Ben, Serdar: Ağustos 2010
Gönderen serdar ben zaman: 8/28/2010 2 yorum :
Posta kutusundan aldığı bir demet zarf arasında hiç beklemediği bir şey gördü.Onca fatura ve banka zarfı arasında insan eliyle ve ismine yazılmış,buram buram mürekkep kokan,karakteristik bir yazı içeren ve son bir kaç harfi sanki yağmur değmiş de yazı dağılmış gibi görünen bir zarf…
Zarfı dikkatlice eline aldı, evine doğru döndü ve yavaş adımlarla yürümeye başladı.
Yürümek daha serin bir duygu değil miydi diye düşündü bir yandan, ayaklarındaki bu ılıklık neydi peki? Yürümeyi böyle hatırlamıyordu, biraz ayaklarına konsantre olmaya çalıştı, sadece ayaklarını düşünmeyi …
Birden her şeyin mum alevinin ışığındaki cisimlerin gölgesi olduğu hissine kapıldı, bütün dünya sanki berbat bir salınımda kararıp titremeye başlamıştı.Herhangi bir şeye konsantre olmaması gerektiğini hissetti.
Zaten süregelen bir çok gariplikten her hangi birisiydi sonuçta.
Salona girdiğinde Nasrı’yı haki koltukta otururken buldu. Bir kez daha onun sanki elle çizilmiş gibi duran gözlerine baktı. Hiç bir duygusunu belli etmeyen, camdan yapılmış gibi duran, insanın içini ürperten o iki çizgiye baktı. Bir şey demek gelmedi içinden ama dudaklarının kenarından “bir zarf gelmiş” kelimeleri döküldü. Aslında bunu sadece düşündü mü yoksa söyledi mi kendisi de emin olamadı. Bir tepki görebilir miyim diye boş yere gözlerini karşısındakinin üzerinde gezdirdikten sonra hayal kırıklığını da yanına alıp hemen yandaki bu sever mavi koltuğa çöktü.
-Sesimi duyabiliyor musunuz Özlem hanım?
Elindeki zarf, kendisi, Nasrı ve dünyanın geri kalanı ile başbaşa kalmıştı. Kafası önde iyiydi, evet böyle dursun biraz diye düşündü. Bir şeyler düşünüyormuş gibi yapabileyim en azından, bilmesin kimse kafamın içinin bomboş olduğunu. Güçlü görünebilmek de güçlü olmak değil miydi, kendisini kandırabilirse ne kalıyordu ki geriye, dünya zaten saf değil miydi? Her şeye inanmaz mıydı?
Ah bir de şu karşıdaki Nasrı olmasa, biliyordu biraz sonra bir soru soracağını, bu sessizliği, bu dengeyi bozacağına emindi. Ama bu kadar çabuk beklemiyordu.
-Açmayacak mısın zarfı? İçinden çıkabileceklerden mi korkuyorsun?
Bu kadar olabilir.
Gene en derindeki duygusunu sanki kendi elleriyle koymuş gibi bulmuştu bu şeytan. Kimbilir nasıl bakıyordu şimdi yüzüne. Kafasını kaldırıp onunla gözgöze gelme fikri bile onun ürpertmeye yetti.
Açmayacak mıydı zarfı gerçekten?
-Hiç bu kadar tepki vermemişti. Paliperidon verelim, Invega Extended-Release, 3×1
Olasılıkları gözden geçirdi kafasından hızlıca,
Zarfı açmayabilir, Nasrı ile aynı garip ilişkisine devam edebilirdi. Bu durumda da bir sürü olasılık vardı, mutlu olabilir ya da mutsuz olabilirdi. Mutlu olması durumunda vücuduna olan her şeyi boşverebilir, zaten mutluluk insanın beynindedir gibi klişe bir cümleyle kendini avutup devam edebilirdi yaşamaya.
Mutsuz olursa da bir sürü yol vardı. İntihar edebilirdi mesela. Zaten cennete gitmeyi pek istemiyordu, sonsuza kadar mutlu olmak onu çok ürpertiyordu, bundan daha fazla korkunç ne olabilirdi, cehennemde en azından durumdan tat almaya çalışmak gibi bir uğraşın olurdu, evet intihar edebilirdi, böylece cehennemini de garantilerdi, varolan herhangi bir din doğruysa intiharın cezasın hepsinde cehennemdi. Tanrı yoksa da zaten ne önemi var…
Zarfı açınca ne olacak peki?
O zamanki ihtimalleri düşünmek bile istemiyordu. Zaten düşünemeyceği kadar ihtimal vardı olabilecek. Yani düşünse de zarfı açmadan çözemeyeceğini bildiği için boş yere düşünmek istemiyordu, düşünürmüş gibi yapmaya devam etmesi en iyisiydi gene.
Acaba etrafını inceleyip olmaması gereken bir şey mi bulmaya çalışsaydı, saçma olan bir şey, yanlış olan bir şey, hatta “hikayede olmaması gereken bir şey”. Bunun çok yardımcı olacağını duymuştu bir kere. Defalarca denemişti ama hiç başarılı olamamıştı.
Sonra söz dedi, yaparım. Gücüm yok şimdi. Bir el istemiyorum şimdi, bir yardıma gerek yok hatta fazla bile gelir bana. Sadece dursam diye düşündü, hiç bir şeyi istemek bir insanın isteyebileceği en fazla şey miydi gerçekten?
“Açma zarfı, istemiyorsun, Burada benimle olmaktan mutlusun” dedi Nasrı.
Doğru mu söylüyordu, acaba?
“Ben hep doğruyu söylerim” diye cevapladı. Gene aklını okumuştu. İnsanının zihnindekini okuyan birisi veya bir şey olduğu sürece nasıl özgür olabilirdi ki tam anlamıyla? Bilinen bir şey nasıl özgür olabilirdi ki? Zarfın içindeki özgürdü mesela şu anda, ama açıp okuduğu zaman onun ne olduğunu bilecek, kendi bilinciyle zarfın içindekini esir edecekti. Hatta belki içindekine tepki vererek, belki gülerek belki ağlayarak belki de şaşırarak zaten esir ettiği bilinmeze en ağır cezayı verecekti. Hiç bilinmemeliydi zarfın içindeki, esir olmamalıydı. Kendi varoluşuyla bir şeyleri değiştirmemeliydi, bu sorumluluğu almamalıydı. Özgür olmalıydı her ne yazıyorsa o zarfın içindekiler. O anda kararını verdi. Hiç açmayacaktı zarfı. Nasrının gülümsemesinin yanından geçerek şöminenin alevine attı zarfı. Bacağındaki ılıklık azalmış mıydı? Belki bir bakabilse bacaklarına düzelirdi her şey.
Doktor Sinan, kalemi cebine koydu, yanındaki genç acil doktoruna bakarak iç geçirdi.
-Hebefrenik şizofreni, öyküsü pek parlak değil, bacaklarını falçata ile doğrayacak kadar olmamıştı hiç.
Doktor Hakan, fakülteden çıkarken “cennet bahçesi” nin beklemediğini biliyordu kendisini ama, üstüste ağır gelmeye başlamıştı olanlar. Doktorluk bana uygun değil miydi acaba diye düşündü? Gülmemek için zor tuttu kendini.
Doktor Hakan, elindeki zarfı karşısındaki tecrübeli , yaşlı, ve kendisinde eserine bile rastlanmayan ölçüde soğukkanlı ruh ve sinir hastalıkları uzmanı doktora uzatarak, buyrun Özlem hanımın dosyası dedi, kendisine acilde yapılan konsültasyonlar ve genel durumu, gerisi size emanet dedi.
Doktor Hakan bey zarfı gülümseyerek aldı,
” Çok yazık ” dedi..
-Nedir hocam yazık olan?
-Hastamız Özlem, ayrı olduğu kocası bir gün cinnet geçirmiş ve çocuklar hafta sonu onda iken vahşice doğramış, sonra fotoğraflarını çekip kime göndermiş dersin?
-Herkesin hikayesi vardır, ama bazılarının hikayesini dinlemek bile istemezsin. Hadi sen de git uyu biraz, gözlerinin durumu hiç iyi değil, senin de hastam olmanı hiç istemem. Görüşürüz.
Buz gibi kaldı genç doktor Hakan. Alışmalıydı bunlara, alışacaktı, biliyordu.
Bir adım geriye attı, birden aklına gelen şeyin ağırlığıyla boynunu öne doğru eğdi.
Hocam diye bağırarak koşmaya başladı. Aynı soğukkanlı ifade ile kendisine bakan yaşlı doktorun yanına vardığında nefes nefeseydi.
-Hocam, anlattıklarınızı düşündüm de, travmatik olayların şizofreniyi başlatmadığını biliyordum, bir terslik yok mu?
-Hmmm dedi hocası, “hikayede olmaması gereken bir şey” mi buldun yoksa? yaşına göre epey başarılısın.
Ve arkasına döndü gitti.
Titriyordu her şey, mum aleviyle aydınlatılmışçasına. “Hayıııır” diye bağırmak istedi, ama gerek yoktu.
Gönderen serdar ben zaman: 8/26/2010 Hiç yorum yok :
Bu aslında bir mim konusu idi, Mehbup mimlemiş, Ebru da yazmış , zaten hallolmuş ama, ben de okurken düşündüm, benim acaba evdeki en sevdiğim köşe neresi diye.
Resimdeki köşe benim evde en sevdiğim köşedir, kendisi salonumuzun kuzey duvarında üst tarafta ikamet eder. Onu diğer köşelerden ayıran çok büyük bir özelliği var. Bu köşe çok duygusal. Evet evet yanlış duymadınız, bu köşeyi diğer bütün köşelerden ve cihandaki hatta kainattaki bütün cansızlardan ayıran eşsiz bir yeteneği var. Hissedebilmesi.
Anlatacağım efendim, tek tek anlatacağım, bunu ne zaman farkettim , nasıl anladım, hepsini anlatacağım.
Her şey bir kaç yıl önce yeni evimize taşınıp boya yapacağım zaman başladı. O köşeyi gördüğüm zaman hiç de diğer köşeler gibi olmadığını sezmiştim. Sonradan anlayacaktım ki, beni , yani bir yabancıyı gördüğü için utanmış, renginde hafif bir pembelik oluşmuştu. Bu resimi de o zaman çektim efendim. Ama bu renk değişikliği üzerinde pek fazla durmadım, şampanya rengi boyayı vurdum geçtim üzerine.
Kış gelip yağmurlar başladığı zaman hayatımı kökten değiştirecek günlerin geldiğini bilmiyordum tabii. İşimden çıkartılmıştım ve yeni bir iş aramaktan yorulmuştum Maddi sorunların üstüne aldığım aşırı alkolden çıkan sağlık sorunları da eklenince pek tadı olmayan hayatımdan kaçacak yer ararken o gün onu farkettim. Tam karşısındaki pencereden yağan yağmura bakıyordu ve rengi kararmıştı. Kışın bütün kasveti, bütün ızdırabını hissedebiliyordu. Daha bu şaşkınlığı üzerimden atamadan ağladığını farkettiğimde, artık hiç bir şeyin eskisi gibi olmayacağını anladım.
Salondaki köşe, pencereden yağan yağmura bakıyor ve gözyaşı döküyordu. Korkarak, ama korkutmamaya çalışarak iyice yaklaştım ona, sandalyenin üzerine çıktım ve kokusunu hissedebileceğim kadar yaklaştım. Bir köşeye aşık mı oluyordum?? Üzülme dedim ona, üzülme, geçiyor her şey. Ama o ağlamasını arttırdı, sevdiğinin ağlamasına dayanamayan dünya üzerindeki herhangi bir erkek gibi ben de ağlamaya başladım. Bir yandan ağlıyor, bir yandan onu ne kadar sevdiğimi söylüyor, onu bir daha hiç üzmeyeceğimi, her şeyi halledeceğimi söylüyor, ellerimle pürüzsüz yüzeyine dokunuyor, sevgiyle okşuyordum.
Ağlamaktan helak olmuş bir şekilde arkama döndüğümde, eşim ve çocuklarımın korku dolu gözlerle beni seyrettiğini farkettim. Bu onları hatırladığım kadarıyla son görüşümdü.
