Gönderen malumafatrus zaman: 21:59 1 yorum:
Etiketler: cüneyt özdemir, Oray Eğin, soner yalçın, tuğçe tatari
An itibariyle saçlarıma bakım yapmak gayesi altında tarifi olmayan bir hale girdiğim için satırlarıma son veriyor, medya televizyon ıvır zıvır fikriyatlarımı başka bir yazıda devam ettirmeyi hayal ediyorum.
ps. başlık şarkısı 50/50 ve Redd
Gönderen malumafatrus zaman: 14:01 3 yorum:
Etiketler: edebiyat, medya, otomotiv, reklam, tatil
Artık zamanı gelsin istiyorum…
Sakin yepyeni bir albüm çıkarsa da uzunca vakitler sadece yeni şarkılarını dinlesem,
ps. Başlık şarkısı Redd- 50/50
Gönderen malumafatrus zaman: 20:46 1 yorum:
Etiketler: Hamdi Koç, Murathan Mungan, redd, sakin
Gönderen malumafatrus zaman: 19:14 2 yorum:
Gönderen malumafatrus zaman: 22:50 5 yorum:
Hep derler ya, 30’dan sonra hayata bakış açım değişti, ben artık başka ben oldum diye. Sanırım ben o sürece biraz erken girdim, ya da ısınma turlarını fazla ciddiye aldım sayın okur.
Ömrü hayatımın 26 yılını kendilerinden korkarak, son 1.5 senesini de tedirginlikli ılıman şekilde yaklaşarak getirdiğim kedilere ( halen yavrulara) artık hasta olduğumu alen ve beyan etme vaktim geldi de geçiyor bile.
Cuma akşamı olağan kakılmışlığımla elimde bolca market poşetiyle beraber eve ulaşmaya çalışırken (inanın bana o paketlerde bu pek kolay değildi) daha öncede rastlaştığım yavrudan bozma kedinin paketlerime karşı ilgili yaklaşımı doğrultusunda “aç bu yavrucak yahu” diyerek, ne yapsam acaba dertlerine düştüm. Kendisi paketlerin cazibesi ve oyunseverliğinden peşime takıldığından, kendisine beni eve kadar takip etmesi durumda süt vereceğimi belirttim. Poşetler oradayken ev vaadi onu pek sarmadığından, anlık bir çözüm yoluna gitmem gerekti. Elimdeki onca poşeti aklımdan hemen taradım ve dondurulmuş balığın derdine tek çare olabileceğini düşündüm. (malum acemilik) Kendisinin poşetlere duyduğu ilgi, benim yorgunluğum, poşetin açılmazlığı derken yoldan geçen bir hanımefendiden aldığım poşet açma yardımıyla kendisine balık servisimizi yaptım.
Tabi bu değerli minik, daha dünyanın gerçekleri ile tam karşılaşmadığından ve donmuş balığın çözüldüğü vakit onun için güzel bir yemek olacağını anlamadığından, iki koklamadan sonra memnuniyetsizlikle bana döndü. Ben de çaresizlikle, dur bari ben bir eve gideyim, olmadı süt getiririm sana dedim.
Eve girdikten sonra kendime gelmem biraz süre alsa da sonra süt kabımla beraber olay mahaline geri döndüm. Tabi bizimki ortalarda yoktu ama ben onun muhitinin oralara sütünü bıraktım.
Bahsettiğim yer evimizin hemen dibi olduğundan ve pisicik de mahallemizin şımarık kedisi halini aldığından Cuma günkü karşılaşmamızı Cumartesi ve Pazar karşılamaları da takip etti. Bu karşılaşmaların birinde, benim minik kediş mahallenin büyük kedisinin elinden zor kurtuldu. Daha sonra ben alemlere akmadan (başka bir yazı konusu) kendisini bir güzel sevdim, herkese aynı oyunları yapıp kendisiyle ilgilenilmesi için uğraşmasına üzüldüm falan filan.
Bugün de evden çıkarken temkinli çıktım ve evimizde hazırda kedi maması olmadığından, peynirlerimle kendisinin huzurlarına gittim. Güneşle beraber keyfi iyice yerinde olan minişle biraz zaman geçirmenin güzelliğiyle de yetinmeyip, bir de Nişantaşı’ndaki kedi bahçesine gidip minikleri uzaktan izleyince bendeki bu tanımlanamaz duruma teşhisimi koydum.
Sizin de anlayacağınız üzere bendeniz kedisever oldum sayın okur. Şimdilik bu konuda epey acemi olsam da, yakın zamanda çantasında kedi maması ile gezen biri haline dönüşmem çok yakın gibi gözüküyor. Hakkımızda hayırlısı diyor ve bundan sonra sırada “yapmam, olmam” dediğim neyi yapacağımın tedirginliğini yaşıyorum.
Yeni kelime önerilerinizi beklediğimi belirtmeme gerek var mı?
Birinci fotoğraf bu yazıya konu olan pisiciğe ait ikinci foto ise daha öncede yazdığım kedi parkına ait.
ps. başlık şarkısı Fatih Erdemci- Suçum Değil
Gönderen malumafatrus zaman: 21:43 2 yorum:
Gönderen malumafatrus zaman: 09:17 9 yorum:
Etiketler: alemler, kediler, oradan buradan hayat
Gönderen malumafatrus zaman: 13:24 3 yorum:
Bugün malumatfuruş nedir diye google arkadaşa sorsanız, Ayşegül Aldinç’in Sabah gazetesindeki köşesinin ismi açıklaması ilk sayfada karşınıza çıkacaktır. Ben ki, o köşenin bir dönem düzenli bir okuyucusuydum ama fakat ve lakin o zaman köşenin isminin ileride gözümün nuru olacak blogumun orijinal ismi olacağını bilemezdim.
İsim kardeşliğinden ziyade, Beni Hatırla ve Anladım Ben Seni şarkılarından mütevellit bir sempati beslerdim Ayşegül Aldinç’e. Gözden uzak olan, gönül köşkünden de taşınacağı için şu an o sempatiye pek sahip olmadığımı itiraf etmeliyim.
Aslında, hissiyatlarımın boyut değiştirmesi kendisini bir gün en paspal haliyle kendi mahallesinde bakkala giderken; göğüs dekolteli halini görünce olmuş olabilir. ( sonrasında da bir tv programındaki hali var, aslında görmesem dediğim) Ben şahsen bir yerden sonra yer çekimine saygı gösterilmesi taraftarıyım sayın okur. Yani bir zamanlar güzel göğüslere sahip olmanız, 20 yıl sonra da sahip olacağınız bir özelliğiniz olmayabilir. Ve bu özelliğinizle gurur duymanız için sürekli dekolteyle gezmeniz de şart olmamalı fikriyatımca. Bana göre gerçek güzellik denilen şey reklama da, pohpoha da gerek duymaz.
Takdir edersiniz ki, bunu da kendisinin yeni albüm promosyonlarından ötürü gazetelerde gördüğüm Nihat Odabaşı imzalı hallerinden ötürü söylüyorum. Bu güzel göğüslerin varsa dekolteden vazgeçmeyeceksin kuralının bir diğer temsilcisi de pek sevdiğim!! Deniz Seki’dir. Ama ne demişler, moda insanın istediğini yemesidir sayın okurJ Bu nedenle istediğinizi yediğiniz vakit, istediğinizi giyme şansınız azalır.
Bugünlerde okuduğum bilumum röportajlarda, Mehmet Turgut imzalı portre fotoğrafı görmekten fevkalade baymış durumdayım. Birbirinin kopyası hallere başkaları “tarz” diyor olabilir ama ben şahsen aynı gölge oyunlarını, aynı derin manalı bakışlar hallerini başarı olarak nitelendiremiyor, bu pohpohlamayı da bu sebeple manasız buluyorum.
Dün akşam bir dehlizden farksız olan İstiklal Caddesi maceralarımı ise başka bir yazıya saklıyorum.
ps. başlık şarkısı Ayşegül Aldinç- Anladım Ben Seni ( daha önce de kendisini başlık şarkısı yapmışlığım vardır)
Gönderen malumafatrus zaman: 23:25 5 yorum:
Etiketler: ayşegül aldinç, medya
Engin Altan Düzyatan, ses ve karizmasıyla (bir de tabi solak olmasıyla) takdire şayan bir insan evladı olsa da, o sakasız haliyle nasıl fena olmuş öyle.
Yani Radikal’e dair pek meraklı pek hevesli değilim, kaldı ki tahmin edeceğiniz üzere neyleyim ben Ayça Şen’siz Radikal’i. Ama ve fakat, bugüne kadar bir gazetede yazmayan ( en azından benim bildiğim) ve eski radikal’e bolca eleştiride bulunan Cüneyt Özdemir’in Radikal’de yazacağını öğrenince şaşırmadım desem yalan olur. Bakalım, yetenekli bay Cüneyt Özdemir’in gazete macerası hangi yönde ilerleyecek.
Yapı Kredi ve İş Kuleler muhitindeki sandviççi teyze halen oralarda mı iştigal etmekte acaba?
Bir boşanma davası bir türban hadisesinde karşımıza çıkan Kezban Hatemi hukukun hangi alanında uzman acaba?Hukukun her alanında uzman olmak mümkün müdür acaba?
Gönderen malumafatrus zaman: 12:11 2 yorum:
Etiketler: antalya, medya, portakal
Tabi bu noktada o kelimelerin, manalı kullanışlı, cümle kurulmaya müsait olması da şart. Yani siz de gidip “stratosfer” diye kelime önerisinde bulunmazsınız umarım.
Yok beni hiç kaile almaz, kelime uydurmazsanız; ben de isimsiz bir şekilde “öykünmek” filini öneririm aklıma estikçe. Tabi bir de fevkalade var ki, onu da ihmal edeceğimi hiç sanmıyorum.
ps. Başlık şarkısı Aylin Aslım-Güzel Günler
Gönderen malumafatrus zaman: 21:12 2 yorum:
Gönderen malumafatrus zaman: 23:02 2 yorum:
Hafta sonu güzel insan Şevval Sam’ın Hürriyet Pazar’daki röportajını okuyunca; “biz önümüze ne gelirse yiyelim, milletteki bilince bak” diye geçirdim içimden. Şahsen bize tavuk adı altında sunulan şeyler olmasa aç kalacağımı daha öncede söylemişimdir. Tavuktan öte olan fosforlu beyaz et sağlığı dediğimiz şeyse benim için ton balıktan öteye de pek gidemiyor. Sebzeyle de sınırlı ve seviyeli bir ilişkimiz olsa da, keşke ben de bu kırmızı et müptelasından kurtulsam diyorum.
Aslında özümde bir kırmızı et delisi değilimdir. Ama fakat bu aralar, sanki ortaokul çağındaymışım gibi bir hamburger sevdalısı olup çıktım. Karnım acıktığında, ilk yemek tercihim hamburger sonrasında ise Tatbak ürünleri oluyor.
Yani bir yanım bu et hadisesine dur demek istiyor, bir yanım da “daha karpuz kesecektik diye aklımı çalıyor”. Neyse ki kurban bayramı yaklaşıyor. Bu noktada, kırmızı etten soğumam da haliyle çok daha kolay oluyor.
Konuyu röportajla ilişkilendirmek gerekirse; gün gelip vejetaryen olacaksam Ebru Şallı gibi olmak, Sertab Erener gibi olmak için değil Şevval Sam’la aynı mantıkla, benim karnım doyacak diye başka bir canlıya işkence edilmesinden rahatsızlık duyduğum için olacağımı söylüyorum.
Bu noktada da bu vejetaryenlik çerçevesinde bakılırsa en çok Sertab Erener’e gıcık olduğumu idrak ediyorum. Kaldı ki kendisi benim gözümde bir erkek vesilesiyle vesilesiyle hayat tarzını A’den Z’ye değiştiren kadındır, bunu da yazıyla alakasız olsa da beyan etmek istiyorum. Ayrıca çok cahilce bir beyanat olabilir ama vejetaryanlığın son noktası olan veganlığı da ultra absürd buluyorum. ( sağlık sorunlarından ötürü bu tercih ediliyorsa farklı tabi) Yani insan nasıl yoğurt yemez, nasıl bala ihtiyaç duymaz bir türlü aklıma oturtamıyorum.
Bir de peynirsiz kahvaltı edebilenleri, peynirin kötüsü koku diye laf ederken yumurta yiyebilenleri anlayamıyorum.
Ve fark ettiğiniz üzere, bol kepçeden ve kendi bakış açımdan yine insan yargıları üzerine fikriyat çiziktiriyorum.
ps. İnan bana bu işin felsefesinin çok daha derin olduğunun farkındayım sayın okur.
ps.2. Yonca Lodi- Haksızlık Değil mi Bu?
Gönderen malumafatrus zaman: 21:10 4 yorum:
Etiketler: şevval sam, vejeteryanlık
Gönderen malumafatrus zaman: 21:16 3 yorum:
Türklerin parfümle imtihanı;
Bendeniz, ne yazık ki bu hayatta köpek burunlu olmak gibi bir cezayla yaşamaya mahkum bırakılmışım. Köşemde, bucağımda, yanı başımda olan tüm kokular her yerde dört yanımı sarıp sarmalar.
İşin komik yani aynı burunlu ben, tüm kışı bir gıdım nefesle geçiririm. Sonbahar gibi burnum bir tıkanır, anca ilkbaharda hapşıra hapşıra kendine gelir. Bendeki fizyoloji nasıl kodlandıysa artık, nefes alamasa da koku duyusunu yitirmez.
“Temizlik imandandır” diye bir manifestonun hüküm sürdüğü güzide yurdumuzda, imansız sayısının hayli fazla olduğu aşikardır. Temizlik genelde reklamlarda ve domestos annelerinin altın günlerinde mevzu bahis olan bir ütopyadır.
Eleştirinin her noktasında olduğu gibi, bizden başka herkes pistir ve en temiz/titiz sadece bizizdir. Ama işte nasıl olursa bu hesaplar bir şekilde şaşar ve bu ülkenin %82’si kokar. Bu kokma hadisesinin çeşit çeşit boyutu çeşit çeşit nedeni vardır. Tabi bu noktada şu gerçeğin de altını çizmeliyim; bahsettiğim kokma nedeni bir insanın para kazanmak için sürdürdüğü ana faaliyetinden kaynaklananlar değil. Bu koku nedenleri daha çok su kavramından uzak olmaktan doğar. Devamında deodrant ve parfüm eksikleri de maruz kaldığımız koku terörünün vesilesi olur.
Sigarayı içmekten ziyade yemeyi tercih edenlerle aynı nefesi paylamayı öğrenmek,
Kaderimiz daha doğrusu mahkumiyetimiz olur.
Ve hepimiz özümüzde pek temiz olduğumuzdan kimse bu kokunun sahibini bulamaz, “ay ben bir duş alıyım”, “sabahları bir şey yemesem de dişlerimi fırçalayım”, “parfüm deodrant gibi kozmetiklerle tanışayım” türünden fikriyatlarla da kimsenin içine doğmaz.
Olan yalnız ve mis gibi kokan ülkemizde, burnu biraz fazla olan hassas bahtsızlara olur.
Ve o burunların direği de bu gidişler elbet bir gün kırılır.
Gönderen malumafatrus zaman: 22:10 1 yorum: