“İnsanların tek bir doğum ya da ölüm tarihi olduğuna inanmıyorum. Bakmayın siz mezar taşlarındaki o rakamlara! İnsan sık sık ölür ve yeniden doğar aslında.”
Aytuğ Akdoğan bir itiraf edebiyatçısı. “Bir insan nasıl aynaya bakmak zorundaysa, ben de yazmak zorundayım” diyerek yola çıkıyor ve günah çıkartmaya başlıyor. Ancak yolda olmak onun için hem büyüleyici hem de pençesinden kurtulamadığı ölümcül bir hastalık gibi.
Dolayısıyla yolda karşılaştığı yalnızları, uyumsuzları ya da mültecileri de tüm gerçeklikleriyle yazıyor ve bu sırada kendi yeraltına doğru düşmeye devam ediyor. Peki, insanlar bu kitabı neden okumalı? Çünkü bu ayin ve arınma, nihayet yazarı kendi vicdanı karşısında özgür kılacağı gibi, okuru da kendi gölgesiyle yüzleştirerek iyileştirecektir.
“Mardin’e aracınız var mı?”
“Peki nereye var?”
“Valla Gaziantep var, Diyarbakır, Malatya…”
“Hangisi en uzak?”
Normal şartlarda asla bir araya gelemeyecek iki insan tanışırsa ne olur? İnsan neden "güzel" olanın değil de tekinsizin peşinden gider? Bize benzeyen insanları sever, ancak bizden farklı insanlara mı âşık oluruz? Aidiyet ya da mülkiyet arzusunun önüne nasıl geçilebilir? Babasının terk ettiği bir kızı başka herhangi bir şey yaralayabilir mi? Peki bir insanın aile yarası kabuk bağlayıp düşse bile, iz bırakmadan kaybolabilir mi?