28 Nisan 2017, Cuma 8:11
Artık zor durumda olan insanlara yardım etmek yerine cep telefonuyla onların videosunu veya fotoğrafını çekmek revaçta.
Herkeste cep telefonuyla fotoğraf veya video çekme merakı baş göstermiş durumda.
Akıllı cep telefonları, yalnızca zamanımızı, paramızı çalmakla, huzurumuzu kaçırmakla kalmadı, aynı zamanda aklımızı da alıp götürdü.
Normalde kafalarımızı kaldıramadığımız akıllı cep telefonları, insanlığımızı da köreltti.
Lefkoşa’da 20 Nisan Perşembe günü 37 yaşındaki Gamze Pehlivan, imam nikahlı eşi Suat Aşır tarafından 39 bıçak darbesiyle katledilirken birçok kişi olayı cep telefonlarıyla videoya çekiyordu.
Bir insan öldürülürken, film seyredercesine rahat video çekmek insanlık değil gerçekten.
Gamze Pehlivan’a yardım etmeye çalışan, katille karşı karşıya gelen ve olayın gerçekleştiği üniversitede doktora eğitimi gören itfaiye memuru Hüseyin Değirmenci, bu konuda yaşadıklarını hem sosyal medyada paylaştı, hem de Yenidüzen’de Mert Özdağ’a anlattı.
Hüseyin Değirmenci, katille cebelleşirken kendisini kameraya çekenlere sert tepki göstererek, “İnsanlığın öldüğünü anladım” dedi.
“Kız veya erkek olsun insan yanmakta olan bir kadına niye yardım etmez anlamıyorum. Haydi onu anladım, korktular diyelim, peki kameraya almak nasıl bir mantık? Bu olayı alıp eve götürüp annene mi, eşine mi yoksa çocuğuna mı göstermekti niyetin? ‘Lütfen telefon verin polisi, ambulansı arayacağım’ dediğim zaman yüzlerindeki ifadeyi, öleceğim fakat unutamayacağım. İnsanlığın öldüğünü anladığım gün diye tarihime geçecek olay günü...”
Değirmenci’ye hak verememek elde değil...
Benzer bir olay da dün yaşandı.
Lefkoşa’da, bir apartmanın 5’inci katına çıkarak intihara teşebbüs eden bir genç, polisin üç saatlik ikna çalışmalarının ardından bulunduğu yerden indirildi ancak bu olay da vatandaşların cep telefonu şovuna dönüştü.
Apartmanın tepesindeki genç ciddi mi, şov mu yapıyor, dikkat mi çekmeye çalışıyor bilemeyiz ama sonuçta bir an boşta bulunsa, ayağı kaysa beşinci kattan yere çakılacak.
Yani o kadar da eğlenceli gencin durumu ama meraklı vatandaşlar, sanki dansöz çeker gibi cep telefonlarına sarıldı.
Görevli polisler intihar etmek isteyen genci ikna etmeye çalışırken, olay yerinde toplanan insanlar, cep telefonlarına sarılarak olayı videoya çekiyor, ya da fotoğraflıyordu.
Çektiklerini anında sosyal medyada paylaşanlar hatta canlı yayın yapanlar bile vardı.
Bir süre önce başka bir intihar girişiminde yine aynı şey olmuştu. Ne kötü bir durum bu böyle? En kötüsü de çok çirkin bir şey yaptığının farkında bile olmaması insanların...
Aslında benzer durumları dünyada da görüyoruz. Haberlere konu oluyor, vatandaşların duyarsızlığı, yardım etmek yerine mağduru cep telefonuna kaydetmek bir dünya sorunu.
Elimizden bırakamadığımız cep telefonlarının faydasının yanı sıra yığınla da zararı var.
Gazetelerde yer alan “Akıllı telefonlar aileyi olumsuz etkiliyor” başlıklı haber gözünüze çarptı mı?
İngiltere Dijital Farkındalık kuruluşunun yaptığı araştırmaya göre, anne- babaların aşırı cep telefonu kullanması aile hayatını olumsuz etkiliyor.
2 bin çocuk, anne- babasının yemek sırasında cep telefonu kullandığını söylemiş...
Dediğim gibi, sorun yalnız bizim değil, dünyanın sorunu ve tüm dünya bu çaresiz gibi görünen dertle uğraşıyor...
Teknoloji güzel şey ama “aletlere bağımlı hale getirerek” bizi robotlaştırıyor.
Örneğin akıllı cep telefonları, hayatımızı kolaylaştırırken, duygularımızı köreltiyor, insani paylaşımlarımızı azaltıyor.
Bazen eski teknolojisiz günlerimizi özlüyorum.
Ben 1968 yılında elektriği olmayan bir köyde doğdum, gözümü açtığım en teknolojik alet pilli radyoydu...
Elektrik olmadığına göre tabiatıyla televizyon, buzdolabı, çamaşır makinesi bile yoktu.
Bugünkü teknolojik aletlerin hiçbiri yoktu, olmaması bir yana hayal bile edemezdik onları.
Ancak mutluyduk, daha muhabbetliydik, yakınlarımızla daha fazla buluşurduk, daha çok sinemaya giderdik, daha çok kitap okumak için zamanımız olurdu...
Babam bize geceleri gaz lambası ışığında roman okurdu. Babamın bize okuduğu romanlar halen hafızamdadır.
Oğuz Özdeş’in “Karapençe” serisini hiç okumadım ama akşamları babam okuduğu için tümü aklımda...
Sanki eskiden birçok şey daha içtendi, daha insaniydi, daha fazla emek veriyorduk her şeye, dostluklara bile.
Elektriksiz ve elektronik aletsiz yaşayamayız herhalde artık ama teknolojiyle birlikte insanlığımızı kaybetmemeyi de öğrenmeliyiz.