Klio'nun Şarkısı: 2012
2012'yi yazısız bitirmek istemedim. Madem öyle, en son seyrettiğim 2 filmden bahsedeyim yeri gelmişken.
İlk filmimiz "Hobbit: Beklenmedik Yolculuk".
Nereden başlasam? Nasıl anlatsam? En iyisi direkt konuya gireyim. Sevmedim! Kendisi hatıralarımda "sinemada uyuduğum ilk ve (umarım tek) film" olarak yer alacak. Evet! Resmen uyudum. Hayatımda ilk defa bir sinema salonunda film seyrederken uyudum:) Tamam akşamdan uykusuzdum ve ilk seansa girmiştik ama yine de kendimden böyle bir hareketi beklemezdim. Öyle horul horul uyumuş değilim tabii:) İlk yarıda öyle sıkıldım, öyle sıkıldım ki 2-3 dakika kadar dalmışım. Yüzüklerin Efendisi hayranları lütfen kızmasınlar bana ama çok sıkıcı bir filmdi. Yüzüklerin Efendisi serisini severek izlemiş biri olarak söylüyorum bunları. Kusura bakmayın ama bende hayranların etinden sütünden faydalanma amacıyla, yani tamamen ticari kaygılarla çekilmiş bir film izlenimi uyandırdı. Uzata uzata ikiye de bölmüşler bir güzel.
İlk yarı tam bir çocuk filmi tadında geçiyor. Salonda benim gibi "bu ne ya? çocuk filmi gibi" diyenler oldu. Diyaloglar vasattı. Esprili bir dil kullanılmasını beklerdim. İkinci yarı daha hareketliydi. 3 boyutlu filmleri çok severim ama bu filmde inanılmaz başım ağrıdı. Ve yine çıkışta aynen benim gibi düşünen "gözlüklerde mi problem vardı acaba? başım ağrıdı" diyen bir kız duydum, erkek arkadaşı da "çok hareketliydi ya ondan herhalde" dedi:) Niye bilmem ama gözlerim çok rahatsız oldu. Bu arada fark ettim ki "benim gibi düşünen" deyip kendimi haklı çıkarmaya çalışıyorum. Bunun sebebi sosyal medyada film hakkında "şahaneydi" şeklinde yorumda bulunan bir çok seyirciye rastlamış olmamdır ve bu durum "acaba tuhaflık bende mi?" şeklinde kendimi sorgulamama yol açmıştır:) Bilemiyorum artık.
Filmin içine giremememin bir nedeni de Türkçe dublajlı seyretmek oldu aslında. Biz tamamen yanlışlıkla Türkçe dublajlı olanına girdik. Hiç sevmem. Orjinali iyidir her zaman. Gandalf'ı da Dumledore'u seslendiren sanatçı seslendirmiş mi? Zaten tipleri de benziyor. Adamcağız her konuştuğunda Harry Potter geldi aklıma. Maalesef.
Efendim 2.filmimiz Life Of Pi...
Pi'nin Yaşamı... Çoğunluk için bu da sevgi pıtırcığı bir film sayılabilir ama olumlu sonuca hayatın gerçeklerinin farklı ve acımasız olduğunu göstererek ulaşılmış. Tabi sonucun olumlu olduğunu düşünenler için... İpucu vermek istemediğim için fazla bahsetmek istemiyorum fakat filmin konusu ve anlatmak istediği hakkında konuşmak isterdim. Bence herkes farklı duygularla ayrıldı sinema salonundan. Konu açısından hem haç çıkaran, hem namaz kılan, hem Budizm'e inanan (aslında her dini benimsemiş) Pi Patel'in, başından geçen olaylara rağmen inancını kaybetmemek için kendince yöntem bulması, bu filmi dini yönü ağırlıklı gibi gösterebilir belki. Ama ben öyle olduğunu düşünmüyorum. Tam tersi açıdan da bakılabilir. Film bitince "Ama! Ama!" diyordum içimden. Çok beğendim.
Yan Martel'in aynı adlı romanından uyarlanmış bu film. Best Seller kitaplara olan ön yargımdan dolayı "Man Booker" ödülünü almış bu romanı okumamıştım. Meğer okuyanı ve beğeneni çokmuş. Ama az önce bahsettiğim Hobbit'in aksine, bunun da kitaptan çok filmini severmişim gibi geliyor. Yönetmen Ang Lee nefis bir iş çıkarmış. Tüm eleştirmenler görsellik konusunda tam not vermişler. Bu film de 3 boyutlu. Avatar'dan sonra seyrettiğim en iyi 3 boyutlu film. Deniz altı görünümleri, kaplanın hareketleri, fırtına sahnesi vs.vs.vs. hepsi çok güzeldi. Hayran hayran bakakaldık. Güldük, ağladık, korktuk, düşündük. İyiydi yani. Tavsiye ederim.
2012'yi iki film eleştirisiyle bitirdik. Umarım 2013'te daha fazla film seyrederiz, daha çok kitap okuruz, güzel müzikler dinleriz, güzel güzel yolculuklar yaparız, sevdiklerimizle keyifli zamanlar geçiririz, hep iyi haberler duyarız, hoş sürprizler yaşarız, güzel insanlarla karşılaşırız. Umarım 2013'te sağlık fışkırır yanaklarımızdan:)
HERKESİN YENİ YILI KUTLU OLSUN!
Gönderen sezer eser perker zaman: Pazartesi, Aralık 31, 2012 14 yorum:
Beyoğlu Pera Müzesi'nde "Altın Çocuklar, 16-19.yy Avrupası'ndan Portreler" sergisini gezdim. İstanbul'da kar yolları kapatmadan 1 gün önce... Hava hafiften bozmaya başlamışken müzenin sıcak ortamında İspanya'dan gelen çocuk portrelerini seyretmek, ardından yine aynı mekanın kafeteryasında nefis bir dilim pastanın yanında likörlü kahvemizi yudumlamak çok iyi geldi. Çok sevdiğim dostumla sohbet de cabası...
İşin keyif kısmını bir yana bırakıp sergiye gelecek olursak... Efendim sergi 16-19.yy Avrupa kraliyet aileleri ve aristokrat sınıfına mensup çocukların portrelerinden oluşuyor. Ülkemize İspanya'dan, Yannick Vu-Ben Jakober Vakfı'ndan gelmiş bu portreler. Ve porte geleneğine uygun olarak, resmedilen kişinin fiziksel özelliklerini yansıtmanın yanı sıra; belirtilen dönemdeki Avrupa siyasi tarihine, kraliyet ve aristokrasi geleneklerine, inançlarına, hatta modasına ışık tutuyorlar.
Sergi salonunda önce Kanuni Sultan Süleyman'ın kızı Mihrimah Sultan karşılıyor ziyaretçileri.
Almanya'dan, Avusturya'dan, Fransa'dan, Hollanda'dan çocuk portreleri...
Kimisi zırhlar içinde... Çünkü ileride tahta geçecek.
Kimisi henüz kundakta... Vücudu düzgün olsun diye sarıp sarmalanmış.
Kiminin elinde sadakati simgeleyen saka kuşu...
Kiminin elinde meyve var. Çünkü annesiyle babasının aşkının meyvesi o...
Bazısının yanında en sevdiği oyuncağı...
Kiminin boynunda mercan bir kolye... Mercan kötülüklerden korur.
Kiminin elinde bir vanitas simgesi. Yani dünyanın geçiciliğini hatırlatan bir obje... Çünkü o yıllarda çocuk nüfusunun yarısı 18 yaşına ulaşamıyor.
Bir bebeğin yanında bir melek var. Demek ki henüz bebekken ölmüş birine ait bir portre bu. Ailesi onu anmak için yaptırmış olsa gerek.
Erkek olduğu belli olan ama etekli elbiselerle resmedilmiş çocuklar var. Çünkü henüz 7 yaşını bitirmemişler.
Avrupa'da o dönemde küçük çocuklar, kız ya da erkek fark etmez, etek giyiyorlar. 7. doğum günü çocukluğun bitimi sayılıyor. Bu yaştan sonra birer yetişkin gibi giyinmeye başlıyor asil çocuklar. Ve portreleri yapılıyor. Şık, gururlu, asil, sağlıklı, güzel resmediliyorlar bu portrelerde. Ve bu portreler başka ülkelerin kraliyet ailelerine yollanıyor. "Evlendirelim çocuklarımızı, hanedanlarımız birleşşsin, gücümüz artsın, dostluğumuz sürsün" diyerek. Evlilik gerçekleşiyor. Kimi beğeniyor eşini. Kimi de Napoli Prensesi Maria Antonia gibi hayal kırıklığına uğruyor. Maria Antonia, geleceğin İspanya Kralı olan kocası V.Fernando'yu gördükten sonra kuzenine yazdığı mektupta şöyle diyor: "Portresi onu daha yakışıklı gösteriyordu. Oysa kendisini gördüğümde, portredekinin neredeyse bir Adonis olduğunu düşündüm."(*)
Sergi 6 Ocak 2013 tarihine kadar sürecek. Şimdi çok uzaklarda olan bu çocukları görmek isterseniz Pera Müzesi'ni ziyaret etmenizi öneririm. Ayrıca 2.bir sergi olarak tüm bu portrelerin sahibi Yannick Vu ve Ben Jakober'in çalışmalarını da görmüş olacaksınız.
