Hiçbir yazıya, hiçbir anlatıya sığmayan Kerbela destanını tam olarak anlatacak ne bir kalem ne de bir kağıt vardır yer yüzünde.İnsanlığın onur mücadelesidir Kerbela.Zalimin zulmüne boyun eğmemektir, güçlünün değil hakkın, haklının yanında olabilmektir.’’Ben zalimlerle birlikte,varlık içinde yaşamayı alçaklık; zalime karşı gelerek bulacağım ölümü yücelik sayarım.’’ demiş Gönüller Şahı İmam Hüseyin.Tarihe insan olabilmenin erdemini kendi kanıyla yazmıştır hiç silinmemek üzere.İnsanlık olduğu sürece, dünya döndüğü müddetçe İmam Hüseyin’in savaşı ile Yezidin savaşı hiç bitmeyecektir.
Kerbela nedir, neden, niye yaşandı?Dilim döndükçe anlatmaya çalışacağım.Hz.Ali İbni Mülcem tarafından şehit edildikten sonra Kufe(bugünde Irak sınırları içersinde olan kent) halkı Hz.Hasan’a biat ettiler.Bunun üzerine Şam valisi Lanetullah Ebu Süfyan oğlu Muaviye ordu toplayıp Hz.Hasan ın üzerine yürüdü. İmam Hasan’a biat edenler Savaş yolunda imamı yarı yolda bıraktılar.Bunun üzerine Hz.Hasan Halifelikten feragat ederek ailesiyle Medineye gitti.Muaviye buarada Hz.Hasan’ı zehirleterek şehit etti.Muaviye öldükten sonra, yerine oğlu yezidi bıraktı.Yezid Hz.Hüseyin’den valilileri aracılığıyla biat etmesini istedi.Hz.Hüseyin yoğunlaşan baskılara rağmen biat etmedi.Bu arada kendisine Kufeden binlerce biat mektubu geliyordu ve dostlarının ‘gitme, küfe halkı baban Ali ‘ye ağabeyin Hasan’a kalleşlik etti, sözlerinden döndü, sanada kalleşlik yaparlar’ uyarılarını dinlemedi ve ”Ben dünya malı için, makam, şan ve şöhret için kıyam etmedim. Ceddim Muhammed’in dinini ayakta tutmak için kıyam ettim” dedi ve yola çıktı.Hz.Hüseyin’in davası insanlık davasıydı.Zalime boyun eğmek, sırf gücü için güçlünün yanında durmak Hz.Hüseyin’in yapabileceği bir şey değildi.Yolda kendisine amcasının oğlu ve aynı zamanda elçisi olan Müslim bin Akilin ve çocuklarının ölüm haberi ulaştı, geri dön çağrılarını dinlemedi, durmadı devam etti, Kufeliler’e bir çift lafı vardı elbet Şahın.Yola devam ederken bir yerde atı Zülcenah durdu, ileri gitmedi yanındakilerine burası neredir diye sordu ve ‘Kerbela’ cevabını aldı.Pir karar verdi kervanı burada Kerbelada, bela diyarında konaklıyacaktı.Çok geçmeden Yezid ordusu Hz.Hüseyin’in çadırlarını etrafını sardı.Biat istiyorlardı, Hz.Hüseyin’ki dedesi alemlere rahmet olarak gönderilen Hz.Muhamed, babası yiğitler serveri Allah’ın arslanı Hz.Ali, biat etmedi, biat etmediği sadece Yezid değildi elbet; zalime, zalimin zulmüne, iktidarın ve gücün gölgesine sığınanlara, nefsine uyup mal mülk için ahiretini satanlara, mazlumun kanını dökenlere biat etmedi Hz.Pirin 10 aylık yavrusu susuzluktan kavrulmuştu, Yezid ordusu aman vermiyordu, suyun önünü kesmişlerdi, Ali Asgar’ı kucağında yezid ordusunun karşısına çıktı davanız benimle bu masumun ne suçu var dedi, okla şehit ettiler kucağında yavrusunu.Dünya üzerinde düşüncesi, inancı üzerine mücadele vermiş değerleri üzerine canını vermiş bir çok mazlum vardır ama bir kimse daha yoktur ki acısı Hz.Hüseyin’in acısı gibi olsun.
Aşura, yani 10 muharrem Allah’ın bütün peygamberlerine rahmet günü kıldığı bu gün Hz.Muhamed’in ailesine eza günü oldu.Hz.Hüseyin dönmedi hak bildiği yolda, 10 muharrem öğle vakti atından düştü Kerbela çölüne.Yolu hak yoluydu, davası insanlık davasıydı Zalimin önünde başı eğilmedi bir an için.
Alevi inancına göre Hz. Hüseyin doğduğunda Hz. Hüseyin’in şehit edileceği vahiy ile Peygamber’e bildirilmiştir. Bu durumu Hz.Muhamed Hz. Ali’ye o da Hz. Fatıma’ya söylemiştir. Hz. Fatıma, babasına bu çocuğun yasını kim tutacak diye sorduğunda, gaipten bir nida geldi: “Peygamber hanesine bağlı olanlar, bu yası ve matemi yineleyecekler ve kıyamete kadar bu durum devam edecektir.’’ diye .Bunun içindir Aleviler muharrem ayında yas orucu tutarlar, peygamber evladı susuz şehit oldu boğazlarından su geçmez, can incitmezler can Hüseyin’dir çünkü Hüseyin’i incitmekten korkarlar, gözyaşı dökerler, eğlenmek haramdır bu ayda, 12. Günün sonunda kurban kesereler, şükür kurbanı kesilir ki İmam Zeynel-i Abidin yaşadı ve Hz.Muhamed’in soyu devam etti ve ona soyu kesik diyenlerin soyu kesildi.
Hz.Hüseyin’i, Kerbelayı anmaya 12 gün yetmez, Hüseyinle Yezid’in savaşı Kerbelaya sığmaz, çünkü bu savaş mazlumla zalimin savaşıdır, bu savaş ilk insanın yeryüzünde varlığından bu yana vardır.Onun için her zaman Aşuradır, her yer Kerbela’dır.Bu savaş insanın yüreğinde her gün verilir, nefse karşı verilen vicdani savaştır bu Haya ve edep perdesini yırtanlara, nefsin atına binenlere, iktidar sarhoşu olup zulmedenlere karşı her gün verilen savaştır bu.Hz.Hüseyin’i ve verdiği mücadeleyi eğer gerçekten anlamışsak, eğer gerçekten onun talibi olmaya karar vermişsek önce içimizdeki yezidi öldürelim, içimizdeki yezidi öldürelim ki İmam Hüseyin’e talip olmayı başarabilelim. Onun için Kerbela 12 günlük mateme sığmaz.Onun içindir ki Kerbela hiçbir anlatıya sığmaz.
Tabi her insan kendi inanışına göre yaşar, her insan gittiği yolu yüceltir doğal olarak, ama Şah Hatayinin dediği gibi ‘’Hatayim uluya gider, ululardan uluya gider, gafil olmayın gaziler bu yol Kerbela’ya gider’’(*).
(*)orijinali Şah-ı merdana gide