ERKEN DOĞAN-PREMATURE BEBEK ANNESİ OLMAK | 1 | Bordo Ruj
BLOG, YAŞAM 6 Nisan 2016 25 Şubat 2017
Yıllar önce, doğuma 10 hafta kala öğrendim prematüre bebek annesi olacağımı. Zorlu geçen bir hamilelik süreci, yatak istirahati, ilaç tedavisi derken kaçınılmaz sona hazır olmam gerektiğini farkına varmıştım artık. Kucağıma almak için can attığım, yüzünü, kokusunu merak ettiğim, bana anneliği öğretecek olan oğlum biraz aceleci davranmış ve 10 hafta kadar erken gelmeye karar vermişti ? Ve itiraf ediyorum ki ilk defa anne olmanın heyecanıyla bu duruma biraz da sevinmiştim. Ne güzel , artık karnımda değil kucağımda olacaktı. Doktorumun “Ya sen doğuma kadar hastanede yatarsın ya da oğlun aylarca küvözde yatar !” lafı, şaka gibi geldi sanırım bana o zamanlar. Ve ben hem anne olmanın hem de oğluma kavuşacak olmanın heyecanıyla bu erken doğum meselesini pek ciddiye almadım sanırım.
Yıllar sonra bugün, erken doğum yapan ve prematüre bebek annesi olan çocukluk arkadaşımı ziyarete gittiğimde o dönem yaşadıklarım film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti. Ve arkadaşım bu yazıyı yazmam konusunda beni teşvik etti.
Prematüre Bebek Annesi Olmak:
Günümüzde tıp çok ilerledi tabii ki. Erken doğumlarda bebeklerin yaşatılma oranı oldukça yüksek. Büyük şehirlerde özellikle üniversite hastaneleri başta olmak üzere bir çok hastanede “Yeni doğan yoğun bakım ünitesi” mevcut. Her ne kadar biraz pahalı olsa da imkanlar geniş, sağlık ekipleri kibar, güler yüzlü ve tecrübeli… Bunlar işin teknik kısmı. Peki ya erken doğum yapan annenin dünyası ? Hissettikleri?
Öncelikle şunu belirtmeliyim ki ilk şoku doğumdan sonra bebeğiniz kucağınıza verilmediğinde yaşıyorsunuz. Hastane odasında çekilmiş mutlu aile fotoları yok, hoş geldin bebek süslemeleri yok, odaya telaşla girip çıkan, tebriğe gelen tatlı kalabalık yok. Bebeğiniz doğal olarak doğar doğmaz yoğun bakıma alınıyor ve siz yaşıyor olduğuna şükrediyorsunuz.
Lohusa yatağınızda nazlanıp, keyif yapmak yerine bebeğinizi görebilmek umuduyla ayaklanıyorsunuz. Eğer bebeğinizin durumu uygunsa yanına götürülüyorsunuz.
Ben oğlumu ilk olarak doğumdan sonraki gün cam bir pencerenin arkasından görebilmiştim. Doktorlar doğum haftasına göre boy/kilo gelişiminin gayet iyi olduğunu (boy 45cm/kg. 1785 gr.), sadece akciğer gelişimi tamamlanana kadar küvözde kalması gerektiğini söylemişlerdi. Ama nasıl olurdu? Erken doğum riskine karşın akciğer gelişimi hızlansın diye iki kere 4’er doz kortizon enjeksiyon almıştım. Hiç mi işe yaramamıştı bunlar ? Oğluma yarım saat kadar bir süre, pencerenin arkasından baktığımı hatırlıyorum kafamda bu ve bunun gibi milyon tane soru ile… O’nu, solunum cihazına bağlı halde ve küçücük bedeniyle yaşama tutunmaya çalışırken gördüğümde; telaşlanmanın, panik yaşamanın, kendini suçlamanın zamanı olmadığını anladım. O savaşıyorsa ben de savaşmalıydım…
İşte benim prematüre bebek anneliği hikayem bu andan itibaren başlamış oldu.
Konu oldukça geniş ve konu hakkındaki deneyimlerim, bir yazıda anlatılmayacak kadar fazla. O yüzden birikimlerimi ve sizler için konu ile ilgili yaptığım araştırmaları ilerleyen günlerde farklı konu başlıkları altında aktarmayı daha uygun buldum.
Prematüre bebek annesi ve anne adaylarının kaçırmamasını tavsiye ediyorum.
Sizler de, sorularınızı ve prematüre bebek annesi olmak ile ilgili tecrübelerinizi yorum kısmında paylaşarak diğer annelere yardımcı olabilirsiniz.
anne, bebek, erken doğum, kadın, prematüre, sağlık
Önceki YazıBAHAR ŞIKLIĞI: DENIM CEKET
Sonraki YazıEv Yapımı Çok Amaçlı Onarıcı Krem
Geri bildirim: ERKEN DOĞAN - PREMATÜRE BEBEK ANNESİ OLMAK | 2 - Bordo Ruj