İzin Vermek Yeterli mi?
Bu güne kadar yaşadığımız bayramlardan farklı bir Ramazan Bayramını geride bıraktık. “Nerede o eski bayramlar” sözlerinin yedi ceddine rahmet okutturacak türde bir Ramazan ve bayramı geride bıraktık. Bizim gibi geleneklerine bağlı bir toplum için hiç de kolay olmadı.
Aile büyüklerimizin ellerini öpemedik, kucaklaşamadık, komşu ziyaretlerinde bulunamadık. Tek tesellimiz, görüntülü olarak aile büyüklerimiz ve sevdiklerimizle bayramlaşmak oldu. Bu bayramın bir başka özelliği de genç, çekirdek ailelerin çoğunun bayramlarını evde geçirmeleri oldu.
Bu bayramın bir ilki de, 65 yaş üstü büyüklerimizin bayramın birinci günü sokağa çıkmasıydı. Yaklaşık iki aydan beri evde çıkmaları kısıtlanmış 65 yaş üstü vatandaşların, üçüncü kez sokağa çıkmalarına izin verildi. Telefonla görüştüğüm bir büyüğümüz, “20 dakika kadar sokakta kaldım, yürümeyi unutmuşum” dedi gülerek.
Yeni tip COVİD-19 virüs salgının ülkemizde de görülmeye başladığı günlerde hatırlayacağınız gibi risk gurubunda olan yaşlılarımıza çok çirkin davranışlara şahit olmuştuk. 65 yaş üzeri risk gurubunda olmasına rağmen sanki bulaştırıcıymış gibi çirkin muamelelere maruz kalmışlardı. Alaya alınmış, bazılarına zorla maske takılmış, bir yaşlının da kafasına kolonya döküldüğünü görmüştük ekranlarda.
65 yaş üstü guruba Ramazan Bayramının birinci günü 14:00 ile 20:00 saatleri arasında sokağa çıkma izini verildiği için, saat 14:00’da dışarı çıktılar. Havanın da güzel olmasıyla evlerinin yakınındaki park ve açık alanları tercih ettiler. Sosyal mesafeye de uyarak uzun zamandan beri görüşmedikleri dostlarıyla iyi vakit geçirmek istediler. Aldıkları tedbirlere bakıldığında, her biri işin ciddiyetinin farkındaydı. Evde çıkmakta zorlananlara yakınları refakat ediyordu. Bazı yaşlılara da VEFA sosyal destek ekipleri yardımcı olmuştu.
Normal şartlarda her şey yolunda görünüyordu, ama ne var ki, yaşlıların sokağa çıkmasına izin verilmesiyle her şey bitmiyordu. Belediye yetkililerince bayram günü, her yer kapalıyken sokağa çıkan bu yaşlı insanların ihtiyaçları unutulmuştu. Yaşlı insanların çoğunun prostat ve diğer kronik rahatsızlıklarının olabileceği akıl edilmemişti. 6 saatlik zaman diliminin bu yaştaki insanlar için kolay olmayacağı kimsenin aklına gelmemişti. Camilerin tuvaletleri açık tutulabilirdi ama kapalıydı.
Heykel civarında oturanlar Ulucami ile Orhan Cami arasındaki fıskiyeli havuz alanında zaman geçirmeyi düşünerek, orada toplanmıştı. Ne yazık ki havuzdaki fıskiyeler çalışmıyordu. Her yere kaynak aktaran belediye yaşlılar için birkaç saatliğine havuzdaki fıskiyelere su veremez miydi?
Yıldırım’da da 65 yaş üstü büyüklerimiz, genelde evlerine yakın park ve açık alınlara çıktılar. Güzel havada sosyal mesafeye uyup, maske takarak dostlarıyla sohbet ettiler. Dışarı çıkmakta zorlanan yaşlılara burada da VEFA sosyal destek ekipleri yardımcı oldu. Kendilerine yapılan uyarılara da azami dikkat gösterdikleri, sosyal mesafe ve hijyen kurallarına uydukları görüldü. Maskesi olmayan yaşlılara maske dağıttı.
Dışarı çıkmakta zorlanan ve yakınları olmayan bazı yaşlılar VEFA destek ekipleri eşliğinde evde çıktılar. Engelli ve yürüme zorluğu bulunan 65 yaş üstü kişileri evlerinde alıp tekrar evlerine bıraktılar. Bu gurubun da her yere yetişmesi mümkün olmadı. Haliyle bazı yaşlıların sokağa çıkma hayali bir başka güne kaldı.
Yıldırım Belediyesi Ahmet Taner Kışlalı Meydanında Belediye Bandosu eşliğinde sembolik bir eğlence düzenledi. Oraya gelen birkaç yaşlının hoş vakit geçirmesini sağladı. Belediye Başkanı Oktay Yılmaz yaşlılarla sosyal mesafe kuralları çerçevesinde bayramlaştı, şeker ikram etti. Yıldırımın genel durumu göze alındığında, Belediye önünde çok küçük bir gurupla bando eşliğinde düzenlenen eğlencenin türbine oynamaktan başka bir şey olmadığı sizin takdirinize bırakıyorum.
Belediye Başkanlarının yapmakla görevli oldukları rutin faaliyetleri vatandaşa bir lütufmuş gibi sunmaları kabul edilebilir bir durum değildir. Belediyeler, kendi yetki alanlarında bulunan insanların hayatlarını kolaylaştırmakla görevlidir. Önümüzdeki dönemde buna daha fazla dikkat edilir diye düşünüyorum.