Genel seçimlere artık bir aydan az bir zaman kaldı. Partilerin genel başkanları laf salatasının malzemelerini arttırmak için her yolu denerlerken, vatandaşın büyük bir kesimi kararsızlığı
Genel seçimlere artık bir aydan az bir zaman kaldı. Partilerin genel başkanları laf salatasının malzemelerini arttırmak için her yolu denerlerken, vatandaşın büyük bir kesimi kararsızlığını sürdürüyor. Ama vizyonu ve inandırıcılığı en yüksek adayı mükemmelce seçip, oylarının ziyan olmasına müsaade etmeyeceklerine inanıyorum. Onlar kavgalarını ve üstünlük yarışlarını sürdüre dursunlar, hayatta en zorun dahi çalışarak başarılacağını ispatlayan gerçek bir hikayeyi sizlere yazmak istiyorum. Hikayeden de anlaşılacağı gibi, başarı çok konuşarak değil, inançlı bir biçimde çalışarak elde ediliyormuş. Çalışmak lazım beyler, çalışmak lazım.
Japonya’da bir çocuk 10 yaşındayken trafik kazası geçirmiş ve sol kolunu kaybetmiş. Oysa çocuğun büyük bir ideali varmış. Büyüyünce iyi bir judo ustası olmak istiyormuş. Sol koluyla birlikte bu hayallerini de kaybederek büyük bir depresyona girdiğini anlayan babası Japonya’nın ünlü bir judo ustasına gidip yapılacak bir şeyin olup olmadığını sormuş. Hoca: Getir çocuğu bir bakalım, demiş. Ertesi gün baba, oğul gitmişler hocanın yanına. Hoca çocuğu süzmüş ve Tamam demiş, yarın eşyalarını getir, çalışmalara başlıyoruz. Ertesi gün çocuk ustasına gelmiş. Hoca ona bir hareket göstermiş ve bu hareketi çalış, demiş. Çocuk bir hafta aynı hareketi çalışmış. Sonra hocasına giderek “Bu hareketi öğrendim, başka hareket göstermeyecek misin”?diye sormuş. Hocanın cevabı: Çalışmaya devam et olmuş. 2 ay, 3 ay,6 ay, derken çocuk okuldaki bir yılını doldurmuş. Çocuk bu bir yıl içinde hep aynı hareketi tekrarlamış. Hocanın yanına tekrar gitmiş.: “ Hocam, bir yıldır aynı hareketi yapıyorum, bana başka bir hareket göstermeyecek misiniz.”? Sen aynı harekete çalış oğlum, zamanı gelince başka bir harekete geçeriz: cevabını almış. 2 yıl, 3 yıl, 5 yıl, derken judodaki 10 yılını doldurmuş. Bir gün hocası yanına gelip: “Hazır ol” demiş. “Seni büyük turnuvaya yazdırdım. Yarın maça çıkacaksın!”Delikanlı şok olmuştu. Hem sol kolu yoktu, hem de judoda bildiği sadece bir hareketi var. Ünlü judocuların çıkacağı bu maçta hiç şansının olmayacağını düşünmüş. Ama hocasına saygısından sesini çıkartamamış. Turnuvanın ilk günü ilk müsabakaya çıkmış. Rakibine bildiği tek hareketi yapmış ve maçı kazanmış. Derken ikinci, üçüncü maç. Çeyrek, yarı final ve final…Finalde delikanlının karşısına ülkede son on yılın yenilmeyen şampiyonu çıkmış. Tam bir üstat.!Delikanlı dayanamayıp hocasının yanına koşmuş. “Hocam hasbelkader buraya kadar geldik ama rakibime bir bakın. Bende bir kol eksik ve bildiğim bir tek hareket var. Bu kadar bana yeter. Bari çıkıp da rezil olmayayım. İzin verin turnuvadan çekileyim. “Olmaz. Kendine güven, çık dövüş. Yenilirsen de namusunla yenil”. Çaresiz çıkmış müsabakaya. Maç başlamış. Delikanlı yine bildiği o tek hareketi yapmış ve tak! Yenmiş rakibini ve şampiyon olmuş. Kupayı aldıktan sonra hocasının yanına koşmuş. “Hocam, nasıl oldu bu iş.? Benim bir kolum yok ve bildiğim tek hareket var. Nasıl oldu da ben kazandım. ?”
“Bak oğlum. 10 yıldır o hareketi çalışıyordun. O kadar çok çalıştın ki, artık o hareketi dünyada senin kadar iyi yapacak hiç kimse olamaz. Bu bir, ikincisi de o hareketin tek bir karşı hareketi vardır. Onun için rakibinin senin sol kolundan tutması gerekir”.
Bu kıssadan hissenin bizlere vermek istediği en önemli mesajlar, insanların üzülerek veya çaresizlik içinde karşıladıkları eksikliklerinin aynı zamanda en güçlü tarafları olabileceğinin bilincinde olmasıdır. Ve, bu gücü kullanmayı, ancak çok ama çok çalışarak başarılara imza atmak elimizdedir. Ancak yeter ki bu fiziki eksiklik insanın kafasında olmasın. Yeter ki gerçekleri görerek ve bilerek mücadele etmeyi ve yenmenin hazzına varmayı görev bilelim.