AYŞE'NİN KİTAP KULÜBÜ: Kasım 2010
Gönderen Ayşe'nin Kitap Kulübü zaman: 27.11.10 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
ALPER CANIGÜZ - GİZLİAJANS
Kendimce “Kim Bu Afili Filintalar?” araştırması yapıyorum, epeyce de keyifli vakit geçiriyorum. Konuya ilişkin notlar alıyorum, internette geziniyorum, eve bir an önce dönüp hemen Filinta romanlarını okumaya koyulmak istiyorum. Çok keyifli, baş döndürücü bir yolculukta gibiyim. Bir yandan bu serüven hiç bitmesin istiyorum, aynı zamanda hepsini hemen okuyup bitirmek ve ihmal ettiğim diğer kitaplarıma dönebilmeyi diliyorum. Ve yine Hasan İzzettin Dinamo’nun Kutsal Barış serisinin ilk kitabını hızla yerine koyup bir Filinta kitabını okumaya başlıyorum. “Yeni kitapların en kötü yanı, bizi eskileri okumaktan alıkoymalarıdır.” diyen Joseph Joubert’i daha da iyi anlayıp, gereksiz bir iç hesaplaşması yapıyorum. Bir de buna, garip bir suçluluk hezeyanı katıp, arkadaşlarımı da ortak etmeyi deniyorum:
Bize geçerken uğramış bir arkadaşıma; konu ile hiçbir ilgisi yokken; on beş dakika kadar nefessiz bir şekilde “Erken Kaybedenler” deki öykülerden bahsedip, “Yok böyle olmayacak en iyisi sen kitabı al, oku sonra tekrar konuşalım” dedikten iki gün sonra arayıp kitabı bitirip bitirmediğini soruyorum.
Bir başkası “hiç keyfim yok, canım hiçbir şey yapmak istemiyor, kitap bile okuyamıyorum” dediğinde, hemen Alper Canıgüz’ün Gizliajans kitabını verip, bir doktor edası ile “akşam eve git, televizyonu sakın açma ve okumaya başla” reçetesi yazıyorum.
Göreceğiniz üzere bununla da yetinmediğim aşikâr. Size de aynı reçeteyi veriyorum: “Eve gidin, alın Gizliajans’ı elinize, yemek sonrası başlayın. Yok, yok beklemeye ne gerek var! Yemek yerken ilk sayfayı açın okumaya başlayın. O esnada Karnabahar yemeği bile iyi gelecektir. Bizzat denenmiştir, tavsiye ederim..”
Son derece saçma-gerçek-komik-tuhaf-sürükleyici-etkileyici-yer yer çözümsüz, göz açıp kapayana kadar biten/tüketilen bu romana kendinizi bırakın. Tuhaf dediğime de aldırmayın. Roman kelimesini yaşam ile değiştirdiğimi düşünün.
Neyse ben romana/hayata geri döneyim:
“Borges ile Kemalettin Tuğcu’nun aynı kişi olduğunu öğrendiğimde, hayatta bundan daha korkunç bir gerçekle karşılaşamayacağımı düşünmüştüm. Heyhat, ne kadar da yanılmışım.” diyen Musa, romanın başkişisi. Hadi etiketleyeyim: “Sorgusuz, ölçüsüz, sorusuz, dünyanın şahsına karşı kurulmuş bir komplo olduğunu düşünerek mızıldanan, tutkusuz” bir benzerimiz. Üstüne üstlük, bazen tam dayaklık! “Üslubumun kusuruna bakmayın, Filintalar’ı okumayı bırakınca düzelecek umuyorum. Bu arada ben ne küfürler, ne soğuk espriler öğrendim Filintalar’dan bir bilseniz…”
En kısa ömrü en iyi biçimde yaşamaktır amaçlı Musa, askerde bölük ve yatakhane arkadaşı olup hakkında hiçbir bilgiye sahip olmadığı arkadaşı Şaban ile Eminönü’nde kuşlara yem atarken tekrar karşılaştığında İnleyen Saatler programının metin yazarıdır. Onbeş gün sonra annesinin evinden ayrılmış ve Şaban’ın Beşiktaş’taki evine taşınmıştır bile. Şaban alım satım işleri ile uğraşan iyi bir ev arkadaşıdır. Düzenli biri olmasına rağmen Musa’nın dağınıklığına aldırmaz. Dindardır ama bu konuda konuşmaz. Bazı akşamları, suşi getirir, başka bir akşam köyden gelen tulum peyniri ile mükellef bir akşam kahvaltısı hazırlayabilir. Mesnevi’yi de, bir seks dergisini de benzer mesafede ilgi ile okuyan biridir. Bilinen tek kusuru ayaklarını çorabının üzerinden kaşımasıdır. Bu da özellikle huzursuzlandığı zamanlarda artar.
Hiçbir şey bilmez Musa’nın onunla huzur bulduğu ise aşikârdır.
“Tek tek bakıldığında az çok normal görünen özellikleri, bir araya gelince tuhaf bir bütün oluşturuyordu. Açıkçası onu nereye yerleştireceğimi pek bilemiyordum ama onunla birlikte kendimi kesinlikle huzurlu hissediyordum. Bu her şeyden önemliydi.” (sy.7)
Musa, Şaban’ın yanına taşındıktan bir ay sonra işsiz kalır, aradan bir mevsim geçip Musa’ya Gizliajans’tan bir iş teklifi geldiğinde; çok umutlu olmasa da kalkıp görüşmeye gider. Görüşmeye gittiği yer Asmalımescit’te tarihi bir binadadır. “Hani yok pahasına kırkdokuz yıllığına kiralananlardan.” (sy.9)
Süpersonik bir asansöre binip birinci kata çıkar. Birbirinden seksi iki esmer sekreterden ismi Mehtap olanı onu görüşmenin yapılacağı yere yöneltir:
Mekân oldukça soğuktur. Burada “şortlu, çoraplı ayaklarına kocaman mavi sandaletler geçirmiş Genel Müdür/mütercim kedi telapisti Tunçay Bey, Gürcan -nam-ı diğer Çeşme- isimli gözleri yaşlarla dolu yaratıcı yönetmen ve Şeytan Bey isimli bir kedi ile görüştükten sonra metin yazarı olarak işe alınmıştır. Musa için sorgusuz biridir demiştim ama kendince Gizliajans’a ne katabileceğini de sorgular, hakkını yemeyeyim. “Kendisini neden işe aldıklarını, mekânın neden bu kadar soğuk olduğunu” sorar. Verilen tüm cevaplara da hemen inanır.
Bir kedinin patronu olması, bir adamın sürekli ağlaması, ısrarla isminin Tuncay değil Tunçay olduğunu söyleyen bir diğerinin de bir pipetle bardağına attığı buzları emmesi Musa'yı şaşırmıştır. Ama üstelemez, en iyisi zaten düşünmemektir: Bir şişe şarap ve altı bira alıp ilk iş gününe hazırlanır. Malum yarın iş günüdür ve az içmek gerekir.
Aslında bir roman kahramanı eleştirmek çok kolay, bak ve yapıştır ben bilirim tavrınla: “Musa, sen başına ne gelecekse hak ettin, böyle sorgusuz sualsiz işe girilir mi? Kim bu deliler bir araştırmaz mı? O soğukta ne yapacaksın?” demek en kolayı…
“İşsizdin, ailenin yanına dönmek istemiyordun, bir mevsim boyu birikmiş kira borcun vardı Hoşgörülü Şaban’a. Sen ne yapardın?”
Evvel zaman içinde ben de bir ay kadar işsiz kalmış ve çok korkmuştum mesela. O günlerde, biri bana “sana iş buldum ama asıl patron bir kedi” dese idi, hiç umursamaz ve kabul edebilirdim sanırım. Ya da başka bir şekilde düşünelim. Hangimizin patronu bir kediden daha akıllı ya da duyarlı? Patronun mu, herhangi bir kedi mi? Tercih senin.
Hadi kediyi geçtim. Şortlu, çoraplı, terlikli adama gelelim. Absürd mü? İş güç sahibiyim, çok önemli bir galeri sahibi ile görüşmeye gideceğiz. İş arkadaşım “Gülda, istersen sen gelme” diyor. Baktım ayak diriyor: “Olmaz ben de geleceğim” diye tutturdum:
“Ben o beyefendi ile tanışacağım, görüşme esnasında, çok param olunca toplayacağım resimlerle ilgili bilgi alacağım, ilerideki koleksiyonum ile bana çok önemli bir yöntem gösterecek. Hem işi de istiyorum, onun sadece referanslarımızda bulunması bile çok önemli…” şeklinde gayet gıcık bir tavır içinde idim.
İş arkadaşım “sanırım benden ve tüm bu ısrarımdan intikam almış olmak için” kabul etti, kalktık gittik. Bu beyefendi daha kapıda bizi karşıladı, çok nazikti ama üzerinde sadece bir pantolon vardı. Bizi katkat göbeği, boynuna kadar ulaşmış, yer yer beyazlamış tüyleri ile gayet rahat bir şekilde ağırladı tüm görüşme boyunca. Biz de bu manzaraya hayretle bakakaldık. Ofise geri döndüğümüzde de açtık biraları, yaşadığımız bu inanılmaz katkat göbek tecrübesi karşısında içtik. İş arkadaşım ise benim düştüğüm dehşet karşısında kravatını bile gevşetemedi.
Musa’nın artık en az ikibin lira isteyip patronlara rakamı kabul ettirdiği bir işi vardır. Eve döndüğünde; en az üç köpeği ile yaşayan ve bir üst kat komşusu Emirhan Bey’in ısrarla trafik kazasında değil de bir komplo sonucu öldüğünü iddia eden, Prens Charles’a tutkun Müberra Abla ile karşılaşır. Ondan, apartmanlarında, Vefakâr Şaban’ın da sık sık çıkmaktan keyif aldığı bir terası olduğunu ve çatı kat komşusu Samanyolu Mutluluk Okulu’nun bu terasta parti yapmak istediğini öğrenir. Komplo teorisyeni, fikir sahibi Müberra Abla, Samanyolu Mutluluk Okulu ve okulun mutluluk öğretmeni; kel, göbekli Savuray Bey ile ilgili endişelerini dile getirir. Tutkusuz Musa, Prens Charles’ın kollarında can verme hayalleri içindeki Müberra Abla ile daha fazla konuşmak istemez ve onu başından atabilmek için parti yapılması fikrine kesin karşı çıkacağına dair söz verir.
Mirim Musa, Müberra Abla’ya söz vermiştir vermesine ama işler daha işin ilk günü karışmaya başlar… Her şeyi ıstıraba çevirebilir Musa işe başladığı ilk dakika en yakın çalışma arkadaşı Menekşe gözlü, Greta Gabro ses tonlu sanat yönetmeni Elizabeth Taylor’a pardon Sanem H.’ye âşık olur. Çizmeli Kedi Şeytan Bey, geçirdiği kaza sonucu ölen zengin Barbaros Albotros’un halefidir. Barbaros Albatros’un gerçeklik takıntılı eşi Durnev Hanım’ın ise ajansta ajanları vardır. Kalıbımı basarım eşcinsel çaycı Ercan, aynı zamanda psişik güçlere de sahiptir. Nerede ne zaman deprem olmuştur bir sismograf edası ile bilebilmektedir. Dupont ve Dupont benzeri müşteri temsilcileri Ayberk ve Berkay birbirinin aynısının tıpkısıdır. Beceriksiz Musa’dan önce ajansta metin yazarı olarak çalışan kişi Kaan Sezyum’dur. Diğer esmer seksi sekreterin adı da Sevilay’dır. Her şeyi kitabına uydurmayı bilen, kutulama meraklısı Tamay Bey ajansın ve Albatros vakfının muhasebecisidir. Ve Gizliajans’ın tek müşterisi Samanyolu Mutluluk Okulu’dur maalesef. Üstüne üstlük Çeşme Bey, uçmayı sevmez Musa ile daha özel bir görüşme yapamadan balkondan atlar/atılır.
Neyse bunların ne önemi var. Musa, sebebi-i mevcudiyeti Sanem ile kıyametten sonra ebediyyen yaşayacağı cennetine bu yaşamda kavuşur zaten. Parti de, kız kurusu üst kat komşusu Müberra Hanım Abla’ya rağmen yapılır. Ancak ve ancak; parti sonrası her şey tersine döner. Kriter pardon krater sever Şaban, seni çok üzerim Sanem ve Gizliajans bir anda ortadan kaybolur. Küçük insanların içine düştüğü açmazlardan haz duyan sapıklardan biri Gizliajans’ın iflas etmiş olduğunu ve çalışanlarına da tazminat vermemek için kaçtığını öne sürer.
Fikr-i sabit Musa, dostunu ve sevgilisini kurtarabilmek adına İstanbul Hanımefendisi Durnev Hanım’ın tuttuğu özel dedektif, bir anda yemeğin son lokmasını silip süpüren, aynı hızla kaybolabilen Fezai Aydıntürk ile yollara düşer. Küçük Prens, Nikola Tesla, Kaan Sezyum’un bıraktığı şifreler, Susurluk’ta tost ayran, Selçuk’ta çöp şiş, Club Gümüşlük’te karşılaşılan Dünya Güvenlik Örgütü’nün kâğıt oynayan ajanları, -Açıkçası Haşmet’in de o bahçede elinde satsuma dilimli bir votka kadehi ile görünmesini isterdim- Mikonos, uzaylılar, ayın karanlık yüzü ve gerçeklik hapı sayesinde tüm sorular baş döndürücü bir hızla cevap bulur!
Gerçeklik hapı çok etkin ve tesirli bir haptır. Tüm dış güçlere karşı hazırlıklı olabilmemiz için bazı hususları bellememiz gereklidir. Her an, her durumda biri bize gerçeklik hapı içirebilir. Yanılmayalım diye de bize "gerçek" gerçekler; iç diğer güçler tarafından ezberletilir. Durun örnekleyeyim:
Mesela ben bir uzaylı ile tanışıyorum ve sohbet esnasında bu uzaylı benim birama gerçeklik hapı atıyor. Çünkü istediği benden gerçekleri öğrenmek. Atacak tabii ki, netekim işi bu. Ben de sorduğu tüm sorulara bildiğim/öğrendiğim/gerçek şekilde cevap vermek zorundayım. “ Bir de o saatte cevap verecek gücüm olduğunu varsayın lütfen.”
Başlıyoruz fikri hür bir diyaloga:
- Ülkenizde öğrenciler başörtüsü ile üniversiteye giremiyorlarmış. Neden?
Sanırım bira ile gerçeklik hapı beraber başka bir gerçekliği tetikliyor. Sonra toparlanıyorum merak etmeyin (!)
- Biz ülkecek kimsenin dini inançlarına karışmayız. Sorunuzla ilgisi yok ama insanların cinsel tercihleri ile de hiç uğraşmayız. Herkes nasıl istiyorsa hayatını yaşayabilir. Kişi, evinde her istediğini yapabilir. Ancak üniversite Kamu’dur.
- Hangi kamu? (*)
- Alper Kamu. İşte o izin vermiyor, kendisi beş yaşında. Yok, pek olmadı Alper Kamu değil, Albert Camus değil. Neydi neydi? Hatırladım kamu değil, kamusal alandı bahsi geçen.
- Bunu götürün, sıradaki lütfen.
İşte ben geçemedim bu sınavdan. Sizlere başarılar dilerim.
Alper Canıgüz bir tweetinde:
“Şuna şey ediyorsunuz da buna niye etmiyorsunuz şeklinde serzenişlerin meselelere en kaba yaklaşım biçimi olduğunu düşünüyorum.” dedi ve ardından da kafasını epeydir meşgul eden bu hususla ilgili Leyla İpekçi’nin yazısının linkini verdi.
Ne söylesem eksik kalacak: Ben sevdim bu vicdanı hür filintayı:
“Düşün: çünkü Acılar Denizi’ni kulaçlarken karşılaşacağın azgın dalgalar, fırtınalar ve her biri diğerinden öldürücü deniz şeytanlarıyla boğuşurken, elinde vicdanından başka silahın olmayacak. (sy.37)
-Florasan (Emrah Serbes)
Gönderen Ayşe'nin Kitap Kulübü zaman: 25.11.10 9 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: Afili Filintalar, Alper Canıgüz, Edebiyat, Gülda
Araba sarı bir Murat 134. Sıcak bir yaz günü ve bir kaset çalıyor ve sürekli 19 parça dönüp dolaşıp duruyor.En son parça Trouble Man bitince arabada bulunan Anne:
-Çok şükür. Allah bana da acıdı sonunda! diyor. Kasetin sahibi genç kız öfkeleniyor ve kaseti paralarcasına çıkarıyor. Genç kızda çok öfkeli ama fiyakalı bir “Hıh! Ne anlarsınız zaten” bakışı.
Ben The Manhattan Transfer’i daha önce pek çok kez söylediğim gibi ağabeyimin getirdiği bir bavul dolusu kaset arasında bulmuştum. Bu bavul olmasaymış benim müzik zevkim ne olurdu acaba? Albüm bir Best Of Albümdü hatta "The Very Best Of The Manhattan Transfer" idi. O zamanlar ilgilenmemiştim ama internet vs çıkınca en değerli hazinem olan kaset gözümü açıp bu albüm ne zaman çıkmış diye arandığımda grubun albüm listesinde böyle bir albüm olmadığını gördüm.
Aslında var: Hem The Best Of hem de The Very Best Of diye iki albümleri bulunuyor ancak içerik farklı. Eh, 90’lı yılların henüz başlarında Suudi Arabistan’dan gelen bir bavul dolusu kasetten bahsediyoruz, pek kurcalamamak lazım.
Bu albümde 8 albümden alınmış 19 parça bulunuyordu ve bana aynı zamanda bu 8 albümün peşine düşme imkanı da veriyordu: Brasil, Live, Vocalese, Boo Doo Woop, Bodies & Souls, Mecca for Moderns, Extensions, Pastiche.
Ve sonra tahmin edeceğiniz gibi devamı geldi ve ben bir The Manhattan Transfer hayranı oldum… Ve en önemli albümlerinden birinin de 12 dalda aday gösterildikleri Vocalese albümü olduğu da ilk öğrendiğim şeylerden biri olmuştu.
İşte Yıllar Sonra Yeniden…
Son birkaç aydır da Gülda’ya sürekli mızmızlanıp “ Neden gelmiyorlar, neden gelmiyorlar, söyle İKSV’ye, yaz İKSV’ye….”diye söyleniyordum. Sanırım sonunda Allah Gülda’ya acımış olsa gerek Gülda’dan bayram tatilinden önce bir elektronik posta geldi ve sadece şöyle yazıyordu:” Sana Manhattan Transfer desem?
Bana The Manhattan Transfer deyince Gülda dün gece uzun bayram tatilinin ardından ve ertesi günü ilk iş günü olmasına rağmen biz Cemal Reşit Rey’in yolunu tuttuk. Konser saatinden yarım saat önce CRR’in önündeydik ama pek kalabalık değildi. Salonun içerisini de pek kalabalık görmeyince ben söylenmeye başladım” Ne kötü bir gün, hiç duyuru yapmadılar, böyle mi olmalıydı…mır mır dır dır…”
Saat 20.00’ı az biraz geçe önce 4 kişilik mini band ve hemen arkasından da muhteşem dörtlü Tim Hauser, Alan Paul, Janis Siegel ve Cheryl Bentyne sahneye çıktı. Bir dakika ... Bir dakika...O Tim Hauser mı? Saçı beyazlaşmış, birazdan biraz fazla da bir göbek... Konser esnasında söylediğinden çıkardığım şu oldu ki bu göbeğine son konserlerini verdikleri yer olan İskandinav ülkelerinin yemekleri biraz zarar vermiş ancak bir buçuk günden beri Türk yemekleri ile aradaki farkı kapatmasına yardımcı olmuşuz. Çünkü somon balığı yemekten gına geldiğini ve bizim iyi yemek yediğimizi söyledi.
AAA! Alan Paul’un de saçları biraz dökülmüş. Ama her zamanki kıvrak ve kalem gibi vücudu ile yine iyi görünüyordu. Neyse ki konser tanıtım afişindeki gibi botoxlu gözükmüyor...Kızlar fena değiller ama Gülda’nın dediği gibi Janis Siegel hiçbir zaman pek iyi giyinmiyordu ve dün akşam da aslında ikisi birden biraz kötü giyinmişlerdi. Halbuki onlar benim zihnimde –özellikle Tim Hauser ve Alan Paul- her zaman parlak, renkli, body ve sıfır yaka vücuda oturan t-shirtler giyerlerken kalmışlar. Ama kim takılır ki veya takılmalı ki ne giydiklerine, takıp takıştırdıklarına bu işin biraz tabiri caizse geyik kısmı.
Daha ilk parçadan itibaren onları niye sevdiğimi ve annemi çıldırtma noktasına getirene kadar defalarca dinlediğimi anladım. Çünkü birbirleri ile oluşturdukları vokal uyumu, yorumlama yetenekleri ve teknikleri , seslerinde en ufak bir değişim olmaması beni benden aldı. Ayrıca arada herbirinin solo albümleri olduğunu –bunu pek takip etmemişim- da seslendirdikleri solo eserlerden öğrendim.
Özellikle Tim Hauser’ın Love Stories adlı solo albümünden seslendirdiği Heart Strings adlı şarkının sonunda Gülda ile bakışıp “olmuş” dedik. Cheryl Bentyne’in Gerschwin hayranlığı neticesinde yapmış olduğu The Gerschwin Songbook albümünden şahane bir eser seslendirdi.
Janis Siegel'ın da grubun müzik dünyasının duayeni saydıklarını ifade ettikleri Louis Armstrong için yaptıkları The Spirit of St Louis’den seslendirdikleri parça ve devamında trompet sesi ile aradaki çıkışı ise gerçekten çok hoştu. Ayrıca cazda swing dönemine ve bu dönemde öne çıkan orkestralara da bir selam çakan Manhattan Transfer Glenn Miller’ a ve Moonlight Serenade atfen de Glenn Miller’dan bir parça çaldılar.
Ardından Miles Davis ve Marcus Miller ortak çalışması (aslında MM yazmıştır) TUTU adlı eser beni kalbimden vurdu. Bir an Marcus Miller’ın Salon’daki konseri geldiği için neşem kaçtıysa da sonradan Groovin’i seslendirmeleri bulutlarımı kaçırdı. Tim Hauser bir ara 1975 yılında ilk önemli ve çıkış albümleri olan The Manhattan Transfer' ı yapmalarını ve bugünlere gelmelerinde büyük katkısı olan Ahmet Ertegün'e de teşekkürlerini iletti ve seyirciden duygu yüklü bir alkış koptu.
Bundan önce de son albümleri olan Chick Corea Songbook’tan seslendirdikleri iki eser de grubun yine ne kadar yorumlama konusunda ne kadar başarılı olduklarının birer kanıtıydı. Gülda’nın konser sonrası konuşmamızda söylediği gibi I love coffee I love tea (Java Jive) ise hakikaten çok güzeldi.
Aralıksız neredeyse iki saate yakın sahnede kalan grup sahnede çok az hareket ettiyse de konseri terk ederken Alan Paul’un sonlara doğru söylediği hareketli blues parçasındaki zaman zaman –eskiden sahnede yaptıkları koreagrafilerde ön plana çıkan- -öne eğilerek ve ucu sivrilerek gelen mat deriden ayakkabılarını öne çıkarara çıkara dans etmesi aklımdan grubun yaşlanmış olmalarını ve bu yaşların izlerinin bedenlerine yansımalarını silmiş ve parlak yeşil-mavi bodyli ve takım elbiseli ve çıplak ayaklı hali kalmıştı.
Gülda? Montreal Caz Festivali desem?
Manhattan Transfer, Birdland
Yükleyen roseliette. - Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaşayın!
Gönderen Ayşe'nin Kitap Kulübü zaman: 22.11.10 3 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: Billur, Brasil, Müzik, The Manhattan Transfer, The Spirit of St. Louis, Vocalese
Bu sene kitap fuarı çok hareketli idi. Bu hareketliliği de en yakın şekli ile twitter aracılığı ile takip edebildim. "Zaten aklı başında olan kaç kişi o mesafedeki bir kitap fuarına iki hafta süresince –çok yakınında oturmuyorsa- birden fazla gidebilir? Kim çoksatancılar, ulusalcılar ve muhafazakârlar kutuplaşmasının arasında çekiştirilirken; yeni, farklı kitaplar bulabilir? Sevdiği bir yazarla iki üç satır konuşup, sürüler halinde dolaşan küçük çocukları ezmeden ya da sinirlenmeden günü sakince bitirebilir" hiç bilemiyorum. Hangi akla hizmetle her yıl neden gittiğimin cevabı ise; yaşananları unutuyorum ve neyi kaçırıyorum merakı ile tekrar aynı tuzağın içine düşüyorum sanırım. Bu sene bir de yazarlar tweetlerinde; “Şu gün şu saatte, şu saatte kitaplarımı imzalayacağım, gelin” benzeri cümleler kurunca yine gitmek kaçınılmaz oldu.
Emrah Serbes’de kitapları imzalayacağı gün ve saati belirtir bir tweet yazmıştı:
“Kitap fuarındaki imza günüm (pazar 13-14 arası) sadece genç kızların katılımına açıktır, araya apaçi girerse kalemi yer baştan diyim.”
Bu tweet’i Tuna Kiremitçi atsa, ona olan hoşgörüsüzlüğüm daha da artardı. Yekta Kopan’dan gelse; “biri onun twitter hesabını ele geçirmiş komplo kuruyor” diye düşünürdüm. Ama tweet Emrah Serbes’den gelince beni çok güldürdü. Erken Kaybedenler’in her hangi bir öyküsündeki kahramanın ağzından çıkabilecek türde bir cümle ile öyküleri tekrar okumamı sağladı.
Gerçi öyküleri tekrar okuduktan sonra; pazar günü belirtilen saatte oraya gidip, tüm kitaplarını yüzüne fırlatıp:
“Hani Nilüfer gibi aklı bir karış havada kızlar laftan anlamazlardı. Hatta bu berbat dünya hakkında o kadar az şey biliyorlardı ki, ürküp kendini yanlarında iken on yaşındaki bir çocuğu baştan çıkarmaya çalışan bir sapık gibi hissediyordun!” (Zannettiğin Gibi Değil - Erken Kaybedenler)
Ya 36 yaşındaki kadın imza istese ne olacak? “O genç kız şaşkınlığını da, büyüdüm ama çocuksu ruhumu koruyorum saçmalıklarını da atalı hayli zaman olmuş, çiçekli elbisesi rüzgârda açılan kadın!” (Kimi Sevsem Çıkmazı – Erken Kaybedenler) demek de vardı ama “olayları küçültmeden ya da büyütmeden, oldukları gibi kabul ederek yaşamak gerektiğini” (Anneannemin Son Ölümü - Erken Kaybedenler) düşündüm. Aslında:
“Çünkü büyüdükçe arzularım küçüldü, şaşkınlıklarım küçüldü, beklentilerim küçüldü. Büyüdükçe öyle bir küçüldüm ki içimde taşacak bir şey kalmadı. Büyümenin bir bedeli varsa işte bu, yarım metre uzadım, yirmi kilo aldım ve dünyadan vazgeçtim.” (Anneannemin Son Ölümü - Erken Kaybedenler) idi Türkçesi.
Sonuçta, kalabalığın daha az olacağını düşündüğümüz bir günde Kitap Fuarına gittik, çok keyif aldım, yüklendik kitaplarımızı döndük. Hiç bir yazara kitap imzalatmadık. İstersek fuarın kafesinde bira bile içebilirdik. Ancak ne mümkün; 40 km araba kullanmak vardı dönüş yolunda… İtiraf diyorum: Emrah Serbes’in kitaplarını da tekrar satın aldım.
Ben Emrah Serbes’i Afili Filintalar’da yazdığı maddeleri ile takip ediyordum. Kitaplarını almış ama daha okumamıştım. Sevgili Danzon’un “Belki de Bir Kederi Sahiden Anlamak İçin Ondaki Komik Yönleri Bulmak Lazım Önce." yazısını okuduktan sonra, bir çırpıda Erken Kaybedenleri okudum. Behzat Ç. ile bilerek ve isteyerek Son Hafriyat ile tanışmayı tercih ettim ve en sona Her Temas İz Bırakır’ı bıraktım.
Afili Filintalar’a çok az madde eklediği ve twitter’da da çok az yorum yazdığı için açıkçası ona biraz gıcık oluyorum. İki roman, bir öykü kitabı ve 71 madde ile beklemekten başka çarem yok. Zaten Mehmet Eroğlu’da Fay Kırığı II’yi hâlâ bitiremedi...
“Kafam bozuk biraz, kusura bakmayın!”
Bir de Emrah Serbes’in hiç mutlu –en azından bu kadar da acıtmadan biten- biten bir hikâyesi yok ya. Ona da ayrıca kızıyorum! Ona bağıra çağıra:
“Beni hayal dünyasına sürüklemene gerek yok ama bu kadar da gerçeği yüzüme vurmasan da olur. Bu öykü! Bu roman!” demek istiyorum:
Ne de olsa ben; “ilk kale nöbetini alacak kadar iyi yürekli kız” idim. (Denizin Çağrısı – Erken Kaybedenler)
Şimdi imza kuyruğuna girmeye yaşım tutmuyor. Ayrıca onun sürekli bahsettiği , “reis, cCc…cCc, amk” gibi tabirler de kafamda çok oturmuyor. "Diyim" de nedir ***? (*** okkalı bir küfür aslında) demek istiyorum. Ama “*** sen Borges’misin ki senin için kuyruğa gireyim” diyecek kadar da pişkinleşmişim.
“Senin vicdanın kalbin Allah’ın kitabın yok mu lan it!” (Son Hafriyat sy.288) diyorum! Neden gencecik insanları öldürüyorsun romanlarında? Neden sessiz soluksuz bırakıyorsun babaları? Gencecik, masum insanların zaten gün be gün telef olmaları yetmedi mi? Bir de sen öldür onları. Aferin sana! Kendimi çok kötü hissetmeme sebep oluyorsun, yazdığın maddelerin her biri beni daha da yaralıyor.
Aflil Filintalar’da madde üzerine madde sıralıyorsun:
“Madde 52: Genel Plan: Birbirimize ihtiyacımız olduğunu biliyoruz. Zalimliğin başladığı yer burası, hoşgörünün başladığı yer de. Ama bunu sözcüklerle anlatmanın imkânı yok. Bir saat kadar Noir désir dinlemek lazım.”
-Bayım, “Bir saat kadar Noir désir dinlemek" hiçbir işe yaramıyor.
İşte beni bu kadar nefessiz soluksuz bıraktığın için de neden bu yazıyı yazdığıma bile gelemedim. Aslında ben Behzat Ç. ile ilgili yazmak için yola koyulmuştum. Dün akşam diziyi -8. bölümmüş- bile izlemeyi göze almıştım hâlbuki. Gerçi bitiremedim, çok uzun sürdü. Bir de reklamlarda sürekli bir sonraki bölümde “Berna’nın” ne yapacağına ilişkin bilgiler vardı, dayanamadım, sızmışım.
Bir de Emrah Serbes, üçüncü Bezhat Ç. Bir AnKara Polisiyesi’ni de yazmaya karar vermiş. Onu da eminim hepimiz okuyacağız. Ama birileri ölecekse bu sefer Aybars ölsün, Bahattin ölsün, olmadı Tahsin ölsün, sapık doçent ölsün, yüzümüz gülsün.–Ölümle mutlu olacak hâle mi geldik?
—Sahi ne yapıyoruz biz?
Ben, Gırgır Dergisi ile büyüdüm. Her hafta hevesle Gırgır Dergisinin çıktığı yeni sayıyı bekler, dergiyi okuma sırası bana geldiğinde; satır satır, tamamını okur ve çok gülerdim. Sadece gülmezdim, çok da canım acırdı. Çünkü nerede ise tümünü hafızama kaydettiğim o çizgi ve yazılarda; yaşananların resmi duruyor olurdu. Bizi bu acılardan kurtarabilecek; Yüzbaşı Tommiks, Kaptan Swing, Çelik Bilek hatta Konyakçı bile yoktu. Sadece Red Kit sever Özal vardı, o da dergiyi kapattırmıştı. -Özal’ı da şimdi sadece o balerin haliyle resmedildiği şekli ile hatırlıyorum o ayrı.- Kapandığı süre boyunca; eski sayıları tekrar tekrar okuduk. Durumun vahametini de derginin fiyatında beliren Özal kafalarından iyice anlıyorduk. İnsanların işkence gördüklerini de, aç kaldıklarını da ve nedeni anlaşılamaz bir şekilde kaybolduklarını da tanıklık ediyordu Gırgır her hafta…
Erken Kaybedenler, içinde yer alan sekiz öyküsü ile eskinin Gırgır’ı tadında. Güldürüyor, midenize kocaman kocaman yumruklar atıyor ve canınızı çok yakıyor. Tıpkı Gırgır gibi; içindeki her bir kare; her yeni okunuşta, resmin içinde gözden kaçan başka bir resim/ayrıntı ile öyküyü yeniden yaratıyor. Emrah Serbes öykülerinde, kasırganın resmini çiziyor.
Komşuyu terörist belleyip öldürme planı yapan “Özbeöz Türk ve şanlı milletinin milliyetçisi” çocuğun “sözde teröristlerle” arkadaş olup, üstüne üstlük onlarla eylem yaparken polisin sıktığı biber gazına itirazını kim bir daha unutabilir?
-Öne çıktım, “Göz yaşartıcı gaz sıkmanıza gerek yok,” dedim. “Arkadaşlar zaten yeterince duygusal insanlar.”- (Üst Kattaki Terörist – Erken Kaybedenler)
Emrah Serbes’i okuyun, pişman olmayacaksınız. Onun kitapları ile dolu dolu bir serüvene çıkacağınıza eminim. Pişman olursanız da seneye gidin kitap fuarına… Fırlatın kitaplarını onun yüzüne; “Hey Hüzünlü Filinta, bizi çok yaralıyorsun/kırdın…” deyin. Ben yapamadım, siz yapın!
Hatta kampanya başlatalım: “Gerçekleri kimsenin yüzüne vuramıyoruz, öcümüzü Emrah Serbes’den alalım.” diyelim. O da bu kentsel dönüşüm çarkında sadece kötü/kötü-leri öldürsün romanlarında. İsterseniz bununla da yetinmeyelim: Behzat Ç. “içkiyi sigarayı bıraksın” kampanyası yapalım: Onu sağlıklı yaşam kampına yollayalım, bir hafta maydanoz suyu içsin, arınsın. Kendimize benzemeyenden nefret ettiğimiz için onu da kendimize benzetelim. Tüm öfkesini Tai-Chi yaparak çıkartsın…Böylece, üstünü sıvalayalım tüm geçmişin, masum(!) bir tarih yazalım yeniden…
Dedim ya kafam bozuk, sıkıldım, yoruldum...
Gönderen Ayşe'nin Kitap Kulübü zaman: 19.11.10 10 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: Afili Filintalar, Behzat Ç., Edebiyat, Emrah Serbes, Erken Kaybedenler, Gülda, Öykü
Gönderen Ayşe'nin Kitap Kulübü zaman: 9.11.10 7 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar