Sergi arşivleri - Sayfa 3 / 4 - Nihan Bora
Nihan Bora	11 Ocak 2012
Modern sanata yeni bir alan açın!
Studio 9 İstanbul, Nişantaşı’nda açıldı. Yeni bir ses getireceğine inandığımız galeride üç sıra dışı sanatçıyla karma sergisini 15 Ocak’a kadar gezebilirsiniz.
Studio 9 İstanbul, Nişantaşı’nın göbeğinde Mim Kemal Öke Caddesi’nde, yeni açılan bir galeri. Aslında sadece bir galeri demek yetersiz kalır ama onlar kendilerini bir galeri olarak tanımlıyorlar, şimdilik. 9’un anlamı ise tahmin edileceği üzere eski kapı numarası. İçeri girdiğinizde sıcak gülümsemeleriyle galeri ekibi karşılıyor sizi.
Sofia Vassalo ve Hasan Taştanyılmaz tarafından kurulan Studio 9 İstanbul’un Nişantaşı’na yeni bir soluk getireceğini söyleyebilirim. Sofia Vassalo galeriyi şöyle anlatıyor, “Bizler için canlı performansların yapılabileceği, enstalasyonların yer alabileceği konsept bir sanat alanı yaratmak istedik” diyor. Her ay sürekli ve düzenli olarak değişen sergilerle çağdaş sanatın ve sanatçıların kendilerini özgürce ifade edebilecekleri bir galeri olmak amaçları.
Studio 9 İstanbul'un alt katında yer alan Francesco Albano eserleri
Studio 9 İstanbul, iki kattan oluşuyor. Ana giriş, sergi alanı olarak kullanılırken alt kat enstalasyon ve performans sanatları için ayrılmış. Dünyanın her yerinden sanatçıları İstanbul’a davet ettikleri gibi galeri profiline uyan çağdaş Türk sanatçılarının işlerine de yer vermeyi planlıyorlar.
Galeri açılışını İtalyan heykeltıraş Francesco Albano, Kanadalı performans sanatçısı Marie-Lou Desmeules ve Kanadalı fotoğrafçı Jonah Samson’un işleri ile yapıyor. Vassalo, bu sanatçıları tercih etmelerinin sebebini şöyle anlatıyor, “Bu sanatçıların hepsi için ortak bir tema oluşturarak karma bir sergi düzenlemek değildi amacımız. Galerimizin nasıl bir yol izleyeceği ve çağdaş sanat adına ne yönde ilerleyeceği konusunda genel bir vizyon oluşturmak istedik.”
Eser sahibi: Francesco Albano
Sergide yer alan her sanatçının işleri kesinlikle çok farklı ve iddialı. Francesco Albano’nun 2 yıldır üzerinde çalıştığı P.I.E.T.A.S isimli sergisini ilk kez İstanbul’da açıyor. Heykeller o kadar farklı ki, etrafında döndükçe başkalaşıyorlar. Aslında baskı, onları bu hale getiriyor. Sergiyi gezdiğim sırada orada olan Albano, bazı işlerinin kafasız ya da bacaksız olmasını şöyle anlatıyor: “Önemli değil 2 bacağın ya da kafanın olmaması. Heykel heykeldir, diğeri zaten gerçek.” Kendi gerçekliğini yaratıyor bir anlamda sanatçı. Tüm heykelleri İstanbul’da yaptığını anlatan Albano, ayrıca ayakları ve elleri yaparken hiç kalıp kullanmadığını da belirtiyor.
Eser sahibi: Jonah Samson
Jonah Samson’ın minyatür heykellerine bayılacaksınız! Şiddet, ahlaksızlık, cinayet gibi kavramları kara mizahla çok iyi anlatıyor. Marie-Lou Desmeules ise canlı modelleri; boyama teknikleri, kumaşlar, materyaller ve hayalgücü ile değiştirerek Desteklesem dışına çıkartıyor ve yaşayan bebeklere dönüştürüyor. Bakmaya çekindiğiniz ama baktıkça içine girdiğiniz rengarenk eserler.
Ve çıkmadan bir sonraki serginin detaylarını da öğreniyoruz: Renkli boyama kalemlerine bambaşka anlamlar getiren İngiliz sanatçı Charlie Swan, kişisel sergisiyle şubat ayında Studio 9 İstanbul’da.
Bu yazı Touch İstanbul Ocak sayısında yayınlanmıştır.
Mim Kemal Öke Cad. 11/3 Nişantaşı
Nihan Bora	9 Aralık 2011
Ebru Ceylan, çocuğun karanlık dünyasında
Ebru Ceylan’ın ilk sergisi “Dünya İçimde Karanlık Oyunlar Oynuyor Anne!”, Milli Reasürans Sanat Galerisi’nde. Yarın son gün!
Nişantaşı’nın en eski galerilerinden biri olan Milli Reasürans Sanat Galerisi, bugünlerde fotoğraf sanatçısı Ebru Ceylan’ın ilk sergisine ev sahipliği yapıyor. Serginin önce ismi dikkatimi çekiyor: ‘Dünya İçimde Karanlık Oyunlar Oynuyor Anne!’ Bu cümleyi bir çocuğun hangi duygularla kurduğu merak konusu. Bundan da öte bir şey var esasında, bu cümleyi Ebru Ceylan’ın oğlu Ayaz kuruyor Ceylan’a. Ceylan verdiği bir röportajda, Ayaz’ın yaklaşık 1 yıl önce söylediği bu cümleden sonra böyle bir iş yapmaya karar verdiğini söylüyor. Serginin isim sahibi olan Ayaz’ı sergideki fotoğrafların bazılarında da görmeniz mümkün.
Sergide çocukları farklı ortamlarda, anlarda izliyoruz. Bunun sebebi de, Ebru Ceylan’ın çocukları biraz daha sıra dışı göstermek istemesi. Saflık, masumiyet gibi kavramlarla özdeşleştirdiğimiz çocuklar bu sergide daha düşünceli ve karamsar. Çocuk sokakta oynuyor, her yeri kirleniyor, geliyor o kirli ayaklarıyla uyuyakalıyor ama yıkanmak için girdiği küvette onu bir düşünce alıyor. Günümüz dünyasındaki çocuğun da artık çok da neşeli olamadığına bir gönderme hissediliyor.
Bir de çocukların tam olarak yüzlerini göremiyoruz fotoğraflarda. Gizlenme, tam olarak kendini belli etmeme, kim bilir belki de bir çekingenliğin hakim olduğu fotoğraflar yoğunlukta. Kendini hayatın ve karanlık imgelerin karşısında yalnız hisseden çocukların çığlığı ya da suskunluğu var. Çocuklar yalnız ve düşünceli. Birkaçında yanında anne ya da abla olduğu tam belli olmayan kızlar bulunuyor, işte o kızlar çocuğa sarılıyor. Koruma içgüdüsü olsa gerek.
Yalnızlaşan çocuklardan, yalnızlaşan topluma doğru bir çıkarımda da bulunmak mümkün. Bu düşünce de, klasikleşen bir düşünce olan ‘insan yalnızdır’ düşüncesine sevk ediyor beni. Çocuğun yalnız olması çok normal değil mi, biz koca bireyler yalnızken? Bu çocuk bir bilinmezlik olarak gördüğü dünya karşısında oldukça tedirgin. Ebru Ceylan da, izleyicinin dakikalarca üzerine düşünebileceği müthiş fotoğraflarla bunu çok iyi hissettiriyor.
10 Aralık’a kadar
Maçka Cad. No: 35 Teşvikiye
Nihan Bora	3 Ekim 2011
Bu yazı Touch İstanbul Eylül sayısında yayınlanmıştır.
Akbank Sanat, dünyaca ünlü fotoğraf sanatçısı Bruno Serralongue’yi ağırlıyor. Ali Akay’ın küratörlüğünü yaptığı ve 28 Ekim’e kadar sürecek Zaman Kapsülü isimli sergiyi Akay’la konuştuk.
Sürekli seyahat eden birinden bahsediyoruz; Bruno Serralongue. Gezdiği şehirlerde, gördüğü insanları, olayları karesine kazıyan ve bunu bize ulaştıran başarılı bir isim. Yaşananlar bir fotoğraftan öteye geçip içinize dokunuyor. 15 Eylül’de başlayacak serginin detaylarını küratör Ali Akay anlatıyor.
Sanatçıyla birlikte karar verdik. Kendisinin fotoğrafları geleceğe doğru açılan fotoğraflardır. Zamana ait. Şu anda çok dolaşımda olan bir sanatçı. Bu anlamda Akbank Sanat’ta İstanbul Bienali sırasında gösterilmesi ilginç olacak.
Genel olarak sergideki fotoğraflardan biraz bahseder misiniz?
Bruno Serralongue, fotoğraflarında zamanı durdurma çabasında gibi görünüyor. Siz nasıl değerlendiriyorsunuz?
Zamanı durdurmuyor bu fotoğraflar tersine, zamana açılıyor, geleceğe doğru bakıyor; virtüellik taşıyorlar. Serralongue seyahat ediyor, konusunun peşinden gidiyor, kovalıyor; beklemiyor pasif bir şekilde; tersine ülke ülke, coğrafya coğrafya gezerek, enformasyon toplumunun içinden bu tartışmaların kalbine doğru bakma istencini bize gösteriyor. Bugünün sanatsal durumundan biri olan enformasyon taşıyan fotoğraflar aynı zamanda ‘’enformasyon toplumunun’’ küresel halini de sergilemekten geride kalmıyor. Gelmeyen enformasyonu taşıyor; ama belgesellik aynı zamanda kurgulanıyor, bir tür ‘romanlaştırılmış’ bir belge haline sokuluyor.
İstanbul Serralongue ilk kez konuk ediyor. Bu fotoğraflarda İstanbul’la benzeşen noktalar var mı?
Sergideki bütün fotoğraflar etkileyici. Bruno ile beraber afiş ve davetiye için seçtiğimiz fotoğraf alevler içindeki görüntü dünyanın su andaki halini tam olarak vermekte. Bir yandan ekonomik ve sosyal kriz diğer yandan onca siyasi sorun varken, iç savaşlar, etnik savaşlar ve mücadeleler, kimlik sorunlarında çıkamama sorunlarının getirdiği meseleler vb. her şey ‘’yanan’’ bir dünyayı bize göstermekte değil mi?
Nihan Bora	24 Eylül 2011
Şimdinin gençleri ‘Şimdiki Zamanlar’da
Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi öğrencilerinin umduğunuzdan da iyi işlerinin sergilendiği “Şimdiki Zamanlar” sergisini 2 Ekim’e kadar Pera Müzesi’nde görebilirsiniz.
Kurulduğundan bu yana her yaz salonlarını genç sanatçılara veya sanat eğitimi veren kurumlara ayıran Pera Müzesi’nin şimdiki konuğu Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi öğrencileri. 111 sanatçının 82 eserinin bulunduğu bu sergide, ağzınızın açık kalacağı eserleri görmeye hazır olun.
Pera Müzesi’ndeki her sergiyi elbette gidip ziyaret etmek bir zevk fakat açıkça söylemek gerekirse Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi öğrencilerinin konuk olduğunu duyunca daha da bir meraklandığımı söylemeliyim. Zira şimdiye kadar tanıdığım tüm Anadolu Üniversitesi GSF öğrencileri çok başarılı ve işleri kesinlikle görülmeye değer. Bu sergideki işler de beni yanıltmadı ve onlara artık ‘genç’ demekten vazgeçmemiz gerektiğini düşündürdü bana.
M. Akif Kaynar
5. kattan gezmeye başladığımda bir yandan serginin isminin neden “Şimdiki Zamanlar” olduğunu düşünüyordum. Eserlerin çoğunun şu anı anlatan detaylara sahip olduğunu anlamam çok uzun sürmedi. Gençler yaşadıklarını, anlatmak istedikleri pencereden anlatmıştı. Sadece dijital hayata uzak olmadıklarını, memlekette yaşanan sorunlarla da ne kadar ilgilendiklerini görebiliyorsunuz. Hepsi birbirinden değerli eserler arasında mesajı yüksek olan işlerin yanında çok eğlenceli işler de vardı.
Sergide 8 ayrı bölüm öğrencilerinin bitirme projeleri yer alıyor. Animasyon ve illüstrasyon alanındaki işler hepsinden başarılıydı. Özellikle birkaç ismi anmadan geçmek olmayacak. Örneğin Gülşah Canpolat’ın Metamorfoz isimli serigrafi çalışmasında, sanatçı kadın imgesi ile onun tüketilen ve yitirilen yerini, kimliğini, başkalaşımını irdeliyor, yaşam deneyimlerinin kadını nasıl derinden ve geri dönüşü olmayacak şekilde etkilediğine dikkat çekiyor. Bu eserde özellikle, giderek yaygınlaşan estetik tutkusunu ve sıfır beden olma hayaliyle kayıp giden hayatları görüyorsunuz.
Bir diğer illüstrasyon çalışması, M. Akif Kaynar’ın İroni’si. Dijital görselleştirme tekniğiyle yapılan bu eserde, yaratıcılığın sınırlarının zorlandığı, kimi zaman üretmek ya da üretmemek arasındaki bunalımın yarattığı gerginliği görüyorsunuz. Bir yazarın hikayesi, çok ince ve sade çizgilerle anlatılıyor.
Ve serginin en çarpıcı işlerinden biri daha, Özge Atiktürk’ün Bak Gör isimli işi. Sağdan bakınca başka, soldan bakınca başka insanların suratlarının olduğu bir eser bu. Öfkeli, şaşırmış, hesap soran gençler var burada. Atiktürk işiyle ilgili duygularını şöyle anlatıyor, “Hayatı ciddiye aldıkça, sıkıcı bir bilinç sayesinde düşlerimiz birden yok olur. Ben, çocukluğumu dün gibi hatırlayanlardanım. İçimdeki çocukla ve onun hayal dünyasıyla heyecanlı bir hayat sürüyorum. Büyüdükçe de bu hayallerimin olgunlaşıp yaşama ve insanların kendi iç dünyasıyla olan ilişkilerine dönüşmesi; projemde optik oyunları, perspektifin cilvelerini seramik bir panonun üzerine aktarmamı ve bunu günümüz ses ve görüntü teknolojisini kullanarak desteklememi sağladı.”
Bu işlerin henüz öğrenciliğini yeni bitiren gençlerin elinden çıktığına şaşırıyorsunuz. Yetenekleri barındıran bir coğrafya burası, kıymetini bilmeli.
111 Sanatçı / 82 Yapıt
Animasyon 6 sanatçı, 6 yapıt
Baskıresim 11 sanatçı,11 yapıt
Cam 10 sanatçı, 10 yapıt
Grafik 42 sanatçı, 9 yapıt
Heykel 7 sanatçı, 9 yapıt
İç Mimarlık 6 sanatçı, 6 yapıt
Resim 14 sanatçı, 15 yapıt
Seramik 15 sanatçı, 16 yapıt
Nihan Bora	17 Ağustos 2011
‘Masum suretler’e gerçekçi bakış
Bu yazı Touch İstanbul Temmuz sayısında yayınlanmıştır.
