Bütün hayali, Hac’ca ve Umre’ye gitmek olan bir vatandaşımız bunu gerçekleştirebilmişse ondan mutlu olanı yoktur. Anadolu’da bu durumda olan çok insanımız vardır. Hatırlarmısınız uçağa binmek, lüks ve pahalı bir işti. Şimdi ise sıradan, kaliteli ve ucuz bir hizmet haline geldi. Ya da bir ev sahibi olmak kimilerimiz için hayaldi. Bu da TOKİ sayesinde hal oldu. Sosyal yardımlar ve engelliye; Cumhuriyet tarihinde görülmemiş destekler, hep bu döneme rast geldi. Duble yollar, barajlar, şehircilikte gelişim, vakıf eserlerinde restarasyonlar bir çoğumuzun gönlünü okşadı. Küçük ve orta ölçekteki işletmelere verilen krediler, emeklinin ağzına çalınan bir parmak bal, küresel güçlerin izni ile ihracatın artması, okul kitaplarının bedava dağıtılması ve şimdi de öğrencilere tablet bilgisayar dağıtılacak olması, bunları yapmak isteyip te yapamayan tüm vatandaşlarımızı memnun etti. Hatta 2010 Anayasa Referandumu’na halkı öyle mutlu edecek değişiklikler yerleştirdiler ki; halkın gönlünden, tuzaklarıda görmesine rağmen, bu değişikliklere “hayır” diyesi gelmedi. Milli olduğunu zannettiğimiz insanlar bile “Yetmez Ama Evet” çığlıkları attılar. Bunlara susuz ve elektriksiz köylere dağıtılan çamaşır ve bulaşık makinaları ile buzdolapları da eklemek lazım diye düşünüyorum. “Analar ağlamasın” diye yürütülen sözde “demokratik çözüm” çalışmaları da, halkı memnun etme çabalarının zirvesini oluşturmaktadır.