Kendi zamanında, tasavvufun ve ilmin okyanusu olarak tavsif edilen Şeyh ömer Ez-Zengânî sümme’l-Cezerî, Arebiya Aşîreti’ne mensup Kureyşâ Köyü’nde dünyaya gelir.
Zamanında, tasavvufun ve ilmin okyanusu olarak tavsif edilen Arabiya Aşiretine mensup Şeyh Ömer ez-Zengânî sümme’l-Cezerî, Cizre’den yaklaşık yetmiş, Dicle Nehrinin batı kenarından yaklaşık on km uzaklıkta olan Mardin İli Kerboran (Dargeçit) İlçesine bağlı “Bêrkevan” (Çınaraltı) Köyünün sınırları içinde kalan ve doğu tarafından iki km uzaklıkta olan Ammara (Temelli) Köyü ile Zengan (Karabayır) Köylerine üçgen oluşturan, “Kureyşa” Köyünde dünyaya gelmiş olup, doğum tarihi bilinmemektedir. Şuan harabe haline gelen köyde Kureyşa Mezarlığı ve arazileri bulunmaktadır.
Şeyh Ömer ez-Zenganî’nin mezarı aynı köyde, heybetli bir ormanlıkta olan ve çevrede herkesçe maruf ve nesebi Resulullah (s.a.v)’a dayanan, yerel lehçede “Pikurêş (Pir-i Kureyş)” diye bilinen zatın ahfadındandır. Şuanda aynı köyde bu aileye ait Pikurêş’lerin tarlaları ve değirmenleri diye bilinen tarla ile bir de su değirmeni bulunmaktadır.
Şeyh Ömer ez-Zengâni’nin babası Mustafa Efendinin çocukları okumaya başladıktan sonra öldükleri halde, okumalarını çok istediği için tek çocuğu olarak kalan Ömer’i de ölürse dahi okutmak istemiş, ancak bu defa da babası Mustafa Efendi vefat etmiştir. Babasının vefatından sonra yetim kalan Ömer’in annesinin de başka biriyle evlenmesi ile tek başına yalnız kalmıştır.Artık ne babası, ne annesi ve ne de kardeşle olmayan Ömer akrabaları tarafından Ğerzâ Aşîreti’nin bir köyüne okumaya yollanır.
Çok küçük yaşta Kuran-ı Kerimi okuduktan sonra akrabaları tarafından Ğerza Aşiretinin bir köyüne okumaya gönderilen Şeyh Ömer ez-Zengani, köyüne döndüğünde asrın felaketi diye bilinen kolera hastalığının mıntıkayı sardığını, dolayısıyla da kendi köyünün de bu semavi afetten büyük çapta etkilendiğini ve tüm ailesini bu hastalıktan dolayı kaybettiğini öğrenir. Öyle ki ne yakın ne de uzak akrabası sayılacak hiçbir kimsesi kalmamış, o köyde bulunan tüm Pikurêş (Pir-i Kureyş) ailesinden sadece kendisi hayatta kalmıştır. Çok küçük yaşlarda olduğu ve kendisine bakacak kimsesi olmadığı için, sonradan nispet edileceği, köylerinin kıble cihetinde bulunan Asiyye adındaki anneannesinin metfun olduğu ve evli olarak bulunan Ayşe ismindeki teyzesinin ikamet ettiği Zengan (Karabayır) Köyüne giderek teyzesinin himayesine girer. Teyzesi Ayşe Hanım kıt olan imkânları dâhilinde yetim yeğenine bakarak üzerine titrer. Çok sevdiği yeğenine şöyle bir tekerleme terennüm eder : “Ömer êni sıfr u sêni stuna hênî” yani “Ömer gözüm, hem sofram hem de evimin direğidir…”
