Var Mıyım Yok Muyum: Ağustos 2014
Gönderen kazandibi zaman: 04:56 Hiç yorum yok:
Yine Bi Daire
Belki de hayır
Dinlerim ben seni, usanmam
Hiç bu kadar konuşan biri de görmedim, tabii
Hiç bu kadar dehşetle, hışımla konuşanını da
Hiç bu kadar buyurgan, nazik konuşanını görmemiştim
Mest etti güzelliğin beni
Gözümün önünde yeşillerinle
Daha ne kadar salınacaksın böyle
Otur ki bulsun kendini caanım
Otur da açılsın gözlerim
Sol yanıma, ait olduğun yere
Gönül, gel otur hele şöyle
Gönderen Bir Küçük Bok Böceği zaman: 22:36 Hiç yorum yok:
Saat 1:31. Size göre de 9:31. Değişik duygular içerisindeyim, hepinizin genellikle içinde olduğu ama açıklayamadığı durum: Mutsuz hissediyorum ama neden? Neden? Birilerinin bize nasılsın demesini bekliyoruz sanki. Kimin? Bir yandan da kimse sormasın nasıl olduğumuzu diyoruz. Sorduğu zaman da içimizden "Gözlerimin içine baka baka nasıl sorarsın lan bunu bana" diyoruz. Neden? Çok uçlu boklu değnek.
Müzik dediğin insanı mutluyken mutsuz, mutsuzken mutlu yapabilmeli derim hep. Yarım saat öncesinde iyi hissediyordum kendimi, bir şarkı açtım, dinledim. Tekrar dinledim, tekrar dinledim, tekrar, tekrar... Çoğumuz yaparız bunu belki, 3 buçuk dakkalık şarkıya yıllarımızı yükleriz. Sonra dinleriz, yıllar olur beynimizde asırlarca yük, dert, sıkıntı, hasret, hüzün...
Person of Interest diye bir dizi var, ölmeden izlenmesi gereken dizilerden biri bence. Dizinin 1. sezon 21. bölümünü tekrar izledik arkadaşla, ve John reis bize şu soruyu yöneltti: "Seni hayata bağlayan biriyle tanışırsın ve daha iyi biri olursun. Peki o kişi hayatından çıktığı zaman nasıl biri olursun?"
Biri hayatınıza girer, sizi sizinle tanıştırır. "Bak bu kişi sensin aslında, bunlar senin içindeki zindanlardaydı, ben onları azad ettim. Hepsi aslında iyi kalpli ama azgın suçlular: Sevgi, özlem, şefkat, şehvet..." O size kendinizi tanıtırken çok iyi bir insan olmaya başlarsınız, daha duyarlı bir insan, daha mutlu bir insan, daha duygulu bir insan... Daha önce farketmediğiniz özellikleriniz, kabiliyetleriniz gün yüzüne çıkar: Şiir yazmaya başlarsınız, yazı yazmaya başlarsınız, resim çizmeye başlarsınız... Karşınızdakinin 1 saniyelik gülümsemesi için 1 haftanızı harcarsınız, belki daha fazlasını. Kendinize şaşırırsınız: "Bu ben miyim?", "Bu kelimeleri sarf eden ben miyim?", "Bu kadar nasıl bağlanabildim?", "Nasıl da bir parçam oluverdi hemen?" Her şeyiniz oluverir bir anda, her anınız oluverir, her anınız, her gülümsemeniz, her göz yaşınız, her hüznünüz, her nefesiniz...
Sonra o kişi gider, nefesiniz kesilir, gülümsemeniz kesilir, göz yaşları tükenir, anılarınız acılara dönüşür... Kendinizden hiç beklemediğiniz hareketlerle karşılarsınız, kendinize tutamayacağınız sözler verirsiniz, bozacağınız yeminler edersiniz, pişman olacağınız kararlar verirsiniz, unutmak istediğiniz geceler yaşarsınız, daha sonra küfürler edeceğiniz anlar olur. Ve değişirsiniz, tıpkı daha önce değiştiğiniz gibi ve değişime sebep olan kişi de aynıdır.
Peki nasıl değişirsiniz, nasıl biri olursunuz, nasıl biri haline gelirsiniz?
Gönderen kazandibi zaman: 09:53 5 yorum:
Gönderen kazandibi zaman: 09:55 Hiç yorum yok:
Gönderen kazandibi zaman: 04:42 6 yorum:
Kafayı yiycem. Dönüyorum, dolaşıyorum. Bişiyler olduğunu zannediyorum. Ahan da göründü bişiy, oluyo falan diyorum bazan. Ama yok, yine geldiğim nokta başladığım nokta oluyo. İlerleyemiyorum bi türlü.
Son bi senede yüzlerce insanla tanıştım, bissürü kitap karıştırdım. Gezdim, çalıştım, denedim, keşfettim. Biçok şey değişiyo gibi oldu hayatımda. Ama hala aynı gökyüzüne bakıyo, aynı ayı seyrediyorum geceleri. Süprizler bitmiyo, şaşırmalar bitmiyo, tecelli kesilmiyo abi. Her an farklı geliyo. Yağıyo resmen. Ama hala sabahları zor uyanıyorum, hala zor uyuyorum geceleri. Her şey değişiyo, ama değişen bişiy yok. FUCK!
