sesimdeki yalanlar: Aralık 2011
Gölgesi olmalı insanın hayatta. Gölgesizlerden korkmalı insan. Geçmişi yoktur onların, düşünceleri anı yansıtır ve hep sonrasını düşünmekten öncesini hatırlamazlar. Gezgindirler yaşamda. Hani azıcık ruhuna dokunsa ve sen kendinden bir şeyler paylaşsan yük olur, hemen kaçarlar. Kendi gölgesizliğine inat senin gölgenin bir parçası olmak istemezler. Kimbilir belkide gölgesi olursun diye korkarlar.
Misal ışıklarıda yoktur onların. Karanlıkta yaşayan ruhları vardır. Zamanla o zifiri karanlığa alışırsında önünü gördüğünü zannedersin ya işte böyle bir şey yaşamları. Pek çok detayı atlayıp geçip giderken zamanda, çoğunun gölgesi olup da gölgesiz hayatta kalmaya çalışırlar. Kimseleri ardına katmamak gibi bu, anıları biriktirmemek gibi bu, çok sev(il)memek gibi belki bu… herşeyi çokça yaşayıpta hep en azını ardına yüklemek gibi. Gölgesiz diyoruz ya işte pekte seçilemiyorlar kalabalıkta. Kimin suretinden önce gölgesine bakarsın ki… Kalabalığın içinde fark edebilmek için küçük bir aydınlık al yanına. Azıcık körelmemiş hisler, belki biraz tecrübe ufakta olsa şüphe ama bence çokça akıl gerekli. Ya kör bir dilencinin gözleri varsa yanında. İşte o vakit çoğalıyorlar çığ gibi etrafında. Gölgesizler gölgelerin olur zamanla.
Benim ise gölgelerim var hayatta, boyumdan büyük. Bazen sokak lambasının titrek sarı ışığının yansıttığı kadar silikler ardımda. Gün geliyor o kadar çoğalıyorlar ki korkuyorum. Öyle oluyorki dört bir yandan ışıkların aydınlattığı bir yerdeyim her yanımda gölgem beliriyor. Yüzler, mekanlar, anılar... o kadar çok birikmiş o kadar benden olmuşlar ki gölgesiz olmayalım derken gölgelere karışmışız meğer.
İç Ses; MeRiÇ şu vakit: 01:35 3 yorum: