the dream of Zhuāngzǐ: / karmaşa
Siz pisliğin tekisiniz, ben pisliğin tekiyim ve evren pisliklerle dolu. Yine de bir blog açmak ve oraya bir şeyler yazmak nedense bana hep çok hüzünlü gelmiştir. Sorasım gelir: Bu nasıl bir çaresizlikltir? Bu ne yüksek perdeden bir imdat çığlığıdır?Sözümü Anathema kesti; iyisi mi susayım.
"Bu nasıl bir çaresizliktir? Bu ne yüksek perdeden bir imdat çığlığıdır?"bunu duydunuz mu sevgili hegesias. çok fazla fısıltı var. insanlar sürekli konuşuyor olsalar da. bu yürüyenler arasında birileri sürünürken.. belki de çok eksik bir geceyle uyuyoruz çok eksik bir sabaha.. anlatmak istesem, her şeyi daha da batıracağını bildiğimden.. halbuki şimdi sussam öylece. bildiklerimle ölürüm. hayatta bi ayrıntı, cümlede bi virgül.. ötesi olmak istemedim hiçbir zaman. dahasını istemedim, hiçbir zaman. insan oluşa atılan en büyük kazık. insanlara atılan en büyük kazık. olmadığın gibi ol! en büyük kuralın ve kendinmişgibidavranma'ların tuzağına düşülür her seferinde. sonuç? düşülür. ah büyük kayıplar.. vaat bile edilemeyen gül bahçeleri, hayatın.. halbuki dürüst bir gülümsemeyle bekliyorum zamanın en ortasında. mışgibiyapmayan insanları. sözcükleri konuşanları. yalanları ya da doğruları bile değil. ne acınası bir yaşama şekli.sözümü anathema parçalıyor. iyisi mi susayım. belki de. sonsuzadek.
Bazen yazmamak, susmak en iyisidir. Çünkü anlatamazsın birilerine. Çünkü o birileri anlayabileceği kadarını anlar. Ne kadar haykırırsan haykır, o kulaklarını tıkar. Susmak iyidir. Öenmsememek de. Ben de yeni öğrendim bunu..önemsememeyi. Başarıyorum da. Hem önemsemiyorum hem susuyorum. Kimse ya da hiçbir şey umrumda değil. Çünkü yoruldum. Gücüm tükendi. Ve insanlar bu kadar kendilerini 'anlamamaya' şartladığı sürece ben susucam. Çünkü boşa çaba, boşuna.. Artık hiçbirinin önemi yok. Hepsi basit, hepsi sıradan.. Önemsiz.
sanırım aynı aşamalarda geziniyoruz. hayat buradan böyle görünüyor. ve bu birçok kez kendini yineliyor. birçok kez aynı suskunluk, birçok kez aynı dayanamayışlar ve sonrası hep karanlık bir dehlizde yüzüyor olma hissi. belki de sahiden de bomboştur. belki de anlamlandırmaya çabaladığımız her şey. neden cümleler bu derece tıkanıyor bilemiyorum. belki de önemi yoktur, ne dersin? şimdi bu cümleleri kurmamın, şimdi susmamın ya da sonsuza dek konuşmamın bile. belki de bir şeyler oluyor ya da olmuyordur. belki de bir öte yoktur ve bizim acı çekiyor olma sebebimiz. olmayan anlamları anlamsız her şeye yüklüyor olmaktan ileri gelen. harflerin bile dahasını konuşamadığı sürreel bir kayboluş. 'çünkü yoruldum'
evet o bendim. nickimi yazmayı unutmuşum :)- çünkü çok yoruldum.
Canımsın ya.. yine, ne güzel aktarmışsın duygularını.. aydınlık, net, tam da ezgi gibi olmuş,biliyormusun yazılarını hep bir nefeste okuyorum.. Sana uğramadan geçemiyorum..:))
teşekkür ederim.. beni tanıyorsunuz gibi hissettim bi an, sonra aslında yazdıklarımda salt kendimi, kendi dünyamı yazdığımı fark ettim =) "aydınlık, net, tam da ezgi gibi olmuş" kısmı ayrı bi hoş =D ben böyle bir izlenim verebilmişsem.. vay be =)