Üniversiteden ayrılmak hayatımı kurtardı
Sadece birkaç yıl önce saati geri sardım, şanlı Penn Eyalet Üniversitesi'nde birinci sınıf öğrencisi olarak ışıl ışıl ışıl ışıldım. Kampüste tökezlerken kendinden emin, olgun ve havalı hissettim. Sonunda artık evde yaşamıyordum, bunun yerine yaşımdaki binlerce insanla çevrilendim. Koleji sevmenin etkisi bir hafta sürdü.
Gittiğim her yerde yeni insanlarla tanıştım. Kulüplere, sporlara, etkinliklere ve daha fazlasına dahil oldum. Dışarıdan yetişkin olmak için mükemmel, teşvik edici bir yer gibi görünüyordu. Bir hafta boyunca üniversitede olacağım kişiye kendimi umutlu ve parlak gözlerle hissettim. Üniversitenin ilk haftasından sonra Pazar günü, “Ya burada olmamam gerekiyorsa?” Diye sallayamayacağımı düşündüğüm bir rahatsızlık duydum.
Birdenbire her şey yanlış geldi. Sınıfları, konuşmaları, kulüpleri, olayları, her şeyi analiz etmeye başladım. Neye dahil olduğum önemli değil, bir amaç eksikliği hissettim. Çizimde dolaşıyor gibiydim ve herkes onun gerçek dünya olduğunu düşündü. Bu şekilde hisseden tek kişi ben olabilir miyim?
Çabucak farkettim, etrafımdaki insanlardan temel bir farkım vardı. Diğer öğrencilerin çoğu gibi nispeten iyi bir banliyöde büyüdüğüm halde, farklı yaşam tarzlarına maruz kaldım.
Bir banliyösünde büyüdüğünüzde, bir derece barınağınız olur. Uyum sağladığınız belirli gelenek ve göreneklerle büyüdünüz. Neredeyse komşunuzdaki kopyalanıp yapıştığınız gibi mahallenizden akan alışkanlıklar, gelenekler ve benzerlikler var. Bir "normal" ve "anormal" var. Kalıba umutsuzca sığmayanlar, istenenleri oluşturmaya çalışırlar ve yapamayanlar, aidiyet duygusu için umutsuzca ararlar.
Yetişkin oluyoruz ve “normal” olarak adlandırdığımız kalıba uymayanları yargılıyoruz ve onları anlamak istemiyoruz. Bunun yerine, kendimizi yaptığımız aynı şeylere inanan, yaptığımız şeylerin aynısını isteyen ve yaptığımız şeyleri isteyen başkalarıyla çevreliyoruz. Kendimizi gerçekten yaşama deneyimini reddediyoruz çünkü yaşadığımız tek şey aynı şey, tekrar ve tekrar. Sokaklarda dolaşan aşinalık ve samimiyet. Bildiğimiz bu. Bu iyi. Bu doğru. Olması gereken bu.
Üniversite, cehaletimin saklandığı görünmez balonu kırdı. Bunu nasıl farkettim? Kare mandalımı o yuvarlak deliğe sığdırmaya çalıştıkça, çekirdeğimin parça parça traş edildiğini görmeye başladım. Ben farklıydım.
Haftalarca yontma, üreme ve kesilme üzerine haftalar. Kimse hiçbir şeye batmazdım. Kim olduğumdan hiçbir ışık saçan ya da ümitsiz değildi. Kalıplanıyor, uyuyor ve farklılıklarımdan sıyrılıyordum. Bu okulun veya kurumların suçu değildi, ne elde ettiğimizi bildiğimiz bir sistem kurmak için bildiklerimizin etrafında olmak arzumuz. Bizi düşünmeyi öğrenmeye zorlamak yerine doğru olanı öğrenmeye zorlamak. Öğrencilerin belli bir şekilde hareket etmeyi öğrenmesi ve azınlığın çıkarlarını desteklemek için aynı şekilde davranan bir yetişkine dönüşmesi, ancak “biz” den daha fazlası olduğunu unutmayınız.
Gün geçtikçe tekrar ediyorum, bu geçici. Bu bütün dünya değil. Her gün rutine düşmeme iradesini bulmak zorunda kaldım. Bir şeyleri sorgulamaya, farklılıkları araştırmaya devam etmem gerekiyordu. Bütün birinci sınıftan sonra kendimi mağlup hissettim. Sıkışmış hissettim. Üniversite eğitimi almam gerekiyordu.
Okuldan ayrılma konusunda kendimi iyi hissettirmek için sevdiklerimden çok destek aldım. Bana sadece tekrar gülümsememi istediklerini söylediler. Böylece bir plan yaptım. Hayattan öğrenmek için neye ihtiyacım vardı?
Ayrıcalık ve aynılıktan uzak durmam gerekiyordu. Seni, seni yapan her şeyden sıyrıldığın zaman kendini bulmanın ne demek olduğunu öğrenmek istedim. Bir program buldum ve kültürel daldırma yapmak için Nepal'e taşındım. Aylardır gerçek bir yatağım, sıcak bir duşum ve hatta tuvalet kağıdım yoktu. Her gün aynı şeyi yedim. Zevk yerine devam etmenin ne demek olduğunu öğrendim. Bir köpeğin suratına bile ısırdım. Her saniyesini sevdim. Kulağa zor geliyor. Bazıları için korkunç geliyor. Bana göre, hayatımın en güzel aylarıydı.
Gümüşçü olarak çalıştım; Dans etmeyi öğrendim, bir manastırda sessiz yaşadım; Himalayalar arasında doğa yürüyüşü yaptım; ve hayatımı aşan bir kültür keşfettim. Etrafım farklıydı. Beni şimdiye kadar zor durumlardan etkilediğim için beni rahatlık alanımdan uzaklaştırdı. Şimdi nereye gidileceği ya da ne yapılacağı hakkında tek bir fikrim olmadan, bilmediğim yerlerde bulunmaya bağımlıyım.
Bu aylarda kendim hakkında, hayatım boyunca öğrendiğimden daha fazla şey öğrendim. Kendinizi bilinmeyene çevrelediğinizde kim olduğunuzu keşfedersiniz. Kimse bana kim olduğumu ya da nasıl davranacağımı söyleyemedi. Bunu kendi başıma çözmek zorunda kaldım. Meraklı olmak için cesaret ve güven kazanmak zorundaydım. Bu dünyayı bana açtı. Birdenbire her şeyi denemek, herkesle konuşmak ve gerçek dünyayı absorbe etmek istedim.
Okul asla Nepal’de hissettiğim şekilde tutku uyandıramazdı. Neredeyse 5 yıl sonra her gün düşünmeye devam ettiğim gerçek bir keşif yolculuğuydu.
O zamandan beri başka ülkelerde de yaşadım. Ben de okula geri döndüm. Mayıs 2018'de Boston Koleji'nden yeni mezun oldum. Birinci sınıfta okuduğum herhangi bir okuldan transfer veya okulu bırakacağıma gerçekten inanıyorum. Nerede olursam olalım, bu “aynılığı” hissettim. Seyahatlerimden döndükten sonra onunla baş etmeyi öğrendim. Üniversite kültürüne vurgu yapmak yerine, her hafta saatlerce sosyal adaleti çözmek ve erkek uyuşturucu bağımlılarına gönüllü olmak için harcadığım İnanç, Barış ve Adalet alanında bir derece buldum. Bu adamlar hayatın her kesiminden geldi. Bazıları kötüye kullanılmış, bazıları ise bütün yetişkin yaşamlarını hapiste geçirmişti. Yalnız hapsiyet hikayeleri duydum, eşinizin kucağınızda öldüğünü ve babaların ölüm sırasına konduğunu gördüm. Bu bana ortak bir yanıma sahip olmayanlarla empati kurma ve tanımlama yeteneğini verdi. Kendimi marjinalleşmişlerle ilişkilendirdim.
Şimdi bilinmeyeni kucaklayan hayat boyunca yürüyorum. Sürekli kavrayışa ulaşan bir merakım var. Farklılıklara ve “öteki” ye bakmıyorum. Dünyayı anlamak ve onu nasıl kullanacağımızı geliştirmek için çalışıyorum. Üniversiteden ayrılmak hayatımı kurtardı. Hiç ayrılmasaydım, yaşamaya hiç başlamazdım.
Lindsay Lohan: “Doğayı, Hayatı, Geleceği ve Değerini Takdir Etmeden Önce Kim Olduğunu Bilmelisin…Beş Havaalanı, 58 Saat, Tek Başıma Yalnız Macera.San Francisco'ya Beklenmedik YolculukHong Kong'u Yerel Gibi Yaşamanın 19 Yolu“Yolculuğun” YolculuğuPlaj kaçamağı mı arıyorsunuz? Plage'a git!