8 Mart 1857 tarihinde ABD' nin New York kentinde 40,000 dokuma işcisi daha iyi çalışma koşulları isteği ile bir tekstil fabrikasında greve başladı. Ancak polisin işçilere saldırması, şiddet uygulaması ve işçilerin fabrikaya kiltlenmesi, ardından da çıkan yangında işçilerin fabrika önüne kurulan barikatlardan kaçamaması sonucu çoğu kadın olmak üzere 129 işçi can vermiştir.
Kadınlar günün tarihi süreci bu şekilde başlamıştır.
Türkiye de 1980 li yıllardan sonra bazı kadın derneklleri ve sendikalar tarafından kutlanmaya başlandı.
Kadınların sesi duyuldu mu ?
Kadınlara şiddet engellendi mi ?
Kadınlardan ne isteniyor ?
Bütün çileyi çeken kadınlar, bütün yükü omuzlayan, sırtlayan kadınlar. Çocukluğunu yaşamadan genç kızlığa, genç kızlığını yaşamadan analığa, analığını yaşamadan toprağa koşan kadın.
Kadınların sürekli şiddete ve tacize maruz kalması, sindirilmesi , görmesini engellemek kabul edilir gibi değil. Şiddetin nedeni ne olursa olsun hiç kimseyi haklı çıkarmaz. Şiddet kendini zayıf, yetersiz, güçsüz hisseden kişinin başvurduğu bir savunma aracıdır. Şiddetin kadınlarda yol açtığı değersizlik, çaresizlik, eziklik gibi olumsuz inançların en kısa zamanda değiştirilmesi ve Ben değerliyim, başedebilirim gibi olumlu inançlara dönüştürülmesi gerekmektedir.
Bunuda eğitimle yapmalıyız.
Çocuklar yetiştirilirken, inançlara ve ne görüp öğrendiler ise ona göre yetiştirmeye çalışılır. Çünkü bir inanç hakimdir. Bizlerde inanç insanıyızdır. Geçmişten vazgeçemeyiz, her nekadar değiştik kendimizi yetiştirdik öğrendik desek de geçmişten gelen doğrularımıza karşı gelmekte zorlanırız, onlar bizim doğrularımızdır. Doğrularda vicdanla ilgilidir.
Kadınlar kimlik politikaları, bence asıl temelleri orada buluruz.
Bazı Zeynepler utançla salyalı erkeklerin altında yatarken başka Zeynepler görkemli törenlerle yılın kadını seçiliyorlardı. Devlet övünç madalyası alıyor, televizyon ekranlarında boy gösteriyorlardı. Oysa iki Zeynep arasında pamuk ipliği kadar bir fark vardı. Birisi köyün yakışıklısına hayır demiş diğeri dayanamamış evet demişti. Sorunun bir de insan hakları boyutu var. Bazılarına göre fahişlerin hakkı mı olurmuş. Zaten en iyi hayatı onlar yaşıyorlar. Daha ne istiyorlar. Yedikleri önlerinde yemedikleri arkalarında. Para gani. Rakı, şarap, sigara ellerinden ağızlarından hiç düşmüyor. Zevkini, eğlencesini de ediyorlar. Vay alçak herif vay! Değerlendirmeye bakarmısın? Namusu geç de onur, haysiyet, aile, koca, çocuk, aşk, umutlar, hayaller ne oluyor? Bir dal sigara, bir kadeh şarap, üç beş parça elbise ve sevmediğiniz iğrenç adamların öpüşleri. Hayat sadece bunlardan mı ibaret? Hepsini sana vereyim, bana mavi gözlü bir oğlan çocuğu ver.
Çoğu erkeklerin bakış acısı bu değilmidir, Kerim bey. Bırakın erkekleri, bazı kadınlar bile hemcinslerine böyle bakmıyorlarmı! Kadınlar sevilmiyor! "Her yerlerine iyice ve dikkatle bakılıyor. Pekiyi görememiş olacağız ki bir daha baktık. Bir daha ve bir daha... Kadınların her yerlerine baktık ama gözlerine ya hiç bakmadık ya da baktığımızda çok geç olmuştu... Biz kadınlara çok dokunduk! Onlar istese de istemese de dokunduk. Son yıllarda dini motiflerden güç bulanlarımız oldu." Lütfen artık kadınlara beyinlerimiz ve gözlerimizle bakalım. Selamlar 14.11.2013 9:11
Çok teşekkür ederim, Kerim bey. Selamlar Birgül 13.11.2013 16:25
Çok haklısınız , Kerim bey. Teşekkür ederim, duyarlılığınızdan dolayı. Selamlar 13.11.2013 16:24