);*} Osmanlı?nın Mayasını Ehlûllahlar Tutmuş
31 Temmuz 2017, Pazartesi 8:04
Mâ’lumdur ki, Anadolu’ya askerden önce alp’ler ve erenler gelmiş, Ana­dolu’nun mayasını tevhid ve takva ile çalmışlar, Allah aşkı ve Peygamber muhabbeti ile hamurunu yoğurmuşlar, erenler, evliyalar ocağında pişirmişler, cihat ve gaza yolunda yemişler, Anadolu’yu anaları gibi aziz bilmişler, anala­rının namusu gibi üstün ve ulvi tutmuşlardır.
Anadolu’nun hangi köşesine varsak Horasan Erenlerinin izi ve emaresi vardır. Yunus’un sesi çınlar, Mev­lâna’nın semazenleri dolaşır. Hacı Bayram Velinin müritleri kaynaşır, Hacı Bektaş-ı Velinin canları oynaşır. Köylerimizde analarımız hamuru koyulta­bilmek, kıvama getirebilmek, özleştirebilmek için habire yumruk vururdu.
Ahmed Yesevi müritleri bu cennet vatanın mayasını öyle çalmışlar ki, iç ve dış düşmanlar, bölüp parçalamak için tepemize vurdukça koyulaşıyoruz, güçleni­yoruz, özleşiyoruz, birbirimize sarılıyoruz ve devlet-i ebed müddet sırrını daha iyi anlıyoruz.
Osmanlı’nın Hamurunu Evliyalar Yoğurmuş:
Osmanlı başarısının sırlarından biri de; “zül ecniha” oluşlarıdır. Yani iki kanatlı uçmuşlardır. Çünkü tek kanatla uçulmaz. Onlar madde ile mânâ den­gesini çok iyi kurmuşlar, maddî gücün yanında mânevî gücün önem ve ehemmiyetini en iyi şekilde anlamışlar, cesâret bulmuşlar, cennet ummuşlar, bu savlet ve satvetle vurmuşlar, Devlet-i Âliyye’yi kurmuşlar, İslâm’ın adını dünyaya duyurmuşlar, İ’lay-ı Kelimetullah sırrına ermişler.
Bu sebepledir ki; Osmanlı sultanları dünyayı titretmişler fakat kendileri de bir velinin önünde titremişler, onların mânevî güçleri ve mehabetleri karşısında tevâzu kanatla­rını indirmişler, Allah dostlarının dostluğunu dünya cihangirliğine tercih et­mişler ve hepsi maddî güçten ziyade mânevî gücün saltanatına teslim olmuş­lardır.
Şeyh Edebali, Ebül Vefa el-Bağdadî’ye nisbet etmiş ve onun Vefaiyye tarîkatını benimsemiştir. Osmanlının ilk tarîkatı budur. Osman Gazinin hem kayınpederi hem de şeyhi olan bu büyük zat, Devlet-i Âliyye’nin mayasını çalan zattır. Ertuğrul Gâzi, oğlu Osman Gaziye ölürken; “oğlu beni kır edebaliyi kırma, bana karşı gel ama ona sakın karşı gelme…” diye vasiyet etmiştir.
ll. Murad’ın, Hacıbayram-ı Velisi vardı ve şöyle diyordu:
Çeşmi tenvir et bu mevcuddat-ı feyz -îsara bak
Sun'-ı sırrullah-ı â'zamdır bütün emmâre bak
Hayret-ender-hayrete müstağrâk ol esrâra bak
Hâb-ı gafletten uyanıp ziynet-i eşcâra bak
Kudret-i Hakk'a nazar kıl revnak-ı ezhâra bak
Yıldırım’ın, Emir Sultanı ve Somuncu Babası vardır. Onlara rağbet ve iltifatı o derece ki, âdet ve teamülden olmamakla beraber bu Osmanlı Sultanı öz kızını Emir Sultana eş olarak vermiştir.
Fâtih’in Akşemseddin ve Şeyh Vefa’sı vardır ve şöyle diyordu:
İmtisal-i câhidû fillâh olubdur niyyetim
Din-i İslâmın mücerred gayretidir gayretim
Ehl-i küfri ser-te-ser kahr eylemekdir niyetim
Lütf ı Hak'dandır hemân ümid-i feth ü nusretim
Yavuz’un, İbni Kemal’i ve Hasan Can’ı vardır. Dünya haritasına bakıp “bana bile yetmez” diyen bu büyük Sultan, bu mâneviyat sultanları karşısında munisleşir, sükunet ve suhulete erer ve şöyle kükrermiş:
Kanûnî’nin, Ebussud’u ve Yahya Efendisi vardır. Dünyalara sığmayan bu cihangir pâdişah, bunları görünce başka bir aleme intikal eder ve bir uzlet köşesine râzı olacak kadar mütevâzı olur ve şöyle dermiş:
Olmaya vahdet makamı kûşe-i uzlet gibi.