Satır Arası: Karaduygun / Sema Kaygusuz
Bu yazarı ve kitabı ilk Lalenin Bahçesi ve Leylak Dalı bloğunda görmüştüm, okumuşlar ve paylaşmışlardı. İlgiyle takipçileriyim. Bu kitabı da anlatmışlardı.
Bende kitaplaşalım mı etkinliğinde eşleşdiğim kişiye kitap alırken kendime de hediye kitap alayım dedim ve bu kitabı aldım.
Öncelikle kitabın kapak tasarımı çok etkiledi beni. Renk tonları, kelebeğin seçimi, arkada zaman kavramı...
Karaduygun: Melankoli demekmiş. Bir anlatı kitabı. Çok fazla anlatı kitabı okumuşluğum yok. Ama yazarın kelime dağarcığına ve onları cümle içinde kullanımına hayran kaldım. Keyifle okudum kitabı....
Dünyanın uğultusu bu anlatının içinden güçlü bir ses olarak yükseliyor…
Sema Kaygusuz edebiyattaki arayışını ve zengin yolculuğunu bu kez bir anlatı kitabına imza atarak sürdürüyor. Üstelik bu anlatının başkişisi günümüz şairleri arasında önemli bir yere sahip olan Birhan Keskin. ‘Karaduygu’nun peşinden giden anlatının içinde yedi de öykü yaşıyor.
Musa Anter’in tuzağa düştüğü bir gece yolculuğuna çıkıp, köpeklerin düşman olduğu bir bahçıvanın hikâyesine tanık oluyoruz. Denizden çıkan şişedeki notun peşine düşüp, bir takım elbise diktiriyoruz genç bir beye. Kapımıza gelip, bize musallat olan bir kalaycıyla uğraşıyoruz. Hüzünle kederin farkını arıyoruz satır aralarında ve hayatın kendisinde. Bölüştürmeyi bilmeyen bir genç kızın payından fazlasını yiyerek vücut değiştirmesine tanık oluyoruz: Baldan örülü ve ibaret bir hayattan, Kelebekler Vadisi’ne uçarak tamamlıyoruz öykülerle örülü anlatıyı.
Yolculuğumuz hep karaduygu’nun anlamı üzerine aslında. Bize eşlik eden de huzursuz bir gürültü, zorla uykularımızdan çekip alan.
Sema Kaygusuz’un sadece Türkiye’de değil uluslararası edebiyat çevrelerinde de ilgi çeken yolculuğunun bu son durağında büyük bir okuma zevki bekliyor sizi. Karaduygun, çok konuşulacak.
Hayatımdaki en uykusuz kişi Birhan’dır. Bana sorsalar şimdi, Birhan’ı neresinden tanırsın? Ne şairliğinden kavrayabilirim iyice, ne her gündönümünde katmerlenen meşrebinden, ne de hayretten beslenen fikrinden. Söyleyeceklerim hep eksikli kalır. Bir tek uykusuzluğunu tarif edebilirim onun. Zindeliğin, unutkanlığın, göz alıcı heveslerin nasıl boşa çıktığını, kendiminkinden önce Birhan’ın gövdesinden okurum.
Uzun bir gece uykusunun olsa olsa iki hediyesi vardır: biri zindelik, öbürü unutuş. Birhan’ın uykusuzluğuysa yara almaya açık olmaktır. Gece gezen herkes gibi, hatır, hatıra ve hafızanın harcıyla örülen hayali bir konakta, yapay ışıklar altında düşe kalka dolaşırken, tarihi bir serüven gibi yaşar karanlığı. İç kanamaya benzer gizli bir hastalıktır uykusuzluğu. Başkalarının doyasıya uyuduğu uykulardan kovulmuşçasına gücenik, gece avlanan kuşların bile paydaş olamayacağı yalnızlığı üstlenmek zorunda kalır. Tek başına temsilidir kitlesel bir uykusuzluğun. Rüyadan tecrit edilmiş bir halde uyanıkken, dünyayı bilemeyiş yetmezmiş gibi, kendini bile bile bilemenin ıstırabını da çeker. Dannga da dan dan uyanıkken Birhan, benlik her zamankinden daha ıssızdır.
Nasıl ki Gılgamış, yatağına alışamayan bir sürgün gibi Uruk’u ve ötesini baştan başa katediyorsa, Birhan da kültürle doğa, toprakla duvar arası bir yerde, iki dünya içinde yazıyordu geceyi. Şiirin koygun karanlığa saldıran ışığı, göktaşlarını matlaştırıyordu. Bazen yazmıyor, yazmadığını gizliden gizliye yazmaktan usanıyordu. Gece basan tutkularla peyda olan kelimeleri ararken, geçip giden zamanı elinde tutamamanın hüznüyle boş işlerle oyalanıyordu. Ne ki günün ilk ışıklarında müezzinin ilk nefeste çatlak çıkan sesiyle, uykusuzluk birdenbire sıradanlaşıyor, bir damla canın boyun eğişiyle uykuya çekiliyordu. Uyumazdan önce ne tanrıydı, ne de ölümlü. Sadece uykuluydu. Geceyi durmak, gündüzü yapmak sayanların arasına geç katılıyor, gündüzleri uyuyarak gece yaptıklarını herkesten saklıyordu. Az önceki gece dahil unutmak istiyordu her şeyi. Dannga da dan dan kendi iç sesi yavaşça kısılıyor, karanlığa yazdıklarının çok azı zihninde kalıyordu.
Edebiyat dünyasına öyküleriyle adım atan Sema Kaygusuz, ilk öykü dosyasıyla 1995’te Varlık dergisinin Yaşar Nabi Nayır Gençlik Ödülü’nü Nurdan Beşergil’le paylaştı, ertesi yıl ikinci öykü dosyasıyla Gençlik Kitabevi Öykü Ödülü’nde ikinci oldu. Sandık Lekesi adlı öykü kitabıyla Cevdet Kudret Edebiyat Ödülü’nü (2000) kazandı. 2006 yılında yayımlanan ilk romanı Yere Düşen Dualar, büyük ilgi toplayıp çeşitli dillere çevrilerek Fransa’dan iki ödül aldı, ayrıca Balkanika Edebiyat Ödülü’ne layık görüldü. Yazar, Avrupa’nın saygın kurumu DAAD kültür programı tarafından seçilerek 2010 yılı boyunca Berlin’de ağırlandı. Sema Kaygusuz’un ikinci romanı Yüzünde Bir Yer (2009), Avusturya KulturKontakt kurumu tarafından onurlandırıldı (2011). Sema Kaygusuz, ayrıca Yeşim Ustaoğlu’nun İspanya’da San Sebastian Uluslararası Film Festivali’nde Altın İstiridye Ödülü alan Pandora’nın Kutusu (2008) adlı filminin senaryosunu yönetmenle birlikte kaleme almıştır.
By Gülşah Şahin zaman: Mayıs 06, 2012
Etiketler: kitap, Sema Kaygusuz
serpil 6 Mayıs 2012 18:27
Ben de yeni başladım okumaya, Sema Kaygusuz'u daha önce okumamıştım, merak ediyorum.
gülşah 6 Mayıs 2012 18:55
Keyifli okumalar Serpil, umarım benim gibi sende keyif alırsın. :)
I.r.em.c.e 6 Mayıs 2012 18:54
daha önce bu yazarın bir kitabını okumamıştım ama sanırım bu kitabı alacağım bir gün :)
tanıtım için teşekkürler şeker öptüümm :))
bu arada blogun yeni hali çok güzel olmuş :))
gülşah 6 Mayıs 2012 18:56
Bende ilk kitabını okudum ve beğendim, sana da keyifli okumalar canım.
Blog arka plan için teşekkürler :)
Leylak Dalı 7 Mayıs 2012 00:33
Bu kitabı sevdiysen Birhan Keskin şiirlerini de okumalısın, kitap ona adanmış çünkü...
gülşah 7 Mayıs 2012 12:38
Yakın zamanda bakarım Leylak Dalı. :) teşekkürler size, sizin sayesinde tanıştım bu kitapla.
gonca keskin 7 Mayıs 2012 11:09
Paylaşım için teşekkürler GÜlşah, yeni bir yazar ile tanıştım sayenizde , sevgiler.
Rica ederim Gonca'cım keyifli okumalar.
hayat izlerim 7 Mayıs 2012 16:40
Çok güzel sırasına bekliyor kitaplığımda, sevgiler :)
gülşah 8 Mayıs 2012 13:19