Şehrin Gölgeleri – YineDergi
Published Aralık 7, 2010 Nisan 15, 2016 yasin ramazan tarafından in Yasin Ramazan, YineHikâye, YineSanat
Tam öğle vakti. Patronların lokantaya, işçilerin yemekhaneye, öğrencilerin kantine akın ettiği bir anda… Parçalı bulutlu, olabildiğince serin bir havada… Akılların ve bedenlerin dinlenmeye çekildiği bir sırada… Güneş, binaların cüsselerinden, ağaçların gövdelerinden gölgeleri alıp gitti. Tabi öğlen vakti olduğu için ilk anda kimse fark etmedi bunu. Neticede, biraz olsun nefes almak, yemeğini aceleyle bitirmek ve işe, derse dönmek kaygısındaki gözlerden kolaylıkla kaçabilecek bir ayrıntıydı.
Ne zamanki sokaklar tenhalaşıp alışveriş kaygısındaki kadınlara kaldı, birkaç kişi durumu fark eder gibi oldu. Fakat kimi bunu bir göz yanılması saydı kimiyse ışığın kendisini yanılttığını düşündü. Taksiciler yoğun trafikte gölgeleri seçemezlerdi, onlar için değişen birşey yoktu bu yüzden. Büro elemanları, galericiler, alışveriş merkezlerinin mutad müşterileri de zaten gölgelerin varlığından haberdar değildiler. Onlara göre de bir değişiklik olduğu söylenemezdi. Biraz kaygıyla da olsa herşey normal seyrinde devam ediyordu. Ta ki, şehrin orta yerinde, annesinin elinden tutmuş küçük bir kız ağlamaya başlayana kadar: “Gölgem nerde benim?!!”
“Sus” dedi annesi “herkesi başımıza toplama”. Ama üç beş kişi zaten anne-kızın etrafını sarmıştı bile. Kızın hıçkırıkları arasından heceleri seçenler, başlarına neyin geldiğini az çok sezdiler o anda: “Göl-gem-yok-be-nim!” Gayri ihtiyari kendi önlerine baktılar. Onların gölgeleri de yoktu. Binaların yanına, ağaçların etrafına, uçan kuşların hizasına göz gezdirdiler. Evet; kendileri dahil hiçbir şeyin gölgesi yoktu. Kısa süren şokun ardından, aklı evveller atladı hemen: dünyanın konumu gereği bizim şehrimizde gölgesizlik yaşanır kimi zaman. Bu, kulağa mantıklı geldi önce. Ama mırıldanmalar tekrar başlayınca bir başka sivri zekâlı şehir sakini görüşünü sundu: bizim daha önce de gölgemiz yoktu ki hiç. Gitgide büyüyen kalabalıktan kimileri buna bile inandı bir süre. Ne var ki zaman geçtikçe işin ciddiyeti de ortaya çıkıyordu. Kimisi evine koştu korkuyla, kimisi açık bir alana gidip daha dikkatli bakmaya koyuldu. Gölgeler yoktu.
Onlar böyle şaşkınlıkla hareket ederken güneş her günkü yolculuğunun sonuna yaklaştı. Daireden çıkan memurlar, dersi biten öğrenciler, satacak malı kalmayan dükkan sahipleri de binaları terk edip gölgelerini aradılar bir süre. Herşeyi başlatan minik kızı da annesi kucaklayıp götürdü. Güneş gibi şehir sakinleri de evlerine çekildiğinde her yemek masasının gündemi gölgesizlikti şüphesiz. Şaşkınlık evlere dolmuştu: Nasıl olur da çocukken ilk fark ettiklerinde çekindikleri fakat sonra öpüp arkadaş oldukları bu dost, bu kendilerinden bir parça, nedensizce çekip giderdi? Sabaha kadar konuştular, teoriler ürettiler, tartıştılar. Kimse bir çözüm bulamadı. Çocuklarsa gölgelerini birinin çaldığına yürekten inandıklarından, uyanınca hırsıza haddini bildirmek üzere rüyaya daldılar.
Sabah gazetelerini eline alanlar yada televizyonu açanlar, şehrin ileri gelenlerinin açıklamasını işittiler: Şehrimizde ışık yok, gölgemizin olmaması normal. Bu çok mantıklı açıklamaya kimi coşkuyla kimi çaresizce inandı. İnanmayan birkaç kendini bilmezi de kimse umursamayınca, onlar da inanmış gibi yaptılar. Hayat kaldığı yerden devam etti. Yıllar geçti gölgesiz, çocuklar gölgelerini çalanın ışık olduğuna inanarak büyüdüler ve ışığa düşman oldular.
Tags: düşman, dost, gölge, insan, Şaşkınlık, Şehir
Önceki Yazı Previous post: Vietnam
Sonraki Yazı Next post: Varlığın İnce Tınıları: Olmak ve Ölmek
hadiensar Aralık 7, 2010	 / Cevapla
çok etkileyiciydi üstadım. eline sağlık
Muhammed Fatih Aralık 7, 2010	 / Cevapla
“Yıllar geçti gölgesiz, çocuklar gölgelerini çalanın ışık olduğuna inanarak büyüdüler ve ışığa düşman oldular. ”
Yıllar geçiyor halâ gölgesiz nice çocuk; ışığa düşman nice çocuk…
Bilal Değirmenci Aralık 8, 2010	 / Cevapla
Pek manidar, pek ustaca bir anlatım.. Ağzına sağlık Yasincim..
ferhat taşkın Aralık 8, 2010	 / Cevapla
tezimde bunu mu kullansam ne:) çok güzel yahu, valla gittikçe her yeni yazında daha da güzel yazdığın anlaşılıyor. ve açıkçası her yeni yazında senin dünyana ait olan yeni birşeyleri keşfetmenin heyecanı oluyor yasinim. ruhuna, ışığına ve gölgene sağlık..
Emir Sultan Demireşik Aralık 8, 2010	 / Cevapla
ben sadece kıskanmakla yetineceğim..
yasinramazan(Author) Aralık 9, 2010	 / Cevapla
Sagolun dostlar. Gordugunuz sizin guzelliginizdir tabi ki.
Emir Sultan Demireşik Aralık 10, 2010	 / Cevapla
olsun, ben yine de kıskanırım:)
halim Aralık 10, 2010	 / Cevapla
Yasin senin en sevdiğim yönün kısa cümlelerle koca bir şehri kurman oldu. Gölge konusu da onları birleştiren metafor olmuş, tabii tahminim ruhu temsil ediyor, eline sağlık. Ama bu küçük kız da neyin nesi, hayırdır 😉
yasinramazan(Author) Aralık 13, 2010	 / Cevapla
O oglan da olabilirdi. Onemli olan cocuk olmasi.
sümeyye kınalı başaran Aralık 11, 2010	 / Cevapla
“Nasıl olur da çocukken ilk fark ettiklerinde çekindikleri fakat sonra öpüp arkadaş oldukları bu dost, bu kendilerinden bir parça, nedensizce çekip giderdi?”
bunu hatılıyorum.. 🙂
Tabi ki hatirlayacaksin, cunku o cocuk golgesini operken yanimdaydin.
hilal başak ceylan Aralık 12, 2010	 / Cevapla
”Yıllar geçti gölgesiz, çocuklar gölgelerini çalanın ışık olduğuna inanarak büyüdüler ve ışığa düşman oldular.”
okuduğum en etkileyici sonlardan biriydi.eline sağlık yasin abi.
Sagol hilal, Eminim yazidan daha guzel kurgulamissindir okurken. Bu senin canlandirma kabiliyetinin gucune yorumlanabilir.