Başlangıç » Dehşet Hikayeleri » Bekçinin Öyküsü
1 Ara, 2019 de Dehşet Hikayeleri etiketlendi Bekçinin Öyküsü / Dehşet Hikayeleri / Dehşetli Hikayeler / Hikaye / hikaye oku / hikaye okuma / hikaye sitesi / Kan / Masal / Masal Oku / masal okuma / mektup / oku / Öykü / öykü oku / story Yazarı: admin
Dostum Jem, teknesinin kaptanından söz ediyordu mektubunda. Adamın adı Horter’dı. Birkaç yıl yanında çalışırmış, tekneyi satınca Horter’a yol vermek zorunda kalmıştı.
Yazdığına göre, yanından ayrıldıktan sonra Horter iki kez denize çıkmış ve iki yolculuğu da kaza ile sonuçlanmıştı. Birisinde kurtulan tek yolcu Horter’dı. Bu olaylar onu çok üzmüş ve adam denize veda etmişti sonunda. “Tam istediğin gibi biri,” diyordu Jem, “dürüst ve üstelik her işte beceriklidir.”
“Yalnız kalmak benim için bir sorun değil,” diye yanıtladı. “Evinizde şimdiki hayatımda olduğundan daha yalnız olamam.”
“Peki, istediğin buysa…” diye başlarken kesti sözümü.
“Evet bu,” dedi, ama kaba bir tavırla yapmadı bunu. Yüksek sesle düşünür gibiydi.
Horter’a ilişkin kuşkularımdan tamamen kurtulamamış olmama rağmen dostum Jem’in önerilerine uyarak onu işe aldım sonunda.
Şubat ayında hiç yazmadı. Yurtdışında bir gezideydim. Mektupları elime geçmiyordu. Döndüğümde ise en son gönderdiğim çeki aldığını bildiren mektubunu bulamadım. Oysa aradan iki hafta geçmişti. Zamanı geldiğinden ikinci çeki de hemen gönderdim. Aynı anda mektup da yazdığım halde yanıt alamadım Horter’dan.
Hemen evin kapısına doğru uzayan patikaya atıldım. Hızlı adımlarla kapıya ulaşınca ittim kapıyı, kilitliydi. Şaşırdım. Herhalde telgrafım geldiğinde Horter dışarı çıkmıştı. Bu durumda evde yeterli yakacak ve yiyecek yok demekti. Önce evi yalnız bırakıp gittiği için Horter’a kızdım, ama sonra ona hak verdim. Canı sıkılmış ve yürüyüşe çıkmış olabilirdi. Evin çevresinde dolaşarak kıyıya geldiğimde iyice kuşkuya kapıldım. Horter’ın pek yürüyüşe çıkmış bir hali yoktu. Panjurları kapalı pencerelerin kasvetli bir görünüşü vardı. Yanıtsız kalan mektuplarımı anımsadım. Horter görevini haftalar önce bırakmış olabilir miydi?
Böyle durup ne yapacağımı düşünürken evin çevresinde dönüp duran martılardan biri, çizdiği çemberi genişleterek yükseldi ve birden üzerime pike yaparak gözlerime doğru atıldı. Hemen bastonumla vurup kendimi korumasaydım gözlerimden birini çıkarırdı herhalde. İndirdiğim darbeyle kanadı kırıldı ve çırpınarak denize düştü. Kıyıdan birkaç metre ötede debelenirken en azından altı yedi martı üzerine çullandı bir anda. Hırsla saldırdıklarına göre onu öldürünceye kadar gagalayacaklardı anlaşılan. Sırtımı döndüm onlara; bana saldıran martının çok düşmanca bir görünümü olmasına rağmen ona vurduğum için pişman olmuştum.
Yığılı kuş leşlerini sağa sola atmaya başladım. Kendimi korkunç bir cadı gibi hissediyordum. Kuş yığını ortadan kalkınca Horter’ın cesedi çıktı meydana. Elbisesinden kalan yırtık kumaş parçaları örtüyordu kemiklerini. Kafatasında yapışıp kalmış birkaç saç parçasından başka bütün kemikleri soyulmuştu. Açık pencereden gelen esintiyle yerdeki tüyler iskeletin yüzüne doğru havalanıyordu. Aynı esinti masanın üzerinde açık duran eski bir defterin sayfalarını da kımıldatıyordu. Daha önce hiç dikkatimi çekmemişti bu defter: sayfaların hışırtısı beni ona doğru itti. Alıp baktım, ilk bakışta yazıyı tanıyamadım. Kargacık burgacık ve düzensiz yönlere giden satırlarla yazılmıştı. Sayfalarda kan lekeleri vardı. Kasap dükkanlarında gördüğüm ve etlerin üzerine şişle geçirilmiş iğrenç etiketleri anımsattı bana bu. Sonunda iğrenme duygumu yenerek birkaç sayfa çevirmeye zorladım kendimi. Defterin ilk sayfasındaki yazılar daha düzgün ve okunaklıydı. Üstelik tanımaya başlamıştım yazıyı, çünkü en baştaki satırlar geçen birkaç ay içinde tanıdığım bir yazı biçimiydi. Evet, Horter’ın yazısıydı bu.
“I İznimdeki suçluluk duygusundan kurtulmak için her yolu denedim, ama zorla unutmaya çalışarak değil; çünkü kabulleniyordum suçumu. Fakat her yol kapalıydı. Günah çıkarmanın, belleği baskı altında tutan sorunlar karşısında insana rahatlık verdiğini söylerler. Oysa burada böyle bir olanağım yok. Bu yüzden ben de her şeyi benden sonra bu mutfağa girecek olanlara bırakıyor, her şeyi onlara açıklıyorum. Hiçbir sır bırakmıyorum ardımda. Bu satırları okudukları zaman kimbilir nerede olacağım. Hiçbir yerde benim için huzur olmayacağını biliyorum, fakat eminim ki şu satırları okuyacak olan sizler, bu ağırlığı benimle paylaşacaksınız. Benim için çok ağır bir yük bu, eziyor beni. Her şeyi birisine anlatıncaya kadar hiçbir kurtuluş yolu yok benim için. Zavallı Allan. Denizin dibini boyladı. Oysa ben izleyemedim onu. Kıyıya çıktım. Aynı sandalda birlikteydik, ben ve o. Ben kurtuldum. Adada tek başınaydım. Her yerde aradım onu, unutmadım, hep aradım. Fakat geldiğinde tanıyamadım onu. Nasıl tanıyabilirdim? Kanatlan vardı. Dostum Allan melek değildi ki! Fakat onu her an anımsamayı sürdürseydim tanıyacaktım hiç kuşkusuz. İşte burada yanıldım. Her an düşünemedim onu. Çünkü açtım. Her yerde martılar vardı. Yakınıma kadar geliyorlardı. Kendilerini yememi istiyorlarmış gibi geliyordu bana. Cennetten çıkma nefis yemekler gibi beyaz beyaz üzerime geliyorlardı. Yedim. Tuz, tuz; ağzımda, midemde, beynimde, her yerimde tuz vardı sanki. Bir tuz yığınıydım ben. Hayır, hayır, kendimi toparlayıp durumu açıklamam gerek. Evet, o martıyı yedim. Çünkü o anda Allan’i düşünmüyordum. Aklımdan tamamen çıkmıştı. Yedikten sonra anladım ne yaptığımı. ÖLÜ DENİZCİLERİN RUHLARI MARTILARA GEÇER. O kadar yakınımda uçmasının nedeni benden yardım istemekti. Oysa ben onu yedim. İşte şimdi biliyorsunuz ne olduğumu. Bir yamyamım ben. Din adamları bir çare bulabilirler mi buna? İşte bu yüzden sonsuza kadar tuza döndü her şey. Her an tadıyorum. Oh. Tanrım! Çıldırtıyor bu beni. Susuzluk. Viski içmeden duramıyorum, oysa bu da tuz. Üstelik martıların kanından daha da tuzlu.
“İşte şimdi de odanın içindeler. On tanesi, belki de daha fazla. Değirmen taşları gibi durmadan dönen kanatlarıyla bağrışarak dolanıyorlar. Pencereleri kapat, panjurları çek. Martılara yapacağım itirafımı. Sakin olup neden beni dinlemiyorlar sanki?
“Oda onlar için çok küçük artık. Beyaz değirmen taşları. Ve ben eziliyorum onların altında. Kanatlar, kanatlar. İşte mum da söndü, ama henüz karanlık değil. Odanın içi çok sıcak. Bu martılar suçumu biliyor, bedelini ödemem gerektiğini söylüyorlar. Benim de yaptığım bu zaten. Her şey bu defterde. İtiraf ettim, ama bunu onlara göstermenin ne gereği var. Okuyamazlar ki! Hangi dili bilirler? Sözcüklerin hiçbir anlamı yok şimdi. Bir suçun bedelini ödemek daha fazla bir şey olmalı. Yaptığınız bir şeydir bu, söylediğiniz değil. O şeyi yaptıktan sonra bedelini ödemek zorunda kalırsınız. Fakat artık çok geçtir. Benim durumum da bu. Her şey tuza döndü, hiçbir şey yapamam artık.
“Bıçak nerede? Kes biraz, kes. Oh, Tanrım! Nasıl da acıtıyor? Şu martıya bak, hemen yutuverdi. Hoşuna gitti mi? Hepsi üzerime geliyor şimdi. Ne gürültü bu, ne kalabalık? Bir sürü bıçak var ortalıkta. Keskin bıçaklar! Yontun! İşte bir parça daha kestim, baldırdan daha kolay kesiliyor, biraz daha kesmeliyim.
← Hikaye ve Roman Özetleri: Silahlara Veda
Hikaye Oku; “Abuş Bey Hizmet Yarışında” →