Din Felsefesi Nedir, Tanımı, Tarihi, Hakkında Bilgi
Din felsefesi, "dinsel geleneklerde yer alan temel temaların ve kavramların felsefi incelenmesi" dir. Felsefe ile ilgili en eski bilinen el yazmalarında bulunmuş olan eski bir disiplindir ve aşağıdakileri de içeren birçok felsefe dalıyla ilgilidir: metafizik, epistemoloji ve etik.
Din felsefesi, belirli bir inanç sistemi tarafından ortaya çıkarılan sorunları incelemek yerine, dinin doğası ile ilgili soruları tartışmayı amaçladığı için dini felsefeden farklıdır. Mümin veya inanmayan olarak tanımlananlar tarafından sade bir şekilde yapılabilecek şekilde tasarlanmıştır.
Metafizikin bir parçası olarak
Din felsefesinin bazı yönleri klasik olarak metafizikte yer almıştır. Aristoteles'e göre, Tanrı, ilahiyatta çalışma konusudur. Bununla birlikte, filozoflar günümüzde konuya "din felsefesi" terimini kabul ettiler ve metafizikte birtakım Katolik felsefeciler tarafından hala bazıları tarafından muamele görmesine rağmen, genellikle ayrı bir uzmanlık alanı olarak görülüyorlar.
Bu terim ondokuzuncu yüzyıla kadar genel olarak kullanılmasa da, belki de din ile ilgili en eskisi felsefi eserler Hindu Upanişadlarda bulunabilir. Aynı zamanda Taoizm ve Konfüçyüsçülük çalışmaları, kısmen, dini kavramlar hakkında mantık yürütmekle yükümlüdür. Pali kanonundaki Budist yazısı "akılcı felsefi düşünceyi içeriyor" ve "Budizmin felsefesi onu aydınlatırken dinin doğasını çok kurnaz bir kavrayışa sahibiz.
Din felsefesi, Tanrı hakkındaki alternatif inançları, dini tecrübenin çeşitlerini, bilim ve din arasındaki karşılıklı etkileşimi, iyinin ve kötülüğün doğasını ve kapsamını, doğum, tarih ve ölümün dini muamelelerini kapsar. Alan, dini taahhütlerin ahlaksal etkilerini, iman, akıl, deneyim ve gelenek arasındaki ilişkiyi, mucizevi, kutsal vahiy, mistisizm, güç ve kurtuluş kavramlarını da içerir.
Din felsefesi, teoloji için "eleştirel düşüncelerin dini inançlara dayandığını" belirtmek suretiyle teolojiden ayrılmıştır. Ayrıca, "teoloji, düşüncesini başlatan, konuşan ve tanık olan bir otoriteden sorumludur ... felsefesi tartışmalara zamansız kanıtlar temelinde dayanıyor".
Tanrı'nın varlığına ilişkin farklı yaklaşımlar...
Teizm - bir veya daha fazla ilahi veya tanrının varlığına olan inanç.
Panteizm - Tanrı'nın kozmosun her şeyinde olduğu inancı, Tanrı'nın bir ve tümü Tanrı'dır; Tanrı içten var.
Panentheism - Tanrı'nın evrenin her şeyini kapsadığı, ancak Tanrının evrenden daha büyük olduğu inancı; Tanrı ikna ve aşkındır.
Deism - Tanrı'nın varolduğu ancak insan yaşamına ve evrenin yasalarına karışmadığı inancı; Tanrı aşkın.
Tektanrıcılık - Genellikle, her şeye gücü yeten tek bir tanrının var olduğuna, her şeyi bilen ve her şeye gücü yetmeyenler her şeyi yarattığına inanan olarak tanımlanır.
Çok Tanrısallık - evreni ayrı ve tek tek varlıklar olarak yöneten çoklu tanrı varlığının var olduğuna olan inanç.
Henotheism - çoklu tanrıların var olabileceği veya olmayabileceği inancı, ancak tek bir üstün tanrı vardır.
Henology - nihai tanrıya özgü özelliklerini temsil eden bir tanrının birden fazla avatarının var olduğına inanmak.
Agnostiklik - (bilerek bilmeyerek veya bilmeden) tanrıların veya Tanrının varlığının veya varlığının şu anda bilinmiyor ya da bilinemediği ve kanıtlanamayacağı inancı. Bunun daha zayıf bir biçimi, sadece tanrıların varlığı ya da yok oluşu hakkında kesin bir eksiklik olarak tanımlanabilir.
Ateizm - Tanrı varlıklarına inancın yokluğu, varlığın inkar edilmesi de dahil olmak üzere.
Zayıf ateizm, herhangi bir tanrı var olduğuna dair inancın yokluğudur.
Güçlü ateizm, özellikle tanrıların olmadığı bir konumdadır.
Apatizm - ilahi veya ilahların olup olmamasına bakılmaksızın tam bir ilgisizlik veya bakım eksikliği.
Bunlar birbirini dışlayan konumlar değildir. Örneğin, agnostik teistörler, Tanrı'nın varlığının bilgisinin doğal olarak bilinemediğini savunurken Tanrı'nın var olduğuna inanmayı seçerler. Benzer şekilde, agnostik ateistler, tüm varlıkların varlığına olan inancını reddetmekle birlikte, herhangi bir varlığın var olup olmadığı doğal olarak bilinemeyen olduğunu ileri sürer.