Gönderen GkhnGngrdu zaman: 10:28 Hiç yorum yok:
Ne yapmak istediğini bilmediği gecelerden birini yaşıyordu (Noktalar benim) Sessizliği dinliyor, belli belirsiz kelimeler mırıldanıyordu / Birden diziyle tempo tutmaya başladı / anlaşılamaz halde mırıldanmaya devam ederken "Ölümsüz değilsin" diye sesini yükseltti /
Kimse duymamıştı belki onu / Belki o da duymamıştı kendisini (çığlıklar benim) / Bir ışık arıyordu karanlık odasında / "Umut" arıyordu / Bir ışık yok sende biliyorsun dedi ona iç sesi / Kalktı sandalyesinden sakince ve bir sigara yaktı / Bir nefes çekti sigarasından ve bir ışık var diye cevap verdi iç sesine / Sinsi bir gülüş belirdi yüzünde ve "Ölüm" dedi / Umut orada dedi...
Oturduğu sandalyede bir öne bir geriye sallayıp durmaya başladı hareketsiz bedenini(Noktalar benim) / Bir anda karanlık bir dünyada buluverdi kendini (Tüm ışıklar benim) / Belirip belirip kaybolan cisimleri yakalamaya çalışıyordu gözleriyle / Beliren her bir cisim bir şey fısıldıyordu (Çığlıklar benim) / Görmüyordu ama duyuyordu / dokunamıyordu ama hissediyordu / Daha hızlı sallamaya başladı bedenini / Duymak istemedi söylenenleri / Elleriyle kulaklarını kapamayı denediyse de başaramadı / Kendisini rahatsız eden sesler zihninin derinlerinden geliyordu / Uzak dur diye haykırmaya başladı birden ve sarıldı bedenine sımsıkı / Ölümü fısıldıyordu kendi zihni / huzuru / umudu / mutluluğu fısıldıyordu süslü kelimelerle / Ölüm emri veriyordu kendi bedenine bu ses / Direnmeye çalışıyordu kendi iç sesine ve gözlerinden dökülen yaşlara / Omuzuna dokunan bir el ve ardından dökülen "iyi misin" sözcükleri büründüğü havadan kurtulmasını sağladı / Bu sıcak dokunuş "Aşk"ın ta kendisiydi....
Gönderen GkhnGngrdu zaman: 14:30 4 yorum:
Gönderen GkhnGngrdu zaman: 06:39 Hiç yorum yok:
Dersim Dağlarında iki Umut
Büyünce ne olacaksın sorularına maruz kaldığı dönemde Jiyan ısrarla pilot olacam der Dersim'in o masmavi gökyüzünde bir pilot gibi uçak kullandığını hayal ederdi. Gökyüzünün hakimi olacak, özgürlüğü gökyüzünde bulacaktı. Adını gökyüzüne yazacaktı ve Dersim'de herkes onun göklerin hakimi olduğunu kabul edecekti. Gökyüzüyle arasında öyle sıkı bir bağ vardı ki daha yakın olabilmek için sık sık Dersim dağlarına çıkar, hikayesini anlatırdı. Jiyan anlattıkça Güneş doğar Dersim'i aydınlatır, Jiyan sustukça da güneş dağların arkasına saklanır karanlıklar içinde bırakırdı şehri. Bu yüzden hiç susmak istemezdi Jiyan. Ta ki susturulana kadar anlatmaya devam edecekti.
Bir de Sabiha vardı ne olacaksın sorusuna maruz kalanlardan. İsminin Sabiha konmasıyla ilk kadın savaş pilotunun adının da Sabiha olmasının bir ilgisi yoktu. Sadece "Sabiha" idi. Savaş pilotu olup bir şehri bombalamaktan ziyade onun hayali doktor olmaktı. Doktor olup Dersim'in kanayan yaralarını saracaktı. Bir doktorun yokluğundan kaybettiği annesinin helalini bu şekilde kazanacaktı. Elinden geldiğince bütün şehirdeki hastalara koşacak, onları iyileştirecekti. Sabiha yıldızları sevecekti çünkü Annesini kaybetmeden evvel onda duyacağı son sözlerden biriydi "Yıldızlar hem yön buldurur hem de aydınlatır. Bir yıldız gibi ol Kızım. Aydınlat çevreni; aydınlat ki halkın ezilmesin, yön göster ki halkın karanlık yollarda kaybolmasın."
Jiyan'ın babası bir uçurtma yapmıştı Jiyan'a Dersim dağlarında uçurabilsin diye. Jiyan o gece sabırsızlıkla sabahı beklerken, Sabiha ise evin damında kendisi için hazırladığı yer yatağında uzanmış yıldızlara bakarak bir yandan annesini bir yandan da Jiyan'ın Dersim dağlarında uçurtma uçurma davetini düşünüyordu.
O sabah Jiyan bir an önce kahvaltısını yapıp dışarı çıkmak istedi. Evden çıkmadan evvel sıcak,küçük bir buse indirdi annesi Jiyan'ın yanağına. Öyle bir andı ki bu Jiyan'ın yüzünü belirsiz bir ifade kaplarken, annesi tedirgin, üzgün bir ifade içindeydi. Jiyan, Sabiha'yı da alarak Dersim dağlarına çıktı.
Sabiha kendini o kadar yalnız hissediyordu ki bir anda ağlamaya başladı. Jiyan'ın durumu anlaması biraz sürse de Sabiha'nın yanına öylece oturdu ve hikayesini anlattı. Daha sonra Sabiha'nın hikayesini dinleyen Jiyan o kadar üzülmüştü ki birşeyler söylemesi gerektiğini biliyor fakat düşündüklerini söyleyemiyordu çok zor bir andı Jiyan için. Sonunda konuşabilmeyi başardı ve başladı anlatmaya;" Güneş bizim için doğduğu sürece, Dersim aydınlandığı sürece biz yaşamaya devam edeceğiz, umut etmeye devam devam edeceğiz. Bugün Dersim sensin, benim ve bizim gibilerdir. Biz hayal ettikçe Dersim yaşayacak, inandıkça var olacağız. Ezilmeyeceğiz, ezmeyeceğiz. Dersim dağlarında uçurtma uçuran çocuklar yarın daha fazla olacak. İnancımız hayatımızdır. Birbirimize söz verelim Sabiha. Ne olursa olsun, hayat karşımıza istediği kadar engel çıkarsın biz o engelleri tek tek aşarak inandığımızın, hayallerimizin peşinde koşmaya devam edeceğiz. Biz hayatı yaşayacağız. Gökyüzünde bir yıldızın ışığında, güneşin doğuşu ve batışında, bir annenin sımsıcak kollarında, bir babanın oğlunu mutlu edebilmek için giriştiği yaşam mücadelesinde, hayatın her anında bıkmadan, usanmadan, kırmadan, severek yaşayacağız hayatı. Söz ver Sabiha bana, söz ver."
Bu sözler Sabiha'yı öyle bir etkilemişti ki kalkıp Jiyan'ın ellerinden tutup; "Sana söz Jiyan biz o güzel günleri yaşayacağız, yaşatacağız. Biz hayallerinin peşinden giden çocuklar olacağız. Sana söz hiçbir çocuk annesinin ölümüne şahit olmayacak Jiyan."
O kadar masum sözcükler dökülüyordu ki Sabiha ve Jiyan'ın dudaklarından, büyüklerin o puslu, karanlık, zalim sözcüklerinden bihaber. Öyle umutlu, coşkulu ve masumdular ki nelerle karşılaşacaklarını bilmiyordular.
Jiyan uçurtmayı havalandırırken Sabiha'dan yardım istemişti. Uçurtma havalanırken elele tutuşmuş bu iki çocuk birazdan gelişecek olaylardan habersiz gülümsemenin insan yüzüne ne kadar yakıştığını ispat edecek kadar güzel gülüyordular. Uçurtmanın gökyüzüne ulaşmasıyla Dersim'in üzerine karanlık bulutlar çökmüş, güneş bulutların arkasına sığınmış ve Dersim üzerine yağmur damlaları düşmeye başlamış. Uçurtma rüzgarla sallanmış, gökyüzünde duramayacak duruma gelmişken Dersim'e düşen ilk bomba ile uçurtma da düşmüş. Dersim'in bu dağında Sabiha ve Jiyan'ın gözlerinden süzülen yaşlar ile yağmur damlaları birbirine karışmış. Dersim bombalanmış, yürekler dağlanmış....
Hikaye burada biter. Umut mu o hiçbir zaman bitmeyecek...
Haftanın Kitabı: Murathan Mungan ve 23 Yazarın kendi hikayesini yazdığı "Herkesin bir Dersim Hikayesi vardır"
Gönderen GkhnGngrdu zaman: 06:43 Hiç yorum yok:
Gönderen GkhnGngrdu zaman: 04:12 Hiç yorum yok:
Gönderen GkhnGngrdu zaman: 05:30 Hiç yorum yok:
Bırakıp gitmenin ne kadar zor olduğunu, gidecek bir yerimin olmadığını anladığımda öğrendim. Gidecek bir yerimin olmadığını ise bulunduğum yere ait olmadığımı hissettiğimde... Fakat şunu da öğrendim ki çekip gitmeyi iyi bileceksin Arkadaş! Hem de arkana bile bakmadan, çıkarken sessizce kapattığın kapıyı tekrar sessizce açmaya niyet etmeden, rüzgarı arkana alarak, sisle kaplı bir gecede gri kaldırımlarda arkanda iz bırakmadan çekip gideceksin Arkadaş! O iz bırakmayan sessiz adımların öyle güçlü olacak ki seni geriye götürmeyecek... O rüzgar öyle deli esecek ki yüreğin sadece bir adım atmana müsade ediyorsa rüzgarın kuvvetiyle bacakların iki adım birden atacak... Yüreğin her ne kadar geride kalmaya dirense de aklınla birlikte yüreğinde o kadar ileride olacak arkadaş! Öyle bir gideceksin ki seni bu yoldan vazgeçirebilecek bir neden kalmayacak geride. Çünkü gitmenin altın kuralını çok iyi bileceksin; herhangi bir neden, herhangi bir iz kaldı mı geride kilometrelerce yol katetsen de aslında hiç gitmemiş sayılacaksın... Şunu da iyi bileceksin arkadaş!: "Gitmek yenilmek değildir, kazanmak da. Gitmek gitmektir işte hepsi bu" Evet böyle diyordu o çok sevdiğim şarkının en can alıcı kısmı. Gidişlerini bir zafer veya yenilgi olarak algılamayacaksın. Sadece düşeceksin yollara ve gideceksin... Bütün bunları düşünerek gitmenin zor olduğunu da öğrendim gitmeyi denerken. Herşey olabildiğince hızlı olmalı ve herşey olabildiğince de dağınık bırakılmalı... Uzun zamandır vücudumu kemiren duygulardan, düşüncelerden kurtulup gitmeyi istememdi bunları yazdıran....Gidemedim.... Hiçbirimiz gidemedik... Ne ailemizden, ne aşkımızdan, ne de kendimizden bir adım öteye dahi gidemedik...Ne aşkımıza, ne ailemize, ne de kendimize bir adım bile gidemedik.. Öylece esiri altında yaşamaya devam ettik hayatın...Yaşadığımızı düşündük insan eliyle oluşturulan ve adına "zaman" denen kavramın bizi sınırladığı bir dünyada... Yaşadığımızı düşündük içimizde biriktirdiğimiz aşk ile... Yaşadığımızı düşündük yalandan gülümsemelerimizle... Yaşamıyorduk aslında sadece biriktiriyorduk.. Aşkımızı yüreğimizde, gülümsemeleri zihnimizde biriktiriyorduk... Biriktiriyorduk ceplerimizi umut kırıntılarıyla... Bir umut bekliyorduk ışığı görebilmek adına... Görmeyecektik, görmek istiyorsak yapmamız gereken tek şeydi gidebilmek... Ama biz gidemeyecektik... İnatla avutacaktık kendimizi "Güzel günler göreceğiz, güneşli günler" diye... Güneşi sonsuza kadar görebilmenin mümkün olmadığı dünyadan gidebilirsek görebilecektik güneşi hem de sonsuza kadar.. Ve gidebilecektik kendimize, sevgiye, aşka... Evet, ben bu defa gidecektim. Kararlıydım. Fakat bu gidiş kesin gidiş olacaktı tıpkı dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkmak gibi. Herşeyi arkamda bırakarak gidecektim. Bugün o gündü. Bugün gitmek için en uygun gündü. Bugün takvime göre doğumumun kutlanıldığı gündü. Bir doğum gününde gitmekten daha güzel birşey olabilir miydi? Ben bugün gidecektim, aşka gidecektim, huzura gidecektim ben aslında kendime doğru huzurlu bir yolculuğa çıkacaktım... Kesin gidiş dedik ya dönüş bileti olmayanından... "Hoşçakal iki gözüm"
Gönderen GkhnGngrdu zaman: 01:07 Hiç yorum yok:
Solmuş Bir Aşk Ağacı
Bunun adı "AŞK". En yalnız anında adamın ensesinde hissettirir kendisini. En unuttum dediğin anda yanında bitiverir. Unutmak için çabaladığın yılların ardından öyle bir an gelir herşeyi tekrar olduğu gibi hatırlatır adama. O öyle bir andır ki: bazen küçük bir bakış, bazen tatlı bir tebessüm ve bazen de tek bir kelimedir kulakların duyduğu..İnsanlar unutamaz. Kendilerine böylesine acı çektiren insanları, insanlar unutamaz. Çünkü köpek gibi sevmiştir. Çünkü bu aşk uğruna birçok şeyden vazgeçebilmiş, hiç olmadığı kadar cesur bir adam olabilmiştir. Böylesi yaşantıların unutulması mümkün değildir... Sonra işin içine bir de "Özlemek" girer. En umutsuz anında yine ilk sevilen özlenirdi. O öyle bir özlemdi ki; bir başkasına bakarken "O"nu anımsardı, bir şarkı dinlerken yine "O" düşerdi hatırına. Bazen düşüncelerinin gizli öznesi bazen de hayatının giriş cümlesi olurdu. Bazen yalnız başına izlediği filmin ortasında patlamış mısırını paylaştığı arkadaşı, bazen yalnız kaldığı gecelerde sırdaşı olurdu.Bazen de hayatın çekilmez olduğu anlarda sıcak bir gülümsemesiyle herşeyi unutturabilen "sevgili" olurdu.. Ama hiçbir zaman yoldan geçen bir yabancı, herhangi bir cafede herhangi birine eşlik eden veya bir başkasının derdini dinleyen sırdaş olmamıştı. Çünkü özlenilen her zaman en güzel halleriyle özlenirdi. Özlenilen, özleyen kişinin hayatında anlık bir mutluluk kaynağıydı. Özlenilen sevgiliydi... Ve birde "Ayrılık" vardı hayatımızı yerle bir eden şiddetli afetlerden.. Öyleydi ki adına nice romanlar,şiirler,şarkılar yazılmıştı. Bu şarkılardan biri şöyle diyordu:" Dağılmış saçlarım gönlünün yatağına,uyandırma. Sabah olsun ben giderim, sen kal rüyamda. Unutmak o kadar kolay mı sandın? Ayrılık bana aşktır artık." İnsanın en bilinçsiz halde olduğu an ayrılığın yaşandığı andır. Kimisinin yüreği kaldıramaz duyacağı sözleri, sessizce ayrılır, kimisi de unutmak daha kolay olur diye sancılı bir ayrılık yaşatır. Kimisi yürekten ayrılmayı tercih ederken kimisi de kalmayı tercih etmiştir.. Bazılarımız ayrılırken sevgiliyi kırmamaya özen gösterirken bazılarımız da bencilliğine yenik düşerek sevgiliyi parçalara ayırarak ayrılmayı denemiştir. Oysa bir "Hoşçakal sevdiğim" lafı bile yeterlidir...Sözün özü; Aşk ağacımız güneşli bir ilkbaharda yeşillenmeye başlamış, özlemlerimiz ile çiçekler açmaya devam etmişse de sert geçen bir sonbahar sonrası ayrılığı tatmış ve yapraklar dökmüştür....! Not: Şarkı>>> Düş Sokağı Sakinleri-Ayrılık Haftanın Kitabı: Hakan Günday-Zargana
