sisteminin yazboz tahtasına döndüğü şu günlerde velilere daha doğrusu anne,
babalara büyük sorumluluk düşüyor. Çocuklarımızın
ideolojik baskı bombardımanına uğrayacağı kesin.
okuldan önce çocuklarınızın Cumhuriyet’e, Atatürk’e, ülkesine bağlı, dürüst,
paylaşımcı bireyler olması için kolları sıvayın.
olarak öyle yapıyoruz.
23 Nisan’da torunum Mete’nin gösterisini izlemeye
gittik. İstanbul Teknik Üniversitesi’nin
büyük salonu. Anne babalar, anneanneler,
babaanneler, dedelerin kalbi hızlı hızlı çarpıyor.
Çocuklarının, torunlarının becerilerini izlemenin heyecanı
Bir birey olarak topluma katılmalarının gururuyla
Mete, İngilizce bir oyundaki çiftliktekilerin en sonuncusu
olarak çıktı sahneye. Bir arkadaşı ile. Teklemeden metni okudular. Yattılar,
kalktılar. Alkışlar, alkışlar bu miniklerin geleceğine. Sahnedeyken görebildikleri anne, babalarına ya da
yakınlarına el sallamayı da unutmadılar. Bu da onların sahne kusuru olsun ne çıkar. Gönderen
İçimdeki keyifsizlik her hafta biraz daha arttı... Olayları çok kere anlayamadım!...
Sonra dinleyemez oldum... Fark ettim ki dünya değişmiş... Ben değişmemişim! Yerimde
saymışım! Öğrenememişim! Medya bilemediğim bir âlem oluşmuş... Sonunda ne işim
var demeye başladım! Ve yeni değerlere, yeni felsefeye yabancı kaldım! Uyamayacağımı
bir kere daha anladım!..
Haberden habersiz habercilere en yakın örnek denizde dehşet! Olayı
duyurmak gazeteci işi değil mi? Gazeteciliğe bakalım... Haberi verenler GEMİ diye
başladılar. Hemen bütün TV’ lerin hızlı ve kendinden emin habercileri! Gemi
diye bitirdiler... NE GEMİSİ! Bahsedilen gezi teknesi idi... Tahmin
ederim 7-9 metre arası bir gezi teknesi... Motor sıkışması ile tekne yanmaz... Motor
ısınması pistonları eritebilir ve motor çalışmaz... Alev alev yanan teknenin
başka bir gerekçeye ihtiyacı var... O alevlerin oluşması için! Yanmak için! Amatör
bir kaptan bile yangın kıçta çıkmış ise rüzgâra baş verir... Hareketsiz kalmış
ise baştan bir halat atıp yardıma gelenlerden tekneyi rüzgâra çevirmesini ister.
Tekneyi yedeğe alır... Ve başüstünü alevlere kapatmış emin bir alan açmış olur!
Alevler başa doğru gitmez... Yolculara değil, rüzgârla arkaya doğru, uzağa
gider... Tekne rüzgâra borda vermiş. Yani sallanmayı en üst noktaya taşıyan bir
konuma gelmiş... Bu durumda yardım edecek teknenin de yanaşması en zor konuma gelmiş...
Daha fazla yazmayayım... Yazdıkça canım sıkılıyor... Neden gazetecilik bu
noktada? Bugün üstünkörü veya kulaktan dolma bilgilerle hemen herşey
geçiştiriliyor! Bari deniz vasıtalarını, 5 dakikanı ayır, internetten öğren... Geniş
ayrıntı kalsın... Sandal-Bot-Yelkenli-Kayık-Balıkçı teknesi-Yolcu Gemisi-Şilep
-Tanker kelimelerini gör. Her denizin üstünde yüzen şeye gemi deme... Ve gezi
teknesinde karar kıl! Haberi yok sayan siyasi düşünce çemberinde kalanlar artık
asla gerçeği aramayı düşünmüyor! Geride kalan olayların da içindeki tehlike
bilgisizlik değil mi? Bugün okura sunulanlar olması gereken çizgiden çok uzak...
Bilgisizliğin ve dedikodunun esiri... Şu sıra daha sempatik olmam gerekiyor ama ara verirken üslup değiştiremiyorum.
Sık sık “o dönem geçti ağabey” deyip küçümseyenlere ara
verirken hatırlatayım! O dönem gerçekten geçti... Geçti de ne oldu?
Gazetecilik ilerledi mi? Saygısızların artmasından başka... Teknoloji iletişimi
inanılmaz kolay kıldı... Ve değişen ne ise o şey gerçeği bulma ve ifade etmeyi
o ölçüde zora soktu! Bilmediğini bilmeyenlerin mutlu cenneti yaratılmadı mı? Kendi alanında
bilgili muhabirin kıymeti bilinirdi. Özellikleri ile aranır, değerlendirilirdi!..
Deniz muhabirleri-Beyoğlu muhabirleri yok edildi... Polis adliye muhabirlerinin
bir bölümü de haber yazma yerine bavul dolusu belge ile şöhret olmuyorlar mı? Meslek örgütü (TGC) bile yıllanmış üyelere saygıyı arşive kaldırdı! Bütün
bu sıkıntılar beni daha az okur, daha az haber dinler yaptı... Pek çok eski
arkadaşımın zaman zaman çaresizlikleri, tek başına kalışları içimi kararttı... Tutuklu
olmaları, değersiz kılınmaları yüreğimi de soğuttu... Çaresizliğimi yenemiyorum!
Çaresiz kalmaktan ise şimdilik terk ediyorum... Ara veriyorum...
Evvelki gün, gece yarısı ter içinde uyandım... Elinde Votka şisesi Roslan
kapıya yaslanmış sesleniyordu...“Çok derin uyuyorsun... Roslan’ı hatırla...”
Roslan... Nefretin, ırkçılığın kol gezmeğe başladığı şu dönemde daha sık
rüyama giriyor. O gece de beni sarstı! Hikâyesini ancak yarıya kadar
yazabildiğim ve ondan sonra da yan çizdiğim ROSLAN... Her zaman gülen yüzünü görür gibi olduğum, onu düşündükçe karmakarışık
duygulara kapıldığım Roslan... Bu kez haklı... Büyükannesi koyu
hristiyan, çocukluğunu yanında dolu dolu ve mutlu yaşadığı dedesi Yahudi
kökenli, annesi Letonya’ da tanınmış bir ressam protestan ve babası Kafkas
asıllı beş vakit namazında biri, Ahmet Beyin oğlu Roslan... Canbek Havjoko...
*Roslan “Ne zaman çocuk, ne zaman savaşın erken pişirdiği,
yüreği nasırlı acımasız bir asker, ne zaman üç kağıtçı, ayyaşlık çizgisine
yakın sarhoş, ne zaman söz verince asla dönmeyen bir delikanlı, gözü kara bir
aşık, sadık bir baba olduğu anlaşılmazdı. Oysa bir kaç sohbetten sonra hâlâ ana
kokusuna hasret koca bir bebek, hayatın her döneminde sevgi arayan bir çaresiz
ne senin?” “Roslan Canbek Havjoko... Nüfus cüzdanımda adım
Rüstem diye yazılmış olabilir.”
demek olabilir! Hangisi senin adın oğlum. Rüstem mi değil mi?”
Daha önemli bir işi vardı herhalde. Bela gibi mutlaka ben çıkagelmiştim! Her
işte ne terslik varsa beni bulur ya..
dedin... O ne oluyor? Kazık kadarsın, adını da mı bilmiyorsun?” “Kaçlısın?”
öncesi gibi... Oğlum nerede idin? Dur bakalım bir dosyana. Hilmi çavuş... 28'lilerin
dosyasını çıkar bakalım. Kayıtları kontrol edelim! Kumandan benim dosyam ile
meşguldü. Sararmış dosya kapağını çevirir çevirmez yüzünün şekli değişti rengi
kıpkırmızı oldu. Masadan kalkışı gerçek bir patlama idi... Öyle bir tokat geldi
ki sol yanağıma bir an hiç bir şey duymaz oldum... Her yanım çınlıyordu. Yakın
siperden atılan el bombası refleksi idi benimki fırladım... Kapıdan merdivenleri atlayarak ikişer üçer inerken
binbaşının sesi tüm katı inletiyordu!
“Ulan hergele. Sensin o deyyus demek ki. Yıllardır
kaçıyorsun haaa!.. Sır olmuş tüymüşsün... Yıllardır kim bu deyip bizi peşinden
koşturan deyyuz sensin haaa...”
