Bişr-i Hafî Hazretleri - islamiyet.gen.tr
Anasayfa / Dini Hikayeler / Bişr-i Hafî Hazretleri
Ancak çevresi onu, ona bırakmaz. Öyle ya hem böylesine zengin hem bu kadar cömert arkadaş kolay bulunmaz. ‘Yoldaşını bırakmak delikanlılığa sığmaz’ der, eteğine yapışırlar. Koluna girer, meyhanelere sürüklerler. Yine o mâlum geceler, defler, kadehler, dümbelekler…
Bişr son kez meyhaneye girer, arkadaşlarıyla vedalaşır. O anı hatırlamak için hayatı boyunca yalınayak dolanır çünkü tevbe ettiğinde ayakları çıplaktır. İşte bu yüzden adı ‘Hafi’ (yalınayaklı) kalır.
Genç öyle bir ‘Allah’ der ki kendinden geçer. Yüzlerce kırbaca direnen vücut bu aşka tâkat getiremez. Muhafızlar yanına koştuğunda çoktan can vermiştir.
Bişr-i Hafi her hadiseden hikmet alır. Mesela Abadan civarlarında bir saralı görür ki, toprağa düşmüş çırpınmaktadır. Yanına varınca cüzzamlı ve kör olduğunu farkeder. Yaralarına üşüşen karıncalar etlerini koparmaktadırlar. Başını kucağına alıp su verir. Genç kendine gelince ‘sen de kimsin?’ diye sızlanır, ‘hem Rabbimle arama niye girdin?’
Bir gün evine girerken tefekküre dalar. ‘Bağdat’ta bunca insan var. Kimi Yahudi, kimi Hıristiyan. Ben ne yaptım ki bu devlete kavuştum? Onlar neyi yapmadılar ki mahrum kaldılar?’ Böyle düşünürken sabah ezanları okunmaya başlar ki o hâlâ eşiktedir.
Bişr-i Hafi ölümüne doğru birisinden ödünç gömlek alır ve kendi gömleğini bir fakire bağışlar. Hasılı ardından bir gömlek bile bırakmaz. O Bağdat’a geldikten sonra hayvanlar yerleri kirletmezler çünkü mübareğin yalınayak dolaştığını bilirler. Bağdatlılar hayvanların eskiye döndüklerini farkedince ‘Eyvah’ derler, ‘Bişr-i Hafi ölmüş olmalı’
* İki şeyden kaçın: ‘Çok yemekten ve çok konuşmaktan’
Önceki Yazı Previous post: Boşa Yorulmuş
Sonraki Yazı Next post: Bir Kese Altın