Bu hususta bizim kanaatimiz şu şekildedir: İfrat da tefrit de iyi değildir.
Üstad'ın 1.250.000 hadisi ezberlediği ve bu konuda Ahmet Bin Hanbel (r.a)'i geçtiği iddiası ifrat bir yaklaşımken, (Çünkü bu konuda elimizde bir delil bir vesika yok.) Üstad'ın hadis ilminde zayıf olduğu ve muhaddis olmadığı iddiası da tefrit bir yaklaşımdır.
Üstadımız hem hadis ilminde hem de hadis usulünde derin bir ilme sahiptir. On Dokuzuncu Mektup'ta üç yüz hadisi ezberden dağda bayırda hatasız bir şekilde yazdırması, hadis ilminde alim olduğunun bir delilidir.
Ayrıca Risale-i Nur'da hadis usulü üzerine çok etkili ve tatmin edici izahlar getirilmiştir. Özellikle Yirmi Dördüncü Söz'deki "on iki asıl", On Dokuzuncu Mektup'taki Nükteli işaretlerdeki esaslar ve Muhakemat'taki ilmi tespitler Üstad'ın hadis usulü konusunda içtihat derecesinde bir derinliğe sahip olduğunun bir emaresi bir işareti niteliğinedir.
Bir de Üstadımız hadislerin senedinden çok hadislerin metni ile ilgilenmiştir ve metni anlama ve yorumlama konusunda performans sergilemiştir. Çok hadis ezberlemekle hadisi çok iyi anlamak farklı kulvarlardır.
Mesela Ebu Hureyre (ra) İbn-i Mesud (ra) göre çok hadis biliyordu ve muksirûndandı, ama İbn-i Mesud (ra) o hadisleri Ebu Hureyre (ra) daha iyi anlıyor ve daha iyi yorumluyordu.
Üstadımız bu asırda dinsizlik tehlikesine karşı iman müdafaası üzerine yoğunlaşmış Risale-i Nuru da bu yönde telif etmiştir. Hadis ilmini de ekseriyetle muhaddislere havale etmiştir.
İtiraza ve tenkide uğrayan hadisler imanın müdafaa alanına girdiği için, bu tarz hadisleri eşsiz bir şekilde tevil, tabir ve tefsir ederek hadis düşmanlarına hadlerini bildirmiştir.
Yani Üstadımız hadis alanında derin bir alimdir, lakin bir Buhari bir Müslim bir Ahmet bin Hanbel ile de kıyaslamak doğru değildir...
Meslek ve meşrep taassubu ilmi gerçeklerin önüne geçmemelidir.