anime | ictenchan
Archive for the 'anime' Category	06Oct14
5 Comments	Categories: anime and shoujo
No Game No Life – Muhteşem NEET karakterler listesinde iki kişilik yer açın!
5 Comments	Categories: anime and no game no life
Tags: anime, ecchi, gamer, hikikomori, jibril, NEET, no game no life, otaku, shiro, sora
No game No life’ ı güzel güzel övmek istiyorum ama önce bu animeyle ilgili tek olumsuz nokta olan fan service meselesini aradan çıkarıp rahatlayalım. Evet bol miktarda, gereksiz ve bu kalitede bir anime için bayağı kalan fan service sahneleri içeriyor. Güzel yapıldığı sürece fan service’e karşı olmadığımı biliyorsunuzdur. Oyun kültürü ile ilgili olan, iki hikikomori karakter içeren ve ağır otaku bir kitle tarafından izleneceği beklenen bir animede hiç fan service ve moe olmasa ayıp olurdu zaten. Ama bu animede bazı sahneler cidden gereksizdi. En azından 11 yaşında bir kız olan Shiro bu sahnelerden nasibini almasaydı ve biraz daha saygı görseydi, ya da hiç de aptal bir karakter olmadığını defalarca kanıtlayan zavallı Steph’i biraz rahat bıraksaydılar iyi olabilirdi. Tamam, şimdi bu fan service konusunu kapatıp bir kenara koyalım ve güzelim animeye gölge düşürmesine izin vermeyelim.
18 yaşındaki Sora ve 11 yaşındaki Shiro günlerini karanlık bir odada bilgisayar oyunu oynayarak geçiren bir abi ve kız kardeştir. Oyunlarda isim yerini boş bırakarak hesap açarlar ve asla, asla yenilmezler. Oyuncu bir tanrı bu iki oyun dahisini sadece oyunlarla yönetilen, tüm anlaşmazlıkların oyunlarla çözülmek zorunda olduğu bir dünyaya getirir. Gerçek dünyada işsiz güçsüz, ciddi sosyal sorunlara sahip, özetle kayıp vaka olan bu ikili oyunlar üzerinde dönen bu dünyada her şeyi elde edebilecek güçtedir. Oyun derken geniş bir oyun tanımından bahsediyoruz: yazı-tura, taş-kağıt-makas, satranç, bilgisayar oyunları… her şey. Bu animenin en etkileyici yanlarından biri en basit oyunlardan bile karmaşık stratejiler ve heyecanlı olaylar çıkarabilmesi. İnanın, alt tarafı taş-kağıt-makas oynadıkları sahnede bile oyunun kurallarını ve dallandırdıkları olasılık ve stratejileri anladığımdan emin olmak için videoyu durdurmam gerekti. Zaman zaman bir şeyleri kaçırıyor muyum? durdursam mı? hissi uyandırsa da tam sevdiğim gibi hızlı ilerleyen bir anime, espriler de diyaloglar da hızlı. Dikkatinizi ekrandan ayırmak gibi bir lüksünüz pek yok, yemek yerken izlemeye uygun olmayan animelerden.
Tanrı Tet’in Sora ve Shiro’yu attığı yeni dünyanın çok daha basit olacağını sanmıştım ilk başta: tek ırktan oluşan tek bir ülke. Ama hayır, 16 farklı ırka ait 16 ülkeden söz ediliyor. Yazar elini korkak alıştırmamış anlayacağınız. Farklı ırkların güçlü bir altıncı his ya da sihir kullanabilmek gibi farklı özellikleri var, yani oyunları iyice karmaşıklaştıracak bir sürü etmen. Ülkeler arası her türlü mücadele savaşla değil oyunla gerçekleştirilmek zorunda. Kazanmak için sihir kullanmak hile sayılıyor ve hile yaptığınız kanıtlanırsa oyunu kaybedersiniz ama adam öldürmeyi kati bir şekilde ortadan kaldıran tanrısal kurallar gibi hileyi kesin olarak yasaklayan bir kural yok. Yakalanmadığınız sürece hile ve sihir serbest. Hal böyle olunca hiçbir özelliği olmayan İnsan ırkı en zayıf ırk oluyor. Fakat iki oyun dahisinin aralarına katılması işleri değiştirebilir. Sora ve Shiro’nun asıl amacı tüm dünyayı fethedip sonunda kendilerini getiren tanrıya meydan okumak.
sora’nın göz altı morlukları çok seksi
Bu animede ilk bakışta dikkati çeken en önemli şey tabii ki de renkler. Klasik anime paletinden çok daha canlı ve mor pembe ağırlıklı renkler kullanılmış. Biraz Summer Wars’taki sanal dünyayı anımsatıyor. Alışıldık anime renklendirilmesi de güzeldir ama bu animeye hakim olan tonlar tam da en sevdiklerim. Benim için görsel açıdan son derece tatmin edici bir animeydi. Jibril’in tasarımı çok hoş. Aslında Jibril’in her şeyi çok hoş: bilgiye tapan bir melek. Şu gözlerden yayılan duman gibi, ışık dalgası gibi şey de çok güzel. Neden daha önce başka bir animede kullanıldığını görmedim ki? Muhteşem bir fikir. Bir de bu anime zaman zaman gerçekten aşırı komik olabiliyor. Steph’in kafasını duvarlara vurduğu bölüm harikaydı. Güzel espriler ve güzel oyun ve manga göndermeleri var. Özellikle Jojo’yu pek bir seviyorlar sanırım.
Başından beri No Game No Life’ı en az 24 bölümlük bir anime olacak diye düşünmüştüm, öyle bir havası var çünkü, hani şöyle para basacak, popüler olacak, sezonun ağır toplarından olacak gibi. Ama sadece 12 bölümdü ve bitti çünkü Light Novel uyarlaması ve henüz yeterince kitap çıkmamış. Fan service, moe kızlar ve parlak renkler sizi itmesin, mutlaka izleyin.
Bu animenin popüler olmaması neresinden bakarsam bakayım sizin suçunuz!
6 Comments	Categories: anime and watamote
Tags: anime, ergen, kuroki tomoko, otaku, popülerlik, sosyal fobi, watamote, Watashi ga motenai no wa dou kangaetemo omaera ga warui
Kısa adı Watamote ama asıl adıyla komik derecede uzun isimli animeler kategorisine giriyor: Watashi ga motenai no wa dou kangaetemo omaera ga warui. Meali: popüler olmamam neresinden bakarsam bakayım sizin suçunuz. İsminden de anlaşılacağı gibi bir ergenlik isyanı. Güldürür gibi yapıp ruhunuzu kemiren, komedi görünümlü depresif bir anime. Eğer ekrandaki karakterler kendilerini rezil ettikçe onlar adına yerin dibine giren seyirci tipindenseniz kendinize acı çektirmek istediğiniz bir dönemde açıp Watamote’yi izleyebilirsiniz. Bu yaz izlediğim en güzel şeylerden biri diyebilirdim ama “Ben de Tomoko gibi miyim? Dışarıdan Tomoko gibi mi görünüyorum?” diye düşünmeme yol açıp moralimi bozduğu için diyemiyorum.
Liseye yeni başlamakta olan Tomoko çok ciddi sosyal sorunlar yaşayan, insanlarla konuşmakta bile zorlanan içine kapanık bir kız. “Sessiz” “utangaç” gibi kelimeler onun sadece dış dünya ile olan ilişkisini anlatıyor, aslında Tomoko kendi iç dünyasında canlı, aşırı hırslı, sapık, gerçeklerden kopuk derecede özgüven sahibi, fazlasıyla iyimser ve utanmaz. İlk bölümde Tomoko’yla popüler olmayan, ezik bir kız olduğunu inkar ederken tanışıyoruz. hayır o popüler olmayan bir kız değil çünkü ortaokul hayatı boyunca tam 3 kez erkekler kendisiyle konuşmuş! Ayrıca lisede popüler olamaması mümkün değil çünkü oynadığı yığınla flört simülasyonu oyunu sayesinde ciddi bir lise hayatı deneyimine sahip! Fakat aşırı iyimser Tomoko’nun atladığı bir nokta var: kendisi ağzını açıp insanlarla konuşamıyor bile.
İçe dönük insanlar Tomoko’da kendilerine dair çok şey görebilir ama bence Tomoko çoğu durumda içedönük bir insanın asla yapmayacağı şeyler yapıyor ve bu açıdan çok kafa karıştırıcı bir karakter. Normalde bu kadar sorun yaşayan ve tekrar tekrar rezil olan bir insanın çok daha ciddi bir sosyal fobi geliştirmesi ve hikikomori olması gerekirdi ama Tomoko inanılmaz bir azim gösteriyor. Neden böyle olduğuna dair kendisini analiz ediyor, kardeşiyle konuşma alıştırmaları yapmaya çalışıyor, dış görünüşünü değiştirmeye çalışıyor, kimisi epey uçuk olan türlü türlü strateji deniyor, yapılabilecek her şeyi ve belki de yapılmaması gereken pek çok şeyi yapıyor. Kimi zaman derdi popüler olmak bile değil, sadece hayattan zevk almak. Her seferinde hüsran ve utançla sonuçlansa da Tomoko’nun kabuğunu kırmak ve lise hayatından zevk almak için tekrar tekrar uğraşmasını izliyoruz. Bence Tomoko’nun asıl olayı gururlu olmaması ya da ne kadar yara alsa da bir türlü yıkılmayan bir egosu olması. Onu mutlak bir psikolojik çöküşten ve hikikomorilikten koruyan asıl şey de bu gibi. Bazen “bu kadar çabalayan bir insan nasıl başarısız olur? Gerçekten popüler olmaması diğerlerinin suçu” diye düşündüğüm oldu. Özellikle okul festivaline hazırlandıkları kısımlarda bunu yoğun olarak hissettim. O bölümde Tomoko kendisini aştı, onunla gurur duydum :'( Tomoko’nun asıl sorunu şanssız olması ve kendisini ezip rezil etmekten zevk alan bir mangaka tarafından çizilmesi.
Tomoko’nun erkek kardeşi Tomoki’yi de epey sevdim. Sevmemin nedenlerinden biri Oreimo göndermeleri olabilir. (seviyorum o animeyi elimde değil) Zaten başkarakter bir otaku olduğu için sık sık anime göndermeleri yapılıyor ama içlerinden en güzeli Another benzetmesiydi, Tomoko’nun durumunu çok güzel anlatıyor.
Watamote’nin animesiyle ilgili mutlaka değinilmesi gereken nokta Tomoko’nun inanılmaz yetenekli seiyuusu. Zaten çoğu bölüm Tomoko’nun kendi kendine konuşmasıyla geçiyor ve ben o sesi dinlemeye doyamıyorum. Hele kapanış şarkısını çatlayan patlayan sesiyle öyle tatlı söylüyor ki. İnsanlarla konuşmaya çalıştığı sahneler zaten efsane. Tomoko sadece “evet” bile demeye çalışırken o kadar yavaşlıyor, o kadar kekeliyor ki “Hadiii!” diye tezahürat edesim geliyor. Yabancı biri Tomoko’ya soru sorduğu zaman yemin ederim ömrümden ömür gidiyor. İlk başlarda komikti, hatta yağmurlu bölümde katıla katıla güldüm ama daha sonraları Tomoko’ya haline gülemeyecek kadar acımaya başladım. En komik olduğu kısımların aynı zamanda en üzücü kısımlar olduğu tuhaf bir komedi animesi işte.
Gin no Saji İzleyen Vejetaryen
7 Comments	Categories: anime, gin no saji and Uncategorized
Tags: anime, arakawa hiromu, gin no saji, hayvancılık, slice of life, vejetaryen
Fullmetal Alchemist’le tanınan Arakawa Hiromu’nun yeni mangası Gin no Saji’nin (Gümüş Kaşık) bu yaz 11 bölümlük bir anime uyarlaması çıktı. Mangaka’nın önceki eserini okuyan/izleyen herkesin kalbinde sıcak bir yeri olduğu için çoğu kişi Gin no Saji’ye de bir göz atmak istemiştir sanıyorum. Öte yandan çoğu kişi simya içeren ilginç bir dünya yerine bir okul hikayesi bulunca hayal kırıklığına uğramış olabilir. Ama bence Arakawa Hiromu’nun kendini tekrar etmemesi ve bambaşka bir türde de başarılı olabildiğini göstermesi saygı uyandıran bir durum.
İnsan Gin no Saji izlerken bir tuhaf oluyor çünkü bu kadının çok kendine özgü bir çizim tarzı var, bu nedenle Gin no Saji’deki bazı karakterler FMA’daki bazı karakterleri andırabiliyor. İlk bölümlerde sanki ortada gerçek oyuncular varmış ve FMAdaki rolleri bitince Gin no saji’de yeni rolleriyle seyirci karşısına çıkmışlar gibi hissettim.
Aslında kendisine üniversite yolunu açacak iyi bir liseye gitmesi gereken Hachiken bir şekilde yatılı ziraat meslek lisesine gelmiştir. Kendi seviyesinin altında olan bu okulda en azından bütün derslerde kolayca birinci olması gerekir ama hayır, bütün diğer öğrenciler belli bir konuda uzmanlaşmış çiflikleri işleten ailelerden geldikleri için herkes kendi çiftliğinin alanında birinci olmakta Hachiken’e ise ikincilik düşmektedir. Haciken yazın arkadaşlarının çiftliklerini gezdiğinde iyi hayvancılık ve karlı hayvancılık arasındaki farka dair bir şeyler görebildik: yaşlanan, hastalanan, verimsiz süt ineklerini mezbahaya göndermek yerine tutmaya devam eden insaflı çiftlik ciddi maddi sıkıntı yaşıyor, acımasız çiftlikler ise para basıyor.
Para basan gelişmiş çiftliğin varisi olan kız her ne kadar hayvancılığa dair fikirleri açısından bana çok uzak olsa da biraz üzerinde durulmaya değer bir karakter. Aslında güzel bir yüzü olan (hatta tüm ailesi güzel olan) şişman bir kız Tamako ve bu hiç umrunda değil. Hatta kilosu ve çok yemek yemesi enerjisinin ve gücünün kaynağı. Yaz tatilinde çiftlikte çok çalıştığı için incecik kalıp, çok güzel bir karaktere dönüşüyor. Fakat bu zayıflık çok uzun sürmüyor, çok geçmeden eski gücünü toparlıyor. Liseli bir kızın bu kilo alma, verme, dış görünüş konularını hiç ama hiç umursamaması animede en çok hoşuma giden şeylerden biri oldu.
Gin no Saji aslında çok hoş bir anime ama bir vejetaryenin arkasına yaslanıp sorgulamadan, rahatsızlık duymadan ya da baş karakterin vejetaryenliğe geçmesini ummadan izlemesi mümkün değil. Bu bir okul animesi ama tarım ve hayvancılık meslek lisesi gibi bir yerde geçiyor dolayısıyla hayvancılığın iyi ve kötü yönlerini görüyoruz. Kesinlikle vejetaryenlerin kayıtsız kalabileceği bir anime değil ve bunu kötü anlamda da söylemiyorum. Her ne kadar sonunda mezbahaya gönderilmek için hayvan yetiştiriyor ya da ekranda bir komedi unsuru olarak küt diye tavukların kafasını kesiyor olsalar da bir yandan da hayvancılığının pek çok yönünün insan vicdanını rahatsız ettiği gerçeği göz ardı edilmiyor. Hayvancılığın üzücü yönlerinden, hatta belki de bu konulara uzak olan seyircinin hiç haberdar olmadığı, hiç sorgulamadığı yönlerinden söz ediyorlar. İlginç olan dünya genelindeki endüstriyel hayvancılığı düşününce okulda yaptıkları küçük çaplı hayvancılık hayvan refahı açısından oldukça iyi seviyede. Buna rağmen kafesinde geniş geniş oturan yumurta tavuklarına bakıp bu kafesleme sisteminin aslında bazı ülkelerde zalimce bulunduğundan söz etmeleri beni sevindirdi. (Gerçekte satın aldığınız normal yumurtaların geldiği tavuklar hareket edemeyecek kadar sıkışık kafeslerde yaşıyorlar.) Tabii et yemekle ilgili bütün vicdani muhakemelerin etin çok lezzetli olduğu ve asla vazgeçilemeyeceği kararıyla bitmesi üzücü. En korktuğum şey baş karakterin sonunda et yemekte üzerinde düşünülecek hiçbir şey olmadığı hatta umursamadan et yemenin/hayvancılık yapmanın yetişkinliğe geçişin bir parçası olduğu sonucuna varmasıydı. Neyse ki öyle bir şey olmadı, hayvancılık ve ahlak konusunda kesin bir karara varmanın kolay olmadığı ve üzerine düşünmeye devam etmekte bir sorun olmadığı sonucuna varıldı. İnsanların yedikleri etleri sanki ağaçta yetişiyormuş gibi kabul edip hiç sorgulamadığı bir dünyada bu kadarına bile hiç yoktan iyidir diyorum.
2 Comments	Categories: anime and mononoke
Tags: anime, ayakashi, bake neko, korku, mononoke, seinen
Öncülü olan “Ayakashi: Japon korku hikayeleri”ni izlediğimden beri izlemek istediğim bir seriydi. Ayakashi farklı animasyon tarzlarıyla anlatılmış korku hikayelerinden oluşuyordu. Mononoke’ye konu olan şifacı/ilaç satıcısının ilk ortaya çıktığı Bake Neko da bu serinin açık ara farkla en güzel hikayesiydi. 12 bölümden oluşan Mononoke’de de aynı şifacı daha önce olduğu gibi çoğunlukla ölmüş insanların olumsuz duygularından, kinlerinden kaynaklanan mononoke denilen doğaüstü varlıkları ortadan kaldırmaya çalışıyor. Seri 2 ya da 3 bölümlük 5 hikayeden oluşuyor. İlk ve sonuncu hikayeler benim için aşırı güzeldi, böyle harika bir animasyon yerine sadece kısa öykü olarak da karşıma çıksalar bayılarak okurdum diye düşünüyorum. Aslında 3. hikaye de oldukça iyiydi. Belki de kadınların sorunlarını anlatan hikayelere daha bir yakınlık duyuyorumdur.
Animasyon stili çok gösterişli ve sıdadışı, hem aşırı renkli hem de eskimiş hissi veriyor. Karakter tasarımları da epey ilginçti aslında. Bu eski tarz Japon hayalet hikayelerinin No tiyatrosundakine benzer ses efektleri ile anlatılması, önemli repliklerin davul sesiyle noktalanması çok hoş bir hava katıyor. Zaten karakterler bana çoğu zaman bir oyun sergiliyormuş gibi göründü. Geleneksel öğelerin yanında açılış şarkısı, sürreal arkaplanlar ve tipik anime karakteri gibi davranan kadınlar çok acayip bir yabancılaşma efekti yaratıyor. Bence bu hem hikaye hem animasyon açısından tam 10 puanlık seriydi.
Kendini “sadece bir ilaç satıcısı” olarak tanıtan arkadaş bir hayalet avcısından ziyade bir hikaye ortaya çıkarıcısı. Mononokeleri yok etmek için kullandığı canlı kılıcının çalışması için mononokenin şekli, gerçeği ve nedeninin ortaya çıkması gerekiyor. Bu süreçte de bu doğaüstü varlığın ardındaki hikayeyi yavaş yavaş öğrenmiş oluyoruz. Mononokenin cismen ortaya çıkması biraz zaman alabiliyor, ilk başta mononokenin kim ya da ne olduğunu anlamak pek mümkün olmuyor. Bu sırada oyuncular yerlerini alıyor. İkinci aşamada yani gerçeğin ortaya çıkması sırasında mononokeye dönüşmeden önce ne ya da kim olduğunu çoğunlukla yavaş yavaş açılan diğer oyunculardan dinliyoruz. Son aşamada ise -bence- mononokenin ağzından, onun gösterdiği bir ilüzyon ya da telepati aracılığıyla neden insanları lanetlediğini öğreniyoruz. Bazen hayalet hikayesinden çok polisiye bir tat veriyor. Şifacının kimin tarafında olduğu biraz şüpheli, çoğu durumda mononokenin hedefindekiler ölürken sakince bekleyip hikaye ortaya çıkınca mononokeyi huzura kavuşturuyor gibi bir hali var.
En son hikaye olan Bake Neko (aynı adı taşıması karışıklık yaratmasın, Ayakashi’dekinden farklı bir hayalet kedi hikayesi) o kadar güzel ince ince işlenmiş, tuğla tuğla döşenmişti ki 12 bölümlük bir tv serisinin 3 bölümlük bir kısmını oluşturmak için fazla iyi olduğunu düşündüm. Pekala başlı başına bir film ya da OVA da olabilirmiş. Bu hikayenin en dikkat çeken yanı, 1910’lar mı, 20’ler mi 30’lar mı tam çıkamasam da, kesinlikle önceki hikayelere göre bir kaç yüzyıl ilerde geçiyor olması. Başlarda bu kadar alakasız insanların hepsi de kadının ölümünden suçlu olamaz ki diye düşünürken sonradan mononokenin nefreti beni de etkisi altına aldı ve yanlış ifade veren, olayı saklayan görgü tanıklarının da ölmeyi hak ettiğini düşünmeye başladım. Herkesin suçuyla ilgili olan organının kaşınmaya başlaması müthiş güzel bir ayrıntıydı. Gazetecinin gerçekleri yazmadığı için kollarının kaşındığını sanmıştım ama sonra her tarafının kaşınması ilk anda bir şaşkınlık yarattı. Makinist dahil bütün insanlar ve hatta tren ve kedilerin bağlantısı bile yapboz parçaları gibi yerlerine oturdu. Özellikle kediler çok alakasız duruyordu ama makinistin bu trenin sık sık kedileri ezmek zorunda kaldığını açıklamasıyla kedilerin bu intikam hikayesini sahiplenmek için fazlasıyla nedeni olduğu anlaşıldı.
Bazı hikayeler kafamda bazı soru işaretleri bıraktı, seyirciye spekülasyon yapacak bir şeyler bırakmaktan hoşlanıyor gibiler. Örneğin ilk hikayenin sonunda kadının düşük yaptığını varsayıyorum, aksine inanmam mümkün değil. Fakat bu şekilde Zashiki Warashi’ye acıdığı için cezalandırılmış gibi oluyor ve Zashiki Warashilerin daha fazla bebek ölümüne yol açmış olması saçma bir son gibi geliyor, bir şeyler yerine oturmuyor. Son kareyi nasıl yorumlamak gerektiği ise ayrı bir muamma.
Çoğu hikaye dış kenarlarından yapılmaya başlanan bir yapbozu izlemek gibi, son parçalara kadar resmin ne olduğu anlaşılmıyor. Yavaş ilerleyen bir anime gibi görünebilir ama zevkini tam çıkarabilmek için pür dikkat izlemekte fayda var çünkü ufak ama zekice bağlantıları bir cümleyle, bir kareyle açıklayıp geçebiliyorlar. Bu anime bana Natsume Yuujinchou ve Mushishi’nin bir level üstü gibi geldi, bu serileri sevenler Mononoke’yi de mutlaka izlemeli.
6 Comments	Categories: aku no hana and anime