Ana Sayfa Rasûlullâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)in Bütün Âlemlere Rahmet Oluşu
Allah Te‘âlâ, ilk insan ve ilk peygamber olan Hazreti Âdem (Aleyhisselâm)dan itibaren dönem dönem peygamberler göndermiş ve insanlara tevhidi duyurmuş, birtakım hükümler inzâl buyurarak onları mükellef kılmıştır. Peygamber Efendimiz (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) son peygamber olmakla beraber, bazı hususiyetleriyle kendisinden önceki peygamberlerden ayrılır. O, peygamberlerin en üstünüdür ve yalnızca belli bir kavme ve belli bir bölgeye değil yeryüzünde yaşayan ve risaletinden itibaren kıyamete dek gelecek olan bütün nesillere peygamber olarak gönderilmiştir. O, bütün âlemlere rahmettir ve onun gönderilmesi, mahlûkat için bir dönüm noktasıdır.
Peygamber Efendimiz (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)in âlemlere rahmet oluşu, mahlûkattan ilk yaratılan oluşuyla da direkt ilgilidir. “Âdem su ile çamur arasındayken ben peygamberdim” mânâsını ifade eden rivâyetler bu konunun beyânı niteliğindedir.
Ebû Hureyre (Radıyallâhu Anh) şöyle rivâyet etmiştir: “Tufeyl ve arkadaşları gelerek: ‘Yâ Rasûlellah! Gerçekten Devs kabilesi küfür ve imtina etmiştir. Sen de onlara beddua eyle!’ dediler. Bunun üzerine: ‘Devs helâk olsun’ diyenler oldu. Rasûlullah (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) ise: ‘Allah’ım! Sen Devs’e hidâyet ver ve onları getir!’ diye duâ etti.”
Mevlâ Te‘âlâ’nın bizlere en güzel örnek (Üsve-i Hasene) olarak kıldığı Peygamber Efendimiz (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) her hâlinde ölçülü idi. Tevazuu elden asla bırakmazdı. Hazreti Âişe (Radıyallâhu Anhâ) vâlidemiz onun ahlâkını “Kur’ân ahlâkı” olarak tarif etmiştir. İbni Ebî Evfâ (Radıyallâhu Anhumâ), Peygamber Efendimiz (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)in ölçülü davranışlarını ifade sadedinde şöyle demiştir: “Rasûlullâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem), zikri çok yapar, lağvı (boş sözü) de az yapardı, namazı uzatırdı, hutbeyi de kısa yapardı. Dul ve miskinlerle beraber yürümekten ar duymazdı, onların ihtiyaçlarını mutlaka giderirdi.”