NİHAT GENÇ: ZEHİR MANGALARI Ulusal Gazete | Gücü Özgürlüğünde Tek Medya Kuruluşu ' : ''; var month = [1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12]; var month2 = ["Ocak", "Şubat", "Mart", "Nisan", "Mayıs", "Haziran", "Temmuz", "Ağustos", "Eylül", "Ekim", "Kasım", "Aralık"]; var day = postdate.split("-").substring(0,2); var m = postdate.split("-"); var y = postdate.split("-"); for(var u2=0;u2'+posttitle+'';	document.write(trtd); j++; } document.write('
NİHAT GENÇ: ZEHİR MANGALARI
‘Modern Tıbbın Karanlık Yüzüne Yolculuk’ adlı kitabın yazarı, ilaç sektörünün, akademisyenleri ve kobayları nasıl ahlaksızca kullanıldığını anlatırken, satırlar arasında ilginç kısa anılarından örnekler de verir.
Genç bir hekimken pratik muayene için para karşılığı hasta rolü oynayan manken gibi ücretli çalıştırılan kobaylardan söz eder ve kobayın onlarca genç hekim karşısında soğuk kanlılığını hiç bozmadan çırılçıplak soyunduğunu ve her bir genç hekimin ellerine plastik eldivenler takıp sırayla mankenin makatına parmaklarını sokarak ‘pratik eğitim’ aldıklarını anlatır.
28 Şubat medyasının tartışıldığı bu günlerde 28 Şubat’ın alikıran başkesen medya yöneticilerinin dün kendi husyelerini okşayıp hoplatanlar bugün makattan muayeneye çoktan başladı. Tartışmaları izlediğinizde taraflar makattan muayene için hijyenik tıbbi bir tedbir için plastik eldiven takma zahmetine dahi katlanmıyorlar, dört değil dörtyüz köşe yazarının yüzü bu.
Herkes kendince örnekler versin, bizler 90’lı ve 2000’li yıllarda medya zorbalığına karşı yazdığımız yazılar sonucu medya patronlarınca mahkemelerde cezalandırıldık ve ismimize halen süren ölümüne bir ambargo uygulandı, böylesine capcanlı duran gerçeği on yıllar boyu görmezden gelenlerin bugün birbirlerine makat muayenesine başlaması bizleri çok da şaşırtmamalı.
En yakın arkadaşlar birbirlerine makattan muayeneye başlamışsa burada ‘öfke, sinirlilik, hırs, ihtiras, korku’ gibi duyguların hepsi silindi gitti demektir ve şimdi olup biten tam bir ‘metal fırtına’. İnsanlık değerleri ve kamuoyu sorumluluğuyla dalga geçip kendi yalıları köşeleri ve varlıklarını Tanrılaştıranların bu denli ‘korunmasız’ ve ‘çürük’ çıkmalarına da hiç şaşırmıyoruz. Hayal gücü ve öz yetenekleriyle değil ‘para ve makam’ gücüyle kırbaç kullananların hazin sonu. Kızgın kudurmuş salyalı gestapo liberal ve İslamcıların ellerinde oyuncaktan, tüyleri yolunmuş ördeklerden beter oldular.
Mizah programlarına konu olan meşhur gay penguenlerini hatırlayın, ‘dişi’ bulunamadığı için gay olmak zorunda kaldıkları iddiası çoktan yıkıldı, hayvanat bahçesinin dar mekanlarında doğal hayatta olmadıkları kadar iç içe bedenleri birbirine temas içinde yaşıyorlardı, bu bir 28 Şubat hadisesi değildir, patronlar ve editör ve yazarların fazlasıyla içi içe yaşantısının doğal sonucudur, yarın birgün iktidarın kameraları hayvanat bahçesinin sırtlanları bölümüne girdiğinde onların da aralarındaki gizli duygusuz metal fırtınasına şahit olursunuz.
O günlerde manşete çekip şöhretlerine şöhret kattıkları yazarlardan tek bir tanesinin işte bu zor günlerde çıkıp medya patron ve yöneticilerini koruyan ya da sakınan yazılar yazmasını beklerdim. Hadi patronları yöneticileri geçelim, hiç olmazsa Ece, Nuray gibi gazetecilerin işlerine son verilirken Orhan Pamuk ve Elif Şafaklar’ın tek cümlecik dayanışma kınama cümlelerini bekliyor insan.
Bazı arkadaşlar da ısrarla Nihat Genç o günlerde medya patronlarına yazdığın yazıları bugün yayınla görsünler, diyorlar, hayır, o yazılar içinde bugün hukuksuzca içeri atılmış ya da hakkı yenmiş ve acılar içinde ölmüş insanların isimleri de var, o yazıların değeri o zaman içindi, o yazılar hala bizim onurumuzdur ancak bugün yayınlamak, sanki düşmanın düşüşünü zevkle beklemişiz gibi pusucu bir karakter ifade eder, bizlere yakışmaz.
Bugünlerdeki makattan muayene tartışması ‘şantaj’ üzerinden yürüyor, yani, medya hükümetleri cumhurbaşkanları bakanları haklarında dosya belge var deyip şantaj yapmış iddiaları.
Bunlar bilinen şeyler, tartışılır, mahkeme edilir, ben tartışmaya bambaşka bir yerden sorular sormak istiyorum.
Medyanın baştan çıkıp diktatörleşmesi askerlerin suçu muydu yoksa medya denen şeyin zorbalığa yatkın bir karakterinin oluşu mu?
Sorumuzu bir adım daha ileri taşıyalım, zorbalığı aşikar bu medya ailesine yüzlerce köşe yazarı gönüllüce niçin katıldı? Bugün birbirlerine ‘makat’ muayenesi çekenlerin her birinin evlerini süsleyen onlarca basın ahlak meslek ÖDÜLLERİ’ni şimdi nereye koyacağız?
Düğün dernek bayram sevinciyle, bir saray kapısı bulmuş neşesiyle, artık sırtımız yere gelmez ihtirasıyla her biri baştan çıkmış, göz göre eğlene eğlene bu malum diktatörlük ailesine katıldılar, sonuç patronların adamı oldular, sonuç, soygunlar karşısında yıllarca sustular, mesela Radikal’in solcu sosyalist yazarları dahi on yıllar boyu bu rezaletlere tek satır yazmaya cesaret edemedi, neden, cici köşelerinden olurlardı.
Beyler, rezil rüsvay olup yıkılan, şarap ve kadın ve yalı ve patron ve elli yıldır kah sağ liberal kah İslamcı liberal kah muhafazakar liberal maskeleriyle köşe olanların medyası. Kendilerini bütün bedeni mahremiyetleriyle kah liberal kah İslamcı patronlara teslim edenlerin medyası, beyler yıkılan, işte medyanın sırtında yıllarca asalak gibi yaşayan solcumsu solucan liberallerin solcumsu yılansı sanatçıların medyası.
Sonucu intihar ya da ölüm ya da organlarını kaybetme riski dahi olan ilaç deneylerine gönüllü katılan kobaylar gibi. Yapılan çalışmalar sonucunda araştırmacılar sonuç olarak şu cümleleri sorguluyor: Kobaylara para karşılığında bacaklarınızı kopartıp tekrar dikeceğiz deyin hepsi gözü kapalı ameliyat masasına yatıyor, neden?
Adam, Meksika’dan kaçıp gelmiş yatacak yeri yok ne yapsın, adam Irak’taki savaştan kaçıp gelmiş, ilaç şirketlerine denek olmak son şansı ne yapsın, paraya ihtiyacı sonsuz ve insanlık tarihinde eşine rastlanmamış akıl ötesi işkence tezgahlarını tereddüt etmeden gözüne kestirip gönüllüce giriyor, değişen nedir.
Adam Anadolu’nun bir kasabasından büyük şehre gelip İslamcı bir holding patronuna şeyhine tutunmuş, ne yapsın, adam bir üniversite köşesinde zoraki ve uydurma bir doktora tezini güç bela binbir zahmet ancak yazabilmiş hepsi bu. Kendi marifetiyle ilerleyecek zırnık yeteneği yok, ne yapsın, on yıllar boyu şunu yapacak: ‘ileri demokrasi, özgürlük, vesayet’ kelimeleriyle binlerce safsata yazı yazıp Türkiye’yi oyalayacak, soygunları perdeleyecek, çekilen acı ve işkencelerin hepsini miş miş yapıp masallaştırıp uyutacak.
Araştırmacılar, deneklere, üstelik zarar görüp, çektikleri acı ve kaybettikleri para ve itibarın karşılığı verilmediği halde, baştan bile bile sözleşmeleri kayıtsız şartsız neden imzalıyorlar, diye hayret ediyorlar.
Böyle basit değil şüphesiz, bir çok yazar ‘kurnazlığına’ çok güveniyor, kelimelerin kulaklarını bükerek lafı dolandırarak insan kalbine hileler kullanarak girmeyi deneyerek, ya da herkes ölümüne susturulup bastırıldığı için Abadurrahman Çelebi olmanın keyfini doya doya çıkarttılar.
Ya da çeşitli bahanelerle bu ‘yalan dünyayı’ okuyucusuna unutturacağını, ismi tekrar edile edile her akşam renkli ışıklarla banyolar yapa yapa kendisini affettireceğine gerçekten bal gibi aldanıp, kanıyorlar.
Oysa insanın kendini oyalaması affedilmez hüsran sonuçlar doğurur, çünkü insan kendine yalan söylerse içindeki ateş söner. Artık hep başkalarının renklerine başkalarının sıcacık şöminelerine ihtiyaç duyar. Dünyaya bir defa gelme şansına sahip bizlerin kendine ve insanlığa oynayacağı en şeytani tuzak bile bile lades demektir.
Bir yazar ‘kendisine yalan söyleyemez’, bunun en hazin örneği ülkesinden aforoz edilmiş ünlü Nobel ödüllü yazarımızdır, yazarın kalemi kalbinin ta içinden yayılan sıcaklıkla çalışır, bilemedi, kendi içindeki yükselme hırsına mağlup oldu, akıl almaz yeteneklerini reklam ve kampanya çalışmalarında kullandı ve kendileri gibi reklama ihtiyacı olan herkesle makattan işbirliğine girişip mesela hırsızlığını örtbas ettiler.
Bugün işlerinden atılan gazeteciler de dahil şimdi makattan muayeneye yatırılmış editörler hepsi baştan bile bile bu ahlaksız cangılın köleleri oldular.
Medya patronlarının derdi işlerini çevirecek ihaleleri kazanmak, yani zengin ve güçlü olmak, bu kadar. İşadamlığı denilen şeyi tahrik eden duygular dünyanın her yerinde zengin ve güçlü olma dürtüsüdür, bunda şaşılacak bir şey yok.
Ancak şöyle bir sorumuz olmalı, zengin ve güçlü olmak, (insan için) bir proje midir?
Hayır, çünkü dünyanın her yerinde her insanın içinde zengin ve güçlü olmak ihtirası doğuştan vardır, sende bende onda herkeste doğuştan olan şeyler ‘proje’ değildir.
Proje başka şeydir, mesela partilerin sivil kurumların sanatçıların projeleri vardır. Mesela liberal bir tarikata dönüşmüş TESEV bir proje kuruluşudur.
Tesev’in projeleri vardır ve bir çok projesini allem gullem liberal dolar ABD elçiliği medya anket derken Türkiye’ye kabul ettirdi.
Aydın Doğan sadece gazete değil yüzlerce dergi de çıkartır, çünkü rotatifler birkaç saat gazete basıp sonra akşama kadar boş yatamaz, büyük kağıt bobinleri her saat dönmek zorunda, Aydın Doğan için önemli olan kağıt bobinlerinin rotatiflerde dönmesidir.
Bunun için tam anlamıyla birebir kopya yüzlerce dergi batıdan alındığı gibi çevirisi yapılıp tıpkı basım yayınlanır, yabancı yerli olması fark etmez, onun için önemli olan bobinlerin dönmesi.
