28 Ocak Prş. Carmel'den Cambria'ya Doğru - Ailecek Geziyoruz
Sabah kalktık ve oteldeki kahvaltımızın ardından Carmel’i köşe bucak yürümek üzere kendimizi dışarı attık. Valizlerimizi de arabaya yüklediğimiz için özgürdük. Tüm dükkanları, tüm sokakları, tüm evleri, tüm ağaçları kısaca tüm Carmel’i, yürüyerek bitirdik. Sonra mı? Sonra hayatımın en keyifli, en özgür anlarından biri başladı. Sahilde eşsiz bir şekilde devinen okyanus dalgalarını gördük. Daha arabadan inmeden çocuklar soyundu. Ben de kolumdaki saati, ayakkabılarımı, çoraplarımı fırlattım. Çıplak ayaklarımız ile kumlarda çılgın gibi koşmaya başladık.
Efe, Ela ve ben..Deniz ile birleştik ve durmadan koşmaya devam. Allah’ım o ne güzel andı öyle..Bana kalsa yani o an, anne sorumluluğu da üzerimde olmasa, dalgaların üzerine doğru koşmaya devam ederdim. İşte hayatta mutlu anlardan biri. Ne kadar basit, ne kadar doğal, saf, kaygısız. İhtiyaç duyduğumuz şey işte bu. Tüm hücrelerimizi kendine çeken şey doğanın ta kendisi. Anı yaşamak dedikleri bu olsa gerek.
Offf kim beni izliyor , boşverrrrr !
Ben ve çocuklarım ve deniz ve kumsal ve dalgalar..
Carmel benim için orasıydı.
O gün benim için o andı.
Zorla oradan ayrıldık.Hedefimiz Cambria..Burası da fotograflarına internetten bayıldığım için belirlediğim bir yerdi. Bu arada sadece varışlara değil yolun kendisine de odaklanmak lazım. Ve benim size yolu da anlatmam gerek. Yol inanılmaz güzel S ‘ler çizerek ilerliyor. Sağ tarafınız deniz. Bazen yükselip bazen denizin seviyesine gelip yol ile akıyorsunuz. Dalgalar tam istediğim gibi. Çılgın, asi, sorumsuz…Onları oturup seyretmek lazım. Vaktiniz olursa lütfen siz yapın. Pes etmeden, kıyıları dövmesine odaklanmayı başarabilirseniz, zihninizi dinlendireceğinize eminim. Öğlene doğru Big Sur‘un oralardan geçiyorduk. Big Sur’u size nasıl anlatsam. Yedigöller Milli Parkı desem belki zihninizde canlanabilir. Doğa ile başbaşa kalmak isteyenlerin tercih ettiği, gerçekten de doğa ile iç içe bir bölge..Buraya yapılan köprü ise gerçekten ilginç. İki kayayı birbirine bağlayan ve route 1 ‘i oluşturan bu köprü 1966 yılında yapılmış. Şimdi, tesadüfen geçerken gördüğümüz ve bulunduğu konum itibari ile manzarasından etkilenerek içine girdiğimiz bir cafe-restoranttan bahsedeceğim size. Nepenthe..
Buralardan geçiyorsanız lütfen ya bir yemek ya bir tatlı ya sadece bir bardak su içmek için girin. Yani, bir bahane bulun ve girin. Birbiriniz ile konuşmasanız da olur. Yalnız bir gezginseniz de şahane. Çünkü masalar bile insanların birbirini görerek sohbet edeceği şekilde değil, manzarayı izleyeceği şekilde tasarlanmış. Uçsuz bucaksız yeşilliklere dalın, denize dalın, vadiye dalın. Çok güzel bir yer. Kartal yuvasını andırırcasına bir yamaca kurulmuş. Ayrıca yemekleri de çok lezzetli. Oranın keyfini çıkartmaya yetecek kadar bir süre mola verdik. Karnımızı doyurduk ve yola devam..
Cambria’ya vardığımızda henüz gün batımı başlamamıştı. Nefis bir otelde kaldığımızı belirterek burayı anlatmaya başlamak istiyorum. Otelimizin adı Burton Inn. Harika bir aile işletmesi. Cambria denen yer, Route One’da, San Francisco-L.A. yönüne giderken, solda kalan ve ana yola paralel küçücük bir kasaba. Ben İstanbul’da otel rezervasyonlarını yaparken, günlerde bir karışıklık yapmışım. Aynı gün için iki farklı otele rezervasyon yaptığım için, takip eden günde açıkta kalmışız. Bu durumu gören sevgili eşim, tabiki yoğun stres altında kaldı 🙂 Carmel’den telefon açarak Burton Inn yetkilisi şirin bayan ile konuştu. Sezon dışı bir tarihte seyahat ediyor olmamız sebebi ile yer bulmamız zor olmadı. Ama bizi mutlu eden asıl davranış, yanlış rezervasyon yaptığımız gecenin ücretini almıyor oluşları oldu.Bu yetmezmiş gibi bir de bize, en büyük odalarını verdiler. Resmen odada 3 tane king size yatak vardı. Cambria gurme cenneti. Bu küçük kasabada çok sayıda restoorant var. Biz tercihimizi bir Çin Lokantasından yana kullandık. Hem lezzet hem sunum hem de hizmet kalitesi olarak çok memnun kaldık. Fiyatı da gayet uygundu. İsmi Dragon. Çocuklar gece küveti doldurup köpük keyfi yaptılar.
Cambria sahilinde gün batımı