AK PARTİ | İstihbarat ve Analiz
İktidara gelir gelmez 23 Nisan’a alternatif olarak feto’nun Türkçe olimpiyatlarını kutlamaya başlayan, hatta ilk olimpiyatı kendi himayesinde yaptırarak, "milyonlarca insan şu anda gözyaşı dökerek bizi izliyor, bunların arasında birisi var ki, gurbette tek başına hüzünle bizi seyrediyor, televizyon başında bizi izleyen o güzel insana teşekkür borcum var" diyen kimdi? Bülent Arınç.
"Türkçe sevgi dilidir, barış dilidir, Yunus’un dilidir, Mevlana’nın dilidir, aç herkese sineni aç, onun gibi ilaç diyen fethullah gülen hocaefendinin dilidir" diyen kimdi? Binali Yıldırım.
Cemaatin hedefleriyle Türkiye’nin hedeflerinin "tamamen örtüştüğünü" söyleyen kimdi? Ahmet Davutoğlu.
"Cemaat devleti ele geçirmiş, devlete sızmış filan, bunlar kargaları bile güldürür" diyen kimdi? Akp’nin bakanı Hüseyin Çelik.
"Bu yolu açan, bu ateşi yakan, bu fikri veren muhterem fethullah gülen hocaefendiye gönül dolusu saygılar gönderiyorum, kendisine çete diye hitap edilmesi büyük haksızlıktır, vicdansızlıktır" diyen kimdi? Akp’nin bakanı Bekir Bozdağ.
Cemaat hakkında "faaliyetlerinin daha fazla arttırılması, daha yaygın hale getirilmesi, vatanseverlik görevidir" diyen kimdi? Akp’nin bakanı Numan Kurtulmuş.
Cemaate yönelik suçlamalar hakkında "aynen 28 Şubat gibi, aynen 12 Eylül öncesi gibi senaryodur, derin devlet harekete geçti, cemaati döverek, cemaate saldırarak Türkiye’nin değişim yönünü etkilemeye çalışıyorlar" diyen kimdi? Akp’nin bakanı Süleyman Soylu.
Cemaati savunarak "insan merkezli bir hizmeti esas alan insanlara ‘hizmetlerinizi durdurun’ denir mi, aksine, teşvik edilir, desteklenir, elden ne geliyorsa o katkı sağlanır, bu gerçeği görememek ferasetsizliktir" diyen kimdi? Akp’nin bakanı Faruk Çelik.
Feto’ya yönelik suçlamalar hakkında "şiddetle kınıyorum, daha ağır kelime kullanmamak için kendimi zor tutuyorum, hayatı insanlığa hizmetle geçmiş bir büyük zat için suçlamalarda bulunmak, son derece çirkindir, kara lekedir, fethullah gülen hocaefendi hayatının her döneminde tertemiz kalmış bir kişidir, kendisine şükran borçluyuz" diyen kimdi? Akp’nin bakanı Recep Akdağ.
Feto için "gönül dünyalarını imar eden, bu hizmetlere öncülük eden, gurbetten sılaya gelme özlemi çeken büyüğümüze saygı ve şükran hislerimi ifade ediyorum" diyen kimdi? Akp’nin bakanı Suat Kılıç.
Fethullah’a Feto diyenleri azarlayarak, "terbiyeni takın, Fethullah Gülen’e feto diyemezsin, özür dile" diyen kimdi? Melih Gökçek.
"fethullah gülen vatan hasretiyle dışarda yaşıyor, ona karşı yapılanlar cezasız kalmayacak" diyen, "fethullah gülen hareketine yönelik düşmanca tavırları hiçbir vicdan sahibi onaylamaz" diyen, "benim ümidim fethullah gülen okulları" diyen, "demokrasi kıvılcımı" diyen, "vizyoner lider" diyen, "Türkiye’nin övüncü" diyen, "hocaefendi barışçı, nazik, çok naif bir insan" diyen, "ceviz kadar beyni olanlar hocaefendinin büyüklüğünü anlayamaz" diyen kimdi? Yandaş medya.
MHP yöneticilerinin kumpas kasetleri piyasaya servis edildiğinde, Devlet Bahçeli feto’yu suçladığında, feto’ya toz kondurmayarak… "MHP’nin fethullah hocaefendiye saldırısı, bana göre ihanet derecesindedir, hiç ahlaki değil, çok çirkin bir şey, yani hocaefendi işi gücü bırakmış da MHP’yle mi uğraşıyor, bir defa onun bulunduğu makam böyle bir şeye müsaade etmez, onun meşgalesi böyle bir şeye müsaade etmez, çok çok çirkin, çok ayıp bir şey, ben bunu ihanet derecesinde kınıyorum" diyen kimdi? Asrın liderimiz.
"Hayır diyenler aslında 15 Temmuz’un yanındadır" diyor.
MİLLİ GÖRÜŞ DOSYASI : BİR MİLLİ GÖRÜŞÇÜ’NÜN (ABDÜLMECİT YÜCEL) PENCERESİNDEN AK PART İ VE MİLLİ GÖRÜŞ TARİHİ
MTTB, Akıncılar, Milli Selamet Partisi, ev sohbetleri, akşam toplantıları, eylemler, çalışmalar, teşkilatlanmalar… 1980 Darbesi’nin ardından muhafazakâr camiadaki hemen her ismin aşina olduğu gruplar ve olaylar bunlar. Derneklere, vakıflara, sosyal çalışmalara göz açtırılmayan o dönemde, bir grup insan Türkiye’nin en büyük siyasi hareketinin temelini attı. 1983’de kurulan Refah Partisi, ülkedeki mevcut siyasal durum nedeniyle mümkün olandan daha fazla cesaret ve daha fazla çabayla ayakları üzerinde durabiliyordu. Recep Tayyip Erdoğan ve arkadaşlarının olağanüstü çabaları neticesinde parti başarı üstüne başarı sağladı. Tabii Abdülmecit Yücel’inki gibi göz yaşartıcı hikâyeler eşliğinde.
Yıl 1985. 12 Eylül darbesinin ardından kapatılan Milli Selamet Partisi’nin üyeleri, Refah Partisi’ni yeni kurmuş. Fakat Milli Güvenlik Konseyi’nin vetoları nedeniyle yönetici kadro partide görev alamıyor. Buna rağmen geri kalan üyelerin hepsi, halkı bu yeni partiyle tanıştırma gayretinde. Seçimlere katılabilmek için hızla teşkilatlanmaları lazım. Maddi-manevi sayısız sıkıntıya rağmen çalışmaya başlıyorlar. 19 ilçenin henüz sadece 8’inde teşkilat kurulmuş. Bu nedenle her gün farklı bir bölgede, farklı arayışlar içindeler. O dönem partinin İstanbul İl Başkanı olan Recep Tayyip Erdoğan’ın kişisel hikâyesinin önemli dönemeçleri de bu yıllarda yaşanıyor. Bu süreç içinde sayısız fedakârlıklar yapılıyor. “Dava”yı omuzlayan bu insanların azmi de hâlâ zihinlerden çıkmıyor.
Abdülmecit Yücel, o günkü çalışmalarıyla hâlâ akıllara gelen, dönemin simge isimlerden biri. Yücel’i tüm arkadaşları dava için kendi acısını hiçe sayan, hayatını ortaya koyan bir adam olarak tanımlıyor. Onun hikâyesini geçtiğimiz hafta haberleştirilen bir video sayesinde yeniden hatırladık. 1993 tarihli videoda, o tarihte henüz Refah Partisi İstanbul İl Başkanı olan Recep Tayyip Erdoğan, Abdülmecit Bey’i anlatıyor. Gelin biz de hikâyeye önce Erdoğan’ın gözüyle tanık olalım:
“Sene 1985. İstanbul’da İl başkanlığı görevine getirildim. İstanbul’un 19 ilçesi vardı fakat kurulan parti teşkilatı sayısı 8 idi. Yoğun bir gayretle, 3 ay içerisinde 19 ilçenin tümünde teşkilatlarımızı kurduk. Her akşam 18 ile 22 arasında açık olacak diye karar aldık. Bu kararı il merkezinden telefonlarla sürekli kontrol ediyorduk. Bir akşam, nöbetler ne durumdadır diye il merkezine uğradım. Dediler ki, Şişli cevap vermiyor. Bunun üzerine nöbetçi arkadaşıma dedim ki, sen aramaya devam et, ben de bir arabaya atlayıp bakayım. Gittim ki, kapı açıldı. O zaman kapıda, ismen henüz tanımadığım, gözleri yaşlı bir kardeşimiz vardı. ‘Niye ağlıyorsun?’ diye sordum. ‘Biraz kederlendim başkanım’ dedi. ‘Ya hu neyin var, belki ben yardımcı olabilirim’ dedim, ‘Biraz kederlendim başkanım, hiçbir derdim yok’ dedi. ‘Peki, telefon cevap mı vermiyordu’ dedim, “Başkanım bir işim vardı, onun için yarım saat geç açtım teşkilatı’ dedi. İşte bu ağlayan kardeşimiz, bana ağlama gerekçesini açıklamayan bu kardeşimiz, Abdülmecit kardeşimizdi. Ertesi sabah ağlamanın gerekçesini öğrendim. Meğerse Abdülmecit kardeşimin refikası doğum esnasında şehit olmuş. O da yavrusunu yengesine teslim etmiş. Hanımını da hastanenin morguna indirmiş. Nöbetim var diyerek koşarak nöbete gelmiş. Değerli kardeşlerim, bu davanın mayasında Abdülmecitlerin bu imanı var.”
Erdoğan’ın teşkilata örnek olarak anlattığı bu hikâyenin kahramanı olan Yücel’in hayat hikâyesi hayli ilginç. 1985’den sonra Abdülmecit Yücel’le beraber Şişli İlçe Başkanlığı’nın çalışmalarında bulunan ağabeyi Sami Yücel de o günleri “dava için çalıştık” sözleriyle özetliyor. “Tayyip Bey’in de teşvikiyle eksik teşkilatları kurmak için çabalıyorduk” diyen Yücel, o günlerde yaşananları şöyle anlatıyor:
“Şu anda AK Parti İstanbul Milletvekilimiz olan Ekrem Erdem, Şişli İlçe Başkanımızdı. Naci Çelik, Mukadder Başeğmez, Mehmet Ali Battal, Yusuf Tülün ile Şişli İlçe Teşkilatı’nı bizim evimizde kurmaya niyetlendik. Ne binamız, ne de bir ofisimiz vardı. Toplantıları Naci Çelik’in ofisinde yapardık. Bizler de oraya sürekli demlik demlik çay taşırdık. Tayyip Bey o günlerde de gelirdi ilçe teşkilatına. Nizam Yayınları’nın sahibi olan Ahmet Ercan Gerçek de maddi-manevi yanımızdaydı. Daha sonra Mecidiyeköy’de bir yer kiralandı. Ardından da ilçe ilçe gezdik. Adalar, Şile, Şişli hatta Edirne… Buralarda teşkilatı kuracak kimseler bulmaya ve onlara yardım etmeye gidiyorduk. Darbe nedeniyle insanlar siyasetten uzak duruyordu. Bir kişinin iki ilçeye başkanlık ettiği dönemler yaşanmıştı. Yeter ki daha çok insana anlatalım derdimizi diye düşünürdük.”
Abdülmecit Bey’in kardeşi Siyami Yücel ise, “O yıllar benim çocukluğuma denk geliyor. Bizler evde demlenmiş çayı götürüp ikram edebilme telaşesindeydik. Harçlıkları toplayıp tutulan otobüslerle Ankara’ya kongreye giderdik. Şimdi o günleri düşününce aklıma bir grup yiğit insan geliyor” diyor.
Abdülmecit Yücel’in eşi vefat ettikten sonra bebeğini teslim alan yengesi Cemile Yücel de olayların birinci elden şahidi. Yücel, yaşananları şu sözlerle anlatıyor:
“Abdülmecit’in eşi rahatsızdı ama yine de teşkilatı kurmak için Edirne’ye gitti. Bir gün sonra da eşini hastaneye kaldırdık. Doğumdan sonra eltimi kaybettik. Elime kızı Sümeyye’yi verdi, koşarak gitti. Nereye gittiğini bile anlamadım o an. Meğer görev yerine gitmiş.”
DEMİREL’İN KALESİNİ DÜŞÜRDÜ
Abdülmecit Yücel, bu hadiseden kısa bir süre sonra Isparta’ya taşınır. Mücadele ve fedakârlıkla dolu ömrünün diğer bir kısmı da burada geçer. Yücel’in arkadaşlarından olan AK Parti İstanbul Milletvekili Ekrem Erdem de, “Abdülmecit’in niyeti, Isparta’ya gidip Demirel’in kalesini düşürmekti” diyor. Yücel, Refah Partisi’nin Isparta İl Teşkilatı’nın kurulmasında büyük rol oynar. Kızı ve yeni eşiyle yerleştiği Isparta’da yeni bir hayat kurar. Ardından diğer kızı Betül dünyaya gelir. Parti çalışmalarında hızla yükselir ve Ege Bölge Müfettişi olur. Sık sık İstanbul’a gelmekte, teşkilatlanma modelini Ege’ye taşımaya çalışmaktadır. Çalışmaları neticesinde gerçekten de Demirel’in kalesi düşer ve bir süre sonra Isparta Belediye Başkanı DYP’den istifa ederek Refah Partisi’ne geçer. Yücel, 1992’de yine İstanbul’daki bir parti çalışmasına katılmak üzere beş arkadaşıyla Isparta’dan yola çıkar. Ancak Kütahya civarında gerçekleşen bir trafik kazasında hayatını kaybeder.
‘BİZİ BU GÜNLERE GETİREN AŞK’
Gerçek Hayat’ın eski yazı işleri müdürlerinden Faruk Yücel’in de amcası olan Abdülmecit Yücel’in hikâyesinin hâlâ insanları etkilemesi ancak samimiyetle açıklanabilir. O yıllarda Yücel’in arkadaşı olan, şu an aktif siyasetin içindeki sayısız isim hâlâ yaşananları teşkilatlarda, arkadaş sohbetlerinde, gençlere yönelik çalışmalarda anlatıyor. AK Parti’nin 15 yıllık iktidarının temelinde Abdülmecit Yücel ve arkadaşlarının gösterdiği çalışma azminin olduğunu söylemek yanlış olmaz. Yani Erdoğan’ın söylediği gibi, “Bu davanın mayasında evladını, eşini, çoluğunu, çocuğunu evinde bırakıp, adeta bir sefere gidercesine yola çıkan yiğitlerin inancı var, aşkı var, heyecanı var. İşte bu aşk, bu heyecandır bizi bugünlere getiren.”
Abdülmecit Yücel’in iki kızı, anneleriyle beraber İstanbul’da yaşıyor. O günleri hem hüzün hem de mutlulukla anıyorlar. Sümeyye Yücel Aktaş, Betül Yücel ve anneleri Safiye Yücel’le o günleri konuştuk…
Sümeyye Yücel Aktaş: Çocukluğuma dair anılarıma dönüp baktığımda aklıma gelenler; partiye dair toplantı ve kongre hazırlıkları sırasında koşturduğum koridorlar… Babamın eve geç saatte gelse de gönlümüzü almak için ellerinin dolu dolu oluşunu unutmuyorum.
Betül Yücel: Geçtiğimiz Kurban Bayramı’nda kendisi ve eşi Emine Hanım’la bir aile büyüğümüze ziyaret sırasında karşılaştık. Babamı anlatırken videodaki olayı onun ağzından bir kez daha dinlemek nasip oldu.
Sümeyye Yücel Aktaş: Dönemin zorluklarını yaşayıp, her koşulda mücadele edenler ve benzer örnekleri yaşayıp görenler için şaşırtıcı olmasa da hepimiz için zorlular karşısında motive edici bir anı. Bazı insanlar için şaşırtıcı, bazı insanlar için tanıdık gelmesini de normal karşılıyorum.
Betül Yücel: Babamla ilgili anıları ve daha nicelerinin hikâyelerini dinleyerek büyüdük. İnanılan değerler için zaman, emek ve gerektiğinde daha fazlasını vermenin önemine gönülden inanıyoruz. Dünya hepimiz için bir imtihandan… Babam 34 yaşına anne, baba, eş, evlat acısı ve dava kaygısı sığdırdı.
Safiye Hanım, siz Isparta’daki günlerine yakından şahit oldunuz. O günlere dair neler hatırlıyorsunuz? Yoğunluğun yanında ‘babalığı’nı nasıl götürüyordu?
Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın anlattığı hikâyenin en önemli tanığı, dönemin Şişli İlçe Teşkilatı Başkanı olan, AK Parti İstanbul Milletvekili Ekrem Erdem. O günlerde teşkilatları büyük zorluklarla kurduklarını anlatan Erdem, bir ilçe binalarının dahi olmadığını, arkadaşları Naci Çelik’in dükkânında toplandıklarını söyleyerek şunları anlatıyor:
“Okmeydanı’nda Naci Çelik’in dükkânında toplanmaya başladık. Çerçevesi var camı yok. Oralara biz plastik, branda çiviledik. Oraya iki arkadaşımız çay getirirdi. Ama tabi o çayın kıymetini şimdiki gençler anlamaz. Getiren de Abdülmecit Yücel’le abisi Sami Yücel’di. Ardından bir bina bulduk, yerleştik. Saat 22.00’ye dek nöbetler olurdu. Bir gün bir arkadaş arayıp Abdülmecit’in eşini doğum sırasında kaybettiğini haber verdi. Ben de herkese haber verdim. Ertesi sabah cenazeden sonra biz yine ilçeye geldik. Baktım Abdülmecit orada. ‘Ne yapıyorsun burada’ dedim, ‘sen evine git’ diyorum. Yok diyor, benim nöbetim var.”
“Biz ne zaman Abdülmecit’i ansak gözlerimiz dolar” diyen Erdem, Yücel’i “bir dava adamı” olarak tanımlıyor. Yücel’in Isparta’da da yoğun biçimde çalıştığını anlatan Erdem şunları ifade ediyor:
“O gün için Isparta Refah Partisi için çok zor bir yerdi. Ancak Abdülmecit’in samimi çalışmaları neticesinde her şey değişti. Dönemin Isparta Belediye Başkanı partisinden istifa edip, Refah Partisi’ne geçti. Altan Raşit Civan’dan bahsediyorum. Çok destansı bir mücadele verdik biz o zaman. Ufukta başkanlık yok, milletvekilliği yok, meclis üyeliği yok… Bunlar hayalimizde bile yok. Ama bir dava şuuruyla çalışıyoruz. Bir adanmışlık vardı. Bu adanmışlık bizi bugünlere kadar getirdi.”
Başka bir arkadaşımız daha vardı: Mustafa Fidan. Genç yaşta kansere yakalandı. Rahatsızlığına rağmen en çok çalışanımız oydu. Doktorlar artık yapacak bir şey yok dediklerinde ise bana geldi, ‘Başkanım hakkınızı helal edin, izniniz olursa ben Suşehri’ne, memleketime gidip orada teşkilatlanma yapmak istiyorum’ dedi. Yani o durumdayken bile bu dava için bir şeyler yapmak istiyordu. Biz inanın güzel insanlarla çalıştık. Bu dönemlerin simge ismi de bizim için Abdülmecit Yücel’dir. O gün yüzde 4 oyumuz vardı. Ufukta bir iktidar da yoktu. Ama şimdi iktidar partisiyiz. 15 yıldır devam eden bir başarı. AK Parti’nin temelinde böyle bir samimiyet olmasaydı gücünü muhafaza edemezdi.”
‘Size acıyorum çocuklar, ne işiniz var Refah Partisi’nde’
O günlerde Refah Partisi’nin İstanbul İl Başkan Yardımcılığı yapan Necdet Külünk de teşkilatlanma aşamasındaki tüm çalışmalarda bulunan isimlerden. Külünk, neler yaşandığını net bir biçimde aktarıyor:
“12 Eylül 1980 darbesinden bir gün sonra, 13 Eylül’de o dönem Milli Selamet Partisi’nin gençlik kolları başkanı olan Recep Tayyip Erdoğan’la ikinci başkan olan ben bir araya geldik. Doktor Akif Çamlı’nın evindeki bu toplantıda ortak bir karar aldık: Ekibi dağıtmayacağız dedik. Stratejimiz ev sohbetleri. Bir şekilde bu sohbetlerle işleri yürütecektik. Avukat Ahmet Tekdal’ın başkanlığında Refah Partisi’ni kurduk. İstanbul İl Başkanı da Kahraman Emmioğlu oldu. Kahraman Bey bir süre sonra yorulduğunu söyledi. Erbakan’a, ‘Tayyip Bey bu işi götürür, her şeyine ben kefilim’ dedi. Tayyip Bey de beni arayarak, ‘Seni de teşkilatlanma başkanı olarak yanımda görmek istiyorum’ dedi. Biz hep beraber kolları sıvadık. Yoğun bir tempoda çalışıyoruz. Bir gün icra toplantısında, ben teşkilatlarımızı en azından geceleri açık tutalım dedim. Biz ilden tüm ilçeleri arayarak bir vukuat olup olmadığını böylece öğrenecektik. Yine benim nöbette olduğum bir gün Şişli İlçe Teşkilatı cevap vermedi telefonlara. Yaklaşık 40 dakika sonra Abdülmecit Yücel açtı telefonu. ‘Abdülmecit neden geç kaldın?’ diye sordum. ‘Başkanım hanımım doğum esnasında vefat etti. Onu hastanenin morguna yerleştirdim. Bebeği de teslim ettim. Sonra da teşkilata geldim’ dedi. O bunları söyleyince o bir taraftan ben bir taraftan ağlamaya başladık. Abdülmecit bana hâlâ, ‘Hakkınızı helal eder misiniz’ diyor. Orada belki beş dakika kalakaldık ikimiz de
Abdülmecit, bir süre sonra il başkanlığında yanımıza geldi. Tayyip Bey’in odasındaydık. Bize, ‘Isparta’ya yerleşmek istiyorum. Süleyman Demirel’in kalesini düşürmek istiyorum’ dedi. Hedefe bakar mısınız? Diş teknisyeniydi, Isparta’da işini de kurdu. Orada öyle yoğun bir parti çalışması yaptı ki Isparta Belediye Başkanı arkadaşımız kendi partisinden ayrılıp Refah Partisi’ne geçti. Özetle hakikaten Abdülmecit, Demirel’in kalesini düşürdü.
1983 yılında Tayyip Bey’le şöyle akitleştik, ‘Biz parti yüzde 10 barajını aşmadan hiçbir yeri talep etmeyelim. Ne milletvekilliği ne de belediye başkanlığı’. Biz teşkilatlanmayla ilgiledik, ev sohbetleri, toplantılar, koşuşturmayla geçti günlerimiz. Gel zaman git zaman bir gün çalışmalar için koştururken, o dönemde büyük bir caminin imamı olan bir hocamıza rastladık. Adını vermek istemiyorum. Sabah namazının ardında, Karaköy’de Faysal Finans’ın önündeydik. ‘Hayrola çocuklar burada ne işiniz var?’ dedi. Biz de o dönemde Beyoğlu’na teşkilatı kuracak adam arıyorduk. Perşembe Pazarı’nda birileriyle görüşeceğimizi söyledik. Bize aynen şöyle söyledi, ‘Size acıyorum çocuklar, Anavatan Partisi gibi parti varken neden Refah Partisi’nde siyaset yapıyorsunuz’. Boynumuzu büktü bizim. Ama onu Allah’a havale ediyorum. Hâlâ yaşayan bir hocadır kendisi.”
Partiye katılacak insan bulamıyorduk
O günlerin başka bir şahidi de Yalçın Özer. Refah Partisi Şişli ilçe Teşkilatı’nda çalışan Yalçın Özer bugünde AK Parti Şişli İlçe Başkan Yardımcısı. “1983 yılında kurulan Refah Partisi’nin Şişli ilçe teşkilatını oluşturmak için çok büyük gayretler sarf ettik” diyen Özer, yönetim kurulunu oluşturabilmek için 14 kişiyi dahi bulmakta zorlandıklarını ifade ediyor. Özer şunları anlatıyor:
“1980 ihtilalinden sonra kimse partide görev almak istemiyordu. Şişli ilçe başkanlığına Ekrem Erdem Bey getirildi. Toplantılar esnasında Abdülmecit Yücel kardeşimizi tanıdık. 1985 yılında Mecidiyeköy’de yeni bir ilçe merkezine taşındık. Artık kendimize ait bir ilçe merkezimiz vardı. Partide nöbetler tutuyorduk. Abdülmecit’in nöbetine denk gelen bir günde hanımı doğum esnasında vefat ediyor. Ben partinin idare amiri idim. Akşam ilçe merkezinde karşımda Abdülmecit Yücel’i görünce şaşırdım. ‘Kardeşim eşin vefat etti, başsağlığına gelen olur. Sen hemen eve git’ dedim. ‘Yok abi ben nöbetimi tutacağım’ dedi. Bu durumu ilçe başkanımız Ekrem Erdem’e bildirdim. Bu fedakârlık dalga dalga bütün teşkilatlara yayıldı. İl Başkanı olan Sayın Recep Tayyip Erdoğan Bey’e de bu durum bildirilmişti. Artık toplantılarda bu hadise hep örnek olarak anlatılmaya başladı.”
Mehmet Kaya, hem 80’li yıllarda Refah Partisi’nin teşkilatında görev yapmış, hem de Abdülmecit Yücel’in yakın arkadaşı olan bir isim. Kaya, 80’li yılları “düşünce dünyamızda ideallerimizin oluşmaya başladığı yıllar ilginç dönemler” olarak tanımlıyor. Kaya arkadaşıyla yaşadıklarını şu sözlerle anlatıyor:
“Abdülmecit ve diğer arkadaşlarla birlikte böyle ilginç ve zor dönemleri birlikte yaşadık. O dönem Şişli Akıncılar Derneği’nin faaliyetlerine katılıyorduk. Camiye gittiğimizde müezzinliği Abdülmecit yapardı. Davudi bir sesi vardı, duygu yüklüydü. Mahallemizdeki gençlerin Abdülmecit Abisi olmuştu kısa sürede. Abdülmecit diyordu ki eğer biz Müslümanlığımızın gereğini yerine getirmezsek, kim getirecek? Onu farklı kılan bu irade ve kararlılık idi. İkimizde yakın dönemlerde askere gittik. Görev dönemimizde 12 Eylül 1980 asker darbesi oldu. Döndüğümüzde dernekler, vakıflar ve partilerin faaliyetleri yasaklanmıştı. Yeni kurulmuş olan Refah Partisi’nin faaliyetlerine katıldı. Şişli teşkilatında görev aldı. Tüm arkadaşlar canla başla çalışıyordu. Birimizin yaptığı fedakârlık diğerlerini daha fazlasını yapmaya teşvik ediyordu. Eşinin doğumunda Abdülmecit bu örnekliği ve fedakârlığı zirveye taşıdı. O fedakârlıklarımızın sembolü oldu.’’
1985 yılında Refah Partisi’nin teşkilatlanma çalışmalarında aktif rol alan isimlerden biri de Hikmet Şen. Üsküdar İlçe Teşkilatı’nın kurucularından olan Şen, Abdülmecit Yücel’in hikâyesinin yıllardır teşkilatlarda dilden dile dolaştığını anlatıyor:
“Ben Refah Partisi’nde kapatılana dek çeşitli görevlerde bulundum. Parti, ilk yıllarda hanım üye kabulünde çok istekli değildi. Ancak rahmetli Necmettin Erbakan hocamızın talimatı ile hanımlar komisyonu kurulması hususunu Recep Tayyip Erdoğan Bey’in il başkanı olarak çok sıkı takip ediyordu. Üsküdar’da ilk hanımlar komisyonu eşim Sevgi Şen’in yardımıyla kurduk ve yönetime İlk hanım Komisyonu sorumlusu acizane ben oldum. Bu durum, arkadaşlar arasında KKK (Kadın Kuvvetleri Komutanı) olarak esprilere konu olmuştu.
‘SİZLERİ AİLEMDEN ÇOK SEVİYORUM’
İlçe muhasipliği yaptığım dönemlerde Abdülmecid Yücel’in hikâyesi anlatılırdı hep. Bu hikâye hepimiz için çok etkili bir moral kaynağı olmuştur. İl idare amiri rahmetli Ahmet Cengiz Arancı’nın, bu hikâyeyi anlattıktan sonra bize dönerek ‘Allah için sizleri eşimden çocuklarımdan çok seviyorum’ demesi de hiç aklımdan çıkmaz. Rahmetli Abdülmecit Yücel’in hikâyesinin bir benzeri de benim başımdan geçti. Babam akciğer kanseriydi ve uzun müddet yoğun bakımda kalmıştı, oksijen tüpüne bağlı yaşıyordu. Rutin kontrol için hastaneye gittik. Akşam olunca izin alıp ilçedeki haftalık yönetim kurulu toplantısına gittim. Gece toplantısı esnasında yönetim kurulu başkanımız Mehmet Bingöl, ‘Hikmetçiğim, baban ağırlaşmış sen eve git’ dedi. Anlamıştım. Eve geldiğimde babam ölmüştü.
Dediğim gibi, muhasiplik yaptım partide. Üye aidatlarını titizlikle takip ediyorduk. Bir akşam Ümraniye’de oturan inşaat işçileri bana aidatlarını verdiler. Fakat biliyordum ki belki de otobüs paralarını vermişlerdi ve yürüyerek gideceklerdi. Mustafa Aksoy ağabeye, ‘Bu arkadaşlardan aidat almasak mı?’ dedim. ‘Almalısın Hikmetçiğim, bereket bu gibi kişilerin verdiklerindedir’ dedi.”
FETÖ ÖRGÜTÜ DOSYASI /// VİDEO : FETÖ ÖRGÜTÜ VE AK PARTİ
Terör 10 Aralık 2016 Yorum yapın
istihbarat 26 Kasım 2016 Yorum yapın
NİHAT GENÇ : Cemaat’in abisinin çocuk tecavüzleri böyle kapatıldı
Kitabın çıkmış hikayeyi baştan sona anlatmışsın ama olsun kamuoyu bir daha benim sütunumda okur. Tabii Taner önce cemaatin resmi avukatlığını yapan CHP’li Atilla Kart okusun hikayeni… Cemaatin bu resmi avukatlarını Halk TV ekranına çıkartanlar okusun…
Adı: Taner Topsakal…
Kendisi de bir zamanlar ‘cemaatçi’ tabir edilen bir polisti…
Taner Topsakal: Yok ağbi, ağrımıza gitti, milli mesele yaptık, ‘biz bu operasyonu yapacağız’ dedik. O dönem İngilizlerin dediği kadar olmasa da geriydik biraz… Döndük Türkiye’ye ‘bilişim uzmanı’ aramaya başladık. Bilişim sektöründen profesyonel arkadaşlarımız vardı. Onlarla oturduk toplantılar yaptık. Bize… ‘Bu ICQ numarasına bir mesaj gönderin. Mesajı açtığı, okuduğu zaman bize mesaj düşecek. Oradan IP’sine ulaşabilirsiniz’ dedi…
Taner Topsakal: Bu da sorguda bir şeyler anlatıyor, psikolojik terimler kullanıyor, neymiş ‘geriye dönüş hastalığıymış…’ O da kendisini çocuk zannediyormuş zaman zaman… İşte öyle oyunlar oynuyormuş… Ama artık sorgunun da bir hükmü yok. Kasetler elimizde kapı gibi maddi deliller. Gittik yanına, ‘bulduk’ dedik, gösterdik, o dakikadan sonra sustu, kitledi kendisini…
Mutlu müdürle biz girdik içeri. Müdür, savcıya resmen hakaret etti. ‘Sen ne yaptığını sanıyorsun, neyin peşindesin?’ diyerek. O da dedi ki: ‘Ben savcıyım, ifadelerini alıyorum…’ İfadeyi aldık baktık, kargacık burgacık ismini yazmış altını da imzalamış. Oysa temel kuraldır hukukta 12 yaşındaki çocuğun ben şikayetçiyim ya da değilim deme durumu yok, onun adına babası annesi gelir ifade verir, şikayetçi olur veya olmaz…
Yazdığı kitapta Fetullah Gülen’in eşcinsel hayatına da yer vereceğini söyleyen ve cesedi denizde bulunan Gazeteci Haydar Meriç’i 2011 yılında kimler, nasıl öldürdü?
Haydar Meriç’in havadan denize atıldığı tespit edildi.
Adli Tıp Kurumu‘nun yaptığı incelemelerde, Gazeteci Meriç’in cesedinde sürüklenme izi olmadığı, itibarıyla kıyıdan denize atılmadığı belirlendi. Vücudunda çarpma izi tespit edilmesi, cesedinin havadan denize atılmış olabileceğini kanıtladı.
Gazeteci Meriç’i havadan kim/kimler denize attı? Polis bu soru üzerinde durdu. İlginç ilişkiler ortaya çıktı.
Kilit isim Tarkim Havacılık’ın sahibi Faruk Bayındır idi. Ne tesadüf ki…
İşadamı Bayındır’ın data cihazıyla, Gazeteci Meriç’in telefon sinyali, cinayetin işlendiği tarihte aynı anda kesilmişti! Teknik delillerle kafanızı karıştırmayayım; polis Faruk Bayındır‘ın peşine düştü. Faruk Bayındır ABD’ye kaçtı!
Genel seçime 1.5 ay kala Türkiye, MHP’lilerin seks kasetlerini konuşuyordu.
Faruk Bayındır’ın, bu siteye 15 kez kredi kartından ödeme yaptığı ortaya çıktı!
Adı bile muammaydı; Bakırköy Asliye Altıncı Hukuk Mahkemesi’nin 2004/6 sayılı kararı gereğince, “İbrahim Bayındır” ismini, “İbrahim Faruk Bayındır” olarak değiştirmiş ve daha sonra ise adını”Faruk Bayındır” olarak kullanmaya başlamıştı!
Faruk Bayındır, İstanbul Küçükçekmece Belediyesi’nde AKP Meclis Üyesi idi.
Faruk Bayındır’ı koruyanlar kimlerdi?
Medya adını 2008 yılında duydu. Tarımsal ilaçlama faaliyetleri vermek amacıyla 1994’te Adana’da kurulan Tarkim Havacılık, 2008’de Orhan Air ve Borajet şirketleri yoluyla, havacılık sektörüne hızlı giriş yaptı. Cem Uzan‘ın sahibi olduğu Rumeli Havacılık’ı TMSF’den satın aldı.
17 adet jet uçağıyla Türkiye’nin en büyük özel jet filosuna sahip oldu.
Ortaklarından biri, Emniyet Genel Müdürlüğü’nün avukatlarından olan ve polis okullarında ders veren Halil İbrahim Koca idi.
Ortaklardan diğeri, ABD’de yaşayan ve Amerika-Türk Koalisyonu’nun başkanı Yalçın Ayaslı idi.
Üçüncü ortağı ise, Çalık Holding yönetim kurulu başkanı Ahmet Çalık’ın eniştesi Abdülkadir Taçyıldız idi. (Çalık’ın diğer eniştesi Ali Akbulut, -FETÖ’nün bankası- Bank Asya’nın büyük ortaklarındandı. Ve Zaman gazetesinin imtiyaz sahibiydi.)
Faruk Bayındır’ın ne parasının kaynağı, ne de bu tuhaf ilişkileri araştırma konusu oldu. Aksine…
Süper lüks uçaklarını kimi AKP’li bakanların emrine verdi!
Keşke… Bir dönem Erdoğan’ın sağ kolu olan AKP milletvekili Mücahit Arslan çıkıp arkadaşı Faruk Bayındır’ı anlatsa!
Keşke… Faruk Bayındır’ın yüksek yargıdaki akrabaları çıkıp konuşsa…
Faruk Bayındır’ın kayınpederi Ahmet Özbey uyuşturucu kaçakçısıydı. 1993’te şirketinde 556 kilo eroinle yakalandı! ( Ahmet Özbey’in tahliyesi için DGM’de nelerin yaşandığını o duruşmanın hakimi Köksal Şengün’e sorun da anlatsın!)
Kayınpederine rağmen Faruk Bayındır’a Türk hava sahası nasıl açıldı?
AKP’li görünen kripto Cemaatçiler; II. Abdülhamit ve Yavuz Sultan Selim gibi suni konularla gündemi saptırıyor!..
Kudüs Kıralı Herodes, karşılığında üvey kızı Salomeyle aşk yapabilmek için, Vaftizci Yahya’nın başını keserken neredeymiş bu Cebrail ?!
Hz.Muhammet, Aliyi yatağına yatırarak Mekke’den kaçarken, sığındığı mağaranın kapısını bir örümcek örterken, neredeymiş bu Cebrail ?!
Hz.Muhammet, Uhut’ta bir gürz darbesiyle hendeğe düşürüldüğün de. ”Yetiş ya Ali!” Diye bağırırken neredeymiş bu Cebrail ?
Bu kadar namussuzluk ve dinle dalga geçmek ancak bu kadar olur…
STK DOSYASI : AK PARTİ ŞİMDİ DE AKUT’U ELE GEÇİRMEYE ÇALIŞIYOR /// SESSİZ KALMAYIN !!!
Otobüse bindirsen "50 otobüs dolusu hayat" eder.
Bu mucizeyi bir avuç cesur arkadaşıyla birlikte yaratan adam, Nasuh Mahruki… Marmara depreminde memleket acz içinde ağlarken, adeta uzaylılar gibi girdi hayatımıza… Sadece "bir kişi"nin "her şeyi" değiştirebileceğini kanıtladı. Belediyelerin, itfaiyelerin, hatta silahlı kuvvetlerin bakış açısını değiştirdi. Ulusal bilinç geliştirdi.
(1999’da annesi vefat ettiğinde, Gölcük’te felaket bölgesindeydi, cenazeye gidemedi. Çünkü… "Oğlum şu anda insan hayatı kurtarıyor, bireysel acımızı haber verip dikkatini dağıtmayalım" diye düşünen, muhteşem bir babanın oğlu o… Osmanlı’da deniz kuvvetleri komutanlığı yapan, sancak gemisinde vuruşurken yanarak şehit düşen, Nasuh oğlu kaptan-ı derya Ali Paşa’nın torunu… "Yanarak ölen" anlamına gelen Mahruki soyadını, şeref mirası olarak taşıyan bir sülalenin evladı… "Vatan lafla sevilmez, eylemle sevilir" diyen, kar leoparı, Everest’e tırmanan ilk Türk.)
Doğal afetten vazgeçtik, kendi hatalarından kaynaklanan ölümleri bile "fıtrat" diye örten zihniyetten sözediyoruz.
Kendileri gibi düşünmeyenlere başsağlığı bile dilemeyen zihniyetten sözediyoruz. Maalesef tecrübeyle sabittir… Enkaz altında kalanları bile "bizden mi, onlardan mı?" diye ayırır bunlar!
Araştırma 14 Ekim 2016 Yorum yapın
YILMAZ ÖZDİL : İşte GATA gerçeği
Sağlık bakanı "terör bölgesinde yaralananlar bakanlığa bağlı hastanelerde, üniversite hastanelerinde tedavi edilmiştir, GATA’ya getirilen küçük bir kısımdır" diyor. Bu iddia doğru mudur? Ocak ayıyla Ağustos ayı arasında devlet veya üniversite hastanelerine giden yaralı sayısı 119’dur. Aynı dönemde askeri hastanelere gelen yaralı sayısı 1523’tür. Sağlık bakanı doğru söylemiyor.
Sağlık bakanlığı bu boş tutulan yerleri dolduruyor, her hastanenin alabileceği hastaları GATA’ya alıyor. Bu akıl dışı politikanın bedelini de savaşan askerlerimiz ödüyor. Mesela… GATA’nın yanık tedavi bölümünü doldurdular, Suriye’de IŞİD saldırısında ağır yaralanan uzman çavuş Akif Güleç nakledilemedi, Adana’da, bu konuda uzmanlığı olmayan bir hastanede şehit oldu. Sağlık bakanı vicdan azabı çekmek yerine, "GATA’da yanık ünitesinde nöbetçi doktor yok" diyerek halkı yanıltmaya çalışıyor. Akif’in şehit olmasının hesabını Allah’a sadece IŞİD teröristleri değil, sağlık bakanı da verecek.
Sağlık bakanı "yüzbaşıya 40 ünite kan verildi" diyerek, kurtarılamayacak durumda olduğunu ima etti. Oysa, 100 ünite kan verilip kurtarılan gazilerimiz var. Üstelik, şu soruya hiç cevap vermedi, GATA’da her zaman bulunan ilaç, nasıl oluyor da sivile devredilince bulunmuyor?
Sağlık bakanı "çatışma bölgesinde yoklar" diyor ama… 1984’ten bu yana 8 tabip, 2 diş tabibi, 2 veteriner, sağlık astsubayı ve 25 sıhhiyeci erbaş şehit oldu. Sağlık bakanına önerim, Allah’tan korkmasıdır.
Sağlık bakanı açıkça yalan söylüyor, "GATA’daki öğretim üyelerinin birçoğunun muayenehanesi var, bu devir sırasında muayenehaneleri tercih ettiler, GATA’yı bıraktılar" diyor. Rakamlara bakalım… 15 Temmuz öncesinde, Ankara GATA ve İstanbul Haydarpaşa’da çalışan 500 öğretim üyesinden sadece 27’sinin muayenehanesi vardı. Bu rakamları Hacettepe ve Ankara Tıp’la karşılaştıralım… Hacettepe’de 415 öğretim üyesi var, 65’i yarızamanlı çalışıyor. Ankara Tıp’ta 452 öğretim üyesi var, 101’i yarızamanlı çalışıyor. Açıkça görüldüğü gibi, askeri rakamlar, sivil tıp fakültelerinin çok çok altında.
Sağlık bakanının kamuoyunu yanılttığı bir başka konu, harp cerrahisi… Akla ve vicdana aykırı olarak küçültüyor, GATA’da harp cerrahı sayısının çok az olduğunu söylüyor, "şu anda 5 harp cerrahı, 2 askeri psikiyatrist var, ihtiyacı karşılamıyor, gazilerimizin büyük kısmı üniversite hastanelerinde tedavi edildi" diyor.
GATA’daki cerrahlar kadar yaralanma gören sivil doktor var mı? Asla temenni etmeyiz, ancak… Sağlık bakanının çocuğu silahla yaralansa, benzer yaralanmalarda 1600 defa ameliyata girmiş askeri doktorun ameliyat etmesini mi ister, yoksa sivil doktoru mu tercih eder?
"GATA’dan ayrılan yok, eski personelle devam ediyoruz" deniyor. Doğru değil. Sistemde büyük moral bozukluğu var. GATA mensuplarında "bir yıla kalmaz, hepimizi dağıtırlar" duygusu hakim.
Savaşan subayların astsubayların, sağlık bakanlığına güveni kalmadı. Ailelerine "yaralanırsam beni özel hastaneye yatırın" şeklinde, adeta vasiyette bulunuyorlar.
Akp hükümetinin hatasının bedelini, savaşan askerlerimiz canlarıyla ödeyecek. Sonra eski sisteme tekrar dönülecek. Cumhurbaşkanı Erdoğan "bizi yanılttılar" diyecek, helallik isteyecek. Sağlık bakanı ve sağlık bilimleri enstitüsü rektörü görevden alınacak. Sonra GATA’nın eski doktorlarına "geri dönün" çağrısı yapılacak. Bu arada dökülen kan, sağlık bakanı başta olmak üzere, bu sistemi savunanların elindeki kandır. O nedenle… Bu suça ortak olunmaması konusunda rica ediyor, asker hayatıyla oynanmaması gerektiğini ifade ediyorum.
TERÖRLE MÜCADELE DOSYASI : AK PARTİ’İNİN PKK İLE MÜCADELESİNDE ŞEMDİNLİ FAKTÖRÜ
YILMAZ ÖZDİL: Şemdinli
14 Ağustos’u 15 Ağustos’a bağlayan gece…
Abdullah Ekinci, kendisine bağlı militanları topladı.
Pkk’nın kurucularındandı, kod adı "gözlüklü Ali"ydi.
"Silahlı propagandaya başlıyoruz, Şemdinli’yi basacağız" dedi.
Planı detaylarıyla açıkladı.
Grubu ikiye ayırmıştı, birincisi saldırı grubuydu, diğeri ajitasyon grubuydu, herkesin ne yapacağını tek tek anlattı.
Önce saldırı grubu hareket edecek, beş dakika sonra öbür grup devreye girecekti.
Eylem saati tam 21.30’du.
15 Ağustos saat 20’de, Berarej mevkiinde ceviz ağacının altında toplandılar.
Gündüzün kavurucu sıcağı ayaza dönmüştü, hava zifiri karanlıktı.
Saat 21.10’da Şemdinli girişindeki trafonun yanına geldiler, "hacı" kod adlı Seferi Yılmaz’la buluştular.
Saldırı grubunun yarısını, karakolun karşısındaki caminin yanına, duvar kenarına yerleştirdi.
Geriye kalanları, inşaat halindeki askerlik şubesine götürdü.
İçerde beş altı işçi yatıyordu.
Korkmayın, size bir şey yapmayacağız dediler, başlarına silahlı bir nöbetçi bırakıp, çatıya çıktılar.
Ardından yaylım ateş başladı.
Aşağıdan yukardan, sınır tabur komutanlığı, ilçe bölük komutanlığı, subay gazinosu hedef alındı.
Aralıksız beş dakika sürdü.
Saldırı grubu geri çekilirken, ajitasyon grubu kahvehanelere daldı, "Kürdistan’ı kurduk, yaşasın PKK" sloganları atarak, vatandaşlara bildiri dağıttı.
Hepbirlikte geri çekildiler, gene trafonun yanında buluştular.
Her şey 10 dakika içinde olup bitmişti.
Şemdinli’den ayrılmadan önce, bombalı pankart astılar.
Üzerinde Kürtçe "halka duyuru, tüm yollar mayınlıdır" yazıyordu.
Türkiye Cumhuriyeti devleti, 15 Ağustos 1984 gecesi saat 21.30’da, tarihinde ilk kez bölücü terör örgütü tarafından vuruldu.
Eruh ve Şemdinli eşzamanlı olarak basıldı.
Eruh’ta er Süleyman Aydın şehit oldu.
Bölücü teröre verdiğimiz ilk şehitti.
Bu nedenle, Şemdinli önemsenmedi, zamanla unutuldu, toplumsal hafızada sadece "Eruh baskını" kaldı.
Şemdinli’den bahsetmeyip, Eruh baskınını önemsemek, Pkk’nın da işine geliyordu.
Çünkü, Eruh baskınını Pkk’nın rol model aldığı, heykelini bile diktiği Mahsum Korkmaz gerçekleştirmişti.
Şemdinli baskınında, jandarma astsubay çavuş Memiş Arıbaş ağır yaralanmıştı.
Helikopterle koma halinde Van’a götürüldü, oradan uçakla GATA’ya kaldırıldı ama, beş gün dayanabildi, son nefesini verdi.
Baba ocağındaki kabrinde, şehadet tarihi olarak "15 Ağustos 1984" yazıyor.
Memiş Arıbaş’ı Şemdinli’de şehit eden, tarihteki ilk pkk baskınında kılavuzluk yapan "hacı" kod adlı Seferi Yılmaz, şu anda Şemdinli’de belediye başkanı!
MİZAH : AK PARTİ HİZMETTE SINIR TANIMIYOR /// TÜBİTAK’TAN ASRIN PROJESİ :))))))) ))
Mizah 9 Eylül 2016 Yorum yapın
Artık PAPAZ eriğini gönül rahatlığı ile yiyebileceğiz..
Eriği üstten koyuyorsun, içerde gusül abdesti alıp aşağıdan düşüyor
MİZAH : AK PARTİDEN İŞSİZLİĞE MÜTHİŞ ÇÖZÜM :))
Mizah 12 Ağustos 2016 Yorum yapın