Plansız, Fütursuz, Spontane ama Amy Winehouse
Kasım 13, 2015 Kasım 22, 2016 boraozkent
Ölmüş insanların hayatlarını anlatan biyografik filmleri izlemek her zaman hüzünlü bir deneyimdir.
Hele kısacık hayatına “Back to Black” gibi unutulmaz eserler sığdırmayı başaran, sadece inanılmaz müziği ile değil giyimi, makyajı, hayata bakışı ile de dünyanın gündemini değiştiren, rahatlıkla dahi olarak nitelenebilecek bir sanatçının cenaze töreninden simsiyah sahnelerle biten yaşam macerasını izlemek..
Yani Amy Winehouse’un hikayesini..
Bu aralar sinemalarda oynayan, yönetmenliğini Asif Kapadia’nın yaptığı filmin kendisini de bir sinemasever olarak harika buldum gerçi, ama filmin yorumlanması profesyonellere bırakayım.
Benim derdim Amy’nin geleceği planlamaktan kaçınan, fütursuz, içinde bulunduğu ana ve elindeki işe odaklı hayat tarzının muhteşem eserler yaratmakla nasıl bir bağlantısının olduğu.
Şöyle diyor Amy Winehouse planlamak yerine elindeki işe kendini tamamen vermekle ilgili olarak: “Eğer bir şeye kendinizi tamamen vermezseniz, asla neler yapabileceğinizi bilemezsiniz.”
Uzun zamandır “planlama”, “vizyon”, “geleceğe odaklanmak” sözcüklerinden rahatsız olduğumun farkındaydım. Ama Amy’nin yaşam hikayesi ve bazı sözleri bu içgüdüsel rahatsızlığımın nedenini gösterdi ve aydınlandım: İnsanlar hep geleceği planladığında, hep daha büyük bir şeylere ulaşmak istediğinde, hep bir vizyonun peşinde koştuğunda “harika” şeyler üretemiyorlar.
Biliyorum ki “vizyon” meraklısı bazı dostlarımın pek kafasına yatmıyor söylediklerim ama harika şeyler üretmek ancak o anda sadece elinizdeki şeye tam anlamıyla, her şeyinizle, tüm gücünüzle odaklanarak çalıştığınızda ortaya çıkıyor. Geleceği düşünmeyi boş verip sadece harika bir ürünü ortaya çıkartmaya kendinizi verdiğinizde harika şeyler ortaya çıkarabiliyorsunuz.
Geçenlerde genç bir arkadaşım yeni kurmaya başladığı danışmanlık işiyle ilgili hayallerini benimle paylaşırken de Amy vardı aklımda. Genç arkadaşım ileride kuracağı danışmanlık firmasında kaç kişinin çalışacağını, kendisinin de az çalışarak nasıl daha fazla para kazanabileceğini filan anlatıyordu. Tipik bir vizyon safsatasını dinliyordum.
Sözünü biraz sertçe kesip ona “boşver geleceği, şu andaki projende müşterini inanılmaz memnun etmeye, raporunda onlara dudak uçuklatan harikalıkta öneriler sunmaya odaklan” dediğimde önce biraz şaşırdı. Ama “eğer bu müşterini inanılmaz memnun edersen zaten geleceğin de iyi olacak, ama geleceğe kafa yorarak bugün elindeki işin hakkını veremiyorsun” diye sözlerimi biraz daha açıkladığımda ise söylediklerim biraz daha kafasına yatar gibi oldu.
Evet planlı programlı bir hayat yaşamanın faydaları da var. Sizi başarılı da kılabilir tabii. Ama sonunda “Back to Black” ölümsüz bir eser yaratabilir misiniz, o şüpheli. Bizdeki bazı planlı sanatçıları ve berbat sanatlarını düşünmemek mümkün mü mesela? Her yıl yeni bir albüm çıkaracağım, bu yaz mutlaka hit bir şarkım olmalı diye berbat ısmarlamaları bize müzik diye yutturmaya çalışan şarkıcılar var ya hani, onlardan bahsediyorum. Onlardan birisi olmak istiyor musunuz gerçekten de?
Aynı şey iş hayatında da geçerli. Steve Jobs gibi, Elon Musk gibi harika şeyler üretmeye meyilli tutkulu insanlardan değil, hep bir şeyleri planlamaya, yönetmeye, stratejilemeye ve sunmaya odaklı vasat yöneticilerden, profesyonellerden, girişimcilerden oluşan bir vasatlık okyanusunda debelenmiyor muyuz hep beraber. Zaten Apple gibi, Tesla gibi bir kaç avuç şirketin dışında kimsenin harika ürünler üretememesi de bundan değil mi?
Yazımı yine Amy’den bir alıntıyla bitireyim: “Yeni bir album yaptım ve onunla gerçekten gurur duyuyorum. Gerisi önemli değil.”
Peki sizin için ne önemli?
OYUNU DEĞİŞTİRENLER Yorum bırakın
← İnovasyonu Müşterilerinizle Birlikte Yapmak
Sanat Yoksa İnovasyon da Yok →