Kürdistan Özgürlük Devrimi’ni Demokratik Ortadoğu Devrimi’nin öncüsü olarak zafere taşıyoruz
Şehitler gerçeği en zor koşulları aşmayı bilen, en imkansız ortamlardan güç yaratmayı bilen, her koşulda yürümeyi ve yürütmeyi bilen bir gerçekliği temsil ediyor. O halde şehitler çizgisinin militanı olmak demek; bütün bu gerçekleri anlamak, özümsemek ve bu temelde yürümeyi bilmek oluyor. Her şeyden önce bunun derin ve yüksek bilincine ulaşmayı ifade ediyor. Her türlü zorluğu yenmeyi, her türlü engeli büyük bir coşku ve heyecanla yürütülen devrimci yaşam ve mücadele içerisinde aşmayı ifade ediyor. Her türlü görevi mutlaka başarmayı ifade ediyor.
Yeni bir şehitler ayında bulunuyoruz. Şahadetinin 40. yıldönümünde büyük şehidimiz olan, Önder Apo’nun, “Gizli ruhum gibiydi” dediği Haki Karer Yoldaş şahsında tüm kahraman Özgürlük Mücadelesi şehitlerimizi saygı ve minnetle anıyorum. Anılarını özgür Kürdistan’da yaşatma, amaçlarını başarma sözümüzü bir kere daha yineliyorum. Böyle büyük bir şehitler önderliği, şehitler ordusu yarattığı için Önder Apo’yu selamlıyorum. Bu temelde İmralı direnişini ve tüm zindan direnişlerini (ki son dönemde yine büyük bir açlık grevi eyleminde bulundular) selamlıyor, 41. Şehitler Yılı’nda özgürlük ve demokrasi mücadelesini yürüten herkese başarılar diliyorum.
Şehitlere anılarını yaşatma ve amaçlarını başarma sözü verdik. O nedenle öncelikle şehit anısı nedir, nasıl doğru sahip çıkılır, şehitlerimizin amaçları nelerdi, bu amaçlara nasıl bağlı kalınır, nasıl başarılır; bunları doğru öğrenmemiz ve anlamamız gerekiyor. Şehitler gerçeğini doğru özümseyip, izlerinde doğru yürümeyi başarmamız gerekiyor. Önder Apo onlarca yıl önce bunu gerçekleştirdi. İyi biliyoruz ki Önder Apo şehitlerin anılarına doğru sahip çıkabilmek ve amaçlarını başarabilmek için bu görev ve sorumluluğu üstlendi. Kendisine böyle bir rol ve misyon biçti. Böyle bir bilinç ve kararlılık ortaya çıkardı. Bunu her zaman da söyledi. İnsanlık tarihinden, ezilenlerin özgürlük mücadelesi tarihinden, Kürdistan tarihinden ve en son 12 Mart 1971 faşist askeri darbesine karşı direnen devrimci önderlerin pratiklerinden çıkarttığı dersler sonucunda tüm bu dökülen kanların, harcanan emeklerin, verilen şehitlerin anılarının doğru sahiplenilmesi, kanlarının yerde kalmaması, amaçlarının mutlaka başarılması için böyle bir özgürlük yürüyüşünü başlattı.
Demek ki, şehidi doğru anlamanın ve sahip çıkmanın, onların anılarını yaşatmanın tek yolu; amaçlarını başarmak için pratiklerinden dersler çıkartarak, zayıflıkları ve yenilgiye yol açan nedenleri bulup onları aşarak sürekliliği olan ve zafere yürüyen bir hareketi yaratmak, onun mücadelesini vermekle olur. Bunun dışında şehidi doğru anlamanın ve şehidine doğru sahip çıkmanın başka yolu yoktur. Öyle ağlayıp sızlamakla bu olmuyor. Şehidi basit, maddi değerlerle ölçmekle olmuyor. Vurdumduymazlık ise zaten ihanet oluyor. O halde bütün bu yanlış anlamaları ve yaklaşımları aşarak, Önder Apo’nun şehit gerçeğini doğru anlayan, sahiplenen çizgisine mutlaka girmemiz gerekiyor. Bu da şehidin amacını başaracak bir militanlığı, devrimci kişiliği ve devrimci eylemi açığa çıkartmakla olur. Bunun dışında ve gerisinde bir duruş, tutum kesinlikle şehidi doğru anlamak ve sahiplenmek olmaz.
Önder Apo büyük riskler içeren en zor ortamlarda, en küçük bir imkanın olmadığı, faşist baskı ve zulmün en ileri düzeyde olduğu bir ortamda devrimci örgüt kurmaya ve eylem geliştirmeye karar verdi. PKK’nin temelleri 1973 Newrozu’nda bu temelde atıldı. O yıllarda değil yeni bir mücadele örgütü kurmak, var olan örgütler dağılıyordu. Örgütü olanlar bırakıp kaçıyordu. Örgütlü olmak darağaçlarında idam edilmeyi, toplarla tanklarla vurulup parçalanmayı getiriyordu. Ama Önder Apo bütün bunları göze aldı. “Eğer ortada büyük bir özgürlük davası varsa ve bu bir gerçekse o zaman insanlar bunu yapabilirler, yapmanın yolunu yöntemini bulabilirler, kendilerini bunu başaracak bir kişilik haline getirebilirler” dedi. Ortaya çıkan şahadetlerden doğru dersler çıkardı, eleştirel-özeleştirel yaklaştı. Çıkardığı dersler temelinde kendisini doğruyu bulan bir bilinç ve irade haline getirdi ve böyle bir bilinç ve kararlılıkla PKK’nin temelini atmaya, Apocu Hareketi başlatmaya karar verdi. Bu büyük, tarihi ve zor bir karardı. Aynı zamanda çok anlamlı, iyi düşünülmüş, büyük bir beyin ve yürek gücünün ürünü olan bir karardı. Bu karar, büyük bir cesaret ve fedakarlık istiyordu. Tarih 45 yıl sonra bu kararın bu temelde verilişinin doğru, anlamlı ve sonuç verici olduğunu kanıtladı. Bugün gerçek olan ve doğrulanan budur. Bunun dışında hiçbir yaklaşım doğrulanmadı.
