NaLaN'ın Dünyası #nlndnys #diy: SANAT /// KİTAP
SANAT /// KİTAP etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
"BİR GÜN" Kızımın Okulda Derste Yazmış Olduğu ve Öğretmeninin Okul Dergisinde yayınlayacağı Kısa Bir Hikaye 💜
Bağırışların sokağa taştığı kaldırımlardan ağır ağır yürüyordum. Her adımımda dandik, mavi naylon poşetlerin içindeki sebze ve meyvelerin daha bir ağırlaştığını hissettim. Patlıcan, kabak, maydanoz, patates. Evde lazım olan her şeyi almıştım sanırım. Eve gidince şimdi şöyle güzel bir dolma yapardım. Yanına da bir güzel çorba. Mis. Pazar yapmayı hiçbir zaman sevmemiştim. Bağırışlar yüzünden kendi düşüncelerimi bile duyamıyordum. En iyisi bir dahakine Mehmet’i yollamak. Ay aman, o da taht kurduğu koltuğundan bir ayrılmıyor ki. Anca balkondaki çiçekleri ile ilgilensin. Pazardaki satıcıların bağırışlarından uzaklaştığım an rahatladım. Başım çatlamıştı. Artık eskisi kadar genç değildim ki bende. Altmışı görmüştüm artık. Yaşlanmıştım bende. Mehmet’te yetmiş olmuştu sahi ya. Zaman ne hızlı geçmiş. Daha dün gibi hatırlıyorum gençlik günlerimi. Ah, ah nerde o zamanlar işte. Gerçi Mehmet yaşlandıkça daha bir çocuklaşmıştı. Eski zamanlardan bir eksiği yoktu şimdi ki zamanın. Eve girmem ile kendimi zar zor mutfağa attım. Nerde kaldın hanım, açlıktan öldüm ben burada, demişti Mehmet bir odadan bana seslenirken. Sizi doyurabilmek için bu yaşlı başlı halimle pazara gittim Mehmet bey. Sende orada saatlerce otur ya televizyon izle ya da çiçeklerinle ilgilen. Aman, sakın bana yardım etme. Maazallah yorulursun falan. Geldim işte Mehmet, dedim sızlanır bir şekilde. Üzerimi hızlı bir şekilde değiştirip mutfağa geçtim. İlk önce dolmadan başlayayım en iyisi. O geç olur şimdi. Mutfak küçüktü. Bize yetiyordu. Bir duvarı boya boya dolapla kaplıydı. Hemen yanındaki duvarda cam ve balkona çıkmak için kapı vardı. Diğer duvarda ise Mehmet ve benim sığacağımız iki kişilik bir masa vardı. Ne torun ne çocuk vardı bizde. Ev hep bir sessizdi. Evde tek ses televizyondu. Birkaç sene önce kızımızı trafik kazasında kaybetmiştik. O bizim tek varlığımızdı. Pek de güzeldi yavrum. Kendi ölümümüzden önce onun ölümünü görmek bizi sarsmıştı. Biricik yavrum ne gençliğini yaşayabilmişti ne de güzel bir yuva kurabilme şansı elde edebilmişti. Mehmet balkona çıkmıştı yine. Özenle büyüttüğü çiçeklerine birkaç sevgi sözcüğü eşliğinde su verdi. Ah be adam, unutmamıştın dimi. Oysa ki hatırlatmamak için elimden geleni yapmıştım . balkonda bir sürü, farklı farlı türlerden çiçekler vardı. Ama onun için sadece bir tanesi çok özeldi. İris çiçeği. Yunancada “Gökkuşağı” anlamına geliyormuş. Mor İris Çiçeği saflığı, umudu, bilgeliği ve masumiyeti temsil ettiğinden kızımız için en yakışan çiçeğin bu olduğuna karar vermiştik. Canım kocam benim, bu günlerde hep daha bir aksi oluyordu.
Yine de anlıyordum onu. İkimiz içinde çok zordu bu. Yıllar geçmesine rağmen ilk gün ki acısı hala tazeliğini koruyordu. Yemeğin hazır olması ile Mehmet’i çağırdım. Masaya oturmuş yemeklerimizi yiyorduk. Bana belli etmemeye çalışsa da şu an fazlasıyla üzgündü. Biliyordum. Çünkü bende öyleydim. Ona baktım. Sanki olabilirmiş gibi bir günde yüzü daha bir çökmüş, saçları daha bir ağarmıştı. İkimizde boğazımızdan zorla geçe geçe yemeklerimizi bitirmiştik. Sadece bir iki bir şey konuşup soğuk yatağımıza girmiştik. Havalar soğumaya başladıkça daha bir soğumuştu. İşte bir gün daha bitmişti.
İrem Sinem GÜNEY
Etiketler: NaLaN'ın Dünyası, SANAT /// KİTAP
"İNSANLAR" Kızımın Okulda Derste Yazmış Olduğu ve Öğretmeninin Okul Dergisinde yayınlayacağı Kısa Bir Hikaye 💜
Yine buradaydım. Gri kaldırımın üzerinde buruş buruş bir şekilde duruyordum. En son sahibim, beni bir market kasasından para üstü olarak aldıktan sonra beni cebine koyar koymaz düşürmüş, farkına varmamıştı bile. Alışmıştım artık. Eski market kasalarında aylarca hatta yıllarca beklemeye. Alışmıştım ceplerden düşmeye. Asfaltta, gri kaldırımlarda hatta merdivenlerde rüzgâr yüzünden ordan oraya savrulmaya, alışmıştım işte. Hiç kimse beni fark etmiyordu. Tüm insanlar üzerimden geçip geçip duruyorlardı. Bir anda yerden kaldırılmam ile şaşırmıştım. Küçük bir çocuk sevinçle bana bakıyordu.
- Anne bak 50 TL. buldum, dedi küçük çocuk heyecanla beni annesine gösterirken.
- Ay Can bırak onu. Hadi gel geç kalacağız, dedi kadın telaşla çocuğun elinde tuttuğu beni yere atıp koşturarak sokakta ilerlerken.
Havada uçuşarak yere düşerken gökyüzünü izledim. Bugün daha bir kapalı ve bulutluydu hava. Yağmur yağacak gibiydi. Eğer yağmur yağarsa ıslanırdım. O zaman beni kimse almak istemezdi. Korkuyla etrafıma bakınırken bir an üstüme inen baston ile neye uğradığımı şaşırmıştım. Yaşlı bir adamın beni yerden kaldırması ile içimde bir umut doğmuştu. Eğer beni alırsa yağmurda kalmayacaktım. Umarım. Yaşının verdiği yüzündeki kırışıklıklar ve hafif tombul yüzü ile bana bakıyordu. Sakalı olmayan çenesini hafifçe okşarken masmavi gözleri parlıyordu.
- Bugün şanslı günümdeyim, dedi neşeyle beni gözleğinin cebine koyarken.
Uzun bir yolculuktan sonra eve gelmiş, beni cüzdanına koyduktan sonra gitmişti. İşte en sevmediğim şey. Sadece karanlıkta öylesine beklemek. Günlerce belki de aylarca. Birçok insan görmüş, tanımıştım. İyisiyle, kötüsüyle. Genciyle, yaşlısıyla. Zenginiyle, fakiriyle. Her türden insan görmüştüm. Onlar için aslında ne kadar değerli olduğumu anlamıştım. Bazıların aylarca yanında kaldığım olmuştu. Bazılarınınkinde ise sadece birkaç dakika veya birkaç saat bulunabilmiştim. Kendi düşüncelerimin arasında kaybolmuşken günler sonra bu karanlık yerden çıkmış küçük bir çocuğun eline sıkıştırılmıştım. Bunu öğrenmiştim. Bugün bayramdı. Küçük çocuk sevinçle beni cebine koyarken kendimi mutlu hissetmekten alıkoyamamıştım.
Evet, yine uzun bir süre pantolonun arka cebinde unutulmuştum. Yanlışlıkla çamaşır makinesine atılmış, yıkanmıştım da. Şimdi ise bir kumbaranın içindeyim. Küçük çocuk beni kumbaraya koyarken anlatmıştı. Annesinin doğum günü için ona çok istediği kıyafeti alacakmış. Benim de içinde bulunduğum bozuk kağıt paralarla.
İşte bir yılım böyle geçiyordu. Bir kasadan alınıp başka bir kasaya geçiyordum. Ceplerden düşüp yollarda öylesine uçuşuyordum. Her gün farklı bir insanla birlikte oluyordum. Her birlikte olduğum insandan ayrı ayrı şeyler öğrenmiştim. Birçok yere gitmiş, birçok insan görmüş yine de günün sonunda aynı karanlığa mahkum kalmıştım.
"PENCERE" Kızımın Okulda Derste Yazmış Olduğu ve Öğretmeninin Okul Dergisinde yayınlayacağı Kısa Bir Hikaye 💜
Yine oradaydı işte. Her gece saat 3’te karşı evin kapısında otururdu. Üstü başı yırtıktı. Kıyafetlerinin bazı yerlerinde yamalar vardı. Yüzü gözü kir, pas içindeydi. Soğuk kış havasından korunmak için büyük kabanına sarılmıştı. Çıplak ayağının altındaki kar yavaş yavaş erimişti. Bu acıklı görüntüye daha fazla dayanamayarak perdeyi kapattım. Sıkıntıyla derin bir nefes alarak kapalı perdeye baktım. Hava çok soğuktu. Kim bilir ne kadar üşüyordu. Düşünceli bir şekilde yatağıma yatarken onun haline kendimi koymam ile sıkıca yorganıma sarıldım. Ne kadar uyumaya çalışsam da Yusuf amcayı aklımdan çıkaramıyordum. Yusuf amca köydeki en bilge adamdı. Köyde herhangi bir sorun çıksa bir sürü çözüm üretir, yardım etmek isterdi. Aklı hep çalışırdı. Bir saniye bile düşünmeyi bırakmazdı. Yaşı olmasına rağmen hiperaktif bir adamdı.
Onunla okuldan kaçtığım bir günde tanışmıştım. Bana neden kaçtığımı sorduğunda okumak istemediğimi söylemiştim. Bana eğer okumazsam neler olacağını anlatmış eğer istersem ders konusunda bana yardımcı olabileceğini söylemişti. İlk başta onu reddetmiştim. Okumak istemiyordum. Hiç bir güç, hiç kimse beni kararımdan vazgeçiremezdi. Ben böyle düşünürken bir gün bir şey oldu. Her şey birden değişti. Büyük bir fırtına köye vurmuştu. Ağaçlar çatılara ve yollara düşmüştü. Bazı evlerin çatıları yıkılırken, bazı yolların hepsi kapanmıştı. Evlerin birçoğu sel, su içinde kalmıştı. Kimse ne yapacağını bilemiyordu. Köyde kullanılacak pek fazla alet yoktu. Bu yüzden kimse ağaçları kaldıramamış, evlerde ki suları kovalarla zar zor çıkarmaya çalışmışlardı. Yusuf amca sadece birkaç malzemeden bir sürü alet yapmış, çatıların üstüne devrilen ağaçlar indirmiş, su giren evlerin hepsinin düzelmesine yardımcı olmuştu. O gün onun o bilgeli, becerikli halini gördükten sonra onun yanına gitmiş, okumak istediğimi söylemiştim. Onun insanlara yardım etmesinden çok etkilenmiştim. Eğer o bana öğretirse ben de onun gibi insanlara yardım edebilirdim. Bunu anneme anlattığımda bana izin vermemişti. Köyde ki kimse Yusuf amcayı sevmezdi. Onu değişik, korkunç bulurlardı. Oysaki o öyle biri değildi. Aklında bir saniye durmaksızın dolaşan onlarca düşünce yüzünden bazen sesli düşünürdü, bazen parmakları hiç durmaz hep bir hesaplama yapardı. Düşünceleri yüzünden hiperaktif bir insandı o kadar. Birçok kez annemden gizli gizli buluşmuştuk. Bana bir sürü şey öğretmişti. Bana ders anlatır benle çalışırdı. Sıkıldığımda bana yeni icatlarını gösterirdi. O ve eşinin bir çocuğu yoktu. Bana hep beni olmayan çocuğu gibi gördüğünü söyler, beni severdi. İcatları da onun çocuğu gibiydi. Gözünden hep sakınırdı.
Uzun bir süre gizli saklı buluşmuştuk. Bir gün ansızın, eşi vefat etmişti. Kalp krizinden ölmüştü. Yusuf amca eve geldiğinde çok sevdiği karısını ölü bir şekilde bulunca yıkılmıştı. Onun yanında olup ona sıkıca sarılmak istesem de annem izin vermemişti. Üstüne Yusuf amcanın bana özel ders verdiğini öğrenince, dışarı çıkmamı yasaklamıştı. Dışarı çıkmıyor, ona sarılamıyordum. Yusuf amca bir süre sonra evinde duramaz olmuştu. Bu soğuk kış günlerinde dışarıda yatıyordu. Sadece üstünde ki ince bir montla. Ev hariç her yere gider, yatar olmuştu. Üstündeki kıyafetler bir süre sonra eskimeye başlamıştı. Evinin önünde yattığı zaman pencereden bazen onunla konuşmaya çalışıyordum. Çabalarıma rağmen yüzüme bile bakmıyordu.
Bir gün yine onunla konuşmaya çalışırken cümlemi kesmiş ağzını zor açarak, içine kaçmış sesiyle konuştu
- Söyle onlara lütfen, normal bir insan olmadığım için özür dilerim, demişti.
Son sözü bu olmuştu. Kapısın önünde hayatını yitirmişti. Köydekilere bunu söylemeye çalıştım. Ama kimse beni dinlememişti. İşte o zaman anlamıştım ne demek istediğini.
"ŞEKERLEMELER" Kızımın Okulda Derste Yazmış Olduğu ve Öğretmeninin Okul Dergisinde yayınlayacağı Kısa Bir Hikaye 💜
Küçük çocuk, keyifle elinde tuttuğu lolipopunu gökyüzüne doğru tutarak neşeyle salladı. Annesi, elini sıkıca tutmuş onu yürümesi için çekiştiriyordu. Küçük çocuk, annesinin ayda bir yemesine izin verdiği abur cuburlarından bir poşet dolusu almıştı. Abur cuburların, şekerlerin, asitli içeceklerin zararlı olduğunu söyler, sadece ayda bir kez yemesine izin verirdi annesi. Küçük, her seferinde bir poşet dolusu abur cubur ile odasına çıkar köpeği Holly ile oynarken yerdi hepsini.
Eve varmaları ile küçük çocuk sıkı sıkı tuttuğu poşeti ile odasına çıkmıştı. Köpeğini yatağında yattığını görünce yüzünden bir türlü silemediği o heyecanlı gülümsemesi ile onun yanına oturdu. Poşetin içindeki abur cuburları yatağa dizerken bir yandan da köpeği ile konuşuyordu.
- Bugün abur cubur günü Holly. Bak, bir poşet dolusu abur cubur aldım. Hadi kalk da oynayalım, dedi küçük çocuk heyecanla.
Odanın ortasında dört dönerken bir yandan da neşeyle çikolatasını yiyordu. Holly’ nin her zaman yaptığı gibi onun bu heyecanlı haline havlayarak, onunla odanın ortasında dönerek cevap vermediğini görünce merakla yanına gitti. Küçük, kahverengi köpek hareket etmeden yatağın üstünde yatıyordu.
- Hadi oğlum, gel de oyun oynayalım, dedi küçük çocuk.
Köpeğin, bütün sevdiği oyuncakları göstermesine rağmen yerinden kımıldamamıştı bile. Sinirle nefesini verirken odasından çıkıp annesinin yanına gitti. Mutfakta yemek yapmakla uğraşan kadın, küçük çocuğun sinirli halini görünce ona döndü, daha ne olduğunu soramadan küçük çocuk önünde birleştirdiği kolları ve çatık kaşları ile konuşmaya başlamıştı.
- Anne, Holly benle oynamıyor. Tüm sevdiği oyuncakları verdim ona ama o sadece yatağımın üstünde yatıyor, dedi küçük çocuk sinirli bir şekilde.
Kadın endişeyle çocuğunun odasına çıkarken çocuğunun çok sevdiği köpeğinin ölmesinden korkmuştu. Odaya girmesi ile yatağın üstünde gözleri ve ağzı açık bir şekilde yatan hayvanı görmesi ile içi acımıştı.
Küçük çocuğun odasına girmesine izin vermeden hayvanı yorgana sardı yavaşça. Köpeği arka bahçeye bırakırken, salonda oturan küçük çocuğun yanına gitti. Merakla annesine bakıyordu. Annesi, çocuğunun yanına otururken sıkıca elini tuttu.
- Üzgünüm tatlım ama bundan sonra Holly yanımızda olamayacak. O artık bizi gökyüzünden izleyecek, dedi annesi şefkatle gülümserken.
- Neden? Ona abur cuburlarımı vermedim diye mi? Ama sen vermeme mi söylemiştin. Ben şimdi kiminle oynayacağım anne? Gitmek zorunda mıydı? Dedi dolan gözleri ile annesine bakan küçük çocuk.
- Hayır tatlım sadece gitme zamanı gelmiş. Hadi gel biz yemeğimizi yiyelim, dedi kadın çocuğu ile mutfağa geçerken.
O gece küçük çocuk karanlık gökyüzüne bakarak uyumuştu. Köpeğinin ani ölümü onu etkilemişti. Küçüklüğünden beri onunla oynardı. Her zaman onun yanındaydı. Rüyasında bir sürü balon ile gökyüzüne uçmayı başarmıştı.
Sabah kalktığında koşarak annesinin yanına gitti. Ona rüyasını anlattıktan sonra büyük bir heyecanla,
- Onu ziyaret etmeme izin verir misin? Sadece birkaç balon lazım, lütfen anne, demişti küçük çocuk.
Kadın şefkatle gülümseyip çocuğa sıkıca sarıldı.
- Üzgünüm tatlım ama onu ziyaret edemeyiz, demişti.
Küçük çocuk üzgün bir şekilde kafasını eğerken çok sevdiği köpeğini bir daha hiç göremeyeceğini anlamıştı. En yakın arkadaşı artık sadece onu gökyüzünden izleyecekti.