Ana ile oğul -1 - Tevhide Türken - MUDANYA Gazetesi | www.mudanyagazetesi.com
21 Nisan 2017, 18:11
Ders yılının ilk günü.. Bu yıl Ana Kraliçe okulu bitirecek, gelecek yıl enstitüye başlayacağız. Okul Müdürü Don Bartolome Ciudad Real'den gelen kitapları dağıttı. Her dersten ilk konuları öğrenmemizi söyledi. Sınıfta büyük bir sessizlik var. Vakit geçirmek için kitapların resimlerine bakıyoruz. Sonra üstlerine adlarımızı yazdık.
Don Bartolome kitapevinden gelen faturayı gözden geçirdi. Öğrencilere boşalan kutuları dışarı göndermelerini söyleyip camdan giren gün ışığında gazetesini okumaya başladı. Birden dersliğin kapısı açıldı.İşgören kadında dışarıdan seslendi: "Burada oğlunu yazdırmak isteyen bir kadın var, gelebilir mi?..."
Don Bartolome gazeteyi indirip, kapıya baktı. Utangaç yüzlü, sarı saman saçlı, allık pudra yüklü kadın göründü. Yanında 12-13 yaşlarında bir oğlan çocuğu... Don Bartolome ayağa kalktı. "Buyurun hanımefendi" dedi. Kadın, ezik bakışlarla sınıfa girip, bir kaç adım yürüdü. Don Bartolome, kendisini selamladı. Oturması için sandalye gösterdi. Oğlan, dikildiği yerden kısık gözlerle bize bakıyor, annesi az duyulur bir sesle konuşmaya başladı. Don Bartolome daha iyi duyabilmek için elini kulağını huni gibi yaparak, "Özür dilerim hanımefendi, anlayamıyorum"... Konuşma böylece sürdü, bitti.
Kadın kıpırtısız bekliyordu. Ellerini utangaç utangaç birbirine geçirmiş, neredeyse yalvarıyordu. Don Bartolome, düşünceli başını elinin üstünde dinlendirmeye başladı. Bir ara kulağını hatta burnunu kaşıdı. Sınıfa bir göz attı. Gözlerini dua eder gibi tavana kaldırdı. Duyulur duyulmaz bir şeyler söyledi. Bir zaman sonra kadın, gözyaşlarını akıtarak gülümsedi. Kesesinden bir kaç gümüş beşlik çıkarıp masanın üstüne koydu. Don Bartolome makbuz kesip, parayı aldı. Birlikte ayağa kalktılar. Don Bartolome, oğlanın başını okşadı. Kendi masasına yakın bir sıraya oturttu onu. Kadın oğlunu öptü. Oğlan ellerini sıranın üstüne çaprazladı. Kadın, gülümseyerek gitmeye davrandı. Don Bartolome onu kapıya götürdü. Kadın artık sınıftaki çocuklara bakmaya cesaret etmişti.
Çocuklardan biri ona dil çıkardı. Anasının adı Liana olduğu için oğlana Lilianin diyorduk. Kafası boyalı bir eski tahta meleğe benziyordu ama biraz solgundu. Herkese kirpiklerini oynatmadan bakıyor vara yoğa gülüyordu. Genellikle iyilikçi bir görünüşü vardı. Sorulan sorulara zaman yitirmeden hem de kaçamaksız yanıt veriyordu. Cebir dersinde melek gibi gülüyordu. En zor ödevleri bile içten, gönülden yapıyordu.
İlk günler kimse anası üzerine kaba bir şeyler söylemedi. Ama bunun günü gelecekti. Çünkü biz küçük çocuklar, kadının Casa del Ciego'da çalıştığını öğrenmiştik. Oğlan da yanında yaşıyordu. Hem de aynı odada. Kendisi durumdan hiç haberi yok gibi davranıyor kimbilir, belki de anasının yaptığını normal buluyordu. Bizimle konuşmak, arkadaşlık etmek için şakalarımıza, oyunlarımıza katılıyordu. İğneli sözlerimiz, onuruna dokunmuyordu. Aramızda ona insandan başka bir yaratık gibi davranıyorduk. Kimse onunla analı babalı bir çocukla konuşur gibi konuşmuyordu. Bize göre bütün suç Don Bartolome'deydi. Onda bu gözü doymazlık varken köyün en sümsüğünü bile okula alacak diyorduk.
Aramızdaki adı 'Kara Böcek' olan arkadaş, oğlanın en saf sorusunu bile genç bir cadı gibi sırıtarak açık saçık sözlerle yanıtlıyordu. Lilianin'in durumu hiç saklamadan kendisine anlattığını söyledi bize. Anası zevkinde, eğlencesindeymiş. Yeri o sokağın üst başındaymış. Bu serseri; anasının mesleğini biliyor ama ortada hiç acayiplik yokmuş gibi davranıyor, öyle masum masum gülüyor. Bu serseri bu işte hiçbir kötülük yok gibi düşünüyor. Bugün hatta bana dedi ki, Kara Böcek konuyu o kadar büyüttü ki, bizde Lilianin'i sorgulama isteği uyandı...
Bu makale 1290 defa okunmuştur.