PEYGAMBERİMİZ sallallahu aleyhi vesellem EFENDİMİZİN HALVETE ÇEKİLMESİ VE PEYGAMBERLİÐİN GELİŞİ | Hacı Mustafa Güneş Efendi Hazretleri
" Misalsiz, örneksiz harikalar yaratan. Eşi ve benzeri olmayan. "
PEYGAMBERİMİZ sallallahu aleyhi vesellem EFENDİMİZİN HALVETE ÇEKİLMESİ VE PEYGAMBERLİÐİN GELİŞİ - (İzharu'l-Fedaili Nebiyyina Muhammedin Sallallahu Teala aleyhi Vesellem)
PEYGAMBERİMİZ sallallahu aleyhi vesellem EFENDİMİZİN HALVETE ÇEKİLMESİ VE PEYGAMBERLİÐİN GELİŞİ
Sevgili Peygamber efendimiz sallallahu aleyhi vesellemin maneviyatı çok büyük yüksek. Biz O’nun zahir hallarını ne kadar söylesek, yazsak vasfetmeğe imkânımız yok haddimiz yok. Allah kusurlarımızı affetsin. Kendi dilediği kadar vasfettirsin.
Yine dil natını söyler Ya Muhammed
Dil ve can mülkünü söyler Ya Muhammed
Ne kadirim Seni methetmeye ben
Kemâfi methi Hak söyler Ya Muhammed
Sen ol sultanı kevneynsin ki mahlûk
Senin methinde acizler Ya Muhammed
Boyuna hil’ati levlâki giyip
Düşüptür sâye serviler Ya Muhammed
Alır güneş ile ay nuru yüzünden
Saçın velleyli yeldadır Ya Muhammed
Kaşındır kabe gavseyn ev edna
Terinden açılır güller Ya Muhammed
Boyun eğmiştir çeşmine hayran
Çimen sahnende sümbüller Ya Muhammed
Lebin la’li dehânın madenidir
Lisanın vahyi Hakk’ı söyler Ya Muhammed
Şu vakit ki çıkıp gezdin semayı
Bulup hazretde rif’atler Ya Muhammed
Kamu ervahı Peygamber hem eflak
Seni iclale geldiler ya Muhammed
Seni şahı âlem kılıp o anda
Kamusu ümmet oldular Ya Muhammed
Niçün olmayalar ümmet ki Hakk’ın
Rızasın Sende buldular Ya Muhammed
Ne noksan ere cahine kılırsan
Niyazi’ye şefaatler Ya Muhammed
Girdigârın aşinasıdır Muhammed Mustafa
Aşigânın dil rübasıdır Muhammed Mustafa
Nuru pakinden Huda bu halkı inşa eyledi
Kâinatın mübtedasıdır Muhammed Mustafa
İki cihan serveridir insü cin peygamberi
Enbiyanın pişuvasıdır Muhammed Mustafa
Âlemine rahmet irsal eyledi Mevla O’nu
Bize Yezdan’ın a’tâsıdır Muhammed Mustafa
Olmasaydı O eğer biz ihtida etmez idik
Ehli imanın hüdasıdır Muhammed Mustafa
Nuru irfanı Huda’dan etti bizzat iktibas
Arifanın ruhnümasıdır Muhammed Mustafa
Sırrı Mi’racı duyan bilir ulvi şanını
Cümle âlâlar âlâsıdır Muhammed Mustafa
Ondan özge kimse Hakk’ı baş gözü ile görmedi
Hak Habibi safasıdır Muhammed Mustafa
Etti Onunla tevessül enbiyaü mürselin
Çünkü dertliler devasıdır Muhammed Mustafa
Ona giydirdi şefaat hizmetini Ol Hüda
Cümle emrazın şifasıdır Muhammed Mustafa
Gökte Ahmed dahi cennette O’na Mahmud denir
Yeryüzünün ruşinasıdır Muhammed Mustafa
Sıdku şevk ile bu naatı okuyan hem dinleyen
Bildi halkın müntehasıdır Muhammed Mustafa
Eyle Kuddusi O’na her dem salât ile selam
Ki Huda’nın Mustafa’sıdır Muhammed Mustafa
Daha peygamberlik gelmeden de halvete devam ederler rüyalar görürlerdi. Her ne gördü ise aynen vakı olurdu. Zira böyle olmasaydı melekten vahiy almağa insan kudret ve takati yetişmezdi.
Hak Teâlâ habibini bak nasıl terbiye ediyordu. Bazan rüyasında ve bazan da aşikâr göstermek suretiyle O’na birçok şeyler öğretti. Mekke-i Mükerreme'ye hayli mesafede cebeli Nur denilen Hira Dağında bir mağara vardı gayet ıssız ve karanlık idi.
Söyle ey bülbül gülistan devridir
Olma hâmuş bağı bostan devridir
Ol Şahı ahir zamandan ver haber
Bu kuru gövdeye candan ver haber
Çün hıra dağına ol varır idi
Ðar içinde Hak ile olur idi
Ravi ider kırk yaşına Mustafa
Çünki erdi arttı nur ile safa
Sevgili Peygamberimiz sallallahu aleyhi vesellem kırk yaşına yaklaşıp peygamberlik gelmezden evvel kendini bir aşkı ilahi feyzi ilahi sarmaya başladı. Kalabalıkların içinden çıkıp tenha ıssız yerlerden hoşlanırdı. Kalabalıklardan hoşlanmazdı. Cebeli Nur’un tepesinde Rabb’ısının ismini zikretmeye çekildi.
Bir hafta veya iki hafta da bir gelir Hatice anamıza Allah ondan razı olsun Hatice anamız arpa kavururdu. El değirmeninde çekerdi. Sevgili peygamberimiz geldiğinde hazır olurdu.
Rasulü ol pür usul
Bununla hazrete buldu vüsul
Sen günden güne yağlı buğday çöreğin katıksız yemezsin ey füdul
Ümmetlik davasın idersin sözünü bu kuru davanı kim eder kabul
Hatice anamızın kavurup hazırladığı arpayı dağarcığına alır o mağaraya gider Rabb’ısının zikriyle meşkul olurdu.
Rivayet olunur ki sevgili peygamberimiz sallallahu aleyhi vesellem buyuruyor ki
“Peygamberlik gelmezden önce hıra dağında ol mağarada bir ay kadar oturdum mücavir idim. Civarı tamam ettim. (Civarı tamam ettim dediğinden anlaşılıyor ki erbaini tamamlamışlardır.) Kalktım dere içine doğru indim dere içinde iken bana nida olundu. Sağıma baktım kimseyi göremedim. Yine nida olundu dört yanıma baktım kimseyi göremedim. Yukarı baktım o nida edeni yer ile gök arasında bir kürsü üzerinde gördüm.”
O anda Rasulullah efendimize bir titreme geldi. Hatice anamızın yanına geldi.
“Beni örtünüz Beni örtünüz” dedi. Hatice valide­miz de bir kilimle kendilerini iyice sarıp bastırmışlar. İşte, o zaman aleyhissalatü vesselam Efendimiz kırk yaşlarında bu­lunuyorlardı ve Rebiu’l-evvel ayının da ikinci pazartesi günü idi. Örtü altında yatarken:
“Ey libasına bürünmüş olan Nebiyi Zişan! Kalk iman etmeyen kâfirleri Allah’ın azabıyla korkut!”
Korkma! Dediler. Allahu Azimüşşan Seni ebediyyen korkutmaz. Zira Sen hısım akrabanı ziyaret edersin, konuk­larını hoş tutar onlara ikramda bulunursun, sadaka verirsin. Allahu Teâlâ Se­ni ebediyyen korkutmaz ve korkutmayacaktır.
Hatice validemizin bir amcası vardı. Halk içinde tanın­mış bir kişi idi. Ona Varaka bin Nevfel derlerdi. Cahiliy­yette Nasranî idi. İncil'i okur ve ayrıca İbranice okuryazardı. Nasranî olmasına rağmen gayet âlim üstad idi. Hatice anamız, Rasul-ü Zişanı aldı ve onun yanına götürdü. Olup bitenleri aynen anlattı. Varaka bin Nevfel, Rasul aleyhissela­ma sordu ve hakikatleri kendisinden öğrenince.
Senin gördüğün daha önce Musa bin İmran'a da gö­rünen Namus-u Ekber Cebrail aleyhisselamdır. ‘Bir rivayette Hz. İsa'ya da gönderildi demiştir dedikten sonra.
Ah nolaydı Senin nübüvvetin zamanında gençlik zamanım olaydı. Mekkeliler sana kılıç çektiği zamanda Sana yardımcı olaydım. Deyince Peygamber Efendimiz Mekkeliler Bana kılıç mı çekecek dedi. Varaka, Ya Muhammed usul böyle eski Senden evvel ne kadar peygamberler geldi ise kavminin bir kısmı ona kılıç çekip karşı çıktılar imansız olup küfre inkâra dalalete gittiler. Bir kısımları onları tastik ederek beraber olup Allah’ın hidayetine kavuştular.
Sen de Pey­gamber olacaksın, Sana beşaret olsun müjdesini verdi.
Dedi kim, işbu beşarettir Sana,
Kim risalet tacı giydin başına,
Rasul-ü Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz Hazretleri bu sözleri dinledikten ve bu müjdeyi aldıktan sonra, tekrar Hira Dağındaki mağarada bulunan halvetine vardı ve orada günlerce meşgul oldu. Bir gün yine o dere içine doğru inerken bir nida geldi. Dört yanına bakındı kimseyi göremedi. Yukarı baktı bir kürsi üzerinde Cebrail aleyisselamı gördü yine hafif bir korku geldi. Evine geldi ve üzerini örttürerek yattı. Cebrail aleyhisselam bu defa:
يَآ اَيُّهَا الْمُدَّثِّرُۙ ﴿1﴾ قُمْ فَاَنْذِرْۙ ﴿2﴾
“Ey libasına bürünmüş olan Nebiyi Zişan! Kalk iman etmeyen kâfirleri Allah’ın azabıyla korkut.”
Yani, ey vahyin dehşetiyle kendine üşümek hâsıl olmasına binaen libasını üzerine bürünen Rasulü mükerrem! Yatağından kalk iman etmedikleri surette üzerlerine nazil olacak azap ile Sen kullarımı korkut ve onları imana davet et. Zira insanlar şirk ve sair günahlarla meşkul olduklarından vaki olacak azabı beyan ile onları korkutmak Senin üzerine vacib olmuştur. Rahatı terk ederek onları insaf ve imana davetin zamanı gelmiştir.
وَرَبَّكَ فَكَبِّرْۙ ﴿3﴾ وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْۙ ﴿4﴾ وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْۙ ﴿5﴾ وَلَا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُۙ ﴿6﴾
“Ey Nebiyi Zişan! Rabbin celle şaneyi bü­yüklükle zikret. Tekbir getir, Allahu ekber de, Esvabını, dışını her türlü necasetten temizle ve maneviyatını içinide nefsin bütün sıfatlarından ahlakı zemimelerden arındırıp temiz et. Azabı terket, iyiliğin karşılığında daha fazlasını elde etmek için yapma!” Ayetine kadar okudu.
Efendimiz, meseleyi Hatice validemize nakletti. Hatice validemiz:
Saçlarımı açayım, eğer şeytan ise gitmez. Eğer, Allah elçisi ise gider buyurdu ve gerçekten saçlarını açtı hemen kayboldu. Hatice Validemiz, Ya Muhammed! Sen Peygamber oldun. Sana gelen Cebrail aleyhisselamdır. Bana iman arzeyle ki müslüman olayım. Sen Hak Rasulüsün dedi.
Efendimiz de, Hatice validemize iman arzetti ve Hatice validemiz ilk müslüman kadını olmak şeref ve bahtiyarlığına kavuştu.
Fahr-i Âlem sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz Hazret­leri, yine Hira Dağındaki mağaraya giderek halvete girdiler. Orada kendi hallerinde meşgul iken Cebrail aleyhisselam gel­di ve:
“İKRA” ‘Oku!’ dedi. Rasulü Ekrem Efendimiz sallallahu aleyhi vesellem:
“Ben okuma bilmem” cevabını verdi. Öyle deyince Cebrail aleyhisselam sevgili Peygamberimiz sallallahu aleyhi vesellem efendimizin mübarek başını koltuğuna alıp sıktı. O kadar sıktıkı Rasulullah efendimiz sallallahu aleyhi vesellem gayet zahmet çekip bunaldı. Ondan sonra Cebrail aleyhisselam sevgili Peygamberimizi bıraktı ve yine:
“Oku!” dedi. Rasulu Ekrem efendimiz sallallahu aleyhi vesellem yine “Ben, okuma bilmem” cevabında bulundu.
Bunun üzerine Cebrail aleyhisselam Efendimizin mübarek başlarını koltuğunun altına alarak sıktı ve “Oku!” emrini tekrarladı. Çok zahmet çekmesine rağmen Efendimiz: “Ben, okuma bilmem!” cevabını verdi. Mübarek başını bir daha sıktı. Hem öyle sıktı ki Efendimiz adeta bunaldı. Üçüncü defa sıkışından sonra peygamberimiz sallallahu aleyhi vesellem okudu. Cebrail aleyhisselam:
اِقْرَاْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذ۪ي خَلَقَۚ ﴿1﴾
Yani, “Ey Rasulü mükerrem! Bütün zerratı cihanı halk eden Rabb’ın Teâlâ’nın ismiyle yardım taleb edip O’na sığınıp O’na güvenerek oku.”
خَلَقَ الْاِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍۚ ﴿2﴾
“Cümle mahlûkatı halk eden Rabb’ın Teâlâ bilhassa insanı uyuşmuş kandan halk etti.”
اِقْرَاْ وَرَبُّكَ الْاَكْرَمُۙ ﴿3﴾ اَلَّذ۪ي عَلَّمَ بِالْقَلَمِۙ ﴿4﴾ عَلَّمَ الْاِنْسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْۜ ﴿5﴾
“ey Ekreme’r-Rasul! Sen okuma bilmem diye telaş etme, Cebrail’den işittiklerini oku. Zira Senin Rabb’ın Teâlâ cümle kerem sahiplerinden daha ziyade kerem sahibidir. (ecri ihsanı lütfu bol olan Ekremu’l-Ekremîndir.)kalem vasıtasıyla insanlara yazı yazmayı ve okumayı O öğretti. Şu halde sanada bilmediklerini bildirir. İnsana gizli ve aşikâr bilmediği şeyleri O talim buyurdu.”
Buna binaen, Âdem aleyhisselama esmayı talim buyurduğu gibi sair insanlarada envai ilmi talim buyurmuştur. Sen ise ey Habibim! Cümle insanların eşrefi, şan şeref cihetinden cümlesinin yüksek ve a’lâsı olduğundan bilmediğin şeyleri sana talim buyuracaktır demektir.
Ondan sonra sevgili Peygamberimiz sallallahu aleyhi vesellemi Cebrail alleyhisselam dereye indirdi. Ayağıyla yere vurdu su çıktı. Abdest almayı namaz kılmayı öğretti.
 Sessiz durmak
 Müddesir 74/1–2
 Müddessir: 74/3–6
 Alak (Kalem suresi) 1
 Alak (Kalem suresi) 3–4–5
zuhuratı zuhurat-ı izharıl izharı'l-vakf-ı vakfı güneş hacı Mustafa güneş PEYGAMBERİMİZ sallallahu aleyhi vesellem EFENDİMİZİN HALVETE ÇEKİLMESİ VE PEYGAMBERLİÐİN GELİŞİ