Allah insanı nasıl yarattı? 3
İnsan çok güzel yaratılmıştır ama asıl imanla güzelleşir...
Yazımın üçüncü bölümünde Allah’ın insanı kuru bir çamurdan, bir damla sudan nasıl muhteşem bir yaratılışla yarattığını anlatmaya devam ediyorum.
Yumurta ile spermin bir araya gelmesi ile ortaya çıkan yeni hücrede toplam kromozom sayısı diğer hücrelerdeki gibi 46’yı bulur. İşte bu nedenle bir sperm ile yumurta birleştikten sonra ikinci bir spermin içeri girmesi engellenerek kromozom sayısının daima 46 da kalması sağlanır. Yeni Kromozom sayısının 46’dan farklı olması doğacak bebek için son derece vahim sonuçlar doğurur. Şüphesiz bir yumurta ve spermin hesap yapabilme gibi bir yetenekleri yoktur, hatta kromozom adlı bir yükü taşıdıklarından haberleri bile yoktur. Peki nasıl oluyor da 100 trilyon hücrenin içinden sadece ikisi ileride 23 kromozomlu bir hücre ile karşılaşacağını bunun içinde kendisinde de 23 kromozom olması gerektiğini bilebilmektedir?
Aşağıdaki resimde saydam bir zarla çevrili hücrelerden oluşan döllenmiş küre dölyatağına doğru yol alıyor. İkinci resim yumuşak inişi ve o ana kadar yumurtayı besleyen zarın atılışını gösteriyor. İşte tam bir su damlası. Hücreler topluluğu ancak bundan sonra gelişimlerini sürdürebilecek. Dölyatağına yerleşen mikroskobik hücreler topluluğu bir hormon salgılar ve bu da yumurtalıklara progesteron hormonu salgılamaları emrini verir. Bu hormon da kadının beynindeki hipofiz bezine artık hamile olduğunu adet kanamasına ara verilmesi gerektiğini bildirir. Aynı anda yine bu hücreler topluluğu, dölyatağının, bağışıklık sistemine gönderdiği uyarı maddeleri ile dölyatağının bu yeni yaşam çekirdeğini yabancı bir cisim olarak algılamamasınıdolayısıyla dışarı atmamasını sağlar.
Artık yumurta ile sperm ve yumurtanın birleşmesi tamamlanmış ve bu yeni hücre “zigot” adını almıştır. Zigot birleşmeden 24 saat sonra bölünmeye başlar. İlk bölüme ile 2 yeni hücre oluşur. Yeni oluşan bu iki hücre birbirinin aynıdır. Artık anne rahminde tek değil iki hücre vardır. Daha sonra bu rakam 4'e ulaşır ve bu bölünme, tıpkı bir elmanın önce ikiye sonra dörde, sekize bölünmesi gibi katlanarak sürer gider. Böyle bir dilimlemede her dilim şüphesiz elmanın bir benzerini ortaya çıkarır. Elmayı 100 defa bile dilimleseniz bir armut, bir kirazın ya da muzun ortaya çıkması imkansızdır. Bu olayın neden meyve dilimlemeye benzediğini az sonra sizlere tüm çarpıcılığı ile anlatacağım.
Bölünerek çoğalan bu hücre topluluğunun bulunduğu yerde bir dizi tüycükler vardır. Bu tüycükler zigotu tıpkı elden ele iletiliyormuşçasına varması gereken yere: anne rahmine taşırlar. Tüylerin hareketi bir orkestra şefinin orkestrayı yönetmesi gibi uyumlu ve ahenklidir. Resimde görülen tüycüklerin hareketi çok hassastır. Eğer tüylerin hepsi aynı anda aynı yöne hareket etseydi zigot bir gidip bir gelecekti. Oysa tüycüklerin bir kısmı iteleme yaparken diğer kısmı itelemeyi yapmak üzere beklerler.Tüycüklerin bu ahenkli hareketlerini yüklerini anne rahmine ulaştırana kadar devam ederler. Hücremiz anne rahmine geldiğinde birbirinin benzeri 100 kadar hücreden oluşan bir hücre topu şeklindedir ve artık embriyo olarak adlandırılmaktadır.Embriyo anne rahmine geldiğinde burada bir yere tutunur. Artık burada beslenecek, korunacak ve büyüyecektir. Rahim hücrenin tüm bu ihtiyaçlarını karşılayacak kadar konforlu ve güvenlidir.
Embriyonun gelişiminin sekizinci gününde büyük bir değişiklik olur. Tüm hücreler o ana kadar aynı olmasına karşın, bir kısmı hızla embriyo üzerinde belirli bir yere doğru hareketlenerek çeşitli tabakalar oluştururlar. Bu tabakalardan birbirinden oldukça farklı yapıda olan sinir dokusu, beyin, duyu organları, göz, deri ve tırnaklar oluşmaya başlar. Vücudumuzdaki tüm organlar başlangıçta birbirinin kopyası olan bu hücrelerden oluşacaktır. Hatırlarsanız az önce elmayı ne kadar dilimlerseniz dilimleyin başka bir meyve elde edemezsiniz demiştik. Ama bakın burada oldu. Evet bu olay dilimlenen bir elmadan başka bir meyvenin elde edilmesi gibi mucize doludur. İşte birbirinin aynı olan hücrelerin göze, tırnağa, ete dönüşmesi bir elmanın armuda kiraza ya da muza dönüşmesi gibi hayret verici bir gelişmedir.
Peki hepsi tek bir özden doğmuş olan bu hücrelere nereye gideceği ve hangi organa göre nasıl bir değişim göstereceği emrini kim vermektedir? Hiçbir akla, bilince ve duyuya sahip olmayan hücreler bu emri nasıl anlamakta ve nasıl uygulamaktadırlar? Hücrelerin izledikleri planı uygulamalarını sağlayan nedir? Örneğin gözü göz yapan hücreler, nereye kadar gözbebeği yapıp, göz kaslarını veya göz merceğini hangi büyüklükte ve hangi yapıda üretip, sonra da bu üretimi hangi aşamada durdurmaları gerektiğini nasıl anlamaktadırlar? Neden gözün ortasında vücudun başka bir yerinde olmayan şeffaf hücreler olmakta, deri hücreleri neden burada gelişmemektedir? Tüm bu sorular, insanın doğumunun çok büyük bir mucize olduğunu ortaya koymaktadır. Nitekim tüm canlılığın ve insanın varlığını tesadüflerle açıklamaya çalışan evrim teorisini savunan bilim adamları bu noktada bir kere daha açmaza girmekte ve bu konuda bir açıklama yapmamayı tercih etmektedirler.
Nitekim günümüzün önde gelen evrim savunucularından biri olan Richard Dawkins, insanın oluşumu aşamasında, bir insanın genlerin bu denli bir işbirliği içinde hareket etmeleri karşısındaki çaresizliğini şöyle ifade etmiştir: “… Ceninin gelişiminde de genler o kadar karmaşık ve birbiriyle kilitlenmiş bir ilişkiler ağıyla denetleniyor ki buna değinmememiz daha doğru olacak.” (Richard Dawkins, The Selfish Gene, Oxford University Press, New York, 1976, s. 37) Dawkins her ne kadar bu konuya değinmeyerek bir şeyler gizlemeye çalışsa da, bilim ve akıl tek bir gerçeği yani “yaratılış gerçeği”ni bizlere ispat ediyor.
Bir bebeğin anne karnındaki muhteşem yaratılışına yazımın dördüncü bölümünde devam edeceğim. Unutmayın ki kainatta gördüğünüz her insanı yaratan, ona gözler, gönüller ve ruh bağışlayan Allah’tır, O’nun rahmeti tüm kainatı kaplamıştır.