Evet, o benim yıllardır en sevdiğim köşem. Yoo, dalga geçtiğimi falan düşünmeyin, benim niyetim çok ciddi, evlenmeyi ve bir sürü minik köşemiz olmasını planlıyoruz.
Benim sevgili köşem, seni çok seviyorum.
Gönderen serdar ben zaman: 8/26/2010 3 yorum :
Gönderen serdar ben zaman: 8/25/2010 Hiç yorum yok :
Gönderen serdar ben zaman: 8/25/2010 2 yorum :
1999 Yılının çok soğuk kış günleriydi. Üniversitemin finaller zamanıydı ve sıkı bir şekilde ders çalışıyordum. O zamanlar başlarda önemsemediğim ama sonradan kendini çok önemsettirecek şekilde sırtımda hafif bir kaşıntı başladı. Başlarda her şey güzeldi, okulda kızlara rica ediyor sırtımı kaşıtıyor, gülüşüyor kikirdeşiyorduk.
Bir kaç gün geçtikten sonra kaşıntımın göğsüme de yayıldığını ve kızarıklar başladığını gördüm. Başka bir şey olsa önemsemem ama cilt sorunu midemi bulandırır, hemen okulun karşısındaki polikliniğe gittim.
Kısa bir muayeneden sonra doktor dedi ki:
-Durumun biraz sıkıntılı, kötü haberlerim var. Zona olmuşsun.
-O nedir ki? Sempatik bir ismi var ama.
-Sınav zamanın mı?
-Stresten ve uykusuzluktan olmuştur. Bak açık konuşayım, çok ağrılı ve acı dolu günler bekliyor seni. Ben gene bir kaç ilaç yazacağım ama, sen de bu arada sınavlarına girmeyeceksin, mutlaka ama mutlaka stresten uzak duracaksın, üzüntü ve stres seni mahveder..
--Ömür çiçek kadar narin bir gün kadar kısa
Ağlama değmez hayat bu gözyaşlarına--
Peki peki peki diye sayıklayarak çıktım doktordan. Tamam olabilir, bütün sınavlara çalışmış olmama rağmen girmiyverirdim finallere, ne olacak ki? Bir dönem daha uzatırdık okulu… Peki peki peki…
İlk gün ağrılar ve acılar arttı, ama dayanılabilecek gibiydi. Dediği gibi stresten uzak duruyordum. İkinci gün evde elektrikler kesildi. Elektrikle ısınan o evde, bütün gece yalnız ve mağrur, ” ne stresi be, olabilir, elektrik bu” diye sayıklayıp bataniyenin altında mutlu bir şekilde titredim.
--Gün çoktan döndü buralarda
Duyuyorum, görüyorum bir gün gelecek dönence biliyorum--
Ertesi gün arkadaşımdan gelen telefon ve verdiği haber beni Polyanna halimden çıkartıp, ağrı ve acı aleminde at koşturmaya başlattı.
Takvimler 1 Şubat 1999′u gösteriyordu.
Barış Manço vefat etmişti.
Hem büyük bir müzisyen, hem bir filozof, hem hepimizin abisi artık yoktu.
--Ölüm allahın emri, ayrılık olmasa--
Ne zona kaldı gözümde ne başka bir şey. Gözümdeki yaşları da aldım, yatağıma yattım. Üzüntümden hastalığım ilerledi, ve bütün göğsüme sırtıma yayıldı.
--Çoktan uçmuş güvercin tahta masam devrilmiş
Ve üzerinden yıllar geçti, o gün hala tüm kaşıntısı, tüm acısı ve tüm soğukluğuyla aklımda.
Toprağın bol olsun Barış Abi, on puan-on puan-onpuan-on puan, kırk puanla şampiyonsun.
Not: Resim Barış Manço’nun lisede çektirmiş olduğu resmidir. Saçsız sakalsız böyleymiş kendisi. Bu yazıyı Barış Manço'nun ölüm yıldönümünde yazmıştım, eski bir yazı.
