Türkçe veOsmanlı Türkçesi
Hani Karamanoğulları’nın ikinci beyi Kerimüddin Karaman’ın oğlu Şemseddin Mehmed Bey’in, 13 Mayıs 1277 tarihli fermanında, “Şimden gerü hiç gimesne divanda, dergâhda, bergâhda ve dahi her yerde Türk dilinden özge söz söylemeye” dediği, Türkçe (gerçi bunu deyip demediği tarihsel olarak tartışmalı)…
O günü “Dil Bayramı” olarak kutluyoruz. ama bugünkü nesiller bunu tam olarak anlayamıyor… Çünkü bir “Dil Devrimi” yaşadık!
Sanki daha yakın tarihte yazılanları anlayabiliyor muyuz? Necip Fazıl’dan daha önce de yazdığımı hatırladığım bir cümle buyurun:
Şimdi gelin bu cümlenin içindeki Osmanlı Türkçesine ait kelimeleri “Devrim Türkçesi”ne aktarmaya çalışalım:
“Bu işin nedenini, nedenini, nedenini bir nedene bağlayamamamın nedeni nedir”?
Bugün bırakınız eski kültür hazinelerimizi okuyup anlayabilmek, “dün”denebilecek kadar yakın geçmişte yazılan İstiklâl Marşı’mızı dahi anlamakta zorlanıyoruz…
Bu deyimin oldukça ilginç bir hikâyesi var: Rivayete göre, şairin kafiyeyi tutturabilmesi için, şiirinin son kelimelerinin “talaktu safiye” olması gerekiyormuş. “Eşinin adı Safiye olduğu için, bu kelimeleri yazarsan karın senden boş olur, yapma” demişlerse de, dinlememiş. “Ben asla bu kafiyeden vazgeçmem” diye tutturup yazmış. “Kafiye” uğruna “Safiye”yi boşamış. İşte bu olay, “Kafiye-Safiye” deyimini ortaya çıkarmış.
Düşünün ki, Yahudiler, iki bin yıldan beri kullanılmayan “İbrani Alfabesi”ni yeniden hayata geçirip kadim kültürlerinin üstüne yeni bir yapılanmaya gittiler.
“Biz Arap yazısını geri bıraktırıyor diye terk ederken, İsrail, hemen bütün Yahudi vatandaşları Latin harflerini bildiği halde, tersinden bir Harf İnkılâbı yaptılar ve iki bin yıl önceki ölü ve öğretilmesi çok zor İbrani alfabesini dirilttiler.
Ne dersiniz, onlar mı doğrusunu yaptı, yoksa biz mi?