Azerbaycan ve İran coğrafyasının bir kısmında, belli ki Şia anlayışından gelen bir hurâfe vardır: Kitap açmak… Kişi kızdığı, öç almak istediği veya türlü sebeplerle düşmanlık beslediği kimse için Kur’ân-ı Kerîm’den rastgele bir sayfa açar ve evin penceresinden görünecek bir yere koyar. Düşmanlık beslediği kişi gelip geçtikçe açılmış vaziyette duran Kur’ân-ı Kerîm’i görür. Hangi sayfa, sûre yahut âyet çıktıysa, o kişinin kaderi olur diye inanılır. Farz edelim Yûsuf Sûresi çıksa, kitap açan kişi, düşmanının 7 yıl kıtlık yaşayacağına inanır.
Kaynana geliniyle problemliyse, gelininin bir yazmasını, çorabını, hatta bir tokasını alır bakıcıya gider. Bakıcı eşyaya bakıp yorumlar yapar, cin dostlarından da aldığı ilhamlarla evvelâ âilenin ve gelinin geçmişinden bahseder, anlatır anlatır, kendince düğümü çözer. Bu bakıcılar, kayıp bir yakınınızın yerini de haber verirler size… Paranız, eşyanız, malınız çalınmış olsa da cin mârifetiyle eliyle koymuş gibi yerini size haber verirler. İnanılmaz paralar kazanırlar, servetlerine servet eklerler.
Yeni evli bir çift düşünün; evinin duvarlarının içinden tavuk yumurtaları çıkıyor. Evdeki el emeği çeyiz örtülerine domuz yağı sürülmüş oluyor, dayanılmaz baş ağrılarıyla gelin-damat hasta bırakılıyor. Gâye; muratlarına eremesinler, mutlu olmasınlar, gün yüzü görmesinler!.. Elinden ve dilinden emin olunamıyor mü’min görünen bazı kimselerin… Görüntüde sizin gibi oturup kalkan, halkın arasında dolaşan normal bir müslüman yapıyor ya da yaptırıyor büyüyü… Kimi zaman nasıl sonuçlanacağını, hem büyüyü yapan, hem de yaptıran kestiremiyor. Servetini harcayan insanlar duyuyoruz; büyünün sebep olduğu ağrılarından kurtulmak için…
PEYGAMBERİMİZ’İN KORKTUĞU GÜNAH!
FALCILIK VE FALA BAKTIRMAK GÜNAH MI?
Sonraki: PARA HARCAMADAKİ ÖLÇÜ NE OLMALI? »