18 May 00:55 · Kitabı okudu · İnceledi · 10/10 puan
Biraz daha sıksaydı olacaktı. Hah şimdi oldu. Kravatı biraz eskiydi ama çok sevdiği Cevdet Ağabeyi' nden hatıra olduğu için bir türlü atmaya kıyamıyordu. Öyle ya güzel hatıralar hep yer edinmiştir kalbimizde. Sonra birden aklına geldi. Nasıl unuturdu! Yolların tozunu yalamış yutmuş, kendine birkaç pencere açmış eski ayakkabılarla nasıl da giderdi oraya? Hızlıca kapının önüne çıktı, ayakkabısını kaptı, vakit kaybetmeden boyamaya başladı. Şöyle bir baktı da yok... Bir şeye benzemiyordu. Olduğu yere çöktü, hüzünlenmişti. Saatine baktı, zaten hayatında düzenli işleyen tek şey zamandı. Neyse bu kadar yeterdi. "Yapacak bir şey yok." Diye içinden geçirerek giydi ayakkabılarını. Az miktar parasının ceplerindeki varlığını bir kez daha kontrol edip çıktı evden. Güneşin saçlarına değen ışıltısı, burnuna gelen taze çiçek kokuları, suratını yalayan narin bahar esintisi ve sokakların sahipleri olan çocukların bağrışmaları heyecanına heyecan katıyor, aynı zamanda içindeki burukluğu daha derin hissettiriyordu. Böyle bir günde yalnız olmak ne de kötüydü... Oysaki bu güzel havalara onunla şahit olmak vardı. Başını eğmiş, elleri ceplerinde hüzün dolu düşüncelere dalmış yürüyordu. Gözyaşları tenini ıslatırken çocukların görmemesi içindi bu eğik baş.
Başını kaldırdı, yanında beliren kömür karası gözlere baktı, öyle parlıyorlardı ki "Sanırım gözleri güneşin parıltısından bir parça almış." diye düşündü.
-Yusuf Ağabey, ne de fiyakalı duruyorsun. Gerçeği ayakkabıların biraz eski ama olsun, ben de daha az top oynarım böylece yeni kalırlar. Değil mi?
Buruk bir gülümseme belirdi çehresinde, saçlarını okşayarak:
-Elbette ufaklık, sen benden daha fiyakalı olursun...
Küçük çocuğun top oynamaya devam etmesi ile Yusuf tekrar eski halini aldı. Saatine baktı, bir saati ve epey yürüyeceği yolu vardı. Köy meydanına yaklaşınca küçük şirin havuzun yanındaki kahvehaneden yükselen konuşmalar duyuluyordu. Köyleri küçücüktü ama eşsiz bir güzelliği vardı, insanları da öyleydi. Birinin acısına birlikte ağlayan, sevincini birlikte kutlayan insanlardı. Komşusu aç yatanlardan değillerdi. Topal Mehmet' in evi yanınca seferber olan, okumak için şehir dışına çıkmış Seyfi' nin masraflarını bir olup karşılayan koca yürekli insanlardı onlar. Yusuf' a da sahip çıkarlardı, oğullarından kardeşlerinden ayırmazlardı.
Kahvehaneden geçip yoluna devam etti. Terzi Salih Dede' nin radyosundan kulağa çalınan ince bir türkü sesi hüznüne eşlik etti bir süre. Adımlarını hızlandırdı, geç kalmaktan korkuyordu. Gerçeği şimdiye dek hiç geç kalmamıştı. Epey yol yürüdükten sonra bir çeşme başında durup soluklandı, su içti, yüzünü yıkadı. Öyle ya, bu ağlamış gözlerle çıkmak istemiyordu karşısına. Saatine baktı tekrar, az bir vakti kalmıştı, köşeyi dönünce de varmış olacaktı zaten. Ayakkabılarına mahcubiyetle bakıp üstünü düzelttikten sonra yürümeye koyuldu. "Bekletmemişimdir umarım." Diye yankılandı iç sesi. Sonunda yolu bitirdi, gelmişti. Yavaşça yanına oturdu:
-Bekletmedim ya anneciğim...
Hâlâ annesinin kokusunu aldığı toprağa sarılırken gözyaşlarına çok güç söz geçirebiliyordu. Yıllar evvel bugün nasıl da bırakıp gitmişti onu? Akşama kadar kalacak, konuşacak en son geldiğinden bu yana biriktirdiklerini dökecek dertleşecekti. Annesi de kuşkusuz o bitirene dek sessiz sessiz dinleyecekti...
Bir müziği beğendiysem üst üste defalarca dinleme gibi bir huyum var . Bu türküyü de ilk dinlediğimde çok beğenmiştim ve üst üste dinliyordum. Sene 2015 ocak… Üniversite 3. Sınıf öğrencisi olarak 3 dersten bütünlemelere kalmışım ; ikisini vermiş mutlulukla müzik dinlerken aldığım bir haberle bağdaştı bu türkü bende. O yüzden çok nadir dinliyorum artık.
“Mutluluk” , “hüzün” gibi değildir ; sona erer. Yine o son… Kardeşim aradı .İlköğretimde ikimizin de Fen Bilgisi dersine giren çok sevdiğimiz bir öğretmenimiz vardı: Ökkeş Şimşek. Kendisi,eşi ve çocuğununda bulunduğu araba ,öğretmenimizin direksiyon hakimiyetini kaybetmesiyle nehre uçmuş. Anne ve babanın cansız bedenleri bulunur ama çocuk bulunamadı. Ellerim titriyor; klavyenin tuşlarına basarken zorlanıyorum,haberlere bakıyorum sanki gerçek değilmiş gibi. Kaza yerinin fotoğrafları ve inanmak istemiyorum o cansız yerde yatan bedenin öğretmenimin olduğuna… Üzerimde emeği olan öğretmenim olduğuna…
Ökkeş öğretmenimle yollarımız 2007’de kesişti. Çok ciddi bir kişilik ,bu yıl bu dersler geçmez, demiştim ön yargılarla. Tabii ki yanıldım. Bir buçuk yıl ders aldım O güzel insandan.Dolu dolu geçen bir buçuk yıl. Yeri geldi abimiz gibi davrandı hiçbirimizi ayırt etmeden. Yeri geldi bizle beraber çocuk oldu.
Gaziantep’te doğup büyüyen ,zor şartlarda eğitim alan,her şeyin kıymetini bilen tam bir Anadolu insanıydı Ökkeş öğretmenim. Öğretmenliğin verdiği sorumluluğun bilincinde,öğrenci için elinden geleni yapan bir eğitimciydi. Öğretmenliğin hakkını verenlerdendi. Ama erken ayrıldı hayattan. Daha çok çocuk vardı O’nun öğrencisi olması gereken. Daha çok çocuk vardı bizler gibi şanslı olmak için…
Biz çok sevdik seni Öğretmenim. Hakkını helal et bizlere…
(Bunu söylemek çok kötü ama açıklamak istiyorum. Kazanın tek sebebi sadece direksiyon hakimiyetinin kaybedilmesi değil. Yolun kenarında bariyerlerin olmaması aracın nehre uçmasının sebebi.
Belkilerle yaşanmaz evet ama orada bariyer olması çok şey değiştirebilirdi.
İnsan hayatına verilen önem bu işte! )
11 May 02:10 · Puan vermedi
Son türküler hep kanlı söylenir...
Bir Özlem Bir Türkü, Adnan Yücel (Sayfa 16)
İsmail | Synergy, Bu Yurdu Bize Veren Kadın Kahramanlarımız'ı inceledi.
10 May 21:27 · Kitabı okudu · 3 günde · Puan vermedi
Dünyanın hiçbir yerinde, hiçbir Ulusunda, Anadolu köylü kadınının üstünde emek vermiş bir başka kadın topluluğu gösterilemez. Dünyada hiçbir Ulusun kadını “Ben Anadolu kadınından daha fazla çalıştım, Ulusumu kurtuluşa ve zafere götürmekte Anadolu kadını kadar gayret gösterdim” diyemez.
Tarihimizde gerçekleşmiş zaferlerde kadınların rolü çok büyüktür şüphesiz. Nene Hatun'u kimler bilmez ki? 1877 Rus Harbi sırasında gösterdiği azmi dillere destandır. Ruslar Erzurum civarına kadar gelip, vatan topraklarına kirletmek isterken, Aziziye Tabyası'nın en büyük simgelerindendir Nene Hatun. O bizim anamızdır, atamızdır. Eh tabii şanlı tarihimiz olur da şanlı isimlerimiz de olmaz mı? Bunlardan bir diğeri de Kurtuluş Savaşında Aydın ve yöresinde nam salmış Yörük Ali Efe'dir. Yiğitliğinin yanı sıra vatan aşkı ile yanıp tutuşan Ali Efe, Yunanlıların korkulu kabusu olmuştur. Fakat gözbebeğimiz İzmir'e çok büyük coşkuyla giren Yunanlıları gören ve bunu kalbi ve yüreği kaldırmayan bir kahramanımız da vardı: Gazeteci Hasan Tahsin. Kirli düşman elinin, şanlı bayrağımıza ve milletimize dokunmasına izin vermeyerek, düşmana ilk kurşunu sıkmıştır. O dakikada şehit olmuştur. Aziz kahramanımızı saygıyla anıyorum. Fakat ülkenin durumunu gören, vatanın sıkıntıda olduğunu bilen bir insan daha vardı: Mustafa Kemal Atatürk. En büyük hızla vatanın her yerinde istiklal ve bağımsızlığımızın tekrardan kazanılması için gereken çağrıyı yapmıştır. Milletimiz ise top, tüfek, kürek, satır eline ne geçerse düşmana karşı yürümüşlerdir.
Evet ülkemiz böylesine zor durumdayken yine kadınlar ön plandaydı. Cepheden ziyade fikri ve düşünceleriyle düşmana karşı savaş vermiş olan Halide Edip, Atatürk'ün yanından ayrılmamıştır. Hastanelerde ise hastabakıcılık yaparak gazilerimize en büyük yardımı etmiştir. Ama kahraman kadınlarımızın sayısı bu kadar değildir. Kara Fatma, Çete Ayşe, Tayyar Rahime, Halime Çavuş, Şerife Bacı gibi kadın askerlerimiz sadece kayıtlı olanlardır. Niceleri vardır, hepsi şehit olmuştur. Cephelere su, mermi taşıyarak hatta taşıdığı mermi askere gideceği için kucağındaki bebeğinden ziyade, bozulmaması ve cepheye en hızlı bir şekilde gitmesi için mermiyi koruyan vatansever annelerimiz vardı tarihimizde. Hiçbiri unutulumaz. Fazıl Hüsnü Dağlarca'nın yazdığı meşhur, Mustafa Kemal'in Kağnısı adlı şiir hele hiç unutulmaz. Çünkü o kağnı bizim Kurtuluş Savaşında olan sembollerimizden biriydi. Bir dörtlük;
Antep Müdafaası'nda göstediği büyük azmi ile düşmanla savaşan Karayılan ile Savaş Bey'i unutmak mümkün mü? Antep ise ödülünü 'Gazi' ünvanı ile almıştır.
Tarihimizde çokça şanlı zaferlerimiz vardır. Türkü ve ağıtlar ise bunları biraz da olsa hatırlatır bize. Mesela Seyfettin Sucu'nun şu türküsü de güzel.
Son olarak kitap kısa sayfalı, küçük basit gibi geliyor ama iki sayfa okudun mu, atalarımız ne güçlükle kazanmış bu vatanımızı diyor insan. Açlık, sefalet bir an olsun vatan sevgisinden geri koymamış. Çoğu nişanlılar eşleri cepheye giderken, en önemli uyarı veriyorlar birbirlerine. Ateşten Gömlek'te geçen İhsan İle Ayşe aşkında demiyor muydu Ayşe, '' İzmir'i kurtarmadan gelirsen seninle evlenmem İhsan'' diye?
Kurtuluş Savaşı'nda gösterdikleri kahramanlıkları ile başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, vefakar Türk subayları, kahraman mehmetçik ve gözlerimizin nuru aziz kadın ve annelerimizi saygıyla anıyorum. Ve sözü Nazım Hikmet'e bırakıyorum; Kuvayı Milliye Destanı'nda bir kesit...
Bu Yurdu Bize Veren Kadın Kahramanlarımız
Gizli Dosyalar Özel Sayı: Sular Tersine Döner
Bodrum katındaki masamda otururken tavana attığım kurşun kalemleri izlemekle meşguldüm. Asansörün bodrum katında durduğunu ve içinden birinin indiğini duydum. Ayak seslerinden gelenin Scully olduğunu anlayınca, gözlerimi tavandan ayırıp kapıya diktim. Scully odaya girince, pazar günü sabahın bu saatinde burada ne aradığımızı sorgulayan bakışlarla bana bakmaya başladı.
“Sabahın bu saatinde seni çağırdığım için üzgünüm” diye söze başlamıştım ki, cümlemi tamamlamadan “Ancak çok önemli bir olay var.” diyerek devamını O getirdi.
“Evet, çok önemli bir olay var.”
“Pazar sabahı ikimizi birden buraya dikecek kadar bu önemli olay nedir gerçekten merak ediyorum.”
“40° Kuzey Paralelleri ile 41° Kuzey Paralelleri arasında açıklanamayan bazı doğa olayları oluyor.”
“Doğada her zaman bazı açıklanamayan olaylar olur Mulder.”
“Bu seferki olaylar doğrudan uzaylılarla ilgili olabilir. Sadece bu iki kuzey paraleli arasında bu olayların yaşanıyor oluşu biraz ilgi çekici. Olaylar burada, Amerika Birleşik Devletleri’nde başlıyor. Türkiye’de son buluyor.”
“Türkiye’de mi? Neresinde? ”
Türkiye’deki şehrin adını unuttuğum için önümde duran not defterine bakma ihtiyacı hissettim. Defterde şehrin adını bulduktan sonra kafamı kaldırıp tekrardan Scully’ye baktım.
“Evet. Ordu diye bir ilde sona eriyor. Daha doğuda herhangi bir gözlemde bulunan olmamış. Bu yüzden olayların son noktası orası görülüyor.”
“Peki, açıklanamayan doğa olayları neler?”
“Nehirlerin, akarsuların, derelerin akış yönünün tersine akmaya başlamış olmaları. Teorime göre UFO’ların oluşturduğu güçlü manyetik alanlar buna neden oluyor olabilir.”
“Önce Philadelphia’ya, ardından da Columbus’a gideceğiz. Olayların başladığı yer orasıysa ilk orayı görmemiz daha düzgün olur.”
“İlk derken, son olarak nereyi göreceğiz?”
“Sonra da küçük bir Türkiye gezintisi de fena olmayabilir sanki?”
“Uçak biletlerini ayarladım bile. Bir an önce hazırlanıp yola çıkalım.”
Scully, bu uzun yolculuk için hazırlık yapmak üzere eve dönerken, ben de birkaç yer ve kişiyle daha irtibat kurdum. Bir yandan, Türkiye’ye gidince doğrudan olay yerine ulaşmak için bilgi alabileceğim kişilerle sıkı bir telefon trafiğine girerken, bir yandan da daha önceden buna benzer olayların yaşanmış olup olmadığını gözden geçiriyordum.
Sorunsuz geçen bir yolculuğun ardından Philadelphia’ya vardık. İlk izlenimim burada bir UFO hareketliliği olduğuydu. EMR cihazı ile ortamda oldukça güçlü bir manyetik alan olduğunu tespit ettik ve gerçekten de nehirlerin akış yönü tam tersine dönmüştü. Her ne kadar şu ana dek hiç kimse UFO gözlemi yapmamış olsa da burada bir yerlerde olduklarını hissediyordum. Etraftaki tarlalardan radyoaktivite analizi yapmak adına bazı bitki örnekleri topladık ve ikinci durağımız olan Columbus’a gittik. Buradaki sonuç da Philadelphia ile aynıydı. Yine bazı bitki örnekleri alarak başkente geri döndük. Radyoaktivite testleri sonucunda bitkilerin yoğun radyasyona maruz kaldığı anlaşıldı.
Mali sorunları ve uçak biletlerini hallettikten sonra Türkiye yolculuğumuz başladı. Uçakla önce İstanbul’a, ardından da aktarmayla Ordu’ya vardık. Bize rehberlik edecek olan kişi ile buluştuktan sonra olay yerine ulaştık. Buradaki sonuçlar da Birleşik Devletler’deki gibiydi. Hatta ondan daha kuvvetli bir manyetik alan söz konusuydu. Ordu’nun Dereleri de yukarı doğru akıyordu. Etraftaki fındık bahçelerinden örnekler alarak günü tamamladık.
Rehberimiz dinlenmek üzere oteline dönerken, gülerek: “Yıllardır söylenen bir türkü vardır. En sonunda bu gerçek oldu.” dedi.
Ardından telefonundan türküyü açarak dinletti. Türkçe olduğu için sözlerinden bir şey anlayamasak da melodisi benim de, Scully’nin de hoşuna gitmişti.
Rehberimiz gittikten sonra arabanın içinde geceyi beklemeye başladık. Scully bütün gün yorulduğu için yan koltukta başı omzuna doğru kaymış uyuyordu. Ben de saatlerdir hareketsiz durmaktan sıkılmış biçimde otururken, bir anda kuvvetli bir ışık arabanın içini aydınlattı. Birkaç saniye içinde ardı ardına dört veya beş tane UFO hızla gökyüzüne yükselerek kayboldu. Hemen Scully’yi uyandırmama rağmen, her şey birkaç saniye içinde olup bitmişti.
İkimiz de arabadan indik. Fındık bahçelerinin yanından, ışığın yükseldiği yöne doğru ilerlediğimizde, etraf kavrulmuş fındık kokuyordu. Bu bile az evvel olanların kanıtı gibiydi. EMR cihazıyla ölçüm yaptığımızda ortamdaki manyetik alanın normale döndüğünü tespit ettik. Ordu’nun Dereleri artık yukarı doğru akmıyordu.
Günlerdir bu yaşadıklarımı düşünmekten uyuyamıyorum. Yüzyıllardır hatta binyıllardır bizi ziyaret eden bu dünya dışı varlıklar neden dünyayı ziyaret ediyor? 40° Kuzey Paralelleri ile 41° Kuzey Paralelleri arasında ne vardı? Neden günlerce burada kaldılar? Sular neden tersine dönmüştü? Hepsi cevaplanamayan sorular olarak kaldı ve bir dosya içinde arşive kaldırıldı.
Erdem Gül, Atatürk'ten Özür Diliyorum'u inceledi.
08 May 05:54 · Kitabı okudu · 10/10 puan
Şuna eminim ki evveliyatı da var ama özellikle son on beş yılda başta Atatürk’ün şahsına, eserlerine, miraslarına karşı başlatılan saldırılara karşı her aklı selim Atatürkçü şunu düşünüyordur: “Atatürk yeniden dünyaya gelse başta Atatürkçü olduğunu iddia edenleri haşlar (??) Hakikaten de onun çağdaşlık yolunda başlattığı, hem de ne zorluklar içerisinde, reformları devam ettiremedik, ettiremediğimiz bir yana sahip çıkamadık..
Hem Gürbüz Evren beyefendinin bu kitabını, hem Turgut Özakman’ın “19 Mayıs 1999 Atatürk Yeniden Samsun'da” adlı kitabında hem de Hulki Cevizoğlu’nun “Bırakmayı Düşündüm” adlı kitaplarında kaygının ortak olduğu, Atatürk ve Cumhuriyet değerlerinin planlı bir şekilde nasıl yok edilmeye çalışıldığını gördüm..
Asıl üzücü olan ise, tüm bunların bilincinde olan Atatürk çocuklarının, Cumhuriyet çocuklarının en ufak bir kıpranma çabası içerisinde olmamasıdır.
Sevindirici olan ise, bugüne kadar Atatürk’ü yanlış veya eksik tanıdığımızı farketmemiş oldu. “O”nun sadece karga kovalayan biri olmadığını, eşsiz bilgi birikimi ile müthiş bir teşkilatçı, devlet adamı ve bizim için bulunmaz bir “nimet” olduğunu öğrendik. Sağı içinde solu içinde, inananı inanmayanı içinde, Türkü Ermenisi Lazı Kürdü içinde, Atatürksüz bir Türkiye’nin yok olacağını gördük...
Kitaba gelince; Gürbüz beyi televizyon kanallarından takip ederiz zaten. Nasıl bir Atatürk aşığı olduğunu hepimiz iyi biliriz. Rüyasında Atatürk’le yaptığı uzun söyleşiyi kitaplaştırmış. Aklınıza gelen her konudan, hem de istatistiki değerler vererek, Atatürk’ün verdiği demeçler ile açıklamalar yaparak.. Ben okurken üzülmedim değil ancak, bu tür eserleri hepimiz okumalıyız ki gerçekleri görelim. Kendisine hem eseri hem de düşünceleri yönünden teşekkür ediyorum.. Tavsiye ederim, okuyun ve hatta okutun. Saygılarımla..
1.006 kişi okudu.
'SON TÜRKÜ' kitapları
1. Küskün Kahvenin Türküsü
2. Anavatanda Son Beş Osmanlı Türkü
3. Umudun Solduğu Tepe
'SON TÜRKÜ' ile ilgili yazarlar
100 okunma5 kitap