Gazetelerindeki yazarların kalitesi ya da ocu bucu şucu olması Aydın Doğan için önemli değildir, tekrar edelim yazarların İslamcı liberal solcu olması Aydın Doğan için önemli değildir, Aydın Doğan için önemli olan bobinler gelsin, köşeler bir şekilde kellelerle dolsun, bayilerden gıcır gıcır peşin paralar gelsin, gazetelerin gücüyle iktidardan ihaleler alınsın.
Bir işadamı düşünün, gazeteler satın alıyor herkes koşuyor, matbaalar satın alıyor herkes üşüşüyor, ekranlar dergiler kuruyor, herkes etrafında dört dönüyor, kime telefon etse kapısında kul, ve Aydın Doğan topladığı ve oluşturduğu bu güçle iktidarları pijamayla yönetmeye başlıyor, bundan daha doğal ne olabilir?
Aynı tezgahı İslamcı patronlar kurduğunda yüzlerce liberal akademisyen aynı şekilde ve gözleri kapalı onların köşelerine ekranlarına üşüşüp yan gelip yatmadılar mı, bunca haksız hukuksuz tutuklamalara patronlarının hatırına diyet olarak suskun kalmıyorlar mı, değişen nedir, hepsi aynı.
Ter içinde mi kaldılar, risk mi aldılar, yalnızlıktan depresyonlara mı girdiler, otuz yılın her sabahı sabahın altısında kalkıp cilt cilt kitap devirip aralıksız yedi-sekiz saat beyinlerini mi hırpaladılar, bir hayalleri mi oldu, fıkra nedir hikaye nedir kelime nedir sonsuzluk nedir sorumluluk nedir tek bir saniyecik oturup düşündüler mi, nasılsa evlerinden işlerine hizmet edecek süslü süslü çeşit çeşit siyasetinden köşe yazarına binlerce alkışçısı kapıkulu vardı.
Her neyse, bu tartışmada en masum insan Aydın Doğan’dır, çünkü o basit bir işadamıdır, matbaalarıyla ava çıktı ve yüzlerce aydın bozuntusunu kafaladı. Kendine ve yeteneklerine güvenemeyen onbinlerce kifayetsiz arasından en hırslılarını toplamak onun için ‘iş’ bile değildi.
Ve reklama ve tanıtıma ve şöhrete ve paraya ihtiyaç duyan hepiniz kendinizi onun kanatları altında tam otuz yıldır güvende hissettiniz, onun sayesinde dünyanın en cins şaraplarını tanıdınız, dünyanın en uzak ülkelerine aşk seyahatleri yaptınız, onun sayesinde osuruk kitaplarınızı sattınız. Aydın Doğan yüzlerce yüzsüze yüz nakli yaptı, Aydın Doğan sayesinde her akşam ekranlardan sırıttığınız bir suratınız oldu, o sizin için ‘inanılmaz fırsattı’, siz onun için ‘iş oyuncakları’.
Güldürmeyin kendinizi bir 28 Şubat soruşturması olur kendimizi içerde buluruz korkusuyla çocuklar gibi camı kıran ben değilim o deyip, en edepsiz en mahrem iftiralarla birbirine girdiniz.
Utanılacak şeyi, gönüllü kölelik yapmak için yola çıkan yazarlar ve akademisyenler ve sanatçılar korosunda aramalıyız, çünkü aradan geçen otuz kırk elli yıllara rağmen patronlarının iş’leri neden dümenleşti nerde illegalleşti, tek satır yazmadılar, üstelik bizler sütunlarımızdan yıllarca bağırdık, neden susuyorsunuz diye, bizlere ‘marjinal çakal’, kendilerine ‘kabul görmüş bilge kanaat önderleri rolü vehmedip’ bugünlere geldiler, tıpkı cemaat AKP kavgasında olduğu gibi dinsizin hakkından imansız gelir hadisesidir bu.
Şöyle bir geriye bir bakın, bu medya üzerinden otuz yıldır bizlere, PKK’lılar insan hakları dersleri veriyor, ve bu medya üzerinden ileri demokrasi derslerini bizlere İslamcılar veriyor.Şimdi de yandaş patronları hakkında tek satır yazmamış insanlar bu sefer bizlere ‘gazetecilik’ dersi veriyorlar, değişen bir şey yok. Gerçek budur, PKK’lılardan insan hakları dersleri, gestapo liberallerden ileri demokrasi dersleri ve şimdi de İslamcılardan sayenizde ‘gazetecilik’ dersleri almaya başladık.
28 Şubat’ta sonuç, yüzelli milyar dolarlık banka soygunlarının kamufle edilmesine kadar uzandı, bugün de İslamcılar susuyor, Yunanlılar bizden şanslı şimdiden iflas ettiler, her yıl yüz milyar dolarlık cari açıklara İslamcı ve liberallerin susmasıyla Türkiye’yi önümüzdeki yıllarda trilyon dolarlık iflaslar bekliyor, kapıda, bu sefer şeyh ve tarikatların makat hikayelerini dinlemeye başlarız.
Konuyu dağıtmayalım, sizlerin zengin ve ünlü olmaktan başka projeniz yoksa, başkaları sizleri kullanır. Diyelim yeteneksizleri kullanır, diyelim kurnazları kullanır, diyelim TESEV gibi kurumlar kullanır diyelim PKK kullanır, diyelim diyelim diyelim.
Onlarca örnek verebiliriz, ilerleyen yazılarımızda mutlaka bahsederiz, bu projelerden sadece bir örneğı hatırlatmak istiyorum, çünkü bu 28 Şubat tartışmalarında asıl soygun bankalarda yaşanmadı, bankalardan daha büyük daha feci soygun ‘genç aydınlar’ üzerinde oynandı.
Fikir soygunu, düşünce soygunu, kavram soygunu.
Mesela Radikal Gazetesi. Çıktığı günlere gidelim, bu gazete neyi tartıştı neyi kışkırttı neyi öğretti neyi değiştirdi? TESEV, Radikal ve Avrupalı solcular 90’lı yılların ortasından itibaren bir büyük projeyi Türkiye’ye kabul ettirdiler, o projenin adı: dini ve etnik tartışmayı Türkiye siyasetine sokmaktı.
Evet, etnik ve dini siyaset Türkiye’de pazarlandı, İslamcılar, etnik siyaset ve liberaller on yıllar boyunca bu gazetelerde aynı dili kullandı. Etnik ve Dini siyaset bu gazetelerde türlü anketlerle çalışmalarla sivil toplum toplantı panelleriyle PAZARLANDI.
Ve meşhur yayınevleri tıpkı Radikal gazetesi gibi, ‘kürtçülüğe’ özgürlük demeyen yazarları yok saydı. Etnik tartışmaya kapılmamış insanlara sütunlarında toplantılarında asla yer vermediler. İmza kampanyaları, Abantlar, bitmeyen paneller, Bilgi Üniversitesi, güya protesto yürüyüşleriyle etnik ve dini siyaset Türkiye Solu’nun resmi çocukları haline getirildi.
Solcularımız Avrupalılaştı, bugün dahi ‘kürtçülük’ yapmamış yazarların hapislere hukuksuzca tıkılması Avrupalı solcuların hiç umurunda değil, ancak Orhan Pamuk’a yüzünüzü ekşitseniz ya da Kürtçü yazarları bir gazeteden kovulsa yeri göğü sallıyorlar.
Radikal, TESEV ve Bilgi Üniversitesi ‘etnik ve dini’ tartışmanın TOHUMLANDIĞI yerlerdi. Üç-beş yıl gibi kısa sürede atılan tohumlardan cahil cesur binlerce genç aydın filiz boy attı, işte Taraf’ın onlarca yazarı.
Şüphesiz bu aptal hevesli cesurlara vak’a örnekleri lazımdı, anketler bunun içindi, Diyarbakır hapishanesi ya da bölge tecrübesi olanlar konuşturulup travmatik örnekler toplandı. Örnekler tekrar edilerek defalarca her akşam ekranlardan kusuldu. Zorlama bir hırs zorlama bir öfke etnik tartışmayı dünyadan habersiz Barış Manço’dan başka şarkı dinlememiş genç çocukların dahi beyinlerinin içine taşıdı, nerdeyse başka tür fikir bilmeyen her ergen çocuğun etnik ve dini tartışmayı mutlak özgürlük değeri diye benimsemesiyle sonuçlandı.
Tohumlama sinemadan mizaha tiyatroya cahil cesur gençler tarafından özene özene yayıldı, aynı etnik ve dini siyaset Ermeni tartışmalarında da aynı koldan yürütüldü, ve sonuç: onbinlerce düşük. Onbinlerce bozuk şekilsiz beyin, tohumlama merkezlerinin başında ise AYDIN DOĞAN’ın gazeteleri ve ekranları vardı.
Ortalıkta özgürlük özgürlük deyip etnik ve din tartışması yapan onbinlerce insan peydah oldu, şekil bozukluğu internet sitelerinde kabararak dalgalanarak büyüdü.
Radikal yetmedi, bu cahil gençlere kanaat önderleri yetiştirecek bir ekran makinesi kurdular, düşünün, etnik ve dini tartışma yapanlar ‘yurttaşlığa’ dahi küfretmeye başladı, yurttaşlığa dahi ‘diktatörlük’ dediler, halen diyorlar halen küfrediyorlar ve halen etnik ve dini tartışmaya katılmayı insanlığın en büyük özgürlük değeri sanıyorlar.
Dini ve etnik tartışmaya meslek örgütleri katıldı, KESK top yekün katıldı, Avrupalı komiserler katıldı, irili ufaklı Cihangir partileri katıldı, on yıllar boyu Türkiye’de özgürlüğün ve sosyalizmin tarifi yeniden yapıldı ve KÜRT SORUNU için gayret sarfetmeyen herkes İNSANLIK’tan düşürüldü.
Kürtçülük yapmayanlara asla yazar denilmedi, yok sayıldılar.
PKK sokaklarda çocukları katlettiğinde dahi usulen birkaç gün topluca susuyorlardı, Türkiye’deki özelleştirmelerin hepsine susuyorlardı, Türkiye’deki madenlerin dağların talan edilmesine topluca susuyorlardı, patronların medyanın ihalelerine anlaşmış gibi topluca susuyorlardı, sendikaların örgütlerin tasfiye edilmesine üstelik dalga geçerek topluca seyirci kalıyorlardı.
ETNİK VE DİNİ SİYASET, Türkiye’ye kurulmuş büyük bir tezgahtı ve bu tezgahın ilk merdivenaltı atölyesi Aydın Doğan’ın Radikal II gibi ilaveleriydi.
Üstelik insan, insancıl, insan hakları, insani, özgürlük, vicdan, hukuk gibi bütün kavramlara el koydular, yani insan, insancıl, insan hakları, insani olan şey demek DİNİ VE ETNİK tartışmalara özgürlük demek, Türkiye siyasetine sokup Türkiye’nin kapılarını insanlığa açmak demekti.
Velhasıl kardeşlerim, 28 Şubat’larla örtülen sadece bankalardan soyulan yüz milyar dolarlar olsaydı, Aydın Doğan’ın gazetelerinde Türkiye’yi Amerikan’ın kucağına atacak ETNİK VE DİNİ siyaset TESEV, Radikal, Bilgi Üniversitesi ve gestapo liberallerce, fırsat bu fırsat denilip PAZARLANDI, TOHUMLANDI, TÜRKİYE’NİN gen haritasına KAZILARAK BEYİNLERE işlendi.
Kürtçülük yapmak istemeyen herkes FAŞİST ilan edildi, ABD emirleriyle Ergenekon tutuklamaları başlayınca hepsi yine sevinçle topluca sustular, Doğu Perinçek alınanca, İlhan Selçuk alınınca ekranlarında ikindi saatlerine kadar bir küçük habercik dahi vermediler.
Sonra Dağlıcalar girdi işin içine, sonra Habur’lar sonra Heron’lar sonra Uludere’ler, sonra neler oldu, Amerika ve AKP pazarlanan bu ETNİK VE DİNİ TARTIŞMAYI sonuna kadar dibine kadar, Türkiye’nin bütün kurumlarının işgali tamamlanıncaya kadar KULLANDILAR…
Ve sonunda etnik ve dini tartışmayı pazarlayıp tohumlayanlar, birbirlerinin makatlarını ekranlarda parmaklarken buldular kendilerini.