George Whitman'a yürekten bir veda! ~ Macera Kitabım'ın gezerken yaşadıkları- Özlem Öztürk
Nihan 1 Şubat 2012 19:01
son günlerde okuduğum en güzel yazı...her kelimesinde kendimi buldum...seni tanıdığım için seviniyorum..:))
Özlem Öztürk 1 Şubat 2012 19:11
Nihan'cım senden böyle güzel bir cümle duymak benim için büyük bir mutluluk...Asıl ben senin gibi kalemini her anlamda büyülü bir şekilde kullanabilen, kalbi zengin birini tanıdığım için çok mutluyum. Çok teşekkür ederim canım:)
FKH 1 Şubat 2012 20:03
bir fotoğrafın fotoğrafını çekmek sanırım dünyanın en güzel şeylerinden biri..
Özlem Öztürk 1 Şubat 2012 20:18
Fotoğraf çekmek, hele de güzel fotoğrafar çekmek bambaşka bir şey:)) Bir fotoğrafın fotoğrafını bir camın arkasından, kendi aksimle çekmemek daha iyi olurdu amma yapacak bişi yok:))) Valla havalar çok soğuk, bu yolculuk sırasında 18 saat havaalanında mahsur kaldım. Umarım St.Petersburg sıcaktır! :)) Hemen hemen aynı tarihlerde benimde gidilecek geleneksel Frankfurt'um var. Şimdiden nasıl olacak diye endişelenmiyor değilim. İyi yolculuklar ve güzel fotolar çekmen dileğiyle:)
Leylak Dalı 1 Şubat 2012 20:22
Bence de çok güzel bir yazıydı. Kitapları ve kitapçıları anlatan her yazıyı severim zaten, senin kaleminde daha bir güzel olmuş Paris sevdalısı şeker kız. Harry Potter'i de çekirdekten yetiştiriyorsun bakıyorum:))
Hama Paris'te misin, döndün mü bilmiyorum ama bildiğim şey seni seviyorum:))
Özlem Öztürk 1 Şubat 2012 21:04
Ben de sizi çok seviyorum:)))) İyi ki varsınız! Çok maceralı bir yolculuktan sonra döndük. Hava soğuktu ama kar ya da yağmur yoktu. Gezimiz boyunca kendimizi çok iyi koruduk ama havaalanında çok uzun süre bekleyince çok yorulduk. Oğlanlar gece 1 de uyuya kaldılar. Üstlerini montlarımızla örtüp, onların küçük montlarını da başlarına yastık yapınca, bu sefer klimadan ben üşüttüm. Sinir olduğum bir öksürük gelip yerleşti ciğerime. Evde dinlenmedeyim şimdi. Gerçi kardan nefes alacak hal de yok ya İstanbul'da. Çok öpüyorum sizi:)))
laleninbahcesi 2 Şubat 2012 09:43
Özlem ne güzel oldu güne bu yazıyla başlamak. Yeşil çayımı yudumlarken, pıt pıt gözyaşlarımda döküldü.Sanki şiir yazmışsın şiir.
Havalar düzelsin ilk fırsatta Natali , Zero ve Zeyneple bir sabah kahvaltısı programı yapalım.
Özlem Öztürk 2 Şubat 2012 09:59
Lale ablacım, beğendiğine çok sevindim. Havalardan ümidi kesmek üzereyim:) Beni bile hasta etti havalar valla:)) Kahvaltı programına asla hayır diyemem. Çok öpüyorum seni.
Adsız 2 Şubat 2012 11:42
Mesela ben de bugün oturduğum yerde, yani işimde çalışıyorken (mühendisim) birden beynimde şimşekler çaktı. Bir çılgınlık yapıp, bırakıp her şeyi yollara vursam kendimi diye düşündüm. Hayatımı fotoğraf çekerek ve gezerek mi kazansam sorusuyla cebelleşiyorken buldum kendimi. Üstüne bu yazı geldi. Ne yapsam, ne etsem bilemedim ki :)
Özlem Öztürk 2 Şubat 2012 13:14
Muhtemelen işin en zor kısmı karar verebilmekte! Sonrası heralde büyük bir rahatlamadır.:)) Yollara vursan kendini, gezdiğin yerleri fotoğraflasan, köşesinde kös kös oturanları kıskançlıktan çatlatsan güzel olur valla:)))
Yüreğine yola çıkabilmek için güç diliyorum:)
Işın 8 Şubat 2012 21:30
Paris'te Shakespeare adında bir kitapçı olacağı hiç aklıma gelmezdi. Bir daha Paris'e gitme şansım olursa mutlaka uğrayacağım. George Whitman'a ne güzel bir saygı duruşu olmuş bu yazı. Kitapları, kitapçıları bu kadar sevmeniz, seven çocuklar yetiştirmeniz ne güzel ! Sevgilerimle,