Çocuğunuzla yalnız seyahat edin. Hem hayatınızı değiştirebilir.
25 yaşındayken Everest Dağı'nı zirveye çıkardım. Dünyanın çatısında dururken, tüm hayatımın önümde parladığını gördüm. Nepal'de üç yıllık eğitim ve üç aylık yürüyüşün doruk noktası vardı. Soğuk rüzgarlara ve donmuş parmaklara rağmen, kendimi daha canlı hissetmedim. Tepeden indim ve fotoğrafçı olma çağrısıyla dönüştüm.
Kız arkadaşım Huiyi, üç bin mil uzaklıktaki keşif blogumuzda zirvemi duyurdu ve ben onunla ve gelecekteki çocuklarımızla birlikte kutsal dağa dönme sözü verdim. Hatta tırmanma Sherpa, Kami ile bir şaka yaptım, o zaman eğer çocuğum olursa, çiftliğine yardım etmek için onları köyüne getireceğim.
Birinci sınıf sevgilim Huiyi ile Everest'ten üç yıl sonra evlendiğimde, anne babamla tanışmak için Malezya'ya kısa bir sıçrama dışında Singapur'un dışına seyahat etti. Ancak, seyahat etmeyi severdi. 20 yaşımdaydım, Avrupa genelinde yalnız sırt çantalı, yemek yerimde bir baget yedik, Paris'teki tren istasyonlarında uyudum, Çek Cumhuriyeti köprülerinin altındaki yerlilerle parçalanıp İspanya'da soyulduğumda 20 yaşındaydım.
Çinli bir söz var, thousand 不如 行万里路 10 10 bin kitap okumak 10 bin li yürüyüş için bir eşleşme değildir. O kadar okuyabileceğimi sanmıyorum, bu yüzden yürümek benim panzehirim.
Yolculuğum, her ikimizin de daha önce bulunmadığı güzel bir Hint devleti olan Rajasthan'ın üzerinden geçtiğimiz Hindistan'daki balayımız sırasında Huiyi'yi ovuşturdu.
İlk olarak, günlük bebeğimi kollarımda tuttuğumda yeni bir bölüme girdiğimi fark ettim. “Ah o çok küçük ve kırılgan” dedi kendime söylediğimi hatırlıyorum. "Ne yaptık?"
Ona Küçük Chow diyoruz ve hayattaki bu noktaya kadar hayatta yapmak istediğim birçok şeyi yaptığımı sanıyordum. Hayatın bölümlerde geldiğini ve bunun zar zor başladığını fark ettim.
İkinci çocuğumuz Littler Chow, sadece iki yıl sonra geldiğinde, hayatın artık bittiğini düşündüm.
Çocuk sahibi olma korkumun bir parçası, hayatımı bir daha yaşayamayacağımdı. Çocuklarıma en iyisini vermek istedim, ama dünyadaki seyahatlerim bana dünyanın bir istiridye olmadığını öğretti. Nereden başlayalım?
Pekin'e taşındıktan sonra, Çin'in muazzam büyümesine de dikkatimizi çekti. Eve döndüğümüz ve yeni Çinli dostlarımızı fark eden birçok çocuk arasında oldukça şımartılmış, aşırı stresli ve geleceğimiz için endişelenen birçok çocuk buluyoruz.
Little Chow iki yaşına girdikten biraz sonra konuşmamız iki yönlü bir kanal haline geldi. Artık bütün gün körelmedi, ama sordu ve cevap verdi. Bir baba olarak, ben sadece çocuk bezi geçti ve ıslak mendil alırken bir ebeveynlik stajyeri gibi hissediyorum, Little Chow hemen hemen her şey için annesine döndü. Daha fazlasını yapabileceğimi sanıyordum, ama annenin rolünün asla değiştirilemeyeceğini de kabul ettim. Ancak, baba olarak daha fazlasını yapabileceğimi düşünüyorum.
Little Chow'a eşimin yapamayacağı bir hediye verebileceğimi fark ettim: bir macera.