Binanın bir katı aynı zamanda birer sanatçı olan bu iki ismin eserlerine ayrılmış. O da çok keyifli bir sergi. Tavsiye ederim efendim.
Gönderen sezer eser perker zaman: Cumartesi, Aralık 22, 2012 8 yorum:
Gönderen sezer eser perker zaman: Çarşamba, Aralık 12, 2012 8 yorum:
Bugün Beyoğlu'ndaki İnci Pastanesi'nin boşaltıldığını öğrendim. İnanılmaz üzüldüm:( Çocukluğumdan beri bildiğim, meşhur profiterolüne bayıldığım, romanlarda okuduğum, filmlerde rastladığım, küçüklüğünden beri her Beyoğlu'na gidişimizde oğlumun muhakkak uğramak istediği bu mekan artık olmayacak. Benim kadar Orhun'un da çok üzüldüğünü belirtmek isterim.
Olan oldu. 1944 yılında açılıp, İstanbul'un simgelerinden biri olmuş bu mekan da Kentsel Dönüşüm'e kurban edildi. Ne diyeyim? İçim acıdı mı diyeyim? Böyle bir mekan başka bir ülkede olsaydı gözleri gibi bakarlardı mı diyeyim? Ne faydası var? Kentsel Dönüşüm diye diye anılarımızı, geçmişimizi, keyiflerimizi elimizden alıyorlar, almak istiyorlar. Ben bunu bilir, bunu söylerim. Nokta.
Gönderen sezer eser perker zaman: Cuma, Aralık 07, 2012 19 yorum:
2009 yılında "kimse okumazsa ben okurum" diyerek açtım bu blogu. Gerçekten de benim için öncelik okunmak değil, yazmaktı. Unutmak istemediğim olayları, bilgileri, gezileri, fotoğrafları zamana kaydedecektim. Öyle de yaptım. Kendi kendime takılıyordum. Yaklaşık olarak 5-6 ay önce keşfettim blog dünyasının ayrı bir alem olduğunu. Ve aslında ne kadar keyifli olduğunu... O zamandan beri daha aktif kullanıyorum sayfamı. Okuma ve okunma oranım, paylaşımlarım arttı. Ama en güzeli... Çok tatlı insanlar tanıdım bloggerlar dünyasından. Bir çok kişiyi takip ediyorsun, oradan oraya atlarken pek çok yazı okuyorsun, yorum yapıyorsun, senin yazılarına yorumlar geliyor, okunuyorsun. Ne hoştur ki eninde sonunda kendi kafana, yaşına, yaşantına uygun bir grubun içinde buluyorsun kendini. Mesafe olarak uzak, ama aslında birbirine yakın yürekler çekiyorlar birbirlerini. Böyle olabileceğini, blog üzerinden arkadaşlıklar kuracağımı hiç düşünmemiştim açıkçası. Ama oldu. Birkaç arkadaş kafama uydu, gönlümü çaldı:)
İşte bu arkadaşlardan biriyle buluştuk geçtiğimiz perşembe günü. Blog aleminin Mutlu Eller'i Semi'yle buluştuk. Çok samimiyim, uzun zamandır tanışıyormuşuz gibi hissederek sarıldık, gezdik, sohbet ettik.
Neler mi yaptık? Daha önceden kararlaştırdığımız gibi 1.İstanbul Tasarım Bienali'nin ana mekanlarından biri olan İstanbul Modern'de "Musibet/Büyük Dönüşüm Ekseninde, Tasarımda Bağlam ve Anti-Bağlam'ın Estetizasyonu" isimli sergiyi gezdik. Oradan Bienal'in bir diğer mekanı olan Galata Rum Okulu'nda yer alan Adhokrasi isimli sergiye geçmeden önce meşhur Karaköy Lokantası'nda lezzetli bir yemek eşliğinde lezzetli sohbetler ettik. Annelik ağır bastı, en çok çocuklarımızdan konuştuk:) Hatta Karaköy'deki Kağıthane'ye uğrayıp, evde bizi bekleyen kuzulara defter, kitap ayracı vs. almayı ihmal etmedik. Sonra ver elini Galata Rum Okulu. O eski binanın hüzünlü atmosferinden etkilendik. Ama yepyeni ve farklı tasarımlar da bir o kadar cezbetti bizi.
Semi'nin dönüş için bineceği feribotun saati yaklaşırken biraz daha sohbet edebilmek ve yorgun ayaklarımızı dinlendirmek adına Galata Rum Okulu'ndaki ziyaretimizi sonlandırdık. İskelenin karşısındaki Kahve Dünyası'na daldık. Kahvelerimizi içip, biraz daha muhabbet edip, tekrar buluşma kararıyla günü sonlandırdık. Semi'yi Bursa'ya uğurladım. Ben de yeni bir dost kazanmanın keyfiyle evime döndüm. Çok güzel bir gündü. Çok mutlu oldum. Yeni dostlar edinmek, onlarla güzel anılar paylaşmak çok önemli. Hayatı yaşanılır kılan, hoşluk katan anlardır bunlar. (Birkaç arkadaş daha var görüşmeyi istediğim. Mesela birisi çoook uzakta:) A harfi ile başlayan bir yerde:) Umarım onunla da buluşuruz.)
Ben Semi'nin fotoğrafını çektim, o benimkini çekti ama beraber fotoğraf çektirmeyi hep unuttuk. Son anda aklımıza geldiğindeyse aceleyle çektirdiğimiz vatandaş bu işi beceremediği için 1 adet titrek fotoğraf var elimizde:) Bir sonrakine artık...
Gönderen sezer eser perker zaman: Salı, Aralık 04, 2012 9 yorum:
Dün akşam Okul Aile Birliği üyeleri olarak eşlerimizi de alıp bir eğlence mekanına gittik. Çoğunluğu birbirini senelerdir tanıyan veliler olarak amacımız -deyim yerindeyse- felekten bir gece çalmaktı. Mekana girmemizle "........ Eğitim ve Kültürü Destekleme Derneği" pankartını görmemiz bir oldu. Meğer o gece orada bu ilçe derneğinin Öğretmenler Günü kutlama yemeği varmış. Mekanı işletenler böyle bir şey söylememişlerdi bize. Hiç bir müşteriyi kaçırmamak istememişler belli ki. Neyse efendim... Olabilir... Bize ayrılan iki uzun masaya yerleştik. Yemeklerimizi yemeye başladık. Orkestra ufak ufak müzik yapmaya başladı. Bir süre sonra bir kızcağız çıktı sahneye. "Derneğimizin gecesine hoşgeldiniz" falan derken herkesi Atatürk ve şehit öğretmenlerimiz için bir dakikalık saygı duruşuna davet etti. Haydaaa! Kalkmasan olmaz. Hep beraber ayağa kalktık, saygı duruşunda bulunduk. Arkasından doğal olarak İstiklal Marşımızı söyledik. Yanlış anlaşılmasın, saygı duruşuna ve İstiklal Marşı söylenmesine her zaman dünden hazır bir halim vardır. Ama böyle bir insan olduğum halde bana bile bir acayip geldi o anda. Doğal olarak hiç beklemiyorduk o akşam orada saygı duruşunda bulunup, İstiklal Marşımızı okuyacağımızı:) Bu törenin arkasından İlçe Milli Eğitim Müdürü çıktı, konuşma yaptı. 10-15 dakika konuştu. Ondan sonra dernek başkanı çıktı konuşma yaptı. Ardından yılın öğretmenini seçtiler. Yılın öğretmeni çıktı, ödül aldı, konuşma yaptı. Biz de mecbur dinliyoruz, alkışlıyoruz. Aksi halde ayıp olacak. Bu arada... Bir başka masada da özel bir bankanın çalışanları vardı bizimle aynı kaderi paylaşan:) Arada dernek başkanı bize dönüp "kusura bakmayın sizin de vaktinizi alıyoruz" dedi ama yapacak bir şey yok. Bizim hangi okuldan geldiğimizi öğrenmişler ama yanlış anlamışlar, bizi de öğretmen zannediyorlardı. Bir ara kim olduğunu kaçırdığım bir bey, konuşması sırasında bize teşekkür etti çünkü başarı sıralamasında ilçe olarak ilk beş içerisindeymişiz. Bunda bizim de katkımız varmış:) En az 45 dakikamız bu şekilde geçti. Daha sonra hep beraber göbek atarken, tam hızımızı almışken dernek yararına çekiliş yapıldı. Bizler de bilet aldık tabii. Büyük ödülü banka masasından bir kız kazandı:)
Velhasılıkelam... Neye niyet, neye kısmet. Böyle değişik bir gece oldu. Haaaa! Eğlenmedik mi? Eğlendik. Orası ayrı...
Gönderen sezer eser perker zaman: Pazar, Aralık 02, 2012 10 yorum:
Milli Eğitim Bakanlığı, 1981 yılında çıkarılan kılık kıyafet yönetmeliğini değiştirerek okullarda kılık kıyafeti serbest bıraktı. Yeni uygulamaya önümüzdeki öğretim yılında başlanacak. Başörtüsü uygulaması ise hemen uygulamaya konulacak.
Ben lise çağında öğrencisi olan bir veli olarak bu uygulamaya karşıyım. Oğlumun dış görünüme takılmayan bir genç olmasına rağmen... Yani benim oğlum "o şunu giydi, ben de giyeyim; diğeri şu marka ayakkabı almış, bana da alın" vs. diyecek bir çocuk değil. Yeni yönetmelik konusunda da hiç bir tepkide bulunmadı zaten. Ama her çocuğun böyle davranacağı anlamına gelmez bu. Bu ülkenin çocukları hepimizin çocuklarıdır. Bizde sıkıntı yok diyerek olan bitene sırtımı dönemem ben.
Peki yeni yönetmeliğe göre neler yaşanacak seneye? Öğrenciler, özellikle ergenliğin verdiği doğal bir dürtüyle giyim kuşam konusunda yarış içine girecekler. Birbirlerini giyim kuşam üzerinden eleştirenler, dalga geçenler olacak. (Olmaz denmesin, olacak maalesef). Marka giyinmek uğruna anne babalarına baskı yapacaklar. Maddi durumu yeterli olmayan ailelerin çocukları -bana göre son derece üzücü bir şekilde- gereksiz sıkıntılar içine girecekler. Yine doğal bir dürtüyle güzel görünmek isteyecek kız çocukları... "Yarın ne giysem?" diye düşünerek, derslere ayırmaları gereken vakitten çalacaklar. Bu, olayın psikolojik yönü. Bir de uygulamada yaşanabilecek olumsuzluklar olacak. Kurallar şöyle yeni yönetmeliğe göre: "Okulun arması dışında arma ve benzeri takılar takılmayacak. Mevsim şartlarına uygun olmayan kıyafetler giyilmeyecek. Yırtık veya delikli kıyafetler kullanılmayacak. Vücut hatlarını belli eden şort, tayt gibi kıyafetler ile diz üstü etek, derin yırtmaçlı etek (etek konusuna epeyi kafa yorulmuş belli), kısa pantolon, kolsuz tişört ve kolsuz gömlek yasak olacak. Siyasi sembol içeren kaşkol, bere, çanta vs. kullanılmayacak. Saçlar boyasız olacak, makyaj yapılmayacak, sakal bırakılmayacak." Olacak da olacak... Kural dışına çıkılmasının önüne nasıl geçecekler, neye göre değerlendirme yapacaklar çok merak ediyorum. Öğretmenler kıyafet avcılığına başlayacaklar belli ki. Başka işleri kalmamış gibi...
Özel okullarda ise velilerin yüzde 60'ının kararına göre hareket edilecekmiş. Bu durumda özel okullarda da muhafazakar olanlarla, çağdaş çizgide hareket edenlerin arasındaki fark gözle görülür hale gelecek.
İki gündür medyadan takip ettiğim ve çevremde gördüğüm kadarıyla uzmanlar bu yönetmeliğin doğuracağı sonuçlar hakkında olumsuz konuşuyorlar, birçok veli bu uygulamayı istemiyor. Çocukların bile tamamı sevinmiyor bu işe. Hal böyleyken bu yönetmelik uygulamaya konulduysa ben bunun arkasında art niyet ararım. Yine anlayamadığım - belki de anlamak istemediğim- bir takım uygulamalara maruz kalıyoruz ve yine olan fakir fukaraya olacak:(
Hamiş: Prof.Dr.Bengi Semerci bu konuda "okul kıyafeti bir yere ait olmayı simgeler. Dışarıdaki tehlikelere karşı çocuğu korur. Çocuğun bir yere ait olduğunu, sahiplenildiğini hissettirir dış dünyaya karşı" dedi ki bu da işin dikkate değer bir diğer yönüdür.
Gönderen sezer eser perker zaman: Perşembe, Kasım 29, 2012 12 yorum:
Dün TÜYAP'taydım. Kitap Fuarı'nda... "Of ya! Fuar çok uzaktaydı!" diyemeyeceğim çünkü benim evime çok yakın. Minibüsle gittim, taksiyle döndüm:) Mutluyum, gururluyum. Bir çok etkinlik için saatlerce yol tepen biz Beylikdüzü sakinlerine çok iyi geliyor bu TÜYAP Fuar Merkezi.
Öğle saatlerinde TÜYAP'taydım. Önce Sanat Fuarı'nı gezdim. Ortaokullu ve liseli ergenlerin nü tablolara ve heykellere bakarak gülüşmeleri, önlerinde fotoğraf çektirmeleri dikkatimi dağıtmadı değil:)
Sonra kitap bölümüne geçtim. Hemen hemen saat 16.00'ya kadar okullu çocukların, gençlerin arasında yolumu bulmaya çalışarak gezindim. Dediğim saatten sonra öğrenciler servislerine binip okullarına, evlerine dönünce ortama nasıl bir huzur geldi anlatamam:) Abarttım biraz ama durum buna yakındı. Her şeye rağmen çocukların, gençlerin başımızın üzerinde yerleri var. Tabii ki gelecekler, alışveriş yapacaklar. Yalnız yanımdan geçerken dan-dun çarpıp durmasalardı iyiydi.
Alışveriş için ayırdığım bütçeyi dibine kadar harcayarak aldım bir şeyler.
Şunlar gibi mesela:
Bilinçli olarak kredi kartı almadım yanıma. İyi ki de almamışım.
Orhun da okul arkadaşlarıyla birlikte fuardaydı. Bana şu kitabı ısmarladı:
Kendisi bunları almış:
Adam her sene gidip gidip 3 boyutlu Rekorlar Kitabı alıyor. Yine "oğlum alma şunu Allah aşkına! Onun yerine başka şeyler al" dedim ve o da bana tekrar "niye ki? ne güzel baksana" dedi!!! Bu sefer Penguen afişlerini toplayıp getirmemiş ama. Çok kalabalıkmış Penguen'in standı, bekleyememiş.
Aşağıdaki kitapları da arkadaşım, onun oğlu ve yeğenim için aldım. Yeğenimin adı Naz Nisan. Bayılacak Topaz Perisi Naz'a:) Bir sürü isim vardı. Satış elemanına "bunun Nisan'ı var mıııı?" diye seslendim ama yokmuş. Ben de Naz'ı aldım.
İşte böyle... Gerçi hep söylüyorum ama ben bir süre kitap almasam iyi olacak. Taşınma telaşıyla zaman ayıramayıp okumadığım kitaplar var daha evde. Önce onları bitirmem lazım. Diyorum ki... Fuar falan düzenleyip insanı baştan çıkarmasalar mı acaba?
Gönderen sezer eser perker zaman: Cuma, Kasım 23, 2012 21 yorum:
Yeni eve geçince fırsat oldu ve ne zamandır yaptırmayı düşündüğüm bol raflı TV üniteme kavuştum. "Bol raflı" diyorum çünkü bol bol kitap yerleştirmek isteğindeydim. "Aman çok toz olur; ne yani kitapla mı dolduracaksın?" gibi söyleyişlere aldırmadım ve kafamdaki üniteyi yaptırdım nihayet. Veee ayda yılda bir dekorasyon bloglarına özenerek fotoğraflarını paylaşmak istedim:) Normalde ne modadan anlarım, ne dekorasyondan. Beni iyi hissettiren eşyalarla doludur evim ve dolabım. Şöyle ki:
Kitapları hep gözünün önünde olsun isteyenlerdenim. Arada bir incelerim onları. Tekrar tekrar çıkarım bakarım bazı bölümlerine. Kimisini bir kez daha okurum. Bana kalsa evin tüm duvarlarını kütüphane şeklinde düzenleyebilirim ama öyle olmuyor işte gündelik hayatta. O yüzden ben de alabildiğim kadarını aldım gözümün önüne. Kalanını nerelere yerleştireceğimi bulamadım henüz. Ortalarda duruyorlar. Evde çok fazla kitap tutmak ne derece doğru bilemiyorum. Ara ara yardım kampanyaları vesilesiyle azaltıyorum ama hiç vazgeçemeyeceğim kitaplarım var ve benim ardımdan bunları okuyabilecek olan oğlum geliyor.
Görüldüğü gibi üniteyi sadece kitapla doldurmadım. Aralara gönlüme göre hoşluklar katayım istedim. Mesela şu küçük Puca gibi:) Bayılıyorum Puca'ya...
Bazı bölmelere yurt içi ve yurt dışı gezilerimizden edindiğimiz objeleri yerleştirdim.
Bu eşyalara bakıp o gezileri hatırlıyorum ve mutlu oluyorum. Farklı yerlerden gelen farklı objeler birleşip enerji veriyorlar bize. Yanlış anlaşılmasın öyle kuantum, reiki, bilmem ne konularıyla ilgilenenlerden değilim. Sadece kendime göre inanışlarım var. Mesela farklı farklı denizlerden topladığım çakıl taşları ve deniz kabukları da sehpamın üzerindedir. Minimum düzeyde de olsa, yerkürenin ruhunu hissederim o taşları gördükçe. (Bir yerde okumuştum, tipik yay burcu hareketiymiş bu)
Bir de o objelerin kıyısına bir THY uçağı yerleştirdim ki daha bir sürü yere gidelim:) Totem yaptım yani:)
Tarzım karışıktır:) Biraz da geleneksel takılayım istedim. Mersin'de kazı çalışmaları için bulunurken, hatıra kalsın diye Mersin Arkeoloji Müzesi'nden aldığım Osmanlı bardağının yanına çok hoşlandığım kaftan bibloyu ekledim.
Ve tabii olmazsa olmazımız... Oğlumun fotoğrafı. 5-6 yaşlarındaydı bu fotoğraf çekildiğinde. Evin her yeri Orhun'un fotoğraflarıyla doluydu bir ara ama irademi kullandım ve biraz azalttım:) Çıkarıp çıkarıp fotoğraflara bakmaktan vazgeçmedim ama:) Ünitenin alt kısmındaki çekmeceler fotoğraf dolu.
İşte böyle. Görmek istediklerim nispeten gözümün önünde. Dışarıda bu şekilde bir ünite göremediğim için yaptırmak durumunda kaldık. Belki vardır ama biz bulamadık. İsteğime yakın olanlar da pahalıydı. Bu şekilde daha uygun fiyata geldi.
Bu da benden bir dekorasyon yazısı olsun. Biraz karmaşık, çokça kişisel ama olsun:) Belki ilham verir birilerine. Belli olmaz...
Gönderen sezer eser perker zaman: Çarşamba, Kasım 21, 2012 22 yorum:
Gönderen sezer eser perker zaman: Perşembe, Kasım 15, 2012 12 yorum:
Ey dağlar açınız başlarınızı
Bağrınıza basın taşlarınızı
Bulutlar saçınız yaşlarınızı
Atatürk... Atatürk sağ olmalıydı...
RUHUN ŞAD OLSUN BÜYÜK KAHRAMAN!
Gönderen sezer eser perker zaman: Cumartesi, Kasım 10, 2012 3 yorum:
Amerika'ya ve Amerikalilara zerre hayranligim yoktur ama... Obama secim zaferinden sonra cikti, karisina ilan-i ask etti. Romney icin "cok guzel bir kampanya yuruttu. Neticede hepimiz Amerika'yi seviyoruz, Amerika icindi bu" dedi. Tamam... Bunlar politikaci... Her hareketleri planlidir ama... Bunlar yine de bizimkilerin "bahtsiz bedevi-kutup ayisi" soylemlerinden iyidir diye dusunuyorum.
Not: Bu yazi da telefondan oldu. Sorry:)
Gönderen sezer eser perker zaman: Çarşamba, Kasım 07, 2012 9 yorum:
Gönderen sezer eser perker zaman: Pazartesi, Kasım 05, 2012 13 yorum:
Gönderen sezer eser perker zaman: Perşembe, Kasım 01, 2012 17 yorum:
Gönderen sezer eser perker zaman: Perşembe, Eylül 27, 2012 15 yorum: