You are at:Home»Genel»Edebiyat»Son Gerçeğim
By burasibenimgalaksim on	 31 Mayıs 2016 Edebiyat
Kendime söylediğim ilk yalan değilsen bile, son gerçek olarak kalmanı istiyorum. Belki senide mutlu eder yazacaklarım. Ben zaten mutsuzluklarımı sende unutmuşum. Beni güçsüz ve yenilmiş görüyor olabilirsin. Bunun farkındayım. Güçsüzlüğüme tutunarak yürüyemeyeceğimizi de biliyorum. Tıpkı görünmezliğimize saklanamayacağımız gibi. Aslında ne güçlüyüm, ne de öyle görünüyorum. Sadece aşığım ben. Bu yüzden her şeyi bekle benden. Seni bugüne taşıyan dünlerimden yapılma bir bugün ile söylüyorum;
Ömrümdeki bütün kelimeleri kaybettim. Sadece şu üç harf kaldı bende..
S… E… N…
Keşke vazgeçmek sonumuzu değiştirebilseydi deniz kokulum. Bitirmek bitirmiyor bazen hiç bir şeyi… Sen benim eksik yanımdın ve ben seni çok sevdim..
Yaşarken ne kadar zor değil mi dokunmadan sevmek? Belki de yokluğun bendeki seni koruyacak, bilmiyorum.
“Benim acım onu sadece üzer, acıtmaz.” diyordum kendime.
Belki seni bulamamak yaralamazdı beni ama bulduktan sonra kaybetmek öldürüyor. Belki senin için geleceği umulan ama beklenmeyen biriydim. Belki biraz zamansız geldim hayatına ama inan zamansız gidişler daha çok yoruyor insanı.
Gideceğini bile bile kabul ettiklerimizin gidişlerinden ötürü bu denli yıkılmamız. İnsan birine aşık olunca, kendini de sevmeyi öğreniyor. Ama o gidince, kendinden nefret ediyor bir anda. Ben seni öyle birden bire değil yavaş yavaş sevmiştim. Bu yüzden bu kadar çabuk vazgeçemiyorum.
Gururum kalbimden büyük… Ama bazen kapıları kapatmak gerekir.
Kendine iyi bak sevdiğim..