Little Chow, Noel ve Yeni Yıl arasında bir hafta izin verdiğimde 6 yaşındaydı. Küçük Chow ve ben Huiyi ve Littler Chow'a veda ediyoruz. Sadece ikimiz Tayvan'a uçtuk. İlk defa, Pekin'deki günlük operasyonlarımızdan tamamen farklı olan küçük kızımın her şeyiydim.
Evde sağlıklı beslenmemizi bırakarak, abur cubur, kızarmış tavuk ve hatta ara sıra lolipop aldık.
Birkaç şey öğrendik.
Buskerları öğrendi. Tayvan sokaklarında sokak çalgıcıları gördü, şarkı söyledi, müzik aletlerini çaldı ve geçmişte yürüyen insanları eğlendirdi. Bana neden yaptıklarını yaptığını sordu.
“Bunu yapıyorlar, böylece bizi mutlu ediyorlar.”
“Ve eğer onları mutlu etmek istiyorsak, onlara bir madeni para ya da not vermeliyiz. Bu bizim takdirimizin bir göstergesi. ”
Para kavramını da böyle öğrendi.
Ayrıca bir çiftlikte yavru hayvanlar besledik, teknelerinde balıkçılara katıldık ve Tayvan'ın doğu kıyısında bisiklet sürdük.
Gözlerini ilk kez açık denize koydu. Bir yürümeye başlayan çocuk için, o uzak ufkun ötesinde ne olduğunu hayal bile edemediği için inanılmaz bir deneyim oldu. Bir ebeveyn olarak, ona en vahşi hayallerinin ötesinde bir deneyim verdiğimi bilmek için bir gözyaşı döktüm.
Onunla arka koltuğumda geri döndüğümüzde, o günün aktivitelerinden tükenmiş, uykuda hissetti. Bir kez, bizim yolculuk sessizdi. Konuşacak kimsem yoktu ve yavaşça ve istikrarlı bir şekilde geri döndüm ve kendi çocukluğumu arabanın arkasında uyuyana kadar uzun araba yolculukları sırasında arabamda babamla konuşacağımı hatırlattı. İkimiz de uyuyan çocuğumuzu güvenli bir şekilde bir sonraki varış noktasına getiren baba olduk.
Bu yaşam döngüsüdür.
Gençliğimde babamın meşgul bir işadamı olduğunu hatırladım. O kadar meşguldü ki beni asla bir oyun alanına getirmedi, nadiren benim için oyuncak aldı ve neredeyse hiç zaman harcadık çünkü Malezya'da çalışırken bizi Singapur'a gönderdi. Zaman bizim için değerliydi ve bunu biliyordu. Hatırladığım kadarıyla, okul tatillerim için Malezya'ya geri döndüğümde beni nereye giderse gitsin.
Onun ofisi. Onun iş toplantıları. Onun işi öğle yemeği. Onun iş yemekleri.
İşi bile içiyor.
Sık sık yanına oturur, sessiz olur, kendimle oynar, gününü gözlemlerdim. Bundan sonra bana ne yaptığını açıklama fırsatını yakalayacaktı. Küçük bir çocuk için gerçekten sıkıcı görünebilir, ama bana göre babamla zaman geçiriyordum.
Aynı şeyi kızım için de yapabileceğimi düşündüm. Ona dünyamı göstermek için. Ona babasını neyin yaptığını göstermek için. Bu nedenle Everest.
Eşime, onu Everest Ana Kampına götürürsem işe yarayacağını söyledim. Herkes deli olduğumu düşündü - karım hariç. Dedi ki, onu eğitmeye başlasan iyi edersin.
Solukhumbu Vadisi'nde Everest Ana Kampına doğru trekking yapmak genellikle dünyanın en zorlu yürüyüşlerinden biri olarak tanımlanır. Everest Ana Kampı 5400m yüksekliğindedir ve Himalayalar dışındaki dağlardan daha yüksektir.
