SAKİN BİR ABD’Lİ: INDIANAPOLIS
ABD deyince akla gelen ilk yerlerden biri değil Indianapolis, ‘mutlaka gitmek gerek’ listesine de girmez belki. Hatta pek çok kişi ABD haritasındaki yerini bile bilmiyordur. (öğrenmek isteyenler için buyrunuz). Ama eğer bir gün yolunuz düşerse ya da yolunuzu siz kendiniz düşürürseniz, güzel vakit geçirmeniz için birkaç ipucu vereyim istedim.
Ben gittiğimde mevsimlerden yaz, aylardan Temmuz idi. ABD Dışişleri Bakanlığı’nın eğitimi kapsamında 3 gün geçirdim Indianapolis’te.
Sokaktan geçen tek tük arabalar, trafik lambaları ve az sayıda insan. Büyük ABD kentlerinin karmaşasından uzak, sessiz, usul bir yer Indianapolis. En sevdiğim detaylardan biri (sadece burada değil, başka pek çok ABD kentinde de var) önünde bisiklet yeri olan otobüslerdi. Şehirde bisikletle ulaşım o kadar yaygın ki, belirli bir yere kadar bisikletleriyle gelenler otobüse bisikletle binip inişte yollarına devam edebiliyor. Darısı başımıza:)
Okyanusa kıyısı yok Indianapolis’in ama çok güzel bir kanalı var. White River State Park yakınlarında. Yaklaşık 5 km uzunluğunda bir kanal. Geliş-gidiş çift şerit.
Kanal turu yaparken kanal manzaralı dairelere hayran kaldım. Ateş pahasıymış, şehrin refah seviyesi en yüksekleri buralarda yaşarmış.
En güzel detaylardan biri de etrafın yemyeşil, yolun tertemiz olması. Etrafta sahipleri tarafından gezmeye çıkarılmış köpekler ve sudaki ördekler de kanal turunun verdiği huzurun önemli bir parçası.
Bir de grafitiler var kendine hayran bırakan. Yürüyüş yaparken, özellikle köprülerin altından geçerken rastlayabilirsiniz. Ben en çok bu 3 kadının portresini sevmiştim. Ve bu yüzlerin sudaki yansımalarını. Sudaki yansımasını görüp aşık olan, narsisizm’e de adını veren Narcissus’un hikayesini getirmişti benim aklıma.
Balon köpüklerini püskürten bu küçük kız resmi de yürüyüşün en güzel yerlerinden biriydi.
Tabii o kadar uzun zaman yürüyüp soluklanmadan dönmek olmaz. Tek tük restoranlar var kanalın etrafında, sayıları çok değil. Ama hepsinin manzarası da ortamı da çok güzel. Ben Fresco on The Canal’ı tercih etmiştim. Daha doğrusu onlar beni tercih etmişlerdi. Akşam saat 9’u geçtiği için kapatıyorlardı aslında ama ‘kapattınız mı yoksa’ deyince beni kıramayıp günün son şarabını bana ikram etmişlerdi. (Mutfağı kapattıkları için plastik bardakta içmiştim şarabı. Kadeh isteyenler için olağan saatlerde kadeh de var tabii.)
Yemeklerinin tadına bakamadım ama İtalyan mutfağı sevenler için birebir. Makarnalar, sandviçler… Şarapları da İtalya ağırlıklı. Ortamının, şaraplarının ve kibar mekan sahiplerinin hatrına tavsiye ediyorum Fresco On The Canal’ı. Yemekleri de hayalkırıklığına uğratmaz bence:)
Tüm kanalı tabana kuvvet yürümek istemeyenler için gondol turu imkanı da var. Venedik misali. Gondol sefasının rotası ve ücretinin detaylarını buraya bıraktım, ilgilenen buyursun.
Indianapolis’te hafızamda kalan en iyi karelerden biri blues dinlediğim geceye ait. Sloopery Noodle In. Bu ismi bir yere yazın ve mutlaka gidin. Şehrin en eski blues barı ve müziği de atmosferi de şahane.
Camın önünde iki sandalye, biri erkek, biri kadın iki şahane gırtlak. (kadın daha başarılıydı bence itiraf edeyim)
Bir yandan usul usul içkimi yudumlayayım, bir yandan da blues dinleyeyim derseniz kesinlikle doğru adres. Tercih edenler için yemek servisi de var.
..ve ‘ Indianapolis’te nerede kalınır’ sorusunun cevabı: Ben bize ayrılan yerden çok memnun kaldığım için rahatlıkla tavsiye edebilirim: Homewood Suites. Otel değil, apart otel şeklinde. Kocaman, ferah bir apart daire. Şehir merkezine çok yakın. Ayrıca yukarıda bahsettiğim şahane blues barın da burnunun dibi.
KUALA LUMPUR: TROPİK VE KAOTİK
3G: Gazze’nin Güzel Günbatımı