Alışılmış bir yağmurlu Ankara günü – Hasan Dilsiz'in Kişisel Şeysi
Anasayfa / Yazı-Yorum / Alışılmış bir yağmurlu Ankara günü
Alışılmış bir yağmurlu Ankara günü
30 Mayıs 2016	Yazı-Yorum, Yazılarım
Öğle yemeğini yiyoruz ve ofise dönüyoruz. Bir – bir buçuk saat bile olmadan elektrik kesiliyor. Mesainin bitmesine iki buçuk saat kala. BEDAŞ, elektriğin bir saate bağlanacağını söylüyor ama iki saat oluyor elektrikten ses yok. Bir ara geliyor sonra geri gidiyor. Bizim işler çöp olup bilgisayarın enerjisiyle birlikte gidiyor.Sonuçta elektrik gelmedi ve mesai bitti. Reklam dinlemek için otobüse biniyorum. Çünkü artık Ankara’da toplu taşıma araçlarda (EGO) sesli görüntülü reklam yapan cihazlar var. İnsanlar akşama kadar çalışıp yoruluyor bir de günün her saatinde yayın yapan bangır bangır saçma sapan reklamlara maruz bırakılıyor. Ve üzerine 2,35 TL para ödüyor. Aracın klimasının çalışmaması da cabası.
Bu reklam olayına çok takıyorum. Çünkü reklam olan yerde ya ücretsiz hizmet olur ya da küçük ücretler alınır. Eğer sen taşıma için hem normal ücret alıyor hem de aracın her yerini reklamla dolduruyorsan o işte bir şey ararım ben.
Bu arada yağmur başlıyor. Ben inerek kendimi pizzacıya atıyorum sipariş verip beklemeye başlıyorum. O sırada paket elemanlarının bir telaşı var. Dünya markası pizzacının şubesindeki motosikletlerde benzin yok. Yarısı bozuk. Benzin aktararak buz gibi olmuş pizzayı servise çıkıyor eleman.
Yağmur iyice hızlandığında yollarda su birikmeye başlıyor. Bırakın karşıdan karşıya geçmeyi kaldırımda bile yürüyemiyorsunuz. Çünkü büyük oylarla gelen belediye o kaldırımı bir sebepten bozmuş ve yenisini yapmamış. Yollarda su giderleri çalışmıyor. On dakikalık yolda defalarca suya batıp çıkıyorsunuz. Araçların ıslatmalarına maruz kalıyorsunuz.
Bir şekilde ana yoldan kendimi kurtarıp sokağa giriyorum. Bacakları dizlerinden kesik olan bir engelli abiyi görüyorum her günkü gibi. Yalnız bu sefer yolun bu tarafından gidiyor. Bilin bakalım niye…
Çünkü yolun diğer tarafında su birikmiş. Bu abimiz de plastik bir leğen üzerinde sürünerek ilerlemeye çalıştığı için ıslanmak istemiyor. Kim bilir oraya gelene kadar ne kadar ıslandı. Biz sağlam durumumuzla yürüyemezken o adam ne yapar?
Bu adamın tek suçu sigortası olmaması mı? Bu adam vatandaş değil mi? Neden kendine “devlet” diyen sözde “hükumet” bu insanlara sahip çıkmıyor? Yalnızca il teşkilatlarında g*tünüzde dolananlar mı değerli sizin için? Bir tekerlekli sandalye, bir elektronik cihaz-araç adı her neyse… Alıp hediye etmek çok mu zor?
Küfür ede ede ilerlerken burnuma pis bir koku geliyor. Koku, hafızamdan eski anıları yüzeye çıkartıyor. Çünkü bu yoldaki logar her yağmur yağdığında taşar ve dışarıya lağım suyu taşar. Bakın alışmışız artık.
Binaya yaklaşıyorum, sivri zekalının birinin binanın kapısını öküz gibi açık bırakmak için kapıya taş sıkıştırdığını görüyorum. Sırf kapıda iki dakika beklememek için onlarca kişinin mal güvenliği çöpe…
Eve geliyorum bilgisayarda sözde 3 mbps internet. Yine sözde hükumetin zamanında peşkeş çektiği kurumdan aldığımız internet hizmeti bir siteye 30 saniyede girebilecek seviyede. Batı, yıllar öncesinde geçti 100 mbps hıza. Gigabayt portlardan yayın alıyor. Biz hâlâ ADSL’ye talim. Ödediğimiz ücretler de hiç azımsanır cinsten değil. G*tüne güvenemediği için, yoğun trafiği kaldırabilecek hattı sistemi olmadığı için bu kurum insanlara 50, 75 GB gibi kotalar koyarak internetin anasını belliyor her ay. Ben ayın 20 günü bu hızla kullanıyorum ve ödediğim ücret 70 lira.
Kısacası, ülkede işini yapan yok denecek kadar az. Herkes bugünü geçiştirmenin derdinde. Hükumetten belediyelere, esnaflardan halka değin bir işgüzarlıktır gidiyor.
Ama olsun… Batı bizi kıskanıyor. Bizim beş şeritli yollarımız, kat kat hastanelerimiz, bedava okul kitaplarımız var.
ankara elektrik yağmur	2016-05-30
Etiketlerankara elektrik yağmur
Önceki Tek Elle Kullanılabilen Akıllı Şişe Açacağı
Sonraki İnkılap Kitabevi ile imtihanım