(1982) ve Oteller Kenti (1985); uzun bir şiirden ya da uzun bir...
Download "(1982) ve Oteller Kenti (1985); uzun bir şiirden ya da uzun bir..."
1 8 Tüketici Birliği Federasyonu Başkanı Bülent Deniz, kredi ve kredi kartı borcunu ödeyemeyen yurttaş sayısında son aylarda görülen hızlı artışa dikkat çekerek, "Bankaların 90 gün içinde icra takibine başlaması zorunluluğu var. Ekim ayında icra davaları başlayacak. Büyük bir tehdit yükseliyor" dedi. Bülent Deniz, mevcut ortamda, BDDK'nin kredi kartlarına getirmeyi planladığı düzenlemenin ise düşünülenin aksine yurttaşın borç sıkıntısını artıracağını kaydetti. Deniz, "Bir girdap oluşuyor. Burada tek çözüm yeniden yapılandırma. BDDK'nin planladığı düzenleme hayata geçmeden, daha önemlisi ekim ayı gelmeden Meclis harekete geçmeli. Kredi kartı borçluları için bir yeniden yapılandırma yasası çıkarılmalı" diye konuştu. Kredi kartları için daha önce dört kez yeniden yapılandırma yasası çıkarıldığını hatırlatan Bülent Deniz, "Bu yasalar hep kara listede bulunanlar için çıkarıldı. Halkların Demokratik Kongresi (HDK) Ankara İl Meclisi, 17 Ağustos günü akşamı Rojava da çetelerin Kürtlere dönük gerçekleştirdiği katliamın protesto edilmesinin ardından faşist saldırı sonucu BDP üyesi İsmail ÇELEBİ nin yaralanmasını 18 Ağustos günü Kızılay Güvenpark önünde protesto etti. HDK Ankara bileşenlerinin yanı sıra Halkevleri, Özgürlük ve Dayanışma Partisi (ÖDP) ile Kaldıraç temsilcilerinin katılarak dayanışmada bulunduğu eylem, saat: 12:30 da gerçekleşti. Protesto eyleminde HDK Ankara İl Meclisi adına açıklama yapan Harun ÇAKMAK şunları söyledi; 17 Ağustos Cumartesi günü akşam saatlerinde HDK tarafından yapılan Diren Rojava Yanındayız şiarıyla yapılan oturma eyleminin hemen ardından iki faşist tarafından yapılan bıçaklı saldırı sonucunda İsmail ÇELEBİ adlı arkadaşımız 5 yerinden yaralanmıştır. Etkinliklerin son günü olan tarihinde, Hacı Bektaş Veli Kültür Merkezinde saat da başlayan, Sunuculuğunu İlknur Kaplan ın üstlendiği Ozanlar Dinletisi" adı altında, ozanların sahne aldığı bir dinleti düzenlendi. Dinletiye katılan ozanlar etkinliklere ayrı bir renk kattılar. Dinleti şu ozanların katılımı ile gerçekleşti: Gani PEKŞEN, Aşık HAŞİMİ, Aşık GÜLABİ, Ozan ESRARİ, Yusuf TEKTAŞ, Aşık FEDAİ, Ali Rıza ERDOÐAN, Nesrin ULUSOY, Aşık Ali SAÐLAM, İsmail KAYA, Binay KOÇAK, Aşık UMMANİ, Ali SULTAN, Türkiye Ziraat Odaları Birliği (TZOB) Genel Başkanı Şemsi Bayraktar, tarımda çalışan başına elde edilen katma değerde 24 bin 828 dolarla Mardin, Batman, Şırnak ve Siirt'ten oluşan Dicle bölgesinin birinci sırada... Devrim Dirlikyapan ın, Ölümü Gömdüm, Geliyorum adlı çalışması, Edip Cansever in ( ) 17 şiir kitabından yedisi üzerine bir yakın okuma. Kitapta Umutsuzlar Parkı (1958), Nerde Antigone (1961), Tragedyalar (1964), Çağrılmayan Yakup (1969), Ben Ruhi Bey Nasılım (1976), Bezik Oynayan Kadınlar (1982) ve Oteller Kenti (1985); uzun bir şiirden ya da uzun bir...
2 Malum Şahıs ın (MŞ) Mısır sendromu ardında, aslında, Cemaat korkusu yatıyor! Cemaat 13 Ağustos ta 11 maddelik bir muhtıra verdi. Muhtıra ardından darbe mi? Orada insanlar ölürken burada kendine mağduriyet çıkarmak. Oradaki zulmün benzerini kendi muhaliflerine yaparken, pişkince, kendini o mazlumların yanına koymak Ayıp, ama çok ayıp! Evet, Mısır da bir insanlık trajedisi yaşandı, yaşanıyor. Devlet terörüne maruz kalanlar elbette mazlumdur, dini, milliyeti hiç önemli değildir. Ama Müslümanlara zulmü Mısır ın kendi eşi de başörtülü ve gayet koyu bir İslamcı olan general Sisi ile onu destekleyen İhvan dışı diğer İslamcı fraksiyonlar yapıyor. Bu alıntı Eren Eğilmez in Kahrolsun Demokrasi Yaşasın Petro-Dolarlar (http://tinyurl.com/mdg8xa3) başlıklı yazısından. Eğilmez, Türkiye deki kimi İslami çevreler tarafından, darbeyi yapanların seküler demokratlar, darbeye uğrayanların ise ümmet için mücadele eden Müslümanlar mış gibi bir algı yaratıldığını; darbeyi yapanın da darbeye uğrayanın da İslamcı olduğunu, hatta anayasaya ilk madde olarak şeriatı koyan bu darbeye ilk desteği (İhvan dan daha radikal) Selefi Nur Partisi nin verdiğini vurguluyor. Ve üstelik Mısır da yaşanan bir Şii- Sünni mezhep çatışması da değil. Darbeyi yapan da darbeye uğrayan da Sünni Ortadoğu genelinde İslami fraksiyonların kavgası mezhep çatışması olarak yaşanırken, Mısır da bir yanda Katar ın öbür yanda Suudi Arabistan ın olduğu Sünni eksenli bu çatışmada körfezin petro-dolar zengini İslam oligarkları birbirlerine düşmüş haldeler. ABD, AB ve İsrail ise adeta yiyin birbirinizi pozisyonundalar. Mesela ABD Mısır a hiç olmazsa askeri yardımı neden kesmiyor, kesemiyor? Cevabı, Radikal de Murat Yetkin şöyle veriyor: ABD askeri yardımının yüzde 80 inden fazlası, doğrudan Amerikan silah sanayiinin cebine gidiyor. ( ) Mısır da darbeye darbe demek, askeri yardımı kesmek, Obama için bu nedenle zor. MŞ nin açmazı işte buralarda, çünkü mevzuu para, para, para İman mı para mı? Dini imanı aslında para olanlar arasındaki bir çatışmada ve yarışmada, MŞ nin ciddi tehdit algısı bu yüzden öncelikle Cemaat ten kaynaklanıyor. Cemaat in 13 Ağustos muhtırasıyla tepedeki iktidar kavgası ayyuka çıktı. En fazla ilgimi çekeni, MŞ nin geçtiğimiz dönemde ısrarla Gülen i Türkiye ye dönmesi için sıkıştırması karşılığı yazılan şu son madde: Gülen in Türkiye ye dönüşü demokratik kazanımları tersine çevirmek için bazı çevreler tarafından kullanılacağı endişesiyle hâlâ mümkün olmuyormuş. Öyleyse, Gülen ABD de ya güvenli olduğu ve kollandığı için mi gönderilmiyor ya da ne bileyim rehin mi tutuluyor? MŞ nin işi hakikaten zor. Cemaat tehdidiyle iç içe geçmiş Eylül sendromu da var: Eylülde huzursuzluk çıkaran bedelini ağır öder... diye kostaklanıyor. Gezi direnişi tepedeki iktidar kavgalarını, demokrasi sahtekârlıklarını da teşhir etmiş, Cemaat ve AKP dışındaki sahici seçeneği ve en önemlisi Türkiye nin Mısır ya da Suriye olamayabileceği ihtimalini diriltmişti! Türkiye de de iki Sünni akım, AKP ile Cemaat arasında tırmanan tehlikeli bir iktidar kavgasının bölgedeki paşaları, elbette silah tüccarları ve petrol baronları; ülkedekiler ise onların sadece taşeronları Bu kavgayı bu mecradan çıkarmak şart! Çünkü bu demokrasi kavgası değil Zaten iki taraf da nihayetinde ve mealen kahrolsun demokrasi demiyor mu? Bakın işte MŞ Kürt çözümünde de yan çiziyor. Anadil olmayacakmış, genel af yokmuş, zaten gerillanın da sadece yüzde yirmisi dışarı çıkmışmış Bu durumda PKK tepki olarak tekrar silaha sarılırsa, Gezi Direnişiyle başlayan Kürt-Türk dayanışmasının yok olacağını MŞ de biliyor. Ama bu kez, Kürt direnişinin silahsız güçleri Gezi Ruhuyla bütünleştiğinde, evet Eylül de, MŞ nin çözümsüzlüğü karşısında muazzam bir çözüm seçeneği doğamaz mı? Gençler, kadınlar, emekçiler Kürt çözümü de dâhil özgürlük ve eşitlik çözümlerinin tamamı için hep birlikte ayağa kalktığında Cemaat de darbe yapamaz; AKP de ayakta duramaz! Gülşah KARADAÐ Tüketici Birliği Federasyonu Başkanı Bülent Deniz, kredi ve kredi kartı borcunu ödeyemeyen yurttaş sayısında son aylarda görülen hızlı artışa dikkat çekerek, "Bankaların 90 gün içinde icra takibine başlaması zorunluluğu var. Ekim ayında icra davaları başlayacak. Büyük bir tehdit yükseliyor" dedi. Bülent Deniz, mevcut ortamda, BDDK'nin kredi kartlarına getirmeyi planladığı düzenlemenin ise düşünülenin aksine yurttaşın borç sıkıntısını artıracağını kaydetti. Deniz, "Bir girdap oluşuyor. Burada tek çözüm yeniden yapılandırma. BDDK'nin planladığı düzenleme hayata geçmeden, daha önemlisi ekim ayı gelmeden Meclis harekete geçmeli. Kredi kartı borçluları için bir yeniden yapılandırma yasası çıkarılmalı" diye konuştu. Kredi kartları için daha önce dört kez yeniden yapılandırma yasası çıkarıldığını hatırlatan Bülent Deniz, "Bu yasalar hep kara listede bulunanlar için çıkarıldı. Oysa 17 milyon kart sahibinin 9,5 milyonu kara listeye girmemek için asgari tutarlarını ödüyor. Yeniden yapılandırmaların bu insanları kapsamaması büyük hata, borçları giderek büyüyor" uyarısında bulundu. SIKINTI BÜYÜYECEK Avukat Bülent Deniz, Bankacılık Düzenleme Denetleme Kurumu'nun (BDDK) kredi kartlarına gelir seviyesine göre limit koyma ve asgari ödeme tutarlarını artırma planı ile son dönemde yükselen borç sorununu BirGün'e değerlendirdi. BDDK'nin taslak düzenlemesinde yer alan 'limit koyma' girişimini, tüketici derneklerinin yıllardır talep ettiğini hatırlatan Bülent Deniz, şöyle konuştu: "Bu düzenlemeyi biz istiyorduk. Ancak bu dönemde bu düzenleme tek başına ele alındığında yurttaşların sorunu çözülmeyecek, aksine büyüyecek. İnsanların zaten ödeme sıkıntısı varken, asgari ödemeyi yukarı çekmek, üç ay borcunun yarısını ödemeyene kısıtlama getirmek, sıkıntıyı büyütecek." 54 AYDA ÖDENEBİLİYOR Bülent Deniz, kredi kartında asgari ödeme tutarının 'tam bir girdap' olduğunu belirterek, "Bu girdaba giren kurtulamıyor. Diyelim ki bu ay 1000 lira kredi kartı harcaması yaptınız. Bundan sonra kartı hiç kullanmamaya ve her ay sadece asgari tutarı ödemeye karar verdiniz. Asgari ödeme tutarı yüzde 23. Bu borcu kapatmanız tam 54 ayı alıyor" dedi. YENİDEN YAPILANDIRMA BDDK'nin yeni taslağının kredi kartı borçlarına fren getirme amacı taşıdığını kaydeden Bülent Deniz, "Fakat bu düzenleme yapılırken mutlaka stok haline gelmiş, birikmiş borcun da eritilmesi gerekiyor. Şu anda Türkiye'de banka borcu olmayan yurttaş neredeyse yok. Bu borçlar için bir yeniden yapılandırma yasası çıkarılması şart" diye konuştu. Bülent Deniz, kredi kartı borçlarının daha önce dört kez yapılandırıldığını hatırlatırken, bu uygulamaların hep borcunu ödemeyi bırakan ve 'kara listeye' giren kişileri kapsadığını, asgari tutarı ödeyerek yaşayan insanların 'girdapta kalmaya' devam ettiğini ifade etti. 9,5 MİLYONLUK SORUN Deniz şöyle konuştu: "Türkiye'de 17 milyon kişi kredi kartı kullanıyor. 56 milyon da kredi kartı var. 9-9,5 milyon kişi asgari ödeme tutarını yatırarak borcunu çeviriyor ve kara listeye girmiyor. Türkiye'de daha önce yapılan kart borcu yapılandırma uygulamaları bu kişileri hiç kapsamadı. Oysa bu kişiler her ay bir bileziğini satıp, birinden borç alıp ya da bir başka karttan nakit çekip asgari tutarını yatırıyor. BDDK yeni düzenlemeyi çıkarırken, bu kişilerin durumu da düşünülmeli." EKİM AYI FELAKETİ Bülent Deniz, banka borçlarının yeniden yapılandırılması ihtiyacı konusunda, daha önemli bir soruna dikkat çekti. Kredi ve kredi kartı borcunu ödeyemeyen kişi sayısının bu yıl hızla arttığını, son aylarda ise ivmenin önü alınamaz şekilde yükseldiğini ifade eden Deniz, "Bankacılık Yasası'na göre bankalar, ödenmeyen borçlar için 90 gün içinde icra takibi başlatmak zorunda. Bu durumda ekim ayından itibaren icra dairelerinde dava patlaması yaşanacak. Bu, sadece borçlu yurttaşları ilgilendiren bir durum değil. Tüm ekonomiyi etkileyecek, tüketimi etkileyecek bir durum" uyarısında bulundu. EYLÜL'DE YASA ÇIKSIN Bülent Deniz, 'ekim ayı felaketi' ve BDDK'nin yeni düzenlemesi öncesinde Meclis'i bir yeniden yapılandırma yasası çıkarmaya çağırdı. Yeni Tüketici Yasası'nın tasarı halinde Meclis gündeminde bulunduğunu belirten Deniz, "Meclis açılır açılmaz tasarı görüşülmeye başlanabilir ve tasarıya borç yapılandırmasını içeren geçici bir madde eklenebilir. Bu madde, asgari borç tutarını ödeyerek geçinen kişileri de kapsayabilir" dedi. *** Gelire göre limit BDDK, bankacılık mevzuatında değişiklik yapan 3 ayrı yönetmelik hazırladı. Sektörün görüşüne sunulan taslağa göre; gelir düzeyi bin lira veya altında olanlarla geliri tespit edilemeyenlerin kredi kartı limiti, bin lira ile sınırlandırılacak. Limiti 15 bin liraya kadar olan kredi kartlarının asgari ödeme tutarı, dönem borcunun yüzde 25'inden yüzde 30'una çıkarılacak. 15 bin liradan 20 bin liraya kadar limiti olan kredi kartlarının asgari ödeme tutarı ise, dönem borcunun yüzde 30'undan yüzde 35'ine çıkacak. Yeni yönetmelikle taksitli kredi kartları için üstlenilen risk oranları da artırılıyor. Kredi kartlarıyla 1 ile 6 aya kadar olan taksitli alışverişlerde halen yüzde 75 olan risk ağırlığı, yüzde 100'e çıkarılıyor. 6 ile 12 ay arasındaki vadeler için risk ağırlığı yüzde 150'den yüzde 200'e çıkıyor. 12 ayı aşan taksitli alışverişlerde de risk ağırlığı, yüzde 250'ye çıkacak. Bankalar, bu düzenlemeler için 26 Ağustos'a kadar BDDK ye görüşlerini bildirecek. Halk borcunu ödeyemiyor Bankalar Birliği'nin haziran ayı verilerine göre, yılın ilk altı ayda kredi kartı ve ferdi kredi borcunu ödeyemeyenlerin sayısı 680 bin 168'e çıktı. Geçen yılın tamamında (12 ayında) bu rakam 822 bin 87'ydi. Kredi kartı borcunu ödemeyenlerin sayısı 398 bin 310, kredisini ödeyemeyenlerin sayısı 281 bin 858 oldu. Borcunu ödeyemeyenlerin sayısı aydan aya giderek artmaya başladı. Kredi kartı borcunu ödemeyen kişilerin sayısı ocakta 75 bin, şubat ve martta 70 bin civarındaydı. Nisanda 87 bine çıktı, mayısta 100 bine dayandı. Haziran ayında bu sayı 120 bin 515 oldu. Yıllar itibarıyla bakıldığında 2013 yılının sadece altı aylık sonuçları yıllık rakamları aştı. Kriz yılı 2009'un tamamında kredi kartı borcunu ödemeyenlerin sayısı 277 bindi ve 2011 yıllarında sayı 220 bin seviyelerindeydi yılında ise 453 bin 656 ya yükseldi. Bu yıl altı ayda 398 bin 310 olan sayının, artış trendinin sürmesi halinde yıl sonu rakamı 700 bine ulaşabilecek. Kaynak:BirGün
3 Sancaktepe Yağlı Güreşleri ne katılan rejimin boş bakanlarından Egemen Bağış, önce yağcılık yapıp RTE yi pehlivana benzetmiş sonra da İstanbul a olimpiyat yakıştırmış ve alacağız, demiş. Ama, yazıp duruyorum ya, bunların kimyası Gezi ile bozuldu diye; lafı yine Gezi direnişine getirmiş. Bağış, Bakın, Gezi Parkı nda eylem yapanlar, iki defa İstanbul un adaylığını düşürmek için başvuru yaptılar ama başaramadılar. Eğer vermezlerse bu onların yüzünden olacak diye konuşmuş. Böyle konuştuğuna göre, belli ki RTE rejimine olimpiyat vermede seçiciler isteksiz. Yoksa durduk yerde bu konuşma olmazdı. Doğrusu da budur. İstanbul un ihtiyacı olimpiyat değildir. Daha öncelikli ihtiyaçları vardır İstanbul un ve Türkiye nin Bunu Egemen Bağış ve onun sığ yandaşları anlarlar mı bilmem ama, olimpiyatın neden İstanbul ve Türkiye için gereksiz, hatta bir tuzak olduğunu bir kez daha yazalım. AYRANI YOK Önce olimpiyat şehri İstanbul saplantısından başlayalım. İstanbul, bütün dünyada zaten bilinirliği olan bir merkez. Tarihi, kültürel varlıkları ile jeopolitiği ile Bunun üstüne sırf bilinirliği artsın, Egemen in ifadesiyle çoğunluğu Müslüman bir şehirde ilk kez yapılacak diye olimpiyat külfetine katlanmak mirasyedilik değildir de nedir? Ama AKP rejimi kökten mirasyedi olduğu için, olimpiyatı aldık havasını her şeyden çok önemsedikleri için maliyet, bedel, birçok şeyde olduğu gibi, onlar için önemli değildir. Bütün dertleri yapılmamışı yapmak, bununla kafa çelmek. Neye mal oluyor, kimden çıkıyor, alternatif olarak ne yapılabilirdi gibi soruları sormaz AKP rejimi, bunda da sormuyor. Oysa sorsa iyi olur. Çünkü İstanbul un ve Türkiye nin gerçekleri karşısında olimpiyat diye tepinmek, tam da ayranı yok içmeye deyişine uyuyor. Devletin 20 milyar dolarlık kamu yatırımı harcaması demek olan olimpiyat yatırımcılığı, kül olmuş milyarlar demek aslında. Halen Türkiye nin başlamış ve süren kamu yatırım stoku 190 milyar dolar ve bunun ancak 86 milyar dolarlık kısmı tamamlanmış. Yani yüzde 45 e yakını. Eldeki kamu yatırımlarını bitirmek için önümüzdeki 4-5 yılda Türkiye nin 104 milyar dolara ihtiyacı var. Dörtte üçü merkezi bütçeden olmak üzere Türkiye her yıl ancak 15 milyar dolarlık kamu yatırımı için bütçe, kaynak ayırabiliyor. Dolayısıyla, bırakın yeni büyük yatırımları, eldekini tamamlamak için en az 6-7 yıl ortalama 15 milyar doları bulması gerekiyor. Olimpiyatlara soyunmak demek, kamuya 20 milyar dolar için ortalığa düşmek ve faizine razı olmak demek. Faiz kimden çıkacak? Tabi ki halktan. Ama AKP nin umurunda mı? Onlar, olimpiyatı bahane ederek kendi rejim çıkarları ve projeden nasiplenecek yandaş şirket çıkarlarının derdinde. Brezilya, BRIC in devlerinden ama halk sokakta. Neden? Dünyanın en berbat gelir dağılımı eşitsizliği ortada iken 2014 Dünya Kupası ve 2016 Rio Olimpiyatı nı üstlendiler diye. Peki Türkiye de farklı mı gelir adaletsizliği? Tıpkısının aynısı O zaman da sormak gerekiyor; bunca yoksulluk varken, neden olimpiyat? 2004 olimpiyatlarını üstlenip iflasa giden Yunanistan dan da mı ders çıkarmazsınız? İSTANBUL U KOPARMAK Önceden de yazdım (30 ve 31 Temmuz) ; Olimpiyat yatırımları, azgelişmiş bir kente mesela Van a, mesela Sivas ve çevresine, Samsun-Ordu ya yapılsaydı başımız ağrımazdı. Geri dönüşü harcamanın çok altında kalan olimpiyat yatırımlarından hiç olmasa bir süre için o azgelişmiş bölgeye bir yararı olacağını düşünerek teselli bulurduk. Ama öyle değil. Yatırımlar zaten Türkiye nin her tür nimetinin en az yüzde ını tek başına alan İstanbul a yapılacak. Bu, İstanbul a daha da büyük bir yük bindirirken Anadolu kentlerini kurutmanın yeni bir vesilesi olacak; bölgesel uçurumu daha da derinleştirecek. Hele ki, açık edilmeyen gerçek hinlik düşünüldüğünde Ne mi? Olimpiyat yatırımlarını tam da İstanbul un akciğerlerine, Kuzey ormanlarının olduğu bölgeye yapmak Üçüncü köprü, üçüncü havaalanı, iki yeni kent ve kanal İstanbul ucubesine, olimpiyat yatırımları bahane edilecek. Bundan dolayı oluşabilecek her tür itirazı, isyanı olimpiyat hatırına nötralize etmek isteyecekler. Bunu yapacak aktör de belli; TOKİ(*) DEPREM NE OLACAK? İstanbul a iyilik yapacaksanız, bırakın olimpiyatı, önce varsa paranız, kamu harcamalarını deprem için harcayın. Bu rantperest zihniyet, İstanbul da olası bir deprem sonrasında sahra hastanesi ve sığınılacak bölge olarak kullanılacak alanları plan tadilatıyla AVM ve konut lejantı olarak değiştirdi kaş göz arasında. Depremde kullanılacak acil ulaşım yolları da İspark a, otopark olarak kiraya veriliyor. Bu zihniyet,ıstanbul u depremini bekleyen şehir olarak görmeyi sevmiyor. Yapılacak şeyleri hep halının altına süpürüyor. Deprem için köprü,viyadük vb. güçlendirme işlerini, hava atacak, oy toplayacak işler olmadığı için umursamıyor, tevekküle bırakıyor, zihniyeti icabı İstanbul da,güneydoğu dan farksız okullar, kişilik sınıflar var. Okul ihtiyacı dururken, hastane, sağlık elemanı ihtiyacı dururken olimpiyat sıtması yaşıyor Egemen Bağış gibiler. Hepsi bir yana, Gezi direnişinde kullandığınız polis şiddetini gördükten sonra size olimpiyat verir mi el alem? Daha orada kendi ayağınıza sıktınız da farkında değilsiniz. Geçmiş ola (*) Olimpikturk sayfasında blog un sahibi olan Cüneyt Kozakoğlu nun konuyla ilgili önemli yazıları ve paylaşımları bulunuyor. (Yurt) Sulucakarahöyük/HACIBEKTAŞ Hasan KANKAL Etkinliklerin son günü olan tarihinde, Hacı Bektaş Veli Kültür Merkezinde saat da başlayan, Sunuculuğunu İlknur Kaplan ın üstlendiği Ozanlar Dinletisi" adı altında, ozanların sahne aldığı bir dinleti düzenlendi. Dinletiye katılan ozanlar etkinliklere ayrı bir renk kattılar. Dinleti şu ozanların katılımı ile gerçekleşti: Gani PEKŞEN, Aşık HAŞİMİ, Aşık GÜLABİ, Ozan ESRARİ, Yusuf TEKTAŞ, Aşık FEDAİ, Ali Rıza ERDOÐAN, Nesrin ULUSOY, Aşık Ali SAÐLAM, İsmail KAYA, Binay KOÇAK, Aşık UMMANİ, Ali SULTAN, 3 Çınar (Ali ÇINAR, Mehmet ÇINAR, Abidin ÇINAR), Üç Telden Tek Dilden (Aşık Özlemi, Aşık Sinemi, Mustafa SAYILIR), Horasan'dan Sulucakarahöyük/HACIBEKTAŞ Cuma Onur ŞAHİN Van ın Gevaş Kaymakamı Yusuf Güni Hacıbektaş İlçemize atanması nedeniyle bir veda yemeği düzenlendi. Akdamar Turizm Tesisleri nde düzenlenen veda yemeğine İlçe Jandarma Komutanı Yüzbaşı Cem Taş, Gevaş Belediye Başkanı Nazmi Sezer, Akdamar Belediye Başkanı Ferdi Şeker, Çiçekli Belediye Başkanı Yılmaz Kılıç, kamu kurum ve kuruluş amirleri, muhtarlar ile vatandaşlar katıldı. Programda bir konuşma yapan Gevaş Belediye Başkanı Nazmi Sezer, Kaymakam Güni nin ilçeye gelmesinden sonra çok şeylerin değiştiğini belirtti. Kaymakam Güni nin bir eğitim sevdalısı olması hesabıyla özellikle eğitim alanında birçok çalışma yaptığını ifade eden Sezer, "Köy köy, mahalle mahalle, sınıf sınıf dolaşarak öğrenci ve öğretmenlerle bireysel ilgilenmeleri, yakinen aşikâr olduğum bir insandır. Ben ilçemize yaptığı bu hizmetlerden ve özellikle eğitime verdiği desteklerden dolayı Kaymakam Güni ye teşekkür ediyor, gittiği yerde bu başarılarının devamını diliyorum" dedi. Akdamar Belediye Başkanı Ferdi Şeker ise, üzüntülü olduğunu belirterek, Kaymakam Güni ye gittiği yerde başarılı olmasını dileklerinde bulundu. Daha sonra kürsüye çıkan ve bir Anadolu'ya (Binali İLGÜN, Haydar BIÇAKÇI, Ünal FIRAT), Erkan ÇANAKÇI, Prof. Dr. Ali YAKICI - Zebuni - Aşu ELMA - Niyazi ECE - Sevim KILIÇ - Gönül AKKUŞ. Hacı Bektaş Veli yi Anma ve Kültür Sanat Etkinlikleri tarihinde Cumhuriyet meydanında saat da başlayan konser programı ile sona erdi. Konser programına katılan semah ekiplerinin ve sanatçılar: Şahkulu Vakfı Semah Ekibi, Gaziantep Alevi Kültür Dernekleri Semah Ekibi, Sadık GÜL, Hasan KAPLANI - Burak ŞAHİN - Mehmet KUNDAK, Hüseyin - Hayal, Kazım KALAYCI, Zeynep KARABABA, Hüseyin UÐURLU, Ali Eren ÇINAR, Aşır ÖZEK, Can AYDOÐDU. veda konuşması yapan Kaymakam Güni ise, devletin kıt kaynakları da olsa ilçede güzel hizmetler yapmaya çalıştıklarını belirterek, bu çalışmaların bir ekip işi olduğunu söyledi. İlçede güzel projeler yaptıklarını ve eğitimin birinci öncelikleri olduğunun altını çizen Kaymakam Güni, "Giderken şunu memnuniyetle görüyorum, ilçenin uzun vadede eğitimle ilgili hiçbir problemi kalmadı. Bundan sonra Gevaş tan başarılar bekliyoruz. Gittikten sonra da bir yanımız Gevaş ta kalacak" dedi. Kaymakam Güni, üç yıl kaldığı Gevaş ta iyi niyetle çalıştığını dile getirerek, "Önemli olan buradan giderken geride hoş bir seda bırakmaktır. Tüm kamu personelini, muhtarları, kendim gibi gördüm. Buna rağmen kalbini kırdığım, gücendirdiğim, belki kapıda beklettiğimiz insanlar olmuştur. Hepsi o konuda da hakkını helal etsin. Benden yana bir hak geçtiyse ben hakkımı hepinize helal ediyorum" şeklinde konuştu. Program, Gevaş Belediye Başkanı Nazmi Sezer, Akdamar Belediye Başkanı Ferdi Şeker ve kaymakamlık personelleri tarafından Kaymakam Güni ye hediyeler verilmesi ile son buldu.
4 Sabahın üçü, Taksim meydanı tenhalaşmış ama gececi insanlar hala dolanıp duruyor ortalıkta. Dolunayın gümüşten ışığının altında terli insan bedenleri, genç kızlar, erkekler, sarmaş dolaş sevgililer. Kafalar çakırkeyif, bazılarının dilinde hala neşeli şarkılar. Bense yorgunum, hem de çok yorgun. Sabahtan beri bilgisayarın başından kalkmamıştım. Hep böyle olurdu, romanın sonlarına doğru, bırakmak istesem de kahramanlarım bırakmaz, kontrolü ele geçirerek, zorla sürükleyip götürürlerdi beni finale doğru. Şimdi de aynı durumu yaşıyordum işte, parmaklarımın acımasına, gözlerimin önünde kelebekler uçuşmaya başlamasına rağmen bir türlü kurtaramıyordum kendimi bilgisayarın tuşlarından. Böyle giderse, bayılıncaya, başım klavyenin üzerine düşüp kalıncaya kadar yazmayı sürdürecektim. Neyse ki o telefon geldi. Karımdan gelen telefondan bahsediyorum. Ofiste mi yatacaksın? diyordu. Benim için bir sakıncası yok, ama bundan sonra hep orada kalırsın. Tehdit yeterince etkiliydi. Anında kopardım gözlerimi ekrandan, parmaklarımı çektim tuşlardan, bilgisayarımı kapattım, kendimi İstiklal Caddesi nin gürültülü kalabalığına bıraktım. Niyetim bir taksiye atlayıp hemen eve gitmekti. Ama hava o kadar güzeldi ki, karımın tehdidine rağmen gökyüzünündeki dolunayın çekiciliğine kapıldım. Ilık sonbaharın tadını çıkarmak istedim. Adımlarımı yavaşlatarak, etrafımdaki renkli insanları izleyerek, meydana çıktım. Buraya kadar işler yolundaydı, ama Gezi Parkı nın yanından geçerken olanlar oldu; parktan fırlayan bir adam önüme düştü. Yardım edin! yardım edin! İncecik bedeni tirtir titriyor, faltaşı gibi açılmış gözleri, ağaçların gölgelerini tarıyordu. Bir gasp ya da hırsızlık olmalıydı. Ben de parka çevirdim bakışlarımı. Saldırgan ortaya çıktığında kendimi nasıl koruyacağıma dair hiçbir fikrim olmasa da, yumruklarımı sıkarak, meçhul hırsızın ağaçların arasından üzerimize doğru atılmasını beklemeye başladım. Ama saniyeler geçiyor, kimse çıkmıyordu ortaya. O kadar iri yarı biri değildim ama, belki de beni görünce saldırgan vazgeçmişti. Gövdemi kendisine siper etmiş hala panik içinde titreyen adama döndüm. Korktu herhalde, dedim güven dolu bir sesle. Çıkmayacak parktan... Garip bir söz söylemişim gibi yadırgayan gözlerle yüzüme baktı. Kim korktu? Kim olacak seni kovalan adam. Yoksa adamlar mı? Sahi kimden kaçıyordun sen? Ne adamı ya? Gözlerindeki dehşet hiç azalmamıştı, bakışlarını parkın karanlığına dikerekmırıldandı. Adamdan değil, ben ağaçlardan kaçıyorum. Şaşkınlıkla mırıldandım. Niye kaçıyorsun ağaçlardan? Kulağıma doğru eğildi. Çünkü konuşuyorlar... Durmadan, hiç durmadan konuşuyorlar. Kesif bir alkol kokusu çarptı burnuma, yırtık pırtık elbiselerini ilk o zaman fark ettim. Karşımda duran adam bir evsizdi ve fena halde sarhoştu. Muhtemelen bu parkta yatıyordu. Bu gece içkiyi de fazla kaçırınca berbat bir kabus görmüştü. Ama o bu düşüncelerimden habersiz sayıklamayı sürdürüyordu: Onların ismini fısıldıyorlar, rüzgar ne zaman esse, onların sesiyle doluyor park. Sanki ilahi gibi, dua gibi durmadan onların isimlerini mırıldanıyorlar... Zavallı adam keçileri kaçırmış olmalıydı. Boş ver, dedim dostça omzuna dokunarak. Fısıldasınlar, sana zarar veremezler nasıl olsa. Çaresizlik içinde ellerini yana açtı. Hayır, tanıyorlar beni. Sadece o kocaman çınar değil, o dev gibi kestane de tanıyor. O incecik gül fidanları bile. Evet, onlar bile, hafif bir esinti çıkmaya görsün, hemen başlıyorlar konuşmaya. Saçmaladığını biliyordum ama sormaktan kendimi alamadım. Nerden tanıyorlar seni? Hiç duraksamadan yanıtladı: Geçen yazdan. Haziran ayından. Eliyle parkı gösterdi. Burada görev yaptım ben. Ayyaş filandı ama şahane bir hayal dünyası vardı. Bahçıvan mıydın? Alıngan bir ifade belirdi yüzünde. Ne bahçıvanı be, diye çıkıştı. Emniyete çalışıyordum ben. Polislere yardım ediyordum. Bildiğin devlet görevlisi. Gitgide daha eğlenceli bir hal alıyordu hikaye. Nasıl bir hizmet veriyordun? Küçümseyen gözlerle şöyle bir süzdü beni. Abi sen bu dünyada yaşamıyor musun? Daha birkaç ay önce, savaş alanı gibiydi burası. Cehennemden farkı yoktu parkın... Sonunda jeton düştü bende. Gezi Direnişi nden bahsediyordu. Parktaki ağaçları söküp, alışveriş merkezi yapmak isteyen hükümete karşı başlayan ayaklanmadan. Demek ki yazın yaşadığı olaylar aklını karıştırmıştı zavallının. Ama itiraf etmeliyim ki söylediği yalanın bir mantığı da vardı. Hayal dünyasının sınırlarını merak ettiğim için muhabbeti derinleştirmek istedim. Peki sen ne görevi yapıyordun? Sinsice sırıttı, çürük dişleri göründü, kalın dudaklarının arasından. Parkta olan biteni anlatıyordum polislere. Burası acayipti o zaman... İnsan doluydu her yer, solcular, sağcılar, dindarlar, hippiler, kadınlar, aklına kim geliyorsa herkes buradaydı. Birkaç sivil polisi fena dövdüler içerde. O yüzden polis girmeye çekiniyordu parka. Beyoğlu Karakolu ndan Komiser Erol Abi buldu beni. İyi adamdır Erol Abi, arada para verir bize, içeri düşersek arka çıkar. İşte o, İstiklal Caddesi nde yakaladı beni. Hala parkta mı yatıyorsun Memo? diye sordu. Ben de Evet, amirim, dedim. Elime bir yüzlük sıkıştırdı. İyi o zaman her sabah, her öğlen ve her akşam bana gelip anlatacaksın... Parkta ne oluyor, ne bitiyor, kalabalık mı, sakin mi, elebaşı kim, rapor edeceksin. dedi. Böylece başladım göreve. Yani ihbar ettin direnişçileri... Sırıtması yüzünde dondu. N apabilirdim ki, devletimiz benden bir hizmet istemiş... Duraksadı. Hem Sülük Sami yle, Balon Kamil de yaptı. Hatta o lavuklar, Komiser Erol un verdiği cep telefonuyla fotoğraflarını bile çektiler direnişçilerin. Ben o kadarını yapmadım hiç değilse. Üstelik parktaki gençler çok yardım etmişti Sülük Sami ye. Doktora bile götürmüşlerdi şerefsizi. Kan işiyordu pezevenk. Böbreğinde taş mı ne varmış. Yalan yok, direnişçilerin sayesinde iyileşti. Bana da yardım ettiler. Her akşam sıcak yemek çıkıyordu parkta. Kimseden para istemiyorlardı, herşey bedavaydı, ama herkes çalışıyordu, kimse kaytarmıyordu. Cesur çocuklardı aslında. Benim yanımda bir delikanlının gözünü kör etti polis. Gaz tüfeğiyle nişan aldı, çocuğun gözüne. Bile bile ya... Nasıl da yakışıklıydı oğlan. Gitti sol gözü. Sen niye yardım etmedin çocuğa? Haksızlığa uğramış gibi yükseltti sesini. Ettim, kim diyor etmedim diye. Hastaneye kadar sırtımda taşıdım oğlanı. Hem direnişçilere yardım ettim, hem de polise. Başka çaremiz yoktu ki, direnişçiler bir hafta, bilemedin bir ay orada, sonra polisle biz başbaşa kalacağız. Eğer muhbirlik yapmasıydım, Komiser Erol ağzıma sıçardı benim, bu sokakları dar ederdi bana. Anlıyor musun? Söylediklerinin ne kadarı doğru, ne kadarı yanlıştı bilmiyorum. Bir komiser böyle bir adamdan yardım ister miydi, hiç emin değildim ama güzel anlatıyordu doğrusu. Eğer uyduruyorsa, sözleri daha da değerliydi, çünkü müthiş bir kurgu yeteneği var demekti. Peki, sonra n oldu? diye kurcaladım. Söyledikleriniz polisin işine yaradı mı bari? Yaramaz mı, tabii yaradı. Parkta ne olup bitiyor saati saatine öğreniyorlardı. Yoksa Erol Abi birkaç yüzlük daha toka eder miydi avucumuza. Başımla ağaçları gösterdim. Ama park yerinde duruyor, direnişçiler kazanmış, ağaçları sökememiş hükümet. Gizli bir sevinçle ışıdı yüzü. Öyle oldu, bana sorarsan iyi de oldu. Alışveriş merkezi yapsalardı, bizi kapısına bile yaklaştırmazlardı o binanın. Elli metreden kışkışlardı bizi özel güvenlikçiler... Ama... Yine o korku gelip oturmuştu gözlerine. Ama şimdi de ağaçlar rahat vermiyor... Tam kıvrılıyorum o çalıların altına, tam gözlerimi kapayacakken başlıyorlar fısıldamaya. Ama nasıl, gitgide artıyor sesleri... İnsanın ödü bokuna karışıyor, deli olacam valla. Alkolün etkisiydi tabii, sanrılar, hayaller... Sen de başka bir parka git, dedim rahatlatmak amacıyla. Etrafta başka yer mi yok. Deniz kenarına in mesala... Üzüntüyle başını salladı, Bu park benim evim Abi. Başka parklarda uyuyamam ki ben. Beş yıldır burada yatıyorum. Şu ilerde bir manolya var, annemin dizi gibidir o ağaç. Mis gibi kokuların altında uyuyurum yıllardır, bir bebek gibi huzur içinde. Evimi bırakıp, nasıl gideyim abi ben. İçime dokundu adamın hali ama yapabileceğim bir şey de yoktu. Komiser Erol gibi bir yüzlük de ben sıkıştırdım avucuna. Hiç değilse git bir otelde yat bu akşam... Parayı aldığına sevinmişti yine de umutsuzca baktı yüzüme. Peki yarın ne yapacağım abi? Aslında bir pskiyatra gitmesini söylemeliydim ama bir işe yaramayacağını bildiğimden, Umudunu yitirme, dedim sadece. Belki yarın gece konuşmaz ağaçlar. Eline sıkıştırdığım parayı alıp, sallanarak uzaklaştı yanımdan. Ben de yarım kalan yürüyüşümü sürdürdüm ama ne yalan söyleyeyim, aklım adamın söylediklerine takılmıştı. Elbette inanmıyordum ağaçların konuştuğuna. Yine de bakışlarımın birkaç metre ötemdeki parka kaymasına engel olamadım. Sahi en son ne zaman gelmiştim ben buraya? İki ay önce olmalıydı, direniş günlerinden hemen sonra, bir öğle sonu ziyaret etmiştim bu yeşil alanı. Korkunç günlerdi, acımasızca saldırıyordu polis. Her yer biber gazıyla kirletilmişti, her yanda tazyikli su her yanda panzerler. Coplarla, tahta sopalarla öldüresiye vuruyorlardı gencecik kızlara, erkeklere. Ama yılmıyordu direnişçiler, İstanbul insandan bir ırmak olmuş, akıyordu şu küçücük yeşil alana. Her geçen gün artıyordu direnişe katılan insan sayısı. Bin, on bin, yüz bin, bir milyon... Kırk küsur gün sürmüştü direniş. Hükümet pes etmişti sonunda, bırakın var olan yeşili ortadan kaldırmayı, yeni ağaçlar dikmişti bu alana. Ama o günden sonra görmemiştim parkı. Acayip bir istek duydum içeri girmek için. Ayaklarım adeta kendiliğinden sürükledi beni ağaçların bulunduğu gölgeliğe. Parka girince nemli bir serinlik çöktü üzerime, yanık toprak, çürümüş ot kokusu... Dolunayın parlak ışığını geçirmeyen gümrah ağaçların altından yürürken, beton binaların arasındaki bu ağaçlıklı alanı bir tür tapınağa benzettim. Yok ettiğimiz doğanın son kutsal alanı. Bir yerlerde bir kuş öttü, sanırım bir baykuş, belki şehrin son baykuşu... Durup dinledim, bir daha sesi duyulmadı. Rüzgar durmuştu, merdivenlerden inerek, parkın ortasındaki açıklığa ulaştım. Dolunayın altındaki havuzun gümüşten suyuna baktım bir süre. İçim huzurla dolmuştu. Şu banklardan birine otursam, sabaha kadar bu dingin suyu seyretsem yine de sıkılmazdım. O anda fark ettim rüzgarı. Rüzgar bile denemez, bir yel, hafif bir esinti. Esinti usulca gezindi alnımda, saçlarımda. Sanki günün bütün yorgunluğu bir anda uçup gidivermişti zihnimden, bedenimden. Bir an kendimi, gökteki dolunayın, bu gölgeli ağaçların, bu gümüşten havuzun, şu esintinin bir parçası gibi hissettim. İşte o anda duydum sesi. Uğultu gibiydi, evet, ağaçlardan geliyordu. Adamın duyduğu ses bu muydu yoksa? Tüylerim diken diken olmuştu ama kendimi korkutmanın anlamı yoktu. Hemen mantıklı bir açıklama buldum zihnim: Rüzgarın sesi. Elbette rüzgarın sesi. Zaten uğultu gibi, ne söylediği de anlaşılmıyordu. Ama bu büyülü gece, mantıklı açıklamamı çürüttü hemen; uğultu giderek netleşti, bir kız çocuğunun incecik sesine dönüştü. Ardı ardına isimler sıralamaya başladı. Ali, Abdullah, Mehmet, Ethem, Mustafa. Bir dua, bir ilahi, bir tekerleme gibi. Ali, Abdullah, Mehmet, Ethem, Mustafa. Dehşet içinde kalmıştım. Neler oluyordu. İlk aklıma gelen, o evsiz adamın haklı olduğuydu, demek hayal görmemişti. Ağaçlar gerçekten de konuşuyordu. Hem de hiç susmadan. Sevgiyle, saygıyla, örselemekten çekinir gibi şefkatle hep aynı beş ismi tekrarlıyorlardı. Ali, Abdullah, Mehmet, Ethem, Mustafa. İyi de kimdi bu isimleri söylenen insanlar? Etrafa bakınırken gördüm; havuzun karşısındaydılar, beş insan, beşi de gözlerini dikmiş bana bakıyordu. Evet, karşıdaki anıt mezardan söz ediyorum. Beş fotoğraf çerçevesinden bana bakan beş insandan. Ama sadece fotoğraflar yoktu yeşil çimenlerin üzerinde; beş de mezar taşı vardı. Sembolik olsalar da gerçek mezarlar taşlarından daha etkili görünüyorlardı ay ışığının solgun parlaklığında. Onlara doğru yürüdüm. Taşlarının üzerindeki yazılara baktım. Ali İsmail 5Korkmaz, Abdullah Cömert, Mehmet Ayvalıtaş, Ethem Sarısülük, Mustafa Sarı yazıyordu. Bu ağaçlar kesilmesin diye yapılan direnişte yaşamını yitiren beş gencecik insanın adları. Ne yapacağımı bilemeden öylece kala kalmıştım olduğum yerde. Ama rüzgarda usulca kıpırdanan ağaçlar, bir dua gibi aynı isimleri tekrarlamayı sürdürüyorlardı kararlılıkla. Ali, Abdullah, Mehmet, Ethem, Mustafa... Kaynak:BirGün Pazar Eki
5 Devrim Dirlikyapan ın, Ölümü Gömdüm, Geliyorum adlı çalışması, Edip Cansever in ( ) 17 şiir kitabından yedisi üzerine bir yakın okuma. Kitapta Umutsuzlar Parkı (1958), Nerde Antigone (1961), Tragedyalar (1964), Çağrılmayan Yakup (1969), Ben Ruhi Bey Nasılım (1976), Bezik Oynayan Kadınlar (1982) ve Oteller Kenti (1985); uzun bir şiirden ya da uzun bir şiirin bölümlerinden oluşmaları, özgün kurmaca karakterler içermeleri, dramanın olanaklarıyla donatılmış bir anlatım sergilemeleri gibi ortak özellikler bağlamında inceleniyor. Dirlikyapan a göre, birçoğu dramatik monolog türü içinde değerlendirilebilecek bu yapıtlar Cansever in poetikasında belirleyici bir yere sahip. Şiirde anlatıdan, farklı anlatıcılardan hoşlananların yabancı olmadıkları bir tür bu. Turgut Uyar ın Yekta sı, Ahmet Oktay ın Dr. Kaligari si, Cansever in Ruhi Bey i, Yakup u ilk elde akla gelen örnekler. Şiirde sözdizimi ve imge yapısında büyük değişiklikler yapan Cansever in, diyalog, iç monolog gibi teknikleri kullanmasını, onun, insanı toplumdan soyutlanmamış bir birey olarak ele almasına bağlayan Dirlikyapan, şairin hem biçimsel anlamda yeniyi araştırmak hem de yeni temaları işlemek için kısa ve uzun şiir şeklinde iki tarz geliştirmeye çalıştığını savunur. Genellikle lirik olan kısa şiirlerinde yaşanan anları şiirleştiren Cansever, uzun şiirlerinde insanın varoluş sorunsalları üzerinde durmuştur. Şairin bu tarz sorunsalları işlemeye uygun bulduğu dramatik monolog tanımlanırken kullanılan kaynaklar arasında en ilginci Elisabeth A. Howe un Dramatic Monologue adlı çalışmasıdır. Mesela Howe a göre Browning, Tennyson, Ezra Pound ve Eliot ın ünlü dramatik monologlarının tek ortak yanı şiirlerde konuşan kişinin şairden farklı biri olmasıdır. Dramatik monologda anlatıcılar, şiirin başlığında ya da alt başlıklarında adları belirtilen, kurgusal, mitik ya da tarihsel karakterlerdir. Howe, dramatik monologları, anlatı, zaman-mekân kurgusu gibi romansal niteliklere ve dramatik öze sahip olmaları bağlamında lirikten ayırır. Us u şiire ölçü yapmak Dirlikyapan, Cansever şiirinde dramatik olanın ve dramatik monoloğun kaynaklarını araştırır. Şair, ortaöğretim yıllarından başlayarak dünya edebiyatıyla ilgilenmiş, Rus ve Latin klasiklerini okumuştur. Yaşam Öyküsü başlıklı yazısında Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları ndan çıkan çevirileri kaçırmadığını söyler mesela. Dirlikyapan buna bir açıklama getirir: Hasan Ali Yücel in milli eğitim bakanlığı yaptığı yılları arasında içlerinde Yunan tragedyalarının da bulunduğu 500 kitabın çevrildiğini, Cansever in tragedyalarla ve dramatik olanla ilk karşılaşmasının böyle gerçekleştiğini vurgular. Cansever de dramatik monologun bir başka kaynağı T. S. Eliot ın etkisi başta olmak üzere Anglo-Sakson şiiridir. Şair çeşitli yazılarında Eliot ın adını anmış, onun nesnel bağlılaşık kavramını kendi şiirlerinde uygulamaya çalışmıştır. Dirlikyapan, Cansever in dramatik monolog tarzını da Eliot etkisiyle benimsediğini söyleyerek, Türkiye de şiir bağlamında hep dile getirilen ama altı pek de doldurulmayan İkinci Yeni şiirinin Anglo-Sakson kaynaklarla ilişkisi konusunda da kayda değer bir katkı sunmuş olur. Cansever, us u şiirine ölçü yapmak istemiş, bütün sanatsal türleri şiirin potasında eriyebildikleri oranda şiirin malzemesi olarak görmüştür. Dirlikyapan a göre, şairin dramatik monoloğa yönelmesinin başlıca nedeni bu tür poetik seçimlerden ziyade şiiri bölmek düşüncesidir. Cansever, Şiiri Bölmek başlıklı yazısında modern dünyada insanın çeşitli rollere büründüğünü ve bir kişilik yitimine uğradığını söylemiştir. Şairin, modern dünyanın bölünmüş bireyini anlatabilmek için seçtiği yol şiiri bölmektir. Bölüne bölüne kimliğini yitirmiş ben e bir etkinlik kazandırmanın yolu dramatik bir şiirden geçecektir. Dirlikyapan, Cansever şiirinde dramatik monoloğun mitolojiye ya da tarihe değil toplumsal yaşamdaki çelişkilere ve çatışmalara dayanmasını ayırt edici bir özellik olarak görür. Küllerinden doğan Kitabın adının, Cansever in Ben Ruhi Bey Nasılım adlı yapıtından alınmış Ölümü gömdüm, geliyorum dizesi olması boşuna değildir. Dirlikyapan ın incelemeleri göstermektedir ki, şairin bu yedi kitabında da küllerinden doğan anka kuşu (Phoenix) imgesi önemlidir. Dirlikyapan, bu imgenin her kitapta yeniden üretildiğini saptar. Cansever şiirinde ölüm teması Phoenix imgesinden hareketle ele alınmakta, bu haliyle bir yok oluşu değil yeniden doğuşu temsil etmektedir. Dirlikyapan ın şu ifadeleri Cansever in dramatik monologlarının Phoenix in evrimi olarak görülebileceği tezini destekler: Umutsuzlar Parkı ndaki anlatıcılardan biri bir yığın ölüden gelmiştir. Benzer şekilde Tragedyalar ın Stepan ı da bir ölü gömme töreninden doğmuş tur. Yine Tragedyalar da Lusin in çirkinliği aşmak için onun içine düşmek gerektiğini düşünmesi ve Diran ın Unutulmuş bir erkekliğin/ Acısından oluşan bir Anka ya benzetilmesi, Phoenix i yeniden üreten imgelerin başında gelir. Çağrılmayan Yakup ta yer alan bir anlatıcı, düzlük le savaşır ve her defasında yeniden yenilir. Ben Ruhi Bey Nasılım da ise ilk kez bir karakter ölülerini yangınla gömmeyi başarır ve yeniden doğumun mutlu sürecini yaşar. Sıkı dokulu, metinlerarası şiirler Devrim Dirlikyapan, İkinci Yeni hakkında üretilen genelleştirici yorumlara mesafe koymuş, doğrudan Cansever in yapıtlarının önerdiği bir okuma biçimine yönelerek Türk edebiyatında şiir eleştirisinin ihtiyaç duyduğu türden bir çalışma ortaya koymuştur. Cansever in ilk dramatik yapıtı olarak incelenen Umutsuzlar Parkı, Cansever in şiirinde nesne, dekor, insan, nesnel bağlılaşık gibi konuları öne çıkarır. Umutsuzluğun kaynağı insanın başkaları tarafından uygun görülmüş bir hayatı yaşamasıdır. Dramatik ile lirik arasında ele alınan Nerde Antigone dan başlayarak Cansever şiirinin metinlerarası niteliği kendini gösterir. Dirlikyapan büyük emek vererek yapıtlardaki tüm göndermeleri ortaya çıkarmış ve ancak metinlerarası ilişkiler bağlamında mümkün olacak yorumlara ulaşmıştır. Nerde Antigone adının nasıl oluştuğu, Tragedyalar ın Sartre ın Gizli Oturum adlı oyunuyla ilişkisi çok sayıdaki örnekten yalnızca ikisidir. Dirlikyapan çalışmasının yedi bölümünde yedi kitabın sırlarını çözmeye çalışırken Eliot un Şiirin Üç Farklı Sesi başlıklı makalesinde belirttiği seslerin izini sürer. Cansever şiirinin heyecan verici odakları; aykırı kimlikler, alkol, çokgözlülük, cinsellik, ölüm, bakış, görsellik ve daha fazlası Edip ölümsüzlüğü tanımlasın diye! ÖLÜMÜ GÖMDÜM, GELİYORUM Devrim Dirlikyapan Metis Yayınları 2013, 224 sayfa, 17 TL. Kaynak:Radikal Kitap
6 Türkiye Ziraat Odaları Birliği (TZOB) Genel Başkanı Şemsi Bayraktar, tarımda çalışan başına elde edilen katma değerde 24 bin 828 dolarla Mardin, Batman, Şırnak ve Siirt'ten oluşan Dicle bölgesinin birinci sırada yer aldığını belirtti. Bayraktar, yaptığı yazılı açıklamada, Türkiye İstatistik Kurumunun (TÜİK) 2008 rakamlarındaki bölge paylarının, 2012 yılı milli gelirine, bölge payları değiştirilmeden uygulanmasıyla yapılan hesaplamaya göre, Türkiye'de 2012'de kişi başına 10 bin 397, çalışan başına 31 bin 679 dolar olan milli gelirin, tarımda ise çalışan başına 9 bin 992 dolara indiğini bildirdi. Tarımda çalışan başına milli gelirin, ülkede çalışan başına katma değerin yüzde 31,54'ünde kaldığına dikkati çeken Bayraktar, tarımda çalışan başına gelirin artırılması ve ülke ortalamasına yaklaştırılmasının, kırsalda genç nüfusu tutmak için çok önemli olduğunu ifade etti. Dicle birinci, Batı Karadeniz sonuncu Tarımda çalışan başına katma değerde Dicle bölgesini 21 bin 513 dolarla Tekirdağ, Edirne, Kırklareli'nin oluşturduğu Trakya'nın, 19 bin 755 dolarla Ankara'nın, 16 bin 423 dolarla Bursa-Eskişehir- Bilecik'in, 15 bin 969 dolarla İstanbul'un, 15 bin 823 dolarla İzmir'in, 15 bin 337 dolarla Şanlıurfa ve Diyarbakır'dan oluşan Karacadağ'ın izlediğine değinen Bayraktar, şunları kaydetti : "Tarımda çalışan başına katma değer, Konya ve Karaman'dan oluşan Mevlana'da 14 bin 618, Balıkesir ve Çanakkale'den oluşan Güney Marmara'da 14 bin 586, Adana ve Mersin'den oluşan Çukurova'da 13 bin 955, Kırıkkale, Aksaray, Niğde, Nevşehir, Kırşehir'den oluşan Ahiler bölgesinde 12 bin 477, Antalya, Isparta ve Burdur'dan oluşan Batı Akdeniz'de 11 bin 796, Manisa, Afyonkarahisar, Kütahya ve Uşak'tan oluşan Zafer bölgesinde 10 bin 32 doları buluyor. Bu bölgelerde tarımda çalışan başına katma değer, 9 bin 992 dolar olan ülke ortalamasının üzerinde yer alıyor. Katma değer, tarımda çalışan başına, Kocaeli, Sakarya, Düzce, Bolu ve Yalova'dan oluşan Doğu Marmara'da 9 bin 747, Hatay, Kahramanmaraş ve Osmaniye'den meydana gelen Doğu Akdeniz'de 9 bin 716, Samsun, Tokat, Çorum ve Amasya'dan oluşan Orta Karadeniz'de 9 bin 629, Erzurum, Erzincan, Bayburt'tan oluşan Kuzeydoğu Anadolu'da 8 bin 355, Gaziantep, Adıyaman, Kilis'ten oluşan İpekyolu'nda 8 bin 39, Kastamonu, Çankırı, Sinop'tan oluşan Kuzey Anadolu'da 7 bin 918, Aydın, Denizli ve Muğla'dan meydana gelen Güney Ege'de 7 bin 820, Van, Muş, Bitlis, Hakkari'den oluşan Doğu Anadolu'da 6 bin 747, Kayseri, Sivas, Yozgat'tan oluşan Orta Anadolu'da 6 bin 484, Malatya, Elazığ, Bingöl, Tunceli'den oluşan Fırat bölgesinde 6 bin 23, Ağrı, Kars, Iğdır, Ardahan'dan oluşan Serhat bölgesinde 5 bin 673, Trabzon, Ordu, Giresun, Rize, Artvin, Gümüşhane oluşan Doğu Karadeniz'de 4 bin 823, Batı Karadeniz'de 2 bin 930 dolar düzeyine iniyor ve ülke ortalamasının altında kalıyor." En fazla katma değeri üreten Zafer bölgesi Bayraktar, 5,2 milyar dolarla tarımda en fazla katma değerin elde edildiği Zafer bölgesinde 2 milyon 966 bin nüfusun, 1 milyon 119 bini çalışanın bulunduğunu, çalışan nüfusun 515 bininin de tarımda istihdam edildiğini belirterek, "10 bin 32 dolarla ülke ortalaması seviyesinde, tarımda çalışan başına katma değer üretiliyor. Özellikle Güneydoğu'da büyük tarım alanlarının çok az sayıda çiftçinin elinde toplanması, tarımda çalışan sayısını azaltıyor, çalışan başına katma değeri yükseltiyor" ifadesini kullandı. Dicle bölgesinde 42 bin, Doğu Karadeniz'de 569 bin çalışan 2 milyon 85 bin nüfuslu Dicle bölgesinde toplam çalışan sayısının 340 binde, tarımda çalışan sayısının ise 42 binde kaldığını vurgulayan Bayraktar, toprakların çok parçalandığı, 2 milyon 545 bin nüfuslu Doğu Karadeniz'de tarımda 569 bin, 1 milyon 20 bin nüfuslu Batı Karadeniz'de ise tarımda 179 bin çalışan bulunduğunu belirtti. Dicle bölgesinin 1,04 milyar dolarla Zafer bölgesinin 5'te 1'i kadar toplam tarımsal katma değer üretse de tarımda çalışan sayısı çok az olduğu için, tarımda çalışan başına katma değerde 24 bin 828 dolarla ilk sırayı aldığı bilgisini veren Bayraktar, Doğu Karadeniz'in 4 bin 823, Batı Karadeniz'in ise 2 bin 930 dolarla son iki sırayı paylaştığına dikkati çekti. Halen TBMM gündeminde bulunan miras hukukuyla ilgili yasanın acilen çıkması, tarım arazilerinde yaşanan parçalanmanın önüne geçilmesi gerektiğini bildiren Bayraktar, şu değerlendirmelerde bulundu : "Kırsal kalkınmayla, kırsaldaki nüfusa tarım dışı istihdam yaratılmalı. Tarımda makineleşmenin artması, insan gücü ihtiyacını azaltacaktır. Kırsalda, tarım dışı iş olanakları yaratılarak kırsalda tutulmalı. Aksi takdirde, tarımdaki istihdam, gelişmiş ülkelerdeki gibi yüzde 5'in altına, yüzde 2-3'lere indiğinde tarımda çalışan 5-5,5 milyon insan da tarım dışı istihdam piyasasına ve kentlere akacak, ülke için çok büyük sorunlara neden olacaktır. 500 milyon dolarlık tarımsal katma değeri Dicle bölgesinde 20 bin 139 çalışan, Batı Karadeniz Bölgesi'nde 170 bin 648 çalışan yaratabiliyor. Aynı ülkede bu kadar farklılık yaşanması da doğru değildir." Kaynak:Son Dakika Haber HÜSEYİN GAZİ KAYKI Meteorolojik Afetler Şube Müdürü Abdullah Ceylan, kuraklığın, 31 doğal afet içerisinde etkisi ve şiddeti en güçlü afet olduğunu belirterek, buna rağmen Türkiye'nin hala bütün sektörleri içine alan bir Kuraklık Yönetim Planı'nın bulunmadığını söyledi. Ceylan, kuraklığın "Yağışların, kaydedilen normal seviyelerinin önemli ölçüde altına düşmesi sonucu arazi ve su kaynaklarının olumsuz etkilenmesi ve hidrolojik dengede bozulmalara neden olan doğal olay" şeklinde tanımlandığını aktardı. Kuraklığın, önce meteorolojik olarak başladığını, normalin yüzde 30 altında yağış görüldüğünde kuraklıktan bahsedildiğini vurgulayan Ceylan, "Tarımsal anlamda, bu yağış düşüklüğü zamanla devam eder ve asıl bitkinin ihtiyaç duyduğu dönemde de yağış azlığı meydana gelirse bu tarımsal kuraklığa dönüşmeye başlar. Daha sonra akarsuların debisi düşmeye başlar, su miktarı azalır, hidrolojik kuraklık başlar" diye konuştu. Kuraklık süresinin uzamasıyla, sosyoekonomik kuraklık olarak adlandırılan, toplumsal huzursuzluk, kıtlık ve salgın hastalıkların görüldüğünü ifade eden Ceylan, nüfus artışı, göçler, şehirleşme ve teknolojik faktörlerin, sosyoekonomik kuraklığın etkisini artırdığı bilgisini verdi. "Kuraklık Türkiye'de çok gözlenen bir afet" Türkiye'deki ortalama yağış miktarının 640 milimetre civarında olduğunu, ancak bunun düzenli dağılmadığını dile getiren Ceylan, bir tarafta 250 milimetre, diğer tarafta ise 2 bin 500 milimetrenin üzerinde yağış görüldüğünü aktardı. Yağış dağılımına bakıldığında Türkiye'nin üçte ikisinin kurak ve yarı kurak alanlardan oluştuğunu aktaran Ceylan, bu nedenle kuraklığın, Türkiye'de çok görülen bir afet olduğuna dikkati çekti. Türkiye'nin her tarafında yaşanabilecek kuraklığın, bazı bölgelerde daha etkili olabileceğini anlatan Ceylan, en fazla kuraklık afetinin yaşandığı bölgelerin Konya, Karaman, Nevşehir arası, Sivas, Erzurum, Kars, Şanlıurfa, Malatya, Balıkesir, Van, Tunceli ve Çorum olduğunu söyledi. Önemli kuraklıkların görüldüğü yıllar Ceylan, Türkiye'de 1920'lerden itibaren oldukça şiddetli, geniş kapsamlı ve ülkenin büyük bölümünü etkileyen kuraklıklar yaşandığına işaret ederek, "1926 ve 2007 yılları arasındaki son 82 yıllık dönemde, , , 1941, , 1950, 1953, 1956, 1959, 1968, 1973, 1977, 1984, , 2000, 2001, , şiddetli kuraklıkların gözlendiği yıllardır" dedi. Osmanlı dönemindeki kayıtlara bakıldığında da son 350 yıllık dönemde, 1757, 1759, 1761, 1763, 1768, 1789, 1794, 1802, 1813, 1815, 1830, 1834, 1840, 1849, 1852, 1861, 1870, , , 1890 ve 1909'un kurak yıllar olarak tespit edildiğini hatırlattı. Kuraklık afetinin, milattan önceki dönemlerde de gözlendiğini dile getiren Ceylan, Hititlerin yok olmasında, Türklerin Orta Asya'dan göç etmesinde, Anadolu'daki Celali isyanlarının çıkmasında kuraklığın etkili olduğunu savundu. Ceylan, "Kuraklık, hiç de küçümsenmeyecek bir felakettir, 31 doğal afet içerisinde etkisi ve şiddeti en güçlü olanıdır. Depremden çok daha öndedir" ifadesini kullandı. Kuraklık Yönetim Planı Tarihten günümüze kuraklıkla mücadele yöntemlerine de değinen Ceylan, resmi kayıtlara göre, bilinen ilk Kuraklık Yönetim Planı'nın, İncil'deki Hazreti Yusuf olayı olduğunu aktardı. Hititler'in, M.Ö 1250 yılında, kuraklıkla mücadele kapsamında yaptıkları barajın, dünyadaki ilk baraj olduğunu belirten Ceylan, bu dönemde suyu kirletenlerin ölümle cezalandırıldığını ifade etti. Ceylan, Osmanlı döneminde de kuraklıkla mücadele amacıyla su kaynaklarının bulunduğu yerlerde ağaç kesenlerin at ve arabalarına el konulduğunu, müebbet kürek cezasına çarptırıldıklarını, buna göz yuman kamu görevlilerinin de aynı cezayı aldıklarını dile getirdi. Meteorolojik Afetler Şube Müdürü Ceylan, Türkiye'de, 1990'dan sonra kurak alanların genişlemeye başladığını vurgulayarak, Türkiye'nin, hala bütün sektörleri içine alan bir Kuraklık Yönetim Planı'nın bulunmadığına dikkati çekti. Kaynak:Son Dakika haber
7 ABD emperyalizmi ülkesinde obezite yaşarken, Ortadoğu da açgözlülüğe devam ediyor. Ortadoğu nun diktatörleri kendi yoksulları yerine, emperyalist aç gözlülüğü doyurmak için kendi evinde savaşın ve paylaşımın sofrasını hazırlıyor. Ortadoğu nun yoksulları ise umuda yolculuk eden mülteciler haline getiriliyor. Mülteciler, kendilerine çadır açanların, çadırın açılmasına sebep olanlar olduğunun farkında değiller. Arap baharı ve devrim diyenler, ölüm tarlasına dönüşmüş Suriye de 100 bin insanın ölümüne, 100 binlerce insanın yaralanmasına ve 2 milyonu Suriye dışına olmak üzere, 6 milyon Suriyeli insan evini terk etmesine, açlığa, yoksulluğa ve savaşın soğuk yüzüne kör bakıyorlar. AKP hükümeti de mezhepçi politikalarıyla emperyalist açgözlülüğe aşçılık, El kaide, El Nusra ve ÖSO gibi çetelere ilham kaynağı olmaya ve mağduriyetinden sorumlu olduğu mültecilere sahte çadırlar kurmaya ediyor. 11 Eylül de Cihatçı çetelere göz açtırmayacağız diyenler ile kendi otoriterlikleriyle yüzleşmeyenler, cihatçıların Lazkiye de Aleviler katledilecek mesajını yayıyor. Lazkiye deki Alevi köylerine yönelik katliamları, zaferin haberi olarak veriyorlar. AKP iktidarı, Türkiye nin sınırını cihatçı çetelere açarak Lazkiye de ve Rojava daki katliama suç ortağı olmayı, stratejik kazanım olarak görüyor. Cihatçı çetelerin, Arap Alevilerinin dini önderlerine işkence yapması, onlarca savunmasız ve silahsız Aleviyi öldürmesi, 136 Aleviyi fidye için kaçırması, öldürdükleri insanların kalbini yiyen açgözlülükleri, asırlardır süregelen Alevifobinin devamıdır. LAZKİYE ALEVİLERİ VE YAVUZ UN CİHATÇILARI Yavuz ismi Anadolu ve Lazkiye deki Arap Alevilerinin tarihinde, katliam, zulüm, acı ve kıyımı ifade eder. Yavuz 1514 de 40 bin Anadolu Alevi sini katletti da Hama da, Humusta, Şam da Alevilere karşı katliamlar gerçekleştirir de Suriye yi ele geçiren Yavuz, 70 bin Arap Alevisini öldürtmüştür. Bu katliamdan kurtulanlar Lazkiye, Antakya ve İskenderun a yerleşmişlerdir. Tarih tekerrür ediyor. Şimdi Yavuz un Cihatçı torunları, Türkmenleri de aralarına alarak Yavuz Sultan Selim Birliği kuruyor. Aralarında Fatih Sultan Mehmet Tugayı, Sultan Abdülhamit Tugayı da var. Bu birlikler Lazkiye de Alevilere, Rovaja da Kürtlere yönelik katliam gerçekleştiriyorlar. Açgözlü emperyalistleri doyurmak için, Suriye den yeni bir Afganistan ve Irak yaratıyorlar. NEDEN LAZKİYE VE ALEVİLER? Lazkiye Alevilerin, Sünnilerin, Türkmenlerin ve Hıristiyanların barış ve kardeşlik içinde yaşadığı, farklılıkların zenginlik olarak korunduğu bir kenttir. Cihatçı çeteler ise Lazkiye deki barışı ve kardeşliği ortadan kaldırmak ve Akdenize açılacak enerji koridorunu efendilerinin hizmetine sunmak istiyorlar. Alevileri öldürmek ve emperyalistlere hizmet cihatçılar için bir tür ibadettir. Tıpkı Maraş ta, Çorum da masum insanları öldürmek ve Sivas ta insanları yakarak ibadet ettiklerini sanan kardeşleri gibi düşünüyorlar. ALEVİ DEVLETİNE KARŞI! Lazkiye emperyalist müdahale ile ilk kez tanışmıyor. Lazkiye "Alavi Özerk Bölgesi" olarak ta bilinir den 1944 e kadar Alavi Devleti özerklik statüsü sürmüştür. Lazkiye Alevi devletinin başkentiydi! Aleviler Fransız mandasını ret ederken, Sünni Araplar Özgür Suriye adı altında Fransız mandasını kabul ettiler. Bugün ise Aleviler emperyalist müdahaleye karşı iken, cihatçılar Özgür Suriye Ordusu ismi ile emperyalizme paralı çetelik yapıyor. Bugün için vicdani siyaset, Suriye deki cihatçı çetelerin zulmüne, emperyalist müdahaleye ve Esad diktatörlüğüne dur demektir. Savaş, Suriye de toplumsal muhalefetin kendi dinamikleri ile demokratikleşme mücadelesi sürdürmesini engelliyor ve demokratik mücadele zeminlerini tıkıyor. Şimdi doğru tutum kanımca, Suriye halklarının demokratik taleplerine sahip çıkarak, Suriye de etnik ve mezhepsel eksende yaratılan çatışmalara ve emperyalist açgözlülüğü doyurmak için artan ölümlere engel olunmalıdır. Kaynak.BirGün Sulucakarahöyük/ANKARA Yılmaz KIZILIRMAK Halkların Demokratik Kongresi (HDK) Ankara İl Meclisi, 17 Ağustos günü akşamı Rojava da çetelerin Kürtlere dönük gerçekleştirdiği katliamın protesto edilmesinin ardından faşist saldırı sonucu BDP üyesi İsmail ÇELEBİ nin yaralanmasını 18 Ağustos günü Kızılay Güvenpark önünde protesto etti. HDK Ankara bileşenlerinin yanı sıra Halkevleri, Özgürlük ve Dayanışma Partisi (ÖDP) ile Kaldıraç temsilcilerinin katılarak dayanışmada bulunduğu eylem, saat: 12:30 da gerçekleşti. Protesto eyleminde HDK Ankara İl Meclisi adına açıklama yapan Harun ÇAKMAK şunları söyledi; 17 Ağustos Cumartesi günü akşam saatlerinde HDK tarafından yapılan Diren Rojava Yanındayız şiarıyla yapılan oturma eyleminin hemen ardından iki faşist tarafından yapılan bıçaklı saldırı sonucunda İsmail ÇELEBİ adlı arkadaşımız 5 yerinden yaralanmıştır. Bu saldırıyı şiddetle kınıyoruz. Bu saldırının anlamı ve neyi hedeflediğine geçmeden önce olaya dair tanıklıklarımızı kamuoyu ile paylaşmakta yarar görüyoruz. Eylem esnasında olay mahallinde bulunan kitleye yönelik tacizkar tutumlar sergileyen iki saldırgan faşist İsmail ÇELEBİ arkadaşımız tarafından makul bir dille uyarılmıştır. Eylemin bitip kitlenin dağılmaya başladığı sırada biri elinde bıçak taşıyan iki kişi kitlenin arasına dalarak ben askerim, siz kimi savunuyorsunuz diye bağırarak halkı tehdit etmiş, daha sonra da İsmail ÇELEBİ ye saldırarak bıçaklamıştır. Saldırganlar elinde bıçakla uzun süre bağırıp tehditler savururken ortada hiç olmayan polisi ise yerden biter gibi birden bire ortaya çıkmış, havaya ateş ederek tepki gösteren kitleyi dağıtmak istemiş ve saldırganları koruma altına almıştır. Saldırganların sivil polislerle birlikte yan yana olduğuna ve oradan hareketle saldırıyı gerçekleştirdiklerine dair onlarca tanık vardır. Polislerle birlikte bulunan saldırganlardan bir orada olmaya devam ederken diğeri kısa bir süreliğine ayrılmış ve elinde bıçakla geri dönüp, polislerin arasından geçerek saldırıyı gerçekleştirmiştir. Elindeki bıçağı saklama gereği bile duymadan polislerin arasından geçen saldırgan hiçbir müdahaleyle karşılaşmamış, bu durum bıçaklama eylemi gerçekleşene kadar da sürmüştür. Üstelik olaydan kısa bir süre sonra devam eden forma yönelik olarak da benzer bir provokasyon girişiminde bulunulmuş ancak halkın zamanında müdahalesiyle amacına ulaşamadan engellenmiştir. Bu olayda da saldırganlar anında polis korumasına alınmıştır. Olayın gelişiminden net olarak anlaşılmaktadır ki güvenlik güçleri olayın doğrudan bir parçasıdır ve içindedir. Toplam 50 metrelik bir alanda göstere göstere yapılan bir saldırının engellenmemesinin başka bir anlamı yoktur. Güvenlik güçlerinin bunun gibi olaylarda benzer yüzlerce sabıkası vardır. Başbakan ın eli satırlı ya da tabancalı insanların eylem yapan kitleye saldırmasını vatandaş hassasiyeti diye nitelendirdiği, dünyanın her yerinde insanlığa karşı bir suç olarak algılanan linç girişimlerinin sıradan adli vakalar gibi görülüp cezalandırılmadığı, Sinop ta yaşandığı gibi milletvekillerinin bile saatlerce mahsur bırakıldığı bir ülkede güvenlik güclerinin tavrının da farklı olması beklenemez. Hukuksuz ve bir o kadar da cüretkar bu tutumların gıdasını nereden aldığı bellidir. İnsan hakları ve demokrasi anlayışının değil, sözüm ona devletin yüce çıkarlarını savunmak adına halk düşmanlığının esas alındığı, teşvik edildiği, insan öldürmenin prim verilerek ödüllendirildiği bir ülkede polis teşkilatının sahibinin sesi olması eşyanın tabiatına uygun olandır. Kahramanlık destanı yazmak için böyle olmak gerekir. Kısa bir süre önce hala süren bir büyük direniş süreci yaşadık. Bu süreç direniş süreci olduğu kadar polis devleti uygulamalarının da her düzeyde yaşandığı bir süreç oldu. Milyonlarca insan bir ayı aşkın bir süre boyunca gaza boğuldu. Abdullah Cömert böyle katledildi. Yetmediği yerde açıktan silah kullanıldı ve Ethem katledildi. Böylesi uygulamaların kendileri açısından sorunlu görüldüğü durumlarda eli sopalı ve satırlı militer güçler aracılığıyla, ya da militer güçler ve polis ittifakı marifetiyle saldırılar gerçekleştirildi. Ali Korkmaz böyle katledildi. Militarizme ve karakollara karşı demokratik tepki verenler jandarma aracılığıyla kurşunlandı, Medeni böyle katledildi. Şimdi ise büyük şehirlerin merkezlerinde yapılan demokratik eylemlere kiralık saldırganlar aracılığıyla saldırıyorlar. Toplumsal muhalefeti böyle boğacaklarını, böyle susturabileceklerini sanıyorlar. Hedefleri bellidir. Bu tür saldırılarla kitle eylemlerinin gücünü kırmak, halka korku salmak istiyorlar. Diyorlar ki, sakın ha bu eylemlere katılmayın, siz de aynı sonuçlarla karşılaşabilirsiniz. Yaşadığımız coğrafyada devlet geleneği kan, zulüm ve katliam üretti tarih boyunca. Daha öncesi örnekler bir yana Roboski nin kanı henüz kurumadı. Şimdi de aynı şeyi kiralık El Nusra çeteleri aracılığıyla Rojava da yapıyorlar. Bir yandan çetelere her türlü askeri ve lojistik desteği veriyorlar, sınırları sonuna kadar açıyorlar ve Rojava üzerinde ambargo uyguluyorlar, diğer yandan da katliamları protesto edenlere saldırıyorlar. Katliam yapmak serbest, protesto etmek yasak. Bunun adı dünyanın her yerinde aynıdır. Bunun adı faşizmdir. Mücadeleyi faşist saldırılarla engelleyebileceklerini sananlar, tarihten ders çıkarmaktan bile acizsiniz. Zavallısınız. Sizi saldırgan yapan da zavallılığınızdır. Tarih boyunca katliamlarla terbiye etmeye çalıştığınız, yakın tarihte zulmün her türünü uyguladığınız Kürt halkının mücadelesini engelleyebildiniz mi? Jitemleriniz, özel savaş uygulamalarınız, OHAL leriniz işe yaradı mı? 12 Eylülden bu yana yüz binlercesini zindana attığınız devrimciler sustular mı? Yaşama dair tercihlerini belirlemeye çalıştığınız, özgürlüklerini tümden ortadan kaldırmaya çalıştığınız bu halk Gezi de sustu mü? Kaç bomba, kaç kurşun ve kaç silah daha olsa susturursunuz sanıyorsunuz. Yanıtını biz verelim. Ham hayal görüyorsunuz. Halklarımızın mücadelesini susturamadınız, susturamayacaksınız. Şunu bilmelisiniz ki sizler mücadelenin gücünü kırmaya çalıştıkça mücadele daha da büyüyecek. Bizim sabrımızı daha fazla sınamayın. Elimizde sadece bayrak ve pankartlarımız olduğuna bakıpta yanılmayın. Halkın saldırılara karşı kendini koruma hakkı vardır ve tamamen meşrudur. Polis devleti uygulamalarınızı da, kiralık katillerinizi de, faşist politikalarınızı da alıp gidin. Türkiye halklarının sırtında daha fazla yük olarak kalabileceğinizi dü düşünmeyin. Tarih de zulmün abad olduğu görülmemiştir. Kazanan her zaman direnenler olmuştur. Ve bizler direnmeye devam edeceğiz. ÇAKMAK ın ardından Güvenpark Dayanışması adına Sıla UZUNPINAR kısa bir konuşma yaptı. Güvenpark ı mücadele ederek kazandıklarını ve yine mücadeleyle yaşam alanına dönüştürdüklerini belirten UZUNPINAR, AKP ye Hodri meydan! Cesaretiniz varsa gelin de alın bu alanı bizden diye seslendi. Halkevleri Kadın Sekreteri Dilşat AKTAŞ ta yaptığı konuşmada, halkların kardeşliği ve eşitliği için mücadele edenlerin Haziran Direnişi nde gösterdiği dayanışmayı benzer saldırılara karşı da göstereceğini söyledi. BDP Parti Meclisi Üyesi Hüseyin GEVHER ise yaptığı konuşmada, Rojava da ki katliamlara dikkat çekerek, Rojava da ki Kürtlerin hakları ve mücadelesinin aynı zamanda Türkiye deki Kürtlerin hakları ve mücadelesi anlamına geldiğini vurguladı. Yapılan konuşmaların ardından kısa süreli bir oturma eylemi gerçekleştirilerek eylem sonlandırıldı. HDK eyleminde Cumartesi günü faşistlerce bıçaklanarak yaralanan İsmail ÇELEBİ nin elinde taşıdığı her tarafı kan lekesi olan HDK bayrağı sergilendi. Eylemde, FAŞİZME KARŞI OMUZ OMUZA YAŞASIN HALKLARIN KARDEŞLİÐİ DİREN ROJAVA YANINDAYIZ sloganları haykırıldı. Bu arada cumartesi günü saldırıya uğrayan İsmail ÇELEBİ Pazar günü öğle saatlerinde hastaneden taburcu edildi. Saldırganların ise Polis Karakolunda asker olduğu tespit edildikten sonra Askeri yetkililere teslim edildiği öğrenildi.
8 Sulucakarahöyük/ANKARA Yılmaz KIZILIRMAK Kadın Cinayetleri Durduracağız Platformu üyeleri, son günlerde artarak devam eden kadın cinayetlerini protesto etmek için 18 Ağustos günü bir kez daha Kızılay Meydanında buluştu. Artarak süren kadın cinayetlerine karşı önlem alınmamasına tepki gösteren kadınlar; Kadınların ölmeden önce korumasını ve katillere en ağır cezaların verilmesini istediler. KADINLARI KORUMAK İÇİN DEVLET GÖREVE yazılı pankart açılarak yapılan eylemde, erkeklerin öldürdüğü kadınların fotoğrafları taşındı. YAŞAM HAKKIMIZI ALACAÐIZ KADINLARA ADALET, KATİLLERE MÜEBBET KADIN CİNAYETLERİNİ DURDURACAÐIZ sloganlarını haykıran kadınlar, devletin duyarsızlığını protesto ettiler. Platform adına konuşan Canan ÇELİK, 1 hafta içerisinde 2 kadın ın öldüğünü hatırlatarak başladığı konuşmasını, şöyle sürdürdü; Yıllardır sürdüğümüz mücadelemiz boyunca gördük ki devletin ve emniyet güçlerinin kadın cinayetleri konusundaki akıl almaz ciddiyetsiz yaklaşımları birçok kadın kardeşimizin öldürülmesine yol açmıştır. Bu nedenledir ki katiller artık polis merkezinin yakınında rahatlıkla cinayet işleyebiliyorlar. Kadın Cinayetleri Platformu olarak artık sabırlarının kalmadığını belirten ÇELİK, Öldürülen her kadının ardından acımız ve öfkemiz katlanarak artmaktadır. Devletin kadın cinayetlerini görmesi için daha çok kadın arkadaşın ölmesi mi gerekiyor dedi. Bu kıyımın biran önce durdurulması için devlet yetkililerini, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığını, Adalet Bakanlığını, İçişleri Bakanlığını, Emniyet Genel Müdürlüğünü, Jandarma Genel Komutanlığını ve tüm idari ve adli makamları göreve çağıran platform, bunun biran önce gerçekleştiğini görmek istediklerini belirttiler. Kadınların ölmeden önce tedbir alınarak korunması ve katillerin en ağır cezalara çarptırılmasını isteyen ÇELİK, devletin kadın cinayetlerini önleme konusunda daha somut adımlar atmasını ve caydırıcı yasal düzenlemelere giderek kadınlara gerçek bir koruma sağlanmasını istedi. Platform üyesi kadınlar, 22 Ağustos Perşembe günü Gönül DİLEKÇİ nezdinde adaleti sağlamak için saat: 10:00 da Sincan Adliyesi nde olacaklarını belirterek herkesi dayanışmaya davet ettiler. Sulucakarahöyük/HACIBEKTAŞ Depremin yarattığı toplumsal sonuçlar konusunda kamuoyu duyarlılığını arttırmak, hükümetin ve yerel yönetimlerin sorumluluklarını hatırlatmak amacıyla geleneksel olarak düzenlenen "TMMOB Depreme Duyarlılık Yürüyüşü" 17 Ağustos depreminin 14. yılında Kocaeli`nde gerçekleştirildi. Yürütücülüğünü TMMOB İnşaat Mühendisleri Odası nın üstlendiği etkinlik çerçevesinde "Marmara Depremi nin 14. Yılında Depremle Yaşamaya Alışmak" konulu bir panel ve 17 Ağustos ta depremin gerçekleştiği saat de meşaleli yürüyüş ardından anma etkinliği yapıldı. Kocaeli İl Koordinasyon Kurulu nun 16 Ağustos Cuma günü düzenlediği basın açıklamasının ardından Kocaeli Üniversitesi Anıtpark Yerleşkesi Mimarlık Fakültesi Konferans Salonu nda "Marmara Depremi nin 14. Yılında Depremle Yaşamaya Alışmak" başlıklı bir panel gerçekleştirildi. Kocaeli İKK Sekreteri Nedim Kara ve TMMOB Yönetim Kurulu Başkanı Mehmet Soğancı nın açılış konuşmalarını yaptığı panelde Doç. Dr. Kemal Beyen (KÜ İnşaat Müh. Böl.) ve Yrd. Doç. Dr. Özkan Coruk (KÜ Jeoloji Müh. Böl.) konuşmacı olarak yer aldılar. 17 Ağustos ta depremin gerçekleştiği saatlerde ise meşaleli yürüyüşle depremde hayatını kaybedenler anıldı. Saat da Merkez Bankası önünde toplanan yüzlerce kişi ellerinde meşalelerle "Unutmadık, Unutturmayacağız" yazılı pankartın arkasında Deprem Anıtı na yürüdüler. Deprem Anıtı önünde Kocaeli İKK Sekreteri Nedim Kara, Kocaelili Depremzedeler Derneği Başkanı Nurcan Taşpınar, İMO Yönetim Kurulu Başkanı Taner Yüzgeç ve TMMOB Yönetim Kurulu Başkanı Mehmet Soğancı birer konuşma yaptılar. "TMMOB Depreme Duyarlılık Yürüyüşü"ne TMMOB Yönetim Kurulu II. Başkanı Züber Akgöl, TMMOB Yönetim Kurulu Üyeleri Bahattin Şahin, Ayşe Işık Ezer, Zeyneti Bayrı Ünal, TMMOB Denetleme Kurulu Üyesi Asiye Ülkü Karaalioğlu, İMO Yönetim Kurulu üyeleri, HKMO Sekreter Üyesi Mustafa Erdoğan, JFMO Yönetim Kurulu Başkanı Şevket Demirbaş, MMO Yönetim Kurulu Başkanı Ali Ekber Çakar, MMO Sayman Üyesi Tahsin Akbaba, TMMOB ye bağlı odaların Kocaeli birimlerinin yöneticileri, mühendis, mimar, şehir plancılar ve çok sayıda Kocaelili katıldı. TMMOB Yönetim Kurulu Başkanı Mehmet Soğancı nın Deprem Anıtı önünde yaptığı açıklama şöyle: 14 yıl önce bugün bu dakikalarda bir acı yükseldi bu coğrafyada. İzmit te, Adapazarı nda, Gölcük te, Yalova da, İstanbul da büyük Marmara depremi ile yıkıldık. On binlerce canımızı kaybettik. Yüreğimiz yandı. Bir doğa olayı afete dönüştü. Sonra Van ı, Erciş i yaşadık... Öncelikle depremlerde kaybettiğimiz tüm canlarımızın anısı önünde saygıyla eğliyoruz. Sevgili Arkadaşlar Biz, bu ülkenin mühendisleri, mimarları, şehir plancıları "Depremi unutmadık, unutmayacağız, unutturmayacağız." demek için bugün buradayız. Büyük Marmara yıkımının on dördüncü yılında İzmit te gerçekleştirdiğimiz "Depreme Duyarlılık Yürüyüşü"müzü şimdi tamamlıyoruz. Her 17 Ağustos ta olduğu gibi bugün de bir çığlık yaratmak için buradayız. Buraya ses çıkarmaya geldik arkadaşlar. Duymayan kulaklar duysun, görmeyen gözler görsün diye buradayız. Biz biliyoruz: Ülkemiz coğrafyasının %98 i deprem bölgesidir. İnsanımızın %95 i deprem bölgesinde yaşamaktadır. Ülkemiz depremle yaşamak zorunda olan bir ülkedir. Biz hep söylüyoruz, hep söyleyeceğiz: Depremlerin afet olarak yaşanması, ülkemizin ve halkımızın yazgısı olamaz, olmamalıdır. Depremin afete dönüşmesi takdiri ilahi değildir. Deprem gibi bir doğa olayının afete dönüşümü engellenebilir. Yeter ki; yerleşme, barınma ve yapı üretiminde bilimin ve tekniğin gerekleri yapılsın. Ancak ülkemizde işler hiç de iyi değildir. Bu ülkenin İmar Yasası, Yapı Denetim Yasası, yapı üretimi ile ilgili yasaları, bunların ilgili ikincil mevzuatı sorunludur. Sistem yüzünü insana dönmemektedir. Bu ülkede yasal düzenlemeler ranta odaklıdır. Her olayda olduğu gibi vahşi kapitalizmin vahşi kuralları doğa olaylarının afete dönüşümünü engellemekten uzaktır. Aksine, neredeyse sistemin koyduğu kurallar doğa olaylarını afete dönüştürmek için yazılmaktadır. Siyasal iktidar görevini yapmak yerine, TMMOB nin ve bağlı odalarının sesini kısmaya çalışmaktadır. Sanki yapabilecekler... Bize saldıranlar bilimin ve tekniğin sesine kulaklarını tıkayıp, bilimin ve tekniğin sesi TMMOB yi susturmaya çalışıp işte bu depremlerin afete dönüşmesini sağlayanlardır. Siyasi iktidarları hep uyardık. Uyarmaya devam edeceğiz: Doğa olaylarının afete dönmesini istemiyorsanız; yüzünüzü insanımıza dönün. Bilimin ve tekniğin gereğini yapın. Odalarımızın ve Birliğimizin sesine kulak verin. Sevgili arkadaşlar, şimdi sözüm size, örgütümüze: Bilimi ve tekniği insanlarla buluşturan bir mesleği yapıyoruz. İşimiz insan odaklı. İçinden çıktığımız halkımıza, insanımıza çok borçluyuz. Odalarımız meslek içi eğitim çalışmalarını, üyelerimizin belgelendirilmesi çalışmalarını hızlandıracaktır. Her üyemizin kendini daha donanımlı, daha yeterli, daha yetkin bir duruma getirmesi gerekiyor. Bu bizim halkımıza olan sorumluluğumuzdur. Bunu zaten yapıyoruz, bunu geliştireceğimize çok inanıyorum arkadaşlar. Şimdi hepimize bir büyük görev düşüyor: Şimdi, burada söylediklerimizi, sesimizi çığlığa dönüştüreceğiz. Duymayan kulaklara duyuracağız, görmeyen gözlerin görmesini sağlayacağız. Buradan ayrıldıktan sonra sesimizi büyümeye devam edeceğiz. Paneller, seminerler yapacağız. Bir yandan depremi anlatacağız, bir yandan kendimizi yetiştireceğiz. Bu bizim büyük sorumluluğumuz. Şimdi; "Depremi unutmadık, unutmayacağız, unutturmayacağız" deme zamanıdır. Şimdi; "Türkiye depremi unutma, unutturma" deme zamanıdır." Yolumuz uzun. Hepimize kolay gelsin.
GEZİ PARKI NIN AĞAÇLARI
GEZİ PARKI NIN AĞAÇLARI Sabahın üçü, Taksim meydanı tenhalaşmış ama gececi insanlar hala dolanıp duruyor ortalıkta. Dolunayın gümüşten ışığının altında terli insan bedenleri, genç kızlar, erkekler, sarmaş