08 Ekim 2011 Cumartesi 12:58
Biz özelikle savaşmak isteyen, savaşasilaha âşık ve savaşla sonuca gitmek isteyen noktada olan bir hareket değiliz. Silahlı bir direniş hareketi olarak ortaya çıktığımız doğrudur. Bize göre silahlı mücadele ‘90’lara gelindiğinde oynaması gereken rolü oynamış ve Kürt sorununu gündemleştirmiştir. Bu nedenle hareketimizin önderliği Başkan Apo, 1993’ten beri Kürt sorununun barışçıl-siyasal çözümü için çabalar sergilemekte ve bizler de buna dahil olarak 18 yıldır barışçıl çözüm için çeşitli çabalar göstermekteyiz. Ancak şu bir gerçek ki; 1984’ten başlayan ve 1999 süreci itibariyle dağda sisteme kavuşmuş olan bir gerilla örgütlenmesi vardır. Bu güç, IRA ya da ETA gibi birkaç yüz kişiden oluşan bir güç değil, binlerle ifade edilen bir güçtür. Bu gücün var olması, Kürt sorununun temel gerçeklerinden biri olduğu gibi; biz, Kürt sorununun barışçıl çözümü temelinde bu gücün de yeni bir düzenlemeye tabii tutulmasına hep açık olduk. Çünkü Kürt sorununun çözümüyle gerillanın birbiriyle çok yakından bağlantısı vardır. Bunu görmeyenler gerçekçi çözüm yolunu da bulamazlar. Bu güç, özgürlük için dağa çıkmış, herhangi bir yenilgiyi yaşamadığı gibi, davasını milyonlara mal etmeyi başarmış bir güçtür. Böyle bir konumda olan bir gücün kendiliğinden dağıtılmasını bekleyemezsiniz. Ancak ve ancak Kürt sorununun çözümü temelinde bu gücün toplumsal yaşama dahil edilmesi düşünülebilir. Bu da ancak diyalog ve bir toplumsal uzlaşmayla mümkündür. Bunu reddeden devletin, gerillayı silah zoruyla ortadan kaldırmaya dönük hiçbir çabasının sonuç almadığı bilinmektedir.
Sizler tam da devletin Kürtlerin taleplerini karşıladığı aşamada işi bozduğumuzu iddia ediyorsunuz ama gerçekler böyle değildir. Savaşı başlatan taraf biz değiliz. 14 Mart’ta Şırnak-Güçlükonak’ta, 18 Mart’ta Bingöl- Adaklı’da, 1 Nisan’da Hatay-Hassa’da, 20 Nisan’da Maraş-Pazarcık’ta, 27 Nisan’da Dersim-Pülümür’de, 15 Mayıs’ta Şırnak- Uludere’de, 14 Mayıs’ta Sivas-İmranlı’da devletin operasyonları sonucunda 49 arkadaşımız şehit düştü. Bu arkadaşlarımız, dönem itibarıyla hiçbir askerî aktivite içinde bulunmayan, sadece yaşamsal ihtiyaçları için hareket eden arkadaşlarımızdı. Ancak Kürt halkının taleplerini karşılayacaktı dediğiniz devletin güçleri tarafından -birçoğu savaş hukukunda yer almayan (kimyasal silah, vb.) yöntemler kullanılarak- katledildiler. Silvan’daki çatışma da yine devletin gerillalarımızı imha etmek istediği bir çatışma olarak cereyan etmiştir. Ancak iki taraf çatışınca sürekli bir tarafın kayıp vermesi gerekir diye bir kural yoktur; bazen diğer taraf da kayıp verebilir. Silvan’da olan da buydu.
Bu belirttiklerimden ötürü, görüşmelerin sonuçsuz kalmasının bir nedeni bu operasyonlar olurken, ana neden, 18 yıllık barışçıl çözüm arayışının damıtılmış bir sentezi olan çözüm protokollerinin Başbakan tarafından kabul edilmemesi ve cevapsız bırakılmasıdır. Eğer devlet belirttiğiniz gibi, “Özerklik vereceğiz, anadil hakkı vereceğiz, Apo’yu serbest bırakacağız” deseydi, mutlaka operasyonları da durdururdu ve tek bir mermi bile patlamazdı. Açık söylemeliyim ki, bunu ilk kez sizden duyuyorum. Protokollerin bu hususları içerdiği doğrudur. Ancak devlet ve hükümet adına görüşmeyi yapan heyet, bu protokollere olumsuz yaklaşmamasına rağmen, hükümet bunlara cevap verme gereği bile duymamış ve üslubunu gittikçe sertleştirmiştir.
