“Benim Evlatlarımı Evladınız Bildiniz” | Mağduriyetler
Ana Sayfa Mektuplar “Benim Evlatlarımı Evladınız Bildiniz”
“Benim Evlatlarımı Evladınız Bildiniz”
Canım kardeşim.. Sizi çok seviyorum.. Rabbim de sevdiği kullarıyla beraber sizi cennetinde ağırlasın. Bana hayatımda bir kez daha, kardeş olmanın güzelliğini tattırdınız. Kardeş dediğin zor günlerde belli olurmuş derlerdi, siz bana bunu iliklerime kadar yaşattınız.
Zaman zaman yükün ağırlığı ve imtihanlar artarak üstüste gelse de, kardeşlerimle beraber elele tutuşunca hafifledigini hissediyorsun. Buralar bildiğiniz gibi… Çok üzgünüm tabiki.. Annesin!.. Kızlarımdan ayrı kalmak beni çok üzdü ama canım kardeşim, çok teşekkür ederim; benim evlatlarımı evladınız gibi ellerinden tutup, onlara teyzelik amcalık nasıl olurmuş, fedakârlık nedir gösterdiğiniz için… Sadece Rabbime sığınıp, beni ve bizi bu imtihana tabi tutan sensin ya Rab, deyip teselli oluyorum.
Derdin ne olursa olsun korkma, yeter ki umudun Allah olsun.
Herkes bir şeye güvenirken senin güvencen Allah olsun.
Benim her zaman tek güvencem Allah oldu. O’na güvenince, Rabbim hak etmesem de, sizin gibi kardeşler verdi bana. Çok şükür gözüm arkada kalmadı.
Sizi mahkemede görünce koşup sımsıkı sarılmak geldi içimden.. Sizleri çok özledim!..
Rabbim sizleri incitmesin. Kaç kişinin sizler gibi kardeşi vardır, canım kardeşim. Kaç kişi, her şeyini korkmadan teslim edeceği kardeşlere sahiptir, Elhamdülillah…
Ameliyat olmam lazım fakat burada şartlar ameliyat için çok kolay değil. O yüzden şimdilik bekliyorum. “Bu da geçer” diyorum.
Gün içinde zamanım sürekli tesbih, Kur’an ve dualarla geçiyor. Tesbihlerimi çekerken sürekli elimde meşguliyet var. Kimi zaman tesbih örüyorum, kimi zaman örgü. Her ilmek, her boncuk benim için tesbih sayım. O yüzden hediye gönderdiklerime, “bunlar okunmuş, yere konmaz” diye söyleyeyim diyorum. Gülümsüyoruz.
Rabbime şükürler olsun kimseyi incitmedim, bugüne kadar kimseye zarar verecek hiç bir şey yapmadım. Alnım ak, yüzüm ak, kadere tebessüm ediyorum. Bu sefer benim için dantelasını böyle ördü. Yok bir şikayetim, yaşadıklarımın hepsi kader ve takdir. Rabbim bugün beni burada görmek istemiş, ben de O’nun verdiğine gönlümü razı ederim.
Canım kardeşim, sizleri çok seviyorum. Tanıdığım bildiğim herkese dua ediyorum gücüm yettiğince. Ben biliyorum ki, onlar da beni dualarında unutmuyorlar. Ben onlardan razıyım Rabbim de razı olsun inşaallah.
Rabbim beni burada ruhî bir tamir tezgahına çekmiş, inşaallah çıkınca her zamankinden daha derin ve daha rıza istikametinde bir hayata devam ederim.
Canım kardeşim, Rabbim seni ve eşini “Senden ben razıyım kulum” dediği kulları arasına alsın. Soranlara selamlar. Rabbime emanet olun…
[Medrese-i Yusufiyedeki bir hanımefendinin mektubu]
Önceki İçerikDEME – DE
Sonraki İçerikİlk Sana Koşacağım Anam!