İkincisi de benim aile hekimim oldu. Onu çok iyi tanıyordum. Onun için, bu soruyu ciddî bir amaçla bana iletmiş olamayacağını anladım. Kendisine de evrimsel sonuçların getirdiği gerçekleri anlattım. Gülümsedi.
Bilâkis Orta Doğu milletleri ölümle aşırı derece ilgilenirler. Sürekli ölümden bahsederler. Hemen hemen hepsi ölümden çok korkar. Karşılarındakilere de sürekli ölümü anımsatırlar.
Ve böylece ölüm üzerine bir ticarî alan oluşturulur.
Peki imnsanlar gerçekten ölümden korkarlar mı? Kendi küçücük çerçevesinden uzaklaşamayanlar, herkesin ölümden korktuğunu ileri sürerler.
Ama insanların genel olarak ölümden korktuğu kesinlikle doğru değildir.
Her bireyin bilinçaltında aynı şiddette hayatta kalma içgüdüsü ve sonlanma özlemiyatar. Bu kavramlar tamamen birbirine zıt görünse de, tüm canlılar için aynı şekilde geçerlidir.
Hayatta kalma içgüdüsü insanı sürekli takip eder. Her birey sürekli olarak hayatta kalabilmek için çaba sarfeder. Doğal ortamlarda her canlı her an yaşam savaşı verir. Yani dogmatik bir kavram kullanmak gerekirse, bireyler "canlı" kalmak isterler.
Ama aynı anda, her birey, hayatında bir çok kez yaşamının sonlanması özlemini sezer. Bu özlem genelde geçicidir. Ama izleri kalıcıdır. Çünkü ölüme duyulan özlem genetik yapımızda mevcuttur.
Hiç bir canlı kesinlikle "sonsuza dek" yaşamak istemez. Ebedî (sonsuz) yaşam yalnyzca fantezilerde üretilen bir olgudur. Yani bir tür bilim-kurgu gibidir.
Bazıları şaşıracaklar; ama "ölüm korkusu" gerçekten tamamen kültürel bir algıdır.
Uzak Doğu ülkelerinde insanlara bir sorun: "Ölümden korkuyor musun?"
Alacağınız yanıt sizi şaşırtabilir. Çünkü sözlü bir yanıtla fazla karşılaşamazsınız. Genel olarak, soruyu ilettiğiniz kişi, bön-bön size bakacaktır.
Evet, bu gerçek sizi şaşırtabilir.
Ne demiştik: Ölüm korkusu tamamen kültürel bir algıdır.
Ölüm korkusu anlayışı, yalnyzca ve yalnyzca korkulardan beslenen ve böylece büyüyen geleneklere bağlıdır.
Orta Doğu'da başlatılan ve yayılan dinler, korkudan beslenirler. Korku, o dinler için en temel besin kaynağıdır. Çünkü o dinlerde cennet ve cehennem kavramı vardır. O dinlerin, şiddet âşığı tanrıları vardır. Bu tanrılar, kullarını sürekli şiddetle tehdit eder. Onları cehennemde nasıl cezalandıracağına dair akıl almaz işkencelere maruz bırakacağını bangır bangır haykırır.
Böylece insanlar sürekli bir tereddüt içindedirler. Ölümden sonra cehenneme gitme korkusu onları yer, bitirir. Böylece ölüm korkusu gibi kavram oluştutulur.
En fazla ölüm korkusu olan insanlar Müslümanlar'dır. Çünkü onların tanrısı, gönderdiği kitapta sevgiden ve saygıdan hiç bahsetmez. Yalnyzca korku... sırf şiddet... hep hakâret!
Böylece Müslümanlar yaşamlarını sürekli korkuyla geçirir.
Ondan sonra sıraya Yahudiler gelir. Yahudiler'in tanrısı o kadar fazla tehdit etmez. Ama o da sevgi ve saygı kavramlarını bilmez. O da, insanları, şiddet ve hakâretle korkutur. Ayrıca Yahudiler'in tanrısı çok ırkçı ve ayrımcıdır.
Bunun için Yahudiler de ölümden sürekli korkar.
Hristiyanlar'ın tanrısı, diğer iki dinin tanrıları gibi iki yüzlüdür. Hem cehennemi kilitlediğini söz veriyor; hem de kendisinden korkulması gerektiğini sürekli vurguluyor. Ama Hristiyan tanrısı, Bibliya'da arasıra sevgiden ve saygıdan bahseder.
Bunun için, ölüm korkusu sıralamasında Hristiyanlar üçüncü sıradalar.
Dünyadaki diğer dinler biraz daha farklı. Ortadoğu'da oluşan, ama fazla yayılmayan diğer dinler ölümle ve şiddetle fazla ilgilenmiyorlar. Onun için fazla yayılamıyorlar.
Asya, Afrika ve Amerika kıtasındaki dinler daha çok birlik ve berâberliğe vurgu yapıyorlar.
Bilakis Asya kökenli büyük dinlerin (Budizm, Hinduizm... vs) temellerinde karşılıklı sevgi ve saygı yatar. Onlar için dünyevî hayat gerçek hayatın başlangıcıdır. Dünyadaki yaşam yalnyzca kısa bir moladır. Önyaşamdır.
Buradaki ölümden sonra gerçek güzel hayat gelecektir.
Böylece Asya kültürlerinde "ölüm korkusu" diye bir kavram yoktur; ve de olamaz.
Erol Sürül ölümden korkuyor mu? Sanırım mesajım belli.
Hemen hemen tüm insanlar ölümün şeklinden korkar; ölümün kendisinden değil.
Târih: 19.11.2010 | Tıklama: 293 | Bölüm: Dîn ve Vicdân