Sabah erken kalkmaktan hoşlanmıyordum. Okulu sevmiyor değildim. Ama kimi zaman gitmek istemiyordum. Bazen kaytarmak hoşuma gidiyordu. Rahat yatağımı bırakıp gitmek, hele ki kışın sıcacık yataktan kalkmak, giyinmek zor geliyordu.
Okula gitmediğim kimi zamanlarda kitap okumak, çizgi film seyretmek, bilgisayarda oyun oynamak, uzanmak daha iyi geliyordu.
Aslında okulu gereksiz görüyordum. Bir yığın bilgiyi öğrenmek zorunda mıydım? Çarpım Tablosu ne işe yarayacaktı? Hepsini unutup gitmeyecek miydik?
O gün de isteksizce kalkmıştım. Perdeyi araladım, pencereden baktım. Ne güzel bir manzara vardı dışarıda. Kar baya bir tutmuştu. Apak, kalın kar örtüsü toprakları, caddeleri, sokakları kapatmıştı. Lapa lapa kar yağmaya devam ediyordu.
Çok önceden bir gün yine canım okula gitmek istememişti. Annem her sabah olduğu gibi yatağımın önünde dikildi.
"Haydi, oğlum, kalk, okula geç kalacaksın."
Yorganı kafamın üzerine çektim. Öte yana döndüm. Gitmek istemediğim zaman böyle yapardım. Annem de üstelemezdi. Kıyamazdı. Ama o gün "Gitmeyeceğim!" deyince bu kez kızmıştı.
"Hayır, gideceksin." dedi.
"Okula gitmek istemiyorum."
Yanıma geldi, yorganı kafamın üzerinden çekerek,
Annem yorganı çekiyordu, ben yeniden yorgana sarınıyordum. O çekti, ben sarındım; o çekti, ben sarındım. Sonunda annem yorganı büsbütün üzerimden kaldırdı. Aşağıya bıraktı. İnat etmişti. Annem bu çekişmeden galip ayrıldı. Kalkıp giyinmiş, tıpış tıpış okula gitmiştim.
Kimi zaman da şöyle oluyordu:
Annem beni uyandırdıktan sonra kahvaltı hazırlamak için mutfağa gidiyordu.
Sonra... Ben kalkıyordum. Üzerimi giyiniyordum. Yüzüme su çarpıyordum. Anneme "Günaydın!" diyordum.
Sonra... Bir anda yine annemin sesi:
"Daha kalkmamışsın, kahvaltı hazır. Haydi, kalk çabuk!"
"Ama kalkmıştım, giyinmiştim."
"Hayır, hala yataktasın."
Meğer yeniden derin bir uykuya dalmışım ben. Tüm bunları düşümde yapmışım. Düşümde kalkıp giyiniyorum, yüzümü yıkıyorum, sonra...
Hepsi düşte gerçekleşiyormuş...
Ama bugün... Bugün yine canım okula gitmek istemiyor.
Annem, hemen yanıma damladı.
"Günaydın beyefendi, haydi bakalım okul vakti."
İsteksizce kalktım. Esneyerek üstümü giyindim. Ne kadar üşensem de elimi yüzümü yıkadım. Erken kalktığımda bir şey yemek de istemezdim. Yine de birkaç zeytin yedim.
Bu arada kapı çalındı. Annem odadan çıkıp kapıyı açmaya gitti. İçeriye dev gibi bir kadın girdi. Tıpkı masallardaki devler gibi. Yalnızca bir fark vardı, masallardaki devler koca koca adamlar olurlardı. Bu kez gelen ise kocaman bir kadındı. Uzun Teyze'ydi gelen. Karşı dairede oturan komşumuzdu. Üzerinde yine o upuzun, mavi elbisesi...
Ona herkes Uzun diyordu. Hiç kimse ondan adıyla söz etmiyordu. Yalnızca yanında ismiyle sesleniyorlardı. Arkasından Uzun aşağı Uzun yukarı...
Kimi zaman annemden bir yemek tarifi almaya gelirdi. Bazen de öylesine uğrardı.
Annemle oturup laflamaya başladılar. Upuzun boyuna inat, ufacık bir gözlük takmıştı. Gözlüğün çerçeveleri yuvarlacıktı. Bu da ona çok şirin bir hava veriyordu. Sevimli mi sevimli bir kadındı. Uzun yıllar Almanya'da kalmışlar, sonra yurda kesin dönüş yapmışlardı. Üzerinde boylu boyunca, açık mavi bir giysi... Bir insan nasıl bu denli uzun olabilirdi. Şaşarak bakıyordum. Boyu neredeyse iki metreyi geçiyordu. O denli uzundu ki kapıya zor sığıyordu.
Uzun Teyze, annemle konuşurken de arada bir göz ucuyla bana bakıyordu. Okula gitmeye istekli olmadığımı hemen nasıl da anlamıştı. Zaten anlaşılmayacak gibi değildi. Bakışımdan, duruşumdan belliydi. Bir de kendi ağzımla söyleyiverdim:
" Ya anne, bugün hiç okula gidesim yok."
Annem son zamanlarda artık tembel olacağımdan iyiden iyiye kaygılanıyordu. O yüzden okula gitmemek fikrime tepki gösteriyordu. Taviz vermeyerek,
"Haydi, güle güle, iyi dersler. Allah zihin açıklığı versin." dedi.
Bu arada Uzun Teyze'nin bana bakışı dikkatimi çekmişti yine. Bana öyle bakıyordu ki... Bakarken yüzünü buruşturuyordu. Yüzünü buruşturarak bana bakması, benim hakkımda ne düşündüğünü açıkça ele veriyordu. Okula gitmek istemeyişime sinir olmuştu. Çok belliydi. Ansızın bana dönüp bakarak,
"Neden okula gitmek istemiyorsun?" diye sordu.
Ben de hemen yanıt verdim,
"Çünkü, canım bugün okula gitmek istemiyor."
Ukala ukala yanıt vermeme de büsbütün kızmıştı. Yine de isteksizce, ağırdan alarak okula gitmeye hazırlanıyordum.
Bir süre sonra onların ne konuştuklarına kulak verdim. Almanya'dan yeni gelmişlerdi. Torunları buraya uyum sorunu yaşıyorlardı. Burada kalmak istemiyorlardı. Yeniden Almanya'ya dönmek istiyorlardı. Torunlarının okumak istememelerinden, okula gitmeyi bir türlü sevmemelerinden de yakınıyordu. Benim okula gitmek istemeyişim, bir de böyle yanıt verişim üstüne tuz biber ekmişti.
Pek bir gönülsüzlükle çıktım evden. O gün haberlere de bakmamıştım. Sabah kimi zaman haberlere bakar, varsa bir çizgi film izler, öyle okula giderdim.
Sokaktaki kaldırımlar, yollar beyaza bürünmüştü. Gece epeyce kar yağdığı anlaşılıyordu. Elimde kapkara çantamla sallana sallana okula doğru gidiyordum. Ansızın güneş açtı, bembeyaz karlar parıldamaya başladı.
Okulun önüne geldim, durdum. On on beş basamaklı merdivenlerden sonra okulun giriş kapısı önünde müdür dikiliyordu. Okul müdürünün kel kafası güneşte parlıyordu. Yanında da bir bayan öğretmenle "Haydi gidin." der gibi el işareti yapıyorlardı.
"Neler oluyor?" dedim yanımdaki başka bir öğrenciye.
"Anlamadın mı?" dedi.
"Okullar tatil olmuş. Geri dönün evinize diyorlar."
Nasıl sevindim. Nasıl sevindim. Hopluyor zıplıyordum. Neredeyse taklalar atacaktım. Bir sevinçle eve koştum.
Apartmandan içeri girdim. Merdivenleri koşar adım çıktım. Evin bir yedek anahtarı da bende vardı.
Kapıyı açtım, içeriye adımımı attım. Annemle Uzun Teyze hala konuşuyorlardı. İkisi de başını çevirip bana baktılar. Bu kadar kısa zamanda dönüşüme şaşırmışlardı. Bir sevinç kasırgasıyla çantamı yere bıraktım. Kollarımı açarak,
"Anneee! Okullar bugün tatil olmuş." dedim.
Uzun Teyze, yine yüzünü buruşturarak bana baktı.
"İyi. Gözün aydın!