Nisan 5, 2011 Geliştirici: Bekir L. Yildirim
Kimse sizin niyetinizi de motifinizi de sorgulamıyor. Sadece argumanlarınızın ilkesel testten geçemediği gibi bir iddia var; en azından benim. “Soner Yalçın eminim ki pis işler yapmıştır ama Ahmet Şık yapmaz” gibi bir arguman başka hiçbir bilgiye bakılmaksızın ilkesizce ve sığ bir argumandır. Daha rasyonel bir arguman “velev ki bu arkadaşlar Ak Parti ve Gülen’i Bitirme Planı’nın yeni versiyonu içersinde ‘görev’ ifa ediyorlardı; yazdıkları, ve yazmadıkları kitap ifade hürriyeti çerçevesindedir” demek daha akla yatkındır ama bir şart ile. Savcı Öz’ün sahip olduğu bütün delillere sahip olacaksınız. Biliyoruz ki değilsiniz ve olmadığınızı da baştan itiraf ediyorsunuz. O zaman hangi veriler ve ilkeler üzerinden bu argumanları yapıyorsunuz? Vicdan, akıl izan sahipleri bu ahlaki hükümleri üretirken şu bilgileri de aklında tutmalı: Savcılar ve onlara emir verdiği iddia edilen Cemaat ve Hükümet utanıp sıkılmadan “özgürlük” adına Taksim’e yürüyen Ergenekoncu, 28 Şubat’çı taifenin her zırvasına cevap yetiştiremeyeceğine göre bu konuda tek taraflı bir propaganda mevcut olduğu.
Bu iyi çocuklardan birinin ne kadar iyi çocuk olduğuna dair müşahhas bir gözlemimi de yazmış idim ama nihai tahlilde mesele o değil ki.
Peki Ergenekon Savcıları (özel yetkileri elinden alınıp terfi ettirilen Zekeriya Öz ve diğerleri) ebleh olmadıklarına göre Dava’nın kamu zihinlerinde inanılırlığına gölge düşürecek, sulandırıcılara malzeme sunacak görünen böyle piyonlarla neden uğraşır?
Doğrusu davanın selameti açısından bence de akıllı strateji (evet adalet dağıtılırken de strateji güdülür) elebaşlarına yoğunlaşıp onlar hakkında hüküm çıkarmak için piyonları feda etmek; hatta onları itirafçı olarak kullanmak. Bu her demokratik ileri hukuk ülkesinde yapılır, Watergate, Nuremberg veya Mafya davaları. Öz ve diğer savcılar neden ağı geniş tutuyor olabilir? Özellikle son tutuklamalarda terör bağlantısından çok Ergenekon’un gayesine hizmet eder tarzda yayıncılığın hedef aldığı anlaşılıyor. Bunun savcılar zaviyesinden mantığı ne olabilir sorusu benim kafama da takılıyordu. Etyen Mahcupyan buna cevap olarak kafama epeyce yatan bir rasyonel sundu geçenlerde. Okuyalım:
“Yanıt, içinde bulunduğumuz durumun analizini gerektiriyor. Gölcük tersanesindeki belgelerin bulunması ve yüz küsur askerin tutuklanması yeni bir dönemin habercisiydi: Yargının geri adım atmayacağı ve bu işte sonuna kadar gidebileceği anlaşıldı. Ancak bunun belirtileri bir yıl öncesinden de vardı ve Ergenekoncular açısından önceliklerin değişmesini ifade etti. Nitekim savcılığın bulduğu ‘Ulusal Medya 2010’ planı bu değişikliği ortaya koymakta. Buna göre artık birincil amaç Ergenekon davasının itibarsızlaştırılması. Kısacası şimdi savcılık ve mahkeme Ergenekoncu siyasetin doğrudan kendilerine yönelik olduğunu biliyorlar. Bu durum kişisel ve hukuksal mücadeleyi iç içe sokuyor, ayrım çizgisini muğlaklaştırıyor.
Planın bu amacı gerçekleştirme yöntemi ise bir yandan AKP’nin ‘sivil vesayet’ oluşturduğu izlenimini yerleştirmek, diğer yandan da Gülen Hareketi’nden bir ‘kontra Ergenekon’ üreterek, ortada bir darbe girişiminin değil, iki örgütün karşılıklı mücadelesinin olduğu kanaatini yaymak. Bu amaçla televizyon kurulması ve kitaplar yazılması öngörülüyor… Anlaşıldığına göre, bu kitaplarda nelerin olması gerektiği de kararlaştırılıyor ve metinler belirli insanlara ısmarlanıyor. Yargı, var olan yasalar çerçevesinde ‘suç’ olan bir plana eylem safhasında el koymuş gözüküyor. Sürülen iz sonucunda herhangi birinin suç planının gereğini yerine getirmekte olduğu anlaşılırsa, o kişi potansiyel suçlu konumuna sokuluyor. Söz konusu izler üç tür ilişkiyi ifade etmekte: sosyal ilişki, talimat alma ve belge paylaşımı.
Ahlak, Darbeler, Ergenekon, Hukuk, Medya tenkitleri kategorisinde yayınlandı | 2 Yorum
“stratejik” duruşu ihtiyacı olanlar düşünsün. Doğru duruş yeter bana.
“masumiyet karinesi” ni daha önceki yazıda ve yorumlara cevaben açıkladım. Savcı savını ispatlayana kadar sanık yargı önünde suçsuzdur; O.J Simpson gibi.