Sovyet "balinalar" Claude Dornier. Bölüm I
23: 52 Temmuz 04
Almanca'dan çeviri "Val" - "balina". 1920'de ünlü tasarımcı Claude Dornier tarafından tasarlanan bu uçan tekne haklı olarak gerçekten olağanüstü uçaklardan biri olarak kabul edilir. 1922'de üretime başlayan Val, birçok ülkenin cephaneliğine girdi, sivil tarafından aktif olarak kullanıldı. havacılık yüksek operasyonel güvenilirlik, iyi denize elverişlilik ve yüksek taşıma kapasitesi gösteren tropik bölgelerden Kutup buzuna kadar. Bu deniz uçaklarının yerli havacılıkta önemli bir rolü vardı.
Yirmili yılların ikinci yarısında, Rus hidro havacılığı ciddi bir krizdeydi. Filolar pratik olarak modern deniz uçakları yoktu. Baltık'ta, Junkers tesisinde üretilen esas olarak Alman U-20 şamandıraları ve Karadeniz'de eski Savoya C-16bis uçan tekneleri Baltık'ta kullanılmış, bu makineler yetersiz bir yelpazeye sahipti, silahsızdı ve çok yıprandı. MU-1 ve MP-1 gibi kara taşıtlarının değişken varyasyonları, küçük bir etki yarıçapına sahip oldukları ve buna ek olarak iğrençlik gibi deniz nakliyesi farklılığı nedeniyle durumu düzeltemedi.
Filo esasen kördü, durumu potansiyel rakiplerin kıyıları dışında görmüyordu. Gerekli olan açık denizde çalışabilecek yeni ve uzun menzilli bir keşif uçağıydı. Ancak yerel fabrikalarda yaratılması için umutlar henüz ortaya çıkmamıştır. Bu zamana kadar ulusal hidroaviastronun tek "başarısı" M-24 D. P. Grigorovich idi. Açıkçası talihsiz, sadece eğitim amaçlı kullanım için uygun olarak kabul edildi. Diğer yerli deniz uçaklarının tasarımı yapıldı, ancak henüz gerçek bir sonuç bulunamadı.
“Mevcut maddi kısmın mevcut durumunda, Karadeniz havacılığının sadece küçük ölçüde operasyonel görevleri yerine getirebileceğini kabul etmek zorundayız. filo. Savoy 16bis uçan teknelerinin harap olması, Savoy uçaklarının sahilden sadece biraz uzakta kullanılmasına izin verir. Böylece, uzun menzilli keşif hava gözetimi ile sağlanmıyor, "Kızıl Ordu deniz kuvvetleri şefi 1926'da dikkat çekti.
Bu nedenle, Ağustos 1925’in başında, Hava Kuvvetleri Komutanlığı (daha sonra filo havacılığını da içeren), Almanya’daki Sovyet Büyükelçiliğinden Dornier Metallobuten şirketinin ülkemize 20 'Vadisi’ni satma teklifine nasıl tepki vereceğini “açıklamalarını istedi. Alman cevabı çok kısa sürede geldi.Ağustos 19 Moskova, belirli teslim tarihlerine, sunulan seçeneklerin teknik özelliklerine ve çeşitli teslimat koşullarına göre maliyete ilişkin bir teklif aldı.
Sovyetler Birliği'nde test için iki kopya satın almaya karar verildi ve daha sonra başka bir karar verildi. Eylül ayının başlarında, Hava Kuvvetleri Müdürlüğü, iki tekne alımı için fon tahsis etmek amacıyla Almanya'daki ticaret misyonuna Almanya'da bir telgraf gönderdi ve Ekim 20'te N211 siparişi zaten verildi (DE-55 olarak da bilinir). Yol boyunca, ordumuz 12 uçaklarını hemen alırsak bir emrin ne kadar ucuz olacağını sordu. Ancak iskonto riski karşılamıyor gibi görünüyordu ve nihayetinde asıl versiyona karar verildi.
Versay anlaşması, bu sınıftaki uçakların Almanya'da inşasını yasakladığından, Almanlar, Sovyet gereklilikleri altında uçan teknenin sadece tasarım modifikasyonlarını gerçekleştirdiler ve araçların montajı, İtalya'daki Marina di Pisa kentinde bir şirketin şubesi tarafından gerçekleştirildi.
Prototip için Şili’nin siparişine dayanan “Vali” yi seçtiler, ancak esasen ekipman ve silah sistemleri bakımından onlardan çok az farklılıklar vardı. Bu uçaklarda İngiliz makineli tüfekler, Fransız taretler ve fotoğraf ekipmanları, İtalyan radyo istasyonları ve hatta enstrümanların - genellikle “çam ormanlarından” - Alman saatler, İngiliz pusulaları vb.
"Şilililer" çelik motorları "Lorrain-Dietrich" 12Е'den temel fark, üç sıralı W şeklinde su soğutmalı, güç 450 hp Seçim onlara ucuz geldi, ancak hiçbir şekilde yüksek özelliklerden değil. Benzer motorlar UHVS tarafından satın alınan Farman, Goliath bombardıman uçaklarına monte edildi ve R-ZLD keşif uçağına konacaklardı. Bizimkiler ilk önce Dornier’in tekliflerinde beliren Liberty ya da Eagle motorlarını hedef aldı, ardından Lorrain-Dietrich’i tercih etti.
Onaylanan koşullara göre, uçak üç (sonra dört) kişilik bir ekibiyle uzun menzilli bir keşif uçağı olarak kabul edildi. Yakıt beslemesi beş buçuk saatlik bir uçuş için yeterli olmalıydı. Her iki 20 mühimmat deposundan mühimmatlı iki Lewis makineli tüfeği savunma silahı yaptı. Bu şartlara göre, uçağın 47 km / s'den daha az iniş yaparken maksimum 190 km / s hıza ulaştığı tespit edildi, pratik tavan 85 m içine yerleştirildi.
Marina di Pisa'daki tesisteki "Valei" nin Sovyet kopyaları 56 ve 57 numaralarını aldı (Eagle motorlu son Şili'de 55 sayısı vardı). Sözleşmede, deniz uçağı 1926 yazını geçmeleri istendi. İşte olan bu. Temmuz ayında, otomobil montajı sona erdi ve Ağustos 2'ta 56 numaralı uçak havalandı. Başlangıçta, Ağustos 15-16'in her iki aracın da SSCB'ye uçması planlanmıştı. Ancak "Wali" testinden sonra yalnızca Ağustos ayının 17-18 italya Havacılık Bakanlığının gerekli sertifikasını aldı. Makineler kalkışa hazır, ancak diplomatik engeller vardı - uçaklar Yunanlıların veya Türklerin hava sahasında bulunmalarına izin vermedi. Zaten "Wali" yi ve Odessa'ya gönderecek kutulara sökmek için toplandık, ama sonunda diplomatlar yol üzerinde anlaştılar ve uçuşa başlayabilirsin.
26 Eylül 1926, her iki araba başarıyla Sevastopol'a ulaştı. Uçak İtalyan mürettebatı yönetti. Dornier'in müdürlerinden biri olan Schulte-Frolinde ve Milan'daki Sovyet ticaret misyonunun bir çift çalışanı fabrikada uçan teknelerin ön kabulüne katılan Valyami ile birlikte geldi. Kesin kabul Ekim başında, Sivastopol'da gerçekleşti.
Yeni tekneler Sovyet havacılık uzmanları arasında büyük ilgi uyandırdı. TsAGI'den bir delegasyon, G.A. direktörü ile birlikte geldi. Ozerov, V. Samsonov OMOS'dan geldi, iki mühendis GAZ-5 fabrikasından görevlendirildi ve daha sonra şirket müdürü kendilerine katıldı. Uçağın komutanı Karadeniz Hava Kuvvetleri'nin başkanı V.K. Lavrov, ikinci pilot deneyimli bir pilot Rybazhul oldu.
Genel değerlendirme "Valya" çok yüksekti. Pilotlar şunları söyledi: “Uçak çok dikkatli bir şekilde yapıldı. Metal uçağı Junker'lerden çok daha iyiydi. Motorlara erişim iyidir, mekanik uçuş sırasında aralarındadır ve gerekirse bazı onarımlar bile yapabilir. Uçak iyi bir şekilde döner. Makine kontrolü basit ve kolaydır ve sıradan bir ağır uçağı kontrol etmek için gerektiği kadar fazla dikkat gerektirmez. ”
Ama her şey çok yumuşak değildi. Teknik şartların öngördüğü maksimum hız asla elde edilemedi, aslında 167,8 km / s elde ettik. Dahası, pilotlar santralin hassas titreşimlerini belirtti. Dornier temsilcileri ilk olarak motor aşınmasıyla ilgili her şeyi suçlamaya çalıştılar, ancak Lavrov depodan iki yeni motor teklif ettiğinde hızla geri çekildiler. Sonuç olarak, pervanelerin "Lorrain-Dietrich" motorlarına uymadığı ortaya çıktı. Daha önce hiç kimse LD 12Е ile uçak sipariş etmemiş olduğundan, Dornier böyle bir motor yükleyicide hata ayıklamak için herhangi bir çalışma yapmamıştır. XXUMX ve No. XXUMX uçaklarına takılan "Heine" vidaları, Asso motorları ve Sovyet Wali'ye yönelikti, sadece en uygun olanı oldukları için takıldı. LD 56 için vida seçimi, yirmili yıl boyunca Fransız motor - 57 devir / dakika (örneğin, Eagle, 12 devir ve Lion - 1850 devir) olan alışılmadık derecede yüksek tarafından engellendi.
Sevastopol'da, uçaklardan birine Fransız Levassor vidaları monte edildi. Onlarla, titreşim seviyesi azaldı ve hız da biraz arttı - 180,5 km / s. İngiliz metal pervanelerini "Fairy Reed" buldular. Bu sefer hız 187 km / sa idi ve uçuş rakımı 3435 m'ye yükseldi, bu da zaten görev parametrelerine yakındı. Titreşimler konusunda Almanlar, seviyelerinin sağlam bir metal uçak için tehlike oluşturmayacağına dair güvence verdi.
Sonuç olarak, uçan tekneler “şartlı olarak kabul edildi” ve şirkete esas olarak yeni pervanelerin gönderilmesi gibi bir takım gereksinimler sunuldu. Her iki "Valya", Sevastopol 60'inci filosunda faaliyete geçti. Pilot Romashkin ona emretti. Filo temel olarak eğitim görevlerine atandı. Valya'nın uçuşları için daha fazla mürettebat hazırlamak ve bu uçakları çalıştırma konusunda tecrübe kazanmak gerekiyordu.
Aralık ayında, Almanlar tarafından vaat edilen yeni vidalar İtalya'dan 1926'e ulaştı, ama aslında eskilerinden daha da kötü oldukları ortaya çıktı. Sonuç olarak, Aralık ayı 27'inin ilgili bir anlaşmaya girdiği TsAGI'dan özel vidalar sipariş etmeye karar verdiler.
Karadeniz Filosunda “Valey” in ortaya çıkması, derhal uçan gemileri “ele geçirmek” için kullanılan çeşitli organizasyonların sağlıksız ilgisini derhal uyandırdı. Böylece, Şubat ayında, 1927-th. Bir uçak, Kuzey Kutbu seferini istedi. Araba çoktan transfer için hazırdı, ancak son anda Moskova'dan gelen sipariş değiştirildi ve kuzeye iki küçük uçak daha alındı ​​(C-16bis ve U-13). Aralık ayında, 1926-one "Val" Uzak Doğu'ya transfer olmaya çalıştı, ancak burada Lavrov Karadeniz'in çıkarlarını savunmayı başardı.
Bu arada, Sevastopol pilotları Alman teknolojisinde uzmanlaştı. Kasım ayına kadar, 1926, Vala'dan uçan ilk üç pilotu kendi başına eğitti. Harika nagging titreşimleri. Dornier uzmanlarının zararsız olduklarına dair güvencelerine rağmen, düzenli olarak motorlu taşıt arızalarına neden oldu. Üç aylık yoğun kullanım için, karbüratör braketleri sallanmadan altı kez kırıldı, davlumbaz beş kez takıldı, gaz hatları ve kontrol çubukları birkaç kez kırıldı. RL O zamanlar filosunun kıdemli bir mühendisi olan ve ev yapımı cihazları kullanan Bartini, rezonans modlarını kullanmaya çalıştı ve sonuç olarak kritik hız alanını belirleyebildi. Fakat bu, elbette, bu sorunun asıl çözümü değildi.
Nisan ayı ortasında, Vala No. 1928 üzerinde çeşitli pervanelerin karşılaştırmalı testleri yapıldı. Pilot V.V. Havadaki Volyn, dokuz tür Fransızca, İngilizce, Almanca ve yerel vidalar test etti. En iyisi, metal pervaneler "Fairy-Reed" ve ardından TsAGI tasarım pervaneleriydi. Onlara ve durdu.
1927'in sonbaharında, dört yüzer Güney-1'i Karadeniz'den Baltık Denizi'ne devretme kararı verildi, ancak yılın 1928'inde yılın Ocak ayında, UHVS dağıtım sırasını değiştirerek, üç Güney-1 ve iki Valya göndermeyi emretti. Güzergah, Stalingrad, Rostov ve daha sonra Volga'yı Nizhny Novgorod'a, ardından da Yaroslavl ve Shlisselburg'a kadar sürdü, nihai hedef Leningrad'dı. Uçuş, yılın Mayıs 20'inde 24'ten 1928'e gerçekleşti. Ama sonra sadece bir "Val" kuzeye uçtu, ikincisi hatalıydı. Onarımdan sonra, bu ikinci makine nihayet Alman Hertz-Boykov Bomb Sight BL 200'ten sonra en mükemmel testi yapmak için kullanıldı. Ağustos ayında Baltık'ı devraldı.
Baltık Filosunda "Vali", Leningrad Kürek Limanında bulunan 66 filosuna girdi. Baltık'ta Alman uçan botları pozitifti. "Uzun menzilli keşif uçağı" Dornier-Val ", kısmen yatay hızda ve tavanda benzer tipte bir yabancı uçağa oranla kısmen düşük fakat aynı zamanda uçuş süresi oldukça düşük olan bir uçağın amacını tam olarak karşılayan bir yüke ve silahlandırmaya sahip"
"Vali" zaman zaman fevkalade güvenilirlik gösterdi. Yılın 1929'unun sonbaharında, filo manevraları sırasında, No.57 uçağı, 150 m'den bir gale tarafından basıldı ve Finlandiya Körfezi'nin suyunun yüzeyine çarptı. Ondan sonra pilotlar Konkin ve Ostretsov, motoinstallation başlatmayı ve güvenli bir şekilde sahile gitmeyi başardı.
1926 yılında yapılan ve yoğun şekilde kullanılan, 1930-th'in sonunda uçaklar zaten aşınmış ve atölyelerde olduklarından daha az uçtu. Aynı şanssız (ya da şanslı) makine №57, yılın 1929'i sırasında (çoğunlukla motordan dolayı) dört kez kaza geçirdi. Sonuç olarak, 1931'te “Lorrain” motorlu “Vali”, “B Grubu” na, yani kullanımlarını yalnızca yardımcı hedeflerle sınırladı ve Karadeniz'e geri döndü.
Bu zamana kadar, modernize edilmiş Vali'nin yeni nesli Sovyet havacılığından sömürülmüştü. İlk iki uçan teknenin test edilmesi bazı eksiklikleri ortaya çıkardı. Ana güç ünitesi eleştirildi. Ucuzluğuyla karşı karşıya kalan BMMYK yetkilileri, bu motorun bariz kusurlarını göz ardı ederek bir Lorrain-Dietrich siparişi verdi. NTK raporunda, “Lorraine-Dietrich motorlarının hiçbir yararı bulunmadığı ve boşa arz için alındığı” belirtildi.
LD 12'in Liberty çifti ile değiştirilmesi planlandı. Toplam güçteki bir miktar azalmaya rağmen, bu motorlar yakıt arzını azaltan daha iyi bir verime sahipti ve tahminlere göre hızda hafif bir artış vaat ediyor. Daha sonra, Sovyetler Birliği'nde üretilmesi planlanan daha umut verici Alman VMW VI motorları seçildi.
Test deneyimine göre, Sovyet mühendisleri uçan tekne ve silahların tasarımını iyileştirmeyi teklif ettiler. Denize elverişliliği arttırmak için, burnun 25 cm'ye yükseltilmesi önerildi; Teknenin tabanına zarar gelme ihtimalini azaltmak için, tabanda sığ sulara ahşap çubukların yerleştirilmesi tavsiye edildi; Atış bölgesini arttırmak için, kuyruk taretinin Arjantinli surlarda olduğu gibi yan yana yuvarlanması tavsiye edildi. Kokpit eleştiriye maruz kaldı, pilotlarımız kış aylarında çalışmak için sıkışık olduklarını gördü - o zaman hacimli palto ve keçe botlarıyla uçmaya gönderildiler. Örneğin, bir kürk manto kalkış sırasında dümen sütununu “almak” ile tamamen müdahalede bulundu. Gösterge panelinde bazı parçaların imalat kalitesi gibi bazı iddialar ortaya çıkmıştır.
Bunu akılda tutarak, 20 uçağı satın almak için yeni bir sözleşme hazırladık. Yeni uçaklara deniz havacılığı tarafından çok ihtiyaç duyuldu. 9 Mayıs NTN'in 1927'i UVVS, yeni "Valey" partisinin kabulü için son teknik koşulları onayladı. Ana redan'da çerçevelerin güçlendirilmesi için sağlanmıştır; burun profili değişince burun biraz yükseldi, bu da 1,5 m'ye kadar bir dalgada kalkış ve inişi sağladı; orta bölümün dural astar bölgesinde bir artış. Deniz uçağının kuyruk kısmı uzatıldı, dikey kuyruk biriminin şekli değiştirildi ve otomatik bağlama kilidi monte edildi (bu farklılıklar daha sonra sadece Sovyet düzeninde değil tüm Valyah'da ortaya çıktı). Ağırlıktaki artış nedeniyle (maksimum kalkış 6770 kg'a ulaşmalıydı), motor gücündeki artışa rağmen, maksimum uçuş hızı çok fazla artmamış ve hesaplamalara göre 195 km / s'e eşit olması gerekir. Ağırlık öncelikle bombalar tarafından arttırıldı; Lorraine varyantı dört 82 kg bomba veya sekiz 32 kg bomba taşıyorsa, yenisi iki 250 kg ve dört 80 kg almış olmalıdır. Büyük kalibreli bombalar, daha önce olduğu gibi gövdenin yanındaki bomba raflarına değil, teknenin “solungaçlarına” asıldı. Hedef, "Hertz" optik görüşünün yardımı ile gerçekleştirildi.
Savunma silahlandırması değişmedi, sadece kuyruk tareti yuvarlanıyordu. Tüm arabaları planlı bir Kodak kamerasıyla donatmak planlandı. "Lorrain-Dietrich" aparatı olan ilk iki uçakta değildi - uzmanlarımız şirket çizimlerini göndermek için zamanları yoktu. Üzerinde radyo istasyonu yoktu - para biriktirmeye karar verdiler. Bona fide İtalyanları yedek parçaların arasına direk ve anten koydu - belki faydalı olurdu (ve gerçekten faydalı olabilirlerdi). Şimdi, radyo İtalya’ya girmeye karar verdi. Sovyet otomobiller için "Marconi" AD-6F seçildi.
Planlanan motor tipi VMW VI E6.0 600 beygir gücü Bunlar 12 silindirli V şeklindeki su soğutmalı motorlardı. Özel ahşap pervaneler (ön - dört kanatlı, arka - iki kanatlı) onlar için yapılacaktı. Son zamanlarda vidalarla ilgili problemleri göz önünde bulundurarak, kabulleri için oldukça ayrıntılı ve zor olan ayrı teknik koşullar hazırlandı. Ayrı olarak satın alınmış ve motorlar. Siparişin toplam maliyetine dahil edilmediler, Hava Kuvvetleri temsilcileri tarafından doğrudan VMW fabrikasında alındı ​​ve daha sonra İtalya'ya gönderildiler.
Sovyet tarafının da kameralar, manzaralar, Der-3 bomba rafları (80-kg bombalar için), SBR-7 bombardıman uçakları sağlaması öngörülmüştü. Diğer tüm ekipmanların farklı Avrupa ülkelerinde satın alınması planlandı: yangın söndürücüler - Alman, kurtarma kayışları - İngiliz, taret ve cankurtaran sundurmaları - Fransız, çapa ve marşlar - İtalyan. İkincisi ile ilgili olarak; İlk önce, motorlarla birlikte VMW pnömatik yol vericileri almak istediler, sonra Piaggio gibi İtalyanlara geri döndüler. Almanlar bir silindirden çalışırken İngiliz firması "Bristol" lisansı altında üretildi ve kendi kompresörlerine sahiplerdi. Bazlardan oldukça uzak bir mesafede çalışan bir deniz uçağı için, elbette, daha büyük bir özerklik derecesi istenmiştir.
22’in Dornier Metalbouten ile Metalloimport’un Nisan 1927’inde imzaladığı sözleşmeye göre, her bir deniz uçağı (motorsuz ve Sovyet ekipmanı olmadan) 40500 dolara mal oldu. Tamamen sipariş 875150 dolar olarak fiyatlandırılır. Bu maliyete yedek parçalar, aletler, sarf malzemeleri ve bir bütün uçak tamir atölyesi dahildir. İtalya'dan, perçinlerden ve boyadan güçlü bir vince her şeyi taşımak öngörülüyordu. Uçan teknelerin iki seri 10 parçası alması planlandı.
Askeri teçhizat örnekleri ve çizimleri acilen Almanya'ya gönderildi. Almanya'da askeri uçak tasarlama gerçeği dikkatle gizlendi. Bu nedenle, mallar sahte işaretli kutulara taşındı ve tüm yazışmalar sınıflandırıldı.
Kotelnikov V. Uçan bot Dornier "Val". SPb.: Gangut, 1995. C. 12-31.
Farina N. Uçan tekne "Balina" // Model tasarımcısı. 1999. №2. C. 32-36.
Kotelnikov V. Yavaş, fakat Güvenilir // Anavatanın Kanatları. 1997. №8. C. 6-9.
Sobolev, D., Khazanov, D. hikayeler iç havacılık. M: Rusavia, 2000. C. 57-62.
Sovyet "balinalar" Claude Dornier. Bölüm II
"Shnellbomber" şirketi Dornier
Parusnik 6 Kasım 2015 07: 51 Yeni
Lorraine-Dietrich. ...Hatırla ..
- Adam! diye bağırdı motorun çıngırakını kapladı.
- Sepetinizin adı nedir?
“Loren Dietrich,” dedi Kozlevich.
“Peki, bu isim nedir?” Bir savaş gemisi gibi bir makinenin kendi adı olmalıdır. "Lorenditrich", olağanüstü hızı ve çizgilerin asil güzelliği ile dikkat çekiyor. Bu nedenle, araca bir isim vermeyi öneriyorum - "Antilop-Wildebeest" ... Esinlenerek ..
Yazı için teşekkür ederim .. devam etmeyi dört gözle bekliyorum ..
amurets 6 Kasım 2015 08: 59 Yeni
Artıya ek olarak, yorum yok.Bu, uçağımızın sadece karanlık tarafı, kapsamaya karar verdiğiniz için teşekkürler.Teknelerin Kuzey Denizi Rotası'nın gelişiminde oldukça yaygın olarak kullanıldığını okudum.
Alex_59 6 Kasım 2015 09: 02 Yeni
30'in başlangıcında, büyükbabam Baltık Filosunun 62 hava kadrosunda uçan S-62 Savoy gemilerinde ve ardından Pasifik Filosunun 55 hava kadrosunda görev yaptı. Daha sonra, 36'ta, ICBM-2'imiz ile tekrar donatıldılar. Yazar, bu uçağın filomuzdaki hizmeti hakkında bilgi sahibi olursa, makale için minnettar olacağım. Aramaya çalıştı ama o zamanlar çok az bilgi var. 30’in başlangıcı, deniz filoları, bazı yabancı uçaklar - görünüşe göre bu konu hiç kimsenin ilgisini çekmiyor, bu nedenle ayrıntılı yayın yok.
amurets 6 Kasım 2015 10: 13 Yeni
30'ların başlangıcı, deniz filoları, bir çeşit yabancı uçak - görünüşe göre bu konu kimseye çok az ilgi duyuyor, bu nedenle ayrıntılı yayınlar yok.
Maalesef yabancı havacılık konusunda, Lend-Lisa uçakları az çok kapsanmış, Sovyetler Birliği'ndeki yabancı havacılık konusu ideologlarımız ve liderlerimiz tarafından memnuniyetle karşılanmamıştı: Kitaplarda çok az şey var: Artemyev Rus Deniz Havacılığı, Deniz üzerinde Ivanov Krylia, Havacılık Rus filosu MBR-2'de birçok kitap var
Kugelblitz 6 Kasım 2015 11: 24 Yeni
Tam olarak hatırlamıyorum, ancak İtalyan uçak endüstrisi "Ali d'Italia" ya da "Dimensione Cielo" daki bir dizi kitapta CANT uçak fabrikasında lisans altında yayınlandıklarını söyledikleri anlaşılıyor.
Alex_59 6 Kasım 2015 11: 46 Yeni
Çok az ama bir şey kitaplarda var: Rusya'nın Artemyev Deniz Havacılığı, Ivanov Deniz Kanatları, Rus Donanması Havacılığı MBR-2 ile ilgili çok fazla kitap var
Artemyev okudu, kelimenin tam anlamıyla bir kaç satır var. ICBM-2 hakkında birçok bilgi var, Donanmamızdaki S-62 hizmeti hakkında daha fazla bilgi edinmek istiyorum.
amurets 7 Kasım 2015 03: 50 Yeni
Donanmamızdaki S-62 servisi hakkında daha fazla bilgi edinmek istiyorum.
Ne yazık ki Savoy ve özellikle S-62 hakkında çok az şey geldi. S-55 hakkında daha fazla karşılaşıldı, A.S.Yakovlev.http: //www.airwar.ru/enc/other1/s55.html
Burada tüm Savoy uçaklarını bulabilirsiniz, maalesef S-62 orada değil, S-55 filonuzla hizmet veriyor, bu Sky Corner ansiklopedisine bir bağlantı. İnternette daha fazla ansiklopedi bulamadım.
Taocu 6 Kasım 2015 10: 42 Yeni
Dornier Val - şahsen, sadece Nobile'yi İtalya'ya yapılan seferin tarihi ile veya daha doğrusu Nobile'yi kurtarmaya çalışırken bu uçakta R. Amundsen'in esrarengiz ölümü ile güçlü bir ilişkim var. SSCB'de bu uçakların tarihini okumak ilginçti.
rubin6286 7 Kasım 2015 12: 37 Yeni
SSCB'de kuzeyde buz keşfi için kullanılan Alman uçan tekneleri Dornier Val, ünlü Rus ve Sovyet pilotu B.G.'nin önerisiyle satın alındı. Kutup havacılığının gelişimine meraklı olan Chukhnovsky. Bu yolda karmaşık problemleri çözmede ve görünüşte tamamen düşünülemez sonuçlar elde etmede ve daha sonra tasarım gelişmeleri alanında mutluluk yaşadı. Chukhnovsky'nin uçak satın alma teklifi, pilotun sıcak dostane ilişkilerle ilişkili olduğu A.M. Gorki'den I.V. Stalin tarafından biliniyordu.
İlk Val, Mayıs 1929'un sonunda satın alındı. "Komssevmorput-1" olarak adlandırıldı ve kutup havacılık uçaklarının temelini oluşturan "N-1" adını aldı. Val sağlam ve güvenilir bir makine olduğu ortaya çıktı. Düz bir taban, buz ve kardan çıkmayı mümkün kıldı ve gerekirse uçak yere inebilir. İyi denize elverişliliği vardı ve denizde uzun süre kalmasına dayanabiliyordu. 1929'da, uçuş sonuçlarına göre, B. Chukhnovsky, makinenin Kuzey'deki çalışmasını iyileştiren bir dizi iyileştirme ve uyarlama önerdi. Aşağıdaki Komsevmorput-2 ve Komsevmorput-3 araçları Kuzey Kutbu'nun gelişimine önemli katkıda bulundu.
Kaynak: Grigoryev A.B. “Albatroslar” M. Mühendislik 1989.
31rus 6 Kasım 2015 11: 11 Yeni
Çok ilginç, teşekkürler, bu konuyla ilgili bir dizi makale olurdu
Kugelblitz 6 Kasım 2015 11: 18 Yeni
İyi bir uçan bot vardı, Kuzey zamanında zamanında onunla ustalaştı. Aynı zamanda, dibe iniş sonuçsuz kaldı.
jjj 6 Kasım 2015 17: 00 Yeni
Evet, akşamları bir çözülme ve sabahları donma olursa, özel bir kayar kaplamalı “Polonya” kayakları bile yakalanıyor. Sıradan Sovyet kayakları ilk önce altlarından kablolar çekilerek kardan kesilmeliydi ve sonra pilot tam gaz verirken her kayakta aynı anda her bir çekiçle dövülmeliydi. Bu, otoparktan kayak An-2'yi yırtmanın tek yoluydu. Düzlem FAC'da bir saat içinde dondu. Ve işte tüm tekne. Bir destan düşünün.
Hikaye ilginç ve bilgilendirici.
NIKNN 7 Kasım 2015 15: 27 Yeni
Artı, başka ne var! Eser yazarı sayesinde, az bilinenleri örtmek çok asil bir şeydir