Forum > Benimkisi Özel Diyorsanız > Ayrıcalıklı Konular > Hastalık Durumunda Çocuğa Yaklaşım > Ameliyat olmuş çocuğa yaklaşım nasıl olmalı
Konusu 'Hastalık Durumunda Çocuğa Yaklaşım' forumundadır ve Fatmala tarafından başlatılmıştır. Şu anda Ameliyat olmuş çocuğa yaklaşım nasıl olmalı konusunu okumaktasınız.Konu içeriği kısaca Merhabalar. Benim 3 yaşında oğlum var 1 yasindan sonra dogustan megakolon hastaligi oldugu anlasildi bagirsaklarindan önemli 2 ameliyat gecirdi ve bu
Bu konu 1498 kez görüntülendi ve 14 yorum aldı ...
Pazar, 29, Ocak, 2017, 03:08
Merhabalar. Benim 3 yaşında oğlum var 1 yasindan sonra dogustan megakolon hastaligi oldugu anlasildi bagirsaklarindan önemli 2 ameliyat gecirdi ve bu hastalığına bağlı olarak cok sayıda hastaneye yattı. Cok zorluklar yaşadık (Allah kimseye vermesin bizi de daha kötüsünden korusun) Psikolojik olarak cok etkilendi hastane korkusu var ve anne bağımlılığı oluştu evde bile sürekli pesimde dolaşıyor tuvalete girsem ağlıyor namaz kilsam ağlıyor korkuyorum diye. Evimize yakınlarımız gelince bile beni diger odalara götürüyor burda oturalım diye ya da biz yakınlarımıza gitsek aynı şekilde kalabalık ortamlarda durmak istemiyor. Karnı cok sık agridigi icin kaka tutma problemi başladı 3 aydır gece uyurken yapıyor. Aglarken genelde sarılıyorum öyle susuyor bazen bir kac gün kendini iyi hissediyor galiba cok ağlamıyor ama sonra tekrar başlıyor. Konyada yasiyoruz. Pedagoga götürdük beraber yatmaktan güven sorunu oluşmuş önce yatağını ayırın hatta odasini ayirin dedi, sorumluluklar verin kendine güveni gelsin dedi. 4 yasina kadar odasini ayirmam zaten. 2 yastan sonra yanimdan hemen ayirmak istemedim hasta oldugu icin yanlış mı yaptim bilmiyorum. 2.5 yasina kadar emzirdim. Sizce sadece beraber yatmaktan olmus olabilir mi? Ben hastalık surecinde yasadiklarindan olduğunu düşünüyorum bağımlılığını ve nasil davranacagimi bilemiyorum. Adem Hocanın hastalik geciren cocuklara nasil davranilacagini anlatan bir programi ya da kitabini bulamadim. Bana yardimci olabilir misiniz acaba?
Pazar, 29, Ocak, 2017, 08:22
Merhabalar.benimde 24 aylık bir kızım var kavazaki sendromu geçirdik 3 ay önce ve kızım o saate kadar kendine güvenen rahat huzurlu bir bebekti lakin hastalık süresince zorunlu olduğu ilaçlar hastane ortamı iğneler derken yavrumun psikolojisi alt üst oldu.bebdeb ayrı bir saniye durmaz hale geldi lavoboya gitsen kapıda hickiriklara boguluyor.Bizde bu durumu hastalik süresinde geçirdiği zorlu mücadeleye bağlıyoruz ki oyle.Ve elimden geldiğince her şeyine cevap vermeye yanında olmaya çalışıyorum biraz zor atlatiyorlar kolay değil daha küçükler sizde sabır ve şefkatle Allah'ın izniyle üstesinden gelirsiniz.Sadece bol bol şefkat ve sabır ona hep yanında olduğunuzu ve kalabalık ortamlarda ne zaman istersen kalkıp gidebileceğinizi belirtin ve istediği anda kalkın bir müddet devam eder ama sonra rahatlar diye dusunuyorum.
Pazar, 29, Ocak, 2017, 16:39
Gecmis olsun size de Allah sifa versin. Teşekkür ederim cevabiniz icin. Ben hep sevgiyle sefkatle yaklaştığımı düşünüyorum. O nasil isterse genelde onu yapiyoruz zararli olmadigini düşündüğüm şeyleri tabi ki. Hep birlikteyiz beraber yapiyoruz herseyi bebekken de bensiz duramazdi. Onunla ilgilenmek icin işimden ayrıldım. Hep yanindaydim. Simdi kendine güvenemiyor bir odada yalnız duramiyor yalniz kaldim burada diye hemen yanima geliyor kendi basina oyun oynayamiyor en fazla 5 dk oynuyor sonra hemen beni de almak istiyor oyuna yalniz oynamak istemiyorum diyor. Kendine güvensin istiyorum. Korkulari gecsin istiyorum.
Pazar, 29, Ocak, 2017, 17:59
Sevgili @Fatmala öncelikle çok geçmiş olsun..evet spesifik hastalıklar ve rutin hastane ortamı cocukalri cokciddi kaygıya sürüklüyor..nekdr elimizden geleni yapmaya calissakta her hemşire ve doktor maalesef çocuğa yaklaşırken hassasiyetle yaklaşmiyorum ..aksine bazıları insanın sabrını zorlamak için varlar gibi davranıyorlar maalesef..ama siz anne olarak sukunetinizi bozmaz ve her daim şefkat ve sevgi eksenli yaklaşirsaniz çocuk dışarda uğradığı zarardan okdr çabuk kurtuluyor bence..ve okuduklarım iz dışında da bazen yaşam tecrubelerimiz oluyor bazen..herşey bizim kontrolumuzde değil bu hayatta..
Birde şunu eklemek istiyorum bence pedagogun dediğinin tam tersi bir durum var..yani odasını ayirmaniz çocuğu dahada kaygilandirabilir..aksine kaygisindan kurtulana kadar (4yastan küçük olduğu icin) aynı odada onun yatağında uyurken eşlik etmek duygusal anlamda çok destek olacaktır..A.P de böyle biliyorsunuz diye algıladım mesajinizdan
Benim ilk aklıma gelenler bunlar..buna benzer durumlar yaşayan arkadaşlarda yaşadıklarını paylaşır ins..
Ayşe Gençer,Fatmala Bunu beğendi
Konu Arda Cansizoglu tarafından (Pazar, 29, Ocak, 2017 Saat 19:39 ) değiştirilmiştir.
Pazar, 29, Ocak, 2017, 19:52
Sevgili @Fatmala öncelikle çok geçmiş olsun..evet spesifik hastalıklar ve rutin hastane ortamı cocukalri cokciddi kaygıya sürüklüyor..nekdr elimizden geleni yapmaya calissakta her hemşire ve doktor maalesef çocuğa yaklaşırken hassasiyetle yaklaşmiyorum ..aksine bazıları insanın sabrını zorlamak için varlar gibi davranıyorlar maalesef..ama sizi anne olarak sukunetinizi bozmaz ve her daim şefkat ve sevgi eksenli yaklaştıkça çocuk dışarda uğradığı zarardan okdr çabuk kurtuluyor bence..ve okuduklarım iz dışında da bazen yaşam tecrubelerimiz oluyor bazen..herşey bizim kontrolumuzde değil bu hayatta..
Cok teşekkür ederim Arda Cansızoglu. Adem hocayı cok yeni tanıdım kitaplarını okumaya yeni basladim keşke önceden de dinlemis ve kitaplarini okumus olsaydim. 4 yaşından sonra da korkuları devam ederse odasını ayirmam doğru olur mu acaba? Çünkü uzun süren bir tedavi süreciydi ve hala risk altında. Herhangi bir enfeksiyonda ya da bağırsak tikanikliginda hemen hastaneye yatma ihtimalimiz oluyor. Sürekli yanımda çok çok sarılıyoruz zaten. Sosyallesmesi için korkularinin geçmesi icin kreşe gönder diyorlar ama sağlık durumundan ve hala bezli oldugundan gondermeye de korkuyorum zaten kendisi de istemez yaşıtı veya daha küçük cocuklarla bile anlasamiyor cekiniyor. Sizce faydasi olur mu? Yoksa benden ayrıldığı icin daha da mi korkup bağlanır?
Pazar, 29, Ocak, 2017, 21:29
Cok gecmis olsun Rabbim Safi ismi hurmetine yavrunuza sifa nasip etsin.size de guc kuvvet versin.
