Breathe: Çaresizlik ve Çaba
16 Mar music No comment
Depeche Mode grubunu ilk duyduğum zaman ile, onları ilk dinlediğim zaman arasında yıllar var. Neden bilmiyorum hep önyargılı davrandım. Onları dinlemeye başladıktan sonra ise, bırakamaz oldum. Hatta öyle ki, yaşamım boyunca bıkmadan dinleyeceğim iki gruptan (diğeri Queen) birisi haline geldi. Bu grubun en sevdiğim şarkılarından bir tanesi de Exciter albümünden “Breathe”. Şarkı ve sözleri hakkındaki yorumlarımı okurken, şarkıyı dinlemek için aşağıdaki kutuyu kullanabilirsiniz.
Müzik çok güzel. Başka güzel şey ise sözleri. Sevgiliyle ilişki sırasında duyduğunuz bir şey sonrası başlayan paranoya… Ardından bu ilişkiyi kurtarma çabası, bir yandan onu rahat bırakmaya çalışırken, bir yandan da sürekli ikna etme denemeleri… Son olarak da, o ana kadar görmeyen şeyleri fark etmek…
Peki ne var bu sözlerde? Şarkıyı, yukarıdaki kutucuk yardımıyla dinlerken, sözlere bakın, ardından tüm yazıyı tekrar okuyun bütünlük için. Yakından bakalım:
İlk kıtada, insanların dedikodu yapmaya, yalan söylemeye bayıldıkları ifadesini görüyoruz. Ancak, paranoya çoktan yaratıldığı için, sevgiliye güven duygusunu bir kenara bırakıp, doğrudan ona soruyor. Sorma şekli çok iç acıtıyor: “Lütfen şimdi söyle/Bilmek istiyorum/Senin dudaklarından/Doğru olmadığını duymak istiyorum.” Ne var burada? Çaresizlik… Bir yandan, bana doğruyu söyle derken, bir yandan da duyduklarımın doğru olmadığını söyle bana diyor.
Ardından ise, o ana kadar neler olduğunu öğreniyoruz. İlk gün duymuş ve gülmüş, ikinci gün gülümsemeye çalışmış, üçünçü gün sabrı zorlanmış, dördüncü gün ise içi acımış (ne kadar kötü bir şeydir bu). Ardından ise, ilişkiyi ayakta tutma, ikna etme ve kişinin içini rahatlatmaya çalışması süreci başlıyor: Bana bunların bir çılgınlık olduğunu/Her şeyin yolunda olduğunu söyle/Küçük ellerini ellerim arasına koy/Aşka inan/Başını göğsüme yasla/Aşkı solu.”
Son olarak da, dedikoduların kaynağını, duyanların İncil üzerine yemin ettiklerini öğreniyoruz. Başka bir önemli nokta ise, kişimizin hatalı olmakla suçlanıyor olması. Ardından, hala sevildiğini duymak istiyor, elveda sözcüğünü duymadan.
Böyle bir şey yaşadınız mı bilmiyorum. Başınızdan böyle bir şey geçtiyse, buradaki evreleri geçmişi hatırlayarak tekrar yaşamışsınızdır. Ne kötü bir şeydir, umudunu kaybetmemeye çalışmak.
« Dönemin ilk sınavı…
(Bir) perşembe gün(ü)/leri… »
16 March 2006 at 21:34