Rabbimiz Kuran'da bize, işi ehline verin buyurur. Yani liyakatten bahsediyor. Şanlıurfa il ve ilçelerinde sorumluluğu yüklenip görev yapan ziraat oda başkanları ve muhtarlar dernekleri başkanları çiftçilerinin adına bir şeyler yaptıklarını duydunuz mu hiç! Ya da binde kaç? Suruç ilçemize baraj suyu geldiği günden bu yana kaostan başka bir şey çıkmadı! Devletin özel şirketlere verdiği toplulaştırma, havuz eksikliği, araziler arası yol yapım işlemlerinin tümü ranta dönüşüp, vatandaşların ölümlerine değin sistematik bir istikrar süregeldi! Devlet denetleme kurumları nerde ve ne iş yapıyorlar! Bahar gelince sular akacak diye ödümüz kopuyor! Çünkü yapabilen yapmış, yapamayan yırtınmış durumda!
Yetkililere soruyorum tarımsal faaliyetlerimizi yapalım mı yoksa yurdun dört bir yanına dağılalım mı! Dolar kurunun yükselmesi neticesinde artan maliyetlerimizin önü alınacak gibi değil. Çünkü her şey dolar bazının nabzında atıp her şeyi ona katlıyor! Öyle bir toplumuz ki, nasılsa dolarımız yok istediği kadar tavan yapsın diyen bir kesim ve bu kesimin ardım sıra pahalılık çığlıkları inliyor kafamızı her yastığa koyduğumuzda.
2016’da deneme amaçlı bırakılan suyun birçok arazilerimize yetişmemesine rağmen vatandaş borçlandı! 2017 ve 2018'de dönüme 134 TL ve 2019'da da 164 TL fiyat çıktı çiftçilere. 2020’de 225 TL olması beklenen bir dedikodu var etrafta!
Peki, mazot, gübre, zirai ilaç ve işçinin emeği de eklenince çiftçi batağa saplanmazda ve çırpındıkça da batmıyor mu sanıyorsunuz! Biçer parasından bahsetmedim bakın, onun da maliyeti bu sene dönümünü pamuğu fabrikaya yetiştirene kadar 270 TL’yi buldu!
Yakında çil yavrusu gibi dağılacağız her birimiz bir yere! Kime seslenelim? Kime gidelim? Yetkililere buradan acil bir önlem alınması gerektiğini önemle arz ediyoruz.