GastroEdebiyat : Ekim 2016
Uzun zaman geriye dönük düşünüldüğünde...
Depremler, tsunami, seller, okullar, işler,
aşklar, kadınlar, erkekler, yollar, otobüsler,
sokak lambaları; herşey değişti.
Biliyor musun sevgilim herşey bitişik yazılır.
Gece derin sevgilim, aydınlıktan sıkıldığımızdan, karanlıkta göründüğümüzden
gölge olmak zordur, gece görünüp gecene dolmak nasıl başkadır
Elleri seninki kadar ince ve en az senin kadar güzel
düşünsene nice Likya kralları eğilir önünde, derin gecede
uzun yolculuklar yaptım, dağları aşıp sarp kayalara tırmandım
dünyaya tepeden bakıp hızlı düşüşleri izledim,
keyif aldım emniyetsiz bakarken.
Mavi gökyüzü ile kızıl denizi karıştırıp mora çaldım dünyayı
belki sana benzer
‘gölgelerin gücü adına’ derken senden bahsettiğimi bilen tanrı
ben yirmili yaşlarıma geldiğimde çelmemi hak edip kendini yeryüzünde
ve gücümü aldığım gölge üzerine basacaktı.
tüm hepsi gerçekleşti
Tanrının intikamı büyük oldu; o kadar uzak kaldık ki...
O kadar özledim işte ‘gölgelerin gücü adına’ cümlesinin öznesini.
O asla özne olduğunu kabul etmedi;
edebiyatım kuvvetliydi ben bunu yıllar önce anlamıştım.
Uçaklara özenip onlara yetişebilecek diye inanıp yaptığım uçurtmaları
rüzgâr her defasında daha sert vurdu elinin tersiyle, kızmadım
Gölgelerin yaylım ateşinde önce şairler vurulur sevgilim.
Gönderen Firkan Gülaydın zaman: 06:12 Hiç yorum yok:
Sadece Aşçılar ve Aşıklar Okusun / Firkan Gülaydın
Bir insanın dışında tutkuyla bağlandığın, ruhuna kadar nakışladığın bir şey varsa; o kesinlikle mutfaktır.
Bazen öyle özlersin ki onu, tüm zor yönlerini bile görmezden gelecek kadar hemde.
Sevgilini kusursuz biriymiş gibi kabul etmen misali.
Bir sevgiliye dokunurcasına istekli. Bazen onunda ötesinde.
Gece boyu mesajlaştığın sevgilin ile buluşuncaya dek sabırsızlanman gibi, içinin heyecanla dolup taşması gibidir,
İş çıkışı kendini bir kitapçıda yemek kitapları ararken bulman ve okuduğun şeyleri bir an önce yapıp oluşacak mucizeye tanıdıklık etmeyi beklerken ki zamanın geçmemesi gibi yani..
Dışarıda yara aldıkça, kalbine hüzün çöktükçe daha çok hayat verir mutfak sana.
Ve bu aşkı kolay kolay kimseye anlatamazsın.
Ta ki yıllar sonra karşına çıkıp, sen doğru olanı yaptın diyecekleri ana kadar.
Hani sevgilinin kollarında huzurla – hiç bir şey düşünmeden – uyursun ya.
İşte o denli dinledirir mutfak seni. Acıları kesen bir morfin misali, dinginlik katar ruhuna.
Uzaklaşırsın – günlük stres ve telaşlardan – acılardan çoğu zaman.
Zaman geçtikçe sevgilin ile birbirini tanırsın ya hani,
İşte o zaman daha güvenli, keyifli olursun. Saçlarına daha çok dikkat edersin, aynaya bakınca kocaman aptalca bir tebebssüm takılır yüzüne...
Böyle bir şeydir, mutfağı tanıman, hissetmen. Bir şeyler öğrendikçe, tecrübe edindikçe daha güvenli yürürsün soyunma odası ile mutfak arasında ki o ‘’ hayallerine giden yolda ‘’. Beyaz ceketi giyip aynaya baktığında, gurur dolar göğsüne. Gözleri dolar senin gelişimini izleyen sevdiklerinin...
Doğru zamanda, doğru adımı atmalı elbet.
Yanlış bir insanın senin hayatından tüm umutlarını, tüm zamanını, güveni çalması gibi.
Yanlış bir işletme, yanlış kişiyi idol alma ve üzerine takınacağın en ufak bir ego bile,
Silip atabilir onca emeğini, zamanını. Başa dönersin. Bu kez daha korkak, daha çaresiz biçimde...
Ve sonra evlenirsin. Artık hayatının her anındadır eşin. Gecende, gündüzünde.
Mutfakta bir süre o denli işleyecek yaşamına, bir meslekten çok bir yaşam tarzın haline gelecek.
Onsuz bir anın olmayacak asla. Bankaya bile gittiğinde, aşçı olduğunu öğrenen herkes senden bir tarif isteyecek Şakası bir yana, artık o dünündedir, anındadır ve geleceğinde...
İşte aşkın meyvesi ‘ Çocuk ’
Çocuğun olduğunda hayat senin için yeniden başlar artık. Hayatının neşesi, telaşı, anlamı olur.
Mutfakta da bir zaman sonra çırakların olacak. Çocukların yani. Onları eğiteceksin, iyi ve düzgün bir aşçı olmalarını doğru bilgiler ile sağlayacaksın. Onların başarısı seni onurlandıracak.
Yıllar sonra ‘ sayende ustam ‘ sayende başardım diye ziyaret ettiklerinde seni. Evlatlarının ve torunlarının ziyaretleri kadar mutlu edecek seni...
İşte böyle aşıklar ve aşçılar...
İkisi bir bütündür. Aynı hissiyatı farklı şekillerde hissetmektir.
Sevgiyle, lezzetle, aşkla...
Gönderen Firkan Gülaydın zaman: 06:10 Hiç yorum yok:
Gönderen Firkan Gülaydın zaman: 06:06 Hiç yorum yok:
Peynirin tam olarak ne zaman üretildiği halen tam olarak bilinmiyor. Bazı araştırmalar, peynirin ilk defa MÖ 6500-5000 yılları arasında bugünkü Makedonya ve Yunanistan’da ortaya çıktığını gösterirken, kimi kaynaklar Polonya’da ortaya çıktığını gösteriyor.
Bu konu üzerine çalışmalar yapan Princeton Üniversitesi Mühendislik ve Bilim departmanı dekan yardımcısı Peter Bogucki ve ekibi, peynir tarihinin aslında bilinenden çok daha eski olduğunu bir kaç yıl önce kanıtladı. 30 yıl önce başlayan ve 2012 yılında sonuç veren arkeolojik araştırma sonuçlarına göre ilk peynir MÖ 7000’de Polonya’da ortaya çıktı.
Yapılan kazılar sonucunda çeşitli çömlekler bulundu. Bu çömlekler arasında süzgeç olarak kullanıldığı tahmin edilen, delikli çömleklere çeşitli biyokimyasal analizler yapıldı. Yapılan bu analizler, çömlekte bulunan maddenin süt yağı olduğunu kanıtlarken, çömleğin muhtemelen peynir üretiminde kullanılan bir filtre olduğunu gösterdi.
Bu alanda uzman bir çok araştırmacıya göre Neolitik dönemde yaşayan çiftçiler hayvanlarını özellikle peynir üretmek için besliyordu. Bunun nedeni bölgedeki halkın laktoza duyarlı olmasıydı. Laktoz, yani süt şekerini, sindiremeyen yerliler çareyi çok daha az laktoz içeren peynirde bulmuştu.
Dr Bogucki “O zamanlar bir çok insanın laktoza duyarlılığı vardı. Peynir içindeki laktoz oranından dolayı hem kolay sindirilen hem de oldukça besleyici bir gıdadır. Bu yüzden halk sütten ziyade peynir tüketmeyi tercih ediyordu” dedi.
Peynirin tam olarak nerede ve ne zaman üretildiği tartışıla dursun, hem fikir olunan bir gerçek peynirin eski mitolojideki önemi. Eski Yunan mitolojisinde peynir insanoğlunun ilk ürettiği yiyecekler arasında. Özellikle keçi, keçi sütü ve keçi peyniri Yunan mitolojisinde ayrı bir öneme sahip. Zeus’u çocukken besleyen canlının keçi Amatlheia olması da bunun en büyük kanıtı. Muhtemelen tamamen şans üzeri üretilen peynir, özellikle MÖ 5000 yıl önce Mezopotamya’ da gelişti. Bu dönemde bulunan duvar resimlerinde peynir yapımının inceliklerini öğrenmek mümkün.
Günümüzde peyniri sabah, öğle, akşam her öğün tüketiyoruz! 2013 yılındaki verilere göre Türkiye’de kişi başı peynir tüketimi 16.5 kg. Bu oran Avrupa’da ki diğer ülkelere göre daha az olmasına rağmen ( 17.3 kg), Amerikaya göre daha yüksek (15.07kg). Bakalım 10 yıl sonra kişi başı peynir tüketimi kaç kg olacak..
Uzun yolların arkadaşı olmadığımızı ikimizde biliyorduk.
Hayal kuruyorduk sadece
Gülmüş ve gülüşmüştük
Çünkü yaz böyle birşeydi.
Pazar'a bir kaç saattimiz kalmışken radyoya kulak verdik.
Aklım mı uzuyor, yollar mı belli değil şimdi...
Kayarken tekerler yangın asfaltta
Ellerin uçurumlarda kayıp.
Ve bütün gezegeni saracak kadar büyük...
Şimdi burada değilim.
Ne kadar kırılganım oysa
Ne çok şey var giden zoruma
Benimde kimsenin anlamasını istemediğim aslında
Ötelediğim şeyler geliyor aklıma
Ne kadar uzağa gitsem de her yer aynı mesafe, aynı gökyüzü ve hep aynı bulut tepemde...
Gönderen Firkan Gülaydın zaman: 05:52 Hiç yorum yok:
Yan masamda oturuyorlardı.
Belli ki çook mutlulardı.
"Seni seviyorum" dedi adam.
Ellerinin arasına aldı ellerini, devam etti konuşmaya:
"Ve hep sevmek istiyorum.."
Gözlerinin içi gülüyordu kadının.
"Ben de.............. ben de seni seviyorum ve hep de sevmek istiyorum" diye haykırdı.
Bu anı epey beklemişlerdi belli ki.
Sarıldılar sık sıkı.
Tam da o anda, girmek istedim aralarına:
"Sevmek ne demek senin için?" diye sormak için adama.
"Ya 'sevilmek'ten ne anlıyorsun sen?" diye sonra, kadına.
Birini "istemek" ne demek..?
Birisi bize "bizi sevdiğini" söylediğinde; "sevmek"ten ne anlıyorsak, "sevince" ne yapıyor / ne söylüyorsak, özetle "biz birisini nasıl seviyorsak" onu bekliyor oluyoruz karşımızdakinden.
Bizi "öyle" sevdiğini, seveceğini sanıyoruz.
Geçenlerde "sana sırılsıklam aşık oldum ben" dedi, değer verdiğim birisi.
Eh, böylesi bi' cümleyi duymayı kim istemezdi ki?
Sonra dedim ki "Senin için 'aşık olmak' ne demek?"
Gözleriyle gökyüzünü taradı.. geçmişe gitti.. bakışlarından anladım.
"O'ndan başka bi' şey düşünememek" dedi.
Masaya dayadığım dirseklerimi bileklerime kadar geri çektim, sırtımı sandalyeye dayadım.
"Ama düşüneceksin, biliyorsun değil mi? Dışarıda ikimiz için de koccccaman bi' dünya var. Eski eşin, çocukların, işin, ayakta durma mücadelen, dostların, hobilerin, korkuların, beklentilerin............. Yani; 'benden önce'n var senin. Ve an gelecek, benden başka şeyler de düşünmek durumunda bırakacak seni 'o' hayat. İşte, asıl o zaman, aynı coşkuyla söyleyecek misin bunları? Ben 'asıl o zaman' neresinde olacağım hayatının? Beni 'dünyan' yapmak yerine, 'dünyana alacağını söyleseydin'............. Böylelikle ben de ilginle, sözlerinle, jestlerinle kendimi 'kraliçe' zannetmeseydim.. Bu illüzyona kanmaktan çekinmeseydim.. İstemeden de olsa, 'vaatlerle aldatmasaydık' birbirimizi.. Üzülmemiz bu kadar 'garanti' olmasaydı eninde sonunda.."
"Sen 'an'da değilsin şu an" dedi.
"Aksine, fazlasıyla 'an'dayım" dedim.
Tutmak istediği ellerimi, sakince, dizlerimin üstüne koydum.
"Aşk insana her şeyi yaptırır. Bana da bunları söyletiyor şu anda" dedi.
"Hayat da öyle, inan.." dedim.
"Hani 'an' dedin ya.. İşte o 'an' geldiğinde, elimi hiç düşünmeden bırakacaksın. Arka sıralara atacaksın. Adı artık 'aşk' olmayacak. 'Alışkanlık' belki.. ya da 'kesinlik'.. 'Hayatının merkezine koyduğun o kadın-ben, artık 'uydu'n olacağım yüksek ihtimal. Ve bu senin 'benimle yola çıkma sebebin' olmayacak. Hatırlayacak ve hayıflanacaksın. Gözlerime baktığında, baştaki o 'şey'i bulamayacaksın. Eksileceksin an-be-an. Belki de, ben sana 'çoğalırken', sen azalacaksın."
"Ben sana bu kadar duygusal yaklaşırken, senin bu denli teknik olman......." dedi ama devamını getiremedi.
Bi'kaç dakika öylece oturduk.
Denizin mavisi göz alıyordu.
Birazdan yağmur yağacaktı, bulutların hızla dizilişinden, rüzgârın şiddetinden, sıcağın hiddetinden hissediliyordu.
"Belki acılarımdır, attığım kimi yanlış adımlarımdır bunun sebebi" dedim.
Susuyordu.. bakıyordu.. anlamaya çalışıyordu.
"Ve inan bana, insan -neredeyse hiçbir- acıyı karşı taraftan almaz. Kendine yaşattığı, kendine lâyık gördüğü, vazgeçemediği, bırakıp gidemediği o yıllar / yollar var ya hani........... onlar işte."
"Ben seni incitmem ki.. kıyamam ki.." dedi.
Ellerimi sıkıca birbirine kenetleyip, dizlerimin arasına gizledim.
"Dedin ya 'aşk, ondan başkasını düşünememek' diye.. Keşke, benden başka şeyleri de düşünebilseydin. Keşke beni onlarla birlikte düşleyebilseydin. Keşke bana dünyanı anlatıp, beni onların arasına davet edebilseydin. O zaman bana, sabah da-akşam da-aç da-tok da- aşık kalabilirdin.. Kim bilir, belki yıllarca........."
"Yani?" dedi sıkıntılı ve sabırsız bi' ses tonuyla.
"Yani.." dedim, "Hayat sana benden başka şeyler düşündürdüğünde de aklındaysam, beni o zaman da hâlâ 'sağında' istiyorsan, benden güç alıyorsan-bana güç veriyorsan, gözlerinin içini güldürebiliyorsam, mesajlarla değil sesimle-kucaklayışımla-varlığımla giderebiliyorsan ancak özlemini, sabah uyandığımızdaki o ilk halimle de beni sarıp sarmalamayı istiyorsa kolların, güveniyorsan bana ve sırtını dayayabiliyorsan, kalbin kadar aklın da onaylıyorsa beni, ellerimi sıkı sıkı tutuyorsan, onca kalabalığın içinde -sadece- beni görünce ancak yumuşuyorsa yüz hatların, sadece benim tenim dindiriyorsa arzularını, huzurluysan, benden eminsen ama bu 'emin olmak' seni başka yola saptırmıyorsa, beni 'hayat gardrobunun' bambaşka bir gözüne koyuyorsan ama 'gardrobunun bütününde' de yerim varsa, sesini duymadan yapamıyorsan ama sesini duyduktan sonra hayatındaki zorluklar artık eskisi kadar korkutucu-yorucu gelmiyorsa, kendini yalnız hissetmiyorsan artık, 'orada seni seven-senin için var olan' biri varsa, kokusunu kilometrelerle öteden alabiliyorsan ve hatta hiç beklenmedik bi' anda onu karşında görüyorsan, deriiiin nefes almak gibiyse onunla olmak, enerjisiyle seni 'gitmek istediğin yere' taşıyan, 'hem benzinin-hem araban-hem yol arkadaşın hem müziğin olan erkekse yanındaki, 'kalbinle / aklınla yapabileceklerine seni kayıtsız şartsız inandıran'sa, bi' an önce sarılıp uyumak için dakikaları sayıyorsan, hattâ olduğun yere falan bile bakmadan her fırsatta dokunuyorsan bi' şekilde bi yerine................. İşte O'dur aranan........ ve işte benim için O 'aşk'tır."
"Bu da senin 'aşk' tanımın işte" dedi.
"Bence bana karşı bunları hissetmiyorsun sen" dedi.
"Hattâ, sanırım ben de 'senin tanımına göre' sana aşık değilim sanırım galiba. Çünkü hayatımın içine seni yerleştirirken kaza yapabilirim, belki seni bu anlamda incitebilirim bile.." dedi.
"İyi de, bu neyi değiştirir ki? İki insan 'aynı his ve beklentilerle' aşık olamayabilir birbirine.." dedi.
Bıkkınlıkla, kendi yanıtını kendisi verdi sonra:
"Ama o zaman da, benim sana aşık olmadığımı düşünebilirsin tabii. Ben de her fırsatta 'aslında sana ne kadar aşık olduğumu ispat etmek zorunda kalırım; üstelik bunu senin yöntemlerinle yapmaya çalışacağım bi' süre sonra yorulurum.. kalakalırım" dedi.
"Aşk bu kadar teknik değil yine de bence.. Senin bahsettiğin 'sevgi' olmalı" dedi.
Sustukça, O'nun hakkında yeni yeni şeyler öğreniyordum.
Anlattıklarım, O'nun "sevgi" tanımına daha çok uyuyordu.
Ve ilginçtir; O'na göre sevgi, aşk ile "birlikte" yürümezdi.
Al işte........ "bi' çakışma daha"ydı......
Gözlerinin içine baktım şefkatle.......... sustum.
"Bir gün birisine ellerimi uzattığımda, her gün aşkla bakacağım gözlerine. Anlattıklarının aksine, ben 'severek, aşkla' yürüyeceğim onunla. Kaç gün/ay/yıl süreceği umrumda değil. Saniye düşünmeden, yepyeni bi' hayat kuracağım onunla. Söz vermeden.. söz istemeden.." dedim.
Kahvelerimizi bitirip vedalaştık.
Arabama bindiğimi hatırlıyorum.
Ve bi' süre motoru çalıştırmadığımı.
Birinin kalbime dokunmasını ne kadar da özlediğimi..
Penceremi açıp, yağmurun ilk damlalarına temas etme çabamı.
Göz pınarmarımda biriken damlalar, havadan düşenlere oranla sanki daha hızlı, daha acımasızdı.
Halbuki insan ne çok istiyor aldanmayı..
Ne çok arzuluyor, birisi tarafından "istenilmeyi"..
Bu sözcükleri duymak için gün sayıyor.. hayal kuruyor.
Hepsi; bir an için dahi olsa "uçmak" için........ değil mi?
Bilmiyor işte........... bilmiyor.
Zira beni, zemine çakılmak daha çok düşündürüyor.
"Güvenmek, güvenli alanda olmak" gibi değerleri olan birisine "aşık olduğunu" söylemek için nasıl da hatalı cümleler bunlar...........
Aslında hata değil onunki......... hayır......... aksine, 'kendi yol' bu.. hem, beni de tanımıyor.
İstemeden de olsa, kaybettik -belki de gerçek olabilecek- bi' ilişki ihtimalini gibi görünüyor.
(Teselli: Başından olması daha iyi.)
'Söyledikleri' ile 'kastettikleri' arasındaki bağı, 'anlatmak istediği' ile 'anlaşıldığını düşündüğü' kısmı, 'değerleri' ile 'algıları' arasındaki râbıtayı düşünmeden yaşayamıyorum.
Allah'ım.. bi' de benimkiler var tabii..
Bu kadar zor mu gerçekten?
Bu kadar uzun mu yol?
Ya da....... artık daha çabuk mu yoruluyorum?
Kim bilir.... alacak derslerim bitmemiş de olabilir daha........... bilemiyorum.
Gönderen Firkan Gülaydın zaman: 05:50 1 yorum:
Gönderen Firkan Gülaydın zaman: 05:48 Hiç yorum yok: