İnsanın bazı okuduğu,izlediği,duyduğu şeyler yıllar geçse de öneminden bir şey kaybetmiyor,hala her kelimesini hatırlıyorsun,hatta ve hatta düşünceni ona göre şekillendiriyorsun."Kürk Mantolu Madonna" benim için öyle bir kitap.Etrafımda gördüğüm, duyduğum,defalarca şahit olduğum ve aşk diye kulaklara çalınan samimiyetsiz,sığ ve tiksindirici ilişkiler beni aşk denen şeyin bir masaldan ibaret olduğuna inandırdı.Şayet aşk gördüklerim olsaydı varlığını büsbütün inkar ederdim.Masal olduğuna inanmak daha güzel. Raif Efendiyle tanışmamız olağanüstüydü.Ne bir yanılsama ne de masal. Gerçeklik üzerinden tüm çıplaklığıyla aşkı tanıdım.Bu naif adama aşık olmamak elde değil.Yaşadıklarını yaşamak istedim hep.Onu aradım.O kadar mümkün ama o kadar da uzak.Haliyle bulamadım.
Varolan yalnızlık sevdama bir de bu eklenince "mutlak yalnızlık"ı kabullendim. Bir şeyler yanlış olacak ki kendimi gene bir ilişkinin içinde buldum!Evet insan nasıl mutlu olduğunu neyden zevk aldığını bilir, zaten bunlara göre ilişki kurar. Karşılıklı tüketilen heyecan içimizdeki özlemleri açığa çıkarır,ilişki düğümlenir.Bu durum bir kısır döngüdür.Özlemlerin imkansızlığı düşüncesi içinde birine tutunursun ve başa dönersin. Hayatıma giren erkekleri kafamda olmalarını istediğim gibi görmeye çalıştım. Başka türlü mutsuz hissediyordum.Lakin böyle de mutsuz oldum.Unuttuğum nokta Raif Efendiyi Raif yapanın Maria Puder olmasıydı..
Özgürlük Kesintisiz,durmaksızın büyüyen fırtınalardan kaçmak için sığındığım limanlarım vardı. Dünyanın hiç bir yeri yoktur ki bu fırtınadan nasiplenmesin.Limanda da olsam sadece arkamı dönebildiğim bir gerçeklikten kaçıştı bu.O korkunç dalgalarını görmesem de rüzgarından üşüdüğüm ve sarsıldığım fırtınalar.Karaya çıkmak kolay elbet ama çürürsün,için içini yerken,senin yerin gene denizler. Bırakmak zor işte sana güven veren şeyleri. Korkuları boğmak da öyle.Hem alışmış oluyorsun bir süre sonra çiçeklerin güzelliğine.Ruhun sarsıntıları inkar etmek istiyor.