Asuman Susam yazdı: Yusuf kuyusu
Yazı; nemli, serin bir alacakaranlıkta, rahim zarına tutuna tutuna, göbekbağından kan içe içe, nereye doğacağını bilmeden olmayı bekler. Kasıklara vuran sızı, uylukların çıtırtısı, terin akması, sıvıların boşalması; ete geçen tırnak, dudakta açılan diş yarıkları… haykırışa sarılan ulumalar, iniltiye karışan tıslamalar ile atılır dışarıya. Yazının yazgısı içeriden hep dışarıya doğru atılmak.
Cennet de cehennem de bu dünyada, diyenlere denebilir ki cehennem burada cennetten önde. Altınçağ yalanın büyüğü, ondan muktedirler tarih yapmışlar. O gün bu gündür tarih meleğinin gözleri Orpheus’un gözleri. Katliamlar, heder olan hayatlar, giden gencömürlerle aylardır, günlerdir büyük saatin durduğu bir tarih dışılığın içindeyiz. O nedenle zamana söz bırakmak, kesilen hayat damarlarımızı onarmak demek biraz. Muktedirin tarihine karşı suskunların, dışarıda bırakılmışların, dilsizleştirilenlerin karşı tarihini ve belleğini kurmak demek. Bugün yazıyor oluşumuzun, yarın yazacak oluşumuzun kıymeti hatıralar ve hatırladıklarımızla şimdiye ve geleceğe sahip çıkmak. Dünyayı dille taşıyanların döküldüğü yer yazı. Söz çoğu aramaz azdadır. Erdem ve doğruluk arar ama. Yazı da söz de bundandır can yakar, can sıkar onlardan yoksun olan için.
Yeryüzünün başına gelen belalar çetin, hepsi insandan. Dünyanın insanmerkezli kurulmuş oluşundan. İnsanın şah, şahbaz kılınışından. Oysa yeryüzündeki kötülüklerin tek bir kaynağı o. Ondan kurtulmak isteyen, yedi derisinden soyunacak. Başta kibir gömleğini atacak. Tesbihböceği hayreti, salyangoz merakı olmayı öğrenecek. Rüyası olandan korkmayacak, rüyayı hayra yoracak.