İyi geceler küçük Joe: Nisan 2017
Dün bir belgesel izledim. Peru'nun dağlık bir bölgesinde dünyanın geri kalanından uzak ve iletişimsiz yaşayan bir topluluk. Elektrik ve su şebekeleri yok. Et yemek için, besledikleri kobayları kesip yiyorlar. Hiç dışarıdan ziyaretçi onlara uğramıyor. Yakından geçenler var ama yolları bu adamların topluluğuna düşmüyor, kenarından dolanıp gidiyorlar. Doğduklarından beri oradalar. Hayatlarında ilk gördükleri yabancı, belgeseli çekmeye gelen adam. Adam onların hayatlarını gösterdikten sonra oranın bir yerlisine diyor ki, "bana sormak istediğin bir soru var mı?", yerli de sanki bu sorulsun diye bekliyormuş gibi "var" diyor. "Çok merak ettiğim bir soru var." Nedir diyor Amerikalı. "Senin ülkende hayat benimkine benziyor mu? Mesela aynı şeyleri mi yiyorsunuz?" Ve sonra Amerikalı bu sorunun cevabının kapsamı karşısında sessiz kalıyor ve kamera New York'u gösteriyor.
Dünden beri bu var aklımda. "Senin ülkende hayat benimkine benziyor mu?" Çok acayip. Dünyanın geri kalanından bu derece kopuk olmak. Başdöndürücü. Ve dünyanın bir yerinde dünyadan bihaber insanlar yaşıyor.
Sonra bugün iki tane kitap elime aldım: Murat Özyaşar'ın Ayna Çarpması ve Mahir Ünsal Eriş'in Olduğu kadar güzeldik. Neyse ki elime alabildim (bu bendeki okuma özürüyle). Son sipariş verdiğim kitaplardandı. Her ikisinin de ilk öyküsünü okudum. Açıkçası vurulmadım. Vurulurum sanıyordum. Çok başka numaralar bekliyordum. Gelmedi. Belki diğer öykülere de bakmak gerek ama genelde ilk sıraya en başarılı öyküyü koyarlar. Murat Özyaşar bu öyküyle nasıl çift öykü ödülü aldı anlamadım. Sadece şöyle bir durum var, öyküler çok inandırıcı. Gerçekten başına gelmiş gibi anlatılmış. Ne var ki benim iyi öykü kriterim bu değil.
Fakat asıl hayal kırıklığı Ursula Le Guin'inki. Peh. Resmen kazıklanmış hissediyorum. Başlığında yaratıcılık sözcüğü geçen, içeriğinde ilkokul derecesinde dilbilgisi dışında çok az şey barındıran, yaratıcılıkla uzaktan yakından ilgisi olmayan bir içerik. Resmen pazarlama şeysi. Nasılsa yazarı çok ünlü, başlığa da yaratıcılık ekledik mi peynir ekmek gibi satar demişler. Yazıklar olsun. Başlığa dümeni yaratıcılığa kırmak de, sonra da içerikte yok noktalama işaretleri çok önemlidir, yok gereksiz zarflar, yok cümleler uzun mu kısa mı. Bu mu yaratıcılık? Bir başlık sözünde durmuyorsa insan kitabı iade edebilmeli, çalışmayan bir çamaşır makinesi gibi. Alıştırmalar birbirinden sıkıcı. Bir de örneklerle doldurmuş, ne var ki kitap İngilizce'den çevrilmiş. Bütün anlamını yitiriyor. Tek kelimeyle: çöp.
Bugün biraz çalışayım dedim. Listelerimi gözden geçirdim. İçlerinden sözcükler seçtim. Bazıları bana daha uzun cümleler çağrıştırdı. Hepsini alt alta yazdım. Fakat ufukta ne bir karakter, ne bir öykü fikri var şimdilik. Ama bu ilk zamanların aylak hallerini seviyorum. Hatta bugün değişik bir his geldi bak. Masanın başına oturmuştum. Önümde kağıt vardı, silgili kurşun kalem ve silgi. Hepsi bu. Ve cam masa. His şu: "bu basit malzemelerden öykü yapabilirim." Yapmak ama yazmak değil, dikkatini çekerim. Bilezik, kolye ya da satranç takımı üretir gibi, öykü üretebilmek. O an kendimi farklı hissettim. Hani çocukken büyük bir insanın başında durursun ya, ne yaptığını çözmeye çalışırsın, bir de nasıl yaptığını. Yaptığı sana ulaşılmaz derecede beceri gerektirici gelir. İşte o an sanki bir çocuktum kendime bakan. Yaptığım ulaşılmaz derecede beceri gerektiriyordu ama ben o ulaşılmaz beceriye mucize eseri sahiptim. Çok tuhaf bir histi. Bisikletin ilk defa dengede durması kadar büyülü.
