Prof. Dr. İSA KAYACAN: Ocak 2014
KONUK YAZARLAR ::: Abdülkadir GÜLER & Osman BAŞ
SULTAN ŞAİRE GÜZİDE TARANOĞLU’NUN ARDINDAN
Kadın şair ve yazarlarımızdan Güzide Gülpınar Taranoğlu’da ayrıldı aramızdan. Tarih 30 Aralık 2013. 02 Ocak 2014 Perşembe günü Ankara / Koca Camii’nde kılınan öğle namazının ardından dualarla Karşıyaka Mezarlığı’nda toprağa verildi. Öyle inanıyorum ki Nisan 2005 yılında kaybettiği eşi Dr. Bilal Taranoğlu’nun yanında Aşık Veysel’in“ benim sadık yarim kara topraktır “ dediği gerçek dostu kara toprağa kavuştu. Zaten Onun bir başka adı da “Toprak Ana” idi…Güzide Taranoğlu , uzun yıllar Ankara’da kendi kıt imkanlarıyla Gülpınar dergisini yaklaşık 30 yıl yaşattı. Gülpınar Dergisinin ilk sayısı Mayıs 1976 yılında yayın hayatına merhaba demişti.. Değerli eşi Dr. Bilal Taranoğlu’’nun vefatından bir özel sayı çıkardıktan sonra Gülpınar’ı kapatmak zorunda kaldı. ( S: 349 Mayıs 2005-Ankara )
Gülpınar Dergisi hakkında bir inceleme ve araştırma yapan Dr. Salih Okumuş, Mehmet Nuri Parmaksız ve Sabit Bayram Gülpınar’ın çıkışından Mayıs 1976 ve yine Mayıs 2005, S: 349 kadar devam eden bütün sayılar hakkında geniş bir yelpazede şairlerin, yazarların ürünlerini( şiir, öykü, deneme, tarih, çeşitli edebi yazılar ) dergide yer alan yazılarını bilimsel, tematik olarak kalıcı bir kitapta yer vermişlerdir. Bu kitabın ( Zinde Yayınevi İstanbul- 2012) hazırlaması sırdasında Güzide Taranoğlu ile yaptıkları bir konuşmada , Güzide Gülpınar Taranoğlu aynen şunları ifade ediyor: “ Ben dergi ile ilgili hesap işlerini bilmiyordum. O işlere Bilalciğim ilgilenmişti. Bu konuda çocuklarıma ve başkalarına da yük olmamak için dergiyi kapattım. Tabi her şeyin bir sonu vardır ve perdeyi kapattım. Bilal’siz hiç bir şeyi düşünemiyorum. Bilal’lin yokluğu inanın beni perişan etti.( Haziran 2011 –Ankara- 1 )
Güzide Taranoğlu Dr. Bilal Taranoğlu’nun yardımlarıyla Gülpınar’ı çıkarıyordu. Zaman zaman Ankara ‘da ki evlerinde Ankaralı şairlerle şiir akşamlarını düzenliyordu. Bu toplantılar yemekli yapılıyordu ve tüm masraflar Bilal baba tarafından karşılanıyordu. Güzide Hanımda Dr. Bilal Bey’e çok sadık ve o denli aşıktı. Şiirleninin çoğunu onun için kaleme almıştır. İşte “ Bir Dalda Bin Çiçek “ şiirler (28 Ocak 1997 ) adını taşıyan ( 768 sayfa ) bu kitabında “SENİNLE YAŞIYORUM” adını taşıyan şiirinde:
Gönlümün gençliğini, gözlerimin ferini
Senden aldığımaşkın gücüyle taşıyorum
Ömrümün mutlulukla geçen şen günlerini
Ancak senin yanında , seninle yaşıyorum
Benden ayrılmış olsan bir gün bile inan ki
Yıkılıyor başıma bu koca dünya sanki
N’olur bir kere daha şu gerçeği anla ki
Senden uzaklaşınca, sana yaklaşıyorum.( 2 )
Güzide Tatanoğlu , Toprak Ana, Dr. Bilal Bey’i çok çok seviyordu. Onun ölümünden sonra hergün biraz daha eridi ve hastalandı. Ancak sekiz yıl dayanabildi… Eşinin vefatından sonra üç dört kitap daha çıkardı ve bunların tüm şiilerinin ana teması Dr. Bilal Taranoğlu için yazmıştı…Onun için kaleme aldığı tüm şiirlerinde bir ağlayış, bir sayıklama ve bir hüzün vardı…Dünyalar tümüyle onun için karanlıktı.. Bezgin ve yorgundu…Hatta yalnızdı.. Bunca varlığa rağmen…Hayatta iken Gülpınar Dergisinin yayımlandığı günlerde birçok manevi evladı vardı,yakın dostları vardı… Son zamanlarda aramayanlardan şikayetçi, bazı serzenişleri vardı...
Yarım asırlık değerli eşi Dr. Bilal Bey onun gözlerinin aydınlık feri ve sıcacık yüreğinin yegane aşkı idi. “Seninle Yaşıyorum” adını taşıyan şiirinde belirttiği gibi “ ancak senin yanında, seninle yaşıyorum” diyordu. Ve Dr. Bilal Bey ondan uzaklaşınca o da kara toprağa yakalaştı ve kara toprak onu da bağrına basıverdi… Güzide Taranoğlu bir çoğumuzun manevi annesi idi.. Mustafa Ceylan, Muhsin Durucan, Mehmet Cem Yiğit, Unal Şönret Dirlik ve bendeniz Abdükadir Güler’in manevi anneleriydi…Benin onunla ilgili anne evlat olarak uzun bir geçmişimiz vardır. Ta 1962’lerden bu yana…Ben onu bir annem olarak bildim ve öylece devam ediyordu. Halen arşivimde birçok mektupları ve fotoğrafları vardır. Vefatında cenaze töreninde bulunmayı çok istiyordum ne yazı ki bu bana kısmet olmadı..Bu ezikliği yaşıyorum. Vefatından bir iki ay önce telefonda konuşmamız oldu. “ Hakkınızı bana helal ediniz “ diyordu. Benden sağlam bir adres istediler şiir kitaplarını gönderecekti. En son bana gönderdiği “ Duygu Harmanı ( 2009 ) adlı şiir kitabı idi…20 kitap göndermilerdi, parasız olarak şair arkadaşlarıma onun adına armağan ettim. Zaten kitaplarını hiç para ile satmıyordu…Paraya düşkün bir kadın değildi…
Güzide Taranoğlu’nun 200 ‘e yakın şiiri tanınmış Türk bestekarları tarafından bestelenmiştir. O daha küçük yaşlarda iken şiirler yazarak ünlü şairlerle tanışma ve görüşme fırsatını bulmuştur. Örnek olarak Ziya Osman Saba, Canit Sıtkı, Faruk Nafiz Çamlıbel, Yaşar Nabi ve Yahya Kemal Beyatlı ile tanışmış ve onların takdirini daha küçük yaşlarda iken kazanmıştı.. Araştırmacı yazar Abdullah Satoğlu “Edebiyat Dünyamızdan Hoş Sedamlar “ ( I ) adını taşıyan kitabında şunları bizimle paylaşıyor. “ Güzide Taranoğlu, ta ilkokul sıralarından itibaren yazmaya başladığı şiirlerini yayınlamaya cesaretini tanınmış şairlerimizden merhum Ziya Osman Saba,’nın ilgi ve teşviklerinden almıştır. Ziya Osman Saba, Güzide Taranoğlu’nun şiir yazdığını öğrenince, onunla yakından ilgilenmiş ve özel şiir defterine yazdığı: Bu duygular inhisar altına alınamaz. Muhakkak yayınlanmak lazımdır. Çok güzel şiirleriniz var. Bu arada şair Ziya Osman Saba’nın Cahit Sıtkı, Yaşar Nabi ve diğer yakın arkadaşlarıyla tanıştırmıştır.Güzide Taranoğlu’nun basın hayatına atılması ise Feyzi Boztepe tarafından Ankara’da yayımlanan “ Medeniyet” gazetesinin 1954 yılında Samsun muhabirliğini almasıyla başlar.
Dünyama sinen ışık verir gibisin
O asil varlığın meleklere eş
Cennetten süzülüp gelir gibisin
Mısralarının muhatabı olan ve birdönem Ordu Milletvekili olyarak Parlamentoya giren eşi Dr. Bilal Taranoğlu’nun ,1961 lyılında Sağlık bakanlığı Teftiş kuruluna tayınedilmesi ve Ankara’ya yerleşmesiyle basın ilişkisi dahada artmıştır. Şiir ve edebiyatla ilgili yazıları Çaba, Ankara Sanat, Sesimiz, Ajans Türk, Filiz , Eflatun, Kadın, Bahçe, Hisar, ve Yeni Adam gibi seçkin sanat dergilerinde ve sanat sayfasını çıkaran gazetelerde çıkmıştırd.1968 yılında İstanbul’da Divan Otkeli’nde bir toplantıda ünlü şair Faruk Nafiz Çamlıbel ile tanışmıştır. Kitaplarını ona takdim etmiştir. Ve Faruk Nafiz Çamlıbel kendisine “Sultan Şaire” adını vermiştir. Faruk Nafiz Çamlıbel duygularını şu şekilde ifade etmişlerdir: “ Şiirlerinizde çok güzel ve üstün duygular var. Serbest de yazdığınızı gördüm. Ama Sultanım heceyi bırnakmayın.Çünkü hem hece’de daha başarılısınız. Hem şiir dili, şiire daha güzel ahenk veren hece’dir. ( 2 )
Evet Toprak Ana Güzide Taranoğlu için ne söylenye ve ne yazılsa yeridir. Şiirlerinin ve Türk edebiyatına olan katkıları yanı sırası el emeği ve göz nuru dökerek bir de etamin üzerine İstiklal Marşı ve Atartük’e ait birçok sözleri iplikle kaneviçe üzerine özenle yazıp 1972’lerde bir sergi bile açmış ve bunun tüm gelirini THK ‘na armağan etmişti…Bu alanda emek veren idealist bir Türk kadınıdır. Samimi bir Cumhuriyet ve Atatürk hayranıdır.28 Ocak 1922 Üsküplü bir babanın kızıdır. Babası asil bir aileden gelen Üsküp’ün Hacı kamberoğulları ailesinden Tahir Efendi’nin oğlu Rifat Bey’ in kızıdır….
Her yönüyle örnek bir Türk kadını olan Güzide Gülpınar Taranoğlu ,sosyal ,toplumsal ve kültürel alanda hizmetleri yadsınamaz. Onu 92 yaşında iken aramızdan ayrıldı. 28 Ocak doğum gününe kavuşmadan elveda etti…Başta Sayın Taranoğylu ailesine ve sevenlerine, yakınlarına, dotstlarına ve sanat dünyasına başsağlığı diliyorum. Bir manevi annem olarak tanıdığım Güzide Gülpınar Taranoğlu’na Allah’tan gani gani rahmetler diliyor, mekanı cennet olsun diyorum. Işıklar altında uyusun diyiyorum.
Ne desek boş,"baki kalan bu kubbede hoş bir seda imiş"....
1-Bir Dalda Bin Çiçek ‘ şiirler ) Güzide Taranoğlu 28 Ocak 1997- Ankara
2-Edebiyatımızdan Hoş Sedalar ,Abdullah Satoğlu, Akçağ Yayınları Ankara 2004
3-Gülpınar Dergisi ( İnceleme –Araştırma –Dr. Salih Okumuş, M.Nuri Parmaksız, Sabit Bayrüam, Zinde Yayınevi İstanbul 2012
Oğlum, sabah mahmurluğunda, uykuya teslimiyetin azizliğinde ellerini gözlerine sürmekle meşgulken bir yandan da isteklerini sıralıyor.
“Baba, ekmek kızartması istiyorum.”
Hayatımızın bu güne kadar olan kısmında ne kadar doğalsak bundan sonrakinde de öyle yaşayacağız.
Rabb’ime söz vermişim.
Can olmanın ötesinde kontrolsüz bir noktamız olmayacak.
Gönül dostluğunun her damlasını ve saniyesini sonuna kadar yaşatacak yüreğe sahibim çok şükür.
Gönül dünyamın derinlikleri beni daima yönlendirecek.
Yaklaşık bir yıldır acıyı, matemi ölümüne tadmış bir yüreğin bir adım ötesinde duran vuslatında dünya cenneti olması duaların süzgecinden geçmektedir.
Sabırların kayıp hanesinden, bilgi, birikim ve yarınları aydınlatacak farklı güzelliklere
yol alışın başlangıç noktası olacağını düşünüyorum.
Sınırsız özgürlüklere daima kem vurmuşum.
Aralıklarla hücrelerimde gezintiye çıkan sessiz bir akıntının... Sevda çeşmesinde suların serinliğinde bir tas ayran ikramı şerbet olsun... Tat alsın güneşsiz günümde…
Hüznüm vaktin sultanı olsun…
Gözyaşları ki nehirlere karışmasın... Kontrolden çıkmasın. Susuz bırakmasın gözlerimi...
Biraz daha sabır oğlum.
Görüyorsun tavayı yağla besleyip yanmaya bırakmışım. Yumurtayı kırıp iyice çırpmışım. Bayat ekmek dilimleri de kızarmaya hazır beklemekte.
Sen şimdi sabah temizliği ve uykuyu dağıtmakla meşgul olmalısın.
Bu bir aşktır oğul. Tarifinde zorlanılan bir sevdadır.
Mevla’ya kadar uzanan, görünen ve de görünmeyen ama yaşanan bir aşktır.
Güneş gece ve gündüzümüzden hiç eksik olmasın...
Biliyorum sen artık "OLDUN" Can...
Biliyorum ki aşk uzanabildiği yere kendi gidecektir.
Giderde insan zaman zaman kendi burukluğunda paniğe kapılır.
Yüreğinin olgunluğu... Yönlendiriyorken, sefere çıkanlar hanesine oturanlar yazılır mı?
Biliyor ki son nefese kadar gönül mücadelesi devam etmektedir.
Sevgi pınarına yönleniş bir kalbin ritmini anlayan bilir ki ses aşkıyla güneş gülümsesin...
Ateşte yanmış tavanın kafası karışmışken ekmekleri kızarmaya bırakmalıyım.
Artık oluş vaktidir. Yanması gerekli ne varsa yanmalıdır.
Hayalin sessizce aklı teslim aldığı dakikalar da mutluluk otururken yüreğe...
Üzer mi... huzur mu verir... Kelimeleri çözmenin mutluluğu bir deryaya mı uzanır. Geceyi mi mühürler.
Artık, gönül dünyasının zirvesinde olan dostun yoluna gül sunmak gerek. Yüreğinde kor var...
O kor seni olman gereken makama ve mekâna ulaştıracak dost…
Şimdi yüze süzülmüş bir damla gönül teri ben olayım yârin yüzünde...
Şimdi yanayım... Yanış ki çok yaman olsun... Dumansız yanışın koru gül olsun.
Evet, oğlum, soframız hazır.
Ekmekleri ve kendimizi yakmadan kızartma işini tamamladık artık…
Bir civciv tazeliğinde sevimli ne varsa…
Sofraya yakışan ne varsa davet edelim.
Bak her şey tamam…
Sahi sabah soframızda kim mi var…
Ben, oğlum ve Can...
O sevgi dağlar ardından ulaşmıştır sofraya…
TARHANA ÇORBASINA SOĞAN OLMAKSA…
Yaşamak; dünün derinliğinde yaşanmışların alınlarda bıraktığı izlerle yarınlara akmaktır.
Yaşamak; önde, arkada, sağda ve solda ayağınıza çelme takmak için atacağınız adımı bekleyen, hayatının yüzdeler üstesinde kişiliğini bir türlü kazanamamış, alt kümenin geri dörtlü elemanlarına aldırmadan, muhatap olmadan yarınlara akmak.
Yaşamak; kısa insan ömründe yaşanması gereken en yüksek dozda depremi tüm hücreleriyle tadına bakıp, yıkılmış, viran olmuş dam girdabında selamı sabahı kesenlerin, bir bardak su, bir tas ayran ikramını unutup kendi sessizliğinde hayatına yön vermenin mücadelesinde ayakta kalmaktır.
Dimdik olmak, sağlıklı karar vermek ve yaşanan ne varsa en az hasarla atlatmanın aylar süren mücadelesi sonrasında yarınlara ulaşmaktır.
Yaşamak; kendi dünyasında üçüncü dünya savaşını yaşamaktır. Elde var sıfırla yarınlara akmak.
Yaşamak; yaşananın üçte ikisinin tamam, geriye kalanın üçte bir ya var, ya yok olduğunu bilmek, bildiği ne varsa bir mübarek gün ve gecenin feyz ve bereketiyle aldığı ve okuduğu dua aşkıyla her gün damla damla çoğalan ve büyüyen bir sevginin ilmek ilmek hücrelere vurduğu desenlerle yarınlara doğru yol gitmektir.
Yaşamak; ölümü hiç unutmamaktır.
Yaşamak: sevgiyi hiç yok etmemektir.
Yaşamak; Gülde öz, gül şende öz, korda öz, canda öz, cananda öz, serde öz, serhatta öz velhasıl öz oğlu öz… Sözsüz, sazsız, usul usul, sıcak sıcak, aranmadan, aratmadan, acımadan, acıtmadan bir gül bahçesine girercesine, bin atlı akınlardaki çocukların asra merhaba deyişlerinde, avuçlara uzanışıyla bir kundak beyazlığında bir yaş sonrasına gülümseyiştir.
Yaşamak; kültür seviyesi tartışılır ya da boş ver denecek noktada bir yığın nefes alıp veren nefislerin kem gözlerine aldırmadan, dedikodusuna takılmadan, “yeter artık deyip” isyan etmeden şükür secdesinin basamaklarında bütün imtihanları tamamlayıp gül aşkıyla yanışın dumanları arasında rahatlayıp, bir umre alevinin ortasında daldaki hurmayla tanış olmak ve lezzetine bakmaktır.
Yaşamak; haddini aşmamak, aşanlarla Eyüp sabrıyla muhatap olmamaktır.
Yaşamak; zor elbet, zoru başarmakta zordur bilinciyle Zora talip olmaktır.
Yaşamak; problemle dost olmak, üretenlerin çizim ve desenlerinin karesini, metreküpünü ve dahi çevresini çapını çok iyi bilmek, tanımak ve bir denklem çözülüşünü kabullenmektir.
Yaşamak; hiç şüphesiz sadece nefes alıp vermekten ve sıradan canlı varlıkların gösterdikleri davranışlarda bulunmaktan ibaret değildir.
Yaşamak; her saniye, her saat, her gün, her ay, her yıl yarışmak belki de. Etrafında ne kadar haşarat, kem göz, seviyesiz, kültürsüz, tilki varsa uzaklaşmak için aniden hareketlenmek, hızı artırmak, teleferik üşümüşlüğünde, ocak başı korunun ısınışıyla mevsimle barışık olmaktır.
Yaşamak; dalgalarla sörf yapmak, deniz olmayan şehirde Kelkit kadar yüzmektir. Kelkit kadar temiz olmak, dürüst olmak, Kelkit kadar Anadolu olmuşluğun rahatlığıyla akmaktır.
Yaşamak; bir akşam serinliğinde gül böreği sarılışındaki hassasiyetin, bir yudum çayla bütünleşmesine hamurun şekerle muhabbetine can oluş, yar oluş, uyku öncesi sevgi toplayıştır.
Yaşamak; benim için, hayırlı işlerde yarışmaktır.
Yaşamak; sahip olunan inanç, duygu ve düşünceleri millileştirmektir.
Yaşamak; başarıya ulaşan bütün yolları bilmektir. Yol yürürken güneşe posta koymak, çiçek toplamak bozkırda, tepe tepe ayaz almak, yamaçlarda rüzgâra boyun eğmemek, bir dağ köylüsünün akşam sofrasında tarhana çorbasına soğan olmaktır,
Yaşamak; Karabağ’ın Şuşa şehrinin Cıdır düzünde Har-ı Bülbül olmak.
Yaşamak; Soy kırım iddialarına karşı Hocalı’yı yüzlerine patlatmaktır.
Yaşamak; ölüme hazırlanmaktır.
Yaşamak; bozkırın yalnız adamı olmaktır.
Yaşamak; kimseye diyet borcu olmamaktır.
Yaşamak; yaşadığının farkında olmak, zinde olmak, yeniden şiir yazmaktır. Denemelere akmaktır. Doludizgin.
Yenilenmek, yeni şeyler öğrenmek, mevcut olan birikimlerimizi beslemek ya da planlı ve programlı olarak öğretime başlamak insan hayatının olmazsa olmazlarındandır.
Açılışların nerede, kiminle veya ne için olduğunun önemi yoktur. Önem söylemlerin iyi niyet ve slogan içerikli olması ve pembe tabloların çocuklarca desteklenerek tatlı gülümseyişidir. Gelişim, değişim ve standartların yükselmesi için gerekli ne varsa dalga dalga her yaşta insanımıza ulaşması için törenler düzenlenir.
Hoş gelişlerin bahçe ve sınıfı süsleyişiyle teknolojiye uzanan bir tuş dokunuşu mesafesinde çocuklar büyüdükçe sıraların küçüldüğü fark edilmez. Ülkenin gelişmişliği ile aynı paralelde yürümesi planlanan kültür seviyesi bir türlü istenilen çizgide birlikte yürümesi sağlanamaz. Yapılan bütün anketlerde okuma alışkanlığımız ve kültür alanındaki çıtamız hiçbir dönemde dünyayı yöneten ülkelerin seviyesine ulaşmamıştır.
İlköğretim haftasının dışında birçok gün ve hafta kutlarız. Kütüphane haftası bunlardan biridir. Günlük, haftalık, aylık ve yıllık okuma ortalamaları, kişi başına değerlendirildiğinde tablo acıdır. Bilinenlerin, bilme mecburiyeti olanlarca bilinmesi şarttır. Eksiklikler, yanlışlar varsa ihmaller giderilebilir. Ama bilerek, isteyerek ve dahi kasıt varsa gereği derhal yapılmalıdır. Eğitimde asla boşluk olmamalıdır. Yapılan hazırlıklarda büyük devlet ciddiyeti ve insanımıza hizmet aşkı kültürü ön planda olmalıdır. Olumlu ve olumsuzluklar sorumlu olanlarla katkı sağlaması gerekenlerin omuzlarında taşındığında başarı kendiliğinde gelecektir.
Zil istediği zaman, istediğince çalsın bakalım. Sorunsuz bir eğitim nasip olur duasıyla yeni bir ders yılı vaktinin başlangıcında yarınları avuçlarıma alıp, ders kitaplarına salıyorum mevsimin yükünü. Şehir merkezine en uzak köyden en merkezi dersliğe kadar başarı dileklerimi ülkemin huzuru ve mutluluğu öneminde bütünleştiriyorum. Sosyal devlet şuuru ile öğrencilerin gülümseyişine neden olan tüm katkıları da destekliyorum.
İlköğretim çağındaki 7-14 yaş gurubundaki yavrularımızın beslenmesi ile zekâ gelişimlerini uzmanların göz önünde tuttuklarını ve yaptıkları çalışmalarda gerek mevzuat gereği gerekse sağlık alanındaki mecburiyetleri biliyor ve uyguluyorlar diye düşünüyorum.
Gıdaların kontrolü, TSE damgası, gramajı, çalışanların hijyeni, kullanım süreleri ve bir çok olmazsa olmazların olduğu bir sisteminin tartışmasız, düzenli, eksiksiz çalıştığını düşüyorum. Hedefler, misyon ve vizyondan oluşan üçlü takım yönetimin masasında, panosunda ya da kurumun giriş duvarında olma mecburiyeti yoktur.
Mevcut sistem ve başarının kendini görücüye çıkarıp sloganlaştırmasına ihtiyacın ötesi görünen ne varsa okunmakta ve elle tutulmaktadır. Sistem, temelin neresinde duruyorsa dursun, en çok konuşulan, en çok tenkit ve iftiraya maruz kalan temel taşların başındadır.
Kurum kültürü çok önemlidir. Buradan kuralların artılarla donanımlı sistemleşmesi sağlıklı iletişimi düzenler. Sistemin neresinde isen inandığın kadarsın. Kurumda yer kavgasına asla gerek yoktur. Herkes yerini ve haddini bilecektir. Sistemin temeli müdür ise, eğitim temeli öğretmendir. El öpülesi noktayı yakalamış, yaptığı işi isteyerek ve başarı destekli yürüten öğretmenlerimiz…
Proje üreten, dünyayla yarışan, kendine sahip, güvenen ve sağlıklı yarınlara akan, yol giderken noktalar arasında varsa yabani otları, taşları, çamurları karıştırmadan hedefe kilitli bir sistemle 2023 neslinin bugünden tam teçhizatlı yola çıkması gerek. Kendi içimizde huzurlu mutlu ve geleceğe büyük bakan, güçü gören güzel günlere merhaba demeye hazırlanan asımın nesline merhaba diyorum.
Başlamak ne kadar güzelse, sona ulaşmak da o kadar mutlu olmaktır. Hayati konularda ve köklü değişimlerde son yoktur. Son millî değerlerimizden kopmadan daima değişim, gelişim ve üretimdir. Heyecanlar daima teni titretir, titreşimler vücudu canlı tutar, umut bir başka baharda değil hemen önünüzdeki birkaç gün, hafta hatta ay sonrasındadır.
Onarılan ve kırılan ne varsa hayatın bir parçası olmakla beraber yaşanılan ne ise asla unutulmazdır. Adına hasret de, adına aşk de ne bileyim işte ne deniyorsa onu demek daha doğruysa okula vurgun bir deli yüreğin sabah tazeliğinde servis bekleyişindeki, kahvaltı edişteki tadını, korna sonrasındaki el sallayışın, ön koltukta tatlı bir gülümseyişle süsleyişindeki ayrılık, kendi sessizliğinde yarınların derinliğinde bulduğu yolda ilerliyorken, nefesleri tutmak gerek. Sabrı zorlamak, bilinen ve bilinmeyen ılık bir rüzgârın seyrine dalış yapmanın teslimiyetini yaşamak gerek.
Bu şehirde de servisler sabah seferine vaktinde çıkıyor. Kapananlar ve açılan sayfalar… Yeniler ve yenilenenlerin eskiye dalmadan bulutlara sefere çıkışın beklentilerinde yağmura, kara ve dahi ayaza teslime hazır oluşun bir tutam merhaba makamında yeni bir eğitim öğretim yılına hazırlıksız geçen zamana küsmüş duygular kendi içinde sessizce çareler üretmeye çalışıyor.
Dürüst ve doğru olmak, iyi insan olmak, mensubu olduğunuz tartışmasız değerlerin hadimi olmak. Sorumlulukların büyümüşlüğünde huzur ve mutluluğa teslim olmak.
Mevsimlik çiçekler bulundukları günün ve dahi saatlerin kıymetini bilmeli denmiştir. Geriye dönmenin zamanı teslim almanın, mekâna sarılmanın, ateş olmanın bir adım ötesi yoktur. Hayatının üçte ikisini tamamlandığına inanmış bir nefes için öteler teslimiyettir. Ebedi âlemdir.
Bilinir ki her ömrünü tamamlayan mevsimin yerine devamı başlamakta ve bu döngü ebediyen devam edecektir. Üşüyen her şey ısınacak, donan her şey çözülecek, boşalan her şey dolacaktır.
Vakti geldiğinde kuruyacağını bilsek de balkonda yetiştirdiğimiz çiçekle muhabbetin tadı hiç unutulmayacaklar arasında nefes aldığımız sürece bizimle olacaktır. Aileye katılan ne varsa çiçektir. Evde farklı güzelliktir. Yeri doldurulamayan bir tattır, lezzettir.
Siz bahçenizi ne kadar kurutmamaya çalışırsanız çalışın, sulayın, gübreleyin güzelleştirin faydası yoktur. Vakit olduğunda bahçe kabuk değiştirecektir. İnsanın kendinden uzaklaşması gerektiğini savunan eğitim uzmanları, karşıya geçip kendisine bakmasını tavsiye etmişlerdir.
Öğretmen yürekli olgunluklar, oldum olası beni yormaktadır. Başrol oynadığım ne kadar senaryo varsa okuyucuya veya izleyiciye ulaşamadan ortadan kaybolmaktadır. Aslında daima uslu çocuk, terbiyeli öğrenci, başarılı delikanlı, üstün düzeyde öğretmen, tartışmasız ve başarılı idareci olmak, taptaze tutmakta ve saatlerime yön vermektedir.
Sevgi denen bir kınalı kuzu ufuk ötesinde ders çalışıyor biliyorum. O büyüdükçe ben küçüleceğim. O başardıkça ben huzura akacağım. Bir şey yüreğime oturuyor. Buruyor, buruyor, buruyor... Burdukça ağrılar damarlarımda kan misali dolaşmaya başlıyor. Devamını hatırlamıyorum. Hayatımın her saatini ve gününü yazmaya karar vermenin zorluğunu kabullenmem gerek.
Eylül çok önemli tabi. Eylüller kâh öldürdü kâh çok mutlu etti. Ama bilinmesinde fayda var ki eylül ölümü hayatımın bütün olumsuzluklarının temeli oldu. Bir türlü yakamı bırakmadı. Ne yaptımsa kendimi toplayamadım.
Şimdi çocuklar sınıflarda, ben sınıflardayım. Başarı sır değil biliyorum. Yarınlarımız bu sıralarda başarılı öğretmenlerin el emeği, göz nuru olarak hazırlanıyor.
İnsan kendi çukurlarını göremez çoğu kez. Gören dostları olmalı, hatırlatmalı, görmesine ve dolgusuna yardımcı olmalıdır. Dost dostun aynası olmalıdır denmiştir. Dünya hayatında şahıs, toplum ve milletler arsında daima rekabet var olmuştur.
Bilgi ve teknoloji ile barışık olan ve üretenler ayakta kalabilmiş, birinci sınıf dünya devletinin mensubiyeti olarak güzel yaşamış, yaşamaya da devam etmektedirler. Ne zaman sıkıntıya düşseler, krize girseler yer altı ve yer üstü zenginleri çok olan garip bir devleti işgal eder ya da liderini değiştirerek hayatlarına devam ederler.
Haram ve helal karışımında kimsenin hesap soramadığı bu eylemler asırlardır devam ede gelmiş bugünde sürmektedir. Öyleyse akıllı olmak gerek. Öyleyse iyi ve kaliteli eğitim gerek. Yarınlarımızın her türlü bilgi donanımlı ve üretim yürekli olmaları gerek.
Mevcut dünya düzenini altüst edecek, doğruyu, adaleti tesis edecek ufuklar gerek. Akşamın serinliğinde bilgisayarımın tuşlarıyla dans eden ellerimin beynimle olan uyumu ısıtıyor beni. Bu ısınmışlık üşüyen mevsime aldırmadan yazmaya devam ediyor.
Dualarımın sıklaştığına şahit oluyorum son günlerde. Seccademin alnımdan öpüşünü kendi isteğimle uzatıyorum. Zamanımı okuyamaya teslim ediyorum. Bilginin güç olduğunu biliyor, çalışmanın tartışmasız insanımızın hayat felsefesi olması gerektiğini savunuyorum.
Işığın etrafındaki mevcut yıldızların aydınlığa yaptıkları katkıları ay ile birleştiğinde leylaklar dost sohbetini şafağa dek sürdürürlermiş. Şafak yaklaştıkça üzülür, dost yokluğunda geçecek bir günün hasretine dayanamam diye güneşe sitem eder, bulutları göreve çağırırlarmış.
Gelen nur olsun, ellerin semaya uzandığı anlarda kabul olmuş duaların hasat anı oluversin. Minik kalpler büyüdükçe dualar yeryüzü cennetini oluştursunlar ülkemin yarınlarına. Ötelerde bütünlük olsun. Mevcut iki ordumda bir olsun aydınlık yarınlar için.
Bahçeme dönüyorum artık. Dua vakti yaklaşıyor. Ayrıca mesai yapacağım yarın. Görev dönüşümde çiçekler beni bekliyor. Balkondaki, odamdaki ve dahi yüreğimdeki çiçekleri sulayacağım. Biliyorum yarınlarım meyve verecek bir yiğidin hizmetiyle gurur duyacağım. Bir bardak çay içiminde geceye ısınmışlığım, bir şarkı akıntısında makam sesliliğiyle nurlu sabah için geceye teslim oluyorum. Biliyorum, güç ve kudret insanın yüreğindedir.
Gönderen Prof. Dr. İSA KAYACAN zaman: 06:49 Hiç yorum yok:
KONUK YAZARLAR: Mustafa Nevruz SINACI & Melâhat ECEVİT
Kültür Elçisi İsa Kayacan
Prof. Dr. sayın İsa Kayacan’ı, mütevazi, saygın oluşuyla hatırlarım. Her aklıma gelişinde duruşuyla ve hareketleriyle, ağzından çıkanı kulağı işiten kişi olarak takdir ederim.
İnsan sevgisine önem veren duygulu, düşünceli tavrıyla toplumdaki yeri bir başkadır onun. Bıkmadan, usanmadan yazdığı eserleriyle gelecek kuşaklara bir şeyler bırakma çabası içerisindedir. Alın teri ve göz nuru döktüğü çalışmalarıyla, karşılık beklemeden ölmez eserler yazmaktadır.
Yazdığı eserler uzun bir çalışmanın sonucu olarak kamu yararına sunulmaktadır. Özverisine, yazarlık ve gazetecilikteki başarısına gıpta etmemek elde değildir.
Araştırıp yazdığı yayınlanmış eserleriyle sayısız rekor kırarak, kültür elçiliğini başarıyla sürdürmektedir. Gazeteci-Yazar Prof. Dr İsa Kayacan kültür zenginliğimize büyük ölçüde katkıda bulunmaktadır.
Kültürel faaliyetleri yerleşim birimleri olarak ele alındığında bazı isimlerin öne çıktığı görülür. Burdur ilinde de faaliyetleriyle İsa Kayacan önde gelenlerdendir.
Ankara’da olmasına rağmen, Burdur’a olan sevdasını eserlerinde dile getirmektedir. Bunlar şöyle sıralanmaktadır: Burdur’un Saz ve Söz Ustaları 1-2,Burdur Destanı, Şiirlerle Burdur, Burdur’dan Kültür Yağmuru, Burdur Hatırlamaları vs. gibi eserleriyle Burdur’u tanıtan zengin kültürüne katkıda bulunan Sayın İsa Kayacan daha çok eserler yazacaktır.
Kültürümüze, edebiyatımıza örnek gösterilecek yegane kişiliğiyle kendini aşmış, alanında zirveye ulaşmıştır. Mükemmelliğiyle Türk Basınında hakkında çok şeyler yazılmıştır. Hayatını Türk kültür ve edebiyatına adayan Prof. Dr. İsa Kayacan’ın başarılarını kutlar, sağlıklı ve huzurlu bir ömür dilerim efendim.
Gönderen Prof. Dr. İSA KAYACAN zaman: 03:38 Hiç yorum yok:
KONUK YAZARLAR: Mustafa Nevruz SINACI & Melâhat E...