..:: Albümatine ::..: Aralık 2011
Yıl: 2011 İzlanda
Tür: Dream Pop, Post-Rock, Art Pop
I.A.R. tavsiyesi: "Go Do"
I.A.R. tavsiyesi: "Stop Stop"
Yıl: 1979 ABD
Tür: Pop, Doo-Wop, Rock & Roll, Rhythm & Blues
I.A.R. tavsiyesi: Lee Dorsey - "Ya Ya"
Halina Młynkowa - Etnoteka
Yıl: 2011 Çek Cumhuriyeti
Tür: Contemporary Folk
I.A.R. tavsiyesi: "Dziwogóra"
Tür: Sludge Metal, Progressive Metal
I.A.R. tavsiyesi: "Megalodon"
Yıl: 1986 Norveç
I.A.R. tavsiyesi: "I've Been Losing You"
Yıl: 2009 Rusya
Tür: Synth Pop/Rock
I.A.R. tavsiyesi: "Мимо"
Empyr - Unicorn
Tür: Alternative Rock,Electronic, Power Pop
I.A.R. tavsiyesi: "Souvenir"
Yıl: 1996 Türkiye
Tür: Türk Folk, Özgün
I.A.R. tavsiyesi: "Aşk Bitti"
I.A.R. tavsiyesi: "Fading Out"
I.A.R. tavsiyesi: "Ron To The Hills" (feat. Ron Bumblefoot Thal)
Tür: Gypsy Punk
I.A.R. tavsiyesi: "Моя Цыганиада (Трансконтинентальный Hustle)"
Tiger Baby - Lost In You
Yıl: 2004 Danimarka
I.A.R. tavsiyesi: "Sweetheart"
I.A.R. tavsiyesi: "Wanderlust"
Tür: Synth Pop, Indie Pop, Shoegaze
I.A.R. tavsiyesi: "Monaco"
Dusty & Sweets McGee OST
Yıl: 1971 ABD
I.A.R. tavsiyesi: Del Shannon - "Runaway"
I.A.R. tavsiyesi: "Rocket"
I.A.R. tavsiyesi: "Easter"
Tür: Jazz-Funk, Afrobeat
I.A.R. tavsiyesi: "Shaolin Theme"
Yıl: 1997 Küba
Tür: Afro-Cuban Jazz, Son Cubano, Latin Jazz
I.A.R. tavsiyesi: "Chan Chan"
1999'da Pernille Pang, Nikolaj Tarp Gregersen, Benjamin Teglbjærg tarafından Danimarka'nın başkenti Kopenhag'da kurulan Tiger Baby, trip hop ve electropop'un buluşma noktasından dream pop'a çağrı atıp stüdyoda buluşuyorlar. Tarafımdan verilmiş bu kısa Danca, Coğrafya ve Müzik derslerinin kimseye bir faydası olmaz ama umarım belki bu yazı sayesinde daha fazla insan bu şirin ve yetenekli grubun farkına varır. Ben de buna benzer bir yazı sayesinde buldum kendilerini. Lost In You (2004) ve Noise Around Me (2006) adında iki güzel albümleri bulunduğunu hemen test ettim. Özellikle Lost In You'nun 2004'ün en iyi albümlerinden biri olduğunu çok feci bir gecikmeyle de olsa söyleyebilirim. İki nerd görünümlü bilgisayar şahini ile, meleksi bir kadın vokalden oluşan Tiger Baby, uzun bir moladan sonra üçüncü albüm Open Windows Open Hills ile synth pop, electropop ve dream pop sevenlere el sallıyorlar.
Albüm kulağıma yeni yeni oturmakta ve şimdilik bir Lost In You olmasa da, Noise Around Me'yi çoktan geride bıraktı diyebilirim. İlk şarkı Landscapes'in yoğun synth dalgalarıyla bana sıcak yaz akşamlarını anımsatan pop mantığı, bir europop ucuzluğunda değil, kendini ciddiye aldırabilen bir unipop diriliğinde. (Artık ne demekse!) Aynı yoğunluk ve kalite sadece Landscapes'te değil, Heart Of Stone'da ve You'da da var. Fazla farkettirmeden elektro türler arasında kısa sıçramalar yaptıkları da dikkatli kulaklardan kaçmayacaktır. Mesela Les Innocents ne kadar modern ve ciddi bir trip hop kıvamındaysa, hemen peşinden gelen Pullback, bir elinde VHS bir film, ötekinde ise poşet içinde iki litrelik kola ve çekirdek kesekağıdı bulunan 80'lerin zıpırlığıyla dans ede ede içeri giriveriyor. Elbette başka şarkılardan başka türlü tatlar da alınabilir, nostaljik okumalar da yapılabilir. Hiçbir şey beceremiyorsa bile, sırf bunu becerebilen bir albüm, yani başka insanlara aynı veya aynı insanlara başka şeyler söyleyebiliyorsa o albüm iyidir. Hatta iyiden birkaç adım öteye geçmiş, biz de oraya gidebilelim diye sağlam bir köprü bile kurmuştur kaşla göz arasında.
4. P Plays the Piano
6. Four Points on the Horizon
8. Les Innocents
10. Miss Blume
Günün birinde herşeyini bırakıp kendini yollara atan teenage Nicole Lane Frady, ilk albümü Walk Of Shame'i çıkaran Nikki Lane'e dönüşene kadar orta karar bir diziye konu olabilecek bir dizi olay yaşamış. Aslında senaryosunu bizzat kendisi yazsa orta kararı bir üst karara dönüştürebilecek güçlü bir kaleme sahip. Bunu sadece şarkı sözlerinden değil, yaşadıklarını ve hayata bakışını dile getirdiği kısa pasajlardan da anlamak mümkün. Amerika'nın tutucu Güney Carolina'sında sıkıcı bir ev kadını olmamak uğruna kendini Los Angeles'a atan, çeşitli işlere girip çıkan, amatörce modayla uğraşan Lane, geçen yıllar içinde müziğe de bulaşınca, üstelik 1-2 sıkı gösteri çıkarınca dikkatleri üzerine çekmeyi başarıyor. O dikkat çekmenin adı da Lane'in hep yaşamak istediği New York'tan aldığı iş teklifleri şeklinde oluyor.
İlk başlarda amacı meşhur olup New York'a kazık çakmak değil. Ama müzisyen olan erkek arkadaşı albüm yapmak için kendisini terk edip yaban ellere gidince bunalımlı günler kaçınılmaz olanın düğmesine basıveriyor. Nikki Lane bu dönemi çok içten ve dokunaklı biçimde anlatıyor kısa biyografisinde. İşe en baştan başlayıp Waylon Jennings, Loretta Lynn, John Prine, Merle Haggard gibi ustaların country klâsiklerini yorumlamaya çalışarak kendini yetiştirmek istiyor. Bu süreçte özgüven kazandığı gibi, içindeki müzik aşkını ve şarkı yazma/yorumlama yeteneğini de keşfeden güçlü bir uyanış yaşıyor. Bu öyle bir uyanış ki, bütün albümü bir ay içinde yazıp bitiriyor. Sonra güneye, Nashville'e giderek kendi deyimiyle "intikam albümü" için stüdyoya giriyor.
Eylül 2011'de çıkan Walk Of Shame albümünden önce, Temmuz'da dört şarkılık Gone Gone Gone EP'si Nikki Lane hakkında fikir verici nitelikte. Walk Of Shame ise, Lane'in bilinçli bir şekilde adım adım üstüne gittiği klâsik isimlerin etkisinde olduğunu hissettiren, bunun yanında sözde country pop yaptığını iddia eden Taylor Swift benzeri yalapşap projelerden farklı bakılması gereken mainstream öğeleri de içeren bestelerden oluşmakta. Yani americana/alt. country ile country pop arasında gezinen bir albüm. Gerçi hepten alt. country olsa tadından yenmezmiş. En önemlisi "proje" olmadığını sezdiren bir "pop" ruhu mevcut kanımca. Alışıldık kadın country ve folk rock şarkıcılığına alternatif karizmatik bir duruş getiren Neko Case, Tift Merritt, Heather Nova, Shannon McNally gibi dişli isimlere daha yakın bulduğum Nikki Lane ve onun şarkıları, zamanla klâsik country normlarından azaltıp kendinden çoğaltarak yolunu bulacaktır. Walk Of Shame bu inancı yüklemek için kâfi bir albüm.
Lies ve Walk Of Shame ile taş gibi bir açılış yapan Nikki Lane, Coming Home To You ile akustik tüller arasından süzülen duru bir folk nefâseti sunuyor. Önceden kendini ispat etmiş Gone Gone Gone, efkâr yüklü country blues Save You, hüzün ile mutluluk arasına salıncak kurmuş Come Away Joe, bu ahşap karışıma güzellik katan besteler. Hele de ikişer dakikadan oluşan Sleep For You ve Hard Livin' adında iki şarkı var ki, ticari ellerde üçer dörder dakikadan single mingle yapılıp cılkı çıkarılabilirdi. Oysa güzel şeyleri tadında bırakmanın keyfini yaşatıyorlar. Nikki Lane sevilmeyecek bir şarkıcı değil. Hatta müziğe atılmaya karar vermeden evvel şarkıcı bile değildi. Ama o kadar dinç ve kararlı, doğal ve kırılgan bir sesi var ki, kulak vermek lâzım. Lane şu sıralar Nashville'de sahibi olduğu High Class Hillbilly adlı ikinci el butiğinde turdayken topladığı parçaları satmakla meşgulmüş. Belki de intikamını almış olmanın verdiği bir rahatlama sözkonusu. Ama Walk Of Shame'den sonra temennimiz en kısa zamanda yeniden terk edilmesi yönünde.
11. Just Can't Be Satisfied_MSTR
Danimarkalı yönetmen Nicolas Winding Refn'in Amerika yapımı filmi Drive'ı, gündüzleri bir tamirhanede ve aynı zamanda araç dublörü olarak film setlerinde çalışan, geceleri ise özel ayarlanmış bazı soygunlarda direksiyon sallayan isimsiz sürücünün gizemli hikâyesini işleyen bir film. Geçmişi, geleceği, anası, babası, yeri, yurdu herşeyi belirsiz bu adamın birgün komşusu Irene ve onun küçük oğlu ile kurduğu yakınlaşma, hatunun hapisteki kocasının çıktıktan sonra mafya ile olan kapanmamış hesabını kapatma cengâverliğine soyunmasıyla geri dönüşü olmayan bir yola (film tanıtımlarındaki bu ifadeye de hastayımdır!) girer. Olaylay gelişir. (Bu da ayrı bir fenomendir tabiî!) Poizitif eleştirilerden başı dönmüş sıkı bir film olduğu kadar, filmin yarattığı neo-noir dokunun boş beleş olmadığının farkına varmamızın en belirgin nedenlerinden biri de müzikleri.
Albümde 5 adet elektropop şarkı ile birlikte New Yorklu usta müzisyen Cliff Martinez'in irili ufaklı 14 score hadisesi yer almakta. Önce şarkılara değinmek gerekirse hepsinin yarattığı 80'ler synth (ve biraz da dark) pop örneklerinin filmin ruhani nostaljisiyle birebir örtüştüğünü söylemek yanlış olmaz. Fransız electro house kişisi Kavinsky'nin Brazilyalı şirin grup Cansei de Ser Sexy vokalisti Lovefoxxx ile birlikte yaptığı Nightcall ile açılış yapan albüm, Kanadalı synth popçu Desire'ın Under Your Spell hoşluğuyla sürüyor. Kendisine College adını vermiş yine Fransız electro clash müzisyen Mitch Silver'ın Electric Youth diye daha albümü bile olmayan bir grupla (ya da şarkıcı da olabilir, artık bu isimlere hiç güven olmuyor!) yaptığı A Real Hero çizgiyi bozmuyor. Çizgiyi bozan ise yine usta bir score sanatçısı olan İtalyan Riz Ortolani'nin hemşehrisi Katyna Ranieri'ye vokal yaptırdığı hisli Oh My Love ki, şarkı bu albümden çok bir Disney animasyonunun bünyesine yakışırdı. Son olarak Seattle kökenli indie electronic, synth pop, post-punk grubu Chromatics'in 2007 tarihli IV: Night Drive albümlerinin kapanışında da yer alan ve birazdan gelecek Cliff Martinez'in olağanüstü bestelerine hazırlık mahiyetindeki enstrümantal Tick Of The Clock ile ufaktan arka koltuğa pısan soyguna karışmış ergen ürkekliğine bürünebiliyoruz.
Martinez besteleri, ortalama bir bakışla çoğu score albümde rastlayacağımız bestelerden oluşmakta. Ambient genişliğini sinematik olarak tamama erdiren, ama özellikle asansör, deniz feneri altındaki plaj, soygundan kaçış gibi sahnelerdeki ruhu ancak filmi izledikten sonra yaşayabileceğiniz şeyler bunlar. O yüzden filmi görmemiş birinin aynı keyfi alması zor sanırım. Pekçok iyi filmde ve müziklerinde aynı örtüşme bâkidir. Drive'da sanki biraz daha fazla. Çünkü filmi izledikten sonra akılda kalan en mühim unsurlardan birinin müzikleri olması filmi de seyircinin gözünde ileri taşır. Drive'ı görmeden şu albümü dinlemek herkeste aynı etkiyi uyandırmaz, hatta sıkıcı bile gelebilir. Cliff Martinez belki henüz Ennio Morricone veya Hans Zimmer yoğunluğunda bir sanatçı sayılmaz. Fakat yine de filmden bağımsız bir albüm duygusu yaratmama ustalığına (ki bu benim gözümde bir ustalıktır) sahip bir insan. Bu sayede önce filmi görmeye ve bir taşla iki kuşu devirmeye yönelik bir amacı gerçekleştirmiş olmakla olumlu bir iş yapıyor.
1. Kavinsky & Lovefoxxx - Nightcall
3. College - A Real Hero (feat. Electric Youth)
4. Riz Ortolani - Oh My Love (feat. Katyna Ranieri)
New York kökenli dört müzisyenin kurduğu, 2010'da Amoral adlı bir de albüme imza atan Violens, bu albümün janr hanesinde Indie Pop, Neo-Psychedelia, Psychedelic Pop, Noise Pop, Post-Punk, Jangle Pop, Sophisti-Pop gibi dudak uçuklatan tanımlar yüklenmiş bir gruptu. Fakat kabaca bakıldığında bildiğin indie pop, bilemediğin dream pop bir müzikleri vardı. Amoral, hani pek anlamasak da anlayanların neyi anladıklarını anladığımız ve bu yüzden o anlayanlara anladıklarından ötürü saygı duyduğumuz türden şarkılar içeriyordu çoğu zaman. Aradan bir yıl geçti. Grup Kasım 2011'de ilginç bir albümle çıkageldi. İlginçlik şu ki, Violens 2011 içinde 9 ay boyunca çıkarmış olduğu tüm single'ları Nine Songs adıyla bu albümde toplamış. Hem de albümün birçok kaynakta ikinci albümleri olarak değil, bir nevi best of statüsünde gösterilmesini istemiş. Yani daha ilk albümün teri soğumadan yepyeni şarkılarla bir best of yapmış.
Yukarıda saydığımız muhteviyatları Amoral'a nazaran biraz daha azaltılmış, donmuş psychedelia oranı düşürülmüş, 60'lar jangle pop'unun göğsüne yatarak günümüz indie standartlarıyla yoğrulmuş sade bir albüm olarak Nine Songs, bu sadeliğin hakkını sade biçimde sivrilttiği bazı şarkılarıyla veriyor. When To Let Go'nun jangle pop, Be Still ve Spirit'in indie rock, Totally True ve Every Melting Degree'nin harika birer post-punk, Something Falling'in dream pop kalıplarını doğrudan yansıtan besteleriyle türlü güzellikler sunuyor. Albüm bu şekilde bir müddet dereden tepeden hoş bir seyrin içindeyken özellikle son üç şarkı Through The Window, No Look On Your Face ve Something Falling ile bana konseptimsi gelen çok güçlü bir final yapıyor. Sound oluşumunda çok önemli pay sahibi Iddo Arad'ın vokal ve keyboard hakimiyeti, diğer enstrümanlardan yol sorar, yol gösterir nitelikte sanki. Bitince bir daha dinliyorum, bir daha dinliyorum. Sonra anlıyorum ki adamlar Nine Songs'un best of gibi değerlendirilmesini boşuna istememişler. Böyle güzel bir albüme de öyle değerlendirilmek yakışırmış sahiden. Sadece 9 single'ın toplanmasından ötürü değil, derli toplu bir gizem atmosferinin ayrılmaz parçaları olmalarından dolayı olsa gerek.