Herkesten dua isterlerdi
İslam büyükleri, karşılaşılan her Müslüman kardeşinden dua talep etmesini tavsiye edelerdi. Çünkü kimin duası makbul, kimin Cenab-ı Hakkın sevgili oluduğu bilinemez.
İmâm-ı Şâfi’î hazretleri, kırk tane hakîki Müslüman bir araya gelse, mutlaka içlerinden biri evliyadır, buyurur. Bazı evliyalar kendisi de bilmez. Evliyalar iki cinstir. Biri Allaha âşık, diğerleri Allah onlara âşık. Allaha âşık olanları bilirsiniz, zıplar, uyur uyumaz, bir şeyler yapar, dersiniz ki bunda alâmetler var. Ama Allahü teâlânın âşık olduğu, kendisi de bilmiyor.
Bir gün Hızır aleyhisselâm camiye gitmiş, demiş biraz vaaz dinleyeyim. Derken bir yaşlının yanına oturmuş, o da uyuyor. Gitmiş dürtmüş, kardeşim demiş, abdestin bozulacak uyuma! O kimse yavaşca, sana ne, demiş. Biraz sonra , yine başlamış uyumaya. Yine ikaz etmiş, kardeşim abdestin bozulacak. Yaşlı kimse celallenmiş; bak demiş, abdest bozulur mu bozulmaz mı demiş, kalkarım, bu cemaate derim ki, bu Hızır aleyhisselâmdır, bundan bir kıl koparan Cennete gider, der seni insanlara yoldurururm. Hazreti hızır şaşırmış; bir dakika, bir defterim var, deftere bakacağım, demiş. Hızır aleyhisselâm almış defteri, araştır araştır, adamcağızın ismi yok. Açmış ellerini Cenâb-ı Hakka, yâ Rabbi, demiş bu evliyalar defterinde bunun ismi yazılı değil. Cenâb-ı Hak buyuruyor ki, sen bana âşık olanları bilirsin, benim kime âşık olduğumu sen ne bilirsin? Ben ona âşığım.
Allahü teâlânın âşıkları belli olmaz, bu olabilir deyip, duasını almalıdır.
Bir kimsenin Cenab-ı Hakkın evliya kulu olduğunun önemli bir alameti de, Allahü teâlânın her işine razı olmaktır. Bir âbid zata, gece rüyasında, “Senin Cennetteki komşun şu çobandır” denir. Âbid merak eder, çobanı bulur. Çobanın evinde üç gün misafir kalır. Âbid, gece ibadet ederken çoban uyur. Âbid, çobana der ki: