MİNİK ADAMIN MACERALARI: Ekim 2010
Damla&Khan, hayatımı değiştiren siteyi bundan tam 1 yıl önce kurmuşlar...
Daha önce bahsetmiştim Nurturia'dan. Ama bana nasıl iyi geldiğinden, kendimi nasıl "normal bir anne gibi" hissetmesine neden olduğundan, ÇınÇın'ı büyütürken bana en çok yolu oradan edindiğim arkadaşlarımın gösterdiğinden bahsetmemişim. Nurturia, benim ikinci bir ailem gibi. Çınar'ın her "ilk"ini artık önce Nurturia ailem biliyor. Hasta olduğunda, tıp kadar Nurturia ailemin güzel dilekleri de iyileştiriyor bizi, biliyorum! Ve bizi neşelendiren, sevindiren herşey, Nurturia ailemi de sevindiriyor. Sevinçler paylaştıkça çoğalıyor, çocuklu hayat paylaştıkça güzelleşiyor!
Ve hayatımızda bu kadar yer eden bu güzel ailenin "doğum gününü" kutlamamazlık yapamazdık tabii ki! Toro'muzun güzel ve tatlı annesi Tuğçe fitili ateşledi, Ankara'da, 30 Ekim'de (tam gününde) dev bir kutlama yaptık ailemiz(l)e!
Nurturia anneleri ve babaları :)
Evet, yukarıdaki dev ekip, bu sitede tanıştı, bu site sayesinde bir araya geldi ve çocuklarını birlikte büyütüyor!
Aslında, söz uçar yazı kalır derler ama, bence yalnızca benim değil, pek çok üyesinin dilinden de dinlemelisiniz bizim için ne demek olduğunu:
Üyeleri Nurturia'yı anlatıyor from Nurturia Türkiye on Vimeo.
Peki, siz ne duruyorsunuz? Aramıza bekliyoruz!!!
İyi ki doğdun Nurturia; çocuklu hayat seninle güzelleşiyor!!!
Gönderen Basak Celik zaman: Cumartesi, Ekim 30, 2010 8 yorum:
Etiketler: nurturia, yaşgünü
Bu gün ÇınÇın'ın yuvasında 29 Ekim kutlamaları vardı. Biz de, özel olarak giydirip gönderdik...
Yarın da, "arkadaşları" gelecekler çeşitli illerden Ankara'ya. Hep birlikte Anıtkabir'e gideceğiz. Hava yağmurlu görünüyor; ama, umarım bizim minikler için 16:00 sularında bir güzellik yapar ve birazcık da olsa durulur...
İşte bizim evden 29 Ekim diyalogları:
Ç: Bayyak! (bayrak)
B: Peki ne renk?
B: Tatlım biz yarın nereye gideceğiz?
Ç: Ayıt-kaaba! Atayürt uyuyooo... (Anıtkabir'e. Atatürk uyuyor...)
Geleceğimiz, ülkemiz yavrularımıza emanet; emanetlerine hıyanet etmemek umuduyla...
Gönderen Basak Celik zaman: Perşembe, Ekim 28, 2010 7 yorum:
Etiketler: 25. ay, anıtkabir, Atatürk, bayram, cumhuriyet bayramı
Gönderen Basak Celik zaman: Cumartesi, Ekim 23, 2010 7 yorum:
Dün, Çınar'ı okkuldan almaya gittiğimde öğretmeni gururla gösterdi bunu... sınıfta sanat dersi yapmışlar, bu da oğlumun eseri!
Şimdi bunu asacak güzel bir çerçeve arıyorum! Aslında, çerçeveden çok daha iyi bir fikrim var...
Pek yakında, bu blogda!
Gönderen Basak Celik zaman: Cumartesi, Ekim 23, 2010 13 yorum:
Etiketler: 25. ay, etkinlik, okkul
Ve ben bu sabah, Meraklı Minik dergisinin bu ayki çıkartmalarını keşfettim! Tam da roketimize uygun, gezegen, ay, astronot çıkartmaları... Çınar pek ilgilenmedi, ama, ben rokete yapıştırmaları yapıştırıp çok eğlendim. Küçüklüğümde hiç roketim olmamıştı sayın okur, heves işte!
Çınar'ın eline de portakal suyunu tutuşturup soktuk roketin içine. Portakal suyundan enerjiyi alınca, Ay'a balıklama dalmaya karar verdi.
Türk'e bir şey olmaz: Ay'a balıklama dalan astronot!
Gönderen Basak Celik zaman: Cumartesi, Ekim 23, 2010 4 yorum:
Etiketler: 25. ay, aydede, oyun, oyuncak, oyunlar, roket, uzay
İyi olacak hastanın doktor ayağına gelir, derler ya, ben de ne zaman çocuk bakımı/psikolojisi ile ilgili birşeye taksam, bir uzman pedagog yazısı ya da iyi bir bebek/çocuk bakımı kitabıyla karşılaşıyorum. Bu sefer, Çınar'ın oyuncak bolluğuna ve oyuncakları sadeleştirmeye, Çınar'a daha uygun olanları seçmeye/ayırmaya takmıştım kafamı ki Nurturia'dan erenim'in önerdiği şu yazıya rastaldım. Uzman Pedagog Gülsüm Gencay "iyi ve kötü oyuncakları" anlatmış, anne-babalara bazı önerilerde bulunmuş. Açıkçası, Çınar'ın odasını (daha doğrusu oyuncaklarını) yeniden düzenlerken çok işime yaradı önerileri... Şekiller üzerinden anlatarak sizinle de paylaşmak istedim.
Şu aşağıda görmüş olduğunuz fotoğraf, Çınar'ın düzenlemeden önceki oyuncak kalabalığına ait! Ve bu, buzdağının görünen yüzü... Bir alttaki fotoğrafta da, buzdağının denizin altındaki kısmını görebilirsiniz! Şimdi, buradaki yanlışları, Pedagog Gülsüm Gencay'ın gözünden anlatayım:
Öncelikle, oyuncakların iki gruba ayrıldığı bilgisini vermek lazım: yapılandırılmış ve yapılandırılmamış. Yapılandırılmış oyuncaklar, formu hazır, nasıl oynanacağı açıkça belli olan oyuncaklar; araba, ev, müzikli oyuncaklar, vb. Aslında bunlar için "hayal gücüne yer vermeyen oyuncak" tanımlaması yapılmış ama ben katılmıyorum. Her oyuncak çocuğun hayal gücünü kullanmasına yardımcı olur bence. Yapılandırılmamış oyuncak ise oyun hamurları, lego gibi, formu hazır olmayan, çocuğun kendisinin geliştireceği oyuncaklar. İşte bu iki gruptan da ortamda bir kaç tane olması yeterliymiş. Yani bizim fotoğraftaki gibi elli tane arabayı, 5 çeşit legoyu aynı anda bulundurmaya gerek yokmuş. Hatta gereksiz kalabalık, dikkati yönlendirmek anlamında da çocuğu olumsuz etkiliyormuş.
Peki, sürekli önümüze yeni oyuncak alternatifleri sunulurken evi doldurmadan nasıl duracağız? Çocuğumuzun iyiliği için, doyumsuz bir birey olmaması için tutacağız kendimizi. Hatta hem biz, hem de anneanne, babaanne, dedeler, teyzeler, halalar, dayılar, amcalar... Bir kere, çocuk büyüdükçe oyuncak alımının belli aralıklara getirilmesi gerekiyormuş. Mesela, 2 yaşından sonra, çocuğunuzdan gelen oyuncak taleplerine "en fazla haftada bir" diye bir sınır koymak; hatta 3-4 yaştan sonra bunu ayda bire kadar düşürmek sağlıklıymış. Tabii bu noktada, yukarıda saydığım aile grubunu da uyarmak lazım. Anne-babaya istediği oyuncağı aldıramayan çocuğun bu aile grubunun herhangi bir ferdine oyuncağı aldırması yalnızca bir çıkar ilişkisi tesis etmesine yarıyormuş. Burada çok vurucu bir cümle var:
"Bu [aileden birinin çocuğa her istediğini alması] biz farkında bile olmadan çocuğa çok kötü bir yön kazandırıyor. [...] Sizi kullanmayı seviyor. Sizinle oynamayı ya da vakit geçirmeyi sevmiyor; çünkü bunları bilmiyor. Ama sizin oyuncak getirdiğinizi biliyor, dolayısıyla sizden oyuncak isteyebileceğini biliyor."
Yani aslında anlık sevgi gösterilerinin cazibesine kapılmamak lazım; iki taraf için de iyi değil!
Benim en çok takıldığım noktalardan biri, "belki bununla yine bir gün oynar" diye oyuncakları evde tutmaktı. Ama, çocuğun ilgisinin kaybolduğu noktada oyuncağın uzaklaştırılması gerekiyormuş. Amaç aynı: gereksiz kalabalığı önlemek. Bunun üzerine, artık Çınar'a hitap etmeyecek bir sürü gereksiz oyuncağı geri dönüşüme yolladık. Düzgün olan bir kısım "bebek" oyuncaklarını da kuzen Bahar'a gönderilmek üzere ayırdık. Bu vesileyle, bir türlü kaldıramadığım aslanlı yürüme arabasını da emekliye ayırmış olduk!
