Pazartesi, 07 Kasım 2011 18:59
Tangonun tarihçesi ilginçtir.
1800'lü yıllarda ve özellikle sonlarına doğru Avrupa'nın çeşitli ülkelerinden Yeni Kıta'ya, Arjantin'e çalışmak için gelen genç erkeklerle birlikte Buenos Aires'in erkek nüfusu hızla artmıştır. Genç, işsiz, enerjik, dinamik aslan parçalarını da bir şekilde zapt-u rapt altına almak gerekir tabi ki. Bu kadar adamı eğlendirecek sadece bir kurum vardır: Genelevler... Kadın nüfusunun erkek nüfusa oranının azalması fahişelik mesleğini kazançlı bir kapı haline dönüştürür. Bu dönemde erkekler ne kadar güçlü olduklarını kadınlara göstermek için "sert erkek" imajı çizerek kadınları etkilemeye çalışmışlarsa kadınlar da olanca seksapalitelerini kullanarak erkeklere kur yapmışlardır. Ve işte tango bu dönemde doğar!
Tango toplumun aşağı kesimlerince benimsenmiştir öncelikle. Daha sonra Avrupa'nın yüksek sosyetesinde de moda olunca hoop birden dünyanın gözdesi oluverir. Türkiye'de tango ise Atatürk'ün batılılaşma devrimleri kapsamında salon müziği olarak kazandırılmaya çalışılmıştır. Çok da tutar aslında. O dönem yetişen büyük bestekarların meşhur eserleri hala hemen herkesçe bilinir.
Tangoyu diğer danslardan ayıran nedir?
Tango serttir. Tangonun ritmleri de, erkeği de, kadını da serttir. Erkek takım elbiseyle dans ederken ceketinin önünü ilikler, ayakkabıları pırıl pırıldır. Tangoda erkek çıplaklığı yoktur. Kadın kadın gibidir, erkek erkek gibidir. Doğası homofobiktir. Kadın erkeği baştan çıkartmaya çalışır, erkek ise kadını sahiplenir. Cinsiyetlerin ayrımı sonuna kadar hissedilir. 2/4'lük ya da 4/4'lük ölçüleriyle tangonun ritmi de ateş gibidir. Balyoz gibi iner bandeneonun körüğü dans pistine.
Şimdi burada diğer Latin danslarına çamur atmak istemem ama hiçbirinde tangonun o asil duruşu yoktur. Zaten bu nedenle ben tangoyu hiçbir zaman Latin müziği olarak görememişimdir. Orta Amerika'nın o oynak havalarına karşı tango, ağırbaşlılığın, ateşli aşkın, taşan duyguların vakur bir sembolüdür!