Ana Sayfa Dini Bilgiler Köşesi Hz. Muhammed'in Hayatı Güneşi Sağ Elime, Ayı Sol Elime Verseler…
Peygamberimizin tüm gücü ile insanlara Allah’ın birliğini anlatmaya çalıştığı yıllardı. Onun eliyle Allah’ın gönderdiği ayetlerine kalplerini açmış bir çok Mü’min, Peygamberimizin etrafında toplanıyorlardı. Müslümanların sayısı her geçen gün artarken, Mekkeli Müşrikler de engellemek için ellerinden geleni yapıyorlardı. Kendisini himaye edecek, güçlü bir aileye mensup olmayanlar ağır işkenceler görüyorlardı. Bilal-i Habeşî ağır kayaların altında inlemiş, Habbab b. Eret kızgın demirler ile dağlanmıştı. Daha nice inanan sırf “Rabbim Allah” dediği için türlü türlü işkenceler görüyordu.
Ebu Cehil ve onun gibiler, İslam’ın açıktan tebliğ edilmeye başladığı ilk günlerden itibaren, Peygamberimizi gölge gibi takip etmişler, engellemeye çalışmış olsalar, her türlü hakaret ve kara propaganda metotlarını kullansalar da doğrudan kendisine saldırmamışlardı. Çünkü Peygamberimizi amcası Ebu Talib himaye ediyor ve ona zarar gelmemesi için elinden geleni yapıyordu. Bu yüzden müşrikler de sık sık Ebu Talib’in yanına geliyor ve yeğenine engel olması için ona baskı kurmaya çalışıyorlardı.
Bir gün yine Ebu Talib’in kapısını çaldılar. Şunları söylüyorlardı:
Amcası Ebû Tâlib’in bu mesajıyla endişelenen Allah Resûlü (sallallahu aleyhi ve sellem), bir aralık amcasının fikir değiştirdiği, müdafaa etmekten yorulup çekindiği ve bundan sonra kendisini yalnız bırakacağı endişesine kapıldı. Kalbi kırılmış ve mahzun olmuştu, içten içe gözyaşı döküyordu. Yalnızlığı zirvede hissetmenin tezahürüydü bütün bunlar… Belki de Allah (celle celâluhû), kendisinden başka açık kapı bırakmak istemiyordu önünde. Bu duygular içinde asırlardır her Müslamanın duygularını cezbeye getiren o tarihi sözlerini söylüyordu. Şöyle seslendi amcası Ebû Tâlib’e: