Ana Sayfa» İçerik Krallığı » Zamanla Anlıyor İnsan; Zamanın Yönetilemez Olduğunu!
“Hayatı seviyor musunuz?
Öyleyse zamanı israf etmeyin. Çünkü hayatın yapıldığı ana madde zamandır.” Benjamin Franklin
Zaman yönetiminin felsefesini biliyor musunuz?
Hemen aktarayım: “Zamanı yönetemezsiniz. Zamana göre ancak kendinizi yönetebilirsiniz”.
Bu ne demek? Hayat içinde kendinizi ve kendi dağınıklığınızı, boşvermişliklerinizi, ertlemelerinizi, ötelemenizi, dikkatsizliklerinizi yönetin yeter. Bütün bunları yaptığınızda göreceksiniz ki aslında siz zamanınızı yönetmişsiniz. Zaman yönetimi böyle olur. Fazlası var, eksiği yok. Felsefe bu. Bu felsefeye sarılın hayatınız kurtulsun.
Hayatı anlamak ve anlamlandırmak için kalemimin mürekkepleri arasına sıkıştırıyorum duygularım dahil tüm bildiklerimi.
Kalemin mürekkebinden beyaz sayfalara damlayarak düşünce dünyamı sizlere açmanın heyecan ve mutluluğunu yaşıyorum. Belki de hayatın anlamını “yazının ve mürekkebin” kutsal anlamında damıtarak hayatın herkesin gözleri adedince farklı algılanan gerçeklerini aramak için bu yolculuğa çıkıyorum. Tabii ki izniniz olursa ve sizinle. Umarım keyifli bir yolculuk olur.
Hayat uzaktan ona baktığınızda bir yazının mürekkebi gibi. Mürekkep ilk bakışta anlamı yok. Anlam mürekkebin kalem ucuyla beyaz sayfalara ince ince akmasıyla başlıyor.
Hayat aktıkça, açıldıkça, yaşandıkça, deneyimlendikçe daha bir güzelleşiyor ve herkes için yaşanası hale geliyor.
Hayat akrep ve yelkovan arasında baktığınızda bir kovalamacaya benziyor. Hayatın içinde zaman, mekan ve insanın savruluşları ya da istikrarlı akışları var.
Hayat bir yönüyle de ona nereden, hangi perspektiften ve hangi duyguların etkisiyle baktığınıza bağlı. Hayatın anlamı sizin gözlerinizde.
Hayata anlam veren özünde “sizin yüreğiniz.” Daha net bir ifadeyle sizin duygularınızın renkleri, derinliği, bütünlüğü, karakter ve kişiliğinizden beslenen duygusal damarlarınızın sağlıklı akıcılığı.
Hayata bir anlam veremiyorsanız eğer “anlamsız” yaşıyorsunuz demektir. Hayatınızda bir şeyler “eksik” demektir. Anlamsız yaşamak da “yaşıyor olmanın ve hayatta var olmanın en kötü şeklidir.”
“Uzağı düşünmeyen üzüntüye yakındır.” der, Konfüçyüs.
Zaman konusunda enine boyuna düşünmek gerekir. Bunu bir kere değil, her zaman yapmak gerekir. Saat kolunuzda. Ona bakın. Ona her zaman bakın. Ona istekle, ona ibretle bakın. Onu nasıl da usulca ve hızla aktığına bakın. Bakmakla da kalmayın. Saatin arka planında işleyen “gerçek zamanı görün.”
Saat kolunuzda. Ona Bakın. Ona iyi bakın. Ama zamanı öğrenmek için değil, anlamını ve değerini kavramak için bakın. Paha biçilmezliğini iç görünün en keskin haliyle görebilmek için. Bu hayatta ne kadar yaşadığınızın ya da yaşamadığınızın farkına varabilmek için.
Hayatın özü zaman.
Kritik soru şu: Hayatın özü zaman ile sizin özünüzdeki değerleri parelel kurgulayabiliyor musunuz?
Ya da zamanla özünüzdeki zenginlikleri keşfetmede bir çabanız var mı?
Hayat büyük bir ırmak gibi hiç durmadan, bıkmadan, usanmadan sürekli akışın sevdalısı. Zaman, saatin tiktakları arasına sıkışıp kalmış bir meczup gibi çaresiz bırakıyor insanı. Zaman, akıp gitmekten dolayı üzüyor. Hayat; zamanın içinde kendini başarıyla yok ederek büyük denizlerde var olan büyük anlamlara ulaşmaya çalışıyor. Hiç durmadan ve doğası gereği de durmamak üzere akıyor. Bu akış içinde Heraklit büyük bir düşünürün de ifade ettiği gibi “aynı suda iki kere yıkanmak mümkün değil”. Hayatın temel kurgusu böyle. Zamanı ne durdurdurmak, ne geri getirmek, ne tersine çevirmek mümkün.
İnsan bedeni, insan düşünceleri ve en geneliyle “insan zamanla olgunlaşıyor.”
Zamanla acıya alışıyor.
Zamanla kendini buluyor insan.
Zamanla anlıyor zamanla anlamlandırıyor insan zamanın kendini düğümleme nedenlerini.
Zamanla görüyor “gerçeğin de bir hayal olduğunu”.
Zamanla anlıyor sebeplerini insan hayatta anlamayıp biriktirdiği her ne varsa.
Zamanla kavrıyor en zor soruların zihnini acıtma nedenini.
Zamanla alışıyor insan.
Zamanla takmamayı öğreniyor hiçbir şeye gülüp geçmeyi öğreniyor insan.
Zamanla öğreniyor ezber bozmayı.
Zamanla keşfediyor düşlerinin sınırlarını ya da düş gücünün sınırsızlığını.
Zamanla anlıyor insan zamanın yönetilemeyeceğini.
“Duruyor” ya da “devam ediyor.”
Hayat bir tercih. İnsan zamanla anlıyor.
Zamanla olayların ve olay örgülerinin içinde piştikçe pişiyor. Kendini buluyor. Kendine geliyor.Kendi değerleriyle hareket ediyor. Kendi oluyor. Kendi sesini oluşturuyor. Kendi gibi davranarak evrensel ve genel geçer doğrulara varıyor. Kendi gerçeklerinin farkına varıyor. Kendi güçlerinin omuzlarında yükseliyor yıldızlara, onu “kendi” yapan her şeye şükrederek. Kendi mutluluğunun sınırlarını çiziyor.
Zaman insanın özünü imtihan ediyor. Bu da zamanla anlaşılıyor.
Zaman çok yaman değiyor insana. Değiştiriyor insanı. İnsan ona değen etkininin yönüne ve şiddetine bağlı olarak değişiyor. “Titre ve kendine gel” aforizmasını boş bir söylemden ibaret saymayın sakın. İnsan ancak titreyerek değişiyor ve kendine gelebiliyor.
Zaman içinde; hep daha güzele, hep daha yeniye, hep daha başarılıya, hep daha mutluya doğru sürekli bir evrilme. İnsanın yeryüzündeki en büyük “dilek tutuşudur” bu.
Bu dilek özeldir ve arzuyla yoğrulmuştur. Bu dilek “mazeret” kabul etmez.
Mazeretler bize zor zamanlarda sığınılacak güvenli ve huzurlu bir liman gibi görünse de sonuçları itibarıyla huzur vericiliği geçici ve anlıktır. Mazeretler, kötü yönetilen zamanın insanın ruhunu sıkan ve acıtan yönleri karşısında kısa dönemli bir kaçış ve kendini özel bir avutma şeklidir. Örneğin şu mazeretleri bir dinleyin lütfen İlginç bulacağınızdan eminim: Bugün keyfim yok yarın yapsak, düşünmüyorum, bilmiyorum, dert etmiyorum, çok meşgulüm, kafamı kaşımaya vaktim yok, öğrenmeye zamanım yok, ilgilenmiyorum, sonra yapsak olmaz mı? Biraz daha ötelesek olmaz mı? Tek başına keyfim iyi.
İş başarmada yeterli bir zamana sahip olmak için, zamana sıkı sıkı sarılmak onu etkili ve verimli kullanmak ve zamana uyum sağlamak lazım. Şu bir gerçek ki en etkili zaman yönetimi yapanlar zamanla en çok ilgili olanların ve zamana en çok ilgi gösterenlerindir.
Gün boyu meşgul olmak kolaydır. Ancak yöneticinin bütün görevi çalışmak, meşgul olmak değildir. Yöneticinin görevi kıt olan zamanı en doğru şekilde kullanarak etkili olmaktır. Yani doğru işleri doğru sırayla ve doğru şekilde yapmaktır. Ancak süreç içinde tüm doğrular üst üste oturduğunda ancak işlerimizle ilgili etkili sonuçlar almaya hak kazanmış oluruz.
Zaman ve zaman yönetimi konusu, insanın yeryüzündeki en dramatik konularından biridir. Neden mi?
Soruya soruyla cevap vereyim:
İş yapmada, iş başarmada bir zamana bağlı olmayan ne var?
Başlama ve bitirme noktasında bir zamana ihtiyaç duymayan hangi iş var?
Zigler’in veciz şekilde dile getirdiği özlü bir sözde der ki:
“Önemli olan önemli olanın ne olduğunu bilmektir. Burada önemli bir nokta da önemli olanın her zaman için önemli olan olmasıdır.”