Forum > Öğretmenler Odası > Öğretmenler > Edinerek Öğrenme > Okul Başarısı Ayrı Şey, Yaşamı Başarmak Ayrı Şeydir- Adem Güneş Yazıları
Konusu 'Edinerek Öğrenme' forumundadır ve Mina Gül tarafından başlatılmıştır. Şu anda Okul Başarısı Ayrı Şey, Yaşamı Başarmak Ayrı Şeydir- Adem Güneş Yazıları konusunu okumaktasınız.Konu içeriği kısaca Acı ama yazacağım
Telefonda sesi titrek bir anne "Hocam, çaresizim. Allah rızası için yardım edin." diye feryat etmişti. "Sorun nedir, ben size nasıl
Bu konu 3640 kez görüntülendi ve 6 yorum aldı ...
Çarşamba, 01, Şubat, 2017, 23:44
Acı ama yazacağım
Telefonda sesi titrek bir anne "Hocam, çaresizim. Allah rızası için yardım edin." diye feryat etmişti. "Sorun nedir, ben size nasıl yardımcı olabilirim?" dediğimde, "8. sınıfa giden oğlum garip garip konuşmaya başladı, korkuyoruz." Dedi. İçim ürperdi. "Buyurun gelin" diyerek görüşmeye davet ettim.
"Kardeşim SBS denemelerinde bölge birincisi idi. Gece gündüz sınava hazırlanıyordu. Bir gece yanıma geldi, abla korkuyorum' dedi. Ben anlam veremedim önce. Sonra gözlerindeki korkuyu gördüm. Anneme haber verdim. Annem Ne oldu oğlum?' deyince Beni neden suluyorsunuz?' deyiverdi. Annem, Oğlum ne diyorsun sen, ne sulaması!' dese de anneme dönük ama boşluğa bakarak Beni neden mezara koydunuz?' deyince babam da uyandı, evin içinde bir garip korku oluştu. Annem hem ağlıyor hem dua ediyordu. Cin mi çarptı acaba diye düşündü annem önce, sonra korkuları iyice arttı. Babam belki uykusuzluk ve sınav kaygısından dolayı halüsinasyon gördüğünü düşündü, Hadi yatalım, sabah ola hayır ola.' dedi ama ben yatamadım
Korku ile birkaç kez yanına gittim durdum. Sabaha karşı uyumuşum. Allah'ım bir rüya olsun gördüklerim diye sabahın ilk saatinde uyandırdım kardeşimi. Uyandığında yine o boş gözlerle baktı bana. Anlamsız bir-iki söz söyledi, benim sinirlerim iyice gerildiği için omuzundan tutup salladım, Kendine gel ya, yapma, korkuyorum' dedim ama sanki uyurgezer gibi idi, hiç etkilenmedi bile. Annemler yanımıza geldiler, annem ağlamaya başladı, babam şaşkındı."
Bu olayın üzerinden 2 yıl geçti. Bu genç delikanlı ne hâlde bilemiyorum. Aile Konya'ya gidecekti, gitti mi onu da bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey var: Ülkemizdeki sınavlara yüklenen anlam, çocukların ruh sağlığını bozuyor. Yetkililer ne yapar bilemiyorum, ama sınav tarihi yaklaşırken koca koca çocukların altlarını ıslattıklarına, panik atak olduklarına, geceleri kâbus gördüklerine, kekelemeye başladıklarına şahit oldukça benim de psikolojim bozuluyor.
Ahval1,Bayan Koala,Derya birkan,Generous81,S Bunu beğendi
Çarşamba, 01, Şubat, 2017, 23:52
Suanda aglamamak icin kendimi zor tutuyorum cok etkilendim ya
Etkilenilmeyecek gibi değil dimi, bu yazıyı her okuduğumda bu çocuğun ne durumda olduğunu da merak ettim hep
Perşembe, 02, Şubat, 2017, 02:44
İçim titredi çok çok zor bir durum..Allahim yardimcisi olsun bu derdin sahiplerine.İnşallah düzelmiştir.Bize düşen dersi de ben aldım.Yarin ve sonrasında oğlum için yepyeni bir hayat başlıyor..
Kanim dondu resmen yaziyi okuyunca..insallah iylesmistir cocuk....
Niye boyle olmus cocuk tam anlamak ileride hata yapmamak icin soruyorum.ya bekledikleri gibi olamazsam korkusumu vardi cocukta...1.siniftan itibaren nasil yaklasilmali cocuga?.odev yapmak istemedgnde.yada sinava girecek olan cocuga nasil davranilmali..?.benim cocuklarim daha kucuk ama yaziyi okuyunca korku olustu...
Perşembe, 02, Şubat, 2017, 11:22
İnşallah düzelmiştir malesef çocuk okul başarısı ile var ediliyor hayatta. Başarılıysa vay ne akıllı çocuk, değilse ne olacak bu çocuğun hali deniliyor. Ama belki çocuğun başka bir alana ilgisi var matematiği feni niye mecbur bırakarak eziyet ediyoruz. Genel kültür kadar alsın tabi ama her çocuk özeldir, her çocuğun yeteneği ne ise onu çıkarmak lazım ortaya. Benim oğlum mesela top oynamayı ve halk oyunlarını çok seviyor, hayal kurup gerçekleştireceği günleri merakla bekliyorum.
Doktor olup mutsuz olmasındansa, halk oyunları öğretmeni olup mutlu olsun dimi
Çocuğun kendi olmasına müsade etmek lazım sanırım, o zaman mutlu olacağı yolu kendisi bulacaktır...
Perşembe, 02, Şubat, 2017, 12:29
Bir aile dostumuz var, yaşça bizden büyükler iki kızları bir oğulları var...
Çocukların gözlerinin içi gülüyor her zaman, evde çocuklar her işin ucundan severek tutuyor, hiç bir defa bir gerginliğe rastlamadım, hep keyifliler...
Anne baba çocuklar akşamları çay içer sohbet eder, kıkır kıkır konuşup gülüşürler, gidince bizi de dahil ederler muhabbete en çok da bunu seviyorum.
Bi defa bahçeli evlerine pikniğe gittik birlikte, normalde o yaştaki delikanlılar aileleriyle pek takılmazlar filan ya, çocuk bahçeyi suladı, çocuklarla top oynadı, yemeğe yardım etti, akşam da kenara oturdu hem çayımızı doldurdu hem bizim sohbetimizi dinledi. Ve bütün bunları keyif alarak yaptı...
Arada soruyorum çocukların küçüklüğünü tabi tüyoları almak için
Değer vermişler çocuklarına küçüklüklerinden beri, o değeri okula derse filan bağlamamışlar... Didişmemişler böyle şeyler için, bak elin oğlu dememişler... Karnen böyle olursa şunu alacağım dememişler, ödevini yapmazsa külahları değişmemişler...
Oğlu anne ben okuldan gelince seni evde istiyorum deyince anne o yıl arkadaşlarının günlerine katılmamış...
Biri mühendis şimdi diğer ikisi okuyor öyle ağır bölümler değil ama okuyorlar ve mutlular...
Hep diyodum bi gün sizin aileyi detaylı inceleyecem nasıl bu kadar mutlusunuz diye
Anladım sonra çocuklar çocuk olmuş evde, değer görmüşler, bir şarta bağlanmamış verilen değer... Öyle işte @Pedagoji
Perşembe, 02, Şubat, 2017, 15:16
Bende çok etkilendim ya okurken kendi gözlerim dolduyaşadıklarım aklıma geldi bende üniversite sınavlarına çok kafama takıyorsun ozamandan kalma saçlarımı koparırdım doktora falan gittim ama nafile aradan 15 sene geçti ben hala biraz stresli olayım elim hemen saçlarıma gider ders çalışırken farketmezdim çalışma masam kopardığım saçlarla dolardı nitekim okuyamadım da çalışmaya başladım hep içimde yara kaldı üniversite çok fazka büyütüyoruz galiba rabbim önce akıl sağlığımızı korusun inşallah çok etkiledi beni bu yazı çok
« Öğrenme Zihinsel Bir Faaliyet Midir?- Adem Güneş Köşe Yazıları | Yeni Müfredat Gerçekten Öğrenmeyi Sağlar mı- Özgür Bolat »