Ve fonda hala E.'yı kaybetmenin şaşkınlığı. Anneme baksın diye çalışıyordu yanımızda. Annemden yirmi küsur yaş gençti. Meğer bizim ona bakmamız gerekiyormuş. Son zamanlarıymış... Çok acayip.
Dün anneme gittim de. Minikler de oradaydı. Yeğenler. Küçük bıcır bıcır konuşuyor. Büyükle de hasret giderdik. Bana bilmeceler sordu. Annesi sarı bir üst giydirmiş. Çok yakışmış. Beğenimi yüksek sesle söyleyince, küçük hemen önüme atıldı, kendi üstünü gösteriyor. Ay unutmuşum kardeş olmak nasıldı diye. Sana da çok yakışmış dedim hemen. Neyse ki kavrayabildim durumu o an. O kadar dışında kalmışım ki.
Spor işini kafamda hala oturtamadım. Hayatıma sokarım da iş kafaya sokmakta. Kafada hallettin mi sigarayı bırakmak gibi bir şey. Nasıl olacak bilmiyorum.
Bu gecelik bu kadar olsun blog. Sanırım epey bir gevezelik ettim. Biraz da başka gün yazayım. İyi geceler dünya.
saat: 22:32 6 yorum : Bu yayına verilen bağlantılar
Fark ettim artık eskisi gibi yazamıyorum. Bir tutukluk çöreklendi klavyeme. Bu iyi bir şey değil. Sebebini biraz tahmin edebiliyorum. Eskiden buraya yazılanlar şişenin içine konmuş mektuplar gibiydi, kime ne zaman ulaşacağı belirsiz. Oysa şimdi ekranın öbür tarafında Güneş var, Ceren var, Ayşe var, Sibel var, Anıl var. İyi ki de varlar, elbette, o ayrı. Onlar ve daha saymadıklarım. Ama işte aynı şey değil. Geçen akşam rüyama girdi zaten. Hikmet bey'i gördüm rüyamda (Hükümenoğlu), Körburun'un yazarı. Çok büyük bir kusur işlemişim blogumda, ve artık beni takip etmeyeceğini söylüyor. Sonra da kendimi daha da kötü hissedeyim diye, zaten 26 kişiydik diyor. Ve dünyam başıma yıkılıyor. Gülme. Kaç gündür bu rüyayı düşünüyorum. Anlamını. Blogun ve ziyaretçilerinin ve düzenli takipçilerinin hayatımdaki yerini. Bir yandan son nefesime kadar yazacağımdan korkuyorum, bir yandan bir gün bu blogun bitmesinden. Hayatımda zamanla kapladığı yerin büyüklüğünden de korkuyorum. Sanırım kaybetme korkusu, rüyanın anlattığı. Gerçi bir günlüğüm daha var. Kağıttan. Oraya çok sık yazmıyorum. Bazen buraya yazamadıklarım oluyor. Herhalde bir sebepten burası biterse bana orası kalır yine. Oraya yazmaya devam ederim. En azından.
Artık yavaş yavaş yeni öyküye çalışmam lâzım. Biraz boşladım şu son haftalarda. Çeviri almamak tabii çok rahatlattı günün seyrini. Ama işte bu sefer de yayıldım. Koca bir ay, öykü yazmadan devrildi. Nisan bitiyor üç güne. Mayıs ayı hedeflerimden biri öykü yazmak olsun. Diğeri de kesinlikle ama kesinlikle zayıflamak. İki koca hedef yeterli bence bir ay için. Satranca gelince... Galiba kabul etmem gerek, her ne kadar son bir senede çok şey öğrenmiş de olsam, seviyem uzun zamandır duraklamada. Sırf problem çözmekle olmayacak. Ya da sırf maç yaparak. Biraz teori öğrenmek gerek, eğer ilerletmekse amacım. Ama bilmiyorum. Henüz başka türlü uğraşmak istediğimden emin değilim. Belki böylesi de iyidir. Mayıs ayında müzik de olacak hayatımda. Hem dönem sonu konserine çalışacağız, hem de Çanakkale festivaline hazırlanacağız. Müzik, edebiyat ve spor. Yeterli bence. Satranç da varsın duraklasın. Bugünlük bu kadar. İyi geceler dünya.
