don't worry be happy: Mayıs 2011
Vallahi de var billahi de var....
Son zamanlarda nasıl bir hayat istediğimden ve bunu elde etmek için harekete geçmem gerektiğinden bahsedip duruyorum. Bununla başladı, böyle böyle de devam etti ve bugün olduğum noktaya geldim.
Son zamanlarda beynimi patlatırcasına düşündüm. Hayatımı yakın ve uzak gelecekte nasıl yaşamak istediğimi belirledim önce. Sonra o belirlediğim noktaya, hayalime nasıl gidebilirime bakmaya başladım. İnandım. Çok inandım ve hep bildim ki gerçekten inanırsam ve doğru olduğunu hissedersem hayalimi yaşayabilirim.
Bir sürü seçenek koydum önüme. Sonra bir sürüsünü de eledim içlerinden. Kalan sağlar benim oldu. Sağların da içinden eledim ve karar verdim diyebilmeyi çok isterdim ama malesef ki karar veremedim, seçemedim. Ondan kelli aksiyona geçmeye karar verdim. Çok sevdiğim arkadaşlarımdan biri Outlook eğitimine ( kişisel gelişime dair) gitmişti ve o günden beri de hep şu sloganı kullanırlar o eğitim grubundan arkadaşlarıyla : EVREN HAREKETİ SEVER.
Eee ben de hareket etmeyi severim dedim ve ilk adımı attım. O bahsettiğim konuşmayı yaptım. Hani demiştim ya "enerji gönderin a dostlar" diye. Hah! işte o konuşmadan sonra üstümden yük kalktı. Derriin bir nefes aldım. Enerjim yenilendi. Kafamdaki milyon tane sorularımın bazılarını eledim ve doğal olarak hafifledim :)
Önümüzdeki 3-4 ay benim için heyecanlı geçecek. Hem ofisteki yeni durum ile ilgili hem de aldığım yeni karar ile ilgili. Kuantum Yaşam Koçluğu Eğitimi'ne gitmeyi planlıyorum ciciler. Bana gelen mesajları doğru değerlendirme gibi bir derdim var benim bu hayatta. Aman ha bir mesajı kaçırmayayım diye karşıma çıkan her insana, her olaya bir mektup gibi bakarım ben. Tabii ki çoook azının altında yatan gerçek mesajları okuyabiliyorum ama olsun yavaş yavaş...
Son zamanlarda farklı farklı kişilerden aynı mektubu aldım: Sen neden koçluk yapmıyorsun?
Uzun zamandır istediğim fakat bir türlü adım atamadığım bir olaydı zaten bu. Üst üste gelen mesajlar ile ben de gaza geldim, cesaret aldım ve bu konuyla ilgili de adım atmaya karar verdim. Hazır yeni yeni kararlar alıyorum bu dönemde bu da gelsin dedim ve başladım araştırmalara.
Kuantum ile benim hayatımda geçen sene çok şey değişti. Yeni eğitim almış koçlardan birine stajyerlik yapmıştım ve o zaman yakın gelecekte gerçekleştirmek istediklerimi yazmıştım. Tam da istediğim tarihlerde 2 büyük dileğim gerçek oldu. Hem de tam yazdığım şekilde.
Şimdi bir kere daha hem kendi hayatımı değiştirmek, hem de başkalarının hayatlarını değiştirmeye aracı olabilmek için istiyorum bu eğitimi. Umarım gerçekleştirebilirim...
Bunun dışında daha ne fikirler var bende bi bilseniz :) Yavaş yavaş hepsini gerçekleştirip en kestirme yolu keşfedeceğim hayal'e giden yolda.
Bir kadının beyaz gördüğünü bir erkek nasıl oluyor da siyah görüyor? İlginç. Biraz öce facebook'a da yazdım aynısını...
Sizlere de oluyor mu karşı cinsle bu kadar uzak düşmeler? Aynı pencereden bakıp bambaşka şeyler görmek. Anlattığınız şeye gelen kel alaka yorumlar size de "ben şimdi onu mu dedim yani" dedirtiyor mu?