Dünyaca ünlü birçok sergide işleri sergilenen Lale Tara, ‘Masum Suretler’ isimli sergisiyle İstanbul Modern’e konuk oluyor. 4 Eylül'e kadar görülebilir.
Masumiyet, üzerine fazlaca konuşulabilecek bir başlık aslında. Sadece konuşmak da değil, yazılabilecek, resmedilecek ve hatta tasarıma dönüştürülebilecek bir konu. Masumiyeti, insan suretiyle düşleyerek somut hale dönüştüren Lale Tara, İstanbul Modern Fotoğraf Galerisi’nde sergilediği işleriyle zamansız ve mekansız öyküler yaratıyor.
Serginin küratörlüğünü yapan Engin Özendes’in sergiyle ilgili yorumu şöyle: “Hayal mekan ve hayal zamanda kurgulanmış, alternatif gerçeklik, umut ve düş kırıklığı üzerine bir öyküyü izlemek üzere farklı bir dünyaya davet ediyor.”
Yeni sergisiyle, önceki sergileri Canlı/Live, Hello Earth Goodbye ve Doppelgaenger (RUI)’in izleğini sürdüren Lale Tara, suretlere dair öykülerine yenilerini ekliyor. Özellikle Rönesans resminde ön planda olduğunu hatırlayacağımız anne-çocuk temasına bambaşka bir bakış atıyor. Sanatçı, fotoğrafladığı suretlere masalsı, doğaüstü nitelikler katarken, üzerinden bambaşka hikayelere sürüklüyor.
Fotoğraflanan anne-çocuk figürlerindeki kıyafetler de oldukça dikkat çekici. Zira bu kostümler Ümit Ünal’ın elinden çıkarak mizansene daha da gerçekçi bir duygu katıyor. Anlayacağınız öyküden, Rönesans dönemi kostüm ve aksesuar seçimine ve mekana kadar her şeyin çerçevelere titizlikle yerleştiği ortada.
Bu olağanüstü yolculukta kadının, anne ve cinsel imge olarak görselleştiği yanlar arasında bağlantılar kuruluyor. Anne ve oğlu, gerçekle düşün iç içe geçtiği görüntülerde, izleyicide yeni hikayelerin yaratılmasına olanak sağlayan bir öykü sunuyor. Fotoğraftaki iki yolcu aniden başka bir boyutta, farklı mekanlarda belirirken, zaman ve mekana ait doğrularımızı çapraşıklaştırıp, kadın ve kutsal tanımlarını suretler üzerinden yeniden düşündürerek, ardında yanıtlanacak başka sorular bırakıyor. Lale Tara, görüntülediği suretlerin, farklı mekan ve zamanlarda, gerçekçi hal ve ifadeleriyle, alternatif bir gerçekliği direttiklerini vurguluyor.
Nihan Bora	14 Ağustos 2011
Durma, ‘Beni Bağrına Bas’
Bu yazı Touch İstanbul Ağustos sayısında yayınlanmıştır.
Bir sesleniş: “Beni Bağrına Bas!” Ne içten ve ilgiye muhtaç bir cümle… Aslında cümle de değil, bir arzu…
İstiklal Caddesi’nde yürürken, Tünel’e varmadan Arter’e uğramayı aklınızın bir köşesine kazıyın. Son yılların en iddialı sergisi ‘Beni Bağrına Bas’, İtalyan asıllı Avustralyalı sanatçı Patricia Piccinini’nin 1997’den bu güne ürettiği işlerini bir araya getiriyor. Doğayla teknolojiyi hiç bu kadar uyumlu bir arada görmemiştini
Sergide çok farklı disiplinlerden işleri görmeniz mümkün. Heykel, yerleştirme, desen ve videolardan oluşan bu eserler galeriye girer girmez sizi etkisi altına alıyor. Küratörlüğünü Başak Doğa Temür’ün üstlendiği sergide 200’den fazla iş bulunuyor.
