Kuşku, sorgulamayı başlatmak için gerekli olmakla birlikte, saplantı haline geldiği ve güvensizlik yaratmaya başladığı zaman, olumlu işlevi olumsuza dönüşür, zarar vermeye başlar. Kuşkunun hiç aranmayacağı yerlerin başında “yargı” gelir. Yargının ve yargıcın bağımsızlığından en ufak kuşku duyulmamalıdır. Aksi halde, bağımsızlık zedelenir. Kuşku düşünceyi kemirmeye başladığında, güven yerine güvensizlik egemen olur; doğru ile yanlış, olumlu ile olumsuz, yapıcı ile yıkıcı birbirine karışmaya başlar.
Genel seçimlerden bu yana geçen kısa sürede yaşananlar, kafaları karıştırmaya devam ediyor. Bir yanda, seçmen sayısındaki olağandışı artışla başlayan sağlıksız seçim kuşkusu; önce “aday değilsin”, sonra “adaysın” denilen ve seçimden sonra tutanağı elinden alınan bir milletvekili adayı/milletvekili; seçildiği halde tutukluluğu devam eden milletvekilleri, Meclis ve yemin boykotları, buna bağlı olarak da milletvekilliği düşürme hesapları… Diğer yanda, seçim tarihi ile yeni Bakanlar Kurulu’nun oluşma tarihi arasında ortaya çıkan “şike” ve “Deniz Feneri” soruşturmaları, gözaltıları…
Tarih böyledir; olayları yakınlaştırır, çakıştırır, uzaklaştırır. Bazen birkaç güne bir şey yazmaz, bazen bir güne çok şey yazar.
Şimdi kafalar karışık; bağlantılar kuruluyor, karşılaştırmalar yapılıyor. Kuşku tümörü büyüdükçe büyüyor. Senaryolardan biri, “dengeleme operasyonu”… “Tarafsız ve bağımsız iktidar görüntüsü için düğmelere basıldığı” söyleniyor. Şike soruşturma ve gözaltılarının, düşme ve şampiyon olmadan daha büyük boyutu, Deniz Feneri’nin kimliği, her ikisinin de ve “sermaye” ile bağlantısı göz önünde bulundurulduğunda, “dengeleme operasyonu” söylemi zayıf kalıyor. İç çekişmeler bile akla geliyor. Bir başka senaryo ise, tutuklular da bahane edilerek yapılacak yasa değişiklikleri ile birçok kişinin suç iddiasından kurtarılması, temize çıkarılması…
Bu tür senaryolar çoğaltılabilir. Önemli olan sahnede kimlerin ne oynadığı, kimlerin figüran, kimlerin seyirci, kimlerin de “kurulu yaşamın” dışında bırakılarak yok sayıldığıdır. Kurulu yaşam içinde ne kadar senaryo üretilirse üretilsin, egemenlerin istediği olur. Senaryolar, insanların önüne atılan yem kırıntısına dönüşür.
Kendimize ve toplumumuza güven duyan, geleceğe güvenle bakan, her olayda bit yeniği aramayan birey olacak isek, ipi elinde tutanlardan kurtulmamız gerekir. Onların kimi zaman ipi gevşek bırakarak “işte özgürsün” söylemlerine kanmamak gerekir. Onlar, aslında, “işte bu kadar özgürsün, benim istediğim kadar özgürsün” derler. Gerçekleri görmeden, ayağı yere basmadan komplo teorileriyle uğraşanlar, kimseyi rahatsız etmezler. Hatta tercih edilirler.
Özgün ve özellikli olmayan, sahteciliğe ve yapaycılığa itilen toplum, başına gelenlerden ve geleceklerden habersiz yaşar. Paranın egemen olduğu, kazanca ve çıkara dayalı toplum, yaşamı ve yaşadıklarını doğru okuyamaz, “at izi it izine karışır”; atı alan da Üsküdarı geçer. Vahşi kapitalizm sahnede iken geride kalanlara bol bol senaryo yazmak kalır. Umut, kuşkular içinde yaşamakta değil, paranın oyunundan kurtularak, kuşkuları soruşturmaktadır. Umut, toplumsal gerçektedir. Kukla, iplerinden kurtulmadıkça özgür olamaz.