8.9/10 (304 Oy) · 1.304 okunma
8.8/10 (73 Oy) · 215 okunma
9.3/10 (27 Oy) · 81 okunma
8.7/10 (11 Oy) · 54 okunma
7.9/10 (9 Oy) · 31 okunma
6.3/10 (3 Oy) · 26 okunma
@rastafaryan_papaz·19 Mar 01:02·İnceledi
@rastafaryan_papaz·29 May 23:59
@rastafaryan_papaz·19 Mar 00:47·İnceledi
@rastafaryan_papaz·18 Mar 12:03·İnceledi
Li-3, Deniz Gezmiş Anlatıyor'u inceledi.
@rastafaryan_papaz·20 Mar 00:12
İNCELEME DEĞİL YORUMLAMA;
Nerede kendini bilmez çocuklar
Bu kitabı, her zaman gittiğim sahafta, kitapları karıştırırken buldum. Hemen aldım. Kitabın yazarı Erdal Öz, Deniz, Yusuf ve Hüseyin'in kaldığı Mamak ceza evinde onlarla aynı dönemde bir süre kalmış. Çay ocağında Deniz'e rastlıyor ve oradan muhabbet başlıyor. Daha sonra iş, röportaj havasına bürünüyor. "Sen sor ben cevaplayım. Hiçbir şeyi atlamadan sor" diyor Deniz. "Devrim yolunda duruşumuzu herkes bilsin. Her şeyi yaz." Peşine Erdal soruyor o anlatıyor. Bu konuşmalar gizli yapılıyor.
Denizin koğuşu izmarit dolu. "İzmaritimi atacak yer bulamadım" diyor Erdal. Gün gün onun koğuşuna gidiyor ve konuşuyorlar. Bu sırada Hüseyin, ortak savunmalarını hazırlıyor.
Deniz çok rahat, her zaman olduğu gibi yüzü gülüyor. Herkes öyle. Şarkılar türküler söylüyorlar ve buradakilerin çoğu idamla yargılanıyor. Ama " Bak, buradaki çocuklar arasında 19 yaşında olan bile var. Hiç kimse korkmuyor. Çünkü inanıyorlar." diyor Deniz, İnanç tüm duygulardan üstün gelir. Devrim sevdası olmasa bunları yapamazdık.
Deniz Amerikan askerlerini kaçırma olayını detaylıca anlatıyor. Nasıl yakalandıklarını neler hissettiklerini neler yaşadıklarını.
Gemerek'te halk ona saldırmıyor. Hatta saygılı davranıyorlar. Yakalanıp Kayseri'ye götürüldüğünde, oradaki yetkililerde bir üzüntü havası hakim. Sanki herkesin eli kolu bağlı ama emir kulu oldukları için bu şekilde davranıyorlar. Deniz'in söylemleri bu şekilde.
Daha sonra Yusuf ile görüşüyor Erdal Öz. Yusuf daha naif. Belki de aralarındaki en çekingen olan. Deniz aksi, sivri ve karşıt. Hüseyin ise çok konuşmaz ama ağırbaşlı.
Yusuf ta anlatıyor anılarını.
Deniz sanki oradakilerin abisi gibi. Mücadelenin simgesi olmasındaki sebep belki de bu. Çünkü kendisini çok iyi anlatmasını ve bu yazıların gelecekteki devrimcilere ulaşmasını istiyor. Ceza evinde müşkül durumda olmadıklarını bilakis devrim ateşiyle tutuştuklarını, duruşlarını koruduklarını bilmelerini, kimsenin acımamasını istiyor.
Ne yazık ki, Erdal Öz tutuksuz yargılanma kararı ile tahliye ediliyor. Bu karara sevinemediğini, kalıp biraz daha konuşmak istediğini belirtiyor.
Kitabın aslında en can alıcı kısmı, avukatlarının anıları. Bu sayfaları okurken zangır zangır titrediğimi fark ettim. Dudaklarım titriyordu gözlerim dolmuştu.
Üç fidanın idama gidiş süreçleri ayrıntılı şekilde anlatılıyor. Son sözleri, istekleri, vasiyetleri. Neler neler. Ayrıntıları yazmak istemiyorum çünkü olanı tekrar zikretmek müthiş bir acı olur.
Onları asan düzen, onların ölüsünden dahi korkuyordu. Basına yapılmaya çalışılan açıklamalarda, idama giderken korkudan ağladıkları, pişman olduklarını söyledikleri gibi çarpıtma söylemlerde bile bulunmuşlar.
Bir de Yusuf'un iki mektubundan (son mektupları) birisi sakıncalı bulunmuş ve iletilmemiş. Vasiyetleri olan, arkadaşları Taylan Özgür'ün yanına gömülme istekleri yerine getirilmemiştir. Emniyet müdürünün yangından mal kaçırırcasına "cenazelerini ya şimdi alırsınız ya da biz herhangi bir yere gömeriz" sözü ile mecbur aileleri vasiyeti yerine getirememiştir.
