1990 sonrası Türkiye’de ticari yayıncılığın başlamasıyla birlikte, program türlerinde, içeriklerinde ve üretim süreçlerinde bazı değişimler meydana gelmiştir. Bu süreçte, radyoda habercilerin konumunun ve haber üretim pratiklerinin oluşmasında belirleyici olan en temel faktör, radyo yatırımcılarının ticari kaygıları olmaktadır. Otomasyon sistemleri, internet, cep telefonu gibi teknolojik gelişmeler, radyo sahiplerinin ekonomik çıkarlarına yönelik olarak kullanılmaktadır. Bu doğrultuda, ulusal radyolarda haber yayınlarının yeri ve önemi gün geçtikçe azalmaktadır. Haber araçlarının, haber kaynaklarındaki bu tip bir tektipleşme, medyanın bilgi verme işlevini sınırlandırmakta, mülkiyet yapısında olduğu gibi haber içeriklerinde de bir yoğunlaşmaya sebep olmaktadır. Bu çalışmanın amacı, bu gelişmeler ışığında, Türkiye’de özgün radyo haberciliğinin yapılamamasının nedenlerini ve bu olgunun sonuçlarını aydınlatmaktır.
İF, Medya ve İletişim Sistemleri Bölümü, Makale Koleksiyonu