LI14 by Leon Trotsky - issuu
Haziran 2000 DÜŞMAN DEVRİMCİ TUTSAKLARA SALDIRMAYA HAZIRLANIYOR! BU SALDIRI NASIL GERİ PÜSKÜRTÜLÜR?
Burjuvazi diktatörlüüğünü sağlamlaştırmak için devrimci hareketi tasfiye etmek istiyor. Bunun için geliştirdiği taktik artık kimse için sır değil. "Sopa ve havuç", veya "seçmeli terör" taktiğinden söz ediyoruz. Bunun pratikteki somutlanması ise, devrimci harekete öncelikle "havuç" uzatma, bunu kabullenen kesimleri ehlileştirp düzen içine çekme; itiraz edenleri ise "sopa" ile ezme, fiili olarak tasfiye etmekten ibarettir. "Seçmeli devlet terörü"nün kime yöneleceği de bu ayrışmaya göre belirlenmektedir. Düzenin uzattığı "havuca" itiraz eden, düzeni cepheden karşısına alan, düzen dışı konumlanışını ve savaşım araçlarını, biçimlerini terk etmeyen örgüt, grup ve çevreler devlet terörünün hedef tahtası haline gelirken; "havucu" severek kemiren kesimlerin yolu açılıyor, şimdilik kismeti de... Görünüşte bu kesimler, düzen karşısında diğer kesimlerden çok daha kapsamlı "politik aktivite" göstermekte ve çok daha geniş halk kesimlerini etkileyerek peşlerine takmaktadırlar. Kitleselleşmekte, kitle eylemlerinde gözle görülür biçimde öne çıkmaktadırlar. Bu görüntü ve gelişmeler de, devrimci geleneği ve refleksleri sonucu şimdilik "havuca" itiraz eden kesimlerin uzun vade de buna razi edilmesini hedefleyen "seçmeli devlet terörü" taktiğinin bir uzantısıdır. "Havuç" önerisine militanca karşı koyanların, bunun bir uzantısı olan "düzen içi mevzilere tüneme, düzen içi araçları ve mücadele biçimlerini öne çıkarma, amaçlaştırma ve giderek devrimci zeminden koparak ehlileşme" tuzağına düşmeme konusunda, aynı uyanıklığı ve militanlığı gösteremediklerini görüyoruz. Devrimci hareketin bu taktiklerle etkisizleştirilmesi ve teslim alınması yanlızca dışarıyla sınırlı değildir. Bugün sayıları binleri bulan ve devrimci hareketin gözükara, deneyimli, bilinçli, savaşım içinde pişmiş kadroları ile kadro adaylarından oluşan devrimci tutsaklar da aynı tehdit ve saldırının hedefidirler. Hem de öncelikli olarak... "Af, İtiarafçılık Yasası, F Tipi Hücre hazırlıkları" ise bu saldırının alt yapısını oluşturuyor. İktidarının tehdit altında olmasını istemeyen sermaye egemenliği sınıf mücadelesine bir an olsun ara vermediği gibi, sınıf mücadelesinin geçmiş deneyimlerini de bir an olsun aklından çıkarmıyor. Devrimci savaçıları katletmenin, onları esir almanın uzun vadede başına bela olduğunu geçmiş deneyimlerden çok iyi bildiği için, artık taktik değiştirerek bu savaşçılara içerde ve dışarda, öncelikle uzlaşmayı ve teslimiyeti dayatıyor. Düşman artık
biliyor ki, "Yenilen ordular ve savaşçılar" yeni kavgalara daha hazırlıklı ve deneyimli girerler. Düşmanıyla ölümüne bir kavga da yenik düşen, katledilen ordular ve şavaşçılar geride kalanlara, düşmana hiç bir koşulda teslim olmama bilincini ve kararlılığını miras bırakırlar. Bu devrimci ruh ve ateş demektir. Sınıflar, baskı, eşitsizlik ve sömürü varolduğu sürece canlılığından hiç bir şey yitirmeyecek olan, bu ateş ve ruhtur. Proletraynın ilk diktatörlüğü olan Paris Komünü'nü savunurken düşman ordularınca acımasızca katledilen proleter ordusunun ve başındaki komünarların da; iktidara kilitlenmiş bolşeviklerin de; Kızıldere, Nurhak, 6 Mayıs, 18 Mayıs savaşçılarının da devrimcilere ve komünistlere miras bıraktığı işte bu devrimci ruh ve ateştir...Düşmanın saldırıları karşısında öncelikle korunması ve söndürülmemesi gereken de bu devrimci ateş ve ruhtur! Dünya komünist hareketinin ve Türkiye devrimci hareketinin bu günlere kadar taşıdığı ve bizlere miras biraktığı bu ruh ve ateş; sınıfsız, sömürüsüz ve sınırsız kömünist bir dünya demektir. İktidar mücadelesi, devrim ve devrimci parti, politika, taktik ve strateji demektir. İçerde de, dışarda da bu amaç ve araçlar uğruna "ölüm dirim" kavgası demektir. Devrimci savaşçıları düzenle karşı karşıya getiren, katledilmesine veya esir düşmasine sebep olan da bu amaç ve araçlardır. Bu bilinçle düşman saldırsını göğüslediğimiz sürece o "ateş ve ruh" sönmeyecek, söndürülemeyecektir. Devrimci tutsaklara yönelik saldırıyı geri püskürtmek; düzen ve devrim arasında ceryan eden savaşımın her cephesi ve her adımında, devrimci amaç ve araç ilişkisini gözden kaçırmadan, yeniden yeniden bilince çıkartarak yürütülecek topyekün ve militan bir savaşımla mümkün olacaktır. Amaçların ve araçların unutulduğu, niteliğin gözardı edilip niceliğin kutsandığı bir yaklaşımla yaratılmaya çalışılan, bir karşı koyuşla devrimci tutsaklara dönük "F Tipi Hücre" saldırısını geri püskürtmek pratik olarak mümkün olmayacağı gibi, düşman saldırısı karşısında ideolojik-politik bir geri düşüş de kaçınılmaz olacaktır. Düşmanın "cezaevi reformu" adı altında uygulamak istediği ve asıl olarak devrimci tutsakları hedefleyen "F Tipi Hücre" dayatması, esasında kapsamlı bir burjuva saldırısıdır. Burjuva ideolojik-politik ve pratik boyutları vardır. Bu burjuva saldırıya karşı direniş ve
Devamı sayfa 19’da
Komünist Devrim Hareketi/Leninist Merkez Yayın Organı Haziran 2000 Sayı:14 F:250.000TL
Burjuva Düzeni Devrimci Önderlik Krizinden Besleniyor! ÖNDERLİK KRİZİNİN ÇÖZÜMÜ İSE DEVRİMCİ KOMÜNİSTLERİN ÖRGÜT VE SİYASET ZEMİNİNDE GÜÇ OLMASINDAN MÜCADELE ARAÇ VE BİÇİMLERİNİ YARATMASINDAN GEÇİYOR! Türkiye kapitalist cumhuriyeti dünya gericiliğinin Balkanlar, Ortadoğu ve Kasfkaslar'daki kalesi olma hevesini sürdürüyor. Bu hevesinin gerçekleşmesi için elinden gelen herşeyi fazlasıyla ve severek yapmaya çalışıyor. Emperyalist efendilerinin onayını alma, onları altemperiyalsitleşmeyi hak ettiğine ikna etme doğruttusunda canla başla, gece gündüz demeden çalışıyor. Gündeme getirdiği "gerici refomlar"ın sonu gelmiyor. TC burjuva meclisi M. Kemal'i bile kıskandıracak hız ve çeşitlilikte "reform" yasaları çıkarıyor. TC işçileri ve emekçileri öncüsüz ve örgütsüz yakalamış ve kuşatmış olmanın rahatlığıyla düzenin tüm yükünü bu kesimlere fatura peşinde koşarken yorgun düşüyor. Baskı ve sömürüyü katmerleştirmenin "yasal" düzenlemelerini baş döndürücü hızla gerçekleştiriyor. Bu arada, orduyu profesyonelleştirmekten, gerektiğinde kadınları da silah altına almaktan dem vurmayı da ihmal etmiyor. Gemi azıya almış baskı, sömürü ve yağma duzenine de profesyonel ordu yakışır. Mevcut ordunun erat denen gövdesini işçi-emekçi geçler veya çocukları oluşturuyor. Emek-sermaye arasındaki bir iç savaşta bu ordunun bütünüyle sermayenin emrinde olmayacağı bilindiği için, ateş burjuvazinin bacasını sarmaya başlamıştır. Tabi ki o da çare aramaya...
Burjuva meclisin "Sosyal reform" adı altında yasallaştırdığı "işsizlik sigortası" tam bir aldatmaca ve işçilerin sırtından yeni bir vurgun vurulacağının işaretini veriyor. Bu gerici reforum sayısı milyonları bulan halihazırdaki işsizleri ve tüm çalışanları hemen bu sosyal haktan yararlandırmak yerine, çalışmakta olan ve 600 gün pirim ödemiş olanları 2002 yılından itibaren, 6 ay boyunca bu haktan yararlandırmayı kapsıyor. Üstelikte bu "haktan" yararlanacak olan işçinin, işten "haklı olarak atılmış" (!?) olması şart koşuluyor. Yok eğer işveren "haklı" olarak işten atmışsa bu "haktan" yararlanamayacak. Oh, ne ala hak! Ne ala "sosyal reform!" Bu gerici reforum çalışanlara sadaka vermeyi, işverenlerin toplu işçi kıyımı yapmasına, işçi atmasını kolaylaştırmasına, meşruyet kazandırmayı, çalışanların direncini kırmayı ve direnişleri toplum nazarında anlamsızlaştırmayı hedefleyen bir saldırıdan başka bir şey değildir. İşçi sınıfının ihtiyaç duyduğu "herkese iş, tüm çalışanlara iş güvencesi ve işsizlik sigortası"dır. Sermaye diktatörlüğü ise sadaka vad ederek işçi sınıfıyla alay ediyor. *** Kürtleri ve devrimcileri etkisizleştirme, işçi grevlerini yasaklama söz konusu olduğunda hatırlanan "milli çıkarlar", "milli güvenlik"vb. değerler,
Haziran 2000 emperyalist efendiler ve burjuva çıkarlar söz konusu olduğunda bir kalemde unutuluveriyor. M.Kemal'ın 1.Emperyalist-kapitalist Paylaşım Savaşı biter bitmez, İzmir İktisat Kongresi'ni toplayarak emperyalistleri rica minnet Türkiye'nin doğal zenginliklerini ve Türkiye işçi sınıfının emeğini birlikte sömürmeye, yağmalamaya davet ettiği biliniyor. Sözde Kurtuluş Savaşı ve Anti-emperyalist mücadelenin sürdüğü ve bittiği dönemde hem emperyalistlerle, hem de Sovyetlerle iktisadi-siyasi ilişkilerini iki yüzlü manevralarla başarıyla sürdürdüğü de... Kemalist burjuvazinin tarihsel deneyimini politik ve taktik manevralarını bir miras ve tarz haline getiren burjuvazi bugünde aynı yolda hızla ilerliyor. Daha önceleri sözde de olsa "ülke bağımsızlığı" üzerine toz kondurmayan burjuvazi, artık uluslararası zirvelerde yabancı sermayeyi Cumhurbaşkanının ve Başbakanının açık davetiyle Türkiye'ye çağırmakta bir mahsur görmüyor. Türkiye'nin ucuz iş gücü cenneti olduğunu ve uluslararası sermayenin yasalarına harfiyen uyacağını tahüt ederek, uluslararası sermayeye Türkiye'yi şirin göstermek için neredeyse bu zatlar amuda kalkacaklar. Yine da Uluslararası Para Fonu (IMF) söylenen ve verilen sözlerin doğru olup olmadığını yerinde görmek ve tespit etmek üzere bir temsilcilerini Ankara'ya yollamayı uygun buluyor. Bunların başı ve en yetkilisi olduğu söylenen, adı Kottarelli olan bir görevli var ki, artık arada bir Türkiye'ye uğramıyor. Sanırsın yatağıyla yorganıyla gelmiş it oğlu it! Adam Ankara'ya taht kurmuş, ülke iktisadini-dolayısıyla siyasetini denetliyor, talimatlar yağdırıyor, sözde halkı temsil eden burjuva Türk hükümetini bezen azarlıyor, bazen taltif ediyor. Ne milliyetçisinin, ne de solcusunun kayda değer bir tepkisi yok. Çünkü bir tarafta bunlar olurken diğer tarafta burjuvazi halkı ve liberalleri, devrimcileri şaşkına çevirecek atak-
lar peşinde koşuyor. Sınıf hareketinin ve devrimci-komünist hareketin sermaye düzen için şimdilik bir tehdit oluşturmamasından dolayı, burjuvazi de kendi içine çeki düzen veriyor. Denetim mekanizmalarını artırıyor, yeniden yapılanıyor. Kendi içindeki safraları atıyor. Yeni Cumhurbaşkanını seçiyor. Hemde her türlü hukuksuzluğun fing attığı bir düzene "hukukçu" bir Cumhurbaşkanı... Yaptığı herşeyin, attığı her adımın, her göz boyamanın, baskı, sömürü ve zülmün yanına kar kaldığını görünce burjuvazi temizliğe bile soyunuyor. "Umut", "Paraşüt", "M.Yılmaz operasyonları" birbirini kovalıyor. Sanki burjuva düzenin sürekli pislik üretiyi bilinmiyor. Temizlik adı altında M.Yılmaz'ın pisliklerinin örtbas edilmeye çalışılması bile işin aslının başka olduğunu su yüzüne çıkarıyor. Ortalığı saran telaşın ve operasyon furyasının; "yolsuzluk, rüşvet, adam kayırma, köşe dönme, vurgun vurma" gibi, burjuva düzene has gündelik olayların toplumu bunaltmasının, kapitalist düzene ve hükümetlerine karşı ciddi ve tehlikeli bir güvensizlik yaratmasının önüne geçmek üzere düşünülmüş ve gündene getirilmiş burjuva manevraları olduğu, artık açıkça görülüyor. Bu burjuva manevralar esnasında bazı şaşkınlar "meclis komisyonlarında"oyun bozanlık edince, ortalık "ayağa" kalktı. Tam "Cumhurbaşkalık krizi" atlatılmışken, bir de "hükümet krizi" mi çıkacaktı? Başbakan Ecevit'in müdahalesiyle bu "kriz" de çabucak atlatıldı. Hükümet ve siyasi istikrarın devam ettiğine kanaat getirilerek derin bir nefes alındı. Artık bir oyuna dönen, bu sözde krizlerin, burjuva "çatışmaların", "hırlaşmaların" ve her türlü pervazsızlığın altında yatan asıl neden devrimci ve işçi hareketinin güçsüzlüğüdür. Devrimci Kürt Ulusal Mücadelesi'nin uluslararası burjuva işbirliğinin ve PKK'nin reformizme-tasfiyeciliğe evrilerek teslimiyetçi bir çizgiye çekilmesinin, bur-
Leninist Işık karşı saldırı da devrimci ideoloji-politika ve pratik alanları kapsayacak tarzda ele alınmalı ve örgütlenmelidir. Düşmanın devrimci tutsaklara saldırısı, "insan haklarına saldırı" olarak görülmemeli ve böyle gösterilmemelidir. Bu tutum, öncelikle gerçeği çarpıtmaya, devrimcileri politik ve örgütsel kimliklerinden arındırmaya yol açtığı; sonra da düşmanın "insan haklarının uygulandığı ülkelerde de hücre tipi hapihane uygulaması var" haklı savunusuna yol açtığı için yanlış ve devrimci olmayan bir tutumdur. Düşman, esir aldığı devrimcileri teslim alamadığı, düzeni yıkmaya dönük faaliyetlerini içerde de sürdürmelerini engelleyemediği için; devrimcilere ve onların mücadeleler sonucu elde ettiği "hak"larına saldırıyor/ saldırma hazırlıkları yapıyor. Devrimciler insan olmanın yanı sıra örgütlüdürler. Yani örgütlü, devrimci insanlardır. Esir alınmalarının ve düşman saldırılarının hedefi olmalarının nedeni de asıl olarak, örgütlü ve devrimci olmalarıdır. "İnsan" burjuvazi için birey demektir. "İnsan hakları"da birey hakları demektir. Devrimciler tek tek bireyler topluluğu değildir. Onlar ortak amaçları olan, kollektif bir mücadelenin unsurlarıdır. Burjuvazinin lügatında "devrimcilerin hakları", devrimcilerin lügatında da "burjuvaziden icazet, insaniyet" bekleme yoktur. Devrimci tutsakların hapishanelerde bügün için sahip olduğu, "komün yaşamı, devrimci etkinlikler, (toplu eğitim, okuma, yazma, dışarıyla haberleşme, içerde birbirleriyle görüşme), hapishane yönetimi karşısında temsiliyet, hapishane örgütlülüğü" vb. şeyler burjuvazinin tanıdığı "insan hakları" değildir. Bunlar, 12 Eylül Askeri Faşist Darbesi'nin en koyu baskı ve karanlığına karşı verilen amansız sınıf mücadelesinin ve bu uğurda ödenen bedellerin sonucu burjuvaziden koparılarak elde edilmiş mevzilerdir. "F Tipi Hücre" saldırısıyla bu mevziler devrimci tutsaklardan geri alınmak isteniyor. Bu saldırıyı geri püskürtmek için, öncelikle bu mevzilerin kazanılmasında kullanılan savaşım biçimlerine sahip çıkmak, içerde ve dışarda "devrimci dayanışma ve güç birliği" zemininde devrimci bir odak ve irade yaratmak gerekmektedir. Sonra da "Savaşarak kazandığımız devrimci mevzileri, savaşarak koruyacağız!" , "devrimciler esir alınabilir, teslim alınamaz" zemininde kapsamlı bir propaganda ve ajitasyon eşliğinde burjuva diktatörlüğün "F Tipi Hücre" saldırısını işçi ve emekçilere teşhir etmeli, büyük bedeller ödenerek kazanılan mevzilerin korunması için, devrimci tutsaklarla dayanışma içinde burjuva saldırıya karşı savaşıma çağırmalıyız. Bu savaşıma katabileceklerimizin sayısını artırmak adına mücadelenin özünü karartmak bir çıkmaz yoldur. Burjuva ve sol liberallerin desteğini almak adına düzen ve devrimci tut-
saklar arasındaki savaşımı sınıf mücadelesinden kopartıp, "insan hakları", "hukuk", "adalet" gibi sınıfsal boyutu gizlenen, burjuva kavram ve ölçülerle mücadele yürütmeye kalkışmak devrimci siyasetten uzaklaşmak demektir. Hapishanelere ve hapishane mücadelelerine de sınıf perspektifinden bakmalı, saldırıyı ve direnişi bu bakış açısıyla değerlendirmeli, siyasal ve pratik mücadele hedeflerimizi buna uygun olarak saptamalıyız. Hapishaneler de, tutsaklık da kapitalist düzen varolduğu sürece var olmaya devam edecekler. Hapishanelerin yıkılması, tutsaklığın bitmesi bir devrim sorunudur. Devrimci tutsakların mücadele ederek, bedel ödeyerek kazandığı mevzilerin korunması ve yenilerinin kazanılması ise devrimci siyaset, araç ve savaşım biçimleriyle kararlı bir mücadeleyle, içerde direniş, dışarda saldırı zeminleri yaratmakla mümkün olacaktır. Bu kavga tüm devrimci kuvvetlerin ortak kavgasıdır. Ulucanlar Hapishanesi'ndeki devrimci tutsaklar pratik olarak ne yapılacağını ve yapılması gerekeni herkese gösterdiler. Saldırıya "ölümüne bir direnişle karşılık verdiler, yenildiler ama uzlaşmadılar, teslim olmadılar." Sorun poitik yakalşımlarda ve mücadelenin dışarıdaki ayağında yaşanıyor. İçerde düşman saldırısına karşı, devrimci tutsaklar liberal-tasfiyeci-teslimiyetçi güçlerden kendilerini ayırarak yekpare bir güç halinde barikat kurup arkasında dururken; aynı örgütlerin dışarıdaki bölümleri ve militanları devrimci dayanışmanın, güç birliğinin üzerinden rahatlıkla atlayıp, İnsan Hakları Derneği, ÖDP, EMEP hatta CHP gibi liberal odaklarla ortaklaşmaya çalışabiliyorlar. İçerde kimsenin yanlış bulmadığı ve karşı çıkmadığı "bayrakları karıştırmadan düşmanın karşısına birlikte çıkma" taktiği dışarıda uygulanmadığı için, içerideki mücadeleye denk bir mücadele ve ses getirecek, düşmanı geriletecek bir karşı duruş da gerçekleştirilemiyor. Bu gerçekler ışığında örgütlü bir hazırlıkla "F Tipi Hücre" saldırısını geri püskürtmek pekala mümkündür. İşçileri, emekçileri, tutsak yakınlarını ve devrimci güçleri devrimci tutsaklara dönük saldırılara karşı "devrimci dayanışma ve güç birliği" zemininde savaşmaya çağırmak, bunun zeminlerini yaratmak için harekete geçmek, her devrimcinin ve devrimci örgütün adını haketmesinin gereğidir. Şavaşarak kazanılan devrimci mevziler şavaşarak korunabilir! Devrimci tutsaklar onurumuzdur! "F Tipi Burjuva Saldırı"ya Karşı İçerde Dışarda Devrimci Dayanışma ve Güç Birliği! Tutsaklara Özgürlük Savaşan İşçilerle Gelecek!
bırakmayan bu bayların bu keskin propagandası açıktır ki en çok düzeni sevindirmiştir. Emperiyalizim de , yobazlık da bu ülkede kol geziyor. Bunu ortaya koyup mücadele araç ve yöntemleri önereceğine, "geçit yok!" ciddiyetsizliği üzerinden sözde "efelik" yapılıyor. Kendini sosyalist/komünist görenlerin Türkiye gibi bir ülkede kafa yorması ve üretmesi gereken o kadar çok politik sorun varken, bunlar düzenin ve MGK'nın gündeminde kulaç atmayı tercih ediyorlar. Bu zeminde politika yapar hale gelinmesi gericileşmenin değil de neyin götergesidir? Bugün MGK ağzıyla politika yapanlar şüphesiz yarın tarihin en izbe gömütlüklerinde bile gömülemeyecekler. "1 Mayıs alanı"nda sarı sendika bürokratları ve liberaller tarafından en çok dillendirilen ve pankartlarında da kullandıkları "Küresel saldırıya karşı küresel direniş" sloganıda dikkat çekiciydi. Bu slogan tamda liberallere göreydi. Çünkü, Marksist-Leninist kavramların burjuva kavramlarla çarpıtılmasında en mahir olanlar onlardır. Soyut düşman yaratma, emperyalist saldırı gerçeğini gizleyerek kafa karıştırmakta tam onlara göre bir mücadele tarzı doğrusu. Bu akımın temsilcileri 1 Mayıs 2000 sürecinde doğrusu kendi içlerinde bütünlüklü ve tutarlı bir tutum sergilediler. "Küresellikten" ve "küresel direnişten" ne anladıkları açık olmasa da, uluslararası işçi sınıfının enternasyonalist örgütsel birliğini ve savaşımını anlamadıkları kesindir. Çünkü bu kesimler ve devrimci demokratlar için enternasyonalizm uluslararası bir dayanışma ve enformasyon anlamına gelmektedir. "Küresel direniş"in nasıl ve hangi ilahi kuvvet tarafından örgütleneceği ve yaşama geçireceği ise bu kesimleri anlaşılan fazla da ilgilendirmiyor. TC'nın hükümranlık alanın da bile merkezi bir eylem örgütlemekten aciz olanların ve bundan uzak duranların "küresel direniş" şiarlarıyla yatıp kalkması hiçte hayra alamet olmasa gerek. Komünistler "Komünist bir dünya kuracağız!" şiarını kullanırken, bunun siyasal arka planını ve örgütsel mekanizmalarını tarıf ediyorlar. Sürekli olarak sözlü ve yazılı propagandalarında uluslararsı komünist hareketin devrimci enternasyonalist örgütsel birliğini ve komünist enternasyonal ihtiyacını öne çıkarıyorlar. Ancak enternasyonal örgütsel birliğin yaratıldığı koşullarda örgütlü, planlı, hedefli bir "küresel direniş" gerçekleştirilebilir. Ancak o koşullarda "küresel direniş" somut bir eylem hedefi haline gelebilir Bir başka nokta da her 1 Mayıs'ı kitleselliğini veri alarak değerlendirenlerin, niteliğe değil niceliğe bakanların göremedikleri, görmek istemedikleri gerçeklerdir. Bu 1 Mayıs'ta örgütsüz ve "bağımsız" olarak "eylem" alanına gelenlerin sayısı oldukça kabarıktı. Bu "bağımsız" aslında kırgın, yorgun ve güven bunalını içindeki unsurların bu kadar çoğalmış olması üzerine cidiyetle düşünülmelidir. Bunlarla yapılan ikili görüşmeler ve sohbetlerde ayrıldıkları, koptukları örgütsel yapılara güvenmediklerini, mev-
cut örgütsel yapıların üretemediğini bu yapıların kastlaştığını, bürokratlaşıp akademisyenleştiğinden yakınıyorlar. Bu gerekçelerle örgütsüz olamalarını onaylamak mümkün olamasa da, gönlü hala devrimde, gözü ise devrimci örgütlerin üzerinde olan bu kesimi ayrıştırarak ve sarsarak da olsa yeniden örgütlü mücadeleye kazamanın yolu ve yöntemi bulunmalıdır. Çünkü bu potansiyel zaaflarına rağmen deneyimli unsurları da içeriyor. Bunlara çözüm sorulduğunda ise hepsinde de bilinç bulanıklığının ve güvensizliğin olduğu görülebiliyor. Bu durum karşısında komünistlerin alternatif düşünceleri kendilerine anlatıldığında ise, ne o sol söylem ukalalığıyla hazır cevap halleri vardı ne de kestirip atmaları sözkonusuydu. Demek ki komünistler dünya ve ülke sorunlarını politik bilinçleriyle sorun, tüm kitlelerin sorunu olmadan önce görüp söylemeleri kadar; bu sorunu da önceden görüp öncü olmanın verdiği sorumlulukla bu ülkede öncü ve önderlerden oluşmuş bir komünist partinin kurulması için kolları sıvamış ve çalışmalara başlamıştır. Bu da gösteriyor ki bundan sonraki süreci daha fazla kucaklamak daha özverili daha fedakarca değerlendirmek gerekecektir. Komünistlerin dışında kalan samimi unsurların liberal reformist parti ve örgütlerin, tuzağına düşmeden, onları düzenin ilgası içinde ehlileşmelerine izin vermeden özelde Türkiye'de genelde ise dünya komünizmini örgütleyebilmelidirler. Her geçen zaman ve her liberalizme kayan unsur, Türkiye ve dünya devrimi için bir kayıptır. Bugün komünistler için acil olan sorunlardan biri şüphesiz ki örgütlenme sorunudur. Yine şüphesiz ki örgütlenmede asıl sorun kitleselleşmek değildir. Ama bu kitleselleşilmeyecek anlamına da gelmemelidir. Bize gerekli olan nitelikli bir niceliktir. Buda kadro potansiyeli dediğimiz kesimdir. İşçi sınıfının taze dinç kesimleri de dediğimiz, organize sanayi de çalışan, varoşlarda yaşayan işçilerle, öğrenci geçlik ve değişik devrimci hareketler içindeki ileri çıkmaya aday olan unsurları kazanmak öncelikle yapılması gerekendir. Bu gericilik döneminde sadece kitleselleşmeyi ön planda tutup kutsamamak gerekir. Öncüsü ve örgütlülüğü olan bir kitle ancak devrime ve onun zaferi sosyalizme ulaşabilir. Komünistler elbetteki kimi reformistler gibi (1 Mayıs örneğinde olduğu gibi salt kalabalık olsunda ne olursa olsun diye bakmazlar soruna, ve kaldı ki liberal tasfiyeciler gibi mevlana mantığı ile de.) Gerçek anlamdaki Marksist-Leninist çekirdek kadrosunun saflaşmış, ayrışmış, anlayış ve davranış bütünlüğüne yakalamış, bu anlamda arılaşmış öncü kadrolardan oluşmuş bir örgüt anlayışı ve bilinci içerisindelerdir. Buna uygun bir yönelin ve politik-örgütsel faaliyette ısrarla parti kuruculuğu görevlerini omuzlamayı sürdüreceklerdir.
juvaziye kazandırdığı zafer sarhoşluğudur. İktidarını tehdit eden güçler karşısında "birlik, beraberlik, vatan ve millet" söylevleri çeken burjuvazi bu tehdidin uzaklaştığı ve zayıfladığı anda kendi çıkar çatışmalarını öne çıkararak birbirine düşüyor, gereken iç "temizlikleri" yapıyor. Sonra da kendi iç sorunlarını geçici de olsa çözmüş olarak, daha acımasız, aç gözlü bir yönetimle ve üretim-paylaşım sistemiyle işçilerin, emekçilerin tepesinde boza pişiriyor. Göz boyamayı amaçlayan, düzmece ve bir türlü tükenmeyen "operasyonlar ve reformlar"la "temiz toplum, temiz siyaset" teranelerinin ısıtılarak yeniden piyasaya sürülmesinin yanı sıra, bürjuva düzenin ve mevcut hükümetin "her derde deva"olduğu imaji yaratılarak çalışanlar ve öncüleri arasında hem "umut", hem de "korku" yaratılmak isteniyor. Burjuvazi geçmişte olduğu gibi bugünde, bu burjuva manevralarla kafa karıştırıp, sahte umutlar ve beklentiler yaratarak "istikrar" içinde varlığını sürdürmenin hesapları içine girmiş bulunuyor. Gücüne, deneyimine dayanarak, düzen dışı toplumsal dinamiklerin öncüsüz ve örgütsüz olmasını da fırsat bilerek yumruğunu güçlendirmenin ve dışa açılmanın politikasını yapıyor. Sol liberaller severek, dverimci hareket ise farkında olmayarak burjuvazinin tuzağına düşüyor. "Temiz toplum, temiz siyaset", "demokratikleşme, hukuk devleti", "insan hakları" palavralarının payandası olmaktan kendini kurtaramıyor. Burjuvaziden bağımsız, denetiminden uzak, düşman saldırılarına karşı sürekliliği güvence altına alınmış, devrimci politik-örgütsel bir duruş, varoluş gerçekleştiremiyor. Burjuvazinin Oyunlarını Bozmak Kuşatmasını Yarmak İçin Devrici Önderlik Krizini Aşmak Gerekiyor! Devrimci hareket saflarında düzen cephesindeki gelişmeleri anlayacak, devrimci politik ve taktik tutumlarla burjuva saldırıları boşa çıkaracak veya karşı duracak devrimci bir önderlik iradesi ortaya konamıyor. Asıl kriz burda yaşan-
masına rağmen, devrimci hareket hergün, burjuva düzenin ve hükümetinin yeni bir krizini keşfe çıkmakla zaman ve enerjisini israf ediyor. Sorunları kendi içinde arıyacağına ve kendiyle ilişkilendireceğine, kendi dışında arıyor, kendi dışına havale ediyor. Çünkü, kısır bir döngü içine kendisini hapsetmiş durumdadır. Bir taraftan Türkiye ve Kuzey Kürdistanda'ki devrimci dinamikleri görüyor, hissediyor; bir taraftan sınıfsal,ulusal, cinsel vb. çelişkilerin her geçen gün arttığını biliyor, izliyor. Burdan hareketle "Devrim ülkesi, devrim toprağı" tespitlerini dilinden düşürmüyor. Kendini öncü, parti ilan etmekten de geri durmuyor. İşte kısır döngü de kriz de bu noktada başlıyor ve sürüp gidiyor. Nesnel koşullar devrimci bir sınıf mücadelesi için uygun, "öncü" , "parti" hatta "cephe" de var. Peki, burjuvazinin işçi ve emekçilere yöneltiği ardı arkası kesilmeyen saldırıları göğüslemek ve geri püskürtmek için eksik olan nedir? Bunu yapmak için daha ne bekleniyor? Bize göre böylesi bir karşı koyuşun ve burjuva saldırıların geriye püskürtülmesinin önündeki en büyük engel devrimci sınıf partisidir. Sınıf savaşımında emek güçlerini savaş düzenine sokacak, ne zaman saldırya, ne zaman savunmaya geçeceğine karar verecek ve emek bölüklerini, ordularını harekete geçirecek "genel kurmay"lık görevini üstlenecek Bolşevik Parti eksiktir. Bundan dolayı emek güçleri merkezileştirilemiyor, bir politik otorite oluşturulamıyor. Çatışma veya savunma anı gelip çattığında emeği temsil eden güçlere ya savaş talimatı verilemiyor, ya da verilen talimatı verenden başkası cidiye almıyor. İşte önderlik krizi budur. İşte kendine "öncü", "parti", "cephe" diyen devrimci kesimlerin görmek ve kabullenmek istemediği devrimci hareketin krizi budur. Yetememezliğin, kısır döngünün arkasında, üzerinden atlanmak istenen bu acı gerçek vardır. Bu gerçeği görmek ve çözümü için adım atmak, kendini yenilemek, kendi ötesini aramak ve bulmak istemeyen
devrimci kesimlerden kendini "parti" ilan edenler sorunu ve çözümü kendi dışında arama ve izah etme inadını sürdüryor. "Öncü Partiyiz" ama "Önder Parti" olmamız gerekiyor, bu da zemin ve zaman sorunudur tarzında izahlarla, TKİP gibi hem parti olup, hem de "önderlik eksikliğinden" yakınarak, bu eksikliğin "öncü işçiler" tarafından giderilmesini beklemekle, hain sendika bürokratlarından yakınmakla, bazı "devrimci komünist" grupların yaptığı gibi mevcut devrimci hareketin saflaşarak "komünist partinin doğmasını" düşlemekle bu kısır döngü kırlamaz. Dolayısla dışına da çıkılamaz. Önderlik Krizinin Çözümü Devrimci Komünistlerin Örgüt Ve Siyaset Zemininde Güç Olmasından Komünist Mücadele Araç Ve Biçimlerini Yaratmasından Geçiyor! İnsanlığın sınıfsal-siyasal durumu devrimci enternasyonalist önderlik krizinin çözülmesiyle birlikte değişmeye başlayacaktır. Dünya komünist geleneği Komintern'in 4. Kongresi'nden sonraki süreçte öncelikle ideolojik ve politik-taktik olarak, sonra da örgütsel olarak kesintiye uğramıştır. Komünist Enternasyonalin 1928'de benimsediği program bu kesintinin resmi belgesidir. Bu tespitler ve iddialar Devrimci Parti Güçleri Platformu'nu benimseyen komünistlere aittir. Hareketimizin de benimsediği bu görüşlere göre dünyada ve Türkiye'de Komünist Bolşevik Gelenek yuvarlak olarak 70 yıllık bir kesintiye uğramıştır. Devrimci Parti Güçleri yeniden bu geleneğe bağlanarak süreklilik ve kopuş diyalektiği içerisinde başta Türkiye olmak üzere dünya çapında bu geleneğin yeniden sahiplenilmesine ve varedilmesine öncülük edecek bir önderlik iradesinin yaratılmasının sorumluluğunu üstlenme, bunun "motor gücü" olma iddiasıyla sınıf kavgasında saf tuttuk. Bu görüş ve iddialar bize aitti. Devrimci hareket ve merkezci melez akımlar dün de bügün de böyle bir perspektife sahip değildiler. Sahip olmadıkları bir perspektifi taşımalarının ve hayata geçirmelerinin mümkün olmadığını peşinen kabullendiğimiz için, bunu yapmayı
kendi misyonumuz olarak benimsedik. Kendimizden öte devrimci partinin maddi ve potansiyel güçleriyle birleşmek için güç ve imkanlarımız oranında işçi sınıfının taze ve dinç kesimlerine ve devrimci harekete dönük ideolojik-politik-örgütsel etkinlikler yürtmeye başladık. Siyasal mücadelede pekte uzun sayılmayacak olan beş 4-5 yıl içerisinde hen kadrolaşma ve organlaşma, hem de öncelikle mevzi tutmak istediğimiz kent ve alanlarda cidi kitle ilişkileri yakaladık. Komünist Bolşevik Geleneğin doktriner anlamda amaç ve ilkelerini bilince çıkararak, sınıf mücadelesinin Türkiye kesitinde bunları örgütsel omurgaya ve somut politik-taktik tutumlara dönüştürmek içinde kendi "somut ve acil görevlerimizi" saptadık. Buraya kadar herşeyin yolunda gidiyor gözükmesine rağmen; farklı geleneklerden gelen ve ortak, yada yanyana bir eylemli yürüyüşten çok görüşler, anlayışlar üzerinde birleşen kadrolar, iş bölümü zenininde somut ve çerçevesi çizilmiş görevlere yönlendirilince ciddi iç sorunlarla karşılaşmaya başladık. İdeolojik-teorik görevlerin aksaması, çevre ilişkilerin canlı bir politik aktivite içine sokularak politikleştirilmesinin ve militanlaştırılmasının başarılamaması, maddi, teknik, askeri ve illegal omurganın güvenlik ve sürekliliğinin güvence altına alınamaması, poilitik yayının ve işçi sınıfının sendikal anlamda da örgütsüz kesimlerini örgütleme aracı olarak görülen sendikanın işlevli kullanılamaması ve stotükocu, konformist MK'nın örgütün yüzyüze geldiği sorunlara kalıcı ve yolaçıcı çözümler üretmek yerine, oportünist bir tutum benimsemesi sorunları kangrene dönüştürmüştü. İçte biriken bu sorunlara, devrimci hareket ve sınıf hareketindeki geri düşüşün olumsuz etkileri ve düşmanın devrimci harekete dönük geliştirdiği "seçmeli terör" ve "tasfiyecilik" kuşatması da eklenince maddi Devrimci Parti Güçleri iç sorunların ve dış baskıların sonucunda, kişisel karalama ve çatışmalarla birleşen boğucu bir atmosferle yüzyüze kalmış, komünist bolşevik gelenekle bağdaşmayacak bir tarzda, sonunları politize etmekten kaçan, bunu
2000 1 MAYIS’ININ GÖSTERDİÐİ:
SINIF MÜCADELESİNE MÜDAHALE EDEBİLMEK İÇİN
DEVRİMCİ POLİTİKA VE DEVRİMCİ PARTİ! 1 Mayıs'ı önceleyen günlerde büyük kentlerin özelde İstanbul'un cadde ve sokkalarını, gerek afiş gerekse pulla donattı, devrimci demokratlar, libereller ve sarı sendikalar. Devrimci demokratlar ve merkezci melez akımlar yazılı ve sözlü propagandalarında 1 Mayıs'ın geçmiş 1 Mayıslardan farklı olacağını kitlesellik ve içerik olarak kızıllaşacağını ve de hatta daha militan, daha radikal bir 1 Mayıs olacağından söz ettiler. Fakat bütün bu coşkulu ajitasyon ve propagandaya rağmen, gerekli örgütsel, politik-taktik adımları atmaktanda ısrarla kaçındılar. Komünistler, 1 Mayıs'a bu tarz bir hazırlığın devrimci hareketi teslimiyete götüreceğinin altını çizerek, devrimci söyleme denk, bir 1 Mayıs eylemi için "devrimci güç birliği" nin gerekli olduğunu, hiçbir grubun tek başına 1 Mayıs'a takılmak istenen zincirleri kıramayacağını, 2000 1 Mayıs'ını özgürleştiremeyeceğini savundular. Bu coğrafyada yaşayan devrimci komünistler, keskin ama kof bir ajitasyonla, uygun araç, güç ve taktiklerden yoksun yapılan, "1 Mayıs'ta alanlara" çağrılarıyla , "1 Mayıs kızıldır, kızıl kalacak!" türü kulağa hoş gelen sloganlarla yürütülen, 1 Mayıs hazırlıklarıyla düşman ablukasının kırılamayacağını açıkça ilan ettiler. 1 Mayıs öncesi polemik ve propagandalarında bu görüşlerini açıkça dillendirdiler. Düzenden ve liberallerden örgütsel-politik olarak bağımsız bir duruşla bu hainlerin resmileştireceği 1 Mayıs'a alternatif devrimci 1Mayıs seçeneği ile işçi ve emekçilerin karşısına çıkmanın, onları devrimci 1 Mayıs eylemine çağırmanın önemini dile getirdiler. Bu yapıldığı taktirde düzen ve liberallerin 1 Mayıs'ı ehlileştiremeyeceğini ve toplam devrimci hareket ve işçi hareketinin bundan kazançlı çıkacağı görüşünde direttiler. Aksı taktirde topyekün bir teslimiyetle yüzyüze gelineceği açıkça belirtildi. Yürtülen polemik ve propagandalara rağmen devrimci politikasızlık ve iddiasızlık yüzünden koşar adım teslimiyete gidildiği netleştiği noktadan sonra da; bunun devrimci bir 1 Mayıs politikası ve taktiği olamayacağını, 2000 1 Mayıs'ının öncüsü liberallerin ve reformistlerin rengini alarak sarılaşacağı, devrimci hareketin ve koministlerin de etkisizleşerek, kendinden menkul bir duruşa ve teslimiyete razı olmaktan kurtulamayacağı savunuldu. Güçsüzlükten ve olanaksızlıktan değil, güçlerine ve kendine güvensizlikten, devrimci politikasızlıktan dolayı düzenden ve yardakçılarından ayrışılamadı. Liberal tasfiyeci ve teslimiyetçi 1 Mayıs'ta kaynaşıldı. "1 Mayıs'ı kızıllaştırma, özüne uygun
anma" umutları da suya düştü. Başka bahara kaldı. "Başarılan" tek şey kitlenin ve hain sedika bürokratlarıyla, liberal, reformist partilerin kuyruğuna takılmak, düzenin dayatmalarına boyun eğmek oldu. Tarihsel boyutuyla baktığımızda 1 Mayıs ne burjuvazinin bize dayattığı gibi bahar bayramı ne de liberalizmin içini boşalttığı işçi bayramı ve karnavaldır. 1 Mayıs işçi sınıfının burjuvaziden isyan ederek zorla hak alma günüdür. Bu kavgada kan döküldüğü için, kıran kırana bir sınıf mücadelesi gündeme geldiği için kızıldır. Komünistler, faşistler gibi kendi tarihlerini allayıp pullamya ihtiyaç duymazlar. İşçi sınıfıonın ve devrimci-komünist hareketin tarihine bakıldığında hiç bir özel anın ve günün bahşedilmemiş olduğu görülecektir. Her önemli an ve gün düşmanla dişe diş bir mücadele sonucu kazanılmış ve sınıf mücadelesi tarihine mal edilmiştir. Komünistlerin ne sarı sendikacıların icazetiyle ne de reformist, oportünist ve üvriyerist anlayışların bayramsallaştırdığı 1 Mayıs anlayışlarla bir ilgisi ve bağı olamaz. Bugün gidişatı değiştiremenin sorumluluğunu taşısalar da teslimiyete ortak olmamışlardır. Kitlelerle yanyana durmayı, düzenin ve yardakçılarının önderliğindeki bir kaynaşma anını 1 Mayıs eylemi yerine ikame etmeyi şiddetle reddetmişlerdir. Teslimiyetin bir parçası olmak istemedikleri için bayrak açıp kortej oluşturmamışlardır. Bugün gelinen noktadan baktığımızda Türkiye Devrimci Hareketinin kan kaybettiği bir gerçek. Bu kan kaybının sebebi var olan yapıların, sıra neferi militanları ve yönetici kadrolarının mürit/mürşit ilişkisi içinde, üretemeyen üretemediği oranda da darlaşan, kısırlaşan ve bu nedenle de tekkeci mantık anlayışını aşamayan bir kısır döngü içinde kıvranmasıdır. Yine 1 Mayıs'ı önceleyen günlerde yapılan afişlemeler, bize bu tekkeci yapıların sadece örgüt işleyişiyle gerilemediğini aynı zamanda politik olarak da gericileştiklerini gösteriyor. Arkasında durulamayacak, yaşama geçirilemeyecek keskin ve soyut eylem çağrıları yapmakta bir birleriyle yarış eden bu yapılar, iş araç ve güçlere gelince adım atmıyorlar. İş çağrıya kalırsa ÖDP, EMEP ve SİP'te bunu yaptı. Hem de yaygın bir afişlemeyle. SIP'in 1 Mayıs afişlerinde "Emperyalizme geçit yok!", "Karanlığı yırtacağız yobazlara geçit yok!" vb. sloganlar vardı. Bu sloganlar kof ve soyut ajitasyon deyilse nedir? Sosyalistliği / komünistliği kimseye
iki şekilde olabılir. Birincisi; polisin dışardan birini (polis, muhbir, işbirlikç, ajan) idevrimci görüntüsüyle örgüte sokmak; ikincisi ise örgütün içinde ya da yakınında yer alan zayıf, zaaflı, davayla bütünleşememiş, düzenden kopamamış dolayısıyla ihanete müsait unsurları korkutarak, satın alarak ajanlaştırıp işbirliğine ikna ederek yada zorlayarak. Sızma, tarih boyunca bütün savaşlarda kullanılan, etkin bir saldırı yöntemidir. Bugün de düşman tarafından kullanılan bu yönteme ilişkin devrimci örgütler çaresiz değildir. Sınıf mücadelesi tarihi göstermiştir ki devrimci hareketler sızma dahil bütün saldırı yöntemlerine rağmen sürekliliklerini sağlayabilmiş, iktidarı zaptedebilmişlerdir. Ekim Devrimi'nin önderi Bolşevik Parti, Okrana'nın birçok ajanının sızmasına, hatta Malinovski gibi bir ajanın parti MK'sına kadar girmesine rağmen, zafere yürümüştür. Buradan çıkarılması gereken en önemli ders, kurumsallaşmış bir örgütün düşmanın her türlü saldırılarını geri püskürtebilecek, etkisizleştirebilecek bir güce ve yapıya sahip olduğudur. Düşmanın sızmada kullandığı her iki yöntem karşısında da alınabilecek /alınması gereken tedbirler, uyulması gereken kurallar vardır. Burada öncelikle dikkat edilmesi gereken nokta örgüte üye alımında, üye adayının özgeçmişi araştırılmalı, daha önce örgütlü mücadele içerisinde bulunmuş olması durumunda önceki örgütünden referans talep edilmelidir. Daha önce düşmanın eline geçmiş üye adaylarının düşman karşısında ki tutumları araştırılmalıdır. Örgüt içinde ajanlaştırılan kişilerin tespit edilmesinin ilk koşulu örgütün kadrolarını iyi tanımasıdır. Nerede çalıştığından nasıl geçindiğine, zaaflarına ve devletin herhangi bir kurumuyla olan ilişkilerine kadar bütün bilgiler örgütün yetkili kurumlarınca bilinmelidir. Herhangi bir gözaltı sonrasında düşman karşısındaki tutumuna ilişkin ayrıntılı bir rapor alınmalı, dava savcılığa yansımışsa savcılık dosyası incelenmelidir. İtirafçılık: Düşmanın yıllardan beri kullandığı saldırı yöntemlerinden bir tanesi de itirafçılıktır. Özellikle son yıllar da sıkça başvurulan bir yöntem olmakla birlikte, düşman açısından kurum haline dahi dönüştürülmüştür. Devrimci bir örgütü çökertmek ve kadrolarını etkisiz hale getirmek için düşmanla işbirliğine giren hainlerin verdiği ifade ve bilgileri kullanarak hem kontra saldırılarının malzemesi haline getirip hem de kendi yasaları gereğince bu ifade ve bilgileri dayanak olarak sunma yoluyla devrimci kadroları zindanlarına hapsetmenin aracı olarak kullanılmaktadır. Bu saldırı yöntemine dair alınabilecek yöntemler ise; öncelikle örgüt içi gizlilik kurallarının uygulanması yoluyla herkesin bilmesi gerekenden fazlasını bilmesini önlemektir. İçinde bulunduğumuz gericilik döneminde devrimci örgütün hegomonyasının özellikle '80 sonrasında kırılmaya başladığı gerçekliği göz önünde bulundurulduğunda devrim davasına ihanet eden ve itirafçılık kurumunun bir oyuncağına dönüşen hainlerin cezalandırıl-
ması, cezalandırılamayanların ise isim, adres ve resimleriyle birlikte devrimci kamuoyuna teşhir edilmesi itirafçılık kurumunun çökertilmesinin en önemli yollarıdır. Operasyon: Operasyon, düşmanın devrimci bir örgütü çekertme amaçlı kullandığı bir saldırı biçimidir.Yukarıdaki saldırı-istihbarat yöntemleriyle edindiği bilgileri ekseninde geliştirdiği fiili bir saldırı yöntemi olan operasyonun hedefi örgütü bütünüyle çökertmek veye merkezi organlarını, askeri-teknik mekanizmalarını ele geçirerek etkisizleştirmektir. Düşmanın bu kapsamlı saldırısının en az zararla atlatılması da yine yukarıda dikkat çekilen tedbir ve kurallara titizlik göstererek; düşanın örgüte yönelik denetim ve istihbaratının önüne geçmekle, en azından alanını daraltmakla mümkündür. Bunun yanında operasyonun, başladığı noktada kalması ise örgütsel bilgi ve belgelerinin muhafazası, düşman karşısında devrimci bir tutum almakla ve operasyon sonrası alınacak tedbirlerle sağlanabilir. Bu kapsamda örgütsel bilgi ve belgelerinin güvenlikli yerlerde konumlandırılması, hiç bir devrimcinin gereksiz belgeleri üzerinde ve evinde bulundurmaması ve gerekli olanları ise uygun kamuflajlarda gizlemesi; düşman operasyonunu en az zaaiyatla atlatılmasını sağlar. Buradaki kilit nokta önceden tedbir almak, düşman saldırsına karşı her zaman hazırlıklı olmaktır. Bir operasyonu etkisiz hale getirmenin en önemli koşulu ise düşman karşısında devrimci bir tutum almak, "ser verip sır vermeme" ilkesinin sorgu anında her devrimcinin yaşamında somutlamasıdır. Bir operasyonda düşmanın eline geçen her türlü araç ve ya bilgi telafi edilebilir, ancak ihanetin telafisi yoktur. Operasyon sonrasında geriye kalan örgüt militanları örgütün faaliyetinin sürekliliğini sağlama noktasındaki çabasını devrimci bir dinamizim kuşanarak yoğunlaştırmalıdır. Operasyon sonrasında alınacak tedbirlere düşmanın ulaşamadığı yerlerin güvenliğini sağlamakla başlanmalıdır. Örgütte bir panik havasının oluşmasını engellemek; güvenlikten, faaliyetin güvenliğini anlamakla mümkündür. Örgüt militanlarının operasyon sanrasında panikçi bir ruh haline girmeleri yeni bir operasyonun başlangıcına kaynaklık edecektir. Bu çerçevede operasyon sonucunda düşman eline geçen ve tutsak edilen militanların görevleri omuzlanarak örgütsel faaliyetin ve devrimci mücadelenin sürekliliği sağlanmalıdır. Komünizm, sürekli devrimciliktir. Devrimcilik ise kazanılmış bir hak değil, sınıf mücadelesinin ceryan ettiği yaşamın her alanında ve anında siyasal pratik içerisinde hergün yeniden kazanılması gereken siyasal bir kimlik, kişilik ve nitelik demektir. Devrimci kimlik, kişilik ve nitelik; örgütlü kavga içinde kazanılır, kavgadan hangi gerekçeyle olursa olsun yan çizildiği anda kaybedilir. Devrimcilik iddisında olanların başvuracağı yegane siyasal-örgütsel ölçü budur.
Leninist Işık önünü kesen tutumlar sonucu yeterince politze olmamış, netleşmemiş bir ayrışmayla parçalanmıştı. Politik ve örgütsel duruşuyla, ileri sürdüğü güncel savaşım hedefleriyle, programatik hedeflerini dillendiren şiarlarıyla, kısa sürede biriktirdiği örgütlü güçleriyle, kitle eylemlerinde takındığı ilkeli militan tutumuyla dostun da duşmanın da ilgisi üzerine çekmeyi başarmıştı. 96-9798 1 Mayısları'na bu ilgiyi hakedecek bir katılım gerçekleştirmişti.'99 ve 2000 1 Mayıs'ları Devrimci Parti Güçleri'nin kendini hissettiremediği, güç ve tahkattan düştüğünün pratik göstergesi oldular. Bu 1 Mayıslar'da komünist örgüt ve siyaset yoktu. Dağılma ve geri düşmeler sonucu merkezi iradesini yitiren Devrimci Parti Güçleri sürekliliğini sağlamayı iddia ettiği Komünist Bolşevik Geleneğin takıpçısı "komünist bir odak" olma özelliğini bu süreçte yitirmiştir. Kavrayışına denk bir davranış ve siyaset tarzı sergileyen devrimci hareketi etkilemek ve ayrıştırmak için siyaset ve örgüt zemininde güç olması, kendi geleneğine uygun mücadele araç ve biçimleri yaratması gereken komünistler bu süreçte kimliksizleşme ve devrimci hareketin kuyruğuna takılma veya kendinden menkül duruşlar, eylemlilikler içine girme akibetiyle karşı karşıya kalmışalardır. İşin en trajik yanı ise bu güçlerin bazı bileşenlerinin kendi hallerine bakmadan ve misyonlarını, iddialarını unutarak, devrimci hareketin durumuna timsah gözyaşı dökmesidir. Liberallerle kaynaştığı, bağımsız ve örgütsel-politik kimliklerinin arkasında duramadığı için onların hallerine acımakta, devrimci norm ve ilkeleri bıkıp usanmadan başkalarına hatırlatmak için kendilerini paralamaktadırlar. Kendileri ise politik ve örgütsel kinliklerinden feragat ederek 1 Mayıs'a katılabilmekte, bunun bir geri düşüş olduğunu kabullenip ileri çıkmanın yollarını arayacaklarına, durumlarının teorisini yapma yolunu tutmayı devrimci komünist siyaset sanıyorlar. Yavuz hırsız misalı bir de bu halleriyle devrimci
hareketi etkilemekten dem vuruyorlar. Bu yakalşımların hiç bir politik cididyeti olmadığı gibi, önderlik krizine çözüm üretmekten de uzaktırlar. Devrimci komümistler bugün, devrimci ve sol liberal hareketler olumlu yada olumsuz politik-pratik tutumlarıyla, güçleriyle kendilerinden rahatlıkla söz ettirirlerken ve sınıf mücadelesinde bir yer işgal ederlerken, komünist hareketin bunu neden yapamadığını, varlık-yokluk dönemini neden aşamadığını eleştirel bir tarzda sorgulamak durumundadırlar. Hatrı sayılır bir örgütlü-politik güç olmadan devrimci hareketi ayrıştırmak ve devrimci partinin inşa görevlerinin altın ekmek hoş ama boş bir düştür. Komünist Bolşevik Geleneğe bağlanmak ve yol almak sanıldığından daha zorlu ve meşakatlı bir savaşımı gerektiriyor. Çünkü bu geleneğin tarihsel olarak kökleri ne kadar derindeyse, güncel ve politikörgütsel tarz olarak da o kadar yüzeydedir. O kadar köksüzdür. Bu da 70 yılık bir kopukluğun üzerimize çullanan ağırlığıdır. Bundan yakınmaya, paniklemeye hakımız olmadığı gibi, 30 yılılk geçmişi ve kendine özgü örgüt, siyaset, mücadele araçları ve biçimleri ile kadro tipi, ilişki ağı olan devrimci hareketin sahip olduğu olanaklar ve güçlerle, bilinen tarz ve zeminlerde yarış içerisine girmekten, "el çabukluğu marifet" anlayışına savrulmaktan da uzak durmamız gerekir. "Komünistler devrim anına kadar azınlıkta olurlar" rahatlığına ve ataletine kapılmakta uzak durmamız gereken bir başka savrulmadır. Önderlik krizinin çözümü devrimci komünistlerin örgüt ve siyaset zemininde güç olmasından mücadele araç ve biçimlerini yaratmasından geçiyor! Eleştiri oklarını öncelikle komünistlik ve önderlik boşluğunu doldurma iddiasındaki kendimize ve diğer Devrimci Parti Güçlerine yönelterek sakın, planlı, ama coşkulu ve kararlı bir sıçrayışa yol açmak sınıf mücadelesine bugünden yapabileceğimiz en önemli katkıdır.
I Ş I K
Haziran 2000 15-16 HAZİRAN AYAKLANMASI'NIN TARİHSEL VE GÜNCEL DERSLERİ
Türkiye işçi sınıfının kendi yaratıcısı burjuvaziden bağımsız bir odak, ona karşı mücadele eden ideolojik, politik ve örgütsel bir güç olarak siyasal aranaya çıkması epeyce gecikmiştir. 1960'lı yıllara kadar varlığıyla yokluğu pek hissedilmez. Burjuvaziden hak kopracak kayda değer girişimlerine rastlanmaz. Bunun en önemli nedeni Türkiye solunun TC'nin kuruluş sürecinde ve öncesinde uluslararası komünist harekete bağlanmış bağımsız ideolojik, politik ve örgütsel bir özne haline gelememiş olmasıdır. Osmanlı'yla ve uluslararsı burjuvaziyle uzlaşma içerisinde şekillenen kemalist aydınlardan kesin ve köklü bir kopuş gerçekleştirememesidir. Öncüsü burjuvaziden bağımsız bir odak oluşturamayan iççi sınıfın kendisi de bu akibetten kurtulamamıştır. TKP ve SB'nin kemalist burjuva devrimini abartarak, anti emperyalist payeler biçmesi ve tüm baskıcı, katliamcı, emperyalist güçlerle işbirlikçi tutumlarına rağmen; SB'nin maddi, siyasi destek vermesi de işçi ve emekçilerin kemalist burjuvaziye karşı yanılsamalı ve yanlış bir yaklaşım içerisine girmelerine, onun kuyruğuna takılmalarına, zenim hazırlamıştır. Dahası çiçeği burnunda TKP'nin yönetici kadrolarının ihtiyatsız bir biçimde Türkiye'ye dönmelerinin ve kemalist burjuvazi tarafından katledilmelerinin arkasında bile kenalizme bu yanılsamalı bakışın payı belirleyicidir. Burjuvaziyi zorla devirecek bir önderlik iradesi nerdeyse resmi törenle Türkiye'ye giriş yapmiştir. Kemalist burjuvazi eline geçirdiği bu fırsatı iyi değerlendirmiş, emeğin ve öncülerinin uzlaşmaz düşmanı olduğunu görmek isteyenlere acı bir biçimde göstermiştir. M. Suphi ve ondört yoldaşını Karadeniz'de katletmiştir. Bu olay, Türkiye solunun ve işçi sınıfının o gününü ve sonrasını olduğu gibi bu gününü de derinden etkilemiştir. TKP, önderlerinin katledilmesinden sonraki süreçte komünist bir öncü ve örgüt olma niteliğini yitirerek, kemalizme yakınlşmış, illegal reformistoportünist bir parti halini almiştır. Komünist bir öncü ve örgütten yoksun ve kemalist burjuva diktatörlük altında varlığını sürdüren, gelişen Türkiye işçi sınıfı ancak, 1960'lı yıllarda kendini ciddi olarak hissettirmeye başlamıştır. İlk işgal ve direniş girişimlerini bu yıllarda gerçekleştirmiştir. 1963 yılında İstanbul'da Kavel işgali, 1965'te Zonguldak maden direnişleri, 1968-69 yıllarında İstanbul'da Derby, Siger, Gamak ve Demir Döküm'deki işgaller ve çatışmalar. Aynı yıl gerçekleşen Alpagut kömür madeninin işgali... Artık işçi sınıfı üzerindeki ölü toprağını atmaya, Türkiye burjuvazisinin karşısına dikilmeye başlamıştır. Bu sınıfsal ve siyasal gelişmelerden TC
gereken dersleri çıkarır, işçi sınıfını denetim altına almanın ve bastırmanın hazırlıkların yapar. Ama sınıf adına siyaset yaptığını iddia edenlerin gündemleri bambaşkadır. TİP parlamentarizme ve reformizme batmış, buna muhalefet olarak doğan MDD'cilik ise anti-emperyalist bir bakışla 2. Kurtuluş Savaşı düşleri görmekle meşgüldür. Üstelik işçi sınıfının nicel ve nitel olarak yeterince gelişmediğini idda ederek onun ideolojik önderliğinde "asker-sivil aydın zümreye öncü, köylülüğe de temel güç" misyonu yüklenmiştir. Bu 2. Kurtuluş Savaşı'yla gerçekleşecek devrim de "Milli Demokratik Devrim" olacaktır. Türkiye solu bu anlayış ve kendi iç sorunlarıyla boğuşurken TC gelişen işçi hareketini denetim altına almanın yollarını aramaktadır. 11 Haziran 1970 yılında burjuvazi meclisten bir yasa taslağı geçirir. Bu yasa taslağının amacı sözde "sendika enflasyonunu önlemek"tir. İşin aslı ise işçi sınıfının sedikal örgütlenmesine saldırmak, onu devlet sendikası Türk-İş'te örgütlenmeye mahküm etmektir. DİSK'e bağlı sendikalar başta olmak üzere Türkİş dışındaki sendikaların ortadan kaldırlmasını hedefleyen bu yasa taslağının meslisten geçmesinden dört gün sonra Türkiye işçi sınıfı o güne dek görülmemiş büyüklükte bir öfke ve tepki ortaya koyar. Dosta ve düşmana varlığını kanıtlamak ve kendi tarihini yazmak, haklarına uzanan burjuvazinin ellerini kımak istercesine İstanbul ve İzmit'teki fabrikalardan sokaklara akarak burjuvaziye, onun meclisine ve çıkardığı yasa taslağına 15 Haziran günü isyan eder. Bölük bölük, tabur tabur sokaklara akan işçi sınıfı "Anayasaya aykırı kanun çıkaranlar işçi düşmanıdırlar", "Anayasa ve sendika özgürlüğünü alanlara derslerini vereceğiz" vb. sloganlar atarlar. Devrimci bir öncü ve örgütten yoksun kendiliğinden patlayan bu işçi isyanına öğrenci gençlik içerisinde ve Dev-Genç çatısı altında örgütlü olan devrimciler de katılırlar. İstanbul ve İzmit sokakları görülmemiş bir kalabalığa, coşku ve öfke seline tanık olurlar. İşçiler İzmit'ten İstanbul'a doğru yürüyüşe geçmişlerdir. Proletaryanın başkenti İstanbul'un dört bir yanından ayağa kalkan işçiler ise Kadiköy'e doğru yürümektedirler. Sendikalarının kapatılmaması için, bir şeyler yapılmasını isteyen DİSK yöneticileri işçi sınıfının kitlesel patlaması karşısında şaşkına dönerler, her bürokratın alıştığımız edasıyla "provakasyona gelmeyelim, yasal çerçeve içerisinde haklarımızı arıyalım" teraneleriyle eylemleri durdurmaya çalışırlar. Ama nafile...Birkere harekete geçmiş olan işçi selini durdurmak hiçte kolay değildir. 16 Haziran günü de devam eden isyan Türk-İş üyesi ve sedikasız işçileri de peşinden eyleme sürükler. İşsiz-
Leninist Işık örgütün sürekliğini sağlamak açısından özgür bir örgütlenme demektir ve bir tercihten öte kapitalist-emperyalist sistemi yıkma hedefinin dayattığı bir zorunluluktur. Devrimci komünistler için örgütlenme söz konusu olduğunda öncelikli ve ilkesel olan özgür örgütlenmenin temellerinin atılmasıdır. Düşmanla mücadeleye buradan başlanmalı ve yaşamın her alanı kuşatılmalı ve ele geçirilmelidir. Neyin Gizliliği? Dünden bu güne komünist hareketler mücadelelerini yürütürken ne dostlar ne de düşman karşısında siyasal kimlikleri ve görüşlerini gizlemeye tenezül etmemişlerdir. Esasen sınıf mücadelesi yürüten ve tüm emekçi kesimleri de bu mücadeleye katmak üzere yola çıkanların bu hedefe varabilmelerinin zorunlu sonucudur bu. Devrimci bir faaliyette gizlilikten; örgütün, örgütsel ilişkilerin ve örgütsel bilgilerin gizlilliği anlaşılmalıdır. Güvenliğinin ve sürekliliğinin sağlanması gereken örgüt dolayısıyla faaliyetin kendisidir.Hiçbir güvenlik sorunu eylemsizliğin mazereti olamayacağı gibi güvenliğini sağlanması gereken tek tek miltanlar da değildir.Militanların güvenliği faaliyetin özneleri olması nedeniyle dolaylı olarak önem kazanır, belirleyici olan örgütün ve faaliyetlerinin sürekliliğinin sağlanmasıdır. Örgüt Norm ve Mekanizmalarına Bağlılık Güvenlikli Çalışmanın da İlk kuraldır: Taraf olduğumuz sınıf savaşında hedefimiz proleter devrim, aracımız ise leninist örgüt/partidir. Bu gün leninist partiyi yaratmak üzere bir kuruculuk sürecinden geçmekteyiz. Kuruculuk faaliyeti olarak tanımlayacağımız bu dönemi Bolşevizm deneyimi ışığında yürüteceğimiz örgütsel/politik faaliyetle aşmayı hedefliyoruz. Bu hedefe ulaşmak dünya komünist-devrimci hareketinin deneyimlerinin doruk noktasını oluşturan Bolşevik Parti'nin deneyimlerinin süzülmesi ve pratikte somutlanması ile mümkün olacaktır. Bu gün kuruculuk dönemi kapsamında ortaya koyduğumuz norm ve mekanizmalar, dünya komünistdevrimci hareketinin bizzat politik, pratik ve örgütsel deneyimleri sonucu , bedeller ödenerek öğrenilen sınıf mücadelesinin kazanımlarıdır. Organlı çalışma, randevu-toplantı düzeni, hiyerarşik örgütlenme, örgütsel bilgi akışı, gizlililik ve illegalite kuralları vb. norm ve mekanizmalara bu anlayışla yaklaşılmalı ve örgütsel faaliyette uygulamada disiplin sağlanmalıdır. Böylesi bir çalışma ile hem düşmanın saldırılarını bertaraf etmek, asgariye indirmek , hem de saldırı karşısında saldırı nokasını tespit etmek ve gerekli önlemleri zamanında alarak zaiyatı azaltmak mümkün olacaktır. Keyfi toplantı-randevu periyodları-düzeni, kimin kiminle nasıl bir faaliyet yürüttüğü belli olmayan, örgüt içi gizliliğin var olmadığı bir örgütten devrimcilik beklemekte, güvenlik beklemekte hayaldir. Kurallı ilişki ve faaliyet, disiplin devrimci bir örgütte olmazsa olmaz koşullardandır.Örgüt norm ve mekanizmalarında somutlanan organlaşma-kurumsallaşma faaliyetidir; kuruculuk dönemin de bunları hayata geçirmemiz
hedefe ulaşmamızın da, güvenlikli bir faaliyetin de yolunu açacaktır. Yaptığımız bu genel değinmelerden sonra şimdi düşmanın saldırı yöntemlerine geçebiliriz. Takip:Düşmanın en çok kullandığı saldırı yöntemidir. Takiple hedeflenen örgütsel ilişkileri ve örgüt evlerini tespit ederek örgüte ulaşmak, saldırının ve denetimin zeminini hazırlamaktır. Takip çoğunlukla açık alan çalışması yürüten militanlar, sürekli bir işi olan -özellikle resmi kurum- militanlar ve gözaltı yada cezaeviden yeni çıkan militanlardan başlamakta; farkedilip gereken önlemlerin alınmadığı koşullarda ise örgüte ciddi zararlar verebilmektedir. Düşmanın bu saldırısını etkisiz kılmak öncelikle her militanın özellikle toplantı, randevu öncesi ve sonrası gereken titizliği göstermesi bunun yanında örgütsel ilişkilerin belirlenen kanallardan ve belli bir disiplin içinde gerçekleştirilmesi ile mümkündür. Her yoldaş takip riskini savaşımın doğallığında beklemeli, panikçi , paranoyak bir ruh haline girmeden, takibe karşı gereken önlemleri almayı günlük yaşamının bir parçası haline getirmelidir. Takibi atlatmanın ilk koşulu farketmektir. Asıl zor olan takibi farketmektir, bunun için çok dikatli olmayı, kendimizi ve çevremizi kontrol etmeyi, değişklikleri fark etmeyi başarmak gerekir. Birden fazla sivil polisin, ajan ve muhbirin takip etmesi, motorlu araç kullanılması ve telsiz-cep telefonu vb. ile sürekli birbirleriyle irtibat halinde olmaları takibi fark etmemizi zorlaştıran etkenlerdir. Takibe uğradığımızı düşündüğümüz ilk an öncelikle yapmamız gereken soğukkanlılığımızı muhafaza ederek takibi netleştirmek olmalıdır. Takipten emin olduktan sonra, atlatmanın planlarını yapabiliriz. Endişelenecek bir durum yoktur çünkü artık farkettiğimize göre herhangi bir örgütsel temasa geçmeyeceğiz, başka yoldaşlara takibi bulaştırmayacağız demektir. Takipte ikinci kural ise takibi farkettiğini hissettirmemektir. Aksi takdirde yöntem değiştirmeleri ya da almak üzere harekete geçmeleri söz konusu olabilir. Takibi atlatmak için düşmanı bildiğimiz bir alana çekip, uygun bir anda hızlı hareket etmek ve şaşırtıcı manevralar yapmak üzere girişimde bulunabiliz. Birden fazla giriş-çıkışı olan market,mağaza vb.mekanlar, iki durak arası araca inme yada binme vb. yöntemlere baş vurabiliriz. Burada önemli olan karşı tarafın beklemediği bir manevra yapmaktır. Takip atlatılamazsa ogün akraba,dost vb. ilişkiler gidilmeli, herhangi bir örgütsel ilişki kesinlikle kurulmamalıdır. Takibin nereden bulaştığı üzerine değerlendirme yapmak, örgüte bildirmek hem devrimci bir görevdir, hem de gereken tedbirlerin alınması için oldukça önemlidir. Sızma: Düşmanın devrimci örgütlere dönük kullandığı saldırı yöntemlerinden biri de sızmadır. Sızma, örgütün içine "devrimci" kimliğinde polis, ajan sokmadır. Devrimci örgütlerden sürekli istihbarat toplamak, denetim altında tutmak, örgütü çözmek, örgüte dönük çökertme saldırısının alt yapısını oluşturmak için baş vurulan örgüte sızma
0Militana Notlar... ÖRGÜTSEL GÜVENLİK VE SÜREKLİLİÐİN ÖNEMİ Örgütsel güvenlik ve süreklilik sorunu iktidarı ele geçirmek iddiası ile yola çıkan her devrimci örgüt ve hareket gibi hareketimiz açısından da örgütsel faaliyetin vazgeçilemeyecek önemli halkalarından birirni oluşturuyor. İllegal -özgür bir temelde politik bir mücadele yürüten her örgüt; faaliyetinin sürekliğini sağlamak için, sınıf mücadelesinin deneyimlerinden süzülen güvenlik tedbirlerini uygulamak zorunluluğu ile yüz yüzedir. Bu açıdan güvenlik sorununu hareketimiz için de varlık- yokluk meselesidir. Burjuvazinin egemenliğinin ve zorbalığının karşısına tüm ezilenlerin, sömürülen kesimelerin öncüsü olarak çıkan devrimci komünist örgütler bir savaş içindedirler. Yürrüttükleri bu savaşın kuralı gereği hem saldırırlar hem de saldırıya uğrarlar. Tüm araç ve yöntemlerini devrimci örgütleri imha etmek en azından etkisizleştirmek için seferber eden burjuvazi bu tavrı ile iktidarını sağlamlaştırmak isterken , devrimci örgütler de misyonları ve iddiaları gereği iktidarı zor yoluyla ele geçirmek için mücadele ederler. Sınıf mücadelesi tarihi, düşman sınıfın bütün olanak, araç ve yöntemlernini alt edilebilmesinin ve devrimci önderliğin yönlendirdiği işçi-emekçi isyanlarının burjuva iktidarını zaptetmesinin mümkün olduğunu dosta ve düşmana göstermiştir. Düşmanın hiçbir yöntemi devrimci mücadeleyi yok edebilecek, ortadan kaldırabilecek ; devrimci bir irade, kararlılık ve yaratıcılığın üstesinden gelebilecek güce sahip değildir, olamaz da. İktidarı zor yoluyla ele geçirmek üzere yola çıkanların yapmaları gereken dostun güvenini ve desteğini kazanabilecek , düşmana ise korku verecek örgütlü bir duruşu ve varoluşu hayata geçirmektir. Bunun ilk ve en önemli adımı ise güvenlikli bir çalışmayı pratikte ete kemiğe büründürmek olacaktır. Bu ise ancak gereken yoğunlaşma ve titizlik gösterilerek, süzülen devrimci deneyimleri bugünün politik-örgütsel faaliyetinde somutlamakla mümkün olacaktır . Düşmana karşı etkin bir saldırı ve savunma yürütmenin ilk koşulu onu tanımaktır; düşmanın saldırı yöntemlerini, olanaklarını ve araçlarırnı bilmek savaşı kazanabilmenin ilk ve önemli kuralıdır. Sermaye düzeni tüm emekçilere ve onun öncü güçlerine dönük saldırılarını artırmakta ve aşağılık düzenini ayakta tutmak için her türlü saldırı yöntemini kullanmaktadır. İktisadi, siyasi, askeri , teknik olanaklarını sınıf güçlerini ezmek, sindirmek; devrimci-komünist güçleri imha etmek, ehlileştirmek için seferber etmektedir. Sınıf
mücadelesinde bir taraf olarak bu mücadeleye katılan komünist devrimciler için bütün bunlar, yürütülen bu haklı mücadelenin doğal sonuçlarıdır. Görevleri ise bütün bu saldırıları bertaraf edebilecek yöntem, çalışma tarzı ve taktikleri geliştirmek ve karşı saldırıyı örgütlemektir. Devrim mücadelesinin uzun soluklu ve zorlu bir mücade olduğunun bilincinde olan komünist devrimciler savaşım güçlerini sınıf kininden ve tarihsel-sınıfsal haklılıklarından almaktadırlar. Sınıf mücadelesinin haklılığı ve meşruluğu kadar net olan bir başka gerçekte hiçbir düşmanın iman kuvveti ile yenilemeyeceğidir. Bu nedenle düşmanın devrimcilere dönük uyguladığı saldırıları ve etkisizleştirme yöntemlerini bir eğitim konusu olarak gündemimize almak örgütlü yürüyüşümüzü sağlamlaştırmak, hareketimizi düşman saldırılarıa karşı korumak açısından işlevli olacaktır. Her yoldaş bütün bunların bilincinde olarak ortaya koyduğumuz içe ve dışa dönük gizlilik kurallarını uygulamak, bu konuda gereken önlemleri almak ve her alanda bu kurallar çerçevesinde yoldaşlarını uyarmak- denetlemek, eleştirmek sorumlulluğu ile yüzyüzedir. Devrimci bir örgütün sürekliliği ve düşman saldırısına karşı korunması bu kurallara her yoldaşın titizlikle ve sorumluluk bilinciyle, gönüllü olarak uymasıyla, uyulmasını denetlemesiyle, aksi durunlarda yerinde ve zamanında uyulmasını sağlamak için gerekli müdahaleleri yapmasıyla sağlanabilir. Kuruculuk dönemi örgütü olmamızın bir sonucu olarak olanaklarımızın sınırlılığının, kurmsallaşma ve düşmanla mücadelede profesyonelleşme konularındaki eksikliklerimizin bu sorumluluğumuzu daha da artırdığı gözden kaçırılmamalıdır. Gizlilik ve İllegalite Gizlilik ve illegalite çoğunlukla yanılış anlaşılmakta, birbirinin yerine kullanılmaktadır. Oysa gizlilik, illegal-özgür bir temelde örgütlenmenin gereğidir, düzenin denetiminin dışında özgür bir örgütlenme yaratmak, iktidarı zor yoluyla almak gibi bir hedefi olmayanların doğal olarak gizlilik gibi bir sorunu da olmayacaktır.Var olan sisteme açıktan savaş açmış olan komünist devrimciler esasen sadece örgütsel varoluşlarıyla değil siyasal görüşleri, savaşım hedefleri ile de yasadışı -illegaldirler. Açık alanda faaliyet göstermek,yayın çıkarmak, örgütlenme faaliyeti yürütmek vb.devrimci çalışmalar burjuvazinin yasalarına rağmen, mevcut yasaların sınıf savaşımının seyri oranında istismarı üzerinden yürütülmektedir. Devrimci mücadelede illegal-düzendışı bir örgütlenme, örgütü düşmanın denetim alanından çıkarmak,
Leninist Işık lerin, geçlerin ve kent emekçilerinin de desteğini alan ayaklanma devlete ve özel sektöre ait bazı işyerlerinin tahrip edildiği, polis ve askeri birliklerle çatışmaların yaşandığı militan kitle terörü biçiminde sürer. Tüm polis ve askeri birlikler harekete geçirilir, isyan eden işçilerin birleşmesini engellemek için, İstanbul'un iki yakasını birbirine bağlayan köprüler açılır, ulaşım durdurulur. Yine de İzmit ve İstanbul'un iki günlük işçi-emekçi isyanına sahne olması engellenemez. İstanbul valiliğinin işçiler tarafından işgali askeri birliklerce zorla engellenir. DİSK yöneticileri radyo ve megafonlardan işçilere eylemden vazgeçmelerini, fabrikalarına dönmelerini, iş başı yapmalarını, "kışkırtmalara kapılmamalarını, şerefli Türk ordusuyla çatışmamalarını" anons ederler. İşçiler tabiki bu hain sedika bürokratlarını dinlemezler...Burjuva diktatörlük çareyi sıkıyönetim ilan etmekte ve sokağa çıkma yasağı kaoymakta bulur. Ancak bu şekilde bastırlabilir 15-16 Haziran İşçi Ayaklanması. İki gün süren işçi ayaklanmasında üç işçi, bir polis, bir de esnaf ölür. Bazı patronlar iktidar elden gitti, paniği ile Türkiye'yi terk ederler. Ayaklanma ve etkileri yıllar sonra, başrölünü Şener Şen'in oynadığı "Zengin Mutfağı" isimli bir filmde başarılı biçimde sergilenmiştir. İstanbul ve İzmit'te patlayan ve başka sanayi merkezlerindeki işçileri de derinden etkileyen 1516 Haziran işçi ayaklanmasına 150 bin işçi katılmıştır. O dönemin toplumsal güçlerinin sayısal oranı bakımından bu katılım oldukça büyük bir rakamdı. Bundan dolayı ayaklanma sermaye diktatörlüğünü oldukça korkutmuş ve telaşlandırmıştır. Polis ve askeri birliklerin saldırı ve kuşatmasına rağmen eylemler devam edince sıkıyönetin ve sokağa çıkma yasağı devreye sokularak ayaklanma bastırılmıştır. Devrimcilerin aktif katılım ve desteğine rağmen devrimci bir sınıf partisinin eksikliği ve DİSK bürokratlarının ihaneti ayaklanmanın bastırlmasını kolaylaştırmıştır. Burjuvaziye isyan eden ve rüştünü ispatlayan işçi sınıfı sendikalar ile ilgili yasa taslağının burjuva meclis tarafından iptal edilmesini bu ayaklanma sonucunda sağlamıştır. Ama 15-16 Haziran Ayaklanması'nın asıl kazanımı bu değildir. İşçi hareketinin taşıdığı toplumsal-siyasal dinamizmi açığa çıkarması ve sınıf mücadelesi açısından bir doruğu, dönemeci işaret etmesi çok daha önemli kazanımlardı. Burjuva diktatörlüğe karşı iki kentte toplumun tüm ezilen, sömürülen, öfkeli ve muhallif kesimlerini kapsayan, siyasal pratik içerisinde öğrenci ve devrimci geçlikle birleşebilen ve düzen güçlerini toptan karşısına almsı bakımından 15-16 Haziran Ayaklanması bir ilkti. Son değil, başlangıçtı. Daha sonra Tariş, Gazi ve Kadiköy 1 Mayıs isyanlarıyla bu gelenek faklı biçimler alarak ve farklı araçlarla, farklı aralıklarla devam etmiştir.
Daha da devam edeceğinin ciddi tolumsal-ulusal, sınfsal ve siyasal belirtileri vardır. Burjuvaziyi en çok korkutan bu olasılıktır. Toplumsal patlamalar ve işçi sınıfının yoksul, işsiz, evsiz ve açlık sınırında yaşıyan kesimlerinin "varoşlardan gelerek burjuvaların gırtlaklarını kesmeleri" ihtimalı en çok korktukları, üzerine en çok kafa yordukları konulardır. 15-16 Haziran Ayaklanması'nın başlamasına olmasa da, militan biçimde sürmesine ve koordinasyonuna Dev-Geç'lilerin büyük pratik katkısı olmuştur. Ama sonraki süreçte ne yazık ki bu devrimciler 15-16 Haziran ayaklanmasından, TIP ve MDD'den yollarını ayırma adına yanlış politikörgütsel dersler çıkarmış, işçi hareketini dışlayan devrim stratejileri, örgüt ve savaşım biçimleri geliştirmişlerdir. Burjuvazinin ayaklanmayı bastırmasını; işçi sınıfının devrimci önderlik, örgüt, politizasyon ve savaş deneğiminin eksikliği ile açıklamak ve bu eksikliği gidermek yerine işçi sınıfını yok sayan, kentlerin emperyalizmin denetimi altında olduğunu ve "kırların emperyalizmin zayıf karnını oluşturduğu" anlayışıyla "halk savaşı, gerilla savaşı, öncü savaş" stratejileri ileri sürmüşlerdir. THKO, THKP/C ve TKP/ML örgütlerinin şekillenmesinde, uluslararası komünist hareketin bölünmüşlüğü, devrimciliğin Çin, Kuba; revizyonizm ve oportünizmin SSCB merkezli temsiliyeti kadar, 1516 Haziran Ayaklanması'ndan gereken doğru politik-örgütsel derslerin çıkarılamamasıyla da ilgilidir. Ne hazindir ki düzenle uzlaşmaz bir pratik mücadele içinde olan devrimciler kırlara, köylülüğe, halka yönelerek, devrimde bu kesimlerin oynayacağı rolu abartarak, işçi sınıfından koparlarken, TİP, MDD ve TKP gibi revizyonist, reformist ve oportünist sapkın akımların temsilcileri işçi sınıfı saflarına sülük gibi yapışıyorlar. Sonra da devrimci harekete "sınıftan kopuk", "goşist", "küçük burjuva maceracıları" diye saldırıyorlar. Sendikalar ve fabrikalarda işçi sınıfına bu sapkın akımlar reformizmi, sınıf uzlaşmacılığını enjekte ederken devrinci harekette dağlarda "kızıl üsler", "devrimin temel gücü olacak köylülük" armakla ve düşmanla girdiği kıran kırana bir mücadelede fiilen tasfiye olmakla meşgüldür. Sonuç olarak 15-16 Haziran Ayaklanmasından komünst Bolşevik bir parti ve siyaset eksikliğinden ve devrimci hareketin ideolojik-politik ufuksuzluğundan dolayı en kazançlı çıkanlar DİSK hainleri ve reformist-oportünist partiler olmuştur. 70'lı yıllar boyunca işçi hareketi içerisinde bu parti ve akımların sultası sözkonusudur. Kırdaki ve kentteki "gerilla savaşı"na destek bulmak için de olsa işçi sınıfına yönelen devrimci hareket düşmandan önce bu sapkın akımların temsilcilerinin engelleriyle karşılaşmıştır. Bu engelleri aşma çabası zaman zaman silahlı çatışmaları beraberinde getirmiştrir. '80 öncesi burjuvazi "sol içi çatışmalar" diye lanse ettiği bu durumu kendi lehine kullanmayı bilmiştir.
Buna ek olarak örgütleyip, silahlandırdığı sivil MHP'li faşistleri de devrimci hareketin üzerine salmak süretiyle sınıflar arası mücadeleyi "sağ-sol" çatışması demagojisiyle karartma taktiğini başarıyla uygulamıştır. 12 Eylül 1980 Askeri Faşist Darbesi'ne de bu yolla kitle desteği ve meşruyeti sağlanmış, devlet, ordu ve darbenin "sınıflar üstü", "tarafsız", "sağa da sola da karşı" kurumlar olduğu yalanı propaganda edilmiştir. Devrimci hareketin faşist darbe karşısında yenilmesi, işçi sınıfının ve emekçilerin bir kez daha öncüsüz ve örgütsüz kalmasından dolayı burjuva yalan ve demagojiler bu kesimler üzerinde etkili olmuş, bu sayede faşist askeri darbe hedeflerine büyük oranda ulaşmıştır. '80 yenilgisinden sonraki süreçte kendini toparlamaya çalışan devrimci hareketin bazı kesimleri popilizimden kopma hedefiyle "halkçılıktan, işçiciliğe", "demokratik devrimden, sosyalist devrim" stratejisine, "bağımsız Türkiye'den, bağımsız sosyalist Türkiye" söylemine evrilirken, bazıları da ufak tefek rutuşlarla geçmiş çizgisini, mücadele araç ve savaşım biçimlerini sürdürmeye çalıştı. Değişik gerekçelerle de olsa bu hareketlerin hepsi '80'lı yılların sonlarından itibaren işçi sınıfıyla buluşma, sendikalarda ve fabrikalarda örgütlenme, güç olma çabası içine girdiler. Geçmiş devrimci hareketlerin devamı veya o mirasın eleştirel sahiplenicileri olarak mücadeleye devam eden ve yüzünü sınıfa dönen bu hareketler ne yazık ki bu kez de kamuya ve büyük tekellere ait ağır sanayi iş kolları dışında işçi göremez, tanımaz oldular. Devlete ait kamu ve hizmet sektöründe çalıştırılan ücretliler bile işçiden sayılmıyor, devlet bunlara "memur" derken, bu hareketler de "kamu emekçisi" demeye başladılar. 15-16 Haziran Ayaklanması niteliğinde olan Tariş'ten sonraki en önemli işçi-emekçi ayaklanması olan Gazi'de "işçi sınıfının" olmadığı iddialarının arkasında bu yanılsamalı ve işçi sınıfını "fabrika duvarlarıyla sınırlama" anlayışı yatıyordu. Bir başka önemli nokta da Gazi eyleminin niteliği ile ilgili tartışmalardır. Burjuvazi karşısında savunmacı ve muhallif bir konuma iyice adapte olan devrimci hareket Gazi'de işçi sınıfını göremediği gibi, ayaklanma da göremiyordu. Görebildiği "halk direnişiydi." Dolayısıyla işçi sınıfıyla birleşme arzusu işçi sınıfının ayrıcalıklı, aristokrat, sendikalı kesimlerine yönelmeyi ve onların gündeminde olan iktisadi-sendikalist sorunların ekseninde siyaset yapmayı beraberinde getiriyordu. İşçi sınıfının ana gövdesini oluşturan sendikasız, sigortasız, her türlü sosyal güvenceden yoksun işsiz kesimlere yönelmek, sınıfın genel çıkarlarını program edinerek öne çıkarmak ve birer savaşım hedefi haline getirmek es geçiliyordu. Sınıfın militanlaşmaya, siyasallaşmaya en açık kesimleriyle buluşmak, o toplumsal dinamikten beslenmek ve buna hizmet edecek bir siyaset yapmak yerine
"sedikasızlaştırmaya, özelleştirmeye hayır" gibi işçi sınıfının kısmı ve ayrıcalıklı-aristokrat kesimlerinin çıkarları işçi sınıfının genel ve öncelikli savaşım hedefleri olan " herkese iş ve sosyal güvence", "4 vardiya 6 saatlık işgünü" , "özgürlük savaşan işçilerle gelecek", "ögrenciye iş, işçiğe öğrenim hakkı" nın üzerinden atlanıyordu. Sonunçta özelleştirme saldırısı kapsamındaki sendikalı işçilerle sınırlı bir işçi sınıfı anlayışı ve çalışması ortaya çıkıyordu. İşçi sınıfının bu kesimini etkilemenin, devrim için örgütleyerek peşine takmanın hiçte kolay olmadığını gören "işçici" devrimci hareketler bu kesimlerin peşine takılarak bu sorunu tersten çözme yolunu tutunca kendiliğindenciliğe tapınma ve kuyrukçu üvriyerist siyasl anlayışlara teslim oldular. '96 Kadiköy 1 Mayıs'ında işçi sınıfının varoşlarda biriken ve devrimci örgütlerin peşine takılan kesimleri düzene ve koruyucu güçlerine karşı isyana kalkışıp öfke ve kin kusmaya başlayınca; liberal-reformist-tasfiyeci ve "işçici" akımların hep bir ağızdan "provakasyon" nakaratı yükseltmeleri, eylemi sınıf dışı küçük burjuva güçlerin işi olarak görmeleri de kimin sınıftan ne anladığını bir kez daha açıkça göstermişti. İşçi sınıfını aklı selim, istikrar unsuru, taşkınlıklardan, isyanlardan uzak, hele hele bu kesimlerin izni olmadığı koşullardaedilgen ve homojen bir toplumsal güç sananlara; 15-16 Haziran, Tariş, Gazi ve "96 Kadiköy 1 Mayıs işçi kalkışmaları hiç bir şey öğretemediği açıktır. Devrimci komünistlerin Türkiye sınıf mücadelesi tarihinden çıkarmaları gereken toplam ders; bu topraklarda eksik olan ne işçi sınıfı, ne onun isyanı, ne kitleselliğidir. Dün de, bugün de eksik olan devrimci sınıf partisidir. Bu partinin örgütlü pölitik gücü, Marksist-Leninist sınıf taktiği ve stratejisidir. 15-16 Haziran İşçi Ayaklanması'nın bu yıl dönümünde hatırlanması, öne çıkarılması ve çözülmesi gereken öncelikli görev budur. İşçi sınıfının taze dinç güçleri ve öğrenci gençlik içerisinde komünist propaganda ve ajitasyonu yoğunlaştırmak ve öne çıkan kadrolar ile kadro adaylarını parti öncesi kuruculuk faaaliyetinin asli unsurları haline getirmek hala öncelikli göevlerimiz arasındadır. İşçi sınıfıyla buluşnamın da, ona isyanlarında önderlik etmenin de yolu öncelikli görevlerimize yoğunlaşmaktan ve devrimci parti kuruculuğu faaliyetimizde yol almaktan geçiyor. Burjuvaziyi İktidardan İşçi ve Emekçilerin Silahlı Ayaklanması İndirecektir. Yaşasın 15-16 Haziran İşçi-Emekçi Ayaklanması Devrim İçin Devrimci Parti! Parti İçin Örgütlü Hazırlık!
Leninist Işık seher aydınlığında taze insan, yanık benzin kokusu, tarlalar orta malı, kanallarda su, ne kuraklık, ne candarma korkusu..." İşte Nazım'ın yatmak istediği Anadolu'daki köy mezarlığı. Burjuva diktatörlüğünün egemenliği altındaki Anadolu'nun neresindedir bu mezarlık? "Jandarma korkusu"nun olmadığı bir Anadolu bilen varsa, beri gelsin! Şarlatan liberaller, TC izin verse bile Nazım'ı gömeceğiniz böyle bir mezarlık var mıdır, Anadolu'da? "tarlalar orta malı, kanallarda su,/ ne kuraklık, ne candarma korkusu..." "Sizi gidi aptal sol liberaller!" anlamadınız mı? Nazım, sınıfsız, somürüsüz, burjuvasız bir Anadolu mezarlığında yatmaktan sözediyor. "Sizi gidi devrim kaçkınları", burjuvazının baskı ve sömürü arabasına seviçle koşulan korkaklar; Nazım, İşçi sınıfının diktatörlüğündeki bir Anadolu mezarlığından söz ediyor. O'nun vasiyetini yerine getirmek için, öncelikle Türkiye'de devrim yapmak ve burjuva diktatörlüğünü tepelemek gerekmektedir. Bunu unutturmaya ve üzerinden atlamaya pek heveslisiniz. Bunu yapmakta özgürsünüz de... Ama biz, Türkiyeli komünistler de bunu hatırlatmakta ve Nazım'ın ideallerine sahip çıkmakta, sizinle uzlaşmaz bir mücadeleye girmekte özgürüz! Bu özgürlüğümüzü sonuna kadar kullanmakta ise kararlıyz. Nazım Parti İçinde de Mücadele Sürdüren Önder Bir Komünistir Burjuvaziyle uzlaşmaz bir mücadele sürdüren Nazım parti içi siyasal ve örgütsel sorunlarda da boş durmaz. O, "gözlerimi kaparım vazifemi yaparım" anlayışında bir komünist değildir. Kişisel yeteneklerine ve "ününe" rağmen parti işlerinden ve illegal çalışmadan geri durmayan bir sıra neferi olduğu kadar, ileri sorumlulukların altına da çekinmeden girecek kadar iddialı ve önderlik vasıflarına sahip biridir. 1 Ocak 1925'te TKP'nin 2. Kongresi'nde MK'ya seçilir. TC'nin, Kemalist burjuvazinin her türlü sınıfsal, ulusal ve muhallif hareketi alçakça ezmek için icat ettiği yasal kılıf "Takriri Sükün Kanunu" TKP'nin faaliyetlerini de derinden etkiler. Legal çalışma olanaklarını ortadan kaldırdığı gibi, partiye dönük saldırılar da yoğunlaşır. Bir çok partili tutuklanarak İstiklal Mahkemeleri'nde yargılanır. TKP siyasal gelişmeleri ve yediği darbeleri değerlendirmek üzere 1926'da Viyana'da bir konferans toplar. Değişik kaynaklara göre, Nazım bu konferansta partinin genel sekreteri Şefik Hüsnü'nün görüşlerine karşı çıkar ve eleştirir. Konferansta partinin bir an önce kongreye götürülmesi ve MK'nın seçimle belirlenmesi karara bağlanır.
1929' yılına gelinmesine rağmen kongre toplanmamış, konferansta alınan kararlar unutulmuştur. Kongre toplanmasından ümidini kesen Nazım ve bir grup partili alternatif bir kongre girişimi başlatırlar. Böylece Şefik Hüsnü önderliğindeki TKP'ye karşı alternatif TKP'nin adımları atılır. Komintern, Nazım'ın da içinde yer aldığı TKP'yi ve MK'ni tanımaz. Bu yeniden örgütlenme girişiminin dağıtılması ve olanaklarını da Şefik Hüsnü TKP'sine devretmesi talimatını verir. Nazım bu talimata uymayınca yoldaşlarıyla birlikte Komintern'in Türkiye seksiyonu olarak tanıdığı Şefik Hüsnü TKP'sinden ihraç edilir. Bu süreçten sonra TKP ve Şefik Hüsnü Nazım'a dönük bir karalama kampanyası yürütür, yazılar yayınlar. Bu yazılara Komintern yayınlarında da yer verilir. Bu yazılarda Nazım ve başını çektiği TKP girişimi, "polis ajanı, Kemalizmin kuklası ve Troçkist muhalefet" olarak suçlanarak, Nazım ve yoldaşlarına karşı bir karalama kampanyası yürütülür. Hapisteki Nazım bu saldırılar karşısında da sesiz kalmaz. "Benerci Kendini Niçin Öldürdü?" isimli şiiriyle Hindistan Kömünist Partisi saflarında savaşan, Benerci ismli komünistin yaşadığı ve etrafında dönen olaylar üzerinden kendini ve TKP içindeki çatışmaları şifreli olarak dillendirir. Komintern'in dayatması, cepheden bir tutum takınması ve Troçkist suçlaması, kişisel karalamalar sonucunda Nazım geri adım atmış, Komünist Enternasyonal ve TKP'den örgütselpolitik bir kopuş gerçekleştirememiştir. O dönemin tüm komünistlerinde görülen bu zaafına karşın, Nazım, ölünceye kadar Bolşevizme, TKP'ye, devrim ve komünizm davasına duyduğu inaçtan ve bağlılıktan zerrece bir şey kaybetmemiştir. "Otobiyografi" ismli şiirinde de bunu dile getirir. "partimden koparmağa yeltendiler beni / sökmedi / yıkılan putların altında da ezilmedim" Moskova'da yaşadığı yıllarda SB'ndeki "sosyalizm" uygulamalarına muhalefet etmekten ve bedel ödemeyi göze almaktan da korkmamıştır. O, sadece burjuvaziye karşı değil, TKP oportünizmine ve 2.Enternasyonal çizgisine gerileyen Komintern'ne de karşı çıkabilen, mücadelenin ve devrimin sorunlarıyla ciddiyetle uğraşan, sorumluluk ve riziko almaktan asla geri durmayan komünist bir önderdir. Nazım; eserleri, yaşamı ve mücadelesiyle, başarı ve zaaflarıyla dünya devrim mücadelesinin önder neferleri arasında yer almayı ve komünist devrim mücadelemizde yaşamayı fazlasıyla hak eden bir yoldaştır. Ölümünün 37. Yılında "düşmana inat" kavgamızda yaşıyor, burjuva kapitalist-emperyalist düzene karşı savaşıyor, savaştırıyor.
çürütmekle, afla dışarı çıktıktan sonra komplo kurmakla yetinmeyip, O'nun şiirlerinin Türkiye'de legal olarak yayınlanmasını da yıllarca engelliyecektir. Nazım hayatta iken, kırk dilde ve otuz ülkede şiirleri yayınlanmıştır da; "Türkiye'de ve Türkçe'de" yayınlanması yasaktır. Burjuvazi eşşek olmadığı ve sanata, edebiyata da herşeye olduğu gibi burjuva sınıf çıkarlarının penceresinden baktığı için Nazım'ın şiirlerinin komünist propagandayla bezenmiş içeriğini görmüş ve burjuva siyasi bir tutum izlemiştir. Nazımın eserleriyle komünist mücadeleye kan taşımasının, destek vermesinin önü bu yolla kesilmeye çalışılmıştır. Sınıf perspektifine ve bilimsel bir dünya görüşüne sahip olmayanlar bunu anlayamazlar. Böyleleri sanatı, edebiyatı, dini, iktisadı, hatta siyaseti bile sınıflar üstü görmeye/ göstermeye pek meraklıdırlar. Çünkü, bu hizmetlerinin karşılığını burjuvazi fazlasıyla ve TL, mark, dolar cinsinden öder... Arkasından timsah gözyaşları dökülen Nazım'ın; devrimci, komünist kadrolar, işçi ve emekçiler üzerinde yarattığı olumlu siyasal etkisini azaltmak ve silmek için; TC burjuvazisi Nazım'ı "vatan haini" ilan etmekten ve vatandaşlıktan çıkarmaktan da geri durmamıştır. Bu saldırıya, komünist Nazım karşı saldırıyla cevap vermiştir. "...vatan çiftliklerinizse / kasalarınızın ve çek defterlerinizin içindekilerse vatan/...fabrıkalarınızda al kanımızı içmekse vatan/...vatan, kurtulmaksa kokuşmuş karanlığınızdan/ ben vatan hainiyim!" dizeleriyle burjuvaziye esaslı bir şamar atmıştır. Kabaca aktarmaya çalıştığımız; Nazım'ın yaşamı, mücadelesi ve "çilesi" orta yerde dururken ve tarihle, siyasetle ilgili herkesin hafizalarındayken, bugün burjuvazi ve bazı "solcu" eskileri Nazım'ı ehlileştirmeye, komümizm, devrim ve parti davasından koparmaya yelteniyorlar. O'nu dünya komünistlerine ve işçi-emekçilerine mal olmuş komünist, enternasyonal siyasal kimliğinden ve mücadele yaşamından arındırarak; "büyük şair", "büyük vatan sever", "Türkiye'nin malı" , "Türk vatandaşlığının geri verilmesi", "mezarının Türkiye'ye naklı", "Nazım bu memleketin" vb. şarlatanlıklarıyla Nazım' ın "ehlileştirilmesi", komünist ve partili kimliğinden, mücadelesinden yalıtılması, düzene mal edilmesi, zararsız bir aziz haline getirilmesini hedefliyorlar. Düzen cephesinden, sağdan ve "soldan" esen rüzgarların, koparılan fırtınaların, dökülen timsah göz yaşlarının tek amacı budur. Nazım'ı gerçekten tanayan, anlayan, saygı duyan hiç bir namuslu insan bu burjuva saldırısının payandası ve burjuvazinin suç ortağı olmamalıdır. Burjuva düzen kendine yakışır bir iki yüzlülük ve pişkinlik örneği sergileyerek; esir aldığı ve hapislerde çürütmeye kalkıştığı, yurt
dışına kaçmaktan başka yol bırakmadığı Nazım'ı sahiplenme yoluyla içerde işçilere-emekçilere şirin gözükmeye, devrimci hareketin yüzyüze olduğu liberal-tasfiyeci dalgayı şişirmeye, dışarıda ise; O'nun pirestijini Türkiye'nin tanıtlması reklamına dönüştürmeye ve kendi pis çıkarlarına alet etmeye çalışıyor. Dirisini teslim alamadığı Nazım'ın ölüsünü teslim almak süretiyle bir taşla bir kaç kuş birden vurmak istiyor. Yıllar sonra O'nun Türk'lüğü, vatan severliği ve "vasiyeti" hatırlanıveriyor. TC'nin kültür bakanı müsteşarı ve her türden liberal-tasfiyeci, düzen yardakçısı ellerinde çınar ve Anadolu'nun değişik yerlerinden alınmış toprak parçalarıyla Moskova'nın yolunu tutuyorlar. Neymiş, 37. ölüm yıldönümünde mezarı başında Nazım Hikmet'i anacaklarmış. Eskişehir Fidanlığı'ndan götürdükleri çınar fidanını dikerek Nazım'ın vasiyetini bir nebze olsun yerine getireceklermiş. Burjuva düzenbazları ve yardakçıları kendilerini açık göz, akıllı alemide sersem sanıyorlar. Kendilerini aldattıkları gibi herkesi de uyutup aldatabilecekleri hayaline kapılıyorlar. Sınıfsal safı ve siyasal görüşleri alabildiğine net ve berrak olan kömünist Nazım bu günleri önceden görmüşçesine her türlü fırsatçının ve fesadın elini kolunu; o, sözü çok edilen "Vasiyet"iyle sıkıca bağlayıvermiştir. "....Yoldaşlar, ölürsen o günden önce yani; /-öyle gibi de görünüyor- / Anadolu'da bir köy mezarlığına / gömün beni / ve de uyarına gelirse, / tepemde bir de çınar olursa / taş maş da istemez hani..." diye, yoldaşlarına vasiyette bulunmaktadır Nazım. Komünizm mücadelesine gönül vermiş, bu yola baş koymuş yoldaşlarına, Türkiye Komünist Partisi üyelerine... Bu günlerde Moskova'ya akın eden düzenbazlara ve yardakçılarına ne oluyor peki? Bunların içinde Nazım'ın yoldaşı olan kimdir, komünist olan kim? Komünist Partili Nazım'ın vasiyetini yerine getirmek, yaşamı boyunca devirmeye çalıştığı burjuvaziye ve yardakçılarına mı kaldı? Burjuvazinin iktisadi-siyasi çıkarı dışında bir değere ve ahlaka sahip olmadığı Nazım'ı "ehlileştirme operasyonu" ile bir kez daha kanıtlanmış oluyor. "Umut, paraşüt, M. Yılmaz'ı aklama operasyonları"na bir de bu eklenmiştir. Gerisi lafı güzahtir. Burjuvazi ve sol liberaller "Nazımsever" olunca, timsah gözyaşları ortalığı kaplayınca safsatalar gerçek olacak sanılıyor. Herkes Nazım'ın "Anadolu'da bir köy mezarlığına" gömülmek istediğini hatırlıyor da, Nazım'ın düşlediği bu mezarlığın niteliği es geçiliyor. O, vasiyetinde herhangi bir mezarlıktan söz etmiyor. " Traktörlerle türküler geçsin altbaşından mezarlığın,
TC BURJUVA HÜKÜMETİNİN VE BAKANLAR KURULUNUN "MİLLİ GÜVENLİKTEN" ANLADIÐI SERMAYEYE UŞAKLIKTIR! 2000 1 Mayıs'ının hemen ardından lastik işçilerinin grevi Bakanlar Kurulu kararı ile 60 gün süreyle ertelendi. Sabancı Holding'e bağlı Brisa, Prelli ve Goodyear lastik fabrikararında çalışan 3000 işçinin grevinin burjuvazinin uşağı hükümet tarafından ertelenmesi, üzerinde ciddiyetle durulması ve sonuçlar çıkarılması gereken siyasal bir karardır. İlk olarak grevin ertelenme gerekçesi üzerinde durmak gerekiyor. Bakanlar Kurulu kararnamesine göre grev, "genel sağlığı ve milli güvenliği bozucu nitelikte" olduğu için 60 gün süreyle ertelenmiştir. Toplusözleşme sürecinde emeğinden başka satacak şeyi olmayan işçilerin patronlarıyla burjuva yasaları çerçevesinde pazarlığa oturmaları, bu pazarlıkta anlaşamayınca, burjuva yasaları içerisinde yapabilecekleri tek şey greve gitme haklarını kullanmaktır. Bu haklarını kullanan işçilerin eylemi "genel sağlık, milli güvenlik" gibi şatafatlı sözlerle Bakanlar Kurulu tarafından engellenerek kör gözlere TC devleti ve hükümetinin sınıf mücadelesinde işçiden değil, patrondan yana olduğunu bir kez daha ve somut olarak göstermiştir. Sınıflar üstü olduğu iddia edilen devletin, hükümetin, ordu, polis ve yasaların, işçilerle patronlar arasındaki sınıf mücadelesi keskinleştiğinde sermayenin emrinde uşaklar topluluğu olduğu Lastikİş grevini erteleme saldırısıyla bir kez daha görülmüştür. İki yılda bir toplusözleşme yapma ve anlaşma olmadığı koşullarda greve gitme hakkı olan işçiler; bu haklarını kullanmaya kalktıklarında, burjuva sınıfın koruyucuları olan uşaklar topluluğunun saldırılarıyla, engellemeleriyle karşılaşıyor ve kağıt üzerinde var olduğu yazılan haklarını kullanmalarının önü sermaye yararına kesiliyor. Bu yetmiyormuş gibi saldırı ve engellemeye de gözkamaştırıcı, ülvi kılflar bulunuyor. "Genel sağlık, milli güvenlik..." Kimin sağlığı, hangi milli güvenlik? 3000 işçinin, bir holdinge ait, üç fabrikada greve gitmesi "genel sağlığı" nasıl etkiler? "Milli güvenliğe" nasıl zarar verir? Burjuva devletin ve tüm kurumlarının "genel sağlıktan, milli güvenlikten" anladığı sermayedarların ve holdinglerin çıkarlarıdır. "Vatan, millet" te bu uşaklar topluluğu için sermayenin çıkarlarını gözetmek, onun ayakta kalmasını ve güvenlik içerisinde büyümesini, yayılmasını güvence altına almaktır. Onlar için başka bir anlamı da yoktur. Koşulların değişmesi, burjuva egemenliğin tüm tedbirlere rağmen yıkılması ihtimaline karşı da hep hazırlıklıdırlar. Onlar için; "vatan, millet" saltanat sürebildikleri yerdir. Bundan dolayıdır ki, paralarını başka ülkelerin banka larında saklarlar, ikinci-üçüncü villalarını da başka ülkelerin topraklarında yaptırırlar. Tehlike anında kaçış için, özel uçakları, arabaları ve yatları hazır vaziyettedir. Üzerinde durulması gereken ikinci önemli nokta ise zamanlamadır. Lastik işçilerinin grevi işçi
sınıfının TİS sürecine girdiği bir dönemde ertelenmiş ve fiilen gaspederek, sendika bürokratlarıyla patronun işçilere sefalet ücreti dayatmasının zeminini yaratılmıştır. Lastik işçileri şahsında tezgahlanan oyun TİS sürecine giren tüm işçileri, dolayısıyla işçi sınıfını hedef alan, ona göz dağı veren kapsamlı bir saldırıdır. Mesaj açıktır: "Ya sefalet ücretine, patronların verdiğine razı olun, ya da burjuva devletin saldırılarına..." İşçileri satmaya, patronlarla uzlaşmaya dünden razı olan sendika bürokratları grevin ertelenmesi üzerine el çabukluğuyla işi bitirivermişlerdir. Ama aynı bürokratlar işçilerin grev hakkının burjuva hükümet tarafından gaspedilmesi ve lastik işçileri sahsında tüm işçi sınıfına yöneltilen tehdit, göz dağı saldırısı karşısında basın açıklamalarıyla yetinmeyi tercih etmişlerdir. Onlardan da bu beklenirdi. Üçüncü önemli nokta ise; 2000 1 Mayıs'ındaki kitlesellikten işçi hareketinin yükseldiği sonucunu çıkaran ve kendiliğindenciliğe tapınan, devrimci hareketin nasıl bir yanılgı içinde olduğunu Lastik-İş grevinin açıkça göstermesidir. 2000 1 Mayıs'ındaki liberal-reformist etkiyi, alanlardaki sarılığı ve devrimci hareketin teslimiyetini görmemekte direnenlere, kendine gaz verenlere, öncelikli devrmci örgüt ve politika sorunlarının üzerinden atlayarak "1 Mayıs'ın kazanımlarıyla TİS'lere, grevlere!" ajitasyonu yürütenlere ve 2000 1 Mayıs'ında "burjuvazi ve işçi sınıfının yenişemediği" düşü görenlere lastik işçilerinin grevinin gösterdikleri acı bir derstir. Görmek ve ders çıkarmak isteyenlere tabiki... Devrimci komünistlerin toplam politik tablodan çıkarması gerekense, burjuvazinin gerici ablukasının her cephede sürdüğü gerçeğini ve bunu geri püskürtecek devrimci bir önderlik iradesinin mevcut olmadığını kavraması ve örgütsel-politik hazırlıklarına bu gerçeklik ışığında hız vermesidir. İşçi sınıfı içinde homurdanmalar, kıpırdanmalar olduğu doğrudur, analaşılır bir gelişmedir. Anlaşılamayan önderlik iddisındaki devrimci parti ve örgütlerin kendi gündenini yaratarak hata ve zaaflarını bir an önce telefi etme yoluna girerek burjuva kuşatmayı yaracak, sol liberal-reformist-tasfiyeci dalgayı göğüsleyecek bir örgütsel, politik yoğunlaşma içine girmek yerine; kendiliğinden yükselecek olan bir işçi hareketi ilozyonu yaratarak, bunun cazibesine kapılarak asıl misyononu ve öncelikle aşması gereken engelleri yok saymasıdır. İktidar perspektifinden yoksunluk, amaç ve aracın diyalektik ilişkisini görmemezlikten gelme, ideolojik sığlık, politik ufuksuzluk devrimci hareketin açmazlarını oluşturuyor. İleri çıkamayan geri düşüyor ve gericileşiyor, tutuculaşıyor. Liberalizm ve tasfiyecilik bu kanallardan devrimci örgüt ve kadrolara sızıyor ve bir süre sonrada tüm bünyeyi sarıyor.