saat: 23:39 14 yorum : Bu yayına verilen bağlantılar
saat: 18:53 8 yorum : Bu yayına verilen bağlantılar
saat: 19:46 Hiç yorum yok : Bu yayına verilen bağlantılar
Tam blog yazma ortamı. Yapılmayı bekleyen bir iş yok. Anlatasım var. Dışarısı kapalı ve soğuk. Sırtıma bir hırka giydim, ayağıma çorap, koltuğa popoyu yaydım. Oh. Kebap.
Birazdan Çanakkale seçmelerinin sonucu açıklanacak. Çarşamba akşamı seçmelere katıldım. Ve başardım. Ama başaranların hepsi Çanakkale'ye koro yarışmasına katılamıyor, bazıları yedekte duracak. Ve belki hiç katılmayacak. Ama olsun. Öyle de olsa, birkaç gün zaferimin tadını doya doya çıkardım. Sopranoymuşum. Tescillendi. Ve kulak sınavını geçtim. Pek bir beklentiyle girmemiştim sınava. Bir de en zoru olan üç sesi birden basıp, tek tek sesleri söylememi istedi hoca. İki sene önce büyük bir hüsranla çıktığım başka bir koro seçmesi için bu üçlü seslere çalışmıştım, ve hiç onu sormamıştı şef. İki sene sonra hala sesleri söyleyebildiğime şaştım. İşte iki gündür "başardım, başardım" diye dolanıyorum mutlulukla. İçten içe yedeklere kalacağımı düşünüyor olsam da. Dün bir ara yedekler de Çanakkale'ye gidiyor sandım, fakat bugün sordum, öyle değilmiş. İlk düşündüğümmüş. Dur bakalım.
Öykümle ilgili çok güzel geri dönüşler aldım. Mesela yazı konusunda beni en çok üzen şeylerden biri, burada kullandığım dille, öyküde kullandığım dilin hiçbir ortak noktası olmamasıydı. Bazıları bloga yazar gibi öykü, hatta kocaman roman yazıyorlar ve enfes oluyor. Ve o tutarlılık beni çok özendiriyor. Bu hafta birisi bana, blogdaki sıcaklığı, öyküde de bulabildiğini söyledi. Sıcak yazmak. Hiç bilinçli olarak yaptığım bir şey değil. Ama öyle olduğunun düşünülmesi bana çok iyi geldi. Hani aklına geldikçe kalbini ısıtan bir sevinç gibi. Varmış benim de tutarlı bir tarzım.
Fonda da N.'nin onarıp pansumanladığı insan ilişkileri şeysi var. İçimde bir kırıklık varmış. Çok diplerde, eskilerde. Kendime duyduğum güveni de kapsayan. Bundan sonra herşey daha farklı olacak, biliyorum.
Bir de işte, alışveriş yaptım ben yine internetten. Lamy dolmakalem, o su hazneli fırçalardan ve bir kutu suluboya. Ege'nin önerdiği Güven Sanat'a uğradım Çarşamba günü Kadıköy'de. İnternette posta ücreti ile beraber bir buçuk dolara bulduğum fırçaları, elli teleye satıyorlardı. Çok açık fark var. Postacı geçen gün satın aldığım saati getirdi, nasıl bezmişse iki günün birinde bana paket getirmekten "daha bunların devamı var mı, daha gelecek miyim ben buraya" diyor. Zevzek.
Hepi topu anlatacaklarım bu kadarmış. Ben susmam sanıyordum. Gidip biraz Ursula Le Guin okuyayım bari. Biraz da Çanakkale hayalleri kurayım. Ama çok değil. Kararında. Haydin kal sağlıcakla. Sonuçlar açıklanınca buraya dip not olarak eklerim.
saat: 14:22 4 yorum : Bu yayına verilen bağlantılar
Hiç bu kadarını beklemiyordum blog. N. geldi yurtdışından, evimde kaldı birkaç gün. En eski arkadaşlarımdan, en çok sevdiğim. O gittikten sonra yıllarca mektuplaştık. Bir de Z. var. Üçümüz. Gerçi o ikisi okul dışında daha çok görüşürdü filan. Ama ben en çok o ikisiyle anlaşırdım sınıfta. Beşinci sınıfın sonunda ikisi birden küt diye ayrıldı okuldan. Ve ben sap gibi kaldım orta birde. Ve bir daha onların yerine kimseyi koyamadım. Tabii bu beşinci sınıftan bu yana ilk karşılaşmamız değil. Ama öncekiler böyle değildi. Sebeplerine girmeyeyim, gereksiz.
Çok güzel geçti. Çok konuştuk. Bir türlü susmadık. Çok güldük. Ne kadar çok ortak noktamız ve merakımız varmış, şaşırdık. Mesela sabah yumurtası. Aynı şekil sevip aynı şekil hazırlıyoruz. Yoga gibi genel geçer şeyleri saymıyorum bile. Mesela ikimiz de kırışıklarımıza bayılıyoruz. İkimiz de kırklı yaşlarımızı çok seviyoruz. Çok güzel ve dengeli geçti günler. Evet dengeli. Yani etkinlikten bayıltacak kadar yorucu değil fakat sıkıntıdan patlayacak kadar boş da değil. Adaya gittik. Bisiklet kiraladık. Ada turu attık bisikletle. Hava çok güzeldi. Beğeneceğini düşünerek teklif ettiğim her şeye bayıldı. Çağla yedirdim. Ona çok bayılmadı mesela ama ilginç geldi. Çocuk olduk galiba yeniden, en çok da gülerken. Karaköy'e de gittik. Galata kuledibine de. Nevizade'ye de. Eski Bomonti bira fabrikasına da. Kapalıçarşı. Tahtakale. Marpuççular handan boncuk baktık. Benim bir zamanlar içine girince kendimi kaybettiğim dükkâna götürdüm. O da orada kendini kaybetti. Bazen derin konulara girdik. Mutlaka gitmemiz gereken bir yer olmasa bütün gün evde durup konuşmaya devam ederdik eminim. Benim apartmanın asansörü dandik, her an içinde kalabiliriz. Dedim ki ister misin kalalım içerde (saatlerce)? Ne dedi biliyor musun? Dert değil, eminim çok eğlenceli/ ilgi çekici olur.
Böyle işte. Çok ihtiyacım varmış, konuşmaya, gülmeye, anlaşmaya. Ama en çok anlaşmaya. Meğer gevezenin tekiymişim. Meğer sandığım gibi değilmişim... O kadar iyi geldi ki...Samimiyet, incelik ve daha nicesi...tek kelimeyle dostluk.
saat: 00:48 12 yorum : Bu yayına verilen bağlantılar
saat: 01:15 7 yorum : Bu yayına verilen bağlantılar
Hiç Pazar gibi değil bugün. Hava da tatsız, bulutlu ve yağacağım deyip sözünde durmuyor. Ama keyifliyim. Bir kaç ufacıcınık olumlu gelişme var ki söylesem aman bu muydu dersin. Ama diyeceğim yine de.
Bir kere evi topladım, uzun süredir dağınık duran birçok yeri topladım ve iki gündür üstüne bakıp bakıp rahatlıyorum. Dağınıklık sessiz bir gürültü gibi, toplayınca sanki sakinleşiyor. Koltuk kılıfının ikinci ve son yıkaması/kurutmasını da yaptım, minderler kısmını. Salon ütü masası dışında cırlop gibi. Mutfak da öyle. Yatak odası da idare eder. Şöyle mutfaktan bakınca her yer süt liman gözüküyor yatak odasına kadar.
Sonracıma internetten yaptığım alışverişlerden ikisi ilçenin postanesine kadar gelmiş: yoga pantolonlarından biri ve galiba cüzdan. Tahminimce yarın postacı getirir. Yarın değilse öbür gün. İki ay sonraya kendini hazırlayıp da siparişler ikinci haftada bu aşamaya gelince seviniyor insan.
Bunların dışında sevindiğim bir konu da müzik teorisi dersinde artık ileri seviyeye geçmişiz. Hoca bugün söyledi. İlerlemek kadar sevdiğim az şey var şu dünyada.
Bir de öykümü bir dergiye gönderdim Cumartesi günü. İlk defa bir öykümü tanıdık olmayan birilerine, dahası basılsın diye gönderiyorum. Aslında denize atılan bir şişe gibi biraz, pek beklenti yüklemedim. Sadece bir ihtimal, beğenilirse, Çarşamba gününe kadar dönüş alma ihtimalim var eğer internette yazanlar doğruysa ve hala geçerliyse o da. Bu aşamaya gelmek benim için önemli ve sevindirici.