Bana olur. Bize daha doğrusu... -ki biz hayata bakışı çok benzeyen, zevkleri %90 tutan, damak tadı %95 aynı olan, giyim zevki, müzik zevki, insan zevki %90 uyan bir çiftiz. Fakat anacım bazen öyle bir noktaya geliyoruz ki o benim, ben de onun bambaşka dillerde konuştuğumuzu düşünüyoruz. Bu kadar ortak noktası olan insanlar bu derece farklı noktalara nasıl gelebiliyorlar bir cümle üstünden?
Allahtan konuşabilen insanlarız da bunu da farkına varabiliyoruz. Farkına varmak neye yarıyor peki ? Bilmem illa ki bi şeye yarıyordur herhalde. En azından farklı olduğumuz noktalarımızı keşfetmemize yarıyor, onu biliyorum. Bu farkındalık kabullenişi getiriyor mu ? Ruhum huzura eriyor da derin bir ohh çekiyor muyum? Her zaman değil. Bazen üstüne atlayıp sarsmak, çimdiklemek, ısırmak, tepelemek falan istiyorum . Anlasın beni istiyorum. Benim ağzımdan çıkan cümleleri öyle abuk- subuk yorumlasın istemiyorum. Ben onu demek istemiyorum çünkü. Ben onu mu dedim şimdi?
Bazı durumlarda kesinlikle ulaşamıyorum anacım. Tabii ki o da. Çünkü ben o kadar eminim ki onun beyaz olduğundan ve o, o kadar emin ki onun siyah olduğundan kimse olduğu yerden 1 adım ötesine geçmek istemiyor çizginin. Nuh ve Peygamber durumları yani . Sonunda çok gülebiliyoruz bu duruma ya da 1 gün boyunca uzak durabiliyoruz birbirimizden. Anlaşılamamanın verdiği gıcıklık durumları. Sonrasında kabullenme geliyor illa ki. Güya kabullenme, aslında tükenmeyle gelen sessizleşme ve havlu atma. Herkes kendince karşısındakinin ayakkabısını deniyor. Bak giyiyor demiyorum dikkat ederseniz. Denemekle kalıyor. Zira o ayakkabı hep küçücük geliyor karşı tarafa. Ancak parmaklarımız sığabiliyor. Derisinin yumuşaklığını hissedebiliyoruz.
Önemli olan deniyor muyuz? Evet deniyoruz. Tamamdır. Yoksa hayat geçmez. Kadın ile erkek çift olmaz. Olamaz. Hoş aynı olsak da olmaz. Olamaz.
Bu X ve Y'nin bizleri bu kadar farklı yaratıklar haline getirmesi ne garip. Hepimizde kan var, can var, damar var, kalp ve beyin var. Fakat aynı uzuvlarla nasıl bu kadar başkalaşabiliyoruz algılamak zor. Denememek ve kabullenmek en doğrusu belki de... Bilemem ve sanırım bilemeden de bu bedenden geçer giderim. Yoksa "nasıl da o sonuca vardın allasen"lerle hayat geçer, ben de oturduğum yerden kendi kendimi yer yer bitirmeyi denerim. Ona ise bi şeycikler olmaz anacım. Ben kendi kendimi kemirirken o gayet rahat bir şekilde kabullenebiliyor ortadaki net farkı. Dürtmüyor beni benim onu dürttüğüm kadar ...
Demiştim ya hani enerji gönderin bana diye. Önemli bir konuşma beni bekliyor demiştim. İşte o konuşmayı dün yaptım. 2 saatlik uzun bir konuşmadan sonra önümde yeni bir yol açıldı. Önümüzdeki 3 ay boyunca yeni bir şey deneyeceğim. Konuşmanın başında benim aklımda böyle bir şey yoktu. Aslına bakarsanız aklım o kadar karışıktı ki. Bilinçaltımda ne kadar korku varsa hepsi hortlamış ve üstüme üstüme yürümeye başlamışlardı. Durmak bilmeden yeni sorular geliyordu üstüme üstüme. Bu konuşmanın çıkış noktası da bu sebeplerdi zaten. Kendime bunu yapmak istemememdi. Ben derdimi çok net anlatınca başta yolları ayırmayı konuştuk. Daha çok ben konuştum bunu. Gitmek istiyordum. Arkama bakmadan ve hatta nereye gittiğimi bile bilemeden. Nefes almamı engelleyen her şeyden uzağa. Huzura. Aklımca yol buydu. Benim aklımın yanına +1 eklenince olduk mu sana 2 akıl.
Benim kendi kendime yapmak istediklerimi şimdi burada deneyeceğim. Yine de garantili olması adına dedik ki 3 ay gibi bir süre bakalım. Hepimiz mutluysak aynen devam ederiz. Baktık ki bu da değil o zaman oturur tekrar konuşuruz. Üstümden şimdilik bir yük kalktı. Fakat hala aklım karışık. Nasıl? diye konuşmaya devam ediyor içimdeki çenebaz. İçimdeki bu huzursuluk neden acaba? Benim şimdi çok mutlu olmam, bu yeni opsiyona sımsıkı sarılmam gerekmiyor mu? Bence gerekiyor. Yine de derinlerde saklanan bir huzursuzluk var. Korku mudur oralardaki bilemiyorum. Öyle gibi geliyor ama yine de emin değilim.
Şimdi önüme bakıyorum. Denemeye başlıyorum ve bakıyorum bu yol beni nereye götürüyor....
2 kuzenimin de en büyük hayali şef olmak. Net bir şekilde karar verdiler. İkisi de bu işin eğitimini küçük yaştan almaya başladı.
Büyük olan bu sene Fransa'daki 84. Sens Gastronomi Fuarı'nda Türkiye'yi temsil eden ekibin içindeydi :)
Kendisi çok mutlu ve bizler de aile olarak pek gururluyuz. Bu 2 tombik kardeşten yana hayallerimiz pek güzel, pek süslü...
Küçük olan İstanbul'da Özgür Şef ile takılıyor bu aralar. En büyük hayali et restaurantı açmak . Eee bizler de trakyalı olarak etten anlarız hani :) benim dayım, onların dedesi ve eski kasaplardandı.
Büyük olan ise büyük otellerin şefi olacakmış. Olur da!
Yolları açık olsun dilerim ....
Haberi bile yapılmış kuzuların :) tık tık
Bu akşam pilatesten sonra arkadaşımızın teyzesinin bahçesinde Hıdrellez kutlamaya gidiyoruz. Heyecanlıyım. İstanbul'a geldiğimden beri adam gibi Hıdrellez kutlamadım ben. Oysa çocukluğumun en tatlı, en neşeli, en mutlu, en heyecanlı ve en güzel anıları Hıdrellez kutlamalarının arasındadır.
Tüm mahallede sabahtan bir heyecan başlardı. Çocuklar için en büyük eğlence akşamüstü yakılacak kocaman ateşti. Ateşin üstünden atlayacağımız anın gelmesi için saniyeleri sayar, "Kim en çok atlayacak", "Kim hiç ateşe değmeden karşıya geçmeyi becerebilecek" ve "Kim ateşin en yüksek olduğu anda atlamayı başarabilecek" diye sidik yarıştırır ve çok eğlenirdik. Anneler için en büyük eğlence ise hayal kurmaktı. Herkes 1 hafta önceden hayallerinin arasında kaybolmaya başlardı. En büyük hayallerini yazar-çizer ve illaki aralarına bozuk para koyarlardı asmadan önce gül dallarına. Bazısı gülün dibine gömerdi. Bennim annem de gömenlerdendi. Dolayısı ile eski evimizin bahçesinin derinlikleri hala büyük hayallerle doludur...
Hepimizin evleri bahçeliydi. Dolayısı ile minik saksılarda gül fidanları aramak gibi derdimiz yoktu o zamanlar. Annelerimizin bahçelerinde renk renk, çeşit çeşit ve boy boy güller her daim vardı. Seç- beğen-al şeklinde asar ya da gömerdik hayallerimizi.Gece yarılarına kadar bahçelerde, balkonlarda oturulur ve herkes ama istinasız tüm mahalle is kokardı mis mis ve o gece bütün evlerdeki ahali banyo yapardı pazar günü olup olmamasına aldırmadan, beklemeden.
