Merhum Ayşe Gönem Ablanın hatırasına "Yılbaşı Çavuşu" - İsmet TAŞ
SON DAKİKAGezi Parkı davasında karar: Osman Kavala tahliye edildi
MERHUM AYŞE GÖNEM ABLANIN HATIRASINA "YILBAŞI ÇAVUŞU"
31 Aralık 2019 Salı 00:02
(Mutlaka sonuna kadar okunması gereken bir hatıra)
Ayşe Gönen, Sami Gönen… Benim hayatımda çok önemli yerleri olan, üzerimde hakları bulunan iki muhterem insan. Allah rahmet eylesin, mekanları cennet olsun.
Ayşe Gönen Ablanın bizzat yaşadığı hatırasını burada aktarmaya çalışırken, kendimizi şu soruyu soracağız. “Bu gün (31 Aralık 2019 Salı) akşam yıl başınımı kutlayacağız, yoksa, Hz. Peygamberin Mekke’nin Fethi nimi veya Selahattin Eyyubi’nin Kudüs’ün Fethini mi? Bu hatırayı okuduktan sonra karar vereceksiniz!
Ayşe Gönen Abla diyor ki;
“Çocukluğumun geçtiği küçük ilçemizde genel olarak mutlu bir yaşantımız vardı. Öyle ya. Ülkemiz bir cihan savaşı geçirmişti. Savaşta başarılı olmuş, düşmanları yurdumuzdan dışarı atmış, bağımsızlığımızı korumuştuk.
Şehit aileleri ve gaziler oldukça gururluydular. Dul kalan şehit eşlerinin ve öksüz kalmış çocuklarının gelirleri yoktu. Gaziler ise çalışamayacak durumdaydı. Ama asla kimseden bir şey istemezlerdi, İlçe halkı bu nezakete aynen katılır, onlara alenen bir yardımda bulunmazlardı. Evimize ne alınırsa aynısı bir şehit evine veya gazi evine de gönderilirdi. Yiyecek ve giyecekle beraber, mendillere çıkınlanmış paralar sepetin bir kenarına konurdu. Kapıları çalınır, açan kişiye;
-“Bu sizinmiş” denip sepet kenara bırakılırdı.
Kasabalı kendi arasında bile, “Ben şunu gönderdim, ben şöyle yardım ettim” gibi söz söylemezlerdi. Gönderilenler, yapılan yardımlar ihtiyaçlarına tam cevap veriyor muydu bilinmez ama yetmese bile ne şehit aileleri, ne de gaziler benimde şuyum eksik demezdi. Onlar bu vatan için çarpışıp şehit yakını olma sevabını veya gazi olup dünyalık işe yaramaz hale gelmenin şerefini bu dünyada harcamak istemiyorlardı.
Sanırım savaşta yaralananların görünüşlerinden, durumlarından dolayı, kendilerine incitici bir mahlas takılmasın diye, ilçe halkı onlara peşinen isimler yakıştırmıştı. “Hoca Enver” gibi, “Yedidöven Ali” gibi, “Görünmez Kâzım” gibi...
Bunlardan bir tanesi de, “Yılbaşı Çavuşu” idi. Asıl isminin ne olduğunu hiç kimse bilmezdi. Herkes onu, Yılbaşı Çavuşu diye çağırırdı. Bu gazinin vücudunun hemen hemen sağ yarısı yoktu. Sağ gözünü, sağ kolunu, sağ bacağını kaybetmişti. Kafasının sağ tarafındaki kafatası etleri yanmış olmalı ki derin bir yanık izi görünüyordu.
Görünüşü korkutucu olmasına rağmen çok sevecen bir Gazi idi. Hala vatan der, başka birşey demezdi. Yoksul olmasına rağmen biz çocukları nerede görse mutlaka birer şeker, birer ceviz veya benzeri yiyecekler vermeden geçmezdi. Çok az konuşan Yılbaşı Çavuşu’nu herkes çok severdi.
Rusuhi Ağabeyim tatilleri Fransa'dan gelince sülalede bayram olurdu. Rusuhi Ağabeyimi misafir sandalyesine oturtur, büyük küçük hepimiz etrafında halka olur, onun anlattıklarını can kulağıyla adeta ağzımızın suyu akarcasına dinlerdik. Anlattıkları belki doğruydu ama bize masal anlatıyormuş gibi gelirdi. Ah...ah Fransa sen ne güzel ne ulaşılmaz bir ülkeydin. Ey Fransa, seninle aynı dünya üzerinde olmak bile bizim için bir gururdu.
-Amca, dedi, “Yılbaşı geliyor ne düşünüyorsun?”
-Ne düşüneceğim yeğenim, geliyorsa gelsin.
-Öyle söyleme amcacığım, yılbaşında yeni yıla giriyoruz. Yeni yılı karşılamayı düşünmüyor musun?
-Yeni yılı karşılamakta ne demek? Biz şimdiye dek bu kadar yaş yaşadık, yılları karşılamadık, Allah hayırlısını versin.
-Olur mu hiç amcacığım, bir şeyler yapalım! Hem çocuklar için de bir değişiklik olur.
Biz çocuklar hep beraber başladık;
-Bak gördün mü amcacığım. Çocuklar da istiyor. Bırak eğlensinler, değişiklik olur. Siz merak etmeyin, ben her şeyi hazırlarım. Ben Fransa da iken...
Evin kadınları hummalı bir çalışma içine girdiler. Baklavalar, börekler yapıldı. En güzel elbiseler sandıktan çıktı. Evler baştan aşağı temizlendi. Her şey Rusuhi Ağabeyime sorulup yapılıyordu. Gerçi babam ve amcam isteksizlerse de, zararlı görmedikleri için de sesleri çıkmıyordu. Rusuhi Ağabeyim amcamın karısı olan yengeme, yani annesine;
-Mama hindisiz yılbaşı olur mu? Çocuklar bir kere de hindi eti yesinler!
-Kına da ne oluyor. Şark bayramı değil. Bunun adı yılbaşı, ojelerinizi sürün, dedi.
-Şu sofranın zenginliğine bak, kaç fakir doyar bunlarla.
-Mama, bırak şimdi fakirleri, keyfine bak!
Bir ara Rusuhi Ağabeyim ayağa kalktı. Elindeki şerbet bardağını havaya kaldırdı, başını arkaya attı, bütün gücüyle;
Rusuhi Ağabeyim daha fazla devam edemedi, hepimizi yerimizden zıplatan bir sesle yerimizde kalakaldık!
-Hayırdır İnşaallah, kimdir gece yarısı kapıyı kıran?
Hepimiz olduğumuz gibi kalakalmıştık. Rusuhi ağabeyim ise ayakta elindeki bardağı yukarı kaldırmış vaziyette duruyordu.
-Buyur, buyur Çavuş. Hayırdır inşaallah!
Amcam daha içeri girmemişti ki içeri, “Yılbaşı Çavuşu” dediğimiz Gazi tek ayağının yerine kullandığı bastonunu yere vura vura içeri girdi. Onu ilk defa bu kadar korkunç görüyordum. Sağ tarafı hemen hemen olmayan bu adam kıpkırmızıydı! Ağzından köpükler saçıyordu!
-Muallim Bey, Muallim Bey, Senden muallim olmaz. Olsa olsa senden iyi bir vatan haini olur.
-Ne diyorsun sen Yılbaşı Çavuşu! O nasıl laf! Hele bir otur. Soluklan. Bu hiddetinin sebebi ne?
-Oturmak mı? Senin hanene bundan böyle oturmam. Oturanla da konuşmam;
-Keşke hakaret etseydin, keşke yüzüme tükürseydin, keşke sizi gavurun gününü, gavurlar gibi kutlarken göreceğime sol yanımı da düşman götürseydi!
-Ne beis var bunda! Biz gâvur mu olduk şimdi? Bir yıl bitiyor bir yeni yıl başlıyor. Biz onun için eğleniyoruz!
Yılbaşı Çavuşu’nun Rusuhi Ağabeyimi taktığı yoktu! Bütün hiddeti ile babama ve amcama bakıyor, adeta onları bir bardak suda boğmak istiyordu.
“Oradan ilim getirseydi, icat, makina getirseydi, derdimize derman olacak ilaç getirsey di.” Getiremedi, diplomasını da vermemişler! Gavur diploma verir mi insane? Gavur insana yarayacak merhem verir mi? Aha böyle gavur bayramının nasıl olacağını öğretir gönderir.
Rusuhi Ağabeyim söze zorla girdi;
-Fransızlar böyle kutlamıyorlar ki. Fransızlar yılbaşında çam dikerler, hediyelerini çam ağacının dibine koyarlar. Birde onların Noel babaları var. O da ev ev dolaşır, hediye dağıtır. Biz yalnız aile içinde eğleniyoruz!
-Efendi... Efendi... Bugün sen bu eğlenceyi başlattın! 50 sene sonraki nesil çam diker. Bugün kağıttan tombala oynat, 50 sene sonra kumarın daniskası girer. Bugün kendi aranızda eğlenin, 50 sene sonra kızlarınızı, gelinlerinizi çıplatıp göbek attırırsınız. Bu zehir azar azar girer. Bir daha da çıkaramazsınız.
-Canım, babam var iken sen ne karışıyorsun? Diye lafa girecek oldu Rusuhi Ağabeyim.
-Bana bak gavur benzetmesi. Sen iki ayağının üstünde madamlarla gezerken ben bastonla helaya gitmeye çalışıyorum! Sen saçını ayna karşısında Fransızlar gibi tararken Beni görenler kaçıyor. Sen gavurların bayramını onlar gibi kutlarken, o gavurlar senin bayramında sana topla tüfekle saldırıyorlar, kadın kız bebe demeden katlediyorlar.
Odada bir sessizlik oldu. Babam ve amcam çok üzgün, Rusihi Abim kızgın, bizler şaşkındık! Gözümüzü Yılbaşı Çavuşundan ayıramıyorduk. ilk defa tek gözüyle ağlayan birini görüyordum. Evet, Yılbaşı Çavuşu ağlıyordu. Hem de sesli sesli, bağıra bağıra ağlıyordu!
“ Beş sene askerlik yaptım. Kar demedim, kış demedim, açlığımı hissetmedim. Bir gün bile bebelerimi düşünmedim. Yalnız Allah dedim, Vatan dedim, İslam dedim, Gece gündüz gâvurlardan kurtulalım, ezanları susturmayalım dedim. Muhabere ederken şu bayramını kutladığımız Fransızlara esir düştüm. Gördüm ki bu gâvurlar Müslümanları en çok bayramlarda bir de Ramazan Ayında katlediyorlar. Derken onların bayramı yılbaşı geldi. Beni şehrin kalesinde Fransız işgal ordusunun iç hizmetinde kullanılıyorlardı. Bir akşam sizin şimdi yaptığınız gibi masaları donattılar, içkileri açtılar. Bana da kırmızılı beyazlı bir elbise giydirdiler. Başıma da bir şapka taktılar. Lisanlarından anlamıyordum. İşaretle, çat pat öğrendikleri Türkçe ile akşam yapacakları eğlencede istediklerini getirtiyorlardı. Her şey hazırdı. Derken bana masalarındaki hizmetten başka bir şeyler yaptırmak istediklerini anladım.
-Şu kapıyı aç! İçeridekilerden her birimize birer tane getir, dedi.
Önüme gelen ilk Fransız subayının üzerine atladım. Belindeki el bombasını alıp pimini çektim. Sonunu hatırlamıyorum. Altı subayın beşi ölmüş. Benim ise kızlara doğru olan kısmım kalmış. Subaylara dönük olan tarafım bombanın etkisi ile bu hale gelmiş. Kendimi kaybetmişim. Benden Akan kanlar orayı göle çevirmiş. Öldü diye beni atmışlar. Kızlardan kurtulan biri Beni sırtında evine taşımış ve tedavi etmiş. Ben o kızın yüzünü hiç görmedim. Dedesi ile içeriye yiyecek ve ilaç gönderirdi. Ben önceleri baygınken, sonraları ise uyurken içeri girip tedavimi yapar veya ihtiyaçlarımı odaya yerleştirirmiş. İşte bu yüzden bana Yılbaşı Çavuşu derler.”
Ben, “Muallimin evinde yılbaşı kutlanıyor” diye söylenenleri duyunca önce inanmadım. Gelip şu Fransız müsveddesini elinde bardakla görünce beynimden vuruldum! Keşke muallimi böyle göreceğime öbür yanım da bombayla yok olsaydı.
Yılbaşı Çavuşu, Müslüman kızlarımızın, gâvur erkeklerinin yılbaşı eğlencelerinde kullanılmasına mani olmak için, vücudunun bir yarısını vermişti. Biz o kahraman gazinin çocukları, torunlarıyız. Onun vücudunun yarısını vererek mücadele ettiği eğlenceyi, şimdi bütün milli ve manevi duygulardan uzaklaşarak milletçe nasıl da içtenlikle kutluyoruz.
Bizi affedecek misin kahraman Yılbaşı Çavuş'u!
Affet ne olur!...”
Merhum Ayşe Gönen Ablanın bizzat yaşadığı hatıra bu.
Şimdi isterseniz, eşsiz kahramanlıklarla bu vatanı bize emanet eden şehitlerimizin mezarları üzerinede tepinircesine Yılbaşını (Bu gün) kutlayın, isterseniz, kafirlerin diz çöktüğü Mekke’nin veya Kudüs’ün Fethini….
TABİ ÖNCE KARAR VERMELİSİNİZ, “SİZ KİMSİNİZ!?”
İsmet TAŞ – Iç Anadolu Birliği Genel Başkanı
11 Şubat 2020 Salı 00:02
Kimse Mustafa Akıncı’ya Kızmasın!!!
04 Şubat 2020 Salı 00:01
İçeride Ahlaksızlık, Dışarıda Savaş Tamtamları!
28 Ocak 2020 Salı 00:02
14 Ocak 2020 Salı 00:02
Halk Olarak Dünya Siyasetimizi Nasıl Okuyoruz?