Geçen gün Timecrimes - Los cronocrímenes i izledim. Film boyunca eğlenceli bir süreç var, süreç devam ediyor, ediyor, ediyor ve film hiç bir sonuç olmadan aynı Lost’ un bölüm sonu gibi havadaki soruları da cevaplamadan bitiyor. Bu noktayı görünce ben tabii ki ağzımda sonu hiç bir yere bağlanmayan eski Türk filmi tadı kalmış şekilde küfrediyorum.
Timecrimes’ta benim için diğer sofistike olma taklidi yapan filmler arasında yerini alıyor. Başka neler var o listede? Cube serisi başı çekiyor o kesin ama Matrix’te listenin dibinde bir yerlerde, arada da onlarca adını bile hatırlayamadığım film var. Hani şu altında bir çok anlam varmış gibi yapan ama aslında yönetmeninin bile ne halt olduğunu bilmediği filmler. Zaten bu filmler de Deus ex machina da vardır hep, bir şey vardır ama o bir şey hep şeydir çünkü yazar ve yönetmen onu tam anlamıyla sıkmıştır (TDK daki 8. anlamında sıkmak).
Şimdi kimi der ki filmin sonu değil süreci önemli ben film boyunca eğlendim, kimi de derki aynı bir fıkra gibi bir çok filmin süreci sadece son andaki espriye hazırlıktır eğer son anda bir espri yoksa o süreç sadece adama batar.
Şimdiye kadar okuduklarınızdan anlamışsınızdır ki benim sanatsal film kültürüm düşüktür. Elephant gibi “sanat filmlerini“ izlemem hasbel kader izlediğimde de sevmem. Buradaki teori bir çok şeye uygulanabiliyor, bir şey tüketirken süreçmi yoksa ağızda kalan tat mı önemli diye.
Hmmm ilginç bu blog da bir çok gıcık olduğum film gibi hiç bir sonuca ulaşmadı…