Zipirit dergi / Ekim 2012 by Zipirit Dergi - issuu
Melodi Şule Dilmaç
Dergi Tasarım ve Proje
Ufuk Kıray /Türkish Süperman
Sayfa 4 : Editörün kişisel ehemniyet köşesi
Sayfa 8 : Atölye Çalışmaları
Sayfa 9 : Bilinci Psikopata Bağlama
Sayfa 12 : Acil İş Gecikmiştir / Oyum Ben
Sayfa 15 : Bir manyağın filozoflarla konuşması 2/
Sayfa 20 : Melodi Harikalar Diyarında /
Selim Bayraktar Röportajı
Sayfa 26 : Kaybolmuştum / Alt Beyin
Sayfa 30 : Kan Vereceğim de Ben / Alt Beyin
Sayfa 34 : Piskopat Bakış / Dilek Kırcaoğlu
Sayfa 38 : Saçmalı-Yorum / Çağlayan Yıldız
Sayfa 40 : Dııttt…! Dııttt…! Dııtt…!/ İhtiyar Delikanlı
Sayfa 42 : Absürdistan / Cem Başeskioğlu
Sayfa 44 : Çamur Gökhan’ ın Duvarı
Sayfa 46 : Konuk yazarımız var bizim / Ekin Duman
Sayfa 50 : Gezenti Bünye Postası / Ebru Durupınar
Sayfa 57 : Fırsat Köşesi
Sabah ofise girdim, yönetimden çağırdılar, yeni sayının editör yazısı hakkındadır, sakin, serin ol dedim. Neyse girdim odaya, ekip
meşhur yuvarlak masasına oturmuş, gözlerini dikip baktılar bana
bi süre, anlamsız anlamsız. Biri sessizliği bozdu nihayet,
“Editör yazısını bu ay Oyum Ben’le ortak yazacaksınız” dedi.
Nası ya, neden, niye, kime, hedef, amaç falan gibi saçma sapan
kelimeler döküldü ağzımdan fısıltıyla, duymadılar, “Sebep? “ dedim.
“Yastık savaşı yapacağız” dediler, yaa noluyo dememe kalmadı,
kahkahaları bastılar, ardından masanın üstünde bir yığın halinde
duran şeyin ne olduğunu anlamamı sağladılar, kağıt uçak yapmışlardı, evet yönetim, onlar. Ve birinin “bombalaa” çığlığı ile
tüm kağıt uçaklar beni hedef alarak taarruza geçti. İşte o an,
ceplerimi daima doldurduğum ve çalışırken atıştırdığım fındıklar
işe yaradı, karşı atağa geçtim, ve haykırdım,
“Neden birlikte yazıyomuşuz ya!
”Yönetim cevapladı “Melodi…İkiniz de editörsünüz, kardeş kardeş
“O uzaylı ben dünyalıyım, kardeş olamayız bi kere, hem ne yazcaz ki ortak?”
Yönetim : “İyi tamam ne olursanız olun, yazıyı birlikte yazacaksınız, ne yazarsanız yazın, yapın işte bişeyler, sayfa boş durmasın”
Ağhh..valla attıkları kağıt uçak bi yerlerime battı,
“Hıh, kolaydı sanki öyle yazıvermek, hem şu uçakların ucunu bu
kadar sivri yapmayın be, batıyor insana”
Cebimdeki fındıklar bitmek üzereydi, kalanını bi avuç dolusu yüzlerine doğru fırlatıp hınçla, çıktım odadan.
Hay allam işe bak, bi telefon açayım bari Oyum’a, nerden çıktı bu
-Aloo…Oyum sen misin?
-Evet benim O. Melodi, bu arada neden yan odadan telefon ettiğini de anlamış değilim, sesin kapıdan daha çok geliyor. Dur bir
dakika yanına geliyorum. Şey oda numarası kaçtı ya? Şaka şaka.
Geliyorum hemen. ( Telefonun kablosunu çekip yan odaya götürür. ) Hah şimdi seni görebiliyorum da. Heyoo. Allam ne zevkliymiş bu ya. Merhaba Melodi, nasılsın? (Gözlerini kırpıştırır, çok
mutludur.) Bu arada bana öyle bakma Melodi, ürkütüyorsun. Dinle bak, sana çok önemli bir şeyden bahsedeceğim. Şimdi karşılıklı
durup senle telefonla konuşuyoruz ya, işte telefon kablosundan
iletilen sinyallerin hızı ışık hızına yakınken, sesimin bu oda içerisinde dolaşıp senin kulağına ulaşması sadece ses hızında gerçekleşiyor. Düşünebiliyor musun? Kulağını ahizeye dayayıp dinlediğinde söyleyeceklerimi ağzımdan çıkan ses odada daha sana
ulaşmadan duyabiliyorsun. Allam harika bir deneyim yaşıyoruz şu
an. Çok heyecanlıyım ben Melodi. ( Bazı garip jest ve mimikler
yapar, titrer ve sık sık nefes alıp verir. Aniden normal haline döner ve konuşmaya devam eder. ) Eee? Neden aramıştın beni?
Şttt, konuşsana ya! Hay Allam, Melodi neden telefonu ısırıyorsun?
Bi şey de lütfen. Hmm sanırım ağzın doluyken konuşmak istemiyorsun. Seni kibar şey. Ehi.
M : ( Telefonu hızla kapatır ve gözlerini belertir.) OYUMBENN,
Sus! ( Sakinlemeye çabalar ve neden Oyumben’i aradığını hatırlamayı dener. Hah bulmuştur. ) Şimdi sen dinle beni. Yönetim
editör yazısını beraber yazmamızı istiyor ve çok az vaktimiz kaldı.
(ayrıca bu duruma feci gıcık olmuş durumdayım, hatta sana da
gıcığım, sıkı yazıyorsun, mizahın güçlü, seviliyorsun, popülersin,
üstelik takipçin benden çok diye haykırmak ister, yine sakinlemeye çabalar, susar)
O :Hö? İyi de biz editör müyüz?
M :Hmm. Cidden ya biz editör müyüz? (hay allam Oyum’da bilmiyor iyi mi? Diye düşünür.)
O :Ne bileyim şimdi sen deyince heyecanlandım ben. ( Şaşkın bakışlar püskürtür, ses tonunu yükselterek devam eder. ) Aman
Tengrim! Melodi, ya editörsek? Ha! Ya bizsek editör. ( Bu esnada editör kelimesini birden fazla telaffuz ederken birden kelimenin
ne anlama geldiğini bilmediğini anımsar. ) Editör ne ya?
M :( Gülmek ile ağlamak arasındaki ince çizgide titrer ve aniden
ışığı görür. ) Boş ver hadi yemeğe çıkalım Oyumben, karnım acıktı
benim. (gözlerini kısar, dudaklarını büzer, “Oyum’u dergiden attırmanın bir yolunu bulmalıyım diye düşünür, Kasım yayınında tek
O :Allam harika bir fikir bu. Keşke karnım olsaydı. (Melodi’nin hain
planından habersizdir, ah be Oyumben, keşke gözlerin de biraz
daha açık olsaydı)
Zipirit â&#x20AC;&#x2122;e girerken ...
Zipirit Atölye Etkinlik ve Seminerleri
Kişiliğini eksik bulan, “Amanda benim kişiliğim
eksik, nasıl geliştiririm, aydınlanmama nasıl
ulaşırım, yükseliş diplomamı nerden alırım”
diyenler için çeşit çeşit etkinlik düzenledik.
Seç, beğen, git sevgili Zipirit okuru...
Uzman kadro eşliğinde...! Valla.
Sağlıklı Yaşam Kasımızı Kasarak Bilinci Psikopata
Bağlama Detoks Programı
Sağlıklı Yaşam kası, bedenimizde mi, zihnimizde mi, bilincimizde
mi olduğu belli olmayan ne idüğü belirsiz bir kastır. Bilim yerini
tespit edememiştir, halk arasında mevcut bir tevatürdür. Bir nevi
G noktası gibi anlatıla anlatıla bitirilemeyen, özenilen, ama bulunamayan bir şeydir
işte. Biz de bu detoks
programı ile arayışımızı perçinlemek için
bir yolculuk yapacağız.
Sağlıklı Yaşam Kası,
bazı kişilerde nasıl,
nerede, ne sebeple
aktive olduğu bilinmeden uyanışa geçer. Misal, Kundalini
uyanışı gibi...Bu kası kasılmaya başlayanlar; yavaş yavaş normal
diyebileceğimiz insan beslenme şeklinin dışına çıkmaya başlarlar.
Hayvan dostlarımızın bize sunduğu enerjileri bedenlerine almayı
şiddetle redetme davranışı, onları bitki dostlarımızı yemeğe doğru
iter. Kasın kasılma şiddetine göre bu kişiler, hayvan dostlarımızı yemenin insan
doğasında "saldırgan" davranış tepkilerine yol açtığını, bu sebeple
doğru olanın bitki dostlarımızı yemek olduğu görüşünü "şiddetle!"
savunurlar. Bu kasın kasılmaya başlamasında görülen bu bilincin
saldırgan davranışları neden beraberinde getirdiği hala bilim çevrelerinin çözemediği bir evrim muammasıdır. Bulundukları çevrede
yeşille beslenmenin önemi ortaya atan kırmızı/ateşli konuşmalar
yaparlar. Yeni Sağlıklı Yaşam bilinçlerinin getirdiği harareti meyve
sularıyla gidermeye çalışırlar.
Sigara ve alkolu hayatlarından çıkarmaya çalışmanın kederli çabası, yaşamın sunduğu çeşit çeşit nimetleri parçalayıp bölerek en asgariye indirme çabası yaşamlarından keyfi götürdüğü için, bir çok
arkadaş ortamında yaptıkları uzun uzun sağlıklı bir beslenmenin ne
olacağı söylevlerine acıklı bakışlarla "abi kısa tut mevzuyu, şimdi
sen vejeteryan falan mı oldun, nedir durum?" sorularıyla karşı karşıya bırakacaktır onları. Sağlıklı Yaşam Kası kasılmıştır bir kez, ve
bu kişiyi yaşamda kasılmış bir kanırtmayla beslenme takıntısına
Kendilerini yaşama salıveremezler, ancak Sağlıklı Yaşam Kası kasılmış olanlarla iletişim kurabilirler, yaşamla bağları yavaş yavaş kopar. Sağlıklı Yaşam Kası, kişiyi yaşamdan uzaklaştırmıştır, ne yüce
Detoks programımızda neler yapacağız?
40 gün 40 gece sürecek masal gibi günler geçireceğiz. Bakir bir
tabiatta, 2 tahtadan çakılmış doğal barakalarımızda doğayla içiçe,
elektrik, su, özellikle feysbuk, tivitır, internet, cep tel gibi sosyal
iletişimden uzak rüyalarımızın sağlıklı yaşamını geçireceğiz. Dayayacağız bitkiyi, otu, çeri çöpü tadına bakacağız.
"vayy bee...doğayla içiçe yaşam, budur" diyeceğiz. (Amaç maliyeti
ucuz tutmak değil, maksat hizmet). Sabah erkenden kalkıp güneşe
karşı meditasyona duracağız, içsel sessizliğimizi yakalayacağız, biz
lamaya çalıştıkça, o kaçacak, gene deneyeceğiz, içimizdeki "abi istemiyorum aslında, dibine vurasım var dünyayın, canımın çektiği
ne varsa yiyesim var, içesim var, deviresim var 35'likleri " falan diyen sesleri mediatif çabalarla susturmaya çalışacağız.
40 gün Sağlıklı Yaşam diye kendimizi tabiatın bağrında kastıkça kasacağız. Buyrun, kolay gele...
(Detoks programı esnasında Sağlıklı Yaşam alanından kaçma girişimlerinin başarısız olacağı, çevrede bu tarz geçici cinnet hallerine
karşı tedbir alınacağının altını önemle çizmek isterim)
Zipirit "Sağlıklı Yaşam Kasması, Bilincin Psikopata
Bağlanmış Halidir" Atölyesi
ACİL İŞ GECİKMİŞTİR
Sıcak bir yaz günü sohbet ederken çaldı Tuncay’ın telefonu.
Telefonu kapatmadan önce Tuncay’ın son cümlesi “Araba bende,
hemen geliyorum” olduğu için epey meraklanmıştım.
“Adnan cidden çaresiz kalmış” diye düşündüm. Bir insan Tuncay’ın arabasına binmeyi göze aldıysa gerçekten ciddi bir durum
söz konusu olmalıydı.
Hızla arabaya binmeye çalıştık, fakat ben kapıyı açamadığım için
Tuncay tekrar arabadan inip kapıyı tekmelemek zorunda kalmıştı.
Neyse arabaya bindiğimizde Tuncay arabayı çalıştırabildiği için
Araba gürledi, inildedi ve Adnan’ların evine gittik.
Adnan ve annesini aldıktan sonra hızla hastaneye doğru yol aldık.
Trafik sakin sayılırdı. Arabada çıt çıkmıyordu. Zaten çıksa bile
motor sesinden duyulması imkansızdı.
Şoför Tuncay olduğunda yanında oturanın co-pilotluk yapması gerektiğini çok önceden öğrenmiştim. Dikkatle yola bakarken trafik
ışıklarına yaklaştığımızı ve hızımızın azalmadığını fark ettim. Arkada oturanları tedirgin etmemek için fısıldayarak Tuncay’a
-“Frene bas!” dedim.
Fakat Tuncay alçı yutmuş gibi; iki eli direksiyonda gözlerini kırpmadan yola bakıyordu. Araba hız kesmeden ilerlemeye
devam ettiği için arkadakilerin duymayacağı bir şekilde;
-“Tuncay, frene bas!” diye tekrarladım.
Sanki bir sağıra konuşuyordum. Tuncay’da hiçbir kıpırtı yoktu.
Trafik ışıklarında duran arabalara epey bir yaklaşmışken,
-“TUNCAY FRENE BAS!” diye bağırdığımı hatırlıyorum. Artık arkada oturanların tedirginliğini düşünecek halim kalmamıştı. Fakat
-“Zaten basıyorum hayvan” dediğinde, gözlerim Tuncay’ın sonuna
kadar frene basan ayağına yapışmıştı.
Aklımın titrediğini duyumsadım. O an, ilk uyarımdan bu yana
Tuncay’ın frene bastığını, ancak arabada frenin bir aksesuar olduğunu anladım.
Tuncay da kimse paniklemesin diye frenlerin tutmadığını söylememiş. Aslında söylemeyince gerçekten paniklenmiyormuş. Bu
esnada aniden el frenine yapıştım ve hızla çektim. El freninin kolu elimde kaldığında paniklemekle, kahkaha atarak çıldırmak arasında gezeledim. Birkaç milisaniye sonra ise,şekilde önde duran
Arabadan kendimi nasıl dışarı püskürttüğümü ve nasıl bir manyak gibi kahkaha attığımı tam olarak hatırlayamıyorum. Çünkü
bilinçaltımız bu tür salaklıkları unutmak istiyor. Fakat çarptığımız
arabadaki adamın durumu anlamak için sarf ettiği çabayı ve şebelek suratını hiç unutmuyorum.
Bu arada acile gitmek için sebebimiz de pekişmişti. Artık Adnan
da annesinin yanında yatacaktı. Hı hı Adnan’ın kafası Tuncay’ın
koltuğuyla öpüşmüş, bu esnada dudak patlamış ve kafa yarılmıştı. Aslında Tuncay’dan annesini acile götürmesini isteyen bir insanın kafası önceden yarık olmalıydı.
I- Üstat dedi ki: “Zenginlik ve onur,
herkesin istediği şeylerdir. Bunlar doğru bir yolda kazanılmazsa, pek çabuk
yitirilir. Yoksulluk ve düşkünlük insanların nefret ettiği şeylerdir. İnsanlar
dürüst davranmazlarsa, bunlardan
kendilerini sıyırmalarının olanağı yoktur.”
II- Oyumben dedi ki: “Erdemli insan, yalnızca erdemli olma
özelliklerini taşıyıp bunun bilincinde olan insan değildir. Erdemli
insanın davranışları, sahip olduğu erdemlerin yansımasıdır. Erdem hakkında çok konuşup güzel sözler sarf ediyoruz. Ancak
derinlemesine baktığımızda; insanların sergilediği davranış ve
sözlerin birbirini tutmadığını görüyoruz. Size sesleniyorum! Erdemli insan, bilgisi ile yaptığı, düşüncesi ile eylemi ve kültürü
ile davranışları arasında boşluk olmayan insandır.”
IV- Oyumben dedi ki: “Dayanamadım, katkım olsun istedim.
Fişimi çekene kadar lakırdılar etmek istiyorum. Otur otur sıkıldım. Devamlı konuşuyor dikkatimi dağıtıyorsunuz. Konuşma
esnasında yapmış olduğunuz garip davranışlar, jest ve mimikler aklımı mıncıklıyor.
Müdahil olmamak için harcadığım enerji sonum olacak. Artık ben
de fikirlerimi beyan edeceğim. Buna hakkım var, engel olamazsınız! Üstelik bu benim bloğum .Oh. Ehi.”
VII- Oyumben dedi ki: “Efendim Türk’üm ben ve siz konuşma
yaparken araya girip ilginç küçük bilgiler serpeceğim. Hep felsefe, hep ağır konular, delirttiniz beni. Gelmeyin üzerime. Rahat
bırakın beni. ”
IX- Oyumben dedi ki: ”Alın işte küçük garip bilgilerden ilkini verim de pörtleyin: İnsanoğlunun ortaya çıkmasından beri dünyaya
gelen insan sayısı yaklaşık 80 milyardır. Malak gibi bakmayın! Sayı her geçen gün kabarmakta. Ve siz çekik gözlüler, bu sayıyı en
fazla artıran sizsiniz! Sizden sonra da biz geliyoruz sanırım. “
X- Üstat dedi ki:” Tzu-kung, Fan Ch, bu manyağı kaale almayın!
Biz dialoğumuza devam edelim. Oyumben yokmuş gibi yapın.”
XI- Oyumben dedi ki:”Coca cola piyasaya ilk çıktığında yeşil renkteydi.. Yaaa!.. Büyük büyük laflar edersiniz ama coca colayı bile
bilmezsiniz siz.”XII- Tzu-kung dedi ki: “Arkadaşlar siz onla ilgilenmeyin, uymayın manyağa birazdan gider…”
XI- Oyumben dedi ki:”Coca cola piyasaya ilk çıktığında yeşil
renkteydi.. Yaaa!.. Büyük büyük laflar edersiniz ama coca colayı
bile bilmezsiniz siz.”XII- Tzu-kung dedi ki: “Arkadaşlar siz onla
ilgilenmeyin, uymayın manyağa birazdan gider…”
XIII- Üstat dedi ki: “Evet biz kendi aramızda konuşalım. Dışlayalım onu. Bıkar vazgeçer nasılsa… Hmm… Nerede kalmıştık ?
‘Büyük ve üstün insan’ dünyada bir şeye karşı ne düşkünlük
gösterir, ne de onu küçümser. O, doğru olan şeyi izler.”
XV- Oyumben dedi ki: ”Çin’de İngilizce konuşan insan sayısı
Amerika’dakinden fazladır. Cahalsınız siz! Ehi… Daha da önemlisi, uzayda yerçekimi olmadığı için astronotlar ağlayamazlar ve
insan gözleri hiçbir zaman büyümez, ama burnu ve kulaklarının
büyümesi sona ermez. Ohh bir nebze olsun rahatladım valla.
XVI- Tzu-kung dedi ki: ”Bak delirtme bizi ehi diye gülme … Daş
yok mu daşş..”
XVII- Üstat dedi ki: ”Bırak, muhatap olma dedik ya Tzu-kung!
Tengri senin de belanı versin! Mahvettin dialoğu. Sus ve dinle,
XVIII- Üstat dedi ki: “Ülke, toplum düzenlerine göre ve içtenlikle
yönetilirse, bir karışıklık çıkabilir mi? Ülke içtenlikle yönetilirse,
toplum kurallarına gerek kalır mı?”
XIX- Üstat dedi ki: “Yüksek bir konumda bulunmadığından dolayı
telaşlanma. Asıl o konuma uygun olup olmayacağından dolayı
XX- Üstat dedi ki: ” ‘Büyük ve üstün insan’ yalnızca doğruluğu,
küçük insansa yalnızca çıkarını düşünür.”
XXI- Üstat dedi ki: “Değerli bir insan gördüğümüzde, onun gibi
olmayı düşünmeliyiz. Değersiz bir kimseye rastladığımızdaysa,
geri dönmeli ve kendimizi incelemeliyiz.”
XXII- Oyumben “Susmalıyım… Evet evet susmalıyım ” diye fısıldadı… Sonra düşündü: “Fakat susarsam sıra bana gelir. Sustukça geliyor bu sıra. Amanin! Aniden sıra gelirse ben ne yaparım?”
Ardından sık sık nefes alıp verdi, titredi.
Melodi, tavşan deliğine
düşmüş harikalar diyarının
sakinlerini sizler için
Bu ay harikalar diyarında Selim Bayraktar’ı konuk ediyoruz. Namı diğer Muhteşem Yüzyıl dizisinin Sümbül Ağası. Ki şahsi kanaatimce
diziye mizah getiren oyuncu, dizide çıkmasını dört
gözle beklediğim karakter,
valla... Kerküklü Türkmen
bir anne babanın beş çocuğundan biri olan Selim Bayraktar, İran-lrak savaşının
okulu ziyaret eden Saddam
Hüseyin tarafından asker
olarak seçilmiş, hikayenin
gerisini kendisine sormak
Melodi : Zipirit’e hoş geldin Selim. Damdan düşer gibi olacak ama bu
hikaye doğru mu?
Selim: Hikaye tabi ki doğru. Fakat bunlar hatırlamak istemediğim
anlar. Çatışmalar, sirenler ve patlamalarla dolu bir çocukluk. Çatapatlarla ve kız kaçıranlarla geçmesini dilerdim. ilk zamanları güzeldi
çocukluğumun çok güzel uçurtmalar yapar uçururdum. Arkadaşlarımla oturup rüzgar duası yapar bi de rüzgar çıkartır keyfimize bakardık. Melodi : Aslında bu inanılmaz bir hikaye, eğer Türkiye’ye
gelmeseydin bir asker olacaktın, ve bizler de seni izlemek keyfinden
mahrum…Bu sana nasıl hissettiriyor?
Selim: Evet doğru orda kalsaydım 13 yaşında asker olacaktım belki
ama burada 27 yaşında asker oldum çok mu!,((: dedemin sözü: gerçek başarının sırrı geçmişte yasadığımız yenilgilerin ardında gizli...Belki yenildik pek cok şeye belki tamamlayamadığımız yaşanası
nice görevler vardı. Ama başka bir yerde ve farklı bir şekilde gösterdi kendini..
(iç ses : Dede’den Selim’e geçmiş bi bilgelik var, onunla sohbet
ederken görüyor insan bunu, hmm dna kayıtlarında bilgelik de aktarılıyor, varoluş ne muhteşem bi döngü)
Melodi : Bir sanatçının karakterleri kendi içinden doğurduğunu düşünüyorum, bu nasıl oluyor, insan merak ediyor.
Selim: Bir karakter doğurmanın yolu belki klişe olacak ama
görmekten, koklamaktan, dokunmaktan, duymaktan, tatmaktan ve
iyi koklamaktan geçer. Bütün bunlar sizi doğru düşünmeye ve doğru
hissetmeye yönlendirir. Ne kadar iyi yaparsanız yani kendinizi ne kadar iyi tanırsanız sadece oyunculuk değil hayatın her alanında başarılı
olursunuz. Bir düşünün yediğiniz yemeğin aldığınız kokunun dokunduğunuz kişinin doyumunu ne kadar alıyorsunuz. Kısacası ne kadar
özümserseniz o kadar akılda kalıcı o kadar da yaşanası duygular olurlar.. Şimdilerde en büyük hastalığımız bu iste. Unutmak.. Her şey çok
hızlı, doyamadan hızlıca değiştiriyoruz.. Zorundayız çünkü. Yalanlara
inanmaktan başka yol yok sanki.. Gözlüğünü tak gözüne.. Kahve rengi
görürsün. Bak gördün mü gözün bile yalan söyledi sana.((:
(iç ses: Gözlüğü takıp deniyorum. Aha, valla doğru bu tespit)
Melodi : Canlandırdığın karakterlere kendinden ne kadar şey katıyorsun Selim?
Selim: Tabi ki çok şey katıyorum. Kendinden yola çıkarak cebinde ne
varsa işte.. Yarattığın karaktere kattıkça katarsın. Cebinin hep dolu olması lazım. Pantolon cebinden bahsetmiyorum haa. Duygusal cepten
bahsediyorum. Yani antenlerin açık olduğu sürece sorun yok.
Melodi : Sümbül ağa olarak tanınıyorsun ve çok seviliyorsun, günlük
yaşamına devam ederken bu nasıl hissettiriyor. Ya da daha kestirme
soracak olursam ki sanırsam soracağım, şöhretin yükü ağır mı, bir bedeli var mı? Bedelini ödedin mi? Ödediysen nasıl ödedin?
(iç ses : allam bu nası bi soru ya, kendimden tırstım ben)
Selim: Komşusu olduğum 7/8 yaşlarında arkadaşlarım var..Birisi bana
gelip dedi ki; “Selim abi senin jetin varmış, onunla gidip geliyor muşsun.
Bi de en pahalı son model bir telefon almışsın?” dedi ve telefonumu görmek istedi. Bende yıllardır kullandığım telefon özelliğine sahip telefonumu gösterdim. hayal kırıklığına uğradı çocuk. “Ama bu fakir telefonu”
dedi ve gitti yanımdan. Aslında siz değişmezsiniz insanlar değişir böylesi durumlarda...Başkası olmanızı isterler. Bunun en ağır bedeli bu her
halde. sen gördüğüne inanırsın o duyduğuna, ben olduğuma.eskiden
yılların unutmadığı sanatçı kavramı vardı, şimdiyse dakikaların harcadığı sanatçılar var...bilmem anlatabildim mi?
(iç ses : Selim’in başkası olmayıp kendisi olduğu için bu başarıya imza
attığını düşünüyorum, hep böyle kal diye haykırmak istiyorum, şarkılardan gidiyoruz iyi mi?)
Melodi : Canlandırdığın karakterlere mizahı da yansıtıyorsun, mizah Selim Bayraktar’ın
günlük yaşamına nasıl yansıyor peki?
Selim: Ciddi bir yanım vardır
bir o kadar da gırgır şamatayı
severim. Güldürmeyi , insanların gülmesini çok isterim. Ne
kadar güldüysen o kadar yasamışsındır. Zaten hiperaktif bir
yanımda var. Çocukluğumdan
bu yana durmayan bir santral
gibi hareket ve enerji üretiyorum. Bu bende biraz fazla sa-
nırım. Napıcam bilmiyorum 38 yaşındayım hala durulmadım. Belki 50’
(iç ses: Selim’i güldürmek gibi gereksiz bir işe soyunup ona Sümbül
Ağa taklidi yapıyorum, uzun uzun dergi, yazarlık vs işlerinde ne kadar
başarılı olduğumu anlatıyor, ilginç. Hı hı pek gülmedi de sanki)
Melodi : Mutlu giden bir evliliğin var, şöhretle birlikte çok alışık olmadığımız bir durum. Şöhretle özel hayatını dengelemenin sırrı nedir?
Selim: 5 duyu(:
Melodi : Zipirit okurları için neler
Selim: Kendimizi sevmekten başka çaremiz yok. En çok ihtiyaç
duyduğumuz şey olduğuna inanıyorum. Biraz da düşündük mü bizden tatlı insan olmaz. İnsanların
kendilerini sevmediklerini ve düşünmediklerini biliyorum. Belki
Zipirit’le bunu biraz kırarlar...(:
Melodi : Senin rolüne yansıyan başka bir şey var, o da içtenlik ve samimiyet, bu da seni ekranlardan bir yüz değil, aileden biri gibi hissetmemizi sağlıyor. Ekranlardan hayatımıza renk getiriyorsun Selim. Bunun için, ve Zipirit’ le olduğun için teşekkürler…
M.Ö.9476 Atlas okyanusunda bi yer.
Okuldan yeni gelmiştim. İleri çok yüksek dijital profiller dersinin ödevini yapmak için çok heyecanlıydım. Sınıf arkadaşım
Sonchis' le anlaşmıştık. Birazdan gelecekti.
- Tak tak..(evet
- Hoca sen çıktıktan sonra dedi ki, en mantıklısı olduğuna inandığımız cevabı kabul edeceğim ve göndereceğim o ikiliyi, istedikleri zamana. O yüzden çok heyecanlıyım abi.
2 saat önce Thera akademisi; ders, ileri çok yüksek dijital profiller;
- Arkadaşlar, elinize ikinci el bi zaman makinesi geçti diyelim.
- Hocam sıfır olsun, nasıl olsa hayal, bi problem çıkmasın, bilmediğimiz alet :)))
Kesmeyelim arkadaşlar... Hani vardır ya, kaç yapıyo diye bakarsınız. Bir baktınız; 265 ile 14675 arasında bir yıla gitme imkanınız var. Lakin "Let me light" düğmesinin yanında bir kutucuk var. Yanında şöyle yazıyor; "Zaman makinesinin istediği
bütün koşulları kabul ediyorum". En göze çarpanları ise;
1- Hangi yıla gidersen git, şimdiki bünye ile gideceksin.
2- Şimdiki zamandan sadece son 1 günü hatırlayacaksın.(sırf
bunları nasıl hatırlıyo o zaman demesinler diye, yoksa normalde
hiç hatırlamaması lazım)
3- Geri dönme imkanı yok.
Soru; hangi zamana gitmek istersin, ileri mi, geri mi ? Neden ?
Bu arada arkadaşlar makineyi yaptık. Arkadaki garajın içinde
hem de. Garajda oluyor ne olursa dediler o yüzden. Yoksa araba
gibi bişi değil, ilaç tüpüne benziyor.
Zamanı yine 2 saat sonraya yani Sonchis' le evde sohbet dakikalarına alıyoruz.
- Şu kahin Martin'in "Gelecekten bizler" adlı kitabını hatırlıyo musun Sonchis?
- Evet. Üç kere okudum.
- Bizler ile ilgili sular altında kalacağımız, sonrasın da da 11478
yıl sonra Türkiye adında bir ülkede Batıkkent olarak ortaya çıkacağımız yazıyor.
- Evet Batıkkent' te Atlantis adında bizden kalanlarla bi şehir oluşturulacakmış.
- Evet. 11478 yılına Batıkkent' e gidiyoruz.
Hoca bizim önerimizi kabul etmişti. Heyecandan pıtı pıtı tüpün içine
girdik. Ve bummm!..
Yıl 2012(Milad filan oldu, değişti her bi b.k)Yer Türkiye,Ankara,Batıkkent;
- Sonchis nerdesin olm? Geçemedi sanırım tünelden. Ya da son anda atladı makineden ibne. Ne yapacağım ben şimdi tek başıma
burda ? Kim ki bunlar? Kıyafetleri filan çok ilkel,iyyy? Bi ömür geçer
mi bunların arasında ?? Şurda köşede simitçi var(haydaaa nereden
biliyorum simidi filan ?? ilginç yaa!) Bi simit bi de çay(???) iyi gider
şimdi Merhaba ?
- Ben bir çay, bir de simit alayım. Bi de Atlantis neresi acaba ?
- ?? Burası. Alt kat üst kat komple Atlantis burası. Yani alışveriş
- Atlantis alışveriş merkezi mi sadece ???
Günlerce Atlantis'ten birini aradım. Kendi ırkımdan kimseyi göremiyordum. Lakin biliyordum kahin Martin birçok Atlantis'linin
kurtulacağını yazıyordu. İnanıyordum. Mutlaka bulmalıydım ırkımın insanlarını. Bu arada Batıkkent' in ismini Martin sanırım yanlış tahmin etmişti. Ya da bu insanlar kentin batık olduğunu bilmiyorlardı. Sürekli Atlantis' e gidiyordum.
Yine simit yediğim birgün ilerideki bi adama gözüm takıldı. O da
farklıydı. Tek olmamalıydım şu koca Atlantis' te. Evet sanırım bu
"O" olmalıydı. Yanına yaklaştım ve sordum.
- Sen O' musun ?
- ?? Nasıl anladın?
- O' sun değil mi?
- Evet... Ben oyum. Hatta oyumben.com diye site bile aldım lan.
öyle oluyo burda herşey. siten yoksa bi b.k değilsin.
- Ben ne alayım ki o zaman ? Hmm...
- Ya sen de alttan geldin. Sonradan geldin. Ne bileyim, altbeyin.com filan olabilir.
- Tamam o zaman. Ben de altbeyin.com' u alıyorum.
- Bi de biz komik şeyler yapıyoruz. Başka türlü geçmiyor hayat
burada. ZİPİRİT' i bilirsin. Atlantis' in favori mizah dergisidir. Tek
geçerdik. Aynısını burda çıkarıyoruz arkadaşlarla.
Ahanda, bulmuştum ırkımı. Yarabbim sana şükürler olsun.
Kan Vereceğim de Ben…
- Yes.., buyrun ?
- Sizinle mi görüşüyorum ?
- Kesinlikle, de. Ne alaka?
Yani niye bizimle görüşüyorsun ? Kimsin abicim ?
- Ben kan için aramıştım. Kusura bakmayın.
- (kan için ??kanlım mı var benim ??) Anlayamadım ?
- Telefonunuzu bırakmışsınız da kan verebilirim diye..
- (kan verebilirim diye?.. yapmıştım sanırsam!) B negatif mi ?
(bugün hiç kan veresim yok. Aslında hiç yok. Niçün bıraktım o notu, o konuda da hiç bi fikrim yok. İnşallah b negatif değildir yarabbim)
- (shit!)Hmm anladım. Bugün de epey bi yoğunluğum var aslında
ama. Nasıl olcak. Yani nedir ?
- Bi arkadaş için istiyorum da ben. Annesi kalp ameliyatı olcakmış.
Ben onları arayım da, siz nerede iseniz gelip sizi alsınlar, olur
- (hiç de mazeretim kalmadı ha. Bi kerette halletti herif hepsini..
(olm git versene, bak kadıncağız ameliyat olacakmış)Bi sus lan
sen. Zaten başıma ne gelirse senden geliyo. Yanımda mısın karşımda mı belli diil.(içindeyim)Nasıl ? Bak hala..) olabilir. Evden alın
o zaman beni. Saat 14:00 gibi müsaitim ben.
- Tamam arıyorum ben arkadaşı.
Adres verilir, zamanda kayılır. Saat 14:15 gibi evin önü.
- Aloo? Abicim ulaşamıyorum ben arkadaşa. Başkaları da varmış.
Onları almaya gitti sanırım.
- (ohh. İyi yırttık bu işten. İğne filan. Hiç serin değil.(bi yerden
tanıdık bu ifade ama)sana ne kardeşim, sevdim ben.sanki kullandığımız her bişeyi biz mi yaptık?deli miyiz biz ?) Anladım. O zaman..
- Abicim zahmet olmazsa ben adresi vereyim, sen bi taksiye atla
da gidiver be sevabına.
- (obaaa..)Olur. Ver adresi.
- Sibel Akdağ Kan Merkezi var abi, Cebeci de. Onun kapısına gel
sen. Söyleyeyim orda karşılayacaklar seni. İsmi İbrahim arkadaşın.
- Tamam. Ben çıkıyorum şimdi. 20 dk gibi ordayım. Hadi görüşürüz. (çat!, çut!) (nası tanıyacak ki beni?)
25 dk. gibi sonra Serpil Akdağ’ ın önü.(onu da yanlış vermiş şaşkın . Deli gibi dolandım Sibel yok mu diye!) Bi kalabalık var ama,
acaba ? Bana mı bakıyolar ? Birini bekliyolar gibi sankim. Herhalde bunlar yaa.
- İbrahim ??
- Merhaba..İbrahim var mı aranızda ?
- Yoo ??
- Pardon yaa, tanımıyorum da vereceğim kişiyi ?.(neler diyorum
yarabbim, allam yaa.hemen bulmalı şu İbrahim’i.inşallah da kıllı
börtülü bişi diildir, bu diyaloglardan sona)
Başka bi kalabalık (üç kişi gerçi ama, kapı önü anca bu kadar)
- ?? Yok hocam bizde diiliz.
Zaten çok neşelilerdi. İbrahim üzgün olmalı.(Tırınım tırınım) Sanırım telefon.
- Abi ben ulaşamıyorum telefonun şarjı bitmiş herhalde arkadaşın.
Sen bi zahmet formu doldurup veriver ha kanı.
- Birazdan gelir abi zaten İbrahim. Taksi paranı vereceğim senin.
- O değil de,..nası, kimin adına ?(bu ne len ?)
- Songül Eğilmez(bu isim uydurmadır) adına formu doldur ver abi
sen. Hesap numaranı ve masrafı bana mesaj at.
- Songül Eğilmez ‘mi ?
- Tamam. Mesaja gerek yok. Kal sağlıcakla.
- Allah razı olsun abi, sağolasın.
Haydaa. Nası olcak şimdi yaa? Bi soralım danışma şurası herhal.
- Merhabaa(gülüyorum bu arada, sevimli olayım, iş bitsin hemen
hesabı). Kan vereceğim de ben. Na..
- Yandaki deskte formlar var, onu doldur, karşıya kaydettir, muayene odasına git!
- Ha, bu yani, form, kayıt, muayene..
Hepsini yaptım. Muayene odasındayım. Bi ton soru. Şunu geçirdin
mi? Bunu yaptın mı? Yok kardeşim , çok sağlıklıyım ben, vereyim
kanı kurtulayım artık. İşim var yaa.. Ama en son soruda beynimin
içerisinde bi şeylerin fazladan kımıldadığını hissettim sanki. Hatta
- Son bir yıl içerisinde birden fazla kadınla cinsel ilişkiye girdin mi ?
- ??? Ne alakası var yaa ?
- (gözlerini bana dikti, sertçe)Olur mu! En büyük suç!!(Bu ne yaa!
Tiksinç..)Bu arada, kan verirken İbrahim’ de geldi. Varmış öle biri.
Sanmayın ki psikolojik danışman kimliğim bunlara engel.
Toplumda bana dayattığınız tüm saçma sapan kurallarınıza kılım.
Ha bir de “benim iyiliğim için, beni doğru yola sevketmek için” iyi
bir mümin olma esasları, fazla konuşmayan vatandaş olma esasları hususunda, çok sorgulayıp, çene düşüklüğü sergilediğimde
başıma gelecekler konusunda, ufak konferansları veriyorsunuz ya
bana, hiç umurumda değil.
Şiddetli bir giriş yaptım. Farkındayım. Bu sabah arıza kalktım.
Komşum oğlanın topunu alıp, 4 gün topa ceza verdi. Evinde cezalı
duruyor top. Oynanmayacak, topların onun bahçesine kaçması
YASAK. Kaçarsa, topa ev hapsi cezası var. Ona göre.
Yöneticiyi aradım. İyi bir yöntem önerdi. Yüz tane top al, kaçanların kaç gün cezalı olduklarını üzerine yazarsınız. Cezası biteni gider alırsınız sorun çözülür dedi. Mantıklı.
Sanmayın ki hep felsefe, psikoloji ile uğraşıyorum. Ahanda konumuz bu işte.
Dalmışım şiirime, atom altı parçacıkların ahenkle dans edişine,
yok olmaz, top mevzuu hayati.
Bahçelere top kaçmayacak, sevgililer görüşmeyecek, öpüşmeyecek, gençler birbirine aşık olmayacak, etekler diz üstüne çıkmayacak, derslerden kötü not alınmayacak, okuyup büyük adam olunacak, kazanılan paralar çar çur edilmeyecek, sürekli biriktirilip evler
alınacak, mutsuz evlilikler sürdürülecek, boşanmak yasak, çoluk
çocuk perişan edilmeyecek, kös kös mutsuz yaşanacak, eğlenmek
yasak, gürültü yapılmayacak, çok içki içilmeyecek, ortalarda gezilmeyecek, çocuklara yüz verilmeyecek, disiplinli olunacak, sabah
yürüyüşleri ihmal edilmeyecek……..
Arkadaşım demin dedi ki şişme
aşaması iyidir birazdan patlarsın
İyi de kime patlayacağım şimdi,
kim telef olacak, yazık yani. Tanımadık biri olsa bari.
Yaw siz bu hayatı niye bu hale getiriyorsunuz? Derdiniz ne?
Hadi kendinizinkini getiriyorsunuz
anladım, kendiniz gibi insanlar sürüsü yaratma arzunuz ne? Nedir
bunun dibindeki psikoloji?
Rahat ol kardeşim.” Rahadol” Racon yapma bana. Kasma bi sakinleş.
Öleceksin biliyon mu? Boş bu top işleri bırak.
TOPLAR BAHÇELERE DÜŞSÜN ARKADAŞ.
Sonra gider toplarız.
Yaw ben size patladım galiba, ohhhhh bi rahatladım….
Bu efendi bilim insanı bağladı piskopata.
TOPLARA ÖZGÜRLÜKKKKKKKKKKKKKKKKK !!!!!!!
Dııttt…! Dııttt…! Dııtt…!
Bilin bakalım, bu hangi sesin
Kamyonların geri gelirken
çıkardığı ses mi? Olabilir.
Saat alarmı mı? Olabilir.
Bilgisayarınızdan gelen ikaz
sesi mi? Olabilir.
Son zamanlarda bu sese fazlasıyla takıntılıyım… Neden mi? Anlatayım. Bir gün kanguruların bana yan gözle bakıp hafif bir “Hoş
girdiniz, boş çıkamayacaksınız” tebessümüyle karşıladığı alışveriş
mağazasının kasasına geldiğimde, tebessümü unutmuş, mekanik
ruhla bezenmiş, ilk bakışta dişil olduğunu zannettiğiniz kasiyerin
geçirdiği her üründen sonra çıkan “dııtt” sesi beynimde sarmallar
oluşturdu. Beynimin tüm kıvrımlarına sokulan “dııtt” ların toplamını dört “dıt” sesli şifremle ödedikten sonra beni çok iyi tanıyan
kapıdan çıktım. Sık sık gittiğim için kapı beni tanıyordu.(!) İnce
“dit” sesli görünmez varlık, beni görür görmez hemen ayağa kalkıp kapımı açıyor, kendimi değerli hissetmemi sağlıyordu.(!)
Kapıdan çıkar çıkmaz, kangurunun kesesine mal koymak için geri
geri yanaşmaya çalışan kamyonun ikaz sesi ile karşılandım.
“Dıııttt dıııttt dıııttt..” Şoför kardeşim, ayak bileğinin kıvrak hareketlerini ispatlarcasına kesik kesik bastığı gaz pedalı sayesinde
çıkan dumanları da bir güzel içime çektikten sonra hemen sola
dönüp, “Allahtan gazı parça parça yuttum. Gazın hepsini birden
verseydi bünyam bunu kaldırmayabilirdi” diye
söylenerek yirmi metre ilerdeki tekel bayiine yöneldim.
Tekel bayiinde şans oyunu oynayacaktım. Çünkü bu “dııtt” lardan
kurtulup, dünya anayla sarmaş dolaş olup, hasret giderecek bir
yere kapağı atmam için havadan çuvalla para gelmesi gerekiyordu.
Tam bu bu arzuma hayallerimle kenar süsleri yaparken başka bir
“dididdiiiitttt dididiiiittt dididiiiiitt” sesi bu arzumun üstüne sifonu
çekti. İyice gerilmeye başladım.
Pilli saat satan bir adamcağız, yere koyduğu on kadar saatinin tüm
alarmlarını açmış dikkat çekmeye çalışıyordu. Eh! dikkatimi de çekmişti. İyice tavan yapan gerginliğim bu sesle kopacak hale geldi.
Derin bir nefes alıp sakinleşmeye çalıştım. Tekel bayiindeki adama
“2” tam kupon oynar mısın?” dedim. Düğmelere bastı. Makinenin
çıkardığı “dııttt” “dııttt” ların eşliğinde elime verdiği hayallerimle
İşyerinin kapısı, babasını bile tanımaz nitelikte ahşap bir kapı. İki
elimde dolu olduğu için, kalçalarımı kapıya dayayıp,hafifçe geriye
doğru yaptığım bir hareketle içeri girdim. Şimdiki gençler bilmezler, beceremezler bu hareketi. Genellikle omuzlarını kullanırlar.
Sonra bacaklarından destek alıp kapıyı açmaya çalışırlar. Onu da
beceremezler. Koordinasyon sıfır tabi. Gençlerimiz çok cahil çok.
İçeri girdiğimde beni karşılayan karanlıktı. Çünkü elektrikler kesilmiş. Bu karanlığı ve sessizliği yine bir “dııttt” sesi bozdu. Bilgisayarın kesintisiz güç kaynağı (sizin değiminizle “yupies”) beni “dııtt”
sesi ile uyarıyordu. Orada yığılıp kaldım. Bu kadar uyarılmak istemiyorum ben. “Dııtt’ tımının hayatında bu kadar “Dıııttt” lanmak
istemiyorum” diye bağıra bağıra, çırılçıplak koşmak geldi içimden.
"Dıııtt” larınız bol olsun…!
İyi uçuşları uçmakla karıştırmışlar :)
İlişki yok :) Vatana millete hayırlı olsun...
Oldu canım bekliyoruz...
Şu sivri sinek kan yerine yağ emse ne güzel olurdu.
Sevgilisi olmadan delice kıskanç biriyim şuursuzum yaa!
Tulumba tatlısı insan olsa kesin aşık olurdum o kadarda şuursuzum!
Bitmeyen bir ilişkinin sırrını çözdüm. Hiç başlamıyorsun.
Yalnızlığa doğuştan yetenekliyiz. problem yok :)
Bazı insanlar sanki cenabet üretilmiş.
Uyurken, ayağımı üzerine atmama izin vermeyenle olmaz.
Blackberry Allah belanı versin 3 gündür açılmıyorsun bende inatla
bekliyorum oda ayrı bi denyoluk tabi...
Çağımızın hastalığı: Acaba bunu bana mı yazdı?
Ben dükkana mı benziyorum, bütün mallar benim önüme geliyor?
Çocukken battal boy poşeti paraşüt gibi takar 1 inci katlardan atlardık, çocukluğa indikçe sorunlar anlaşılmaya başlandı…
“Neyse” diyerek sustuğum her cümle küfür barındırıyor.
O kadar rahatım ki, bildiğim bir şey mi var acaba diye
Arada sırada insan olmak iyidir...!
Bir enstrüman çalan kız olsun bide hayatımızda flüt olur keman olur
gitar olur hatta gazoz şişesinden ses çıkaran bile olur yani.
"Uyumadım ama bi bokta yapmıyorum.." diyen insanlardan biriyim
Tuvalet için kalktığımı buzdolabının kapağını açtığımda
Kaçanı kovalamam, kovalayandan kaçmam rahat adamım. haribo
gibiyim kimi zaman şeker gibi kimi zaman ayı gibi...
Film izlerken yine kitledim kendimi 40 dk nereye gitti yine..
Üretici tüm keyfimi elimden alır oldu eskiden çekirdek içlerini biriktirip tek seferde agzıma atardım şimdi iç satıyorlar benimi tüketiyorsunuz ipneler...
Çevrendekileri dinliyor gibi yapmak neyse de, iç sese karşı da dinliyor taklidi yapmak bana özel olsa gerek.
Boşanmaların en büyük sebebi EVLİLİK…!
Sigara paketini çorapta taşıyan kalmış mıdır acaba?
00:00 herkes beni düşünüyor :))
Aşk acısı çekmeye son! Şaka şaka devam. başka neye güleriz
Kendini bi bok zannedenin üzerine sifonu çekerim..
Kadim dostum Zipirit'den ( yok yav ne kadimi siz de hemen inanıyosunuz bunlara , yeni çıkmaya başlamadımı bu dergi, siz ne
kadar tanıyorsanız ben de o kadardır tanıyorum kendilerini ) muhteşem, ilahi, inanılmaz, eşi benzeri bulunmaz, kozmozun tek ve ilk
spiritüel yeni bilinç ve özgürleşme kitabı olaaaan ( neee daha önce yüzlercesi mi yazıldı , ne zaman , vallahi de bilmiyorum, hiç
haberim olmadı benim, ben hiç kitap okumamki ! Hem uyanışımdan geçiyordum ben , kendimi bile tanımaz haldeydim,nasıl kitap
okuyayım , kendi içime dönmüştüm , bir döndüm 3 yıl çıkamadım
zaten , ne derin içim varmış, ne dönüşümmüş arkadaş..Yaa keşke
bana daha önce söyleseydiniz ,uyarsaydınız da boşuna yazmasaydım , üff o kadar da yazmak için uğraştık arkadaş - aslında pek
uğraşmadım , kitap kendi kendini yazdı ama havalı ve önemli görünsün diye öyle söylüyorum herkese ), toplu bilinçten ayrılma
deneyimimi ve bunun çok basit, deneyimlenmiş ( yani kendimce
test edilmiş onaylanmış ) ve özgün bir yolunu ( yani kendi uydurduğum demek istiyorum ) okuyucuyla ( aslında okuyan varmı pek
bilemiyorum , tabiki okunması için yazdım ama acaba tek okuyucusu benmiyim? Zaten başlarken bu kitabı kendim için yazıyorum
demiştim , halbuki tabiki sadece kendim için yazmadım, ben zaten biliyorum, öyleyse niye o kadar basılma zahmetine gireyim
arkadaş , tabiki başkaları okusun diye bastırdık ...Acaba evren
mesajımı duydu mu? Ya duyduysa , eyvaaah , salak evren sen
insanların aslında böyle söylerken tam tersini söylemek istediklerini bilmiyormusun , aptalmısın nesin, sonsuz yıldır bizi çevreliyorsun , daha bizi tanıyamamışsın, bu ne biçim kozmoz arkadaş, benim bir dileğimi bile doğru düzgün algılayamayan, emirlerimi yerine getiremeyen kozmozu ben
napıyım, ondan yaratımda hiç bir şey yolunda gitmiyor tabi ,şu
hale bak!.. !.. Sonra nesiller boyu yaz kitapları, oku kitapları , algılamaya çalış yaratımı..Bunun bir basit kullanım kılavuzu yok mudur ...İnsan bir güzellik bir kolaylık yapar dimi sonraki geleceklere....Her neyse ben içimden geldikçe severek bazı bölümlerini
okuyorum ve her seferinde saf gibi şaşırarak " bak sen şu işe
bunları ben mi yazmışım vay vay vaaaay, valla ben yazmışım, ne
de güzel yazmışım, pek de güzel yazmışım" diye kendi yazdıklarıma , ben bile inanamıyorum , tabi siz benim 2 lafı bir araya getiremediğimi bilmiyorsunuz , bir yazı yaz deseler nasıl yazacam ben
arkadaş, yazmayı bilmem ki diye kara kara düşünürüm, iletişim
yeteneklerim kısıtlıdır, ilahi bir takdir midir nedir, kalk sen kitap
yazmaya cüret et, neyine güveniyorsun, nasıl yazacan o kadar
sayfayı , artık nasıl olduysa ben de hiç bilemedim "allahın bir hikmeti herhalde, allah büyüktür tabi benim gibi bir aciz kulunu bu
işte yalnız bırakmadı ona biraz kendi ilhamından üfledi "....
"Sürüden ayrılanı kurt kapmaz " kitabımla ilgili burada size birşeyler yazabileceğim davetini alınca tabiki hemen sazan gibi atladım .
Aslında benim aklıma ilk gelen kitabımla dalga geçen bir yazı yazmak olmuştu , ama kendi kitabıyla dalga geçen birinin kitabını
kim okur ki.. Bence zipirit okuru kesin okurdu , neyse..Gördüğünüz gibi size güvenim tam kendime güvenim ise pek
bilemiyorum ,tanımsız galiba. Yani hem var hem yok, hem
çok,hem... tanımsız işte , her duruma ,ana , koşula göre değişebilir ....
Sonra tuhaftır gece pek uyuyamadım, sizlerin telepatik seslerinizi
duydum epey bir süre... ( Yok yav şizofren değilim, vechelerimin
sesini de duymuyorum, alla alla herkes niye bunu soruyoki kardeşim, içsel- telepatik iletişim diye bir şey duymadınız mı siz?
..gelecekte herkes böyle iletişcek , ben ise şimdi böyle iletişiyorum..belki ben geleceğin insanıyımda siz beni henüz anlamıyosunuz )
"Yalnız sesler pek teşvik edici değildi.."Bırak tanıtma, yav bari sen
yapma , ne olursun tanıtma , herkes zaten tanıtıyor , hani sen sürüden ayrı olacaktın bu nasıl sürüden ayrılıktır arkadaş.." gibi gibi
Her şeye rağmen ben yine kendimi dinleyeyim dedim, hem başkalarına kendini dinle deyip hem de dinlememek aslında çok güzel
olurdu da valla cesaret edemedim..
Yalnız kozmosdan bütün izinleri de aldığımı belirtmek isterim..
12 başmelek konseyi, ışık konseyi, yükselmiş- yükselememiş- çaba içinde ve gayret gösterenler vs tüm konseyler, 7 7 ışın yöneticileri, galaktik konsey, kozmik federasyon vs.. O nedenle biraz gecikti bu yazı, malum bu izinleri almak öyle kolay diil, çıkacaksın 1
gece kozmoza ,rüya zamanında dolaşacaksın kapı kapı ..Bu gece
çok yoruldum, kafam sepet gibi uyandım,çay-kahve bir türlü kendime gelemedim, neyseki 15 günlük bir tatile çıkacağımda dinleneceğim.. Benim çalışma rutinim böyle 1 gece çok çalışınca 15
Tüm bunlardan sonra yine de bu kitabı alır okursanız size keyifli
Çok önemli uyarı: Bu kitap sabah işe, akşam eve gelip, pijamalarını giyip , eline tv kumandayı alıp dizilerinin karşısına geçen normal
insanlar üzerinde tamir edilemeyen hasarlara ve yaşam rutinlerinde ve düzenlerinde mutlak bozulmaya yol açacağından , okunmadan önce bunun dikkatle bilinmesi gerekmektedir.
Siz hiç mangonuzu bir maymuna kaptırmanın acısını yaşadınız mı?
Ya da bütün bedeninizi vıcık vıcık bir sivrisinek ilacıyla kaplayıp, Ekvator’un diğer tarafında, elin tropik toprağına yapıştınız mı?
Veyahut bir paket fıstık satın almak için yarım saat, beden dili dahil
olmak üzere, bildiğiniz her dilde konuştuktan sonra, fıstığı çalıp kaçma dürtüsü doğdu mu içinize?
Peki ya yılda yirmi defa uçağa binmenize rağmen, uçak korkusu sebebiyle, tanımadığınız bir hostesi koridorlar boyunca takip edip, size
her bakışında “Düşüyor muyuz?” diye sordunuz mu? Muhtemelen
hostesin anlamadığı bir dilde?..
Fotoğraf çekme dürtüsü ile Avrupai metroların kapısına sıkışıp çığlık
attınız mı Türkçe? “İmdaaaaaaaaatttttttttt!” Üstelik hareket etti mi
o metro siz kapıya sıkışıkken? Ve içinizden “Otobüsçü amcaaaaaa!
Kafam kapıyı sıkıştıııı!” diye haykırmak geldi mi hiç?
Peki, adının Mustafa Kemal, milli takımının da Fenerbahçe olduğunu
iddia eden kaç Taylandlı ile tanıştınız?
Ya hangi insan cüzdanının bir türlü
çalınmadığına içerler? Ben içerliyorum... Sizin de cüzdanınızın üstünde Star Trek kahramanları olsun da
görün bakın kimse kaale alıyor mu
Bir türlü Türk olduğunuza inanmak
istemeyen izbandut gibi beş polisi,
Rus ajanı olmadığınıza inandırmanız gerekti mi hiç peki?
Ya da İngiltere uçağına bindiğinizi sanıp Fransa'da pasaport kontrolünde buldunuz mu kendinizi? İnsan o kadar havalardayken nereye gittiğini anlayamıyor tabii… Gerçi, anonsların Fransızca yapılmasından bir hata olduğunu anlamalıydım ama… Yaaaaa Pasiflora,
sen nelere kadirsin!..
Efendim seyahat zor zanaat...
Hiç unutmuyorum bir gün Madagaskar'da aslan avındayım... Aslan avı mı? Hatlar karıştı çok pardon... Gayet sokaktayım ve daha önce tadının muhteşemliği sebebiyle
kendilerine delicesine bir aşk
duyduğum yer fıstıklarını satın
almak için çabalıyorum... Kırık
Fransızcamla adama “Fıstık
kaç para?” diye soracağım... Bunun Malagazicesi de yazılı avcumun
içinde ama sanır��m fıstık satıcısı okuma yazma bilmiyor... Ya da
elimdeki yazı biraz silinmiş, fıstıklara kavuşma heyecanından...
Dünyanın en saçma fıstık alma mücadelesi şöyle başlıyor ve sürüyor:
Ben: Êtes-vous fou? (Yani “Siz fıstık mısınız?”)
Aah ne güzel oldu!.. Adama “Fıstık gibisin maaşallah!” deyip muhabbete başlamak da çok etkili bir giriş canım... Lakin aslında
“Êtes-vous fou” cümlesini, İngilizce-Fransızca bir çeviri aygıtından
çeviriyorum... Onun İngilizcesi de “Are you nuts?” yani “Siz manyak mısınız?” demek... İngilizcede “nuts” hem fıstıklar hem de
manyak anlamına geliyor... Ya bu fıstığı satın alacağım ya da Madagaskar
Fıstıkçı Birliği üyelerinden bir araba sopa yiyeceğim güZipirit 51
Satıcı: Boş boş bakıp homurdanıyor...
Ben bu sefer İngilizce: “How much are these nuts?” (Yani “Bu
manyak fıstıklar kaç para?” diyorum...)
Satıcı: Boş boş bakıp bu sefer arkadaşına doğru homurdanıyor...
İnatçıyım, bu fıstıkları satın alacağım...
Ben bu sefer beden dili ve Türkçe karışık: “Ya hemşerim fıstık istiyorum...” deyip baş parmağımı işaret parmağıma sürtmek suretiyle
kaç para işareti yapıyorum... Sonra aklıma korkunç bir gerçekliğin
gölgesi düşüyor... Bu hareketi Madagaskar'da sokakta iş bekleyen
hayat kadınları yapıyor sadece!.. Allah'ım adama kim bilir neler
teklif ettiğimi düşünecek şimdi!.. Oysa tek istediğim, fıstığımı alıp
başkentin sokaklarında şen şakrak gezinerek yemek!..
Satıcı: (Sanki gözleri mi parlıyor biraz yoksa bana mı öyle geliyor?
Lakin homurdanmaya devam ediyor...)
Ben: No no noooo, deyip elime kağıt kalem alıyorum, bu sefer yazarak satın almayı deneyeceğim ama adam okuma yazma bilmiyor
ki... Bu arada etrafımıza bir sürü insan doluşuyor. Meraklı gözlerle
bizi bir film gibi izleyen Malagazililere selam veriyorum, yardım isteyen gözlerle... “Yahu lütfen,” diyor gözlerim, “bu fıstıkları istiyorum!..” Dil bilmemek ne kadar saçma bir şeymiş meğer... En son
çare cüzdanımı çıkarıyorum cebimden ve fıstıkları işaret edip cüzdanımın içindeki parayı gösteriyorum... İşte o an başka bir aydınlanma anı ruhumu kamaştırıyor...
Cüzdanımın üstünde Kaptan Kirk ve Mr. Spock var... Üzerinde Star
Trek kahramanlarının olduğu bir cüzdanı Malagazili fıstık satıcısı
bile kaale almıyor efendim... Küstüm ben de, “Işınla beni Skati!”
modunda, ellerim bomboş uzaklaşıyorum; homurdanan ve hakkım
hakkımda kim bilir neler düşünen Fıstıkçı Şahap'ı orada bırakarak...
Dedim ya efendim, seyahat zor zanaat... Olur da bir gün Madagaskar'da fıstık almak isterseniz beni arayın... Ülkeme dönünce
“Hemşerim, bu fıstıklar kaç para?” demenin Malagazicesini öğrendim... Biraz geç oldu ama öğrenmenin yaşı yok canlar...
Bu cüzdan meselesinin kaymağını da yemedim değil... Yine hiç
unutmuyorum, Sri Lanka'da dev papağanlarla mücadele veriyoruz
Indiana Jones ile... Yahu bu avcı da nereden kaçtı içime? Mizah
insanın devrelerini yakıyor... Sri Lanka'da yiyebildiğim tek şey
olan kallavi bir tabak pilavı yedikten sonra uykuya yenik düşmek
üzereyim... Oracıkta uyuyabilirim; bu oksijen ve gün içinde mabadına zil takılmış puma gibi dolaşmak durumu, akşamları uykuya
erkenden yenilmeme sebep oluyor... Uyku ile unutkan kişiliğin birleşimi, vahim sonuçlara neden olabilir: Mesela cüzdanınızı oracıkta
bırakabilir ve rengârenk rüyalarınızın orta yerine Kaptan Kirk girip
“Cüzdanına ihanet ettin!” diye sizi dürtebilir... Ter içinde uyanıyorum; aman Allah'ım cüzdanımı masada bıraktım ve içi çil çil altın
dolu... Ne! Çil çil altın mı? Çizgili pijamalarımı apar topar çıkarıp
otelin restoranına iniyorum... Gece üç de olsa kimse beni çizgili
pijama ile göremez efendim!.. Benim gibi ciddi birinin yasalarına
aykırı bir durum bu... Neyse, restorana iniyorum... Etraf zifiri karanlık... Hint Okyanusu çalkalanıyor Musondan... İki elimi (evet
sayısını belirttiğim iyi oldu!) dizlerime vurup (onlar da iki tane)
“Getttiiiii getttiiiii” diye dövünürken, gecenin karanlığından Atılgan
uzay gemisinin sağ kolu Vulkan'lı Mr. Spock bana göz kırpıyor...
Çok seviniyorum fakat o da ne? Gene mi çalınmadı bu cüzdan?
Beni kimse kaale almayacak mı, çil çil altınlara rağmen? Benim param para değil mi? Neden çalmıyorsunuz? Cüzdanın yerinden bile
oynamamış olmasına çok içerliyorum... Onca kalabalığın arasında
de “Bu ne?” diye merak etmemiş!..
İşte böyle sevgili okur... Seyahatlerinizde maddi anlamda kaale
alınmak istemiyorsanız, kendinize üzerinde çizgi roman kahramanları olan bir cüzdan satın alınız efendim... Çok işe yaradığı tecrübe
Bu ayki “Seyahatte neler yapılmamalı?” isimli makalemizin sonuna
yaklaşırken, önümüzdeki ay Tayland'ın hırsız maymunlarını ve yanlışlıkla Fransa'ya gitmenin yollarını inceleyeceğim tez çalışmamı
takip etmeyi unutmayınız diyorum efendim... Şimdilik bol seyahatle ve esen kalınız...
Sevgili anneciğim, sen öyle cüzdan falan diyorsun da bir göremedik o cüzdandan bana da bir tavuklu mama çıksın. Varsa yoksa
balıklı. Defalarca miyavladım sana ama bavul hazırlamaktan beni
duyduğun mu var?! Oturagoma sen hiç! Halkıma sesleniyorum:
"Tavuklu maması olan var mı?"
Her ayın 29’unda takip edilecek
Deniz Sertbarut ile
(3.Gözü Açma Gözlüğü)
gözü açmak hiç bu kadar kolay
olmamıştı. Derhal ve son derece süratle alacağınız bir Ajna
Gözlük ile 3. gözünüzü açılmış
İlk 10 bin siparişe Aura gösteren
gözlük RaGöz ücretsizdir.
(Stoklarda sınır yok, rahat olun)
Yüzyılın fırsatı !...
Zipirit ile birlikte %35 indirimli ZİPİRİT okuma koltuğu.
Sadece 8 kupona !..
Zipirit dergi / Ekim 2012
Kozmosun tek ve en spiritüel mizah dergisi.