneksel mitoloji konusunu yenileyen, dinsel hayal gücü düzeyindeki bir yaratıcılıktır. Buradan da , yaratıcı kişiliklerin rolünün sanıldığından da büyük olması gerektiği ortaya çıkar. Arkaik toplumlarda, tıpkı başka heryerde olduğu gibi kültür, birkaç bireyin yaratıcı deneyimleri sayesinde oluşur ve yenilenir. Ancak arkaik kültür, mitlerin çevresinde döndüğü için ve mitleri de kutsalla ilgili usta kişiler tarafından sürekli olarak yeniden yorumlandıkları ve derinleştirildiklere için, toplum bütün olarak bu birkaç bireyin ortaya çıkardığı ve ilettiği değerler ve anlamlara doğru sürüklenir. Bu anlamlarda, mit insana, kendi sınırlarını ve koşullanmalarını aşmada yardımcı olur, onu &#8220;en büyüklerin yanına&#8221; yükselmede yüreklendirir.
Kültür sayesinde kutsallığı kalkmış bir dinsel evren ve mitleri yıkılmış bir mitoloji, örnek gösterilebilecek tek uygarlık olmayı başaran Batı uygarlığını oluşturmuş ve beslemiştir. Burada logos&#8217;un mitos&#8217;a karşı kazandığı zaferden öte bir şey vardır. Burada kitap&#8217;ın sözlü geleneğe karşı kazandığı zafer, belgenin elinde anlatım araçlarından başka bir şey bulunmayan yaşanmış bir deneyime karşı kazandığı zafer söz konusudur. Klasik Yunan mitleri daha o dönemde yazınsal yapıtın dinsel inanışa karşı kazandığı zaferi temsil eder. Kendi kült bağlamıyla birlikte bize kadar ulaşmış hiçbir Yunan miti yoktur. Bizler mitleri bir rite bağlı dinsel bir deneyimin kaynakları ya da anlatımları olarak değil de yazınsal ve sanatsal belgeler halinde öğreniriz. Yunan diniyle ilgili yaşayan popüler nitelikte olan bütün bir alan elimizin altından kayıp gitmiştir, nedeni de kesinlikle sistemli bir biçimde yazılı olarak betimlenmemiş olmasıdır.