Ortaokul ve lise yıllarım korku sinemasının en nadide örneklerini izleyerek geçti. Bu filmleri izlerken genelde yanımda babam olurdu, anneannemlere gittiğimizde de zehra teyzemle izlerdik. Pek herkesin izlemeye yanaşmadığı filmlerdi onlar. Sadece filmler mi, bir de Alfred Hickok'un 20 dakikalık reklamsız kısa korku hikayelerinden oluşan Alacakaranlık Kuşağı fenomeni vardı cuma geceleri. Neyse uzatmayayım nadiren de olsa tek başıma izlediğim de olurdu korku filmlerini. Hadisenin en doruk noktasında müziğin gerim gerim yükseldiği o anlarda, başım yastığın arkasında bi bakıp bi çekerek filmi izlerken şimdi hatırlamadığım bir nedenden (anne korkusu olabilir, yalnız seyetmemi onaylamazdı pek) sesini kısmayı keşfetmiştim televizyonun. O zaman seyri pek bi kolay oluyordu o filmlerin.
Bundan iki gün önce geldi aklıma o günler.
Yağmur altında kurstan gelirken mp4 ten Mehmet Emin Ay klasörünü açtım. Sırasıyla Fatiha, Elif lam Mim, Amenerrasulü derken yolu yarıladım. Gözlerim sadece adımlarımı görürken birden başımı kaldırıp etrafa bakma isteği duydum. Yanımdan geçenler, koşturan şemsiyeli insanlar, yol boyu sıra sıra dükkanlar, genç yaşlı pek çok insan, hızla akan hayat...
O an aklıma iki şey geldi;
Biri; Yağmurda ıslanarak yürümekle, kendini Allah'a yakın hissetmek arasında mutlaka bir bağ var.
İkincisi; Tıpkı korku filmi izlerken televizyonun sesini kısmak gibi, dünyanın da sesini kısıvermek zor değil aslında. Dünyanın sesini kıstığında içindeki ses de daha net duyuluyor ayrıca.
O sesin bana söyledikleri güzeldi.
Allah'a hamdolsun; yağmuru yaratan, kainatta ve insanda türlü türlü güzelliği var edene...
İçimden bu şarkıyı da eklemek geldi,
Zekai Tunca'nın yorumuyla aradım ama bulamadım. O müthiş bir sükunetle seslendirir şarkıyı, dinlerken sana da geçen bir sükunetle, bu versiyon biraz abartılı ama yine de şarkının kendi güzelliği yeter
O'dur ki, onlar umutlarını kestikten sonra yağmuru indirir ve rahmetini serip yayar.
O, Veli'dir, Hamid'dir. Şura /25
mute için bkz
dinliyorum Dua hey gidi günler
yazını okurken v for vendetta geldi aklıma uraganım, şöyle bi replik vardı orada; "tanrı yağmurdadır"..
ben bunu söyleyince tuhaf karşılıyor çoğu insan ama buradaki anlatımın sembolik olduğunu düşündüğünde yağmur yağarken hissettiğin huzuru açıklıyor:)
sembolik anlatım kullanıldığında herkes kendi anladığının anlatıldığını sanır ve ona göre yorumlar. Riskli yani ama bir o kadar da "giz"li ve heyecan verici.
Güzel replikmiş,nasıl kaçırmışım ben:D
ben de o gün yüzüme düşen yağmur taneleri kadar yakın hissetmiştim kendime...