ABD-İsrailin yeni İran stratejisi - Yazarlar haberleri - Mehmet Ali Güller
ABD-İsrailin yeni İran stratejisi
İranda 28 Aralık 2017 günü başlayan eylemlere nasıl bakacağımız konusu, yeni bir sorun olarak önümüzde duruyor.
Aslında biz bu süreci Arap baharı denilen süreçte de yaşadık. Tunusta başlayan ve ardından Mısırda emperyalizmle işbirliği yapan diktatörleri deviren halk hareketlerinin körfeze yönelmeye başladığı anda nasıl emperyalist devletlerce manipüle edildiğini, yönünün saptırıldığını gördük.
14 Mart 2011de İstanbulda yapılan Değişim Liderleri Zirvesi tam da bu amaçla toplanmıştı. Toplantıda konuşan Erdoğan gelişmeler karşısında rolünü şöyle tarif ediyordu: (…) değişime yardımcı olmak, istikamet tavsiyesinde bulunmakla mükellefiz. (Yeni Şafak, 15 Mart 2011)
Davutoğlu da, Tunus ve Mısırdaki süreci göz önünde bulundurarak şu uyarıda bulunuyordu zirvede: Eğer aktif bir öncülükle değişim liderliğini yürütemezsek, biz bu coğrafyada bu gelişmelerde en olumsuz etkilenen ülke oluruz.
Ve böylece Tunus ve Mısırda haklı ortaya çıkan halk hareketleri, Körfez ülkelerine ilerlerken, ABD ile ona taşeronluk yapanlarca Libya ve Suriyeye yöneltildi ve bu ülkeler kaosa sürüklendi.
İranın iyi yönetilmediği ortada. Pahalılık nedeniyle insanların isyan etmesi haktır. Üstelik yolsuzluk İranda önemli bir sorundur ve bir yönü Zarrabla bizi ilgilendiren Babek Zencani olayı, o yolsuzluğun hangi boyutlara geldiğini resmetmektedir.
28 Aralıkta başlayan eylemler ise haklı bir nedenle ortaya çıksa bile, doğru bir hedef ortaya koymamaktadır. Tersine, eylemcilerin en çok attığı şu slogan, başkasının hedeflerine maalesef işaret etmektedir: Ne Gazze, ne Lübnan, ne Suriye, canım feda ey İran
Güya İran yönetimi paraları Gazze, Lübnan ve Suriyeye harcadığı için ekonomi kötüdür, hayat pahalıdır, yoksulluk vardır. Oysa tersine, ABD İrana ambargo uyguladığı için ekonomi kötüdür!
Dahası değil bir İranlı, herhangi bir bölge ülkesi vatandaşı bile bilir ki, ABD Suriye engelini aşabilseydi, sırada İran vardı! Tahran o nedenle Suriyeyi savunurken, aslında kendini savundu!
Şu olguları görmeden ve bir bütünlük içinde incelemeden İrandaki gelişmeleri nasıl değerlendirmeliyiz sorusuna yanıt veremeyiz.
2) ABD devlet aygıtı şu stratejiyi benimsedi: Madem ABD Rusyayı Ukrayna ve Suriye cephelerinde durduramadı, yeni bir cephe açarak bu ülkenin kuvvetini iyice bölelim!
3) Suudi Arabistan İran karşıtı bir Sünni İslam Ordusu inşa etmeye soyundu.
4) ABD, İsrail ile Suudi Arabistanı İran karşıtlığı temelinde iş birliğine yönlendirdi. İstihbaratçılar ve danışmanlar düzeyinde başlayan görüşmeler, son olarak Suudi Veliaht Prensi Muhammed bin Selman ile İsrail Başbakanı Benyamin Netanyahunun Kızıldenizde bir yatta buluşmasıyla zirve yaptı.
5) Suudi Arabistan Filistin Devlet Başkanı Mahmud Abbası Riyada çağırarak ABD yeni bir Ortadoğu planı ilan edecek, ya kabul et, ya istifa et dedi.
6) Trump, ABD büyükelçiliğini Kudüsa taşıyacaklarını ilan etti.
7) ABD ve İsrail basınında yer aldığına göre ABD ve İsrail, İranı durdurma planı üzerinde anlaştı!
8) Suudi Arabistan ABD ve İsrailin anlaştığı bu yeni İran Stratejisine destek verdi.
9) Tüm bu gelişmelerin ardından İranda eylemler başladı ve ABD, İsrail, Suudi Arabistan üçlüsü anında eylemlere destek verdi.
Kuşkusuz İran Suriye değil. ABD ve taşeronları Suriyede hızla muhalifleri silahlandırdı ve ülkede iç savaş başlatabildi. Bu İranda o kadar kolay olmayacak.
Fakat Suriyenin çıkarmakta geç kaldığı ve İranın da çıkarması gereken ders şu: Kötü yönetim, rakip ülkelere altınızı oyabilme zemini yaratır. Halkını baskılayan, vatandaşlarını demokratik haklardan mahrum bırakan, yolsuzluğa bulaşan, halkı fakirleştiren ama çevresini zenginleştiren yönetimler, emperyalizmin çeşitli yöntemlerle müdahale edebilmesine olanak verir!