Marie Grubbe - II : 20
﻿ Ana Sayfa » Cumhuriyet Gazetesi Salı Kitapları » Marie Grubbe - II : 20
Burrhi'nin ona, tehlikenin bir kadın elinde şimşekleneceğinden söz eden sözlerini işitir gibi oldu. Dizlerinin üstüne düştü, dua etmeye başladı.
Dünyada onun için hiçbir mantıklı güven, hiçbir anlaşılır inanç kalmamış, hepsi bütün insani gerçeklerle birlikte yitip gitmişti. Çünkü egemen olan Tanrı'ydı, egemen olan bilinmez ruhlardı. Her şeyin nasıl olacağını belirleyen göksel erkler ve belirtilerdi. Böyle olmasa Marie'nin onu istememesine ne gibi bir neden olabilirdi? Tanrım, onu niçin, hangi nedenle öldürmek isteyebilirdi? Niçin? Çünkü böyle bir şeyin olması gerekirdi. Olması gerekliydi.
Bıçağı yerden hemen hemen gizlice aldı. Kırdı ve parçalarını boş şömineye attı.
Marie hâlâ devinimsiz yatıyordu.
Acaba yaralanmış mıydı? Hayır yaralanmamıştı. Çünkü bıçak pırıl pırıldı, kendi kolluğunda da hiçbir kan izi gözükmüyordu. Ancak Marie o kadar kımıltısız, o kadar ölü gibi devinimsiz yatıyordu ki! Ona doğru koştu ve yerden kaldırarak kollarına aldı.
Marie içini çekiyordu. Gözlerini açtı. Dikilmiş, ölü bakışlarla ileriye doğru baktı; Ulrik Frederik'i süzdü ve kollarını boynuna dolayarak onu öpmeye, okşamaya başladı. Ama tek sözcük bile etmiyordu. Gerçekten mutlu ve neşeyle gülümsüyordu; ancak bakışlarında soru sorar gibi bir korku vardı. Bir şey arıyormuş gibi çevresine bakınıyordu. Sonra birdenbire Ulrik Frederik'i bileğinden yakaladı, yenlerini yokladı ve bunların yırtık, kolluğunun kesilmiş olduğunu görünce dehşetle haykırdı.
“Demek sonunda bunu yaptım!” diye umutsuzca bağırdı, “Tanrım, yüce göklerdeki Tanrım, aklımı koru, sana bunun için yalvarıyorum!” Ve Ulrik Frederik'e: “Ama niçin bana bir soru sormuyorsun? Beni niçin zehirli bir yılan gibi fırlatıp atmıyorsun? Ama gene de Tanrı tanığımdır, yaptığım şeyde benim ne günahım var, ne de bu işe katılımım. Bu öyle birdenbire oldu, bir şey beni öyle zorladı ki, sana en kutsal yeminlerle güvence veririm, sanki biri elimi yakaladı ve beni bu işi yapmaya yönlendirdi. Ama söylediklerime inanmıyorsun. Elbette, nasıl inanabilirsin?” ve arkasından ağlamaya, dövünmeye başladı.
Oysa Ulrik Frederik ona bütünüyle inanıyordu. Çünkü söyledikleri, kendi düşündüklerini var gücüyle destekliyordu. Onun için Marie'ye karşı gizli bir dehşet duymasına karşın onu okşuyor, tatlı sözlerle avutuyordu. Zavallı, yalnızca kötü ruhların elinde bilinçsiz bir oyuncaktı.
Ulrik Frederik, Marie'nin kendisine yeniden güven vermek için gün geçtikçe daha akıllı bir eş gibi davranarak büyük bir anlayış göstermesine karşın ona karşı duyduğu dehşeti yenemedi. Çünkü Marie yeniden görüştükleri o ilk sabah, Ulrik Frederik'in kalbini yeniden kazanmak için kendisine bütün tatlılığını göstermesini, çok sabırlı olmasını içinden ve bütün içtenliğiyle istemiş, ama yaptığı her şey bütünüyle ters sonuç vermişti. Marie'nin, her bakışı bir yalvarış, her sözü sessiz bir vaatti. Bin türlü küçük vesile, giyiniş ve davranışlarındaki dikkat, yaptığı zekice sürprizler ve gösterdiği sevecen ilgiyle günün her saatinde ona duyduğu içten aşkı ve özlemi itiraf ediyordu. Eğer o sabah geçen şeylerin Ulrik Frederik'teki anısını yenebilmiş olsaydı, utku kesinlikle onun olacaktı.
Ama bunun için karşısında başka, daha büyük düşmanlar vardı.
Ulrik Frederik, bir kralın evlilik dışı oğlunu asla kendilerine üstün tutmayan, etkili soyluların yaşadığı bir ülkeden, yoksul bir prens olarak gelmişti. Krallık yönetimi henüz çok genişti ve kralın ancak gücünden vazgeçmekle güç kazanabilen bir adam olduğu düşüncesi çok eski zamanlardan bu yana ülkede yerleşmiş bulunuyordu. Hükümdarların daha sonraki dönemlerde çevrelerini saran yarı tanrılık aylası, yeni güçlenmeye başlamasına karşın henüz zayıf, güçsüz ve krala çok yakın olanlardan başka kimsenin gözlerini kamaştırmıyordu.
Ulrik Frederik, Dördüncü Philip'in sarayına ve ordusuna böyle bir ülkeden gelerek girmiş, orada birçok armağan ve saygı gösterisiyle ağırlanmış; Grand d'Espagne rütbesini almış ve Don Juan d'Austria ile aynı düzeyde tutulmuştu. Çünkü İspanya kralı, onun kişiliğinde Üçüncü Frederik'e bağlılığını göstermeyi uygun görmüş, aşırı iyilik ve cömertliğiyle Danimarka'da olan hükümet değişikliklerinden hoşnut olduğunu ve kral Frederik'in güçlü hükümdarlar sırasına girmek için gösterdiği ve utkuyla taçlanan çabalarına verdiği değeri göstermek istemişti.
Ulrik Frederik kendi önemi hakkında beslediği kanıyı kökünden değiştiren bu saygınlıktan yücelmiş ve sarhoş, sıradan bir soylunun kızıyla evlenmekle ne kadar sorumsuz ve önlemsiz davranmış olduğunu çok geçmeden anlamıştı. Ülkesine dönerken kafasında bin bir türlü karmakarışık düşünce birbiriyle çarpışıyordu.