iyi kalpli hiç değilim. mükemmel hiç olamadım. yavşaklık havuzunda kısa düşler sürdürdüm. sevmeyi de beceremedim, sevdirmeyi de. rüyalarımı yorganın altında bıraktım da geldim sana. ve tek bir soru sorucam,
Şehir kokan adamlar vardı hayatımda. Gelip giderlerde, arada boşluklarda sarılırdım. Güzel yüzlü, güzel sözlü olurlardı. Denizin pırıltılarına kaçıp saklanırlardı. Arada kalp kırarlardı. Dudakları elleri ateş olurdu. Güneşi aratmaz, sessiz odaların arasında koridorlardan çıkarlardı. Kavururlardı kış mevsiminde. Siyah ve uzun bir nefret olurlardı kimi zaman, ruhları sökülmüş, kitabı ihanet olurdu bazılarının, bulundukları çemberin hayat olduğunu sanırlardı. Ama bilmiyorlardı. İhtimallerine uzak, kabuslarına yakındım. Görmediğim bakmadığım gözleri vardı, saatlerce konuşur, camdan duvar olduğum zamanlarda sözleri geçerdi benden. Şimdi koca bir şehirde öylece salınıyorum. İçimde, kefene sarılı adamların vücutlarını sayıyorum, sonu gelmez bir toprak kokusu, sonu gelmez bir karanlık vaad ediyorum onlara, hepsi toprağa yan yatmış, silüetsizce bekliyorlar.
bu hayat, imkansızın üstüne oynadığımız bir kumar. şöyle bir geriye dönsek, baksak. belki güzel bir kaç oyun buluruz hayatlarımızda. hislerimizi biraz bastırsak, çiçekli sokağın ardındaki çiti bile görebilirdik. şu zamana kadar, kafanı kaldırıp da, orada tam karşında batan güneşin tonlarını hiç bilmediğini düşünüyordum. ne acı.
Geçmişin faydası yok demişlerdi. Evet , yok. Olmadığı gibi geçmiş de yoktu zaten.
Ve kanadım. Hiç yorum yok:
Ayrılık, bir Pazar sabahı olmamalıydı, yazın o kavuran güneşini ve bıraktığın yalnızlığı aynı anda yaşamak istemezdim.
Bugün her zamankinden daha masum ve günahsız uyandım. Mutlu hissettim kendimi. Ne kadar sabır göstersek de, peşimize sarılan günahlar, bir gün bir yerde karşımıza çıkıyor. Bunları şuan bertaraf ediyorum. Bunu bu sabah senin sayende yaptığım için bu sabah mutlu uyandım. Çünkü, “sen varmışsın gibiyim.”
Farkındalık. Bunun anlamını “içinde” aramış olduğuna, ben dahil sen de inanmıyorsun. Farkındalık hayatının ve hayatımızın hangi evresinde “bir kelime anlamına” bürünmüş ne yazıkki bilmiyorsun. Sana üzücü bir şey söylesem, belki bir nebze gerçeği anlayacaksın. Ama ne acı ki sevdiğim, bunu hala fark etmiş olmayacaksın. istanbul-nisan.