“İnsan olmak” zor iş…
“İnsan olmak” zor iş. Yapman gerekenler var, yapmaman gerekenler var. Neyin ne zaman gerekli olduğunu seçebilmek için tecrübe ve bilgi, karar vermek için akıl gerekir. Aklın ne ölçüde kullanıldığı bir yana, onu baskılayan duygular var, heyecanlar var… Hevesler ve arzular var, dış etkenler var… Yani ince bir ip üzerinde denge çubuğu ile yürümek gibi bir şey ”insan olmak…”
Sadece biyolojik bir yapıdan ibaretmiş gibi bakmamak gerekir insana. Zaten öyle de değildir. Bütün canlı varlıkların bir biyolojik yapısı vardır. Sadece insandan beklenir biyoloji ötesi yaşam ve düşünme biçimi… İnsan dışındakiler yaratılıştan formatlanan genetik özelliklerine uygun olarak, bir irade ortaya koymadan yaşarlar. Onun için sorumlulukları yoktur. Hatta onlar da insana hizmet içindir. Ama insan sorumludur her yaptığından; onun için zordur “insan olmak…”
İnsanın elinde olanlar vardır, olmayanlar vardır; olmayanları önceden seçemez; doğduğu yer, doğduğu yıl, anne-baba, cinsiyet… Bilmedikleri çoktur insanın; geleceği bilemez, sonsuzluğu bilemez, makroları bilemez, mikroları göremez, her sesi duyamaz, ömrünü tayin edemez. Bu bilinmezlikler içinde mümkün olan en doğruyu yapması gerekir insanın; bu nedenle zordur “insan olmak…”
Acizdir insan; soğukta üşür, sıcakta bunalır, yemezse acıkır, su içmezse susar… Üzülür, sevinir, acı duyar, sabırlı olması gerekir… Görüldüğü gibi çok kolay değildir ”insan olmak!”
İnsanın aile efradına karşı, insanlara, doğaya, hayvanlara hatta kendi nefsine karşı adil olması; adaleti uygulayan kişi olması gerekir. Kinden uzak durması, merhametli olması gerekir. Hoşgörülü olması gerekir. Üstelik kendisine kötülük edenlere de sevgi, sabır, merhamet ve şefkatle yaklaşması gerekir. Görüldüğü gibi “insan olmak” gerçekten çok zor!
Eksiğini görmeyenin eksikliğine, kusurunu görmeyenin kusurlarına, bencilliğinin farkında olmayanın bencilliğine, başkasının zararını kendi çıkarı olarak görenlerin acımasızlığına ve haksızlıklara karşı belli bir duruş sergilemesi gereken insanın işi gerçekten kolay değil… Özü sözü bir, içi dışı aynı, değişken değil kararlı ve gönüllere giren insan olarak, insanca bir ömür sürmeyi başaranlara ne mutlu!
Allah’ım, Sana hiçbir şeyi ortak koşmuyor, aramıza hiçbir şeyi ve kimseyi aracı koymuyoruz. Çünkü sen bize şah damarımızdan daha yakınsın. Ancak sana inanıyor, senden yardım diliyoruz. Başka hiçbir varlıktan ve güçten yardım istemiyoruz. Bu nedenle sana şirksiz iman ediyor; Resul’ünü örnek alıyoruz.
Ramazanı affımıza vesile kıl. Bağışlanmamıza sebep olacak iyi davranışlar nasip et! “Ahsen-i takvim” üzere yarattığın bizleri “Esfeles safiline” düşenlerden, hüsrana uğrayanlardan, sınavı kaybedenlerden eyleme! Mahşer günü bizi de iyilerle birlikte dirilt.
Sen esirgeyen, bağışlayan, acıyan ve çok merhamet edensin. Bizi sen yarattın ve tekrar sana döneceğiz; başka gidecek kapımız yok.