Hatice Aydoğdu: Sevda Çölleri
Büyüklerle ben yapamıyorum, çocuklar da almıyor beni oyunlarına. Devlet dairesinde yangından kurtarılmayacak sıkışmış bir çekmece gibiyim; açılamıyorum sana...
Gülmüyorsun ki. Gülsen, kapanacak yüreğimde açtığın yara..
Her şey seslerdedir; geçmiş, şimdi, gelecek. Dinlemeyi bilmeyen insan, hayatın bize her zaman sunduğu öğüdü asla duymaz. Ve ancak o anın seslerine kulak veren insan doğru kararlara varabilir.
Hayatta hiçbir şey uğrunda ölmek için istenmez. Her şey yaşamamız için olmalıdır. Hatta biraz ileri gideyim, kendi yaşamamız için... Sen kafanın içindeki yokluğa o kadar saplanmışsın ki, derhal uğrunda can feda edecek bir şey arayarak ikinci bir yokluğa dalmak istiyorsun! Yaşamak, herkesten daha iyi, herkesten daha üstün yaşamak, insanlara hâkim olarak, kuvvetli, belki de biraz zalim olarak yaşamak... Dünyada bundan başka istenecek ne vardır? Hayatını bu gayeye vakfet, görürsün, nasıl birdenbire canlanacaksın!
Eğitim denen şeyi ne zannediyorsun ki? Okulda insanın asıl öğrenmesi istenen, anlatılan dersler değil ders anlatılırken susması gerektiğidir.
Kendini sürekli anlatmak zorunda hissetmek zor. Edebiyat karın doyurmaz, çay içirir sonuçta bu da bir gerçek. Anlatmaktan vazgeçip içine kapanmak daha da zor. Her ikisini de yaşıyoruz. Yavaş yavaş özgüvenimiz törpüleniyor, kendimizden vazgeçiş başlıyor, dönem dönem hırs basıyor, yeni hedefler konuyor, koşuluyor yolda vazgeçiliyor. Bazen de hedefe ulaştığında asıl sorunun devam ettiğini görüyorsun. Hedef sadece seni oyalamış oluyor. Katlanma kat sayını artırıyor.
Şu da bir gerçek ki ben dünyadan ziyade kendi kafasının içinde yaşayan bir insanım. Mesela ne zaman okumak için elime bir kitap alsam tüm sıkıntılarım birazdan sona erecekmiş gibi gelir. Peki biz neden hayattan kaçıp kitaplara sığınırız? Dünya sahtekarlarla doludur “efendim”; insanlar samimi değildir, herkes birbirini kırar, incitir. Bizim o koca koca kitapları devirmemiz, iki satır samimiyet bulabilmek içindir.
Bilmem sizde de böyle midir; yolculuk benim üzerimde daima iyi ve unutturucu bir tesir yapar. Istıraplarımızın, üzüntülerimizin mekânla, yahut hayatımızın tabiî muhiti ile sıkı bir alâkası olsa gerek. Bir muharririn dediği gibi, falan yerde en kesif şiddetinde olan bir acı iki yüz kilometre daha ötede ve başka insanlar içinde biraz daha hafif ve daha kabil-i tahammül oluyor.
Böyle böyle susmayı öğrendi de işte; sadece derler anlatılırken değil hayat anlatılırken. Şimdi ve bundan sonra, sana ve kendime itiraf etmekte hala fazlasıyla zorlandığım bazı şeyleri suskunlukla geçiştireceğim.
Hayatı karışık hale getirmeye gerek yok: özlüyorsanız arayın, görüşmek istiyorsanız davet edin, daha anlaşılır olmak için açıklayın, kafanıza takılan bişey varsa sorun, beğenmediğiniz bişey varsa açık olun, ilgilerinizi belli edin ve seviyorsanız söyleyin.
Özetle Mavi Gözlü Dev'in dediği gibi:
"Uzak bir şehir ve bir şarkı vardı; şarkı nihaventti."
Tabi bu arada mavi severlerden olarak mavi hayattır, mavi umuttur, mavi yaşamaktır.. Ben maviyi sevdiklerime çok fazla yakıştırırım. Haydiyin sağlıcakla. ;)