Haftanın Çevirisi | Covid-19 ve “Sonrasındaki” Dünya: İstisna Kural Haline Geldiğinde – Camille Münzer
Covid-19 şiddetlenirken kapitalistler sömürüyü arttırıyor. Peki ya pandemiden sonra? İşçi sınıfının için zorlu görevi burjuvazinin “yeni normali”ni reddetmek- ve bunun yerine bugünün ayaklanmasını yeni bir toplumsal düzen için mücadeleye dönüştürmektir.
Geçmişteki salgınlar sömürenler ve sömürülenler arasındaki ilişkiyi kalıcı olarak altüst etti. 14. Yüzyılda Kara Veba Avrupa nüfusunun yüzde 30 ila 40’ını yok etti. Zenginler birdenbire emek kıtlığı ile karşı karşıya kaldı. Ekinler çürüme, hayvanlar ölüm tehlikesi altındaydı. Öncesinde kıt olan arazi bollaştı. Artık köylüler üzerinde topraktan sürülme tehdidinin bir etkisi kalmamıştı. Lordluktan kaçarak diğer topraklara, ya da kentlere göç ettiler. Irgatlar zaman zaman normalden iki kat daha yüksek ücret talep edebilirdi. Silvia Federici, Caliban and the Witch’deki bu hikayeyi yeniden anlatırken “Batı Avrupa köylülüğünün geniş bir kesimi ve kentli işçiler için 15. Yüzyıl eşi görülmemiş bir güç dönemiydi.” 1
14. yüzyılda Avrupalı egemen sınıflar köylülerin, çiftçilerin ve işçilerin yeni kazanılmış gücü karşısında kayıtsız kalmadı. Güç dengesinin kendi lehlerine dönmesi için ellerinden geleni yaptılar. Çeşitli ülkelerde emekçi sınıfları, avareliği ve “aylaklığı” yasaklayarak az çok zorla işe koymayı ve bir maksimum ücret oluşturmayı hedefleyen yasalarda artış yaşandı. İngiltere’de 1349 İşçi Kararnamesi 60 yaşın altındaki herkesin bir lord için çalışmasını gerektiriyordu. Kral III. Edward’ın kararnamesi bunu şöyle meşrulaştırdı: “İnsanların, özellikle de işçilerin ve hizmetçilerin büyük bölümü son zamanlarda, çoğu efendilerin gerekliliğini ve büyük hizmetçi kıtlığını görerek, vebadan öldüğü için, fazla ücret elde etmedikleri takdirde hizmet etmeyeceği ve bazılarının hayatlarını sürdürmek için çalışmak yerine aylaklık içinde dilenmeyi isteyecekleri için.” Fransa’da II. Jean Bon’un 1351 kararnamesi “aylakları” ve “istedikleri ücret ödenene kadar bir iş yapmayı” reddeden işçileri hedefledi. 2 İşçi sınıfını kontrol altına alma girişimleri sömürülenler tarafından bir dirençle karşılandı ve yoğun sınıf mücadelesi çağını açtı. 14. Yüzyıl sonunda Avrupa’da sayısız isyan meydana geldi, bunlar arasında en bilineni Floransa’daki Ciompi İsyanıdır. 3
Burjuvazinin bize söz verdiği “[korona] sonrası dünya” pandemi öncesi dünyanın kötüleşmesidir: daha fazla sömürü, daha fazla güvencesizlik, daha fazla gözetleme ve kontrol, azınlık ırklara karşı daha fazla şiddet, vb. Ancak bu “dünyayı” geçmişe dönme talebi ile reddedemeyiz. Bugün, ABDli göstericiler yol gösteriyor. Şili Santiago’daki göstericilerden geçen kışın sloganını sürdürmeliyiz: “Biz normale dönmek istemiyoruz. Sorun olan normaldi.”
İlk defa 7 Haziran’da Révolution Permanente Dimanche ‘de Fransızca olarak yayımlandı.
1. Silvia Federici, Caliban and the Witch: Women, the Body, and Primitive Accumulation (Brooklyn, NY: Autonomedia, 2004).
2. Robert Castel, Les metamorphoses de la question social (Paris: Gallimard, 1995), 111–12, 116.
3. Çevirenin notu: Lonca üyesi olmayanve bu nedenle Floransa yönetimine katılmaktan dışlanan zanaatkarlar, emekçiler ve esnaflar siyasal temsillerinin olmaması, düşük ücretler, ağır vergilendirme ve sürülmelere karşı 1378’den 1382’ye kadar isyan etti. Onların başkaldırısı üç buçuk yıl süren erken bir işçi yönetimi formuna yol açtı. Ciompi kelimesinin meyhanelerde işitilebilecek bir Fransızca ifadenin İtalyanca bir telaffuzu olduğu düşünülmektedir. — Compar, allois a boier (Yoldaş, bir içki içelim).
[Left Voice’daki İngilizce çevirisinden PolitikYol için Ekin Değirmenci tarafından Türkçe’ye çevrilmiştir.]
Önceki İçerikTürkiye’de koronavirüs nedeniyle hayatını kaybedenlerin sayısı 4 bin 927’ye yükseldi
Sonraki İçerikVan’daki vaka sayısında ciddi artış: Toplam 18 bin kişi karantinada