Mesane kanseri tutsaktan mektup! | Komeleya Çand û Integrasyon a Kurd Luzern
Mesane kanseri tutsaktan mektup!
ANF15:05 / 30 Ocak 2010 ANTEP – PKK davasından müebbet hapis cezası alan Taylan Çintay, 12 yıldır tutuklu bulunduğu cezaevinde yakalandığı mesane kanseri yüzünden ölümle burun buruna yaşıyor. Cezaevi koşullarında tedavisi uygun şekilde yapılmayan Çintay yazdığı mektupta, “Kimleri son nefeslerine yaklaşıyor… Ama nasıl oluyorsa, kanı eti kemiği tükenen bu insanlar kimselerin uykusunu kaçırtmıyor” diye sordu.
PKK davasından müebbet hapis cezası alan 34 yaşındaki Taylan Çintay, 12 yıldır cezaevinde… Önce Erzurum şimdi de Antep Cezaevi’nde tutukluluk hali devam eden Çintay’ın durumu her geçen gün ağırlaşıyor. Şuana kadar 2 kez ameliyat olan Çintay, ANF’ye yazdığı mektupta sağlık sorunlarını anlattı.
“Öldüren ve çürüten sessizliğe Aldığım siyasi ahlak gereği sağlığım hakkında kimselere minnet etmem. Çocuk yaşta insanların bile ölümü ağır başlılıkla karşıladığı bir siyasi geleneğin mirasçıları olmaya çalışıyorsak onurumuzu korumalıyız. Ancak bu konu hakkında duygu ve düşüncelerim merak edildiği için bu kısa mektubu yazıyorum. Malum cezaevlerinde ölümü bekleyen insanların haberini okuyoruz. Bedenleri hastalıklardan dolayı eriyen, ömürleri aylarla ölçülen insanlar bunlar. Kalabalık bir seyirci topluluğu önünde “sistem” dediğimiz katil, onları karanlık kuyulara itiyor. Kimileri son nefeslerini tutsak haldeyken verdi. Kimleri son nefeslerine yaklaşıyor… Ama nasıl oluyorsa, kanı eti kemiği tükenen bu insanlar kimselerin uykusunu kaçırtmıyor. Kimseler neredeyse naklen seyrettiği ölümlerin sorumluluğunu üstlenmiyor. Belki de bu ölümler artık katili kadar seyircisine de haz verir hale geldi. O seyirciler ki; ölümün soğuk nefesinin uzağında “sağlıklı” ve “dışarıda”lar. İçeridekiler kadar şanssız, içerdekiler kadar yalnız değiller. Öyle mi gerçekten? Aslında yanılıyorlar. Bu tutsak-hasta insanların kimselerin acımasına ve merhametine ihtiyacı yok. Onlar şerefleriyle yaşamayı bildikleri gibi şerefleriyle ölmeyi de bilirler. Sorun arkada kalanların ne olduğu ya da olacağıdır. Sözde çok değer verdikleri insanlar ölümün eşiğinden tek tek geçerken bu suskun seyirciler çürüyerek yaşayacak, yaşarken çürüyeceklerdir. Ağızlarına aldıkları her kıymetli söz, dokundukları her sevgi nesnesi, karanlık vicdanlarına çarpıp çürümüş bir geleceğe dönüşecektir. Çünkü bu ölümlerin seyircileri katillerin ortaklarıdırlar, en az katiller kadar suçludurlar. Sen; kalabalıklaşan sessizlik: bırak içerdeki insan ölsün. Emin ol, o ışıltılı an geldiğinde son nefeslerini anılarıyla birlikte sevdiklerine emanet edip çekip gideceklerdir. Ya sen! Ayakta, dışarıda ve yaşıyorken; birileriyle konuşuyor ya da önündeki yemeği kaşıklıyorken, hiç mi ağzında “ölü eti” hissetmeyeceksin?”
Ocak 30, 2010	komelaluzern	Güncel	Yazı dolaşımı
Ahmet Altan ve Kürtler	Diyarbakır cezaevi için bir imza da sizden Ara