ENGELLİLER AMA ENGELLENEMEYENLER – Kendine Bakma Akademisi
ENGELLİLER AMA ENGELLENEMEYENLER
Bir haftanın değil, belki de her zamanın konusu engelli yaşam… Engellilerin gündelik hayata adaptasyonu, eğitimleri, engelliliğe neden olan faktörlerin tespiti ve ortadan kaldırılması… Engelsiz bir hayat, belki ömürlerce süren bir mücadelenin amacı. Bizim de paylaştığımız, içinde olmak istediğimiz, bu uğurda elimizden geleni yaptığımız bir amaç.
Engelliler Haftasında, öncelikle her şeye rağmen hayata tutunan engelli dostlarımıza ve tutkusunu, azmini, inadını, aşkını, yani müziğini dünyayla paylaşan binlerce engelli müzisyen ve şarkıcıya bir saygı duruşunda bulunmak istedik. Hepsinin adına oluşturduğumuz listemize buraya tıklayarak ulaşabilirsiniz.
Bir deha… 26 yaşında duyma yetisini kaybetmeye başlıyor. Hayatının kalan 25 yılında en çok bilinen eserleri yazıyor.
Evet, 9. Senfoni dahil!
Gitarist ve kemancının 18 yaşında bir yangında sol bacağı felç, sol eli kısmi sakat kalıyor. Sadece sol işaret ve orta parmağını kullanarak kendini geliştiriyor. Louis Armstrong’a ilham veren bir müzisyen.
Travmatik bir çocukluk, 7 yaşında tamamen yiten bir görme yetisi. Glokomdan olduğu düşünülüyor. Annesinin yönlendirmesi ile müziğe yöneliyor; piyano, org, saksafon, klarnet ve trompet öğreniyor ve yıllar içinde bir efsane haline geliyor.
Country müzisyeni omurgasında, belkemiğinde rahatsızlık ile dünyaya geliyor. Dayanılmaz ağrıları nedeniyle ameliyat oluyor ama başarısız ameliyat onu morfin ve alkol bağımlılığına sürüklüyor. 29 yaşında hayatını kaybediyor.
Prematüre doğum ve küveze alınmadan sonra yüksek oksijen nedeniyle gözlerini kaybediyor. Birçok enstrüman kullanabiliyor, 11 yaşında keşfediliyor.
R&B vokal ve söz yazarı. 28 yaşına kadar kronik kekeme olan Withers bunun üstesinden geliyor ve “Use Me” ve “Ain’t No Sunshine” gibi şarkıları yazıyor.
Erken yaşta görme yetisini kaybeden caz sanatçısı renkli kıyafet tarzı ve ilginç enstrüman kullanımlarıyla biliniyor. Boynuna sardığı üflemelileri spontane bir şekilde şarkı içinde kullanıyor.
Çocuk felci, küçük kalan bir kol, topallayarak yürümek… 70’lerin sonlarında yeni dalga punk akımında etkili oluyor.
Efsanevi Black Sabbath’ın solak gitaristi, 17 yaşında fabrikada çalışırken bir kazada sağ el orta ve yüzük parmak uçlarını kaybediyor. Müziği bırakmayı düşünürken aklına gelen bir fikirle plastik şişeleri eritip kendine protez yapıyor ve siyah eldivenle bunu maskeliyor.
1984 yılbaşı günü 21 yaşındaki davulcu araba yarışına girişiyor ve kaza yapıyor. Camdan uçuyor ve sol kolunu kaybediyor. Grubu Def Leppard depresyona girmesine ve müziği bırakmasına izin vermiyor. Özel bir davul ve 1 yıllık çalışma sonrası gruba geri dönüyor ve 25 milyon adedin üstünde satan Hysteria albümü çıkıyor.
1 yaşında kanser nedeniyle gözlerini yitiren Healey’e ilk gitarı 3 yaşında alınıyor. Ancak gitarı bilinen şekilde tutmak ona rahat gelmiyor. Kucağına aldığı gitarıyla çaldığı sıra dışı ve akıcı melodileri ile 1980’lerin ortalarında milyonlarca albüm satışına ulaşıyor.
Liste uzayıp gidiyor. İsimler değişiyor, müzik tarzları, enstrümanlar, yaşanan yıllar değişiyor. Bir tek şey aynı kalıyor: Müziğe karşı duyulan ve engelleri aşabilecek kadar kuvvetli bir tutku…
Bu tutkudan bir parça alıp hayatlarımıza almak, kulağımızda yer eden melodilerde bizi engelleyen şeyleri aşma gücünü bulmak…
Engelli ama engellenememiş müzisyenlerden öğreneceğimiz çok şey var.
Bizi hiçbir şeyin engelleyemeyeceği bir hayatın umuduyla…