Su akil hocalarina sinir oluyorum.lutfen kalbinizi dinleyin baskalarini degil.kuzunuz zaten yeterince insan taniyacak okula gidecek.suan da size ve sevginize ihtiyaci var.uzaklastirmayin kendinizden.size doyum sagladiginda o zaman sosyallesmesi acisindan adimlar atabilirsiniz.bez var diyosunuz okuldaki cocuklar kelimeleri anlamini bilmeden sarf edebiliyor.bu yavrunuzu daha cok icine kapatir.enfeksiyon riskide var diyosunuz.tedavisi tamamlanana kadar sizinle olsun.gece uyurken sizinle olmasi ona daha iyi gelecektir en azindan tedavisi suresince.Allahim yavrularimizi korusun.derdi veren Rabbim dermanida verir elbet.
Pazartesi, 30, Ocak, 2017, 13:54
Cok teşekkür ederim cok haklısınız kabimi dinleyeceğim inşallah. Allah razı olsun
Pazartesi, 30, Ocak, 2017, 14:45
Merhaba sevgili Fatmala,
Hani çocukta yemek yeme problemi oluyor ya anneler bunu çocuğa bağlıyor. Ama sorun çocukta değil de daha çok yemek konusundaki ebeveyn yaklaşımına bağlı oluyor. Bu hastalık durumlarında da aynı şey olduğunu düşünüyorum ben. Elbetteki çocuğu zorlayıcı süreçler oluyor ama asıl sonrasında işin nasıl yönetildiği belirliyor diye düşünüyorum bunun çocuk tarafındaki etkilerini.
Ailem dışında neredeyse de hiç kimseye hem kızımı korumak hem de insanların enerjimi düşürmelerini engellemek için ve anlatsam da bunun kimseye bir faydası olmadığını bildiğim için anlatmadığım bir şeyi bakış açınızı değiştirebileceğine inandığımdan burada size ve sizin durumunuzda olan insanlara anlatmak istiyorum. Çocukta oluşan durumları hastalığa bağlayıp yaklaşımın sonuçtaki etkisini göz ardı etmemeleri için.
Kızım hayati riski olan Türkiye'de hiçbir özel hastanede tedavisi olmayan ciddi bir hastalık yaşadı. 1 yıl devam etti tedavi süreci. Defalarca anestezi aldı. Daha 1 yaşında bir bebekti. 1 yıldan sonra yapılması gereken tedavi ile ilgili buradaki doktorların yeterli deneyimi olmadığından Amerika'ya gittik. Amerika'da normalde anestezi altında yapılması gereken muayene bir de uyanıkken yapılması gerekli görüldüğünden kızım 2 yaşındayken uyanıkken yapıldı. Doktor peşinde 8 kişi ile geldi. Yatakta uzanmış kızımı 8 kişi kıpırdamasın diye ellerinden kollarından tuttular. Gözünü ortaya çıkarmak için iki gözüne de göz kapaklarını gererek açan aletler taktılar. Doktor kafasına madenci lambası gibi bir lamba takmış elinde bir damla, damlatıp damlatıp olaydan belki de gergin sesiyle seri şekilde ingilizce tespitlerini birine söylüyor diğeri de bir yandan söylediklerini yazıyordu. Işığı açıp açıp kapatıp bir de öyle baktılar. Kızımın gözündeki korku dolu bakışları tahmin edebiliyorsunuz deli gibi ağlarken. Sizce de bir çocuk için travmatik bir durum değil mi? O bakışları hayatım boyunca unutamam... Nasıl dayandım bilmiyorum...
Daha başka detaylar var ama bu kadarı sanırım size durumu net bir şekilde anlatmak için yeterli olur sanırım.
Böyle zor bir süreçten geçtikten sonra çaldık Adem Hocanın kapısını ve ilk görüşmede bize kızımın bu hastalığı günlük yaşamın bir parçası olarak algıladığını söyledi. Şimdi 5 yaşında genel anesteziler hala devam ediyor. Hastalık ile ilgili olumsuz bir durum yok çok şükür.
Bunları neden anlattığımı şimdi anlıyorsunuz öyle değil mi? Çocuk ne kadar zor şeyler yaşamış da olsa hastalık öncesindeki aranızdaki bağlanma ve hastalık sürecindeki yaklaşımınız çocuğun hastalığı nasıl algıladığını belirler.
