Blog | Tangocha | Life is a huge mug, try to fill it!
İnsan, evlatlık olmadığı sürece anne ve babasını seçemez. Kendilerine yakıştıramama ve içsel olarak kabul edememe durumunda psikolojik faktörler devreye girer. Birey, geçmişini değiştiremez ve şimdiye bakarak harekete geçer.
İnsan hayattaki amacına doğru ilerlerken karşılaştığı olaylar onun karakterini belirler. Davranışları asıl yapısını ortaya çıkarır. Amacımız iyi insan olmaksa ona göre davranırız. Bunun yanında kötü insanlar da ölüyor ve hayatını kaybediyor. Son nefesimizde de imanlı olacağımız belli değil ve ölümü insan çabuk istemiyor. Gördüğümüz rüyalar kehanet niteliği taşımasa da şimdiki zamanda bizi farkında olmadan etkiliyor; kendi yaptığımız seçimler başımıza geliyor. Aynen bir sopayı ucundan tutup kaldırırken öbür ucunu kaldırdığımız gibi seçimimiz o oluyor.
İnsan hâline şükredecek olaylara sakin ortamlarında olduğu zaman karşılaşıyor. O yüzden şikayeti bırakmalı ve hedefine devam etmelidir.
Yaşadığım durum normal ve sadece bana göre özgü bir şey değil. Bunu birçok insan yaşıyor. İnsan kendi kendine böyle dediği zaman daha bir rahat oluyor.
Nietzsche ”Amor fati” yani ”Kaderini sev” diyerek geçmiş ve gelecekteki yaşantımızdan hoşlanmamızı söylüyor. Bunu şöyle açıklayabiliriz: insan doğduğu zaman çevresi belirli imkânlarla çevrili olmayabilir ya da engelli bir birey olarak doğmuş olabilir. Bunun örneklerini çokça çevremizden görebiliyoruz gözlerimizle, değil mi? Örneğin görme yetisi olmasaydı ne yapacağımı bilemezdim kesinlikle ve bunun için şükretmek kendimi oldukça iyi hissetmeme yol açıyor. Her ne ise geleceğimizin de bize ne getireceği belli değil ve alışkanlıklarımızla en azından onu şekillendirebilme gücüne sahibiz.
Geçmişimizle barışık olup geleceğimizi de şimdiki zamandan başlayarak şekillendirmeye başlıyor olmamızın bizi daha memnun edici bir seviyeye getireceğini düşünüyorum.
Bu sefer Irvin D. Yalom tarafından yazılmış olan ”Güneşe Bakmak Ölümle Yüzleşmek” adlı kitabın babam tarafından altı çizili olan yerlerini geçireyim dedim:
İşimiz yanıt vermek değil, arkadaşlarımıza ve bize yakın olanlara kendi yanıtlarını keşfetmelerine yardım edecek yolları bulmak.
Stoacılar bize iyi yaşamayı öğrenmenin iyi ölmeyi öğrenmek, aynı şekilde iyi ölmeyi öğrenmenin de iyi yaşamayı öğrenmek olduğunu öğretmiştir.
Kanserli hastaların çoğu, başka insanlara karşı duydukları korkuların azaldığını, risk almaya daha istekli olduklarını ve reddedilme konusunda daha az endişe duyduklarını belirtiyorlardı.
Nasıl yaşayacağımı öğrenmek için vücudum kanserle kalbura dönene kadar beklemek zorunda kalmam ne acı!
İyi davranışlar insana ölümüne kadar eşlik eder ve dalgalanarak sonraki kuşaklara aktarılır.
Başkaları için değerli olma arzusu…
Nietzsche ”Sevebileceğiniz bir kader yaratın.”
Pişmanlık duymadan yaşamanın bir yolunu bulabilir misin?
Nietzsche‘nin iki granit cümlesi: ”Olduğunuz kişi olun” ve ”Beni öldürmeyen şey güçlü kılar.”
Kişi hayattayken minnettarlık ziyaretleri yapılması.
Şimdi yeni pişmanlıklar duymadan nasıl yaşayabilirsin? Hayatını değiştirmek için ne yapman gerek?
İshak Alaton’un hem Lüzumlu Adam hem de Lüzumsuz Adam adlı kitaplarını okumuştum, ama not almayı başarabildiğim bir bu paragrafı var elimde, onu da buraya geçireyim dedim (gerçi altı çizili cümlelerin olduğu paragraflar var okuduğum satırlar arasında fakat kitaplar sanırım başka bir yerde, o yüzden buraya yazmak istersem tekrar bir kontrol etmem gerekecek):
”Hayat zannedildiği kadar uzun değil. Zaman akıp gidiyor. Ne yaptıysan, ne için mücadele verdiysen sadece o kalıyor geriye… Unutma ki, ömür dediğin şey yaştan ibaret değil, yaşadıklarından ibarettir. Her şey küçük başlar, küçük adımlarla başlar. Olmadık zamanda olmadık engeller, problemler çıkar karşına ve sen hep sınanırsın. Tabii fırsatlar da… Karakterin ve tarzın oluşur yaşadıklarından.”