Ruh-ul Mesnevi/207 | Yenişehir Wiki | Fandom powered by Wikia
Share	207.BEYT Edit
207.عشقهایی کز پی رنگی بودTRANSKRİPT BOŞ Uyanık olan daha ziyade uykudadır. Onun uyanıklığı uykusundan beterdir. The more a man is awake, the more he sleeps (to love);His (critical) wakefulness is worse than slumbering.
عشق نبود عاقبت ننگی بودTRANSKRİPT BOŞ Canımız Hak ile uyanık olmazsa uyanıklık, bizim için iki dağ arasındaki boğaz ve geçit gibidir. Vikikaynak'ta bu konuyla ilgili metin bulabilirsiniz.Ruh-ul Mesnevi/207 Akıbet akebdendir ki muahhirü'r-ricl manasınadır. Sonra her nesnenin âhirine ıtlak olundu.
Mana-yı beyt budur ki; aşk u muhabbet ve sevdalar ki reng ü levnden ötürü ola, bülbülün reng ü bûy-ı güle aşk u sevdası gibi hakîkatde aşk olmaz, belki âhir ayb u âr olur. Zîrâ müteallikâtı tağayyur  ve tebeddül olmak ile zeval kabul eder. Pes, reng ü bûya aldanmak zenân-ı sûret-esîrin hâlidir ki mâna ve mailde gafillerdir. Ve Hüdâyi kelimâtında gelir:
Gülün rengine aldanma geçe gör Ve sâhibü'l-Muhammediyye buyurur. Ayn;Sıfât-ı hüsne bakmagil velî hüsn-i sıfata bak
Yani mezâhir-i esma ve sıfata nazar eyleme. Zîrâ mezâhir âlem-i kesretden ve kesret dahi terakkiden nâşîdir. Ve cemî mürekkebât gayetinde müfredata münhal olsa gerekdir, inde'l-mütekellimîn cüz-i lâ-yetecezzâ ve ınde's-sufiyye vahdetdir. Ve bu inhiiâl ile hüsn-i terkîb zail olur. Belki mezâhirde zahir olan hüsn-i ezelîye nazır ola ki âlem-i vahdete nazırdır. Ve [[tebeddül]
tağayyur kabul etmez. Zîrâ ifrat ve terkîbden bendir. Onuncun demişlerdir ki
Pes , esîr-i suret olanlar manânın zuhurunda surete erdikleri taallukdan şerm-sâr olurlar. Nitekim şiir-i Arabi'de gelir:
Yani çadır üstünde olan mâderin hâlî zâhir-bîn olana mestur olmak ile taalluk eder ve ma'şûka olmağa seza kıyâs eyler. Çün ol perde zail ve hicâb münkeşif ola, taalluk hususunda kendi nefsine levm eder. Pes, ne kadar me'kulât ve meşrubat ve melbûsât ve menkûhât ve merkûbât ve emsali eşya var ise cümlesinin hâli buna kıyâs oluna. Nitekim bazı emsile-i Mesnevî'de dahi mahallinde derc olunmuşdur. Ve bunda işaret vardır ki, aşk-ı mecazînin sonu nedâmetdir. Meğer ki aşk-ı hakîkiye mübeddel ola. Nitekim bâlâda şerh olunmuşdur. Ve nefs-i hayvânî aşk-ı mecazînin mazarratın bilmez iken hevâ ucundan marîz oldu. Ve az kaldı ki bu marazdan helak ola. Sonra tevfîk-i Bari ile mürşid-i kâmil ve hekîm-i İlâhî terbiyesine dâhil oldukda tedrîc ile sıhhatli vücûd buldu ve hevâ yerine hedâ geldi. Ve mukaddem etdiği taaşşuk u taallukundan utandı. Zîrâ harem-i sultâna lâyık olan kimsenin taalluka sâlih olmayan ecânibe meyl etmesi kabahât-ı azîmedir. Ve bu makamdandır ki Şeyh Şiblî kuddise sırruhû buyurur;
Yâni mukaddem ki günâhın kabahatin bilmeyip tezyîn-i nefs ve şeytân ile cerâim sâdır olmuş idi. Bu defa hakîkatüİ-hâl malûm ve belki meşhûd olup rücû ve istiğfar hasebiyle gerçi  afv u mağfiret taaaluk etdi. Fe-emmâ yine biz âr içinde kaldık. Zîrâ ma'füv olan küstahlıkların sahibiyiz. Pes, bundan fehm olundu ki, insan evvel-i emrden kendini muhafaza etmek gerekdir. Nitekim aşağıda gelir. Ve sülûkda hazret-i ehadiyye mertebesine vüsûl bulunca yollarda, yâni mürur etdiği ecsâm ve ervah ve ulûm ve maârif berâzıhından bir nesne ile mukayyed olmaya. Zîrâ sonra bî-hicâb olanları gördükde hicâbda kalır. El-hâsıl mâsivâyı Hak mutlaka taalluka sâlih değildir. Li-muharririhî;
Kalma nefsin berzahında sâlikâ yol ala gör Nice bir gurbetdesin varıp vatanda kala gör
"http://tr.yenisehir.wikia.com/wiki/Ruh-ul_Mesnevi/207?oldid=20749" adresinden alındı.