Farklı Bir Hidayet Öyküsü
Posted by eminatalay on 19/07/2010
İmanı ibadetle tamamlamak gençlik yıllarıma nasip oldu. Bu eşiği geçişim, gurbetteki eğitimim sırasında kendimle yüzleşmeyle başladı gibime geliyor. Avrupa’da Pazar günleri hıristiyanların ibadet günleridir. Kilise çanlarıyla başlayan bu günde hıristiyanlar, en temiz elbiselerini giyerek ailece kiliselere koşarlar. O gün spor müsabakaları, hatta bazı yerlerde barlar, restoranlar bile kapalıdır. İşte böyle bir ortamda yedi yıl yaşadım ben.
Pazarları dinlenme günümdü. Ama yapacak bir meşgale bulamaz; kendimi, bu haftalık teneffüs süresince yalnızlaş(tırıl)mış hissederdim. Hatta biraz da galiba, hıristiyanlara imrenirdim. Onların o günü ulvî bir atmosfer içinde geçirmelerini kıskanırdım. O zaman sormaya başladım kendime: “Sen nesin?”
Dinin kişinin kimliğinde temel taşı olmasını kavramıştım çok şükür. Ama ya ben? Evet, ailem daha küçükken bazı sure ve ayetleri ezberletmişti. Hatta “yatmadan önce Allah’a dua etmem” de tembihlenmişti. İyi niyetli ebeveynlerim, şehirli uygarlık içinde büyüttükleri evlatlarını, adeta “Protestanlaştırılmış bir din telâkkisi” içinde “modern” müslüman olarak görmeyi arzuladıklarından olsa gerek, “kabahat de ibadet de gizlidir” zihniyetiyle, Allah’a, gecenin o ıssızlığında el açmamızın uygun düştüğünü belletmişlerdi bana. Din şahsî, belki de mahrem bir olguydu onlara göre…
Yazının tamamı OKUNASI ŞEYLER sayfasında
← Ayakkabılarınızı Giyerken Bile
“Beraat Gecesi”ni Ne Kadar Biliyoruz?! →
“Farklı Bir Hidayet Öyküsü” üzerinde bir yorum
yalnız kurt on 20/07/2010, 11:52 said:
bu yazıyı sesli bir şekilde işyerinde ben okudum arkadaş dinledi.çok duygulandık allah senden razı olsun.