Gönderen la petite mort zaman: 00:41 4 yorum
kitap okumak sevişmek gibi. verdiği haz değil demek istediğim, sürecin gelişimi. hazları kıyaslarsam kitap okumak; sevişmenin ölçekli çizimi gibi. ölçeği hesap etmek için lise coğrafya kitaplarından yola çıkıp, esrarlı alemlerde yoldan çıkıyoruz. matematiksel bir takım işlemden sonra a sıkılma katsayısı olmakla birlikte; sevişmek= a/kitabın sayfa sayısı. her insan göre değişmez bu a kitaba göre değişir bu sebeple basit bir denklemdir. a ne kadar küçükse o kadar sevişmeye yakınsar okuduğunuz kitap.
süreçten bahsedecektim. tüm gün boyunca eve gitsem de okuduğum bir kitap var şu an elimde. iki gecedir okuyorum. nerdeyse bir yıldır kitaplıkta duruyor, dönemin çok tavsiye edilen çok okunan yazarlarından birisi. geçen sene idefixin kitap fuarı sırasında almıştım da öyle duruyordu. kaç kez bakıştık, kaç kez birlikte yolculuk yaptık kitapla saymadım. ama epeyce çok. ha okudum ha okucam diye çantamda durdu, yatağımın başında durdu. yeri geldi hasta oldum bana çorba kaynattı ama sevişmiyorduk. umudu da kesmiştik artık zaten birbirimizden. taa ki pazartesi gecesine kadar. uyumak için kitap okuyayım dedim. sanki ilk kez görüyormuşum gibi aldım elime kitabı. açtım kapağını o da anladı bu seferki yakınlaşmamızın diğerlerinden farklı olduğunu ve kendini bıraktı bana, ben kendimi bıraktım ona. sevişmek gibi. hep farklı farklı gelişiyor süreçler mesela eski bir kitabım vardı kitapçıda gördüğüm andan itibaren onunla sevişeceğimizi biliyordum. eve kadar sabredemedim yolda başladık. bir sürü kitabımla sadece sevişmek için seviştim. yıllarını birlikte geçirmiş karı koca gibi. hepsinin tadı farklıydı biliyorum, kimisi iyi kimisi kötü. kimisi hiç bitmesin istedim, kimisini yarıda bıraktım. kitap okumak fena halde sevişmeye benzer, süreç yani.
Gönderen la petite mort zaman: 19:45 4 yorum
Gönderen la petite mort zaman: 22:32 2 yorum
bir onur ünlü söyleşisine gitmeliyim. ona taa ah muhsin ünlü zamanlarıyla ilgili bir soru soracağım.
Gönderen la petite mort zaman: 21:43 2 yorum
bir theremini çalar gibi sevdim seni
dokunmadan ve dalgalar boyunca
Gönderen la petite mort zaman: 00:31 3 yorum
nazireli ve imasız ve mesaj kaygısız
bir kadının vajinasına giden en kısa yol
yeterince ağırlık kaldırmış iki kol
keşke yalnız bunun için sevseydin beni
Gönderen la petite mort zaman: 01:16 7 yorum
gökyüzünün ağladığını gördüm bugün
telaşla haberleri açtım
şanslıydım meteoroloji bülteni
istanbul'un yağışlı olduğunu söylüyordu
enkaz halde dua ettim
şu meteoroloji müdürlüğü neden sadece meteorları incelemez ki
Gönderen la petite mort zaman: 15:51 15 yorum
bu yazı benim için yazılmıştır.
Gönderen la petite mort zaman: 01:03 6 yorum
bu yazı senin için yazılmıştır.
Gönderen la petite mort zaman: 01:01 4 yorum
Gönderen la petite mort zaman: 02:20 2 yorum
Gönderen la petite mort zaman: 01:34 0 yorum
Gönderen la petite mort zaman: 19:08 11 yorum
Gönderen la petite mort zaman: 00:35 5 yorum
azılı suçluların olduğu bir hapisanede, mahkumların sahnelediği jul sezar oyununu anlatan bir filme gittim. ayı falan almış berlinde, istanbul film festivalinde de varmış ama bu sene pek ilgi göstermemiştim festivale, istanbul film festivali istabul'a yerleşilen ilk sene bir heyecana bürüyor sonra gittikçe azalıyor bu heyecan. matematik bazlı iktisat modellerinden nefret etsem de, bu durum marjinallik kavramı ile çok rahat açıklanabiliyor. azılı suçlu kavramı ise çok muallak. kimdir bu azılı suçlular. şimdi bir insan başka bir insanı öldürüyor diye azılı bir suçlu mu oluyor. eğer öyle oluyorsa herkesi öldüreceğini iddia eden tanrılara neden milyarlarca insan inanıyor. bu da kandil mesajı olsun.
