Yağmur ve Şemsiye
Tarih: 6.11.2015 08:00:00 / 1325okunma / 0yorum
Islanmaktan korkunca insan, kurudu ıslak sevdalar; lavaş sıcaklığında... Oysa yağmura dönük yüzüyle avare bir sevdaydı yürek, durmadan yokuş çıkan atar ritmiyle... Kadın, saçlarından akan yağmur ıslaklığında daha bir kutsadı sevdasını bunca yıldır ; Urfa ‘da ki kutsal balıklar kıvamında…Adam, şemsiyesizliğinde güçlendi onca kış yağmurunda; kuzey rüzgarlarındaki dalgakıranlar sorumluluğunda…İnsan daha bir duygusal oldu; yağmuru, çeşmeden akan sudan ayırdığı günden beri... Toza dumana bulanınca sentetik telaşlar, ıslanmak mecbur oldu ahşap buluşmalara. Yağmur çürütmezdi ahşabı ama rehin edebilirdi ıslanamaz bir yanyanalığı. Bundandır ki, ezgisidir her yağmur; nihavent bir kavuşma öyküsünün.
Şemsiyeler kara bir törenin yazgısı olmalıydı, Ferhat´ın deldiği dağdan da delinmez dik başlılıklarıyla. Elimizle başımıza taç ettiğimiz inorganik bir mutluluktu oysaki, o açılıveren ayrılık,; ıslak bir sevdayla aramıza giren. Kiremit gülüşlü bir şemsiye girince araya, küstü yağmur ve mazgal bir hasrete döndü ten_i şifa. Islansaydı kadın, yağmur; uzun saçlarından salınarak geçecekti köy meydanı yokuşluğundaki ensesinden, çocuk gülüşlerini salladığı gerdan salıncağından ve mutlanacaktı kadın , mutsuz çöl kuruluğundan koşar adım kaçarak. Kağıt yırtığı yazgısını isterik bir söylenceye çevirince insan, A-4 sığınağında yazıldı bütün yağmur özlemler; şemsiyeler ellerimizde. Yağmur logolu günler gelip çattığında, duygusal bir şarampole düşer aşk, kavim kavuşmasında birleşince eller. O eller ki hayatları bağladı birbirine, boğaz köprüsü ajiteliğindeki ayrılık intiharlarından kurtulduğunda aşk… Aşk ıslanmıştır artık, şemsiyenin soba kuruluğundaki kedi sırnaşmasına yenilmeden.
Hangimiz atmamışızdır ki kendimizi yağmurun kollarına, cesaretimiz Don Kişot olduğunda. Yel değirmeniydi, tütün kurusu boyun aşağı bedenimiz ve Don Kişot´ tu cesaretimiz. Kazanmaktaki hazzı ve sebebi belki de yalnızca kendimizin bildiği. Çünkü büyük zaferlere gebe değildi her savaş. O kendimizle tabularımız, kendimizle korkularımız ve kuruluğumuzla Hasankeyf ıslaklığımız arasındaki mülteci bir yenişmeydi belki de; iç coğrafyamıza borçlu olduğumuz… Bastona çalan bir şemsiye bile büyük silahların kazandığı zaferi kazanır bazen; ıslanmaktan korumayarak ıslak gülüşlü insanı…
Zencefil kokulu güneş gezinmesine nasıl tutkunsa bu taşeron beden, öylesine platonik bir yağmur sevdası taşır böğründe. Islanmaktan korktukça kurur düşleri, ıslanmaktan korktukça azalır haznesindeki insan gülüşü ve artık külrengi sabaha uyanır insan; penceresine vuran yağmur damlasından bir haber…Muş ovası ıslaklığındaki bir eli eldivenli tutmak ne kadar saltsa o kadar ıslaktır şemsiyeli yağmur damlası…Öyleyse bırakın ıslansın ve temizlensin hayatın kirini üzerimizde taşıyan ceketimiz ; içimiz ıslak bir şarkının melodisini güneşli bir hayata adarken…
Anahtar Kelimeler: Yağmur ve Şemsiye, menemen haber