Ana Sayfa / Çeviriler / Makale Çevirileri / Güç ve Uluslararası İlişkiler / David A. Baldwin Son Bölüm
16 Ağustos 2018	Makale Çevirileri Yorum yazın 368 Görüntülenme
Kurumlar ve Güç
Güç, kurumlar içinde ve kurumlar arasında kurumların oluşturulmasında ve devamlılığının sağlanmasında kurumlar aracılığıyla kullanılabilir. Kurumlar güç ilişkilerini yansıtabilir, onları kısıtlayabilir ya da onların varlığı için zemin sağlayabilir. Ne derecede Dünya bankası ve Uluslararası Para Fonu Amerikan dış politikasının bir aracı olarak hizmet eder? Ne derecede Birleşmiş Milletler kimi ülkelerin gücünü arttırıyorken kimi ülkelerin gücünü kırar? Ne ölçüde Dünya Ticaret Örgütü Amerika’nın gücünü kısıtlar? Ne ölçüde Amerika’nın gücünü sağlamlaştırır? Avrupa Birliği içerisinde güç nasıl dağıtılmıştır (Garrett ve Tsebelis, 1999; Holler ve Widgren, 1999; Steunenberg vd., 1999)? Ne ölçüde uluslararası kurumlar yalnızca gücü yansıtmaktan ziyade güç uygulayabilir (Mearsheimer, 1994/95)? Bu soruların hepsi kurumlar ve güç ilişkisi çalışmaları için zengin bir araştırma gündemi sağlar.
İç politika ulusal gücü nasıl etkiler? Ulusal güç yaklaşımının klasik parçaları bile bir ülkenin gücünün belirleyicileri arasına ulusal ahlakı, hükümetin niteliğini, halk desteğini ve siyasal istikrarı dahil eder (Morgenthau, 1960). Rejim tipi önemli midir? Uluslararası pazarlıkta demokrasiler dezavantajlı mıdır? Eğer mümkünse, bölünmüş bir hükümet bir ülkenin uluslararası pazarlık pozisyonunu nasıl etkiler? Geleneksel realist görüş demokrasiyi dış politikanın etkili yürütülmesini engelleyici olarak betimliyor olsa da son zamanlardaki çalışmalar bu görüşün doğruluğunu sorguluyor ve uluslararası güç kullanımı ve iç politika arasındaki ilişki hakkında yeni araştırma yolları açıyor (Fearon, 1994, 1998; Lake, 1992; Mansfield vd., 2000; Martin, 2000; Milner, 1997, 1998; Milner ve Rosendorff, 1996; Mo, 1995).
Stratejik Etkileşim ve Pazarlık
A’nın B’nin davranışında bir değişikliğe sebep olması şeklindeki sade güç tanımı, stratejik etkileşimle uyumludur ama bu ne stratejik etkileşime dikkat çeker ne de onu dikkate alır. Bu talihsiz bir durumdur, çünkü uluslararası politikadaki öğrencilerin ilgi alanlarının çoğu stratejik etkileşimi içerir. En önemli araştırma ihtiyaçlarından biri, uluslararası stratejik etkileşim hakkındaki araştırmayla birlikte ilişkisel güç literatürüne bağlantılıdır (örneğin, Martin, 2000; Milner, 1997, 1998; Mo, 1995).
Bununla birlikte, bu, stratejik etkileşimi analiz etmenin tek yolu oyun teorisidir demek değildir. Jervis’in (1997), Lake ve Powell’in (1999), Larson’un (1998), Schelling’in (1984) ve diğerlerinin çalışması stratejik etkileşime matematiksel olmayan yaklaşımın değerini göstermektedir. Oyun teorisi, stratejik etkileşimi analiz etmek için kullanışlı bir araçtır ama uluslararası stratejik etkileşimin analizi yalnızca oyun teorisyenlerine bırakılamayacak kadar çok önemlidir. Lake ve Powell’in dile getirdiği gibi: ‘stratejik seçim yaklaşımı teorik olarak kapsayıcıdır…[o] birçok başka rakip uluslararası ilişkiler teorilerinin entegrasyonu ve sentezlenmesi için bir dayanak sağlar.’(1999: 6).
Gücün nasıl dağıtıldığı sorusu, ilişkisel güç yaklaşımı kullanılarak çalışılmaya ihtiyaç duyar. Frey’in (1971, 1985, 1989) çalışması, özellikle bu araştırma hattıyla ilişkilidir. Dünyadaki her ülkenin ‘toplam güç’ denilen küresel sıralamasının bir başkasını oluşturmaya uğraşmaktan ziyade akademisyenler, belirli konu başlıklarında ve belki de belirli bölgeler içindeki güç dağılımına odaklanmaya ihtiyaç duyarlar. Kalıcı modellerin oluşturulduğu ölçüde, konuyla ilgili güç yapıları tanımlanabilir. Bir tek topyekun bir uluslararası güç yapısı tanımlamaya çalışmak yerine akademisyenler farklı konu başlıklarında çoklu güç yapıları tanımlamaya uğraşmalıdırlar. Kabul edilmelidir ki, böyle araştırmalar ‘uluslararası poker oyununda kimin bir numara olduğu’ sorusuna cevap bulmaya uğraşmayacaktır. Ancak, yalnızca dikkati bu tür sorulardan uzaklaştırmak, kendi içinde, uluslararası güç analizinde ilerlemeyi sağlayacaktır.
Güç, Tukidides zamanından beri uluslararası etkileşim tartışmalarında önemle ele alındı. Uluslararası politikalarda güç analizinin uzun geleneğine rağmen, gücün doğası ve onun uluslararası ilişkilerdeki rolüne ilişkin akademik bir uzlaşı bulunmamaktadır. Uluslararası etkileşimde güç analizine yönelik iki temel yaklaşım, ‘kaynak olarak güç’ (ya da ‘ulusal gücün elementleri’) yaklaşımı ve ‘ilişkisel güç’ yaklaşımıdır. Sonuncusu, felsefe ve çeşitli sosyal bilim disiplinlerindeki akademisyenler tarafından yirminci yüzyılın son yarısı boyunca geliştirildi. Her iki yaklaşımda çağdaş uluslararası ilişkiler biliminde belirgindir.
Güç, uluslararası ilişkiler çalışmalarında kadim bir odak olmasına rağmen gelecekteki çalışmalar için birçok fırsat bulunmaktadır. Bunlar, (1) bağımlı değişken olarak güce yaklaşılmasını; (2) gücün formlarını; (3) kurumlar ve gücü; (4)iç politika ve gücü; (5) stratejik etkileşim ve gücü; ve (6) farklı konu başlıklarında güç dağılımlarını kapsar.
Uluslararası etkileşimde gücün rolüne ve doğasına ilişkin akademik bir uzlaşı yakın bir gelecekte muhtemel olmasa da yukarıda tavsiye edilen hatlardaki araştırmalar yine de uluslararası davranışın önemli boyutlarının anlaşılmasını arttırabilir.
Etiketlerbaldwin güç güç ve strateji iç politika kurumlar uluslararası politika
Önceki Güç ve Uluslararası İlişkiler / David A. Baldwin 12. Bölüm
Sonraki Umut Özkırımlı Milliyetçilik Kuramları / Kitap Analizi