şeker portakalı: 2012
“ Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum...” cümlesiyle
başlayan bana Orhan Pamuk’u sevdiren kitap. Aylarca etkisinden kurtulamamıştım.
Kitabı bitirdiğimde kapağı kapatıp bir sigara yakıp bana “Adam sevmiş be ...”
dedirten kitap. Hala daha beynimde o kadar adeta yaşamışı kadar net sahneler
var. Füsun’ un kırmızı elbisesiyle otelde yemek salonuna inmesi, Kemalle
Sibel’in Hilton’daki nişanı, Şanzelize Butik benim için o kadar net
görüntülerdiki. Bu kitap ne olursa olsun benim için çok farklı bir yerde
Kitabın olay örgüsü şöyle:
Tekstil zengini Basmacı ailesinin iyi okumuş 30 yaşındaki oğulları
Kemal'in Sibel ile nişanlanmaya doğru giden bir ilişkisi vardır. Sibel'e çanta
almak için gittiği dükkânda yıllardır görmediği 18 yaşındaki uzak akrabası
Füsun ile karşılaşır. Füsun'dan etkilenen Kemal, zamanla Füsun ile buluşmaya ve
birlikte olmaya başlar. Füsun tezgahtarlık yapmanın dışında üniversite sınavlarına
hazırlanmakta ve Kemal ile birlikte matematik çalışmaktadır.
Günler süren buluşmaları Kemal'in Sibel ile nişanlanmasından sonra
kesilir. Kemal, Füsun'u Merhamet Apartmanındaki aynı dairede aynı saatte
sürekli beklemektedir; fakat Füsun, buluşmaya gelmemektedir. Füsun'a ulaşamayan
Kemal mutsuz günler geçirmeye başlar. Sibel'den ayrılır ve Füsun ile seviştiği
dairede Füsun'un eşyaları ile birlikte zaman geçirir.
Kemal'in babasının ölmesiyle Füsun'dan Kemal'e taşındıkları evin adresini
içeren bir not gelir. Kemal, verilen adrese gittiğinde Füsun'un evlendiğini
öğrenir. Füsun'un beş ay önce evlendiği kocası Feridun, Füsun'a çocukluğundan
beri âşık, şişman ve sevimli, işsiz bir genç sinemacıdır. İlerleyen
zamanlarda Kemal, Füsunlara gidip gelmeye başlar ve Füsun'un kendisine
ulaşmasının asıl nedeninin kocasının çekeceği Yeşilçam filmi nedeniyle
duydukları sermaye ihtiyacı olduğunu anlar. Kemal, Füsun ile olan ilişki
kopmasın diye Füsun'un başrolünde oynayacağı, Feridun'un çekeceği filmin finansörü olmaya karar verir.
Füsun, Kemal ve Füsun'un kocası Feridun, akşamları beraber yazlık sinemalara
gidip film izlemektedirler. Füsun, Kemal'i eve davet etmesine rağmen, ona yakın
davranmamaktadır. Nadiren anlık yakınlaşmalar olsa da ortak geçmişlerine dair
bir işaret vermemesi Kemal'i ondan uzaklaştırmamaktadır. Füsun'un annesi Nesibe
Hanım'ın, Füsun'un evliliğinin namusu kurtarmak için yapılmış geçici bir ilişki
olduğunu anlatması ve er geç Füsun'la birlikte olacaklarını ama sabırla
beklemesi gerektiğini öğütlemesi Kemal'e şevk vermektedir.
Kemal zamanla Füsun'u bir gün kaybedeceği korkusuyla ona ait nesneleri gizlice alarak
biriktirmekte ve suçunu örtmek için her hırsızlık ertesinde eve değerli
Kemal, Füsun'un başrolünde oynayacağı film için Limon Filmcilik'i kurar.
Fakat ne Kemal ne Feridun Füsun'un filmde oynamasını isterler. Onun yerine daha
sonraları Feridun'un gönül verip yaşamaya başlayacağı Papatya'yı seçerler. Film
başarı getirir, fakat Füsun ile Feridun'un evliliği kopmuştur ve Kemal de bu
ölmesiyle Kemal ve Füsun birlikte olmaya doğru adım atarlar fakat Füsun,
kendisinin Kemal'in ailesine, arkadaşlarına Kemal tarafından takdim edilirse ve
söz, nişan, nikâh, düğün törenlerini yapılırsa evleneceğini söyler. Önce sözlenirler
sonra Füsun, Kemal ve Füsun'un annesi Paris'e gitmek için
arabayla yola koyulurlar. Babaeski'de
Edirne yoluna bakan bir
otelde dinlendikleri gecenin sabahında Füsun'un kullandığı ve Kemal'in de
bulunduğu araç kaza yapar. Füsun ölür, Kemal ise ağır yaralanır. Kemal
iyileştikten sonra, yıllar boyunca topladığı eşyayı sergileyeceği bir müze
açmaya karar verir. Fusünların Çukurcuma'daki evini müze haline getiren Kemal,
müzenin kataloğunu roman biçiminde yazılması için yazar Orhan Pamuk'a teklif
götürür ve Pamuk kitabı yazmayı kabul eder. Başından itibaren birinci tekil
kişi anlatımıyla ilerleyen kitabın son sayfalarında, Kemal sözü kitabın
kahramanı olan yazar Orhan Pamuk'a bırakır. Pamuk, Kemal'in ölümünü de
anlatarak kitabı sona erdirir.
VOGUE TÜRKİYE EKİM 2010
Delaporte Vogue Türkiye’nin Ekim sayısında Masumiyet Müzesi’ni yorumlamıştı. Kesinlikle en sevdiğim Vogue
sayılarındandı. KİTABIN MÜZESİ
4 yıl aradan sonra
sonunda müze açıldı ve bende hemen gittim. Fakat benim için tam olarak bir
hayal kırıklığıydı. Kitap dışında Orhan Pamuk’un herhangi bir söyleşi vs.
dinlemediğim için tamamen kurgu olan kitabın gerçek olduğuna inanmışım ben. Ama
ben bir kitabın kurgu ya da gerçek olduğunu anlayabilmek için kitabın dışına
çıkmaya şiddetle karşı çıkıyorum. Müzedeki görevlide bana gerçek olduğunu
savundu. Kendimi resmen aldatılmış hissettim müzede. Müzede kitabın her
bölümünü temsil eden bir vitrin yer alıyor. Bu vitrinin içinde bölümde yer alan
simgesel eşyalar yer alıyor. Fakat bu vitrinlerin bir kısmı tamamlanmamış. Buna
rağmen müze açılmış. Yani bir romanın müzesini yapmak bence filmini çekmek
kadar hassas. Bu anlamdada müzeden istediğimi alamadım. Füsun’un inci küpeleri,
kıyafetleri, saç tokaları beklediğimden çok farklıydı. Yine benden kitabın kapağını fotoğraflamam istense
sanırım bir izmarit yığını fotoğraflardım. Fakat müzede izmarit yığını yerine
izmaritlerin çekiminden oluşan bir video görmekte yine beni hayal kırıklığına
uğrattı. Ayrıca Füsun’un kitapta geçen fotoğraflarından hiçbirisi yok. Sadece
gazetede güzellik yarışmasına katılan kızların bir fotoğrafında Füsun yer
alıyor, fakat bu fotoğraf bile o kadar özensiz seçilmişki, o dönemde sarışın
olan Füsun, fotoğrafta esmer. Tüm bunlar birleşince müze benim için tam olarak
hayal kırıklığıydı, “hayatımın en mutsuz anıymış, bilmiyordum…” diyerek bu müze
maceramı noktalıyorum :)
Uzun zamandır merak ettiğim PTT Müzesi'ne yaklaşık 3 hafta önce arkadaşım Tamay'ın müzeler ve müzecilik dersi ödevi sebebiyle gittik. 6 Mayıs 2000 tarihinde hizmete açılan PTT Müzesi, giriş ve zemin katla birlikte 3 kattan oluşuyor. Müzeye giriş ücretsiz. Sirkeci Büyük Postane yanında bulunan müze haftaiçi hergün 08.30- 12.30 ve 13.30-17.30 arasında açık. Fotoğraf ve video çekmek yasak. Kütüphane, cafe, restaurant ve müze mağazası bulunmamakta. Müzeye ana kapıdan girince danışma ve mankenler üzerinde modern postahane personeli kıyafetleri görülmekte.
hakkında bilgi verici bir yazı gelenleri karşılamakta. Giriş katında ilk
girilen salonda posta kutuları, soğukçeşme kaleburnundaki ilk telgraf
merkezlerinin kapı levhası (1855), beyoğlu ptt binası giriş camı (1875),
osmanlı tuğraları (1884), büyük bir tartı, büyük postane yanındaki halk yazı
masası, posta güvercini heykeli ve resmi, haberleşme çeşitlerini anlatan Halil Say’ın resmettiği (ateşle, elden ele, posta güvercini ile ve köpek ile haberleşme
çeşitleri) yağlıboya tablolar yeralmaktadır . Bunun yanında ilk posta
tatarlarına ait fotoğraflar ve Ara Güler tarafından çekilen beyoğlu ptt
binasının bir fotoğrafı yeralır.
1. kata çıkarken merdivenlerde mankenler üzerinde
postahane personeli kıyafetleri görülmekte.
1. KAT Bu katta Manastırlı Hamdi Bey'in Odası ve pul bölümü bulunmaktadır. 1910-1920 yılları arasında
çizilmiş fakat basılmamış hat sanatıyla oluşturulmuş pul eskizleri ve pul teşhir panolarında pul
tuğralı ilk pullar bu katta yer almaktadır.
Telgrafçı Manastırlı Hamdi Bey (Ahmet Hamdi Martonaltı), İstanbul’un İngiliz birlikleri tarafından işgal edildiği 16 Mart 1920 günü işgal haberini ve gelişmeleri milli mücadelenin lideri Mustafa Kemal’e ileterek tarih sahnesine çıkmış telgraf memuru.
İstanbul'dan kaçıp Kurtuluş Savaşı boyunca telgrafçı olarak cephede görev
yapmıştır. Savaştan sonra İstiklal Madalyası ile ödüllendirilmiş; 1927’de Mustafa Kemal,
Millet Meclisi kürsüsünde okuduğu Nutuk’ta onun kahramanlığına yer vererek kendisini onurlandırmıştır.
• Posta bölümü; • Postada kullanılan damga ve mühürler
• Osmanlı döneminde kullanılan posta çantaları
• Posta tatarlarının kullandıkları silahlar ve bu
tatarların bibloları sergilenmektedir.
• Otomatik damga makineleri
• Posta tatarları için dağıtım güzergahı haritaları.
ve Santral Bölümü; Müzenin
Telgraf ve Telefon bölümünde; ilk defa 9 Eylül 1855’te Edirne-Şumnu arasında
çekilen ilk telgraf hattı, 1881`de Soğukçeşme ile Yeni Cami postane binası
arasındaki ilk telefon tesisatından bu yana kullanılan mostar, Hük telgraf
cihazları, elektro-mekanik ve elektronik telem primor cihazları, çeşitli
telefonlar, manuel ve otomatik telefon santralleri ile PTT fabrikalarında
yapılmış telefonlar sergilenmektedir.
eserlerin bazıları vitrinde cam içinde, bir kısmı ise mekanın orjinalliğini
bozmadan doğal görünümünde bantla çevrili olarak sergilenmekte. Aydınlatma
genel olarak pencere ışığı, doğal ışık ile aydınlanmakta. Eserlere
etiketlerinde kısaca tanımlamaları ve tarih vardı, fakat herhangi bir
açıklayıcı bilgi yok. Çok büyük beklenti içinde olmamakla birlikte gidip görmekte fayda var. Gönderen
Oyuncular: Elio Germano, Beppe Fiorello
Film İtalya,Türkiye - Dramatik komedi
beklediğim Ferzan Özpetek’in son filmi Şahane Misafir (Magnifica Presenza)’i
izleyebildim. Ferzan Özpetek’in son 3 filminde tam olarak aradığımı bulamama
rağmen bu filmi beni yine kalbimden vurdu. Şahane Misafir, hayatını bir fırında/pastanede kruvasan yaparak kazanan
Pietro'nun öyküsünü anlatıyor. Pietro, aşık olduğu adamın peşinden Roma'ya
gelmiş, uzun vadede oyunculuk yapma hayalleri kuruyor. Kuzeninin yardımıyla
kendine bir daire tutuyor. Yalnız yaşamaya alışık olmadığından, bu onun için
yeni bir hayatın başlangıcı. Ancak takıntılı ve hayal dünyasında yaşamaya fazla
meyilli biri Pietro. Şimdi böyle birinin başına gelebilecek en talihsiz durum,
yeni evini bir grup hayaletle paylaşmak herhalde.
İkinci Dünya Savaşı sırasında
ünlü bir tiyatro kumpanyası olan Apollonio grubu, o zamanlardan beri bu evin
içinde mahsur kalmış. İşin kötüsü, ölü olduklarının veya ne kadar vakit geçtiğinin
farkında değiller. Dışarıda hala bir savaşın sürdüğünü zannediyor, yakınları
için endişeleniyorlar. Pietro da onlara yardım edebilecek tek kişi.
hayaletli ev filmi kalıplarını kendi temalarıyla birleştirip keyifli bir
komedi/drama çıkarıyor ortaya. Pietro'nun özgüven sorunlarını yenmesi ama bu sırada
çevresindekiler tarafından deli muamelesi görmesi, tiyatro grubunun geçmişine
dair esrar perdesinin aralanması, pırıl pırıl bir işçilikle aktarılıyor
Film sürprizlerle dolu özellikle travesti ve transeksüellerin
çalıştığı, Sezen Aksu
şarkısıyla hepten coşup bambaşka bir dünyaya dönüşen trikotaj atölyesi sahnesi
mesela, buna en güzel örnek. Apollonio tiyatrosu oyuncularının sonu ölümle
bitmiş özgürlük mücadelesi ve buna sebep olan kişi üzerinden, hayatta
"salt" sanattan daha önemli şeyler olduğunu söyleyip kendince politik
bir tavır da alıyor. Cem Yılmaz filmde kilit bir rolde oynamıyor. İtalyan bir
kadınla evlenip Roma'ya yerleşmiş olan Yusuf, hayaletlerden biri sadece. Diğerlerinden
daha fazla komedi sahnesi yazılmış tabii ona ama yine de yan bir rol Cem Yılmaz,
zaten istisnasız başarılı bir oyuncu kadrosu içinde, üstüne düşeni layıkıyla
yerine getiriyor. Bu arada son derece düzgün bir İtalyanca ile oynuyor olması
da takdire şayan. Ancak filmin yıldızı, başroldeki Elio Germano.
Vücut dilinden mimiklerine kadar, gerek komik gerekse duygusal sahnelerde dört
dörtlük bir performans veriyor oyuncu.
Neticede keyifli bir seyirlik Şahane
Misafir... Pietro'nun komşusuyla arasında başladığını sezdiğimiz yakınlaşmayı
ille bir finale bağlamaya gerek duymaması, seyirciye kafasında tamamlayacağı
bir şeyler bırakması da Özpetek'in ne kadar rahat ve kendine güvenen bir öykücü
olduğuna yorulabilir. Gönderen
haftadır üzerine yazmak istediğim Lüküs Hayat’tab bahsetmek istiyorum bugün.
Evet sonunda Lüküs Hayat’ı izleyebildim.
kolay tam 26 yıl. Evet “Lüküs Hayat” Opereti 26 yıldır sahnelerde oynanıyor.
1933 yılında Cemal Reşit Rey
tarafından bestelenmiş bir operet olan Lüküs Hayat’ı bilmemek mümkün mü? Şarkısını
duymayan biri var mıdır sanmıyorum.
yoksa eğer halin yaman
biri açık, biri değil
aşçı, uşak, hizmetçiler
dolu mutfak, dolu
gider, sen gidersin
gündüzleri çaydan çaya
gece olur, davetlisin
ya dineye ya
hayat, lüküs hayat
bak keyfine yan gel de yat
ne güzel şey
oh ne rahat
eşin lüküs hayat
mayo giymiş kumlardasın
etrafında güzel kızlar
hanım serbest, kim karışır
takarsın şeyleri bazı
sen ol razı
de kendi hesabına
topla akşam etrafına
lüküs hayat, lüküs hayat
bak keyfine yan gel de yat
ne güzel şey,
yoktur eşin lüküs hayat” Usta oyuncu Zihni Göktay 26 yıldır başrolde
oynuyor.Kendine has uslübuyla seyirciyi gülmekten kırıp geçiriyor.
Gerçi oyun 1933 yılında yazılmış.
Oysa Zihni Göktay’ın sözlerinin bir çoğu günümüz insanını anlatıyordu.
Taşlamalar bu gün için yapılıyordu. Örnek olarak Recep Tayyip Erdoğan’ın
Davos’ta “One Minute”, “Ben bir daha Davos’a gelmem” sözü “Ben bir daha bu
konağa gelmem” şeklinde veriyordu.
"Lüküs Hayat” Opereti,
aslında, kültür çatışmasını ele alan bir oyun. Türk Toplumunun Batıcılık
anlayışının yanlışlarını dile getiren ve bu anlamda da içine düştüğü komik
durumu dile getiren bir oyun.
Daha Osmanlı döneminde gerilemeye
başlayan devletin, çıkış yolunun Batı’da olduğuna karar verilmiş ve Batı’ya
öğrenciler göndererek oradaki tekniğin, ilimin, bilimin ülkeye getirilmesi
istenmiştir. Ama bu düşünce, yanlış algılanarak batıcılığın sadece dış
görüntüsü alınmış ve taklit yaparak o anlayış ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Tabii böyle olunca da bir çok komik durumlar ortaya çıkmıştır.
Türk Toplumunun Batı ile yüzleşmesi
sonucunda ortaya çıkan gülünç yönler bu oyunda ele alınmıştır. İnsanlar,
kendilerini modern, alafranga göstermek için Batının yaptığı hareketlerin
aynısını; hatta daha da ileriye giderek yapmaya başlamıştır. Tangolar, balolar,
Psikolojik olarak bakılacak olursa
insanların bazen kendilerini kendilerinden daha üstün kişilerin yerine
koyduklarını söyleyebiliriz. Bu durum toplumlarda da kendini gösterir. Bazı
geri toplumlar, kendilerini, bazen kendilerinden daha üst seviyede bulunan
zengin toplumların yerine koyabilirler. Bu da gülünç durumlara yol açabilir.
İşte “Lüküs Hayat” bu durumu ortaya koymak için yazılmış çok güzel bir eser.
Rıza ve Fıstık zengin evlerini
soyan, küçük hırsızlıklarla geçimini sürdürmeye çalışan ve bu nedenlerle
durmadan karakola düşen iki kişidir.
Bir gün bir konaktan elmas çalmak
üzere işe koyulurlar. Girdikleri evde bir maskeli balo vardır. Bu nedenle Rıza
ile Fıstık’ın kim olduğu şüphe çekmez. Rıza’yı ünlü, çok zengin Zonguldaklı
işadamı Rıza zannederler. Ve böylece “Lüküs Hayat” başlar.
İkili, Batılılaşma özentisi içine
düşmüş kişilerin arasına düşmüştür. Aslında orada bulunanların hepsi de zengin
olmayan, ama kendilerini olduklarından fazla göstermeye çalışan yiyici
takımıdır. Kendilerinden pek fazla farkları yoktur.
Oyun tamamen çıkara dayanan, insan
sevgisinin olmadığı, adalet kavramının kalmadığı mesajlarla yüklü. Bunu Rıza,
Fıstık için söylediği “Bir koyun çalanı 30 yıl hapse atarlar. Sürüyü götüren
ile ticaret yaparlar” sözleriyle dile getiriyor.
Oyun, müziklerle, efekt ve
ışıklarla göz dolduruyor. Kalabalık bir kadrosu var. 3 saat boyunca sıkılmadan,
büyük bir zevkle izleniyor.
Oyun sonunda oyuncuların
selamlamaları ile birlikte slayt gösterisi yapılarak , bu oyunda daha önce rol
almış ve bu dünyadan göçmüş sanatçılar gösteriliyor. Tabii bunlar arasında Suna
Pekuysal çıkınca herkes duygulanıyor. Herkesin gözleri doluyor ve bir alkış
Oyunun yönetmeni Haldun Dormen,
koreografi Selçuk Borak, Sahne Tasarımı Canan Göknil, Yönetmen yardımcısı Savaş
Oyuncular: Zihni Göktay, Şenay
Saçbüker, Savaş Barutçu, Ayşegül İşsever, Münir Kutluğ, Derya Kurtuluş, Cem
Karakaya, Aslı Aybars, Ali Gökmen Altuğ, İrem Arslan Aydın, Uğur Arda Aydın,
Çağrı Hun, İlhan Kilimci, Betül Kızılok, Tuğrul Arsever, Ümran İnceoğlu, Samet
Hafızoğlu, Yılmaz Arda Alpkıray, Doğan Şirin, Özgür Dağ, Müge Çiçek, Nurseli
Tırışkan, Ceysu Aygen.
31. İSTANBUL FİLM FESTİVALİ
Bu geçen film festivaline filmekimi kuyruğunda 6 saat bekledikten sonra gitmeme kararı almıştım. Fakat tesadüfen günler sonra gişeye sorduğumda bilet bulunduğunu söylediler ve bende 4 filme bilet aldım. Aşk Perisi, Tepedeki Ev, Mutluluğa Boya Beni ve Ekümenopolis: Ucu Olmayan Şehir. İlk filme annem geldiği için gidemedim ve onu arkadaşıma verdim, diğerini ise arkadaşımın yurtdışından gelen ıphoneunu pasaportuma işlettirme sırasında 1 günüm heba olduğu için kaçırdım. İlk izlediğim film Mutluluğa Boya Beni idi. Ve o kadar şanslıyımki filmin yönetmeni ve yazarı da gelmişler Fransadan. MUTLULUĞA BOYA BENİ (LE TABLEAU) Fransa, 2011 yapımı Mutluluğa Boya Beni: Yönetmen Jean-François Laguionie. Laser altyazılı bu güzel canlandırma filmde, tastamam'lar, yarım'lar ve eskiz'ler bir tablonun içinde yaşamakta, boyanmışlıklarına göre belirlenmiş hiyerarşinin sıkıntısını çekmekteyken, içlerinden bir kaçı tabloyu tamamlaması için ressamı bulmaya yola düşerler. Senaristin yaklaşmakta olan Zamanların Sonu'nda deneyimleneceğini düşündüğü bir üst boyuta geçişi çağrıştıran, -dikeyde ve yatayda- tablolardan tablolara geçerek yaptıkları yolculuğun bir yerinde boyalar ve fırçalar bulurlar. Sonunda biri, daha az zahmetli olduğu için artık manzara resimleri yapmakta olan ressamı deniz kıyısında bulur, kısa bir sohbet sonrası yine yola koyulur; bu kez amacı ressamı kimin boyadığını bulmaktır. Le Point dergisinin “Yılın en yaratıcı ve şiirsel Fransız filmlerinden biri” diye nitelediği Mutluluğa Boya Beni (Le Tableau), iktidara dair en güzel sorgulardan birinin örneğini sunarken, sınıfsal, etnik fark etmeksizin tüm ayrımcılıkların köküne bir soru işareti bırakırken, animasyon türündeki en muhalif işlerden birinin bu kadar naif bir dili olması, gerçeklik, gerçeğin ötesi gibi fazlasıyla felsefi kavramları da ele alan filmin en önemli avantajlarından biri haline geliyor. Film uzun zamandır izlediğim en iyi animasyondu. Her detayı beni büyüledi. İnsan her karede ayrı bir metafor buluyor ve ben nasıl bunu düşünemedim dercesine kıskanıyor. EKÜMENOPOLİS (UCU OLMAYAN ŞEHİR) “İstanbul Film Festivali tarihinde Ulusal Yarışma'ya katılan ilk belgesel olan 'Ekümenopolis' 'büyüme yalanı' altındaki İstanbul'un neo-liberal politikalarla nasıl bir yıkıma gittiğini gözler önüne seriyor. Gökdelenler, gecekondular, tüneller, köprüler, tarihi binalar arasında dolaşan kamera İstanbul'un geleceği ve İstanbul'a sahip olanlar hakkında çok şey söylüyor. Hep söylediğimiz gibi Emek Sineması'nın kapatılmasının nedeni de, gökdelenlerin AVM'lerin çoğalmasının nedeni de aynı çünkü” şeklinde özetlenen film, İstanbul’daki kentsel dönüşüm hareketleri ve mekansal ayrışma üzerinden temellendirilmiş. Fakat bana çok fazla didaktik ve tek yönlü geldi. Anlattığı herşeye sonuna kadar katılmama rağmen şeytan olarak sunulan karşı tarafa biraz daha söz verilmeli bence. Gönderen
Bu Sezonun Tiyatro Oyunlarından İzlenimlere Devam..
Bu dönem yine evimde bol misafir olduğu için bi süredir yazamadım. Ve de bir noktadan başlamak istedim. Bu süre içinde şehir dışından gelen misafirlerimi genelde şehir tiyatrolarına götürdüm. Onlar içinde farklı bir deneyim oldu. İlk oyun "Mesut İnsanlar Fotoğrafhanesi" diğeri ise "Ben Sinema Artisti Olmak İstiyorum". MESUT İNSANLAR FOTOĞRAFHANESİ 1 perde Yazan: Ziya Osman Saba Yöneten: Can Doğan Puanım:7/10 Oyun adından dolayı oldukça ilgimi çeken, çok izlemek istediğim bir oyundu. KONUSU ŞÖYLE: Ziya Osman Saba’nın aynı adlı eserinden uyarlanan oyun, Saba’ya ve bir çok diğer yazara bir saygı duruşu niteliğinde. 1940’lı yılların İstanbul’un da geçen oyun, bir memurun fotoğrafını çektirmek için fotoğrafçıya gelip poz vermesiyle başlıyor. Daha sonra fotoğrafçıdaki fotoğrafları çekilen insanların nasıl olupta hep gülümseyip, mutlu oldukları üzerine sorular sormaya ve bunun üzerine çeşitli anılarını anlatmaya başlıyor. Genel olarak bize dönemin İstanbul’undan manzaralar sunan oyun, yine aynı fotoğrafhanede bir türlü yeterince mutlu bir ifade takınamadığı için fotoğrafçının memurun fotoğrafını çekemeyeceğini söylemesi üzerine son bulur.Kostüm seçimleri, dekor ve ışık iyiydi. Başrol oyuncusu Uğur Arda Aydınsa tek kişilik bir oyunun ( fotoğrafçının yaklaşık 10 cümlelik performansının dışında) altından başarılı bir şekilde kalkabilmiş. Diyaloglar, yer yer kopsamda sürekleyiciydi. Fakat oyuncunun mikrofon kullanması hoşuma gitmedi. Fakat yer yer söylediği şarkılarla sesininde ne kadar güzel olduğunu kanıtladı. Sanırım mikrofonda bunun içindi. Oyunun arasında yapılan fotoğraf slayt gösterisi yazarla birlikte birçok önemli Türk yazarına yapılan güzel bir saygı gösterisiydi. Fakat ben bu oyundan çok bekleyip gittim, tamamen fotoğrafhanede ve daha çok fotoğraf odaklı olmasını sanırım. Bunun içinde aslında iyi bir oyun olmasına rağmen oldukça hayal kırıklığına uğradım :( BEN SİNEMA ARTİSTİ OLMAK İSTİYORUM 2 perde Yazan: Neil Simon Yöneten: S. Bora Seçkin Puanım:8/10 Oyun, bu sezon yine en çok görmek istediğim oyunlardan birisiydi. KONUSU ŞÖYLE: Libby Tucker, on altı yıldır görmediği babasının yanına geldiğinde nasıl karşılanacağını bilmiyordur. Hollywood’da senaryo yazarı olan babası Herbert Tucker, onun sinema artisti olma hayallerine yardım etmesini ister. Fakat baba buna şiddetle karşı çıkar. Bu karşılaşmayla başlayan geçmişin sorgulanmasına, babasının kız arkadaşı Steffy ile arasındaki sorunlar da eklenince gerilim artar. Genç bir kızın hayalleriyle, hayattan düş kırıklıklarından yorulmuş bir adamın birbirlerini nasıl etkilediğine ve birbirlerine nasıl ihtiyaç duyduklarına tanıklık edilen oyun, bu baba kız hikâyesinde, içten içe sessiz sinemadan başlayarak sinemanın gelişimi, sorunları, insandaki yansımaları da işlemekte... Kostüm seçimleri, dekor ve ışığı beğendim. Oyunculuklarıda mükemmel bulmamakla birlikte beğendim. Oyunun en eğlenceli yanı çocukluğumun Seç Bakalım yarışmasının sunucusu Erhan Yazıcıoğlu’nun oyunda yer alması. Kendisini oldukçada başarılı buldum. Diyaloglar ve karakterlerle oldukça eğlenceli bir oyundu. Oldukça keyifli vakit geçirdim ve beğendim. Gönderen
Bu Sezonun Tiyatro Oyunlarından İzlenimlere Devam....