Çok uzun süredir bekleme listedinde yer alan bu filmi nihayet izleyebildim (2005 yapımı bir film olduğunu düşünürseniz ne kadar beklettiğimi siz düşünün artık)
Kiss Kiss Bang Bang , tarz olarak aksiyon, komedi olarak etiketlendirdim ama tam olarak "Film Noir" kelimesine uyan bir yapım. Fransızca "kara film" manasındaki bu kelime kara mizah olarak çevriliyor genelde Türkçe'ye. İroni merkezli bu film tarzında, ironi kelimesi daha çok dalga geçme ve aşağılamaya yakın duruyorsa bu durumda da "Tongue in cheek" deniyor ki bu terimin sanırım Türkçe'de bir karşılığı yok. "Yanaktaki dil" olarak çevriliyor tam olarak. "Şaka yollu" ya da " geyiğine" dersem belki biraz daha oturur kafanızda. Yani ince espriler yerine açık açık klişelerle dalga geçmek, bunu "dillendirmek" tercih edilmiş. Bu da ironiden çok daha zor, ayarını tutturmak için çaba isteyen bir tarz.
Filmin yönetmeni Shane Black , daha önce Mel Gibson'un Lethal Weapon serisi ve Bruce Willis ile, Last Boy Scout gibi, aksiyonun en iyileri sayılabilecek filmlerin senaristi. Bu da filmde kendisini çok iyi hissettiriyor. Dalga geçilen klişelerin, zaten en başta kendi ürünleri olması da filme apayrı bir tat vermiş. İlk yönetmenlik denemesi olmasına rağmen, oldukça ustaca bir iş çıkarmış.
Harry rolünde Robert Downey Jr. , Gay Perry olarak Val Kilmer ve Harmony rolünde güzel popolu Michelle Monogan oynuyor. Kadro zaten kendini anlatıyor bu konuda pek bir şey söylemeye de gerek yok. Başrolde Robert Downey Jr. var ve olayları onun ağzından dinliyoruz. Klasik bir anlatıcıdan farklı olarak arada bir şeyleri unutacak daha da ilginci size soru soracak o yüzden dikkatli seyredin filmi.
Konuya kısaca değinirsek, hayatını hırsızla kazanan Harry, tamamen rastlantılar ve yanlış anlamalar sayesinde (ki rastlantı ve yanlış anlama kara mizahın anahtar kelimeleri oluyor) kendini bir film için seçmelerde bulur ve soluğu Hollywood'da alır. Rolüne hazırlanabilmesi için biz özel dedektif olan Gay Parry ile bir süre takılması gerekir. -Parry gerçekten homoseksüel olduğu için ismi Gay Parry dir ve resimdeki öpüşme sahnesinde bağıra bağıra güldüm -
Perry ve Harry'nin ilk geceleri tahmin ettikleri gibi sıradan geçmeyecektir ve kendilerini bir anda bir cinayetin (aslında iki, ya da üç) ve komplonun tam ortasında bulacaklardır. Bir yandan da kaderin bir cilvesi olarak kadın karakter de olaya dahil olur. Yani aşk eksik edilmemiş filmde, tabii filmin havasına uygun olarak.
Filmde olaylar ve kişiler mutlaka birbirine bir şekilde bağlı o yüzden sonlara doğru kafa karışıklığına engel olmak için dikkatli seyretmeniz gerekiyor. Zaten filmi anlatan Harry de bunu filmin başında size hatırlatacak. Espriler gerçekten çok yaratıcı, Perry'nin gayliği ile dalga geçerken bile aslında homofobi ile dalga geçiliyor. Olayların saçmalığı, Harry'nin acemiliği size bol kahkaha attıracak emin olun.
Başta belirttiğim gibi Amerikan yaşam tarzı, aksiyon filmleri ile bolca dalga geçilmesi, bunu da aksiyon filmlerinin bir ustasının elinden çıkması, yani aslında kendisiyle de dalga geçmesi gerçekten tatlı olmuş. İnce espriden mümkün olduğunca kaçınıp esprileri sağlı sollu size giydirme riskini alabilmiş, ama bunda da bir o kadar başarılı olmuş, ağzınızda acı bir tat bırakmayacak bir film. Sondaki hastane sahnesinde doruğa çıkan bu tarz gerçekten izlemenize değecek.
Gönderen serdar ben zaman: 8/07/2010 Hiç yorum yok :
Etiketler: aksiyon , film , komedi