@_Seyyahi_·15 Oca 18:12
“Yalan duymak istemiyorsan soru sorma” bugün öğrendim bu cümleyi. Şöyle başımın üzerine taç yapıp takasım geldi. Zira pek çok yalan “şimdi ona ne cevap vereyim” düşüncesiyle ortaya çıkıyor. Yolda gördüğün birisine “nereden geliyorsun” yahut “nereye gidiyorsun bakalım” diye sormak eskiden çok ayıpmış mesela. Sorulmazmış. Belki o insanın açıklayamayacağı bir vaziyeti olur diye kurcalanmaz imiş. Çünkü yalanı söyleyen kadar onu bu duruma sürükleyen kişi de suçlu. Neden merak ediyorsun ki? Sorma... Öğrenmeye çalışma... İnsanların maaşlarını, aldıklarını sattıklarını, kocasıyla kayınvalidesiyle iş arkadaşlarıyla ilişkisini sorma... Onu yalan söylemeye mecbur bırakma... Çünkü biz karşımızdakilere “Soruna cevap veremeyeceğim üzgünüm bu sadece beni ilgilendiriyor” diyebilen kişiler değiliz. İsterseniz on yıl kişisel gelişim dersi alalım bu cümleyi böyle sert kuramayız bizler. Yapımız müsait değil. İlla bir cevap bulur ağzımız. Yazık o ağza. O ağız yalanlarla kararmak kokmak için yaratılmadı ki.
@erdemayaz·12 Oca 18:14
Bizde anneanne ya da babaannenin annelerine nine derler. Zaten bu birçok yerde böyledir. Fakat ninelerin annelerine ne derler? Torununun torununu gören pek azdır ama eğer görürse torun bu kişilere haminne der. Bugün öğrendim ki aslında hami nineymiş. Himaye eden, kapsayıcı olan. İlginç bir kültürel bilgi.
@Denizsii·10 Oca 16:00
"Tanrı istemişse asılmak bir şereftir, bir ağaca çivilenip yakılmak insanı yüceltir." dediler.
Usta kalabalığa "Tanrı sizin yüzünüze konuşsa ve YAŞADIĞIN SÜRECE YERYÜZÜNDE MUTLU OLMANI EMREDİYORUM deseydi, o zaman ne yapardınız?" dedi.
Ve kalabalık sustu, öylece durdukları vadilerden, tepelerden tek ses çıkmadı.
Ve Usta sessizliğe dedi ki: "Mutluluk yolumuzda bu yaşam için seçtiğimiz bilgiyi bulacağız. Bugün ben bunu öğrendim ve şimdi sizi kendi yolunuzda istediğiniz gibi yürümeye bırakmayı seçiyorum."
Hafsa Acar Grapon Kağıtları'ı inceledi.
@Hafsa_Asime·01 Oca 20:00·Kitabı okudu
ki uçlarından çile damlardı."
Ahh sevgili Pollyannam...
Bir yerde okumuştum "kadın olmanın zor zanaat olduğu yerde kadın şair olmak zor demişlerdi Didem madak için ne kadar doğru..
Didem Madaği ilk Ah'lar ağacıyla tanıdım.En sevdiğim şiiri "Siz Aşktan N' anlarsınız Bayımı" dinlediğim anda farklı olduğunu anladım ve kendime dedim ki "Ben bu degerli insanı anlamalıyım ve okumalıyım" öyle başladı geçmişte maceramız..
Kendisine hayran kaldığım bir yazar eserleri de kendisi gibi harika.Bugün başladığım bu şiir kitabını okudum ve altı cizilmedik cümle kalmadi herhalde baktığım kadarıyla..
Neler yoktu ki şiirlerinde dolma biber, pembe spor ayakkabı, ıhlamur ,masa,marti ...Beni en çok duygulandıran hatta ağlatan şiiri Annesine dair olan şiirlerdi dayanamadim empati kurmak bile zor geldi sonra annemi aradım.Annem olmasaydı kimi arardım bilmem kendimi kaybederdim belki insanın bu dunyada sığınak mağarası bir nevi hirası ailesi annesi cünkü..Her neyse..Konuyu dağıtmadan;
Dostlar Cok tehlikeli şair/yazar oldugunu düşünüyoum. Cünkü en tehlikeli şeyleri güzelleştire güzelleştire avucunuzun içine bırakıverir. “benim için şiir tehlikeyi güzelleştirme sanatıdır.”açıkçası.
Sonra her biri de döner dolaşır sebebine bağlanır. yani her dramada olması gerektiği gibi sahne başladığı yerde biter.Didem madak şiiri tiyatro gibi sahnelenir kafanızın içinde birden..Mesela kitapta geçen şu dize baya düşündürdü ve kafamda oluşması farklı hissettirdi;
"ekmek kırıntıları atıyorum kuşlara,
cam kırıkları yiyorlar."
Hayatini kısaca anlatacaksam Türk şiirinin en yetenekli kadın şairiydi belki de. Trajik bir hayatı oldu. Annesini erken yaşta kaybetti, değişik arayışlardaydı. bir dönem tasavvufa ilgi duygu, kapandı hatta sanırım en son kendisi gibi bir şairle evleniyor ve kızına annesinin ismi füsun'u veriyor. kızı üç yaşındayken, didem madak vefat ediyor. büyük bir kayıp herkes adına.
Sevgi soysal, Tezer özlü, Nilgün marmara, hepsi erken yaşta vefat eden kadın yazarlarımız. yaşasalar harika şeyler yazacaklardı, hikayeleri de birbirine benziyor.Hepsi naif, değerli yazarlar. Didem madağı ise ayrı severim. Trajik yaşam hikayesine şiirde yer verse de, başarılı imgelerle oldukça güzel ve duygulu bir anlatımı var. Şimdinin reklamcı, al gülüm ver gülümcü çay edebiyatı kasan vs amacı para olan yazar ve şairlerinden çok ayrı bir kafada ruhta ve samimiyette :)
Ne zaman ona ait birşeyler görsem acılar denizinden yazılmış satırları okurken hüzün kaplar içimi, ölüme direnme dediğimiz şeyi o satır aralarında her bulduğumda kocaman bir keşke kaplar içimi, keşke tanıyabilseydim seni..
BU KITABI OKUYUN OKUTUN KUTUPHANENIZE ALIN..KALBINIZ VE RUHUNUZ AYDINLANIR..