“Derler ki; İbrahim Edhem hazretleri bir yolculuğu esnasında deniz kıyısında oturmuştu. O can padişahı hırkasının sökülen bir yerini dikiyordu. O sırada ansızın oraya bir emir geldi. O emir, İbrahim Edhem hazretleri vaktiyle sultan iken, maiyyetinde bulunmuştu. O"nu tanıdı, saygı ile önünde yere kapandı. Onun hırkasını dikmesine, şeklinin, suratının, huyunun ve yaşayış tarzının değişmiş olmasına şaştı kaldı. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Şeyh İbrahim Edhem hazretleri iğnesini hemen denize atıverdi. Sonra yüksek sesle balıklara seslenerek iğnesini istedi. Herbirinin ağzında birer altın iğne olmak üzere Allah"ın yarattığı yüzbinlerce balık Hakk"ın denizinden baş çıkardılar;
“Ey şeyh, Hakk"ın iğnelerini al!” diye seslendiler.
“Ah!” dedi. “Balıklar bile pirleri, velileri tanıyor. İlahi dergahtan kovulan kişiye yuh olsun! Balıklar bile piri tanıyorlar da biz tanımıyoruz. Biz onlardan uzak ve bu devletten mahrum kalmışız. Biz şaki, onlarsa said (mutlu)....”
Balıklar gönül sultanlığını hakir dünya padişahlığına tercih eden Pir"e koşarken, ya biz dünyaya nasıl koşarız? Biz bunlar için yaratılmadık ki...
Hz. Ömer hücre-i saadete girdi ve İki Cihan Efendi"sini bir hasır üzerinde yatıyor gördü. Rikkate geldi ve ağladı. Allah Rasûlü, niçin ağladığını sorunca da şöyle cevap verdi:
Bunun üzerine Allah Rasûlü şu ölümsüz ifadeleriyle mes"eleyi izah etti:
"İstemez misin Ya Ömer! Dünya onların âhiret de bizim olsun!”
“Eğer mü"minin dünyalıktan birşeyi artarsa Allah katındaki noksan olur ve eski hali gibi olmaz.”
"Dünya sevgisi arttıkça, ahirete olan zararı da artar. Ahiret sevgisi arttıkça, dünyanın ona zararı azalır"