Avaz Avaz: Röportaj: Yüzyüzeyken Konuşuruz
Author: Buse Ozdelice | Posted at: 26.11.13 | Filed Under: çay, evdekilere selam, indie, kaan boşnak, kadıköy, psychedelic rock, retorik, röportaj, yeni albüm, yüzyüzeyken konuşuruz
Yüzyüzeyken Konuşuruz'u dinliyor, yakından takip ediyorduk. Haklarında söylenenler, yazılanlar dolayısıyla da kafamızda ister istemez bir imaj çizmişlerdi. Ancak her şey daha farklıymış. Yaratıcılığı bir kenara bırakıyoruz ve evet, yüzyüzeyken konuştuk.
''Çay''lı röportajda çay meselesinden popülerleşen müziklerine, albüm sürecinden aslında yapmak istediklerine, Kadıköy Sound'una ve en önemlisi kendilerine dair sormadığımız soru kalmadı. Uzun uzun sohbet ettik, tanıştık ve Yüzyüzeyken Konuşuruz'u daha da sevdik.
Buse: Aslında Yüzyüzeyken Konuşuruz’un altında baya felsefe aramıştım. Çünkü sosyal medyaya çok bağlı olan hayatlarımıza dem vuruyor; yüz yüze iken konuşalım, sosyal medya üzerinden konuşmayalım gibi... Samimiyet, içtenlik ve benzeri duygularla yoğrulmuş bir felsefe...
Buse: Evet, mesela benim de Yüzyüzeyken Konuşuruz ile ilk tanışmam tumblr üzerinden olmuştu. ''Bu grup dashboard'u anlamlı gifleriyle dolduracak!'' dediğimi ve bu süreci belki uzatabilirim diye paylaşmaktan çekindiğimi. Çok net hatırlıyorum.
Kaan: Evet, o bizi birazcık yoruyor. ''Biz neden müzik yapıyoruz?'' sorusunu çok fazla sormaya başladık çünkü kendimiz müzik yapıyorduk ve sonra mesele abartılınca ne olduğunu bir süre anlayamadık. Ama müziğin bir matematiğinin olmaması gerekiyor.
Kaan: Ben işin başında Yüzyüzeyken Konuşuruz’a Kadıköy Sound derken aslında dalga geçiyordum. Sonra o bir şekilde ciddiye alındı. Kadıköy Sound diye bir şey yok ki! Kadıköy Sound, Demirhan Bayram’la Cenk Taner’in oturup içki içerken geyik yaparken ortaya attıkları bir söz. İncelediğimizde sınırları da yok aslında. O sadece bir kafa hareketi. Ama Türkiye’de müzik akım ve türleri o kadar gelişmedi. Sadece rock, alternatif rock, pop rock diye ayrılıyor. Yani bu sistemde bizim de bunu şu rock, bu rock diye ayırmamıza çok fırsat yok. Amerika’da yaşıyor olsaydık diyeceğimiz şey 60’lar psychedelic folk yapıyoruz olurdu. Ama şu an Türkiye’de 60’lar folk yapıyoruz diyebileceğimiz bir ortam yok. Hayalimiz de 60'lar döneminde yapılmış psychedelic akımdan beslenerek müzik yapmak. Tam olarak hedefimiz de bu bizim.
Buse: Öyleyse Kadıköy Sound'u unutuyor, yarın bir gün Yüzyüzeyken Konuşuruz'u bir janra ile anmak istediğimizde psychedelic rock diyoruz.
Buse: Müziğinizin alt yapısında öyle bir tını var zaten. Ama sözleri Türkçe olunca bir çok dinleyici için ''rock''tan öteye gidemiyor.
Kaan: Türkiye’de yapıldı aslında ama başarılı olamadı. Anadolu pop diye bir akım çıktı. Cahit Berkay’ın söylediğine göre Anadolu pop akımı aslında pop müzik değilmiş. Andy Warhol'un pop anlayışıyla birleştirmişler. Anadolu pop diye bir akım çıkmış ortaya ama Türkçe sözleriyle, bu coğrafyanın türkülerinden psychedelic rock yapıyorlar. Ondan sonra anadolu rock müziği günümüz gençliği tarafından kokan çorap muamelesi gördü. Avrupa menşeli topluluklar kendi partilerinde Erkin Koray, Selda Bağcan çalmaya başlayınca da bu akımın değerini anladılar.
Kaan: Hep söylüyorum; bunlar benim yaşadığım şeyler değil. 21 yaşındayım, o kadar çok şeyi nasıl yaşamış olabilirim? Sadece birazcık izlemek, okumak, görmek, onlarla alakalı olanları birleştirebilmek, biraz da bir şeyler yazıp çizme yeteneği varsa insan onları bir araya getirebiliyor. Ama ben bu zamana kadar kendime ben edebiyatçıyım, ben şairim, ben müzisyenim demekten utandım, çekindim. Çünkü insanlar çok acımasızca eleştirebiliyorlar böyle şeyleri. Ben eğer edebiyat ile ilgilenip edebiyat okuyorsam ve müziğimin içinde insanları etkileyen bir şey varsa, ben de o işin içindeyim, uğraşıyorum.
Ama nasıl yaptığım/yazdığım konusunda hiç bir fikrim yok. Şarkı yapmaya otururum, yapamam. Saatlerce uğraşırım veya bazen haftalarca uğraşırım yapamam. Ama bir gün gelir otururum 15 dakikada bir şarkı yazarım, hit olur. Hiç bildiğim kullandığım bir yöntemim yok. Allah vergisi (gülüşmeler)
Engin: Hiç bir zaman tamam biz ''Sound’u yaptık, tamam mükemmel. Şimdi bunun ekmeğini yiyelim. Bu Sound’a 5 şarkı daha çıkaralım..'' demedik. Hala tatmin olamayıp deniyoruz.
Burak : Şarkıların ve sözlerinin bir anda aklına geldiğini söylemiştin. ''Albüm yapacağız, şarkı çıkarmalıyız.'' düşüncesi seni/sizi sıkıştırıp zora sokar mı ?
Buse: İlk EP’niz ''Birkaç Yıl Sonra Utanılacak Şarkılar''. Gerçekten utandığınız şarkınız var mı dönemde?
Kaan: O isim biraz geyikti. Daha önce hiç o kadar aşk kokan şarkılar yapmamıştık. O yüzden ismini öyle olsun dedik. Aşk şarkıları yazdık aptal gibi, kesin utanırız diye. Şarkılardan utanmıyoruz. Sadece sıkıldık. Nick Cave’de aşk şarkısı yapıyor. Aşk şarkısı yapan adam illa Halil Sezai gibi mi olacak yani.
Buse: Şarkılar demişken albüme geçiş yapmak istiyorum. Kayıt süreci nasıldı? Kimlerle çalıştınız?
Kaan: Bir gün evde oturuyordum. Burak Güngörmüş’ten – Fono Müzik’ten- bir mail aldım. Aynen ‘’Gençler albüm yapmak ister misiniz?’’ diye yazıyordu. Hakan Abi (Hakan Özer) albümün sanat yönetmenliğini yaptı. Hakan Abi bizim şarkıları Burak’a dinletmiş. Burak’da hemen albüm yapaşım bu çocuklara diyor onun üzerine. Mailler, görüşmeler derken arkadaş olduk, çok sevdik birbirimizi. Ondan yaklaşık 2 ay sonrada grubun son halini tamamladık ve şarkıları seçtik, stüdyoya girdik. Asıl kayıtlarımız üç gün sürdü bizim. Sonrasında mix’leri aldık, dinledik. Neresinin olup olmadığı konusunda tartıştık ve yaptığımız kayıtların üzerinde küçük düzenlemeler yaptık. Gitar ve vokallerin bazılarını değiştirdik. Araya Gezi Parkı dönemi/olayları girdi. O sırada mix/mastering süreci oldu. Asıl hedefimiz albümü haziran başında yayınlamaktı ancak Gezi olaylarından dolayı ertelendi. Eylül sonunda yayınladık.
Buse: Harika. Peki albümden nasıl bir reaksiyon alıyorsunuz?
Kaan: İlk dinleyici kitlemiz şarkıları çok fazla beğenmedi. Alıştıklarından farklı tınlayan bazı sesler yüzünden hala eski kayıtları dinlemeyi tercih ediyorlar ama Yüzyüzeyken Konuşuruz’u ilk defa dinleyen insanlar çok beğenmişler albümü. Müzik yazarları albüm hakkında güzel yorumlarda bulundu. Hoşumuza gidiyor bu durum tabi ister istemez. Albümün beğenilmesi gayet güzel.
Kaan: Paranız yoksa Youtube’dan dinleyebiliyorsunuz ama paralıysanız iTunes’dan indirimli olarak satın alabiliyorsunuz. Normal fiyatıyla da D&R, Mephisto gibi müzik marketlerden alabiliyorsunuz. Fizy’den de dinleyebilirsiniz. Öyle faşistlik yapmıyoruz. Para vermeden de herkes dinleyebilir albümü.
Kaan: O şarkıyı yaparken aslında içerikten çok sound’a dikkat etmiştik. ‘68 Amerikan gençliğinin Vietnam ile alakalı yaptığı şarkılar gibi, The Doors’un şarkılarına bir göndermeydi sound olarak. ’68 Amerikan psychedelic - politik müziğin esinlenmesiydi. İçerik de güzel oldu ancak yayınlanma süreci geç oldu. Çünkü o sırada gerçekten Gezi’nin içindeydim. Birebir sahadaydım ve eve gidip şarkı yapma fırsatım olmadı. Olayların üzerinden 1-2 hafta geçtikten sonra eve gidip üzerine düşünebildim. Öyle ortaya çıktı. Gezi olayları güzel bir olgunlaşma sürecini beraberinde getirdi. Aydınlanma Çağı gibiydi. Siyasetin Gezi’deki hali gençleri her açıdan besledi.
Buse: Çok iddialı oldu bu yahu.
Kaan: Ama bizim jenerasyondan bahsediyorum; Halimden Konan Anlar, Can Güngör, Rehber, Nihil Piraye, Peygamber Vitesi… Eski topraklardan da say say bitmez; Nekropsi – ki en başarılı grup benim için - , DDR, Cemiyette Pişiyorum… Cemiyette Pişiyorum dinleyerek büyüdüm ben. Deli Gömleği aynı şekilde, çok severim. Ama onlar bizi sevmez, ne yazık ki.
Kaan: Evet. Geçenlerde de Meksika’da 15-20 kişinin dinlediği/takip ettiği verilerini gördük. Amerika’da da - 10 adet sanırım - iTunes üzerinden albüm satın alınmış. Bu tarz veriler de mevcut. Nerede ne oluyor, kimler dinliyor, takip ediyoruz çünkü müziğinin ne kadar insana ulaştığını bilmek heyecan verici bir olay. Üstelik bu aşamadayken yurt dışında konser verecek olma fikri çok heyecanlı.