Binlercesini işittiğim halde, her seferinde
şaşkınlığımı yenemiyordum. Dalgalı siren. Tehlike... Düşman uçaklarının en geç
yirmi dakika sonra tepemizde olacağının işareti. Kimin ölüp kimin kalacağının
meçhul olduğu bir gösterinin bedava açılışı ve bitmeyen anonsu. Sirenler... Sirenler...
17 yaşına basan Alman üniformalı çocuk
askerin yüreğine kazınmış ilk sesler...
*POLONYA 1938-39-Masa yeniden kalabalık
hal almıştı... Uykuya dalarken Kafkaslılar ve dost Polonyalılar mücadele kararı
almıştı... O gün babam beni biraz daha erken uyandırdı... “Oğlum.. Bak dedi... Buradaki Polonyalılarla birlikte mücadele etmek
zorundayız... Şimdi senden büyük biri gibi davranmanı istemek zorundayım... Şu
andan itibaren çocuk değilsin. Savaş bazen insanları olduğundan çabuk
yakın kümeye sokuldum. Bıçağım yoktu. İri yarı bir adam iki ayağını açmış,
etrafındakileri eli ile iterek atın arka ayağından koca bir et kesiyordu. Atın
boynundan akan kan, koyu kızıl yapmıştı hafif kumlu zemini. Atın başını gördüm.
Alnının ortasında beyaz leke çamura bulanmıştı. Gözleri kapanmış. Onu
tanıdım...Bindiğim çalıştığım attı!
Roslan’ı son olarak Haydarpaşa Hastanesinde
gördüm... 17 yaşında savaşla tanışan ve ömür boyu hayatın tokatını yiyen genç
adam ülkesine döndüğü ay “asker kaçağı” olarak da şube komutanından da tokatı
yemişti! Son tokat ve son durak... Boynu bükülmüştü... Hayatta olduğu gibi! Onu
yatağında ilk kez çok sakin gördüm. O beni görebildi mi emin değilim... Baygındı...
Elini tuttum... Parmaklarımı sıktı... Eğildim... Gözleri sabitleşmişti... Dudakları
kıpırdar gibi oldu... “SEVGİ yiii
Şimdi yazmak istemediğim bir dönem! Bir süre
ara verip, onun yarım kalmış hikâyesini tamamlamak istiyorum... Biliyorum...
Yoksa her gece rüyamda başucuma yerleşir... Nöbet tutar! Yeniden buluşma umudu
ile...Sevgiyle kalın! Gönderen
“yaşanmış” hikâyeleri anlatıyor:
Örf ve saygıları yüzünden büyüklerimiz hiç
bir şeyi bizle paylaşmadılar. Ağızlarından neredeyse kerpetenle söküp aldığımız
yaşanmış hikâyeleri bizden sonrakilere ibret olması için affınıza sığınarak sizlerle
Duatepe ‘nin yanarak batmasından sonra Giritlioğlu
Hacı Şakir Reis’in oğulları, Tavilzade Muharrem Beyle ortak daha önce
padişahların gezi teknesi olan 80 tonluk
bir ağaç gemi aldılar. Gemi baş tarafında bastonu ve bodoslamasından itibaren
kapalı mahalli olan yat tipi bir gemiydi.
sonrasını Arslan amca’nın anlatımıyla yazacağım;
yaşlarındaydım yeni alınan gemide çalışmak için İstanbul’a geldim. Gemiyi
Perşembe pazarında’ ki tamirhanelerin birine çekmişler. Yatağım sırtımda orada
gemiye katıldım. Gemide kamara falan yok, sadece baş tarafta depo gibi kapalı
bir yer var. Kapısı kilitliydi, kilidi açtılar ve ben yatağımı orada bir yere
koydum ve çalışmaya başladım. Geminin her tarafı elden geçirildi. Baştaki baston
kesildi, kamara yapıldı, kargo gemisi haline döndürüldü. Kış mevsiminde gemiye
gelmiştim, ısınacak bir şey yoktu.Bir de geceleri soğukla mücadele ediyordum.
Yaza doğru gemi bitti. Gemiye Y. KURTULUŞ adını vermişlerdi.
Her tarafı raspa edilmiş boyanmış gelin gibi
olmuştu. İlk seferimiz Zonguldak’tan kömür yüküydü. Zonguldak’a geldik, o zaman
liman yoktu, ufak mendireğe benzer bir duvar vardı orada başka gemilerin
üzerine yanaştık. Gece hava bozdu. Dalgalar gemileri etkilemeye başladı. İki
gün gece gündüz hiç uyumadan elimizde usturmaçalarla gemiyi korumak için
koşuşturduk. O gelin gibi gemide ne küpeşte ne boya kalmıştı. Hava kalınca
kömürü yükledik İstanbul’da Paşabahçe koyuna demirledik. Mustafa amca
(Mustafa kaptan) burada vardiya tutmaya gerek yok dedi, herkes evine gitti.
Rahmetli Selahattin’le (Hisar gemisinde ayağı kırılan, eşek adasında donarak
ölen Mehmet Girit kaptanın oğlu. Sonra İzmir’de kılavuz kaptan olan Selahattin
Girit) ikimiz gemide kaldık. İkimizde daha çocuğuz. Zaten Zonguldak’ta iki gece
uyumamışız, bizde yattık uyuduk. Bir ara bir sesle
uyandık ki sabah olmuş, hava Batı’dan kaçık yapmış, Büyükdere’den doğru esen
sert rüzgâr geminin demirini taratmaya başlamış. Meğerse sahildeki insanlar
bize sesleniyormuş. “Selahattin ne yapacağız” dedim. “Demir alıp yeniden
atabilir miyiz, zaten tarıyoruz, karaya gideceğiz bir deneyelim” dedik. Selahattin zaten
makineye bakıyordu.Sen makineyi çalıştır ben demiri alayım sana dediğim zaman
ileri geri yaparsın dedim. Baş tarafa koştum
ırgatın benzinli makinesi vardı onu çalıştırıp demiri alacaktım. Kolu taktım
çevirdim çalıştıramayınca geri tepti, kol göğsüme vurdu ve düştüm. O acıyla
tekrar kalkıp makineyi çalıştırdım. Demiri aldım, hemen dümene koştum, serenin
üstünden uçuyordum adeta. Şansımıza geminin başı açığa doğruydu, Selahattin’e
ileri ver dedim. Makine zaten hazırdı hemen ileri verdi, sahilden uzaklaşmaya
başladık. Gemiyi karaya gitmekten kurtarmıştık.
Yeniden demiri attım, gemi rahatlamıştı. O
arada gemini küpeşteleri çok yüksek olduğu için dışarıya açılan bir kapı vardı,
sandal da orada bağlıydı. Sandal kapıya vura vura kırılmış batmıştı. Eve
gidenler sahile gelmişle,r Mustafa Amca işaret ediyor, sandalla gelip bizi alın
Ben de parmağımla batmış sandalı gösteriyorum
yok battı diye işaret ediyordum. Neyse oradaki kum gemilerinin birinin
sandalıyla geldiler. Bizim kırık sandalı görünce bize bağırıp çağırmaya
Bizi dinlemiyordu. Sahilden bizi seyredenler
baş tarafta makinenin kolunun bana vurduğunu görenler beni öldü zannetmişler.
Mustafa Amcaya da “çocuklar gemini kurtardı sen onlara bağırıyorsun” dediler. Kalbimiz kırılmıştı.
Selahattin’le yataklarımızı toplayıp denk yaptık “biz gidiyoruz” dedik. Mustafa
Amca önümüzü kesti, bizi zorla durdurdu ve ikna etti.
ettik. Bir iki yıl İzmir den Antalya’ ya yük taşıdık. Yine bir sefer İzmir’ den
Antalya’ya yük alıyorduk. Fuar da makine teşhir eden bir tüccar baş ambarı bana
ayırın iki üç güne kadar fuar bitiyor malzemeleri Antalya için yükleyeceğiz
dedi. Bizde diğer yükü aldık arka ambar doldu.
vardı, onları da ambar üstüne aldık. makineler de gelmişti onları da yükledik
ama geminin kıçı yine yükselmedi. Karşıyaka’ ya geçip yakıt aldık, gemi iyice
kıçlı olmuştu. Tekrar Alsancak’a geldik demirledik.
O Zaman kaptanımız Sait kaptandı. Sahilde
oturuyordu. Geminin kıçı gittikçe batıyordu. Kıç tarafta üzüm dolu kasalar
vardı, onları zincirliğe taşıdık ama pek bir şey fark etmedi. Biraz sonra
sahilden bağırmaya başladılar, hemen kıça koşup baktık ki kıç altı su
doluyordu. Ve gemi kıçının üzerine suya gömülmeye başladı . Baş taraftaki
benzinli motorun deposunda ki benzin akmış tutuşmuştu. Ama gemi battığı için
yangın büyümeden söndü. Biz de ayrıldık.
Bir ay kardeşim Zekeriya
ile Bornova’ da durakta yattık. Çok sefillik çektik. Daha sonra Rize’ye döndük….
Arslan Amcanın bana anlattığı yaşanmış hikâye
çıkarıp yeniden seferlere başladılar. Babam evlendikten sonra ben doğmadan o
gemide de Y. KURTULUŞ’ ta Mustafa amcasının oğlu Sait kaptan la Usta gemici ve
aşçı olarak çalıştı. Gönderen
Kelaynak yazıyor: “Eğer sizi üzen insanlara hala selam verebiliyorsanız bu vicdanınızın sadakasıdır!”
Olayları anlamağa çalışırken sıkıntı büyümüyor mu? Anlatılanların hepsi inandırıcı mı? İntikam almanın, hesap sormanın keyfi aşrırı boyutlar içermiyor mu? Önce çok keyif veriyor daha sonra yormuyor mu? Münih de yaşayan adam yeni bir sevgili bulduğu için mutlu idi. Bir gecelik, tek hecelik aşk kadının “bir daha bir daha” ısrarı ile saatler sürünce işkenceye döndü... Adam artık yeter dediği halde kadının ısrarı tehdite dönmüştü... “Ben tamam demeden bu evden çıkamzsın!” serti ile evin kapasını da kilitlemişti! KURTULUŞ umudu balkondu... Aşk beklerken nefesi tükenen adam sonunda polisi arayabildi. Ve evi basan polisler adamı aşk iskencesinden kurtardı. Kadını cinsel yolla şiddet uyguladığı gerekçesiyle yargılanacak! Ülkemin içinden geçmekte olduğu tutuklama yargılama ve hesap sorma maratonu intikam mı aşırı aşk mı?
15 Nisan günü İstanbul Emirgan’ da lale bayramı yapıldı, ve lale haftası başladı. Biz de 16 Nisan da Emirgan’ a gittik. Gerçekten de çok güz çalışılmış ve birbirinden güzel ve renkte laleler çok güzel düzenlenmiş. Görsel olarak renk cümbüşü oluşturmuş. Korunun bakımı da iyi yapılmış. Korudaki üç Köşk’te halka açık kafeleriyle hizmet veriyor.
17 Nisan 1940. Bu tarih belki size bir şey hatırlatmayabilir ama genç Cumhuriyetimizin en büyük projelerinden birinin yürürlüğe konduğu tarih. Köy Enstitülerinin kuruluş tarihi. Çok şey söylendi, çok şey yazıldı Köy Enstitüleri hakkında. En son sözü Başbakan söyledi:”40’lı yıllarda Köy Enstitülerinde tek tip adam yetiştirildi. Tek insan yetiştirmenin ne olduğunu biliriz.” Ne maksatla söylemişti bunu başbakan? “Dindar gençlik yetiştireceğiz” söylemine gelen tepkiler üzerine. Allı şanlı medya Başbakanın bu sözlerini es geçti. Bu konuda ne tartışma yapıldı ne haber. Doğru muydu bu tespit? Yani tek tip adam mı yetiştirildi Köy Enstitülerinde? Bunun için Köy Enstitülerinin kuruluş amacına bir bakmamız gerekiyor. İlk amaç Köy öğretmeni yetiştirmekti. Bu konuda çeşitli modeller aranmıştır. Ta II. Meşrutiyet’ten beri. Cumhuriyetin ilk yıllarında da "köy öğretmeni yetiştirme" konusu gündeme gelmiş. Denemeler yapılmış ama sonuç alınamamış. Ne zamana kadar, 1940 yılında Köy Enstitüleri kurulana kadar.
Enstitü arazisinin ağaçlandırılması, bataklık yerlerin kurutulması, yol yapımı, işlenmemiş toprakların verimli hale getirilmesi, imar işlerine girişilmesi. Öğrencilere hayvanların, bitkilerin, onlara zarar veren türlü hastalık ve etkenlerden korunması önlemlerinin öğretilmesi. Öğrencilere öğretilmesi ve kazandırılması gerekli görülen beceri ve alışkanlıklar: Bisiklet ve motorsiklet kullanma; yüzme, ata binme, dağa tırmanma, sandal, yelken, motorlu deniz araçları kullanma; mandolin, ağız armoniği, flüt gibi bir müzik aletini çalma; yerel oyunlardan başlayarak ulusal oyunları oynama; radyo ve gramofondan müzik parçaları dinleme. Ayrıca enstitülerde köy hayatını ilgilendiren kitaplar başta olmak üzere öğrencilerin bilgilerini artırıcı nitelikte yayınları içeren bir kütüphane oluşturulması, her enstitünün bulunduğu coğrafi ve tarihi yerin özelliklerine göre etnografik, jeolojik ve tarımsal değer taşıyan eşya ile bir "yurt müzesi" kurulması, öğrencilerle öğretmenlerin birlikte görev aldığı eğlenti ve müsamereler düzenlenmesi ve bu gösterilerde halk oyunlarına yer verilmesi.
Muharrem Kaptan yazıyor: 2011 – 2012 balık sezonu 15 Nisan’da bitti. 01.09.2012’ ye kadar mekanik aletlerle avlanma yasağı var. Bu yasak süresince oltayla ve elle çekilebilen ağlarla, dalyan ve yasak kapsamına girmeyen bazı aletlerle avlanılabilecek. Dört buçuk aylık bu yasak, beraberinde bir çok sıkıntıyı da getiriyor. Zaten birkaç yıldır tatmin edici sezon geçirememenin verdiği maddi sıkıntılar balıkçıları bir hayli zorlayacak. Teknelerin bakımı kızağa çekilmesi, boyanması, ağların tamiri hepsi çok büyük masraf isteyen işler. Yine tek çare olarak kabzımaldan para isteyecekler ve ona bağlı kalacaklar.
Yoksa bu çekişmelere devam ederlerse baktıklarında denizde dalgadan başka bir şey bulamayacaklar. Yasaklarla denetimlerle bir yere kadar engellersin ama çözüm olmaz.
1953 veya 1954 yılı Mayıs ayında babamlar bizim ilk motorumuz NURSU’yla kalkan ağcılığı yapıyorlarmış. O yıl Ramazan mayıs ayına denk geliyormuş. Sakin bir havada Hurşit Reis’in motoruyla bizim motor Servez’in Uzunkumlar mevkiine demirlemişler. O zamanlar ağlar pamuk ipliğinden dokunuyor ve bezir yağıyla yağlanıyordu. Mantarlar ağaç mantarı, yaka ipleri ise otkundandı. (Nebati halat) Her ağ çekişte serip kurutmak gerekiyordu. Akşam yaklaşmış iki motorda da iftar için kalkan balıkları kesilmiş pişiriliyormuş. Rahmetli babam kalkan balığı yemediği için onunla şakalaşıyor, “biz balık yerken sen bize bakacaksın, kuru zeytin’e talim edeceksin” diyorlarmış. Babam da “ne yapalım Allah benim de rızkımı gönderir” diyormuş. Daha birkaç dakika geçmeden denizden kıyıya doğru bir karaltının geldiğini görmüşler. Nedir falan derken bilek kalınlığında kocaman bir zargana tam motorun yanına gelmiş ve ters dönmüş. Babam küpeşteden eğilip besmele çekerek zarganayı almış ve kendisiyle dalga geçenlere “bakın Allah benim rızkımı gönderdi” demiş. Balığı hemen kesip iftara yetiştirmişler. Teknelerdeki insanlar şaşırıp kalmışlar. O olayı yaşayanlardan hayatta olanlar Fener’e gittiğimde bana anlatırlar ve “baban çok temiz kalpli iyi bir insandı” derler.
Sizlerle aile anılarımı paylaşmayı seviyorum. Bu bilgilerin hiç değilse sanal âlemde kalması, gelecek kuşaklara belki ışık tutacaktır. İşte bir anı: Giritlioğlu Hacı Şakir Reis ve oğullarının DUATEPE isimli gemisi, ikinci dünya savaşında Giritlioğlu Mustafa kaptanın (Babamın amcası) idaresinde Romanya’dan İstanbul’a gelirken Bulgaristan sularında yüküyle birlikte Alman torpidobotu tarafından durdurulmak isteniyor. Mustafa kaptan durmayınca torpille batırmak istiyorlar. Mustafa kaptan yaptığı manevralarla 3 torpilden de kurtuluyor ve gemiyi Bulgar hududundaki Rezve Deresi’nin Türk tarafındaki kumluğa bindiriyor. İkinci Dünya savaşına Türkiye girmediği ve gemi de Türk tarafında oturduğu için Almanlar daha fazla sokulamıyor ve gidiyorlar. Geminin karaya oturduğu haberi Fener’e geliyor. Maksut Dede, Zekeriya Amca ve akrabanın erkekleri iki motorla Rezve’ ye gidiyorlar. Önce geminin içindeki yükü boşaltıyorlar. Sonra iki motor geminin iki tarafında pervanelerini çalıştırıp kanal açıyorlar ve gemiyi yüzdürüyorlar.
Anladım ki bu mantığın çıktığı meydanda meydan kavgasına dönen mantıksızlık saldırısı var! Anlatamıyorsunuz! Zaman geliyor kimse kulak vermiyor... Sesiniz çıkmıyor! Diyelim ki bir mucize boşluk oldu da sesiniz çıktı... Hem de bütün gücünüzle bağırdınız... Duvarlar bile zangır zangır titredi! Ülkem olacak deyip CAK ladığımız ve bununla yetinip aslında hiç bir önlemi gerektiği gibi almadığımız DEPREM oluyor sandı! Sokaklara fırladınız! Ve sesinizi duydular. Anladılar mı ne dediğinizi? Dünün bitmeyen itişmesi içinde sakin kafa ile düşünür gibi durmak, yarına dönük projeler ufkun elle tutulamayacak köşelerine atılmış, yakalanması çok çok şüpheli hedefleri olacakmış gibi algılamak görev olmuş! Elma şekeri yalar gibi yalandığımız yalanların avutucu tadı zamanla gerçeğin her tür izini silerken uzağa bakmaktan yakını görmez hale gelmedik mi? Devrim adı verilip sunulan eğitimde 4x4x4 paketinin neyi ne kadar devirdiğini tartışamadık... İlkokulda imamla karşılaştık! Dünün kini ile beslenen hesap listesi uzun tutuldu... Kamu spotları biz ne dersek odur ısrarı ile sürdü durdu... Cumhurbaşkanı, Başbakan ve de Milli Eğitim Bakanı kızların ne kadar değerli olduğu, onları okutursak nasıl başımızın göğe değeceğini bir güzel izah ettiler. 4X4X4 gerçeğini, yani ben ne dersem o oluru bir kere daha zihinlere çaktılar... Hemen her yerde uzayıp giden kamu spotu tek tabanca olarak çalıştı...
--Kurtarın bizi! Donuyoruz... Bu sudan çıkarın bizi! Elimi atsam tutacak gibi.Tam 1.5 saat... Buzlara tutunarak bağırarak beklemek... Nasihat ne oldu... Hatırlayın...“Sakin olun...Telâş etmeyin”...
Beyni donmayanlara sesleniyorum... Asla!.. Sakın ha.. Sakin olma zamanı, yok yere kaybettiğimiz, basit tedbirleri almadan, basit öğretileri vermeden işe koştuğumuz ve bu nedenle kaybettiğimiz canlara mal olmadı mı? Hayır... Artık sakin olmayın... Donup kalmış halinizden kurtulun... Silkinin... Geçim derdine soktuğunuz bu insanlara karşı toplu bir sorumluluğumuz olmayacak mı? Gözyaşları, hamasi sözcüklere yaslanır ölenleri toprağa verir aynı işe aynı şartlarla devamı mı diyeceğiz?.. Herşey mi dondu? Uyku gibi gelen uyuşukluğu bilirim. Kolların nasıl ağırlaşır... Dilin dönmez olur... Uzansam şuraya dersin... Kurtulurum sandığın saniyeler... Kendini bıraktığın an gidersin! DONARSIN! Umutlar da donar. Bağırdım zannettiğin an aslında sesin çıkmaz!.. Kıyının uzaklığı 200 metre mi? Kıyıdan bakanların yüreği dayanmış... Niceleri... Takvimi varmış gibi!. Arıza sadece Karasu göletindeki arıza mı dersiniz? 5 TEDAŞ işçisi gitti gider. Ölenler öldükleri ile kalmıyorlar mı? Ekmek parası uğruna basit tedbirleri alamadığımız için insanlarımızın daha kaçı ölecek? Dinlemem mümkün değil. Bana hiç kimse anlatamaz 2 metreyi bulmayan suda 1.5 saat buzlara sarılıp kurtarın feryatları ile yok olmayı! Kimse susturamaz geceleri yüreğimi idam sehpasına süren “kurtarın” çığlığını, 5 TEDAŞ işçisini griden karaya dönen bahtını... Sessiz... Yüzsüz... Köksüz... Pişkin kıvırmaları! Vicdanları donmuşların buz gibi ihmal cinayetlerini! İsyan etmeden duramıyorum... Aklım, yüreğim donuyor... Anlatamıyorum! B+B+B yi... Çıt yok... Her şey donmuş gibi... BAĞIRA BAĞIRA BOĞULUYORUZ... Gönderen
Rize‘deki değerli büyüğümüz Arslan Amca 3 Nisan 2012 günü bizdeydi. Çok güzel sohbetler ettik. Anıları tazeledik . Suphi Amcam da bizdeydi. Sülâlenin değerli iki büyüğüyle sohbet büyük keyif verdi. Arslan Amca sohbet sırasında köyde yaşadığı bir olayı anlattı: Yeğeni Erol ve arkadaşlarına Hamuda (Rize’deki mahallemizin eski adı) deresinin kenarında rastlamış, "çocuklar nereye gidiyorsunuz" ? diye sormuş. "Balık tutmaya "demişler. "Derede balık yok ki "deyince çocuklar ısrarla "var" demişler. İş laz inadına binmiş. Arslan amca da "siz dereden balık tutun, onu canlı canlı yiyeceğim" demiş. Çocuklar gitmişler, bir süre sonra ellerinde bir kutuyla gelmişler, içinde küçük bir alabalık varmış ve ölmesin diye de kutuya su doldurmuşlar. "Amca balığı tuttuk, söz verdin şimdi bu balığı ye" demişler. Arslan Amca “yahu çocuklar ya bi gidun” dese de ısrar etmişler, “ söz verdin yiyeceksin” . Koca adam ne yapsın verdiği sözü tutmak için ; “kanatları takılmasın diye balığı başı aşağıya gelecek şekilde ağzıma koydum ve yuttum. Balık aşağıya doğru giderken çabalıyordu. Mideme inene kadar çabaladı. Midemde de birkaç kez çabaladı ondan sonra durdu, ben de çocuklara verdiğim sözü tuttum”. Gönderen
Bu yıl kış zor geçti gerçekten. Doğu karlı günlere alışık ama onlar bile “pes” dedi. Bizim dediğimiz gibi. Ağır kış şartlarında hayvanlar da karla kaplı doğada karınlarını doyurabilmek için yaşam savaşı verdiler. Özellikle kuşlar… Pencere önlerine konan ekmek kırıntıları, buğdaylarla kuşları beslemeye çalışanlar oldu tabii. Kapalıçarşı gezisi sırasında eşimin gözüne binaların yüzüne yapılan kuş evleri çarpmış. Hemen fotoğraflamış. Ben de biraz araştırma ile kuş evlerinin bizim önemli kültürümüz olduğunu gördüm. Türk mimarisinde 16. Yüzyıldan itibaren kuş evlerine rastlanıyor. Özellikle İstanbul ve Anadolu’nun bir çok kentinde serçe, saka, kırlangıç gibi korunmaya muhtaç küçük kuşlar için yapılmış bu barınakları görüyoruz. Günümüz mimarları ise böyle bir şeyi düşünmemişler bile. Bunca site kuranlar bir noktaya pekâla kuş evleri yapabilirlerdi diye düşünüyorum. Ne dersiniz?