Kılıktan kılığa sokuyolar abi adamı bu yolda. Hazırlıklı ol ! Kimi zaman melek, kimi zaman şeytan oluyosun. Kimi zaman deli, kimi zaman cinyıs oluyosun. Haç takıyolar boynuna, öle gezdiriyolar bazen Kızılay'ı; kimi zaman geliyo küpeyle risale sohbeti yapıyosun. Aşk geliyo yanına oturuyo bazen; ahh en eğlencelisi de o oluyo zati. Ağlamalı sümüklü bişiy oluyo ama hoşuna gidiyo o da emin ol. Bu yolda hep mutlusun zaten, onu dert etme.
Bi kere, yapmam dediğin her şeyi yapacaksın bunu da unutma!
Gönderen Bir Küçük Bok Böceği zaman: 01:31 3 yorum:
Amerika'da 3. günüm. Merak etmeyin her gün saçmalamayacağım, ilginç şeyler olursa yazacağım. Bugün kendimi meydandan okula giderken gerçekten mutlu hissettim, tam neden sunamam ama sanırım içinde bulunduğum durumdan memnunum. Bu güzel bir şey benim için zira bayadır tam olarak böyle hissetmedim.
Bugün okula vardım ve yeni sınıfıma doğru yol aldım. Heyecanlıydım çünkü yeni yüzler yeni insanlar beni bekliyordu. Biraz da bir çekimserlik vardı üzerimde çünkü mevcut bulunan bir sınıfa katılacaktım. Yani herkes yeni değildi sadece ben yeniydim. Sınıfa girdim, girer girmez de bir muhabbet etme etkinliği içinde buldum kendimi. Bunun yardımıyla da ortama hızlıca alıştım.
Gün içerisinde çeşit çeşit konuşma konuları oldu ama benim sizlere anlatacağım kısım "para" içerikli olan olacak. Sorunun biri şu şekildeydi: Para insanı mutlu eder mi? Benim ve genelin verdiği cevap şu oldu: Etmez.
Şimdi bana "Paran varsa her şeyi yaparsın, paran varsa mutlusundur, paran varsa her şeyi satın alırsın; mutluluk dahil" çekmeyin gençler. Tabi ki huzurlu, daha az sıkıntılı, rahat bir hayat için para lazım. Burada herkes hemfikir. Ama para mutluluk değildir, para sizi daha mutlu yapmayacak. Aksine para sizi daha hırslı ve daha sıkıntılı bir hale getirecek. Burada anlatmak istediğim miktar "çok fazla" miktar. Sizlerin hayalini kurduğunuz bol sıfırlı miktarlar. İnsanoğlunun doğduğundan beri yüzleştiği bir şey vardır, bu şey "Maymun iştahlılık"tır. İnsan doymaz, bebekken daha fazla meme emmek kafandadır, neden bu kafandadır? Çünkü annen seni senin istediğin kadar emzirmez ve bunu değiştiremezsin. Çocuk olduğun zaman benzinle çalışan bir uzaktan kumandalı arabanın hayalini kurarsın, neden kurarsın? Çünkü senin uzaktan kumandalı araban daha yavaştır ve daha ucuzdur ve sen hep o arabaya sahip olacaksındır. Genç bir yaşa gelince 100 bin liranın hayalini kurarsın, neden kurarsın? Çünkü o para sana çok fazla geliyordur ve hiç sahip olamayacağını düşünürsün. Sonra orta yaşlara gelirsin ve 100 bin liran vardır, bu sefer ne yaparsın? 1 milyon liranın hayalini kurarsın...
İnsanoğlu doyumsuzdur, hep sahip olduğunun daha fazlasını ister, hep daha iyisini. iPhone 4S piyasa çıkar ve 1 yıl sonra iPhone 5 tanıtılır. Ve senin elindeki telefon sana artık eski gelir, halbuki senin işinde, günlük hayattaki kullanımında çok iyi bir performans artışı sağlayacak bir teknolojik gelişme yoktur, ama o daha iyidir, daha pahalıdır ve o telefonu arkadaşlarınla yemek yerken masanın üstüne koyup artistlik taslamak için ihtiyacın vardır. Ve sen ne yaparsın, elindekini bir kenara koyarsın ve 12 taksitle yeni bir iPhone 5 alırsın. Dolabında yiyecek etin sebzen yoktur, ama metroda okey oynayabileceğin bir iPhone 5'in vardır. Ne mutlu sana.
Bir anda piyangonun size çıktığını düşünün, ya da bir akrabanızdan size yüksek meblalarda miras para kaldı diyelim. Ne olurdu? Çok mu mutlu olurdunuz. İlk bakışta evet, kim mutlu olmaz ki? Hayal edemeyeceğiniz kadar para değil mi? Her şeyi satın alabilirsiniz; istediğiniz istemediğiniz ne varsa... Peki ya sonra? Büyük bir ev aldınız. Ama bulunduğunuz yerden alamadınız çünkü orası normal bir mahalle. Bundan dolayı şehrin biraz dışından bir yer tuttunuz. Belki başka bir şehirde ya da ülkede. Mecburen arkadaşlarınızdan tanıdıklarınızdan uzaklaşmış oldunuz. Çok samimi olduğunuz arkadaşlarınız artık sizden çok uzakta olmuş oldu. Koskacaman bir eviniz var, ama içinde tek başınasınız. Zenginliğinizi gösterebileceğiniz bir yakınınız bile kalmadı civarınızda. Havuzunda tek başınıza yüzdünüz, bahçesinde tek başınıza güneşlendiniz ve bulunduğunuz yerin civarında süper lüks arabanızla tek başınıza bir tur attınız. Ne kadar eğlenceli değil mi?
Yani çok para seni mutlu etmeyecektir, belki daha mutsuz ve stresli hale getirecektir. Bakın şimdiki ünlülere, onların şu an sahip oldukları en önemli şey kocaman araziler üzerine kurulmuş evleri değil, ya da altın kaplama arabaları da değil, binlerce dolar harcadıkları terapistleri. Çünkü bir sürü psikolojik sıkıntıları var, gece yastıklarını kafalarını rahatça koyup uyuyamazlar bile uyku hapı olmadan. Ama adamlar tabiri caizse para sıçıyor, neden böyleler peki?
Gönderen kazandibi zaman: 07:11 2 yorum:
Gönderen kazandibi zaman: 04:06 Hiç yorum yok:
Buğu hâkim Ankara’da.
Kelimelerin yok kıymeti bugün, yarın da.
Sönmüş bir sigara, ya da başka bi şey tarife muktedir ancak bunu.
Onca şeye rağmen, monadoloji kokuyo dört bi yan.
Leibniz'siz bir gün daha geldi, gidiyor işte.
Gözlerini kısmış bir aziz dua ediyor.
Bir derviş selamı duyuluyor yakınlardan.
Gökyüzüne bakan bir çift göz, dumanların arasından...
Bekliyor onu, onunla.
Gönderen Bir Küçük Bok Böceği zaman: 06:42 Hiç yorum yok:
Özlem Var Yine, Davet Yok Bu Kez
Bu bir sürgündü aslında
Değiştin en mutlu aile tablolarını bir yalnızlığa
Tam senin kusursuz olduğunu düşündüğüm zaman
Sana her an ihtiyacım olacağını anladığım zaman
Sürgünün kutsallığına inanıp bir yaz günü
Bana bütün özlemleri aratıp dördüncü sabahtan
"Allah'a emanet" deyip çok sarılmadan
Kalsaydın ağlardım, bildin
Ama ben geçen kışı unutmadım
Bana ne kadar değer vermiştin
Ya da ben sendeki kıymetimi yeni anlaşmıştım.
Söz verdiğin gibi erkenden
Gecelerin bana emanet şimdi
Artık kuran okuyuşunla uyanmıyor olsam da
Boş görsem de salonda seccadenin yerini
Kimse elimden tutup uyandırmıyorsa da beni geceleri.
Annem de bana emanet
Yalnız uyuyamaz, korkar, biliyorsun
Gittiğinden beri onun yanında yatıyorum
Onu merak edip bana soruyorsun
Ama ben ona hiç söylemiyorum
Arada seni özleyip nuraylanmasa her şey yolunda
Ha bi de sabah erkenden odanın penceresini açıyor, üşüyorum
Huysuz kadın, aynı işte.
Hâlâ English Home'dan mesaj gelince soluğu orda alıyoruz,
Bunu da bil istedim de.
Bütün elektronik eşyalarını şarj ettiğin priz artık boş
Orayı görünce bile duygulanıyor bu koca kızın
Geceleri kapımızda anahtar sesi yok
Sanırım bu da en zor tarafı yalnızlığın.
Balkondaki televizyonu da mutfağa taşıdık
Bilirsin, bizde kimse keyfine düşkün değil senin kadar
Kitaplarını da burda bırakmışsın
Kitaplığın da bana emanet
Normalde olsa geceleri yalnız kalkmaya korkardım
Ama artık korkmuyorum
Sen hâlâ evin içindeymişsin gibi yani.
Annemin çantasında cüzdanın yok
Ama elin üzerimizde, biliyorum
Yine bir özlem var şiirlerimde
Kısacık ömrümde bana en çok değer veren Adam'a
Kimsenin onun gibi olamayacağı sevgilime
Ama davet yok bu kez
Çağırırsam küfür bilir o yalnız.
Bizim kavuşmamız sanki bir dahaki kışa,
O yüzden bundan gayrı alış yalnızlığa.
Gönderen Adsız zaman: 22:21 Hiç yorum yok:
Gönderen Bir Küçük Bok Böceği zaman: 04:38 Hiç yorum yok: