Müslüm Yücel : Hayvan İdamları | Nupel Haber
Ana Sayfa EDİTÖRÜN SEÇTİKLERİ Müslüm Yücel : Hayvan İdamları
Kimi insanlar vardır, hayvanlara eziyet etmekten büyük zevk alırlar. Yılanın dişlerini yünle çekip yağmur yağsın diye ağaca asarlar; inanırlar ki, kuruyan yılan, yağmur getirecektir. Kimi insanlar, iki ineğin kuyruğunu birbirine bağlarlar, biri diğerini çeker, kuyruktan başlarına doğru büyük bir acı içinde kıvranırlar. Aynı şeyi, eşek ve atlara da yaparlar. Hayvanlar acı çekerken, bunu yapanlar sadece gülerler…
Bir de kediler var tabii, kedileri bir torbaya koyup ağaca asan kimseler vardır. Kedilere tecavüz eden, kedilerin kuyruğunu ateşe verenleri de elbette ki unutmamak gerekir. Akreplerin etrafına ateş yakılması da insanlığımızın büyük zevklerinden biridir. Ateşten kurtulamayan akrep, en sonunda zehirli zırhını kendini batırır ve insanlardan kurtulur.
Yazın sivrisineklere uygulanan yaptırımları da bir kenara not edelim; onlar geliyorsa önce kendi pasaklılığımıza bakmamız gerekli diyeceğim ama, bunu kimse dinlemeyecek; fare, yılan ve akrep fakları da ayrı bir acizlik… Gerçekte ise biz bu canlıların evlerini, yurtlarını aldık ve onlara da her türlü vahşeti artık nerdeyse hoş görür duruma geldik.
Onların tarlalarını sürerek, onları evlerinden yurtlarından ettik ve buna, her seferinde gelişme, ilerleme, sosyalleşme dedik. İnsanız ya; Muhammed, denizden ne çıkarsa yerdi, İsa bir balığı kırk kişiye pay ederdi, İbrahim zaten atamızdı, evinin dört kapısı vardı, her bir kapıdan bir misafir gelirdi; oğluna bile bıçak çekecek bir imana sahipti… Ve hayvan cinayetlerini hoş görmemizi sağlayan Anter-nameler; amcakızını alımlı yapmak için uyuyamayan, yıldız sayan amcakızı, bilir amcaoğlu öküzü kesip kıştan korunacaktır.
Avcıları da unutmamak gerek tabii. Balıkları iğrenç bir şekilde avlamalar; balık avlarken ben dinleniyorum diyen entelektüel zihin, aslan avında elde tüfekle erkeklik taslamayan safari delisi zengin ve her sene kendi ruhu için kan döken insanlık… Benle paşa, bir gün Kadınlar Pazarı’na gittik. Adamın biri hayvanı şişiriyor, davul gibi şişmiş hayvan ve herkes büyük bir törenmiş gibi bakıyor; tam bir gösteri, bir de baktık, adam dişinin memesine bıçağı vurdu, süt kan gibi aktı. Bütün insanlığımdan utandım, midem bulandı… Avcılık, bizle onlar eşitken belki, ama belki bir karşılığı vardı ama şimdi eşit değiliz ve şimdi, onlara yapılanlardan utanmaz bir insanlık duruyor karşımızda.
Hayvanlarla cinsel ilişkide de kantarın topuzu epey kaçmış durumda. Google şöyle bir alıcı gözle baktığımızda iğrenç haberler bir çırpıda karşımıza çıkıyor ve bu, zibidilerin fotoğrafları yayımlanıyor, sanki bir üstünlük, sanki bir başarı… Bunun edebiyatı da yapılır, eşeklerle cima yalnız bir Türkiye gerçeği değildir! Nobeli yazar Mario Vargas Llosa, askerlerin cinsel açlığına ironi yapar ama, bu gerçeği de örtmez (Yüzbaşı ve Kadınlar Taburu).
Bir de insanlık tarihinde garip hayvan idamları var. Devletlerin başarı hikâyelerinde önemli bir paye olsa gerekir. Kemalettin Ebu Abdullah ed Demiri’nin Hayat-ül Hayvan diye meşhur bir kitabı var; bu kitapta insanın en yakın dostu hayvanlardır. Maymunların bir dönem terzi, kasap ve hatta altın arama, su taşıma işlerinde insanlara en büyük yardımı sağladığını belirtir. Ama kimi zalimler maymunları öldürmeyi erdem sayarlar. Büyük İskender, binlerce maymunu insan zannedip öldürür, onları hapseder, gerekçesi de şudur, onları insan zannettim! Osmanlı’da fetih ve fetret bakımından zaten Batı’yla yarışmak zorundadır ya; şehre bekâr erkek girmesini yasak eden (II. Mahmut), sokağa fenersiz çıkanları kırbaçlayan (IV. Murat) sultanlarımız vardır ve bunlardan III. Murat, İstanbul’da maymun neslini kurutur, bir tek maymunun asılmadığı ağaç bırakmaz. III Murat, Manisa imamının emriyle yapar bunu, gerekçe de komuktir: Maymunlar gayri müslimleri tahrik ediyorlar! Peh, peh! peh!
Biz insanlar kedilerle, köpeklerle kardeş gibiyiz. Onlarla beraber büyürüz. Gezeriz. Şimdi, bir de iyi niyetin, sevginin sembolü olarak evcilleştirilen hayvanlar var; onları kendi dünyalarından çıkartarak, kendi oyunlarımıza onları kukla etme var… Bir süre evcilleştirilen ama daha sonra terk edilen evcil hayvanların dramlarını da belki birgün, hayvanlar kalem kullansa yazarlar. Her yönüyle bir istismar denizi ve her yönüyle kirli ve kibiriliyiz.
İnsanlık, vicdan demektir ya! Bir de mahkemeler var. Hayvan mahkemeleri ilk Fransız İhtilali ile birlikte kuruldu ve ilk suçlu, bir papagandı. Her zaman Yaşasın Kral diye bağıran papağan maalesef devrimden, haktan, hüriyetten, eşitlikten habersizdi. Sarayı ele geçiren ihtilal yanlıları- Robespiyer’in adamları, bu “Yaşasın Kral” diyen papaganı kıskıvrak yakalar, mahkemeye çıkartırlar. Mahkemede de papagan, yaşasın kral der. Kırmızı yakalı beyefendiler, azar bozar ve son kararı verirler. Papağan hapse atılmayacaktır, sürgüne gönderilmeyecektir; bakarsın yandaş bulur!
Olur mu olur, Fransız aklı, muhteşemdir, sebep belirtmez, sonuçla ilgilidir; Freud’u alt etmek için senelerce, biz ondan önce bilinç altını bulduk diye satır sallarlar. Her neyse, bizim papagan için emir kesindir, giyotin de can verecektir! Papgan giyotine götürülürken, bir de idamı izlemekten keyif alan bir gurur vardır, toplanırlar ve hepsi, bir ağızdan “Kahrolsun Kral” diye bağırırlar ve işte o anda, olan ulur, papağan bağırır, kahrolsun kral. Kurtulur!
Bunlar eskidendi ama üç gün önce, yine Fransa’da başka bir mahkeme vardı, bu sefer hakim önüne çıkan bir papağan değil, horozdu! Horozun suçu, sabahleyin erken ötmekti ve komşuları rahatsız oluyorlardı, istedikleri şey, horozu susturmaktı. Horozun sahipleri Maurice adlı horozun ilk mahkemesinden sonra intirnet üzerinden imza topladılar; 120 bin kişiye ulaştılar. Hakimin vereceği karar, 5 Eylül’de belirlenecek.
Fransa’nın sembolü, Dumas’ın sabah yıldızıyla eş tuttuğu horoz, şimdi karar bekliyor… Ama horoz korkmuyor, her sabah ötüyor, yanındayız!
Önceki İçerikYunanistan: Çipras’ın en zor seçimi
Sonraki İçerikPanzer Davası’nda gerekçeli karar açıklandı