karakalem.net - Çok kimlikli olmanın kökenleri 3: Kemiyetin (niceliğin) yükselişi
Öz - Özet - Fezleke ve Kur’ân
“Bir de, tehdit ederek Allah’ın yolundan O’na iman edenleri çevirmek, Allah’ın yolunu eğri ve çelişkili göstermek üzere her yol üstüne oturmayın. Hatırlayın ki, siz az (ve güçsüz) idiniz de O sizi çoğalttı. Bakın, bozguncuların sonu nasıl oldu!” (Âraf sûresi, 86)
CAMİA VE ONUN zihniyet kodları üzerine düşünmeye devam ediyoruz. Madem onlar, çokluklarına güvenerek her yolun üzerine oturdular ve oturdukları her yolu (kamusal/özel her kurumu) tehdit, doğruyu eğri göstermek (cerbeze ve muğalata) gibi şeyler için kullanıyorlar, bozgunculuk yapıyorlar; artık bizim de dilimizin kemiği kırıldı. Yıllardır saklı tuttuğumuz eleştirilerimizi ortaya dökmenin zamanı geldi. Ağzımızı her açtığımızda; "Neyse, hizmetleri de var!" deyip susmamıza neden olan kuvve-i kudsiyeyi arkalarında göremiyoruz artık. Dokunulmazlık kalktı.
Kendi adıma konuşayım: Bundan sonra benden yana atış serbest. Daha beni kimse susturmaya çalışmasın ve susturamaz da. Deneyenin ancak hüznü artar, kalbi kırılır. Çünkü ben bu meseleyi âlem-i İslam'ın bahtına kurulmuş bir kumpasın parçası olarak görüyorum. Bu dakikadan sonra o kumpasın arkasında kimi görsem gırtlağına basacağım. Dostsa, o kendisini sakınsın. Ben sakınamam. Düşmanımla onu ayıramıyorum çünkü. Münafıkane bir fitne var ortada. İçindekiler mümin olsa da, fitnenin ahlakı münafık. Dostu, düşmana karışık.
Madem çokluktan bahisle başladık; o zaman bu yazımızda, 'çok kimlikliliğin' kökenlerinden 'kemiyetin yükselişini' inceleyelim.
Kemiyetin (niceliğin) yükselişi, benim dünyamda, topyekûn ümmetin bir yarasına temas ediyor. Fakat bu yara, camianın yapılanmasına döndüğümüzde daha hazin bir hal alıyor. Zira karşınızdaki yapılanma, Bediüzzaman'ın mesleğinden ve metinlerinden istifadeyle başladığı halde yola, onun tekrar be tekrar altını çizdiği hususu görmezden geliyor: "Kemiyetin, keyfiyete nisbeten ehemmiyeti yok. Asıl ekseriyet, keyfiyete bakar."
Neden mi bunu söylüyorum? Çünkü içlerinde uzun yıllar bulunmuş ve halen de teması olan birisi olarak şunu net görüyorum: Karşınızdaki kitle, onların tuttukları yola dair ne eleştiri yapsanız, ne argüman üretseniz, bunu Kur'anî zeminde burhanlarla/delillerle değil; kendi sayısının çokluğuyla ve bundan kaynaklı bir haklılıkla bastırmaya çalışıyor. Hatta diğer Nur talebesi ekollerinin sayıca, kurumca, kaynakça, paraca, bilmem daha nelerce azlığını, kendisinin onlardan daha iyi hizmet ettiğine delil sayıyor.
Ne zaman bu noktada biraz üzerlerine gitseniz, kendi çokluklarının asabiyetiyle (evet, apaçık asabiyet bu, bir nevi kavmiyetçilik) konuşmaya başlıyorlar. Hatta bizzat en başındakilerin ağızlarından duyduğumuz; stadyumlar doldurmak, bilmem ne kadar okul/kurum sahibi olmak, bilmem ne kadar bir sermayeyi yönetmek diğer ekoller üzerinde hegomonik bir baskının kurulmasına ve bu baskının sürdürülmesinin haklılığına gerekçe sayılıyor.
Aralarında kurdukları cümleler de bundan farklı değil. Mesela; bir tâbinin ihlası ve hizmetteki fazileti, şahsına dair bir meziyette/kemalde/bilgide değil; hizmete kaç kişi kazandırdığıyla ölçülüyor. Kaç gazete abonesi bulunduğu, kaç burs getirildiği, kaç kurban derisi ve himmet toplandığı, bu gibi şeyler hep aralarında yarışılan şeyler. (Bunlar için fişlemeleri bile var.) Hep kemiyete dair şeyler. Keyfiyet ise, hak getire. Keyfiyet ölüyor zaten bu kadar kemiyet konuşulurken. Daha çok insan kazanma hırsı bir program gibi yükleniyor tâbilere. Fakat şu ıskalanıyor: Böylesine hırsla daha çok insan kazanmak demek, her insana/fikre göre esnemek, o insanlar sayısınca yeni yeni kimlikler kurgulamak demek. Hepsine göre bir dil konuşmak ve biraz hepsine hak vermek demek. Çünkü keyfiyet (nitelik) dik duruşu sağlayan şey, nicelik değil.
Sırf birkaç kişiyi daha kazanabilmek için, birkaç burs daha toplayabilmek için, birkaç abone daha tavlayabilmek için ülkücünün yanında ülkücü, Atatürkçünün yanında Atatürkçü, Alevinin yanında Alevi, liberalin yanında liberal olunuyor. Sonuçsa şu: 5. Şua'nın yazarı Bediüzzaman'ın yolunu takip ederek yola çıkan bir cemaat, en nihayet 10 Kasım'da "Olmasaydın, olmazdık!" ilanı alabilecek esnekliğe ulaşabiliyor. Eskişehir Mahkemesi'nde ölümü pahasına tesettürü savunan Said Nursî'nin "Başörtüsü füruattır!" diyebilecek mirasçıları türeyebiliyor. Bütün bunlar oluyor, evet, daha fazlası da oluyor; siz de "Hizmetleri de var!" avuntusuyla susuyorsunuz.
Halbuki ne size tasladıkları sayısal üstünlükte ne de bunun için esnemelerinde hak var. Çünkü Bediüzzaman bizzat Ene Risalesi'nde söylüyor "Galip olan haklıdır" düsturunun felsefenin haksız bir kaidesi olduğunu. Galibiyetten haklılık çıkaranlar Kur'an'ın yolunu takip etmiyorlar. "Bizim cemaatimiz daha kalabalık akıllım. Çokluğuz biz. Çünkü Allah bizi destekliyor. Doğru yolda olan biziz. Seçilmiş olanlar da biz!" avuntusu, Kur'an mesleğinde beş para anlam ifade etmiyor.
Mesela kıssa-yı Kur'aniye, zahiren kazananlar olarak görünseler bile, hiçbir kâfir güruhunun haklılığını beyan etmiyor. Aksine; zahiren kaybedenler olsalar bile müminleri övüyor. Demiyor; "Akıbet galip gelenlerindir." Diyor; "Akıbet takva sahiplerinindir." Süreci sağ salim atlatmayı öğütlüyor her zaman. Sonuçları elde etmeyi değil. Sonuçlar Onun takdiri çünkü. Hikmetine binaen verir veya vermez. Ama galibiyete göre de akıbet belirlemez. Sen keyfiyetin galibiyetine konsantre ol, kemiyetin galibiyetine aldanma. "Çendan, şeytan yüzünden ekser insanlar dalâlete giderler. Fakat ehemmiyet ve kıymet, ekseriyetle keyfiyete bakar; kemiyete az bakar veya bakmaz."
Ve yine ümmet, galip gelmesine rağmen atanmış Yezid'i haklı bulmuyor, onun arkasında Allah'ın inayet elini görmüyor. Aksine; mağlup olmasına rağmen zahiren, icma elini seçimle gelen Hz. Hüseyin'in bağrına basıyor. "Sen haklıydın ey şerif, fakat sana haksızlık ettiler!" diyor. Çünkü biliyor, bu dava çok kimliklilerin, esneyenlerin, atanmaktan üstünlük devşirenlerin, sayıca çokluklarına güvenerek kazanabilecekleri bir dava değildir. Bu dava öyle bir davadır ki; "Kıymet kemiyette değil, keyfiyettedir. Bazan bir halis ve fedakar talebe, bine mukabildir."
Ve yine ne güzel söylüyor, Eddifa gazetesinde İsa Abdülkadir yıllar önce: "Nurcular, müşterileri ve kendilerine taraftarları aramaya kendilerini mecbur bilmiyorlar. 'Vazifemiz hizmettir, müşterileri aramayız. Onlar gelsinler bizi arasınlar, bulsunlar' diyorlar. Kemiyete ehemmiyet vermiyorlar. Hakiki ihlası taşıyan bir adamı, yüz adama tercih ediyorlar."
Şimdi sen söyle ey camiadaki kardeşim: Kaç milyon olduğun, gazetenin abonesini bilmem kaç yaptığın, kaç okula/kuruma sahip olduğun, kaç lirayı ve kaç kişiyi yönettiğin senin ihlasına delil mi? Buradan bir asabiyet çıkarmak, övünmek, Risale mesleğinde gitmek mi?
Unutma ki, Karun'u da şımartan kendisinden sandığı mal artımıydı. Salebe'yi de şaşırtan koyunlarının sayısıydı. Koyunlarının sayısı artmakla, rızayı kazandın mı sandın? Sınanmazsın mı sandın? Heyhat, sen de Salebe gibisin. Rakamlara güvendin de ümmetle beraber namaz kılmayı bıraktın. Kaç hadise oldu, İslam cemaatini terk ettin. Sırtını döndün, destek vermedin. Siyaset dedin, reel politik dedin, uluslararası dengeler dedin, kimliklerini çoğalttın, esnedin; en sonunda safını bozdun. Bunlar dönüp seni bulmaz mı sandın? Sor bakalım kendine: Şimdi neden bu kadar yalnızsın?
© 2015 karakalem.net, Ahmet Ay
Çok kimlikli olmanın kökenleri 10: Tasdikten tasavvura dönüş
Çok kimlikli olmanın kökenleri 9: Dindarların memurlaştırılması
Çok kimlikli olmanın kökenleri 8: Abilerin ağalaşması
Çok kimlikli olmanın kökenleri 7: Seçilmişlik algısı
Çok kimlikli olmanın kökenleri 6: Kişi merkezlilik
Çok kimlikli olmanın kökenleri 5: Kemalizmin içselleştirilmesi
Çok kimlikli olmanın kökenleri 4: Şebperestlik
Çok kimlikli olmanın kökenleri 2: İstiğna mesleğinden uzaklaşma
Çok kimlikli olmanın kökenleri 1: Kurumların kutsallaşması
Allah 'bilmekle' değişir mi? Onu göstermek için görün, Onu gösteremediğin yerde sen de görünme Hepimiz bölücüyüz Boğulmaya korktuğumuz denizlerden kaçmak için boğulmayı seveceğimiz denizler arıyoruz Sahilde çay içerken hepimiz aciziz Karamsarlık neyden yaratılır? Şair 'üstün insan' değildir Yalnız neden yalnızdır? Bir meşrulaştırma aracı olarak: gülmek Sövmeyi normalleştirmek Özgecan'ın ardından: Şeriat hepimize gerek... Kader kaçmaktır Mutluluk biraz da 'dikkat edildiğini' bilmektir Karanlık neden yazdırır? Aforizma ne kadar nasihattir? Kalp dediğin içerden kırılır Dönecek bir yerimiz olması güzel Aşk da bir tutunma şeklidir Önemsediği kadar canı acır insanın NLP itikadı Peygamberimiz 'gurme' değildi "Bir kalp kaç defa sever?" Hakkın kuvveti uyumdur Bir nimet olarak karanlıktan korkmak Affetmek de adalettendir Sabitlenmiş acılar... Yabancımız, cennetimizdir Allah kime yeter? Ehadiyet'i sev, ama Vahidiyet'i unutma Allah Resulü'nün hayatı kaç selpak eder? Bizi aldatan bizi kurtarır Yükünü gemiye bırak... Bana herşey mucize... Allah 'şahidi kılarak' eğitir Aşk da mahvediciydi Köpekbalığı psikolojisi O şey 'yalnız' değildir Bir tutunma biçimi olarak yazmak Kibir, bir işgal hareketidir Bediüzzaman da dünyaya alıcı gözüyle bakardı Tasannu insanı asabileştirir Allah tuzak kurmaz mı? Kusurlarınla barışmak İsmet karizmayı döver... "Çünkü o, o idi. Ben de ben." O tebessüm seni bulmaz mı sanıyorsun? Mutlak bir sessizlikte kitap okuyamam Varlığım, ondaki hakikate armağan olsun Kaçınılmaz bir tevuzudur insanın varlığı Lezzetlerin ölümü Acı, özünde boşluktur Bütün ol'anlar aslında bir 'Ol!'un detayları Parçalarda boğulmak 8: Şirk parçalamaktır Parçalarda boğulmak 7: Merhamet, çoğu zaman 'bitirmesini beklemek'tir Parçalarda boğulmak 6: Parçanın bütüne aşkı, aşk-ı beka Parçalarda boğulmak 5: Risale-i Nur'dan başka kitap okunmamalı mı? Parçalarda boğulmak 4: Bediüzzaman neden evrimi eleştirmiyor? Yazmanın motivasyonları 1: Sana iltifat eden, seni esir almak ister Kör Nokta ve ümmet parçalarını hatırlarken Mutlak vekilliğe serzenişler 4: Parça illüzyonu Mutlak vekilliğe serzenişler 3: Tehlikeli kıyaslamalar Her insan kalbinde bir karadelikle yaratılmıştır Barış süreci, empati, 'efendilerin barışı' ve Kundera "Sen ölmekten değil, yaşamaktan korkuyorsun." Parçalarda boğulmak 3 Mutlak vekilliğe serzenişler 2: Faziletlerinin mi esiriyiz? Esma engel olur mu? Bediüzzaman'dan Nurculara, Nurculardan Gülencilere değişen içeriğiyle: sırran tenevveret Parçalarda boğulmak 2 Parçalarda boğulmak Bazen insan şefkatiyle de sınanır Kendi denizlerinin dalgıcısın Hak'sız sabır olur mu? Cemil Tokpınar nereye koşuyor? Barış süreci, empati, 'efendilerin barışı' ve Kundera Güçler ayrılığı, vesayet, tevhid ve şirk üzerine: Devlet nasıl hayatlanır? Nuriye Çeleğen nereye koşuyor? Allah etkileyerek bilir, insan etkilenerek The Last Siyerbender (Son Siyer-Bükücü) Bank Asya'ya bakarken Hz. İbrahim'i hatırlamak: "Batıp gidenleri sevmem..." Müminler seçse daha iyi olmaz mı? İçindeki insana dokunmak Bir yeis eleştirisi olarak: Neler oluyor şu mesture hanımlara? Muvazenesiz vaiz 2 Bir 'yerel dilleri koruma projesi' olarak: Medresetü'z-Zehra Gönülçelen ayetler Ayetlerin katli Kitab'a bakmak serbest Bir kendini kandırma yöntemi olarak: herkesleşme Bediüzzaman'ın ayıracı Hani Tanrı Ölmüştü? Kork bayramdan korkmayandan Tarafsızlık mümkün mü? Gül mü, bülbül mü? Cennetim biçim biçim Satmaya bakacağız "Ya Rabbi, mağlup oldum. Sen yardım et." Sadeleştirmeyi eleştirirken eldeki sözlükten olmak Filistin neden gayretullah'a dokunmaz? Kışta ölmek istemiyorum Sahilde çay içerken hepimiz aciziz Çok da 'kucak delisi' olmamak lazım Epeydir aşağılardayım Bir vaiz ezberi olarak: 'Ramazan, Kur'an ayıdır' Şeairsiz gel bana, köşkü bile açarım sana Bir tahrik aracı olarak 'bayrak' Her iddia bir yüktür "Bu iş Tayyib'i asmadan bitmez!" İhlas çoğu zaman 'parçası olmakla' mutlu olmaktır Aba altından 'musibet' göstermek! Bismillah, nasıl her hayrın başı? Üzüldük sana; Geziciler, Gülenciler ve Saymanlar izin verdiği kadar Soma... Fight Clup'ın gör dediği Yazmak, ama bir koyun gibi yazmak 1 Mayıs, Taksim ve Ayasofya üzerine: İzzet ne zaman gerek? Günahımı seviyorum Sen hiç memnun oldun mu? Keşke toprak olsaydım! Bir öpücük, tek ağaç Sırılsıklam açım Çaktırmadan mütekebbir Allah, robot istemiyor Sokak âşıkları... Ben ne güzel tekrarım! Ya hepimiz dönüşüyorsak? Bir tefsir medotu olarak 'düzensizlik'! Fâsık psikolojisi Belagatın aslı, hakikatin karşıkonulmazlığıdır Sen ancak 'bir benzerini' denersin! Kast, şirkin kardeşidir İnsanî bir 'tereddüt' olmalı Herkesin talihi Ömer... Son'u olmayan yol, yolların en güzeli Soruların, dualarındır... Fatiha’nın şefkati Kim özel olmak istemez? Çok kimlikli olmanın kökenleri 10: Tasdikten tasavvura dönüş Çok kimlikli olmanın kökenleri 9: Dindarların memurlaştırılması Çok kimlikli olmanın kökenleri 8: Abilerin ağalaşması Çok kimlikli olmanın kökenleri 7: Seçilmişlik algısı Çok kimlikli olmanın kökenleri 6: Kişi merkezlilik Çok kimlikli olmanın kökenleri 5: Kemalizmin içselleştirilmesi Çok kimlikli olmanın kökenleri 4: Şebperestlik Çok kimlikli olmanın kökenleri 3: Kemiyetin (niceliğin) yükselişi Çok kimlikli olmanın kökenleri 2: İstiğna mesleğinden uzaklaşma Çok kimlikli olmanın kökenleri 1: Kurumların kutsallaşması Siz hüsnüzanla 'aptallığı' karıştırıyorsunuz Ne tehevvür, cesaret;
ne lanet, amel-i salih
siteye mesaj yazara mesaj »Ahmet Ay