makaleler: “Milli irade” ile Diyanet arasında..
“ (mevcut Anayasa’da) görevini yaparken 'laiklik ilkesi doğrultusunda görev yapar' diye bir görev tanımı yapılıyor. Yani laikliğin izin verdiği kadar din anlatımına, laikliğin izin verdiği kadar hizmete izin veren yapı var.. Bu müdahaleci bir laiklik anlayışıdır, doğru bir şey değildir. Kurum görevini laikliğe göre değil, Kuran ve sünnete göre yapmalıdır..” Bozdağ bu sözlerinin yankı uyandırması üzerine ertesi gün şunları söyledi: “Anayasanın 136. maddesine baktığımızda orada bir müdahaleci laiklik anlayışını görüyoruz. O fevkalade yanlış. Biz onu ifade ettik. Söylediğimiz şey bundan ibarettir. Laikliğe aykırı bir hükmün laikliğe uygun hale getirilmesi esastır.”
Neyse, belli ki Hükümet Diyanet’in bu halinden bile memnun değil . Bırakın Alevilere ve Sünni/Hanefi mezhebi dışındakilere de hizmet vermesini, tam tersine siyasi iktidarın çektiği çizginin iyice içine çekilmesi öngörülüyor muhtemelen.. Laiklik ilkesini zedelenmesinin de ötesinde –Erdoğan’ın başkanlık hayalini de hesaba katarsak- “totaliter” bir vasfı olması dolayısıyla da hayli sıkıntı yaratacak bir sistem olacaktır bu.
Türkiye toplumunun çok parçalı, çok etnili, çok dinli, çok mezhepli bir yapı gösterdiğini gayet iyi bilen AKP, üstelik önümüzde çözülmeyi ekleyen bir Kürt sorunu da varken neden bu yola sapıyor ya da sapma istidadı gösteriyor olabilir? Bilemiyoruz. Fakat bu yolda istikrarlı biçimde ilerlerse ciddi bir sorunumuz olacak demektir: Dünyevi ve dini konularda iki ayrı “yanılmaz otorite”nin ağzından çıkan yasalarla idare edilme tehlikesi. Erdoğan ilk yanılmaz otorite olarak kendini ve partisini, yani dünyevi iktidarı görüyor. Buradaki meşruiyet kaynağı da “milli irade”. Erdoğan’ın çok oy almayı tüm toplum adına konuşma hakkı getiren bir dayanak noktası olarak gördüğünü biliyoruz. Darbeci vesayet sistemine karşı Demokrat Parti geleneğince öne çıkarılan “milli irade” kavramı, mevcut durumda AKP’nin tüm toplumu kapsayan hamleleri için itiraz edilemez, sorgulanamaz, neredeyse ilahi bir “yasa” haline gelmiş durumda neredeyse. Oysa tüm toplumu ilgilendiren konularda geriye kalan yüzde 50’nin de (bırakın yüzde 50’yi, yüzde 1’in de) hakkı olduğunu gayeti iyi biliyoruz. Erdoğan’ın mevcut otoriter/popülerliğiyle bu oranı yüzde 60’lara çekmesi de bir şey değiştirmez. Denklem bellidir. Milli irade formülü, toplumu tek tipleştirecek hamleler yapmanıza tek başına meşruiyet sağlamaz.
İki otorite demiştik. İkinci otorite de bu durumda pekala Diyanet İşleri olabilir, açıklamalardan bunu anlıyoruz. Burada da siyasi iktidar, Diyanet’e “sorgulanamaz” bir otorite muamelesi yapabilir. Bunun da çok etnili, çok mezhepli Türkiye için epey büyük sorun yaratacağı ortadadır. Ancak bence işin en ilginç tarafı, bu, belki de asıl olarak Sünni-Hanefi gelenek içinde sıkıntı yaratacaktır. Devletleşen İslam’ın yaklaşık 1400 yıllık tarihi, bunun örnekleriyle, yani tek/resmi/devlet emrindeki İslami yoruma, yine İslam içinden gelen itirazlarla ve bu itirazların güçlü bir İslami yorum geleneğine dönüşmesiyle doludur. AKP’nin kendisi de (bağrında doğduğu Milli Görüş geleneğini hatırlayalım) ve iktidarının en büyük ortağı Nurcu gelenek de, bu tek/resmi/devletli yoruma itiraz içinde gelişip serpilmişlerdir. Dolayısıyla AKP asıl kendine en çok güvendiği alanda sıkıntı yaşarsa, hiç şaşırmayalım.
Veli Adıgüzel9 Haziran 2012 14:16Yazılarınızı ilgiyle izliyorum. Düşüncelerimi dillendirdiğiniz için teşekkür ederim..YanıtlaSilYanıtlaryetvart danzikyan twitter.com/yozgatedirnetra11 Haziran 2012 12:28teşekkürler, sağolun..SilYanıtlaYorum ekleDaha fazlasını yükle...