Selçuk İnan | Yeni Bir - Takım
Mesajlar Etiketlendi ‘Selçuk İnan’
Ara, Geri Dönüş, Cansız Futbol
Yayınlandı: Aralık 17, 2011 Uğur Türker tarafından Değerlendirmeler, uğur türker içinde
Etiketler:fatih terim, Milan Baros, Selçuk İnan, Semih Kaya
Söz konusu spor ise hazmedemediğim pek az nokta vardır. Resmin dar ölçeğinden kurtulup işin aslını görmeye başladığımda bırakmıştım zaten taraftarlığı, ben atılan golde de yenilen golde de hangi oyuncunun hata yaptığına hangisinin fark yaratan hareketi yaptığına bakar olmuştum. Şanslıyım, spor benim için oyun alanı sınırlayan çizgileri terk etmedi ve umudum bundan sonra da öyle kalması. Gerçekten biz sporun sosyal dünya için öneminden bahsediyorsak yeşil çim, parke yada kort olmasına aldırmadan herkes çizgilerin içine bakmalıdır. İşte bu yüzden uzun zamandır gitmedi elim klavyeye. Yabancı ligleri de yazmak istemedim bizim ligimize cüzzamlı muamelesi yapmış olmamak için. Kendi kendime sahaya bakınca aklıma son dakika haberleri gelmeyen, sahada oynayan futbolcunun sadece sahaya odaklandığını gördüğüm ilk an yeniden başlayacağım dedim. Lütfen, okuyan herkesten ricam ; takımın yada oyuncuların isimlerine değil yeşil çime, sarı topa ve 3 direğe baksınlar çünkü formaların arkasında yazan isimler geçici ama o cansız futbol argümanları baki ve bizler, düşündüğümüzün aksine bilinçaltımızda bir yerde o direği, o topu, o çimi seviyoruz.
BAROS – TERİM – 442 ve SEMİH KAYA – MELO
Sezona eski model bir araba gibi artık motorundan sesler gelen, tekerlekleri incelmiş, tamir olunmaz bir halde girdi Galatasaray, ki kader yine 2. Terim dönemi anısına ağlarını örme provası yapmaya yüz tutmuştu. Benim ısrarla inandığım ama Fatih Terim’in inanmadığı bir söz var ; Taş yerinde ağırdır diye. Tam taraftarlar,bizler kafamızda kader – tekerrür diyagramını çizmeye çalışırken, nedeni bilinmez ama takdir edilen bir değişiklik filizlendi Galatasaray’da. Terim sezona belki de Arda travması nedeniyle – Fatih Terim Arda’nın ayrılışını beklemiyordu. – yaptığı ” Cern’e konu olacak ” denemelerden vazgeçip, yıllardır başka takımlarda başka teknik adamlarca denenmişlere dönüverdi. Eboue, Elmander, Selçuk İnan onların Galatasaray’a transfer yolunu açan pozisyonlara döndüler. Elmander ligimizde farkını ortaya en rahat koyduğu yere geldi, Selçuk Hiddink’in de bence en büyük yanlışı olan 3’lü orta sahadan kurtuldu, Eboue ise savunma – hücum geçişleri konusundaki maharetini gösterme şansını elde etti. Tüm bu değişimler sadece söz konusu oyuncuların değil sezon öncesi hiç hesapta olmayan performans artışlarına sebep oldu . Birisi son anda geldi, diğeri hep vardı ama yoktu, sonuncusu ise yazımın başlığına Fatih Terim’i de soktu ; Felipe Melo, Milan Baros ve Semih Kaya…
Terim’in takım dizilişini Galatasaray’ın neredeyse son 3 senesini heba eden 4-3-3’ten 4-4-2’ye evirmesi belki de onun bile hesaba katmadığı olumlu sonuçlar verdi. Milan Baros’un en formda dönemini hatırlarız hep. Galatasaray’ın 2-0 dan 3-2 yenildiği Hamburg maçı onun belki de kariyer maçıydı Galatasaray formasıyla. Sahada ayakta kalmak o günden sonra en büyük eksikliti Baros için. Hesaba aynı Baros’un benim izlediğim Fiziksel Yeterlilik – Performans denklemi en doğrusal olan oyuncu olduğu gerçeğini de eklersek, durum daha da netleşir. İşte Elmander’in onun arkasına geçmesi yıllardır aranan kan gibi geldi Baros’a. O bi gayret fizik gücünü azıcık arttırdı, ödülünü de hemen alınca arkası çorap söküğü gibi geliverdi. Diri ve Kuvvetli Baros’un ligimize gelen en büyük forvetlerden biri olduğu konusunda hemfikiriz herhalde.
Uğur Uçar’ın Konya’da kar-zemin ikilemesi ile nasıl heba olduğuna şahidiz bizler. Ya Semih ? O da benzer bir havada sakatlanmıştı Rize’de daha bu yeni Rize Stadı yapılmadan. O ana kadar Alt Yaş Milli Takımlarında kaptanlık yapan ve Türkiye’de – hani hep haberlerde çıkar – ciddi ciddi avrupalı takımlarca izlenen bir oyuncuydu Semih. Ne var ki o sakatlık bize hemen unutturdu onu. Bülent Korkmaz – Kewell meselesine hiç değinmeyeceğim bile. Fatih Terim’in en sevdiğim huyudur bu gençlere şans vermesi. Semih Kaya’da son iki senedir yaşadığı Bank Asya macerasından sonra Rize’de bizden alınan geleceğimizi geri verdi. Savunma anlayışı, müdahale zamanlaması onun neden gözlemcilerce takip edildiğinin simgesi. Şu an için düzeltmesi gereken en belirgin eksisi ise kolay kartlık fauller yapması. Dileğim onu bir daha kaybetmemek.
Geçen sene Colman – Selçuk ikilisini bir kez izleyen birine Galatasaray’ın orta saha kurgusunu Melo – Engin – Selçuk şeklinde yaptığını söyleseniz size ne tepki verirdi ? Ben çok düşündüm. Cevabı herhalde Fatih Terim olurdu – tabii Türk olması kaydıyla -. Fatih Hoca’nın böyle bir arayışın içine girmesi onun doğasında var ama vazgeçmesi ise sanki yıllardır bizim görmediğimiz yerlerdeydi. Ne zaman Selçuk – Melo ikilisine dönüldü, sistemden bağımsız bir fark yaratan performans ortaya çıktı. Sahada gördüklerimiz Felipe Melo’nun neden Fiorentina’da başarılı olup Juventus’ta bocalamasının horoz – çöplük ilintisi ile verdiği amansız mücadeleydi. Melo bizim alıştığımız orta sahaların – alıştığımız diyorum çünkü Selçuk ve Emre dışında bu topraklar üzerinde başka tarz adam nadir yetişti – aksine o topu yönlendirmeyi, sorumluluk almayı istiyor. Figüran rolüne düştüğünde ise mızıkçılık çıkaran çocuk gibi yapması gerekenleri de boşveriyor ; savunma görevlerini ihmal ediyor. Galatasaray’ın Felipe Melo’ya tanıdığı serbesti onun ligimiz standartlarının üzerinde olan tüm özelliklerini ortaya çıkardı. Bir de buna Selçuk İnan’ın yükseltmekten bıkmadığı performansı eklenince Galatasaray ile diğer takımlar arasındaki boşluk uçuruma yüz tuttu.
İşte Galatasaray için Terim’in yaptığı altın değişiklik Koyun sürüsü mantığını tersine çevirdi. Bir de bu futbol öyle bir şey ki rüzgarı arkanıza almaya görün. Sizi iter de iter.
Tüm bu anlattıklarımın yanında Galatasaray’ın hala onmaz bir defosu var. Ben bu yazıyı yazmaya başlamadan önce izlediğim Orduspor – Galatasaray maçının ilk 20 dakikası herşeyi anlatmaya yeter. Gelecek sefere onu da yazarım tabii benden önce akıllı bir teknik direktör size uygulamalı anlatmazsa.