PEYGAMBERİMİZ HZ. MUHAMMED’E (SAV) HİCRET İZNİNİN VERİLMESİ, HZ CEBRAİL’İN İHBARI (PEYGAMBERİMİZ HZ. MUHAMMED MUSTAFA’NIN (SAV) HAYATI)
Kureyş müşrikleri, Resuli Ekrem Efendimizin vücudunu ortadan kaldırmak için kat'i karar almışlardı ve bunun için faaliyetlerini sürdürüyorlardı. Bu sırada Cenabı Hakk, Sevgili Resulüne hicret emrini verdi.
Peygamber Efendimiz, Hz. Bekir'in evine her gün sabah veya akşam vakitlerinde uğrardı. Fakat, hicret emrini aldığı gün, öğle vakti sıcağında, adeti olmadığı bir saatte başını sararak Hz. Ebu Bekir'in evine vardı. Efendimizin geldiği haber verilence, Hz. Ebu Bekir şaşirdi ve, "Vallahi, Resulullah, bu saatte hiç gelmezdi. Bu gelişinde mutlaka bir iş var!" diye konuştu. Sonra Efendimizi içeri alıp minderinin üzerine oturttu ve, "Anam babam sana feda olsun ya Resulallah!.. Ne haber var?" diye sordu.
Hz. Ebu Bekir, merakla, "Senin refakatinle şereflenecek miyim ya Resulallah?.." diye sordu.
Hz. Aişe, "O güne kadar, bir insanın sevincinden böylesine ağladığını görmemiştim!"388 diyerek, muhterem babasının o andaki sevincini dile getirmek istemiştir.
Resuli Ekrem ve Hz. Ebu Bekir, Medine'ye kadar kendilerine kilavuzluk etmek üzere, henüz müşrik, fakat güvenilir, sözünde durmasıyla tanınmış biri olan Abdullah b. Ureykit'le anlaştılar. İki binit devesini kendisine teslim ettiler. Üç gece sonra (bilgi yelpazesi.net) Sevr Dağı eteğinde buluşmak üzere sözleştiler.
Bundan sonra Peygamber Efendimiz, Hz. Ebu Bekir'in yanından ayrılarak Hanei Saadine döndü.389
Bunun üzerine Resuii Kibriya Efendimiz, Hz. Ali'yi çağirdi ve, "Yatağımda bu gece yat, uyu! Şu yeşil, geniş aba hırkamı da üzerine ört! Korkma, sana hiçbir zarar erişmeyecektir!" dedi.
Ayrica, Hz. Ali'ye, kendisine teslim edilen emanetleri sahiplerine verinceye kadar da Mekke'de kalmasını emretti.
Mekkeliler, "Muhammedu'1Emin" lakabını verdikleri Resuli Kibriya Efendimize, son derece güvenirler ve en kiymetli eşyalarını, saklayamamaktan korktukları için ona teslim ederlerdi. Kureyş ileri gelenlerinin, hakkında ölüm kararı aldıkları sırada da kendilerinde emanet olarak birçok kiymetli eşya vardı. Ama o, bu karara rağmen, emanetlerin sahiplerine verilmesini Hz. Ali'ye emretmekle, bir kere daha büyüklüğünü ve emanete sadakatini ortaya koyuyordu