20. Osman Balcıgil
@derya_s·05 Ara 15:06
“Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın.”
- Münir Nurettin Selçuk
Nisa Nisa, bir alıntı ekledi.
@Nisa84·28 Kas 23:46·Kitabı okudu·Beğendi·Puan vermedi
Bana Sen Söylemiştin Bu Hüzünlü Sözcükleri.....
Münir Nurettin Selçuk'un bir bestesi vardır, bilirsiniz...
''Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın, der. Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı, beni bensiz bıraktın...
'Kendimden başka kimsem yoktu benim.’
Bir Cihan Kafes, İclal Aydın
@Defne1453·29 Eki 19:25
Beni Kör Kuyularda Merdivensiz Bıraktın - Münir Nurettin SELÇUK
@ugursalan·29 Eki 12:03·Kitabı okudu·Beğendi·9/10
Hiçbir şey istemiyorum. Münir Nurettin Selçuk istiyorum: Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın.
Kırk Oda, Murathan Mungan
Sayfa 98 - Metis Edebiyat
@Drkitapsever·20 Eki 09:03·Kitabı okudu·Puan vermedi
Münir Nurettin Selçuk söylüyordu.
"Ne doğan güne hükmüm geçer. Ne halden anlayan bulunur.”
Fatime Nican, bir alıntı ekledi.
@FatimeNcn·17 Eki 13:52·Kitabı okudu·Beğendi·Puan vermedi
"Ne doğan güne hükmüm geçer. Ne halden anlayan bulunur."
Sayfa 155 - Everest Yayınları
Düzenlendi: 22 Eyl 22:44Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@futca·22 Eyl 21:37
Herhangi Bir Sıkıntı
İnsan en çok kendi sıkıntılarından bahsetmek istiyor. Nereden çıkacağı hiç belli olmayan ama sizi bir yerden yakalayıp çepeçevre saran, cümlelerin altlarına gizlenmiş sıkıntılar.
Bilmediğim ve sebepsiz yere sevmediğim şehirlerin sabahlarına uyanmaktan hep nefret ettim. Ben artık bilindik sabahlara gözümü açmak istiyordum. Pencereden sızan güneş ışığı, sabah esintisi, uçuşan perdeler, sokaktaki sütçünün bağırışı, kuşların ötüşü…
Anlayamıyordum, hiçbir şeye anlam veremiyordum. Bilmediğim birtakım şeyler oluyordu: Beynimin içinde, çevremde, her yerde. Kapalı kapılar ardında herkes kendi bildiğini okuyordu. Kavrayamıyordum. Düşüncelerime yenik düşmüş sadece olan biteni seyrediyordum. İyi bir seyircisiyimdir aslında ben hayatın. Susarak bekleyen. Konuşsam ne değişecek? Kocaman bir boşluk. Giderek büyüyecek. Büyüdü belki. Ben fark etmeden.
Zaten ne olduysa bundan dolayı olmadı mı? Fark edemediğim, müdahale edemediğimden. Onca zaman çabaladım da ne oldu? Hiçbir şey olmadı. Üzüldüğümle kaldım. Kendimi paraladığımla kaldım. Tükettiğimle kaldım. Eklem yerlerimden sızan bir ağrı var şimdi. Giderek büyüyor. Bütün vücudumu kaplıyor. Ben bu değilim. Ben bu değilim. Ben bu değilim…
Her gün olanca şefkatiyle kaldırıyorum kendimi, yattığım yerden. Çayı demliyorum. Güzel bir kahvaltı hazırlıyorum, ince eleyip sık dokunan cinsten. Bardaklara çayı dolduruyorum. Vakitlice bir “Münir Nurettin Selçuk,” yerleşiyor iki dudağımın arasına. Kahvaltı bitmiş. Toparlayıp, kaldırıyorum. Ben henüz kendimi hiçbir şeye hazır hissetmiyorum.
İçimde hiç tanımadığım nereden gelmiş olduğunu bilmediğim ama sanki buranın yerlisi değilmiş de hep orada oturmuş ve hiç gitmemiş gibi yerleşmiş; orayı kanıksamış bir sıkıntı vardı.
“Kalk, hazırlan hadi,” diyor aceleci, korkusuz tarafım. "Şimdi çıkarsak belki son otobüse yetişebiliriz.”
“Gidemeyiz ki, gitsek bile kendimizi dönüp dolaşıp hep aynı belirsiz izdüşümlerde buluruz. Bulmak ne kelime, çakılırız. Her taraf tarumar vaziyette zaten. Fazla acıya yer yok,” diyor her şeyden sıkılmış, alışmış, zamanı geçirmenin yollarını arayan korkak tarafım.
“Kurtulamıyorsan bu sıkıntılardan, onlarla yaşamayı öğreneceksin.” diyerek kalkıyor ayağa. Çay dolduruyor kendine, demli. Tekrardan oturuyor masaya.
“Ne demek istedi şimdi bu,” diye soruyor sorgulayıcı gözlerle çevresini süzen meraklı tarafım.
“Arada bir de olsa doğru şeyler söylüyor,” diyor kolay kolay hiçbir şeyi beğenmeyen tarafım.
“Bize bir şeyler anlatmak istiyorsun belli ama bence sen de anlatmak istediklerini kelimelere dökemiyorsun. Ortalığı velveleye verip, tüyme derdindesin. Yemezler. Biz böyle bir şeyi istemiyoruz. Lütfen olayları çarpıtmadan başladığımız yere tekrardan dönelim,” diyor. Acaba konuştuğum zaman başkaları üzülür mü üzülmez mi diye hiç düşünmeden konuşan tasasız, keskin dilli tarafım.
“Bu münasebetsiz lakırdıya bir son verin,” diyerek çay kaşığını, elimde tuttuğum çay bardağına vuruyorum. Bence artık herkes geldiği yere geri dönmeli. Masadan alın utançlarınızı. İstediğiniz özürden başlayabilirsinız. Süreniz bir yaşam dakikadır. Takıldığınız sorular müessesenin imkansızlığıdır.