Bodrum'daki eve yerleştim ama, ya temizlik, ya korku dolu...
Bodrum'daki evime heyecan ve nasıl hissedeceğime dair korkularımla birlikte ulaştım. Ev, söyledikleri gibiydi… Denize yürüme mesafesi 10 dakika, hatta bahçenin küçük bir yerinden Kos adası bile görünüyordu. İçeri girdiğimde ise kısa süreli bir yıkım yaşadım. Bütün kış kapalı kaldığı ve gelenler de iyi bakmadığı için karşılaştığım manzara pek de iç açıcı değildi. Hemen valizleri odaya atıp markete koştum ve ne kadar temizlik malzemesi varsa hepsini aldım! Tam 3 gün sürdü! (Temizlik konusunda takıntılı olduğum doğrudur:) İstanbul’da olsa söylenip dururdum ama burada o kadar yorulmama rağmen evi temizlemekten hiç şikayet etmiyordum. Temizlik arası Kos’a karşı kahve keyfi ve 2 saat denizle güneş molası bütün yorgunluğumu unutturuyordu.
İşte milattan önce kalma televizyonum:)
Ev temiz olmuştu olmasına ama bu kez de uyumak zordu! Henüz sezon olmadığı için etraftaki evlerin büyük çoğunluğu boştu. İlk geceler korkudan sürekli uyanıp camdan etrafa bakıp sonrasında yine uyumaya çalışıyordum. Bir ara korkudan kapının koluna sandalye koymaya bile başladım.
Bir hafta böyle geçtikten sonra alıştım.
Mutfağı temiz hale getirmem bir günümü aldı. Dolap içleri ve buzdalabının raflarının hepsini dışarı çıkarıp çamaşır sularıyla sildim:)
Örümcek, çekirge ve akreplerle olan imtihanımı da başarıyla atlattıktan sonra şimdi günlerim bahçe işleri, deniz, kitaplar ve ev işleriyle geçiyor. Akşamları ise milattan önce kalma televizyonumda bir şeyler seyrediyorum.
Bu arada bir kedim bile yok demem artık. Burada bir sürü kedi var ancak biri var ki beni seçti. Sürekli kapımın önünde.
İsmini mırmır koydum. Sabahları ilk işim onunla konuşmak ve yemeğini yedirmek oluyor. Yalnız bana kendini hala sevdirmiyor:)) Yine de onunla olan dostluğumuz bana iyi geliyor. Müsadenizle ben bir Mırmır’a yemek verip geliyorum…
İşten ayrıldığımı anneme söylemeyin, o beni çalışıyor bilsin...