Neden "Hepimiz Hocalılıyız" diye haykırmalıyız - FOTOGALERİ | ASASMEDYA
10:00 21.02.2020 | 373 kere okundu | Yazarlar
Gazeteci Yüksel Değercan
1980 ve 90'lı yıllar...
Sovyetler Birliği için sonun başlangıcı. Buhranlar ve ardından 90'lı yıların başında hızli bir çöküş ve dağılma süreci...
Daha sonrası çorap söküğü gibi geliyor. Art arda bağımsızlık ilanları ve ortaya çıkan 15 devlet...
Bunlarda biri Müslüman Türk Azerbaycan, diğeri Hıristiyan Ermenistan.
Haritaya baktığımızda Ermenistan Türkiye ile Azerbaycan'ın arasına adeta bilinçli olarak yerleştirilen bir devletçik. Zira, başkentleri Erivan,1800'lü yıllarda nüfusunun ezici çoğunluğunu Azerbaycan Türklerinin oluşturduğu bir Türk yurdu. Önce Rus Çarlığı, ardından Sovyetler Birliği iki kardeş ülke arasında doğrudan sınır olmasın diye Ermenistan'ı yerleştirdi.
Sovyetler Birliği dağıldıktan sonra bile Rusya, bölgeden elini eteğini çekmedi. İki ülke arasında doğrudan sınır olmasın diye her türlü yardımı yaptı Ermenistan'a. Ağır silah, tank, para, asker yardımı dahil.
Ermenistan Ruslardan aldığı yardım ve moral destekle tarihte yaptıği katliamlara bir yenisini daha ekleyecekti. Azerbaycan 1990' başında Rus tanklarının Bakü'ye girmesinin ve yüzlerce Azerbaycan Türk'ünü katletmesinin ardından Bağımsızlık mücadesini vermeye başlamıştı. Bir yıl sonra bağımsızlığını ilan etmişti ancak elinde ne silahı, ne askeri ne de ekonomik gücü vardı.
Bunu fırsat bilen Ermenistan, Nahçivan'ın hemen üstündeki Azerbaycan toprağı Karabağ'a gözünü dikti. Rus destek ve teşvikiyle Azerbaycan toprakları'nin yüzde 20'sini oluşturan Karabağ'ı işgal etti. Binlerce Azerbaycan Türkü topraklarını terkederek Azerbaycan'a kaçmak zorunda kaldı. Ermeni zalimdi, Ermeni acımasızdı. Çocuk, yaşlı kadın demeden binlerce Türkü katletti.
İşgalin esası Türkiye ile Azerbaycan arasında doğrudan sınıri kaldırmaktı. Nahçivan Azerbaycan'a bağlı özerk bir yönetim. Nahçivan'la bile Azerbaycan'ın bağlantısı kesildi bu işgal ile. Rusya, Ermenistân'ı kullanarak amacına ulaşmış, kardeş iki ülkenin sınırı olmasını engellemiş, gelecekte de kendini güvene almıştı. 26 Şubat 1992'de akla hayale gelmeyecek, haince, kalleşçe, insanlık dışı bir katliama imza atacaktı Ermenistan.
83'ü çocuk, 106'sı kadın, 70'i yaşlı tam 613 Azerbaycan Türkü vahşice katledildi. 487 kişi ağır yaralandı. 1275 kişi rehin alındı. 150 Azerbaycanlı ise hala kayıp. Hocalı kasabasında yüzyılın en acımasız katliamını yaptı Ermeniler.
Azerbaycan'da uzun süre görev yaptım. Karabağ göçmenleriyle, Hocalı'dan sağ kurtulanlarla ropörtajlar ım yayınlandı. Anlatılanlar inanılmazdı. Vahşet doluydu.Etkisinden uzun süre kurtulamadım. Bu ropörtajları paylaşmayacağım sizinle. Ben Türk'üm Ermenilerin yaptıklarını taraflı anlatabilirim. Bu yüzden olay sonrası bölgeye ulasan Amerikalı, Rus, Ermeni gazetecilerin ve olayı bizzat uygulayan Ermeni cellatların yazdıklarını paylaşacağım sizinle... Yüreğiniz dayanabilirse buyrun okumaya...
”Fotoğrafçı arkadaşım donmuştu, fotoğraf çekebilmesi için kendisini ölü bedenlerin üzerine doğru itmem gerekiyordu. Cesetler, koparılmış uzuvlar… Her bakımdan mide bulandırıcıydı. Bazı cesetlerin cinsiyetini anlamaya çalıştım ama yüzleri parçalanmış, uzuvları koparılmıştı. Tanınamayacak halde olanlar vardı. Bazılarının kafa derileri yüzülmüştü.”
Zori Balayan, 1996'da çıkardığı "�Ruhumuzun Canlanması"� adlı kitabında soykırımın yapıldığını gururla itiraf etmiştir. Kitabının bir bölümünde yazdıkları ise kan dondurucudur.
Bu ropörtajlar bana ait değil. ABD'li, Rus ve Ermeni gazeteciler vicdanları ve kendilerine izin verildiği kadarını yayınlamışlar.
Aradadan tam 28 yıl geçti bu vahşetten, bu katliamdan. Acılar çok daha taze.
100 yıl önceki olayları çeşitli ülkeler parlementolarında sözde soykırım diye kabul ediyor. Ama bu katliamı görmezden geliyorlar.
Azerbaycan'ın işgal altındaki topraklarını Birleşmiş Milletler'in kararlarına rağmen almasına izin vermiyorlar. Elbet bir gün Azerbaycan işgal altındaki topraklarıni geri alacak hatta iki kardeş ülke birbiriyle sınır komşusu bile olacak.