Mekanizmin aksine, maddeyi âtıl olarak kabul etmeyen, nesneleri (eşyayı) meydana getiren cev­herin bizâtihî bir kuvvet olduğunu kabul eden, yahut nesnelerin içinde harekete irca olunamaz bir takım kuvvetler bulunduğunu veya maddede enerjilerin mevcut olduğunu, maddenin esas özelliğinin kuvvet olduğunu ileri süren felsefî meslek. Dinamizmin ilkçağdaki esas temsilcisi Aristo'dur. Aristo maddenin içersinde formun mündemiç (immanent) olduğunu esas olarak kabul etmişti. Descartes ise cevher'in sıfatlarını hareket ve «Yer kaplama» olarak tasavvur etmişti. Fakat bu iki sıfat birbirinden ayrı idi. Ruh ve maddeyi de böyle ayrı tasavvur etmişti. Bunun karşısında Yeni Çağ'da Laybniç (Leibnitz), «Monad» dediği enerji atomlarını bütün eşyanın esası olarak kabul ediyordu. Leibnitz'in monadlara ruh atfetmesi ve kuvvet kaynağı gibi görmesi dinamizmin en bâriz özelliğidir. Leibnitz'in bu anlayışı ruhçu (spiritualist) bir anlayış olmakla beraber maddeye ruh, düşünce gibi kuvvetler izafe ettiği için materyalist düşünceye yaklaşmaktadır.
Bunlardan başka hareket ve oluşu evvelî olarak kabul eden ve maddeyi hareketin bazı vasıflarıyla tarif eden Lord Kelvin'in ve eşyayı terakki ve oluşun bir merhalesi olarak gören Bergson'un anlayışları da dinamizme misal teşkil ederler. Bergson'a göre âlemde gerçek olan şey, hayatın yaratıcı hamlesi, gerilimi, madde ise bu gerilimin gevşemesinden ibarettir.