Tülay GÜRDAL: Kasım 2009
"Gelsinler ki, kendilerine ait bir takım menfaatlere şahit olsunlar ve Allah’ın kendilerine rızık olarak verdiği (kurbanlık) hayvanlar üzerine belli günlerde (onları kurban ederken) Allah’ın adını ansınlar. Artık onlardan siz de yiyin, yoksula fakire de yedirin." HAC SÛRESİ, 28. Ayet
Bayramlar; insanlar arasındaki karşılıklı sevgi ve saygının pekiştiği günlerdir. Bayramlar; insanların birbirleriyle olan dargınlıklarını unuttukları, barıştıkları, kardeşçe kucaklaştıkları günlerdir. Bayramlar; millî ve dini duyguların, inançların, geleneklerin uygulanıp hayata geçirildiği, bir toplumda millet olma şuurunun güçlü bir şekilde ortaya çıktığı günlerdir.
İşte bu anlamda her zamankinden daha çok muhtaç olduğumuz birlik ve beraberliğimizi, kardeşliğimizi en sıcak şekilde hissetmeye; dostluğu, sevgiyi ve geleceğimizi.. Ekmeğimizi, aşımızı.. Kederimizi, acımızı ve yalnızlığımızı paylaşmaya ihtiyaç duyduğumuz şu günlerde bu bayram umut ediyorum ki bizlere, HUZUR, SEVGİ, ANLAYIŞ, HOŞGÖRÜ getirsin!
Bu duygu ve düşünceyle güzel ve yalnız ülkemde daima birarada, sevgi dolu kardeşçe nice bayramlar geçirmek istemiyle; Mübarek Kurban Bayramımız kutlu ve mutlu olsun!
Gönderen Tülay gürdal zaman: 20:00 2 yorum
Gönderen Tülay gürdal zaman: 19:57 4 yorum
“Doğruları söylediği için” Serez Çarşısı’nda sabah vakti yağmur çiselerken padişahın celladı idam ipini boynuna geçirdiği vakit;
“Madem ki, bu kerre mağlubuz
Netsek, neylesek zait
Verin ki basak bağrına mührümüzü” Şeyh Bedrettin "Vâridât"
Günümüzde yaratılmaya çalışılan Türk- Kürt çatışmasına en güzel örnek olacak şahıslardan biri Diyap Ağa. (Diyap YILDIRIM 1852, Gözlüçayır / Çemişgezek, Tunceli)
Kurtuluş savaşı sırasında vatanın birliği ve kurtuluşu için mensup olduğu Ferhatuşağı aşireti ile birlikte işgale karşı koyan bir halk kahramanı olan Diyap Ağa, 1. Millet Meclisi Tunceli Mebusu. Yunan ordusu Polatlı'ya kadar ilerlemiştir. Top sesleri Ankara'dan duyulmaktadır. Meclis'te yapılan gizli görüşmede Fevzi Paşa, Ankara'nın bir hafta içinde boşaltılması gerektiğini ve Meclis'in Kayseri'ye taşınmasına karar verildiğini açıklar.
"Bir şaşkınlık sessizliğinden sonra Meclis patladı:
"Bu iki hususun görüşülerek karara bağlanmasını rica ediyorum." Kürsüden indi. Erzurum Milletvekili Durak Bey (Sakarya) kürsüye yürüken bağırdı:
Oturumu yöneten Dr. Adnan Bey'in cevabını beklemeden kürsiye çıktı:
"Efendiler! Biz bu davaya başladığımız gün, elimizde ne böyle bir ordu vardı, ne bu kadar silah. Bugün eskiye nispetle çok kuvvetliyiz. Bu sebeple Bakanlar Kurulu'nun önerisini reddediyorum..."
"..Halk gidebilir. Ailelerimiz gidebilir. Memurlar gidebilir. Herkes gidebilir..."
"..Ama biz, elimizde silah, burada öleceğiz. Hiçbirimiz şehitlerimizden daha büyük değiliz."
Meclis ayağa fırlayıp Durak Bey'i alkışlamaya başladı. Bakanlar Kurulu'nun önerisini hep reddeden yoğun alkışla destekleniyordu. Ama birkaç milletvekilinin telaşa kapıldığı da gözleniyordu. Son olarak beklenilmez bir şey oldu; o güne kadar hiç söz alıp konuşmamış olan Tunceli Milletvekili Diyap Ağa'nın elini kaldırdığı görüldü. Dr. Adnan Bey inanamadı, sordu:
Meclis sustu. Sakalı göğsüne inen Diyap Ağa, ağır ağır kürsiye geldi. Gözlerini kısarak Meclis'i süzdü. "Lafım kısadır.." dedi, "..biz buraya kaçmaya mı geldik, yoksa kavga ederek ölmeye mi?"
Meclis alkıştan yıkılacaktı." Şu Çılgın Türkler, sf: 210-211 / Turgut ÖZAKMAN
Diyap Ağa, Sivas Kongresi sırasında Atatürk ile ilişki kurmuş ve ona karşı eylemde bulunan Elazığ Valisi Ali Galip Bey’e karşı gelmiştir.
Birinci Büyük Millet Meclisi’nde Tunceli Mebusu olarak yer almış ve Atatürk’ün takdirlerini kazanmıştır.
"-Efendiler, kusura bakmayınız, ben ihtiyarım. Hepimiz biliyor ve söylüyoruz ki; dinimiz ve diyanetimiz, aslımız, neslimiz hep birdir. Bizim içimizde ayrılık, gayrılık yoktur. İsmimiz de, dinimiz de Allahımız da birdir. Başka ne diyeyim. Hepinize söz yetiştirmeye ben takat getiremem. Hepimizin halimize göre söyleyeceğimiz sözlerimiz vardır. Hele bu haller bir düzelsin de ondan sonra daha çok konuşuruz. Bendeniz ihtiyarım, kusura bakmayınız. Murahhaslarımız haklarımızı kurtarmaya Avrupa'ya gidiyorlar. Allah yardımcıları olsun. Hamdolsun gidenler dinini diyanetini bilen adamlardır. Zaten hepimiz biriz ve kardeşiz. Ama düşmanlar bizi birbirimize saldırtmak için tuzaklar yapıyorlar. Sen söyle, ben böyleyim diye. Ne yaparlarsa nafile, biz hep kardeşiz. Birisinin beş, bir diğerinin on oğlu olur. Biri Hasan, biri Mehmet, biri Ahmet, bir Abdullah'tır. Fakat hepsi insandırlar. La İlahe illallah, Muhammedün Resulullah... İşte bu... hepsi bu..."
İşte üzerinde yaşadığımız bu topraklar böyle vatansever ve kahramanlar tarafından "ırk, mezhep" ayrımı gözetmeden bir yumruk olarak sahiplenilip kazanılmıştır. Tarihimiz bu örneklerle doludur. Bugün olduğu gibi dün ve ondan önce de aynı bölücülük ve ayrımcılık plânları üzerinden milletimiz, ayrıştırılmak istenmiştir! Fakat buna geçit vermeyen aziz milletimiz, bu planı bozarak halkı ile vatanın bölünmez bütünlüğü etrafında toplanmayı kararlılıkla sürdürmesini başarmıştır. O halde, bizler de atalarımızın genlerini taşıdığımız ve onların soyundan geldiğimize göre; bu durumu muhafaza edeceğimiz kesin! Bu böyle biline!..
Gönderen Tülay gürdal zaman: 21:45 1 yorum
Etiketler: Diyap Ağa, Ferhatuşağı aşireti, Şu Çılgın Türkler, Turgut ÖZAKMAN
Gönderen Tülay gürdal zaman: 21:42 0 yorum
"Sorgulanmamış hayat yaşamaya değmez." Sokrates
"İngiltere'nin reyting rekortmeni 'Got Talent' Türkiye'de...
Acun Ilıcalı ile birlikte Ali Taran ve Oylum Talu'nun jüri olarak yer alacağı yetenek yarışması "Yetenek Sizsiniz Türkiye!", yurdun her bir köşesinden kendine güvenen insanları ekranlara taşıyacak ve fenomenler yaratacak."
Evet böyle bir yarışmayı, basın aracılığıyla öğreniyoruz ki millet olarak, "heyecanla" bekliyormuşuz!.. Vallahi pes!..
Neyse biz, asıl ifade etmek istediğimiz düşüncemize dönersek, neymiş yarışmanın adı? "Yetenek Sizsiniz Türkiye!" peki; hemen buradan zihnimize ilk çağrışan manaya (anlama) bakalım: "Yeteneksizsizsiniz Türkiye!" ifadesi olduğunu maalesef belirtmek isterim. Zira ilk bakışta bende bu şekilde bir his -izlenim- uyandırdı. Yani Türkiye "yeteneksiz" öyle mi?!.. Yazıklar olsun!..
Yok eğer böyle bir niyet taşımadan masumane bu isim uygun görüldüyse o halde, ciddi anlamda yayın yapan bir kuruluşun, milyonlarca kişilere hitap etmesi münasebetiyle de, gerekli titizliğe niçin önem vermediği sorgulanmaya açık değil midir? Ve niçin zihinlerde tereddüt yaratacak ifadelere yer verilmesi uygun görülmüştür?! Bu anlamda ilgili şahıslar, hiç mi olayın psikolojik boyutu vs.lere dikkat etmediler? Oysa bu türden oluşumlar, her boyutuyla en ince detayıyla incelenenip, araştırıldıktan sonra ortaya konulması gerekir!
O halde olaya psikolojik açıdan bakıldığında ülkemiz ve milletimiz, aşağılanarak hakarete mi maruz bırakılmak isteniyor? Zira "toplum mühendisliği" diye, günümüze hakim olmuş sosyolojik bir olgu var! İşte bu durum sayesinde toplumlar çözülerek çökebiliyor!.. (Nazi yönetimi altındaki Almanya'da da Joseph Göbbels yönetimi altında kamuoyu oluşturan sofistike yöntemler geliştirilmiştir. Bu yöntemler daha sonraki yıllardaki propaganda yöntemleri için de model oluşturmuştur. En ünlü temsilcilerinden birinin Theodor Adorno olduğu Frankfurt Okulu gibi sosyoloji kuramcıları kitle kültürü gibi bir yeni olgunun ve bu olgu çerçevesinde de Nazizm gibi örnekleriyle yeni manipülatif bir gücün doğuşunu gözlemlemiş ve üzerinde yorumlarda bulunmuşlardır.)
Peki bir de programın kaynağına bakalım: Edindiğim bilgiye göre İngiltere kaynaklı olan bu yarışmanın adı; "Got Talent" yani, "Yetenek Sahibi" anlamına gelen Türkçe karşılığı, bize nasıl aktarılmış; "Yetenek Sizsiniz Türkiye!"
Ne alaka? Niçin öyle kelime oyunuyla karşı karşıya getirilmek isteniyoruz? Niçin aklımıza ve zihnimize şüphe düşürülmeye çalışılıyor? Niçin biz, aşağılanmaya ve hakarete varacak algılamalara maruz bırakılıyoruz? Sonra bir açmaz daha var! Burada yarışan bireyler. Yani tek tek şahıslar arasında bir yarış söz konusu. Peki o zaman, sonuna niçin "Türkiye" ilave edilmiş? Burada bizim farketmediğimiz yoksa uluslararası, bir yarışma mı söz konusu? Yani devletler mi yarışıyor? O zaman kaynağı İngiltere'den gelen yarışmanın adı; "Yetenek Sizsiniz İngiltere!" diye, niçin adlandırılmamış?
Tüm bu anlaşılmaz ve sorgulandığı zaman altında inanılmaz boyuta varacak (ki, en azından bende bu izlenimler oluştu!) sonuçların yattığı bu türden kafa karıştırıcı programlar vasıtasıyla devletimizi, milletimizi ve değerlerimizi dolaylı olarak "aşağılayan" ve "karalayan" pogramlara derhal son verilmesi için çağrımızı buradan yapmak öncelikle sorumluluk sahibi olarak görevimiz olduğunun altını çizmekle onur ve gurur duyarım!
NOT: Nitekim bu yarışmanın internet adresi nasıl kodlanmış: "yeteneksizsiniz-turkiye.com" buyurun bakalım, ne anlayalım?!
Etiketler: Acun ILICALI, Yeteneksizsiniz, yeteneksizsiniz Türkiye
Gönderen Tülay gürdal zaman: 23:01 0 yorum
"Sanatsız kalan bir toplumun hayat damarlarından biri kopmuş demektir." ATATÜRK
"Sanat, ruh ve sezilerle ortaya çıkar" deniliyor. Bence de öyle... İnsan ve sanat birbiriyle paraleldir. Uygarlığın canlılığını gösteren de sanattır. Peki durum böyle olunca da sözü "Batı kaynaklı" sanata getirmek istiyorum. Aslında bu durum acilen ele alınarak, gözden geçirilmesi gereken önemli bir konu. Bu yazımda sıklıkla karşılaştığımız bir "dayatma"dan bahsedeceğim.
Sanat dediğimiz zaman hemen karşımıza çıkartılmaya çalışılan şey; "opera, bale, keman" vs. Şimdi bu durumu söylerken bizim evrensel anlamda bu türden çalışmalara karşı olduğumuz akıllara gelmesin. Zira bahsetmek istediğimiz şey, Batı'nın şımarıkça ve bencilce düşündüğü ve de etrafına yaymak istediği, "Bütün uygarlığın temeli biziz" düşüncesi etrafında birleşerek, "Geleceği de biz şekillendireceğiz" dayatmasıdır. O halde burada bizim de bu görüşlere karşı çıkmak gibi bir görevimiz ve sorumluluğumuz olduğunu düşünüyorum.
Basından edindiğim bilgiler doğrultusunda dikkatimi çeken Tunceli, Şırnak, Van vs. gibi illerimize taşınmak istenen bir kültür açılımından söz ediliyor. İlk bakışta sanki büyük bir hizmet gibi algılansa da, aslında bu durumun toplumu sil baştan değiştirmeye yönelik olduğu ve "Batı hayranlığını" toplum üzerine örtmekten başka bir şey olmadığı kanatini taşımaktayım. Zira Anadolu kültürü, bambaşka bir sanatı sergilemektedir. Burada insanlarımızın yaşam tarzlarını, ilmek ilmek birebir işleyen türkülerinde, oyunlarında, çalgılarında kendilerini bulmakta ve özünü yitirmemektedir.
Peki bu durumun yerine konulmak istenen "opera, bale" de neyin nesi oluyor?! Tabii sanat, oralarda icra edilsin! Tiyatrolara, sinemalara, konserlere önem verilerek yaygınlaştırılsın! Ancak bu bizim kültürümüz bünyesinde yapılsın! Ne demiştik; "sanat, ruh ve sezilerle ortaya çıkar" Elbette öyle... Üstelik sanat, insanın dışa vurumun etkisi olarak da tanımlanabilir. Yani doğallık, sanatın en baş unsurudur. O halde Anadolu insanımızın doğallığı ne zamandan beri, Batı kaynaklı opera ve baleyle özdeşleşmiştir? Ya da kemanla mı kendini ifade etmiştir? Yok işte böyle bir şey!.. Bu tamamen insanın kafasını karıştırarak bir yerde dayatmaya geçmektedir. Nedir o dayatma; "Batı kültürünü" Türk insanına yamamaya çalışmaktan başka bir şey olamaz. Yani biz kendimiz olmaktan çıkıp, Batılı olmaya çalışıyoruz.
Bu türden fikirleri bizlere yerleştirmeye çalışan aydınlar ne yazık ki halkla barışık değiller! Yani, kendilerini "üstün" gören, Batı taklitçiliğini kendilerine bir meziyet gibi sayan şahsiyetler, hiçbir zaman hakikatde Anadolu insanının kendisi olamadı! Bu doğrultuda "burnu büyükler", "kendini beğenmişler" tamamiyle Hıristiyan Batı kültürüne hayranlık duyanlar, "çağdaş uygarlığı Avrupa temsil ediyor" anlayışıyla beslenenlerdir.
Mandolin çalarak, bale öğrenerek, klasik müzik dinleyerek kalkınma olmaz! Ama sanki kalkınma bu unsurlarla oluyor gibi izlenim yaratarak bu türden hizmetleri (!) Anadolu'nun ücra köşelerine götürmeyi "kalkınma" ve "aydınlanma" sayanlara, esefle ve ibretle bakıyorum. Zira bu durumun halkımıza "aşağılık duygusu" yaratmaktan başka bir şey olmadığı çok net bir şekilde ortadadır!
Peki ne yapmak gerekiyor ve sanat icra edilmemeli mi, sorularına hemen yanıt vermek isterim: Şüphesiz ki toplumları millet yapan en önemli unsur, insanlar arasındaki dil, din, tarih, amaç ve kültür birliğidir. İnsanlar bu unsurları paylaştıkları ölçüde kendilerini içinde yaşadıkları toplumun bir parçası olarak görürler. Aynı zamanda insanları birbirlerine gönülden ve zihinden bağlarlar. İşte ait olma duygusu böyle bir şeydir. Ortak kültür sayesinde bu duygu gelişir, güçlenir. Ortak kültür, bir milletin örf ve adetleri, gelenekleri, destanları, sözlü ve yazılı edebiyatı ile sanatçının toplamı olarak ortaya çıkar.
"Zonguldak'ın Çaycuma ilçesinde, Kur'an kursunda tanıştığı genç kızı, "muska yapmakla tehdit ederek taciz ettiği" iddia edilen imam hakkında suç duyurusunda bulunuldu." Vatan / 03.11.2009
Kulağımıza çok yabancı gelmeyen ve neredeyse sıklıkla duyduğumuz sıradan günlük olaylar gibi görülse de bu haber insanı, derinden sarsıyor. Zira konu çok hassas... Bir tarafta kutsallığına inandığımız ve meşruiyetini inançtan alan din kurumunun temsilcisi, diğer taraftan ise onlara emanet ettiğimiz çocuklarımızın namusları ve ruh sağlıkları... Konunun her iki şekilde de ele alınarak ciddi anlamda gerekli eğitim ve bilinçlendirmenin süratle yapılması gerektiğine dikkat çekmek isterim. Peki o zaman burada imamlarımızı mı ele almalıyız, yoksa masum vatandaşlarımızın inancını sömürmeye kadar götüren sistemi mi?
Benim dikkat çekmek istediğim asıl konu, bu türden yanlış ve kabul edilemez olayların gerçekte sadece ve sadece bizde görülmediğidir. En azından okuduğum kitaplar vasıtasıyla aynı türden yaklaşımları başka din kurumlarının temsilcilerinde de görmüş olmamdır. Buradan konuyu örneklendirerek düşüncemi açmak isterim. Emil Zola'nın, "Gerçek" adlı romanında bu türden kirli bir ilşkinin içerisinde olan kilise temsilcileri ve gelişen olaylar... Yine Victor Hugo'nun "Notre Dame'ın Kamburu" adlı eserinde yine bir papaz, kilisesinin temsilcisi olan Claude Frollo'nun kirli ilişkileri ve işlediği suçlar...
Tabi konunun toplumlar üzerindeki etkisinin bir hayli sıkıntılı olduğu kesin. Zira biraz önce verdiğim eserler üzerinden edindiğim şey, olaylarda, gerçeğin aranmasından ziyade, önyargılı yaklaşımın toplumları esir etmesidir. Bunun aşılması ise eğitimle olur. "Bilimsel" akla dayalı eğitimin karşısına, inanç ve din duygularının kolayca kullanılabileceği gibi bir olgunun, toplumlara seçenek olarak sunulması halinde, yazıma konu olan vakıaların yaşanması kaçınılmaz olacaktır.
Bu kaçınılmaz gerçeği Zola "Gerçek" adlı eserinde çok güzel işlemiştir. Zira bu eseri okuduğum zaman, insanların tutumlarının, dünyanın her yerinde birbirlerine benzerlik gösterdiğini bir kez daha fark ettim. Burada Kilise temsilcilerine olan bağlılık, tamamamen insanların inanç ve duygularının kullanılarak, baskının ön plana çıkmasıydı. Keza Hugo'nun "Notre Dame'ın Kamburu"nda da benzer bir yaklaşım söz konusuydu. Demek ki yüzyıllar öncesindeki zihniyet ne yazık ki günümüzde de bir şekilde sürdürülmek istenmektedir. Ancak bu defa hükmedecekleri kesim, geçmişten daha az. Yani eğitimin olmadığı, cehaletin yaşadığı yerde varlığını sürdürebiliyor.
Diğer taraftan bu durumun dinimizle -İslamiyet'le- hiçbir alâkası olmadığının altını çizerek izninizle ifade etmek isterim ki, burada imamların, bu şekilde insanların zihnine yer etmesi, gerçekten dışarıdan bakıldığında Müslüman toplumlara büyük zarar vermekte olduğudur. Ve en önemlisi de gerçek anlamda inancımıza hizmet için kendini adayan değerli şahsiyetlerin, bu türden ve münferit olarak baktığım kişiliklerle hiç alâkası olmadığını beyan etmek isterim. Zira bilinmelidir ki her toplum ve kurumda yanlış yapan vardır. Bu tıpkı bir ağacın bünyesindeki çürük meyveler gibidir. Önemli olan bu kişilerin, zaaflarının ve menfaatlerinin esiri altında hareket ettiklerini iyi kavrayarak diğerlerinden ayırt edebilmektir. Toplumumuzu da bu şekilde uyarıcı bilgilerle aydınlatmak en azından insani görevimiz olmalıdır! Aksi yöndeki tutum ve yönlendirmeler, kafa karıştırmaktan öteye geçemediği gibi, "dinden soğutma"ya ve toplumun genel ahlâkının TEMELDEN bozulmasına kadar gidecektir! Özellikle de basının üst başlıktan bu türden ucuz haberlere yer vermesi kimseye yarar sağlamayacaktır! Bilâkis kurumlarımızı toplum nezdinde güven bunalımına sürükleyecektir!
Gönderen Tülay gürdal zaman: 01:06 1 yorum
Gönderen Tülay gürdal zaman: 19:14 0 yorum