Anasayfa	Küçük Yol Hikayeleri: Hesabımda Beliren Mucize
2 yıl önceydi. Yola nasıl devam edeceğim diye kara kara düşünüyordum. Ve derken hesabımda 2000 dolar buldum.
Mucizelere inanmak isteyenlere özgü bir yol hikayemle geliyorum. En sık gelen sorulardan biridir yola çıktığımdan beri; para işini nasıl çözüyorsun? Buna ayrıca bir yazıyla cevap vermeyi planlarken, koruyucu meleklerin nelere kadir olduğuna muazzam bir örnekle, yol hikayelerime bir yenisini daha ekliyorum: Hesabımda Beliren Mucize. Bundan 2 yıl kadar önceydi…
Hazıra dağ dayanmaz elbet. Beyaz yakalıyken hesabıma koyduklarımı yanıma alıp yola çıkmışım. Amerika’da Sivananda Ashram Yoga Farm’da eğitmenlik eğitimim sonrası personel olarak kalıp çalışıyorum. Zaman geçmiş, neredeyse Amerika’daki 6 aylık kalma süremi doldurmak üzereyim. 10 yıllık vizem olsa da ülkeye giriş-çıkış yapmam gerekecek. Mental olarak bunun hazırlığına girmiş durumdayım. Nerelere gitsem de aşrama geri dönsem diye bakıyorum. O sıra gezmelerde çok gözüm yok. O yüzden elimdeki tek parayla, en çok görmek istediğim yere gitmeliyim.
Ve orası Machu Picchu- Peru. Her ne kadar Kuzey Amerika’da olsam da uçak biletleri el yakıyor. Hadi neyse, biletleri karşılarız da nasıl 4 hafta geçireceğim oralarda sorusu yankılanıyor kafamda. Daha yeni yola çıkmış ve elitist alışkanlıkları devam eden bir çaylak olarak ekonomik seyahat nasıl yapılır bir fikrim yok. E yalnız gezmek konusunda hele hiç bir fikrim yok. Oturup hangi turla gitsem diye araştırıyorum. Tam da zevkime göre bir tur buluyorum; dağ yürüyüşleri ve pek çok macera vaat eden. Hala beyaz yakalı alışkanlıklarını içimde barındırırken tur fiyatı o kadar da uçuk gelmiyor bana. Fakat uçak bileti, ekstra harcamalar falan derken bana 4bin dolara falan mal olacak. Para dediğin nedir ki diyorum, benim için rakamdan ibaret. Ancak hesabımda var olan miktardan çıkarınca bu 4 bini, geriye avuç içi kadar para kalıyor. E hani bir gün ben Hindistan’a gidecektim, Nepal’e ve Tayland’a? Hiç aklımda yokken bir anda panik sarıyor hücrelerimi.
‘Fund Me!’ (Bana Para Yatır!)
Kara kara düşünceler içinde kendimi inzivaya çekilmişken buluyorum. Evdeki hesapla, çarşı uyacak mı birbirine bilmiyorum. Bir istatistikçi olarak bile ölçüp biçiyorum, nafile uymuyor. Daha aşrama 3 aylık masraflarımı ödeyeceğim bir 600 dolar var cebimden çıkacak olan, e bir de Türkiye’ye dönmek istesem bir uçak bileti parası da lazım olacak haliyle. Falan falan derken acaba Peru’ya gitmeli miyim, yoksa Türkiye’ye geri dönüp hazır olduğumu hissettiğimde Asya’ya seyahate mi çıkmalıyım? Sorular, sorular… Şu an Türkiye’ye dönmek için hazır hissetmiyorum. Manevi yolculuğum, öğrenmeye açlığım devam ediyor. Aşramda bu düzene devam etmeliyim. Neyse ki 3 aydan sonraki süreçler için aşram benden masraflarım için para istemeyecek. Neyse ki!
Bu düşünceler içinde 2 günü devirdikten sonra, artık normale dönmeye ve insanlarla konuşmaya başlıyorum. Biraz derdimi anlatınca arkadaşım Raymond ‘Fund me!’ diye bağırıyor. Bu cümle bana bir şey hatırlatıyor, bir ampul yakıyor zihnimde. Bundan uzunca bir süre önce seyahat etmek istersem nasıl kendimi finanse ederime cevaben, bir web sitesi önerisi geliyor yoga hocam tarafından. O sitenin adı da ‘Go Fund Me’! Evet, hayatımda ilk kez insanların bireysel projeleri için bağış topladıkları bir platformla karşılaşıyorum. O sıra bu seçenek hiç ilgimi çekmiyor, zira ofis çalışanıyım ve para kazanıyorum. Nasıl olur da insanlardan bağış isterim? Ancak 3. paragrafta da dediğim gibi, geçen zamanla birlikte para benim için bir takas aracından öteye geçmemiş, para dediğin nedir ki düzleminde. E o halde ben kendi ulvi hedefim için neden fazla para sahiplerinden bağış toplamayayım?
Hemen Raymond’la beraber kampanyam için gereken cümleleri döküyoruz www.gofundme.com‘a. Her şey iyi güzel, efsane tutkuluyum yapacağım şey için ama ne kadar para istemeliyim? Evet 4bin dolar harcayacağım giriş-çıkış için, ama az çok param da var. Biraz kafa yormanın ardından tutarın 2.200 dolar olmasında karar kılıyoruz. O zamanki TL-USD kuruna göre bu tutar benim birkaç ay önceki maaşıma falan denk geliyor. Bunu Facebook’tan arkadaşlarıma kampanyamı duyururken fark ediyorum. Evet diyorum yaptığım çalışmalar meyvelerini vermiş, ego falan kalmamış bende. Umurumda değil insanların ne düşündüğü. Ayrıca zaten insanların bu konuya negatif bakacakları bile aklımdan geçmiyor. Neticede para nedir ki?
Gel gelelim kampanyayı bir Türkçe bir de İngilizce olarak iki farklı arkadaş grubumla paylaşıyorum. Kimileri ‘bol şans’ diyerek grubu terk ediyor, kimileri onu da demeden çıkıveriyor. Farkında olmadan insanların bana karşı bakış açısını değiştiriyorum meğer. Çok sevgili eski iş arkadaşlarım ‘yürü be Gonca’ dercesine bana bağışta bulunuyorlar. Dostlarım ya da ailemden ses yok! Para yok demiyorum, ses yok. Keşke bunlar bu denli konu olmasa. Her neyse…
Aşramda tanıştığım bir hatun ben sana inanıyorum diyerek çıkarıp 100 dolar mı vermiyor. Hiç beklemediğim kanallardan paralar mı gelmiyor… Böyle heyecanla geçen birkaç günün ardından hesaptaki tutar 350 civarında bir sayıya ulaşıyor. Hala gidilecek çok yol var. Go Fund Me’nin bağışçılarından da bir şeyler gelmeli. Gelmiyor.
Velhasıl-ı kelam, o zamanlardan 4-5 yıl önce Londra’da dil kursunda tanıştığım, pek pek az tanıdığım, hakkında sadece mimar olduğunu ve Tokyo’da yaşadığını bildiğim bir Japon arkadaşım bana yazıyor. Diyor ki Gonca bu para sana neden lazım? E diyorum açıklıyorum ya kampanyamda. Benden detay istiyor. Hiç düşünmeden, heyecanla neler yapacağımdan bahsediyorum. Bana ailemle ilgili, neden destek olamadıklarıyla ilgili bir yığın soru soruyor. E malum ben düşük bitçeli bir aileden geliyorum ve her ne yaptıysam bu güne kadar kendi çabamla yapmışım. İkna oluyor söylediklerime. Bense anlam veremiyorum neden bu kadar irdelediğine.
Ve sıkı durun! Mucize işte burada vuku buluyor. İsminin burada geçmesini istemeyen çok sevgili arkadaşım, bana ne kadara ihtiyacım varsa göndereceğini söylüyor. Yok diyorum, olmaz. Sen de beyaz yakalı da olsan bir işçisin neticede diyorum. Bana parası olduğunu ancak onu harcayacak vakti bile olmadığını, BANA İNANDIĞINI söylüyor. Bana, benim hayallerime inanıyor. Düşünebiliyor musunuz? Bana inanıyor. Benim direnişlerim bir süre sonra son buluyor ve kabul ediyorum teklifini. Bana site üzerinden bağışta bulunup adının gözükmesini istemiyor. Hesap bilgilerimi isteyip, bir 10 gün sonra parayı gönderebileceğini iletiyor. Eksiğim 1850 dolarken ve yine de insanoğludur deyip beklenti yaratmasam da, 10 gün sonra hesabımda 2000 dolar buluyorum.
Günümüz kuruyla bu para 11.400TL. Kim verir böyle bir parayı Allah aşkına? Koruyucu melek boşuna demiyorum. Yani yıllarca düşünsem aklıma gelmeyecek bir mucizeyle karşı karşıyayım. Yine manevi olarak desteklendiğimi, aktığımı hissettiren bir olay daha yaşanıyor. Yola çıkarken de bir çok minik mucizeye tanık olmuştum zira. Eğer karar aldığında bu karar dış güçler tarafından bir şekilde destekleniyorsa, o karar olması gerekendir. Zorlanmadan, kolaylıkla oluyorsa… Tüylerim diken diken…
Mooji Satsang Programı, Rişikeş Hindistan, Mart 2017
Evet arkadaşlar, mucizeler var ve biz bir yola, bir amaca hizmet ediyorsak yollar açılıyor. Bu mucizeyi unuttuğum anlarım, karanlık zamanlarım oldu. Ve kimi arkadaşlarımca hatırlatıldı bana. Başıma gelen en güzel şeylerden biriydi bu olay. Başın sıkışınca gelen yardım eli…
Neticede bu para hesabıma geçinceye kadar kararlarımla ilgili çeşitli değişiklikler oldu. Bir meditasyon esnasında, bir nevi çağrı aldım Hindistan’dan. O kadar ari bir çağrıydı ki, hiçbir düşünce katık olmamıştı o çağrıya. Tamamen kalbime gelen, içimde hissettiğim canlı mı canlı bir çağrıydı. Elekten geçirmeye, süzmeye, düşünmeye gerek yoktu bu çağrının üzerine. Ben Hindistan’a gidiyordum, Mooji‘nin satsang programına. Tek başınalığım, cinsiyetimin kadın oluşu, daha önce Asya’ya hiç gitmemiş olmam, Amerika’nın en batısından doğuya doğru saatlerce yolculuk edecek olmam falan umrumda değildi. O kadar temiz bir niyetti ki, başıma ne gelebilir di?! Evet Peru’ya gidecek, gezecek halde değildim. Ben yüreğimin çağrısına uymak zorundaydım, arada 12bin km olsa dahi.
Sonuç olarak bu para hesabıma yattı. Elbette arkadaşıma durumumu açıkladım. Paramı cebime koydum, haydi vize için Türkiye, 10 gün ardından da haydi Hindistan derken bu günlere geldik. Size ilham olmasına niyetle yazdığım bu yazıya son verirken, yüreğinizi titreten dileklerinizin gerçekleşmesi için iyi enerjilerimi gönderiyorum.
Yolda olan herkesin yolu açık olsun!
1 yıllık bir aradan sonra yine yüreğimin sesini dinleyerek yakında tekrar yola çıkıyorum. Hesabımda o günler arta kalan bir avuç dolarla hem de bu kez. Mucizeler ve yol hikayeleri bir son bulmasın istiyorum. Sana çeşitli önerilerle karşılığını ödemek istediğim ‘Destek Ol’ duyuru sayfam burada: http://www.journalofayogini.com/destek-ol. Çorbada neden senin de bir tutam tuzun olmasın?!
Diğer hikayelerime http://www.journalofayogini.com/kategori/seyahat-rehberi/kucuk-hikayeler linkinden ulaşabilirsiniz. Bol mucizeli günler olsun!
bağış toplamakbana para yatırseyahat ederken nasıl para kazanılırseyahat için bağış toplamakseyahat için nasıl para bulunurseyahat için para biriktirme
Sırt Çantalının Çantasında Olması Gerekenler Seyahat en büyük tutkumuz, ortak ilgi alanımız. Sırt çantalı gezmekse bir nevi yaşam biçimi. Zira ... 6,93 views per day