Kasım | 2010 | Değişken Blog
Pankart açmak 15 aydan başlıyor..
Posted on Kasım 27, 2010 by burak
Genç Sivillere ait bir yazı..
28 Kasım Pazar günü 11.30’da Dolmabahçe Müzesi girişinde buluşarak, İTÜ’lü öğrencilere pankart açtıkları için verilen 15 ay hapis cezasını protesto ediyoruz.
Bugüne kadar, onlarca yerde yüzlerce pankart açmış biz Genç Siviller olarak, İTÜ’deki gençlerin, başbakanı protesto etmek amacıyla pankart açtıkları için 15 ay hapis cezası almasından fena halde rahatsızız.
Bir şiir okuduğu için, belediye başkanıyken Tayyip Erdoğan’ı 4 ay hapse mahkum etmiş Türk yargısı, bugün de başbakanı protesto etmek için pankart açan İTÜ’lü öğrencilere 15 ay hapis cezası verdi.
Herkes, her türlü görüşünü ifade etmek için, şiddet içermeyen eylem yapma hakkına sahiptir. Biz bu hakkımızı defalarca kullandık. Sesimizi duyurduk. Düşüncelerimizi paylaştık. Zaman zaman sözlerimizle muhataplarımızın canını acıttık. Bunu yaparken tek güvencemiz demokrasinin çıtasının yükselmiş olmasıydı. Fakat, İTÜ’lü öğrencilere verilen bu ceza hepimizin cesaretini kırmıştır.
Biraz ilerimizde toplantı yapan başbakan ve rektörler, üniversitelerin birer özgürlük adası olmasını sağlamalıdır.
Biz, üniversitelerimizde başbakanın alkışlanmasının da, protesto edilmesinin de artık normal olmasını diliyoruz.
Posted in düşünce and tagged özgürlük, öğrenci, üniversite, Başbakan, ceza, eylem, Genç Siviller, hapis, mahkum, pankart, protesto, rektör, Tayyip Erdoğan, yargı, İTÜ. Bookmark the permalink.
"Donunu da çıkar!" emri veren 'komutan'
askerleranlatiyor.blogspot.com‘da okuduğum bir çarpıcı yazı daha..
2010 yılı Kasım ayında yaşanan bir olayı anlatacağım. İstanbul’da, Cevizli’de uzun dönem askerlik yapan bir asker arkadaşımdan yakın zamanda dinlediğim bir olayı anlatmak istiyorum. Olay arkadaşımla aynı taburda olan bir askerin başına geliyor.
Olay bundan sonra yaşanıyor….Üsteğmen bunu görünce o askeri öne çıkarmış ve soyunmasını söylemiş. O soyunana kadar arkadaşımın da dahil olduğu diğer askerler şınav pozisyonunda beklemişler. Asker iç çamaşırı (kilot) kalana kadar soyunduktan sonra “giyinebilir miyim komutanım” diye sormuş. Üstteğmen ise ona “donunu da çıkar” diye emretmiş. Asker itiraz etmiş biraz, ama üstteğmen diretince çıkarmak zorunda kalmış. Bundan sonrası daha da vahim! Askerler arkadaşları utanmasın diye başlarını çevirmiş, üstteğmen ise askerlere dönüp “bakın lan” demiş. Askerler de çırılçıplak kalan askere bakmak zorunda kalmışlar.
Arkadaşım diğer yaşadıkları olaylar yanında bunun çok da abartılacak bir şey olmadığını da söyledi. Askerlik demek ki böyle bir şey!
O üstteğmene ne mi olmuş? Tabii ki hiçbir şey! Bölük komutanı olayı kapatmış.
Coşkun, askerin bize ulaşan arkadaşı
Posted in blog and tagged aasker, askerlik, üsteğmen, bölük, Cevizli, emir, komutan, tabur, TSK, şınav pozisyonu, İstanbul. Bookmark the permalink.
Askerlik vatan borcu mu?
Posted on Kasım 24, 2010 by burak
askerleranlatiyor.blogspot.com‘dan okuduğum bir yazıyı paylaşıyorum.
2008 senesinde Kayseri Jandarma Bölge Komutanlığı’nda kısa dönem askerlik yaptım. Aslında karakter icabı askerliği seven bir yapım var. Acemi askerlik eğitimi aldığımız dönemde askerliğin gerekliliklerini yerine getirmek için elimden geleni yaptım ve sağolsun komutanımızın çok değerli iltifatlarına mazhar oldum. Özellikle yemin töreninde tüm kısa dönemler adına konuşma yapmamdan sonra komutanın “Sizin oğlunuz zaten doğuştan askermiş bizim ek bir şey yapmamıza gerek kalmadı” demesi babamı çok duygulandırmıştı.
Fakat usta askerlik döneminde gördüklerim işin içyüzünün hiç de dışardan göründüğü gibi olmadığını anlamamı sağladı. Acemi döneminden sonra 4 ay boyunca askeri gazinonun resepsiyonunda görev aldım. Dürüst olmak gerekirse bir üst kademede bağlı olduğumuz başçavuş komutanımız bizlere bir baba kadar şefkatli ve iyi davrandı. İşini hiç ihmal etmedi ama bizleri de hiç ezdirmedi. Lakin görevim icabı şahit olduklarım gerçekten çok acıydı. bir kaçını kısaca anlatmak isterim.
Görev yaptığımız tesiste tüm astsubay ve düşük rütbeli muvazzaflar için yemek salonu vardı. Fakat üst rütbeliler burada yemeyi istemedikleri için kendilerine ayrıca bir “Subay Salonu” tahsis edilmişti. Bunun yanında ayrıca alay komutanının bir salonu vardı, bunlardan ayrı olarak bölge komutanının da ayrı bir salonu vardı. Dikkatinizi çekerim: Bu salonlar görev yaptıkları ofisler değil sadece yemek yemek için ve misafirlerini karşılamak için kullandıkları VIP salonlarıydı.
Son derece lüks ve çok da geniştiler. İçlerinde birden fazla deri koltuk takımı, son derece pahalı içkiler ve Güney Amerika’dan getirtilmiş purolar vardı.Tesislerde bulunan tenis kortlarını, hobi bahçelerini, özel berberleri, ütücüleri, lüks konaklama odalarını, granit resepsiyonları bir kenara bırakalım, hadi bunlara normaldir diyelim… Fakat üç dört tane VIP salonuna ne gerek vardı anlayamamıştım. Bir tane prestijli VIP salon yaparsın, alay komutanı da, bölge komutanı da aynı salonda misafirlerini karşılar. Yazık, gariban askerler de yemek vaktinde hangi salona hizmet vereceklerini şaşırıyorlardı. Daha buna benzer yüzlerce israf anlatılabilir.
Bir gece saat 23:00 civarıydı. Ben o saatlerde gece görevlisiydim. Diğer kısa dönem arkadaş da servis şefiydi. Sabahın köründen beri çalışmış ve o gece vaktinde işini ancak bitirmiş, bir an önce koğuşa gidip dinlenmek istiyordu. Çünkü ertesi sabah tekrar erkenden görevine devam edecekti. Tam çıkacakken paşanın oğlu alaya giriş yaptı ve gazinoya geliyor diye haber geldi. Hemen VIP salon hazırlandı.
Arkadaş daha uzun vakitler gazinoda kalacağını anlamıştı ve morali bozuldu. Paşanın oğlu geldiğindeki manzarayı görseniz askerlikten soğurdunuz. Saçlar jöleli, ağzında sakız. Yanında birkaç erkek arkadaşı ve birsürü kız vardı. Parti yapmaya geldikleri ellerindeki biralardan belliydi. İlk sözleri şu oldu: “Asker, şu biraları dolaba koy, soğuyunca getirirsin. Bir de kantini aç, bize biraz cips-çerez getir.” Read the rest of this entry →
Posted in blog and tagged acemi askerlik, asker, askerler anlatıyor, askerlik, askerlik anıları, general, hiyerarşi, komutan, paşa, rütbe, TSK, vatan, vatan borcu, VIP. Bookmark the permalink.
Savaşma Konuş! diyen beş yüz bin radikalden biri de benim
Türkiye 30 yıldır Türk’ü ve Kürt’ü ile suskun. Artık Türk-Kürt birlikte ‘Savaşma konuş’ diye haykırma zamanı.
Kürt sorununda tarihi bir dönemeçteyiz.
PKK Taksim saldırısını üstlenmedi, belki de üstlenemedi…
Dahası ‘eylemsizlik’ kararını Haziran 2011’e kadar uzattığını açıkladı.
Herkesin kafasında aynı soru:
“Saldırıyı yapan PKK değilse kim?”
Emniyet PKK’dan kopan gruplardan şüpheleniyor.
Türkiye, devletin içine çöreklenmiş çetelerden, yaygın tabiriyle ‘derin devlet’ gerçeğinden sonra şimdi de ‘derin PKK’ gerçeğiyle yüzleşiyor.
***Böylesi ortamlarda savaşmak, savaşın diliyle konuşmak kolay.
Zor olan “Savaşma konuş” diyebilmek, silahların gölgesinde ‘barışın dili’ni egemen kılmak.
Türkiye yaklaşık 30 yıldır süren kanlı savaşı, terör ve şiddeti ya susarak ya da karşılıklı suçlamalar yaparak izliyor.
Oysa artık ne susmak işe yarıyor ne de suçlamak.
Dış güçler, iç güçler, çeteler, örgütler, savaştan beslenenler…
Şimdiye kadar ya onlar konuştu ya da onlar konuşuldu.
Peki ya bu ülkenin barışa susamış makul insanları, acılı anneler, bağrı yanık babalar, işini, aşını, geleceğini kaybeden gençler onlar ne zaman konuşacak?
Türkiye, 30 yıldır Türk’ü ve Kürt’ü ile suskun.
Oysa artık Türk-Kürt birlikte “Şavaşma konuş” diye haykırma zamanı.
Türkiye yıllar sonra ilk kez açıkça sorunlarını konuşmaya başladı.
Biraz olsun konuşulabildiği için saldırıyı yapan her kimse üstlenmekten bile korkuyor. Şimdi bu kirli savaşa cesaretle konuşarak karşı konulabileceğini gösterme anı…
Dün de yazdım. İspanya yaptı bunu.
Milyonlarca İspanyol sokaklara dökülüp hem şiddet hem de şiddet üreten politikaları lanetledi. Terör hâlâ tam olarak bitmedi ama o gün terör İspanya’da en büyük darbeyi yedi.
Ama teröre asıl darbeyi vuran adım hep aynı. İspanya’da ETA’ya, İrlanda’da IRA’ya silahları susturtan o ülkenin cesur
Oysa artık susma değil, konuşma zamanı.
Sorunlarımızı konuşarak çözebileceğimizi, tamamını çözemesek de çözüm yolunda ilerleyebileceğimizi gösterme zamanı.
“Ne konuşulacak, kim konuşacak, nasıl konuşulacak?” Buna sizler karar vereceksiniz.
Biz bugünden itibaren bir ay boyunca neden konuşulması gerektiğini anlatacağız.
Gündemin kısır ve yüzeysel döngüsüne takılmadan “Savaşma konuş” diyen 500 bin radikal arayacağız.
İspanya 1 milyon kişiyle silahları susturdu, Türkiye “Savaşma konuş” diyen 500 bin imzayla silahları üç beş aylığına değil bir daha konuşmamak üzere neden susturmasın?
Konfüçyüs’ü hatırlayın… Karanlığa küfretmek yerine bir mum da siz yakın.
Posted in düşünce and tagged acılı anneler, aşını, çeteler, örgütler, ülke, barış, bağrı yanık babalar, Dış güçler, geleceğini kaybeden gençler, iç güçler, insan, işini, Kürt, kürt sorunu, pkk, radikal, savaş, Savaşma Konuş, savaştan beslenenler, silah, Türk, Türkiye, terör, terör örgütü. Bookmark the permalink.
BDP, ittifak için CHP'ye iki şart koştu
Selahattin Demirtaş: “Mesele dar bir çervede, son derece sığ bir yaklaşımla ele alınmamalı diye düşünüyoruz. Klasik bir seçim ittifakı şeklinde tartışılmamalı, biz bu şekilde tartışmadık. Bizim yaklaşımımız yüzeysel, gayrıciddi değil. Türkiye yeni bir anayasaya doğru gidiyor, bu kaçınılmaz artık ve kendi içinde bir dizayn süreci yaşıyor. Böylesi bir dönemde Türkiye’nin güçlü demokratik bir bloğa ihtiyacı var. Daha fazla özgürlük talep eden, demokratik olarak önünü açabilecek özgürlüklere daha geniş bir perspektifte bakabilecek; açlık, yoksulluk ve işsizlik sorununu çalışanların lehine çözebilecek sol, demokratik güçlü bir bloğa ihtiyaç var. CHP, kendini sosyal demokrat olarak tanımlıyor ama Türkiye’nin bütün önemli meselelerine bakışında ciddi eksiklik, yanlışlık var. Ana muhalefet partisi sosyal demokrat kimliğe bürünebilir; Kürt sorunu, inanç sorunu, ifade özgürlüğü sorunu, Alevilerin sorunları, emekçilerin sorunlarıyla ilgili demokratik bir bakış açısına kavuşursa bu demokratik bir bloğu da getirebilir. Seçim ittifakı da bunun bir parçası olabilir.
CHP, ÖDEP, EMEP, SDP, HAKPAR, HAS Parti gibi partiler, sendikalar, emek örgütleri sivil özgürlükçü anayasayı yapabilecek bir blok oluşturarsa, bu blog İtalya’daki gibi ‘Zeytin dalı’ gibi bir çalışma yürütebilse… Biz, ilkesiz bir seçim ittifakını tartışalım demedik. Son derece yüzeysel, süreci anlamayan, ilkesiz değerlendirmeler üzücü. Read the rest of this entry →
Posted in 2011 genel seçimleri, siyaset and tagged 2011 genel seçimleri, Alevi, ana muhalefet, ÖDEP, başörtüsü sorunu, BDP, CHP, Diyarbakır, EMEP, genel seçim, HAKPAR, HAS Parti, işsizlik, Kürt, kürt sorunu, SDP, seçim, seçim ittifakı, Selahattin Demirtaş, Türkiye, yoksulluk. Bookmark the permalink.