EKMEKÇİKIZ: HAVA VE YOL DURUMU
sabah denizotobüsü çalışmıyordu, kapalı kapıdan yüzgeri olup dolmuşa gittim.
henüz bir durak gitmiştik ki, dolmuştan gelen seslerin langur lungur olanları arttı, yandan geçen bir aracın şöförü arkada biryerleri işaret etti. bizim şöför indi baktı ve kafasını sallayarak, "lastik patlamış, sizi başka dolmuşa aktaracağız" dedi.
iyi ya! zaten lodos gününde başka işlerin yolunda gittiği nerde görülmüş ki?
trafik akışkan bir yoğunlukta seyrediyor.
böyle diyorlar ya yol durumunu tarif ederken, aklıma hep "lüzuci" kelimesi geliyor, yapış yapış sanki.
kulağımda müzik var, dolmuş şöförünün köprüye karmakarışık yollardan ulaşma çabalarının sıkıntısından uzak tutuyorum, kendimi.
yanımdakinin yanında oturan genç kadın sürekli blackberry'siyle konuşuyor. nasıl da ahenkli, tatlı bir sesi var. sesi güzel olanların dolmuşta cep telefonuyla biteviye konuşma hakları var mıdır?
boğazın rengi havaya uyum sağlamış, buzlu gibi soluk yeşil.
lodos marmara'yı kabartmış ama, burada deniz üstü sakin gözüküyor, altı kaynıyor olmalı.
kaçıncı bin kez olmalı, yine hayranlıkla seyrediyorum boğaziçi'ni, kıyılarındaki yapıları, gemileri, tekneleri...
çok yıl geçti aradan, arkadaşlarla bir konserden dönüyorduk, gece.
bu mevsim olmalı yine.
boğaz köprüsünden geçiyoruz. kar başladı. belliydi yağacağı.
biraz önce sahilden geçerken, martıların deniz kıyısına doğru öbek öbek birbirleri üzerine kanat kanat yığıldıklarını görmüştük.
arabanın camlarını açtık köprüden geçerken, istedik ki yüzümüze değsin kar taneleri.
masal gibi yağıyordu kar, lapa lapa, üşütmeden, uçucuymuşcasına...
bu senenin kar yağışları böyle bir mutluluk anısı bırakmadı aklımda, hep rüzgârla deli deli yağdı kar. üşüttü.
nuri bilge ceylan'ın en çok sevdiğim istanbul fotoğraflarından birisi bu.
daha çok nbc fotoğrafı için, bir tık.
Gönderen EKMEKÇİKIZ zaman: 12:36
ne kadar güzel bir foto bu gerçekten de..sağol.
04 Şubat, 2010 16:32
04 Şubat, 2010 19:16
Biliyor musun, ruhuma iyi geliyorsun Ekmekçıkızcım :) Hem sohbet ederken, hem de yazdıklarını okurken. Ellerine sağlık :)))
04 Şubat, 2010 21:06
Sohbetin etmenin tadına doyulmaz oluşu tek kişilik bir beceri değil ki...
04 Şubat, 2010 21:23
evet, bu sene yağan kar, hiçbir yerime iyi gelmedi. ne ruhuma ne gözüme ne... neyse... martılar içinse hiçbir şeycikler demiyorum...
04 Şubat, 2010 23:50
istanbul benim için büyülübir orman gibi. ama büyülü ormanda bir gece geçirmekle bir ömür geçirmek baya farklı olmalı. bu anlattıkların bana, iç anadolunun bozkırında yaşayan biri için ne kadar farklı geldiğini anlatamam.
05 Şubat, 2010 00:03
Martılar bu işi biliyorlar, bizden çok daha iyi hem de...
05 Şubat, 2010 08:41
Bozkır, kendine özgü bir başka deniz.
Geceleri özellikle, çok başka...
Yine de haklısın, İstanbul büyülü, öyle başka ki, her anı değişik, her anı nefes alıyor; yeter ki sen o nefes alışlara bırak kendini.
05 Şubat, 2010 08:44