Anasayfa › Yağmur Dedin ›
Yağmur düşürdün hüzün kentlerime
Acıttın ağaçlarımın yalnız dallarını
Gelince yağmur zamanı
Bırakır bütün dallar yapraklarını!
Garip bir sıcaklık ardında bıraktığın
Kuş tüyü yumuşaklığı gururu kaybolanın
Bir kolumda, adı vefa, yaşlı bir güvercin
Bir kolumda ürpertisi yağmur sesinin
Korku getirdin bir de, hüzün kentlerime
Yeşil hasret bir bahar esintisi
Böyle, "rüzgâr ihaneti" hiç bilmeyecekti
O kentlerde aşklar, kaldırımlara yenilmeyecekti
Düşüşün bir sonsuzluk arzusu belki,
Duruşun ise kaybetmenin korkusu
Sırf, haklı kılma çabaların haksız firarı
Kuruyup kalırdık dalımızda öylece
Beklerdik bizi devirecek rüzgârı
Mazgal aralarında ölmüş yağmur damlalarını
Ama ille de;
Bulutlara aldanıp da mı yağmuru sevdin?
Ya öldürdüğün çiçekler ne olacak?
Tüm çirkefini akıttın gökyüzünün işte!
Şimdi o kadar uzakta seni kim tutacak
ozge_eldemir tarafindan Cmt, 2009-06-27 22:00 tarihinde eklendi