The Godfather: Hangimiz Telefonumuzda Müziğini Dinlemedik, Peki ya Sıkıcı Bulunan Filmi? - Netrojen
Donat Masayı Dediler Geldik! 6 Başlıkla Hazırlaması Kolay Muazzam Bir...
The Godfather: Hangimiz Telefonumuzda Müziğini Dinlemedik, Peki ya Sıkıcı Bulunan...
İzlerken göğsümüzde kırmızı bir karanfil olduğu hissine kapıldığımız, kendinden sonra çekilen mafyavari filmlerin babası olmuş bir filme misafir olalım istiyorum, The Godfather.
Mario Puzo’nun “The Godfather” kitabının 1972 yılında beyazperdeye uyarlanmasıyla izleyiciye görsel bir şölen sunmakla kalmayıp aynı zamanda akılda kalıcı müzikleriyle bir başyapıt olan serinin ilk filmini ele almak istiyorum. Başrolde Marlon Brando’nun bizi karşıladığı film politik bir altyapıya dayandırılarak aile,güç,hırs ve sadakat kavramlarının önemini vurgularken bizlere erkek egemen bir toplum düzenini de yansıtmayı ihmal etmiyor.
Yeraltının acımasız ve katı kurallarının kadınları dışa ittiğini rahatlıkla gördüğümüz film, kadının rolünü yalnızca soyun devamının bir parçası olarak gösterdiğinden eleştiriye açık görülse de dönemin şartları göz önünde bulundurulduğunda kadınlara verilen bu konumun oldukça gerçekçilik kattığını söylemek yanlış olmaz.
Vito Corleone New York’un en güçlü ailelerinden biri olan Carleone ailesinin babasıdır. Diğer ailelerle mücadele edip saygınlığını korumak için uğraşırken aile içinde de kontrolü elinde bulunduran korumacı bir aile babasıdır. Fakat olayların beklenmedik sonuçlar doğurması ve kan davasına dönüşmesiyle kontrolü kaybeden Vito, en küçük oğlu Michael’ı istemeyerek bu dünyanın içine çeker.
Micheal olarak karşımızda ise Al Pacino’yu bulmak seyir keyfini iki katına çıkarıyor. Micheal, filmin en başından beri ailesinin yaşantısına mesafeli kalmayı istese de giderek babasına benzediğine şahit oluyoruz. Mevki sahibi olmak istemesi midir yoksa kaybetme korkusu mudur onu bu kadar acımasızca değişmeye zorlayan diye ikilemde kalsak da aslında gördüğümüz, kaçmaya çalıştıkça kaçmak istediği kişiye dönüşen bir insan portresi.
Her ne kadar politik mesajlar içerse de katı kuralların ve güçlü olanların hayatta kalabildiği bu kasvetli dünyada aşk yine kendine bir yer bulmuştur. Fakat aşkın insani yönü ve insana kusurmuşçasına ayak bağı olan zayıflığa geniş yer ayırmamak açısından Michael’ın hayatından geçen kadınlardan mantığa yatkın olanıyla hayatına devam etmesi de gözden kaçmayan bir ayrıntı.
Çünkü aşk reddedilemeyecek teklifler arasında kendine yer bulmakta yetersiz bırakılmıştır.
Filmin geneli itibariyle adaleti kendileri sağlamaya çalışan aileler ve onların kendilerine has yöntemlerini görmekteyiz. Bu yöntemler arasında sabah kanlar içinde bir at kafasıyla uyanmak, kurşunlanarak öldürülmek veya öldürmek gibi her yol da mübah sayılmakta.
Filmin sonlarına yaklaşırken vaftiz sahnesi de olukça ironik bir şekilde yansıtılmakta. Michael’ın şeytanın varlığını ve gösterişini reddederken aynı anda mevki sahibi olabilmek adına verdiği emirler nedeniyle gelişen olaylara da şahit oluyoruz.
Eğer hala izlemediyseniz, izlerken yarım bıraktıysanız karanfil naifliğindeki bu kötü adamların dünyasına konuk olmak için üç saatinizi ayırmanızın değeceği kanaatindeyim.
al pacino, ANASAYFA, aşk, mafyavari filmler, Mario Puzo, new york, Vito
Yazar Mehmet Tuncer 3 gün önce 2 gün önce