SÜNNET, MÜ’MİNLERİ BAĞLAR - Ekrem Buğra Ekinci - Din TAHRİPÇİLERİ
Medine’de Tu’me adında bir kimse, komşusu Katâde’nin zırhını çaldı ve bir Yahudiye emânet bıraktı. Zırh daha önce bir un torbasının içinde olduğu için çalınırken etrafa un saçılmıştı. Katâde, Tu’me’yi itham etti. Tu’me ise inkâr ve hatta mevzudan haberi olmadığına yemin etti. Zırhın sahibi, zırhın bulunduğu yerden itibaren etrafa yayılan un döküntülerini takib ederek zırhın emanet bırakıldığı Yahudinin evine kadar geldi. Yahudi herşeyi anlattı. Tu’me’nin yakınları, bunun üzerine suçu Yahudiye attılar. Huzur-i Peygamberîde görülen dâvâda Yahudi aleyhinde şâhidlik ettiler. Böylece Yahudi mahkûm oldu.
O anda, “Allah’ın gösterdiği istikamette insanlar arasında hükmedesin diye sana Kitab’ı hak ile indirdik. Hâinlerden taraf olma! Allah’tan mağfiret dile! O, bağışlar ve merhamet eder. Kendilerine hıyânet edenleri müdafaa etme. Çünki Allah, hâinliği meslek edinmiş günahkârları sevmez. İnsanlardan gizler de Allah’tan gizlemezler. Halbuki geceleyin, O’nun razı olmadığı sözü düzüp kurarken, Allah onlarla beraberdi. Allah yaptıklarını kuşatıcıdır. O’nun ilminden hiçbir şeyi gizleyemezler” meâlindeki âyet-i kerimeler (Nisâ: 105-108) nâzil oldu. Şâhidlerin yalancılığını anlayan Resûlullah, yeniden muhakeme yaptı. Bu sefer zanlı beraat ederken, gerçek hırsız mahkûm oldu (Beydâvî).
Hâkimlikle vazifelendirilen Amr bin Âs, iki kişinin dâvâsını çözdü. Mahkûm olan taraf Cenâb-ı Peygamber’e gelerek itirazda bulundu. Resûlullah, “İctihad ederken isabet eden 10, yanılan 1 sevab alır” buyurarak kararı bozmaya yanaşmadı. (Heysemî)