Ekmek, Adalet ve Özgürlük için “Devrimci Anarşist Faaliyet”’le 1 Mayıs’a/Πρωτομαγιά με τη “Δράση για την Επαναστατική Αναρχία”: Ψωμί, Δικαιοσύνη και Ελευθερία | Istanbuliζην
RT @adiasistos: Αθώος ο #Tasos σημαίνει πως ένοχοι είναι κάποιοι δικαστές και αστυνομικοί για τα χρόνια που του έκλεψαν. 3 months ago
RT @chris_avramidis: Ο κόσμος κλαίει στην αίθουσα. Ο #Tasos είναι αθώος 3 months ago
RT @eatps_: #Tasos Theofilou found innocent of all charges! For the last time leaving courtroom escorted by police #Free_TassiosThita @Liht… 3 months ago
RT @SpDapergolas: Ο αθώος Θεοφίλου έκατσε περισσότερη φυλακή απο τον ένοχο κλέφτη Παπαγεωργόπουλο της ΝΔ και Ακη του ΠΑΣΟΚ. #Tasos 3 months ago
RT @stenikito: Στις 17 παίρνουμε πίσω και την Ηριάννα. #tasos https://t.co/nnx34YRD8L 3 months ago
Posted: May 2, 2011 in Κοινωνικά κινήματα σήμερα-Bugünkü toplumsal hareketleri
Tags: 1 Mayıs 2011, DAF, Πρωτομαγιά στην Κωνσταντινούπολη, αναρχικό κίνημα, Türkiye'de anarşistler hareketi
(Bu bildiri eylem esnasında dağıtılmış)
1886’daki genel grevde tutuklanan ve idam cezasıyla yargılanan, Anarşıst işçilerden biri olan Spies; “Eğer bizi asarak… tahakküm altındaki milyonların, sefalet içinde çalışan ve kurtuluşu isteyen ve bekleyen milyonların bu hareketini, işçi hareketini ezebileceğinizi umuyorsanız, eğer düşünceniz buysa, o zaman asın bizi! Burada bir kıvılcımı ezeceksiniz, burada veya orada her yerde alevler yükseliyor. Bu saklı bir ateş. Bunu asla söndürmezsiniz” demişti. Anarşist işçiler idam edildiler; Ancak 1886’da alevlenen bu ateş dünyanın bir ucundan diğer bir ucuna sıçradı.
Patronlar bu ateşi söndürmek için saldırdılar. Saldırılar yetmedi, kandırmak istediler çay molalarını fazlalaştırdılar, yemek molalarını uzattılar. Bizde çaldıklarını düğünde, bayramda, bize sadaka ettiler.
Biz kandık. Güvencesiz, geleceksiz on iki saat çalışmayı sürdürdük. Devlet, sözde hak hukuk verdi. Sözde sekiz saat dedi. Sözde, sendikalanın dedi. Alın size Taksim dedi. Biz kandık. Hakka, hukuka güvendik, mahkemelerde rezil rüsva olduk. Sekiz saat zannettik, hep on saat çalıştık. Sendikalandık, işten atıldık, çadır kurduk, dayak yedik. Sonunda Taksim’e çıktık bunu da kazanım sandık.
Kavga, ne 1886’da başladı ne de “sekiz saat” içindi. Bu kavga ezen ve ezilen arasında her yerde, her zaman vardı ve de var olacak. Ta Dehak’lara isyan eden Kawa’yla, Marcus’a isyan eden Spartakus’lerle başladı. Biz naciz insan mülksüz Ebuzer, sırtında hırkasıyla hazinelerin Halifesi Osman’la tutuştu kavgaya, adalet için! “Yarın yanağından gayrı, her yerde ve her zaman beraber olabilmek için” diyen Bedrettin, padişah Mehmet’e karşı eşitlik için çıktı kavgaya. Serez Meydanı’ndan Paris sokaklarına, “Bayrağı ölüm taşıyacak. Al kanlara boyanmış kara bayrağı” diyen Louise Michel özgürlük için burjuvazine karşı kara bayrağıyla tutuştu kavgaya. Meksika köylüsü Zapata toprak ağası Madero’ya karşı verdi kavgasını. Ukranya’da bir başka köylü de toprak ağalarına karşı başlayan kavgasını sonrasında Çar’a, sonrasında “Halk için halka rağmen” diyen parti diktatörlüğüne karşı sürdürdü. İspanya’da eşek üstünde gezenlerin örütlediği halk ise diktatör Franco’ya karşı, yüzbinlerce Durutti doğurdu.
Bu ezeli kavga, dünyanın bir ucundan bir ucuna halen sürmekte. Atina’da, Chiapas’ta, Oxaca’da, Amed’de, Gazze’de, Kahire’de, Tunus’ta, İstanbul’da.
Ezenlerin iktidarı biliyoruz ki yıkılacak, yüreğinde yeni bir dünya taşıyanların kavgası sürdükçe ezilenler gerçekten kazanacak. Kavgayı ödünç aldık, ödünç vereceğiz. Ekmek, Adalet ve Özgürlük için Anarşizm’de örgütleneceğiz.
1 Mayıs’ta Taksim’e
(Το κείμενο αυτό μοιράστηκε κατά τη διάρκεια της πορείας για τη πλατεία του Τάξιμ)
Πρωτομαγιά με τη “Δράση για την Επαναστατική Αναρχία”: Ψωμί, Δικαιοσύνη και Ελευθερία
“Αν νομίζετε ότι με τις κρεμάλες θα καταπιέσετε το εργατικό κίνημα, το κίνημα εκατομμυρίων εργατών που επιδιώκουν να αποτινάξουν από πάνω τους την εξαθλίωση, το κίνημα εκατομμυρίων εργατών που αποζητούν την απελευθέρωση από την καταδυνάστευση των αφετνικών, τότε κρεμάστε μας! Δε θα καταφέρετε παρά να σβήσετε μία σπίθα τη στιγμή που φουντώνει η φωτιά εδώ, εκεί, παντού. Αυτή την κρυφή φλόγα δε θα μπορέσετε ποτέ να τη σβήσετε”
August Spies (Αναρχικός εργάτης, συλληφθείς και καταδικασθείς σε απαγχονισμό κατά τη γενική απεργία του 1886)
Οι αναρχικοί εργάτες απαγχονίστηκαν αλλά η φλόγα που ξεπήδησε το 1886 επεκτάθηκε από τη μια μεριά του κόσμου στην άλλη. Τα αφεντικά εξαπέλυσαν επίθεση προκειμένου να τη σβήσουν.Και όχι μόνο αυτό, επιστράτευσαν και την εξαπάτηση των εργατών. Έκαναν τα διαλλείματα εν ώρα εργασίας πιο μεγάλα και τα έκαναν πιο πολλά. Και αφού μάς έκλεψαν τις αργίες και τις γιορτές, μάς πλάσαραν το ψέμα ως ελεημοσύνη και μεγαλοψυχία.
Και εμείς το χάψαμε και συνεχίσαμε να δουλεύουμε ανασφάλιστοι, με αβέβαιο εργασιακό μέλλον 12 και 13 ώρες τη μέρα.
Και το κράτος; “Εργασιακά δικαιώματα” και “8ωρη εργασία” και “ελευθερία στο δικαίωμα του συνδικαλίζεσθαι” και “Να η πλατεία Τάξειμ για εσάς” μάς έταξε με παχιά λόγια.
Και εμείς πάλι τα χάψαμε. Και πιστέψαμε στα δικαιώματα και τους νόμους αλλά πάτησαν την αξιοπρέπειά μας στα δικαστήρια. Και νομίσαμε ότι θα δουλεύουμε 8 ώρες αλλά συνεχίσαμε να δουλεύουμε 12 και 13. Και συνδικαλιστήκαμε, αλλά μάς πέταξαν από τη δουλειά και όταν βγήκαμε στο δρόμο και στήσαμε παραπήγματα και κάναμε απεργίες, μας κατέστειλαν με τη βία. Και τελικά μπήκαμε στο Τάξιμ και το θεωρήσαμε μάλιστα σπουδαία κατάκτηση.
Η πάλη ούτε το 1886 ξεκίνησε ούτε το 8ωρο αφορά. Αυτή η πάλη ανάμεσα στο δυνάστη και τον καταπιεζόμενο υπήρχε παντού και θα υπάρχει στο διηνεκές.
Άρχισε με τους εκάστοτε Σπάρτακους απέναντι στον αυτοκράτορα Μάρκο, με τον Kawa απέναντι στο Dehak. Όπως ο Ebuzer, ο ταπεινός ακτήμονας που τα έβαλε με τον χαλίφη Οσμάν με αίτημα την απονομή δικαιοσύνης.
Όπως ο Bedrettin που πάλεψε με τον σουλτάνο Μεχμέτ για ισότητα.
Και από την πλατεία των Σερρών μέχρι τα σοκάκια του Παρισιού, η μαύρη σημαία η βαμμένη με το ολοκόκκινο αίμα του Luise Michel έμεινε ψηλά στην πάλη για την ελευθερία ενάντια στους μπουρζουάδες.
Όπως οι χωρικοί Ζαπατίστας που αντιστάθηκαν στον γαιοκτήμονα Madero. Όπως και οι άλλοι χωρικοί από την Ουκρανία που σήκωσαν τη δική τους σημαία αντίστασης στα τοπικά αφεντικά και εν συνεχεία στον τσάρο και τη δικτατορία του κόμματος που διακήρυττε “για το λαό παρά τη θέλησή του”.
Όπως και στην Ισπανία, όπου ο λαός οργανώθηκε απέναντι στον δικτάτορα Φράνκο γεννώντας χιλιάδες Durutti.
Αυτή η διαρκής πάλη συνεχίζει απ’ άκρη σ’ άκρη. Στην Αθήνα, στους Τσιάπας, στην Οαχάκα, στο Αμεντ, στη Γάζα, στο Κάϊρο, στην Τύνιδα, στην Ισταμπούλ.
Το ξέρουμε, η εξουσία των δυναστών θα πέσει και οι καταπιεσμένοι θα νικήσουν, αυτοί που κουβαλούν στις καρδιές τους την ελπίδα ενός νέου κόσμου.
Αυτή την πάλη που μας κληροδότησαν, αυτή θα γίνει η παρακαταθήκη μας για τις επόμενες γενιές.
Ας οργανωθούμε με την αναρχία για Ψωμί, Δικαιοσύνη και Ελευθερία.
Δράση για την Επαναστατική Αναρχία