Gönderen Newbahar zaman: Salı, Nisan 27, 2010 13 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Böylesine önemli, yurdumuzun egemenliği ile ilgili kararların alındığı bu tarih, Atamızın biz çocuklara armağan ettiği bir bayramdır.
Yarının büyükleri olan, biz çocukların bayramıdır.
Gönderen Newbahar zaman: Perşembe, Nisan 22, 2010 20 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Newbahar zaman: Cumartesi, Nisan 17, 2010 21 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Benim, ilkokul 3. sınıfa kadar öğrenim gördüğüm okulum.
O zaman ki adıyla Namık Kemal İlkokulu.
Ama ben hep özledim orayı,
Fırsat buldukça gittim, eski bir dostu ziyaret eder gibi.
''Okul yolu düz gider, okul yolu düz gider..
Çocuklar bayram eder''
Gönderen Newbahar zaman: Cuma, Nisan 16, 2010 8 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Yukarı kesimlere yağan karın ayazı çöktü sisli tepeye...
Yeni yeni yeşeren fındık dallarına bir zararı yok çok şükür.
Gönderen Newbahar zaman: Salı, Nisan 13, 2010 8 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
İntikam ateşi yana dursun, kadının peşinde bir dederuhi her dolunayda eve gelir, gidermiş. Rengarenk ışıklarla süslermiş evi, oynatırmış kadını!...
Ağıtlar, karanlığın basmasıyla kahkahaya döndü. Bu çığırtkan kahkahaların sebebini ihtiyar adam ''geldiler'' diye özetledi!
Kim gelmişti, ne gelmişti, neden ağlatmıştı, neden güldürmüştü?
Yediden yetmişe herkes, dilin kemiği yok sözünü tasdiklercesine, kendine göre bir senaryo yazmaktaydı yıllardır.
Öyle ise şimdi bu hikayeleri boşverip işin iç yüzünü bu ağıtların ve kahkahaların sahibi Çiçek'ten dinleyelim...
Böyle dile gelirdi Çiçeğin ağzından kendi hikayesi. Duyanlar duymayanlara anlatırdı, görmeyenler görmüş kadar, bilmeyenler bilmiş kadar ve yaşamayanlar yaşamış kadar olurdu.
Çiçek gibiydi Çiçek... Özü Çiçek...
Birgece vakti çalındı köhne evin kapısı. Uykulu gözlerle dedeye çevirdi başını. Dede çoktan derin uykulara dalmıştı. Hatta öyle bir derin uykudaydı artık gözleri bir daha hiç açılmayacaktı.
Çiçek korktu yanında ki ruhsuz dededen, kapı çalmasa sabaha kadar yanında yatacaktı ecel geldiğini bilmeden. Dedeyi sarstı çaresiz, nefesini dinledi dakikalarca.
Kapı halen yumruklanmaktaydı büyük bir ızdırapla. Kalktı çiçek yataktan, kapıya yöneldi koşarak. Hiç beklemediği bir zattı, kapının önünde bekleyen. Yiğidi dönmüştü lakin ne sarılabildi çiçek, ne bakabildi sevdiceğin yüzüne.
Tuttu kolundan sarstı yiğit, ''gel benimle'' dedi sürüyerek.
''Dede öldü'' dedi Çiçek,
''Boşver'' dedi yiğit gülümseyerek.
Köhne evden feryatlar taştı güneş doğduktan sonra. Kızlar, gelinler, oğullar bir olup aradılar Çiçek'i. Köyde çabuk haber oldu, Çiçeğin kaçtığı, ellere silahlar çalındı, intikam için dağlar tepeler arandı.
Dediler hep bir ağızdan ''Çiçek dedeyi Öldürdü''
İşte o günden sonra ne zaman mevsim bahar olsa, ne zaman gün akşama dönse, ne zaman dolunay çıksa Çiçek önce kahkalar atar, sonra inil inil ağlar .
Gönderen Newbahar zaman: Pazartesi, Nisan 12, 2010 11 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Newbahar zaman: Perşembe, Nisan 08, 2010 10 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Saat 9.30 sabah haberlerinde rast geldim bu görüntüye.
Dünya Yastık Savaşı Günü kutlanmış haberimiz yok!
Ama bi diyen olmadı ki!! Olsa elbet bizde yastığımızı kaptığımız gibi ilçede kim var kim yok pamuğa belerdik..
Adımız Deli Newbahara çıkardı ama bu önemli(!) günüde kutlamış olurduk...
Gönderen Newbahar zaman: Pazar, Nisan 04, 2010 12 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Newbahar zaman: Cuma, Nisan 02, 2010 11 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Newbahar zaman: Perşembe, Nisan 01, 2010 8 yorum Bu yayına verilen bağlantılar