Başkasının kötü anısı, benim şimdiki büyük acım.. | Hayat Erkeği - Sikimde olan her şeye dair bir şey!
Gönderen Hayat_Erkeği zaman: 12:43:00
Etiketler: çocuklarınıza sahip çıkın onları sevdiklerinizden bile uzak tutun. çünkü hiçkimse onları sizden daha çok sevemez. sevmeyecek
Dağıldım resman..başkada yazacak söz bulamıyorum..
25 Haz 2013 13:06:00
bu yaşananlar gerçek mi?
bunu yapanlar insan mı?
herşeyi bilip gerçek değilmiş gibi davranarak hayatta kalabiliyoruz sanırım. bazı kötülükler ete kemiğe bürünüp karşımıza çıkınca da; nefesimiz kesiliyor böyle...
25 Haz 2013 14:22:00
Ne yazıkki olay gerçek ve "daha kötüleri de var" demek ayrı bir "sıradanlaştırma" gibi görülse de evet gerçekten daha kötüleri de var.
İşin diğer bir kötü yanı da, tecavüze uğradığı için, hayatını eşcinsel olarak yaşayanlar da var ve bunlardan bir çoğu; tüm eşcinsellerin tecavüze/tacize uğradıkları için, hayatlarını eşcinsel olarak sürdürdüklerini düşünüyorlar.
İçlerinde bazılarının eşcinsel bir ruha sahip olmadığı halde, sırf tecavüze uğradığı için eşcinsel yaşam sürdürenleri de var. Bu insanlardan bazıları, aynı zamanda eşcinselliği korkunç ve iğrenç de buluyor ama eşcinsel ilişkiye de girmekten kendilerini alamıyorlar. Ben onlara zorla "eşcinselleştirilmiş"ler diyorum...
25 Haz 2013 14:43:00
Benim yaşadıklarıma benziyor. Üstelik bana bunu yapan yakın akrabalarımdandı. Hala bu olaylar olmasaydı belki eşcinsel olmazdım diye düşünüyorum. Bu yüzden kendimle barışık olamıyorum. Bu yüzden homofobik bir homoyum. Onun için hayat erkeği çok haklısın bu konu hakkında...
25 Haz 2013 16:09:00
Öteki_Kadın dedi ki...
25 Haz 2013 16:39:00
@adsız bana ulaşır mısın? lütfen ulaş bana. Sadece konuşalım. Eğer yazılarımı takip ediyorsan az çok beni tanıyorsun. lütfen ulaş bana hayaterkegi@gmail.com çok çok öptüm seni.
25 Haz 2013 17:08:00
Bunu okuyunca çok üzüldüm:( böyle iğrenç insanların varlığı kanımı adeta donduruyor.Bunlara insan bile demek insanlara saygısızlık olur.Hayvan bile dememek lazım-ki hayvanlara hakaret olur
25 Haz 2013 18:36:00
Aslında anlatabileceğim çok şey yok. Kuzenimdi. Benden yaşça büyüktü. Ailemiz çalıştığı için köyde bizi dedemlere bırakıyorlardı. Çok yalnız kalıyorduk. O bunun ismine atçılık diyordu. Bu oyunu zorla oynatıyordu. Tuhaf sevmediğim kirli bir oyundu. Aileme anlatamadım. Işin garibi ne zaman bu oyunlardan zevk almaya başladım. Kızlara aşık olsam da kendimi hep eksik hissettim. Cinsel anlamda erkeklere ilgi duydum. Ama hiç birisini sevmedim. Anlatacak bir şeyim yok dedim destan yazdım kusura bakma. Alt model bir telefondan yazdığım için msne giremiyorum. Buradan cevap yazayım dedim. Bu arada devamlı okuduğum tek blogsun. Ama bu yaptığım ilk yorumdu. Kendine iyi bak...
