Sihirli Dokunuş - Sinem Birsin 06/03/2014
Herhangi bir durum yada sorun hakkında birisiyle konuşulduğunda, anlatıldığında - ki bu bazen aileden biri, bazen en yakın arkadaşımız, bazen eşimiz gibi kişiyi en yakından tanıyan olur - sadece olanı anlatmaya ihtiyaç duyar. Bu durum karşısında yapılan ilk şey daha karşımızdaki kişinin “ Ne yapabilirim?” ya da “ Ne düşünüyorsun?” sorusunu yöneltilmesini beklemeden konu hakkında fikir beyan etmektir. Karşımızdaki kişiyi belki iyi tanıdığımızı düşünerek, belki ondan daha iyi bildiğimizi farz ederek, çoğu zaman sadece yardımcı olmak adına “kendimizce” çözümler üretir kritik yaparız. “ Bence şöyle yapmalısın” ile başlayan bir sürü öneriyi sıralarız. Halbuki kişinin oradaki ihtiyacı, en başta fil kulağıyla, gözlerinin içine bakılarak dinlendiğini bilmesi, daha sonrasında da gerçekten doğru anlaşıldığını hissetmesidir. Eğer o insanın ihtiyacı olan bu adımları gerçekleştirirsek hepimizin mutlak doğruyu bulabilme potansiyeli var olduğu için geriye sadece kişinin aradığı yanıtları bulmasına yardımcı olacak birkaç soru sormak kalır. Ona, akılcı ve tam da kendi yöntemini bulduracak doğru soruları sormak ve yine sadece yorumsuz kalarak durumu ya da çözümü görebilmesini sağlayarak sonuca ulaşılır. Tıpkı havadaki bulutları dağıtıp kişinin gökyüzünü tüm netliğiyle kendi gözleriyle görmesini sağlamak gibidir yapılması gereken.
Elbette bunun için her şeyin olduğu gibi soru sormanın da, kişiye çözüme ulaşmasında yol arkadaşlığı yapmanın da bir tekniği var. Hatta bir değil birçok tekniği var. Hepsi de birbirinden güçlü ve etkili teknikler. Koçluk eğitimini alırken uygulamaya başladığım, her duruma özel tekniklerde sihir gibi bir şey oluyordu. Ben sadece yöntemin izinde gidiyor, sırasıyla uyguluyordum ki koçluk alan kişinin 1 saatlik seansında, aylardır içinden çıkamadığı, ona göre konuyu her türlü düşündüğü ve çözüm bulamadığı durumun bir anda çözüme kavuştuğuna şahit oluyordum. Buna benzer bir sürü deneyim yaşadım, yaşamaya da devam ediyorum ve her birinde ben sadece yöntemi uyguluyorum ve gerisi inanılmaz bir mucize gibi gerçekleşiyor. Hem de hiç o kişi adına düşünmeme, öneriler, çareler aramama, o kişiyi çok iyi tanımama gerek kalmadan, hiç yorulmadan, öneride bulunmanın verdiği sorumluluğu yaşamadan oluveriyor. Bununla beraber birisinin kaybolduğu yolda yolunu bulduğuna şahit olmak, kafasında ne yapacağını tüm netliğiyle görmüş ve yolunu belirlemiş olmanın verdiği mutluluğu gözlerinde görmek, yaşadığı farkındalığın huzuruna ermiş olduğunu bilmek bana da inanılmaz bir güven ve başarı hissini tattırıyor. İşte o koçluk eğitiminden sonra da birisi bana bir durum hakkında ne yapacağına dair fikrimi soruyorsa bile almış olduğum bu eğitimin ışığında davranmaya çalışıyor ve karşımdakine eskisinden çok daha yardımcı oluyor, çok daha az yoruluyorum.