Bir An Yetiyor Büyümek İçin
İki günlük kısa bir tatile çıkıyorum, arkadaşların yanına. Öncesinde bir bardak çay içmek için Woswich'e uğradım. Alkol ruhsatını ne zaman alacaklarını merak ediyorum. Belki de o kadar uzun kalamam burada; her şey umduğum gibi gitmeli. Aksi takdirde Ankara'nın soğuk ve kapalı havasını solumaya devam edeceğim. Kar topu savaşı yapacak kadar enerjim ve samimi olduğum insan yok orada. Burada ise kar yağmıyor. Ancak kar yağsa Woswich'de izlemek oldukça keyifli olurdu. Neyse ki İzmir gereğinden fazla yağış alıyor.
Çevreme bakınıyorum, garsonların birçoğu yok. Saat 4 civarı. Hava oldukça sıcak. Müşterilerden de tanıdık bir yüz yok. Buranın en ciddi müdavimi ben miyim? Muhtemelen değilimdir. Fakat bana alışıyorlar. Bir haftadır aralıksız buraya geliyorum. Hep yalnız. Sadece dün bir arkadaşımla geldim.
Beş yıldır görüşmüyorduk. Uzun bir süre, çok uzun. Ne kadar değiştiğimiz ortadaydı. Yakın zamanda babasını kaybetmiş. İnsanın yüzüne donuk bir acı işler böyle zamanlarda; ne soyut ne de somuttur. Karakteristik olarak hayat dolu bir kız ancak o hayat ışığı gözlerinde donmuş. Çözülmesi için zaman lazım, ne acı bir haber. Söylüyor:
"Beş dakika önce her şey normaldi. Bir saat sonra büyümüştüm." diyor babasını kaybettiği gece için.
İnsan yıllar içerisinde büyümüyor. Tek bir an, tek bir kırılma anı yeter. Piyanoda bir anda kalın notalara geçiş yapılması gibi.
Bir gün önce Woswich'de bir arkadaşımın bu şok değişimini gözlemlemiştim. Soğukkanlı ve güçlü kalmış. Bir gün sonra hiçbir şey yok düşüncelerden başka. Woswich'de klasik şarkılar çalıyor. Bir çaya daha zaman yok.
Yola çıkmam lazım.
28 Ağustos 2017 - Woswich