Hastalar Risalesinin Kerameti / İnançlar / Milliyet Blog
Eğitimci yazar Arif Arslan’ın anlattığı gerçek bir hikayeye göre, 1970’li yılların sonunda, Ege üniversitesi Tıp Fakültesinde sağlık eleman ıolarak çalışan İsmail isimli bir genç, şiddetli bir hastalığa yakalanır. Günden güne erimekte, ağrıları çekilmez bir hâl almaktadır. Üzün bir muayene ve tetkiklerden sonra doktorlar, ölümcül bir hastalığa yakalandığını görürler. Fakat kendisine söyleyip üzmemek için şöyle derler:
—Fazla merak edilecek bir hastalığın yok. Sen git, ye iç, gez eğlen, keyfine bak. Çalışmana gerek yok. İzinli sayılacaksın. Tabiî maaşını da alacaksın. Akıl erdiremez buna İsmail. Hem fazla merak edilecek bir durumu yoktur, hem de izin verilmekte, yeyip içip gezmesi istenmektedir.
“Demek müthiş bir derdim var ki, bana söylemiyorlar. Yaptıklarıtavsiyelere bakılırsa, ben devasız bir derde düştüm” der kendi kendine.
Hastalığını bildiğine inandığıbir hemşireye yalvarır, ısrar eder:
—Ne olur söyleyin, benim ne hastalığım var?” diye sorar.
—Sen ölümcül bir hastalığa yakalanmışsın. İyileşmen mümkün değil. Hastalık çok ilerlemiş. Üç ay ömrün var.
Şiddetli bir üzüntü sarar İsmail’i. Madem üçay ömrü vardır, hazırlıklara şimdiden başlamalıdır.
—Hayrola, kefeni kime alıyorsun? Ölümü düşünmek iyidir, ama sen çok gençsin, der.
—Kendime alıyorum, diye cevaplar İsmail. Doktorlar üçay ömrümün olduğunu söylediler. Çaresiz bir hastalığa yakalandım.
Ölümün ve hayatın sadece Allah’ın iradesine bağlı olduğunu, hastalığıda, şifayıda ancak Onun verdiğini bilen Y. Pekmezci, ona Bediüzzaman Hazretlerinin Hastalar Risalesi isimli eserini hediye ederek şöyle der:
—Madem üçay sonra öleceksin, al şunu oku. Öleceksen imanlı öl. Kim bilir bu yaşa kadar sana faydası olmayan nice işe zamanını harcadın. Zaten küçük bir kitap, al oku.
O anda kefen bezi almaktan vazgeçen İsmail, deniz kenarına gider ve kitabı okur. Okudukça moral bulduğunu, hafiflediğini, içini bir sevinçve mutluluğun kapladığınıgörür. Bir kez okumakla yetinmez, defalarca okur. Hatta evde canısı kıldıkça ve yatmadan önce tekrar tekrar aynı kitabı mütalâa eder.
—Olamaz böyle bir şey. Bu bir mucize, diyerek şaşkınlıklarını ifade ederler.
—Sen ne yaptın ki, bu ağır hastalıktan kurtuldun?
—Siz nasıl karşılarsınız bilemem. Ama ben o günden beri bu kitabı okudum. Çok rahatladım ve moral buldum, der.
—Gerçekten dediğin gibiyse bu kitabı bütün hastaların odasına bırakmak gerekir. Çünkü bir hastanın iyileşmesinde psikolojik tedavinin önemi büyüktür, diyerek ilgi gösterirler.
—Ben size kırgınım. Hayata dönmesine vesile olduğunuz adamın düğününe gelmediniz, diye şaka ederek kendisini tanıtır. Sevinç içinde, gülerek sohbet ederler.
Şimdi birkaç devadan alıntılar yapmak istiyoruz:
Ey sabırsız hasta! Sabret ve şükret. Senin bu hastalığın, ömür dakikalarını birer saat ibadet hükmüne (geçerli ibadet haline)getirebilir.
Ey şekvâcı (şikayetçi)hasta! Senin hakkın şekvâ değil, şükürdür, sabırdır. Çünkü senin vücudun ve âzâ ve cihazatın, (bedenin ve el, ayak, göz, kulak gibi organların)senin mülkün değildir. Sen onları yapmamışsın, başka tezgâhlardan satın almamışsın. Demek başkasının mülküdür. Onların mâliki, mülkünde istediği gibi tasarruf eder. (Senin vücudunun asıl sahibi olan Allah, organ ve cihazlarına dilediğini yapar.)
Ey âhiretini düşünen hasta! Hastalık, sabun gibi, günahların kirlerini yıkar, temizler. Hastalıklar keffâretü'z-zünub (günahların kefareti-günahların affedilmesine vesile)olduğu Hadis-i Sahih’le (doğruluğu kesin Hadis-i Şerif ile)sabittir.
Ey âh ü enîn eden (ah çekip inleyen)hasta! Hastalığın suretine (dış görüntüsüne)bakıp ah eyleme; mânâsına (derin anlamına)bak, oh de. Eğer hastalığın mânâsı güzel birşey olmasaydı, Hâlık-ı Rahîm (sınırsız merhamet sahibi olan herşeyi yaratan Allah)en sevdiği ibâdına (kullarına)hastalıkları vermezdi. Halbuki, hadis-i sahihte (doğruluğu kesin olan Peygamberimizin sözü)vardır ki,
Ey hastalık vasıtasıyla hayrat (hayırlar-iyilikler)yapamamaktan şekvâ eden hasta! Şükret. Hayrâtın en hâlisinin (iyi, temiz)kapısını sana açan, hastalıktır. Hastalık mütemadiyen (daima, sürekli olarak)hastaya ve lillâh için (Allah için)hastaya bakıcılara sevap kazandırmakla beraber, duanın makbuliyetine (kabul edilmesi için)en mühim bir vesiledir.
Ey nüzul (inme-felç)gibi ağır hastalıklara müptelâ olan kardeş! Evvelâ sana müjde ediyorum ki, mü'min için nüzul mübarek sayılıyor. Bunu çoktan ehl-i velâyetten (Allah dostlarından)işitiyordum, sırrını bilmezdim. Bir sırrı şöyle kalbime geliyor ki:
Ey hasta kardeşler! Siz gayet nâfi (faydalı)ve her derde devâ ve hakikî lezzetli kudsî (kutsal)bir tiryak (ilaç)isterseniz, imanınızı inkişaf ettiriniz (geliştiriniz). Yani, tevbe ve istiğfar (Allah’tan bağışlanma dileme)ile ve namaz ve ubudiyetle (kullukla), o tiryak-ı kudsî (kutsal ilaç)olan imanı ve imandan gelen ilâcı istimal ediniz (kullanınız).
Cenâb-ı Hak sizlere şifa versin, hastalıklarınızı keffâretü'z-zünub (günahlarınızı affettiren kefaret)yapsın. Âmin, âmin, âmin.