Peki 50.000 yıl sonraya kim kalır? | pöetikâs
Şairler, duyarsınız, okur ya da okuyan şey ile aralarına böyle mesafeler koyarlar. Okur, uzaktır, ıraktır, fersah fersah dalgaların üzerinden aşıp, gelir, çoğu kez gelmez. Ama hep vardır, candır, canandır, candandır. Türkçe yazıyorsun -ya da insanların, insanlığın anladığı bir dilde- fakat seni anlayacak bir vatan evladı bulmanın imkansızlığından yakınıyorsun. NASA, bu gibi sorunlar için şair gibi düşünse ne olurdu bilmiyoruz, muhtemelen Sincan İstasyonu dergisini uzaylıların okumasını beklerdi.
Fakat çözüm şu, aslında şairane bir çözüm, ama anlaması zor olabilir. Şimdi elin uzaylısı her dakika “sabah şekerleri” ya da “trt haberleri” izlemediği için ortada bariz bir Dil problemi olacak. Dil problemini çözmek için, Dünyada kullandığımız iletişim dillerinin de kafi gelmeyeceği düşünülmüş ki şu aşağıda gördüğünüz şey peydah olmuş:
Bu, bildiğimiz anlamda bir okuma değil, orası kesin. İçinde olan şeyler de zaten lineer / çizgisel değil. Sadece 0 ve 1’ler var.Soldan sağa gördükleriniz:
- 1den 10a kadar sayılar
- hidrojen ve karbon atomları da dahil atomların değerleri
- ilginç birkaç molekül
- insan hakkında bilgi
- güneş sisteminin özellikleri
- bu mesajı gönderen teleskopun özellikleri
1974 yılında gönderilmiş bu mesaj ilk fakat tek değil. Dünya-Dışı-Akıllı-Varlıklar ile konuşmaya çalışan SETI adında koca bir organizasyon da var. Ha bu bir şiir midir, en ilkel hali olsa bile de şiirdir. Fakat bunu 150.000 sene olsa da anlamayacak şair, sadece Dünya gezegenindedir.
Özetle: Elin adamı, iki satır kod ile 50.000 yıl sonra okunacak şiir yazmış, sen burada 29 harf, 150.000 kelimelik sözlük ile 150 yıl sonraya kalırım kesin diyorsun, ne diyorsun?