Cumhuriyet Milletini Arıyor
Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş hikayesi sancılı, zor şartlarda yapılmış bir doğumu andırır. Anadolu’nun işgali ve Kurtuluş Savaşı öncesinde yaşananların ağırlığı son kertedeki acının göğüslenmesini kolaylaştırdı denebilir.
Birinci Cihan Harbi yeni dünya düzeninin temellerini atarken büyük çınarların kökleri çatırdıyordu. Devlet-i Aliye’nin hesabına da büyük bir pay düşüyordu bu hercümerçten. Bir taraftan çekirdeğine, Anadolu’ya çekilirken, öte yandan mini kavimler göçünün sarsıntılarını atlatmaya çalışıyordu. Deyim yerindeyse bıçağın iki tarafı da kesiyor; hem göç alıyor hem de veriyordu. Kopan parçalarda kurulan ulus devletler, türdeş etnik yapıları kendine çekiyordu. Devletin damarlarından çekilen kan, göç alarak telafi ediliyordu. Gidenin yaptığı tahribata, gelenin uyum sorunları eklenince vücut iyice zayıf düşüyordu. Gidenler zafere, ikbale gidiyordu. Gelenler ise büyük bozgunun sadece tanıkları değil aynı zamanda mağdurlarıydı. Asırlardır yaşadıkları topraklardan sökülüp atılıyorlardı. O günkü ulaşım imkanları yüzünde büyük bir kısmı ölüme göçüyordu. Menzile ulaşanlar ise yokluk, yabanlık ve gurbetle karşılanıyordu.
Haksızlık etmeyelim, aslında gidenlerin de büyük kısmı gönülsüzdü. Zira onlar da asırlar boyu hayat sürdüğü memleketinden ayrılıyordu. Ve gittikleri yerde ‘göçmen’ diye ayrıştırılacaklardı. Gökçeadalı Nikos Balatlis’in dediği gibi burada ‘Rum’ oldukları için yaşadıkları sıkıntıların benzerleriyle orada ‘Türk’ kimlikleri yüzünden karşılaşmışlardı. Gittiği ülkenin yerlilerine ağız alışkanlığı ile ‘gavur’ diyen çok insan var.
Ve bugün, 21. yüzyılda imparatorluk bakiyesi çoğul, çok parçalı milletten hala korkuluyor. Ateşle ilk tanışan çocuğun ürkekliği ile uzanan eller anında geri çekiliyor. Yüzyıllık serüven düşünüldüğünde bir kalemde ‘haksız’ demek kolay değil. Ama önceki yüzyıllara bakarak ‘daha iyisi yapılabilir’ diye düşünmekten kendimizi alamıyoruz. Önceki YazıÖnceSonraki YazıSonra
Bayrak, Cumhuriyet, Dünya Savaşı, Kurtuluş Savaşı, Millet, Osmanlı İmparatorluğu, Savaş, Türkiye Cumhuriyeti
14 Aralık 2013, 18:58
Öncelikle yazınız için çok teşekkürler… Bence halk tarihini bilmiyor, şimdiye kadar bize öğretilen tarih, başkalarının gözünden kendi tarihimizdir.. Bizzat tarihi yazan büyüklerimiz varken, tarihe başkalarının bakış açısıyla (at gözlüğüyle) bakıyoruz. Tarihi değerlerimizi, kütüphanelerden tutun eski tarihi eserlerimize kadar tekrar gözden geçirmeliyiz. Tarihi, yazının icadıyla başladığını savunanlara bırakmamak için “SÖZ UÇAR, YAZI KALIR” misali bütün kaynaklarımızı kalıcı eser olarak tekrar yazıya dökmeliyiz. Vesselam…
Nasrettin Hoca Süt ve Süt Ürünleri