Bir varmış…var olmasına da
Ne gece inanırmış buna ne de gündüz..
Yokmuş da..öyle yokmuş ki
Hani görsen uzaktan
İşte bu diyecek kadar
Alnının ta çatısında yazarmış…
İşte bu ikisinin
Ne vardan yok olan
Ne de gözle tutulur
Bir hikayeleri varmış…
(NOT: bi nefes alayım diye dolaşmaya çıkmıştım,
yerler buz tutmuş..öyle soğuk, öyle soğuk, üşümüşüm… yok öyle sağa falan
sapmadan, dimdirek yürürken tam da ilerde bir çadır gördüm…fuar mı kermes mi ne
öyle bişey..dur bi gireyim az ısınayım dedim, hem de şöyle bir gezerim.. dört bir
yan cıncık boncuk , işlemeli bezler, 2. el eşyalar, ev yapımı ürünler vs. vs.. satıcılar
genelde kadın ve menopoz yaşlarını hayli aşmış, torun torba sahibi, emekli,
hani bol hamurlu, bulmacalı, gözlükleri boyunda.. ulan ne boş işlerle uğraşıyor
bu kadınlar diye düşünürken bi yandan da karman çorman şeylerde gözümü yorarken
oda ne…O! vallahi O! O kadın…burada ne işi var ki! Tezgahlardan birinin başında
oturmuş..Tanrım….saçları platin ve retro stilde, belli ki özel yaptırılmış,
dudağında kırmızı bir ruj ve ağız kenarında rujdan kaymış sigara...o beni fark
etmiyor, elinde bir kitap var ona dalmış, eski bir kitap, üzerinde “Gods and Religions”
yazıyor. O fark etmeden tezgahını inceliyorum.. bi yığın eski kitap var…sonra
ayakkabı tekleri! eski fotoğraflar …hepsinde aynı kadın belli ki rahmetli
birinin anıları.. bir sepet içerisinde bir sürü kırılmış içleri boşaltılmış
ceviz görüyorum…öte yanda kapağı açık bir kutu içinde, yeşil taşları olan bir
tesbih…elime alınca bi bakıyorum imamesi yok, taşları aşınmış…ilginç…öte yanda kocaman
bir sandık içinde eski zarfları kurdelelerle bağlı mektuplar….merhaba diyorum! Kitabını
kapatıp sanki hiç tanımıyormuş gibi donuk bir suratla bakıyor bana... Satılık mı bunlar diyorum
alayla..”Evvet!” diyor..ne kadar mesela şu eski fotoğraflar diyorum…”Kuş yemi
parası!” diyor…ne demekse o.. ya elinizdeki kitap o satılık mı diyorum…”Yo hayır
o beleş!” diyor…ya şu tesbih…”O seyirlik!”…ya ayakkabı tekleri, onlar niçin tek diyorum
tırsarak..” Bazı şeylerin tek’i olmaz!” diyor...ama bazı şeyler de satılmaz
cicim! diyorum…”insan bazen kazanmak için satmaz!” diyor.. artık ne demekse…
sonra sıkılmış olmalı ki bu
sohbetten, ayağa kalkıyor hiddetle (uff ayakkabılarını görüyorum, çağla yeşili
süet oxfordlar, üstelik vişne rengi kurdela bağcıkları varJ ) eliyle git işareti
yaparak, kaşının birini kaldırıyor “hadi cicim hadi, tezgahın önünü
kapamayınız!” diyor…inna sabirin..delimidir nedir, gülüyorum başımı çevirip ve
çıkıp uzaklaşıyorum ordan..)
Hakkımı yiyordu hayat;
Oysa ben kelimelerden mi ibarettim!
Nerden baksan çenesi düşük bir sağırlığım,
Kulak tırmalayan bir dilsizliğim vardı..
(gel, sana hediye edeyim...)