yaşam hakkı kutsaldır. bu da demokrasi mesajı olsun. demokrasinin beşiği antik yunan mı yoksa antik roma mı emin değilim ama her halükarda sezar ölmeliydi. (sokrates ise ölmese iyiydi) çünkü ölümler yaşamdan daha etkilidir kitleleri harekete geçirmek için. siz hiç bilmem ne prensesi doğum yaptığı için yapılan savaş hikayeleri duydunuz mu. - hünkarım avusturya macaristan dükünün zevcesi bir oğlan çocuğu doğurmuş. - ne diyorsun lala tez orduları harbe hazırlayın. böyle bir diyalog ancak fantastika imparatorluğunda yaşanır sanki.
Gönderen la petite mort zaman: 18:17 0 yorum
Gönderen la petite mort zaman: 23:55 0 yorum
aslı erdoğan'a neden aşık olabileceğimi anlatmalıyım. kendileri benim efesimdir. tarihi bir hayat doldurucum. hayatım onun kitaplarının altında sanki. aylardır elime yapışan bir kitabı vardı. hayatın sessizliğinde. tek kelime anlamadan okuduğum, kendimi içine sokamadığım bi kitabı. aylardır hiç bi yere kendimi sokamadığımdan olsa gerek. bu kitap rusça olsaydı da aynı şey olacaktı. anladığım dilde yazılmış gene aynı. sonra bir garibim bugün. dünden beri aslında bir garibim. bazen olur öyle ya. öyle garip işte. amaçsızlık nedir bilir misiniz bilmem. ben çok yakından tanırım o duyguyu. öylesine boş, bulaşıklıkta yıkanmayı bekleyen bardak misali. içinde bir yudum şarap, artık tabanına yapışmış kurumuş bir kir. oysa şarap güzeldir. ağız kısmında dudak lekeleri. oysa dudaklar güzeldir. ortasında peynir lekesi bırakan parmak izleri. oysa peynir de eller de güzeldir. ama bardak yıkanmalıdır. fakat bardak için bardağın bulaşıklıktaki konumu amaçsızlıktır. bardak değil kadeh demeliymişim.
bir arkadaşımla şüredingerin kedisinden bahsettik. kedi ölü müydü diri miydi kutunun içinde bu bir muamma. oysa kadeh sen mutfakta olsan da olmasan da amaçsızdır. bardağa yüklenecek tek duygu: ümit. o da bıyıklıya göre kötülüklerin en kötüsü. bana göre ise fark etmez. big lebowskideki nihilistler bıyıklıdan daha mı nihilist.
aslı erdoğan'ı beşiktaş'a giderken vapurda açtım okudum. yine rusçaydı. yanımdaki üç kadının konuşmasına daldım bıraktım. toplu taşıma araçlarında müzik dinlenmemesinden yanayım. hayatta bir kere duyulabilecek sesleri duymayı, bir janet - jak esim şarkısına tercih ediyorum. muktedir olsam dünyadaki tüm portatif müzik çalıcıları yasaklayabilirim. doğayla ilişkimizi kestikleri için. sonra vapur kıyıya yanaştı. vapur yolculuğu ne kadar uzun olursa olsun, vapurun kıyıya yanaşmasından daha uzun değildir. aynı şey uçaktada geçerlidir. yol ne kadar uzun olursa olsun kemerlerinizi bağlayın anonsları hep bir zulmün başlangıcını işaret eder. oysa ben yol ne kadar uzun olursa olsun kemerimi çıkarmam. göbeğimin üzerine baskı yapan şeyleri severim. sırt çantası taşımayı da severim aslında. sevdiğim kadınların üstüme yüzüstü yatmalarını istememi de sapkınca karşılamamanız için söyledim bunu. bu dokunuşlar insan olduğumu hatırlatıyor sanırım bana. vapurdan indim. alkımın karşısında ışıklarda beklerken hayatım boyunca hep kalabalık şehirlerde yaşadığımı düşündüm. ben hiç dikkat çekici şeyler giymedim. görsel olarak insanlara farklılık sunmadım. bir dönem saçlarım uzunda belki o zaman bi farklılık olmuştur. milyonlarca uzun saçlı var biliyorum ama saçlarım kıvırcık benim.lepiska değil. bu kalabalık şehirlerde, kalabalık yerlerde öylesine yürürken otururken bira içerken hiç kimsenin dikkatini çekmiş miydim acaba. ne bileyim birisi bankta oturan adam diye beni bana benzemese de karakalem çizmiş miydi. ya da şu an bankta oturan bir adamı seyrediyorum diye başlayan cümleler yazmış mıydı not defterine. ve bu insanın not defteri moleskine miydi. böyle insanlar sadece filmlerde ve kitaplarda yer alıyor olamaz değil mi. olamaz en azından ben arada sırada çizmesem de yazmasam da polo bir tişört giymiş altında kot olan bir genci seyredebilirim. ya da lepiska saçlı askılı bodysi ve kırmızı eteği karşıdan karşıya geçmeye çalışan bir kadını. yolun karşısına geçtiğimde ışıklarda beklerken ne düşündüğümü unutmuştum bile. sonra yürüdüm yürüdüm. adres sormak dışında kimseyle konuşmadım. yaklaşık 2 saat boyuna tek kurduğum cümle, şair nedim caddesi bu cadde mi abiydi. feda işimi tamamladım. sonra epeyce bir kaç saat sonra şüredingerin kedisi hakkında da konuşacağım arkadaşımla buluşana kadar pek konuşmadım. eve dönerken otobüste gene aslı erdoğana gittim. bu sefer yazdıklarını anlıyordum. ve yine beni kendisine aşık etmişti. ne yazmıştı ki derseniz. inanın hatırlamıyorum. zaten kendisinin hiç bir kitabından tek bir cümle hatırlamıyorum. hatta çoğunu hiç okumamış gibiyim. nasıl oluyor bilmiyorum ama ben o kadının yazdıklarını anladığımda ruhuma işliyor, kulağıma bilgelik fısıldıyor. garip.
soru: aslı erdoğan bu yazıyı okur mu.
aşağıdakiler de bu yoran günden çektiğim resimler.
Gönderen la petite mort zaman: 01:07 15 yorum
Gönderen la petite mort zaman: 19:42 0 yorum
Gönderen la petite mort zaman: 00:29 2 yorum
Gönderen la petite mort zaman: 01:39 10 yorum
Gönderen la petite mort zaman: 20:34 8 yorum
şimdi dillerimizi kesiyoruz
ve sonsuza kadar birbirimize
demeyeceğimize dair söz veriyoruz
acı içinde öpüşüyoruz
görüyor musun sevgili
-gözlerimiz neyse ki açık-
hem lal olduk aşktan
hem kan kardeşi
Gönderen la petite mort zaman: 20:13 0 yorum
Gönderen la petite mort zaman: 00:34 9 yorum
uzun siyah adama saygıyla
lütfen adımı ağzınıza destursuz almayınız. çünkü destur demek çok güzel. lisedeyken fonetik basket diye bir haftalık gazete vardı güzel isimli basketbol oyuncularıyla ilgili bir mecmuaydı. mecmua demek destur kadar olmasa da güzel. en sevdiğim basketbolculardan birisi manute boldur. çünkü manute bol yaptığı iş ile uyum içinde birisidir. nerden baksan zengin uyak.
Gönderen la petite mort zaman: 00:12 2 yorum
kimseler yokken civarlarda bu blogu açtığımda deme dediğim pek çok denmişti burada. kimseler yoktu o zamanlar. hoş gene kimseler yok. yalnızlıktan ölünür mü ki? buyrun okuyun gene.
sadece kağıt var bırakınız yazsınlar,bırakınız yazsınlar
yanındayken yalnız kalabileyim
insanlar neden sustuğumu anlamasınlar
yalnız kalmak neden kötü olsun ki
gökyüzüne baksana zaman bizim için geçiyor
ama önce bedenimden vazgeçmeliyim
kendinle yüzleşmek istiyorsan dedi kadın
önce kendinden dışarı çıkmalısın
baksana dedi adam hiçbir şey yazamıyorum
ya duygularımı kaybetmiş olmalıyım ya da hayallerimi çaldırmış
yıllarca okuduktan sonra yazmak dedi kadın
yıllarca yaşadıktan sonra ölmeye benzer
seni özlediğimde ne yapıyorum biliyor musun dedi adam
zamanı daha büyük dilimlere bölüyorum
Gönderen la petite mort zaman: 00:52 6 yorum
Gönderen la petite mort zaman: 01:01 7 yorum
Gönderen la petite mort zaman: 01:11 2 yorum
yaşlı bir adam, genç güzel bir kadın. ava gardner olabilir.
adam renkli. kadın siyah beyaz. manzara pitoresk. ve behzat ç.
Gönderen la petite mort zaman: 00:03 0 yorum
bir düğün fotoğrafında ölümsüzleşmeliyim
ya da bir mezar taşında
kitabe-i seng-i mezardır
vah ki yaşanmış ömürden sayacaklar
bu şarapsız güzelsiz gam içinde yanmayı
alınan ilk hayyam kitabıdır. bir lise gezisidir.ömer hayyam insanların lisede sevdikleri bir lise gazisidir. lisede seversin, sonrasında seversin hep.
bir cümle kurmuştu büyük bir müderris:
ey gökkubenin altında secde eden binlerce alın
alın alın cehennem ateşini alın
büyük müderristi şiirleri islam-hint dinleri senteziydi sanki
sanskiritçe aşklar yaşamayı bilirdi.
not: bir dili romantik kılmak için ardına aşk ekleyiniz
not diğer: bir düşünceyi savunurken illa ki sentez kelimesini kullanınız
Gönderen la petite mort zaman: 00:04 0 yorum
o sıralar hepimiz
kadınların ve arabaların az kullanılmışını bulmaya çalışıyorduk
ve sadece ağlanmaz dediklerinden
ikinci el bir arabayı çarptığımızda
ya da kimbilir
bir kadın için kalplerimizi çarptığımızda
şiirler falan yazıyorduk
herkes gidince kendi kendimize ağlıyorduk
o kadar gelenekseldik ki
sırf hep ölünür diye
biz de ölüyorduk
Gönderen la petite mort zaman: 18:01 3 yorum
son günlerde hep bunu dinliyorum. güzel şarkı güzel yorum. bir de şükriye tutkun'un söylediği hali var. şükriye tutkun hep güzel şarkıları söyler zaten. kötü de söylese, seçtiği şarkı güzeldir. güzel şarkılar kendisinin tekelindedir sanki.
ankara'yı anlamak istiyorum bu aralar. daha doğrusu ankara'yı seven insanları anlamak. sanılmasın sakın, izmirli bir insanın kibriyle soruyorum bunu. hele de bu aralar izmir ile maddi manevi tüm bağlarımı koparmışken buna asla kalkışmam. ankara'yı anlamak istiyorum, bir insan ankara'yı neden sever onu anlamak. ankara'ya bir idrak turu düzenlemeliyim belki de. defalarca gittim, hep birileri vardı yanımda, asıl mesele birilerinin olması değil, birileri hep olur, olsun da zaten. hep bir şeyler için gittim ankara'ya öyle avare avare dolaşmaya değil. bu sebeple sanırım ankara için çok hatıram var anlatabileceğim ama resmedebileceğim tek fotoğraf yok hafızamda. oysa kasvetli şehirleri severim ben. kimse ne yapmam gerektiğini söylemesin ankara'ya idrak turumdan önce, evet evet buna ihtiyacım var. ne yapacağımı söylemesin, sadece elimden tutsun ve desin ki al burayı sen seveceksin. izmir'deki fransız kültürün arkasındaki sokağı sevdiğin gibi ya da moda'daki herhangi bir sokağı sevdiğin gibi seveceksin. sonra ben o sokağı seveceğim. ve beni bira içmeye götürecek. al diyecek bu barı seveceksin, kadıköydeki barları sevdiğin gibi seveceksin, alsancaktaki barları sevdiğin gibi. sonra ben bir şey sormalıyım, ensemble galatia'yı bugün dinlemenin bi yolu var mı diye. bunu da başarırsam, idrak turum biter sanırım. ben o şehri severim.
ankara bunu hakediyor olmalı. benim için tamamen tesadüfen bu kadar özel olan bu şehir, bunu hakediyor.
Gönderen la petite mort zaman: 21:05 9 yorum
herkes gittiğinde -kendin de dahil-
hüzündür geriye kalan
biraz blues dinlemek lazım vesselam*
tek taraflı bir aşk hikayesi anlatacağım kimsenin kimseyi sevmediği, içinde sevmeye yer olmayan bir aşk hikayesi. sevme yetisini kaybetmiş, sevmeyi isteyen bir adamın yaşadığı bir aşkı. adam gecenin esmer karanlığını da en az sevemediği kadınlar kadar sevmek istiyordu. içinde huzurla kaybolmak istiyordu o zaman diliminin -an ki fıskiyesidir sonsuzluğun. bir adamın yokoluş anı tam da o zamandır bilir misiniz? sınıf başkanlarının tahtaya yazmadığı yegane gerçek budur. bir adam sevemediği zaman huzurunu kaybetmiştir. huzurunu kaybeden bir adam ne yapar bilir misiniz? konuşur. sadece konuşur. sınıf başkanlarının tahtaya yazdığı yegane gerçek de budur. konuşunca bir adam artık sevemez. ya da tam olarak sevemediğinden konuşur. nerde konuşan o adamı görürseniz, onun gözlerine bakın. huzursuzluğun hüznünü göreceksiniz. ve hangi adamın gözlerinde hüznü görürseniz bilin ki o adam sizi sevemeyecek. dünyadaki kimseyi sevemeyeceği gibi.
ve o konuşan adamı sizin için ağlarken görürseniz bir gün bilin ki; sizi hiç sevemediği için ağlıyordur. ama siz varken o adamın yanında - sizi hiç sevmemiş bile olsa- huzur vardır, gözlerinin bebeğinde bir yerlerde. o adamın gözleri küçücük olduğundan göz bebekleri de küçücük olabilir. huzuru da küçücük olacaktır. küçük de olsa huzuru, huzurdur. sizi sevmiş olmanın ihtimalindeki huzurdur.
o adamı tanıdınız mı bilmiyorum? belki de sevdiniz, seviştiniz? size şiirler yazdı o adam? sizi hep sevmek istedi? siz izin vermediniz? son içtiği kadehte aklına geldiniz? dudaklarınız tadı var mıydı bardakta onu düşündü? dudaklarınızın tadını biliyor mu, onu düşündü? sizin çirkinliğinizi unuttu belki de, ya da kimbilir siz güzeldiniz ama gelmemiştiniz? ya da siz öylesine çektiniz ve gittiniz? siz o adama ne yaptınız bayan?
*bazen anlatılmasa da olur. konuşmak hüznün yansımasıdır.
Gönderen la petite mort zaman: 02:25 4 yorum
değerli okurlarım şu anda milyonlarca bebek yerlerde sürünüyor ve yahut emekliyor, binlerce devekuşu kafasını kumlara sokmuş, ve milyonlarca müslüman secdeye yatmış,çok sayıda devlet tiyatrosunda oyuncular seyirciyi selamlıyor. hemen hemen aynı sayıda insan da yerden kedisiyle oynuyor. bu kadar canlı yere bakıyorken, tam da şu esnada. sizden tek bir ricam var eğin boynunuzu ve beklemeye başlayın. göreceksiniz boyun eğmek, amaçsızcasına boyun eğmek iyi gelecek. onlarca yıldır size dayatılan ve boyun eğdiklerinizin yanında bu amaçsız boyun eğiş nedir ki?
"akıp giden bir bataklığın içindeyiz hepimiz ama yıldızlara bakıyor bazılarımız."
Gönderen la petite mort zaman: 01:33 9 yorum
"ah be ablacım az önce gelseydin tüm çiçekler burdaydı. kimse gelmedi diye intihar etti yavrucaklar. işe yaramaz mı ne hissettiler kendilerini artık orası bilinmez. ah be ablacım madem çiçekleri de seviyorsun, neden geç kalıyorsun. haddime değil bilirim sana hesap sorması, ama ablacım o kadar tazenin gözlerinin önünde solması ne demek bilir misin sen? en iyisi mi ablacım sen bu şehri terket ve çiçekler başka şehirlerde ölsünler. ölmek güzel ablacım yaşamanın da ötesinde" (gardener and flowers,1936, ikinci teşrin; t.j.mudbrick)
Gönderen la petite mort zaman: 17:38 2 yorum
piątek: dayılara ve sünnet çocuklarına inanın. çünkü onlar yalan söylemez
sábado: geceye yol verin şimdi gitsin gündüz gene gelsin
domenica: salvador dali; bobiler.org'un kurucusu
lundi: en son birisine seni seviyorum dediğimde, aslında onu sevmiyordum
dienstag: hiç sevmeyecekmiş gibi ayrılmıştık, ya da tam tersi
Gönderen la petite mort zaman: 19:34 0 yorum
şairler ve ölümler üstüne gerçeklikler (altına)
hayatım 2010'da bitmiş. zaten 2009'da ölüm düşmüş müydü neydi? biliyordum hayatımın 2010'da biteceğini. neyse hafta içleri istediğim saatte uyanabildiğim son günler 2010'daydı. ve 2010'un gelişi 2009'dan belliydi. bir insanın uyanması gereken saatleri söyledikleri anda o insan ölmüş sayılıyormuş. o insan benim. ben bir insanım.
umarım mayalar haklıdır ve 2012 büyük olaylara gebedir. en azından felaket sonrası işe gitmek için erken kalkmaya gerek yoksa kıyamet hiç de fena değil.
aklıma geldi yazayım:
öteki dünyada, akşam vakitleri
Gönderen la petite mort zaman: 22:10 5 yorum