Son Tombik Kuğu: BANDIRA BANDIRA YEMENİN DAYANILMAZ HAFİFLİĞİ
Ayıptır söylemesi, pilavım çok güzel olur. Ohh, kepçe kepçe yiyebilir insan patlayana kadar. Ama sanırım görümcem benimle aynı fikirde değil. Ellerimle hazırladığım o caanım yemekleri yemek onun için ufak bir seramoni halini alıyor, kökenlerinin bir yerinde japon olma ihtimali geliyor aklıma, çatalda pirinçlerimi görüyorum baldo baldo, teker teker yutuyor. Tabi masanın karşı tarafından sonunda oturmayı başarmış ben kurdeşen döküyorum sıkıntı stresten. O piriçlerle her gözgöze geldiğimizde kaşıntım artıyor. Akşamları yemek yemezmiş normalde ama beni de kıramıyor. Canımmmm!
Son durum: Karşımda orta yaşlarında incecik bir bayan oturuyor ve ufacık akşam yemeğini kıtırdatırken içimdeki enerji açığı çığlık çığlığa, ben 'Sus, otur yerine, suyunu iç!' diye bağırıyorum ona.Tam bir delilik anı yani.
Şöyle babayla, kayınpederle olduğu gibi ellerimizi balığa bandırarak yiyip, yağlı parmakları dik tutarken bol buzlu acı rakımızı yudumlasak diye geçiriyorum içimden. Hayır bu keyfi sürmek varken, bir inegöl köfteyi 15 hamlede yemek canımı acıtıyor da.
Tamam, dedim ki 'Bugün artık yemeği bıraktım, yemeyeceğim bir daha.' tadı tuzu kaçar hayatın. O masa sohbetleri, çeşitliliğin dayanılmaz huzuru...Ama benim de tartıya çıkınca huzurum kaçıyor.
İşte o an çocukluğuma geri döndüm.
Bu misafirlik olayının yarası bende hayli derindir. Her misafirlikte babam tam karşıma, annem hemen yanıma otururdu. Ateş hattına hoşgeldiniz! Şimdi anlıyorum ki bu sırlamayla kontrolü daha rahat sağlıyorlardı. Her çatalım yetkili gözetiminde mideme inerken benim de sabrım azalıyordu. Sonra sırf inadına çatlayana kadar yiyordum. Ev sahibi teyzelerin tek ortak özelliği kurdukları cümleydi ; Maşallah baya iştahlıymış! Bu esnadaki yüz ifadelerinin bir tanımını yapamıyorum, yaşamak yaşatmak gerek. Annem kıpkırmızı, babam sağır numaralarında. Ohhh canıma değsin, sen aynı şeyi bana yapıyordun tatlı geldiğinde şimdi sıra bende.
Aslında o günlerde çok kızıyordum ama artık saygı duyuyorum, Annem çok uğraştı benimle. Götürmediği diyetisyen, denemediği yöntem kalmadı. Psikloglara bile gittik. 'Çocuğunuz sevgiye olan açlığını yemek yiyerek bastırıyor!', yahu ne sevgisi ne açlığı doydum patladım ben sevgiden, yok öyle bir şey. Sorun bende değil, sorun endüstride. Şimdi pizzanın kalın hamuru, suflenın akışkan çikolatası, çikolatanın kıtır fındıkları, kuruyemişin tuzlu tadının hiç günahı yokta tüm suçlu elle tutup gözle göremediğimiz sevgide. E tabi, o daha kolay çünkü. Kanıt yok, delil yok, söyle söyle dolsun boşluklar. 'Ben sadece yeme açlığımı bastırıyorum hatta aç olmadığımda bile sadece keyif olsun diye yiyorum.' cevabını veremiyorsun tabi.
Onlara kalsa benim ömrüm boyunca 3 beyazdan uzak durmam lazım. Un, şeker, tuz. Bir de üstte verdiğim listeye bakalım. Tamam. Her şey netleşti. Bugün itibariyle yaşamımı fotosentez eşliğinde sürdürüyorum.
Not: Gece acıkınca; yoğurt, salatalık rendesi, taze fesleğen karışımıyla tanıştım. Söylüyorum evde bir şey kalmadı alışverişe çıkalım diye maç varmış mış mış. Başka devre arasına artık.
Gönderen Son Tombik Kuğu zaman: Pazar, Eylül 11, 2011
Etiketler: aile, anne, çocuk, diyet, diyetisyen, doktor, fazla kilo, rejim, tombik, yemek