Kitabı okurken sanki 6 mayıs sabaha karşı ben de o avluda idim. Yanımdan geçerken bana da gülümseyip selam verdiler. Elimden gelmedi durduramadım. Onları izledim çaresizce. "Bir devrimci ölüme, düğüne gider gibi gider" demişti Deniz. Sanki bir düğündeydik ama etrafta katiller vardı sadece o üçü mutluydu.
Kitap ve kişiler hakkında söylenecek eleştirilecek çok şey var fakat siyasete fazla bulaşmadan, kitabın içeriğinden sapmadan, içimden geldiğince ifade etmeye çalıştım. Umarım kitabı okumak isteyenlere bir fikir verebilmişimdir.
Son olarak bir kaç şarkı ekleyip herkese iyi okumalar dilerim.
Elif Kimya S., Gülünün Solduğu Akşam'ı inceledi.
@Elifkimya·03 Eyl 2016
"İnsan ne zaman ölür, gülünün solduğu akşam." İşte böyle güzel bir sözle başlıyor kitap ve bu giriş bile ne kadar iyi bir kitabın sizi beklediğini gösteriyor.
1970 lı yıllar. Fikirlere tahammülün olmadığı, insanların sırf inandığı görüşler yüzünden hunharca öldürülüp, asit kuyularında faili meçhul edildiği, gencecik fidanların hapislere tıkılıp işkence gördüğü, asıldığı yıllar...Yazar Erdal Öz' de bu dönemi yaşamış biri olarak yazıyor Gülünün Solduğu Akşam ' ı. İçeride tanıyor Deniz Gezmiş, Hüseyin İnan, Yusuf Arslan ve daha nicelerini. Deniz Gezmiş ' e söz veriyor onların hikayesini yazacak ve gelecek nesillere okutacak. Kitabı hapishanede yazmaya başlıyor. Ama erken tahliye olması kitabı orada tamamlanmasına engel olmuş. Mahkumların ağzından dinliyor hikayelerini ve yazıyor. Olayların bizzat içinde olduğu için kitap oldukça samimi ve gerçekçi. Deniz Gezmiş' e verdiği sözünü tutuyor böyle başarılı bir kitap yazarak. Onların davalarının arkasındaki sağlam duruşları, ölüme giderken bile bunu haykırmaları, yüreklerinin büyüklüğü gerçekten okunmaya değer.
Her kesimden insanın içini acıtacak, vicdanı varsa hüngür hüngür ağlatacak, belgesel şeklinde yazılmış bir anı kitabı. İnsanların görüşleri yüzünden bunları yaşamaları, gördükleri işkenceler o kadar ağırki gerçekten sistemi, adaleti sorgulamamak mümkün değil. Daha yazmak isteğim çok şey var ama uzatmanın da anlamı yok. Uzun lafın kısası okunmaya kesinlikle değer bir kitap...
8.9/10 (304 Oy)
kübra, Yorgunlar'ı inceledi.
@hkubraozbek·20 Oca 01:19
Erdal Öz'ü Yaralısın adlı kitabıyla tanıdım ve kendime bu adamı okumaya devam etmeliyim tekrar tekrar, binlerce kez diye tekrarladım. Ve ikinci kitabı olarak elime Yorgunlar'ı aldım.
Kitap hakkında biraz bilgi vereyim, 1960 yılında yazarın ilk öykü kitabı olarak çıkmış. Bir daha hiç bastırmamış Erdal Öz kitabı fakat bazı hikayeleri başka kitaplarında tekrar yayımlamış.
1950 kuşağı öykücülerini biliyor musunuz? Ben Erdal Öz'le tanışınca öğrendim. Kitabın başında Sunu olarak Doğan Hızlan'ın Solistlerden Oluşan Bir Koro 1950 Kuşagı adlı bir yazısı bulunuyor, ısrarla okumanızı isterim kitabı veöncesimde sunuyu. Siz de benim gibi 1950 kuşağına derin bir saygı duyup okumaya araştırmaya başlayacağınıza eminim. Doğan Hızlan'ın yazısının tamamını internette aradım bulamadım ama şu linkte bir kısmı mevcut: http://www.hurriyet.com.tr/...-50-yasinda-12766210
Kitabın ikinci baskısı da 1950 kuşağındaki bazı öykü kitaplarının çıkışının 50. yılı olmasına özel olarak basılmış. Üstelik 1960'taki haliyle basmışlar. Kitaba saygım kapağından başlamıştı bile; sade, net ve içinde ne yazıyorsa etkileyeceğinden emin...
Erdal Öz öyküleri basit, nasihat içeren, kıssadan hisse öyküler değil. O yüzden belki de hipnoz oluyorum okumaya başladığım andan itibaren. Akıcı ve sade diliyle beni ordan oraya sürükledi. Anlamak, anlatmak istediğini anlamak için tekrar tekrar okuduğum yerler oldu, bazen anladığım halde tekrar tekrar yüksek sesle okuduğum satırları oldu.
Kitaba okuyorum diye işaretlemek için girdiğimde henüz kimsenin okumadığını ( ya da kaydetmedigini ) görünce üzüldüm, şaşırdım. Neden geç tanışırız ki böyle kitaplarla? Daha sonsuz alıntı yapacaktım art arda fakat usandırmak da istemedim..
Açıp açıp okuyacağım çok derin bir öykü kitabı.. Siz de okuyun, okutun...
salih, Gülünün Solduğu Akşam'ı inceledi.
Düzenlendi: 12 Ağu 01:36Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@KTaPKoLiK·08 Nis 2016·Kitabı okudu·3 günde·Beğendi·9/10
O iyi insanlar ,O güzel atlara binip gittiler,O kadar derinden o kadar etkileyici anlatmış ki Erdal Öz, bir zamanların 68 kuşağının acı veren yaşamları.
DUA, Gülünün Solduğu Akşam'ı inceledi.
Düzenlendi: 25 Haz 00:09Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
70'li yılların başlarında idamla cezalandırılan üç gencin ve diğer arkadaşlarının hayatlarından kesitlerin yer aldığı bir kitap. Yaptıklarının bazılarını doğru bazılarını yanlış bulsam da üzülüyor insan 20'lik gençlerin hayatının baharında yaşamdan koparılmalarına
Sonya, Havada Kar Sesi Var'ı inceledi.
@semyonovna·12 Oca 00:46·Kitabı okudu·1 günde·Puan vermedi
Erdal Öz’ün okuduğum ilk kitabı kendisi. Sıcakkanlı gerçekçi bizden öyküler, bunları söylerken aynı zamanda hayal mi gerçek mi diye düşündüğüm paragraflar da oldu. Türk öykücülüğüne de soluk getirdiği aşikar ayrıca... -Şöyle bir benzetme yapmak istiyorum hani çok gerçekçi bir uykudan uyanıp afallarız ya öykülerin sonunda böyle hissettim.-
esraaltunerrr, Yaralısın'ı inceledi.
@hestia·09 Şub 2015·Kitabı okudu·5/10
Çevrende güneşi alınmış bir sürü Nuri.
Bozkır mı? Bozkır bütün Nurilerin içinde.
Yoksa, yoksa sen de mi Nurileşiyorsun.
Kitabı tanımlayacak cümlelerden bir tanesi.
T.aydın, Gülünün Solduğu Akşam'ı inceledi.
Düzenlendi: 11 Şub 05:43Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@tubifi·11 Şub 05:10·Kitabı okudu·Puan vermedi
Hayatım boyunca siyasetten , sağdan soldan uzak yaşadım. Duyduğum o kulaktan dolma laflara inanmamış zaten hiç biride inandırıcı gelmemişti . böylelikle bu kitabı elime almıştım.
herkes ne zaman ölür, elbet gülünün solduğu akşam. İşte kitap böyle başlıyordu...
Hazmedemiyorsun. Şaşırıyorsun, korkuyorsun, öfkeleniyorsun. Yer yer küfür bile ediyorsun.
Kitap okurken okuduklarımın gözümün önünde canlanmasını her zaman sevmişimdir taa ki bu kitabı okuyana kadar. O yapılan işkencelerin canlanmasını istemiyordum gözümde, ama canlanıyordu. Ve o yaşananlar gözünün önünde canlanırken, içinin acımasına engel olamıyorsun...
Ve böyle de bitiyordu kitap.
Burada ölen yalnızca bedenimdi, ki zaten ölümlüydü,ölecekti. Ama düşüncemi öldüremeyeceksiniz, ölmeyecek yaşayacak.
Ölüme bile dimdik gidişleri , hiç boyun eğmeyişleri benim için hep gurur kaynağı olacaktır...
Ebru Hacıalioğlu, Gülünün Solduğu Akşam'ı inceledi.
@dupdup·28 May 2015·Kitabı okudu·Beğendi·9/10
95 yılıydı sanırım. O güne kadar ailemden hep dinlemiş, bölük pörçük okumuştum denizlerin hikayesini hüzünle. 3-4 saatlik bir uçak yolculuğu için babam vermişti kitabı oku bunu diye. Yolda uyumazsam göz atarım diye düşünmüştüm. Yerime oturup ilk Sayfayı açtığımda anladım yanıldığımı. Su gibi akıyordu ve duramıyordum. Hikaye-gerçek zaten acıyken Erdal Öz'ün yalın, akıcı dili bir anda 3 Fidan'ın yanına alıyor sizi. Duru bir anlatım var kitapta ama şiirsellik ilk sayfadan son sayfaya kadar sürüyor ve acıtıyor içinizi.
Uçak indiğinde ben kitabı bitirmiş ağlıyordum. Hem hikayeyi baştan sona öğrendiğim ve daha da yandığım ölümlerine hem de Erdal Öz ile tanıştığım ilk kitaptır ve çok özeldir.
Dönemi öğrenmek veya anlamaya başlamak için mutlaka okunması gereken bir kitap. Ve Erdal Öz'le tanışmak için...
1.892 okur okudu.
709 okur okuyacak.