cuma gününden beri toplam 6 saat uyumuş bulunmaktayım. 42 saat uykusuz kalaraktan kendi içimde rekorumu kırdım. cumartesi günü kursta imgeselimi tonlarken uyumuşum hatta o birkaç saniye sürdüğünü düşündüğüm uykuda da kağıdımı ton atıyordum. sıçrayarak uyandım baktım rüyamda sırtına ton attığım imgesel değil önümdeki.
geniş bir insan olmaya başladım. her konuda muhakkak mantığına danışan ben, önemli olanın istemek olduğunu düşünüp mantığımı kullanmadan, sonunda ne olacağını düşünmeden iş yapar oldum. bu çok çok ender olsa da rahatsız olmalı mıyım bu son zamanlardaki mantığımın kılıbıklığından bilmiyorum.
öss puanlarının açıklanmasıyla az biraz da olsa rahatladım. kafamdan korkunç senaryolar yazıp kendi kendime panik atak krizleri yaşatır olmuştum. kaydırıp barajı geçemeyip evimdeki eşyaları toplayıp memleketime döndüğümü falan hayal ediyordum. hatta yıldız da kayıp gitmemiş avuçlarımdan. tek bir bölümü deneyemiyorum. bileşik sanatları ve sanat yönetimini deneyeceği her ne kadar ikisini de istemesem de. memlekete dönmekten iyidir kesinlikle.
gireyim artık şu yetenek sınavlarına diyorum. ne olacaksa olsun. sıkıldım belirsizlikten. okulsuzluktan. bu ağır sorumluluktan.
sarılıp uyumak istiyorum bir de.