BAŞBAKAN BİR ÇAĞRI YAPSAYDI...
Takip etmiyor musunuz, izlemiyor musunuz, bilemiyorum. Sorun bu aşamada tıkanınca Önder Apo, 18 Temmuz tarihli avukat görüşmesinde “Başbakan bir çağrı yapabilir; ‘biz bu işin silahlarla çözülmeyeceğine inanıyoruz. Bu meseleyi demokratik anayasal yöntemlerle çözeceğiz’ derse, bir haftada hallederiz” dedi. Siz bu çağrıyı duymadınız mı? Tabii ki duymuş olmalısınız. Belli ki hesabınıza gelmediği için duymazdan ve görmezden geliyorsunuz. Bunu sadece sizin için belirtmiyorum; bu konuyla alakalı olarak bizi suçlayan herkese söylüyorum. Hareketimiz adına Önderliğimiz bunu söyledi mi, söylemedi mi? Söylediği kesindir. Çünkü yayınlanmış, belgelenmiş bir şeydir. Peki, Başbakan’dan ya da bırakalım Başbakanı, hükümet çevresinden bu açıklamaya dönük olumlu anlama gelebilecek herhangi bir sinyal verildi mi? Hayır. Tersine sert bir üslupla terörün ezileceği mesajları verilmedi mi? Bunu da izlemediniz mi? Tam da bu süreçte yaşanan parlamenterlerle ilgili kriz hakkında AKP temsilcilerinin kullandığı üslubu lütfen bir hatırlayın. Kısaca, bütün bu sürece bakıldığında AKP’den ve devletten yana bir çözüm zihniyeti sergilenmemiştir; “özerklik, anadil hakkı ve Önder Apo’nun serbest bırakılması” gibi temel çözüm halkaları bir yana, yumuşak bir mesaj bile verilmemiştir.
Peki, bütün bunlar ortadayken siz neye dayanarak devletin bize “özgürlük vereceğiz, anadil hakkı vereceğiz, Apo’yu özgürleştireceğiz” dediğini söylüyorsunuz? Nerede bunları söyledi? Biz böyle bir şey görmedik, duymadık. Eğer bu konuda bir bilginiz varsa açıklayabilirsiniz. Kusura bakmayın ama belli ki bunlar, önyargılarla dolu hisler içinde salt bizi suçlamak için dizdiğiniz cümleler oluyor. Eğer böyle değilse kaynağını açıklamanız bizi de sevindirecektir.
Önder Apo’nun, “komisyonların kurulması için heyetle mutabakata vardık” dediği ve sizin üzerinde çok polemik yaptığınız şey, görüşme heyetinin Anayasa ve Barış Komisyonları’nın kurulmasına sıcak yaklaşmasıdır. Ancak bu da pratikleşmedi ve ortada kalan bir olgu oldu.
KÜRTLER SÜREKLİ OYUNA GETİRİLDİ
İsmini zikretmek istemediğim bazı yazarlarınız sürekli bir biçimde savaşı bizim başlattığımızı iddia ederek ve bu konuda bazı arkadaşlarımızın yaptığı konuşmaları referans göstererek konuyu çarpıtmak suretiyle AKP’yi temize çıkarmanın yoğun çabasını sergiliyorlar. Uzun oldu ama bu konuyu da izâh etmemde yarar var:
Tarihin her döneminde, Kürt halkının devletler tarafından kandırılıp oyuna getirilmesi adeta bir kader haline gelmiştir. Öyle ki, ben küçük yaşlarda köyde iken köyün yaşlılarından duyduğum “Dewlet bi ker be jî xwe lê meke (Devlet eşek de olsa, binme)” biçimindeki söz çok ilginç, değil mi? Yine bizden önceki son Kürt direnişi olan Dersim direnişinin lideri Seyit Rıza’nın, “Sizin hilelerinizle baş edemedim bu bana ders olsun, ben de sizin önünüzde diz çökmedim o da size dert olsun” sözünü de hiçbir zaman unutamayız. Bu sözler, hayat tecrübesinden çıkarılan birer sonuç oldukları gibi, aynı zamanda Kürtlerin sürekli devlet tarafından oyuna getirildiği ve kandırılmasının sonucu olarak ifadesini bulmuş olan sözlerdir.
Ben devletin bizi kandırdığını iddia etmiyorum. Çünkü Kürtler tarihte ilk kez kandırılamayacak, yanıltılamayacak bir Önderliğe ve yönetime sahip olmuş durumdadır. Biz, devlette çözüm zihniyetinin oluşmadığını ancak görüşmeci heyetin bazı çabalar gösterdiğini; bizim de ısrarlı davranarak çözüm zihniyetini oluşturmaya dönük çabalar sergilememiz gerektiğini hep düşündük ve bu düşüncemizi pratikleştirmek için elimizden geleni yaptık. Bunun için, sürekli, bir biçimde verilen sözler tutulmamasına rağmen görüşmelere devam ettik. Ama Kürdistan Özgürlük Hareketi olarak tarihimizden aldığımız dersle kendimizi de olası bir imha hareketine karşı hazır halde tuttuk. Evet. Bu kez tarih tekerrür etmedi, biz yanılmadık. Stratejimiz, demokratik-barışçıl çözüm çizgisiydi ama bunun olmaması ve imhanın dayatılması halinde buna karşı da Devrimci Halk Savaşı’na hazırlanma biçiminde formüle edilmiş bir perspektife sahiptik. Bahsi geçen dönemde bu yönlü açıklamalarımız olmuştur. Biz barışçıl çözümde sonuna kadar samimiydik ama kendimizi her ihtimale karşı da hazır kılmak zorundaydık.
Şimdi kalkıp da bizim yürüttüğümüz barışçıl ana çabaları değil de, olumsuz ihtimallere karşı tasfiye olmamak için aldığımız tedbirlere dönük hususları öne çıkararak savaşı tekrardan bizim başlattığımızı iddia etmek ne kadar doğrudur? Biz barışçıl çözüm için her türlü çabayı sergiledik ama hükümet hiçbir pratik adım atmadı. Bırakalım pratik adımı, görüşme heyetinin söz ve tutumları dışında, devlet ve hükümet katından umut veren bir açıklama bile görmedik. Ne zaman ki DTK, Demokratik Özerkliği ilan etti ve tesadüfen aynı günde Silvan kayıpları yaşandı, devletin ve hükümetin de gerçek yüzü açığa çıktı. Belli ki önceden hazırlığı vardı ve sertlik politikasının alt yapısını oluşturmuştu. Bunun için yeni sürecin sert politikasını geliştirmede hiç zorlanmadı.
TARİHE GEÇECEK BİR LİDERE İHTİYAÇ VAR
BİZ HASSASİYETLERİ GÖZETTİK
Başbakan, Türkiye’de kendisi karşısında diz çökmeyen hiç kimsenin kalmadığını ve herkesin diz çöktüğünü, aşılamaz denilen bütün engelleri aştığını düşünmektedir. Böyle düşünebilir; ancak “herkes karşımda diz çöktü, PKK de diz çökmek zorundadır” dayatmasında bulunmaktadır. Ama PKK, bir halk hareketidir; bir halkın, tarihin derinliklerinden gelen özgürlük sesi olarak şekillenmiş, bir direniş hareketidir. Özgürlük ilkelerinden taviz veremez. Sadece Kürt halkı değil, Türkiye halkına karşı da sorumluluk duymaktadır. Bu nedenle barışçıl bir çözüm için mütevazı davranmış, Türkiye toplumunun bütün hassasiyetlerini de dikkate alarak çözüm projesinin çıtasını oldukça aşağı çekmiş ve makul bir çözüm protokolü haline getirmiştir. Tüm Türkiye halklarının ortak çıkarları temelinde köklü çözüm ve kalıcı barış için gönüllü birliğin en makul bir formülasyonu ortaya koymuştur. Bu nedenle taviz vermesi, Başbakan karşısında diz çökmesi, geri adım atması mümkün değildir. Onuru için hayatını ortaya koyan insanlar ilkesel olarak kimsenin karşısında diz çökmezler. Kaldı ki, bu konuda PKK’nin her aşamada tutarlı bir duruşu olduğu bilinmektedir. Bu açıdan Başbakan’ın istediği geri adım atma asla ve asla mümkün değildir. Bu bizim için ve tüm halkımız için bir onur, haysiyet ve gelecek meselesidir.
Ama Başbakan bize geri adım attırmak için ısrarlı davranmakta ve elindeki büyük askeri güç ile yüksek teknolojiyi kullanarak sonuç alacağını düşünmektedir. Bizleri suikastla öldürmek için ABD’den insansız suikast uçaklarını almaya dönük iki yıldan beri çalmadığı kapının kalmadığını iyi biliyorum. Peki, size soruyorum: Barışçıl çözüm isteyen bir kişi, neden bu kadar çaba ile en ileri teknoloji ile donatılmış suikast silahlarının peşinde koşsun?
TUTUKLANANLARI NE TANIRIZ, NE BİLİRİZ
Bütün bunların ABD’nin desteği ve onayıyla yapılıyor olması da ayrı bir konudur; oraya girmiyorum. Başbakan gidip ABD liderine yalvaracağına, kendi vatandaşı saydığı insanlarla tartışıp sorunu çözmesi daha doğru olmaz mıydı? Kuşkusuz doğru olurdu diyeceksiniz ama şimdi yapılan bu değildir. Biz bu noktaya gelmesini istemedik. Her şey tamamen Başbakan’ın iradesi temelinde gelişmiş ve bu noktaya dayanmıştır. Yapılan şey çok açıktır. Nasıl ki 1937-‘38’de Dersim’de geliştirilen tebdil ve tenkit hareketiyle Kürt halkı katledilerek İhsan Sabri Çağlayangil’in bizzat sözlerinden herkes biliyor ki, fare gibi zehirli gazla öldürerek teslim almak istenmişti. Şimdi AKP hükümeti aynı şeyi tüm Kürdistan’da uluslararası diplomatik gücüne, teknolojiye, yine polis ve ordu gücüne dayanarak farklı bir yöntemle yapmak istemektedir. İkisinin arasında sadece yöntem farkı vardır. Birisi fiziki katliamlarla sonuç almak istiyordu, birisi de yöntemlice fiziki ve beyaz katliamla sonuç almak istiyor. Şimdi yürürlükte olan bu projedir.
Bu temelde AKP devleti; Önderliğimize tecritle - Hareketimize askeri operasyonlarla fiziki imha ve Kürt siyasetine de tutuklama operasyonlarıyla sindirme ve teslim almayı hedefleyerek sonuç almak istemektedir. Böylece Başbakan’ın deyimiyle bizi marjinalize edeceklerdir. Yani katledecek, teslim alacak ve küçültecektir. Bu, planlı bir konsept temelinde bir yıldan beri devletin ve hükümetin üzerinde yoğunlaştığı bir projedir. Birçok yandaş basın mensubu boşuna Tamil örneğinden bahsetmedi. Ama ne zaman ki İran’ın Kandil operasyonu tıkanınca ve sonuç almayınca Başbakan da Tamil örneğinden vazgeçen sözler sarf etmeye başladı. Fakat Tamil gibi kesin bir sonuç olmasa da ezme hareketiyle minimize etmeyi önüne koymuş bulunmaktadır. Eğer şimdi çatışmalar oluyorsa bunun tek sorumlusu bu konsepti geliştirenlerdir. Bu konseptin amacı hareketimizi öldürme, imha yöntemiyle minimize etmek, Kürt siyasetini güdükleştirmek ve kendi çözüm çizgisini kabul ettirmektir. Sizce bu açık ve net değil mi? Özellikle Türkiye’de yeni anayasanın gündemde olduğu bu süreçte bütün bunların hedeflenmiş olması manidar değil midir? Açık ki, Kürt Özgürlük Hareketi’ni sesi soluğu çıkamayacak bir noktaya getirip, onların deyimiyle minimize ederek kendi düşüncesi doğrultusunda yeni anayasayı yapıp, bunu Kürt halkına dayatmak ve zoraki kabulü sağlamak istemektedir.
Burada sizin tutumunuz, yaptığınız yayınlarla bu konsepti perdelemek, bilerek veya bilmeyerek pratikleştirilmesini cesaretlendirmek ve desteklemek olduğunu düşünüyoruz. İşte bizim size dönük ana eleştirimiz budur. Diyebilirsiniz ki, “hayır, biz devleti de sizi de eleştiriyor, şiddete karşı mücadele yürütüyoruz.” Doğru, bu yönlü temalarınız çoktur. Hatta Sayın Mehmet Ali Birand Kürt basınından sonra en çok sorunu işleyen gazetenin Taraf Gazetesi olduğunu, buna rağmen benim, “Kürt halkının yakasından elinizi çekin” biçimindeki çağrıma anlam veremediğini belirtiyor. Siz sorunu işlemeye işliyorsunuz. Zaten yazdığınız her şey yanlış ve kötüdür demiyoruz. Sizin dışınızdaki egemen Türk basını, çoğunlukla -ki bazı dürüst, samimi, gerçekten çözümden yana olan yazarları saymıyorum- cepheden bize saldırıyor ve bizi karalıyor. Bu, öteden beri yapılan bir şeydir. Türk basını, tıpkı milli futbol takımını destekler gibi devletten yana bir çizgiyi aşmış değildir.
MEDYA PSİKOLOJİK SAVAŞ YÜRÜTÜYOR
Ama sizin ki daha farklı bir yöntemdir. Onlar soruna cepheden karşı çıkarak saldırırken, siz soruna sahip çıkıyor gibi yaparak ve sorunu tartıştırarak; nihayetinde de Özgürlük Hareketi’ni kötü göstererek, AKP hükümetini de temize çıkararak yapıyorsunuz. Yakın ve canlı bir örnek vereyim: Bu sabah gazete başlıklarına baktım. Bazı gazetelerin KCK adı altındaki operasyonlara ilişkin atılan manşetleri şöyleydi: ‘Altında Kalırsınız’,’Çiller Listesinden Erdoğan Listesine’, Dalga Dalga Baskınlar’, ‘KCK’ya Operasyon Siyasete Darbe’, Rozeti BDP, Kimliği KCK’ ‘KCK’ya Türkiye Çapında Operasyon’. Burada iktidara yakın gazeteler bir KCK operasyonunun haberini veriyor, operasyonları haklı görüyor. Diğer bir kısım gazeteler de, altında kalırsınız veya Çiller benzeri örnekler vererek bu operasyonlara karşı çıkıyor. Peki, siz Taraf gazetesi olarak ne diyorsunuz? Sizin attığınız manşet, ‘KCK’ya Operasyon Siyasete Darbe’dir. Bu şu demektir: Hedeflenenlerin KCK’li oldukları doğrudur; fakat yanlış yapıyorsunuz, siyasete darbe vurdunuz demiş oluyorsunuz. Yani hem nalına hem mıhına vurarak, esas olarak bu ata nal yapılmasını onaylıyorsunuz ve operasyonların gerçekten KCK’ye karşı yapıldığını belirtiyorsunuz. Ama zamansız ve yanlış olduğunu da söylüyorsunuz. Oysa burada iktidarın büyük bir yalanı var ve bir senaryo söz konusudur. Bu insanlar KCK’li değildir. KCK’li olduklarına dair ellerinde hiçbir belge de yoktur. Olamaz da, çünkü böyle bir şey yok. Gülen Cemaati’nin ve AKP’nin ortaklaşa, Kürt legal siyasetini zayıflatarak, onları teslim almak ve işbirlikçi bir çizgiye zemin açmak için uydurulmuş bir yalan, Kürt halkına ve siyasetine karşı yapılmış bir zulümdür. Dikkat edelim bu çevrenin bütün yazar-çizer kesimleri, bol olan kendi TV kanallarında her gün birer polis müdürü gibi bu operasyonların doğruluğunu savunuyorlar. Sayın Altan; KCK bir örgüt değil, bir sistemdir. Ve eğer Özerklik sistemi kabul edilirse nasıl bir sistemin kurulması gerektiğini izah eden belgeleri ve sözleşmesi vardır. İşte polis ve savcı, yine o yazarlar, tüm demokratik Kürt siyasetçilerini bir senaryo oluşturarak bu sözleşmeden yargılamak istiyorlar. Belki de bu operasyonlarda mağdur olan insanların bu belgelerden haberleri bile yoktur. Yani geleceğe dönük tasarlanan bir şeyden hareketle “siz bunları yapıyorsunuz” diyerek insanları yargılıyorlar. Bu açık yalanı da büyük medya güçlerine ve iktidar erkine dayanarak yapmaktadırlar. Bu, Kürt siyasetine karşı yapılmış büyük bir zulüm ve hakaret değil midir? Ama başlığınızda da görüldüğü gibi bu insanları KCK’li olarak tescil ettiğinizde bu büyük yalana dolaylı da olsa katılmış olmuyor musunuz?
Bu devlet şimdiye kadar biz Kürtlere çok hakaretler yaptı. Var olan şeyi yok saydı, yok olan şeyi var sayarak kendi bildiğini okudu. Ama biz sizin gibi insanlardan artık bu ceberut egemen devlet anlayışına ve psikolojik savaş yöntemleriyle Kürtleri köşeye sıkıştırma taktiklerine doğrudan karşı çıkmasını beklediğimiz için sizi eleştiriyoruz. Dikkat edin, Yeni Şafak’a ya da Sabah, vb. gazetelere karşı herhangi bir şey söylemiyoruz. Onlar karşı cepheden kendi görevlerini yapıyorlar; psikolojik savaşın başarısı için çaba sarf ediyorlar. Mademki siz farklı olduğunuzu söylüyorsunuz, bu iyi bir şeydir ama biz de, farklı olmanın böyle olmaması gerektiğini belirtiyoruz. Bunu belirtirken aynı zamanda bir beklentimizi de ifade etmiş oluyoruz.
DAHA FAZLA KAN DÖKMEYE GEREK YOK
Devlet, ABD ve NATO’nun desteğine, polis ve ordu gücüne güveniyor. Biz de haklılığımıza, doğru çizgimize, tecrübemize, halkımıza ve muazzam coğrafyamıza güveniyoruz. Ve başarıya ilişkin zerre kadar kuşku taşımıyoruz. 40 yıla yakın bir zamandır bu siyasetin içindeyiz. 30 yıla yakın bir zamandır kendimizi savunma ve saldırıları cevaplama yöntemlerinde ustalaşmış bulunuyoruz. Yani savaş dersen, bizim tecrübemizin generallerinizinkinden daha fazla olduğunu söylemek mümkündür. Siyaset dersen, artık Kürt halkı Önder Apo sayesinde siyasetin ana halkasını yakalamıştır. Dolayısıyla yanılması, çeşitli taktiklerle alt edilmesi ve yenilgiye uğratılmasının koşulları ortadan kalkmıştır. İmralı İşkence Sistemi’ndeki tecridi ne kadar ağırlaştırsanız da Önder Apo’nun kendi ilkelerinden vazgeçmesi mümkün değildir. Artık siyaseti az çok öğrenmiş bulunuyoruz. 3 bin kişiyi değil 30 bin kişiyi de tutuklasanız, Kürt siyasetindeki meydanı boşaltamazsınız. Binlercesi öldürülse de, Kürt gençliğini özgürlük aşkından, onurlu yaşamdan vazgeçiremez ve bu uğurda dağlara çıkmasının önünü alamazsınız. On yıllar da sürse bunun böyle devam edeceği kesindir. Ben buna tam olarak inanıyorum.
Bu nedenle ısrarla şunu söylüyoruz: Daha fazla kavga etmeye ve kan dökmeye gerek yoktur. Daha fazla zorlarsanız bu halk da farklı alternatiflere yönelebilir. Fakat temel tercihimizin gönüllü-özgür birlik olduğu ortadadır. Bu nedenle ısrar etmeye gerek yoktur. Bu savaş on yıllar da sürse Sayın Hasan Cemal’in dediği gibi, dönüp dolaşacağımız yer yine masa başı olacaktır. Güçlerin birbirini savaşla yenemeyeceği açığa çıkmış bir gerçektir. O nedenle kimse kimseye onursuzluğu dayatmamalıdır. Karşılıklı saygı temelinde bu sorunu çözmeliyiz. Bu sorun bir terör sorunu değil, bir toplumsal sorundur. Biz bu temelde sorunu barışçıl yöntemlerle çözmeye hazırız ama bize ve halkımıza dayatılan onursuzluğu ve kendi kendini inkar etmeyi sadece biz PKK’liler değil, hiçbir onurlu Kürdistanlı kabul edemez.
Gelinen aşamada eğer AKP ve Fethullah Bey şiddette ısrar eder, bizi yok etmekten vazgeçmezse savaş tırmanır ve biz kazanmak için kararlıca direnmek durumunda olacağız. Konjonktürel açıdan bunun koşulları da mevcuttur ve açık söyleyeyim kendimize, tecrübemize de güveniyoruz. Ama biz bu işi savaş değil, barışla çözmeyi yeğliyoruz. Esas stratejimiz budur. Biz bunu söyleyince hemen, “o zaman silah bırak, ateşkes yap” denilmektedir. Biz şimdiye kadar 8 kez ateşkes yaptık ama hepsi yanıtsız kaldı. Bu noktada eğer devlet, Kürt sorununu barışçıl yöntemlerle çözüp, Kürtlerle stratejik barış yapmak istiyorsa Başbakan, Önder Apo’nun yaptığı çağrıya cevap vermelidir. Kalıcı barışın gelişmesinde rolünü oynaması için “sağlık, güvenlik ve özgür hareket etme” koşullarını yaratsın, bu sorun bir hafta içerisinde çözüm yoluna girer.
KENDİMİ KISA CÜMLELERLE İFADE ETTİM
Lütfen Türk basınının psikolojik savaş argümanı olarak kullandığı “bir değil, birkaç PKK var”, “Kandil’de farklı gruplar var”, “rant çıkarları var”, “PKK, Apo’yu dinlemiyor” gibi şeylere inanmayın. Çünkü bunlar doğru değildir. Bizim sonuna kadar güvendiğimiz tek liderimiz vardır. O da Başkan Abdullah Öcalan’dır. Zaten Kürt halkının ve siyasetinin başarmış olduğu en önemli gelişme, önemli oranda bir liderlik etrafında birleşmiş olmasıdır. Egemen güçlerin en çok rahatsız oldukları olgu da budur. BDP’ye bu kadar çok baskı uygulanmasının gerçek nedeni de budur. “Neden PKK’ye karşı çıkmıyorsunuz” dayatmaları başka nasıl izah edilebilinir? Çünkü legal Kürt siyaseti de aynı Önderlik çizgisini kabul ediyor. Bu çözüm için çok önemli bir avantaj ama bu sorunu çözmek istemeyen, Kürtleri farklı bir biçimde egemenlik altına almak isteyenler bundan çok rahatsız olmaktadırlar. Fakat hiçbir örgütsel bağı olmamasına karşın, farklı kulvarlarda siyaset yürüten Kürt örgütsel yapılarının büyük çoğunluğunun bu Önderlik etrafında birleşmiş olması, çok önemli bir gelişme durumundadır. Bu gelişme Kürt sorununun çözüm olanaklarını ortaya çıkaran en önemli faktördür. Bunu değerlendirerek kalıcı barışı sağlamak ise en akıllı yoldur. Ama öncelikle bunun için devletin şu kibirliliğini bırakıp, Kürt halkına yaptıkları karşısında özeleştiri vermesi ve artık gerçekleri Türkiye halkına da açıklaması gerekmektedir. Biz birlikte bir ulus yaratabiliriz ama bu ulus tekçi, merkeziyetçi bir ulus değil, çoğulculuğu zenginlik sayan demokratik ulus olmalıdır. Bizim çözüm perspektifimiz de öz yönetim hakkını da içeren Demokratik Ulus perspektifidir.