Sen hayata dört elle sarılırken Azrail senin yakandan yakalayıverir bir anda. Bir saniyeliktir ölüm, ne olduğunu anlayamazsın bile. Kurtulmaya çalışırsın pençesinden, ama nafile. Sorsa ki sana Azrail ne zaman geleyim seni almaya diye, bir sürü gerekçeler sunarak hiç gelmesin istersin. Hiç ölmeyecekmiş gibi dört elle sarılırsın. Epistetos der ki; “Ölüm daima gözünün önünde olsun, o zaman asla adi endişelere düşmezsin ve hiçbir şeyi fazla hırsla arzu etmezsin.”
Gününü, saatini, dakikalarını sana kulluk etmen için verilen bu zamanı kimin için harcıyorsun… Nefsine mi kul oluyorsun, Allah’a mı? Yoksa başka Rabler mi edindin? Sor kendine, sor ki her an ölüme hazırlıklı ol.
Ölmeden önce ölümü hisset. Münker, Nekir seni sorgulamadan, her anında yaptıklarını sorgula. Bugün Rabbinin hoşnut olacağı ne gibi amel işledim diye.
Düşün ki, ülke dışına çıkıyorsun. Sevdiğine gidiyorsun. Ona kavuşmak için günleri sayıyor, sabırsızlanıyorsun. Ama öbür taraftan da buradaki sevdiklerinden, evinden, yurdundan ayrılacağın için de üzülüyorsun. Yine de gidiyor, sevgiline kavuşuyorsun. Ölümde böyledir işte sevdiklerinden, evinden, yurdundan ayrılıyorsun. Ama en sevgilin olan Rabbine kavuşuyorsun. Ve biliyorsun bir gün sevdiklerinin de yanına geleceklerini…
Bir gece rüyayla gerçek arası bir şey yaşadım. Yavaş yavaş ruhum bedenimden ayrılıp ruhum yükselmeye başladı. Korkmaya başladım. Dua edip Allah’a sığınmaya başladım ve o sırada yavaş yavaş ruhum bedenime doğru inmeye başladı ve birleşti. Ölmeden önce hissettim ölümü. Tabi bu kadar basit değildir. Nasıl ki bir poşeti dikenler arasından çıkarmaya çalışırsın tıpkı öyleymiş ruhun bedenden çıkışı.
Hep yarınları bekliyoruz özlemle, umutla… Bilmiyoruz ki bugünlerin yarından farkı olmadığını...belki de daha kötü olabileceğini. O yüzden bugünü yaşa. Belki bugün son günündür. Rabbin yakışır kul ol. Sen ona doğru yürürsen o da sana doğru gelir. Sen ona bir adım atarsan o sana on adımla gelir. Bil ki O sana sonsuz rahmetiyle muamele eder. Bir Kızılderili Atasözü der ki; Doğduğunda sen ağlamıştın, herkes bayram etmişti. Öyle bir hayatın olsun ki öldüğünde herkes ağlasın sen bayram et.
Son olarak Bediüzzaman Said Nursi’nin ölümle ilgili sözüyle bitirelim. “Evet, ölümü fikren yaşamak, yani ölmeden evvel ölmek, yani lezzetleri tahrip edip acılaştıran ölümü çok zikretmekle; ubudiyetin ruhu olan ihlâs kazanılır. Nefsin desiselerinden ve riyadan kurtulup, dünyanın ve insanın fani olduğu idrak edilir; bu sayede insan; hubb-u dünyadan kurtulur, ahiretine ciddi çalışır, “ahiretini dünyaya feda etmez, hayat-ı ebediyesini hayat-ı dünyeviye için bozmaz, malayani şeylerle ömrünü telef etmez, kendini misafir telakki edip misafirhane sahibinin emirlerine göre hareket ederek, kabir kapısını kendi hakkında saadet-i ebediyeye çevirir.”