Urban Confessions » 2013 » July
öyle bir özgürlük hayal ediyorum ki…
Öyle bir özgürlük hayal ediyorum ki ben…
Elbisenin içindeki bedenini görmek için arabalar farlarını uzunda yakıp, “hanfendi eve bırakalım, buralar çok tekin değil” tonunda laf atmıyor.
“32 yaşına geldin, çocuk? Evlilik? Torun?” soruları sorulmuyor.
Sabah kahvaltısında makarna yiyebiliyorum. Kimse “portakal suyunun yanında bolonez soslu spaghetti olmaz” diye duruma müdahale etmiyor.
Sabahın beşinde denize ayakkabılarla atlanıyor, çıplak ayakla eve yürünüyor.
Okuduğum kitabın sayfa/kalite oranı esas alınarak bana maaş bağlanıyor.
Kalbi çürümüş herkes başka bir evrende, bizi değil, birbirlerini imha etmek üzere buluşuyor.
Canın istediği yerde gözünden yaş akıyor, hatta katıla katıla ağlıyorsun ama kimse mendili çıkarıp vermek haricinde hüznüne tecavüz etmiyor.
Devlete ödediğim vergiler paraşütle atlama kursu olarak haneme geri dönüyor.
Kimlik, pasaport, vize ortadan kalkıyor, herkes dünya vatandaşı.
Silahlar imha ediliyor.
Parklarda uyunuyor, çadır kuruluyor, okeye dördüncü aranıyor.
Faşizmin mezar taşına “Yaşadı, öldü” yazılıp yalnızlığa terk ediliyor.
Mad World – Gary Jules eşliğinde dinlenecek… mesajını yolla bana! Sabah saatlerinde “beni unutma” tonunda, gülücükler içinde ilk mesaj düşüyor, zaman akşama erdiğinde kutuda hareket yok. “Heyecan dozajını artırmak, flörtün tadına varmak, hayallere dalmak, tüketmemek için bu suskunluk “gibi yorumlar geliyor seyirciden. Ben biliyorum. Evde bekleyene, alışılan hayata, mecburi rollere döndük. Mastürbasyondan başka bir işe yaramayan şu mesajlaşma top sahasında bile özgür değiliz.
hayal bu ya! “Sevgilini başkasının dudaklarında hayal ettiğinde, hala kıskanıyorsan, hazır değilsin ayrılığa” Temmuz/2009.
Bazen ahtapot gibi hissediyorum kendimi. Sekiz bacaklı.
Bir yanım dingin. Annem “Baban gibi” diye adlandırıyor onu. Otuz kitapla bir ay boyu dört duvar arasına koysalar, biraz su, peynir-ekmek, beyaz leblebi, viskiyle beslenir. Sessizleşmeyi, insan kalabalıklarının arasında kimsesizleşmeyi, daktilonun başına geçip mektup yazmayı, zarfın içine koymayı, sahibine yollamayı seviyor.
İkinci yanıma; yetmiyor… Ne mekanlar, ne ülkeler, ne sokaklar. Daha hızlı yürümek, daha çok müzik dinlemek, bir yerde fazla kalarak kaybettiği her anın faturasını kendine kesmek istiyor. Sabaha kadar dans ediyor, geceye varana dek konuşuyor, ötekinin gözlerindeki parıltıya takılıyor, Berlin’e giden trene binip, Poznan’da iniyor.
Üçüncü: tamamlanamayacak olmayı bilmenin bilgeliğini bedeninde taşıyor. Hep büyük laflar ediyor, “en büyük acın kadar, çektiğin çile” “hiç ölümü görmemiş birine, sevgilinin seni aldatmasının önemsizliğini anlatabilir misin” tadında methiyeler düzüyor. … Continue Reading
Bazen kadın, erkek, çocuksuz, sevgilisiz, evli, yeni boşanmış kimliklerine o kadar çok anlam yüklüyoruz ki, insan olmayı unutuyoruz.
Ahlaklı değil ahlakçı…
Özgür değil, başkalarının bizim hakkındaki fikirlerine bağımlı…
Bazen konuşma uğultu haline dönüştüğünde kendi sesimize bile uzak yaşıyoruz.
Sessiz değil, dargın…
Eşsiz değil eş’siz…
Bazen istemediklerimizi tekrarlamaktan hayatımızın da onun tekrarları haline geldiğini; korktuklarımızı haykırdıkça ötekileştirdiğimiz şahsın ta kendisi haline geldiğimizi anlamadan çok zaman geçiyor.
Nerede oturduğunu bilmediğimizden hasılatı toplayamıyoruz.
Bazen zamanı çok kötüye kullanıyoruz.
Ve herşeyin faturasını stopajı içinde ona kesiyoruz.