Barışçıl, doğal ve doğayla uyumlu, diğerkam, tüm birikimini insanlığın hayrına kullanma kapasitesi ve niyetinde olan bir insanlık.
Yapacağımız; başaracağımıza tam inanç ve güvenle, içimizde zaten var olan bu programı güncellemek.
Bütün doğrular evrensel enformatik alanda kayıtlıdır, bizde de izdüşümleri vardır. Bu düğmeleri bulup basabilirsek o radyo istasyonu yayın yapmaya başlar. Böylece yüksek benliğimiz ile bağlantı kurarak, bilgeliği yaşamımıza çekeriz.
Zaman kaybetmeden şimdi yapabilmek.
Ölüp yeni bir şans beklemeden. Yaşarken tekrar doğmak.
Bu dünya üzerindeki yaşamımızda çok zor bir şeyden söz ediyoruz.
Temel olarak neleri hatırlıyoruz?
Bütünselliğimizi. Herkes ve her şey olduğumuzu, aynı zamanda özgünlük ve otantikliğimizi. Hepimizin çok iyi yapabileceği özgün bir özelliğimiz var. Onu gerçekleştirmek için bu fizik bedendeyiz.
Sadeleşerek, bırakarak, temel evrensel erdemler çerçevesinde ilerleyerek bu amacımızı gerçekleştirebiliriz. Ama kolay mı? Niye bu kadar az insan başarıyor?
Yeterince güvenmiyoruz. Dürüst değiliz. Samimi değiliz.
Kendimizi “Bana ne! Bana ne! İstiyorum işte” diye ter ter tepinen bir çocuk olarak göremedikçe yolda oyalanmaya mahkumuz.
Gelecek bana “ Seni istemiyorum. İçindeki o meraklı, istekli, afacan, yerinde duramayan hiç yılmayan çocuğu gönder” diyor. Ben o tutkulu, yaramaz, evin altını üstüne getiren küçük kızı, kurallara, gerekliliklere sıkıştırmışım. Artık benim ve hepimizin o çocuklarını özgürce hayata gönderme zamanı.
Yaptığımız her işi en yüksek ilgi ve dikkatle yapmak.
Var gücümüzle elimizden gelenin en iyisini yaparak ...çocuklar böyle yapar...
Ne olursa olsun tüm kırgınlıkları, küskünlükleri kısa kesip unutup umutla devam etmek ...çocuklar böyle yapar...
Benim hakkımda ne düşünür, uygun mudur diye planlar yapmadan, çıkarsız, hesapsız, içinden geldiği gibi davranmak ...çocuklar böyle yapar...
Yeni geleceğe, başladığımız yerden, bir çocuk olarak koşmak.
Özümüzün üstün özellikleri ile bir bebek olarak dünyayla tanıştık. Hayatımızın ilk yıllarında, geçmiş yaşamlarımızdan ruhumuza yansıyan özelliklerimizi doğrudan yansıttık.
Şanslı olanlarımız fark edildi, desteklendi, yolu kolaylaştı. Çoğunlukta kalan diğerleri bastırıldı, kalıplara döküldü, başka bir form verildi.
Her ne olmuş olursa olsun ruhumuz artık bize sesleniyor!
“Gel!! Nasıl olmuş olursan gel! Bütün fazlalıklarını bırak. Erdemli insanlık yolunda sana gerekli olanları belirle. Yap küçük bir valiz. Hadi artık acele et. Seni çok bekledim. Çok uyarı gönderdim. Artık sabırsızlanıyorum. Yine yan bir patikaya sapacaksın diye acı çekiyorum. Artık GEL!!
Dikkatini dağıtmadan, yanına gereksiz yük almadan, aynı ayrıldığımız gibi seni bekliyorum”
Eminim bu çağrıyı hepimiz duyuyoruz.
Sevgi, adanmışlıkla çıktığımız bu yolda tüm yardımların, ilhamların bizimle olduğuna kalpten inanıyorum.
Tüm coşkulu ve yaratıcı çocukların el ele geleceğe koşmalarına niyet ediyorum.