bebek isteme(me)k (18 cevap) - Bebek İsteme(Me)K - Hamile Kalmak - Hamilelik - Sayfa 1 - Nurturia
Şu sıralar ciddi anlamda bebek istiyorum ama aynı zamanda korktuğum bir sürü şey de var. ve bunlar aklıma geldikçe hevesim kaçıyor biraz. aklıma gelenler mesela, hamilelik süreci beni çok korkutuyor(belki de bilmediğim bir şey olduğu için), daha sonra doğum
ve doğum sonrası. aklım fena karışıyor. Yardımcı olabilecek var mı?g
Çok yorulmak, emek vermek ama asla onsuz bir hayat düşünmemek, ilginç bir durum ve bunun adı ANNELİK. Kesinlikle tadılması gereken bir duygu. Daha ne diyebilirim ki. :)
bilmek korkuyu engeller,
insan bilmediginden korkar, bildikce suphede/korkuda form degistirir.
soyle bir bakıs acısı sunayım size; ugrasarak anne oldum ben. sık soyledigim bir sey var, hicbir kadının bu duygudan mahrum kalmamasını diliyorum. hayatta ne ev, ne araba, ne gitmedigim bir ulkeye seyahat, ne cok para, beni cocuklarımın mutlu ettigi kadar mutlu
yasadıgım en inanılmaz deneyim aklıma ilk gelenler;
- beta hcg'de 200 uzeri rakamı gormek,
- ilk kalp atısının sesini duymak usgde,
- ilk ane karnında hareketini hissetmek,
- dogumdan sonra ilk kez dokunmak,
- ilk emzirme anı,
- bana ilk anne deyip sarılısı...
bunlardan kimsenin mahrum kalmasını istemem,
5 yıllık evliyim, 4 yıl boyunca çocuk istemedim. Çocuk öncesi eşimle başbaşa bir kaç yıl geçirmek istedim. Daha da geçirirdim ama yaş 30a geldi. iki çocuk düşündüğüm için sırf artık vakti geldi diye karar verdim. ben normalde çok ciddi manada çocuk ve
bebek sevmiyorum en güzelini şirinini bile içimden sevmek gelmez öyle tuhaf biriyim. Kendi çocuğumu da sevemem heralde diyordum. Hatta ara sıra rüyamda çocuğum olmuş ama ben ilgilenmiyorum aç bırakıyorum günlerce yüzünü görmüyorum olarak görürdüm. Ayrıca nasıl
doğum yaparım, çok tembel biriyim iki kişilik evin işlerini zor yapıyorum bir de çocukla naparım, bi gece uykusuz kalsam perişan oluyorum nasıl dayanırım, hayatımda hiç çocuk bakmamışım nasıl beceririm, bundan sonra gezemicem eğlenemicem gibi bir sürü fikir
içinde hamile kaldım. ama hamileliğim çok rahat geçti, reflü ve kalça ağrısı dışında hiç bi sorun yaşamadım. hatta hayatımda ağırlamadığım kadar çok misafir ağırladım gezdim. Hamilelik bece çok güzel bir duygu hiç korkulacak birşey değil çok kıymetli günler.
şimdi o günlerimi bile özlüyorum. ama hamileyken de bebeğe karşı çok bişe hissedemiyordum ve doğumdan sonra da böyle olacak diye korkuyordum. Doğuma gelince hamileyken bi cesaret geldi bana normal doğum yaparım herkes yapıyor nolacak diye. herkes şaşırıyordu
normal doğum yapıcam deyince. sonuçta yapamadım mecburen sezaryen oldu ama Allah o cesareti veriyo bence zaten unutup gidiyosun bisüre sonra. Spinal anestezi ile doğum yaptım. Bebeğin sesini duyduğum anda birden herşey değişti gerçekten ve ilk görüp kucağıma
aldığım an. İçimi müthiş bir sevgi kapladı. Şu an herkes bana doğduğunda çok çirkindi diyor ama bence cidden dünyanın en güzel bebeğiydi. Ve 3 aydır anneyim. hamilelik öncesi aklımı karıştıran o soruların hepsi uçtu gitti. hepsinin üstesinden geliniyor ve
şikayet etmek bile gelmiyor insanın aklına. çok uzattım ama demek istediğim bütün korkuların endişelerin hepsi bebeğine kavuşunca bitecek. bir gülüşü için herşeye değer..
Eğer istiyorsanız inanın korkacak bir şey yok. Yavaş yavaş ilerliyor süreç ve size hazırlanacak süre tanıyor. İnsana enerji geliyor, güzellik geliyor. Cesaret geliyor. Bir bakışı ömre değer:)
İkiçocukannesi muheşem anlatmışsın gözlerim doldu, tüylerim diken diken oldu. Kızımın ilkleri aklıma geldi kesinlikle kaçırılmaması gereken bir duygu. Bu hergün büyüyen bir AŞK her an her görüşümde her dokunuşumda sevgim dahada büyüyor. Uykusuzlukmuş şuymuş
buymuş hepsi anlık...
iki çocukannesi göz yaşımı tutamadım çok güzel anlatmışsın duygularını bende 8 yıl sonunda tüp bebekle hamile kaldım anne karnındaki her hareketi bir gün hareket etmemesi hepsi olaydı 4 ay bekledim bir kımıldasın varlığını hissettirsin diye üstelık 5.gebeliğimdi
ama hiç birini kucaklamak nasip olmadı sezeryan esnasında bile ağlamadı diye kalbim duracak sandım ama o ilk koklamada aldığım hazzı hayatımda hiç birşeyden almadım söylemek değil yaşamak lazım hamilelik ise çok özel bir dönem en güzel bekleyişlerden biri
kesinlikle hiç düşünmeyin yaşayın derim.
önce hazır olmak lazım demis arkadaslar..ben hiç ama hiç hazır deildim..yani manevi olarak kendimi anne olmaya hazır hissetmiyordum..
hatta hamile olduğumu öğrenince stresten kollarımda ve vücudumun bikaç yerinde döküntüler çıkarmıstım, ağlamıstım vs:))
simdiii keske daha erken olsaymış diyorum ki gördüğün gibi ikinciyi bile bekliyşorum:))
hayatın anlamı, daha üstün bi mutluluk yok diyorum.. tarif edilemez bi duygu..mutlaka yaşanmalı..
ancak hazır olmayı beklesem belki 5 yıl beklerdim..iyki de böyle gelişmiş..hazır olmayı çok bekleme bi an önce bu mutluluğu yaşamak için harekete geç:)
burcubrsn aynen dediğin gibi benim hazır olmayı bekleme sürecim 4,5 yıl sürdü.O dönem içinde hamile kalmaktan o kadar korkuyordum ki, rüyalarıma bebeğim olduğu giriyor ve ben rüyamda ' ben onu emzirmeeem, ben geceleri uyanmaaam diye ağlıyordum.'
Sonrasında da nasıl olduysa burnumuzda tüte tüte çocuk istedik.
O zamanlar bebeğim olsaydı ne olurdu?Ben yine bebeğimi çok severdim.Hormonlar beni bi güzel yola getirirdi diye düşünüyorum.
Ama bir süreliğine bebeksiz evlilik de çok güzel bir şey..
Anladığım kadarıyla öğrermenim sen bebek istiyorsun.
Hamileliği yaşayan hatunlar -çok fena bi durum olmamalı ki- ikinci üçüncü bebeğe cesaret edebiliyorlar.
Şimdilik hamilelik güzel bi şey sorun yok; ilerisini yaşayınca anlatırım :)
Şöyle bir şeyler yazmışım eskiden... http://ozguranne.blogspot.com/2009/06/anne-olmay-dusunenler-korkanlar.html
Teşekkür ederim arkadaşlar:) feriha gelişmeleri bekliyorum:)