Kamp Armen isyanı... Hrant Dink'in yetiştiği yetimhane yıkılmasın - Cumhuriyet Türkiye Haberleri
Kamp Armen’i kurtarmak
263737 Kaydet Kaydı KaldırX Kaydettiklerim Zaman Tüneli
Yayınlanma tarihi: 27 Nisan 2015 Pazartesi, 16:54
Kamp Armen'in inşaatında çalışan çocuklar
Kamp Armen, Tuzla Ermeni Yetimhanesi'nin Mayıs ayında yıkılması gündemde. Kamp Armen'in bulunduğu araziye lüks villalar yapılması planlanıyor.
Sosyal medyada #KampArmen başlığı altında tepkilerini dile getiren kullanıcılar "Kamp Armen'i sermayeye vermeyeceğiz" dedi.
Gedikpaşa’daki Ermeni Protestan Kilisesi, Kamp Armen için araziyi 1961 yılında Tuzlalı Durmaz ailesinden satın aldı ve kilise adına tescil ettirdi. Yetimhanenin temeli 6 Ocak 1962 tarihinde atıldı. Yaşları sekiz ila 12 arasında değişen 30 çocuk, yetimhanenin inşaatında çılışmaya başladı.
Kampın son haline gelmesi beş yıl sürdü.
Hrant Dink’le çocuklar süs havuzunun başında
Tuzla Ermeni Yetimhanesinde büyümüş , eşi Rakel Dink ile yine bu yetimhanede tanışmış Hrant Dink’in Kamp Armen ile ilgili yazısı.
Aldılar bir sabah biz 13 çocuğu… Gedikpaşa’dan yürüyerek Sirkeci’ye… Oradan vapurla Haydarpaşa’ya… Haydarpaşa’dan trenle Tuzla İstasyonu’na… İstasyondan da bir saat yürüyerek, göl ile denizi kenarlayan geniş ve uçsuz bucaksız düz bir araziye götürdüler.O zamanın Tuzla’sı bugünkü gibi zenginlerin ve bürokratların villalarıyla dolu bir mekan değil… İnce kumlu, bakir bir deniz kenarı ve denizden kopma bir göl parçası… Uçsuz bucaksız arazide bir iki ev, tek tük incir ve zeytin ağaçları ve hendek kenarlarına serpilmiş dikenli böğürtlen çalıları…Ve artık… Bir de bizim kurduğumuz Kızılay çadırları…8 ila 12 yaş arası biz 13 çelimsiz için yazları Gedikpaşa Yetimhanesi’nin beton bahçesine mahkûm olma sona ermişti…
Sekiz yaşımda gittim Tuzla’ya. Tam 20 yıl oraya emek verdim. Eşim Rakel’i orada tanıdım. Birlikte büyüdük. Orada evlendik. Çocuklarımız orada doğdu… 12 Eylül’den sonra kampımızın müdürünü “Ermeni militan yetiştiriyor” suçlamasıyla içeri aldılar. Haksız bir suçlamaydı. Hiçbirimiz Ermeni militanlar olarak yetiştirilmemiştik. Başsız kalan kampın ve yetimhanenin kapanmaması için görevi bu kez ben ve oradan yetişen arkadaşlarım üstlendik.Ama bir gün elimize bir mahkeme kâğıdı tutuşturdular…“Siz Azınlık kurumları yer satın alma hakkına sahip değilmişsiniz! Biz zamanında size izin verirken yanlış yapmışız. Artık burası eski sahibinin olacak.”Beş yıl süren direnişimize rağmen yenildik… Ne yapalım ki karşımızda devlet vardı.Şikâyetim var ey insanlık!…