rojevakurdistan.org - ’Yaprak sıkılmıştı ağaçtan, bahaneydi sonbahar’’ - Hüseyin Piran
Ticaret dengesi ihracat ile ithalat arasındaki net farkı anlatır. Bu fark artı ise ticaret fazlası, eksi ise ticaret açığı olarak tanımlanır.
Almanya'nın 2016 yılı sonu itibarıyla ticaret fazlası 240 Milyar Avro 'dur. Yalnızca ABD ile olan ticaretinde 60 Milyar Avro fazlası var Almanya'nın.
Diğer taraftan ABD'nin 1970'lerden bu yana süregelen kronik problemi olarak ticaret açığı sıkıntısı var. 2016 yılında bu açık 500 Milyar Dolar'ı buldu. Çünkü ABD'nin toplam ihracatı 2.2 Trilyon Dolar iken ithalatı 2.7 Trilyon Dolar seviyesindeydi.
Yeni ABD Başkanı Trump seçim kampanyası sürecinde ticaret açığını kapatacağı sözünü vermişti. İşin matematiği gereği bir ülkedeki açığı kapatmak için o ülkenin ticaret yaptığı ülkelerdeki fazlayı azaltmak gerekir. Çin ve Almanya ile yapılan ticarette ABD açık verdiği için Trump ağırlıklı bu iki ülkeyi hedeflemişti. Yine ülkede kaçak çalışan göçmen işçilerin Meksika'ya transfer olan gelirleri iç kaynak kaybına neden olduğundan hem geliri içeride tutmak hem de Amerikan vatandaşlarının istihdamını artırmak için Trump Meksika'yı hedef tahtasına koymuştu.
Trump seçim kampanyasında NATO'nun Avrupalı üyelerini eleştirmişti. Avrupalı üyelerin savunma harcamalarının düşüklüğünü vurgulamış, savunma harcamalarının toplam gelire oranının yüzde 2'ye çıkarılması gerektiğini öne sürmüştü. Bu oran örneğin Almanya için yüzde 1.2 seviyesinde.
90'lı yılların başında globalizasyon ve liberalizm söylemi yükselişteydi. Emek ve sermayenin serbest dolaşımı hem sermaye sahibi hem de nihai kullanıcı, tüketici açısından daha cazip olanaklar sağlamaktaydı. Örneğin batılı çok uluslu firmalar daha eğitimli ve kalifiye işgücü kaynaklarını kendi coğrafyaları dışında çok daha ucuza mal edebilip, yatırım maliyetlerini çok daha uygun seviyelere getirebildiklerinden sınır ötesi coğrafyalarda yatırımların karlılıkları daha fazla ve geri dönüş hızları daha yüksek oluyordu.
Korumacı gümrük duvarları aşağı çekilirken son tüketici daha kaliteli ürüne daha uygun fiyatlarla erişebilecekti. Oysa yerli endüstrileri koruyan politikalarla ''yerli'' fakat daha pahalı ve daha az kaliteli ürünlere mecbur bırakılan tüketiciye seçme şansı verilmiyordu.
Çok uluslu firmanın yatırım yaptığı coğrafyalarda çalışan da ustalık ve yetenek kalibresine bağlı olarak daha yüksek gelir elde etme şansı elde ediyordu.
Bu sistemle nitelikli ve eğitimli emek ödüllendiriliyor, tüketici daha kaliteli ürüne daha ucuza ulaşabiliyor ve elbette sermaye sahibi karını artırıyordu.
Ancak bu sürecin kazananı olduğu gibi kaybedeni de oluyordu elbette. Demir çelik ve otomotiv endüstrisinin kalbi olan ABD'nin Orta-Batısında, Detroit, Chicago ve Pittsburg'da fabrikalar ardı ardına kapanıyor, kalifiye olmayan işsiz nüfus artıyor, üretim etkinliği daha verimli olan ülke dışına ağırlıklı Asya'ya gidiyordu.
Küreselleşme ve göçlerle insanlar, ırklar, kültürler bir araya geliyor, aradaki mesafeler azalıyordu ama Batının eğitimsiz, üstelik işsiz nüfusunda yabancı düşmanlığını tetikleyen defansif psikoloji güçleniyordu.
Sınır ötesi yatırımlar yoluyla daha kalifiye daha az maliyetli işgücü ile daha verimli altyapıları bir araya getiren çok uluslu firmalar muazzam karlar elde ederken Batılı ekonomilerin en tepesindeki binde birlik azınlık ile yoksullar ve yoksullaşan orta sınıf arasındaki uçurum derinleşti. Üstüne üstlük şirketler yatırımlarını ülke dışına çıkarırlarken yatırım yaptıkları coğrafyalarda elde ettikleri çeşitli vergi avantajlarıyla ait oldukları ülkede ödedikleri vergi miktarları düştü. Gelir kaynakları azalan devletin eğitim, sağlık gibi sosyal alanlara yaptığı yatırımlar azalırken bu durumdan en olumsuz etkilenen katman alt gelir grubu oluyordu. Amerikalı milyarder Warren Buffett, Harvard Ekonomi Profesörü ve eski Hazine Bakanı Lawrence Summers gelir uçurumunun tehdit edici sonuçları konusunda önemli uyarılarda bulundular. Fransız ekonomist Thomas Piketty bu konuda bir de kitap yazdı (Capital in the Twenty-First Century).
Küreselleşme ve liberalizm dalgasının bir başka sonucu olarak bölgesel ve hatta küresel entegrasyon sürecinin hızlanacağı beklenmekteydi. Sermaye ve emeğin serbest dolaşımına bağlı olarak ulus devlet konsepti kullanım süresinin sonuna gelmiş ve bölgesel, küresel birliklerin önü açılmıştı. Avrupa Birliği'nin kurucu ve en güçlü üyelerinden Britanya'nın bir gün AB'den ayrılacağını düşünmek neredeyse olanaksızdı. Evet yukarıda saydığımız ekonomik sebeplerden ötürü yoksullaşan orta ve alt sınıfların ''popülist'' tepkileri vardı ama hesapta olmayan bir başka faktör daha belirmişti.
Ekonomik birliğin nimetlerinden faydalanan üst sınıflar siyasal egemenliğin devri noktasında hazır olmadıklarını gördüler. Britanya'nın AB ile vedalaşmasını getiren Brexit popülist bir tepkiyi ifade ettiği kadar ''yolun sonunda egemenlik haklarını Brüksel'e devredecek olan Londra'nın itirazını da içeriyordu. Anlaşmalarda geçiş takvimi tarif edilmiş olmasına rağmen, Britanya Avrupalı çalışanlara kapılarını açmıyordu. Avrupalı göçmen konusu entegrasyona doğru evirilen sürecin bir ön basamağıydı. Ve Londra'nın düşündüğü, kurguladığı Avrupa Birliği bir siyasal birlik değil, ekonomik kültürel bir birlikti.
Geçen hafta Financial Times gazetesine konuşan Avrupa Komisyonu Başkanı Jean Claude Juncker, birlikten ayrılma yönünde AB üyelerine telkinde bulunmaması yönünde ABD'yi uyardığını ve ABD Başkan Yardımcısı Mike Pence'e ''AB çökerse Balkanlar'ın batısında savaş çıkar'' dediğini söylemiş. Bu önemli.
Juncker, ayrıca Alman ZDF kanalına verdiği demeçte 'Avrupa Birleşik Devletleri' konseptini hiçbir zaman desteklemediğini ve böyle bir konseptin asla gerçek olmayacağını söylemiş. Bu da önemli.
Globalizasyon gündelik gerçekleri aşan güçlü toplumsal metaforlar üretme kapasitesiyle olağanüstü doğurgan bir kavram. Bu anlamda bir "durum"dan, çok bir "akım"ı veya bir zihniyeti anlatıyor. Giddens, küreselleşmeyi, batılılaşma şemsiyesi altında dünya birliği projeksiyonu olarak görüyordu. Avrupa Birliği benzeri bölgesel entegrasyon projeleri globalizasyonun gücünü ve etkisini arttıran fırsatlara yol açmaları bakımından önemlidir.
Görünen resim ve eldeki olgular bir dönem için bu ''zihniyetin'' ivme olarak yavaşladığına işaret ediyor..
0 #1 azad kurd 05-04-2017 18:05
globalizm ve liberalizmi savunanlar popülist olmuyor amma onlara karsi cikanlar popülist oluyor sizde hemen bu propogandanin üstüne atliyorsunuz her söyleneni papagan gibbi tekrarliyorsunuz.
ayda on defa düsünce degistiren globalist ve Liberalist politikaci Pragmatist oluyor .
amma bu omuragsizliga karsi cikan insanlar sag yada sol popülist oluyor öylemi?
solculari iblislestirenle r popülist olmuyor amma muhafzakar gericiligi ve libberal ückagitciligi elestirenler popülist oluyor
liberaller muhafazakarlar sözde sosyal demokratlar sorunlarin cözümüne odaklanmaz dünyayi sorunlarla bogustururlar kendileri popülist olmaz ama onlarin bu ikiyüzlü tutumlarini elestirenleri kolaycilikla suclarlar popülist derler
acaba gercekte öylemi
son 25 yilda insanlari aptallastirdila r düsünemez varlik haline getirdiler simdi o aptallarda iclerinden en aptallari baskan yada basbakan seciyorlar bunun adinada popülizm diyorlar
tarlaya ne ekersen onu bicersin