İnsanlık İçin Kısa, Benim İçin Uzun Bir Yol: İlk Şehirler Arası Yolculuğum… | | Moto Etkinlik - Motosiklet Hayatına Dair Her Şey
Home / Genel / İnsanlık İçin Kısa, Benim İçin Uzun Bir Yol: İlk Şehirler Arası Yolculuğum…
MotoEtkinlik.Com 15 Mayıs 2018	Genel, Gezi, UniMoto, Yazarlar-Köşe Yazıları 2 Comments
Kafam Rahat, İçim Rahat, Sınırlarım Yok!
Uzun süredir planını kurduğum gidemediğim o kadar çok yol oldu ki. İlk defa şehirlerarası yola çıkmak benim için çok zordu. Planlar yapıldı, çantalar hazırlandı ama yine bir türlü çıkamadım o yola… Uzun uzun planladığım o kadar yolun üzerine tek telefonla bir gün içinde çıkılan yol en güzeliymiş. Kafam rahat, içim rahat ve kendime sınırlar çizmediğim!
Kaç Özge Kaç!!!
Derslerden aşırı bunaldığım 1 Mayıs tatili ile hafta sonunun birleştiği günleri fırsat bilip Afyon’a ailemin yanına kaçtım. Orada da fazla duramıyorum çünkü motosikletim İstanbul’da! (Bu söylediğimi motosikletiyle arasında ki bağ yalnızca ev-iş arası olmayanlar anlar 🙂 ) Perşembe günü lisede bir sene birlikte okuduğum, kısa zamanın aksine aramızda sıkı bir bağ oluşan arkadaşım Göksu mesaj attı. Kamp varmış hafta sonu bende gelmek ister miymişim :)) Afyon yetti. Finallerde yaklaşıyor, bir daha fırsat bulmak zor. Annemler Göksu’ya bayılır, kesin izin alırım… Kaç Özge kaç!!!
Ben Boşuna Ağlamadım.
Aldım bileti. Önce İstanbul’a geçeceğim oradan… Yalova’ya. Altı saat yol düşünüyorum: ‘hımmm İstanbul-Yalova yolu nasıl uzar?’. Kime söylesem “Feribota bin geç” diyor… Sen bin geç feribota! Yola çıkmaya fırsat bulmuşum. Ben motosiklet diye feribotta oturup sonsuz ufuk izlemek için ağlamadım o kadar zaman! Karar verildi çokta abartmadan Osmangazi Köprüsünden geçerim hooop ordayım. İnsanlık için kısa, benim için uzun bir yol! Haritadan baktım Köprü hangi ilçeye denk geliyor, ona göre yolu izleyip aşağı yukarı neye dikkat etmem gerektiğini kestiririm dedim demesine deee yapmaz olaydım ben o gözlemi. Beni bir korku aldı. Dilovası civarları koca koca tırlar birbirlerini solluyorlar. Manyak manyak komplo teorileri kuruyorum. (Bunları burada yazmak istemiyorum aşırı vahşet içeriyorlar.)
Cuma sabahı erkenden kalkıp ekipman eksiklerimi tamamladım. Gittim ilk iş yazlık eldiven aldım. Telefon tutacağı aldım ama yok böyle piyasa araştırması :)) Neyse bulduk kendimize göre uygun yollu bir şey. Adam telefon tutacağını verirken özellikle dedi ki ‘Bak bu vidayı kaybetme bulman zor olur.’ Vee tabi ki eve gittim vida yok! Neyse dedim sabah yolda bi şekil hallederim hele bi çıkalım..!
Gece uyuyamadım heyecandan. Sabah desen erken çıkmam lazım, tırcı amcalar yola dökülmeden. Saat altı da uyanıp, yedi de anca teker döndürdüm. Şu vida mevzusu için abartmıyorum 1 saat elektrikçi amcanın biriyle uğraştık ama sonuç, elde var sıfır! Çekilin ben mühendisim diyip peçeteyle sıkıştırdım en sonunda 🙂
Halüsinasyon Mu Gördüm?
Ben diyordum ki mola vere vere giderim çok yormam kendimi . Sadece bir kez mola verdim, o da tamamen keyfi motosikletimin titreşimine rağmen gram yorgunluk yoktu. Yol desen müthiş! O koca koca tırlar ortada yok. Allah’ım diyorum benim bu yola çıkmamam gerekiyordu da sen bana o tırları halüsinasyon olarak mı gösterdin… Köprüden geçtim. Yalovadayım.
Ee Geldik De Kamp Yeri Nerde?
Kamp yerini bilmiyorum, o kadar yola odaklanmışım ki nerde olduğuna dair en ufak fikrim yok. Ama sıkıntı yok, dolana dolana bulurum o kadar rahatım ki… Bir gece önce komplo teorilerini kuran kız nerdeee bağıra bağıra şarkı söyleyerek kamp alanı arayan kız nerde 🙂 Müzik değiştirmek için sağa çektim motoru, arkadan biri geldi bana doğru. Konsept aynı. Çanta demiri üzerine bağlanmış bir çadır, bir mat onların üstüne bir çanta… Aha bu bizden!
‘Sizde kampa gidiyorsunuz galiba yolu biliyor musunuz?’ dedi.
Bilmiyorum sadece sahil kısmında onu biliyorum. Onda konum varmış emin olmak için sormuş ama Allah göndermiş. Başladım takibe ama hiiiç nereye gittiğimize bakmıyorum. Olmuşum Leyla! Kulağım da müzik yollar güzel 🙂 Aynı yerden üçüncü geçişte fark ettim bir şeylerin yanlış olduğunu… Neyse sorduk bulduk yolumuzu ama o kadar yol arkadaşlığı ettik ne o beni biliyor ne ben onu… Motosiklet gerçekten ilginç bir bağ oluşturuyor bizim aramızda bilmiyorum kaç kişi yaşamıştır bunu ama bence epey çoktur.
Çadır kurmak bizim işimiz… 🙂
‘Bu kız bu motoru nasıl taşıyor yauvv’
Kamp yerine varınca yeşille mavinin arasında huzur buldum uzun zaman sonra… Yeni insanlarla tanıştım, güldük, eğlendik. Ben müsaade isteyip biraz şehri turladım. Tam bir turist edasıyla önce Su Düşen Şelalesine uğradım oradan Atatürk Köşk’ünü ziyaret ettim. Döndüğümde herkes çadırının içinden kafasını uzatmış muhabbet ediyor. Benim aynı zamanda ilk defa tek başıma çadır tecrübem oldu. Daha önce ailemle yapmıştık ama çadırı babam kurdu, yemeği annem hazırladı… Burada anam, babam yok işimi kendim görmeliyim diye düşünüp daha öncesinden bunun da provasını yapmıştım -evin bahçesine çadır kurarak-. Öyle olmadı. Çadırı kurmamda arkadaşlar yardımcı oldular, yemek işi desen herkes karınca gibi bir yana koşturdu 14 kişi doyduk kimse de şikayetçi olmadı halinden. Gece etraf sakinleşince motorumu da çektim çadırımın yanına ohh mis gibi uyudum. Fakat tabi çadır ince dışarıdaki tüm sesler haliyle duyuluyor. Ben de duyduğum şu cümleyi sizlere aktarmadan geçemeyeceğim… ‘Bu kız bu motoru nasıl taşıyor yauvv’
Gece 4-5 civarı müthiş bir yağmurla uyandım. Tekrar uyumak ne mümkün… Başladım komplo teorilerine eve gidemeyeceğim, gitsem de yağmurluğum yok sırılsıklam olucam, Allahım ben napıcamm… Sabaha doğru dalmışım bir uyandım ki karşımda ki çadırlar yok. Saat kesin çok geç oldu herkes gitti, zaten bu yağmur da kim durur diyerek içimde fırtınalar koparttım. Neyse çadırdan çıktım baktım ki ooo saat daha sekiz kimse uyanmamış karşı çadırlar geceden yağmur var diye gitmişler. Barakanın altına girdim marshmallow’umu aldım yağmur sesiyle beraber milletin gününün aymasını bekledim. Herkes uyanınca da toparlandık bir daha görüşmek sözüyle ayrıldık.
Kamp alanından çıkar çıkmaz tüm gün sağanak yağış gösteren hava durumunun aksine bir anda güneş açtı. Annem ‘Sen çok şanslısın işlerin bir şekilde yoluna girer.’ der hep … Allahım çok sağol!!! Feribot iskelesi kamp alanına 15 dakika mesafedeydi. 25 dakikada İstanbul’a indik. Bir saat bile olmadan evime vardım. İstanbul’da yağışa yakalandım, her şeyim çamur içindeydi ama bu beni aksine o kadar mutlu hissettirdi ki. Asla unutamayacağım iki günü geride bıraktım.
İlk Fırsatta Kaçın.
Şu an o kadar pişmanım ki daha önceden yola çıkmadığıma… Şehir içinde sürmekten daha az yorucu, daha çok keyifli. Henüz cesaret edemediyseniz biran önce yollara atın kendinizi, gezmek rutininiz olduysa, rotanız bol olsun! Yeni bir macerada görüşmek üzere hoşçakalın.
Yazı: Özge Özbek
Özge Özbek’in diğer yazıları için TIKLAYIN
Tags kamp yapmak motorla uzun yol motosiklet gezisi motosiklet kampı özge özbek şehirler arası yolculuğa çıkmak uzun yola çıkmak
15 Mayıs 2018 at 20:26
İlk adımı atmışsın. Gerisi kendiliğinden gelir artık. Daha rahat olursun.
15 Mayıs 2018 at 23:00
Senin adına çok sevindim.Diğer kız arkadaşlar içinde örnek davranış.