Gönderen GkhnGngrdu zaman: 16:09 3 yorum:
Canının bir hayli sıkkın olduğu gecelerden birini yaşıyordu. Yine kapanmış odasına,kendisini özenle hazırlamış olduğu müzik arşivine bırakmıştı. Bir yandan şarkılarını dinlerken, diğer yandan canını sıkan nedenleri kağıda dökmeye karar vermişti. Daha önce bunu yapmayı hiç denememişti. Bu ilk olacaktı ve de tahmin etmediği kadar zor olacaktı. Çünkü içindeki derdi kağıda dökemeyecek kadar derindeydi. Yazıya aktarılamayacak kadar soyut. Öyleydi ki yüreğinde bir yara halini almıştı. Bazı geceler kendini bu denli acılar içinde bulmasının sebebi bu yaranın kanamasıydı. O gecelerde yaptığı tek şey yaranın oluştuğu kısmın çevresini temizlemekti. Farkında değildi ama bu yara gittikçe derinleşiyordu.. Bir zaman sonra daha çok acı çekmesine neden olmuş ve artık düşündüğü tek şey yarayı iyileştirecek merhemi bulmaktı. Çareyi yazmakta buldu. Kalemin ucunun kağıda temas etmesiyle beraber müzikte dönmeye başladı beyninin içinde "Ben bir kelebeğim,yarın öleceğim,kanatlarım emanettir,çırılçıplak gömüleceğim."Ölümden başladı önce yazmaya. Yaşayabilmek için önce ölmek gerekiyordu çünkü.Ölümün bir son olmadığını düşünüyordu aksine bir başlangıçtı onun için. Yazarak ölmeyi denedi. Yazdıkça öldü,öldükçe de ölümsüzleşti. Sonra aşkı yazmak istedi.Aşkı yazabilmesi için "aşkın kendisi için nerede olduğunu bilmesi gerekiyordu?" Bunun üzerine düşündü, yazmaya kısa bir ara vererek. Aşk; ne sadece akıldaydı ne de sadece yürekte. Aşk, hem yürekteydi hem akıldaydı. Aşk, hem hayattı hem ölümdü. Aşk hem acıydı hem mutluluktu. Aşk, hem yanlnızlıktı hem birlik. Aşk, hem vardı hem yoktu. Aşk, bir vardı bir yoktu. Aşk dile gelince mi güzeldi yoksa sadece yaşamak mı bilemiyordu. Ne dile gelebiliyordu ne de yaşayabiliyordu. Aşk onun için uzaktan sevmekti. Aşk onun için yalnız gecelerde düşüncelerinde çoğalmaktı. Aşk onun için artık yazmaktı. Aşkı anlamak için yüze bakmak yeterli değildi.Aşk yürekteydi. Bir sigara yaktı ve derin bir nefes çekti. Bir yandan da müzik devam ediyordu. "Sessizsin yağmur gibi,üşüyorsun bir dal gibi, korkuyorsun kırılmaktan rüzgarda yaprak gibi, düşüyorsun kuşatılmış şehir gibi,susuyorsun içinden." Ağlamamayı öğrendiği büyüklerinden gizli gizli ağlamayı da öğrenmişti. Ve sessizliğin sesini dinlemeyi öğrenmişti. Dinledikçe sessizleşmiş,sessizleştikçe dinlemişti. Sevmeyi öğrendiği gibi kaybetmeyi de öğrenmişti. Hem sevmiş hem kaybetmişti. Gidenin arkasından sessiz, yalnız gecelerde ağlamayı öğrenmişti. Beklemeyi öğrenmişti, beklenilen gelmediği için. Ayrılığı yaşamış, ayrılamamıştı. Ayrılmak onun için kolay değildi. Yazarken acısı derinleşmişti. Yanlış bir şey yaptığını düşünmüştü. Yazdığı sayfalarca yazıyı bir çırpıda yakmıştı acısını dindirir diye. Dindirmemişti. Yürüyüşe çıkmaya karar vermişti. Gecenin bir yarısı, insanların olmadığı sokaklarda yürümeyi çok severdi. Sigara paketini evde unutmuştu. Açık bir büfede cebindeki son parayla bir paket sigara almış ve yürüyüşe devam etmişti. Ölümsüzlükten bahsetmişti yazarken. Ölümsüzlüğü ölerek bulmak istemişti. Kendilerini içkiye vermiş bir grup sarhoşa denk gelmişti. Elbet vardır bir sebepleri diye düşünüp semtin sahiline doğru yürümeye devam etmişti. Son bir sigarasını yakmış ve son şarkısını da dinlemişti: "Sen,sen giderken,kalbim burda kalırken,ellerim sessiz soğuk ve suskun öyle dururken, yalnızlık gittiğin yoldan bana geri gelirken, gözlerinden yaş yerine sessiz harfler damlarken".... Ölümün güzelliğiyle kucaklaşmış ve yeni bir başlangıç yapmıştı. Artık onun için hayatın ikinci devresi başlamak üzereydi.Bu dünyada yapabileceği başka birşey kalmamıştı.. Not:Şarkı sözleri Cem Adrian'dan alıntılanmıştır.
