Grace bizim adımıza ilk kelimedir, çünkü Kutsal Ruh aracılığıyla İsa Mesih'teki Tanrı'ya bireysel ve paylaşılan yolculuğumuzu en iyi anlatır. “Aksine, biz Rab İsa'nın lütfu ile onlar gibi kurtaracağımıza inanıyoruz” (Elçilerin İşleri 15, 11). Biz "Mesih İsa aracılığıyla kurtuluş yoluyla O'nun lütfundan haklı olarak dürüst değiliz" (Romalılar 3:24). Allah yalnız başına Tanrı bizi terk eder (Mesih aracılığıyla) kendi doğruluğunda paylaşır. Kutsal Kitap bize sürekli olarak iman mesajının Tanrı'nın lütfu hakkında bir mesaj olduğunu öğretir. (Elçilerin İşleri 14,3; 20,24; 20,32).
Yasaya göre mahkumiyetimiz haklı ve adil. Kendimizden meşru davranışlar elde edemeyiz çünkü Tanrı kendi yasa ve yasallıklarının esiri değildir. İçimizdeki Tanrı, iradesine göre ilahi özgürlük içinde çalışır. İradesi, lütuf ve kurtuluşla tanımlanır. Elçi Pavlus şunları yazdı: «Ben Tanrı'nın lütfunu atmıyorum; çünkü doğruluk yasadan gelirse, Mesih boş yere öldü ” (Galatyalılar 2:21). Pavlus Tanrı'nın lütfunu atmak istemediği tek alternatif olarak tanımlar. Zarafet tartılan ve ölçülen ve alınıp satılabilecek bir şey değildir. Lütuf, Tanrı'nın, insan kalbini ve zihnini takip ettiği ve her ikisini de değiştirdiği yaşayan iyiliğidir. Roma'daki kiliseye yazdığı mektupta Paul, kendi çabamızla elde etmeye çalıştığımız tek şeyin günah ödeme, yani ölümün kendisi olduğunu yazıyor. Ama özellikle de iyi bir tane var, çünkü “Tanrı'nın armağanı Rabbimiz Mesih İsa'da sonsuz yaşamdır” (Romalılar 6:24). İsa, Tanrı'nın lütfudur. Tüm insanlar için serbest bırakılan Tanrı'nın kurtuluşudur.