PROF. DR. ŞENER DİLEK HOCAMIZLA NUR’UN TEDRİS RAHLESİNDE-4
- “Efendim, bu makamda bir soru sormak istiyorum. İnsanların aradıkları, bekledikleri ve umdukları bir nokta var. O da şu: Bir kısım insanlar, ilim, irfan, marifet ve hakikatten ziyade karşılarında bir sahib-i velayet, bir sahib-i himmet
- “Efendim, bu makamda bir soru sormak istiyorum. İnsanların aradıkları, bekledikleri ve umdukları bir nokta var. O da şu: Bir kısım insanlar, ilim, irfan, marifet ve hakikatten ziyade karşılarında bir sahib-i velayet, bir sahib-i himmet görmek istiyorlar. Bu noktaya nasıl bakmamız lazım?”
Bu soruya benzer nitelikte bir soruyu Bediüzzaman Hazretlerine sormuşlar. Hz. Üstad çok câmi ve mükemmel bir cevap vermiş. Bu cevap, aynı zamanda Risale-i Nur’un meslek ve meşrebini; tarz, üslup ve hizmet metotlarını gayet hakimane bir biçimde hülasa etmiş olduğu için çok önemli.. Dikkatle ve tahkikî bir gözle okunmalı ve mütalaa edilmeli.. Çünkü Hz. Üstad’ın bu ifadeleri, hakikat mesleğinde istikametle yürümek isteyenlere ta kıyamete kadar yol gösterecek bir keyfiyettedir.
Bakın, Hz. Üstad’ın cevabı şöyle:
[Şu mes'ele umum ihvanımın ekseri lisan-ı hal ile ve bir kısmının lisan-ı kal ile ettikleri umumî bir sualin, has ve hususî ve mahremce bir cevabıdır.]
Sual: Senin ziyaretine gelen herkese diyorsun ki: "Benim şahsımdan bir himmet beklemeyiniz ve şahsımı mübarek tanımayınız. Ben makam sahibi değilim. Âdi bir neferin müşir makamının evamirini tebliği gibi, ben de manevî bir müşiriyet makamının evamirini tebliğ ediyorum. Hem müflis bir adamın, gayet kıymetdar ve zengin elmas ve mücevherat dükkânının dellâlı olduğu gibi; ben dahi, mukaddes ve Kur'anî bir dükkânın dellâlıyım." diyorsun. Halbuki "Aklımız ilme muhtaç olduğu gibi, kalbimiz dahi bir feyiz ister, ruhumuz bir nur ister ve hâkeza çok cihetle çok şeyler istiyoruz. Seni hacatımıza yarayacak adam zannedip, senin ziyaretine geliyoruz. Bize âlimden ziyade bir sahib-i velayet, sahib-i himmet ve sahib-i kemalât lâzım. Eğer hakikat-ı hal dediğin gibi ise, ziyaretinize yanlış geldik." lisan-ı halleri diyor.
Elcevab: Beş noktayı dinleyiniz, sonra düşününüz. Ziyaretiniz beyhude mi, yoksa faideli midir? O vakit hükmediniz.
Birinci Nokta: Nasıl ki bir padişahın âdi bir hizmetkârı ve bîçare bir neferi; padişah namına feriklere, paşalara hedaya-yı şahanesini ve nişanlarını veriyor, onları minnetdar ediyor. Eğer ferikler ve müşirler, "Bu âdi nefere neden tenezzül edip, elinden ihsan ve nişanları alıyoruz?" deseler, mağrurane bir divaneliktir. Eğer o nefer dahi; vazifesinin haricinde müşire kıyam etmezse, kendini ondan yüksek görse, eblehçesine bir divaneliktir.
Hem eğer o memnun olan feriklerden birisi, müteşekkirane o neferin kulübeciğine tenezzülen misafir gitse; kuru ekmekten başka bulmayan o nefer mahcub kalmamak için, o hali gören ve bilen padişah -elbette o neferini mahcub etmemek için- matbah-ı şahaneden, sadık hizmetkârının muhterem misafirine tabla gönderir; öyle de: Kur'an-ı Hakîm'in sadık bir hizmetkârı, ne kadar âdi olursa olsun Kur'an namına, en büyük insanlara emirlerini çekinmeyerek tebliğ eder ve en zengin ruhlu olanlara Kur'anın âlî elmaslarını yalvararak mütezellilane değil, belki müftehirane ve müstağniyane satar. Onlar ne kadar büyük olursa olsun, o âdi hizmetkâra, vazife başında iken tekebbür edemezler. Ve o hizmetkâr dahi, onların ona müracaatında, kendine medar-ı gurur bulamaz.. ve haddinden tecavüz etmez.
Eğer o hazine-i kudsiyenin müşterileri içinde bazıları, o bîçare hizmetkâra velayet nazarıyla baksalar ve büyük tanısalar; elbette hakikat-ı Kur'aniyenin merhamet-i kudsiyesi şanındandır ki, o hizmetkârını mahcub etmemek için, hazine-i hassa-i İlahiyeden, o hizmetkârın hiç haberi ve medhali olmadan, onlara meded versin ve himmet ederek feyizdar etsin.
İkinci Nokta: İmam-ı Rabbanî ve Müceddid-i Elf-i Sâni Ahmed-i Farukî (R.A.) demiş: "Hakaik-i imaniyeden bir tek mes'elenin inkişafı ve vuzuhu, benim indimde binler ezvak ve keramata müreccahtır. Hem bütün tarîkatların gayesi ve neticesi, hakaik-i imaniyenin inkişafı ve vuzuhudur." Madem şöyle bir tarîkat kahramanı böyle hükmediyor; elbette hakaik-i imaniyeyi kemal-i vuzuh ile beyan eden ve esrar-ı Kur'aniyeden tereşşuh eden Sözler, velayetten matlub olan neticeleri verebilirler.
Üçüncü Nokta: Bundan otuz sene evvel, Eski Said'in gafil kafasına müdhiş tokatlar indi, "El-mevtü hakkun" kaziyesini düşündü. Kendini bataklık çamurunda gördü. Meded istedi, bir yol aradı, bir halaskâr taharri etti. Gördü ki, yollar muhtelif; tereddüdde kaldı. Gavs-ı A'zam olan Şeyh-i Geylanî Radıyallahü Anh'ın "Fütuh-ul Gayb" namındaki kitabıyla tefe'ül etti. Tefe'ülde şu çıktı: “Sen bir Darül Hikmettesin. Kendine bir tabib ara” Acibdir ki; o vakit ben, Dâr-ül Hikmet-il İslâmiye âzası idim. Güya ehl-i İslâm’ın yaralarını tedaviye çalışan bir hekim idim. Halbuki en ziyade hasta ben idim. Hasta evvelâ kendine bakmalı, sonra hastalara bakabilir.
İşte Hazret-i Şeyh bana der ki: "Sen kendin hastasın, kendine bir tabib ara!" Ben dedim: "Sen tabibim ol!" Tuttum, kendimi ona muhatab addederek, o kitabı bana hitab ediyor gibi okudum. Fakat kitabı çok şiddetli idi. Gururumu dehşetli kırıyordu. Nefsimde şiddetli ameliyat-ı cerrahiye yaptı. Dayanamadım, yarısına kadar kendimi ona muhatab ederek okudum; bitirmeye tahammülüm kalmadı. O kitabı dolaba koydum. Fakat sonra, ameliyat-ı şifakâraneden gelen acılar gitti, lezzet geldi. O birinci üstadımın kitabını tamam okudum ve çok istifade ettim. Ve onun virdini ve münacatını dinledim, çok istifaza ettim.
Sonra İmam-ı Rabbanî'nin Mektubat kitabını gördüm, elime aldım. Hâlis bir tefe'ül ederek açtım. Acaibdendir ki, bütün Mektubatında yalnız iki yerde "Bediüzzaman" lafzı var. O iki mektub bana birden açıldı. Pederimin ismi Mirza olduğundan, o mektubların başında "Mirza Bediüzzaman'a Mektub" diye yazılı olarak gördüm. Fesübhanallah dedim, bu bana hitab ediyor. O zaman Eski Said'in bir lâkabı, "Bediüzzaman"dı. Halbuki hicretin üçyüz senesinde, Bediüzzaman-ı Hemedanî'den başka o lâkabla iştihar etmiş zâtları bilmiyordum. Halbuki İmamın zamanında dahi öyle bir adam vardı ki, ona o iki mektubu yazmış. O zâtın hali, benim halime benziyormuş ki, o iki mektubu kendi derdime deva buldum. Yalnız İmam, o mektublarında tavsiye ettiği gibi çok mektublarında musırrane şunu tavsiye ediyor: "Tevhid-i kıble et." Yani: Birini üstad tut, arkasından git, başkasıyla meşgul olma. Şu en mühim tavsiyesi, benim istidadıma ve ahval-i ruhiyeme muvafık gelmedi. Ne kadar düşündüm: "Bunun arkasından mı, yoksa ötekinin mi, yoksa daha ötekinin mi arkasından gideyim?" tahayyürde kaldım. Herbirinde ayrı ayrı cazibedar hasiyetler var. Biriyle iktifa edemiyordum. O tahayyürde iken, Cenab-ı Hakk'ın rahmetiyle kalbime geldi ki: "Bu muhtelif turukların başı ve bu cedvellerin menbaı ve şu seyyarelerin güneşi, Kur'an-ı Hakîm'dir. Hakikî tevhid-i kıble bunda olur. Öyle ise, en a'lâ mürşid de ve en mukaddes üstad da odur. Ona yapıştım. Nâkıs ve perişan istidadım elbette lâyıkıyla o Mürşid-i Hakikî'nin âb-ı hayat hükmündeki feyzini massedip alamıyor; fakat ehl-i kalb ve sahib-i halin derecatına göre o feyzi, o âb-ı hayatı yine onun feyziyle gösterebiliriz. Demek Kur'andan gelen o Sözler ve o Nurlar, yalnız aklî mesail-i ilmiye değil; belki kalbî, ruhî, hâlî mesail-i imaniyedir ve pek yüksek ve kıymetdar maarif-i İlahiye hükmündedirler.
Dördüncü Nokta: Sahabelerden ve Tâbiîn ve Tebe-i Tâbiînden en yüksek mertebeli velayet-i kübra sahibi olan zâtlar, nefs-i Kur'andan bütün letaiflerinin hisselerini aldıklarından ve Kur'an onlar için hakikî ve kâfi bir mürşid olduğundan gösteriyor ki: Her vakit Kur'an-ı Hakîm, hakikatları ifade ettiği gibi, velayet-i kübra feyizlerini dahi ehil olanlara ifaza eder.
Evet zahirden hakikata geçmek iki suretledir:
Biri: Tarîkat berzahına girip, seyr ü sülûk ile kat'-ı meratib ederek hakikata geçmektir.
İkinci Suret: Doğrudan doğruya, tarîkat berzahına uğramadan, lütf-u İlahî ile hakikata geçmektir ki, Sahabeye ve Tâbiîne has ve yüksek ve kısa tarîk şudur. Demek hakaik-i Kur'aniyeden tereşşuh eden Nurlar ve o Nurlara tercümanlık eden Sözler, o hâssaya mâlik olabilirler ve mâliktirler.
Beşinci Nokta: Beş cüz'î misal ile göstereceğiz ki; Sözler talim-i hakaik ettikleri gibi, irşad vazifesini de görüyorlar. Birinci Misal: Ben kendim on değil, yüz değil, binler defa müteaddid tecrübatımla kanaatım gelmiş ki: Sözler ve Kur'andan gelen Nurlar; aklıma ders verdiği gibi, kalbime de iman hali telkin ediyor, ruhuma iman zevki veriyor ve hâkeza... Hattâ dünyevî işlerimde; keramet sahibi bir şeyhin bir müridi, nasıl şeyhinden hacatına dair meded ve himmet bekliyor; ben de Kur'an-ı Hakîm'in kerametli esrarından o hacatımı beklerken, ümid etmediğim ve ummadığım bir tarzda bana çok defa hasıl oluyor. Yalnız cüz'iyattan iki küçük misal:
Biri: Onaltıncı Mektub'da izahı ve tafsili geçen; Süleyman isminde bir misafirime, katran ağacı başında koca bir ekmek hârika bir tarzda gösterilmiş. İki gün ikimiz, o hediye-i gaybîden yedik.
İkinci Misal: Gayet küçük ve latif, bugünlerde vaki' olan mes'eleyi söyleyeceğim. Şöyle ki:
Fecirden evvel hatırıma geldi ki; bir zâtın kalbine vesvese verecek bir tarzda tarafımdan sözler söylenilmişti; keşki dedim onu görseydim, kalbindeki dağdağayı izale etseydim. Aynı dakikada, Nis'e gitmiş bir parça kitabım bana lâzım idi; keşki elime geçseydi dedim. Sabah namazından sonra oturdum; baktım aynı zât, o kitab parçası elinde olduğu halde içeri girdi. Ona dedim: "Senin elindeki nedir?" Dedi: "Bilmiyorum, kapının önünde Nis'ten gelmiş diye birisi bana verdi; ben de size getirdim." Fesübhanallah dedim; böyle bir vakitte bu adamın evinden çıkıp gelmesi ve şu Söz'ün Nis'den gelmesi, hiç tesadüfe benzemiyor. Ve böyle bir adama şöyle bir parça kitabı aynı dakikada eline verip bana gönderen, elbette Kur'an-ı Hakîm'in himmetidir diyerek, Elhamdülillah dedim; benim en küçük, ehemmiyetsiz, hafî arzu-yu kalbimi bilen birisi, elbette bana merhamet ediyor, beni himaye ediyor; öyle ise dünyanın minnetini beş paraya almam.
İkinci Misal: Biraderzadem merhum Abdurrahman, sekiz seneden beri benden ayrılıp dünyanın gaflet ve evhamlarına bulaştığı halde, şahsıma karşı haddimden çok fazla hüsn-ü zannı varmış. Bende olmayan ve elimden gelmeyen himmeti istiyor ve meded bekliyordu. Kur'an-ı Hakîm'in himmeti imdadına yetişti. Haşre dair olan Onuncu Söz'ü, vefatından üç ay evvel eline yetiştirdi. O Söz onu manevî kirlerinden ve evham ve gafletten temizlemekle beraber; âdeta mertebe-i velayete çıkmış gibi, vefatından evvel yazdığı mektubunda üç zahir keramet izhar etmiş. Yirmiyedinci Mektub'un fıkraları içinde dercedilmiş, müracaat olunsun.
Üçüncü Misal: Burdur'lu Hasan Efendi isminde ehl-i kalb bir âhiret kardeşim ve talebem vardı. Bana karşı haddimden çok fazla hüsn-ü zan ederek, büyük bir veliden himmet beklemek gibi bîçare benden meded bekliyordu. Birdenbire hiç münasebet yokken, Otuzikinci Söz'ü Burdur köylerinde oturan birisine mütalaa etmek üzere verdim. Sonra Hasan Efendi hatırıma geldi, dedim: "Şayet Burdur'a gidersen Hasan Efendi'ye ver, beş-altı gün mütalaa etsin." O adam gitmiş, doğrudan doğruya Hasan Efendi'ye vermiş. Hasan Efendi'nin eceli otuz-kırk gün kalmıştı. Gayet susamış bir adamın, âb-ı kevser gibi tatlı suya rast gelirken yapışması gibi; öyle de Otuzikinci Söz'e yapışmış, mütemadiyen mütalaa yapa yapa ve tefeyyüz ede ede, hususan Üçüncü Mevkıfındaki muhabbetullah bahsinde, tamamıyla derdine deva bulmuş ve bir kutb-u a'zamdan beklediği feyzi onda bulmuş. Sağlam olarak câmiye gitmiş, namaz kılmış, orada ruhunu Rahman'a teslim eylemiş (Rahmetullahi Aleyh).
Dördüncü Misal: Hulusi Bey'in Yirmiyedinci Mektub'daki fıkralarının şehadetiyle; en mühim ve müessir tarîkat olan Nakşî tarîkatından ziyade himmet ve meded, feyiz ve nuru; esrar-ı Kur'aniyenin tercümanı olan nurlu Sözler'de bulmuştur.
Beşinci Misal: Kardeşim Abdülmecid, biraderzadem Abdurrahman'ın (Rahmetullahi Aleyh) vefatı üzerine ve daha sair elîm ahvalât içinde bir perişaniyet hissetmişti. Hem elimden gelmeyen manevî himmet ve meded bekliyordu. Ben onunla muhabere etmiyordum. Birdenbire mühim birkaç Söz'ü ona gönderdim. O da mütalaa ettikten sonra yazıyor ki: "Elhamdülillah kurtuldum! Çıldıracaktım. Bu Sözler'in herbiri birer mürşid hükmüne geçti. Çendan bir mürşidden ayrıldım, fakat çok mürşidleri birden buldum, kurtuldum." diye yazıyordu. Ben baktım ki, hakikaten Abdülmecid güzel bir mesleğe girip o eski vaziyetlerinden kurtulmuş.
Daha bu beş misal gibi pek çok misaller var. Onlar gösteriyorlar ki: Ulûm-u imaniye, hususan doğrudan doğruya ihtiyaca binaen ve yaralarına devaen Kur'an-ı Hakîm'in esrarından manevî ilâçlar alınsa ve tecrübe edilse; elbette o ulûm-u imaniye ve o edviye-i ruhaniye, ihtiyacını hissedenlere ve ciddî ihlas ile istimal edenlere yeter, kâfi gelir. Onları satan ve gösteren eczacı ve dellâl ne halde bulunursa bulunsun; âdi olsun, müflis olsun, zengin olsun, makam sahibi olsun, hizmetkâr olsun çok fark yoktur.
Evet, Güneş varken mumların ışığı altına girmeye ihtiyaç yok. Madem Güneşi gösteriyorum, benden mum ışığı -bahusus bende bulunmazsa- istemek manasızdır, lüzumsuzdur. Belki onların bana dua ile, manevî yardım ile, hattâ himmet ile muavenet etmeleri lâzımdır. Ve ben onlardan istimdad etmem ve meded istemem, benim hakkımdır. Onlar, Nurlardan aldıkları feyze kanaat etmek, onların üstünde haktır.”
Evet, metinde çok açık, çok yüklü ve çok keskin mesajlar var. Anlamak isteyenler için yeterli…
Evet, Güneş varken, mum ışığı aranır mı hiç?
Evet, Risale-i Nur, en derin bir ulum-u imaniye, en yüksek bir hakikat-ı Kur’aniyedir. Risale-i Nur, ilim içinde hakikate giden bir yolu Kur’an’ın icazıyla keşfetmiş, hakikat-ı Kur’aniye’yi Güneş gibi gözlere göstermiştir.
- “‘İlim içinde hakikate giden yol’ tabiriyle neyi kastediyorsunuz?
İlim içinde hakikate giden yol, ilim nuru ile iman hakikatlerini yakîn derecesinde görmek ve Tevhid’e yükselmek; her şeyin üzerinde Rububiyet-i İlahiye’nin turra, sikke, hatem ve mühürlerini müşahede etmektir. Bu yol, ilim ve fennin rehberliğinde, o ilim ve fennin gözlüğü içinde hakikati bulmak, hakikatte derinleşmektir.
Bu yol, iman ilminin nurlu ve feyizli atmosferinde delil ve hüccetle yürümek; hakikat-ı Kur’aniye’yi ilmen keşfetmektir. Bu keşif, aklın iman noktasında tamamıyla inkişaf etmesi; sırr-ı Ehadiyet’le, Cenab-ı Hakk’ın her şeyi bizzat kabza-i Rububiyet’inde tuttuğunun ve her şeyin Zat-ı Akdes’in kudret ve iradesi ile vücud bulduğunun kalblere yerleşmesi, idraklara nakş olmasıdır.
Bu yol, mertebe-i Rububiyet’in Hallakiyeti’nin sır ve hikmetlerinin akıl ve kalblerde açılmasıdır.
Bu yol, fikirde şeffafiyet, tam bir vuzuh, kalbde tam bir inşirah, ruhda tam bir inbisat, ilimde çok keskin bir intikal gözlüğüdür.
Bu yol, Rahmet-i İlahiye’den bir ikramdır, bir ihsandır; bir keramet-i Kur’aniye, bir keramet-i ilmiyedir.
- “Keramet-i ilmiye ne demek? Bu tabiri nasıl anlamamız gerekir?”
Keramet-i ilmiye, kerametlerin en büyüğü, en yükseği ve en kıymetlisidir; keramet-i kevniyeden daha yüksek, daha kıymettardır.
Keramet-i kevniye, eşya ve mahlukat ile ilgili bazı sırların izn-i İlahî ile açılması ve bir kısım harika mazhariyetlerin ortaya çıkmasıdır. Ehl-i şuhud evliyanın kerametleri, galiben kevnî keramettir. Yani, “Şu dağın dibinde ne var? Şu zatın kalbinden neler geçiyor?” ya da, “Yum gözünü, aç gözünü!” diye beyan edilen tayy-ı mekan ve bast-ı zaman gibi harika hallerin zuhuru gibi mazhariyetler kevnî keramete birer misaldir.
Keramet-i ilmiye ise, aynı zamanda bir “keramet-i Kur’aniye”dir. Yani, Kur’an’ın envar, esrar ve hakikatlerinin idrak ve gönüllere açılmasıdır. İntikali zor, çözümü müşkül meseleler, derin ve ince sırlar, hakikat-ı Kur’aniye’nin esrar perdeleri keramet-i İlmiye ile açılır. Bu açılış, ya intak tarzında, ya da tulûat, sunûhat, işârat şeklinde zahir olur. Bu keramet sırr-ı verasetin hamili, muhakkik ve asfiya zatların mazhar olduğu keramettir.
Keramet-i ilmiye, kalıcıdır; kaleme dökülürse, bakîleşir. Keramet-i kevniye ise; o an husûle gelir, yalnız müşahede edenlerle kayıtlı kalır.
Bu asırda ilim ve teknoloji ile kazanılan nimetler bir anlamda tabir caizse “keramet-i ilmiye” olarak nitelendirilebilir. Mesela, uçağa biniyor, birkaç saatte Mekke’ye iniyorsunuz. Eskiden aylarca seyahatten sonra ulaşılabilen bir mekan, bugün ilmî bir kerametle birkaç saate inmiş.. Menkıbelerde anlatıldığı gibi, keramet-i kevniye ile bazı evliyalar Kabe’ye gidip gelmişler, uzak menzillere ulaşmışlar.. “Yum gözünü aç gözünü!” sırrına makes olmuşlar.. Evliyaların şahsen ve nur-u velayet ile ulaşmış oldukları bu mazhariyet, bugün keramet-i ilmiye ile külliyet kesbetmiş.. Yüzlerce hacı, uçak ile hacca gidiyor, birkaç saatte o kudsî menzile ulaşıyorlar.
Evet, bu asırda keramet-i ilmiye ile uzak mesafeler yakınlaşmış.. Telefon, uçak, internet tabiri caiz ise; birer keramet-i ilmiye..
LATİF ERDOĞAN BEY İLE RİSALE-İ NUR’UN İNŞA VE İHYA METODU ÜZERİNE-2
-İzninizle başka bir soruya geçmek istiyorum. Bir yerde üstad şöyle diyor; “ey uykuda iken k
O Bediüzzaman'dır Bu köşede, çeşitli vesilelerle dediklerimize ek olarak söyleyecek olursak:
ABDULLAH TAYLAN HOCAEFENDİ İLE SOHBETİMİZ
Kıymetli ziyaretçilerimiz, yeni bir söyleşimizi daha hizmetinize sunuyoruz. Aslen Muş’lu olup
SEYDA FETHULLAH AYTE EFENDİ İLE GÖRÜŞTÜK
Doğunun ilim ve irfan merkezlerinden bir amud-u nurani olan Nurşin medreselerinin Üstad Bediüzza
BÜNYAMİN DURAN HOCAMIZLA SÖYLEŞİMİZ
Kıymetli ziyaretçilerimiz, Nur Söyleşilerimizden birisini daha hizmetinize sunuyoruz. Prof. Dr.
MEHMET RAGIP ÖNCEL HOCAMIZLA SÖYLEŞİMİZ-2
-Hocam, sizin risaleyi risaleyle izahınız çok dikkat çekiyor. Bu tarza nasıl başladınız? -
MEHMET RAGIP ÖNCEL HOCAMIZLA SÖYLEŞİMİZ-1
Kıymetli ziyaretçilerimiz, Nur Söyleşileri bölümümüzde yeni bir mülakatımızı hizmetiniz
BABNİRLİ MELE ABDULLAH HOCAEFENDİ İLE ÜSTAD ETRAFINDA BİR SÖYLEŞİ
Kıymetli ziyaretçilerimiz, cevaplar.org adına gerçekleştirdiğimiz yeni bir söyleşiyi takdim
NUSRET KOCABAY HOCAEFENDİ İLE R.NURLARIN İRŞADİ YÖNÜ ÜZERİNE
Kıymetli ziyaretçilerimiz, değerli bir âlim ve ehl-i kalb bir büyüğümüzle yaptığımız k�
PROF. DR. AHMED AKGÜNDÜZ İLE BÜYÜK MÜCEDDİD'İN ETRAFINDA
-Hocam, ilk sorum şöyle; Bediüzzaman’ın medrese sistemine getirdiği yenilikler nelerdir?
PROF. DR. AHMED AKGÜNDÜZ HOCAMIZIN DİLİNDEN İKİ ATEŞİN DİMAĞ
Değerli ziyaretçilerimiz, Prof. Dr. Ahmed Akgündüz Hocamızla yaptığımız yeni bir söyleşiy
PROF.DR. AHMED AKGÜNDÜZ HOCAMIZLA SÖYLEŞİ-3
PROF.DR. AHMED AKGÜNDÜZ HOCAMIZLA SÖYLEŞİ-2
PROF.DR. AHMED AKGÜNDÜZ HOCAMIZLA SÖYLEŞİ-1
NİYAZİ BEKİ HOCAMIZLA RİSALE-İ NURLA ALAKALI BAZI SORULAR ETRAFINDA-3
NİYAZİ BEKİ HOCAMIZLA RİSALE-İ NURLA ALAKALI BAZI SORULAR ETRAFINDA-2
NİYAZİ BEKİ HOCAMIZLA RİSALE-İ NURLA ALAKALI BAZI SORULAR ETRAFINDA-1
MUHAMMED SALİH EKİNCİ HOCAEFENDİ İLE BEDİÜZZAMAN HAKKINDA SÖYLEŞİMİZ-2
MUHAMMED SALİH EKİNCİ HOCAEFENDİ İLE BEDİÜZZAMAN HAKKINDA SÖYLEŞİMİZ-1
MERHUM ŞABAN DÖĞEN BEY İLE BİR SÖYLEŞİ
İSMAİL ÇETİN HOCAEFENDİ İLE ASRIN BEDİİ ETRAFINDA
PROF. DR. ŞENER DİLEK HOCAMIZLA NUR’UN TEDRİS RAHLESİNDE-11
PROF. DR. ŞENER DİLEK HOCAMIZLA NUR’UN TEDRİS RAHLESİNDE-10
PROF. DR. ŞENER DİLEK HOCAMIZLA NUR’UN TEDRİS RAHLESİNDE-9
PROF. DR. ŞENER DİLEK HOCAMIZLA NUR’UN TEDRİS RAHLESİNDE-8
PROF. DR. ŞENER DİLEK HOCAMIZLA NUR’UN TEDRİS RAHLESİNDE-7
PROF. DR. ŞENER DİLEK HOCAMIZLA NUR’UN TEDRİS RAHLESİNDE-6
PROF. DR. ŞENER DİLEK HOCAMIZLA NUR’UN TEDRİS RAHLESİNDE-5
PROF. DR. ŞENER DİLEK HOCAMIZLA NUR’UN TEDRİS RAHLESİNDE-3
PROF. DR. ŞENER DİLEK HOCAMIZLA NUR’UN TEDRİS RAHLESİNDE-2
PROF. DR. ŞENER DİLEK HOCAMIZLA NUR’UN TEDRİS RAHLESİNDE-1
SENAİ DEMİRCİ BEYEFENDİ İLE RİSALE’NİN DİLİ VE TEFEKKÜRÜ ÜZERİNE
METİN KARABAŞOĞLU İLE BEDİÜZZAMAN’I ANLAMAK ÜZERİNE-2
METİN KARABAŞOĞLU İLE BEDİÜZZAMAN’I ANLAMAK ÜZERİNE-1
PROF. DR. ŞENER DİLEK BEYEFENDİ İLE RİSALE OKYANUSUNDA BİR GEZİNTİ–5
PROF. DR. ŞENER DİLEK BEYEFENDİ İLE RİSALE OKYANUSUNDA BİR GEZİNTİ–4
MOLLA ABDÜLHALİM ŞEN HOCA EFENDİ İLE ÜSTAD BEDİÜZZAMAN ETRAFINDA BİR SÖYLEŞİ
METİN KARABAŞOĞLU İLE ÜSTAD BEDİÜZZAMAN VE KÜLLİYATI ÜZERİNE–3
METİN KARABAŞOĞLU İLE ÜSTAD BEDİÜZZAMAN VE KÜLLİYATI ÜZERİNE–2