Gönderen GkhnGngrdu zaman: 08:59 1 yorum:
Her fırsatta öve öve bitiremeyiz bu ülke topraklarının güzelliğini. Her fırsatta "Bir başkadır benim memleketim" türküsünü dillendiririz. Bu konuda haklıyız tabi ki. Ülkenin her yeri muazzam güzelliklere sahip. Yüce mevlam vermiş olduğu bu güzelliğe sahip çıkamadığımızdan mıdır nedir üzerinde durulması gereken binbir türlü hadiselerle karşı karşıya getiriyor.Bu kadar muazzam güzel bir ülkede yaşıyorsak gündemin her yarım saatte bir değişmesine alışmalıyız. Bakın son olarak "gündemde tutulmayan" bir vahşet daha gözler önüne serildi. Kültür Bakanlığının Diyarbakır-Suriçi'nde yapmış olduğu restorasyon çalışmaları sırasında "cesetlere" ulaşıldı. En son edinilen bilgi ceset sayısının 24' e ulaştığı yönünde. Dedik ya ülke toprakları o derece muazzam güzelliklere sahip ya bakın bu güzelliğin sonucu bu topraklardan kafatasların fışkırdığını da görmemize neden oldu. Dedik ya gündemi çok hızlı değişen bir ülkede bazı "vahşetler" arka planda kalabiliyor. Bunlardan birisi bu topraklardan fışkıran cesetler. Ne yazık ki daha öncede bu tip olaylarla karşılaşmıştık ve bir anda gündem dışı bırakmıştık. Hiç mi konuşulmuyor? diye soracak olursanız cevabım şudur elbette konuşuluyor. Fakat gereken önem verilmiyor. Bakın bu konu üzerine görüşü sorulan Akp milletvekili Oya Eronat'ın cevabına: Ne olduğunu bilmiyoruz. Her türlü sorun olabilir. Heyelan sonucunda oluşmuş bile olabilir". Fakat bununla beraber Akp Diyarbakır Milletvekili Galip Ensarioğlu'nun açıklaması da şöyleydi: "Kemiklerin İstiklal Mahkemesi dönemine ait olduğunu düşünüyorum" dedi. Neden? Çünkü doksanlı yıllarda kıyafetlerle gömüyorlarmış cesetleri de ondan.! Hatta Başbakan'ın siyasi başdanışmanı olan Yalçın Akdoğan da şunu belirtmiş: "Evet kemiklerin 90'lı yıllara ait olduğunu sanmıyoruz. Kesin sonuç Adli Tıp'tan gelecek." Bu konu hakkında görüş belirtenler var ama bazı ciddi sorunlar üzerine yapay açıklamalar yaparak geçiştirmek can sıkıcı bir durum. Kazı sırasında bulunan kemiklerle ilgili adli tıp raporu geldikten sonra bu kemiklerin hangi yıla ait olduğunu göreceğiz. Hangi döneme ait olduğu şu bakımdan önemli eğer 90'lı yıllara aitse o dönem bölgede nasıl bir vahşet yoluna gidildiğini hepimiz birlikte bir kez daha öğreneceğiz. Eğer daha yakın bir döneme ait ise bunun arkasında kimlerin olduğu ve hangi amaçla yapıldığı açığa çıkartılmalıdır. Bugün "Cumartesi Anneleri" adı altında kayıp durumda olan evlatlarını, yakınlarını arama mücadelesi sürdüren evlat acısının yüreklerini yakıp durduğu Anneler her cumartesi bu mücadeleleri için eylem yapıyor. Tek istekleri kayıp durumdaki bu evlatlarının cesetleri bile olsa bulunması. Çünkü onlar evlatlarına mezarları başında dua edebilme, mezar taşlarına su dökebilme mücadelesi veriyor. Pek önemli görülmeyen bu vahşetin aslında bazı insanlar için ne kadar önemli olduğu umarım anlaşılmıştır. Bu olayı görmezden gelemeyiz. İşin siyasi kısmına girmiyorum. Çünkü ölümler üzerinden siyaset yapmayı hiçbir zaman doğru bulmadım. Hükümet partisi olmalarından ötürü Akp vekillerinin demeçlerine yer verdim. Bu durumdan rahatsız olan insan sayısı çok az. Topraklarımızdan kemikler fışkırıyor ama biz önemsemiyoruz. Kendimizi sorgulamamız gereken bir başka konu da bu olsa gerek.. 28/01/2012 Cumartesi
Gönderen GkhnGngrdu zaman: 04:49 Hiç yorum yok:
Türkiye futbol federasyonun olağanüstü genel kurulu şüphesiz ki en çok Beşiktaş'lıları sarstı. Her kulüp kendi menfaatleri doğrultusunda adımlar atarak söylemler geliştirirken malesef Kulüpler Birliği başkanı olmasından ötürü ve de içinde bulunduğu durumun farkında olmadığını düşündüğüm nedenlerden dolayı Yıldırım Demirören tarafından Beşiktaş kulübünün menfaatleri gözardı edilmiş, kulübün menfaatlerini savunulamamıştır. 