Mahirlerin, Denizlerin, İbrahimlerin sözde yoldaşlığını yaptığını iddia edenler, bu şehitlerin ortaya çıkardığı mirası paylaşmaya çalıştılar, onlar üzerinden örgüt ve eylem geliştirmek istediler. Ama şehidi doğru anlamak ve anlamlandırmak olmayınca, şahadetten ders çıkarıp amacını başarmak üzere yürümek ve karar vermek olmayınca, sıfırı tükettiler. Ya da maddi olarak şehitlerin yarattığı değerler üzerinden kendisini yaşatan insanlara dönüştüler. Amacı başaran olamadılar. Başlatılan büyük devrimci, özgürlükçü ve demokratik çıkışı ilerletemediler. Bunu başaran Önder Apo oldu. Demek ki doğru olan, Önder Apo’nun değerlendirmeleri ve yaklaşımıydı. Zaten daha sonra Kürdistan’da hem partileşme hareketini hem de 40. yılını tamamladığımız bu büyük devrimci silahlı direnişi, şehitlerin anılarının örgüt ve eyleme dönüştürülmesi olarak geliştirdi. PKK’nin bir şehitler partisi olarak, Haki Karer’in anısının örgüte ve eyleme dönüştürülmesi olduğunu ifade etti. Partinin şehitler zincirinden oluştuğunu söyledi. Şehitlerimizin PKK biçiminde yaşadıklarını, bize yol gösterdiklerini ve doğru yaşamı emrettiklerini belirtti.
Şehitlerin emrettiği militanlığı mutlaka ortaya çıkartmalıyız
40 yıldır on binlerce şehit veren, Kürt halkını yeniden dirilten, özgür insanlık içerisine öncü biçiminde katan bu büyük direniş, şehitlerin anılarını doğru anlamanın ve sahiplenmenin, amaçlarını başarmanın mücadelesi olarak ortaya çıktı. Her zaman, her yerde büyük güç kaynağı şehitler gerçeği oldu. Her türlü zorluk, şehitlerin anılarının verdiği güçle aşıldı, yenildi. Her türlü engel, bu anıların gücüyle yıkıldı. Her türlü amaç, şehitlerin verdiği güçle başarıldı. En zor ve karmaşık ortamlarda bile doğru yolu bize şehitlerimiz gösterdi. Önder Apo şehitlerin sözcüsü olduğunu söyledi. Böylece Kürt halkına, Kürdistan Özgürlük Mücadelesi’ne yol gösteren, komuta eden büyük bir şehitler önderliği, şehitler ordusu yaratıldı. Bugün bizi buraya kadar getiren, Kürdistan’da, Ortadoğu’da ve dünyada faşist-soykırımcı geriliğe karşı büyük bir cesaret ve fedakarlıkla en önde savaştıran, kimsenin başaramadığı işleri başartan gerçek, şehitler gerçeğidir. Şehitlerimizin bize verdikleri güç, irade ve amaç bağlılığıdır.
Bu temelde 40 yıldır şehitler veriyoruz. Bu yıl da şehitler ayının hemen her gününde şehitler verdik. Kürdistan’ın dört bir yanında ve yurtdışında yürüttüğümüz mücadelenin şehitler çizgisinde süren bir mücadele olduğu açık bir gerçektir. Dersim’den Zagros’a kadar, Serhed’den Amanos’a, Botan’a kadar büyük şehitler verdik. Hindistan Yoldaş’tan Ekin Yoldaş’a kadar uzanan büyük Mayıs şehitlerimiz oldu. Rojava’da, Rakka operasyonunda Kürt halkının en değerli evlatları ve kızları Kürdistan’nın özgürlüğü, Ortadoğu’nun demokrasisi, Ortadoğu halklarının demokratik birliği ve kardeşliği uğruna gözlerini kırpmadan DAİŞ-AKP-MHP faşizmine ve KDP gericiliğine karşı yiğitçe savaştılar, savaşıyorlar. Büyük şehitler verdiler, vermeye devam ediyorlar. Yine Başûr’da, Şengal’den Medya Savunma Alanları’na kadar her yerde her an büyük direniş var. Bu alanlarda da büyük şehitler verdik.
YJA Star’ın en değerli komutanlarından olan Nalîn ve Helîn yoldaşlar bu mücadele içerisinde şehit düştüler. Bu arkadaşlar için insan demek bile basit ve zayıf kalıyor. İnsanlığın özünü yaşıyor, temsil ediyorlardı. İnsan olmanın bütün erdemini ortaya çıkarmışlardı. İnsanlık değerlerini yaşanır ve yaşatılır kılıyorlardı. En zor koşulların kolaylaştırıcısı, yapılamaz işlerin yapıcısı, her türlü görev ve sorumluluğun başaran militanı konumuna ulaşmışlardı. Önderlik çizgisine sadakatle, Kürdistan yurtseverliğiyle, kadın özgürlük çizgisinin yılmaz militanlığıyla, insanlık değerlerine bağlılıkta insan soyunun ulaşabileceği en yüksek düzeye ulaşmışlardı. Hiçbir şeyi zorlukla, isteksizlikle, karamsarlıkla, kendilerini zorlayarak yapan konumda değillerdi. Gerçekten de yaşamın zorluklarını kolaya çeviren, acıyı tatlı kılan, her türlü zorluğu güler yüzle yürütülen çalışma temelinde başarmayı bilen insanlar oldular. Öncü devrimci militanlar, Kadın Özgürlük Hareketi’nin militanları oldular. Özgürlük kılıcımızı daha da bilediler, keskinleştirip pekiştirdiler. Bunlar 40. Mayıs ayımızın gerçekleridir.
40 yıl önce Mayıs ayında ortaya çıkan bu büyük duruş, kararlılık, dirayetli yürüyüş 40. yıldönümünde de değerlerinden ve özelliklerinden en küçük bir azalma göstermeden devam ediyor. Şehitler gerçeği kendi hükmünü icra etmeye, kendisini yeni militanlarda yaşatmaya ve yürütmeye devam ediyor. Dikkat edilirse bu gerçeklik, yenilgi yaşayacak, başarısız kalacak veya duraksayacak bir gerçeklik değildir. Şehitler gerçeği en zor koşulları aşmayı bilen, en imkansız ortamlardan güç yaratmayı bilen, her koşulda yürümeyi ve yürütmeyi bilen bir gerçekliği temsil ediyor. O halde şehitler çizgisinin militanı olmak demek; bütün bu gerçekleri anlamak, özümsemek ve bu temelde yürümeyi bilmek oluyor. Her şeyden önce bunun derin ve yüksek bilincine ulaşmayı ifade ediyor. Yine hiçbir zaman en küçük bir sarsıntı yaşamayan kararlılığını edinmeyi ifade ediyor. Her türlü zorluğu yenmeyi, her türlü engeli büyük bir coşku ve heyecanla yürütülen devrimci yaşam ve mücadele içerisinde aşmayı ifade ediyor. Her türlü görevi mutlaka başarmayı ifade ediyor. Şehitler çizgisi büyük bir bilinç, irade, karar, güç, yürüyüş ve zafer çizgisi oluyor. Şehitler çizgisinde yürümek her zaman doğruyu bulmayı ve başarıyı kazanmayı ifade ediyor. Başarıya gitmeyen, başarıya kilitlenmeyen, imkan ve fırsatları doğru değerlendirmeyen, devrimin zaferini içermeyen yürüyüşler, şehitler çizgisinde gerçekleşen yürüyüşler olamaz.
