ah bi deli olsam: ömür dediğin...
Türk filmlerinde izleyipte "film" gibi gelen nice hikayelerle dolu anadolu...
aynen öyle O gayim. insan hayatı aslında türlü sıkıntılarla ve güzelliklerle dolu ama işte geçmiştekilerin yattıkları yerden kalkıp anlatmasıyla ancak mümkün olacak bu sanırım.
17 Kasım 2012 21:20
dedenin ağzından dinlemek vardı bunları kaytan'ım ah ah. kalemine sağlık. <3
ehhh maalesef evovlanıcığım direkt yaşayandan dinlemek çok daha etkileyici olsa da keşke demekten başka elimden bişey gelmiyor:)
Bir kere bir kaydın dökümünü çıkarmış gibi orijinal olmuş, pek hoşlandım okur iken. Acaba neden bizim sıkılacağımızı düşündü diye de sormadan duramadım?Bir de şunu hiç aklımdan çıkarmamaya çalışıyorum: Ne oldum dememeli, ne olacağım demeli..
beğendiğine sevindim teşekkür ederim:) ya uzun yazılar olunca ben sıkılabiliyorum ve bu yüzden kendim mümkün olduğunca uzun yazmamaya çalışıyorum o yüzden öyle dedim başta. ve evet kesinlikle haklısın insanın ne olacağı hiç belli değil.
18 Kasım 2012 00:08
ve ayrıca aslında belki de bir nevi var olan bir yaşanmışlığı buraya kaydediyoruz bence. anı yazmak zamanın elinden bişeyler çalmaktır diyor bir düşünür. bu antıkla düşünüyorum ben de çoğu zaman:)
bence çok güzel bir alıntı olmuş. yaşlı insanlardan hatıralar dinlemeyi çok severim. özellikle artık olmamasına rağmen sokağımızda çanakkale savaşını görmüş bir nine vardı pamuk gibiydi ondan çok dinlerdim ben anılarını. ben dedelerimi ve ninelerimi pek görmediğimden yakınımdakilere kulak misafiri olurdum genelde. Bu yazı bana dinlediğim insanlara özlemimi ortaya çıkardı. Keza heç sıkılmadım, o düşünceni kafandan at ;)
18 Kasım 2012 13:19
nedense bu insanlar hep böyle eli yüzü nurlu pamuk gibi insanlar olurlar biz de onlar gibi olacak mıyız acaba yoksa bizden kaçacaklar mı diye düşünmeden edemiyorum doğrusu sevgili Fatih:(üzüldüm göremediğin için yaşlılardan özellikle nine dededen öğrenilen şeyler çok değerlidir benim için. eminim seninkilerde öyleymiştir.teşekkür ederim sıkılmamana sevindim:)
18 Kasım 2012 22:56
Dedenin yaşadığı olay insanın yüreğini burkarken, sanki beyaz boyalı, tek katlı, kerpiç bir köy evinde, sıcacık sobanın yanındaki sedire oturmuş dedeyi dinlercesine, öylesine keyifli akıyordu ki yazı, ne çabuk bitti dedim son satırda..Sohbetin tadı tadamağımızda kaldı..Sakın kısa kesme bu yazılarını..
18 Kasım 2012 23:57
aslına bakarsan olayın devamı da var sonuçta muhabbetimiz burda kesilmedi ama işte çok uzun olmasın diye kesmiştim peki yüreklendirdiğiniz için bi dahaki sefere kısa kesmem. ayrıca bu kelimeler gerçekten beni sevindirdi teşekkür ederim bigayciğim:)