3 Temmuzdan bu yana Şike suçuyla yargılanan Serdal Adalı,Tayfur Havutçu ve Ahmet Ateş için gerekli desteği vermeyen ve bu süreçte yol arkadaşlarını yalnız bırakan Yıldırım Demirören bugün gerçekleşen olağanüstü genel kurulda yapmış olduğu açıklamalarla büyük bir yıkıma uğrattı taraftarları. Kulübün mali yönetim konusunda sıkıntılar yaşaması ve Uefa'nın bu konu üzerinde çok sıkı talimatları olması taraftar-başkan arasını yeniden açmış Yıldırım Demirören'de huzursuzluk yaratmış olsa da esas tepkinin gelmediği taraftarların ise takımın her kulvarda başarılı gidişine ve olumlu havanın bozulmasına sebebiyet vermemesine bağlanmıştı. Çünkü taraftarlar arasında Yıldırım Demirören'e karşı özellikle 3 Temmuzdan bu yana olumlu söylemler duyulmuyordu. Bugün Olağanüstü Genel Kurulda söz alan Yıldırım Demirören'den her Beşiktaş'lı malesef duymak istediğini duyamadı. Konuşmasına Galatasaray'ın kirli yıllarına gönderme yaparak ve de en önemlisi Efsane Başkan SÜLEYMAN SEBA'dan alıntı yaparak başlaması -ki bu sözü paylaşmadan geçemeyecem "Şerefli ikincilikler şerefsiz şampiyonluklardan daha önemlidir."- taraftarda acaba bu defa istenilen açıklamayı yapacak mı düşüncesi doğursa da bu böyle olmadı tabi ki. 58. maddenin değişmesi taraftarı olduğunu bildiğimiz Yıldırım Demirören toplantı içinde kulüpler arasında anlaşmazlık yaşanması nedeniyle resti çekmiş 58.madde değişmesin demişmesin demişti ama "Fenerbahçemiz bu süreçte en çok konuşulan takım. Fenerbahçeyle beraber diğer 7 takım daha var. Gelin birlik olalım gerekirse UEFA'ya bile demesi büyük bir hayalkırıklığına neden oldu. Bu söylemden sonra sosyal medyaya yansıyan görüşleri ele alarak belirtiyorum taraftar Yıldırım Demirören'i istifaya davet etti. Taraftar Grubu ÇArşı'dan henüz bir açıklama gelmemesi de ayrıca üzerinde düşünülmesi gereken bir konu. Çünkü birtakım problemlerin yaşandığını hepimiz biliyoruz. Peki Yıldırım Demirören'in neden istifası isteniyor? Tek ve asıl sebebin "fenerbahçemiz" sözü olmadığını belirtmek isterim. Kaldı ki bu kadar sığ düşünmek yanlıştır. 1- Şike operasyonunda yol arkadaşlarına gerekli desteği vermemesi 2- Yaptıkları açıklamalarla BEŞİKTAŞ'ı suçlu gösterenlere karşı BEŞİKTAŞ'ı savunamaması 3- Fenerbahçe'yi savunmaya çalışması 4- Şikeye karşı net bir duruş ortaya koyamaması 5- Yayıncı kuruluşun pazarlamacılığını yapması ( Decoder alın) 6- Diğer maddeler arasında görmezden gelinebilecek bir madde de olsa mali sıkıntılar İşte bu sebeplerdendir ki Yıldırım Demirören istifaya davet ediliyor. 5 aylık teknik direktörün kulüp dergisine yaptığı açıklamada "SADECE BEŞİKTAŞ" diyebiliyorsa Kulüp Başkanı olarak senin bu düşünceyi destekler nitelikte açıklaman yoksa ya da fiiliyatın yoksa elbette ki istifaya davet edilirsen.
Gönderen GkhnGngrdu zaman: 14:19 Hiç yorum yok:
Sonsuzluğun gün ay ve yıl olarak dilimlere ayrıldğından bu yana 2007 yıl geçmişti.. Özgürlüğün bir kez daha insanlık tarafından sırtından vurulup yerde yattığı günlerden bir günü daha yaşadık 19 Ocak 2007'de.. Agos Gazetesi binasının önünde silahlı saldırıya uğramıştı Hrant Dink.. Neydi peki Hrant Dink'i bu kadar özel kılan.. Hrant Dink Türkiye'de bir gelişim içerisinde olan Sol siyasetinden etkilenen birisiydi. Hem Ermeni kimliğine sahip olması hem de sosyalistliğin gelişemediği ve sosyalist düşününürlerin ise ötekileştirildiği dönemde nasıl bir işe girişmiş olduğunu varın siz düşünün.. Farklı olmayı ve sürekli üretken bir çaba içerisinde olan Hrant Dink yaptıklarını somutlaştıracak bir adım atmış ve 5 Nisan 1996'da ilk sayısını yayınlayarak "Agos Gazetesin"in kuruculuğunu, yayın yönetmenliğini ve başyazarlığını yaptı. Hrant Dink daha sonra "Zaman" ve "Birgün" gazetelerinde de yazmaya devam etti. Peki Hrant Dink'in ülke siyaseti hakkında beklentileri neydi, ne yazardı?.. Öncelikle yazılarının ana teması ülke barışının sağlanması üzerine kuruluydu. Bunu kimlik siyaseti üzerinden yapmadan, düşüncelerini özgür ve cesur şekilde yazarak dillendirirdi. Ermeni kimliğine sahip olması da yaşadığı ülkede üzerine farklı bir sorumluluk yüklüyordu. "Ermeni sorunu" üzerine ise ABD'deki Ermeni Diasporasına önerileri vardı elbette. Olmalıydı da çünkü sorunun çözüm noktasında yer almak istiyordu sorunun bir parçası olmak değildi düşüncesi.. Ermeni Diasporasına bu sorun üzerine daha yumuşatıcı muhalefet yapma çağrısında bulunmuş "soykırım" gibi sert kelimelerin kullanılmasına karşı olduğunu belirtmişti. Ülkede yazdığı yazılar ile düşüncelerini söylemekten çekinmeyen Hrant Dink verdiği bir konferansta "Ben Türk değilim Türkiyeliyim ve Ermeniyim" açıklaması "Türklüğü aşağılamaktan" dolayı 3 yıl yargılanmasına sebebiyet vermişti. Ve bu yargılanma sonunda beraat etse de bu dava ülkenin demokratik bir yönetimden bir hayli uzakta olduğunu bir kez daha kanıtlamıştı. Reuters'a verdiği röportajda 1915'te bir olanların bir soykırım olduğunu belirten bir açıklama yaparak Ermeni Diasporasına yakın bir tutum sergilediği düşünülse de Ermeni Diasporasından farklı olarak bu olayların sorumlusunu Osmanlı Devleti'nde değil de Avrupa Ülkeleri olarak görüyordu. İşte böyle bir insandı Hrant Dink. 2007 yılındaki suikastın davası dün görüldü. Savcı tarafından "terör örgütü" kapsamında açılan davada savcı "örgüt kapsamında değerlendirilecek delilleri mahkemeye sunamadı. Dink ailesinin sunduğu deliller ise savcılık tarafından sahiplenilmedi. Mahkemece bu delillerin araştırılması için gerekli çaba göstermezken failler hakkında kararlarını açıkladı.. Dava sonucunda Hrant Dink'in bir kez daha öldürüldüğüne şahit olduk. Ve ne yazık ki yarın Hrant Dink'i kaybedişimizin yıldönümü.. Dava bu şekilde kapanmamalı ve bu suikastın arkasındakiler bulunulmalı. Adaletin kimseye adil davranmadığı bu ülkede şu döneme kadar "yaşasın adalet" diye tempo tutulmadı bundan sonra da buna şahit olacağımıza dair umudumun olmadığını belirtmek isterim.
Dipnot: Yazımın başlığı dinlediğim müzikten REDD-Özgürlük Sırtından Vurulmuş Yerde Yatıyor 18.01.2012 Çarşamba
Gönderen GkhnGngrdu zaman: 04:07 1 yorum:
Ligin dibine demir atmış ve neredeyse A2 takımıyla mücadele etmiş Ankaragücü maçında sahada yokları oynayan,etkili ataklar geliştirmekte sıkıntı yaşayan bir takım vardı geçen hafta. Bilindiği üzere bu kadar sıkıntılı geçen maç sonucunda ligdeki durumu son derece kritik olan bir maçtan puansız dönmek hem taraftar açısından hem de takım üzerinde olumsuz izler bıraktı.Hafta arasında oynanan Ziraat Türkiye Kupası'nda da Gaziantep B.Bld karşısında aynı etkisiz takım sahadaydı.Ancak bu defa Beşiktaş kazanmayı bilmiş kupada üst tura çıkmayı başarmıştı. Bugün ise son derece önemli olan bir maça çıkacaktı. Bu maç hem ligdeki durumu ilgilendiriyordu hem de takım üzerindeki kötü havayı ortadan kaldırmak için bir fırsat olarak görülüyordu. Son iki maçtaki kötü performansı sebebiyle Simao yedeğe çekilirken ileride Edu ve Almeida tercihi yapılmıştı. Burada Carvalhal'in maç kadrosunu eleştirecek bir durumun olmadığı görülmektedir. Elindeki kadroyu en iyi şekilde değerlendirmeye çalışan bir Carvalhal Beşiktaş'ın 13 maçlık yenilmezlik serisi yakalamasını sağladı. Maçın ilk yarısında Necip performansıyla taraftarların beğenisini kazanırken,presi sonucu kazandığı topla ALmeida'ya al da at dercesine çok şık bir asist yaptı.Defansta Sivok'un yokluğunda oynayan İbrahim Toraman ise zaman zaman kademe hataları ve adam kaçırma gibi hatalarda bulundu. Burada Rüştü içinde belirteceğim hususlar var. Rüştü'nün yan toplardaki zaafı her maç kendisini gösteriyor ve bu da taraftarların korku dolu anlar yaşamasına sebebiyet veriyor. Son maçların yıldızı Manuel Fernandes bu maçta pek varlık gösteremedi ancak yine de 2 golde katkısı vardı. ilk golde yaptığı pas hatası ile defansın dengesiz yakalanmasına ve golü kalemizde görmemize neden olurken,Beşiktaş'ın 3.golünde Almeida'ya açmış olduğu orta ile bu hatasını telafi etti. Saha içi mücadelede kazanan taraf olan Beşiktaş bu maçla 13 maçlık bir yenilmezlik serisi yakaladı ve ligde lider ile aranın daha fazla açılmasına izin vermedi. Bursaspor teknik direktörü Ertuğrul Sağlam için ise Hayat hala devam ediyor.. Beşiktaş'ın itici gücü olan taraftarı ise her zamanki gibi renkli görüntüler yaşattılar ve 90 dk boyunca durmadan takımı desteklediler.Vefakar olduklarını açtıkları Münir Hoca Pankartı ile Ricardo Quaresma'ya olan özlemlerini kendilerine has bir yöntemle "Nerdesin Olum Sen? Özledik Seni" Pankartıyla gösterdiler. Ve tabi ki "Hayat devam ediyor Ertuğrul" tezahüratıyla eski hocalarına da göndermede bulundular. Taraftarlardan nasibini alan bir diğer Ertuğrul ise ilginçtir "Kültür" Bakanı Ertuğrul Günay aldı. Bir Ertuğrul'a laf söylersin diğer Ertuğrul alınır. Diğer Ertuğrul'a laf söylersin yayıncı kuruluşun spikeri yanlış anlar.
Gönderen GkhnGngrdu zaman: 14:59 Hiç yorum yok:
Yeni yılın ilk günlerini yaşadığımız şu dönem bile bizi her yeni yıl gecesi dilenen, barışın hakim olduğu, özgür bir dünya dileğine aslında ne kadar uzakta olduğumuzu gösteriyor. Çünkü özgür ve barış dolu bir dünyada yaşamanın ilk yolu bunu önce kendi vicdanlarımızda yaşamaktan geçer. Daha sonra basamaklayacak olursak yaşamamız gereken alan daha kapsamlı bir alan olacaktır. Yeni yıla böyle bir giriş yaptırmaya iten sebep ise tabi ki Uludere katliamıdır. Bu katliam öyle bir katliam ki 35 insanın ölümüyle sonuçlanan ve ardından ülkeyi idare edenleri siyaset yarışına sokan, halkları ise Türk-Kürt gerginliğine iten ve beraberinde haklı-haksız sonucuna varmalarını itmiştir.Ölen 35 insanın ve o ölen insanların yakınlarına saygı gösterip olayı siyasi düşüncelerine bağlamadan yorumlayanların sayısı ise çok sınırlı. Bu sınırlı sayıda insan ise taraf tutmadan değerlendirme yaptıkları için diğer "Taraflılar" taafından birtakım benzetmelere maruz kalmışlardır. Bütün bu hengamedegöz ardı edilen ise yine insanlığın ahlaki değerleri oldu. Gelelim işin siyasi kısmına. Tabi ki bu olaylar en çok sistem partilerinin işine yaradı. Her parti bu olayı nasıl koz olarak kullanabileceği hakkında kapalı kapılar ardında toplantılar yaparak bu doğrultuda hareket ettiler. Öncelikle hükümeti yöneten parti olması dolayısıyla Akp'den başlayalım. Akp iktidarda olduğu süre zarfında asker ile ilişkileri belli seviyede tutabilmiş ve asker içindeki çürükleri ayıklamaya çalışmış ve bunda başarılı olduğu da söylenebilir. Akp dönemi öncesinde yaptıkları işlerden dolayı hesap bile sorulamayan bir askeri düzen varken şimdilerde bu durum ortadan kalkmış durumda.Akp hükümetiyle beraber Askerin yaptığı işlerden sadece asker değil hükümette sorumluydu artık. Bunu hükümet kanadının açıklamaları ve tutumları bariz bir şekilde yansıtıyordu.Bu olaydan sonra ise Hükümet adına işler iyi gitti söylenemez. Öncelikle olay sonrası açıklama yapmaktan kaçan,sorumsuz bir görüntü verdiler. Daha sonra diğer partilerin tutum ve davranışları ile bu olayı kendileri lehine olumlu yönd idare etmeyi başardılar."-Ölen halk mı ne oldu? ilk aşamada önemli değildi onlar için daha sonra ölenlerin yakınlarına tazminat verilecek gibi girişimlerde bulundular.-" Uludere katliamı en çok Bdp'nin elini güçlendirmişti. Kaldı ki bölgede sadece biz varız söylemini kullanmayı tercih ettiler. Biz halkımızı temsil eden ve daima halkımızın yanındayız söylemlerini gölgede bırakacak,dikkate bile alınmayacak bazı söylemler geliştirdiler ki asıl hatayı bunu yaparak gerçekleştirdiler. Neydi o açıklamalar hatırlayalım: parti başkanının "Bu ülke çoktan bölünmüştür" ve Altan Tan'ın "Bırakın halk molotof atsın,deşarj olsunlar"... Bu tür açıklamalar siyasetçilerin aslında yapmaması gereken açıklamalardır. Siyasi gerginliği halkın kucağına atan girişimlerdir ki bu en tehlikelisidir. Halk demişken bu olay sosyal medyada en çok tartışılan konulardan oldu. Sosyal medyayı kullanan insanlar ise her konuda oldugu gibi yine ikiye bölünmüştü. Operasyonun haklılığını savunup ölen insanların aslında Pkk'lı oldugunu ve maasum olmadıgını savunanlar ile tam tersi yönde düşünenlerdi bu gruplar. Empati kurulamadığı sürece sorunun çözümü değil parçası olmaya devam edeceğiz. Ve elimizde sadece insanların kanları ve bu kanlar üzerinden yapılan hesaplar kalacaktır. 2012 de neler yaşarız bilinmez ama sorunların çözüleceği bir yıl olması dileğiyle.. Yeni Yılın tavsiye edilen ilk kitabı: İskender Pala-Od Yeni Yılın tavsiye edilen ilk şarkısı: Linkin PArk: Not Alone
Gönderen GkhnGngrdu zaman: 06:11 Hiç yorum yok: