“İç Huzurunuzu Buluyorsunuz Atlarla Vakit Geçirdikçe” - At DünyasıAt Dünyası
04 Aralık 2017 by Kaplanmedya in Banner Röportajlar - No Comments
Son dönemlerde hemen hemen katıldığı her yarışmadan dereceyle dönen bir isim Güneş Öztürk Yılmaz. Aslında daha ilkokul çağında atlarla yolu kesişmiş fakat bir şekilde ayrı kalmış. Asıl macerası ise 30’lu yaşlarda başlıyor. At binmenin “özgürlük” olduğunu söyleyen başarılı binici ile Kemer Country Atlı Spor Kulübü’nde bir araya geldik ve keyifli bir sohbet gerçekleştirdik.
Öncelikle eğitimimden başlayayım. Liseyi Beşiktaş Atatürk Anadolu Lisesi’nde okudum. Üniversiteyi önce Londra’da London College of Fashion’da Moda Tasarımı bölümünde okudum. Türkiye’ye dönünce Bilgi Üniversitesi’nde Fotoğraf ve Video bölümünü birincilikle bitirdim. On yıldır eşimle beraber, “en yeni teknoloji dergisi” olarak özetleyebileceğim, LOG Dergisi’ni yayımlıyoruz. Yazı İşleri Müdürü olarak görev yapıyorum. 10 yaşında bir oğlum var. Aynı zamanda lisanslı ve müsabık tenisçiyim. Neredeyse binicilik kadar tenisle de ilgileniyorum. Haftanın iki günü tenis dersi alıyorum, diğer günlerde de tenis partnerlerimle oynamaya gayret ediyorum.
Biniciliğe nasıl başladınız, ne kadar süredir ilgileniyorsunuz?
Hikayem biraz uzun ve dolambaçlı aslında. İlkokul çağlarımda -haftada bir kereye mahsus- babamın beni Levent’teki okulumdan alıp henüz Kemerburgaz’a ulaşım tek şeritli Kemerburgaz çöplüğü yolundan yapıldığı yıllarda Kemer Country’ye at binmeye getirmesiyle başladı. Öncülük eden babamdır. Benim o zamanlar değil at binmeyi istemek, at diye bir canlıdan haberim var mıydı emin değilim. Tabii bir süre sonra atın beni kaçırmasıyla ve attan düşüp minik bir sakatlık geçirmemle hemen bu maceraya son verdim. O zaman ailenin ata dokunan ilk insanı olduğumdan bunun normal bir süreç olduğunu da bana anlatacak kimse yok. O yüzden ilk panik anında bu macerayı sonlandırdım. Yıllar sonra Kemer Country’e taşındık ve bu sefer kendi hevesimle yine ata başladım fakat okul ve arkadaşlar derken yine birkaç ay içerisinde mezun oldum. Bu maceraların ikisi de oldukça kısa sürdü aslında ama bu kısacık sürede bile içimde hep bir at sevgisi kaldı. Asıl başlangıç anıysa kardeşim Yağmur’un ilk pony’sini almasıyla başladı. Kardeşim bir pony aldı, geldiği gün görmeye gittim, ertesi gün kulüp atının üzerinde buldum kendimi. Bu olay olduğunda 28 yaşındaydım ve uzun bir zaman sadece kulüp atlarına bindim. Asıl at binmeye 30 yaşımdan sonra bir at kiralayarak başladım.
Herkes gibi benim de ilk söyleyeceğim şey at binmenin “özgür” hissettirdiği olacaktır. Öncelikle atlara doğanın içinde muhteşem bir ortamda biniyoruz. Ormanın ortasında, doğanın şarkısı eşliğinde, toprağın kokusuyla harmanlanmış… Gerçekten burada doğanın tüm güzellikleri dört mevsim elinizin altında. Üstelik bu güzelliklerin keyfini en sevdiğiniz arkadaşınız, yani atınızla birlikte çıkarıyorsunuz. Bu işin keyif kısmı tabii. Şanslıyım ki bu keyif kısmını her gün yaşayabildiğim bir yerde at biniyorum. Bir de bunun performans kısmı var. Öncelikle tüm vücudunuzun farkına varmaya başlıyorsunuz. Eliniz ayağınız nerede duruyor, dengenizi nerede kuruyorsunuz, ayağınızı nasıl basıyorsunuz, elinizi ne kadar çekiyorsunuz; bunlar her seviyede binicinin kafasında olan sorular. Fakat özellikle benim gibi bu işe çocukluktan değil de yetişkinlikte başlayanlar için bu koordinasyonu ve farkındalığı oturtmak çok daha fazla emek istiyor. Zaman içerisinde daha fit ve atletik olmak da beraberinde gelen artılardan bazıları.
Tabii ki bulduğunuz denge sadece fiziksel değil. İç huzurunuzu, iç dengenizi de buluyorsunuz atlarla vakit geçirdikçe. Örneğin atlar da bizler gibi, her birinin karakteri farklı. Bazı at savaşmayı sever bazı at takip etmeyi, bazısı açık maneji sever bazısı kapalı maneji, bazısı dinlenince rahatlar bazısı dinlenince sertleşir. Onların karakterlerine göre, ruh hallerine göre fakat binicinin ihtiyaçlarını da göz önünde bulundurarak bir denge kurmayı öğreniyorsunuz. Üç tane kısrağım var ve üçü de birbirinden çok farklı. Bu dengeyi kurabildiğim sürece dünyanın en şanslı insanıyım. Tabii ki en ufak bir açığımı yakaladıklarında beni anında toynaklarında oynatıyorlar. Çocuk yaşta değil de yetişkin yaşta ata başladığım için çok şanslı sayıyorum kendimi. Bu sayede atla ilgili zoruyla keyiflisiyle her şeyden severek ve isteyerek çok keyif alarak yapıyorum. Küçük yaşlarda başlasaydım daha şımarık, daha memnuniyetsiz olabilirdim.
Son dönemde gerçekleşen yarışmaların hemen hemen hepsinde bir dereceniz var. Bu başarının altında ne var? Nasıl hazırlanıyorsunuz?
Çok büyük bir kararlılık istiyor bu iş ve ben çok şanslıyım ki benim doğamda var. Çok yetenekli olduğum şeyleri yapmayı pek sevmem. Binicilik gibi daha yeteneksiz olduğum alanlarda çalışarak bir yerlere gelmek daha anlamlı benim için. Tüm başarımı atlarıma, hocalarıma ve çalışma azmime borçluyum. Bu konuda benim kadar yeteneksiz bir binici az bulunur herhalde ama çalışmaya ve daha iyisini yapmaya gayret ediyorum. Yakın zamanda Oktay Sezek’le çalışmaya başladım ve hem biniş stilim hem de biniciliğime güvenim konusunda çok yardımcı oldu. Çok şanslıyım ki son üç atım da benim için çok doğru atlar oldu. Bir ata ilk güvendiğim anda hayatımda yeni bir sayfa açılmış gibi hissediyorum. Bana güven vermesinin yanında bu işi yapmayı seven atları tercih etmeye çalışıyorum. Aynı bazı biniciler gibi bazı atlar vardır müsabaka olduğu zaman gerilir, ben müsabaka olduğu zaman mutlu olan atları tercih etmeye çalışıyorum elimden geldiğince. Bazı at müsabaka ortamını görünce mutlu olur, yeleleri örülünce müsabakaya gireceğini anlar ve sanki partiye gidiyormuş gibi havaya girer. Böyle atların daha başarılı olduğuna, beni daha çok memnun ettiğine inanıyorum.
O kadar unutkanım ki, eminim çok harika anılarım vardır ama şimdi aklıma gelmiyor. Onun yerine unutmakla ilgili bir anımı anlatayım. En korktuğum şey ne manilerin yüksekliği ne deplasman ne de başka bir şey. En büyük korkum izi unutmak. İlk müsabakalarımdan birinde bir ters dönüş vardı ve ben de müsabakanın ortasında 7. maniden sonraki ters dönüşü unuttum. O anda tribüne bağırdığımı hatırlıyorum “8 nerede” diye. “Geri dön. Arkanda” diye bağıran arkadaşlar sayesinde hiç vakit kaybetmeden U dönüşünü yapıp müsabakayı hatasız tamamlamıştım.
Şimdilik aklımda çok özel bir hedef yok. Zaten biniciliğe aslında daha çok yeni başladım. Öncelikle binicilik tekniğimi oturtmak istiyorum. Eşim ve oğlum evde kupa koyacak yer kalmadığından şikayetçi. O yüzden biraz birinciliğe oynamak yerine yükselmeye odaklanmak istiyorum.
Kardeşiniz Yağmur da at biniyor ve başarılı bir binici. Ailede var mı başka at binen?
Kardeşimle çok gurur duyuyorum. Dresaj branşında gerçekten Türkiye’nin en iyilerinden olduğunu gururla söylüyorum. Maalesef ailemizin ilk nesil binicileri Yağmur ve ben. Oğlum Ateş birkaç yıl bindi, lisansını aldı, ilk müsabakasına katıldı fakat çok başarılı bir golfçü olduğu için kendi branşında kupaları toplamayı tercih ederek biniciliği maalesef bıraktı.
Atlarla daha özgürce iletişimde olabileceğim, kulüp ortamından uzak bir aile çiftliğim olsun isterdim. Sistemini kendi düzenlediğim bir yerde at binmek çok daha keyifli olurdu tabii ki ama o zamana kadar şu an bulunduğum kulüpten daha iyi bir yer de düşünemiyorum açıkçası.