” KOCAMAN” KÖPEK’LE DERTLEŞMELER – Timur UGAN | BİRCAN'IN SEYİR DEFTERİ
« İŞ İŞTEN GEÇMİŞ…
SUSUZLUK HER CANLIYI ETKİLİYOR!!! »
” KOCAMAN” KÖPEK’LE DERTLEŞMELER – Timur UGAN
01 Eylül 2010 Geliştirici: Bircan OĞANKUL Biz sıkça ineriz deniz kıyısına Kocaman’la.
Yaz, kış çoğunlukla bizden başkası da olmaz. O soğuk, sıcak takmaz. Hemen atar kendini sulara. Lodosta bizim gibi yalnız incir ağacımızın yakınlarına oturup isyancı dalgalara dalar gider, ayaklarını bile ıslatmaz. Fakat karayelde, poyrazda kar yağarken denize girdiği çoktur.
Çok özenirim ona. Ben de atmak isterim kendimi, kar tanelerinin; aşkının ışığında yanarak ölen kelebekler gibi kavuştuğunda eriyip yittiği, belki de yeni bir can olduğu o sulara. İçimdeki yangınlar bitecek, sağ kalmayı başarmış börtü böcek, ot, çiçek yeniden hayata sarılacakmış gibi gelir bana.
Fakat ben baharı beklerim.
Kocaman kadar güçlü, dayanıklı ve büyükçe bir denizi ısıtmaya kalkacak kadar cesur değilim. Hem sonra hasta olursam sevdiklerim için yazamam, ola ki sevgilim geldi sarılamam, yeni bir aşkı ayakta karşılayamam ki bu hiç olmaz.
Kocaman’a kaç defa anlattım bunu. Dedim ki ” bak, o neredeyse donmuş suya her girişinde bana ‘ hop apartman çocuğu hadi gelsene ‘ der gibi bakma, hadi yazıyı, sevgiliyi, aşkı bir kenara koyduk. Hastalanırsam seni kim getirecek buraya. Tamam biliyorum sen kıyıyı da evin yolunu da biliyorsun. Ama ben olmayınca maşallah bütün sokak köpeği numaralarını çekiyorsun. Kestirmeden gideceğim diye bütün yaşıtlarına mezar olan bu Allahın belası oto yoldan geçmek sende, buraların kabadayısısın ya yabancı kedileri, köpekleri kovalamak dövüşmek sende, hele bir de bir gönül sultanı kokusu alıp da alemin manyaklarının bağına bahçesine daldınmı tüfekle kovalanmak sende. Ben senin popondan kaç saçma çıkardım bu güne kadar saydın mı? Ben hasta olursam sen de ben iyileşene kadar bahçede bağlısın.”
Ben bunları söylerken Kocaman zaman zaman gözlerini kaçırararak, ama kulağın birini hiç aşağı indirmeden beni dinler, sözüm bittiğinde derin bir homurtu çıkardıktan sonra, sırt üstü yatar biraz ovunur sonra yanıma gelir ve kafasını okşamak için uzattığım elime minik bir dil atar, dizimin dibine oturur ve içinde insandan çok merhamet olan, kimbilir hangi babasından aldığı kurt gözlerini, gözlerime diker.
Bu ” boş ver şimdi beni, sende ne var ne yok anlat bakalım” demektir.
Söze ” ne olsun be oğlum ” diyerek başlamama alışmıştır. Anlar ki ortada hafife alınacak bir şey yoktur. Dikkat kesilir…
Bu sabah, ömrünün önemli bir bölümünü öyle geçirdiği için beni çok iyi anladığından emin olduğum “yalnızlıktan” anlattım biraz.
Dedim ki; ” kendimi içine heyecan kaçmış bir midye gibi görmeye başladım artık, herşeyin kendi içimde olup bitmesine dayanamıyorum. Dışarda bana benzer bir sürü kabuklu var. Fakat o kadar sımsıkı kapalılar, göründüklerinden o kadar farklılar ki, içlerinden nelerin geçtiğini, neler sindirdiklerini, nasıl koktuklarını ya da boş mu dolu mu olduklarını kestirmek olanaksız. Ben bunlarla yan yana yaşamaya çalışmaktan usandım oğlum. Bunlar hem birbirlerini, hem kendilerini iteleyip, öteleyip ölüm yokmuş gibi yer sağlamlaştırma peşinde.
İçimdeki heyecanı paylaşabileceğim kimsem yok benim. Birlikte kabukları kırıp atacağımız kimsem yok. Oysa ne harikulade olurdu çıplak, süslenmemiş, yalansız anları şu güzeller güzeli denizi bile unutarak paylaşabilmek.”
Kocaman, gözlerime bakmayı bıraktı.
” Ne oldu, üzdüm mü seni “ diye sordum.
Ayağa kalkmadan oturuşunu değiştirdi. Denize döndü. Ufuk çizgisine dikti gözlerini…
Bende öyle yaptım. Anladım. Güldüm koca kafasını okşarken.
” Bana ” sırtını denize dönme, aradığın gelirse yine ordan gelir “ demek istiyorsun sanırım” dedim…
Uzun uzun gerindi, dilini çıkarıp derin derin soluk aldı bir kaç kez.
1.9. 2010 Timur Ugan
TİMUR UGAN kategorisinde yayınlandı | Etiketler dertleşme, köpek, kocaman, TİMUR UGAN | Yorum Yapın	Comments RSS