Nitekim gençlikteki batış ve çıkışların yegâne sırrı, iyi veya kötü gerçek dostluklardır. Çünkü dost olarak kabul edilen kimseye duyulan sevgi ve muhabbet neticesinde, onun hâliyle hâllenme başlar ve bir güzel hâl, peşinden başka bir güzel hâli getirir. Ya da kötü bir hâl, diğer bir kötü hâle sürükler. Bunlar, bir silsile halinde devam edip gider. Sözü Hazret-i Mevlânâ’ya bırakıyorum:
"Bir akıl, başka bir akılla birleşirse, kötü iş işlemekten, kötü söz söylemekten kurtulur. Fakat nefs başka bir nefsle dost olursa, cüz’î akıl işsiz güçsüz kalır, bir iş göremez olur. Yalnız kaldığın ve danışacak bir akıl sahibi bulamadığın için, ümitsizliğe düşersen hakîkat güneşine mensup bir dostun, bir mürşidin gölgesi altına girersin. Yürü, çabucak kendine bir Hak dostu ara; böyle yaparsan Allâh senin dostun olur, yardımcın olur."
"Evlâdım; her kimi Allâh tâlibi (Allâh’ı isteyen) görürsen, onun dostu ol, onun önünde saygı ile eğil! Allâh’ı isteyenlerin, Allâh dostu olanların komşusu olursan, sen de Hakk’ı isteyenlerden olursun, onların sâyesinde sen de nefis savaşını kazanırsın."
"O gün Allâh’a karşı gelmekten sakınanlar dışında, dost olanlar (bile) birbirlerine düşman kesilirler." (Zuhruf, 67)
Bütün bunların yanında dostluk kadar, dostluğu muhafaza etmek, yâni dostluk ölçüleri içinde yaşamak da çok önemlidir. Bu hususta da söz, daha doğrusu son sözler, yine Hazret-i Mevlânâ’nın:
Dostluk eğitimsokağı 1,004 194,923 03-03-2015, 3:15