Konu : Aşağılık insanlara bir merhaba çok bile.
Gönderen : "Birisi"
Tarih : 8.2.2018 00:56:17
Sınıfımda daha samimi olduğum iki arkadaşım var fakat onlarda bana saçma şeylerden surat yapıyorlar. Ben her çalışmamı onlara anlatmak zorundaymışım gibi davranıyorlar. Hocama çözemediğim bir kaç sorumu sormaya gittim. Tahminimce o andan sonra bozuldular. Bu şekilde yaptıkça içimde olan sevgilerini sarsıyorlar. Ve kendimi çok kötü hissetmeme sebep oluyor bunlar. Bu insanlarla grup çalışmalarımız var, bağlarımı tamamen koparıpta gidemem. Sınıftaki arkadaşlarımın çoğuyla aram iyi. Fakat çok ilginç ama insanlarla samimileşince anlaşamamaya başlıyoruz. Ayrıca sınıfta yanlızlardan da olmak istemiyorum. Bana akıl verin ne olur, bu durumda benim nasıl davranmam gerek?
Ben bir ortam içinde yanlız kalmaktan hiç hoşlanmıyorum. Sizce bu yersiz bir korku mu?
Dualarınıza muhtacız, ellerinizden öperim. Hürmetler.
Kıymetli yavrum, neden yalnız kalmaktan korkuyorsun? Böylesi mikrop, pislik, bilmem ne çocuklarıyla arkadaşlık yapmaktansa yalnız kalıp Allah’la, Peygamberle, meleklerle beraber olmak daha iyi değil mi? Biz neden yalnız olalım? Peygamberler, veliler, ilim adamları, filozoflar, şairler, romancılar, hikayeciler, denemeciler, piyes yazarları, müzisyenler, ressamlar bizim en yakın dostlarımız değil mi? Niye böyle fırlamaların kıçına sokuluyoruz? Bırak, boş ver bunları. Merhaba demen yeter de artar bile. Aman yavrum, kendi kıymetini bil. Sen, büyük, çok büyük bir insansın. Sen, hazreti insan olmaya adaysın. Böyle pisliklerle ne işin var? Lütfen kendi dünyanı yaşa. Bırak gurup çalışmalarında onlar sana yaklaşsınlar. Onlar sana teklifte bulunsunlar. Senin gibi bir pırlantayı nerede bulacaklar?
Değerli yavrum, bu pislikler ömürleri kıskançlık içinde geçen bok böcekleri gibidirler. Bırak, onlar senin peşinde koşsunlar. Sakın onlara merhabadan başka yakınlık gösterme. Onlar hiçbir zaman buna layık değiller.
Kıymetli yavrum, gözlerinden öpüyor, selam, sevgi ve saygılarımı sunuyorum.