Nisan | 2012 | life goes on
27 Cuma Nis 2012
Çok mantıklı şeyler oluyor bu ara. O kadar mantıksız bir haldeyken mantığın tepe noktasına gelebilmek ve oradan bakmak. Hayır buraya şimdi şairane şeyler yazmayacağım.
Keşke yazdığım hikayelerdeki gibi kendi hayatımla da oynayabilsem derim hep. Kadın adamı istediğinde terk eder, alır bavulunu gider, sonra gider dünyanın öbür ucuna, birden alakasız bir şey yapar, ondan sonra geri döner, tekrar gider, birilerinden hep gider, birileri hep ondan gider. Dostları değişir, sabit kalanlarla yürür. Hikayelerde olmuyor bir tek bunlar.
Hayat son dakikada gıdıklayabiliyor. Kıkır kıkır gülüyor insan. Benim yüzüm de gülmediği kadar gülüyor. Aman ha, ellemeyin, bırakın, gülmekten altıma yapana kadar.
≈ Çünkü Ben için yorumlar kapalı
Zarflı konuşmalar kadar tehlikelisi yoktur. Sen’e geçtiysek bir başka, hele ki o’na geçtiysek bambaşka yollardan ilerliyoruzdur. Hep aynı hikayeleri anlatmaktan ve şu oturduğum koltuktan çok sıkıldım.
Algılarımı olduğundan daha açıkmış gibi göstermenin manası yok. Bazen herkes kadar bile anlayamıyorum ben. Öyle kapı duvar açık gezersem istila edilen toprakların haddi hesabı kalmıyor. Ben derslerimi alarak dünden bugüne değişerek nefes almaya alışmışım. İşte sana anahtar kelime ben ve alışmak. Ne kadar kötü.
Şimdi o gözlerini yere indir ve devam et. Bu her zamankinden daha riskli olacak. Kimse sana kolay olacağından bahsetmedi. Bahsedenlerle olan münasebetim ancak toplu taşıma araçlarındaki sahte “kayar mısınız?” ricası kadar.
Çünkü her zaman bildiğimden daha kötüsü başıma gelebilir, ve komiği daha iyisi de. Kötünün daha iyi olduğunu, kötünün dibine kadar yaşadıktan sonra anlamam ayrı bir yetenek meselesi.
Bazı şeylere yeteneğim var sanırım. Sanırım.
≈ Baharlık Kadınlar için yorumlar kapalı
Biz uzakların kadınlarıyız. Bizim geldiğimiz yerlerde çiçekler gökten biter, yerden değil. Gözlerimiz güneşten kopmaz, kamaşmaz, yakmaz. Gidip gelen kervanları takip eder saçlarımız, oluk oluk sular akar bizim ellerimizden. Koşar adımlarla yürümeyiz, sakindir adımlarımız, güçlüdür kollarımız. Gülüşlerimiz ağır gelir size. Çok ağır.
Zararsız olduğunu iddia eden herkesten kaçarız biz. Gel diye işaret ederiz, gelmeyene ısrar etmeyiz, gidene kızmayız. Eteklerimiz bahardan kopma, gelincikler kulaklarımızın ardında, sesimiz rüzgar sesi, hafif ıslıklarla marş ederiz.
Olmasın diye uğraşmayız, biz uğraş vermeyiz. Olur deriz, olur. Basittir, bizde kanunlar yoktur, hissederiz, hisle dolarız. Bizde kadındır gerçek olan. Sizde kim bilmeyiz. Ama siz hafif zararlıysanız kaçalım mı diye sorarız, bakışırız.
Bizim oralar böyledir. Bizim oralar sizin oralar gibi değildir. Bizim baharımız, yazımız kıymetlidir.
≈ Sorusuzluktanmış için yorumlar kapalı
Önce sorularınızı bir pazar çantasına tıkın. Ardından üstüne oturun. Üstünde tam on beş gün oturun, sakın çıkmasınlar. Özellikle neden diye sorduysanız daha da uzun süre oturabilirsiniz. Zira nedenin bir cevabı olmaz hiçbir zaman. İktidarsız erkek gibidir, tatmin etmez sizi.
Sonrasında acaba sorusunu iyice içeri tıkın. Acaba lafı size gereksiz bir şüphe ve sorumsuzluk yükler. Sorumsuzluk acabanın geri dönüşüne bağlı bir rehavete sebep olur.
Fazla düşünmek ve soru biriktirmek bünyede her türlü isteksizliğe yol açabilir. Mesela yaşamak istemeyebilirsiniz, ya da denize gitmek ya da tuvalete. Hepsi de gerekli şeyler.
Bülent Ortaçgil-Bir Tek Sen Yalanı
≈ Elini Ver için yorumlar kapalı
İki ağacın arasında duruyordu. Burası daha önce gelmediği bir mezarlıktı. Gezdiği tüm mezarlıklarda önünden geçtiği bebek mezarlarından bir adet bile yoktu. Küçük, ayakkabı kadar olan, içinde inci tanesi kadar kalp barındıran mezarlar. Burada yoklardı. Şimdiki mezarlık, küçük bir sahil kasabasında.
Belki de büyük mezarlara çocukları gömmüşlerdir diye düşündü bir an. Ayağında parmak arası terlikler. Saçları güneşten açılmış, yer yer sarı. Mezarların arasında dolanmaya başladı. Genelde mezarlıklar ölüm kokar ya hani, burada huzur yatıyordu sanki. Herkes mutlu ölmüş gibi. Herkes zamanında, doğru yerde terketmiş.
Tek bir örgüyle topladığı saçının kuyruğunu sol omuzuna aldı. Kafasını kaldırıp parlayan güneşe baktı bir yandan gözüne zorla sokulan ölüm tarihlerine. Hepsi aynı tarihi gösteriyordu. 1997.
≈ Çarpım Tablosu için yorumlar kapalı
Temiz yolları kirletmeye çalışan çift çift şaklabanlarla çevriliyiz. Sen niye oradasın diye düşünemezler tabii, çünkü zordur. Demiştim iyi ki varsını var etmek zordur diye. Oysa duyamayacakları günleri hesaplamaları gerekiyor şu anda.
Mühim mevzular üzerine konuşmak istiyorum. Mesela zebralardan. Zebraların zarifliğinden, şirinliğinden ve benim onlarla olan derin muhabbetlerimden. Bazılarından bahsetmek bile istemiyorum. Yersiz kelimesinin Türkçe anlamını canlı canlı yaşamanın da manası yok.
Ve şimdi gün gelmiş içimde çiçekler soluyor falan. Hiç dramatikleştirmeyelim. Çiçekler yapmaydı zaten.
≈ Dramasız için yorumlar kapalı
Yapamazsın. Olmaz. Yetersizsin. Olmaz ki. Hem nerede görülmüş? Bence sakın yapma. Bence öyle deme. Ben olsam şöyle yapardım. Kapa gözünü, aç ağzını, uçak geliyor.
Akreple yelkovan hikayeleri dinleye dinleye büyüdük. Olmaz dediler, oldurmaya çalışıyoruz, gene olmaz diyorlar. Oysa biz güzel notalar eşliğinde saçma sapan şakalar yapardık. Benim senin derdi olmazdı. Bir süre çocuk olduk. Eşek kadardık, bir eşek boyutundaydık. Süslü püslü cümleler kuramaz, İstiklal Caddesi’nden kendimizi salardık, ilkokul üç gibi.
Dramaları bir yana bırak, ben yaşıyorum.
≈ Benlik için yorumlar kapalı
Seni büyütmek için çok çabaladım. Geldiğin yolları sadece sen ve ben biliyoruz. Lütfen daha fazla kendine haksızlık, kendine bahtsızlık ve kendine hadsizlik etme. Ellerinle tek tek aştığın toprakların farkında olmayan bir avuç insan varsa, nefes almaları gerektiğindendir, anlama. Bazen anlamaman gerektiğini sana hatırlatıyorum, hatırlatmalarımı lütfen ciddiye al, biz kolay gelmedik bu yolları.
Ne kadar küçüktün hatırlıyorum. 15, bilemedin 16. O zaman fark etmemiştin ama fark etme yolun için küçük bir taş koymuştun kenara. İşte o zaman bu zamandır, taşlar arttı, büyüyen yollarınla gözlerin büyüdü, keza bozuldu. Şimdi kalkıp ne oluyor diye sorma bence ona buna. Ne olduğu sendedir küçük. Kimsenin inanmayacağı kadar küçüksün. Asla minik değilsin ama, böyle bir şirinliğin olamadı.
Çok insan falan tanımadın. Az insanla, çok ders almayı başardın. Bunu da al yaz kenara, sonra Jüpiter diye tutturduğunda bavuluna koyarsın. Senin benim gibileri alıp bir köşeye fırlatıyorlar, çünkü hoşumuza gidiyor fırlatılmak. Her neyse, zaten ne önemi var?
“Herhangi bir şeyden ya da herhangi birinden ayrılma fikrinden genel olarak hoşlanmıyorum. O his kötü. Bağ olmamalı o yüzden.” diyerek her şeyden kaçtığının kaç senedir farkındayız. Bazen bu cümleyi unuttun, çok da iyi oldu. Bak, ne kadar yol aldık beraber. Sen devam et yazmaya çizmeye, gün gelir seslenir dile gelir zaten. Çok zorlama lütfen, kendini de.
Biz beraber çok yol geldik. Geldiğimiz karlar, etrafımızdaki kelebekler, gidip gelen yaz günleri seni de beni de biz yaptı. Bugünden sonra da hep beraber yürüyeceğiz. Kimse olmasa da olur dediğimiz anlara hep yeni anlar ekleyeceğiz. Zaman olur, zaman durur, ama her -mış gibi olan anda ben senin elinden tutarım. Bunun için senelerdir, hadi büyü artık diyedir ısrarım. Büyüyorsun da, var ama daha. Bir yandan küçük kal diyedir çabam.
Her zamanki gibi beraberiz. Kendini gene bana bırakmış haldesin. Bu halini seviyorum, biraz duralım diyorsun değil mi? Bence de şöyle bir duralım seninle, uzanalım. Geldik mi diye soruyorsun ya hani, gelmedik daha henüz. Ama ben gidelim diyorum, ne dersin?
≈ Balon için yorumlar kapalı
İrili ufaklı aslında değil mi tüm beklediklerin? Şimdi sakın kollarını kavuşturma, aç onları. Kavuşturmaktan yorulmuş kolların, aşınmış dirseklerin var dersliklerde. İstediğin kuyruklu yıldızı seçer misin? Hediye edesim var.
Bazılarını görmesen de oradadır. Görmeye ne hacet, yanındadır. Görmemezliğe gelmeye çalışmaya gerek yok. Şimdi bir şeye çalışacaksak seni uzaya gönderelim diyorum. Tam olarak nereliydin sen?
≈ Gelme için yorumlar kapalı
Karasal iklimden nefret ediyorum. Yazları sıcak ve kurak güzel de kışları neden sert geçiyor? Ilıman iklimi kaç kişi başarabiliyor? Hiç bilmiyorum ki ben şimdi. Ilık ılık esmez zaten bana o rüzgarlar. İlla suratıma suratıma çarpacak.
Benim iklimleri tokatlayasım, küfür edesim falan geliyor. Ne zaman terbiye mertebesine ulaşacağım? Ve sanırım bugüne kadar çok gerizekalı insan, çok güzel hayvanlar tanıdım.
İklimlerin dengesizliğinden doğan bir dengem var benim, çözemediklerimizden. İşte aslında hepsi bu.
Cocoon-I Will Be Gone