Bir ismi Nur ve bütün isimleri ve sıfatları nuranî olan Allah’ın, mahlukat âlemindeki her türlü icraatı mübaşeretsizdir; yani dokunmaksızın gerçekleşir.
Kitabı elimize alır, açar ve okumaya başlarız. Kitap da maddedir, el de. Ve burada bir mübaşeret söz konusudur. Kitabı okurken göz nurumuz satırlarda dolaşır, ama buna mübaşeret (dokunma) denmez. Aklımız da ondaki mânâlarla, dokunmaksızın uğraşır. Çünkü mânâ âlemi de, akıl da maddeden uzaktırlar.
Güneş, bütün gezegenlerini “dokunmaksızın” çekip çevirir.
Yerçekimi bizi yeryüzüne, “dokunmaksızın” bağlar. Mıknatıs da çivileri dokunmadan çeker.
Dokunmadan iş görmenin en büyük örneğini insan ruhunda buluruz. İnsan, ruhundaki kuvvet sıfatıyla eşyayı kaldırır, ama eşyaya dokunan o sıfat değil, ellerdir.
Bir cümleyi ezberlediğinde ondaki kelimeler hafızamızda dokunmaksızın kaydedilir. Meleklerin amellerimizi yazmaları da yine dokunmaksızın ve temassızdır.