Haziran 2000 ÖLÜMÜNÜN 37'NCİ YILINDA KOMÜNİST NAZIM HİKMET "DÜŞMANA İNAT" KAVGAMIZDA YAŞIYOR!
"O mavi gözlü bir devdi" Nazım Hikmet, 3 Haziran 1963 yılında Moskova'da öldü. Dünyanın dört bir yanında "dostları ve düşmanları" olan Nazım Hikmet'in bedenen aramızdan ayrılması tüm dostlarını, yoldaşlarını büyük bir üzüntüye boğarken, düşmanlarını da böylesine yetenekli, kararlı ve tehlikeli bir düşmandan kurtuldukları için mutlaka sevince boğmuştu. Komünist siyasal, örgütsel kimliği, düşünceleri, kararlılığı, savaşkanlığı, komünizme duyduğu sarsılmaz inancı ve Marksist-Leninist ideolojisiyle sanatçı yeteneğini birleştirme başarısı, O'nu dünya çapında önemli bir değer haline getirmiş; yaşarken olduğu gibi, ölümünden sonra da dostun ve düşmanın ilgi odağı olmayı başaran ender insanların arasına katmıştır. O, tüm yaşamını ve yeteneğini komünizm, insanlığın kurtuluşu davasına adayan; ideallerini, özlemlerini, seviçlerini, hüzünlerini ve sevdalarını başarılı biçimde şiirleştiren, oyunlaştıran, romanlaştıran ve destanlaştıran enternasyonalist bir sanatçı ve partili bir komünistti. Sadece günü ve Türkiye'yi dert eden biri olmamıştır hiç bir zaman. Geçmiş ve gelecek; tüm insanlığın acıları, sevinçleri, mutluluğu ve kurtuluşu Nazım'ı derinden etkilemiş, yaşamı boyunca bilincini ve yüreğini meşgul etmiştir. En babayiğit sanatçıdan daha sanatçı, tarihçiden daha tarihçi, karasevdalıdan daha sevdalı, komünistten daha kömünist olmayı başaracak kadar davasına yoğunlaşmış ve kendini adamıştır. Ne hapishanelere ne de Türkiye'ye sığmamıştır hiç bir zaman. Dünya proletaryasının verdiği sınıf savaşımında ve ezilen ulusların verdiği ulusal kurtuluş mücadelelerinde Nazım hep haklıdan, ezilenden, sömürülenden yana taraf olmuştur. Yenilgilerin acısını, zaferlerin sevincini yaşayacak kadar onlarla bütünleşmiştir. O, bir dünya vatandaşıydı. Ama emperyalist dünyanın değil, onun bağrında yeşermekte olan komünist bir dünyanın vatandaşıydı. Bu amaç için döğüşenlerin, düşenlerin yoldaşıydı. Komünist Entarnasyonal'in seksiyonu olan bir partinin üyesi, yöneticisi olduğu için de enternasyonalist bir komünistti. Ölümünün 37. Yılında sağdan ve "sol"dan yükselen, O'nun "Türk"lüğünün hatırlanması ve yeniden "Türk vatandaşlığına" alınarak "onurlandırılması" türünden burjuva saldırıları geçmiş tarihsel, siyasal ve örgütsel gerçekleri hafızalardan sile-
mez. Tek başına, Nazım'ın yaşamı, mücadelesi ve eserleri bile bu burjuva safsataları boşa çıkaracak devrimci komünist bir öze ve güce sahiptir. Nazım, dünya devrimcileri ve komünistleri başta olmak üzere ezilen sınıf ve ulusların sevgisini, beğenisini kazanmış, onlarla ve kavgalarıyla bütünleşmiş, sınırları aşarak komünist dünya vatandaşlığı mertebesine ermiş, fikren ölümsüzleşmiş bir komünisttir. Bir komünist için bundan büyük onur mu olur? Asıl onura, Nazım'ı "solculuk" adına ulusal bir kimliğin ve çitin içine hapsetmeye kalkışanların ihtiyacı vardır. O'nun "memleket toprağındadır kökü," ama gövdesi ve dalları, sevdaları ve düşünceleri ulu bir çınar gibi sarmıştır dünyayı. Çünkü, "O mavi gözlü bir devdi." O, bedenen öldüğünde dünya işçi ve emekçilerinin sevdiği ve değer verdiği Paplo Neruda arkasından: "Niçin öldün Nazım?/ Ne yaparız şimdi biz/ şarkılarından yoksun?/ Nerde buluruz başka bir pınar ki/ orda bizi karşıladığın gülümseme olsun?/ Seninki gibi ateşle su karışık/ acıyla seviç dolu,/ gerçeğe çağıran bakışı nerde bulalım?..." dizeleriyle insanlığın ve komünist mücadelenin nasıl bir değeri kaybettiğini anlatmaya çalışıyordu. Nazım Burjuvazinin ve Sol Liberallerin İddia Ettiği Gibi Türkiye'nin Yetiştirdiği En Büyük Şair Değildir! Ölümünün 37. Yılında Nazım'ın şairliği ve "vatanseverliği" ön plana çıkarılarak asıl nitelikleri ve meziyetleri örtbas edilmeye, unutturulmaya çalışılıyor. Burjuvazi ve sol liberaller koro halinde "Nazım'ın Türkiye'nin yetiştirdiği en büyük şair olduğunu; bu memleketin bizim, Nazım'ın da bu memleketin olduğu" safsatalarını sayıklıyorlar. Nazım'ın yaşamı ise; bu sahtekarları, düzenbazları yalanlıyor. O, komünist enternasyonal bir önderlik altında yürütülen sınıf mücadelesinin ve Türkiye kesitindeki TKP'nin yetiştirdiği güzel şiir de yazan, önder bir komünisttir. Siyasete olduğu gibi sanata ve şiire de katkı yaptığı, yeni bir şiir ekolü yarattığı doğrudur. Ama O'ndaki bu cevheri açığa çıkaran ne damarlarında dolaşan Türk kanıdır, ne de Türkiye'dir. Nazım'ı Nazım yapan, düşüncesine ve dünya görüşüne rengini veren; Marksist-Leninist ideoloji, felsefe, siyaset, Komünist Enternasyonal ve TKP'dır. Bu ise kendiliğinden ve otomatık olarak gerçekleşmemiştir. Partiye kazanılan Nazım Moskova' daki parti okulunda eğitilmiştir. "Otobiyografi"
Leninist Işık isimli şiirinde bundan övünçle söz eder. "on dokuzumda Moskova'da Komünist Üniversite öğrenciliği.../ Lenin'i görmedim nöbet tuttum tabutunun başında 924'de.." Daha on dokuz yaşındayken proletarya diktatörlüğünün hüküm sürdüğü bir coğrafyada Parti Okulu'nda eğitilerek, Nazım'daki cevher açığa çıkarılmıştır. Aslında ondört yaşında başladığı şiir yazma uğraşıda aynı dönemde asıl rotasına oturmuş, bize ulaşan biçim ve içeriğine kavuşmuştur. Düşünsel olarak Marksizm-Leninizm'den biçimsel olarak Rus şairi Mayakovaski'den etkilenen Nazım, bütün eserlerine bunu başarıyla ve yeniden üreterek yansıtır. Diyalektik materyalist felsefe; Marksist sınıfsal, siyasal estetik ve sosyalizm-komünizm propagandası, ajitasyonu Nazım'ın şiirlerinde berrak bir kızıl pınara dönüşür. O gün, bu gündür; komünistlerin, devrimcilerin, işçi ve emekçilerin bilincine, ruhuna bazen okşayarak, bazen sarsarak akar... akar... Bugün asıl üzerinden atlanan ve Nazim'ı "yücelltme" teraneleri eşliğinde burjuvazi ve yardakçıları tarafından unutturulmaya çalışılanlar da bunlardır. O'nun şiiri de, fikirleri de burjuva ulusalcılığını yerle bir eden komünist enternasyonal bir içeriğe sahiptir. Bundan dolayı Nazım, hiç bir burjuva ulusa mal edilemeyeceği gibi bireysel bir "deha" olarakta görülemez. Sınıfsız sömürüsüz komünist bir dünyanın vatandaşı ve örgütlü komünist mücadelenin bir parçasıdır Nazım. Dünya proletaryası ve öncüleriyle; "...bir orman gibi kardeşçesine / bir ağaç gibi tek ve hür..." yaşıyor/ yaşayacaktır. Nazım Burjuva Kapitalist-Emperyalist Düzene Düşmandı Parti Okulunda yetişmiş ve TKP saflarında örgütlenerek sınıf mücadelesine katılmış olan Nazım'ın fikirleri ve yetenekleri TC devletini oldukça korkutmuş olmalı ki, düzmece bir "Donanma Davası"yla yargılanarak, "orduyu isyana teşvik suçlamasıyla" ömrünün hapishanelerde geçmesine karar verilir. TC Nazım Hikmet'i teslim alamayacağını anlayınca "esir" alır. Burjuvazinin bu saldırısını Nazım, "...esir düşmekte değil/ teslim olmamakta bütün mesele" haykırışıyla karşılar. Onbeş yıla yakın sürecek olan mahpusluk yılları ve Türkiye'nin mapushaneleri komünist Nazım Hikmet'in sadece dışarıda değil, içeride de iyi bir sınav verdiğine tanık olurlar. Nazım, yattığı mapushaneleri bir okul haline getirir. Yerine göre öğrenci, yerine göre öğretmen olmasını bilerek bir çoklarının dışarıda başaramadığını başarır. Davasına yeni ve yetenekli kadrolar, sanatçılar kazanır. Orhan Kemal, A.Kadir, Balaban ve Kemal Tahir gibi sanatçıların yetişmesine katkıda bulunur. Disiplinli, sürekli, verimli bir çalışmayla komünizm ve partili mücadeleye hizmet edecek,
ve elden ele dolaşacak olan şiirleştirilmiş propaganda materyalleri üreterek dışarıdaki yoldaşlarına ulaştırır. Burjuva ideolojisine ve düzenine şiir biçimindeki propagandif, ajitatif saldırıları onlarca genç işçi ve aydını parti saflarında yer almaya ve sınıf mücadelesine katılmaya yönlendirir. 1950 yılında çıkan genel aftan Nazım'da yararlanır. Mütelif zamanlarda yattığı toplam onbeş yıla yakın mapusluk yılları böylece sona erer. Ama dünya görüşünden ve komünist kişiliğinden taviz vermeyen Nazım'a TC devleti yeni bir süpriz hazırlamıştır. Hasta ve 49 yaşındaki Nazım, er olarak askere çağrılır. Bunun maksatlı olduğu ve komplo koktuğu açıktır. Çünkü Nazım, Bahriye Mektebi'ni bitirmiş, güverte subayı olmuş ve sağlık gerekçesiyle ordudan ihraç edilmiştir. Nazım'ın silah altına alındıktan sonra askerden kaçma süsü verilerek öldürüleceği haberleri dolaşır ortalıkta. Daha önce Sebahattin Ali buna benzer bir koployla katledilmiştir. Afla dışarı çıkan Nazım, karşılaştığı bu süpriz ve söylentiler karşısında Türkiye'den SB'ne kaçmaya karar verir. Kendisini sürekli izleyen siyasi polisi atlatarak bir dostuyla birlikte bir sürat motoruyla 19 Haziran 1951'de Karadeniz'e açılır. "..951'de bir denizde genç bir arkadaşla yürüdüm üstüne ölümün..."diye dizeleştirir kaçışını. Karadeniz'de bir Sovyet gemisine aktarılan Nazım Hikmet, önce Romanya'ya oradan da Moskova'ya gider. Bir daha Türkiye'ye dönemez. Memleket, Memet ve Münever hasretiyle yaşar. Komünizm mücadelesini aralıksız olarak Türkiye dışında sürdürür. Burjuva düzene açıktan düşman olur. Onu zora dayalı bir devrimle yıkma mücadelesine her alanda devam eder. Nazım Kendi Deyimiyle "Önce Komünist Sonra Şair"di Burjuvazi de Eşşek Olmadığı İçin Bunun Farkındaydı "Şiir yazmayan pek az şairden biriydi Nazım; çünkü şiir onun kendi hayatı idi. Hayatını baştan aşağı, cenazesine kadar anlattı, Nazım." Nazım'ın yakın arkadaşı olan Sovyet gazetecilerinden Rady Fish "Nazımın Çilesi" isimli kitabının 472. sayfasında haklı olarak bu değerlendirmeyi yapmaktadır. Nazım'ın kendisi de Kemal Tahir'e yazdığı bir mektupta "Ben önce komünist, sonra şairim." der. Bugün ise tersi iddia edilmektedir. Ölümünün 37. yılında sözde Nazım'ı mezarı başında anmaya gidenler arasında yer alan Zeynep Oral, 5 Haziran tarihli Milliyet gazetesinde bu saçma iddiayı cüretkarca dillendirdi. "Yalnız Türkiye'nin, Türkçe'nin en büyük şairine değil dünya şiirinin doruğuna ulaşmış şairin mezarına ilerliyorduk..." Nazım'ı yıkıcı, düzen tanımaz, komünist bir düşman olarak gren TC ise, O'nu hapishanelerde
Devamı sayfa 19’da Komünist Devrim Hareketi/Leninist Merkez Yayın Organı Haziran 2000 Sayı:14 F:250.000TL juvaziye E. Demirci 2000 1 MAYIS’I...