Hüzün Dolu Bir Ömür - AYDINLI YAZAR
Kimisinin canı tatlı olur ondan bulamaz, kimisinin arkasında çok insanı vardır… Kimisi Allah’tan korktuğu için kendisini atacak bir yer bulamaz. Gariptir aslında insan. Sistemlere borçlanır, o sistemi kuran da kendisidir. İhtiyacından fazla para kazanmak için çabalar. Krediler çeker, borç para bulmaya çalışır. Bunları yaparken, önce dertlenir, sonra başardıktan sonra geçici bir mutluluğa sahip olur.
Sonrası yine hüzün… Onları ödemek için yıllarca sisteme çalışırsın… Öğrencilik hayatı boyunca, yukarıdaki fotoğraftaki pırıl pırıl kaç çocuğumuzu heder ettiler? Liseye geçince rahatlayacaksınız dediler, rahatlayan olmadı, bir de dalga geçer gibi, üniversiteli olun dediler. Üniversitenin yalnızca ortamında bahsederek, yıllarca gençleri emzikle avuttular. Üniversitenin o güzel ışıltısına kapılan gençler, üniversiteyi bitirmek için son yıllarda bir tarafını yırttılar.
BİTİRDİLER NE OLDU?
En başa döndük… Sisteme borçlandık… Belki evimize haciz geldi, belki babamızdan kalan son yeri sattık. Mutlu gibi görünüp içimiz kan ağladı.
Sonra, sonrası daha bir acı… Çocukluk kahramanlarımız olan, anne ve babamızı kaybetmeye başladık. Ağladık, unuttuk ama yerlerini hiç bir zaman dolduramadık.
En sonunda emekli olduk insanoğlu… Emekli olunca da, eşimizi kaybettik yine üzüldük. Belki evladımız hayırsız çıktı da, bizi huzur evine attı. Görüyor musun insanoğlu, hayatın boyunca hep mutsuz oldun.
Yine sormak istiyorum…
Ve sonra insanoğlu, doğumundan beri kaçtığın Azrail geldi seni buldu. Seni, sana sormadan al götürdü. Ölüm geldi, bak görüyor musun, bütün dertlerin bitti. Aslında, dertlerin şimdi başladı. Şuan sen bu yazıyı okuduğun için, esas derdin ne bilmiyorsun. Dünyayı kendine dert edinmiş, ömrünü hüzne adamışsın…
Önceki Yazı Aydın’da Durum
Sonraki Yazı Sahte İnsanlar
Uyandırıcı bir yazı. Tabi anlayana ..