GÜN BU GÜN! - Gülen Köyü Resmi Web Sitesi...
Gönderen Konu: GÜN BU GÜN! (Okunma sayısı 10015 defa)
« Topic Start: 27 Mart 2012 - 10:47 »
Acaba, yazsam mı?.. Yazmasam mı?..
Çok düşündüm ve tüm yorgunluğuma rağmen söylemek istediklerimi anlatmak için parmaklarım dokunuyor klavyenin tuşuna
17 Mart 2012 Saat: 01.00
Dernekte, o büyük dayanışma gününden bir önceki gün son rötuşları yaptık. Benim karın ağrılarım o saatlerde başladı ama belli etmemeye çalışıyordum. Her şeyi son ana kadar sil baştan yapıyorduk çünkü
Önümüze hep engeller çıkıyordu. Köstek olmaya çalışanlar ve can sıkanlar çok vardı etrafımızda, ayaklarımıza dolanıyorlardı hep ama ne kadar sinirlensek de özellikle ben, ne kadar gerilsem de sıkı sıkıya bağlanarak, her şeye rağmen "tarih bizi yazacak ve her şey mükemmel olacak" diyorduk.
Önemli olan köstekleri, köstebek gibi yerin dibinden çıkarmamaktı ve ben kendimi o gün iki ile çarpacaktım, kafaya koymuştum. Bunu kendim için değil, yönetimim için yapmak zorundaydım. Sonuçta profesyonel değildim ben değil mi? Etrafımızda profesyoneller kol geziyordu zaten. Karnım o kadar ağrıyordu ki, bunu dediğimde Yavuz Ağabey, beni yanlış anlayıp kalemi masaya bırakarak bana kızmıştı. Toplantılarda dalıp dalıp gittiğim için "heyy eğtiyar! Hanesun?" diye seslenince kendime geliyordum. . Slaytlar harikaydı ve hepimizi alıp götürüyordu. Onlara, "programı hiç umursamıyorum" diyordum
Ahhh! Yavuz ağabey, ne bilsin, iş yerinde mesai arkadaşlarımı rehin alıp "beni alkışlayacaksınız, çünkü; ben harikayım" deyip onları karşıma dizerek provalar yaptığımı? Belli bir noktada dalıp kaldığımda, 18 Mart 2012'yi hayal ederek, gelen tebrikleri kabul ettiğimi hayalimde
Her zaman yönetimime "göreceksiniz, herkes sizi tebrik edecek" diyordum. Böyle durumlarda motivasyon çok çok önemli ve her şey ekip işiydi. Yavuz Biber, her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünüyordu. Ahmet Aktürk, yapılan her şeye onay verip, "prenses harikasın" diyordu, tabii böylece bende şımartılmaya alışıyordum gitgide
Kenan Yazıcı ile durmadan sabahtan akşama kadar mesaj ve telefonla stres atıyordum. Ne olursa ona anlatıyordum. Sağolsun en çok kahrımı çeken kişi kendisiydi. 18 Mart 2012 ye kadar böyle geçti son iki ay
Akşam iş dönüşü GÜLENDER de toplanarak, aslında güzel de stres atıyorduk. Yemekleri yedikten sonra üstüne tatlı keyfimizi de yapmıyor değildik hani
"Herşey mükemmel olacak ve tarih bizi yazacak" dedim kendi kendime. Hazırlandım, bazı çıktıları almak için derneğe geçtim. Cengiz Akyol geldi. Yanında da, programda da dediğim gibi yeni tanıdığım köylülerim Adem ve İbrahim vardı. Babam, Cengiz Akyol'a "araba var mı uşağım" sorusunu yönelttikten sonra "evet" cevabını alınca beni dernekte bırakıp gitti.
Arabaya bindik, keyfim yerinde, kolay değil tarih yazacak bizi. Arabada, yapıyorum prova Adem'le, İbrahim'de alkışlıyorlar. Zaten hiç susmadım. Ben anlattım onlar dinledi. Bir nevi GÜLENDER'in sesi radyosu gibiydim ön koltukta
Trafik tıkandı, bir müddet sonra hiç susmayan telefonum yine çaldı. Arayan Ahmet Aktürk; "Ebru, her yer tıkalı buralar karışık dikkatli gel, başka yolu kullan"
İyi de nasıl olacak bu?.. Yolda da muhabbet ediyoruz, ben yerdeki cam kırıklarını ve kaldırım taşlarının söküldüğünü görüp "ne olacak bunların hali? Bunlara karşı biz birliğimizi hep korumalıyız" diye bazen hiddetleniyorum. Bir yandan da provaya devam
Söz dinlerim, Ahmet ağabey başka yolu kullan dedi. Cengiz ağabeyde bizi yolun öteki tarafında köprüde indirdi. Kalabalık var, ben durumu çözemiyorum, geç kalmışım zaten, programa odaklıyım
İbrahim, "yaw İstanbul'un trafiği gibi insanı da sıkıntılı, köprüye bak tıkabasa" deyince etrafa bakıyorum puşiler sarılmış, sarı, kırmızı, yeşil en çok sevdiğim ama yan yana gelince anlamsızlaşan lanet olası renk cümbüşü bir arada
Kenara doğru itiyorum öndekini, sollama yapıyorum ayarsız bir şekilde. "Çekilin, çekilin geç kalıyorum"
Sanki, onlarda beni bekliyormuş gibiydi. "Köprüden, Ebru geçse de başlasa eylem" diye
Bizim uşakları da kolluyorum "beni takip edin"
"Polis geliyor, kaçın"
Ahh ahhh! Diyorum ya sadece program odaklıyım ve her şey mükemmel olacak deyip durduğum için anlam veremiyorum hiçbir şeye
Bende onlarla kaçıyorum. Yediğim gaz bombasıyla etrafımı göremiyorum, nefeste alamıyorum yapıştığım korkuluklarda dünyam karardı. Nerdeyim ben? Aklımdan neler geçiyor bir bilseniz, abartısız? "Program ne olacak? Aşağı atlasam kurtulur muyum? Molotof ne taraftan gelir? Peki ya oğlumu öpmeden ölürsem?"...
Ahhh oğlum!.. İçim sızladı, kalbime ağrı girdi. Peki, geride bıraktıklarım?.. Ailem, köylülerim?.. Sol yanım çok acıyordu
Başım sıkışınca hemen koştuğum kişi telefonda, ağlayarak " Kenan ağabey, kurtar beni köprüdeyim, ne olur kurtar"
"Ebru çıkamıyoruz, dışarı bırakmıyorlar bizi"
Telefon kapandı. O arada Adem ile İbrahim'i de kaybetmiştim zaten
Bir müddet sonra Adem tuttu kolumu, "yürü" dedi. Ne yapalım? Aşağı mı gidelim, yukarı mı? Aşağı koştuk. Geçiş yok. Kendimi ana yola attım. Herkes suratıma bakıyor, durdu trafik. ALLAH'ım bir tane de mi olmaz bu memlekette polis? "Gelin" dedim, "beni takip edin"
Karşıya geçtik, korkuluğu tırmanıp yolun orta kısmına geldik. Yine köprüye çıkacağız, başka yol yok. Çıktık köprüye, indik 1453'e
ALLAH'ım, biz nerdeyiz yine? Çevik kuvvet karşıda, biz yine o ALLAH'ın cezası topluluğun tarafındayız. Telefon çaldı. Kenan Yazıcı, "Ebru nerdesin?" "Valla, ben eylemdeyim, sen nerdesin?" Kardeşim, bulamıyoruz ki kapıyı
Zaten gözlerimden yaşlar süzülüyor hâlâ
Eveettt, bende tam diyordum çevik kuvvet ne zaman geçer harekete diye
İşte o an, harekete geçtiler ve koşuşturma. Başımı aldım ellerimin arasına, kapadım gözümü "ben onlardan değilim"
ALLAH'ım, işte kapıyı bulduk sonunda, "koşun"
Güvenlik, açmıyor kapıyı. "Kimsin?" Acaba neye benziyordum onun gözünde merak ettim ama soracak vaktim yoktu. "Açsana kapıyı, program var." Birazdan, tarihin bizi yazacağı programın
"Sunucuyum kardeşim, aç kapıyı." "TRABZONLUYUZ"
Sanki, "açıl susam açıl" demiştim. Kapı açıldı
"Siz bana laf yetiştireceğinize, işinizi yapın. Bunlar bu kadar azana kadar önlem alsaydınız, halime bak. Bunların eylem haberi size akşamdan gelmedi mi?" diyerek öfkeme hâkim olmaya çalışsam da olamıyordum
Şükürler olsun karşımda yönetimim, bitkin, üzgün bir halde. İçeri girerken ben yinede "her şey mükemmel olacak" diyerek girdim ve perişan bir halde geçtim odaya. Gözlerimden süzülen gözyaşını durdurmam mümkün değil. Metin Biber yanıma geldi. "Ebru, ağlama geçti. Topla kendini, senin için buradayım, pasaklı"
Ben tabii şımararak topladım kendimi. Telefonum susmuyor. Annemlerde köprünün altında olayları yaşayarak geldiler salona herkes gibi
Oğlumu gördüm, koştu bana doğru burnunu kapatarak "Ebu, ben koyktum, şen yoktun, pis koktu" Yavrum bembeyaz olmuş
Sonradan öğrendim, Kenan ağabeyin bir tanecik kızı Merve de " anne ben ölmek istemiyom, eve dönelim" dediğini ve zaten ben eridim, bittim
Sahneler bekler beni
Her şeye inat, bugün herkes geldiği için mutlu olacaktı ve gelemeyenlerde pişman olacaktı
Moralimizi bozamayacaktı hiçbir şey, biz hep bunu diyerek gömdük yerin dibine tüm engelleri
Canlı yayın öncesi başladı program, salonda kimse yok
"Eyvahhh!..." Dolacaktı salon biliyordum ama "ALLAH'ım kimseye bir şey olmasın, lütfen" diyerek bir yandan sunuyor bir yandan da dışarıdaki misafirleri düşünüyordum. Yayın gecikmeli olarak başladı. Olsun, hâlâ gözüm yaşlı olsa da, keyfim yerindeydi. Sahne benimdi
Canlı yayına geçtik ama gelenler dikkatimi dağıtıyor, herkesin yüzü asık, herkes yorulmuş, herkes perişan, onlarda arbede ortasında kalmış zaten, benimde üstüm başım onca koşuşturmayla leş gibi olmuştu. Ne makyaj tazeledim ne üstümü düzelttim. Umrumda değildi ki hiç bir şey
Tek düşüncem belliydi benim
Ekranlara yansıyan kısım benim nefret dolu sözlerimdi sadece, içimdeki kin daha da büyüyordu. Heyecan yoktu kesinlikle, sesimde nefret vardı
Yavuz ağabeyi gözetliyordum sahneden, o bilmiyordu tabi ki, morali çok bozuktu. En ufak bir heyecan yoktu ama o kadar gergindim ki yaşadıklarımdan dolayı, dışarıdakiler beni rahatsız ediyordu. Onlar orda vatanımı bölüyor, ben sahnede susuyorum. Olmazdı bu
Şeytan "dümdüz gitmemi" emrediyordu bana ama sakin olmalıydım. Günler önce gördüğüm ruya geldi aklıma. Sahnede, her şeyi unutup kalmış bir halde, çömelmiş ağlıyordum. "Herşey güzel olacaktı, başa sarın her şeyi" diyordum, ağlayarak
Herkes gidiyordu yüzü asık
Ağlayarak uyanmıştım ruyadan
Yayının ilk dakikasında moral bozukluğundan dolayı içime doğru akıtarak göz yaşlarımı takıldım ve her şeyi unuttum. O ruya tekrar olmayacaktı sadece ruyada kalmalıydı. Döndüm sahne kenarında her zaman gözlerimin içine bakan biri, Ahmet ağabey "harikasın" işareti yaparak "ok" verdikten sonra kendime geldim. İşte o, beğendiğiniz sahnedeki ama bilmediğiniz perde arkasındaki olaylar böyle gelişmişti. Erkan Yazıcı'yı unutur muyum? Performansı çok güzeldi partnerimin ve yanıma gelerek "bitanem çok güzel, devam et" diyerek beni motive ediyordu. Bu yönetime "harikalığı öğrettim" yaa gülüyorum kendime
Ali Düzenli nerde diyeceksiniz bu yazıda. Fotoğraflardan fark etim ki bay jön, davetlilerle birlikte anı ölümsüzleştirmek için gülen yüzüyle hep fotoğraf çekilmiş. Hasan Akyol'da misafirlerle bizzat ilgilenip daha da pekiştiriyordu bu dayanışmayı.
Rejideki yönetmen ablaya kulaklıkla, "nasıl gözüküyorum? Ben harikayım değil mi?" diyerek yine yaptım ukalalığımı ve onunda "mükemmelsin güzelim" demesiyle şımardım iyice
Dernekpazarı Beld. Bşk. Cemal Cevdet Cansız'ın programı beğenmesi ayaklarımı yerden kesti ve kim tutar ki beni?..
Gözüm, arada Abdullah Aktürk'ün masasına takılıyordu. Gayet keyifliydi. Anlıyordum ki, bir şeyler yolunda gidiyordu. O masa, bizi konuşacaktı sonradan
Belirtmeden geçemem. Programda gösterilmek üzere Patiç, Karalahana sarması, Hamsi, Hamsili Ekmek, Muhlama, Çırıhta, Kuymak, Korgot gibi yöresel yemekler yaptı becerikli hanımlar ama ekranlardan gösteremedik. Program sonrası köylülerimiz dernekte afiyetle yemişler. Bal, şeker olsun
Ben huzurlarınızda; Emine Yazıcı, Hatice Yazıcı, Günay Say, Emine Biber, Fatma Biber, Şermin Biber, Ayşe Biber Karanlık, Canan Çobanoğlu, Gülcan Aktürk, Emine Aktürk'e sonsuz teşekkürler ediyorum hiç tereddütsüz bunları yaptıkları için ve özür diliyorum programda yer veremediğim için
Ben bir şey daha belirtmek istiyorum. O kadar yorgundum ki herkese tek tek hoş geldiniz dedim masalarına giderek ve tanımadıklarımla tanıştım ama bazen gördüğüm kişileri görmedim. Görüşmediklerim, sakın yanlış anlamasınlar beni. Yani, beynim o kadar meşguldü ki baktıklarımı görmüyordum. Beden olarak ordaydım ruh olarak dışarıdaki olaylardaydım. Şimdi anladınız mı, ben "NEDEN BİRLİK, NEDEN bu kadar DAYANIŞMA diyorum?
Bunu bilin de artık, isterseniz her şey inceldiği yerden kopsun
Biz, her şeyin güzel olması için çok çalıştık. Her zaman, her sözümde, her yazımda belirttiğim gibi dışarıdaki o beğenmediğimiz birlik içerisindeki topluluğa karşı dayanışma içerisinde olmalıyız diye demiştim
Evet, biz birbirimize bağlanmalıyız ki her şey daha da güzel olsun
Geleceğe, emin adımlarla ilerlemek için ve geleceğe daha güzel bakabilmek için TRABZON-DERNEKPAZARI-GÜLEN KÖYÜ'nün önemini bilerek " gitmesekte, kalmasakta o köy bizim köyümüzdür" diyerek, yazıma son verirken vazgeçiyorum yukarıda söylediğimden "tarih bizi yazmadı, biz tarihi yeniden yazdık."
Tüm köylülerimize, bizi yalnız bırakmayan dostlarımıza, arkadaşlarımıza, hemşehrilerimize , ekranlardan bizleri izleyenlere ve mesaj atanlara, çalışmalarımızdan dolayı bize sabreden ailelerimize, beni telefonla arayıp tebrik edenlere, facebooktan bana ulaşıp gelemedikleri için pişman olduklarını söyleyenlere, özellikle de gördüğü güzellikleri kıskanmadan, kinayesiz tebrik etmeyi becerebilen herkese sonsuz teşekkürler ediyorum
Gülen Köyü 3. görüşme, kaynaşma, eğlence ve kültürümüzü paylaşma programımıza, "demek ki Trabzon'da olsa bile destek olunabilirmiş" dedirten Muhammet Aktürk, İsmail Düzenli'ye ve hayranı olduğum Dernekpazarı Köyleri Horon Ekibine sonsuz teşekkürler
Ayrıca, dernek çatısı altında toplanmamıza vesile olarak, ilk ateşi yakan Nevzat Yazıcı'ya, önceki başkanlarımız Ahmet Akyol'a Abdullah Say'a ve Mehmet Düzenli'ye verdikleri emek için sonsuz teşekkürler
TÜM KÖYLÜLERİMİ SEVİYORUM VE BEN BİR KEZ DAHA DÜŞTEN ÖTE MEMLEKET OLAN TRABZON DERNEKPAZARLI OLMAKTAN GURUR DUYUYORUM.
EBRU ÇOBANOĞLU 'nin Mesajlarını Beğenen 10 Kullanıcı: Recep Ali Düzenli (28 Mart 2013 - 10:48), Şafak YAZICI (22 Şubat 2013 - 00:25), Karaali Ali Düzenli (14 Ekim 2012 - 19:50), sadıkyılmaz (28 Mart 2012 - 21:31), kader (28 Mart 2012 - 11:15), hasanakyol (27 Mart 2012 - 19:02), Hasan AKYOL (27 Mart 2012 - 19:00), Kenan Yazıcı (27 Mart 2012 - 14:44), iSM@iL DUZENLi (27 Mart 2012 - 14:11), AHMET AKTURK (27 Mart 2012 - 11:17)
« Yanıtla #1: 27 Mart 2012 - 14:20 »
Biz içerde salonda olmamıza rağmen bir ara salonun altındaki otoparka ressamın malzemelerini almak için indik atılan göz yaşartıcı bombaların önceden atılmasına rağmen etkileri bizi baya bir etkilemişti gözlerimiz yaşardı ve hemen lavobalara koştuk. O an biz burada bunun etkisini hissettiysek olayların içinde olan köylülerimiz ve masun insanları bir an düşündüm ve içim ürperdi. Bir ara keşke gelmeseydim dedğimi hatırlıyorum... Ama bunca olumsuzluklara rağmen programın sorunsuz bir şekilde başlaması ve Ebru hanımın mükemmel sunumu her şeyi unutturdu. Tüm emeği gecen herkese ve yönetime tekrardan teşekkürler...
İsmail Düzenli 'nin Mesajlarını Beğenen 3 Kullanıcı: Recep Ali Düzenli (28 Mart 2013 - 10:48), ebruçobanoğlu (02 Nisan 2012 - 12:19), Kenan Yazıcı (28 Mart 2012 - 11:34)
« Yanıtla #2: 27 Mart 2012 - 19:14 »
İşte Kradeniz insanı işte Gülen köylüler. Sözde Nevruz kutlamaları (savaşı) arasında yılmadılar büyük fedekarlıklar ile zorlukları aşarak geldiler programımıza. Biz yönetim programdan vazgeçtik, köylülerimizin, davetlilerimizin sıkıntısız sağ salim gelmeleri için dua ettik, emniyet ile iş birliğine girdik. Bütün yollar kapalı olmasına ve biber gazlarının sıkıldığı, taşların sopaların havada uçuştuğu ortamlardan güçlükle de olsa geçip geldiler. İnat ettiler her ne olursa olsun gideceğiz dediler geri dönmediler. Programımızın kalabalık ve güzel geçmesi bir yana, hiç kimseye bir şey olmaması sevindirdi bizleri. Güzel sunumu ile alkışlar Ebru kardeşimize, alkışlar Gülen köylülerine...
Hasan AKYOL 'nin Mesajlarını Beğenen 6 Kullanıcı: Recep Ali Düzenli (28 Mart 2013 - 10:49), ebruçobanoğlu (02 Nisan 2012 - 12:19), sadıkyılmaz (28 Mart 2012 - 21:12), Kenan Yazıcı (28 Mart 2012 - 11:34), hasanakyol (27 Mart 2012 - 20:09), iSM@iL DUZENLi (27 Mart 2012 - 19:16)
« Yanıtla #3: 28 Mart 2012 - 10:23 »
TEBRİK VE TEŞEKKÜR...
Aslında bu yazıyı daha önce yazmak lazımdı,üstelik"TARİH BİZİ YAZDI"konusuna yorum yapmak belki daha uygun olurdu ama Ebru hanımın bu enfes yazısından sonra burda değerlendirmenin daha doğru olaçağını düşündüm..
Önce teşekkürden başlayayım,,,,Başta bizi bu etkinliğimizde bütün olumsuz olaylara rağmen yalnız brakmayan tüm köylülerimize,bizlere değer verip etkinliğimize iştirak eden tüm misafirlere,salonun hazırlanmasında bizlere her türlü kolaylığı gösteren Büyükşehir belediyesi 1453 sosyal tesislerinde çalışan tüm görevlilere,tesislere gelmemize yardımcı olan emniyet mensuplarına...ve özellikle...
Dernekpazarı belediye başkanımız Cevdet Cemal Cansız başkanımıza,
Bursadan ,Orhangaziden,,suluovadan ,İnegölden ,Trabzondan,Samsundan gelen tüm dostlarımıza,sonsuz teşekkürler,
Başından beri bize her türlü desteği veren,yanımızda olan ve her zaman yardımcı olmaya çalışan İstanbuldaki iş adamlarımıza,
Başta ana sponsorlarımız AK-GÜN inşaat ve YAZICI inşaat olmak üzere tüm sponsorlarımıza,
Çekiliş için malzeme yardımı yapan tüm dostlarımıza,
Sanatını en üst seviyede kullanan,çizdiği birbirinden güzel taplolarla, etkiliğimize gelerek onurlandıran Ressam sayın Süleyman Kargı Ağabimize.
D.K.V horon ekibine,
Ve..bu zamana kadar tüm proğramlarımıza iştirak ettiği gibi bu proğramdada bizi yalnız brakmayan bir nevi köyümüz sanatcısı gibi kabul ettiğimiz Zeynep Başkan sanatçı kardeşimize,,,ve diğer sanatçılara karşı hiç bir kapris yapmadan çalma nezaketini gösteren saz ve kemençe ekipine,,,
Maddiyatı hiç bir zaman ön planda tutmayan,manevi desteğini bizden hiç bir zaman eksik etmeyen,kendisinin deyimiyle "ikinci köyüm visir"dir diyen, hakikatten içimizden biri olan sanatcı Muhammet Ali Yılmaz kardeşimize,
Yurttışından gelip ayağının tozuyla proğramımıza iştirak eden ama ne yazıkki ona verdiğimiz söze rağmen elimizde olmayan sepeplerden dolayı sahneye çıkartama imkanımız olmayan ve ,hiç bir kapris yapmayan,bizleri anlayışla karşılama olgunluğunu gösteren çok ama çok değerli sanatçı ağabimiz Mehmet Tak beyefendiye analayışından dolayı ayrı bir teşekkür etmek istiyorum...
Mavi Karadeniz Canlı yayın ekipine,
Ve tekrar tekrar, bizlere değer verip etkinliğimize katılan tüm dostlarımıza sonsuz teşekkürler.....
Kuşkusuz bu proğramda en büyük tebriği ,,en büyük alkışı alamayı hak eden,taktir edilmesi gereken,uzun süre bu proğrama hazırlanan,en ince ayrıntıyı dahi atlamak istemeyen,gece yarılarına kadar provalar yapan ve etkinlik öncesi ve etkinlik günü yaşadığı tüm olumsusluklara rağmen asla pes etmeyen,moralini bozmaya çalışanlara aldırış etmeden,proğramın kusursuz geçmesi için bir nevi anneliğini ikinci plana atan ve herkesin hemfikir olduğu Ebru hanım kardeşimizdir,,,
Evet hakiakatten etkinliğimizin baş mimarı olarak tarihe geçmiştir, kıyafetiyle,sahnedeki duruşuyla,proğram akışındaki zamanlamasıyla,diksiyonuyla,günün önemini belirten doğaçlama konuşmasıyla,konulara hakimiyetiyle,sahne hakimiyetiyle,misafirlerle olan diyaloğuyla,kısaca Proğrama olan genel hakimiyetiyle herkesi kendine hayran brakmasını bildi,adeta pröfösyönel sunuculara taş çıkarttı desek hiçte abartmış olmayız sanırım..Belediye başkanı,sanatçılar,ve bir çok misafirden özel olarak tebrik alması bunun bir isbatı olması gerek ve sonuna kadar bu tebriği hak etmiştir..
Bizde yönetim olarak Ebru hanıma bu etkinliğe yaptığı katkılardan dolayı ve gösterdiği üstün performansından dolayı yürekten teşekkür ve tebrik ediyoruz,İçimizden böyle birinin çıkmasındanda gurur duyuyoruz,temennimiz Ebru kardeşimizin bu başarısının daim olması ve ulusal proğramlarada taşımasıdır...yolun bahtın açık olsun...
Bizmi?....Bu bizim işimiz, olması gerekeni, yani görevimizi yaptık.....Çünkü... derdimiz sizsiniz...
Ahmet Aktürk 'nin Mesajlarını Beğenen 6 Kullanıcı: Recep Ali Düzenli (28 Mart 2013 - 10:49), ebruçobanoğlu (02 Nisan 2012 - 12:19), sadıkyılmaz (28 Mart 2012 - 21:12), iSM@iL DUZENLi (28 Mart 2012 - 14:09), Hasan AKYOL (28 Mart 2012 - 12:47), Kenan Yazıcı (28 Mart 2012 - 11:33)
« Yanıtla #4: 28 Mart 2012 - 21:47 »
hem böyle broğrama hem böyle yazıya hem hitabına hem kitabıma baş kahraman olarak seni gördum ve tebrik ne işe yarar bilmiyorum ama cani könülden kutlayirum.hep böyle ol hep saykıdeğer hep mutlu ol. hep yuzun gülsun hep cennetli ol hep yaradan seni sevsin.
Sadık Yılmaz 'nin Mesajlarını Beğenen Kullanıcılar: ebruçobanoğlu (02 Nisan 2012 - 12:19)
« Yanıtla #5: 02 Nisan 2012 - 12:21 »
İşin şımarıklığı, bu yorumların gurur verici olması bir tarafa, hepinize teşekkür ediyorum. Daha fazla utandırmayın beni artık. Sayenizde, iltifatlardan utanmayıda öğrendim, hayret!
EBRU ÇOBANOĞLU 'nin Mesajlarını Beğenen Kullanıcılar: Kenan Yazıcı (02 Nisan 2012 - 13:02)
« Yanıtla #6: 14 Temmuz 2012 - 04:38 »
Okurken bitmeyecek bir roman mı bu diye düşündüm... Bence bi roman yazmalısın. Tbrk ederim.
Yiğidi kılıç kesmez bir acı söz öldürür..!!!
ümitAkTüRk 'nin Mesajlarını Beğenen Kullanıcılar: ebruçobanoğlu (04 Ağustos 2012 - 14:25)