Eceli beklemek çok zor, eceli beklemek çok zor ...Merhaba ben bu mektubu size yazmakla derdimi
Eceli beklemek çok zor
eceli beklemek çok zor ...Merhaba ben bu mektubu size yazmakla derdimi azda olsa hafifletmek ve her bir şahıstan çocuk büyük fark etmez, tavsiye almak istiyorum. Benim yaşım 23 ..
eceli beklemek çok zor ...
Merhaba ben bu mektubu size yazmakla derdimi azda olsa hafifletmek ve her bir şahıstan çocuk büyük fark etmez, tavsiye almak istiyorum. Benim yaşım 23 ..
Hayatım çok acı, dayanılmaz oldu. Kendim ne zengin ne de fakir ailenin kızıyım. Orta düzey bir ailede dünyaya geldim. Şunları demekte amacım, yani hiçbir maddi sıkıntım yok. Erken yaşta evliliğe girdim. , ama mecbur olduda söyliyemem. sadece"evet" dedim. Ben öğrenince. Aile kurduğumu ilk bir yılı çok mutluydum. Ama sonradan ailem başarısız oldu. Hiçbir zaman fikirimiz aynı olmadı bununla ilgili kısmet diye düşünüyordum. Evlatlarım oldu. düşünüyordum ki, evlatlarım varsa, her şey düzelir diye.
Ama hiçbir şey değişmedi. Eşimle münasibetim normaldi. Ama ideal ailemiz yok. Biz evli olduğumuz süreçte az beraberliğimiz olurdu. Çünkü anlaşamıyorduk. Çok kötü günler geçiriyordum. Dayak, zulümler ve nihayet baş belası olan kanser hastalığını buldum. Bu bende korkudan ortaya çıktı, Doktorlar böyle diyorlar. Tedavi aldım, hatta derece gibi 2- ci derece verildi hastalığıma. Bu hastalık benim kanımda. Tek kan kanseri değil, böbreyimde de problemim var. Hatta ameliyat olmuştum. Arada ağrılarım çoğalıyor. Geçenlerde doktora müracaat etmiştim. O, bana dedi ki, şükür hiçbir hastalık yok. Sağlıklısın. Çok sevindim. Uçmaya kanadım yoktu. Ama dün ağrılarım yine tutunca evde duydum ki, artik sayılı günlerim kaldığını. Bu sözü annem söyledi: - Artık ağrıları başlar. Benim için dua etti. Ya Rabbi bana bana böyle bir acı gösterme. Ben annemin dediklerini arka odadan duydum.
Birkaç gün önce arkadaşımın evine gitmiştim. Ama çok kalmadım orada. Yine babamın evine geldim. Doktora gitmek için. İstedim ki babamın evinden doktora gideyim. Ben şimdi düşünüyorum, intihar mı edeyim. Çok düşünüyorum. Şimdi iyiyim. Ama birazdan belli olmayan bir zamanda tutuyor, ağrılarım.
Dehşetdir, hiçbir acıya benzemiyor bu ağrı. Allah kimseye yaşatmasın bu acıları ...
Maddi durumumuz iyi. Hiçbir maddi yardıma ihtiyacımız yok. Tedavi oluyorum, ama onun da yardımı olmuyor. Eğer bana bir fikir verirseniz. Ben intihar mı edeyim yada acelimi mi bekliyeyim? Artık dayanamıyorum bu ağrılara ... Yaşamaya hevesim kaldı.
Rica ediyorum mektubumu kahkaha nesnesine çevirmeyin. Belki herkese sıradan görünebilir. Ama bana büyük. Çok rica ediyorum, bana yardım edin. Tavsiye verin.
Her Vakit - 26.08.2015 23:57 
Yusuf Theend - 27 Ağustos 2015 Perşembe
Ölüm bir kurtuluş ve bu dünyadan öbür dünyaya ahbablarına dostlarına kavuşmaktır.Şu dünyadaki bütün hastalıklar geçici ve fanidir ne kadar ehemmiyet vermezsen hastalık da çabuk geçer geçmezse de insana rahmettir çünkü hastalık günahları sabun gibi yıkar temizler ve insanı ebedi bir cennete götüren kapıları açar her 1 dakkasi bir saat icabet hükmüne geçer 1 saatlik ibadeti de 24 saat ibadet hükmüne geçer o yüzden sabret ve umudunu kaybetme yaşadığın her an kazançtır isyan etme iyileşmesen de ölüm var ümitli ol geçmiş yılların nasıl geçtiyse bu hastalik da bir gün geçer asıl kurtuluşumuz iman ve ibadettir canı veren Allah'a teslim et yoksa intihar edersen imtihanı kaybedersin
Buradasınız: Eceli beklemek çok zor