Dallikavak Köyü Ilk Ve Tek Radyosu Türkülerin Sesi DALLIKAVAKFM :: Dallikavakli Sanatcilarimiz ve Büyüklerimiz :: Hasan Bagdas Paylaş |
Konu: SANAT FELSEFEM ve ÇALIŞMA TEKNİĞİM Çarş. Ara. 28, 2011 8:00 pm
Türkiyeli bir sanatçı olarak, benim için öncelikli konuların başında ezilmişlik, insan hakları, ekonomik dengesizlik vb konular gelirdi. Bende sanatın evrensel bilinci geliştikten sonra, öncelikli sorunların başında temiz toplum, temiz çevre özlemi ve doğanın kirletilmesi sorunu gelirken; diğerleri İkinci, Üçüncü sırada kaldılar. Sanat felsefemin gelişerek oluşmasında bu doğruların payı büyüktür.
Sanat âlemindeki küçücük payımı belirtmem gerekirse amacım, ölümle yaşam, gerçekle hayal, ulaşılanla ulaşılmayan, yani doğan insan ve diğer canlıların yaşamındaki çelişki ve karşıtların bütününü, bir senfoni orkestrası zenginliği ve uyumu içerisinde sunarak, bunlardan güzel olanı ölümsüzleştirmektir. Şöyle ki, çevrenin sorumsuzca kirletildiği globalleşen gezegenimizde, güzeli sahiplenip, kötüye ve kirliye sırt çevirmek olmaz. O nedenle, dışımdaki her türden oluşumları görerek ve algılayarak hafızama alıp, duygularımın arasında bir süre gizliyorum. Zamanı geldikçe, algıladığım binlerce konunun arasından öncelikli olanını alarak, geleneksel ve çağdaş kültür birikimimin onayına sunduktan sonra, çoğu acılı geçen yaşamım ve aldığım sanat eğitiminde edindiğim tecrübenin süzgecinden geçiriyorum. Olaylar ve objelerden derlediğim o algılamayı, teknik beceri, renk, duygu ve düşünce harmonisiyle tuvalin yüzeyinde yeniden objeye dönüştürerek, ölü anı diriltip, diriyi de ölümsüzleştiriyorum.
Benim sanat felsefem Üçayaklı bir ilişkinin bileşkesinde oluşur. Kendim, yarattığım ürün ve izleyici.
Yaşamın bende yarattığı birikim, aileden ve çevreden edindiklerim, gezip gördüklerim ve bende oluşan genel kültürün yarattığı düşünce, duygu ve teknik beceri vb.lerinin tümü-Kendim.
Doğa ve canlıların insanla olan ilişkilerinde meydana gelen olayları algılayıp kendi prosesimden geçirerek yarattığım obje- ürün.
Felsefemin olmazsa olmaz, en önemli ayağı, hem hakem, hem zevkini tadan ve hem de yaratılanı ölümsüzleştiren insanlar yani izleyici.
Dışımdaki insanlarla (izleyici) diyalog kurmam için objeyi çeşitlendirerek değiştirerek (sevgiliyi güle benzetme, ya da erdemliliği yüceliği güneşle, olgunluğu – turablığı toprakla belirtme gibi) bazen yalın, bazen karmaşa bir görünüm içersindeki bir obje olarak sunarım. Tabiî ki obje kadar renk ve anlatım da önemlidir.
Anlatımda, düşünce ve duygu renklerle birleştirilip kompoze edilerek obje halini aldığı zaman izleyici ile duygusal bir birliktelik oluşur ve izleyici yaratılanı duygularıyla sarmalayarak hem korur hem de ölümsüzleştirir. Yani ben yaratıyorsam, izleyici de yaşatıp ölümsüzleştiriyor.
Resim yaparken ilgi çekme ve hoşa gitme kaygısı taşımam. Çalışmamda renk ve tekniği yücelik ve güzellik için kullanırım. İlgi çekme ve hoşa gitmenin sırrı yaratılan yücelik ve güzelliğin içinde saklıdır.
Konular ve konulara uygun kullandığım renkler ve çizgiler izleyiciyi yanıltma ve düşündürme formülü üzerine kurulur. Görsel sanatta, genellikle objeden düşünceye gidilir. Bende her çalışmada bu kural değişir. Bir tabloda düşünce açık ve belirgindir, izleyici düşünceyi kavramakta zorluk çekmez ve objeye yönelerek tanımaya ve anlamaya çalışır. Başka bir tablo da ise, renk çeşitliliği ve kullanılan teknik o denli parlak ve çekicidir ki izleyeni bir süre tutsak alır ve nice zaman sonra işin ardındaki düşünce ve duygu aranır.
Benim sanatımın en belirgin ve başkasına benzeyen özelliği ise, hiç kimse iz sürme olanağı bulamaz. İzleyici baktığı ilk bir iki çalışmamı tarihe mal olmuş ünlü sanatçılardan birilerine benzetmeye çalışır, üçüncü veya dördüncü resimde kafası karışır,bunun sonucu olarakta iz sürmeyi bırakıp, resimle diyaloğa geçerek, gerek kullanılan malzeme ve teknik olarak, gerek konulara göre yüklenen duygu ve oluşan renk harmonisinin vereceği zevki tatmaya bakar.
Resimlerim arasında ikiz ve eş olanları bulabilirsiniz, fakat kendimi tekrarlama ya da dönüp dolaşıp aynı yere gelme tutuculuğuna sanat felsefemde yer yoktur. Tek çizgi, tek konu ve önlülere özenme gibi bir saplantım yok. Büyük sanat ustalarına saygı duyarım. Benim için ufku geniş bir tarzla çok yönlülük, duygu ve düşüncenin kabullendiği ölçüde konuda öncelik ve kendimi aşma ilkesi esastır. Sipariş alarak ya da kopya resim yapıp, (insan portresi hariç) kendimi başkasına tutsak ederek düşüncelerimin erezyona uğramasına fırsat vermem.
Resimlerimin tümü bir arada zengin ve çok çeşitli açık bir büfeyi andırır, her düşünce ve kültür de sanatsever insan o sofrada, duygu – düşünce ve göz algılamasiyle duyuma ulaşabilir.
Resimlerimin tümü bir arada zengin ve çok çeşitli açık bir büfeye andırır, her düşünce ve kültürde sanatsever insan o sofrada zevk ve duygu tadıyla doyuma ulaşabilir.
Kullandığım malzeme tuval boya ve fırçadan ibaret değildir. Atılmaya hazır şeylere ilgim büyüktür. Kullanılmış kâğıt, plastik torba, artık deri, tahta ve talaş daha sayamadığım yüzlerce atılmaya hazır kullanılmış eşya. 1993 yılında RMIT Sanat Fakültesinde eğitim görürken PVA tutkalını sanatta kullanmayı keşfetmiştim. Fırça kullanmadan üç servis tutkal, üç servis yağlı boya ve son bir kat vernik kullanarak yeni bir resim tekniği ve türü elde etmiştim.