YABANİ GÜVERCİN (Nurmuhammed Yasin ÖRKİŞİ)
Yine o masmavi gökyüzünde uçuyormuşum. Rüyamı görüyorum, uyanık mıyım veya her ikisi dışında başka bir alemde miyim bilmiyorum. Kanatlarımın altından hafif bir rüzgar esiyordu. Şu an vücudum güçle dolmuş ve daha da canlanmıştı. Mavi gök, parlayan güneş ışıklarıyla örtünmüş dünya. Bu ne kadar güzel bir manzara değil mi? Ben giderek canlanmaya başladım ve biraz daha yükseldim. Göz önündeki çilek vadileri kaybolmaya, dünya giderek büyümeye ve sanki yeşil bir örtü gibi görünmeye başladı. Bunlar, benim önceleri hiç görmediğim manzaralar ve hiç görmediğim yerler idi. Ama ben o toprakları kendi toprağım gibi gördüm, her yer aynı güzelliği yansıtıyordu.
Yavaş yavaş aşağıdaki mahalle ve evler görünmeye başladı. Aşağıda küçücük bir şeyler kıpırdıyordu. Onların annemin söylediği insanlar olduğunu tahmin ettim. Ama onlar bana pek de tehlikeli gelmedi. Annemin yaşlandığını düşündüm. Yer yüzünde kıpırdayan o canlıların, bizim gibi gökte uçanlardan güçlü olduğuna pek de inanasım gelmiyordu. Belki de; bunları anlayabilecek kapasitede olmaya bilirim. Ama sonuçta ben insanları pek tehlikeli bulmadım. Annem; “ İnsanların içi hileyle dolu, eğer dikkat etmezsen bir anda onlara esir düşebilirsin.” demişti. Onların içindeki hünerlere bir bakmayı ve ve görmeyi düşündüm.
Onların o hünerlerini niçin içlerine gizlediklerini bir türlü anlayamamıştım. Yavaş yavaş alçaktan uçmaya ve mahalle üstünde dönmeye başladım. Her şey daha da açık görünmeye başladı. Aşağıda, insanların haricinde koyun, öküz, tavuk gibi benim hayatımda hiç görmediğim bir sürü canlı vardı. Bir top güvercin sürüsü havada uçuşuyordu, az bir kısmı ise onların dinlenmesi için yapılan pervaz üzerine konmuş dinleniyorlardı. Onlarla sohbet etmek için yanlarına kondum. Doğrusu sohbet etmek için mi kondum veya dinlenmek için mi, şuan pek iyi hatırlamıyorum. O zaman düşüncelerim biraz karışmıştı. Kısacası onların yaşantısı benim ilgimi çekmişti.
-Nerden geldin? diye sordu, onların içinde yaşça büyükçe olan biri. Ben, onun bu güvercin sürülerinin başı olup olmadığını kestiremedim. Doğrusu onun ne oluşu beni fazla ilgilendirmiyordu. Çünkü, ben onların sürülerinden değildim, o yüzden onun benim için önemli olan bir yanı yoktu.
-Çilek vadisinden geldim, diye cevapladım.
-Dedemden duymuştum, bizim ecdatlarımız oradan gelmiş. Ama orası birkaç ay mesafe uzaktaymış. Biz normalde birkaç günlük mesafeye bile uçamıyoruz. Sen yolunu kaybetmiş olmalısın?
-Ben yolumu kaybettiğimden değil, uçmayı öğrenirken buraya geldim. Hiçbir şey yemeden birkaç gün uçabilirim, diye cevap verdim.O bana şaşkınlık içinde bakmaya başladı.
-Öyleyse sen yabani olmalısın. Sizinkiler hep böyle konuşuyorlar. Ama bizde öyle cesaret yok. Biz kafes ile tünekten başka bir şey bilmiyoruz. Ben bu mahallenin ötesine hiç geçmedim. Oralarda ne işim var benim. Burada konmak istersem tüneği, uyumak istersem kafesim varken oralarda boşuna yorulmaya ne lüzum var. Üstelik çoluk çocuğum var, bu saatten sonra uçup nereye varabilirim ki? sahibimiz de bize çok iyi davranıyor.
-Ruhun ne olduğunu bende bilmiyorum. Onu dedemden duymuştum, şuan ikinci defa duyuyorum. Dedem de dedesinden duymuş. Belki dedemin dedesi de dedesinden duymuş olabilir. Dedem her zaman “ Bizde ruh yok olalı uzun zamanlar oldu” diyordu. Şuan bu kardeşimizin söylediği, bizim uzun zamanlar önce kaybettiğimiz o ruh olabilir. Ama şuan bizde onun gölgesi bile kalmadı.
-Sen bize anlatsana o ruh dediğin nasıl bir şey? diye sordu.Ben biraz şaşırdım. Kendi söylediğim söze kendim cevap verememekten korktum.
-Şuan bende pek iyi bilmiyorum. Ama annem bana “ Sende babanın kahraman ruhu var, o gün geçtikçe olgunlaşacaktır” demişti. O bende olgunlaştığı zaman onu düşünmeye çalışacağım.
-Anlaşılan sende babanın ruhu varmış. Ama tüm güvercin topluluğunun ruhu çoktan yok olmuştur. Annelerimiz bize hiçbir zaman ruh konusunda söz etmediler. Bu konuda babalarımızdan da bir şey duymadık. Bende çocuklarıma bunu söylemeyi unuttum. Biz ruhsuzluk devrine çoktan girmişiz. Eğer kaybettiğimiz şu ruhumuzun nasıl bir şey olduğunu bir öğrenebilsek çok iyi olurdu.
-Sizler bu ruhsuzluğunuz yüzünden evlattan evlada köle olarak yaşıyorsunuz ve sahibinizin istediği zaman yiyeceği yemeği oluyorsunuz. Onlar sizleri öylesine bir köle yapmışlar ki, sizleri özgür bıraksalar bile fazla uzağa gitmeden onların etrafında dönüp duruyorsunuz. Azıcık yiyecekten mahrum kalmamak için kendi evlatlarınızı bile kölelik zincirine teslim etmişsiniz. Sizlere bizim liderlerimiz gibi bir lider gerekiyormuş. Ama sizlerin şuan ki bu durumunuza bakılırsa, sizlerden öyle bir umut bulmak imkansız. Sizlerin, önce vücudunuzdaki o kölelik duygularını yok etmeleriniz gerekiyor. Önemlisi ruhun ne olduğunu öğrenmelisiniz. Niçin benimle beraber gelip annemden sormuyorsunuz? Yaşlı güvercine biraz acıyarak sordum. Bu konuyu onun öğrenmesini istedim yoksa bu bahane ile kendim mi öğrenmek istedim, bilmiyorum. Her ikisi de olabilirdi.
Küçük güvercin homurdanarak sustu. Göründüğü kadarıyla bu gruptaki güvercinler, bu yaşlı güvercinin sözünü dinliyordu. Onların kendilerini yakalayıp yiyebilen insanlar ile bir arada yaşayabildiklerini hiç anlayamadım. Acaba bu “yemek” kelimesini yanlış mı anladım? O belki siyah, iyi gibi normal bir kelime olabilir. Yabancı kelime olduğu için yanlış anlamış olabilirim. Ama bana göre, bu tüm güvercinlerin bilmesi gereken önemli bir kelimeydi. Annem her zaman insanlara dikkat etmemi, onların bizi yakalayıp yiyebileceklerini söylüyordu. Ama bu kelimenin bu yerdeki anlamı değişmiş gibiydi. Zira bu güvercinler eğer insanların onları yakalayıp yemelerinden bu kadar korksalardı, onlarla böylesine bir arada yaşamazlardı. Uçabilecek kanatları olduğu için, istedikleri yerlere gidebilirlerdi. Ama onlar kanatlarının olduğunu unutmuş gibiydiler. Kafes yaşamına alıştıkları için buradan gitmeyi istememiş olabilirlerdi.
-Sen bizim durumumuzu pek bilmiyorsun. Eğer sahibimizi kızdıracak olursak veya onun çizdiği sınırdan çıkmaya kalkarsak hepimizi kafese atacaktır. Birkaç aya kadar dışarı çıkmamız mümkün olmayacak ve şuan sahip olduğumuz küçücük darı huzurundan bile mahrum kalacağız.
- Sizde, güçlü olan zayıfların haklarını çalıyormuş ve sizler onların buna karşı gelmelerini de yasaklıyormuşsunuz. Ayrıca yapmış olduklarınızı sanki doğru bir davranış gibi göstermeye çalışıyormuşsunuz. Bu tür yaşam ortamı çocuklarınızın büyümesi ve yaşamasına hiç de müsait değilmiş. Sizler ne durumda olduğunuzun farkına varamayacak hale gelmişsiniz ve insanlar gibi kötüleşmeye başlamışsınız, dedim ona.
-İnsanlar hakkında böyle laf atamazsın. Eğer onlar olmasaydı bizim bu günümüzde olmazdı. Bu tür yanlış görüşlerini başka yerlerde söyle, dedi yaşlı güvercin çok sert bir tavırla. Benim iyi niyette söylediğim bu sözlere onun neden bu kadar sert tepki gösterdiğini bir türlü anlayamadım. Eğer gerçekten beni yanlış anladıysa ona bir daha anlatmalıydım.
-Sizlerde sorumluluk diye bir şey yokmuş. Kendi çocuklarınızı bilerek ateşe atıyormuşsunuz.
- Kabus mu gördün? dedi annem.
- Sen bizden sonraki evlatlarımızın başına gelecekleri görmüşsün. İnsanlar,gün geçtikçe bizim yaşam alanımıza bastırıp gelmekte. Onlar bizi kadim zamanlardan beri yaşadığımız topraklardan kovmayı ve bizim topraklarımıza sahiplenmeyi, Evlatlarımızı ise senin rüyanda gördüğün gibi ecdadını tanımayan melezlere dönüştürmeyi hayal ediyorlar. Belki çok geçmeden bu yerlere yüksek binalar, fabrikalar yapılabilir. O zaman sanayiden çıkan zehirli maddeler ve gazlar bizim bu güzel çevremizi yok edecektir. Şehirlerin arasında kalan nehirlerimizde, şimdiki bal gibi suların yerine kirli sular akacaktır. İnsanların işgali çok korkunç olacaktır. Ne olduğunu bilemezsen bile. Evlatların senin yaşadığın temiz güzel çevreyi göremeyecek ve dünya doğuştan böyle diyeceklerdir. Çaresiz halde insanların oyununa geleceklerdir. İnsanlar gün geçtikçe bizi zorlamakta ve bize çok yaklaşmış durumdular. Bizim bir çıkış yolu bulmamız lazım, kendi kendimizi kurtarmazsak kimse bizi kurtaramaz. Hadi dışarı çıkalım, sana babanı anlatmanın zamanı geldi sanırım.Annem benimle dışarı çıktı. Etrafımız tamamıyla yabani otlarla örtülmüş, hiç ayak değmemiş geniş bir vadiydi. Biz nehir kıyısındaki yüksek bir uçurumda duruyorduk. Bu yere binlerce güvercin yerleşmiş ve evlatlarını burada yetiştiriyorlardı. Altımızdan geçen berrak nehir suyu sanki şarkı söylüyor gibiydi. Bize göre bu topraklar dünyada dengi olmayan güzel ve mutlu bir mekan idi. Eğer insanlar olmasaydı biz sonsuza dek bu topraklarda yaşayacaktık, ah insanlar sizler.
- Babam niye geri gelememiş, diye sordum.
- Baban güvercinlerin lideriydi. Onda liderliğe layık bir ruh olması lazım. Eğer o kendini koruyamazsa, bu güvercin topluluğunu nasıl koruyacak? Bir lider başkalarına esir düştükten ve köle olup yaşadıktan sonra geri dönüp bu topluma liderlik yapamaz. Onun tek çıkış yolu başkalarının eline esir düşmemek ve onlara boyun eğmemektir. Baban insanlar tarafından ele geçirilip kafese atıldıktan sonra, bizim geleneklerimiz gereği dilini kendi gagasıyla kesmiş, ve kafes yaşamına bir saniye bile boyun eğmemiş. Kafes onun kırmızı kanıyla boyanmış. Baban insanların verdiği su ve yemekleri yemeden tam bir hafta ayakta kaldıktan sonra insanların elinde can vermiş. Bu bizdeki özgürlük ruhu oğlum. Sende baban gibi özgürlüğün koruyucusu olmalısın.
- Nereye gidiyorsunuz? diye geride kalan birinden sordum.
- Yabani, dedi onların içindeki genç olanı.
- Boşu boşuna bırakacak mıyım? dedi genç olanı.
- Ben bunu kesinlikle alıştıracağım, dedi o. Asla sana alışmayacağım, bir yolunu bulup kaçacağım diye düşündüm. Annemin sözlerini unutarak bu güne kaldığım için çok utandım. Güçle silkinerek onun elleri arasından uçtum. Ama fazla uzağa gidemeden çamur parçası gibi yere düştüm.
O benim güçsüz kanatlarımı yavaşça okşadıktan sonra kafese bıraktı. Gökte güneş parlıyordu. Tüm vücudumdaki gücümü topladım ve göğe doğru yükselmeye çalıştım. Ama kafesin demir telleri benim yolumu engelliyordu. Birkaç gündür ona sürekli çarptıktan sonra, onu delip geçemeyeceğimi anlamıştım. Ama vücudumda birazcık güç biriktiği zaman hemen ona kendimi vuruyordum. Benim delip geçmek istediğim bu demir kafes öylesine bir kudretle inşa edilmiş ki, ona insanların tüm zekası mücessem olmuş gibiydi.Onun deliklerinden dışarıdaki tüm özgürlükleri görebiliyordum ama o özgürlüklere kavuşmak asla mümkün değildi. Kafesin içindeki hava ile dışarıdaki hava aynıydı, ama yaşam usulü çok farklıydı. Bu kafesi yapanlar o kadar kötü niyetli ve o kadar da acımasız idi ki, kendi özgürlüğü için mücadele veren bu küçücük yaratığın çırpınışları onları asla yumuşatamazdı. Şuan onlara hiçbir yararım dokunmayacağını bildikleri halde beni köle yapmaya devam ediyorlardı ve azıcık canından başka bir şeyi kalmayan bu küçücük vücuduma işkence ederek amaçlarına ulaşmak istiyorlardı. Onların bana yaptığı en kötü şey kendimi öldürmek istesem de bunu yapabilmeme imkan bırakmamaları idi. Kendi kendime şöyle diyordum ; “Ey özgürlüğün düşmanı olan acımasız insan, benim intihar etmeme izin ver veya beni özgür bırak!!!!” Aniden tanıdık bir koku aldım. Vücudum birden güçle doldu. “Anne!” heyecanla başımı kaldırdım. Annemin gözleri üzgün görünüyordu. O, benim kırılan, buruşup kalan kanatlarıma acıklı gözleriyle şöyle baktı.
- Özür diliyorum anne, sizin arzuladığınız gibi olamadım. Sizin oğlunuz olmaya layık değilim,dedim ve suçlular gibi başımı yere eğdim. Utançtan tüm vücudum yanıyordu. Annem gelene kadar intihar etmediğime pişman oldum.
- Ben sana özgürlük getireceğim oğlum, sen yine benim kahraman oğlum olacaksın. Sen köle gibi değil kahraman gibi ölmelisin. Annem konuşmasını bitirir bitirmez ağzındaki yemleri çıkardı.
-Bunlar zehirli çilekler, bunları yediğin zaman onların elinden kurtulacaksın. Sülalemizin şan- şerefini koruyacaksın, şunu unutmamalısın ki, özgürlüğü başkalarının sana olan acıma duygularını kazanarak elde edemezsin. Onu elde etmek için kan dökmelisin, hadi oğlum yaklaş bana.