EBELİK SEMPOZYUMU AMASYA ÜNİVERSİTESİ
Pazartesi, May.25.2015 - 09:47
Belki ne alaka diyeceksiniz ancak bugün düzenlenen Ebelik Sempozyumu bana bir anımı hatırlattı.
Yıllar önce Anadolu'nun ücra bir köyünde Gül adlı bir kadın vardı. Gül Hanımın gül gibi üç çocuğu, gül gibi geçimleri ve gülünce yanağında güller açan bir kocası vardı. Mutlulukları adeta gül bahçesinde baharın tadını doya doya çıkaran bir bülbül gibi şen ve şakraktı.
Ancak bir gün Gül Hanım tekrar hamile kaldı. Bu hamileliği de diğerleri gibi gülümseyerek karşıladı. Gül yanakları biraz solsa da hamilelik ona hep mutluluk vermişti. Dokuz ay sonra doğum anı yaklaşınca, öncekiler gibi, evinde doğuma karar verdi.
Ancak bu sefer işler yolunda gitmedi. Gül Hanım müthiş acılar içinde kıvranırken EBE olduğunu iddia eden kadınlar şaşırdı kaldı. Çocuk ters geliyor, biz bir şey yapamayız deyip oturup ağlamaya başladılar.
Dışarıda umut ve korku dolu gözlerle annesini bekleyen üç gül yüzlü çocuk, bir kaygılı koca onları bekliyordu. Bir kaç saat sonra yüzleri sararmış EBE taslakları dışarı çıktılar ve "Eşinizi ve çocuğunuz kaybettik." dediler.
O gün dünya onlar için, gül bahçesine yağan bir dolu gibi tarumar oldu. O gün o yuvanın tüm umutları susuz kalmış güller gibi kurudu gitti. Kurumayan sadece annelerinin ardından dökülen gözyaşları idi. Biri on, biri sekiz, biri beş yaşında üç çocuk "öksüz" ögsüz- annesiz kalmıştı. Gül bahçesine zamansız hazan gelmişti.
Bugün Amasya Üniversitesinde EBELİK sempozyumu var. Otuz yıl öncesinde yaşanan bu acı hatıramdan sonra, bu gelinen ne güzel bir nokta. Binlerce beyaz melek artık anneler ölmesin, çocuklar doğumda sakat kalmasın, dünya gül bahçesine dönsün diye harıl harıl kafa yoruyor; ne güzel, ne güzel!
Bana göre dünyada en büyük acı annesini kaybetmektir. Dört yaşında bir çocuğun "Annem nerede baba?" dediği zaman; "Öldü!" denmesi kadar büyük bir yürek burkuntusu olamaz. Allah hiç kimseye bu acıyı yaşatmasın. İşte bu tertemiz insanlar, bu güzel insanlar, bu ebe bacılarımız bizlerin bu acıları yaşamaması için varlar. Ne iyi ki varsın "Dünyaya geldiğimde eline doğduğum, ebe annem!" Ne iyi ki varsın "Dünyaya geldiğinde çocuğumu ilk defa eline alan, ebe bacım!" Ne iyi ki varsın "Dünyaya ciğer paremi, yavrumu getirecek olan eşimi emanet ettiğim, ebe kardeşim!" Biliyorum ki sen gece gündüz demez, benim, eşimin ve doğacak çocuğumun mutluluğunu düşünürsün. Sen, ne kadar bilgiliysen; ben o kadar güvendeyim.
İşte yıllar önce doğumda ölen Gül Hanım'a uyan bir şiirle sözlerimi bitiriyorum; ancak biliyorum ki bugün Gül Hanım'ın kaderini paylaşan kadınlar yoksa senin sayende. "Teşekkürler!"
Etiketler: EBELİK SEMPOZYUMU AMASYA ÜNİVERSİTESİ