Yeni bir öyküye yelken açtım. Bu sefer aklımda hiçbir şey yok. O yüzden kendime yeni bir yöntem belirledim. Resim çizerken adına araştırma çizgisi denen bir çeşit eskiz tekniği vardır. Böyle kendini sıkmadan ve kalemi bastırmadan şeklin etrafına bir çok oval çizgi atarsın, birbirine yakın çizgilerdir bunlar ve sonra gözünle karar verip doğru çizgilerin üstünden geçip gereksiz olanları silersin. Onun yazı konusu için olanını yapıyorum şimdilerde. Son öyküden, sözcük listesi yapmanın hem zevkli ve kolay, hem de yaratıcılığımı desteklediğini fark ettim. Ben de böyle listeler yapıyorum bir iki gündür ve çok hoşuma gidiyor. Meselâ Orhan Pamuk'un Beyaz Kale kitabını elime alıyorum rastgele bir sayfasını açıyor ve hoşuma giden, bana hayâl kurduran, ilham veren sözcükleri listeliyorum alt alta: tılsım, yitik, lânetli, yıldız ilmi gibi... Sonra bir de şehir haritalarını inceliyorum: İskoçya hakkında bir şey bilmediğimi farkettim ve aradım onu haritada, karşıma Glasgow şehri çıktı. Google maps'ten inceledim yakınlaştırdım ve kamusal binaların listesini çıkardım: gözlemevi, katedral, stadyum, müze ve sanat galerisi, hastane, ilkokul, mezarlık, kış bahçesi, höyük gibi hoşuma giden sözcükleri listeledim (evet höyük varmış Glasgow'un kenarında, sanki Anadolu). Mesela Ursula Le Guin'in kitabını sipariş verdim, onun için sabırsızlanıyorum diye yazarın biyografisini okudum onu beklerken ve onun hâlen Portland'da yaşadığını öğrendim. Açtım Portland nerdeymiş, nasıl bir yermiş diye inceledim, ve gene kamusal binalara ve sokak görünümlerine baktım. Aslında boya kalemlerimi de alıp bir hayâli şehir yaratmak istiyordum ve sonra da o şehirde yaşayan insanları hayâl etmek. Ve oradan bir yerden bir hikâye yakalamak. Ama kısa bir öykü için belki biraz fazla olabilir.
Listeleri böyle çoğaltmayı düşünüyorum. Meselâ beş sayfa liste yapabilirim. Ya da on. Nasılsa çok eğlenceli ve kolay. Sonra aralarından "çınlayan" sözcükleri işaretleyip, onları yan yana dizip, bana bir hikâye anlatıp anlatmadıklarına bakabilirim.
Bu şekilde çalışmak çok zevkli. Genelde yaratıcı yazarlık kitaplarında, ya da ünlü yazarların tavsiyelerinden birinde, yazmak için "alnından kan damlayana kadar" düşünmek eylemi olarak tanımlarlardı yazarlığı. Ve şimdiye kadar yaptığım buna çok yakındı. Sıfırdan üretmeye çalışmak çok yorucu ve zevksiz. Oysa bugün listelerimle çalışacağım diye eve koşa koşa geldim. İnsan sırf buna bile sevinebilir.
Böyle işte. Bir de şu internetten alışveriş işi fena oldu. Aldıkça alasım geliyor. Türkiye'dekinin yarı fiyatına Lamy dolmakalem buldum. Var bende bir tane ama ucu fazla kalın. İncesini istiyorum. Ve su hazneli suluboya fırçası. Ve suluboya takımı da. Aklım çıktı.
saat: 21:00 6 yorum : Bu yayına verilen bağlantılar
Dünden bahsetmek istiyorum.
Ortaköy'de Atm'den para çekiyordum. Tam kartı ve paraları Atm'den aldım, cüzdana yerleştiriyorum, kaşla göz arası derler ya, kart kayboldu. Ulan nasıl kaybolur, daha şimdi çektim aldım ya makineden? Sağa baktım. Yok. Sola baktım yok. Makineye baktım yok. Yerlere bakıyorum yok. Cüzdana bakıyorum yok. Çantaya bakıyorum, yok. Yokoğluyok. Hay allah. Kayboldu kartım. Canım nasıl sıkıldı. Herhalde diyorum cüzdanın içine koydum başka yere koymuş olamam, kağıtların arasında görünmüyor. Ya da çantaya attım, çanta da bavul gibi maaşallah. Neyse. Mont elimde, çanta öbür elimde, cüzdanı çantaya attım, otobüse atladım, Bahçeşehir Üniversitesi kütüphanesine çalışmaya gidiyorum, öyküyü bitireceğim. Girişte güvenlikle konuştum, işleri yokuşa sürüyor, üyeliğiniz bitmiş bilmem ne bir sürü gereksiz laf. İçeri girdim yukarı çıkmadan koltuklarda cüzdanın içini boşalttım, çantanın diplerini kontrol ettim, bulamadım, yukarı çıktım. İptal ettirmem gerek kartı ne gereksiz işler diye kendi kendimi yiyorum. Yukarıda tam yerleşmek üzere çantamı sandalyenin sırtına astım, montu da asacağım, montun yakasında elime sert bir şey geldi: aha...inanılmaz...banka kartımın ta kendisi! O kadar inanamadım ki gerçekten benimki mi diye üstünde yazan adımı kontrol ettim. Yol boyunca montun yakasının arasında kalmış, taa Ortaköy'den Beşiktaş'a. Şeytanın aklına gelmez. Ayrıca düşürmek işten değil! Her yerde düşebilirdi: otobüse koşarak bindiğimde, otobüste akbili basarken, kütüphane girişinde güvenlikle konuşurken, koltukların üstüne montu bıraktığımda, yolda, merdivenleri çıkarken, her yerde. Fakat mucize eseri düşmemiş. Mucize! Fransızlar buna ne derler biliyor musun? "Chance de cocu" derler. Çok şanslı insanların aşk hayatının başarısız olduğuna inanıyorlar. Belki "aşkta kaybeden kumarda kazanır"dan türemiştir bilemedim şimdi. Chance de cocu, aldatılan adam/kadın şansı demek tam olarak. Fiyuuuu...
Sonra oturdum çalıştım. Çıktısını almıştım o güne kadarki çalışmanın. Başı çok kuru ve iticiydi. Sırf bir yerden başlamış olayım yazmaya, gerisi gelir diye düşünüp yazmıştım. Gereksiz cümlelerin üstünü çizdim. Şu çok mu anlam katıyor, şu çok mu lâzım, şöyle desem nasıl olur, şöyle de olabilir derken, başı bir temiz toparlandı. Kısaldı biraz ama daha iyi oldu. Erkeklerin ense tıraşı gibi. Kısa fakat net. Bak demek ki insan en başta çok kısa olacak diye bir korkuya kapılıyor. Ya sözcükler kurursa? Ya üç cümleden öteye gidemezsem? Yalnız yıllardır buraya yazmış olmak yazıma çok şey katıyor, özgürlük ve güven hissi veriyor.
Öykü epey bir temizlendi. Ben de rahatladım.
Eve geldim. İnstagram'da birileri Kaddafi ile ilgili paylaşımda bulunmuş, yayınevim repostlamış. Bir sürü güzel sözün arasında: "müthiş edebi bir dil" diye bir söz geçmiş. Amanın. Bir titredim, bir sevindim, bir üstüme alındım...Sanırsın bana Pullitzer vermişler. Tam öyküyü de toparlamışım. O sırada inandım. Olacak bu işler dedim. Belki şu an henüz ham olabilirim ama zamanla daha güzel olacak. Var öyle bir potansiyel. Gerisi bana kalmış. Çalışmama bakar. Daha önce çalışıp başardım. Gene başarırım. Günün en güzel gelişmelerinden biriydi.
Böyle işte. Akşam da o gazla idefixten bir sürü kitap sipariş verdim. Son senelerin merak ettiğim fakat almadığım kitapları. Bir tane Haldun Taner öykü ödülü almış kitap aldım: Murat Özyaşar'ın Ayna Çarpması kitabını. Geçenlerde Kunegond, bu yazarın etkinliğini kaçırdığımıza hayıflanmıştı.
Ve öykünün son düzeltmelerini bitirdim. Bitti yani. Oh. En nihayet.
Aslında dün üç tane kitapçı gezdim. Ursula Le Guin'in Dümeni Yaratıcılığa Kırmak isimli kitabını aradım. Alkım'da yoktu, Alkım'ın karşısında bir kitapçı vardı, orada da yoktu, en son Nişantaşı D&R'a girdim. Orada da yoktu. İdefix'e sırf o yüzden başvurdum. Almışken kargoyu bedavaya getireyim dedim, sonra da biraz abartmış olabilirim. Ama heves vardı içimde. Biraz da ondan bu şımarıklık. Ödül diye. Hem öykü bitirme ödülü, hem de hevesi beslemek için. Keşke okusam o heves devam etse de...
Bir tane yeni defter ve kalem aldım. İçine öykülerden yakaladığım ipuçlarını yazmayı planlıyorum. Galiba bu işin üstüne gideceğim önümüzdeki senelerde. Güzel bir yola girdim. Heyecanlı ve sevinçliyim.
saat: 14:32 7 yorum : Bu yayına verilen bağlantılar
kategori: kitap , yazı
Bu başlık günümü ne güzel özetledi. Günün tek atraksiyonu salçalı makarnaydı. Onun dışında tamamen kayıp bir gün. Bir de kahvaltı dünkü gibi yumurtalıydı. Yani özel.
Borges'e canım sıkıldı. Ölümsüz diye bir öyküsü var, Alef kitabında. Bugün onu okudum işlerimi halledip. İlk başta vay canını ne güzel bulmuş, şurayı ne güzel demiş filan diye okudum hayran hayran. Not bile alacaktım. Sonra olaylar beni aştı. Homeros'a filan anlamadığım göndermeler. Ne İlyada'yı okudum ne Odysseus'u. Okusam da aklımda kalmazdı o gönderme yaptığı cümleler. Şimdi öyküyü beğendim mi beğenmedim mi söyleyemiyorum. Tam anlamadım. Bir kere daha okumam lâzım. Hatta beş kere daha. Belki on. Yok öyle bir sabrım. Belki ilerde. Ama nasıl Borges olmuş anladım. Bu hikâyesi bambaşka. Önceden okuduğum iki tanesinden çok farklı. Ama beni "biraz" aşıyor. Beğenmeden anlamadan insan hayran olur mu? Bari anlasaydım da böyle arada kalmasaydım. Belki nette bununla ilgili yazılmış makaleler bulurum. Mutlaka konuşulmuştur bir yerlerde bu hikâyesi tartışılmıştır.
Bir de Tomris Uyar çevirmiş. İçinde ürkünç, ağu, tarazlamak gibi zorlama sözcükler var. Tomris Uyar dan nefret ettim.
Bütün gün böyle geçti işte.
Salçalı makarnaya gelince: inanmayacaksın ama ilk defa yaptım. Bin kere filan ketçaplısını yapmıştım. Alâkası yok. Olay salçaymış. Biraz tereyağ ve sarmısak ezmesi kattım içine. Biraz da kekik. Offff. Nasıl güzel oldu bilemezsin.
Ama Ölümsüz henüz tamamına hakim olamasam da öykü yazmaya meraklı biri için ders gibi bir öykü.
Denge kurmak. Ruhum ölümüne bir konuya odaklanmaya o kadar müsait ki. Yazmak şu an o konu. Dengeyi bozmayacaksın. Marifet değil ölümüne odaklanmak. Kendini tüketmek. Bana hiçbir zaman mutluluk vermedi. Vermeyecek.
saat: 23:13 4 yorum : Bu yayına verilen bağlantılar
kategori: beslenme , okuduğum kitaplar
Bugün şahane bir gündü dostum. (Nispeten) erken uyanabildim. Günümün akışında iki buçuk saat fark etti. İki buçuk saat çok büyük fark dostum :). Öğlene kadar ev işlerini bitireyim sonra yazıya geçerim diye yazıyı bugün kendime ödül yaptım. Ev işleri öğlende bitti. Pırıl pırıl bir mutfak, ocağına varıncaya kadar temizlenmiş, toplanmış tezgâhlar, yatak odasında değişmiş nevresimler, süpürülmüş yıkanmış koltuk kılıfının verdiği gönül rahatlığıyla yazının başına oturdum. Kasmadan fakat kontrollü bir şekilde.
Öykünün kabasını bitirdim mi saat üçte? Bazı yerler biraz kurcalanmak ister. Ama öykü bundan öncekilerin verdiği o, "bu öyküyü ilk ben okuyorum" gururunu yaşatmadı. Belki fazla kurcalanmaktan konusu bana çok sıradan geldiği içindir. Bilemiyorum. Hiçbiri beni bu kadar uğraştırmamıştı. Neyse söyleyeceğim o değil.
Saat üçte, pırıl pırıl bir ev, ve bitmiş bir öykü ile başbaşa kaldım. Gün başka zaman yeni başlıyor olur. Dedim kalk. At kendini dışarı. Banka işlerini hallet bak daha kapanmadı. Bankadan sonra da saçlarını boyat. Benim buradaki şube aşırı kalabalıktı, sırada abartısız altmış kişi filan bekliyordu. Dedim ne güzel bak, sen de burada bekleyeceğine o süreyi öbür şubeye bu güneşli havada yürüyerek değerlendir, hem güne biraz temiz havada yürüyüş katmış olursun. Gittim öbür şubeye, kimsecikler yoktu. Hemen işim bitti. Geri geldim. Kuaföre. Hop nefret ettiğim bir işi de aradan çıkardım. Yoldan kıyma ve maydanoz aldım. Bulgurun yanına köfte yaparım diye hesaplamıştım. Eve geldim. Köfte yaptım. Pişirip yedim. Ve saat daha sekiz buçuk bile değil.
Ama bu verimliliğin temeli bir kaç gün öncesine dayanıyor. Yatmadan bir yatmadan önce yogası yaptım. Hiç yoga yapmadıysan bile hayatında bunu bu gece ne olur bir dene. Zaten yatakta yapılıyor. En basitinden uykunu daha iyi almış oluyorsun sabaha. Ben dün akşam yarım bırakmak zorunda kaldım çünkü resmen sızdım yarısında. Fakat evvelsi gün, yogayı yaptığımda öyküden dolayı bir miktar gergindim. Ve yoga sonrası, bugüne kadar başardığım şeyler bir bir gözümün önünden resmi geçit yaptı. Artık kanıksadığım şeyler. İrili ufaklı. Hatırlamak iyi geldi. Kendime bakışımı değiştirdi bir miktar. Ertesi gün, evi topladım, yoruldum, canım film izlemek istedi. Saat beşti. Ve ben sanki kural varmış gibi gece olmadan hiç film izlemem. Ve çok uzun zamandır, belki senenin başından bu yana evde film izlememiştim. İşleri bırakıp, Passengers'ı izledim. Bir keyif, bir keyif. Bana öyle iyi geldi ki. Böyle ruhumu sanki silkeledi. Bu sabah da kahvaltıma özendim. Yumurta filan pişirdim. Ama suda kırmadan. Kabuğuyla. Yanına yeşillik. Yanına jambon. Taze kıl biber. Üstünden de yoğurt. Beslenmeme dikkat ettiğimde yoğurda keten tohumu tozu ve tarçın da katarım. Bu sefer chia tohumu da ekledim. Bu akşam da aynısını yemeğin üstünden yedim.
Bu arada ev işlerinin bir türlü neden bitmediğini çözdüm. Çünkü çok çok çabuk yoruluyorum. Mesela beş dakika süren bir kalmış limon sıkacağını temizlemek beni bitiriyor çünkü belim ağrımaya başlıyor hemen. Aklıma öğrenciyken kilomun aşırı düşmesi geldi. Yani vücutta yakılacak yağlar bitmiş artık kasları yakacak kiloya inmişim. Yaklaşık beş kilo kadar. Beş kilo kas. Belki onlar hiç yerine gelmedi. Belki o zayıf kasların üstüne bindi sonraki yağlar. Bilmiyorum. Ama gün içinde belimin ne çabuk ağrımaya başlayıp beni zorladığını bugün birçok defa ilk olarak fark ettim. Şu an bile ağrıyor meselâ. Kesinlikle şu üstümdeki fazlalıkları atıp kaslarımı güçlendirmem lâzım. Bir de kilolar birikince hareket etmek zorlaşıyor, ve bu bir kısır döngü. Bu ayki önceliklerimden biri bu olmalı.
Ah unutuyordum söylemeye, Çanakkale'deki koro festivaline öyle elimizi kolumuzu sallayarak gidemiyormuşuz maalesef. Tüm koroların içinden sadece 36 seçilmiş korist katılacakmış...Yani seçmelere katılacağım eğer cesaret edebilirsem. Seçilirsem katılacağım.
Şimdi biraz satranç problemi çözeceğim. Sonra da bir kitap mı alsam elime ne? O zaman işte, şahanenin de ötesi olur.
saat: 21:16 Hiç yorum yok : Bu yayına verilen bağlantılar
kategori: beslenme , çözdüm , izlediğim filmler , verimlilik
saat: 18:38 4 yorum : Bu yayına verilen bağlantılar