ÖMER FARUK KOTAY - GİZLİ KAHRAMAN
Güncelleme : 29-05-2020 12:09
Her şeyi rafa kaldırdığımız her şeyin başı sağlık dediğimiz şu dönemde en önde mücadele veren sağlıkçılarımıza ayrı bir parantez açmak gerekir.
Hatta ve hatta bu pandemi sürecinin gizli kahramanlarının sağlıkçılar olduğu tartışmasız söylenebilir. Kolay değil hiç kolay değil. Herkesin korktuğu, kaçacak yer aradığı, sokağa dahi çıkamadığı covid 19 virüsüyle gün ve gün baş başa kalmak, her an virüse yakalanma riskini göze almak, başkalarının hem de hiç tanımadıklarının canı için kendini, yaşantını riske atmak öyle kolay değil her babayiğidin harcı değil. Esasında insanı ölümden daha çok yıpratan” Kendi elimle sevdiklerime aileme virüs bulaştırır mıyım?” Sorusuyla dolaşıp bunun korkusuyla an ve an yaşayacak olmak, bu süreçte böyle bir riski de barındırıyor olmak. Ya küçücük çocuğa babası annesi olarak “Gelme sana sarılamam!” Diye yalvarmak çocuğa bunu kırıp dökmeden psikolojisini bozmadan anlatmanın yollarını aramak kaçımız bu anı yaşamayı göze alır acaba? Sus düşüncesi bile korkunç aman aman tahtaya vursana! Virüse yakalansan dahi iyileşip yine mücadeleye kaldığı yerden devam kararı almak, kronik hasta olsan bile bu şartlarda çalışmayı ısrarla arzulamak kahramanlık değil de nedir bu ha? Bunu yeryüzünde adlandırabilecek kahramanlık kelimesi dışında adlandırabilecek başka bir kelime yok inanın bana. Bu süreçte yemek hizmeti, paket servis hizmeti dahi istenirken bin bir zorluk yaşanmakta ve yaşatılmakta. Temizlik hizmetleri ise virüs bulaşma riskinden dolayı zaman zaman eskisine oranla kıyaslandığında sekteye uğramakta. Zor iş zor şu süreçte sağlıkçı olmak ne kadar zor baksanıza… Bizlerin bir kaç saat takarken bunaldığı maskeye ek olarak onların birde tulumları, özel maskeleri, siperlikleri saatlerce giyme zorunluluğu var. Son derece rahatsız edici ekipmanlarla dikkatli ve hızlı çalışmak zorundalar. Servis olmadığından, toplu taşıma araçlarının da kullanımının risk barındıracağından aslında daha sabah saatlerinde oldukça erken saatlerde zorlu maraton başlıyor diyebiliriz. Tabi bide günün sonunda zorlu mesai çıkışında insanların sizi görünce vebalı gibi kaçışını, size vebalı gibi bakmalarını izlemek var. Ay üstünde virüs var!” Bu kadar emeğe verilen tepkinin bu olmaması gerek değil mi ama? Mesela onun yerine bir teşekkür olsa… Durun durun hemen şoke olmayın bitmedi ki daha! Daha şiddet olayları var bunların yanında. Hastaların değil genellikle bazı hasta yakınlarının uyguladığı şiddet olayları var. Hani şu ölümün cezasını doktora kesen acının körleştirdiği hasta yakınlarından, sıra beklemeyip kavga çıkaran hasta yakınlarından bahsediyorum. Hani şu hastanede zamanla yarışıp cankurtaran sağlık çalışanlarına gelince mangalda kül bırakmayan külhanbeyi kesilen ama banka sırasında dut yemiş bülbül olan cahil bir kesim hasta yakınından bahsediyorum hatırladınız mı? Resim canlandı mı? Keşke canlanmasaydı, bu resme yabancı olsaydık, bu tarz olaylar hiç mi hiç olmasaydı, bizimde gözümüzün önünde o çirkin kareler hiç mi hiç canlanmasaydı. Keşke hiç trafikte emniyet şeridi kapatılmasaydı. Neden kapatılır? İşgal edilir? Gerekçe nedir? Anlayamam ya? Ambulansa neden yol verilmez? Al işte kafamda bir soru daha. Yol verilmesi lazım ama? Ambulanstan iki dakika geç git ölmezsin ya?
Hayat memat meselesi olsa sende bir ambulansın içinde olurdun muhakkak.
Ne zormuş sağlıkçı olmak arkadaş! En iyisi üzerimize düşeni yapmak, kurallara uymak, uymayanları nazikçe uyarmak, şu koronavürüs sürecinde ise tedbirleri elden bırakmamak. Kısacası işleri elden geldiğince kolaylaştırmak.