Ama duyduğumuz şeye inanmak gerçekten çok zordu. İmha kamplarıyla ve binlerce Yahudinin öldürüldüğüyle ilgili bir şeyler duymuştuk. Binalardan birine, hayattaki Yahudilerin isimlerinin yazılı olduğu posterler asılmıştı. Postere bakıp akrabalarınızın olup olmadığını görebiliyordunuz. Elbette ben hiçbir akrabamı göremedim. Söylentiler gittikçe yüksek sesle söylenmeye ve süreklilik arz etmeye başladı. Kitlesel imhalar yapılıyordu. Buna kim inanmak ister ki? Duyduğumuz buydu ama inanamıyorduk. Fazlasıyla acayip bir durumdu. Çok geç anladım. Sonra babamla kız kardeşimi aramaya başladım ama başlarına ne geldiğini hiçbir zaman öğrenemedim. Üstelik yalnız değildim. Duyduğumuz şey, başka bir söylentiydi diye düşündük. Anlayamıyorduk. Kabullenemiyorduk. Birbirimizden ayrı düşmüştük.