Banu'nun şu yazısını okuyunca bir anda dönüverdim o günlere. Özlemişim. İçim cız etti ama aynı zamanda da yüzüm güldü. Ne kadar güzeldi çocukluğum. Bunun gibi anılar ve lezzetlerle dolu çocukluk günlerim. Benim yavrum da bunları yaşayabilecek mi acaba diye düşünüyorum. İstersem yaşatırım elbet ama bunun için prodüksiyon yapmam lazım. Artık kendi doğallığında olamıyor böyle şeyler. Her evin, her mahallenin kendi içinde olurdu bunlar o zamanlar. Şimdi arayıp bahçeli evleri olan tanıdıklar buluyor ve oralarda toplanıyoruz. Hayat değişiyor. Doğal döngü değişmesi üstüne zaten. Fakat keşke gelen gideni aratmasa diyorum bazen. Hep iyi ki'lerimiz olsa bu hayatta.
Ben bu akşam gülün dibine bunu gömmeyi düşünüyorum. İyi ki'lerle dolu bir hayat diliyorum tüm insanlık adına.
Tabii ki yanına sadece bana dair 2 satır dileğim de yok değil :))
Neşeli günler dilerim hepinize....
Doyar mı gerçekten? Benim şimdiye kadar karnımın meyve ile doyduğu görülmüş şey değildir.
Geçen hafta pilatese başladım. Haftada 2 defa gidiyoruz. Ablamın yakın arkadaşlarından biri ( aynı zamanda avukattır kendisi ) pilates eğitmenlik kursunu tamamladı. Evini, ofisini falan hepsini tek bir yerde topladı ve bizlere de ders vermeye başladı. 5 hatun kakara kikiri halde ders yapıyoruz. Hocamız avukat olunca öyle fazla kaytarmalara da pek izin vermiyor. Yani ciddi ciddi ders yapıyoruz. Geyik değil şekerim, yanlış anlaşılmasın, hakkımız yenmesin :)
Derslerimiz saat 7'de başlayınca arada akşam yemeği yiyecek vakit kalmıyor, eve gelmem de 9'u buluyordu ve ellerim titreye titreye bir salata yapıyordum kendime.
Bugün akşamüstü tost yemeye vakit bulunca rahat geçti ders. Eve gelirken de muz ve çilek aldım kendime. Hafif hafif geçiştiririm diye. Hemen televizyonun karşısına kuruldum ve çilekleri löp löp götürdüm ayıptır söylemesi Yetmedi üstüne 1 tane de muz yedim. Ohhh çektim arkama yaslandım. Şişmiştim. Hafif geçiştirmiştim.
Tam 30dk sonra acıktım ben!! Pek acıkmak gibi değil aslında daha çok mide kazıntısı. Tuzlu bi şeyler çekti canım ve paşa paşa kalktım 1 dilim ekmek kızartarak üstüne krem peynir sürdüm, yanına çay hazırladım ve miss gibi yedim onları.
Evet şimdi doydum. Zira benim karnım meyve ile doymuyor anacım . Yemek yerine meyve yiyemiyorum ben. Meyve karnımı do-yur-mu-yor!! Olmuyor işte. Meyve ile karın doyar mı hiç?!!!
Arçelik'in geçen sene Anneler Günü için hazırladığı ve bu yıl da yayınladığı reklamına tek kelime ile ba-yı-lı-yo-rum!!! Hele ki etrafta bu kadar dandik reklam varken.
Ne yapıyorsam durup dinlemek ve içimdeki coşkuyu hissetmek istiyorum :)
Hem annemi arayasım ve Çok Yaşa Sen Annee Çok Yaşaaaa diye bağırmak istiyorum hem de hemen doğuruvermek, anne olmak...
Beni tam da yerinden yakalıyor. İçime bi yerlere işliyor. Şimdi seyrettim de yazıvereyim dedim. Jingle ve cast ekibi de nefis bu arada ...
Etiketler: Öylesine, reklamlar