Giriş katta, ilk dikkatinizi çeken onlarca sandalyenin tepesinde duran minik bir çocuk oluyor. “Gözlemci” isimli bu minik, o kadar gerçekçi ki usulca onu tepeden indirmek için ellerinizi kaldıracak oluyorsunuz, orada duruyorsunuz. Bakışları, duruşu, bacak kıvrımları ve sandalyeyi tutuş biçimi sizi korkutuyor bir yandan da. Oyun oynamak istediğini düşünüyorsunuz ama hayır, öyle bir şey değil bu. Bu katın renkli işleri de sizi gözlüyor aslında. “Aşıklar” ve “Etle Tırnak” tam da kelimelerinden çıkaracağınız anlamı ifade ediyorlar. Sanatçı Piccinini, yeni doğmuş bir motosikletin nasıl görüneceğini merak ettiği için bu eserleri ortaya çıkarmış.
Bir üst kata ve son kata çıktığınızda, giriş kattaki aydınlık bir parça kısılıyor, son katta tamamen loşa dönüyor. Sergide çocuk, kadın ve erkek figürlerinin yanında bulunan yaratıklar başta ürkütücü gelebilir fakat aslında hepsi çok sevimli, candan ve alaka bekliyor. Hatta sanatçı Piccinini onları şöyle anlatıyor, “Bu genetiği değiştirilmiş, laboratuvar ürünü mutant görüntüsüne, dost canlısı bakışlar, tatlı gülümsemeler ve şirin duruşlar eşlik ediyor.” Kesinlikle bu başta çekinerek baktığınız yaratıklar bir an sonra yerini onlara sarılma hissine bırakıyor.
Sanatçının Arter’de sergilenmek üzere ürettiği ‘Davetli Misafir (The Welcome Guest, 2011) bir çocuk ve yaratığın arasında nasıl sevimli bir iletişim olabileceğinin göstergesi. Çocuğun gözlerinin içi parlarken, yaratık ondan sadece ilgi bekliyor.
Sergi, aile olmanın zor ama her durumda sıkı sarılarak kabul etmek olduğunu anlatıyor esasında. Piccinini, olağanüstü ve şaşkınlıkla seyreyleyeceğiniz bu sergiyle bizi aile olmanın gücü üzerine düşünmeye çağırıyor. Şayet kendinizle ve yaratılarınızla barışmak istiyorsanız, sergi görülmeye değer.
21 Ağustos’a kadar Beyoğlu’nda Arter’de görebilirsiniz.
Tel: (0212) 243 37 67
Nihan Bora	17 Mayıs 2011
Sergilerden: Kapalı Kutu, Yüzükoyun ve Bakış
Günlerdir taslakta duran metinler… Olsun, bugüne kısmetmiş. Mısır Apartmanı’na atmıştım kendimi iki hafta önce. Tüm sergileri gezdim. O sergilerden kısa kısa notlar... READ MORE
Nihan Bora	4 Aralık 2010
Şahane illüstrasyonlar sergisi
Türkiye'nin gelmiş geçmiş en iyi çizerlerinden olan Gürbüz Doğan Ekşioğlu'nun Milliyet Gazetesi Kitap Eki için hazırladığı illüstrasyonlardan oluşan yeni bir sergisi var şu günlerde. Füsun İnan Art Gallery'nin 30 Aralık'a kadar konuğu olan Ekşioğlu'nu tanımayanlarınız varsa biraz bahsetmek isterim.
1977 yılından beri karikatür çizen Ekşioğlu, The New Yorker ve Forbes gibi dünyanın en önemli dergileri için kapak tasarladı. Ama ne kapaklar! 11 Eylül saldırılarının ikinci yılında çizdiği kapak, tüm dünyada oldukça ses getirdi ve beğenildi. Hatta bu kapak üzerine ünlü öykü yazarı, eleştirmen, sinemacı olan Susan Sontag derginin editörüne, "Kapağı çok beğendim. Keşke Gürbüz'ü tanısaydım" diyen bir mail göndermiş. The New Yorker'ın beş kez kapağına imzasını atan Ekşioğlu'nun çizimlerinde sıkça sevimli kediler görmeniz mümkün.
15 Eylül 2003 tarihli Gürbüz Doğan Ekşioğlu imzalı
Türkiye'de ve yurt dışında birçok sergi açan Ekşioğlu önemli bir grafik sanatçısı, illüstratör ve akademisyen. Bu, es geçilemeyecek kadar başarılı sanatçımızın 13. kişisel sergisi 5 yıldır Milliyet Gazetesi Kitap eki için yaptığı birbirinden farklı 30'dan fazla orijinal illüstrasyonlardan oluşuyor. 30 Aralık'a kadar Füsun İnan Art Gallery'de olacak. Kaçırmamak gerek.
Gürbüz Doğan Ekşioğlu'nun kedili illüstrasyonlarından biri
"Milliyet Gazetesi, Milliyet Kitap Eki Kapak İllüstrasyonları” Sergisi
Fırını Sok. Zino Apt.
No: 11 / 1 Teşvikiye
Nihan Bora	19 Ekim 2010
Bu hafta bitmeden “Kayıp Eşya Bürosu”na
ALANistanbul'la tanışıklığımız yine bir habere dayanıyor. Radikal Cumartesi için Ömer Ozan Erdoğan'ın Küpşehir sergisi sebebiyle bir araya gelmiştik. Sergi bir şahaneydi o ayrı, şehirler ve küpler görülmeye değerdi. ALANistanbul'un da ilk sergisiydi bu. Galeriyi kuran Arzu İkiz ve arkadaşları ise büyük emek harcamışlardı, belliydi. Şimdiye kadar 10'a yakın sergiye ev sahipliği yapan galeride 22 Ekim'de sona erecek Kayıp Eşya Bürosu'nu bitmeden gezin diye haber vermek istedim.
Yolunuz 22'sine kadar illa ki Tünel'e düşer. Galata'ya doğru inerken ilk sağa doğru kıvrılan yola girmeden karşınızda duran binanın (yanlış hatırlamıyorsam) 4. katı. Açık adresiyse şöyle: Galip Dede Caddesi No: 24/11 Tünel. Sergiyi tavsiye etmemin en önemli özelliği sergide, çevrelerindeki seslere ve ışığa duyarlı robotların olması. Bu robotlara sıcaklık katmak için sanatçı Devrim Kadirbeyoğlu, New York'ta sokaklara atılmış eldivenler takmış. Sanatçı böylece güncel sanat ile ortaya çıkan bir modernizm eleştirisi yapmayı hedefliyor anlaşılan.
"New York şehrinin sokaklarında kaybedilmiş eldivenlerin toparlandığı, tekrar kurgulanıp yeniden kullanıldığı kayıp eşya bürosuna hoş geldiniz. Burada kaybolan eldivenlerin reenkarnasyonlarına kişilik kazandıran, tamamen geri dönüşümlü malzemelerin kullanıldığı Robotlar ile karşılaşacaksınız. Hareketlerini sensor, motor ve insan gücü ile alan Robotlar üşümemek için ellerini birbirine sürtmektedirler. Eldivenlerin birbirlerine dikildiği ceket ise giyenleri sıcak tutacaktır."
Ritim ve İletişim Performansı
Bir de ALANistanbul'da 23 Ekim'de şahane bir etkinlik varmış, ondan da bahsedeyim. Sanatlararası iletişimi hedefleyen MORS isimli ekip; ışık, ses ve ses örneklemleri ile performans sergileyecekler. Ritim ve iletişim performansı olarak isimlendirdikleri bu gösteri ilk ve son kez ALANistanbul'da ücretsiz gerçekleşecek. Detaylı bilgi için siteyi ziyaret edebilirsiniz http://www.alanistanbul.com/