Karım ve Ben Hamileyiz !
5 ay oldu...
Yüreğimizi pır pır ettiren o haberi almamızın üzerinden 5 ay geçti.
İki yüreğin çarptığı 3 yıllık evliliğe 5 ay önce 1 yürek atışı daha katıldı. 5 aydır, yuvamızda atan 3 yürek var.
Yolun yarıdan fazlasını geride bırakmışız, şimdi dönüp bakıyorum da eşimdeki fiziksel değişimlerin yanında her ikimizde de önemli değişimler oldu.
Karı koca olmanın üzerine, analık babalık duygusunun nasıl eklendiğini somut olarak hissettiğimi söyleyebilirim.
Aydan aya gittiğimiz kontrollerde, utrasondaki siyah beyaz figürler arasından seçmeye çalıştık yavrumuzu;
"eli ayağı nerde?",
"ağzı, burnu nasıl?" diye görmeye çalışırken, bir anda;
"motor çalışmasına benzeyen kalp seslerini" duyduk. O an, şimdiye kadar bundan daha güzel bir ses, varolmanın daha büyük bir kanıtı olamaz diye düşündük.
Elimize tutuşturulan "2 boyutlu" fotoğrafları mercekle inceler olduk. "Bak şurası burnu", "koparırım onu!", "parmaklara bak nasıl da şeker!"...
Daha ileri gitmeye yeltendik: "kime benziyor yahu bu?" diyecek olduk, sonra yaptığımıza gülüp bu oyunu bıraktık. Komikti çünkü, 2-3 cm'lik resimden "kişilik tayini" yapacaktık nerdeyse.
9 aylık yolculuğun başında, yavrumuzun boyutlarındaki miniklik bizi de çocuk yapmıştı. Çocukca heyecanlar kaplamıştı içimizi, 32 dişimizle ona buna sırıtıp duruyorduk. Yavrumuzun, fotoğraflarındaki boyutları milim milim büyüdükçe biz de büyüdük sanki.
Her santim, bize, "ona nasıl daha iyi bir gelecek hazırlarız?" sorusunu sorduruyordu. Fazla gecikmeden geleceği ortamı hazırlamalıydık. O rahat mekandan, ana rahminden, geldiğinde onu en az geldiği yer kadar rahat bir ortama alabilmeliydik.
Fotoğraflarında gördüğümüz eller ayaklar, minicik parmaklar, ultrasonunu izlerken dönüp durması, ağzını açıp kapaması bize bu dünyaya yeni bir canın geldiğinin somut bir kanıtıydı ve bu canın sorumluluğu tamamen bizim üstümüzdeydi. Her ne kadar elimize almamış olsak da, biz çoktan ana ve baba olmuştuk...
Eşimdeki fiziksel ve psikolojik değişimler, birebir olmasa da bende de görülüyordu. Kendimizi ne kadar yavrumuzun gelmesine hazır hissetsekte, ana baba olmanın verdiği endişe çoktan içimize işlemişti...Çünkü eşim ve ben 5 aylık hamileydik...