VaaaD: Mayıs 2010
Kendimi yazılı olarak ifade etmekten pek hoşlanmıyorum. Hoşlanmadığım için bu anlamda kendimi hiç geliştiremedim. Olsun...Bu ilk blog yazım ve benim için çok önemli.
Girişi uzatmadan konuya girmek istiyorum. 2006'dayım. İstanbul'da 2.senem. Esenler Metro'sunun çıkışındayım. Hangi ayda olduğunu hatırlayamasam da havanın çok soğuk olduğunu hatırlıyorum. Çok açım, yemek yiyebileceğim bir yer arıyorum. Tam karşıya geçecekken bir çocuk görüyorum. Onu uzaktan izlemek için karşıya geçmekten vazgeçiyorum.
Bir mağazaya giriyor. Mağaza çalışanları veya sahipleri tarafından dışarı çıkartılıyor. 'Sokak Çocuğu'. Para için dileniyor diyorum ve izlemeye devam ediyorum. Yol boyunca karşısından gelenlerden para istiyor ama sonuç nafile. Aslında dilencilerden nefret ederim ama daha reşit olmadan sokaklarda para dilenmek zorunda bırakılan 'çocuk'lara dilenci gözüyle bakmıyorum. Çaresiz bir şekilde kaldırım kenarına oturuyor ve ağlamaya başlıyor. O anda içimdeki katil uyanıyor. Kardeşim yaşında olan bu çocuğu doğurup sokağa bırakan insanlar geliyor aklıma. Öfkem tavan yapıyor çünkü bu insanların yaşamayı hakketmediğini düşünüyorum. Onu zorla sokağa çıkarıp, getirdiği paralarla keyif yapan kişiyi bulsam gözümü kırpmadan öldüreceğimi biliyorum.
Bir kişiyi öldürmenin, bu sorunlara tamamen çözüm getireceğini bilsem kendimi feda etmeye hazırım. Hedefim bu sorunları kökten çözebilmek. Çözümü neyin getireceğini henüz ben de bilmiyorum. Belki birden fazla kişinin ölmesi, belki eğitim belki de ilerde görebileceğim şeyler. Bildiğim tek birşey var; Bu hedefe ulaşabilmem için paraya ve güce sahip olmam gerektiği. Bu arada unutmadan, ufak kardeşimizin yanına tabiki de gidiyorum. Onunla geçirdiğimiz unutulmaz zamanlar ise başka bir günün yazısı...
Gönderen volkan degirmenci zaman: 14:25 2 yorum: