Boyutlar arası – Bölüm 14
“Günaydın aşkım!” dedi Edward yeni uyanan karısının alnına bir öpücük kondurup.
Henüz nerede olduğunu tam anlayamayan Tümay araladı gözlerini zorlukla;
“Başardım!” diyerek ayıldı sonra bir anda ve “Feridun sana yeniden kavuştum diyerek atıldı baş ucundaki adamın kollarına!”
Edward Tina’nın az önce söylediği sözlerin nedenini bilmese de o bir kelimeyi hatırlamıştı hemen.
“Sen nereden biliyorsun?” diyerek onun gözlerine baktı endişeyle
Tümay karşısındaki adamın artık onu hatırlamayan Feridun olduğuna o an aydı ama artık ağzından çıkmıştı kelimeler.
“Neyi nereden biliyorum?” dedi anlamamış gibi yapıp.
“O ismi! Feridun dedin az önce bana?”
Tümay’da şaşırdı bu sefer. Yoksa henüz unutmamışmıydı olanları Ferdiun. Profesöre olanlar olmamıştı belki de ona.
“Ben Tümay!” dedi korkarak.
“O defteri mi okudun sen?” dedi Edward şüpheyle karısına bakıp.
Tümay kafasını toparlamaya çalıştı hızla.
“Bir defter var değil mi?” dedi sakince ona.
“Bilmiyormuş gibi yapma onu sakladığım yerden buldun ve okudun değil mi?”
“Tina, hayatım okumuş olman hiç sorun değil inan bana, ben sadede onların benim yazım olduğundan eminim ama ne zaman yazdığımı hatırlamıyorum!”
Tümay o zaman anladı Feridun’un hiç bir şeyi hatta buraya geldiğinde profesörün tembihine uyup yazdığı defteri bile hatırlamadığını.
“Aylardır kendime bu soruyu soruyorum, senin hasta olduğunu o berbat dönemde belki de delirmiştim. Hangi sersem sevdiği kadın ölümle pençeleşirken oturup böyle bir hikaye yazar acaba başka? Üstelik hatırlamaz değil mi?” diye devam etti Edward.
Gerçekten kendi el yazısı ile yazılmış o satırları her okuduğunda hayrete düşüyordu yeniden. Defterde yazılanlara göre onun adı Feridun’du ve bir başka boyuttan o boyuttaki kız arkadaşını kurtarmak için gelmişti. Tümay’ı.
“Ben özür dilerim aşkım ! O isimleri söyleyince defteri okuduktan sonra benimla alay ettiğini düşündüm nedense! İnan bu konu kafamı o kadar meşgul edip kendimi kötü hissettirdi ki anlamsız bir tepki verdim sana!” dedi yeniden karısının yanına oturarak.
“Sorun değil!” dedi Tümay çaresizce. Profesör ile yaptıkları konuşmaların hiç birinde Feridun’un aldığı notları bir hastalık belirtisi olarak göreceği üzerine değildi. Şimdi ona o defterde yazılanların doğru olduğunu söylerse vereceği tepkiyi kestirmek mümkün değildi.
Feridun capcanlı karşısında duruyordu. Buraya ona yeniden kavuşmak için gelmişti. Ona bir daha dönmeyecekleri bir boyutta olanları hatırlatmanın ne kadar anlamı olabilirdi ki. Burada Tümay olduğunu unutup, Tina olarak devam etse bile yine onunla olacaktı işte. Bu boyutta bütünlenmişlerdi belki. Belki profesörün dediği gibi başka boyutlarda başka parçaları da vardı. Edward Byron bu boyutta bir akademisyen assistanı değil soylu biriydi. Bundan böyle boyutlar ya da başka konularla ilgili şeyleri bilmesine gerek yoktu. O da artık Tümay değildi. Buradaki hayatı keşfetmeliydi. O çok sevdiği sanat tarihi eserlerinin gerçekleri vardı burada.
“Sabah sabah seni de üzdüm haydi gel bahçede bir yürüyüş yapalım, harika bir çiçek getirttim Sheffield’dan görünce bayılacaksın!” diyerek onun elinden tutup kaldırdı Edward.
Tümay üzerindeki beyaz geceliğin ne kadar harika olduğunu o zaman farketti. Yatakta farketmediği baş dönmesi ve mide bulantısını da ayağa kalkınca farkedip hemen yatağın yanına oturdu destek alarak.
“Ne oldu hayatım iyisin değil mi? Yeniden hasta olacaksın diye öyle korkuyorum ki inan!”
“Hayır merak etme çok iyiyim!” dedi Tümay zorla konuşarak. Profesör bundan bahsetmişti. Yeni bir bedene uyum sağlayana kadar bir kaç gün tuhaf şeyler hissedebilirdi.
Başını kaldırıp Edward’ın gözlerine baktı. Bu hayatta da tıpkı diğer hayatlarında olduğu gibi kaygı düzeyi yüksek davranıyordu. İnsanı olduğu kişi yapan şey belki de kafasının içinde olan beyin değildi. İnsanı kendisi yapan şey bedeninde taşıdığı herhangi bir organda değildi. Bedenden bedene aktarabildiği o enerjiydi demek. O bedeni Tümay yapan şey ya da Tina, o bedene doldurduğu kendi enerjisiydi. Şimdi ikisi de bu nedenlerde iki kat enerji doluydular ve daha bütündüler belki eskisine göre.
Edward dünya güzeli karısının onun gözlerinin ta içine bakarak böyle gülümsemesinden öyle memduki, bu anın bozulmaması için neredeyse nefes bile almıyordu. Karısının kafasından geçenleri duyabilse bile şu an için onları anlamlandırmasının imkanı yoktu.
Bir hafta sonra Tina’da bedeninde Tümay ile birleştiğini ve bu boyuta sevdiği adamın peşinden geldiğini hatırlamayacaktı. Edward ile evliliklerinden tam beş çocukları olacak, ömürlerinin sonuna kadar birbirlerine aşık olarak yaşamaya devam edeceklerdi.
Profesör’ün cesedi iki yıl sonra Tümay’ın intihar ettiği yerde bulundu. Polis onun Feridun cinayeti ve Tümay’ın intiharı ile bir bağı olduğundan emindi ama bunu ortaya çıkarabilecek herhangi bir delile ulaşamadı. Geçen iki yılda araştırmalarını genişletmiş ve bir kez daha o ormana girerse başka boyuta girebileceğinden neredeyse emin olmuştu. Bu şansa ve bilgiye sahip dünya üzerindeki tek insan olarak bu şansı kaçırmak istemediğine karar vererek bambu ormanına bir kez daha gitmişti.
Onun da gidişinin ardından geride bıraktığı boyutta bu meseleleri deneyimlemiş olarak çözecek kimse kalmadığından, yaşadıkları ve aldığı notlar hep bir varsayım olarak kaldı. Onun gidişinden yüz yıl sonra bile bu boyuttan kimse bir orman ya da başka bir aracı kapıyla boyut değiştirmekle ilgili bir çalışma yapmadı. Bambu ormanınını ziyaret edenler geri dönemedikleri için onlarında neler yaşadığını kimse öğrenemedi.
Belki bir başka boyutta birileri aynı şeyleri yeniden keşfedip, bizim boyutumuza gelebilir. Ya da belki biz bir gün varsa eğer diğer boyutları ziyaret ederek zamansız yaşamın tadını çıkarabiliriz.
Kim bilir? Olamaz diyebiliir misiniz?
Haziran 25, 2020 Haziran 23, 2020 leylakagaciarkası yarın, Boyutlar arası
Önceki yazıBoyutlar arası – Bölüm 13
Sonraki yazıEski sokaklar – Bölüm 1