Naif Karabatak: 18.11.2012 - 25.11.2012
Önemsiz konuların büyütülmesi, gereksiz yere tartışılması ve zamanın çoğunu moda deyimle “fasa fiso” konularla geçiştirilmesine eski bir örnektir; ceviz kabuğunu doldurmayacak konular…
Suni gündemdir belki de, asıl uğraşılacak gündemi kaçıran ceviz kabuğuna sığacak basit konular…
Çaydan geçerken çıpırda boğulmaktır.
Etrafında olanları görmeyip, uzaklara dalmaktır.
Kendi gözündeki merteği görmeyip, başkasının neresindeki yarayla uğraşmaktır.
Ceviz kabuğu, içindeki meyvesinin aksine, boyut olarak küçük olunca, içine sığacak konular da küçük olur.
Bireysel olarak küçük konuların arasında çok boğulduğumuz bir gerçek ama devlet de öyle, siyasiler de, sivil toplum örgütleri de…
Yasa yapanlar da, yasayı uygulayanlar da derinlere girme cesaretini gösteremeyen, ayak bileğini aşmayan konularda boğulanlardır.
O nedenledir ki, tarihin karanlık sayfalarında kalan sorunlarla uğraşmaktan çekinmeyiz.
Bataklığı kurutmak zor gelince, sivrisinek avına çıkarız, elimizde sinek kovucu, o köşe senin, bu köşe benim…
Sorunu kökten çözme yerine, “bugünlük bu kadar” diye gelecek tepkileri en aza indirme yolunu seçeriz.
Dün suç olan, bugün serbest olur ama bugün suç olanın yarın serbest olacağını düşünüp, köklü değişimler, büyük reformlar yapma yerine küçük küçük adımlar atar, gıdım gıdım haklar veririz.
Ülke kan gölüne dönerken, İmralı sakininin dışarıya çıkacak olmasına büyük tepki gösteririz mesela…
O çıkmasın ama herkes ölsün tavrındayızdır…
Anaların ağlaması, bir kişiyle önlenebilir düzeydeyse ağıtı kesmeye değil, bir kişiye odaklanırız.
Herkes anadilinde konuşur, herkes anadilinde eğitim görür ama aynı hakkın bir başkasına verilmesinin mümkün olmadığı üzerinde kafa yorarız. Çözüm değil, çözümsüzlükle uğraşıp, sürekli çene çalmak hoşumuza gider…
Aslında ceviz kabuğunu doldurmayan konulara değil, dolduran konulara bakacaktık, nereden nereye geldik.
Doğrusu da bu zaten, biz asıl ilgilenmemiz gereken sorunlarla uğraşmayınca, birileri ceviz kabuğunu doldurmaya başlıyor, ham de uyuşturucuyla, zehirle…
Yozgat’ta düzenlenen uyuşturucu operasyonunda, bugüne kadar görülmeyen bir “gizleme” yöntemine başvurmuş, zehir tacirleri.
Biz ceviz kabuğunu doldurmayan konularla hemhal olmuşken, boş kalanı doldurmak da onlara düşmüş.
Oysa 500 adet cevizin içinde 10'ar gramlık poşetler halinde toplam 5 kilo eroinin bulunması, ceviz kabuğunu dolduranların yakalanması manasına gelmiyor.
Sadece bir ipucu veriyor; bakın bu konu, sandığınızdan da büyük diye…
Okul önlerinde farklı isimlerle, kod adıyla bu zehirler satılıyor, herkes de nereden, nasıl alacağının bilincinde.
Tuzağa düşürülen her çocuk, bir başkasını da ağın içine çekerek, zehirlenmiş beyinlerin sayısını çoğaltarak, uyuşturucu mafyasının gün geçtikçe büyümesine yol açıyorlar.
Bununla sadece gençler zehirlenmiyor, sadece ekonomileri büyümüyor, güç sahibi oluyorlar, söz sahibi oluyorlar ve bu paralarla silah alıp, bomba üretecek hale geliyorlar.
İşte ceviz kabuğunu dolduran konular bunlar…
Biz doldurmayanlarla uğraşıyoruz, birileri dolduranlarla…
Ülkenin dört bir yanını saran tefecilerin açtığı yaraların henüz kimse farkında değilmiş tavrını sürdürüyor.
Oysa bir verip, sonsuz alanlar, alamadıkları zaman eline silahı alıp, güpegündüz yol ortasında insanları taramaktan çekinmeyecek hale gelmişler.
Mafya, onurlu bir meslek gibi lanse edilerek, reklamıyla birlikte büyütülüyor, onların sponsorluğundaki diziler izlenme rekorları kırıyor.
Biz boş işlerle uğraşırken, ülkenin değil, milletin kanını emenler büyüdükçe büyüyor, sömürdükçe sömürüyorlar.
Şiddet olaylarında aynı tavır, hak taleplerinde aynı tavır, darbecilere karşı aynı tavrı, milleti sömürenlere karşı aynı tavır sürdükçe, doldurulacak çok ceviz kabuğu bulan olacak. Bugün 500 olan sayı, yarın tezgâhlarda satılacak, zaten satılıyorda…
Bir kar yağsa, bir kar yağsa, lapa lapa. Dünyanın her yanını kaplasa, yaşanan bütün çirkinlikleri örtüp, tertemiz yapsa. Bugünkü duam olsun!
Dünyadaki savaşların tamamına yakınında “çıkar hesapları” yattığı biliniyor. Demokrasi ithal etme ne kadar hikâyeyse, vatan ve milletin Sakarya olduğu da bir laf salatasından ibarettir. Zalim yöneticileri tahtından etmek için yapılan girişimlerde bile çıkar hesapları var. Darbe de böyle, darbeye teşebbüs de…
Türkiye’de 1960 ve 1980 olarak tarihe geçen iki tamamlanmış darbede, insanlara zulmedildiği bir gerçek ama işin bir de ekonomik boyutu var ve aslında askerlerin darbe gerekçelerinin altında yatan, ekonomik gerekçelerdir.
Bunun en yeni örneği 28 Şubat post modern darbe diye adlandırılan dönemdeki ekonomik “götürmeler”dir…
Darbe zihniyetinde olanların, vatan millet çığırtkanlığı, laiklik hassasiyeti, cumhuriyeti koruma kollama lafları bir martavaldan öteye gitmez.
Sana mı kaldı be!
Bu ülke, birkaç askerin hassasiyetiyle ayakta duruyorsa, bugün yıkılsan daha iyi…
Bu hassasiyetleri, vatanseverlikleri, cumhuriyet aşkları, Atatürk’e olan bağlılıkları hepsi üç kuruş içindir.
Üç kuruş diye lafın gelişi söylediğime bakmayın, tam tamına 381 milyar dolardır.
Sadece bu değil elbet, kendi uhdesindekileri büyütüp, diğerlerini batırma eylemidir de.
Kısaca bakalım vatansever darbecilere…
28 Şubat’ın en karlı kurumu ye 381 milyar dolara mal oldu. En kârlı çıkan kuruluş ise OYAK Holding olmuş.
Götürdüklerine ek olarak, Oyak’ı büyütmüşler…
28 Şubat öncesinde sıralamaya dahi giremeyen OYAK, 2000 yılında 4,9 milyar dolarlık ciroyla Koç ve Sabancı Holding'den sonra üçüncü sıraya yükselmiş.
2001 sonunda ise Sabancı Holding'in net kârının 120 trilyon lira olduğu dönemde, OYAK'ın net kârının 594 trilyon liraya ulaşması da bir cumhuriyet sevdasıdır.
Bu dönem ülkeye 381 milyar dolara mal oldu, sadece faiz oranlarından dolayı devlet, 75milyar doların üzerinde zarar etti.
Batırdıkları bankaların ülkeye yükü, 53,3 milyar doları buldu.
Batan bankaların tepe isimlerinde ise yine “emekli askerler” vardı.
Bütün bunlar ve çok daha fazlası, darbelerin ne amaçla yapıldığının esas göstergesidir de.
Bugüne dek, darbeleri destekleyenler, ülkenin batmasına da bir şekilde destek vermiştir. Özellikle basın…
Bir kamu görevlisi olan askerlerin, hükümeti, parlamentoyu, yargıyı tehdit eder tarzdaki açıklamalarını “Bir üst düzey askeri yetkili” diye vererek, soyguna destek vermiş, suç ortaklığı yapmışlardır.
Aynı şekilde fişlenerek mağdur edilen her vatandaşın sorumluluğu da bu tür darbelere destek verenlerindir.
Darbeler sadece ekonomik yara açmaz elbet.
Sadece ekonomi olsaydı bile, bugün talan edilen paralar yerinde dursaydı, belki emeklinin aldığı maaş da değişecekti, işçinin de, memurun da…
Verilen emek karşılığını bulacak, ülkeye daha çok yatırım gelecek, kentlerin yaşam alanları çoğalacak, insanlar daha iyi şartlarda yaşayacaktı.
Sırf kendilerini kurtarma, servetlerine servet katma, geleceklerini garantiye alma adına ülkeyi soyup soğana çevirdikten sonra buldukları “hassasiyet” kılıfına inanan saflar da bu ülkede hep oldu.
Bir kısmı saflığından inandı, bir kısmı işin içinde bir piyon olarak rol aldı.
Elbet sadece ekonomi değildi.
Kendi güçlerinin devamını istiyorlardı.
Ülkede tek söz sahibi olduklarına kanaat getirmişlerdi.
Bu yüzden korku salmak, işkence yapmak, insanları mağdur etmek, inim inim inleterek istedikleri noktaya getirmek istiyorlardı, getiriyorlardı da.
Yetmeyince kurdukları terör örgütlerini devreye koyuyor, sesi kesileceği kesiyor, ortadan kaldırılacağı kaldırıyorlardı.
Bütün terör örgütleriyle dirsek temas halindeydiler ve aslında terör örgütü lideri, aynı zamanda darbenin başıydı da.
Bugün “askerler Silivri’de” diye timsah gözyaşı dökenler, aslında terör örgütünün asıl elebaşına gözyaşı döktüklerini anlamalılar.
Sadece götürdükleri rakama baksalar yeter.
Helal edecek çıkar mı bilmem ama kendi adıma helal etme konumunda değilim. Hem kim bilir, zehir zıkkım olur mu, olur!
Hayatın ipi ellerinizdeyse, korkacak bir durum da yok demektir. Ama ipin ucunu kaptırdıklarınız varsa modern köle hayatı yaşadığınızı kabullenmek gerekir. Öyleyse özgürlük en çok size lazım.
Bütün dünyanın gözü İsrail’in katlettiği minik bedenlerin yürek burkan görüntülerinde. İnsanlığını kaybetmemiş herkes, Gazze’de yaşananlara kayıtlı. Orada bir insanlık dramı yaşandığını biliyor ve bunun sonlandırılması için de en azından dua ediyor.
64 yıldır hiç bitmeyen bir savaş var İsrail’le Filistin arasında.
Kimin başlattığı hep sorgulansa da, İsrail’in o topraklarda işgalci olduğunu da herkes biliyor.
İşgal ettiği topraklarda hükümranlık kurmanın adaleti olmaz.
Filistin’in savaş için tahrik ettiği iddiaları, bu nedenle havada kalıyor.
Filistinli, kaybettiği topraklardan vazgeçmeye niyetli değil.
Üstelik de sıkıştırıldığı daracık bölgede yaşama mücadelesi veriyor, ambargoya rağmen hayatta kalmaya çabalıyorlar.
Hal böyle olunca da gerilen sinirlerin her patlamasında, beraberinde acılar da patlıyor, kurşunlar sıkılıyor, bombalar düşüyor, sıkılan yumruklardaki taşlarla kendilerini müdafaa etmeye çalışıyorlar.
Elbette asıl suçlu İsrail…
Hem işgal ettiği topraklarda hak iddia etmesi, hem bu tür saldırılarla koltuğunu sağlamlaştırmaya çalışması nedeniyle.
Ama tek koltuğunu sağlama almak isteyen İsrail mi?
Peki Filistin’in hiç mi suçu yok?
Bu soru, bugünlerde sorulmayacak bir soru, elbet biliyorum.
Minicik bedenlere kurşun yağarken, Filistin’in suçunu sorgulamak, İsrail’in ekmeğine yağ sürmek olarak algılanabilir.
Olaya bu pencereden değil, “makam” penceresinden bakmak gerekiyor.
64 yıldır süren savaşlarda Filistin’de hep bir görünen “lider” oldu, bir de halkın yanında olan lider.
İsrail’le ilişkileri sürdüren lider, İsrail’in tanıdığı liderdi.
Filistinlilerse, İsrail’in tanıdığını değil, tanımadığını lider olarak biliyor, onun etrafında kenetleniyordu.
Halk istemese de, bütün resmi görüşmeler, İsrail’in tanıdığı liderle yapılıyor, dünya onla konuşuyor, diğerini “terörist” olarak görüyordu. Tıpkı İsrail’in gördüğü gibi.
Bir avuç Filistin, kendini temsil edecek lider seçmiyor, seçileni ise desteklemiyordu.
Hamas ve El Fetih arasındaki uyuşmazlık, görüşmelerin kilitlenmesine, birinin yaptığını birinin bozmasına neden oluyordu.
Yaser Arafat sağken de böyleydi, o öldükten sonra da bu ikilik devam etti.
Savaşın gölgesinde koltuk mücadelesi gütmek pek akıllıca değilse de örnekleri çok.
Bizim ülkemizde bile var.
Suriye’yle savaşın eşiğindeyken “Suriye’den yana tavır alan” muhalefetin olması, Filistin’de yaşanan ikilemi çözmeye yetmiyor. Bizdekini çözememişken, oradakini çözmeye kalkışmak mümkün görünmüyor.
Ama insanlar ölüyor…
Birileri güç savaşını kazanacak diye, hiç günahı olamayan minicik bedenler toprağa düşüyor, hem de delik deşik.
İsrail, her seçim döneminde, halkın oyunu almanın yolunu, Filistin’de kan dökmek olarak görüyor.
Her seferinde “bizi tahrik ettiler” diye eldeki delilleri kullanıyor.
İsrail kamuoyunda savaş karşıtları bile, “nefsi müdafaa” olduğuna ikna oluyor.
Ama unuttukları, işgalci olduklarıdır.
Bir arada yaşama, barış ve kardeşliğin söz konusu olmadığı bir toprak parçası orası.
Aralarında kan bağı da yok, kardeşlik de, akrabalık da…
Ne aynı millettenler, ne aynı dindenler, ne aynı dili konuşuyor, ne aynı değer yargıları var.
Filistinli, kendi toprağını “dalavereyle” kaptırmış olmanın acısını yaşarken, bir de her iki taraftaki iktidar mücadelesinin kurbanı oluyor.
Her ne oluyorsa oluyor, orada suçu olmayan insanlar ölüyor.
Böylesine acıların yaşandığı, ateşin düştüğü, ölümlerin kol gezdiği, yoklukların insanları kırıp geçirdiği bir zamanda Filistin’de koltuk mücadelesinde bulunan her kim olursa olsun, akan kanların sorumluluğu sırtındadır.
İsrail’den insanlık beklemediğimiz için, onların seçim yatırımının kanla olmasını anlayabiliyoruz.
Batının kendi şımarttığı İsrail’e destek vermesini de, batıda kandan beslenen Yahudilerin gücüne yoruyoruz.
Hasılı, İsrail’i destekleyenlerin kanının bozuk, sütünün bozuk ve insanlıktan nasiplenmeyenler olduğunun farkındayız.
Peki, Filistin’de, Hamas ve El Fetih’in koltuk mücadelesini nasıl açıklayacağız?
Eğer bunun bir izahı varsa ve o minicik yavruların ölmesine değiyorsa, önce bunu anlatın, sonra isterseniz o koltuğa ikiniz birden oturun, yüzünüz kızarmazsa elbet.
Yoksa da yekvücut olun, makamlardan daha önce, Filistinlilerin kılına zarar gelmemesinin esas görev olduğunu anlayın, anlatın…
Biz hep inanmadığımız cümleleri kurduk, güvensizlik ortamı ondandır. Dilimizden dökülenler, kalbimizin onayından geçmeli.