Ben hastalık sürecinde çocuğa ve bana olumsuz enerji aktaracak kişilerle çok sevsem de yakın arkadaşlarım eşim dostum da olsa görüşmedim. Bu tip kişiler ne zaman görsem sorsalar kızım hep çok iyi dedim. Böylece kızıma acıyarak bakmalarını engellemiş oldum. Böyle hastalık durumlarında çocuğa acıyarak bakmak, normalden farklı davranmak yapılacak hataların başında geliyor bana göre. Hastalığı duyduğumda kendi kendime verdiğim söz sanırım bu sonuca ulaşmamızı sağladı. Kendi kendime şunu söyledim. "Kızıma hiç farklı davranmayacağım." Farklı davranmadığım ve olumsuz enerji veren ve yaklaşımda bulunan kişilerden onu ve kendimi uzak tutmam, her zamanki ilgili ve sıcak ilişkimizi devam ettirmem kızımın olayı normal algılamasındaki etken diye düşünüyorum.
Önce aslında kendimizi güçlendirmemiz, olayı kabullenmemiz gerekiyor. Sınavlarla dolu hayatlar bu da onlardan biri payımıza düşen.
Bu bakış açısı ile güçlendirince kendimizi çocuklarımızın yanında da dik durup onlara pozitif enerji güç veriyoruz.
Adem Hoca hep der ya kaygılı annelerin kendilerine bağımlı çocukları olur diye. Eğer çocuk sizin gözlerinizde o kaygıyı görüyorsa anneye bağımlı olmaları da sanırım kaçınılmaz oluyor.
Allah'tan en kısa sürede şifalar dilerim.
Derya birkan,Fatmala,J,Uftxx Bunu beğendi
Salı, 31, Ocak, 2017, 03:11
Cok teşekkür ederim cevabiniz yardim etme ve yol gösterme çabanız için. Allah cocugunuza sifalar versin bütün hastalarla beraber inşallah. Ben kendimi güçlü zannederdim Allah bana bu sıkıntıyı verdigine göre ben de tasiyabilecek güç varmış diye düşünürdüm. Allah gücünüze güç katsın yardimciniz olsun Maşallah yaşadıklarınıza bakınca sizin gücünüz kat kat fazlaymis ve üstelik kızınızda bir korku ve psikolojik sorun olmadigina göre demek ki bende bir sorun var. Dediginiz gibi kaygılı biriyim sanırım ve kaygılarımı nasıl aşacağımı bilemiyorum. Allah yardımcımız olsun hepimizin.
Salı, 31, Ocak, 2017, 03:46
Aman sevgili Fatmala beni yanlış anlamayın lütfen olur mu? Yapmaya çalıştığım şey size kendinizi kötü hissettirmek değildi. Eğer hastalık kaçınılmaz son olarak böyle etkiliyor çocukları diye düşünürseniz umudunuz kalmaz, mücadele gücünüz azalır; size umut vermeye çalışıyordum. Hastalıklar karşısında güçlüyüz, çocuğumuzu bu işten etkilenmeden çıkarabilmek mümkün bunu anlatmaya çalışıyordum. Becerebildim mi acaba bilemiyorum.
Hastalıklar gelebilir insanın başına tıpkı başka şeyler gibi, gelirler ve giderler İnşallah. Dikkat edilmesi gereken şey umut içinde olup kaygıyı çocuğa yansıtmamak, eski sıcak ilişkiyi doğallığı bozmadan devam ettirebilmek... Çocuğa yaşına göre basit akılcı açıklamalar yapmak gerek hastalığı ile ilgili. Başına ne geleceğini bilirse hoşuna gitmese de ağlasa da bu kendini iyi hissettiriyor ona.
Endişelenmeyin nolur, sadece ilişkinizi her zamanki en doğal yolla yaşamaya devam etmeye çalışın lütfen olur mu? Nasılsa geçecek ve bir süre sonra hepsi anı olarak kalacak bizim gibi...
Allah hep güzel günler göstersin, iyi yazılar yazsın evlatlarımıza...
« bebeklere fitil zararlımıdır | bepanthol pişik kremi kullanan varmı »
ağlama krizleri, megakolon, yataktan ayırma