Beniadem gittiği yoldan emin olmak istediği zaman, kendinden önce yaşamış kendi cinsinden can­lıların yapıp etliklerine bakarak yol alma mecburiyetini duyar. Böyle yapmak isteği hem güvenirli hem meşru addedilir oluşundandır. Güvenilirdir, çünkü daha önce denenmiş ve iyi netice alınmıştır. Şayet kötü bir sonla sonlanmış ise vazgeçilir. Meşrudur, çünkü yapılagelen bir süreklilik arzeder, de­vamlı işlem halinde olduğu için kimse garipsemez, acabalarla kar­şılanmaz, nereden çıktı sorusu gün­deme gelmez. Aslında ırsi olarak da böyleyiz, fert fert geldiğimiz; soyumuz da belli. Toplum olarak geldiğimiz yer de belli. İnanç ola­rak da geldiğimiz yer belli. Biz İbrahimiyiz. Yani İslâm, atamız Adem’den beri devam edegelen bir inanç bütününü oluşturur.
Siyasi tavır alışımızda gerek kurumlar gerek devlet yapısı açısın­dan kendimizi bugüne kadar tarih sahnesinde İslâmi hüküm sürenle­rin üstünde ve ötesinde bir yere oturtarak varlığımızı ispata kal­karsak modern devlet yapısının tu­zağına düşmüş olacağız. Bugünkü Suud rejiminin Vahhabi anlayışı­nın gelip dayandığı nokta bu vehimin sonucudur. Yani önceki siya­si İslâmi anlayışların dışına çıkma saplantısı. İran'ın ulus devlete dö­nüşme emareleri göstermesi de Şii devlet geleneğinin az olması ve Sünni devlet geleneği Şia’yı tatmin etmemesi de nedenleri arasında­dır. İslâm'ın hilafet anlayışını dar ve bu yüzyılda uygulanmasını mümkün görmeyenler ya ulus dev­lete razı olma mecburiyetinde ka­lırlar veya siyasi parti anlayışları­nın muhalif cephesini İslâmi ka­bul etme gibi bir garipliğe düşerler. Halbuki siyasi tarihimiz bize yeter derecede örneklik teşkil etmekte­dir. Bugüne kadar kimsenin aklına getirmediği, üzerinde düşünmedi­ği siyasi model sunma, tıkanan be­şeri sistemlerin kendi iç arayışları­dır. Beşer aklının ürünü olan idari mekanizmaların işleyişinin tıkan­ması aslında Müslümanlara ufuk açması gerekirken onların içine düştüğü açmazı İslâm'ın da açmazıymış gibi kabullenip reçeteler üretme psikozundan kurtulmaları lâzım. Modern dünyanın açmazla­rını onu bu hale getiren uluslarara­sı istikbar çözmek durumundadır. Aynı gezegende ve aynı çağda ya­şıyor olmamız problemlerimizin tıpatıp aynı olduğunu göstermez. Çünkü biz Müslümanların dünya­ya, insanlara, eşyaya bakışımız ile kâfirlerinki farklıdır. Aklımız fark­lı çalışmalıdır.
Aklı erdiğine inanılanlar da bu ortamı besleyen, hoş göstermeye çalışan teoriler üretiyorlar. Allah'a inanıp inanmama, şirke bulaşıp bu­laşmama, salih amel işleyip işleme­me, adil davranıp davranmama ikinci plana itiliyor, görmezlikten geliniyor. İslâm'ın namaz, oruç gi­bi taabbudi emirleriyle yönetim bi­çimi, kurumların işleyişi gibi ka­musal emirleri birbirinden kopuk hatta birbirine aykırı olabileceğini İslâmi kabul etme yanlışlığı yaşa­nıyor. Namazı emreden Allah'tır, uygulama biçimini, şeklini, kalı­bını bize gösteren Efendimiz (sav)'dir. Adil davranmamızı em­reden Allah'tır. Nasıl adil davrana­cağımızı, hangi şekilde hareket edersek adil olacağımızı örnekle­riyle gösteren yine Efendimiz (sav)'dir. Çünkü o uyulması gere­ken biricik örnektir. Namazda ön­der kabul edip idari sistemde önder kabul etmeme dinin bir kısmını ketmetme anlamına gelir. Siyasi açmazımızın temelinde bu ayırım yatmaktadır. Eğer Efendimizi (sav) siyasi önder kabul etmez isek çağın siyasi sistemlerden birine söz gelimi Demokrasi’ye İslâmi kılıf geçi­rerek sahiplenebiliriz. Seçimi bey'at, istişareyi meclis kabul etme hastalığına kapılabiliriz. Üstelik bunu hem gelenek adına -İslâmi gelenek adına- hem ıslah ve daha İslâmîlik adına da yapabiliriz. Efendimizi (sav) takip etmeye ça­lışırsak namaz, hac, oruç gibi iba­detlerde takındığımız tavın takınabilirsek siyasi tavır alışımızda referans kaynağımızı Kitap ve Rasul-i Zişan'ın sünnetini yeterli ve zaruri görürsek rahatlarız. Çünkü İslâmî nasslar bizim için hem ge­reklidir hem yeterlidir.
Allah tarafından bize bildirilen Kitap ve sünnete sarılırsak hem rahatlarız hem emniyetli hareket etmiş oluruz. Gerek mücadeleyi göze alamayan yorgunlar, gerek yenilgi tadamamış "ben bilirim" diyen imtiyazlılar insanı gereğin­den fazla merkeze alırlar. İnsanın eşrefi mahlukat olması ile bu an­layış çok farklıdır. Kulluk sınırını zorlamak Allah'a isyan etmektir. Allah'a isyan fiili olduğu gibi fik­ri de olabilir ve en tehlikelisi de budur. Hem fikri hem tecrübi hem yapabilirlik açısından ayakta kalabilmek, var olmak ile Allah'a, Allah'ın emirlerine, Peygamber'in çizgisini takip etmeye karşı lakayıtlık farklı farklı şeylerdir. Aslında Peygambersiz Kur'an'ı anlamak vahdet-i vücutçuların insanı Al­lah'ta görmek düşüncesiyle çok derinden bir akrabalığı vardır. İn­sanın aklına sınır koymamak Al­lah'la boy ölçüşmektir. Halbuki bize kulluk yeter. Allah kul ol­mamızı ve Peygamber’e ümmet ol­mamızı emrediyor. Kulluğu hafif gören vahdet-i vücutçular "fenafıllah" mertebesine ulaşmayı umarlar. Akla gereğinden fazla değer veren­ler nassları sığ bulma hastalığına kapılırlar.
“Biz Allah'ın kulu ve Muhammed'in ümmetiyiz. Bu bize hem yeter hem de buna mahkumuz.”
İçerik Tıklama Görünümü : 2252209