"Gidelim serv-i revanım yürü sa'd-abada " NEDİM
Ey İstanbul! Senin nasıl bir ışığın nasıl bir güneşin var? Nasıl kavrayıp kollarınla bir öğretmen edasıyla nakşettiğin öğütlerin var?
Senin sokakların hep unutulmaz,saatlerin durmaz, insanların düzenbaz...
Ne çıkarsan da karşımıza hep sana gelmek istemek,acıyı bile sende çekmek;zihindeki bu ses hiç mi susmaz?
Ey İstanbul!Gördüğüm herşey gerçek.Her tat her yasak gerçek.
Bu başıboş gezen düşünceler,teşekkül ettiğinde sende,
yarı yarıya doğrulduğumuzda,
yine de umutsuzluğa kapılmayıp derin bir nefes alır mıyız?
Herşeyin bittiği yer olma,
böyle kalma sen hatıralarımda.
Ey İstanbul, Sesimi duy isterdim.
Dedi epurr zaman: Cumartesi, Ekim 22, 2011 1 yorum:
Sadece bir İstanbul masalı yoktur aynı zamanda bir İstanbul defteri vardır masalsı.En başında da büyük heyecanlarla hazırlanan bir görüşülecekler listesi vardır benim için.Başında kocaman bir
Melike Kerpel ♥
şöyle devam da eder:
Seyithan S. (ağustos ilk hafta gelecek)
Batuhan G. (h.içi stajı var)
Hidayet A. (27 temmuz gibi gibi)
Serhan E. ( akşam provaları var.hangi gün?)
Rabia G. (emirgan..)
Binnaz Ö. (bursa da )
... devamı da vardır bu şakacı listenin.
Sonra ne olur bu listeye?Yalan olur.Şaka olur.Gülünür ve geçilir.Sadece görebildiklerinle yetinir ve onlarla doldurursun içini hatırların.Bu listeler de hep şaşırtır insanı.Misal; yıllar içinde "gel İstanbul'a misafirim ol" diyen sesler sudan sebeplerle ,değil evsahipliği ,15 20 dakikalık mesafeyi bile katedemezken hiç beklemedik kişiler telefonun ucundan da olsa yolunu kaybetmişken yardımına koşar insanın.Halbuki İstanbul'a gelmeden önce o listedekilerin hepsi candır öyle değil mi?
İstanbul güzeldir ve bir öcü değildir artık 2. 3.günden sonra.Bütün İstanbul sanki senin çantanın peşine düşmüş psikolojisinden yavaş yavaş sıyrılmaya başlarsın.
Melike ile İstanbul'da ne zaman bir İzmir-İstanbul kıyaslamasına başlasak hep aynı tespitlerde bulunduk.Burada eğer bir taksici size yol veriyorsa,dolmuştan inerken kolay gelsin iyi dileklerine sağol diye en azından karşılık veren bir dolmuş şoförü varsa yahut otobüse bindiğinizde eğer akbiliniz yoksa ve otobüsten nadir bulunan bir babayiğit akbilini kullanmanız karşılığında uzattığınız parayı bir kez bile olsa "yo lütfen rica ederim"diye geri çevirdiyse bildik ki o İzmirliydi..
İzmir öldü de badem gözlü mü oldu?
İzmir öldü mü?
Sonra gözlemler başlar
G1: Burada martılara ekmek yerine insan atıyorlar (bir pazar günü/@ Büyük Ada-Kabataş vapuru)
G2:72 milletin 70i nerede?burada sadece Türkler ve Araplar var.
G5: Pazar günleri saat 23:00den sonra Üsküdar iskele çevresinde gördüğün yalnızca insan silüetidir..
Yol tarifleriyle,hangi toplu taşıma aracının nereye gittiğiyle,küçük haritacıklarla dolu defterim.
İstanbul'un en güzel olduğuna kah kendimi kah başkalarını ikna edişlerim.
İstanbul'a laf etmeyin kanıma dokunuyor deyişlerim..
Anlatılmayıp da yürek deşen mi?
O saatte evin penceresinden dışarıya baktığımda neler gördüm?Murat ile ilk karşı karşıya gelişimizde neler düşündüm? Ya yıllar sonra Beşiktaş iskelesine adım attığım an? Ya da Melike ile Moda'da yürürken gözümüze çarpan o kiralık ev?
İlk zamanlar hep iyiydi.Tek gündem maddesi özlemdi ne de olsa.Sonra algılar değişti.
Aşkın kendisiyken sen İstanbul,aşktan uzak durmak.
Yormaz mı hiç insanı?
Tam da "gün oldu sevindik gün oldu üzüldük"ü hakkıyla söyleyemeyeceğim endişesine kapılmışken peyda olan bir şerefsiz iyi ki de bizim canımızı sıkmadı mı?
İŞTE ŞİMDİ İSTANBUL ACISIYLA TATLISIYLADIR.
Sahtekarlıklarınız,yalanlarınız,hiç düşünmeden savurduğunuz yaftalarınız İstanbul'un suçu mu oldu şimdi?
Belki biz gözlerimizi kapatıp da dinleyemedik İstanbul'u ama bir garip idik biz de..
bir de kahpe vardı ya;vardı işte.
Ne zaman ki ağustos geldi çattı,işte o zaman bu gelişin bir dönüşü olduğu gerçeğini hatırladım ben.Oysa bir KAL yetecekti herşeye.
Bir KAL sadece.
Çok da süslü olmayan ama iyi niyet taşıyan cümleler beklerken sizden, iğnesi olmadan çuvaldız taaruzuna geçmiş sahtekarlar ;evet yaktınız canımızı!
Hatta sen o 1.tekil kişi.Oysa ki ben sevmeyi seçmiştim seni.
İstanbul'a dedim ki bugün kus onları içinden.seni işte onlar kirletiyor.KUS!
Yarın İstanbul'da son gün.Ama kimse bilmeyecek ne yaptığımı.İşte bugün sanki sonmuş gibi yazdım ve bitti binde biri.
Fakat İstanbul,beni ağlarken göremeyeceksin.
Hoşça kal sevgim.
Hoşça kal İstanbul'um.
Şimdi alkışlar güzel İstanbul'a.
Dedi epurr zaman: Salı, Ağustos 02, 2011 1 yorum:
her filmin sonu geliyor.her şarkı bitiyor.ne bitmiyor ki?
bizim çektiğimiz kadar acı çekmiyor,üzüldüğümüz kadar üzülmüyor,düşünüdüğümüz kadar düşünmüyor diyoruz.biliyoruz da üstelik
bir ihtimali daha vardır diyoruz.belki diyoruz.
kuralların baştan koyulduğu dünyada başka ihtimalleri aramanın neresinde mantık var ki ?
bugün 19 haziran pazar.bugün babalar günü.
şimdi ben babamın babalar gününü kutlarsam diğer babalara haksızlık olmaz mı bu ?
diye düşünen birileri var yeryüzünde.
okul derdi,geçim derdi derken yaşamayı unutuyoruz çoğu zaman.
bunları düşünmekten içtiğimiz çayın bile tadını alamıyor,kahkahaları
işitemiyoruz içimizde çoğu zaman.
okul derdi,geçim derdi en çok da İNSAN DERDİ.
çorap söküğünün devamını bekliyoruz.
Dedi epurr zaman: Pazar, Haziran 19, 2011 1 yorum: