Nusaybinli Şair Serdar: Nusaybin’den ünlü şair ve yazarlar çıkmıştır
Siwarê Hespê Boz (Boz Atın Suvarisi) Yazarı Nusaybinli Şair Bamed Serdar, Metin Aydın'a özel açıklamalarda bulundu.
05 Mart 2015 Perşembe 14:05 < YAZILAR
Boz bir atın süvarisi olan Şair Bamed SERDAR ’ın bu ilk şiir kitabı Siwarê Hespê Boz ( Boz Atın Suvarisi ) -tabir caizse- okurunu dörtnala gidip kendisi buluyor.
Boz bir atın süvarisi olan Şair Bamed SERDAR ’ın bu ilk şiir kitabı Siwarê Hespê Boz ( Boz Atın Suvarisi ) -tabir caizse- okurunu dörtnala gidip kendisi buluyor. Bende olduğu gibi! “Kendimi klasik Kürt edebiyatının maneviyatından beslenen modern Kürt edebiyatının merkezinde görüyorum.” diye tanımlayan Şair Bamed SERDAR , iliklerine değin yaşadığı silme kaotik bir coğrafyanın saklı tüm güzelliklerinden kana kana menbasını alma gayretiyle hemhal, “yenilikçi ve evrensel” bir düzlemde olanı da şiar edinmiş bir diskurla şiirini harmanlama/yaratma telaşı güdüyor. Bu şairanelik -dize dize- selam çakıyor şiirseverlere. O yüzden, Şair Bamed SERDAR ’ın ilk şiir kitabının daha çok “görünür olmayı” hakkettiğini düşünüyorum.
Keyifle okuduğum, içlerinden bir tanesini de çevirdiğimiz Siwarê Hespê Boz ( Boz Atın Suvarisi ) şiir kitabına, onun süvarisi Şair Bamed SERDAR ’a; yolun(uz) ışıklı/nurlu olsun diyorum!
1977 de Nusaybin’in Açıkköyü’nde (Bamidê) doğup ilkokulu köyde, ortaokulu Nusaybin’de ve Liseyi Adana’da okudum. 2002 de Dicle Üniversitesi Sınıf öğretmenliğinden mezun olup aynı yıl öğretmenliğe başladım. 2013’te, Artuklu üniversitesi Kürdoloji de mastır yaptım. Master tezimi Şeyh Şemseddin Ahlati’nin Divanı üzerine yaptım. Lise zamanında edebiyata ilgim vardı. Şiirle başladım, daha sonra klasik Kürt edebiyatı üzerinde çalışmalara başladım ve birçok dergide klasik Kürt edebiyatı üzerine makalelerim yayınlandı. Kendimi klasik Kürt edebiyatının maneviyatından beslenen modern Kürt edebiyatının merkezinde görüyorum. Mele Ehmedê Cizîrî, Ehmedê Xanî, Feqîyê Teyran ve Şeyh Şemseddîn Ahlati v.b. gibi klasik Kürt edebiyatının öncülerinin şiirleriyle güç alan ve bu hermenotik bir yaklaşımla kendimde harmanladığım bir edebiyat geleneğini aslında ifade etmeye çalışıyorum.
“Siwarê Hespê Boz” (“Boz Atın Süvarisi”) isimli bu ilk şiir kitabın “ Belkî Yayınları ”ndan çıktı. Bu ilk kitap nasıl oluştu?
Yaşadığın coğrafyada, özel olarak memleketin Mardin/Nusaybin’de; sanata/sanatçıya ve genel olarak edebiyata yaklaşım nasıldır?
Aslında Mardin ve Nusaybin tarihsel olarak gerek İslam öncesi ve gerek İslam sonrası ilim merkezleri sayılırlar. Nusaybin’deki Mor Yakup kilisesi ve Selman Farisi’nin Nusaybin’de bir papazın yanında ilim tahsil etmesi, İslam öncesi ilim merkezi olduğunun ispatıdır. İslam ile birlikte Nusaybin’de gerek Osmanlı zamanında gerek cumhuriyet zamanında epey klasik Kürt medresesi bulunuyordu. Bu da halk içinde bir aydınlanmayı getirdi. Son zamanlardaki politik yaklaşımlardan dolayı Nusaybin insanının Avrupa’yla olan ilişkisi gidip gelmeleri ayrıca bir aydınlanmayı getirdi. Nusaybin’den Kürt edebiyatında ünlü şair ve yazarlar çıkmışlar. Nusaybin halkının şu çağdaki hızlı hayat akışındaki durumda yine de sanata ve sanatçıya değer verdiklerini düşünüyorum.
İtici bulduğum ve çokluk angajmanlar üzre, tarafgirlik yönü çok baskın, handiyse “tarikatvari” eğilimlerin uç verdiğini de gördüğüm bir Kürd edebiyatı da terennüm ediyor… Akademik kariyer yapan biri olarak, Türkiye’deki Kürdleri baz alarak, bu yaptığım değerlendirmeyi nasıl okuyorsun?
Sekülerleşme sonucunda dünya çok sesli ve eşitçi bir dünyaya girilmekte olduğumuz bu çağda artık var olan edebi bilgi ve yöntemler yetmemektedir. Hele hele Türkiye’de bir yenilemeye ihtiyaç duyulmaktadır. Ancak bu eski anlayışı da kırmak kolay olacağını zannetmiyorum.Kürt edebi sahada bu anlayış bir hayli karışık olmakla beraber hem resmi bir otoritenin var olmaması sizin bahsettiğiniz tarafgirlik ve taassup yönü ağır basan eğilimlerin varlığını ortaya çıkartmaktadır. Tabi edebi sahada muhakkak ki evrensel bir ölçüt olmalı veya en azından bu ölçüt hedef alınmalı.
Geleneksel edebiyat ile modern edebiyat şiirinde neredeyse dans ediyor… Şiirinde ruh bulan bu iki ayrı ama yekvücut dünya, sanki yer yer (dilsel ve semantik olarak) birbirinin ayağına da basabiliyor... Ne dersin; bu gözüme takılan/batan nokta hakkında düşünmeye değer mi?
Tabiî ki olumlu bütün katkılarını ıskalamadan, 25-30 yıl öncesinde, “bir dil yaratmak” gibi “arızalı” bir mottoyla “popülerleşen”, Türkiye’de Kürdçe çıkmış ve Türkçeye de o dakika -aynı kesimlerce- çevrilip okunan/okutulan (hala aynı minval üzre birileri var, maalesef!), “Türkmanci” diyebileceğim, ne Kürdçe ne de Türkçeye gıdım katkı sunmayan bir “absürd” dile duhul olmuş, bu gereğinden fazla parlatılmış eserlerden, bugün artık Kürdçe edebiyatın “kurtarıcılardan” arınmaya başladığı/geldiği bir nispi “normalleşme” halini esas alarak; bahsi geçen o üretimlerden günümüz sanatsal üretimlerine; yazar ve sanatçıları da unutmadan, neler söylemek istersin?
25-30 yıl önce Türkiye’de bir nevi kavga edebiyatla yapılırdı. Tabi bu kavganın kiri edebiyata da bulaşmıştı. Kürt edebiyatı da bundan nasibini almıştı. Sizin tasvir ettiğiniz durum öyleydi. Ama şimdi teknoloji bu durumu bozdu. Bir nevi bu kavgalar facebook ve tweter üzerinden yapılıyor artık. Edebiyat zamanımızda biraz da yalnız kalmıştır.