CAN SUYU'M (Tamamlandı) - 31-Yeni ailem - Wattpad
2.5K 148 5
Abime bakamıyorum. Tepkileri gözlerine yansıyor ve ben vereceği tepkiye hazır değilim.
Ses çıkmadı kimseden. Odada ki tek ses duvar saatinin yelkovanının ve nefeslerimizin sesi. Ne kadar öyle durduk bilmiyorum. Ama bana asırlar gibi uzun gelen bu zaman diliminde sık sık nefesler aldım. Çok gerildim ve boğuluyor gibi hissediyorum. Bir yanım abimin bir şeyler söylemesini, sessizliğin ve bilinmezliğin bitmesini deli gibi isterken diğer yanım olumsuz şeyler söylemesinden korkuyor. Yine "Olmaz!" derse n'aparım hiç bilmiyorum. Sessizliği yine Korkut amca bozuyor.
"Lafı nereye getirmeye çalıştığımın farkındasın değil mi evlat?"
Dedi abim. Sesinden bir şeyler çözmeye çalıştım ama olmadı. Bana baktığını hissediyorum ama başım önümde ellerimle oynamakla yetiniyorum. Gözlerine bakacak cesaretim hala yok.
"Ama beni anlamanızı umuyorum. Tuğba ailemden kalan tek parça. Bana emanet edilmiş bir ufaklık o. Daha çok genç. Önünde uzun bir yol var. Onun üzülmesini istemiyorum."
Deyince abim, Korkut amca derin bir nefes çekti içine.
"Emin ol seni benden iyi kimse anlayamaz. Benim kızımda Tuğba'nın yaşlarında evlendi. İlk başlarda bende karşı çıktım, yalan yok. Kız babasıyım sonuçta. Ama Sinan'ı tanıyınca, ona bir şans verince aşkın yaşının olmadığını bir kez daha öğrendim. Şimdi onlar çok mutlu. İki çocukları var. Hem erken evliliğe örnek vereceğim bir çok insanda var. Size en yakını anne babanız. Annen, babanı 17-18 yaşlarında sevdi ama ömür boyu mutluydu. Bunu benden iyi biliyorsunuz."
Dedi abim yumuşacık bir sesle. Sanırım ikna oluyor.
"O zaman sende şimdi bizimkilerine bir şans ver. Onlar kendi yollarını çizsinler, yuvalarını kursunlar."
Hadi abi. N'olur olumlu şeyler çıksın ağzından. Buna çok ihtiyacım. Senin onayına gerçekten ihtiyacım var.
"Babam her şeyimdi benim. Hem babaydı, hem arkadaş, yeri geldiğinde de abi. Ama hep iyi bir yol göstericiydi. Onun tavsiyeleri hep doğruya, huzura çıkardı beni. Sizi de babam gibi sevdim, yalan yok. Ve ben sizin tavsiyenize de uyacağım."
Deyince hızla başımı kaldırdım. Abim bana gülen gözlerle bakıp Korkut amcaya döndü.
"Bu sıpalara... Pardon. Aşıklara bir şans vereceğim. Ama sizin oğlunuz bile olsa kardeşimi üzerse Allah yarattı demem, cezasını keserim."
"Senden önce ben veririm cezasını merak etme. Kimse benim güzeller güzeli kızımı üzemez."
Deyip bana göz kırptı Korkut amca. Yada Korkut baba mı demeliyim? Her neyse.
Şuan içimden gelen tek şey abimin boynuna atlamak. Sonra da deli gibi oradan oraya zıplamak. Çok mutluyum. Teşekkür ederim abi. Bize izin verdiğin için, beni sevdiğin için, kendini bana adadığın için, her şey için... Çok teşekkür ederim. Çok...
"O zaman artık gidebiliriz."
Deyince Korkut amcam abimle birlikte şaşkınlıkla baktık ona.
"Bizim eve. Seni ikna edeceğime emin olduğum için sultanıma 'Akşam yemekte birlikte oluruz.' dedim. O da 'Veletleri kulağından tut getir.' dedi."
Deyip kıkırdadı. Gülmek bu adama çok yakışıyor. Aynı balım işte. Özlemim depreşti yine.
"Zahmet vermeyelim şimdi biz?"