Sena Şener: ‘İnsanların sorunu hayal kuramamak’
Anasayfa » Kültür Sanat » Sena Şener: ‘İnsanların sorunu hayal kuramamak’
Son müziğinin da tıpkı gayri müzikleri üzere kelamı, müziği Sena Şener’e ilişkin. Müziğin düzenlemesini ise arkadaşı Paul Wetz ile bir arada …
Son müziğinin da tıpkı gayri müzikleri üzere kelamı, müziği Sena Şener’e ilişkin. Müziğin düzenlemesini ise arkadaşı Paul Wetz ile bir arada yapan genç müzikçi, karanlığı yeni sözleri ve melodileri ile anlatıyor.
Şener, günlük hayatında umumiyetle sevdiği beşerlerle dalga geçmeyi seven, saçma sapan şeylere gülüp eğlenebilen biri olduğunu söylüyor ve ekliyor, ‘Ama tek başıma odamda müzik yaparken farklı bir Sena daha ortaya çıkıyor’ diyor. Genç müzikçiye nazaran Türkiye’nin en büyük sorunu hayal kuramamak.
Şener, ‘Hayatın gerçekliği o kadar burnunuzun ucunda ki insan hayal kurmayı ayıp sayıyor’ diyor.
Şener ile karantina günlerini ve müziğini konuştuk.
– Bu korona günlerinde bir tekli çıkardınız, ismi, “Kapkaranlık Her Günüm”, bu müziğin oluşumunu anlatır mısınız?
Aslında bu şarkıyı korona devrinden evvel yazmıştım fakat şu yaşadığımız günlerin hissiyatına çok uydu. Müzikte anlattığım; yarın yokmuş üzere yaşanan arsız günler, ancak unsura ehemmiyet vermeden. Ahir maddesel ve manevi boşluk yaşayan ve -en korkutucusu- gözünde ve yüreğinde hiçbir şey kalmayan biri. Devranında yalnızca anı yaşayacak kadar olgun lakin artık an bile elinden kayıp gitmiş. Amaçsızlık ve özlemsizliğin, günlerini kapkaraya boyadığı biri.
– Yeni müzik dışında nasıl geçiyor korona günleri… Neler yapıyorsunuz?
Olağan hayatımda da konutta kalmayı tercih eden biriyim. Ancak tüm yerküre bu türlü bir gerilim ve çaresizlik içindeyken, her zamanki hanem ve halimde biraz klostrofobik hissediyorum. Tekrar de üretmeye çalışıyorum. Mektebim internet üzerinden devam ediyor. Yakın vakitte teslim etmem gereken bir ödevim var, onunla uğraşıyorum. Ödevim için Samuel Beckett’in oyun oyunu Godot’yu Beklerken’i inceliyorum. Karakterler arası iletişimsizliği Jacques Derrida’nın lisandaki atlamalarıyla bağdaştırıp Roland Barthes’ın Muharririn Ölümü’nü asla ulaşılamayan fakat Tanrısal müellif otoritesine sahip Godot’ya bağladığım bir okuma yapmaya karar verdim. Fikrim beni heyecanlandırdı, umarım sonuç da o denli olur.
– Biçiminizi nasıl tanımlıyorsunuz?
Bir şeyi tanımlamaya çalışmak bir nevi özgürlüğünü azaltmaktır. O yüzden biçimimin samimiyetle kendi algımı aktardığını ve bu yüzden devrana bağlı olarak değişken olduğunu belirtmem gerekir. Şimdiki usulüm bazen karanlık bazen karanlıkta sefalı lakin kendine yeten ve his kovalayan bir halde.
– Benim müziklerim mutsuz, karanlık diyorsunuz, neden mutsuz müzikler, neden karanlık?
Aslında birden fazla müziğimi daha genç olduğum bir periyotta yazdım ve yerküreye nitekim kırgın ve kızgın olduğum, kabullenemediğim vakitlerdi. Bugün Teni Tenime üzere çok bahtiyar ve hareketli bir müzik da yazabiliyorum, akabinde Kapkaranlık Her Günüm üzere bir tekli de paylaşabiliyorum. İkisi de hayatın bir kısmı. Lakin doğal oturup düşündüğümüzde yerkürenin mutsuz yanları daha kolay ağır basabiliyor ve olumsuz hisleri aktarmaya ve onları paylaşarak onlardan kurtulmaya daha eğilimliyiz. Ek olarak karanlığın estetiğini, mistikliğini seviyorum. Lakin karanlıkta yalnızca mutsuzluk yok. Eğlenmek için dehşet sineması izlemek de var.
– Evet, siz melankolik biri misiniz?
Ben günlük hayatıma umumiyetle sevdiğim kişilerle dalga geçmeyi seven, saçma sapan şeylere gülüp eğlenebilen biriyim. Lakin tek başına odamda müzik yaparken öteki bir Sena daha ortaya çıkıyor. Bir klima çalışırken filtresine takılan tozları görmezsiniz ya, tek başımayken o filtreyi temizliyorum ve “Filtre ne kadar dolmuş!” diye şaşırıyorum bazen. Lakin ben güneşli günleri de severim yağmuru da. Hayatın birçok ucu ve ara rengi var.
– “Çirkin Dünya” müziğini 15 yaşında yazmışsınız, size bugünün yerküresini tanımlayın desem. Neden yakışıksız bu yerküre?
Ölsem müziğimde da “Dünya güzel” diyorum ancak bu devrana kadar neden yerküre hoş diye hiç sormadılar bana, tahminen ironiyi sevdiğimdendir. Zira aslında yerküre hoş lakin, isim aktarması hadisesi oluyor, bizler biraz çirkiniz. Küçüklüğümden beri Hayyam’ın hamaseti ve hayatı algılayışı beni etkilemiştir. Nahoş Dünya’yı yazarken etrafıma baktım, hiçbir şeyi değiştiremeyeceğimi hissettim ve dedim ki, ben bütünün küçük bir parçasıyım, elimden bir şey gelmiyor. O devir bari Hayyam üzere “İçerim ki sıklaşsın bu nahoş dünya!” Tekrar içinde ironi var saf, olmazsa olmaz.
YA VARSIN YA MAHRUM
– Türkiye’de müzik yapmak çetin mu?
İçi dolu üretimin bu kadar art planda bırakıldığı ve alkış alamadığı bir devirde umumî olarak tüm yerkürede müzik yapmak çetin. Tanınan müzik ve üsluplar basitleşmenin ve algılanmanın sonlarını zorluyorlar. Ben kişileri zorlayan ve hünerlerini göstermeye çalışan bir müzikten yana değilim lakin biraz da orta seviyelerde olmalı içi doluluk. Ya varsın ya mahrum vakası da biraz yorucu, onun da ortası yok zira. Kendi kariyerin içinde bile bir şarkın beğenildiğinde varsın, akabinde gelende birebir beğeniyi yakalayamazsan mahrum. Dinleyiciler, sanatçı değil, müzik peşinde. Her şey çok süratli tüketiliyor. Üretim de tahminen teknolojiyle hızlandı lakin bu kolaylaşmayla üretimin de içi boşalıyor. vTürkiye’de de bu zorluk var doğal ki fakat ben şahsî olarak Türkiye’de daha çokça gerçek konser mekânı olmasını dilerdim. Çalarken zorlanmadığımız, keyif aldığımız, nitekim konser verilsin diye tasarlanmış mekânlar.
ETİKETLER: dunya, Hayatı, müzik, Şey, zaman
İngiltere’de skandal: Başbakan danışmanı karantina kurallarını ihlal etti
Emmanuel Mas’ın unutamadığı Galatasaray anısı!
YouTube Kurgucumuz, Bir Kısa Sinema Yarışında Finale Kaldı