(Not: Şu sıralar bolca Prag fotoğrafı bakıyorum, bi de Rebul Jasmine i keşfettim :) ...belki de sadece iyi gelen-hissettiren ve mutluluk veren şeylere yöneliyorumdur..Yalnızlık kaliteli bişey be olum! kıymetini bilememişiz..)
Anlaşıldı bu hayat nereye koşar,
Dingin ve sessiz bir yoldan
Kimsesiz bir kapıya çıkar..
(Not: Kitapçı dedi ki "saçlarınızı kestirmişsiniz".. cevap vermedi
tozlu kitapları izlemek için oraya giden ve çoğu kez kitap almadan dönen kadın.."nasıl
bir kitap arıyorsunuz" dedi adam.
”Aslında okumak istemiyorum hiçbirşey “ dedi kadın..ve dedi
ki kitapçı “öyleyse yazınız dostum, yazınız!”) Yazan:
şu sıralar ne mi yapıyorum?
Gel, biz bu ömrü dağa taşa vuralım…
Meğer ki acısız bırakmıyor acı yanı
Ey mest-ü hayranım
Gel ki zevkten ihya olalım…
acıyı iliklerine değil tüm soyunun damarlarında yürürcesine var olma noktana kadar götürsen , yedi ceddin hisseder "vahh" lar ...
soluduğun havada oksijen mi kalır.......
ahh benim anam bi anlasan...
"serptigim su da yandı"...
Nerde olduğunu bilmiyorsan,
nerde olman gerektiği de umrunda değilse
ve hatta nereye gideceğini de hatırlamıyorsan.......
benden bişey-3 (Bozkırdan maviye ve yeşile...)
ve Tanrı ; kendi cennetini ayırmak için insaninkinden, ona "isyan"ı verdi...
İşte o yüzden hangi cennete varsam fikrim "cehennem ol"du...
(her daim bol şekerli!)
(sanırım çocukluktan kalma bir mutluluk bu naylonlar..)
kul elinden adalet(!)
Merhamet uyandırması gerektiğini
düşündüğünüz dramatik sonlar vardır, vicdan(!) sızlaması beklenen … hani vay beee neydi ne oldu diyeceğiniz...ama
ne acıdır ki öyle olmaz, gözleriniz bile yaşarmaz! Tanrı bazen insanı öyle
çaresiz bırakır ki; birilerinin tüm günahı üstlenmesini bekler, dur ! demesini…
ve işte siz “dilsiz şeytan” olmamak için, taş kesilirsiniz…
Bi koluna Alejandro bi koluna ben girdim, dönüp:- “sizi Allah
mı gönderdi” dedi.. kanım öyle bir öfkeyle akıyordu ki (hem de her şeye!) … dedim
ki: “Evet! Tam da O gönderdi! Tam da O! O bir kötü arıyordu tam da bizi seçti!
O böyle olmasını istedi…” ve yürüdük ordan zaatallerinin dönüşü olmayan sidik
Sıkıyorum dişlerimi nicedir,
Fikrim sancıyor ki sen bilmezsin!
Sen karnavalda, maskeli baloda,
Klakson yarıştırma derdinde,
Pür makyaj fotoğraflar vermektesin…
Yemişsin tokadı susmuşsun,
Yemişsin bi yumruk,
Bilmem kaç yumruk daha..
Şimdi herifçioğlu çekti diye saçının telini
“iyi de sanki sen bana bi tokat atmıştın!” deyip
Yana yakıla feverandasın!
Eh be gözüm kim dürttü seni(!)
Bu işler böyle olmaz;
Olsa da böyle OLMAZ!
Vallahi cılkını çıkartmaktasın!
(Kel alaka Not: Bilgiyi ve deneyimi depolamak mühim değildi!
Tüm bunların ışığında yönünü bulabilmek, hayatının resmini netleştirmekti
Çok insanlar görmedikmiydi silik ve kayıp!
Benliğinle iftiharın ta kendisiydi! Olmak! “Ol” denildiğinden bu yana varlığın tüm yükünü
sırtlanıp “Var” dan “Yok” a çıkmakdı!
Şimdi söyle! Kendi “hiç” ine ulaşan; bir “yokluğu” sonsuza
dek umursarmı sanıyorsun!)
hikayeyi bilen hatırlar (Abstract), bahsetmiştim kendilerinden . Bu kez balkonda nekadar
naylon saksı ve yumurtlayabilcekleri nesne varsa hepsini kaldırdım. Yine olmadı
tek tek çalı çırpı taşıyıp balkonun zeminine bırakmaya başladılar. Ben attım onlar
yeniden taşıdı, tam yorulduklarını düşünürken bugün bi baktım (2 gündür balkona
bakamayışımı fırsatlamış) köşeye yumurtlamışlar bile . Tabi çıldırdım, çamaşır
asarken anne güvercin gelip balkon demirine kondu ve beni izlemeye başladı (
yumurtasını atacakmıyım atmayacakmıyım! )
Bana bak dedim; (açtı o kırmızı
gözlerini dinlemeye başladı) yenildim sanma size, tabi geçen sezondakiler
söylemiştir sana burada hizmetin bol olduğunu(!) Bak çamaşır asıyorum, mor dut
yiyip gelip çamaşırların üstüne mıçmak yok, bilhassa balkon dışına ediniz,
fazla dağıtmayın buraları, nedir ulan bu doğaya kazandırdığım güvercinin haddi
hesabı yok, iyi niyetimi su istimal ederseniz yumurtanızı boyar vitrine koyarım…ona göre! bir de yavru
olduktan sonra 1 hafta içinde uçurucaksın haberin olsun, suyun, yemin benden
diye tembelliğe alışma sakın, hayat zor! Bi de erkek kuşu hergün göreceğim burada
söyle o puşta! (Sanırım anlaştık..yine
(NOT: 34 yaşında bi dizi kelime
doğurmuştum, bi süre önce azad ettim hepsini..Ne çok alışmışım meğer onlara. Şimdi
kimisi havada uçuşuyor, kimisi asılı kalmış biyerde…mesela biri yastığımın
altında, unutup yastığı her kavradığımda avcumu kesiyor, diğeri odamın
penceresine yapışmış, perdeyi her açtığımda gün ona ışıyor, gece ona vuruyor
manzara diye, bidiğeri halımın altına gizlenmiş, her kalktığımda ayağıma
takılıyor, sendeliyorum.. bir başkası tavanda, sırt üstü uzandığımda gözlerim
oraya odaklanıyor, biri duvarda yanlışlıkla dokununca ağlıyor, birbaşkası
masamdaki kitapların arasında, her satıra her kelimeye nüfuz etmiş…biri
kalemimin ucunda, en çok…en çok da ona hayıflanıyorum….)
bir pulluk geçiyor
Oluk oluk türkü
Her değmeyeceğini düşündüğünüz mevzuuda ağzınızı yormak durumunda
kalmak, zamanla kalp ve beyninizi yorar…gün gelir ne edecek lafınız, ne verecek
tepkiniz kalır…korkulacak yer işte
oradır; ağız yormak savaş vermektir…ve her savaşın bir sonu vardır…
kırılgan yetiştirmeyin, kırmayın ki kırılmaya alışmasınlar, siz kırmayın ki
kimsenin kırmaya gücü yetmesin, üzemesin…
(Günden Not: Hava serin ve
yağışlıydı bugün, Güven Park’tan geçerken
Onu gördüm (“O kadın”), banklardan birinin tepesine tünemiş, üstü başı pejmurde
sigara içiyordu. Şaşırdım, yüzü solgun, kılık kıyafeti son gördüğümden çok
farklı, saçı başı birbirine karışmıştı…
Dedim hayrola bu ne hal…
dedi -“yağmuru seviyorum.”
-“vaz geçtim, herkes
akıllı bi ben deliydim…”
Ayaklarında yanları atmış
conversler, üstü başı ıslanmış…üzüldüm
Dedim Tanrı yardım etsin
-“Tanrının çok işi var,
benle meşgul etme”….
Çıkarmadım sesimi hızlıca
arada uğrarım, bu gün de öyle bi gündü… bazen oturur sohbet
ederiz sahibiyle daha ziyade siyasetten, ayrı fikirlerin insanlarıyızdır …klasik
müzik yankılanırken küçük çarşıda, tek tek raflara bakıp kitapları severim ben,
daha çok eski süreli yayınları ve sanat kitaplarını karıştırırım ..16bin kitapmış
toplam, yeni ve eski..bazen kitap ısmarlarım getirir, eski kitap okumayı
sevmem, hele roman hikaye falan hiç… aldıklarımı da bikaç sayfa okur sonra
atarım kitaplığıma ve
Ne meşktendir ne aşktan
Ne bir davanın sönmeyecek hırsından
Ne dünya derdindendir
Ne can havlinden...
Soylu bir acının
(Not: geçen dolmuşta karşı koltuktaydı, başta tanıyamadım, eğilip, cama çevirdiği yüzüne baktım.."O kadın"! Hani kuyudan arta kalan! Üstünde lacivert bi döpyes, saçları dağınıkça toplanmış tepede, etek boyu diz altı, dudağında narçiçeği ruj, ayaklarında topuklu pabuçlar...pabucun burnunda pabuçtan büyük lacivert kocaman bi çiçek...
dedim nerelerdesin, bu ne hal? kaşının biri kalkık, dedi-" nooldu yakıştıramadın mı!" dedim- yok estağfurullah(!)...falanca partinin filanca yerinin kadın kolu başkanı yapmışlar kendilerini, gülümsedim...dedim başka adam mı bulamadılar! dedi- "yok, bilhassa beni arıyorlarmış(!) "
dedim Allah zeval vermesin o halde o partiye, zatalinizin yüzüne baksın(!)
cevap vermedi kendileri...
bi süre sonra şöföre seslendi
-"meclis dikmen kapısında inecek var...!"
hey Allahım ne günlere kaldık....)
("O Kadın" ile ilgili diğer yazılar:
içerde üşüyor insan...
Leylaklar açmış bak ne güzel anne, hava nasıl güneşli,
içerde üşüyor insan…
Ve çimler… toprak ne güzel anne…insanın toprağa uzanası
geliyor ve hiç kalkmıyası… güneş vursa, yağmur yağsa ve bir yaprak gibi toprağa
gömülerek, kaybolabilirmi insan sence anne…
O zaten böyle sorulara hiç cevap vermezdi.
(Bir ad düşün!/Seslenemediğin /bir odadadan diğerine...
Bir ses düşün!/Duyamadığın / titreyişini...
Bir yeşil düşün!/Göremediğin /kırağı çaldığını…)
çığlıkları boy verdi gençliğimizin,
kör bir dehlizin nefessiz gecesine,
bir çalım bakışa
Bir of deyişe ..
Biz o şehri,
Ta ki bozduk oyunu
Ta ki Kor çember
Sarardı yürek koftiye
burda hava ...
Sanırım bahar ya da Ankara’nın soğuk, lüzumsuz havası ruhuma
öyle bi işledi ki, türlü huylar peydahlandı (halk arasında mevsimsel “depresyon”mu
diyorlar sevmiyorum ben o kelimeyi) Bugün tam 6 kup dondurma yedim (her kupda
en az 2 koca top olduğunu düşünürseniz!) …
çilekleri özenle doğramış, üstüne sade dondurmayı koymuş
sonra çılgınlar gibi yemişim.. yemişim..
yemişim ve mesut olmuşum…
Bazen savaş vermek için Öylece durmak da yeter
Dimdik ve ayakta!
Balçıktan bir zaman içinde
Dediler: “hanfendi bi yanlışlık olmuş yanlış mekanda, yanlış
hayatı yaşamaktasınız…”.dedim: hah tam da sizi bekliyordum! …neyse apar topar
alıp götürdüler bir masal içine…Kocaman kulesi, zindanları ve surlarıyla
muhteşem bi saray…bahçesinde en sevdiğim ağaçlar, en sevdiğim
çiçekler…sabahları ayağıma terliklerimi giydiren, durmadan etrafın tozunu alan,
camları silen, yemeğimi yediren banyomu yaptıran, taze vişne şurubu içiren hizmetkarlar, elbiseleri tirl tiril ütüleyen
ütücüler, muhteşem tatlılar yapan aşcılar, saçlarımı çeşit çeşit ören kuaförler…odalar
dolusu lacivert, mor ve siyah yüzlercee elbise, ayakkabı, çanta gardropları,
canım sıkıldığında “hadi bi de Bach suit no:1 G major patlatın” dediğim baş ucu
orkestram…okumaktan çok öyle bir gözden geçirmeyi sevdiğim milyonca kitap dolu
kütüphanem, kocaman bahçede koşturan akhal tekem…fakat bi süre sonra bu kadar
düzen, sesimi yükseltmek zorunda kalmadan bu kadar emre itaat canımı sıkmaya
başlıyor…istiyor canım; bi küçük açayım, oturayım kocaman sarayımın kocaman
manzarasına karşı, gel gör ki dingin ve altın varaklı bir yalnızlık, içimde
isyan…diyorum, saf ipekten gecelikler altına şuursuz naylon terlikler giyeyim,
arada Ankaralı Namık’tan “Dar geldi sana angara”… dinleyeyim …saray muhafızları
isyana kalkıyor, surlar kulaklarını tıkıyor…
Ellerimi çamura bulamak istiyorum “aman olurmu!” lar…
Çıplak ayak bi koşayım istiyorum, kabarık elbisemin çemberi
takılıyor ayağıma, tutuyorlar kolumdan “a aaa ya ayağınıza bişey batsaydı!”….lar…bi
resim yapayım istiyorum…efenim post modern sanat beceriksiz işiymiş, “daha çok
desen daha çok ayrıntı lütfen!”…ler…
Tam bir çıldırma, isyan arefesinde çıkageliyor yine
Diyorlar: “kusura bakmayın hanfendi; yine bi yanlışlık oldu
bu değildi yeriniz…” hah tamam diyorum bu kez düzeltecekler…yine apar topar
başka bir hayata …
Bi bakıyorum karanlık, soğuk bir
hava .. ıssız bir sokak, baraka mı nedir tenekeden küçük bişey içindeyim, yerde
kartondan gazete desenli halı, metal bi tabakta pelteleşmiş bi çorba yanında
küfe yüz tutmuş çeyrek ekmek…üstümde kalınca bir hırka, parmaksız eldivenler,
saçlarım düğüm düğüm, altta rengi siyaha çalmış içlik, ayağımda hayli büyük bir
bot..sonra bi bakıyorum yalnız değilim…sarındığım battaniyenin altından sıska,
karaya bulanmış, yanık burunlu bir tekir çıkarıyor başını belikli o da aç, acı
acı miyavlıyor…hadi diyorum kalk gidelim…tahtası koflaşmış kapıyı gıcırtıyla
açıyor sonra telle bağlıyorum…kapının önünde demirden içine çuval geçirilmiş
bir çekme araba…hah demek ki çöp toplayacağız…çöpten sanat eserleri
yapacağız(!) oley… fakat çok soğuk, donuyorum, ben soğuk sevmem ki! Popüler oluyorum,
tanıyor herkes beni, arkamdan taş atıyor bu onun bunun çocukları “bi kibar
olunuz lütfen” diye sesleniyorum duyan kim! Valla özgürlük güzel şey! fakat yine
de tiyatro izlemeyi özlüyorum, orman meyvesi soslu pannacotta çekiyor canım, ve
elmalı sufle, müze gezmek istiyorum, üstelik saç diplerim çıkmış, hem sonra
şezlongda yatıp sevdiğim sigarayı içmek istiyorum…..olmadı bu da olmadı ! böbreklerim iflas ediyor soğuktan,
tırnaklarımdan iğreniyorum, öyle tiksiniyorum ki erpimiş çürük gıdalardan… ben
aç kalıyorum; dilimde özgür ve dünyevi tasalardan yoksun şarkılar, soğuk
kaldırımlar üstünde… zayıf bir bünyeyle doğal seçilime inat, tıbbi müdehaleye
muhtaç…Olmadı bu da olmadı…derken geldi yine benimkiler dediler :” hanfedi bi
yanlışlık oldu biz başka biriyle karıştırmışız sizi..”dedim şükür!
Kan ter içinde uyandım uykudan …
ağam ağam öz ağam,
vur vur rakı bira şaraba,
"Kahve Yemenden ..."
Ufak da olsa bir işi halledince “hah kahveyi hak ettik değil mi!”
derdi, canı sıkkın olduğunda, elini başına dayayıp daldığında derinlere “hadi
bi kahve yap da neşemiz yerine gelsin” yahut küstük mü haksız da olsa “bi
barışma kahvesi yap da içelim elinden” bazen
de “bak bunun üstüne bir kahve gider işte!”derdi…
Bayramda seyranda her gelen misafire kahve ikram eder (tabi
hepsiyle beraber kendi de içerdi).
Kahveyi özel çektirir, her yerde yada herkesin yaptığı
kahveyi içmezdi, onun bir ölçüsü, şaşmaz tarifi vardı…her içtiğinden de keyif
almazdı, bazen kimseye güvenmez kendi yapardı, fincanı ince ve küçük boy,
cezvesi özeldi…kahveyi satın aldığı yer ise asla değişmezdi…derler ki; büyük
dedesi at biner, bi yerden bi yere giderken küçük cezvesini, kahvesini, od
ocağını da beraberinde götürürmüş…atadan kalma mirasıdır yani…
Çok da söylendiğim olurdu yersiz seslenmelerine, kahve içmek
için bahane buluşlarına fakat gel gör ki zamanla ona benzedim…
Şimdi daha iyi anlıyorum onu! Meğer tek lüksüymüş hayattaki,
sığındığı tek keyfiymiş, düşünüp çözüm bulamadığı anlarda yahut isyan ettiğinde hayata bazen de küçük mutluluklarının simgesiymiş meğer tiryakiliği…
Sigarayı bıraktı bırakalı kahveyi de aramaz oldu,tadı tuzu
da kalmadı… şimdilerde günde bikaç defa kahve içtiğimi görünce (pek tabi
sigarayla) “yapma canına yazık” diyor, ben gülümsüyorum ve hatta bi tane de ona
yapıyorum…tıpkı onun bizamanlar başkalarına ikramı sevdiği gibi…
Beni tanıyan herkes bilir tiryakiliğimi ve hatta birçok
arkadaşım benle sohbet ettikleri zamanlar yüzünden bol şekerli Türk kahvesi
içmeye başlamışlardır, …ölüp gitsem hani adım en çok da kahveyle anılır…
Babamın bana devrettiği en büyük tutkudur kahve…aramızda
duygusal bir bağ vardır…ve kahve tek başına bir sebeptir bazen güne katlanmak
Açtım perdeyi baktım viran..
bi fırtna ki sorma!
sokak bildiğin o sokak, sağda her zamanki; kıçı 1 m. dışarıda
park edilmiş kırmızı vosvos, az ilerde bir kadın, sıkıca tutuyor havalanan küçük
kızın elini …sağ tarafta çıplak ağaçlar parkı..
Haaaa! Kırmızı! Kırmızı demişken;yarın…
tamam ceket kırmızı, elbise kısa ve siyah, saçlar tepeden örülecek
de…ya sonrası…çorap kesinlikle siyah ve kalın…ulan gümüş rengi takı uymuyor
ceketin düğmesi altııııııın rengiiiiiiiii! ya kırmızı taşlı kolye? Oyy baba
çıka! ağır ve göz yorucu! ya küpe, o ne olacak şimdi? Yoksa sadece yaka iğnesi,
halka küpe, kırmızı ruj, siyah çizme, siyah çanta …ulan çanta küçük mü olsa
büyük mü(bak bu çok önemli(!), gözlük? Siyah mı kırmızı mı…vay bu aynayı bulanın
Oysa öyle mi hayat! Çek altına botu, giy salopetini, sür
gözüne siyahını…(fakat o gideceğin yere gitme.. )
Allahtan kimseye vekil mekil değilim J işin içine
temsil(iyet) girdimi bütün mesaiyi aynaya harcıyacağım demekki…
(haaa anladım(mı) şimdi “kadın” ondan hep geç kalıyormu’ş’ meğer
Cumaları, pazartesileri…ne fark eder !
Fakat pazarları…ya o Pazar ları...!
“Bi hafta daha bitiyor”un sevimsiz vurgusu …!
Sır verir gibi kimseye söylenemiyenlerin fısıltıyla “Sonsuz Kuyu” ya bağrılışının, sığınışın kaleme alınışı değildir!
Anadan doğma, şehrin göbeğinde avaz avaz bağıranın, öldükçe dirilenin öyküsüdür…
( “Bir Bilen” e ne mi oldu? Ağzı bağlanıp, o kuyunun içine atıldı!
Ya “Deli kadın” … Onu merak etmeyin..o özgür(!) kaldı…O artık lacivert döpyesi, sarı topuz saçlarıyla aranızda! )
Kapattım Kuyuyu kocaman bir taş ile…
İstedim; söz beni terk etmeden ben onu terk edeyim!
Bir söz sanatıdır ve her
sanatın icrası gibi kişiye göre yorumlayış farklılıkları bulunur.
Fakat benim kulağıma en
iyi gelen şiir; imgeleri ard arda sıralayıp havada uçuşturmadan, laf kalabalığı
yapmadan, duru ve yalın bir Türkçeyle, ciltler dolusu bir romanı bikaç satırla
akıllıca özetleyen sözdür. Şiir akıl işidir, aklın ve zevkin kusursuz
dengesidir..Kelimelerini deşince içi kof çıkan süslü yazı okumayı hamallık
bir şekli olmamakla birlikte ben, beni sarsan ve şaşırtan şeylerden hoşlanırım!
(Oysa hayat ne kadar da
(Günden Notlar: (Sağnak yağıyordu daldım içeriye, sıcak bişeyler aldım, yağmurun altında oturup bi-iki sigara eşliğinde içeyim diye..
(Garson çocuk):- Abla bugün çok canlı görünüyorsun ;)
-Niye, normalde ölümüyüm!)
-Biliyormusun bazı "Şarkı"lar vardır etrafında kimse yokken dinlenir...!
Niyet bir ot gibi kımıldamadan izlemekse tüm mevsimleri bu
otu yerinden sökmeyenin kabahati!
Onikiden vurmak için hedefi ve bittiğinde her şey “vay beee
ömre bak!” demesiydi arkandakilerin…fakat bunu söyletmek için değildi yaşamak;
daha çok şey sığdırmak, daha çok anlamak ve sadece başka biri, başka bişey
olamadığın için, bin kez gelsen dünyaya aynı şeyleri yaşayacak olduğun için
gecenin öteki yüzü,
Her hafta sonu kalırdım
orda..hele kış ayları sırf donup da o kocaman pirinç yatakta uyuyabileyim diye …
iki de sedir vardı odada, yünle doldurulmuş yastıkları kaneviçe işlemeli -
sanata ilk bakışımız-… bir de küçük bir soba; üzerinde tarçın ve ıhlamur kaynayan
… bir küçük penceresi vardı, köyün
asfaltına bakan, karşıda fırın ve kahvehane… pencerenin içinde uzadıkça uzayan
, çömlek bir saksıya ekili, kokusu hala burnumda bordo karanfiller…
sevdaya bilmeden ağladık dostum, el kulağa atılıp söylenen uzun havalar
alışkanlıkla aslında niye ağlarız, neye ağlarız bilinmez!
Az daldık mı derine, uzaktan bir klarnet sesi duyar yüreğimiz…
Ondandır; tokuz, başkayız
bu dünyanın her hırsından azade bir yer bulsana bana anneee! (O Kadın)
Sabah erken bi saatti, hafiften kar yağmaya başlamıştı…Büfenin
önünden tam da sağa dönerken bi baktım o! Çömelmiş, duvara yaslanmış, önüne bir
Hey günaydın, nerelerdesin sen desem de bakmadı önce yüzüme.
Nedir o önündeki mendil, utanmıyormusun dedim,
-Yazıktır, ziyan olmasın
Hay Allah! Baktım incecik
bişeyler var üstünde, dedim üşümüyormusun, evin nerde senin?
-Bir adım ötende!
-Hani duvarları demir, kapısı vicdan,
camları acıdan…ya orası işte!
La havle….Yine rahatını bozmuş
olmalıyım ki; mendilini alıp kalktı ayağa.
Heyy! Bi Dakka, ahbap olduk artık
biz, tanışalım. Ben S…. dedim.
Döndü arkasını, yürümeye başladı
-Lüzumu yok, ben tanıyorum seni!
Uydurma, nerden tanıyacaksın sen
Uzaklaşırken, yüzünü dönmeden
-Aynı kalemden çıkmış, malum
Yok, uğraşmayacağım ben bunla, çattık
belaya, işim de rast gitmeyecek bugün bu deli yüzünden!
Desen hadi kalk Orta Asya’ya
dönüyoruz, yok vallahi gelemem…şu aralar öyle tozu dumana katıp, at kuşanıp yola
çıkacak durumda değilim…
Üstünüze afiyet bir
duygusallık, bırakın pamuktan döşekler içinde, saten yorganlarda kıvrılıp
Yoo hasta değilim, benimki
kronik bir durum, hani dilin damağın kurumuş da çölde kalmışcasına….
Ağlak bir şarkı çalll maystro!
(-ki ciğerim dağlana!)
(Fotoğraf:Berlin devlet müzesinde bulunan VA/243 katalog nolu bir Akkad silindir mührü gök cisimlerinin bilinen betimlemesinden oldukça farklıdır. Bu Sümerlilere göre güneş sistemini gösteren bir betimledir : on iki gök cismi içeren bir sistem.)
Yoğun ama enteresan
bir zaman içerisindeyim;
piyangodan amorti de çıkmadı fakat bir
aydınlanma (!) yaşıyorum ki sorma, bu Marduk’un etkisimidir nedir helada bile
bi fikir bir buluş üzerindeyim …
attıramıyorsun, otomatik viteste "sabuha" dinlenemiyor.)
bu dünyanın her hırsından azade bir yer bulsana ba...
Çocukluğum müstakil, bahçeli evlerde geçti benim.. . (Yer:Ayvalık-Eski Rum evleri..) Belki ondan hiçbir zaman lüks(!), havuzlu, için...
so" winter" time!!!
http://fizy.com/#s/1luwrp ben böyle bi havada bunu duyarak ölmeli, bunu duyarak gömülmeliyim... bugün çam ağaçları çok şıktı... bugün sala...