Sonbahara rengini veren – Kent Yaşam
Temmuz ayının bir günü. Torunuma oyun olsun diye canlı küçük balıkları deniz suyuyla doldurmuş kovaya koymuştum. Eve varana kadar oynaşan balıklarla dolu bir kova dolusu deniz suyu ile güneş ışığı da taşımıştık eve. Deniz, gökyüzü, güneş… Şimdi hepsi belleğimde silik bir leke…
Nerede o kumların üzerine sıralanmış şezlonglar… Üzerine uzanmış güneşlenen yazlıkçılar. Güneşin altında kumların üzerine serilip kızaran, denize girip ıslanan gençler… Plastik masalarda için için bardak bardak yudumlanan meşrubatlar. Sulara sarkıtılan, sularda birbirine dolanan çıplak ayaklar… Kısacık, kaçamak öpücüklerle, alev alev yanan yürekleriyle sahil boyu yürüyen sevgililer? Nerede o dalgaların kumları yalayışı? Bahçede geçirilen aylak saatler? Nerede o rahat rahat oturmanın, havadaki güzel kokuyu solumanın keyfi? Bir iki tembel bulutun oyalandığı boş gökyüzü… Nerede o özgür doğanın koynunda yavaş yavaş bir o yana bir bu yana sallanan salıncakta sıcak yaz öğlelerinin gevşetici rehaveti…
Uzak ülkelere doğru yol alan göçmen kuşlar başımızın üstünden geçerken mevsim güzdür. Güz hüzün zamanıdır. Hafif esintili bir havada kuşların gidişine sizin de benim gibi canınız sıkılmaz mı? Şöyle onlara “Durun, nereye gidiyorsunuz?” diye peşlerinden bağırarak koşasım gelir. Mevsim güzdür. “Durun durun, aceleniz ne?” diye onları tutasım gelir. Yersiz yurtsuzluğun nasıl bir tedirginlik olduğundan dem vururlar bana. Her yerde misafir gibi hissetmenin verdiği köksüzlük duygusuyla belki iki damla gözyaşı dökerler benimle birlikte. Güneşin eski sıcaklığı yoktur. Her şey bulunduğu halden çıkıp başka bir hale girmiştir sanki biraz kaymıştır yerinden her şey, biraz oynamıştır.
Güz ayrılık zamanıdır. Terminallerde sarılıp sarılıp gidenler… Sıcak topraktan, dal yaprağından, yaz aşkları sevgililerinden ayrılmışlardır.
Sonra bağlar, bahçeler, bostanlar günlerce ölçülüp biçilir, ak kâğıtlara kara yazılar yazılır yabancı adamlar tarafından. Sonra da kamyonlar dolusu kazmalı kürekli işçiler gelir. Nasırlı ellerinde çekiçler, balyozlar, kazmalar, testereler… Gürül gürül işleyen, toprağı yarıp altüst eden, ağaçları kökleriyle birlikte söküp deviren, önüne katıp yaprak gibi sürükleyen kocaman tekerlekli garip araçlar da gelir. Gürültüleri günlerce yeri göğü tutar. Dağ gibi demir çubuklar, keresteler, çimento torbaları yığılır dört bir yana. Sonra? Günler boyunca tuğlalar taşınır, harçlar karılır, duvarlar örülür. Yükselen duvarların çatıları hızla kapanır. Yapılar yükseldikçe yükselir. Temellerini toprağın derinliklerine öylesine gömerler ki ancak güçlü bir deprem ya da canavar ağızlı bir kepçe koparabilir köklerini.
Yıkıla yıkıla her gün biraz daha elimizden giden tatil beldelerimiz… Hepsi de turizm için, rant için. Ne çok gözü kara, ne çok acımasız insan doğası. Uçları keskin bıçaklar gibi sivriltilmiş, avının üzerine atılmaya, onu yaralamaya, incitmeye hazır bekleyen, bir an önce bir burgu gibi dele dele kıyı şeridini oymakta hiç sakınca görmeyen insanoğlu. Acı, ağlamaklı bir sızı dolanıyor içime. Yalnızlık gibi bir duygu bu.
Arkadaşlar arasında söyleniriz. Ama ne söylenmek! Mimar arkadaşlarımızla uzun tartışmalara gireriz. “Bu beldeler böyle rezil edilmemeli. Ne hakları var efendim?”? Oturur konuşuruz, herkes kafasındaki plana göre beldeyi biçime sokmaya kalkar. Tartışma sürer gider. “Neden yazmıyorlar, neden gürültü etmiyorlar?” diye, insanlara çatarız. Bir süre gazetelerde, dergilerde “İmar meseleleri” üzerine yazılar görülür. Sonra yavaş yavaş her şey eski haline döner.
İzmir’in kullanılmaya en müsait potansiyeli: Kültür ekonomisi