Martin Heidegger - hayatı, kitapları, filmleri ve en güzel sözleri
0 İnceleme - 1 Paylaşım - 13 Kitap - 34 Söz
Hiçbir şeye bağlı kalmayan, hiçbir şeye meyletmeyen , gün ne getirirse ona kendini teslim eden, ama yine de bir şekilde her şeyi üstlenen o kayıtsızlığın meşum duygusuzluğunu bize, en yakındakilere ilgilenmek üzerine kurulu her günkü haleti ruhiyemizin doğurduğu unutmanın kudreti en çarpıcı biçimde göstermektedir. Her şeyi olduğu gibi bırakan öylesine yaşayıp gitme, fırlatılmışlığa unutmacalı biçimde kendini tevdi etmişlik üzerine dayanmaktadır. Onun ekstatik anlamı gayrisahih oldum olasılıktır. Haddini hesabını bilmeyen bir faal olmaklıkla bile bir arada görülebilen söz konusu kayıtsızlığı itidalden kesin olarak ayırmak şarttır. Zira itidal denilen haletiruhiye kapalılığı açma kararlılığından neşet etmekte, ölümü öndeleme içinde açımlanan bütün olma imkânının olası durumlarının içinde bulunulan anını tam olarak görebilmektedir.
19 beğen · 7 yorum
Eski bir çeviri mi?
13.04.19 beğen 1 cevap
abi ben heideggeri hiç anlayamıyorum, kaç kere denedim ama olmadı. size kolay gelsin, umarım açıklayıcı metinlerinizi görürüz.
onun ekstatik anlamı gayrisahih oldum olasılıktır cümlesine gelene kadar bende bir güven- efendime söyleyeyim bir ukalalık- afedersiniz bir ben anladımcılık... sonra sözkonusu cümleye bodoslama çarpış- kırılan kemikler- çamura saplanan şahin tekerleği sesi çıkarış-gözyaşı içinde sahneden boynu bükük iniş ve perde
Bir şeylerden korkmak olarak korkma, eşit derecede asli olarak dünya içindeki varolanı daima kendi tehditkarlığı içinde; içinde var-olmaklığı ise tehdit-edilmişliği içinde açımlar. Öyleyse korku bulunuşun bir halidir.
Korkmak başkalarına ilişkin de olabilir. Bu durumda başkaları için korkmaktan söz edilir. Ama birileri için korkmak, başkasının kendi korkusunu üzerimize devralmaz. Bu zaten imkansız bir şeydir, çünkü başkası için biz korkarken o başkasının korkuyor olması gerekmez. Hatta başkası için en çok korktuğumuz durumlar, tam da o başkasının korkmaması ve tehditkar olan üzerine pervasızca konuşması durumlarıdır. Birileri için korkmak, başkalarıyla birlikte bulunuşun bir suretiyse de başkalarıyla birlikte korkmak ve hatta hep beraber korkmak zorunluluğunu taşımaz. Öyle ki, başkaları için korktuğumuz halde kendimiz için korkmuyor bile olabiliriz. Fakat aslında daha yakından bakıldığında, başkaları için korkmak aslında kendimiz için korkmaktır. Burada "endişe ettiğimiz" şey, başkalarıyla olan birlikte oluşumuzdur, ondan koparılma endişemizdir. Korkunç olan, korkuda paydaş olanı doğrudan hedef almaz. Başkası için korkarken, kendimiz bir şekilde onunla ilgilendirmeyiz ama yine de birlikte Dasein'in tesir ediciliği içinde korkulduğundan onunla beraberce ilgilenmiş oluruz. Dolayısıyla başkaları için korkma, olsa olsa tesiri azaltılmış bir kendim için korkma değildir. Burada söz konusu olan, "his tonları"nın dereceleri olmayıp eksistensiyal hallerdir. Başkaları için korkmak, "sahiden" bir korku olmadığı için spesifik sahiciliğini kaybediyor da değildir.
16 beğen · 8 yorum
İlk cümle savunma oyuncusu gibi, geçmek ne mümkün! Anlamak için 3-4 defa okudum ama hala içim rahat değil.
İnsanın yaşadığı tüm hisler çoğu zaman örtülü de olsa kendi içindir ki, korku da kendi için ya da başkaları için olsun bu duruma dahildir. Korku, var oluşu koruma güdümüzün en değerli parçası değil midir?
''Felsefe dediğimiz şey metafiziğin harekete getirilmesinden başka
bir şey değildir; metafiziğin içinde kendine gelir, apaçık ve muayyen vazifelerini yapar. Eğer kendimize ait olan hakikî varlık, bütünlüğü ile
var olan insan varlığının esaslı imkânları içine hususi bir surette
konulursa felsefe ancak harekete gelip Bu konulma için üç an
lâzımdır: Evvelâ, bütünlüğü ile var olana yer vermek; sonra bizzat
hiçliğin içine kendini bırakmak, yani herkesin malik öldüğü ve kendisini
sıyırmaya çalıştığı putlardan kurtulmak; ve nihayet, bu boşlukta
yüzüşün sallantısına şiddet vermek; ta ki sallantı metafiziğin bizzat Hiçlik tarafından zorlanan temel sorusuna durmadan geri çarpsın:
Niçin umumiyetle varlık olsun da daha ziyade hiçlik olmasın?
''İnsan varlığı, hiçliğin içine dalmış bulunduğu takdirde ancak var
olanla temasa geçebilir. Var olanı aşan hamle mevcudiyetin Özünde
meydana geliyor. Fakat bu aşış metafiziğin kendisidir. Bundan
dolayıdır ki: Metafizik "insanın tabiatına' aittir. O, ne bir mektep
felsefesinin payıdır, ne de fantastik yaratıların kanat açtığı bir alandır;
o, mevcudiyetin içinde esaslı bir andır: Bizzat mevcudiyettir.''
''Metafizik, var olanı olduğu gibi ve evrenselliği içinde, müdrikeye
tekrar kazandırmak için var olanın ötesini araştırmak demektir''
''Köklü ve aslî havf, insan varlığında her an uyanabilir. Uyandırılması
için alışılmamış bir vak'aya ihtiyacı bile yoktur.''
Martin Heidegger Paylaşımları
Onun hikayesini sevmektir.'