Fatih Akıncı | Geornalist
14 puan Eflatun Kalem
212 [Toplam 1634 kişi]
Fatih Akıncı yazdı, 1 misafir olmak üzere 2 kişi beğendi, henüz yorum yapılmadı.
4 Haz 16 02:00
Umuttu Türküydü Sevdaydı
Dökük damlı mahalle kahvesinde henüz yüzü güleç, 8 yaşında bir çocuğum. Biliyorum. Benim için henüz uygun bir ortam değil burası. Anlaşılan taa o günlerden başlamışım yasakları çiğnemeye. Koca koca adamların arasında ne kadar küçük olduğum belli olmasın diye kırmızı muşambalı sandalyenin üstünde ayakta duruyorum. Elim hemen sağımdaki Taner Abi'nin kambur sırtında dengemden sorumlu. Bu hareketi yapıyor olmam beni belki büyütmüyor ama en azından rahatlatıyor.
Gri bir kalabalık. Gri ama heyecanlı. Hop oturup hop kalkıyorlar. Solukları tutulmuş bir vaziyette gözlerini bile kırpmadan izliyorlar 82 ekran Regal marka televizyonu.
Buraya neden geldiğimi pek hatırlamıyorum ama büyük ihtimalle sokaktaki arkadaşlarımın peşine takılıp geldiğimi kestirebiliyorum. Epeyce yorgunum. Tam yenik düşecekken iyice bastıran uykuma müthiş bir gürültü kopuyor.
Yer yerinden oynuyor adeta.
Kahvehaneye erken gelip en önden yer kapan ev sahibimiz Dursun Amca "Ailtoooon" diye bağırıyor yanındakilere sarılıp...
Ailton Gonçalves Da Silva. Brezilyalı, şişman, santrafor. Sonradan öğrendiğim kadarıyla takıma büyük umutlarla gelmiş ama pek başarılı olmayınca gönderilmiş. Benim içinse ifade ettikleri muazzam.
Çocukluğumun ilk kahramanı.
İlk heyecanımın kaynağı.
Kısacası gol attığı için sevindiğim ilk adam.
Asla unutmayacağım, her zaman en güzel hatıralarımda yerini ayırtmış koca yürekli koca adam. Çok geçmiyor aradan. Yine gürültü kopuyor. Bu sefer Ahmed Hassan Kamel çıkıyor sahneye. Ailton'unkine nispeten daha şık bir gol atıyor Mısırlı. Ağzım iyice kulaklarıma varıyor. O gün 2:0 yeniyoruz Denizlispor'u.
Sahanın kenarında bir adam var. Saçları hafiften beyazlamış biraz da yaşlıca. Maç boyunca oradan oraya bağırıp durdu. Emirler yağdırdı. Maçtan sonra da herkes gidip tebrik etti elini sıktı bu adamın. Kim bu adam diye geçiriyorum içimden. Arka sıralardandı galiba sanki beni duymuşcasına bağırdı adamın biri: "İşte Atom Rıza. İşte hoca gibi hoca"
Enteresan bir gece. Az önce beraber maçı izleyen adamlar şimdi birbirlerine tekrar anlatıyorlar.
En iyi spor yorumcularının bile yapamayacağı ince tespitler, taptaze analizler havada uçuşuyor. Ateşli tartışmalar da cabası...
Sevinçle yorgunluk bedenimde buluşmuş eve geliyorum. Düşünüyorum. Bunca adam bu kadar işinin gücünün arasında nasıl oluyor da hiç tanımadıkları bu 11 kişiye zaman ayırabiliyor? Nasıl oluyor da bu adamlar hiç tanımadıkları bu 11 kişiyi böylesine sahiplenip sevebiliyor?
Daha bu soruya mantık çerçevesinde bir cevap bulamamışken yine Nasıl oluyor bende kapılıyorum bu ateşe, bu sevdaya, Kara Kartal'a.
O günden sonra artık her maçın sıkı takipçisi oluyorum. Bütün futbolcuları tanıyorum artık karılarına çocuklarına kadar! Hatta o kadar ileri gidiyorum ki takımın geleceğini derinden (!) etkileyecek o önemli tartışmalarda artık benim de yorumlarım yer alıyor.
Aslında sizlere daha farklı bir hikaye anlatmayı ben de çok isterdim. Ne bileyim işte? Babamın sırtında maça gittiğim bir günü, bir futbolcuyla tanıştığımı falan filan.
Gelgelelim benim Beşiktaş ile tanışma hikayem böyle.
Tüplü televizyon ekranlarında sevdim ben Beşiktaş'ı.
Dostlarım sorup duruyor. Neden bu kadar seviyorsun diye.
Sormayın işte .
Bazen birkaç kişiyle,
Bazen binlerce adamla beraber nefesimi tuttuğum için,
Bazen hiç tanımadığım bir adama 40 yıllık dostuymuş gibi sarıldığım için,
Bazen yürürken ağaçlı yoldan stadyuma ezeli rakiplerimize eğlenceli küfürler ettiğimiz için,
Bazen şaha kalktığım için.
Elbette Beşiktaş'ı Beşiktaş olduğu için sevdim.
Hani hep derler ya "Ölümüne seviyoruz" diye, ölümüne değil ölümsüz sevebilmek için,
Bir daha asla o eski televizyonun başında olduğum kadar hiçbir yerde mutlu olamadığım için...
İşte bu yüzden. İşte bu yüzden bu kadar sevdim Beşiktaş'ı sonsuz, karşılıksız.