KALEMİMDEN YAZILAR: #Blogfırtınası Etkinliği 9. Gün
Bir kafede oturuyorum, cep telefonumla uğraşırken birden başımı kaldırıyorum. Etrafıma bakınıyorum kimi bekliyorum bilmiyorum. Sonra bir an yanlış gördüğümü düşünerek daha dikkatli bakıyorum. Sanırım beklediğim kişi, aslında kişiler tam karşımda duruyor. Karşılıklı sohbet ediyorlar. Masada bir çay bardağı ve bir de kahve fincanı var. Kahve fincanı bayanın önünde duruyor. Demek hiç birşey değişmemiş, yıllar geçse de herşey aynı.
Saçları epey beyazlamış ikisinin de. Kısa saç da fena olmamış diyorum gülümseyerek. Sanırım konu keyifli çünkü gülüyorlar. Hatta üçüncü bir şahıstan veya bir olaydan bahsettikleri de belli. Taklitler yapılıyor aralarında. Yanlarına gitsem mi diye düşünüyorum. Tanırlar mı beni acaba. İnsanların gülümsemesi ve bakışları değişmez derler. Soracağım o kadar çok soru var ki geçmiş yıllarına ait.
Sonra vazgeçiyorum, sadece karşıdan izlemeyi tercih ediyorum. Onlar güldükçe ben de gülüyorum. Diğer masalardan görenler benim hakkımda iyi düşünmeyecekler biliyorum ama olsun. An'ın keyfini çıkarıyorum. Belki bir daha onları hiç göremeyeceğim diyorum, sadece yaşayacağım. Keşke eşim de yanımda olsaydı diye düşünüyorum şimdi de. O ne tepki verirdi acaba. Otuz sene sonraki halimizi görünce...
Gönderen Başak Kırmacı zaman: 15:05
evde yazar 14 Aralık 2013 21:13
Keyifli olmuş, keşke gitseydiniz yanlarına, acaba ne derlerdi size:)
Başak Kırmacı 14 Aralık 2013 23:18
Onun cevabı da belki başka bir yazıda çıkar karşımıza ne dersiniz :)