﻿ Bir Filmin Peşinde | Minimalist Fil
Uzun bir aradan sonra merhaba Minimalist Fil ailesi! Sizlerle paylaşmak istediğim bir yol hikayem var. Yolculuğun ana fikri bir filmi çok sevmek, onu benimsemek ve o filmin peşinden gitmek. Fakat bu gidiş gerçekten oyuncuları ya da filmi yakalamak değil. Filmin atmosferini çekilen yerlerde yakalamak, aynı havayı yıllar da geçse birazcık solumak ve o muhteşem hissi iliklere kadar hissetmek…
Filmin adı Before Sunrise. Film Aslında serinin birinci yapımı. Filmler Celine ve Jesse adlı karakterlerin tesadüf eseri tanışması, yakınlaşmaları ve ilişkilerini ele alıyor. Fakat beyazperdeye baktığınızda konunun salt romantizm olmadığını görüyoruz. Yönetmen, ilişkilerin gerçek hayata yansımalarını gerçek tepkilerle, gerçek sinematografiyle, bazen sert bazen yumuşak üsluplarla bize
Albertina’da Aynı Nokta
aktarıyor. Bu durum Before serisini diğer romantik filmlerden iki üç adım öne çıkartıyor ve başyapıt konumuna getiriyor.
Gelelim yolculuğumuza… Birinci film yani Before Sunrise Viyana’da geçiyor. Mayıs ayında sabaha karşı ulaştığım Viyana daha ilk dakikadan insanın kalbini fethediyor. Filmin geçtiği belirli noktaları haritamda günler öncesinde belirlemiştim. Ayrıca kulaklığımda da filmin müzikleri mevcut tabi. Albertina Müzesi ilk durağım olacak. Viyana’nın önemli sanat müzelerinden olan Albertina benim için bambaşka şeyler ifade ediyor. Filmde karakterlerin güneşin doğuşunu izledikleri ve harikulade diyalog kurdukları nokta, Albertina.
Müzeden ayrıldıktan sonra sokak aralarında Viyana’nın eşsiz mimarisiyle büyülenirken karşıma filmde karakterlerin çok kısa oturdukları Kleines Café‘ye rastlıyorum. Şanssızım, sabahın erken saatleri olduğu için kafe kapalı.
Yoluma devam ediyorum. Avare avare şarkılar mırıldanarak saatin biraz daha geçmesini ve filmdeki en mükemmel sahnelerin birine ev sahipliği yapan Café Sperl‘e uğramayı planlıyorum.
Café Sperl’de Filmin Çekildiği Nokta.
Yolumu uzatarak en sonunda ulaşıyorum kafeye. Heyecan hissediyor muyum, bir an gerçekten karakterler içeride diye düşündüm sevgili okuyucu… Hemen deklanşöre dokunarak o anı ölümsüzleştiriyorum ve içeri yavaşça adımımı atıyorum. Filmde kullanılan koltukların boş olduğu görsem de oraya oturmuyorum hemen karşısında orayı gören küçük bir masaya geçiyorum. (Filmdeki meşhur “telefon” sahnesini merak edenleri şöyle yönlendirelim.https://www.youtube.com/watch?v=JGRccYmZd9g ) Siparişi verdikten sonra masayı ve çevreyi izlemeye koyuluyorum. Bir süre sonra gerçekten iyi çekilen, senaryosunda yer alan diyalogları akılda kalan ve hiçbir kelimesinin gereksiz olmadığı, bütün bu durumların üzerine oyuncuların harika bir iş çıkardığı filmlerin insanları ne şekilde kendine çektiklerini düşünmeye daldım. Kimileri için olağan bir şey kimileri basit bir takıntıdan ibaret. Bana sorarsanız hayata renk katan ufak ayrıntılardan biri.
Bütün bu düşüncelerin ışığında defterime bir şeyler karalayıp kafeden ayrılıyorum. Geçtikleri sokaklardan, köprülerden bir kez daha yavaş adımlarla geçerken, zihnimde film oynamaya devam ediyor. Sanki karakterler bir adım önümde konuşmaya devam ediyor, bense görünmezlik pelerinimi giymiş onları usulca dinlemeye koyulmuşum gibi… Bunu düşünüyor, kendime gülüp yavaşça Viyana sokaklarında kayboluyorum…
Bonus: Filmin soundtrack’inden bir inci. Kath Bloom-Come Here
before sunrisecafé sperlrichard linklatertunaviennawien