Eylül 2015 ~ PETEĞİN KEYİF DÜKKANI
Petek Uluğ Peteğin Keyif Dükkanı tarafından 18:04 saatinde yazıldı 51 yorum
Sosyal medyanın en renkli mecrası instagram her geçen gün popülaritesini arttırırken, takip ettiğimiz insanların hayatlarına girebiliyor, onlar hakkında detaylı bilgiye sahip oluyor, farkında olmadan kendimiz için bağımlısı haline geldiğimiz profilleri yaratıyoruz.
İşte Benonunblogu da böyle ilgi ve merakla takip edilen bir instagram fenomeni. Eminim çoğunuz onu tanıyorsunuz! Bu fotoğrafı görünce ''Aaa Beno!'' demişsinizdir, eminim.
Aile içinde bu isimle çağrılan Beno, magazinel veya popüler biri olmamasına rağmen takip edilmekten keyif alınan, renkli, cicili bicili evi, mütevazi yaşamı ve hümanist kişiliği ile öyle bir hikaye anlatıyor ki pek çok ünlüden daha fazla takipçisi var. Zaten kendisi de bir Benokız’ın hikayesi diyor paylaşımlarına!
Mesleğini yapmıyor olsa da aslında siyaset bilimi eğitimi almış. Bana göre güzel yaşayabilmek, yaşarken keyif alabilmek sanatını da çok genç yaşına rağmen başarıyla yönetenlerden biri O.
Ben Onun rengarenk dünyasına bir dekorasyon dergisinde denk geldim. İlk orada tanıdım ve takibe aldım. İkimizin ortak noktası dekoratif sunumlara olan merakımızdı!
Instagramda bize Sarı oğlan diye tanıttığı eşi ile yeni kurdukları yuvalarında zevkli paylaşımlar yaparken onun da kahveyi çok sevdiğini hatta köpüksüz, bol kaynamış kahveyi tercih ettiğini hepimiz biliyoruz.
Onun hakkında herşey okadar da açık değildi, bir gizemi vardı Beno kızın. Kendisini göstermek istemedi. ''Beni nasıl hayal ediyorsanız öyle olayım aklınızda'' dedi. ''Tamam!'' dedik.
Yüreğindekileri özenli, uyumlu ve naif sunumları ile paylaşırken, kelimeler ile oynamaya başladı. Kurduğu cümleler ile dikkat çekti. Maneviyatı, duyarlılığı olan cümlelerdi bunlar.
Minik objeleri, yaramaz minyatür Japon kızları, bebeklerim dediği orkideleri, içi ceviz dolu sepeti ile beraber minik hikayeler de anlatmaya başladı zamanla. Artık kişisel internet sitesini açma zamanı gelmişti. Çünkü, herkes ondan yazı yazmasını ve daha çok paylaşımlar yapmasını istedi.
Gün geldi nasıl gelin kız olduğunu anlattı sitesinde. Gün geldi yemek pişirme tecrübelerini paylaştı bizler ile…
Onu takip edenler öyle çok sorular soruyorlardı ki nazikçe cevap veriyor, yorumlara yetişmeye çalışıyordu.
Sevdiği yürüyüşlerini de ihmal etmeyerek örnek oluyordu herkese hatta örnek olurken taklit edilmeye bile başlanmıştı artık! Birçok sayfada onun masasına benzer sofralar kurulmaya başlandı! Demek çok beğeniliyordu…
Bu denli sevilmesinin nedeni maneviyatının güçlü, kişiliğinin mütevazi olması ve bunu bizlere hissettirebilmesidir bence! Tabii Ona da soracağım bu soruyu, esas ondan alacağım cevabını.
2014 yılının son günlerinde ağır gribe yakalandı Beno. Zaten geçen sene bu salgından kaçan yoktu! Renkli renkli, sevimli kupaları ile bitki çayları hazırladı kendisine. Biz de ''Geçmiş olsun, aman dikkatli ol, yorma kendini'' diyerek yorumlar yazdık. Birkaç tane değil yüzlerce yorum yazıldı, binlerce beğeni alarak!
2015’in 2.günü Beno hoşumuza gitmeyen bir haber verdi bize. Zaten endişe ile beklemekdeydik! Yılbaşı kutlamalarında dahi sayfasına girerek, kontrol ettik, belki bir şeyler yazmıştır diyerek…
Ona ani bir misafir gelmişti, habersiz bir misafir. Belki de misafir geleceğini söylemişti de Benolar atlamışlar, önemsememişlerdi uzun süren soğukalgınlığını, öksürüklerini…
Her rengi seven Beno kahvenin rengini hiç sevmez! Bu misafirinin rengi de kahverengiydi. Kendisi böyle tanımladı hastalığının adını ''Kahverengi Misafir''.
Onu takip eden birçok insan anlayamadı ne olduğunu, gerçekten misafiri var sananlar bile oldu.
Sıkıntılı günlerinin başlayacağını biliyordu ve o günlerde öyle şükrediyordu ki Yaradan’a, öyle umut doluydu ki, öyle güçlü ve öyle sabırlıydı ki birileri çıkıp ''Yok, canım dalga geçiyor bizlerle, hasta olamaz!'' bile dedi. Yani; kimse inanamadı bu misafirin ona uğradığına ya da inanmak istemedi! Çünkü O, oyuncak evinde evcilik oynayan gencecik bir Benokızdı henüz.
Ona göre ise bu hastalık Yaradan’dan sınanmak üzere yollanan bir sınavdı, aldığı nefese şükretmeliydi ki ayıp olmasın, of dememeliydi ki çok daha zor durumda olanlara karşı utanmasın!
İşte hastalığının adı konduğu zaman bu denli sığındı Allah’a ve bir kez bile olumsuz yazı paylaşmadı, of demedi. Tek kelimesi ise tevekküldü.
Peki neydi hastalığının adı? Geçer miydi hemen? Lenfoma.
Eminim pek çok kişi hemen googleda bu adı aradı. Daha iyi öğrenmek ve anlamak için araştırdı hastalığını. Beno’ya ne olacaktı?
Birden instagramda içilen sabah kahvesi paylaşımlarının keyfi kaçtı. Bir sessizlik oldu. Kahve içersek boğazımızdan geçmez gibi geldi. Beno evinde değilken sunum paylaşmak hiç içimize sinmedi. Yorumlar yığıldı, merakla beklendi. Aklımızdasın dercesine, destek olmak için hastagler yapıldı.
O bir paylaşım yaptı, herkes işini gücünü bıraktı. Dikkatlice okudundu yazdıkları.
Paylaşımlarına iki gün ara verdi. Herkes neredesin diye yazdı? Aslında nerede olduğunu hepimiz biliyorduk da ses versin, iyiyim desin istedik.
Instagram dostları tarafından sonsuz destek yorumları yazıldı. Şifa dilekleri, toplu dualar sayfasından hiç eksilmedi.
Beno hastanede kaldığı günleri ve tedavi süresini bir otel macerası gibi yaşadı, ya da bize öyle anlattı. Öyle anlatarak rahatladı belki de! Kokteyl dedi kemoterapilerine, otel dedi hastaneye...
Camı açılmayan odasını ise adeta evinin renkli odalarına çevirdi. Cicili bicili pijamalarını giyerek, renkli kalemleri ile mandala çalışması başlattığı günlerde sosyal medya henüz büyükler için boyama kitaplarını bilmiyordu bile. Evinden taşıdığı sevdiği eşyalarla hastane odası bir otel odasından çok daha güzel oldu aslında. Yine olumlu mesajlar vermeye devam etti, bu gücüne güç kattı.
Renklerini hiç kaybetmedi, kahverengi hastalığının varlığına inat yine pembeydi, kırmızıydı, maviydi herşeyi. Bu gücü bulabilmesi hiç kolay değildi, misafiri sevimsiz ve zor bir misafirdi. Yine de sabır dedi. Çünkü; inandı!
Hayatındaki herkese teşekkür etti, yanında bulunanlara minnet duydu, ''Siz de sabırlı olun, şükredecek okadar çok şeyiniz var ki!'' dedi.
Hastalık ve zorluklar ile mücadele eden herkes kendi içine döndü, kendini sorguladı, özeleştiri yaptı. Hatta kendi şikayetlerimizden utanıp, isyan etmenin, çaresiz hissetmenin anlamsızlığını fark ettik.
Beno sadece keyifli paylaşımları ile değil zahmetli bir hastalığın mücadelesi ile de farkındalık yarattı ve hala yaratmaya devam ediyor.
Ben hep geçmiş zaman kullandım, neden? Çünkü; geçti! Yani geçiyor ve geçecek! Ben de inanıyorum, hissediyorum, diliyorum…
İnanmanın gücüne, duaların enerjisine, sabretmenin mükefatına ve Yaradan’ın sonsuz korumasına sığınarak bu hastalığı alt etmesine çok az kaldı Beno’nun. Buraya kadar başarıyla ilerledi, paylaşımlarına hiç ara vermeyerek birçok olumsuz ve şükransız insanlara ders verdi. Hatta lenfomaya bile ders verdi!
Kanser belki de ilk kez birini korkutamadı!
Evet; tedavi protokolü tamamlanmak üzere dediğim gibi, bize iyi haberlerini verecek çok yakında inşallah.
Hastalığı ile hiç savaşmadı. Sanki dans etti. Müzik hep çaldı Beno için! O da bu ritmi hiç bozmadı.
Kolay mıydı bunları yaşamak? Yazmak kadar basit miydi? HAYIR.
Otel maceraları sıradan tatil serüvenleri değildi! Tıbbın bu hastalık ile en çetin kavgasıydı, yoruldu doğal olarak. Şimdi onları anlatmak, paylaşmak, ihtiyacı olan olmayan herkese yaşam gücü vermek için kitap yazmaya hazırlanıyor. Kimbilir neler anlatacak, neler söyleyecek, bizlere söylemediği, biraz da kendine sakladığı ne güzel cümleleri vardır. Okurken öğreneceğiz. Ne zaman çıkacakmış kitabı sorarız şimdi Beno'ya!
Size kendi gönlümden ve gözümden anlattım görünmeyen Beno’yu.
Tanımadan sevdiklerimizle tanışır gibi olur ve gönül dostluğu kurarız. Beno benim için de işte öyle biri ama sanal değil; öyle gerçek ki tüm gerçeklerin altını çizebilecek kadar, gözümüzün içine sokacak kadar, birçok değeri hatırlatıp, genç yaşına rağmen güçlü olabilmeyi öğretecek kadar!
''Başım ağrıyor'' diye nazlananları utandıracak kadar…
Uzun anlatmamın diğer bir nedeni ise onu yormak istemedim. Hem insan kendini kendi ağzından anlatamaz ki!
Bu sohbeti kabul etmesi onun nezaketindendi. Benim teklif etmemin nedeni ise sanal alemde bu denli sevilerek, hayranlıkla takip edilen olumlu ve minnetkar bir profilin yaşam sanatındaki başarısını, hastalığına değil ama Yaradan’a olan teslimiyetini, sizlere kendi ağzından birkez daha anlatabilmek içindir.
Az soru yöneltim, yanıtlarını kısa vermesini istedim. Kendisini iyi hissetmesine rağmen enerjisini ve vaktini almak istemedim.
Ona gelen yorumlarda merak edilenleri sormak istedim.
Bloguma hoş geldin Beno; seninle instagramda paylaştığın ilk fotoğrafına dönmek istiyorum. Tabii çok gerilerde kaldı ama ben hala hatırlıyorum. Bu denli sevilerek takip edileceğini bekliyor muydun? Bence bir fenomensin artık. Kullandığın tabaktan, taktığın çantaya kadar sorular geliyor sana. Ne düşünüyorsun bu konuda? Profilini açarken senin için neler önemliydi?
Evet, neredeyse 2.5 sene oluyor instagramımı bu şekilde kullanalı. Aslında instagramın ilk yaygınlaşmaya başladığı zamanlarda kişisel olarak kullandığım bir hesabım vardı, beni takip eden sadece birkaç tanıdığımdı okadar, çünkü; evlenip annemden, kardeşlerimden, sevdiğim birkaç arkadaşımdan ayrılıp başka bir şehre taşınmıştım ve yaşantıma görsel olarak onlar da şahit olsunlar istiyordum, ben de onları merak ediyordum, ama paylaşımlarımla zaten sanki birlikte gibi hissetmeye başlamıştık zamanla. Ne mi paylaşıyordum? Yine evimden, kahvelerimden, sofralarımdan, giyimimden, gezilerimden kesitler, yani paylaşım namına pek fark yoktu, tek fark ozaman tanıdığım birkaç kişi izliyordu beni, şimdi ise tanımadığım onbinlerce kişi.
İnstagramımı yani hayatımı insanlara açma serüvenim kardeşim Selo'nun ısrarlarıyla oldu diyebilirim. Aslında paylaşmayı çok severim ama yaşantımı hiç tanımadığım insanlarla paylaşma fikri ilk etapta tuhaf gelmişti, sonrasında paylaştıkça çoğaldım, yeni yeni arkadaşlar tanıdım ve ben de birsürü şey öğrendim, ama fenomen lafı bana çok büyük ve iddialı geliyor. Ben kendini o kelime ile ifade etmeye çekiniyorum. Aslında ne bileyim? Hatta bir blogum olmasına rağmen kendime blogger bile diyemiyorum. Ben yaşantısını onbinlerce izleyicisi olan ''sıradan'' bir Benokızım aslında.
Hastalığını bizlerle paylaşırken, yaşadıklarını anlatırken çok samimiydin, metanetliydin. İlk günler bu paylaşımları yapmak zor geliyor muydu sana, yoksa moral desteği mi sağladı? Yollanan toplu enerjileri, duaları hissediyor muydun ogünlerde?
Maneviyatının kuvvetli olması dayanma gücü verdi biliyorum ve halen de öyle! Bunun dışında psikolojik destek aldın mı? Seni örnek alıp, moral bulan çok insan oldu. Bu zahmetli hastalıkta öncelikli tavsiyelerin nelerdir? Tıbbi veya manevi önerilerini paylaşır mısın?
Çok şükür ki gücümü önce Allah'tan aldım, o yüzdendir belki sağlam duruşum, Ona olan saygımdan, sevgimden ve sualsiz teslimiyetimden. Benim için başka seçenek yoktu zaten bu sınavda, yani şıklarda boşvermek, isyan etmek, depresyona girmek yoktu, olamazdı da. Ona büyük haksızlık ve ayıp etmiş olurdum, tek bir seçenek vardı ben onu işaretledim ve imtihanımı yaşamaya başladım. Tedavime geniş bir ekip tarafından başlanmıştı, yani tek bir doktorum yoktu, ekibin içinde bir psikolog da vardı. Hastaneye yattığım ilk günlerde bir gün odama ziyaretime geldi, tanıştık, sohbet ettik, bana bazı testler uyguladı ve gitti. Bir hafta sonra yeniden geldiğinde testlerin sonuçlarının hasta birisinin test sonuçları gibi olmadığını söylemişti psikologum, zaten ben de öyle hissetmiyordum, sonra havadan sudan, kitaplardan, ülkelerden vs. konuştuk, bir iki seans daha okadar! Bir daha da gelmedi!
Sonuç olarak, hastanede yatarken psikolojik destek almadım, ama gerektiğini hissetseydim mutlaka alırdım. Tavsiyelerime gelince, tıbbi tavsiyem elbette ki doktorlarınızın lafından dışarı çıkmamanız olacaktır. Ben bana dışarıdan çok fazla önerilmesine rağmen doktorumun söylemediği, izin vermediği ek hiçbir şey kullanmadım. O yöntemlere başvurmaya yeltenmedim bile. Bukadar ciddi ağır ilaçlar alırken, etkileşimlerini bilmeden doktorlarımı bilgilendirmeden ek birşeyler içmek ya da yapmak doğru gelmiyordu. Manevi olarak ise yazılarımda da sürekli yazdığım gibi ben hep Allah'a sığındım, en zor ve acil anlarımda ondan yardım diledim, kalbimi Onunla ferahlattım, başucumda Onun kitabı vardı, dilimde duaları. Başta demiştim ya psikolojik yardım almadım diye evet belki bir doktordan yardım almadım ama bana iyi gelen psikolojik terapi zaten Allah ile olan bağım ve iletişimimdir. Bunu tavsiye edebilirim ancak.
Yorumlardan görüyorum ki son sağlık durumun çok merak ediliyor. Nasılsın? İyi misin?
Kitap yazma projenin yolda olduğunu biliyorum, onun hazırlıklarını yapıyorsun. O heyecanı anlatmayı kendi sayfana bırakıp detaya girmek istemiyorum. Ancak; neler yazacaksın kitabında kısaca bahseder misin? Ne zaman okuyabileceğiz? Şimdiden eline, kalemine sağlık. Başarılı olacağına kesinlikle inanıyorum.
Ve son olarak; herkes seni görmek istiyor. Benokız artık görünür olacak mı?
Sana, tüm şifa bekleyenlere, herkese sağlık ve yaşam enerjisi diliyorum.
Benim için söylediklerin senin takdirindir. Bu takdiri kazandıysam ne mutlu bana!
Seni instagram alemine davet ederek seninle tanışmamıza vesile olan sevgili Selo'ya da selamlar buradan...