45 yıl önce o büyük devrimci ruhun temsilcilerinin gösterdikleri ufak birkaç hatadan ders çıkartmayı bilen Önder Apo, 40 yıldır kesintisiz yürüyen böyle bir devrimci hareketi ortaya çıkardı. Daha birkaç adımla, eylemle başlatılan hareketin içindeki hatalardan çıkartılan dersler, dünya gericiliğini arkasına almış bir faşist-soykırımcı sisteme karşı 40 yıllık kesintisiz, başarıdan başarıya koşan bir direniş hareketini ve devrimci direniş gücünü ortaya çıkartmayı sağladı. Şehitlerin anısına doğru bağlanmak, şehidin anısını doğru sahiplenmek, anısından doğru ders çıkartmak ve şehit izinde doğru yürümek böyle olur. Bu ancak zafer yürüyüşüyle olur. Zaferi kazanmayan, başarıya kilitlenmeyen, başarmayan hiçbir yürüyüş, şehitlerin anısına doğru sahip çıkarak gerçekleştirilen bir yürüyüş olamaz. Hepimiz bunları başarmakla mükellefiz. Böyle bir yürüyüşe kalkamayan da, bunu başaramayan da şehitler gerçeğine doğru sahip çıkmış olamaz. Böyle büyük bir tarihi sorumlulukla karşı karşıyayız. O halde mücadeleye böyle bir katılım gösterilmelidir. Böyle bir çizgide mücadeleye katılarak, şehitlerin bizden istediği, bize emrettiği militanlığı mutlaka ve eksiksiz bir biçimde ortaya çıkartmalıyız.
Çeyrek asırlık dünya savaşı yeni bir dönemece girmiş bulunuyor
Kürt halkının, PKK’nin ve Ortadoğu’nun, insanlığın şehitler çizgisinde savaşan militanlara ihtiyacı var. Ancak böyle bir yürüyüş bizi başarıya götürebilir. Bu kadar faşist-soykırımcı saldırı ortamından çıkarabilir. Zorlukları yenmemizi, engelleri aşmamızı, zorlukları eyleme ve güce dönüştürmemizi başartabilir. Başka türlü bir çizgi başartamaz. Farklı bir tutumla devrimcilik yürümez. Mücadeleye katılım bu esaslar üzerinden olmalıdır. Dört taraftan faşist-soykırımcı güçlerin imha ve tasfiye amaçlı saldırıları altında Kürdistan’ın dört bir yanında ve yurtdışında direnen bir halk konumundayız. 40 yıllık, binlerce şehit kanıyla yaratılmış değerleri imha ve tasfiye etmek için alçakça saldırılar yürütülüyor. Faşist-soykırımcı sistem bu temelde saldırıyor. Emperyalist-kapitalist modernite sistemleri her türlü hile ve oyunla saldırıyor. İşbirlikçi ihanet saldırıyor. Herkes on binlerce şehidin kanıyla yaratılmış olan bu büyük değerleri almanın, çalmanın ve paylaşmanın çabası içerisinde. Her gün pazarlık üstüne pazarlık yapılıyor.
PKK pazarlığı bir Kürdistan paylaşımıdır. 40 yıllık mücadeleyle ortaya çıkmış özgür Kürtlük değerlerinin paylaşılması, çalınması oluyor. Onların ele geçirilerek kendi amaçları doğrultusunda kullanılma çabası oluyor. Faşist-soykırımcı inkar ve imha sistemi ortalığa düşmüş, herkesle görüşüp bunun pazarlığını yapıyor. Irak’la, İran’la, KDP işbirlikçiliğiyle, Rusya’yla, İsrail’le ve Amerika’yla bu temelde pazarlık yapıyor. ‘Gelin Kürdistan’ı paylaşalım, niye kavga ediyoruz?’ diyor. Söyledikleri ve tutumları çok açıktır. ‘Ortada paylaşılacak biraz değer oluşmuş. Bu sana da yeter, bana da. Yeter ki birbirimizi anlayalım ve gerekli paylaşımı gerçekleştirelim’ diyorlar. Önder Apo öncülüğünde PKK’nin yürüttüğü 40 yıllık büyük direniş mücadelesinin ortaya çıkartmış olduğu özgür Kürtlüğü bu biçimde paylaşarak yok etmek ve Kürdistan’ı yeniden soykırım sistemi altına almak istiyorlar. Bu kadar açık bir durum var. Kimisi bunu cepheden bağırıp çağırarak yapıyor; Kimisi çeşitli hileyle, oyunla yapmaya çalışıyor; Kimisi karşıdan duruyor, kimisi alttan oymaya çalışıyor. Emperyalizm, faşizm ve işbirlikçi-ihanet elbirliği etmiş, on binlerce şehidin kanıyla 40 yıllık direnişin ortaya çıkardığı özgürlük değerlerini yok etmeye çalışıyor. Böyle bir ortamda bu değerleri anlama, sahiplenme, koruma ve geliştirme göreviyle yüz yüzeyiz. Hareket ve halk olarak temel görevimiz budur. Hele hele Parti militanları, gerilla güçleri, kadın ve gençlik hareketleri gibi bu mücadeleye öncülük etmekle yükümlü örgütler ve onların militanları olarak, olup bitenleri doğru ve yeterli anlamalı, onun gereklerini pratikte başarıyla yerine getirmeliyiz. Buna kesinlikle ihtiyaç vardır. An’ın devrimciliği budur. Bu dönemin militanlığı böyle olur.
Bugün içinde bulunduğumuz ortam çok açıktır. Çeyrek asırlık dünya savaşı yeni bir dönemece girmiş bulunuyor. Birincisi; bu savaş siyasi ve ideolojik olarak derinleşiyor. Askeri olarak da derinleşme ihtimali çok fazla. En son kimyasal silah meselesi ardından neredeyse Amerika ve Rusya savaşacak hale geldi. Demek ki, her an böyle büyük çatışmalar da ortaya çıkabilir. Mevcut düşük yoğunluklu askeri durum, orta veya yüksek yoğunluklu bir çarpışmaya dönüşebilir. Her ne kadar söz konusu durum bir ABD-Rusya savaşı çıkartmadıysa da ABD-İran savaşı başlamış gibidir. Mevcut haliyle ABD-İran gerginliği bir savaş gibi sürüyor. Bu da eğer bu biçimiyle sürerse şimdiye kadar olan düzeyin askeri şiddet bakımından katbekat aşılacağını gösteriyor.
İkincisi; savaş giderek yayılıyor. Savaş şimdiye kadar Arap sahasındaydı. En son Irak’tan Suriye’ye geldi. Kürdistan’ı içine aldı. Dolayısıyla Türkiye’yi içine çekti. Çünkü; Kürdistan’daki ve Arap sahasındaki mevcut durumu Türk ulus devlet sistemi yönlendiriyor. Bu statüler ona bağlı olarak oluştu. Bugün savaşın yaşandığı alanlar yüz yıl önce Osmanlı egemenliğinin hüküm sürdüğü alanlardı. Birinci Dünya Savaşı, Ortadoğu’ya yeni bir sistem ve statüko oluşturmak için gerçekleşti. Mevcut sistem de bu savaşın sonucunda ortaya çıktı. Zaten Tayyip Erdoğan yönetimi de bunu açıkça söylüyor; ‘Buralar bizim denetimimiz altındaki alanlardı. Bizim bilgimiz ve onayımız dışında başka bir duruş ve tutum söz konusu olamaz’ diyerek kendini dayatıyor. Ortadoğu ve Kürdistan’da yaşanan devrimci gelişmelere karşı-devrimci hamlelerle ket vurmak istiyor. Bunun en somut göstergesi Türk savaş uçakları tarafından 24-25 Nisan gecesi Şengal ile Rojava’nın vurulmasıdır. Şengal’de PKK, YBŞ ve KDP hedefleri vurulurken, Rojava’da ise YPG-YPJ’nin karargahı olan Qereçox alanı vurulmuştur. Saldırının 16 Nisan referandumundan bir hafta sonra gerçekleşmiş olması da elbette dikkat çekicidir. Cerablus-Bab işgali ardından Şengal ve Qereçox alanlarının vurulması da Suriye ve Irak topraklarına resmi askeri saldırı anlamına gelmektedir. Böylece AKP faşizmi, Suriye ve Irak’ta yaşanan Üçüncü Dünya Savaşı’nın tam ortasında yer almaktadır.
Şengal ve Qereçox saldırıları
DAİŞ’i korumak ve kurtarmak amacıyla gelişti
Elbette AKP-MHP faşizmine karşı mücadele ederken söz konusu bu olayların da doğru değerlendirilmesi gerekmektedir. Birincisi; 16 Nisan referandumundan bir hafta sonra geliştirilen bu saldırı, aslında AKP faşizminin iç politikasıyla ilgilidir. İçte emekçi halk kitlelerini daha çok ezmenin zeminini güçlendirme amacı gütmektedir. Dışa dönük saldırı ile milliyetçi-şoven duygular kabartılarak, içte faşist baskı ve terörün zemini güçlendirilmektedir. Aslında bu politika, klasik faşist bir taktiktir ve her faşist diktatörlük bu yönteme başvurmaktadır.
İkincisi; söz konusu saldırının 24-25 Nisan gecesi yapılmış olması da önemlidir. Yani İttihat ve Terakki yönetiminin gerçekleştirdiği Ermeni Soykırımı’nın 102. yıldönümüne denk getirilmiştir. Bununla verilmek istenen mesaj da açıktır; İttihat ve Terakki yönetiminin başlattığı soykırım politikası devam ettirilecektir! Ermeni toplumuna yönelik olarak başlatılan bu süreç, Kürt soykırımı ile tamamlanmak istenecektir. AKP-MHP faşist ittifakı, soykırım zihniyeti ve politikası temelinde hareket edecektir.
Üçüncüsü; bombalanan Şengal ve Qereçox alanları kuşkusuz Kürdistan topraklarıdır ve söz konusu saldırılar Kürt Özgürlük Güçleri’ne karşı yapılmıştır. Dolayısıyla AKP-MHP faşizminin Kürt düşmanı zihniyetinin ve siyasetinin bir sonucu ve uygulanması olmaktadır. Bununla Kürt özgürlüğüne asla müsaade edilmeyeceği ve Kürt güçlerinin her yerde vurulacağı mesajı verilmektedir. Bu nedenle, faşist-soykırımcı ve Kürt düşmanı bir saldırıdır.
Dördüncüsü; Şengal, Kürtlerin olduğu kadar tüm insanlığın da önemli kutsal yerlerinden birisidir. Êzidî inancı BM tarafından da koruma altına alınan değerler arasında yer almaktadır. Dolayısıyla Şengal saldırısının Kürt kutsallarına saldırı olmak kadar, tüm insanlık kutsallarına yönelik saldırı olma özelliği de vardır. Bu yönüyle tüm tarihi kutsallara saldıran DAİŞ zihniyetiyle benzerlik arz etmektedir.
Beşincisi; saldırıya uğrayan Qereçox alanı, YPG-YPJ’nin Merkezi Karargahı’nın bulunduğu bir alandır ve dolayısıyla YPG-YPJ Karargahı’na saldırı yapılmıştır. YPG-YPJ’nin ise DAİŞ faşizmine karşı direnişin öncüsü ve sembolü olduğu bilinmektedir. DAİŞ faşizmini yenilgiye uğratan birinci güçler arasında yer almaktadır. Ayrıca söz konusu saldırı yapıldığı sırada YPG-YPJ güçleri içinde yer aldıkları Demokratik Suriye Güçleri kapsamında DAİŞ’in başkenti olan Rakka’yı almak ve dolayısıyla insanlığı DAİŞ’ten kurtarmak üzere kapsamlı bir operasyon içinde bulunmaktadır. Dolayısıyla, Türk ordusunun Qereçox saldırısının DAİŞ’i korumayı ve kurtarmayı amaçladığı tartışma götürmez bir gerçektir.
