Sensizlik Esti Yüreğime / İnci Geçkil – DergiZan
“İmdat!” demeye engel olur gururun, düşme!
Kalıbı üç kuruş etmez adamların söylediği sözden yaralanır onurun, düşme!
Düşme ki kıymetin bilinsin!.
Halimi sormayın artık..
İyiyim diyorum ya, iyiyim işte..
Ya da anlayın işte, anlatacak söz yok ki söyleyeyim.
Nasıl görmek istiyorsanız öyleyim…..
Sadece susuyorum, konuştukça ağırlaşan kelimelerim var..
Susmalara hapsettim gözyaşlarımı..
O susar. Her işiniz ters gidiyormuş gibi gelir. Herkesle kavgalısınızdır. Kimse sizi sevmiyordur. Hiç arkadaşınız yoktur. Kötü zamanınızda yalnızsınızdır. Başınız ağrıyordur, burnunuz tıkalıdır. Ne bileyim. Hayatın çok kötüdür. O gülümser; hepsi geçer..
Beni çok sevdiğine inandırıp da hiç gitmeyeceğim diyenler, benim hayatımı hiçe sayıp gittiler. Ama hiç biri de ilk aşkıma, ilk acıma benzemedi. Ve bu bana hayatım boyunca unutamayacağım bir gerçeği öğretti.
Bir gün karşılaşacağız seninle. Sen parmağındakini saklayacaksın benden, ben ise gözlerimi kaçıracağım senden. Yüreğimiz acıyacak. Ne kadar istesek de sarılamayacağız o an. İkimize de zor olsa da devam edeceğiz yolumuza. Sonra yanımızdakiler soracak kim O? Hiç, hiç kimse diyeceğiz..
Bilseydim, bana ait olmayan seslenişini, sahiplenir miydim?.. Şimdi bir mevsimlik aşk kaldı avuçlarımda.. Kalbime henüz söyleyemedim gittiğini.. Öğrenirse onun da acı çekmesinden korkuyorum.. Sevdamın yokluğuna alışabilirim belki ama, senin uzak yolların sonunda olman içimi acıtıyor.. En büyük silahınla vurdun beni.. Asıl acı olan unutulmak.. Unutulmayan olmak.. Benim kırgınlığım aşka.. Sen lütfen üstüne alınma.
Duygusuz olmayı merak ediyorum. Hiç üzülmemeyi, hiç ağlamamayı, hiç sevmemeyi, dünyanın umurunda olmaması nasıl bir şey merak ediyorum.
Öyle uzun uzun anlatamam ki, sıkılırsın benden. Hem anlatacak fazla bir şeyim de yok; herkes gibiyim; yaralarını saklayan, gülümseyen. Peki sen, gerçekleri öğrendiğinde çekip gideceklerden misin?
Kalbini kıranlara öfkelisin, biliyorum.
Çok değer verirken, birden bire az değer görmek
İncitti seni. Anlıyorum. Anlamaz mıyım hiç?
Ama sende anla biraz. Hayat böyle. İnsanlar böyle. Gör biraz.
Hiç yapmaz dediklerin, yapmaz dediğin şeyleri yapar.
Hiç gitmez dediklerin, hiç gitmeyeceğini sandığın bi anda gider.
Ortada kalırsın. Oysa onlar seni kırdıklarını sandıklarında, seni bambaşka biri yaptıklarından habersizlerdir.
Bunu unutma; kırıldıkça, değişirsin.
Bunu asla unutma; seni üzmüş olanlar, seni mutlu edenlerden daha çok yarar sağlamıştır sana.
Dört Şiir / Zeynep Sümer