Ana Sayfa Haberler İşçi kadınlar: Bizim canımıza hiç değer verilmiyor, kaygımız büyük
İşçi kadınlar: Bizim canımıza hiç değer verilmiyor, kaygımız büyük
Çocuklar evde yalnız, işyerinde sinir krizi geçiriyorlar. Fabrikalar pis, patrondan azar işitiyorlar. ‘İyilik’ diye sunulan hak gasplarını kabul etmek zorunda kalıyorlar.
Esenyalı Kadın Dayanışma Derneği virüs salgını sürecinde derneklerine üye kadın işçilerin yaşadığı sorunlara değindi.
Tüm dünyayı saran koronavirüs salgını neredeyse tek gündemimiz. Durmadan “Evinizde kalın” çağrıları yapılıyor, “Sosyal alanlardan uzak”, “Sosyal mesafeyi koruyun” deniyor. Bu çağrıya kendilerini lüks evlerine kapatarak yanıt veren patronlar, işçilerin canını ise hiçe sayarak üretim baskısına devam ediyor. Hükümetin patronlara kalkan olan önlem paketiyle birlikte de salgını fırsata çevirmiş durumdalar.
Peki işçiler bu arada neler yaşıyor? Onlardan dinleyelim…
“Biz de istiyoruz bu hastalıktan korunmayı ama buna ne şartlar ne de patronlar izin veriyor”
“Bizim canımıza hiç değer verilmiyor” diyen metal işçisi bir kadın anlatıyor: “Girişe bir dezenfektan koydular, başka da bir önlem yok. Maskeyi idareli kullanın diyorlar. İki saatte bir değişmesi gereken maskeyi biz akşama kadar takıyoruz, çünkü ikinciyi alamıyoruz. Şimdi işten atmalar başlayacak diyorlar. Hepimiz çok tedirginiz. Gırtlağımıza kadar borçluyuz. Benim bir önceki ayın faturaları duruyor daha. Evet biz de istiyoruz bu hastalıktan korunmayı ama buna ne şartlar ne de patronlar izin veriyor. Psikolojimiz bozulmuş durumda. Bir işçi arkadaş sinir krizi geçirdi. Çocuklarımız evde yalnız, biz işteyiz. Uzaktan eğitim eğitim diyorlar, ilk öğretimde olan çocuklarımıza kim yardım edecek? İlkokula giden kızımı arıyorum, ‘Ne yapıyorsun?’ diyorum, ‘Kitap okuyorum’ diyor. Ama eve geldiğimde bakıyorum ki sadece televizyon izlemiş bütün gün. Aklımız çıkıyor mesai bitene kadar, acaba evde ne oldu çocuklarımıza diye. Bir kadın arkadaşım ‘Bırakın fabrikada ölelim bari, geride kalan çocuklarımız tazminat alsınlar’ diye hesap yapmaya başladı. ‘Bunlar bizi iyice gözden çıkardılar, bari geride kalanlar haklarımızı arasınlar’ diyor.”
“Koruyucu önleme para vermeyeceklerini söylediler”
Başka bir genç işçi anlatıyor: “Çalıştığımız depo leş gibi, salgın olmasa bile zaten bu pis ortamdan dolayı sürekli hastayız. Normalde patron üst kattaki ofisinde oturuyor. Salgın ortaya çıktığından beri kesinlikle fabrikaya gelmiyor. İşine ilk son verilen çaycı olarak çalışan kadın oldu. İzin yok, mesai saatlerinde kısalma yok, servisler çok kalabalık, ellerimizi yıkamaya gidemiyoruz işin yoğunluğundan. Buna itiraz ettiğimizde ise patrona şikayet edildik. Patron usta başının cep telefonundan bağlanıp işçilere hakaret etti. ‘Burası pisse sizin pisliğiniz, sizin çalıştığınız ortam, temiz tutmak sizin göreviniz’ dedi. Koruyucu hiçbir önleme para veremeyeceklerini, satışların durduğunu söyledi, ‘İş yoğunluğu da siz işsiz kalmayın diye zorladığımızdan’ diye de ekledi. Ha bir şey daha ekledi; ‘Çalışmak istemeyen buyursun çıksın…’ Ağırlıklı kadın işçilerin çalıştığı bu depoda herkesin borcu çok, işsiz kalma korkusuyla çalışıyoruz. Ama nereye kadar…”
“40 işçiyi ücretsiz izne çıkardılar”
Gebze’de bir fabrikada çalışan dernek üyemiz anlatıyor: “40 kişiyi ücretsiz izne çıkardılar. Biz eski işçilere de ‘Size çıkış verelim, gidin İŞKUR’dan faydalanın, korona salgını ortadan kalkınca tekrar gelin, bizimle çalışın’ denmiş. Peki; tazminat? O yok! ‘Size bu kadar iyilik yapıyoruz, sözümüze güvenin’ demiş patron. Evde tek çalışan bu kadın arkadaşımızın iki çocuğu öğrenci, evi kira. ‘Bir sürü borcum var, en azından geleceği göremiyorlarsa, bize tazminatımızı verseler’ diyor.”
“Çocuklara uzaktan eğitim var ama evde televizyon bile yok”
Eşi işçi olan başka bir kadının eşi ücretsiz izne çıkarılmış. Bu işi de yeni bulmuş halbuki, bu aya taksitle eve televizyon alacaklarmış. “Çocuk stresten tırnaklarını yemeye başladı, varsa bir televizyon bulur musunuz?” diye derneği aradı.
Gördüğü şiddet yüzünden boşanmış olan, okuma yazması olmayan ve ev temizliği işine giden 30 yaşındaki bir kadın anlatıyor: “Artık kimse evine temizliğe çağırmıyor, ne yiyip içeceğiz bilmiyorum. Sosyal hizmetlere başvuracaktım, minibüse verecek para bulamadım. Çocuklara uzaktan eğitim verilecek, ancak bu evlerde ne bilgisayar var, ne de internet… ”
Önceki İçerikPTT çalışanları koronavirüs için tedbir istedi: PTT Şubeleri tamamen kapatılmalı
Sonraki İçerikAntep’te işçilerin hayatı eve sığamıyor!
Dayanışma ağları sağlık çalışanları için koruyucu siperlik üretiyor!
İBB’den özel halk otobüslerine 30 milyon TL
Dev Turizm-İş: İşçiler sigortalı, sigortasız denmeden işsizlik fonundan yararlanmalı
Sanat Ambalaj işçisi: Pazar mesaisi zorunluluğu kalksın