Kimlik bunalımı yaşıyoruz. Kavram kargaşaları hayatımızın her alanını kuşatmış durumda. Kamplaşma, ötekileştirme, ayrıştırmada sınır tanımaz olduk. Ceza hukukunda “Halkı kin ve düşmanlığa tahrik” diye bir suç var. Bu suçu işleyenleri tam olarak cezalandırsak, neredeyse ortada siyasetçi kalmayacak. Herkes kendi baktığı yerin doğruluğunu savunurken tam bir cengâver. Bakışlar farklı olsa da aslında doğru tek. Bu doğru hayatımızın her alanında bize yolu gösteriyor. Dünya dediğimiz durağın öncesi ve sonrasına inanan insanın, dikkatli olmak gibi bir zorunluluğu var. Nereye gidiyoruz? Herkes kendi niyetinin hayır olduğundan dem vuruyor ama akıbetinin ne olduğundan bihaber.
“Ben böyle değildim, yaşarken oldum” diye dertlenen bir arabesk şarkı vardı. Toplum olarak hep böyleyiz.
Öyle ki; her akşam televizyonlarda taciz, tecavüz haberlerini ve çarpık ilişkileri izlemekten rahatsızlık duymaz olduk.
Tarihte ilk defa boşanma oranları evlilik oranlarını geçti, umursamıyoruz. Toplum temelinden sarsılıyor, bizler ise, aman iktidar zarar görmesin derdindeyiz.
Anadolu boşalıyor, insanlar doğdukları yerde doyamıyorlar ama biz hâlâ yaptığımız yolların ülkeyi nasıl kalkındırdığından dem vuruyoruz.
AB kriterlerine uyacağız diye tarımda çalışan nüfusu aşağıya çekiyoruz ama aynı zamanda Brezilya’dan şeker, Amerika’dan tütün, Rusya’dan, Kazakistan’dan buğday getirmeye devam ediyoruz. Sonra da eskiden ne güzel “Yerli Mallar Haftası” kutlardık diye nostalji yapıyoruz.
Üretmeden tüketmeye öylesine alıştırıldık ki, bu devran böyle sürer gider zannediyoruz.
Komşuda yangın ayyuka çıkmış, biz elimizde kumanda ile kanallar arası zaping yapıp “Survivor”’a demir atıyoruz.
Kıyılara vuran bebek cesetleri, nasır tutmuş yüreklerimize teğet geçiyor. Tek derdimiz ne olursa olsun, tuttuğumuz parti zarar görmesin oluyor.
Ebeveyn-çocuk arasındaki ilişki bile sanal. İnsanlar birbirlerinin varlığından ancak elektrik kesildiğinde haberdar oluyor ama ne kadar sosyal bir varlık olduğumuz iddiasıyla yeri göğü inletiyoruz.
Büyük salon toplantılarında, “Müslüman’ın kanı Müslüman’a haramdır” diye yapılan konuşmaları dinleyip kendimizden geçiyoruz ama sonra “Eğit-Donat” gibi stratejilerle kaç Müslüman’ın kanına girdik hatırlamak bile istemiyoruz.
Açılan imam-hatip okullarının sayısından böbürlenerek bahsediyoruz da, eğitim kalitesi ne durumda sorusunu duymak bile istemiyoruz.
Daha dünün şuur temsilcileri olan imam hatiplilere çok güzel konuşmalar yapıyoruz ama “Dostumuz İsrail, stratejik müttefikimiz ABD, tek medeniyet projemiz AB” diyerek onlara karakter zafiyeti yaşattığımızı göremiyoruz. Sonra da “Sevda Kuşun Kanadında” size bu yeter diyerek koskoca bir ideali renkli camın arkasına gizliyoruz.
Estetik, sanat, zanaat, ilim, irfan, edebiyat, mimari, edep, diğergam olmak, sabır, sebat, ufuk, bereket, rahmet, adalet gibi bizi biz yapan ne kadar özellik var ise hepsi anlam kayması yaşıyor ve biz bunu durduramıyoruz. İşin kötü tarafı böyle bir sorunumuz olduğunu da kabul etmiyoruz.
Eskiden şahsiyetlerimiz ilişkilerimizi belirlerdi, şimdi adamlığımız, oturduğumuz evlerle, bindiğimiz arabalarla anılır oldu ve bizler küçük dağları biz yarattık edasıyla arz-ı endam etmekten utanmıyoruz.
Ne İslamcımızda İslam, ne solcumuzda sol kaldı. İçten içe çürüyoruz.
Allah aşkına, nereye gidiyoruz?