Norma Uygunluk | Haşim BELTEN - Uzman Klinik Psikolog
Bu çalışma, çoğumuzun kendi duygularımızı sadece başkalarıyla uyuşmayı reddedeceğini gösteriyor.
Hepimiz insanların doğuştan doğan konformatörler olduğunu biliriz; birbirimizin elbise duygusunu, konuşma biçimlerini ve tutumlarımızı genellikle ikinci bir düşünce olmadan kopyalarız. Fakat bu uyum tam olarak ne kadardır? Kendi duyularınızdaki açık ve net bilgileri yalnızca diğer insanlarla uyumlu hale getirmekten alıkoymanızın mümkün olduğunu düşünüyor musunuz?
Aşağıdaki şekle bir göz atın. Soldaki çizgiyi sağdaki üç çizgiyle karşılaştırın: A, B ve C Bu üç çizgiden hangisi, sol taraftaki yalnız çizgi ile aynı uzunluğa sahip?
Açıkçası C. Ancak, 1950’lerde gerçekleştirilen klasik bir psikoloji deneyinde,% 76’sı kendi duyularını en az bir kez A ve B’yi seçerek reddetti. Ne tür bir güçlü kol psikolojik baskı taktikleri bunları yapıyor yaptı?
Bu denemeyle ilgili büyüleyici şey, yaratıcısı olan tanınmış psikolog Solomon Asch tam tersini kanıtlamaktı. Muzafer Sherif’in daha önceki bir deneyinde (tanınmış Robbers Cave deneyi’ne bakınız ), insanlar belirsiz bir testte karar verirken başkalarının kararlarını bir referans noktası olarak kullandıklarını keşfettiler.
Bu çok mantıklı. Emin değilim bir şey hakkında emin değilseniz, başkası ile görüşürüz. Ancak bu yalnızca emin olmadığım zaman. Açıkça bilgi sahibi olduğum zaman durum tamamen farklıdır, örneğin cevabı kendim görebiliyorum gibi. Diğer insanların yargısının hiçbir etkisi olmamalıdır – yoksa Asch’ın düşünce buydu.
Teorisini test etmek için, erkek lisans öğrencilerini birer birer, diğer katılımcılar olarak terk edilen sekiz kişi olan bir odaya getirdi ( Asch, 1951 ). Daha sonra, yukarıdaki şekildeki gibi, karşılaştırma için üç çizgi gösterildi. Katılımcılardan, hangi satır – A, B veya C – referans çizgisi ile aynı uzunlukta olduğunu aramaları istendi. Bu prosedür, yukarıdaki şekli değiştiren katılımcılarla birlikte 12 kez tekrarlandı.
Katılımcıların farkında olmadığı şey masanın etrafında oturan diğer insanların oyunda olmasıydı. Deneyciden yanlış cevabı vermeleri için söylenen tüm birliktiler. Denemelerin yarısında çok kısa çizgi ve diğer yarısı hattı çok uzun sürdü.
Bunun hiçbir şeyini bilmeyen gerçek deneysel katılımcı, deneycinin diğer beş federasyonu yanlış cevabı verdikten sonra cevabını dile getiren altıncı oldu.
Sonuçlar büyüleyici ve Asch’ın beklediği şey hiç değildi:
İnsanlardan% 50’si, denemelerin yarısından çoğunda aynı yanlış yanıtı verdi.
Katılımcıların yalnızca% 25’inde, çoğunluğun 12 denemenin hepsinde açıkça yanlış bir karara varmaktan kaçındığı bildirildi.
% 5 her zaman çoğunlukla yanlış görüşe uyuyordu (hepimiz böyle insanlar biliyorum, değil mi ?!)
Tüm denemelerde ortalama uygunluk oranı% 33’tür.
Katılımcıların neden çoğunlukla birlikte oldukları konusunda ilginç olan Asch, deney sonrasında röportaj yapmıştı. Yanıtları muhtemelen hepimiz için çok tanıdık:
Herkes endişeli, başkalarından onay almayacak korkuyla kendini bilinçli hissetti.
Çoğu grupların çizgilerini farklı gördüklerini ancak grubun doğru olduğunu hissettiklerini açıkladı.
Bazıları, grubun yanlış olduğunu bilseler de, ayakta kalmayı bırakmak için grupla birlikte gittiklerini söyledi.
Az sayıda insan aslında hatları grupla aynı şekilde gördüklerini söyledi.
Bu çalışmanın bulguları o kadar şaşırtıcıydı ki, daha fazla araştırma yapmak için birçok psikologa ilham kaynağı oldular. Bulgularından birkaçı:
Asch, katılımcının cevabını yazmak zorunda kalması durumunda (diğerleri cevaplarını yazarken) uygunluğu% 12.5’e düşürdüğünü buldu.
Deutsch ve Gerard (1955) hala yüksek anonimlik koşulları ve cevabın yüksek kesinlik koşullarında bile% 23’lük uygunluk oranları bulmuşlardır.
‘Uyumcu’ olanlar tipik olarak yüksek endişe, düşük statü, yüksek onaylanma ihtiyacı ve çoğunlukla otoriter kişiliklere sahiptir.
Kültürel farklılıklar uyum içinde önemlidir. Uygunlukları daha olumlu gören kültürlerden insanlar – tipik olarak Doğu toplumları – uymaya daha uygundur.
Karışık bir nimet
Orijinal temanın varyasyonları birçok deneysel permütasyonu inceleyerek devam ediyor, ancak temel bulgu hala sağlam duruyor. Birbirimize kopyaladığımız sürpriz değil, bazı insanların kendi gözlerinden kaynaklanan kanıtlara rağmen uyacakları inanılmaz. Belirsizlik seviyeleri çok daha yüksek olduğunda, çoğunlukla gündelik hayatta oldukları için uygunluğu teşvik etmenin ne kadar kolay olduğunu düşünün.
Uygunluk kendisi karışık bir nimettir. Pek çok durumda uygunluğa ihtiyacımız var. Aslında, bir dereceye kadar uymadıysak – hukuki kurallar mı yoksa sadece postane kuyruklama mıyasınız diye, sosyal hayatımızın bir çok yönü daha zor olurdu.
Uyumun tehlikeleri çok iyi biliniyor, Milgram’ın itaat deneylerinin , insanların uygunluk adına yapacaklarına bir göz atmalarının sonuçlarına göz atın. Bazen başkalarının söylediği ve yaptıklarına güvenmek yerine kendimiz için düşünürsek daha iyi olur.
Uyum, hepimizi nasıl etkiler?
Kesinlikle, bir gün, uyum sağlamama kararı verdiysek veya hatta aniden uymaya başlamış olsaydık, kendi hayatlarımızın nasıl farklı olacağı göz önüne getirilir. İşler sizin için daha iyi mi kötü mü olsun? Birçok kişi hayatlarını zorlaştırdıklarını, diğerlerinin de kopmalarını ve kendi yaptıkları şeyleri yapmalarını daha zor bulduklarını belirtti.
Category: Kişisel GelişimBy hbelteen 09/12/2017 Leave a comment
PreviousPrevious post:Neden Başkalarına Yardım Yapmuyoruz: Bystander ApathyNextNext post:Neden aptalca veya akıldışı şeyler yaparız: 10 Parlak Sosyal Psikoloji Deneyi