AMS veya akut dağ hastalığı, insanları 2500m ve üzerindeki belirli yüksekliklerin üzerinde etkileyen bir durumdur. Hafif semptomlar arasında baş ağrısı, bulantı ve sersemlik bulunur. Şiddetli AMS, suyun beyninize girdiği Yüksek İrtifa Pulmoner Ödemi veya Yüksek İrtifa Serebral Ödemi (HACE) içerir. Tedavi edilmediği takdirde ölümle sonuçlanabilir. Geçmiş Himalaya keşiflerimde, en kötü AMS hastalığının bazı takım arkadaşlarıma ve diğer dağcılara çarptığını gördüm. Helikopter tahliyeleri ve ağır yaralanmalar dağlarda çok yaygın değildir.
Bu nedenle, yüksek irtifanın, kayaların, çakıl ve çamur yollarının karışım arazisinin, basit ve temel konaklamanın kombinasyonu, zinde yetişkinler için bile oldukça zor kabul edilir.
Dağlarda tıbbi tavsiye konusunda iki doktora danıştım. Bunlardan biri, çocuklar daha az egoya sahip oldukları için, AMS'nin erken belirtilerini görmezden gelme ve sağlıklı kalma olasılıklarının daha düşük olduğunu garanti eden Sherpa arkadaşım doktor Nima. Rahatsız olsaydı, söylediler ve dağa mümkün olduğunca çabuk ineceğiz.
Little Chow'un şartlandırılması ve eğitilmesi gerekiyor. Çin Seddi, depolanmamış bölümünün hemen yanında oturan Pekin kuzeyinde bir köy ev kalmak bulundu. Çin Seddi'ndeki rota dik ve moloz doludur. Yetişkinler için kolay değil, 3 yaşında bir çocuk. Little Chow'u sırtımda taşıyabiliyor olsam da, trek sadece bir yolcu olsaydı anlamlı olmazdı. Bu yüzden olabildiğince trek yapmak için onun en iyi formunda olduğundan emin olmalıydım.
Mart ayında başladığımızda sadece bir saat boyunca sürekli yürüyebiliyordu, ancak Ağustos ayına kadar beş saat boyunca yürüyebiliyordu. Bu oldukça dikkat çekici.
Kendimi onu sınırlarının ötesine itecek bir koç olarak görmedim, ama eğlencesinin güvende olmasını sağlamak için bir rehber olarak. Bu uygulama gezilerini haftalarca ayırdığımız ve hiçbir şey taşımasını istemedikçe, eğitim onun için külfetli değildi. Ayrıca eğlenceli olmasını sağladım.
Eğitim gibi geliyor, ama aslında çiçeklere bakıyor, ovalardaki koyunları takip ediyor ve hatta yoldaki farklı kaya dokularını inceliyordu. Kendisini diğer küçük çocuklarla karşılaştırmıyor, ama biz ebeveynler ve diğer yetişkinlerle karşılaştırıyordu. Çocuklar clueless ve inatçı olabilir. Biz onlara rehberlik etmedikçe ne başarabilecekleri hakkında hiçbir fikirleri yok.
Little Chow Katmandu'ya uçarken, 3 yaşında 4 aylık, 85 cm boyunda ve 13 kg ağırlığındaydı. Hiç deniz seviyesinin çok ötesinde olmamıştı, ancak hayatında ilk kez 4.000 metreden daha yüksek vadilere tırmanacaktı. Üç kez kat ettiğim iyi bir yol seçtim. Hazırlanırsak dağın bizim tarafımızda olacağını biliyordum.
Küçük Chow bir şehir kızıdır ve hayvanlar genellikle sadece resimli kitaplarda görünür. Little Chow'un Solukhumbu Vadisi hakkında fark ettiği ilk şey, vahşi yaşamın zenginliğiydi. Yak, manda, katır ve zopkio arasında bir ayrım yapabilir; yak ve inek arasında bir çarpı işareti. Zopkios, Lukla sokaklarında onu kuşattı ve bu kadar büyük yaratıklara hiç dokunmamış olduğu için onu şaşırttı.
Eşim ve ben dağlara bakıp dünyanın en yüksek zirvelerine hayran kalırken, Little Chow özellikle onlar tarafından sevilmiyordu. Bakışlarını yere sabitledi ve hayal gücü orada çıldırdı.
Küçük Chow, trek üzerinde atlatmak zorunda kaldığı çeşitli gübre ile daha çok etkilendi. Bazı gübre deniz kabukları gibi görünüyordu ve sherpa Kami'ye tanımlayamadığı gübre hakkında sordu.
Yürüyüşümüzün ikinci gününde ailemi hayal kırıklığına uğrattım. Mercimek fasulye çorbası ile pirinç olan yerel favori dal baht bizim öğle yemeğinden sonra ailem Kami liderliğindeki grubun düştü. Bu yolu daha önce iki kez izlememe rağmen, rotayı iyi bilmiyordum. Gün batımına kadar 12 saat yürüdük. Ailem tamamen tükendi
Neyse ki, Little Chow pozitif kaldı. Ayrıca, hala kaybolurken sakin kaldığınızda, çocuğumun da aynı şekilde hissettiğini, hata yapmanın ve kaybolmanın yaşamın bir parçası olduğunu düşünmüştüm.
Yükseklik ve sıcaklık negatif 10C'ye daldıkça, fauna zopkios'tan yaksa dönüştü. Yaklar vahşi ve görkemli yaratıklar, bu yüzden onları daha önce uzaktan gözlemledim.
Aniden, önümüzde bir bebek yak hop gördük ve onu asi yetişkinlerin aksine yumuşak olan iki bebek yaks takip etti.
Çoban Little Chow'u görünce, bebek yatlarını beslemek isteyip istemediğini sordu. Yerliler genellikle yakslarından çok koruyucudur, ancak Little Chow onları çekebilir.
Kami'nin deniz seviyesinden 4000 m yükseklikte bir köy olan Pangboche'deki bir hafta sonra evine ve köyüne vardığımızda geri dönme zamanının geldiğini hissettim. Everest Ana Kampı'na 2 günden daha az bir süre içinde yürüdük, ama açıkçası bu benim egomuza Little Chow'un memnuniyetini arttırmaktan daha fazla hizmet edecekti. Onun bebek yak bölüm zaten onun vurgulamak oldu. Zaten o ana kadar çok tatmin olmuş hissediyordu ve bunun ötesindeki rakımlar insan adaptasyonu için daha tehlikeli olabilir.
O zamana kadar, Little Chow'un ruhları harika ve fiziksel olarak iyi durumdaydı. Her sabah mutlu uyandı, büyük bir iştahı vardı, bu da dağın yüksekliğiyle çok iyi başa çıktığı anlamına geliyor.
İnsanlar bana sık sık dünyanın tepesinde durmanın nasıl bir şey olduğunu soruyorlardı. Zirvede toplam 30 dakika geçirdim ve o zaman ana duygularım mutluluk ya da heyecan değildi. Rahatlama oldu. Bir gün dünyanın tepesinde kalacağımı hiç düşünmemiştim, hayal etmeye cesaret ettiğim bir rüya değil. Ben 3 yıl ve çok zor eğitti ve sonunda sadece benim spor ya da benim yeteneği değildi. Ayrıca Sherpa ve takım arkadaşlarımın iyi durumda olduğu, tüm ekipmanlarımızın çalıştığı ve zirvenin yapıldığı gün hava mükemmeldi. İmkansız bir rüya görmek için en yüksek yeteneğimde performans göstermeye ve yanımda şanslı olmaya hazır olduğumu fark ettim. Everest Dağı'nın tepesinde duran bu yaşam dersini anlamaktan rahatladım.
Yeni yürümeye başlayan çocuklarımı hayatlarının başlarında seyahat etmeye getirdim, çünkü gelecek bu zamanı hatırlamasalar bile bu deneyimlerin zaten kendi dünya görüşlerini şekillendirdiğini fark ettim. Benim için bu önemli değil. Yeni çevreye uyum sağladıklarını, yabancılarla etkileşime girdiklerini zaten görebiliyordum ve davranışları bu şekilde zaten değişti. Daha da önemlisi, gezilerimin dünyanın çok eşit olmadığını fark etmelerini istiyorum.
Nepal'deki gezimiz sırasında, yerlilerin birçoğu nerede oldukları için mutlu, cömert olsa da, bizden daha fakir göründüğüne de işaret ettim. Bir aile olarak Nepal'e seyahat etme ve onlarla etkileşim kurma seçeneğimiz var, ancak muhtemelen aynı şeyi yapma ve ülkemize seyahat etme imkânları yok. Ancak, bu kimin daha iyi ve kimin daha kötü olduğuna dair bir bölüm değildir. Para mutluluğa eşit değildir, ancak seçimlerimizi güçlendirir.
Geçen yıl Japonya'da Little Chow ile birlikte seyahat ettiğimde, atom bombasının yıkımını ve savaş ve masum yaşamları çevreleyen zor soruları anlamak için Hiroşima'ya getirdim. Derinden etkilendi, ancak dünyanın karmaşık bir dünya olabileceğini kendi bakış açısından anlamaya çalıştı.
Hamburg'dayken, Almanya Little Chow beni zorlayan bir soru sordu. Tren kapılarının neden sadece düğmeye bastığımızda açıldığını sordu ve bana kapıları talebe göre açık olduğunu soran soğuk arkadaşımın acele etmediğini bildiren yerel arkadaşımdan sormak zorunda kaldım. Bu cevabı Little Chow'a aktardığımda neden cevap verdi Japonya'da tren kapıları birlikte açılıyor. Aniden, işaret ettiğim şeyin ötesindeki ayrıntıları gözlemlediğini ve karşılaştırdığını anladı. Seyahatlerimizle bir çocuk tasarlamıyordum, ama kendi ilgi ve görüşleriyle bir çocuk yetiştiriyordum.
Birlikte yaptığımız seyahatlerde Little Chow, sanatçılar, müzisyenler, balıkçılar, çocuklar, inşaat işçileri ve farklı katmanlardan insanlarla etkileşime girdi. Ona, bu insanların toplum tarafından tanımlanan farklı olabileceğini göstermek benim için önemlidir, ancak yaşamda aynı amaç ve isteklere sahiptirler. Bu anlamda hepimiz aynıyız. Bunu da anlıyor.
Bazılarımız hiyerarşik bir dünyada üreyen kazananları takıntı haline getiriyor. Benim için yolculuk daha önemli ve anlamlı. Little Chow'un seyahatlerinden sonra daha akıllı ya da daha akıllı olup olmadığını bilmiyoruz, ancak ona dünyaya verimsiz bir bakış açısı göstermenin empati, anlayış ve belki de gelecekte dünyanın daha yararlı bir vatandaşı olacağını umuyoruz.
Konuşma, 26 Ağustos 2018'de 800 güçlü bir kalabalığın önünde Çin'in Guangzhou kentindeki TEDxXiguan için yapılan sunumun bir parçası. Sunum İngilizce yapıldı. Küratör Jimmy Tan ve ekibine bana fırsat verdikleri için çok teşekkürler.
Edebiyat ajanım Christine Proske ve yazar Jun Youb Lee'ye ebeveynlik hakkındaki bazı fikirleri açıkladıkları için teşekkür ederim. Konuşmanın bir kısmı onlarla üzerinde çalıştığım bir kitap taslağına dayanıyor.
İspanyolca Öğrenmenin İniş ve ÇıkışlarıBirkaç Ayda Herhangi Bir Dil Nasıl Öğrenilir - Son Birkaç Yılda Topladığım Dil Öğrenme İpuçları…Venture Uygulaması ile ilgili röportajımTeknik Konferanslarda Konuşmanın YararlarıAfrika Gökyüzü