Can Mocan: "Tuhaf Kara Elkitabı"
“Her fotoğrafın üst kimliği ışık ve onun yoksunluğu üzerine kurulmuş. Ancak eserlerin tümündeki tek yüksek kontrast unsuru bu değil. Kabul görmüş şiddetin fiziksel ve psikolojik katmanları fotoğraf karesinde insan doğasıyla çatışırken, insan doğası da doğadaki insanla (göçebe, belki vahşi) yüzleşiyor. Hatta eserler, sergi mekanının steril beyaz duvarları arasında izleyiciyi beklenmedikle ansızın burun buruna getirebiliyor. Örneğin
çalıların içinden yanınıza doğrultulmuş bir silah, bunun bir kurgu, fotoğrafın dışına çıkamayacak bir paralel evren olduğunun ön kabulüyle sergi mekânını gezen izleyicide, her birimize pazarlanan çağdaş yaşam senaryolarının temelinde yer alan, geleceği sonsuza kadar yaşayacakmışçasına planlama eğilimini yıkacak bir depreme yol açabilecek güce sahip. Diğer yandan bu vahşi ve tehlikeli imgenin, sanatın güvenli alanı içinde aktarılıyor olması,Tuhaf Kara Elkitabı’ndaki tüm parçaların diğer bir ortak noktası olan kara mizahı işaret ediyor… …Siyah beyaz fotoğraflardaki solan renkler hisleri keskinleştiriyor, belirsizliği, belirli formlar ve kodlar ile bir araya getirirken, onları öznesinden bağımsızlaştıracak kadar izole ediyor.