kullanıcı: c kardelen - ekşi sözlük
suriyelilerden şimdiye kadar ne öğrendik 27
kol saati 10 bin tl'den ucuz olan erkek 222
1350 euro ile almanya'da aç geziyoruz 162
sarı rengin en çok yakıştığı araba modeli 23
para mutluluk getirir mi getirmez mi sorunsalı 107
sert erkekler şiir yazar
editörün notu: time dergisi charles bukowski'yi "amerikan ayak takımının mümtaz şairi," olarak nitelendirdi. ancak şair gerçek hayran kitlesini avrupa'da bulmuş. bukowski bugün dünyanın en çok okunan şairlerinden biri. kitapları sadece almanya'da iki milyonun üzerinde satmış.
bugün 66 yaşında olan bukowski'nin 32 şiir kitabı, 5 öykü derlemesi ve 4 romanı var. en iyi bilinen eserleri ekmek arası, kadınlar, sıcak su müziği, ölüler böyle sever, postane, sıradan delilik öyküleri ve bana aşkını getir.
ilk senaryosundan yapılan film barsineği sonbaharda tüm ülkede gösterime girecek. başrollerinde mickey rourke ve faye dunaway'in oynadığı, yönetmenliğini barbet schroeder'in yaptığı film bukowski'nin gençlik döneminden birkaç günü kapsıyor. barsineği'nin iki esas karakteri henry ve wanda amerikan toplumunun yakasına yapışan mumyalanmış yaşam tarzından kaçmaya çalışan iki kişidir," bukowski'ye göre. "henry ile wanda teslimiyetin canlı ölümünü kabullenmeyi reddederler. bu film onların cesur deliliklerine odaklanmaktadır."
oyuncu ve şair sean penn'den bukowski'yi ziyaret etmesini ve büyük adamın cesur deliliğine odaklanmasını istedik.
barlara pek gitmiyorum artık. sistemimden çıkardım onları. şimdi bir bara girdiğimde öğürüyorum, o kadar çok bar gördüm ki, yetti bana -gençken yapılacak iştir bara gitmek, biliyor musun, bir hatun kaldırmaya çalışmak, birileriyle dövüşmek filan, bütün o maço saçmalık - benim yaşımda yapılacak iş değil. barlara işemek için giriyorum artık. yıllarımı geçirdim barlarda. bara girip kusmak için doğru helaya giderdim, oraya varmıştı iş.
sigara içmek üzerine:
seviyorum sigara içmeyi. duman ve alkol birbirlerini dengeliyor. eskiden deli gibi içtikten sonra uyanırdım ve ellerim nikotinden sapsarı olurdu, eldiven gibi… kahverengi nerdeyse… içimden, " hasiktir… ciğerlerim ne haldedir kim bilir? aman allahım!" diye geçirirdim.
en iyisi kimsenin döveceğini tahmin etmediği birini dövmektir. öyle biriyle kapıştım bir keresinde, bana kafa tutup duruyordu. "tamam lan, gel bakalım," dedim. fos çıktı herif -hiç zorlanmadan marizledim. yerde öylece yatıyordu. burnu kan içinde filan. şöyle dedi bana: "hay allah, o kadar ağır hareket eden birisin ki seni kolaylıkla pataklarım sanmıştım. ama dövüş başlayınca ellerini göremedim, o ne hızdı öyle. ne oldu?" ben de, "bilmiyorum, moruk, bu iş böyledir," dedim. saklarsın. o an için saklarsın.
kadinlar ve cinsellik üzerine:
şikayet etme makineleri diyorum ben onlara. erkek ağzıyla kuş tutsa yaranamaz kadına. bir de isteri krizlerini hesaba katarsan… unut gitsin. dışarı çıkıp arabaya atlar ve gazlarım, nereye olursa. yoktur başka yolu. yapıları farklı galiba, değil mi? isteri krizine girerler… konuşamazsın. sen gitmeye kalkarsın, anlamazlar. (bir kadının tiz sesiyle:) nereye gidiyorsun? "kaçıyorum burdan, bebeğim!" benim kadın düşmanı olduğumu düşünüyorlar, ama değilim. kitaplarımı okumayıp duyduklarıyla karar veren insanlar bunlar. "bukowski kadın düşmanı bir domuzdur!" bunu duyuyorlar ama işin aslı nedir diye merak etmiyorlar. evet, zaman zaman kadınları aşağıladığım doğru, ama erkekleri de aşağılıyorum. hatta herkesten çok kendimi aşağılarım. birinin aşağılanmayı hak ettiğini düşünüyorsam aşağılarım -erkek, kadın, çocuk, köpek, fark etmez. kadınlar fazla hassas, ayrımcılığa maruz kaldıklarını sanıyorlar. onların sorunu da bu.
ilkini düzmek gerçekten tuhaftı -bilmiyordum- bana yalamayı filan öğretti. hiçbir şey bilmiyordum. "hank," dedi, "büyük bir yazarsın, ama kadınlar hakkında bir bok bilmiyorsun!" ben de, "ne demek istiyorsun, bir sürü kadınla düzüştüm ben," dedim. "hayır, bilmiyorsun, izin ver de sana öğreteyim," dedi. "pekala," dedim. sonra, "sen çok iyi bir öğrencisin, hemen kapıyorsun," dedi. bu kadar -(biraz utanıyor. ayrıntılardan değil, hatırlamanın duygusallığından daha çok.) ama yarık yalamak filan bir süre sonra insana kendini uşak gibi hissettiriyor. kadınları memnun etmek hoşuma gidiyor, ama… cinsellik çok abartılıyor, moruk. seks sadece abazansan harika.
aids'den önce seks ve evliliği üzerine:
ve kadınlar, birkaç laf ettikten sonra bileklerinden kavrarsın, "hadi, güzelim."yatak odasına götürüp düzersin. ve itiraz etmezler, moruk. o ritme girdikten sonra takılırsın. çok fazla kadın var ortalıkta. iyi görünürler, ama kopmuşlardır. tek başlarına yaşarlar, işe giderler, eve dönerler… birinin onları öyle götürmesi büyük şeydir onlar için. bir de oturup içiyor ve konuşuyorsa, iyi vakit geçiriyorlar demektir. iyiydi… şanslıydım. çağdaş kadınlar… söküklerini dikmezler ama… onu unut.
birkaç iyi şair var tabii ki, beni yanlış anlama. li po adında çinli bir şair var örneğin. çoğu şairin kendi bokuyla on iki-on dört sayfada katamayacağı kadar duygu, gerçeklik ve tutkuyu dört-beş yalın dizeye sığdırabilen bir şair. şarapçıydı da üstelik. şiirlerini tutuşturup nehirde yüzdürür, şarap içermiş. imparatorlar onu çok severmiş, çünkü ne dediğini anlarlarmış… ama, tabii ki, sadece kötü şiirlerini tutuştururmuş. (gülüyor)
okunurluğu zayıf ve fazlasıyla abartılmış bir yazar bence. ama kimse bunu duymak istemiyor. görüyor musun, tapınaklara saldıramıyorsun. yüzyıllarla yerleşmiş bir yazar shakespeare. "kanımca bilmem kim kötü bir aktör!" diyebiliyorsun. ama shakespeare boktan bir yazardır diyemiyorsun. bir şey ne kadar eskiyse züppeler ona o kadar yapışır, vantuz gibi. züppeler bir şeyin emniyetli olduğunu hissetmesinler… yapışırlar. onlara gerçeği söylediğin zaman da delirirler. kaldıramazlar. bütün düşünce sistemlerine saldırmış olursun. tiksindiriyorlar beni.
okumaktan en çok haz duyduğu şey üzerine:
the national enquirer'da şöyle bir şey okudum: "kocanız eşcinsel mi?" linda bir keresinde bana, "ibne gibi sesin var!" dedi. ben de, "öyle mi, hep merak ederdim," dedim. (gülüyor) bu makale şöyle devam ediyor. "kaşlarını yoluyor mu?" içimden, hasiktir, ben bunu hep yapıyorum, diye geçirdim. artık ne olduğumu biliyorum… ibneyim! tamam. the national enquirer'a bana ne olduğumu söylediği için müteşekkirim.
bir keresinde tam dönemecin önünde oturuyordum. on iki at vardı o koşuda ve dönemece geldiklerinde kopma yoktu, sıkı bir grup halinde koşuyorlardı. çılgın bir görüntüydü. atların kıçlarına baktım ve içimden, "delilik bu, tam bir delilik!" diye geçirdim. ama dört yüz-beş yüz dolar kazandığın günler de vardır, arka arkaya sekiz koşuyu bilirsin ve kendini tanrı gibi hissedersin, her şeyi biliyormuş gibi. her şey bu işin bir parçasıdır.
insanlara fazla bakmam. rahatsız edicidir. birine çok fazla bakarsan onun gibi olmaya başlarsın derler. zavallı linda.
"hey, n'aber, moruk?" diye sorar.
"bıçağı gırtlağıma dayamak üzereyim… beyaz bayrağı sallamaya hazırım. benden bu kadar."
"adam sen de! bir gece birlikte çıkıp içelim. bu geceye ne dersin? birkaç kişiyi marizleyip birkaç hatun düzeriz."
"şu işi bir düşüneyim, frank."
"biliyor musun, işler ne kadar sarpa sararsa, ben o kadar akıllanırım."
"sen hayli akıllı bir adam olmalısın, frank."
"iyi ki seninle gençliğinde tanışmamışız."
"evet, biliyorum ne diyeceğini. ikimiz de şimdi san quentin hapishanesi'ndeolurduk."
hipodromda taninmak üzerine:
geçen gün tribünde oturuyordum, birinin bana baktığını hissettim. başıma gelecekleri bildiğimden yer değiştirmek için ayağa kalktım. "affedersiniz?" dedi. "evet, ne istiyorsun?" diye sordum. "siz bukowski misiniz?" dedi. "hayır!" dedim. "insanlar bunu size sürekli soruyorlardır herhalde?" dedi. "evet!" dedim ve uzaklaştım. biliyorsun, daha önce de tartıştık bunu. mahremiyet gibisi yoktur. ben insanları severim, biliyorsun. kitaplarımı sevmeleri filan güzel… ama ben kitap değilim, anlıyor musun? ben o kitapları yazan kişiyim, ama yanıma gelip başımdan aşağı gül yaprakları filan dökmelerini istemiyorum. soluk almak istiyorum. benimle takılmak istiyorlar. beraberimde birkaç çılgın fahişe getireceğimi, birilerini yumruklayacağımı filan düşünüyorlar herhalde. öyküleri okuyorlar! lanet olsun, o anlattıklarım yirmi yıl önce, otuz yıl önce olmuş şeyler, birader!
öğütür insanı. fahişedir, kancıktır, tüm zamanların en büyük öğütücüsüdür. ben şanslıyım, çünkü avrupa'da büyük bir şöhretim var, burdaysa fazla tanınmıyorum. dünyanın en talihli adamlarından biriyim. şanslı bir köpek. şöhret korkunç bir şey gerçekten. sıradanlık cetvelinde bir ölçüdür, birinci viteste çalışan beyinler. değersizdir. seçkin bir seyirci çok daha iyidir.
saldırıya uğramaktan hoşlanırım aslında. "iğrenç bukowski!" gülümserim bunu görünce, biliyor musun, hoşuma gider. "ah, berbat bir yazar!" bu beni daha da sevindirir. beslenirim bununla. ama biri bana, "hey, seni bilmem hangi üniversitede ders olarak okutuyorlar," dediğinde ağzım açık bakakalırım. bilmiyorum… fazla kabul görmek ürkütücü. bir yerlerde yanlış bir şey yaptın demektir.
hakkımda söylenen kötü şeyler eğlendirir beni. kitap satışlarını artırır ve beni kötü kılar. kendimi iyi hissetmeye ihtiyacım yok, çünkü iyi biriyim zaten. ama kötü? bu yeni bir boyut katıyor bana. (sol elinin serçe parmağını kaldırarak) bu parmağı fark ettin mi daha önce? (parmak felce uğramış gibi aşağı doğru kıvrık) bir gece sarhoşken kırdım. nasıl kırdım bilmiyorum, ama doğru kaynamadı gördüğün gibi. gel gör ki klavyenin "a" tuşu için mükemmel… ve neden gizleyeyim… kişiliğime katkıda bulunuyor. gördün mu, şimdi hem kişiliğim hem de farklı bir boyutum var. (gülüyor.)
cesur insanların çoğunun hayal gücü zayıftır. işler yolunda gitmezse başlarına gelecekleri kestiremezler sanki. gerçekten cesur olanlar hayal güçlerini yenip yapmaları gerekeni yapanlardır.
şiddetin çoklukla yanlış yorumlandığını düşünüyorum. belli bir şiddet gereklidir. hepimizin içinde çıkmayı talep eden bir enerji var. o enerji bastırılırsa deliririz. hepimizin arzuladığı o mutlak huzur hali arzulanacak bir bölge değildir. bir şekilde yapımıza uygun değil. boks maçlarını seyretmeyi bu yüzden seviyorum, gençliğimde de bu yüzden severdim arka sokaklarda dövüşmeyi. "enerjinin şerefli bir biçimde dışa vurulması," bazen şiddet olarak yorumlanır. "ilginç delilik" ve "iğrenç delilik" vardır. şiddetin de iyi ve kötü biçimleri var. yani belirsiz bir sözcük şiddet. başkalarına fazla zarar vermedikçe yerine göre iyi olabilir.
psikiyatr ile hastası arasındaki temel sorun psikiyatrın kitabı harfiyen uygulamasıdır, oysa hasta hayatın ona yaptıkları için oradadır. kitapta bazı doğrular olmakla birlikte, sayfalar hep aynıdır, oysa her hasta biraz farklıdır. kişisel sorunların çeşitliliği sayfa sayısından çok daha fazladır. anlıyor musun? "saati şu kadar dolar, zil çaldığında seans bitmiştir," diyemeyeceğin kadar çok deli var ortalıkta. bunu duymak insanı yarı yarıya delirtir zaten. tam kendilerini daha iyi hissedip açılmaya başladıklarında psikiyatr, "hemşire, bir sonraki randevuyu ayarlayın," der ve hasta buz gibi kalır. iğrenç bir dünya. tek düşündükleri paranı almak. seni tedavi etmek değil. para, para. zil çalınca bir sonraki deliyi getirin. hassas deli zil çaldığında bir güzel düzeleceğini bilir. deliliği tedavi etmenin sınırı yoktur, faturası da olmamalı. benim gördüğüm psikiyatrların çoğunun birkaç tahtası eksik zaten. ama fazla rahatlar… hepsi fazla rahat. bence hasta biraz delilik görmek ister, çok değil ama. offf! (sıkılıyor) psikiyatrlar tamamen yararsizdirlar! sıradaki soru lütfen?