bir damlacik yağmur: Kasım 2010
Bugün itibariyle en son postumuzun üzerinden dolu dolu 11 gün geçmiş.
Bu sessizliği bozmanın zamanı gelmiş hatta geçmiş bile.
Bu süre içerisinde sanmayınız ki rahat rahat gezdim eğlendim, uyudum, yedim içtim.
Vicdanen hep içimde bir ukte, hep yapmayı unutmuş olduğum ya da eksik yapmış olduğumu düşündüğüm bir şeylerin duygusuyla yaşadım.
Ama sebeplerim vardı:
Misafiri bol gezmesi bol bir kurban bayramı tatili.
Her zaman olduğu gibi sebebini yine tam olarak anlayamadığım gece uykuya direnme nöbetleri ve dolayısıyla uykusuz geçen geceler
Halamızın 2 ay içinde yapmaya cesaret ettiği ve üstesinden geldiği evlililik hazırlıklarına rağmen bizim ana-kız o gece ne giyeceğimizin karar ve icraatı için bu sürenin yetmemesi ve son haftaya sıkışması
Tam geçti derken tekrar öksürük ve iştahsızlık
Bütün bunlar yeterli değilmiş gibi bir de aktivite katılım çılgınlığı.
Ve aşağıdaki Yağmur'un yaklaşık 2 aylık arkadaşı Can'la çekilmiş fotoğrafları,
Onun artık bir bebek olmadığını annesine ve herkese ispatlasın olur mu?
Son olarak yukarıdaki fotolar Sapanca gölünün kıyısında butik bir otel olan Club Lale'de çekilmiştir. Haftasonu kaçamağı yapmak için ideal bir yerdir şiddetle tavsiye edilir.
Gönderen birdamlacıkyağmur zaman: 13:01 12 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: bir eğlendik bir eğlendik sorma gitsin, bunları yaşadım, Can
Gönderen birdamlacıkyağmur zaman: 08:43 15 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
10. ayımızı hem doğum tarihi hem de doktor kontrolü itibariyle tamamlamış olarak nasıl da hızla büyümüşüz bi bakalım:
9. ayda en önemli gelişimimiz dilimizde oldu. Daha önce bahsetmiştim ya hani 8 aylık olmasına rağmen bababa dedede gibi basit heceleri bile kullanmıyor hep izliyor ve dinliyor diye. Bir bildiği varmış.
Artık bu heceleri kullanıyor hem de bayağı profesyonelce. 1 ay içerisinde hem bababa dedede hecelerini söktü.
Hem baba , dede ve hatta sonunda da anne demeye başladı. Üstelik bilinçli olarak.
İNANILMAZ BİR DUYGUymuş.
Anne gel, baba gel diyor. Elimde ne varsa, her nerede, ne işle uğraşıyorsam bırakıp hemen yanına gidesim geliyor.
Ayrıca 'al', 'at', 'mama', 'meme' de kelime dağarcığımızın incilerinden.
Hatta anne derken, bazen gaza gelip arka arkaya defalarca söyleyince sanki anane diyormuş gibi geliyor kulağa. Anane duysa deli olur herhalde.
Bir de ne anlama geldiğini henüz bilmediğimiz bazı kelimeler var ki onların tadı bambaşka.
9. aydaki gelişimimizde motor hareketlere gelince:
Emeklemesi için yüzüstü pozisyonda bırakıldığında hemen oturur pozisyona geçiyoruz.
O zaman etkili bir oyuncağı ulaşamayacağı bir yere koyuyorum.
Bu sefer emeklemek yerine oturur pozisyonda poposunu kaydırarak ulaşıyor nesneye.
"Emeklemek istemiyorum ısrar etme anne" diyor.
Bizim de saygı göstermekten başka çaremiz kalmıyor.
Yalnız bu yüzüstü bırakılınca otomatik oturma pozisyonuna geçme güdüsü geceleri başımıza bela oldu.
Uykusunda bir taraftan diğer tarafa dönerken kazayla yüzüstü pozisyona geçerse sonra otomatik olarak oturma pozisyonuna geçiyor.
Uyku sersemi yatakta beklenmedik bir anda kendini oturur bulunca da doğal olarak ağlamaya başlıyor. Böylece gece uyanmalarımız biraz daha artmış oluyor.
Ancak ellerinden tutarak yürümeye bayılıyor.
Hatta biraz yürütüp oturtmak istediğinde sopa gibi kaskatı kesiliyor ve ciyaklayarak oturtma işlemini protesto ediyor.
Henüz tam olarak sıralamıyor ama koltuktan tutunarak bir-iki adım atıyor.
Tay tay yaptığımda bir kaç saniye dengede bile duruyor.
Geldi-yedi oyununa bayılıyor. Babasının kucağında annesine doğru uçmaya,
gel babası gel gel gel, anlatalım bir bir bir oyununa,
cee oyununu herhangi bir kumaş parçasıyla (halk arasında: çaput) kendi kendine oynamaya,
bir şeyleri bir şeylerin içine sokmaya ve çıkarmaya,
hepsinden önemlisi herhangi bir şeyi başardığı o ana bayılıyor.
Gelişim döneminde çok keyifli bir 'level'a geçtik.
Artık O'nun ihtiyaçlarını gideren teknik bir anne olmaktan arkadaşı olmaya doğru ilk adımlarımı attığımı hissediyorum.
Yani kendimi bu aralar müthişşşş hissediyorum.
Bu yüzden midir bilmiyorum bu aralar acayip gezer ve aktivitelere katılır olduk.
Nadir yazılan postların, geç girilen fotoların suçlusu da bu durumdan başka bir şey değildir işte.
*Ve Atatürk ölmedi yüreğimde yaşıyor!
Gönderen birdamlacıkyağmur zaman: 19:00 14 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: nasıl da hızla büyüyor, yağmur'un ilkleri
Aylardır "bize bi halley oluyor" dedik,
"offf bu ne huysuzluk" dedik,
"uykulara ne oldu böyle" dedik, "bu ne iştahsızlık böyle" dedik
ve hatta son haftalarda
"Yoksa memeyi mi bırakıyor??? Emmemek için vücudundaki tüm kaslarla nasıl da karşı koyuyor" dedik.
Ve sonuna geldik. Yoksa başlangıç mı demeliydim?
Evet evet geçenlerde üstten iki dişimiz ardı ardına "ta taaam!" dedi bize.
Alt damağımız öyle bir kabardı, öyle bir kabardı ki üst damağın o kendi halindeki sessiz ve marur bekleyişinden hiç şüphe bile etmedik. Meğer o çoktaaan işini bitirmiş bile. Alt gösterip üst vurdu yani. Bu arada Yağmur'un dişini de ilk gören teyzesi oldu bilmiyorum artık????
Ancak paylaştığıma bakmayın fotolar 10 gün kadar öncenin. Birkaç gün de nazlı Yağmur'un yeni olduğu için midir bilinmez pek göstermek istemediği dişlerinin pozunu yakalamaya çalışarak geçti. Bugün itibariyle alt dişimizden biri daha kendini gösterdi. Üçledik yani. Dödüncünün de nefesi ensemizde.
Gönderen birdamlacıkyağmur zaman: 03:59 9 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: ilk dişler, yağmur'un ilkleri