Son olarak; Şengal ve Qereçox saldırıları ile TC devleti aslında Suriye ve Irak’a saldırmış olmaktadır. Dolayısıyla kendi sınırları dışında askeri güç kullanan ve savaş yapan bir devlet haline gelmiştir. Bu biçimde Irak ve Suriye’de yaşanan Üçüncü Dünya Savaşı’nın içine tamamen girmiştir. Artık TC devletine karşı sınırlarının dışında da birileri askeri saldırı yapabilir ve silahlı güç kullanabilir. Böylece AKP-MHP iktidarı da tıpkı İttihat ve Terakki yönetimi gibi kendisini dünya savaşı içine sokmuş ve savaş içinde iktidarını korumaya çalışır hale gelmiştir. Erdoğan-Bahçeli ikilisi, tıpkı Talat, Enver ve Cemal paşalar üçlüsü gibi, iktidarını savaş ve soykırım politikasına oturtma noktasına gelmiş ve böylece Kemalizm’den sapmıştır.
Görülüyor ki, Erdoğan-Bahçeli ikilisinin TC’yi getirdiği nokta, Talat-Enver-Cemal paşalar üçlüsünün Osmanlıyı getirdiği noktaya benzemektedir. Savaş ve soykırım demek olan bu durumun Türkiye için yeni felaketleri içerdiği açıktır. İktidar hırsı, mal düşkünlüğü ve can korkusu için Tayyip Erdoğan’ın Türkiye’yi getirdiği nokta budur. Savaş ve soykırım politikaları nasıl ki sonunda Osmanlı İmparatorluğu’nu yıkıma götürmüşse, TC devletini de yıkıma götürecektir. Artık Erdoğan-Bahçeli faşizminin sonu gelmiştir ve ayakta kalma şansı yoktur.
Bu gerçeği Türkiye halkları, başta kadınlar ve gençler olmak üzere tüm ezilenler iyi görmeli ve söz konusu savaş ve soykırım politikalarına karşı çıkmalıdır. AKP-MHP’nin faşist, ırkçı, şoven ve milliyetçi propagandalarına kimse kanmamalı, söz konusu savaş ve soykırım politikaları desteklenmemelidir. Türk ordusunun Cerablus’ta, Bab’da, Şengal ve Rojava’da ne işi var? Başûrê Kurdistan’ın her yeri TC ordusuyla doludur. Türkiye gençliğinin buralarda savaşa sürülüp kan dökmesinin Türkiye’ye hiçbir faydası yoktur. İzlenen Kürt düşmanlığı politikası, Kürtleri Türkiye’den ve Türklerden büyük ölçüde koparmıştır. Dolayısıyla mevcut AKP-MHP politikaları bölücüdür. Eğer devrimci-demokratik güçlerin birleştiriciliği olmazsa, mevcut AKP-MHP politikaları sonucunda Türkiye hemen bölünür ve parçalanır. Bunu Türkiye’yi seven ve gerçek Türkiye yurtseveri olan herkes görmeli ve söz konusu faşist, bölücü politikalara karşı mücadeleyi yükseltmelidir.
Savaş her an İran sahasına yayılabilir
Şimdiye kadar çeyrek asrı aşan Üçüncü Dünya Savaşı, daha çok Irak-Suriye-Türkiye üçgeninde odaklandı. Yeni ABD yönetimi altında bu durum biraz değişecek gibi görülüyor. Trump yönetimi başa gelir gelmez ilk işi İran’la gerginliği tırmandırmak oldu. Bunu Suriye’deki çatışmaları derinleştirerek daha da geliştirdi. Şu an ciddi bir ABD-İran gerginliği var. ABD dört koldan bunun için hazırlıklar yapmaya çalışıyor. Türkiye’yle son görüşmesinin bir gündemi buydu. Suudi Arabistan’la, Katar’la ve Arap Emirlikleri’yle İran’a karşı mücadele konusunda yeni planlar ve ittifaklar oluşturmaya çalışıyor. Kürtleri böyle bir cepheye katma çabası içerisindedir. Buna karşı İran’ın da tüm bunları dikkate alıp değerlendirerek ABD’nin bütün bu planlarını boşa çıkartmaya dönük bir çabası var. İran’da seçimler oldu. Eski yönetim yeniden iş başına gelerek kendisini yenilemiş oldu. Bir süre önce ABD de yönetimini yenilemişti. Şimdi İran’da yeniledi. Her iki devlet de yönetimlerini yenilemiş, yeni yönetimler altında yeni planlar yaparak bu sürece yöneliyorlar. Bu yönelimlerin neyi geliştireceği tam olarak net değildir. Mevcut durumda ciddi bir gerginlik var. Belli bir çatışmalı durum yaşanıyor.
Bu durum ne kadar devam eder? ABD-İran gerginliği ve çatışması Irak ve Suriye’yle mi sınırlı kalır? Yoksa İran sahasına yansır mı? Şimdiye kadar 27 yıldır Zagroslar’ın batısında süren Üçüncü Dünya Savaşı yakın süreçte Zagroslar’ın doğusuna yayılır mı? Bunlar da ciddi olasılık dahilindedir. ABD-İran çatışması her an İran sahasına yayılabilir. Ortadoğu’nun doğusunu, Afganistan ve Pakistan’ı da içine alabilir. Bunlar ihtimal dışı değildir. O halde görülüyor ki; çeyrek asırdır Üçüncü Dünya Savaşı’nı yaratan güçlerin savaşı sona erdirme ve savaşa yol açan sorunları çözme projeleri yoktur. Yapabildikleri, savaşı daha da derinleştirmek ve yaymaktır. Mevcut haliyle bir çözüm gücü değildirler. Kaos ve krizi daha da fazla derinleştirme gücüdürler. Bu kaos ve kriz içerisinde Ortadoğu egemenliğini sürdürmek, Ortadoğu’yu yönetmek istiyorlar. Bu kaos ve krizi daha çok uzatarak ve derinleştirerek Ortadoğu’yu daha fazla bölüp parçalamak istiyorlar. Birinci Dünya Savaşı Ortadoğu’yu 25 parçaya bölmüştü. Üçüncü Dünya Savaşı da 100 parçaya bölebilir. Böyle bir İsrail projesinin bulunduğu, küresel sermayeyi bu projenin yönlendirdiği bilinen bir gerçektir. Sermayenin azami kârı için, Ortadoğu’da alternatif bir uygarlık gelişiminin engellenmesi için, İsrail’in güvenliği için Ortadoğu’daki bütün güçlerin küçültülmesi ve zayıflatılması gerekli görülüyor. Bunu kendi çıkarlarına uygun buluyorlar.
Demek ki, böyle bir durumda ufukta Ortadoğu savaşının sona ermesi gibi bir durum gözükmüyor. Çelişkili ve çatışmalı durum devam edecek, yayılıp derinleşecek. Böyle bir durum devrimci mücadeleyi geliştirmek için imkan ve fırsatları doğurduğu gibi, yoğun riskler de barındırıyor. “Atlar tepişir, karıncalar ölür” derler. Büyük savaşın gölgesinde en fazla acıyı halklar çekiyor. En fazla kaybı halklar veriyor. Böyle bir durumda mevcut haliyle küresel kapitalist modernite sisteminin kendi iç durumu böyle bir çelişki ve çatışma arz ederken, buradan çıkış yolu gösteren, savaşsızlığa ve barışa çıkış yaptırabilecek, savaşa yol açan sorunları çözebilecek yegane güç Kürdistan Özgürlük Hareketi’dir. Bunun da temeli, Kürt sorununun çözümüdür, Önder Apo’nun geliştirdiği Demokratik Özerklik ve Demokratik Konfederalizm çizgisidir. Bütün kimliklerin özgürce örgütlenip kendisini ifade ettiği sistem olarak Demokratik Özerklik, her türlü parçalanmaya karşı tüm ezilenlerin, emekçilerin güçlerini kardeşçe birleştirdikleri, kardeşçe bir arada yaşadıkları sistem olarak Demokratik Konfederalizm hem Üçüncü Dünya Savaşı’ndan Ortadoğu’yu çıkaracak hem de savaşa yol açan sorunlara çözüm getirecek yegane güç durumundadır.
Bu nedenle böyle bir çözüm projesine sahip olduğu için Önderlik gerçeği ve Kürt Özgürlük Hareketi, Ortadoğu’da geleceği aydınlatan pozisyondadır. Böyle bir çizgi temelinde belli bir düzeyde de olsa, pratikte hata ve eksiklikleri de bulunsa önemli bir mücadele yürüttüğü için Kürdistan Özgürlük Hareketi çıkış yolu gösteren, öncülük eden yegane güç durumundadır. Bu mücadelenin başarısı ise, Bakur’da yaşanan devrimci gelişmelerle oldukça bağlantılıdır.
Türkiye’de anti-faşist mücadele demokratik devrime bağlanmalıdır
Bilindiği gibi 16 Nisan referandumunda Erdoğan-Bahçeli faşist diktatörlüğüne hayır diyenlerin sayısı daha fazla olmasına rağmen, AKP iktidarı zor ve hile ile ‘evet’in kazandığını açıkladı. YSK, referandum sonuçlarını yaklaşık olarak yüzde 51 evet, yüzde 49 hayır olarak ilan etti. Doğal olarak Erdoğan-Bahçeli faşist diktatörlüğüne hayır diyenler bu durumu kabul etmeyerek sokaklara döküldü. Her alanda uygulanan zor ve hileyi protesto eylemleri gelişti ve bu durum haftalara yayıldı. Kuşkusuz böyle bir tutum gerekliydi ve de önemliydi. Ancak yine de zayıf kaldığını, faşizme karşı demokratik devrim mücadelesi açısından yeterli olmadığını belirtmek gerekiyor.
Aslında daha referandum öncesinden bu hususlara dikkat çekilmiş ve sonuçlara dinamik yaklaşılması gerektiği belirtilmişti. Sonuç ne olursa olsun, referandum sonrası özgürlük ve demokrasi mücadelesinin daha da yoğunlaşacağı ifade edilmişti. Çünkü; referandum sonrasının nasıl olacağı, referandumun propaganda sürecinde yaşananlara bakılarak kolayca anlaşılabiliyordu. Faşist AKP yönetimi, referandumda ‘evet’ diyenler için her türlü kolaylığı sağlayıp ve imkanı sunarken, ‘hayır’ diyenleri sokak ortasında tutuklatıp zindanlara dolduruyordu.
Dolayısıyla referandum sonrasında yaşanacaklar öncesinden belli olmuştu. Referandumdan ‘evet’ çıkması durumunda AKP-MHP faşizmi daha çok saldıracak ve faşist tek kişi diktatörlüğünü böyle bir saldırı ortamında inşa etmeye çalışacaktı. Erdoğan-Bahçeli faşist ittifakına ‘hayır’ diyenlerin ise böyle bir saldırıya karşı demokrasi mücadelesini geliştirmeleri için elverişli bir zemin referandum sürecinde oluşmuştu ki, bu durum referandum sonrası da anti-faşist direnişe dönüşebilecekti.
Referandumdan ‘hayır’ çıkması durumunda ise zaten en küçük bir duraksamaya fırsat vermeden Erdoğan-Bahçeli faşist diktatörlüğünü alaşağı edecek bir demokrasi hamlesini geliştirmek gerekecekti.
Dikkat edilirse 16 Nisan referandumunun sonucu ne olursa olsun, referandum sonrası faşist diktatörlük ile demokratik güçler arasındaki mücadele gelişerek sürecekti. Böylece söz konusu referandum aslında yeni bir siyasi mücadele süreci başlatmış oluyordu. Başta kadınlar ve gençler olmak üzere tüm ezilenlerin ve halkların AKP-MHP faşizminden kurtuluşları için yeni bir imkan sunuyordu.
Nitekim referandumda hayır oyları daha çok olmasına rağmen, faşist AKP iktidarı zor ve hile ile evet oylarının çok olduğunu ve söz konusu Anayasa değişikliğinin kabul edildiğini açıkladı. Doğal olarak bu durumu geniş halk kesimleri kabul etmeyerek sokaklara döküldü ve “Hayır, daha bitmedi, mücadeleye devam!” sloganı temelinde yeni bir anti-faşist sokak eylemi başlattı. Gezi Direnişi’ndeki anti-faşist ruh canlanarak yeniden sokakları doldurdu. Günlerce süren anti-faşist sokak gösterileri 1 Mayıs kutlamaları ile birleşerek daha da büyüdü. Newroz’da Kürtlerin ortaya koyduğu tutuma benzer bir tutumu bu kez 1 Mayıs’ta tüm Türkiye toplumu seslendirdi.
Hiç kuşkusuz bu tutum ve anti-faşist sokak eylemleri çok önemliydi ve de gerekliydi. Önemli bir demokratik refleksin ve anlayışın varlığına işaret ediyordu. Türkiye’de ve dünyada faşizmin yıkılacağı yönünde yeni ve güçlü bir umut da yarattı. Özellikle kadınların ve Kürtlerin özgürlük mücadelesindeki ısrarı söz konusu umudu çok daha fazla güçlendirdi. Bu temelde anti-faşist direniş bir düzeye de ulaştı.
Ancak mevcut düzeyi yeterli görmek ve ‘ancak bu kadar olur’ diyebilmek de mümkün değildir. 16 Nisan akşamı halk kitlelerinin gösterdiği anti-faşist refleks çok önemlidir ancak bunun devam ettirilmesi ve giderek büyütülmesinde de çok ciddi zayıflık yaşanmış ve hatta giderek ciddi bir zayıflama ortaya çıkmıştır. Peki, bu durum neden ve nasıl böyle olmuştur? Şimdi tüm ezilenlerin ve demokrasi güçlerinin esas gündemi bu olmalıdır. Bu soruya doğru ve yeterli cevaplar verebilmek gereklidir.
Bu noktadan baktığımızda ilk ve en önemli husus olarak, 16 Nisan referandumunda ‘hayır’ diyen ittifakın doğru ve yeterli bir anti-faşist ve demokratik devrimci perspektifinin olmadığını görmekteyiz. Kuşkusuz ‘hayır’ bloğu çok farklı kesimlerden oluşmuş ve çok renkli olmuştur. Böyle olması kötü değil, iyidir; hayır bloğu açısından zayıflık değil, aslında doğru değerlendirilirse bir güçlülük etkenidir. Bu nedenle aslında tam bir blok oluşturamamak da zayıflık değildir. Zaten ‘hayır’ diyenlerin hepsini tam bir demokrasi programında birleştirmek mümkün olmadığı gibi, böyle bir dayatmanın daha çok daraltıcı ve zayıflatıcı olacağı açıktır.
Dolayısıyla söz konusu sorun buradan kaynaklanmamaktadır. Sorunu buradan kaynaklanıyormuş gibi gösteren anlayışlar doğru değildir ve esasen kendi sorumluluğunu gizlemeye dönüktür. Yani söz konusu sorun ‘hayır bloğu’nun çok renkli olmasından değil, öncülüğünün yeterince açık ve örgütlü olmamasından kaynaklanmaktadır. Kısaca çok farklı kesimlerden oluşan hayırcıları demokratik çoğulculukta birleştiren net bir anti-faşist program ortaya konulamamıştır. Çünkü; buna öncülük etmesi gereken devrimci-demokratik güçler kendi demokratik devrim programlarını birlikte oluşturamamış ve bu temelde Erdoğan-Bahçeli faşist ittifakına karşı olan herkesi kendi etraflarında toplayacak bir siyasi tutum geliştirememişlerdir.
O halde öncelikle olması gereken nedir? Birincisi; devrimci-demokratik güçlerin ortak demokratik devrim programlarını oluşturmaları ve Erdoğan-Bahçeli faşizmine karşı mücadeleyi bu temelde demokratik devrime bağlamalarıdır. Böylece anti-faşist harekete güçlü bir öncülük kazandırmalarıdır. İkincisi ise; hayır diyen hiçbir kesimi dışlamadan ve onlara herhangi bir dayatmada bulunmadan ‘demokratik çoğulculuk’ ilkesi temelinde Erdoğan-Bahçeli tekçiliğine karşı olan herkesi içine alacak en geniş bir programı ortaya çıkarmalarıdır. Tabii üçüncü olarak da; ‘hayır’ diyen herkesi böyle asgari bir programda bir araya getirecek ve hayır oyu verenleri bir bloğa dönüştürecek çalışmayı gecikmeden yapmak gerekiyor.
İşte bu noktada ciddi biçimde eleştirilmesi gereken hususlar ve anlayışlar vardır. Eğer 16 Nisan referandum sonucuna dönük tepkiler yeterince büyümemiş ve süreklilik kazanmamışsa, bu durum AKP faşizminin baskı ve terörü ile izah edilemez, tersine söz konusu hatalı anlayış ve tutumların varlığı bu sonuca yol açmıştır. Birincisi; öncülük etmesi gereken güçler birlik içinde değildir ve ortak bir demokratik devrim programları yoktur. İkincisi; ‘demokratik çoğulculuk’ ilkesi temelinde Erdoğan-Bahçeli tekçiliğine karşı olan herkesi birleştirmenin önemi yeterince kavranmamıştır. Yani başarı kazanacak bir siyasal anlayıştan yoksunluk vardır. Üçüncüsü; örgüt çalışmasının önemi görülememekte ve etkili-zengin bir eylem çizgisi geliştirilememektedir. Dördüncüsü; mevcut CHP yönetimi ve onun peşinden giden sözde devrimciler gerçekten bölücü ve çok olumsuz bir rol oynamaktadır. Dolayısıyla Kemal Kılıçdaroğlu’nun Erdoğan-Bahçeli faşist tekçiliğine koltuk değneği olan anlayış ve politikalarının aşılması kesinlikle gereklidir. Mevcut yönetim altında CHP’nin gerçekten bir parti olup olmadığı bile tartışılır hale gelmiştir. Çünkü; iktidara aday değildir. Her kritik noktada Erdoğan-Bahçeli faşizmine destek vermektedir. Sanki demokrasi hareketi içine sokulmuş gizli bir faşist güç gibidir.
Görülüyor ki, Erdoğan-Bahçeli faşizmine karşı kitle direnişinin gelişip süreklilik kazanmamasının nedeni Türkiye toplumunun pasifliği veya bilinçsizliği değildir. Tersine toplumu örgütleyip onlara öncülük etmesi gereken güçlerin darlığı, örgütsüzlüğü, parçalılığı ve zayıflığıdır. Anti-faşist mücadelenin demokratik devrime bağlanamaması ve böyle bir devrime dönüştürülememesidir.
Peki, bunları niçin yazıyoruz? Mevcut sonuçtan kitleleri sorumlu tutan ve suçlayan sözde devrimcilik ortada çok var da ondan belirtme gereği duyuyoruz. Devrimci öncü olarak halkı eğitme ve örgütleme görevlerini yapmamasının özeleştirisini verip kendini düzelteceğine, kitleleri suçlayan ucuz ve çaresiz devrimcilik ortalıkta çok gelişmiş görünüyor. Demek ki, öncelikle böyle sahte devrimciliği veya devrimcilikte yaşanan sapmaları düzeltmek gerekiyor. Eğer bu gerçekleşirse işte o zaman Türkiye toplumunun demokratik devrimci gücü açığa çıkar ve halkın zafer kazanıcı gerçeği görülür.
Zaferi garantileyecek bir devrimciliği ortaya çıkartmak elzemdir
İçinden geçtiğimiz süreçte hareket ve halk olarak topyekun bir direniş içerisindeyiz. Böyle bir topyekun direnişte bütün cepheler her gün oluk oluk kan akıtarak savaş içerisindeyken normal bir dönemi yaşamıyoruz. Gerçi PKK mücadelesinin hiçbir anı şimdiye kadar normal olamadı. Ama içinde bulunduğumuz sürecin şimdiye kadarki süreçlerin en yoğunu olduğu ortadadır. 2 yıl 3 aydır Önder Apo mevzide durup, ‘Ya devrim, ya demokratik çözüm’ diyor. Bunun dışında hiçbir yolu kabul etmiyor. Kendisine yalvar yakar edenlere, ‘Merhaba’ bile demiyor. Önderlik duruşu böyledir. Hareketin duruşunun da devrimi başarmak üzere topyekun direniş içerisinde olması gerektiği açıktır. Önder Apo bu duruşu normal sürdürmüyor, kolay olmuyor. Ağır faşist psikolojik baskı altında, her türlü tehdit ve tehlike altında oluyor. En ağır riski göze almış olarak Önder Apo bu duruşu gösteriyor. Biraz akıl ve yürek varsa, olup bitenleri anlamak, Önder Apo’nun duruşunu kavramak ve ondan ders çıkarmak zor değildir. Böyle bir duruşun en büyük zorlukları ve en ağır riskleri içerdiği tartışma götürmeyen bir gerçektir. Ama Önder Apo bütün bu zorlukları göğüslüyor, riski göze alıyor.
Bu dönemde insanlığın varlığı ve özgürlüğü ya devrim ya da demokratik çözümle sağlanabilir. Bunlar dışında başka bir yol yok! Bunun dışındaki yollar hep egemene, sömürücüye, baskıcıya, emperyaliste, faşiste, işbirlikçiye, ihanetçiye ve haine hizmet eder. Ezilenin özgürlüğü ve kurtuluşu, Kürt halkının özgür yaşama ulaşması, Ortadoğu halklarının kardeşçe demokratik birliğe ulaşması buradan geçiyor. Önder Apo bunu gördüğü için 40 yıllık direniş sürecinde ilkesel devrimci duruşta olduğu gibi şimdi 2 yılı aşkın bir süredir aynı duruşu çok net ve açık bir biçimde sergiliyor. O yüzden böyle bir durumda herkesin buna denk bir duruş göstermesi gerekiyor. Ortada Önder Apo’nun yürüttüğü çizgide topyekun direniş duruşu vardır. Nerede ve kim olursak olalım, eğer yurtsever veya devrimciysek izlememiz ve esas almamız gereken tek tutum budur.
Böyle bir durumda halen tam anlamıyla sonuç alamamışsak demek ki eksiklikler ve hatalar vardır. Bu kadar imkan ve fırsat varken, Önderlik, şehitler gerçeği ve halk bu kadar mücadele ederken, bütün bunları birleştirerek devrimin zaferine götürecek bir öncülük görevini yürütmede zayıflık var. O halde bu durumu aşmamız gerekir. Zafere yürümekten bizi alıkoyan bütün tutum ve duruşların derhal aşılmasını sağlamalıyız. Ruhta, bilinçte, davranışta ve duyguda zafer öncülüğünü, zaferi garantileyecek bir devrimciliği anında geliştirmek, hiç zamana yaymadan ortaya çıkartmak elzemdir.
Sürecin öngördüğü, Önderlik ve şehitlerin emrettiği, Kürt halkının ve Ortadoğu halklarının beklediği devrimci zaferi yaratma konusunda zayıflıklarımız ve eksikliklerimiz var. Bunlar öncü militanda yaşanıyor. Bundan dolayı tarihin imkan sunduğu ve emrettiği büyük Ortadoğu devrimini özgür Kürdistan temelinde yaratmayı başaran kişiliğin mutlaka açığa çıkartılması gerekiyor. Bu gerçekleri doğru, derin ve kapsamlı anlayacak, bu gerçeklerle iyi bütünleşecek, bunların özümseyeni, başarıyla yürüten militanı haline gelecek bir sonucun ortaya çıkması gerekiyor. İçinde bulunduğumuz devrimin başarısı bizden bunu istiyor. Mevcut pratik, zafer yürüyüşünü dalgalı kıldığı için bu dalgaları ortadan kaldıracak, zaferi garantileyecek, zafer yürüyüşünün öncü militanlığını yaratacak bir düzeyi ortaya çıkartmalıyız.
Böyle tarihi bir dönemeçte ve devrimci bir ortamda Kürdistan Özgürlük Devrimi’ni Demokratik Ortadoğu Devrimi’nin öncüsü olarak zafere taşıma görevi ve sorumluluğumuz var. Bunun imkan ve fırsatları oluşmuş durumdadır. Tarihsel, Önderliksel gerçeklik ve şehitler gerçekliği bize bunu emrediyor. Bunu bu düzeyde anlayan, bunun gereklerine göre kendisini örgütleyen, şekillendiren ve bilinçlendiren, bunun gereklerini planlı ve programlı biçimde başaran bir örgütlü devrimcilik ortaya çıkartmakla yüz yüzeyiz. Halkı böyle bir devrimci bilinçle eğiten, örgütleyen, ayaklandıran, devrime sevk eden bir öncülük konumuna ulaşmamız gerekir. Böyle bir öncülük konumuna gelmezsek bu tarihi dönemeci değerlendiremeyiz. Ortaya çıkmış imkan ve fırsatlar heba olur. Tarihin kazananı değil, kaybedeni durumuna düşmemek için zaferi yaratan militanı yaratarak, zaferi garantilemek istiyoruz. Hareket ve halk olarak böyle bir mücadele içerisindeyiz. Bu mücadeleyi zafere yürütecek militana ihtiyaç var. Herkes kendini ruh, duygu, düşünce, bilinç ve davranış olarak kesinlikle böyle bir öncülük düzeyine ulaştırmayı esas almalıdır. İsteyen herkes bunu yapabilir. İsteyen, en derin ve kapsamlı olarak anlar. En derin sözlerin, duyguların ve düşüncelerin üreticisi de olur. Yeter ki istemeyi bilsin!