İslam Bilim Ders 10 Bölüm 3 | Düşünce Kahvesi
« Suskun görünümlü sloganlar
İstanbul yolu / Fatih Ekpresi/İbrahim ÇOLAK »
Posted Aralık 11, 2011 by Düşünce Kahvesi in Düşünce Kahvesi.	Tagged: ali, ali şeriati, bilim, ders 9, dersleri, dusuncekahvesi, islam, şeriati, İslam Bilim Dersleri.	Yorum Yapın
 Veraset konusunda söyledim, İbrahim’in kıssası konusunda söyledim, İbrahimi dinlerde tarih felsefesi üzerine burada bir konferans verdim. Bunlara ilişkin çeşitli boyutlarda ve çeşitli ortamlarda konuştum. Bunları artık tekrar etmeyeceğim. Bunların yayımlanacaklarını, burada daha yeni konuları ele alabilmemiz için bunları inceleyeceğinizi umuyorum.
 Açık dünya görüşü, sınırlı ve kapalı olmayan dünya görüşüdür. Bu yanda, “Kulzum” denizi, dünyanın sonudur. O tarafta Kafdağı vardır, diyen eski tarih kitaplarımızın dediklerinin tam tersi. Ondan sonra ne var, diye sorulduğunda aklı almayıp ka­ranlık var diyordu. Öyleyse karanlık ne demek? Karanlık, ka­ranlık demektir. Karanlık aslında nerededir? Benim bilmedi­ğim, benim için karanlık olan, görmediğim, gözlerimin karart­tığı aslında karanlık olmayan yer. Bu sınırlı bir şeydi. Ortaçağ­da aslında bütün dünya bir hamam biçimindeydi: Kubbemsi bir tavanı vardı, dört tane de duvarı vardı, hepsi bu! Ortasında da bunlar vardı. Şimdi de avamın gözünde ya da oldukça eski kafalarda dünya bir kümbet olup ufkun duvarları üzerine bir çadır gibi inmiş durumdadır. Bu, kapalı dünya görüşüdür. Gizi ve içi bilinmektedir, her şeyi bilinmektedir, her şeyi belirgin­dir. Ölçüleri belirgindir, resmi çekilebilir! Açık dünya görüşü, bireyin durduğu her noktada yine boyutların, mesafelerin, ufukların uzaklaşıp yaklaşmadıkları dünya görüşüdür. Açık dünya görüşünde birey, sonsuzu duyumsadığı için zihni ve duygusu asla varlık duvarına çarpmaz. Açık tarihte de böyle­dir. Kapalı tarihteyse tersi geçerlidir.
 Hastalanan bir adamı ziyarete gitmişler, sormuşlar, nasıl ol­du, soğuk mu aldınız? Rahatsız mısınız? Gıda zehirlenmesi mi? Dedi, hayır. Dediler, öyleyse ne? Dedi, hiçbir şey, biz far­kında değildik, evde sohbet ediyorduk; elhamdülillah, şu anda iki yüz seksen tümenimiz var, iki üç hafta bir güçlük çıkmazsa işimiz iş, diyorduk. Bizim haberimiz yoktu, biri bizi arkadan dinliyordu. Bizim dikkatsizce söylediğimiz sözleri hep duy­muştu, bize “nazar” etti. Şimdi bunun için hasta oldum. İki yüz seksen tümen için! Onun aklı bundan fazlasını anlayamaz, bu sayının ölçüsünü değerlendiremez.