Eklenme Tarihi: 2 Mart 2015 Pazartesi Eklenme Saati: 15:57
Uygar Arpak uarpak@gmail.com
“Haklı olma ihtiyacı, sıradan insanlara özgüdür.” der Albert Camus. Sanırım gerçekten de öyle. Gücün sahibine, hak olarak görüleni elinde tutma yetkisi verdiği zamanlardan geçiyoruz artık.
Bunu gerek koca koca kanunların yazılması, kabulü, uygulanması ya da uygulanmamasında da sokakta yürürken hiç yoktan bir bıçağın/silahın hedefi olarak da yaşıyoruz. “Yan gözle baktın” diye 17 yaşında gencecik bir çocuk 10 kişi tarafından kovalanıp bıçakla öldürülebiliyor mesela. Hem de İstanbul’un en sessiz sakin, orta üstü ve emeklilerin ağırlıklı yaşadığı mahallelerinden biri olan Ataköy’de. Ya da, kartopu cama geldi diye gencecik bir gazeteci bıçağın soğuk demiriyle ölebilir. Bıçağı savuran eller sakince ellerini yıkayıp ortadan kaybolabilir ya da “Benim deli raporum var. 2-3 güne çıkarım.” diyebilecek kadar rahat hareket edebilir. Çünkü güç sahibidirler. Daha doğrusu, güç sahibi birilerinin çocuğu, tanıdığı ya da adamıydılar. Güç ellerinde olduğundan zaten baştan “haklı”ydılar. Akıtacakları kan göğüslerine takacakları bir zafer madalyasının yollarını temizleyecek bir kurban kanı olacaktı onlar için.
Haklı olabilmek sadece bir duruma bağlı olarak haklı olmakla bitmiyor artık. Haklı olanın haklı olduğunu ispat etmek zorunda olduğu bir zamandan geçiyoruz. Vahşi bir zaman bu. Ataköy’de öğle vakti, çarşının ortasında, neredeyse 500 metre kovalandıktan sonra onlarca kişinin önünde öldürülen 17 yaşındaki Ömer Fatih haklılığını nasıl kazanacak mesela? Hele o bıçakla canını alan gencecik adamın zengin ve iktidar sahibi ailesine karşı. Herkesin gözleri önünde olan, video kameralarla sabit bir cinayetin faili tüm ailesiyle nasıl ortadan kaybolabilir? Failin yakalanması için illa Özgecan, Nuh Köklü gibi gazetelere, TV haberlerine günlerce ve ısrarla haber mi olması gerekir? Adalete ulaşmak için bir yerlerden güç devşirmek zorunda kalan bir toplum ne kadar ayakta kalabilir ki.
Peki Nuh Köklü’nün kalbine bıçağı sokup sonra dükkanına giderek rahatça ellerini yıkayacak, abilerine telefon edecek, hatta çevredekilere tehdit savurmaya devam edebilecek kadar rahat davranabilen bir “esnaf” bu rahatlığı ve bu gücü nereden alabilir? Kendisine, işine ve ailesine bakacak bu “abilerin” devşirdikleri bu güç kimin ya da kimlerin güçleri ki o gücün yansıması bile bu kadar fütursuz ve cani olabiliyor?
Geçtiğimiz Şubat ayı içerisinde 10 gün arayla, tamamen farklı nedenlerden yaşanan bu iki cinayetin de altında yatan tak bir ortak nokta var. Devlet adını verdiğimiz ve aslında tek asli görevi adalet dağıtmak olan kurumun bu adaleti sağlayamaması bu ortak nokta. Bugün yaşanan bu gözü dönmüş güç arsızlığının arkasında bu kifayetsizlik yatıyor. Bu cinayetlerin hiç birinde en azından görünür olarak siyasi bir yan yok. Ne toplumun yaşadığı bölünmüşlük, ne örgütlü bir siyasi gerginlik sonucu oluşmuş olaylar değil bunlar. Ömer Fatih’i öldürenler onu sadece kendi lüks ve zengin yaşam alanlarında görmek istemedikleri ve belki de çok basit bir kız meselesi yüzünden öldürdü. Nuh Köklü’yü öldüren esnaf da belki de Köklü ve arkadaşlarının bölgedeki rant çılgınlığına karşı sergiledikleri tutuma karşı bölgeyi savunma refleksiyle hareket etti. Zaten adamlara sinir oluyordu (hadi tam tabirini de söyleyelim: kıl oluyordu şu entel lavuklara), bahane buldu birini deşiverdi. Her ikisi de korunacaklarını biliyorlardı. Abileri, babaları, amcaları ya da dayıları vardı. Büyük ihtimalle çevrede toplananlara tehdit savurmaya devam etmese Nuh Köklü’nün katili ortadan kaybolacaktı. Ancak o, bunun yerine toplananların üzerine yürüyünce o insanlar tarafından yakalandı. Belki de göğsüne bir de mahpusluk nişanı eklemek derdindeydi, kim bilir?
Peki kim, nasıl onların göğüslerine iliştirdiği ve “Ben güçlüyüm işte.” diyen o madalyayı söküp alabilir oradan? Kim haklı olma ihtiyacındaki bu insanların haklılığının teminatı olacak? Kim bu haklılığı sahibine iade edip gereğini yapacak? Ülkenin en tepesindeki insandan, sokakta yaşamak zorunda kalanına kadar bu topraklarda yaşayan herkesin artık tek amacı bir güç odağına dahil olmak ya da kendi güç odağını yaratmak. Devlet denen bu kocaman organizma gücünü adaletten yana değil kendi bekasını (daha doğrusu kendini yöneten aklın bekasını) korumak, bunun için de o gücü kendine biat edecek insanlara dağıtarak koca bir güç kalkanı oluşturmak için harcarken başka ne yapılabilir ki? Bu gücün emrine girmeyi kabul edenler ve etmeyenler olarak ayrışan bir toplumun yaşamına devam edebilmesi, adaletli bir hayat sürebilmesi mümkün mü? 10 gün arayla ölen iki genç insanın ölümlerinin arkasında aynı canilik var. Güce tapanın güç sarhoşluğu.
O yüzden bu cinayetlerin failleri bulununcaya kadar hem mahallenin gerçek sahipleri olan o mahallede yaşayan insanlar, hem vicdanı olup bu gidişe dur demek isteyenler olarak bu işin peşini bırakmamalıyız. Yine Camus’un dediği gibi “Adalet olmadan düzen olmaz.” Bu iki insanın ve nicesinin failleri adaletli şekilde cezalandırılmadan yaşadığınız şeye düzen diyorsanız bu rüyadan uyanmanızı öneririm. Zira, yarın o bıçağın muhatabı olabilir ve bıçak kanununun adaletsizliğinde haklılığınızı anlatmaz hale gelebilirsiniz.
Ataköy bıçak kanunu Kadıköy nuh köklü Ömer Fatih yeldeğirmeni dayanışması
Gezi’den Ataköy’e Ekosistem SorunuDünya üzerinde bulunan her canlı bir ekosistemin içinde varlığını sürdürebilir. Tek hücr...