25 Haz 2013 20:28:00
Hikayenin sonuna kadar senin bir olayın sandım doğrusu. Gerçi kimin olduğunun hiç bir önemi yok. Ne kadar iğreti :(
26 Haz 2013 04:40:00
İgrençlik ötesi... Böylelerini var ya.... Off off
26 Haz 2013 12:05:00
@adsız destan yazmadın. Rahat ol. Mailleşelim. mail at bana
26 Haz 2013 16:05:00
Gerçekten sandığımızdan fazla çocuk istismara uğruyor.. Istatistiklere göre bu kişiler özellikle yakın çevreden. Kız çocuklarında genellikle ileri yaşamlarında erkeklere güvenmeme, nefret etme gibi sorunlar gösterirken erkek çocuklarında ise erkeklere eğilim artıyormuş. Neden acaba? Tabi illa tacizci erkek olacak diye bir kaide yok. Pekala kadınlardan da çıkabilir.
26 Haz 2013 21:15:00
öncelikle eşcinsellik anarmol bir insanlık hali değil. utanılacak pişmanlıklar duyulacak bir hal değil... olabildiğince sıradan bir güdü. ve biz insanlar her tür güdüyü içimizde barındırırız. bir yönelim kategorisinin % 100 lüğüne asla inanmayan biriyim. ağırlıklı güdüler vardır ama yönelim kategorilerinin hiçbirinde kesinlik yoktur. cinsellik geçişkendir. kategorileri oluşturan onları kimlik yapan biziz. sonra o kimliklerden yeni kategoriler üreten yine biziz...
tecavüz olayıyla eşcinsellik meydana gelir mi yani bir trajediden eşcinsellik olgusu ortaya çıkar mi ?
ya da şöyle soralım bu tecavüz olayı olmasaydı kesinlikle eşcinsel olmazdımın bir gerçekliği kesinliği var mı ?
ya da tecavüz ve taciz yaşamamış bir kişinin eşcinsellik hikayesini oluşturan etken ne ?
hayat garip insanın varoluşu tanımlanması gerçekten zor...
30 yaşına kadar kadınlarla aşk yaşayıp sevişen bir erkeğin hayatında ilk defa bir erkekle ilişki yaşaması bana nasıl tuhaf gelmiyorsa tersi de gelmiyor. ben kendi açımdan neden sonuç ilişkisi kurmuyorum. "varoluşsal" hadiseleri bu budurla açıklamak istemiyorum.
özet olarak bence herkes kendiyle varoşuyla barışmalı. tüm sorun barışmamak. ilişki yaşamaktan zevk alıp erkekleri sevmemek bence sorgulanmaya değer bir tespit ...
27 Haz 2013 00:31:00
Bu gerçekliğin dışın da bir de 'boyalı kuş'ların hikayeleri de var. Bazılarımız 'boyalı kuş'uz; diğer kuşların arasında kendini belli eden...
Bazılarımız diğer çocuklardan farklıyız. Daha çok küçük yaşlardan itibaren 'farklı' olduğumuz çevremizdeki birçok kişinin gözünden kaçmıyor. Bunu anlayanlar da istismar edebiliyor. Adsız arkadaşın da belirttiği gibi birçoğumuza uzaktan biri değil, en yakınlarımız musallat oluyor. O yüzden Adsız'ın hikayesi benimkine benziyor. Fakat benimki sadece kuzenle sınırlı değildi, farklı aile üyeleri de dahildi..
Şimdi düşünüyorum da aradan muhtemelen 18-19 yıl geçmiştir.. O kadar hafızamın gerilerine itmeye çalıştım ki zamanını bile doğru düzgün hatırlamıyorum. Hayatımın bu gizli kesitini üstü kapalı da olsa ilk defa dillendirebildim. Ve sanıyorum son kez olacak. Burada isim vermeden yazabilmenin getirdiği rahatlıktan dolayı olsa gerek..
27 Haz 2013 14:16:00
@özge yine en haklı halinle ortaya çıktın ve günü kurtardın :)
ilk söylediğin paragrafın her harfine, noktasına virgülüne kıadar katılıyorum sana ve inan senden farksız düşünmüyorum. Zaten önceki yazılarımda da görmüşsündürki bunu tekrarlayıp durmuşumdur. Yanisi; o düşüncelerimde hala değişmedim ve aynısını tekrarlıyorum.
Öte yandan "tecazvüz olmasaydı eşcinsel olmayacak mıydı?" sorusuna ise net cevap veremeyiz. Çünkü bu durum o kişinin kendisiyle alakalı bir durum ve net cevap vermeye kalkışmak; o kişiye haksızlık etmek, o kişiyi, kişiliği ile beraber yok saymak demek olur. Ben ise herkesi olduğu gibi kabullenmekten yanayım. Yani ikilemleri var veya yok beni ilgilendirmiyor ve ikilemlerinin olması da beni ilgilendirmiyor. Ben onu olduğu gibi kabullenmekten yanayım ve hayatıma giren insanları da o şekilde kabulleniyorum, yola öyle devam ediyoruz.
İlişki yaşamaktan zevk alıp, erkekleri sevmemek konusunda ise; belki tecavüze uğramasa sevecek diye kısaca değinirim. Zaten ötesine geçemeye çalışmak (yukarda da söylediğim gibi) o kişiye, kişiliğine haksızlık olur.
27 Haz 2013 14:20:00
aslında söylediklerinde haklısın. hepimiz diğerlerinden biraz daha farklıyız. mesela ben de küçükken farklı olduğumun farkındaydım. üstelik bu farklılık sesimde daha çok belli olduğu için daha çok zorluk yaşardım. (sesimle ilgili bi kaç yıl önce şu yazıyı yazmıştım: http://hayaterkegi.blogspot.com/2011/04/bazen-insan-en-buyuk-aclar-yasar-ama.html )
sesim tuhaf olduğu için insanlar bana, diğer çouklardan daha farklı bir şekilde yaklaştıkları zaman, onları geri püskürtmek adına sert hareketlere başvururdum, hırçınlaşırdım, küfürler ederdim, bağıra çağıra konuşurdum ve öylece kendimi korumaya alırdım. büyüdükçe bunun hep en iyi korunma yöntemim olduğundan emin oldum ve hala bazen kendimi güvenli bir alanda hissetmediğim zaman çok fazla hırçınlaşıyor ve karşımdaki insanlara fazla kaba davaranıyorum.
Belki de böyle yaşamalıyız. çünkü çok fazla talihsiz olaylar yaşayan insanlarla tanıştım ve bir çoğu tecavüze uğradıkları için "eşcinselleştirildiklerini" düşünüyorlar. Bu doğru veya yanlış, ama sonuçta onların yaşadığı o trajediyi değiştirmiyor. yaşadıkları olumsuzlukları düşünerek mutsuz oluyorlar. Benim bu tür trajedileri yaşamış insanlara önerim ise; geçmişte kalmış, olmuş bitmiş zaten. şimdi kafaya takma. nasıl yaşamak istediğinden emin ol ve yaşa. ben her halinle senin arkadaşınım diyorum. elimden başka da bir şey gelmiyor.
bu arada ADSIZ'lar kendinize bir isim bulun o isimlerle yorum yapın. hepinizi karıştırdım birbirinize.
27 Haz 2013 15:14:00
Homofobik gay dedi ki...
Eşcinsellik utanılacak bir şey değil ama insanın kafasında hep bir soru işareti oluyor. düşünün o ana kadar hiç aklında bu tür düşünceler olmamış. Haberi bile yok. Ama bu olaydan sonra ister istemez yönelimıni etkiliyor. Ama duygusal anlamda bir şey hissetmiyor. Gerçekten kulağa tuhaf geliyor biliyorum. Duygusal anlamda bir şey hissetmeden ilişkiye girmek çok makbul değil. Burada uzman desteği almanın önemi ortaya çıkıyor sanırsam... Insan herşeyi kendi başına halletmeye çalışmamalı. Yoksa sorunlu, tutarsız bir kişilik geliştirilebiliniyor.
27 Haz 2013 18:41:00
Bence asıl utanılacak olan şey "eşcinselliğin utanılıp utanılmayacak" olmasını tartışmak, o yüzden mümkünse bu konuyu aşalım.
Çünkü burda aklı henüz doğru dürüst bir şeye çalışmayan bir insanın yaşadığı tecavüzü konuşuyoruz. Bu eşcinsellikten bağımsız olarak ele alınması gereken çok önemli bir konu. Bunu daha çok önemsiyorum. Biraz daha açık olmak gerekirse ve baştaki cümleye bağlarsam; cinselliğin yetişkinler arasında özgürce yaşanılmasını destekliyor ve bunu çeşitli tanımlamalarla (eşcinsel, bisexüel, heterosexüel gibi)açmayı gereksiz buluyorum. Ama tecavüze uğramış çocuk cinselliği üzerinden gidip; ilerde eşcinsel olacak mıydı, olmayacak mıydı demek ve hatta fikir yürütmek bana çok aşşağılıkça bir durum gibi geliyor.
ayrıca tecavüzün her türlüsüne karşıyım ve tecavüzcülerin kesinlikle her türlü en ağır cezalara çarptırılmasından yanayım.
27 Haz 2013 21:14:00
Keşke tecavüz ve taciz olayları olmasa.
Ben aklımın erdiği yaşta uğradım tecavüze. Tehditler baskısıyla. Hayatımı mahvetti. Aylarca ilaç kullandım, sürekli uyudum, her boş bulduğumda banyoya girdim, kendimi temizlemeye çalıştım. Kaç kez intihara kalkıştığımı bilmiyorum. Aileme hep sınav stresi dedim. Yaşamak istemiyorum dedim.
Üstelik abi dediğim insandı. Aynı yerde büyüdüğüm, aynı tabaktan yemek yediğim, oyunlar oynadığım, ağaçlara tırmandığım, yaralarımı saran insandı. Ölmek için çok uğraştım olmadı. Sonrasında kimseye güvenemedim. Zaten babamdan dolayı olan güvensizliğim iyice arttı. İnsanlardan nefret ettim.
(www.youtube.com/watch?hl=tr&gl=TR&client=mv-google&v=faXZ2VdNu-A Bu belgeselin ilk başlarını izlerseniz -sanırım başlarda idi. Duyusal bellekten bahsettiği kısım- orada insanların çok küçükken -6 ayliga kadar olan süreyi söylüyorum- yaşadığı olayları duyusal belleğe kaydettiğini söylüyor. Asla hatırlamadığımız, hatırlamayacağımız olayların beynimizi fiziksel olarak etkilediğinden ve bunların ileride sorunlara yol açtığından bahsediyor. Bence sadece yaş aralığı değil ileride yaşadığımız bazı olaylarda duyusal belleğe atılıyor ama biz farkında değiliz.)
(Çok konuştum ama üstteki adsızların dediği gibi tanınmamak daha rahat hissettiriyor.)
28 Haz 2013 23:17:00
tüm güzellikler hep bizi bulsun isteriz ama elimiz boş döndüğümüz çok olur. hayat kişisel trajedilerin bütünü. hepimizin hayat hikayesinde az ya da çok bu trajedilerden var. dayanılması güç anlar isyanlar çığlıklar var; ama mutluluklar da var. bazen küçük bir köpeğin bakışlarından bize yansıyan görünmez bir ışık demeti, bazen başımızı yaslayacağımız bir omuz, bazen annenin o güzel kokusu, bazen sevişmelerin sıcaklığı, kutsayıcılığı dinginliği bazen bir bebeğin tatlı gülücükleri ...
mutluluk bazen bir film bazen bir müzik bazen bir kitap...
hayır polyannacılık değil bu hayatın ta kendisi... acıların gerçekliğinden daha sahici kısa ama güç veren anlar...
29 Haz 2013 13:27:00
Tropikal Kafka dedi ki...
İçim parçalandı. Kendi yaşadıklarımı hatırlattı biranda...
30 Haz 2013 02:27:00
Must Chanel dedi ki...
30 Haz 2013 22:53:00
O yuzden ben hep insanlara tel,inde bulunuyorum, tanimadiginiz insanlara durduk yerde cocuklarinizi elletmeyin diye. Uzaktan sevsinler. Aaa ne seker desinler yeter. Yazinin sonunda yazdiklarina da tamamen katiliyorum. Ancak gecen gun bir film izledim, cok sasirticiydi. 2012 yapimi, The Hunt adli film mutlaka izlenmeli.
8 Tem 2013 02:09:00
d kopte dedi ki...
5 yasimdaydim babamim isinden dolayi edirnede yasiyorduk karsli bi komsumuz vardi gelinleriyle birlikte yasardi annemgil onlara gidip gelirdi bende cocuk oldugumdan en kucuk oglu benimle oyun oynardi 18 20 yaslarindydi sanirim oyunumuzda onun penisini 5yasindaki cocuga agzina aldirmakti. butur olaylari yasayanlarin bundan sonraki psikolojileri gercekten duzelemiyor hep bi kirinti aklinin bi kenarinda oyle duruyor.dkr.
8 Tem 2013 19:35:00
8 Tem 2013 19:36:00
Bir okul öncesi öğretmenliği öğrencisi olarak konu hakkında o kadar ders gördüm ki... Başkalarının çocuklarını sevmeye kendi çocuklarımızı sevdirmeye o kadar meraklıyız ki bu kötü olaylar sadece başkalarının başına geliyor sanıyoruz. Çocuklara yapacağımız en büyük iyiliklerden biri kendini korumayı öğretmek... Kimlerin nerelerine dokunmaya hakkı var anlatmak zorundayız çünkü toplum olarak düşündüğümüzün aksine çok az iyi niyetli insan var... Toplumca bu koruacılık tuhaf karşılansada çocuklarımız her zaman en kıymetlilerimiz olmak zorunda...
9 Eki 2013 20:22:00
HiSoKa dedi ki...
buraya nasıl geldim bilmmiyorum. hayatımda okuduğum en mükemmel hikaye idi. benim hayatımı anlattı resmen. ve oturdum ağlıyorum. öncelikle şunları söyleyeyim. insanlar tecavüzden önce eşcinsel değil diye katılmıyorum çünkü kendimi bildim bileli böyleyim ben. evet tecavüze de ugradım. ama bu değiştirmedi beni. hayat erkeği bir yoruymunda arkadaş edindiğini yazmışsın. arkadaşlar arasında bize de küçük bir yer var mı acaba.
3 Mar 2014 16:55:00
@HiSoka arkadaşlar arasında yerin olmaz olur mu? :)
ama ben biraz asosyalim haberin olsun :))
3 Mar 2014 18:05:00
Seni Uçurtma Avcısındaki Hasan'a benzettim. Hem de fazlasıyla.
6 Tem 2015 23:11:00
5 Eki 2015 21:04:00
Erhan İstanbul dedi ki...
Fazlasıyla duygulandım.. Aynı benim yaşadıklarım gibi.. Yan komşumuzun benden 3 yaş büyük oğlu sanırım 9 yaşımda başlayan bir süreçte bana hep tacizde bulundu. Bende tecavüze uğrayarak kendimi eşcinsel sananlardanım yada bilmiyorum.. Hiç karar veremedim ama bahsettiğiniz üzere yaşadığım o günlerden beri hem kendi cinslerime ilgi duymaktan kendimi alamıyorum hem de bir o kadar kendimden nefret ediyor ve çelişiyorum. Hoşlandığım kızlar oluyor fakat sevemiyor, belki de cesaret edemiyorum. Kendime soruyorum acaba bu olaylardan sonra mı bu hale geldim yoksa büyüdüğüm zaman zaten erkeklere ilgi duyacakmıydım?
10 Ağu 2016 13:47:00
Ben de 1. Sınıfa giderken tecavüze uğramıştım yani 7 veya 8 yaşında suan 17 yaşındayım belki o olay olmasaydı bende eşcinsel olmazdım
27 Eyl 2016 22:00:00
Ben Serkan öz ablam tarafından 14 yaşımdan 18 yaşıma kadar taciz ve tecavüzlere uğradım evden kaçmasaydım devam ediyordu...
20 Kas 2016 01:00:00