Küskün Çocuk / Muzaffer Candaner « Son Gemi Dergisi|
Bugün 21 Temmuz 2019 - 15:45
Küskün Çocuk / Muzaffer Candaner
01 Temmuz 2016 8
Zamanı epeyce gerilere saracağız… İlkokuldayım… Annemin zoruyla Ganime teyzelere gittik.
İlk defa geldiğim iki katlı, geniş bir taş bina. Arkada bahçesi, ortada iç avlusu var… Avluda tulumba ve sağa-sola düzenli yerleştirilmiş aletler, edevatlar.
Baba çiftçi. Çoğunlukla köyde kalıyormuş… Ganime teyze yalnız… İki kadın sohbet ederken ben iç avluya indim… Sağı-solu kurcaladım… Sonra yukarı çıktım. Bir çocuktan bahsediyorlardı… Ganime teyze:
-“Herkes ‘deli’ olduğunu söylüyor. Sokağa bırakma, belediye görürse alıp tımarhaneye kapatır diyorlar.” şeklinde dert yanıyordu.
Sıkılmıştım… Kalktık… Çıkarken, Ganime teyze elindeki koca bir anahtarla bir kapıyı açtı ve bahsettikleri o çocuğu gösterdi bize: -“İşte oğlum Yusuf”
Yusuf, hep kilitli tutulan o loş odada köşeye çekilmiş, ayaklarını toplayıp ellerini kavuşturmuş, başını dizlerine dayamış durumda oturuyordu…
Ben şok yaşarken annem: “vah-vah” larla başlayan acıdığını belirtir sözler sarf ediyordu.
Sonradan öğrendik ki “acımak” gibi çok insani bir duygunun dışavurumunun, bu özel muhatabını “işe yaramazlık” çukuruna iteceğini bilmeden herkes Yusuf’a böyle davranmış.
O zamanlar, “delilik” diye tabirlenen Yusuf’un bilinmeyen durumunun günümüzdeki adı: “Down Sendromu”; hastalık bile değil, genetik farklılık.
Ganime teyze, iyi bir şey yapmış; okula dahi gitmeyen yaşıtım Yusuf’un yalnızlığını azaltmak amacıyla eşin-dostun çocuklarını eve davet etmişti.
Annemin: “O, acınacak durumda ve hasta. İyi davranmalısın.” tembihleriyle, ben de gittim. Hatta gidişim süreklilik kazandı… Çoğunlukla aynı sözlerle hazırlanmış birkaç çocuk, o izbe odada birlikte oluyor ve Yusuf’a acıyarak, şefkat gösteriyorduk.
Yapmacıklığı sezen Yusuf; uzun-uzun yüzümüze bakıyor, kaşlarını çatıyor, başını iki yana sallayıp memnuniyetsizliğini ifade ediyordu. Yusuf, hiç mutlu değildi… Biz de ne yapacağımızı bilemez haldeydik…
Bir gün, bu erkekler gurubuna bir kız katıldı: Kurtarıcımız, Nalan.
İnce narin yapılı, kocaman mavi gözlü, sarı saçlarını atkuyruğu yapmış, hepimizi, o çocuk masumiyetiyle kendine âşık! eden cin gibi, ateş parçası bir kız… İlk karşılaşmamızda dahi fırtına gibi esti:
-“Bu ne ya… Niye bu karanlık odadasınız… Aşağıda avlu, arkada bahçe var… Haydi, iniyoruz” diyerek, Ganime teyzenin itirazlarına rağmen bizi sürükledi. Baktım, Yusuf’un elini tutmuştu… İlk defa gözlerinin parladığını gördüğüm Yusuf gülüyordu… Nalan, onu bunalımdan çekip çıkarmaya başlamıştı sanki.
“Görev” diye geldiğimiz yere; Nalan’ın varlığı nedeniyle, artık koşturuyorduk… Bahçedeydik, avludaydık…
Dikkat ettim; Nalan, bizim Yusuf’a davrandığımız gibi davranmıyordu… Hep doğaldı… Bizimle nasılsa, hiç ayırt etmeden Yusuf’la da öyleydi. Onun lügatinde “acımak” yoktu sanki… Çoğunlukla coşkulu ve neşeliydi… Ancak gerektiğinde Yusuf’a da kızıyor, hatta azarlıyordu… Bazen de bir büyük abla gibi saçlarını okşuyordu. Biz de çözümün “acımak değil, anlamak ve doğal davranış” olduğunu Nalan’dan öğrenmiştik.
İki yıllık sıkı birlikteliğin sonunda; Nalan’ın sayesinde Yusuf’un yaşamı değişti. O, hayatından memnun, farklılığı ile barışık, kendine güvenli, yaşama bağlanmış, geleceğe umutla bakan biriydi artık.
Günümüze geldiğimizde, Nalan tam mesleğini buldu; psikoloji öğrenimi gördü… Şu anda kariyerinin zirvesinde… Profesör oldu.
Yusuf’ta bir yetenek keşfedildi… Nalan’ın girişimleriyle bu yetenek eğitildi… O şimdi tanınmış bir ressam… Sergiler açıyor. En önemlisi mutlu bir insan.
Ve… Nalan’la çok iyi dostlar… Ankara’da bir sitede komşular… Sıklıkla görüşüyor, birlikte oluyorlar.
Lale Mevsimi -3- / Nalan Katı
Umman / Zeynep Pınarbaşı
Harika basladi. Anlatim duru ve guzel cok begendim. Tek elestirim anlatılmak istenen hikayenin sonuna sıkıştırılmış ve özet gecilmiş gibi sanki.
Beğeninize memnun oldum.
“Sıkıştırma ve özet” konusunda haklısınız… Bu uygulama; “uzatmamak” adına tercih edildi.
Yüreğinize kaleminize sağlık üstadım,mutluluk aranırsa yakalamak mümkün…saygılarımla,,
“Mutluluk doğallıkta” diyesim var. Elinize sağlık harika bir anı ve harika bir paylaşım..
Ne güzel kelimedir o: “İÇTENLİK”
Sevgili Muzaffer hocam yine farkındalığı yüksek , duyarlılığı olan müthiş bir yazı … Kaleminize sağlık ?
Motivasyon kaynağı yorumunuza teşekkür ederim Değerli Safiye Elber.