Vaaz; Şükür | İmanilmihali.com
Anasayfa / DİNİMİZ İSLAM / Hutbe ve vaazlar / Vaaz; Şükür
admin Nisan 6, 2015	Hutbe ve vaazlar Yorum Bırak 976 görüldü
Nimetlerden gaflete gelince, bunun sebepleri vardır. Bu sebeplerden birisi, insanların cehaletleri sebebiyle umuma ait olan ve kendilerini de selamete erdiren her şey’i nimetten saymamalarıdır. Bu yüzden umumi olup kendilerini de kapsayan nimetlere şükretmezler. Onlardan birisi bir belaya uğrasa veya kendisinden bir nimet alınsa bu nimet takdir edildiği zaman Allah Teala’ya şükreder. Bu tam bir cahilliktir.Zira onların şükrü, nimetin kendilerinden alınıp sonra iade edildiği bazı hallerden ibarettir. Nimet, bütün hallerde şükredilmeye layıktır.Mesela gözleri gören bir kimse bu nimete şükretmez. Ancak gözleri kör olduğu zaman, onun kıymetini anlar ve şayet gözü açılsa o zaman şükreder ve onu bir nimet olarak bilir. İnsanlar umumi nimetleri görmeyip ancak kendilerine özel olarak verilen mal nimetlerine azlık veya çokluk oranına göre şükreder oldular. Yani çok olursa şükreder, az olursa şikayet ederler de Allah’ın kendilerine verdiği umumi nimetleri unuturlar. Nitekim adamın birisi basiret sahiplerinden birine fakirliğinden şikayet etti ve üzüntüsünü belirtti. Bu zat ona: “On bin dirhemin olsa da gözün kör olsa ister misin?” “Hayır” ” On bin dirhemin olsa da dilsiz olsan?” “Hayır” “On bin dirhemin olsa da elin ayağın kesik olsa?” “Hayır” ” On bin dirhemin olsa da mecnun olsan ister misin?” “Hayır” “O halde bu kadar nimetleri sana veren Allah’dan utanmadan daha nasıl şikayet ediyorsun?” Kim olursa olsun, biraz düşünürse başkasında olmayan veya pek az kimsede bulunan birçok nimetleri Allah Azze ve Celle’nin özel olarak kendisine verdiğini görür. Allah’ın alemlere rahmet olarak gönderdiği, öncekilerin ve sonrakilerin efendisi ve peygamberlerin hatemi kıldığı,geçmiş gelecek günahlardan bağışladığı insan, Allah Teala’nın nimetlerine şükredebilmek için ayakları şişinceye kadar namaz kılardı. Aişe -Radıyallahu anha- dedi ki: “Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- namaz kıldığı zaman ayakları patlayacak derecede ayakta dururdu. Aişe Radıyallahu anha: “Ey Allah’ın rasulü! Allah senin gelmiş-geçmiş bütün günahlarını sana bağışladığı halde yine bunu mu yapıyorsun?” dedi. Bunun üzerine o: “Ey Aişe! Şükreden bir kul olmayayım mı?” buyurdu. Rasulullah -sallallahu aleyhi ve selem bu geçenleri bilmesine rağmen böyle yapıyorsa, bunu bilmeyen, cehenneme müstahak olduğundan emin olmayan kimse nasıl olur? Hadis, şükrün dil ile olduğu gibi amel ile de olacağını açıklamaktadır.
şükür vaaz	2015-04-06
Önceki Vaaz; iman müsbet değişim ister
Sonraki Vaaz; Haya