Derler ki var Vâmık u Mecnûn aceb değülDağılmış ola âteş-i ışkum şerâresi....
Serüvene koşmak için trenler bekliyorsan,Güneşi yakalayıp gözlerine yerleştirmek için,beyaz yelkenlerin gelip seni almalarını bekliyorsan,Yarına inanmak için günbatımına,İyi kalpli görünmek için zayıflığa,Ve güçlü görünmek için öfkeye ihtiyacın varsa;Demek ki,Hiçbir şey anlamadın!
(Dostlarım bana derler ki, acıdıklarından: “Yahu kardeşim, canına kastın mı var? Kendine biraz dikkat etsene, canın yedeği yok, acı biraz kendine” Ben de onlara derim ki: “Can için gam çekmeye değer mi hiç; neticede bir can, en fazla ne olur can; çıkar. Sevgili değil ya bu üzerine titizlenelim")
Bir gün bir çiftçiyle oğlu çiftlikte günlük işlerini yaparken sahipsiz bir at çıkagelmiş. Adam atın üzerinde herhangi bir damga görememiş. Atı önlerine katmışlar. Onlarda kendi atlarıyla atı takip etmeye başlamışlar.At çiftlik çıkışında bir yola sapmış ve bir süre gitmiş. Sonra yandaki gölü görmüş ve su içmek için yoldan çıkmış. Su içmeyi bitirince çiftçi onu tekrar yola çıkarmış. Bir süre daha gittikten sonra bu sefer atın karnı acıkmış ve çimenlik bir yere gitmiş. Karnı doyunca çiftçi onu tekrar yola çıkarmış.Bu şekilde at birkaç kez daha yoldan çıkmış. Her seferinde çiftçi onu yola çıkarmış. Sonunda akşamüstü bir çitliğe gelmişler.Çiftliğin sahibi yanlarına gelmiş ve şaşkınlıkla şöyle demiş:‘Bu benim atım inanamıyorum. Peki bu atın bana ait olduğunu nasıl anladınız?’ Atı getiren çiftçi , atın sahibine şöyle demiş:‘Ben bulmadım. Att kendisi buldu. Benim tek yaptığım onu yolunda tutmaktı.’Çocuklarımızın veya birlikte çalıştığımız insanların hedeflerine ulaşmalarını önleyen en büyük engel, sürekli bizim onlara karışmamız ve onların yerine kararlar vermemizdir.Yapmamız gereken onlara güvenmek, sorumluluk üstlenmelerini sağlamak ve doğru yolu göstermektir.Bundan sonrası tamamen onların sorumluluğunda olmalıdır.
Herkese selamlarımı ileterek geçmiş de olsa bayramınızı kutlar, nice hayırlı bayramlar dileyerek söz başı yapayım... Aslında bloğa geçip böyle duygu ve düşüncelerimi ifşa etmem vaki değildir, lâkin ayrılığın verdiği özlem ve yeterince ilgilenemememin mücrimliğinden olsa gerek geçtim klavyemin başına :)Bu sıralar yoğun olmamdan biraz da kendimi sükûta gark etmiş olmamdan kaynaklı uzak kaldım buralardan. En iyisi P.Neruda'nın bir sözünü paylaşayım suskunluklara itafen;