Ayşe Hatun yeğeni küçük Ömer’i, ders alması için o zamanın tek eğitim sistemi olan “feke”lik yapmak üzere Zengan Köyü camisinin hocasına, tekrar okuması için emanet eder. Köyün hoca efendisi onu camisinde az sayıda baktığı talebelerinin içine alır. Kış mevsimi olduğu için eski talebeler kaldıkları “hıcre (medrese)”nin tavanı akmasın diye üzerini banger (yuvarlak silindir taş)’le gezdirerek sıkıştırmak suretiyle kardan temizlemek üzere yeni gelen ve kendilerinden yaşça daha küçük olan Ömer’i dama gönderirler. Çıktıktan bir süre sonra sanki başlarına dam düşecekmiş gibi şiddetli bir şekilde silindirin gezdirildiğini hissederek çok korkarlar. Birkaç talebe dışarıya fırlar, ne görsünler! Küçük Ömer damda olmayıp saçağın altında soğuktan titrer vaziyettedir. Talebeler bu durum karşısında hayret içerisinde kendi aralarında şöyle konuşurlar : “Mademki damda olan Ömer değil, peki o halde banger (silindir)’i şiddetli şekilde gezdirerek damı kim temizliyordu” diye merak ederek hemen dama çıkarlar ve bakarlar ki, dam kardan temizlenmiş, çok ağır taş kütlesinden yapılmış bu bangerin kendiliğinden, sanki çok güçlü bir kimse tarafından kullanılıyor gibi şiddetli bir şekilde gidip gelmekte olduğunu müşahede ederler. Bu manzara karşısında talebeler korkarak Ömer’i de alıp içeriye girerler ve sabaha kadar uyuyamazlar. Sabah ezanını okumak ve namazı kıldırmak için her gün olduğu gibi camiye gelen hocaları bakar ki talebeler dehşet içinde onu bekliyorlar. Bu endişelerinin sebebini sorduğunda talebeler, şahit oldukları vakıayı hocalarına anlatırlar. Bunun üzerine hoca efendi, sabah namazından sonra Ömer’in teyzesi Ayşe Hatunu çağırarak onu, daha âlim bir hocada okuması için daha uygun bir medreseye göndermesini tavsiye eder ve beraberce kime yollayacaklarına karar verirler.
Dicle Nehrinin karşı tarafının batı cihetinde bulunan, Botan bölgesindeki Basret Köyü nde, Ahfad-ı Resul (s.a.v)’den olup, nesebi Hazreti Hüseyin’e dayanan zahiri ve manevi ilimlerde üstat olan, mıntıkanın en maruf ve en meşhur medrese ve dergâhının sahibi kabul edilen Nakşibendî şeyhi ve postnişini Şeyh Halid ez-Zêbari (k.s) Hazretlerine gönderirler.
-Basret (Cızira Botân’ın Basret Dergâhı), Cizre’nin kuzeyinde olup, bir kısım toprağı Botân’ın Hacialiya Aşîr diğer bir kısmı da Botân’ın başka bir aşireti olan Dirşev Aşireti’nin topraklarında bulunuyor. Eski Basret, Basret’in ortasından geçen derenin kıble yakasındaki Hacı Aliya toprağındadır. Basret’te ilk dergâh ve medreseyi kuran zât olan Şeyh Hâlid-i Cezerî Hz.leri ile halifesi, kendisinden sonraki postnişini ve damadı olan Şeyh Salih- Hz.lerinin mezarları Eski Basret Köyünde bulunmaktadır.
Şeyh Halid Hazretleri, okumak için kendilerine gelen Ömer ez-Zengani’yi görür görmez ona dikkatle bakarak ondaki cevheri keşfeder.
Hicrî 1286’da vefat edecek olan Şeyh Halid ez-Zêbari Hazretlerinden sonra yerine geçerek namı cihana yayılan bu muhteşem medrese ve dergâhı idare edecek ve ikisinin de ahfad (torunlar)’ının aralarında evlilik yapacak olan küçük Ömer’i çok sever ve ona büyük bir itina gösterir. Artık küçük Ömer burada, hayatının maddi ve manevi terbiyesini en iyi derecede alacak, medrese ve tasavvuf eğitiminin neredeyse tamamını görecek ortamı bulmuştur. Medresenin ve dergâhın her safhasında en üst basamakta yer almak konusunda büyük bir çaba göstererek medrese usulünde başarılı bir safha olan talib seviyesine ulaşmış, artık hocasının medrese sorumluluğunu dahi gerektiğinde üstlenerek, ilim ve tarikat icazetlerini alacağı zamana kadar burada kalmıştır.
Tâlib, doğu medreselerinin literatür/ıstılahında, “Molla Câmi (el-Fevâidu’d-Dıyâiyye)” denilen nahiv kitabın rip mantık ilminin ilk giriş kitabı “Muğni’t-Tuullâb”a başlayan medrese öğrencisidir..
Zamanı gelince ilim ve tarikatın icazetlerini verdikten sonra kendisine çok güvenen ve onu çok seven hocası Şeyh Halid Hazretleri, onu vasisi bulunduğu müridanlarından Şeyh Reşid ed-Dirşevi’nin iki kerimesinden büyüğü olan Halime Hatuna söz keser ve bir süre sonra da evlendirir. Küçüğü Safiye Hatunu ise küçük oğlu Hüseyin’e nişanlar.
Aslen Botan Bölgesinin Gabar Dağlarının arkasında bulunan Dêrşev Köyünden olup, Cizre’den on beş km uzaklıktaki Mema Aşiretine bağlı Hoser (Düzova) Köyünde, hem hocalık hem de tarikatın hizmetini yaparken hac vazifesini yerine getirmek için gittiği Mekke-i Mükerreme’de vefat edip (m.1868/h.1285) Cennetu’l-Mualla’da defnedilen Şeyh Reşid Hazretleri Hicaz seferine çıkarken “Halime, Abdulhekim, Muhammed Nuri ve Safiye” adındaki dört çocuğuna, Basret Köyünde Postnişin olan Şeyh Halidê Zêbari’yi vâsi olarak tayin ederek geride bıraktığı ailesini emanet etmiştir.
Şeyh Halidê Zêbari Hazretleri, çok sevdiği talebesini küçük yaşına rağmen en küçük oğlu Hüseyin’e bacanak yaparak bir nevi ilk akrabalık temelini o zaman atmıştır.
- “Ben ölürsem benim yerime mutlaka âilemden birisiyle evlenmeni isterim. Eğer âilemden birisiyle evlenirsen bana âit olan Cizre’nin Sınati Köyü’nün bana âit olan yarısını âilemden evleneceğin olan hatuna vermenizi istiyorum Takdîr-i Huda Cizre’de vefât eden Şeyh Mıryema (1.Meryem) Hatun, Cizre’nin Kale Mahallesindeki Büyük/Şeyh Muhammed Nûrî Kubbesi denilen âile kabristanlığının kıble tarafındaki avlusunda 28 no’lu mezârda defnedilir. Onun bu vasiyeti üzerine muhterem beyi Şeyh Muhammed Saîd Seydâ el-Cezerî, Şeyh Mıryema (1.Meryem] Hatunun erkek kardeşi Şeyh Celaleddin Efendinin kerîmesi Taybet Hatun ile evlenir. Taybet Hatun, Şeyh Hâlid Zîbârî’nin oğlu Şeyh Hüseyin Efendi’nin oğlu Şeyh Celaleddin Efendilerinin kerimesidir. Şeyh Muhammed Said Seydâ el-Cezerî’nin Taybet (ORAN) Hatun ile olan bu mübârek evliliklerinden dördü kız, dördü erkek olmak üzere sekiz çocukları olmuştur. Taybet Hatunun hem kâimanasının ismi hem de anasının ismi Halime Hatun olup, annesi olan Halime Hatun Hz. Ömer (r.a.)’in soyundandır. Taybet Hatunun babası Şeyh Celaleddin Efendi ise Şeyh Hüseyin-i Basretî Hz.İerinin Dirşev Aşireti’nin başı Amer Ağanın kız kardeşinden olan oğludur.
Hocası Şeyh Halid ez-Zêbari Hazretleri, değerli ve istikbal vadeden Ömer ez-Zengani’ye bir gün dönerek şöyle der: “Ya Ömer, Şeyh Reşid’in kızının sidak (mehir)’ı, rahmetli Şeyh Reşid’in yetim iki küçük oğlu Abdulhekim’i ve Muhammed Nuri‘yi okutmandır! Bu iki küçük yavruya sen bizatihi ders vereceksin!” diye tembihte bulunduktan sonra talebesini Halime Hatunla evlendirir.
Şeyh Halid Hazretleri, Şeyh Reşid Efendi’nin vefatı üzerine imamsız kalan Cizre’nin Hoser Köyüne hocalık yapması ve köyde bulunan Şeyh Reşid Efendinin aile efradı sahipsiz kalmasın diye Ömer ez-Zengani’yi bu köye gönderir. Ömer ez-Zengani bu köyde imamlık yapmakla birlikte bu bölgede medreseye yeniden bir canlılık kazandırır.
Aslen Botan’ın Meydin Köyünden olup Hoser Köyünde Şeyh Reşid’ten önce imamlık ve müderrislik yapan Halime Hatunun dedesi Molla Ali Meydini’nin, Fâtime adlı kızıyla evli olan Şeyh Reşid Hazretleri’nin kayınbiraderi Mahmud Hocanın oğlu Abdurrahman da Şeyh Ömer ez-Zengani köye geldikten sonra ondan ders almıştır. Sonradan “Molla Abdurrahman Hoseri” diye bilinecek bu zatın kendisi gibi çocukları arasında da tanınmış âlimler çıkacaktır.
Şunun da bilinmesi gerekir ki Halime Hatunun annesi Fâtime Hatun, Molla Aliyê Meydi’nin kızı olup, adı geçen Abdurrahman Hoca’nın babası Mahmud Hocanın kız kardeşidir. Dolayısıyla Abdurrahman Hocayla Halime Hatun kuzendirler.
Bütün bu ilim hizmeti ve neşriyatı hocası Şeyh Halid Hazretlerinin vefat ettiği zamana kadar mutat bir şekilde Hoser Köyünde devam etmiştir.
Hocası ve şeyhi olan Şeyh Halid Hazretleri irşat seferindeyken selefleri gibi sevdiği, Cizirâ Botan’a geldiğinde buradaki öğrencisi Ömer ez-Zengani de kendilerine katılmışlardır. Hocası Şeyh Halid Hazretleri hastalanır ve hicri 1286’da Cizre seferindeyken vefat ederek Basret Köyünde defnedilir.
Vefat etmeden önce oğlu Şeyh Hüseyin’i ve tüm vazifelerini herkesin önünde Ömer ez-Zengani’ye bıraktığını vasiyet ederek şöyle der “Ey Şeyh Ömer! Oğlum Hüseyin’e senin ona tüm ilmini okutup büyüyünceye kadarki sürede dergâh ve medreseyi sana emanet ediyorum.” Burada ilk defa hocası Ömer ez-Zengani’ye halkın, tüm hulefâ ve talebelerin önünde “Şeyh Ömer” diye hitap ederek Şeyh Ömer’in şeyhliğini ve postnişinliğini tabiri caizse mühürleyerek tüm yetkilerini ona devrettiğini ilan etmektedir.
Şeyh Halidê Zêbari, şeyhinin şeyhi olan Şeyh Salihê Sipıki ve onun da şeyhi olan Şeyh Halidê Cezeri’nin de metfun olduğu, irşat postnişinliğinin ve medresenin merkezi olan (eski) Basret Köyünde defnedilmiştir. Bu defin esnasında tüm hulefâ, ulemâ ve müridanlar oraya akın akın gelmişlerdir.
Şeyh Halid Hazretlerinin vasiyetnamesi orada tekrar okunarak, yerini oğlu Hüseyin’e bırakmak istediğini ancak oğlunun çok küçük olmasından dolayı oğlunu okutuncaya ve onu yetiştirinceye kadar ailesinin, dergâhın, medresenin idaresini ve tüm vekâletini Şeyh Ömer’e bıraktığını beyan etmiştir.
Şeyh Halid Hazretleri vefatından önce de Ömer ez-Zengani’nin kendisini son ziyaretinde bu konuyu ona açmış ve sana bu konuda güveniyorum demiştir. Hocası Şeyh Halid Hazretleri : “Eğer ben yakın zamanda bu dünyadan göçüp dâr-ı bekaya irtihal edersem oğlum Hüseyin’i sen okutacak, medrese ve dergâha bakacak ve tüm ailemin durumundan bizatihi sorumlu olacaksın!” demiştir. Bu nadide talebesi hiç ses çıkartmadan onu dinlemiş, Şeyh Halid ez-Zêbari Hazretlerinin vefatına kadar hürmeten bu konuyu kimseye söylememiş, bu vasiyeti kimseyle paylaşmamıştı.
Tüm gözler, Şeyh Halid Hazretlerinin ailesine, medresesine ve dergâhına vâsi olarak tayin edilerek bütün bu hadiselerden sonra kendisine artık “Şeyh Ömer ez-Zengani” denilen, Ömer Efendidedir. Artık dergâh gibi medresede kendisine emanet edildiği için baş müderrislik yapar ve Şeyh Halid ez-Zêbari Hazretlerinin kendisine emanet ettiği oğlu Hüseyin’in derslerini bizzat kendisi vermektedir.
Küçük yaştaki Hüseyin’in hilâfetinin vasiyet edildiğini bilen bu dergâhın eski bazı postnişinlerinin itirazı karşısında Şeyh Ömer Hazretlerinin gerek ilmi ve akli davranışlarının, gerekse irade ve idaresinin karşısında vazgeçmekten başka çareleri kalmaz. Böylece Şeyh Halid ez-Zêbari Hazretlerinin tavsiye ve isteğine uygun bir şekilde herkes dergâhı kabullenerek biat eder. Altı seneden fazla devam eden bu süre zarfında bu muhteşem medrese ve dergâhın tüm sorumluluğunu üstlenen Şeyh Ömer ez-Zengani tam bir fedakârlık örneği göstermiştir. Özellikle kendisine emanet edilen Şeyh Hüseyin el-Basreti’nin derslerini bizatihi kendisi vererek onu sıkı bir eğitimden geçirmiştir. Hocasının oğlunu bu şekilde sahiplenip ve onu okuttuğu için bir nebze de olsa borcunu ödemekte ve bu durumdan da manen haz almaktadır.
Şeyh Ömer ez-Zengani Hazretlerinin yanında hocasının oğlu Şeyh Hüseyin el-Basreti ile beraber birçok talebe ders okumuştur. Bu talebelerden ilimde layık olanlara sırası gelince tek tek ilim icazeti vermiştir Bunların arasında, Botan’ın Fındık Köyünden nesebi Hazreti Hasan (r.a)’a dayanan Abdulkadir Geylani Hazretleri (k.s)’nin torunlarından Seyyid Hasan (Erzen) el-Fındıkî, Mele Saidê Berreşî, Molla Abdurrahmanê Hoseri ve medrese usulünde okutulan istiare ilminde kaynak kitap olarak bilinen Sutûr kitabının yazarı Şeyh Ömer ez-Zengani Hazretlerinin kayınbiraderi Abdulhekim ed-Dirşevî de onun yanında okuyup, ondan ilim icazetlerini almışlardır.
Bu geçen süre zarfında Şeyh Ömer Hazretlerinin sabahlara kadar onunla meşgul olduğu Şeyh Hüseyin Hazretleri, derslerine ara vermeksizin devam etmiştir. Şeyh Ömer Hazretleri, bu genç talebesinde yorgunluk alametlerini hissedince “gel seninle güreş tutalım!” diyerek onunla şakalaştığı anlar olmuştur. Sırf bu genç talebe ruhen ve bedenen istirahat etsin ve ders havası biraz dağılsın diye onunla şakalaşarak “Ben Tori bir hocayım, sen Boti bir gençsin, gel bakalım bir güreş tutalım, bakalım kim kimi yenecek” orijinal cümlesi “ez melayê Torîme tu lavıkê Bohtiyî ve re em herin hev du bı kebu ka kî yê bi karê kî” diyerek onunla güreş tutar ve diğer medrese oyunlarını oynarlardı. Şeyh Ömer ez-Zengani Hazretleri bunu yapmakla, hızlı eğitim gören genç talebesini dinlendirmeye çalışıyordu.
Şeyh Ömer, medresede baş müderrislik ve orada tarikatın postnişinliğini üstlenerek şeyhlik yapması, Basret’in o muhteşem ismini gündemde tutuyor, performansının zayıflamasını önleyerek ahlakta ve ilimde şeyhi Şeyh Halid ez-Zêbari Hazretlerinin vasiyetine gösterdiği riayet ve vefakârlığından dolayı herkesi hayran bırakıyordu.
Medresedeki ilmini bitirip icazet alma zamanı gelen Şeyh Hüseyin, ilim icazetini hocasından değil de meşhur bir hoca efendi olan başka bir zattan almak ister. Şeyh Hüseyin’in bu kararı karşısında tüm derslerini veren ve bunca müddet ona hocalık yapan Şeyh Ömer Hazretleri, kendi icazetini onun pederi Şeyh Halid Hazretlerinden aldığı gibi onun da ilim icazetini kendisinden alması yönünde ne herhangi bir imada bulunuyor ve ne de bu meyanda bir fikir beyan ediyordu. Kendisi sadece Şeyh Hüseyin Hazretlerinin istek ve arzularını yerine getirmeye çalışıyordu.
Bunun üzerine hocasıyla beraber o zata gidip icazet almak için karar verip kervan halinde o hocanın bulunduğu yere gitmek için yola koyulurlar. Bir süre yola devam edildikten sonra vakti giren namazı eda etmek için bir derenin kenarında mola verilir. Cemaatle kılınan namazdan sonra Şeyh Hüseyin Hazretleri, hocası Şeyh Ömer ez-Zengani’ye uykusunun geldiğini söyler. Bunun üzerine namazlarını kıldıkları dere kenarındaki taştan döşenmiş ferş denilen namazgâhta başını hocasının dizine koyarak uyur. Çok geçmeden Şeyh Hüseyin el-Basreti Hazretleri sevinç içinde uyanarak, başını dizine koyduğu hocası Şeyh Ömer ez-Zengani Hazretleri’nin boynuna sarılarak seferlerini buradan kesip, geri döneceklerini söyler. Hocası bunun sebebini sorunca, Şeyh Hüseyin Hazretleri der ki : “Ben uyumak için başımı sizin dizinize koyduktan sonra uykuyla uyanıklık arasında baktım ki babam Şeyh Halid ez-Zêbari Hazretleri sanki hayattaymış gibi tebessüm ederek bana yaklaşarak,”
Şeyh Hüseyin’in hocası Şeyh Ömer ez-Zengani’den icazet alacağı hayırlı merasime, tüm hulefa, müridan ve sevenlere haber salınır ve davet edilirler. Bu hayırlı merasim gerektiği şekilde Basret Köyünde icra edildikten sonra, Şeyh Ömer Hazretleri medreseyi ve dergâhı, tam bir gönül rahatlığıyla Şeyh Hüseyin’e devreder. Hocası Şeyh Halid ez-Zêbari Hazretlerinin arzuladıkları gibi tam bir samimiyet ve teslimiyet örneğini vererek kendisine verilen tüm bu görevleri en iyi şekilde ifa etmenin hazzına varmış bulunmaktadır.
Bunun üzerine Şeyh Ömer ez-Zengani Hazretleri bunca sene önce şeyhinin vefatından dolayı terk ettiği Hoser Köyüne tekrar geri döner. Ancak döndüğü gün, Nusaybin’in Aliyan Aşiretinin Badiyan veya Dêruna Mer’ê Köyünde ikamet eden ve Şeyh Salihê Sipıki’nin oğlu Şeyh Yahya Efendi, Şeyh Hüseyin Hazretleri’nin yaşının küçük olmasından dolayı Basret Postnişinliğine sanki itiraz ederek kendilerinin buna daha uygun olduğu iddiası haberini alan Şeyh Ömer Hazretleri köye avdetinden sadece bir gün geçmesine rağmen hiç beklemeden Basret Köyüne tekrar geri döner. Şeyh Ömer Hazretleri, olaya hemen el koyarak iradesinin ne kadar güçlü ve hocasına verdiği söze ne kadar sadık olduğunu, bu olayın çözümünde de göstermiştir.
- Bölgede namaz kılanların ve takva sahiplerinin çokluğundan dolayı her su kenarında taşlardan döşenmiş bir namazgâh yapılıyordu. Bu tür basit taşlardan yapılmış namazgahlara ferş denilir.
Şeyh Ömer ez-Zengani Hazretleri, “Şeyh Halid ez-Zêbari Hazretleri hayattayken oğlu Şeyh Hüseyin Hazretlerine, tarikat icazetini vermek suretiyle tarikat hilafetini vermiştir. Geçen bu uzun süre zarfında medrese eğitim sürecinden geçerek ilimde çok yüksek bir seviyeye ulaştığını ve ilim icazetini bizzat kendim verdim. Bundan dolayı postnişinliğine engel bir durum olmamakla beraber bunun için gerekli iki şart olan ilim ve tarikat icazetlerinin mevcut olduğunu, dolayısıyla mutlaka onun postnişin olmasının gerekli olduğunu” söyleyerek, Şeyh Salihê Sipıki’nin oğlu Şeyh Yahya’nın bu nevi bir itirazını akamete uğratır ve düşüncesine şiddetle karşı koyarak kesin çözüm getirir.
Şeyh Ömer ez-Zengani Hazretleri, müridandan, akil ve bilge olarak bilinen “Mele Mıhemedê Zılfê” adındaki zatı, Mevlana Halid Zülcenaheyn Hazretlerinin vefatlarından sonra Şam’da bulunan ana dergâhtaki dört kişiden müteşekkil istişare heyetine yollar. Onunla beraber merhum Şeyh Halid Hazretlerinin oğlu Şeyh Hüseyin’e hilafet verdiğini, ilim tahsilini yapıp ilim icazetini aldıktan sonra zamanı gelince Basret dergahının postnişinliğini yapma vasiyetini, dergahının postnişinlik durumunu, Şeyh Hüseyin Hazretleri’nin vaziyetini ve diğer tüm gelişmeleri içeren bir mektup da yollamıştır.
Şam’a varan Mele Mıhemedê Zılfê, kimseyi tanımıyor. Uzun süren yol yorgunluğundan sonra, dergâhın avlusunda bulunan mezarlıktaki bir mezar taşına sırtını dayayarak oturuyor. O anda bir evin kapısından çıkan yaşlı bir hanım ona yaklaşarak, “Sen Cizîr’in Botan Bölgesinin Basret Dergâhından gelen Melle Mıhemedê Zılfê değil misin?” diye sorunca, hayretler içinde “evet” der. Şam’a geldiğini kimseye söylemeyip, kimse ile tanışmadığı halde adı nasıl biliniyor. Aklından geçen soruyu sormadan ihtiyar hanımın arkasına takılarak kapıya doğru gider. İçeriye giren ihtiyar hanım, kapı arkasından içeriye giremeyen Mele Mıhemedê Zılfê’ye “hoş geldin” der. Daha sonra da oraya dört zat daha gelerek, onunla tanışır. Meğer kapının arkasından konuşan bu muhterem hanım, Mevlana Hazretlerinin yaşlı hanımı ve kapıya gelip onunla tanışanlar da dergâhın diğer heyet üyeleriymiş.
Twitter Kahta Nihat Hatipoğlu Diyarbakırda aday Darbe girişimine yönelik açılan davalar Sağlıkla İlgili Bazı Kanun
Popüler Etiketler: Twitter Kahta Nihat Hatipoğlu Diyarbakırda aday Darbe girişimine yönelik açılan davalar Sağlıkla İlgili Bazı Kanun