Bir de, büyük oyuncak konusu var. Eve alınan kaydıraklar, salıncaklar, çadırlar, atlar, vs vs... Bunlarla ilgili ilginç bir yorumu var Sn. Gencay'ın. Diyor ki:
"Bunlarla çocuğu yalnızlaştırıyoruz. Beğendiği herşeyi eve alarak onu daha çok eve kapatıyoruz. Evde enerjisini harcayamıyor ve sakinleşemiyor. Çünkü oluşan sosyalleşme ihtiyacını, sunduğumuz oyuncaklarla baltalıyoruz. Bunun yerine götürüp parkta oynatmak ve başka çocuklarla oynamasını, sosyalleşmesini sağlamak daha yerinde olur."
Bunu okuduktan sonra da evdeki sallanan tahta at emekliye ayrıldı... zaten uzunca bir süredir yalnızca dekoratif ya da akrobatik (üzerine çıkıp tek ayak durmaya çalışmak gibi) amaçlı kullanılıyordu.
Bir de, yine endişelendiğim "sürekli aynı tip oyuncakla oynamak isteme ve dolayısıyla oyuncak seçerken ailenin bu tipe yönlenmesi" durumundan bahsetmiş. Mesela, bizimki gibi sürekli arabayla oynayan çocuğa renkleri de onun üzerinden öğreterek ilgiyi dağıtmak iyi bir fikirmiş. Ya da, 1 saat arabayla oynuyorsa, "hadi 10 dakika da yapbozla oynayalım" deyip, çeşidi bizim sunmamız, zihnen etkinliği çeşitlendirmemiz gerekiyormuş. Böylece, uzun vadede tek tipe odaklanma yaşamasını engellemek mümkünmüş.
Bizim arkadaşın "bavuuu" merakı herkes tarafından biliniyor. Çok seviyor gerçekten. Ama bir baktım, ortalık bavuu dolmuş. Ben de, oyuncakları ayırırken, işlevsel "bavuu"ların bir kısmını ortada bıraktım, bir kısmını da, daha sonra ortaya çıkarmak üzere "sirkülasyon sepetine" koydum. Fotoğrafta görünen kocaman bavuu ailesi sirkülasyona dahil değil, çünkü onlara aşık! Lego tarzı taşıt Mega Block'ları ve yap-boz tarzı ördekli Duplo'yu "lego yapmaya teşvik" olarak bırakıp, yalnızca tekerlekleriyle ilgilendiği çöp kamyonu Duplo'sunu ve hiç ilgilenmediği çiftlik Duplo'sunu biraz ortadan yok ettim. Takılması çok zor olan Clippolar da sonraki bir zaman için sepete konuldu. Bir tane şekilleri-delikten-geçir oyuncağı bıraktım. Sayılar ve şekilleri güzel anlatıyor. İlgisini çekmeye başladı bu ara. Bir de, bir hikaye kurarark oyun oynamak için çiftlik hayvanları setimizi çıkardım ortaya (turuncu karton kutuda).
sadeleştirilmiş oyuncak dolabı
oyuncak sirkülasyonu kutuları
Minik araba koleksiyonumuzun bir kısmını kaldırmadım -Hilal'den aldığım keçeden şahane otoyol halısı gelince çok eğleneceğiz çünkü! Son olarak, dedesi Çınar'a ahşap bir tamir seti almış (bkz. resim). Anneannesindeki bozuk asansör yüzünden tamir işine takmış durumda. Zaten, bayılıyor eline tornavida vs alıp vida sıkıştırmaya -babası kılıklı! Tamir etsin dursun bakalım, altın bilezik! (Muhtemelen bu ikisi gelince, ördekli Duplo'yu ve belki de çiftlik setini kaldıracağım ortadan).
Ara Not: Evet, kaldırdım. Yerine tamir setini ve dedesinin tamir setiyle birlikte aldığı bloklardan yap boz itfaiye arabasını (sol alt bölme, en soldaki oyuncak) koydum. Bkz, üstteki fotoğraf. Hilal'in oyun halısı salondaki orta sehpanın üstünde şimdi, sehpanın üstüne çıkmamaya, onun yerine orada arabalarıyla oynamaya teşvik amaçlı :)
Fotoğraftaki bebek ve ayıcığı soracak olursanız, bebek bizim emektar Aliş'imiz. Göğsüne bastırınca öksürüyor. Onunla ve ayıcıkla doktorculuk taklit oyunu oynamayı ve vücudun kısımlarını öğretmeyi planlıyorum -bir taşla iki kuş. Erkek çocuklarının bu amaçla -süslü püslü olmadığı sürece- bebeklerle oynaması da sağlıklı bir durummuş. Hatta, bebekler yerine kuklaları daha çok öneriyor Sn. Gencay. Taklit oyunları da, hem empati kurmayı sağlıyormuş, hem de hayal gücünü geliştiriyormuş.
Yazıda aslında çok bilgi var; mesela, bilgisayar oyunları, bu oyunların sürelerinin ayarlanması ve bunu çocuğa anlatılmasıyla ilgili. İlgileniyorsanız, yazının sonlarına doğru bir göz atmanızı öneririm. Ama benim son olarak aktarmak istediğim, iyi ve kötü oyuncak ayrımını nasıl yapacağımız.
Bir kere, yaş grubuna uygun oyuncak önemli. Yani, çok küçük yaştaki bir çocuğa, ağzına atabileceği küçüklükte bir oyuncak alıyorsak, kötü oyuncak almış oluyoruz.
Sonra, çok iyi bir oyuncağın bile, evde 20 çeşidi olduğunda, artık kötü oyuncak olacağını söylüyor Sn. Gencay. Bu, çocuğu tek tip oyuna yönlendiriyormuş.
İyi oyuncağın materyalinin çok kaliteli olması önemli! Yani, ucuzundan 10 tane alacağımıza, kaliteli malzemeden yapılmış 2 tane pahalı oyuncak çocuğumuz için her anlamda (hem nitelik, hem nicelik) daha yararlı! (Bunu aklımda tutmalıyım!) Yapılandırılmış ve yapılandırılmamış oyuncakların evde çeşitli şekillerde bulunmasını sağlamalı, oyuncak seçerken çok yönlü kullanılmasına dikkat etmeliymişiz. Örneğin;
"[...] hem doldurup hem boşaltarak, hem çekiştirerek oynayabiliyorsa, içinde ne olduğunu merak edip incelemek istiyorsa, o çocukta o merakı uyandırabiliyorsa, ve bu merakı uyandırırken çocuğun kullanımına uygun bir ürünse, bu iyi bir oyuncaktır."
diyor Sn. Gencay. Ama, çok kaliteli görünen bir ürün, üç yaş için hazırlanmış ama beş yaşındaki bir çocuğun kullanabileceği beceriye yönelik işlev verilmişse, bu kötü bir oyuncakmış. Çünkü, zihinsel olarak üç yaşa, fiziksel olarak beş yaşa hitap ediyormuş. Bu aslında önemli bir nokta. Çocuğumuzun içinde bulunduğu aya göre başarabileceklerini ya da ilgi alanlarını hesaplamadan oyuncak seçmemek gerektiğini bir kez daha hatırlatmış oluyor bize...
Özetlemeye çalıştığım bu röportaj, bana oyuncak seçimi, evdeki oyuncakların düzenlenmesi ve Çınar'ın ilgisini yönlendirmekle ilgil çok güzel fikirler verdi! Umarım, benim de size bir yararım olmuştur. Yine de, geniş bir zamanınızda, yazının tamamını okumanızı öneririm!
Bol oyunlu günler!
Gönderen Basak Celik zaman: Salı, Ekim 19, 2010 28 yorum:
Etiketler: 25. ay, anne-baba olmak, davranış biçimleri, oyuncak, öneriler
Aslında karşımızdakini, kendini anlattığı kadarıyla bilebiliyoruz, değil mi?
Mesela, iş çıkışı eve gelince, resimdeki bu kekleri yaptım diye, Nurturia'daki arkadaşlarım çok hamarat olduğumu düşündüler. Şimdi, ailemdekiler bu kısmı okuyunca, muhtemelen gülme krizine girecekler... Başak ve hamaratlık! Hadi canım sen de!
Bütün hayatımız böyle geçiyor aslında. Çoğumuz birbirimizi, çocuklarımızı "yazdıklarımız kadar" tanıyoruz. Peki ne kadarı doğru? Hepsi doğru olsa bile, biz ne kadarını yazıyoruz?
Dün akşam bunları düşündüm ve aylar aylar önce, blogları okuyup okuyup Çınar'a, kendime, anneliğime sardığım zamanlar aklıma geldi. Düşündüm; önce üzüldüm. Sonra güldüm!
Gerçekten, büyüyen yalnızca çocuklar değil; biz de onlarla birlikte büyüyoruz, olgunlaşıyoruz. Bazen de onlar gibi çocuk oluyoruz. Kimi zaman yalnızca "çocukça" davranıyoruz. Bu, bazen iyi, bazen kötü.
Bütün mesele, içindeki çocuğu kaybetmeden olgunlaşabilmekte sanırım. Bunun farkında olarak büyümek, çocuğumu da büyütmek, bundan sonraki amacım.
Gönderen Basak Celik zaman: Perşembe, Ekim 14, 2010 15 yorum:
Etiketler: algı, kendi kendime
Füsun'un blogunda gördüm tesadüfen, kimse beni "sobe"lememiş; ama, kendim merak ettim ve baktım. Neye baktın, derseniz, Blogger'ın yeni hizmeti "İstatistikler" kısmındaki en çok okunan 5 yazıma (başkalarını bilmem, ama bence epey bir okunmuşlar, gözlerinize sağlık)!
İşte Minik Adam'ın Maceraları Top-5 Listesi:
1- Mahallenin En Mutlu Yumurcağı: Aslında bu övgüyü Özge hak ediyor, çünkü onun Harvey Karp semineriyle ilgili yazısını aktarmıştım buraya... ellerine sağlık arkadaşım!
2- Minik Adamın Yemekleri: Ah Türk anneleri, ah Türk anneleri... Onlar yedikçe biz doyuyoruz ama, değil mi?
3- Minik Adam'ın İlk Yılı: Bu poster çalışması nedeniyle ben de kendimi bir kez daha buradan tebrik etmek istiyorum. Hazırlarken çok eğlenmiştim... gelin görün ki, orijinal (power point halini) kaybettim... hükümsüzdür!
4- Krizsavar: Evde "cücelerle" yaşanan krizleri önlemek/hafif atlatmak için Nurturia'daki yazışmalarımızdan derlediğim bu post, benim de buzdolabımın üstünü süslüyor!
5- Yuva Notları -II: Çınar'a yuva seçerken yaşadığımız deneyimleri yazmıştım. Bu da her anne/babanın ortak endişesi olduğu için, epey bir okunmuş...
Bu hafta en çok okunanlara baktığımda ise, tabii ki ilk iki sırayı "İki Yaşındaki Çocuğunuz Büyürken (Giriş ve 1)" almış. İlk listeden hala ilk 5'te olan ise, Minik Adam'ın İlk Yılı. Ama tahminim, "İKi Yaşındaki Çocuğunuz Büyürken" serisi, bir süre sonra bütün TOP-5'i ele geçirecek.
Okuyan herkese teşekkürler, sevgiler!!!
Kimleri mi sobeliyorum? YavruSu, Günün Çorbası, Hülya'nın Tunası, Cafe Anneyazar, Toprak Büyürken... ama benim gibi "aa, ben yokum ama ben de yazacağım" diyen tüm blogcu arkadaşlarımın en çok okunan yazılarına da keyifle bakacağım, eminim!
Gönderen Basak Celik zaman: Pazartesi, Ekim 11, 2010 10 yorum:
Etiketler: değerlendirme, istatistik, top-5 listesi
Gönderen Basak Celik zaman: Cuma, Ekim 08, 2010 6 yorum:
(Kitap notlarını yazmaya devam edeceğim; ama, önce reklamlar...)
Çınar'ın "yere yatarak araba/bavuu sürmesi" ve "yoldaki bavuuların tekerleklerine çömelip çömelip bakması" meşhurdur. Ev/havuz/park/AVM/okkul... kısacası mekan ayırd etmez, yatar yere, dakikalarca arabayı sürer, tekerleklerine bakar... bakaaar... bakaaaar...
Hatta Damla, Sapanca'da "hipnotize olmuş gibi bakıyordu tekerleğin dönüşüne, fille taciz edeyim dedim, başaramadım" demişti.
Ben ise, Çınar'ın yalnızca tekerleklerle ilgilenmesi yüzünden epeyce bir endişelenmiş, evde "benden başka kimse bu çocuk için endişelenmiyor, kimse gelişimiyle ilgilenmiyor" diye hır çıkarmış ve hatta o "bavuu"ların hepsini fırlatıp atmayı bile düşünmüştüm (ara ara geliyorlar bana, evet...).
Ama geçenlerde ilginç bir şey oldu. Arabada giderken yanımızdan bir otobüs geçti. Çınar önce heyecanla "öbböööö, büyüüüttt!! (otobüs, büyük)" dedi, sonra da "teteeeleee" deyip kendi ayaklarını gösterdi!!!
Ayak-tekerlek bağlantısını kurduğuna da, bunu algılayacak kadar büyümüş olduğuna da inanamadım! Ama tekrar tekrar aynı şeyi yapıp söyleyince, ikna oldum...
Demek ki, çocukların yaptıkları herşeyin, onlar için bir amacı varmış...
Aslında oynadıkları her oyun, yeni bir şey öğrenmelerini sağlıyormuş.
Ve çocuğum boşuna saatlerce tekerlekleri incelemiyormuş!
En önemli çıkarım da, annesi biraz daha soğukkanlı ve daha az takıntılı olmalıymış!
Gönderen Basak Celik zaman: Cuma, Ekim 08, 2010 8 yorum:
Etiketler: 25. ay, davranış biçimleri, gelişim
Bundan bir ay önce, Arca tatlısının annesi sevgili Yeliz sayesinde şahane bir kitapla tanıştım! "Çocuk bakımı/eğitimi" kitaplarına küsmüşken, Yeliz'in yazısından (postun en sonundaki kiap tavsiyelerine bakınız) etkilenip almaya karar verdim -iyi ki de öyle yapmışım! Uzun süre okunmayı bekledi kitap; Çınar'ın iki yaşını doldurmasıyla elime alabildim! Geç kalmamışım, tam vaktinde olmuş hatta, dedim kendi kendime... ve her okuduğumda Yeliz'e teşekkür ettim, ediyorum!
"İki Yaşındaki Çocuğunuz Büyürken" asla bir "hap formül" kitabı değil. Öneriler sunuyor, ama daha çok yaptığı, dünyaya çocuğunuzun gözünden bakmanızı sağlamak ve "belalı/berbat iki" diye sınıflandırılan davranışların aslında ne demek olduğunu çözmenize (ve dolayısıyla bunları hoşgörmenize) yardımcı olmak!
Zaten önsözü şöyle başlıyor:
"Eğlencenin, merakın ve sevginin anası iki yaş iken, hala neden bu döneme "berbat ikiler" dendiğini anlamaya çalışıyorum. Ben onu "mükemmel ikiler" diye yeniden adlandırmayı tercih ederim. İki heyecan verici bir yaştır. Birdenbire, gün ve gece boyunca ihtiyaçları sizin tarafınızdan karşılanan o bebek, gerçek, küçük bir insana dönüşmüştür -düşünceleri, fikirleri ve kendi istekleri olan bir birey-."
Kitabın açılış cümlesi bana kendimi çok iyi hissettirdi. Bir şeyin, insanlar onu öyle etiketliyor diye, ille de kötü olmaması gerektiğini hep düşünmüşümdür; ama, bu iki yaştan ben de korkuyordum açıkçası! Ve tek bir cümleyle, korkumun yerini neşe aldı. Çünkü ben de, Çınar 2 yaşını doldurduğundan beri, aynen bu cümlede yazan şeyleri hissediyordum. Demek ki, o kadar da naif değildim!
Bu ilk cümleyi okuduğumdan beri aklımdaki şeylerden biri bu kitabı sizinle paylaşmak. Notlar ala ala okuyorum, henüz bitirmiş değilim; yarıladım sayılır! Ama bölüm bölüm, aldığım notları buradan paylaşmak istiyorum. Biraz da işe yarasın bu blog, değil mi?
Bu, aslında bir giriş yazısı. Notlarımı daha sonra aktarmaya başlayacağım (bloga heyecan katmaya çalışıyorum şu an!)... arkası yarın!
Hem sorarım size, iki yaşında ama hiç "terrible" bir hali var mı oğlumun?
Gönderen Basak Celik zaman: Çarşamba, Ekim 06, 2010 10 yorum:
Aslında 3 (bakınız aşağıdaki video)... ama o pasta aslında daha çok Sıla'ya olduğu için, resmi olarak iki diyorum, ve siz videoyu izledikten sonra anlatmaya başlıyorum:
İyi Ki Doğdunuz Sıla ve Çınar! from Basak Celik on Vimeo.
Eylül sonu için Nurturia'da Sapanca organizasyonu yapılırken, aklımda tek bir şey vardı: Minik adamın doğumgününü Sapanca'da, o güzel göle karşı, bir sürü arkadaşıyla kutlayabilmek! Kalbim temizmiş -ya da, her zamanki gibi Çınar'ımın kısmeti (maşallah), şahane bir organizasyon yapıldı Sapanca için (ellerine sağlık Ayça). Hem de geçen seferkinden biraz daha fazla katılımla. Ve hava da çok güzeldi. Resmen sıcaktı ve bütün hafta süren yağmur endişelerimiz, hava durumu kontrollerimiz neyse ki boşa çıkmıştı!
Doğumgününden önce kısa bir Sapanca notu: herkesle yeniden bir arada olmak, özlediğim canım anneleri görmek, ne zamandır yazıştığım ama bir türlü tanışamadığım annelerle buluşmak, yavruların hepsi ama hepsi, herşey, harikaydı! Göl, Haziran başına göre epey çekilmişti, iskeleden ayaklarımızı göle sokamadık; ama, kurbağaları görebildik. Çocuklar yine çocuk bahçesinin ve çimlerin tadını çıkarabildiler. Çınar herkesten "durulmuş" iltifatı aldı! Bu sefer iskele ekibinde biz de vardık, daha ne olsun! Hem durulmuş, hem de büyümüş oğlum... Her anı keyif doluydu; ama, en çok güldüğüm an, Çınar'a arkadaşını gösterip "bak Çınar, Güneş de burada" dediğimde "ü-üüüü" diye horoz gibi ötmesiydi!!! Şartlanmış yavrum!
Seneye bahar aylarını zor bekliyorum yeni bir organizasyon için. Sizi de minik bir fotoğraf ve bir videoyla başbaşa bırakıyorum... (Daha uzun, tatlı ve ayrıntılı bir Sapanca yazısı için, Defne Yaprağı'na bir göz atın!)
Sapanca from Basak Celik on Vimeo.
Yukarıda gördüğünüz muhteşem ortamda muhteşem bir doğumgünü kutlaması yapıldı oğluma! Kocaman "bavuu"lu bir pasta hazırlattık ÇınÇın için (Carnavale Pastanesi'ne teşekkürler). Doğumgününe katılan arkadaşlarına hediye etmek için de minik hediye çantaları hazırladım. İçlerine minik birer bavuu, balonlar ve Başak yapımı pekmezli bisküvi koyduk. Ve yanımıza, Yasemin Teyze'sinin Çınar'ın doğumgünü için hazırladığı nefis Çınar yapraklı ve "bavuu"lu kurabiyeleri de aldık (eğer siz de böyle nefis, butik kurabiyeleriniz olsun istiyorsanız, Kek Dekor'u ziyaret etmenizi şiddetle öneririm! Üstelik tatları, görünüşlerinden bile güzel -yemeye kıyabilirseniz!).
Geçen sene ne mumdan ne pastadan anlayan oğlum, büyük bir keyifle "iyi ki doğdun" şarkısıyla el çırptı, defalarca mumlarını üfledi, neşeyle hediyelerini açtı! Ah, evet, bir de, pastanın üzerindeki beton mikseri yüzünden sanırım, pastayı yalamaya çalıştı!!!
Doğumgününü bilen arkadaşlarımız, bizi mahcup edip, şahane hediyeler getirmişlerdi minik adama! Sayelerinde birbirinden şık kıyafetlerimiz, iç çamaşırlarımız (tuvalet eğitimine ilk adım?), okunacak biir sürü yeni kitabımız ve oynayacak bir dolu "bavuu"muz oldu!! Canım Özge'min, hasta Aylin'ini kapıp minik adamın doğumgününe yetişmesi de bizi ayrıca duygulandırdı...
Herkese yeniden, kocaman teşekkürler! Aslında, bu mumları sizinle birlikte üflemek, bizim için en güzel hediyeydi!!!
(Fotoğraflar için Atakan, Yekta ve Pınar'a teşekkürler...)
﻿Sapanca'da 2 gün erken doğumgünü kutladıktan sonra, tam gününde de okkulda bir parti yaptılar Çınar'a. Biz yalnızca pastamızı götürdük, kalan herşeyi Binbir Çiçek hazırladı! Öğleden sonra anneanne, babaanne, dedeler, anne ve baba olarak okkula geldik. Çınar herkesi bir arada görünce, sevinçten uçacaktı neredeyse! Sınıfı çok güzel hazırlamışlardı: balonlar, 7 cüceler için bir masa, süslenmiş sandalyeler, müzik...
Pastanın mumlarını üflemeden önce, minik bir Montessori seremonisi yaptık -aslında, yapmaya çalıştık! Çemberin etrafına çocuklar ve öğretmenler dizildiler, Selin Hanım bir şarkı söyledi ve sonra ortaya Güneş'i temsil eden kocaman sarı bir top koydular. Çınar'ın eline de bir Dünya maketi verdiler. Ve fakat yavrum, Dünya'yı top sanıp yere fırlatınca sanıyoruz ki Maria Montessori'nin kemikleri sızlamıştır! Neyse, Hilal Hanım ve Çınar, Güneş'in çevresinde Dünya ile döndüler. Ama yılı tamamlayamadan Çınar sınıftan kaçtı! Kendisini yakalamak mümkün olmayınca, 1 yılı temsil eden turu babası tamamladı. Aslında, çok keyifli olacakmış. Çünkü turdan önce Selin Hanım "Çınar 1 yaşında yürüyebiliyor muydu, konuşabiliyor muydu, kendisi yemek yiyebiliyor muydu?" gibi gelişimiyle ilgili sorular sordu, biz yanıtladık. Turdan sonra da "Çınar artık yürüyebiliyor, konuşabiliyor, kendisi yemek yiyebiliyor" gibi ne kadar yol aldığını anlatan ufak bilgiler verdi bize... bu sırada sevgili Çınar, masanın başına oturmuş, pastanın gelmesini bekliyordu (umarım seneye Dünya'yı Güneş etrafında tur atmaya ikna edebiliriz).
Ve sonunda Çınar'ın beklediği an geldi... Pasta geldi, mumlar üflendi, iyi ki doğdun şarkısı söylendi! Minik cüceler masanın etrafına dizilip pastalarını yediler, meyve sularını içtiler. Sonra da neşeyle çalan müziğe eşlik ettiler, balonlarla oynadılar! Bir ara Çınar ve arkadaşı Ezgi sarmaş dolaş oldular. Sevgi kelebekleri! Ezgi, Çınar'ın Haziran'dan beri arkadaşı, ikisi de tam gün gelen "bebek"lerden. Fark ettik ki, epey kanka olmuşlar...
Çocuklar iyice kurtlarını döktükten sonra, minik adamı da alıp evimize geldik... ve o akşam, Çınar kendince bize günü anlatırken, Ahmet'le ne kadar şanslı olduğumuzu ve aslında 2 yaşın -kitapta da yazdığı gibi- hiç de "belalı" olmadığını, aksine çook ama çok eğlenceli olduğunu düşündük!
Bir kez daha, iyi ki doğdun canımız! Seni çoook seviyoruz!
Gönderen Basak Celik zaman: Pazartesi, Ekim 04, 2010 12 yorum:
Etiketler: 24. ay, binbir çiçek, doğumgünü, nurturia, Sapanca
Çok yazdım Nurturia hakkında, neredeyse her yazımda bu şahane siteye bir link var! Ama gelin bir de, üyelerin ağzından dinleyin (ellerine sağlık Damla):
Hala üye olmadınız mı? Daha ne duruyorsunuz?
Gönderen Basak Celik zaman: Pazartesi, Ekim 04, 2010 Hiç yorum yok:
Bu yazıyı daha önce yazmaya niyetlenmiştim; ama, tatil dönüşü, Sapanca, doğumgünü derken unutmuşum... Oğlumun ayrı anne ikizinin annesi canım Nil'imin şu yazısından sonra hatırladım... İlham ve hatırlatma için teşekkürler Nil'cim :)
(Not: Sapanca'yı ve doğumgününü de yazacağım en kısa zamanda, sırayla gitmeye çalışıyorum...)
Biz, Eylül ortasında, ilk defa veli toplantısına gittik Ahmet'le! Anne-baba olmuştuk, veli de olduk böylece. Aslında, Binbir Çiçek'in düzenlediği "sene başı, velilerle tanışma toplantısı"ydı. Öyle olduğunu da, arkadaşım Burcu'yla "ay bizim çocuğun durumu nasıl acaba, dersi derste dinliyor mu?" diye kıkırdaşırken, Hilal Hanım'ın da gülerek "sohbetimize" katılmasıyla öğrenmiş olduk (Hayır, ne bekliyorduk gerçekten, bilemiyorum. Bir de, böyle ortamlarda, velilerin çocuklardan daha cıvıtık olması ilginç, değil mi?).
Kısaca toplantıyı anlatmam gerekirse, pastalı, börekli, çörekli ve "oyun"lu bir tanışma toplantısıydı! Hilal Hanım bize oyunlar oynattı (yuvanın havasını solumamız, çocukların neler yaptığını anlamamız içinmiş), ritim öğretmenleri Serkan Bey "müzik" yaptırdı! (Ve bu veli topluluğunun ne müziğe ne ritme karşı zırnık yeteneği olmadığını da böylece keşfetmiş olduk... çocuklarımız da bize çektiyse adamcağıza acırım!). Aralarda Hilal Hanım, yuvanın genel işleyişinden, bu sene yapmayı planladıkları etkinliklerden ve derslerden, anne-baba olarak bizden beklentilerinden bahsetti (biz beklentilerimizi Ekim ayı içinde yapılacak bire-bir veli görüşmelerinde iletecekmişiz). Son derece keyifli bir "buluşma"ydı gerçekten. Ama daha önemlisi, Nil'in yazısının da konusuydu...
Yani, çocukların yuvada farklı, evde farklı davranmaları, evde sürekli "sınır denemeleri" ama yuvada "söz dinlemeleri"... Nil'in yazısı sayesinde, daha uzun yazmama gerek kalmadı! Hilal Hanım'ın dediklerini de özetlemem gerekirse, kısaca şöyle:
"Bizim burada vaktimiz bol olduğu ve vaktimizi kullanma amacımız çocuklar olduğu için her şeyi öğretmek için sınırsız zamanımız var. Yani mesela, ayakkabılarını kendileri giysinler/çıkarsınlar diye 15-20 dakika uğraşabiliyoruz. Diğer herşey için de bu geçerli. Ama evde vakit daha kısıtlı, yapacak daha çok iş var. Ve ayrıca (aynı Nil'in dediği gibi), anneye karşı sonsuz bir ilgi ve güven de var. Dolayısıyla 'evde yemiyor, kreşte yiyor; evde kendi uyumuyor, kreşte uyuyor; evde ayakkabılarını, kıyafetlerini kendi giymiyor, kreşte giyiyor; eziyeti bana mı ya?' diye lütfen düşünmeyin. Bunu dillendirmeyin. Bu yaptıkları da sizinle iletişimlerinin bir yolu. Okul, evden çok farklıdır."
Tamam, hepimiz bunu biliyoruz; ama, net bir şekilde duymak iyi oluyor gerçekten. Aslında çocuklarımız, okkulla evin farkını o kadar güzel ayırd edebiliyorlar ki... hatta bizden bile daha iyi! Yani onlar, nerede nasıl davranacaklarını gayet iyi biliyorlar. Biz de onlardan ne zaman ne beklememiz gerektiğini öğreniyoruz işte...
Gönderen Basak Celik zaman: Cumartesi, Ekim 02, 2010 1 yorum:
Etiketler: 24. ay, binbir çiçek, davranış biçimleri, yuva