Hepimizin hayatında seçimler vardır. Hiç seçmediğimizi düşündüğümüzde bile bir şeyleri ya da birilerini seçeriz. Seçim kaçınılmazdır.Belki bazılarınız “Benim hayatımda hiç bir şeyi seçme şansım olmadı. Sürekli dayatılanları yaşadım” diyebilir. Elbette evliliklerde bazı kişiler istemeden evlenmiş ya da evlendirilmiş olabilir. Ancak orada da bir seçim söz konusudur. Herkes o evliliği yürütmek zorunda değildir. Bazıları evliliğini yürütmeyi seçebilir bazıları ise sonlandırmayı...
Hangi seçimi yapmış olursak olalım seçimlerimizin bir ya da bir kaç nedeni vardır. Biz bunların bir kısmını bilebiliriz ancak pek çoğunu bilmeyiz ve “kısmetti oldu” deriz. Çünkü tıpkı seçimlerimiz gibi kendimizin de bilemediğimiz yönlerimiz vardır. Bir görüşe göre kişiliğimizin dört farklı yönü vardır. Bizim bilip başkalarının bilmediği yönümüz, başkalarının görüp bizim algılamadığımız yönümüz, hem bizim hem de başkalarının görebildiği yönümüz ve bir de ne bizim ne de başkalarının bilmediği karanlık yönümüzden sözedebiliriz. Peki nasıl oluyor da biz kendimizi bilemiyoruz? Elbette insan canlısı oldukça karmaşık bir canlı türü. Belki insanın kendisini anladığında pek çok şeyin de cevabı bulunmuş olacak. İnsan biyo-psiko-sosyal bir varlık. Yani hem biyolojik özelliklere sahibiz yani genlerimizden getirdiğimiz özelliklerimiz var, hem psikolojik bir yanımız var, hem de sosyal bir varlığız. Yani sosyal çevre bizim kişiliğimizi etkilediği gibi, psikolojik özelliklerimiz, psikolojik gelişmemiz, travmalarımız, öğrenmelerimiz ve pek çok etken bizi yani beni oluşturuyor. Bu oluşumda elbette her şey bu kadarla sınırlı değil. Dolayısı ile kendimizi tanımamız ve seçimlerimizin nedenlerini bilebilmemiz o kadar kolay olmuyor.
Yaşamımızdaki belki de en önemli seçimimiz eş seçmektir. Çünkü onunla hem duygusal, hem maddi, hem de sosyal bir ortaklığa evet demiş oluruz bu seçimle.Çocuklarımızın babası veya annesi yaparız o kişiyi ve akraba oluruz. İyi ve kötü günümüzü paylaşır yoldaş oluruz. Maddi kazancımızı paylaşıp iş ortağı ya da sermaye ortağı oluruz. Sevgili oluruz, aşık oluruz, gurbette can yoldaşı oluruz, arkadaş oluruz, sırdaş oluruz, derttai oluruz. Bunları olabiliyorsak mutlu oluruz. Zaten de yaşamanın en büyük anlamı bu değil mi, insanca yaşayıp mutlu olmak? Peki neden O’nu seçtim? Hiç bunu düşündünüz mü?
Evlilik iki kişilik bir danstır. Biz bu dansı anne babamızı gözleyerek öğreniriz. Onların dansına bakarız. İzleriz, algılarız ve içselleştiririz. Büyüdüğümüzde kötü bir aile ilişkisinden geliyorsak eğer, biz öyle olmayacağımıza söz veririz. İyi dans eden, evliliğini iyi yöneten bir ailede büyüdü isek pek sorun yok. Ancak dansı ahenkli olmayan bir ana babanın çocuğu isek nasıl seçimler yapıyoruz? Neden seçiyoruz ve biz nasıl bir dans şekli benimsiyoruz? Gelin onu da başka bir yazımızda yanıtlamaya çalışalım. Sevgi ve dostlukla kalın .
Dansınız hep güzel olsun...
HÜLYA AYAZ ÇAMLIK