Kalem « BOLU HABERLERİ
23 Ocak 2017 - 20:49
O akşam erkenden geldi eve. İş çıkışı Kulüp’e uğrardı sık sık. Tanıdık birileri mutlaka denk gelir, Ülkeye dair konulara kafa yorarlardı.
Çay , kahve ve arada okey partisi eşliğinde , bu gelinen noktanın sorumlularından bir şekilde “etkin” hesap sorulmalı fikri etrafında hem fikir olurlardı. Arada aykırı sesler çıkardı ama dönem “muhalefet etme dönemi” değildi bilirlerdi.
“Kendine bile fazlaydı”, boşaltmak, rahatlamak istiyordu. Ev en iyi sığınaktı. Karısının karşılamasını beklemeden açtı anahtarıyla kapıyı . Hızla yatak odasına girip pijamasını giymeye çalıştı ,”sadece altı giysem yeterli” dedi.
Zaten ateş gibi yanıyordu bedeni.
Salona geçti ,yemek hazırdı. Televizyona baktı haber saatine daha vardı. Kitap okumalı biraz dedi. Yöneldi o yana ama, Kitaplık sanki bomboştu. Bulamadı bir şey. Yine koltuğa oturdu.
Zaman , duvardaki saatin akrebine yapışmış, kımıldamasına izin vermiyordu.
En iyisi erkenden yatmalıydı. Yatak odasına geçerken , küçük kızının odasından ışık koridora yansıyordu. Kapıyı açmak için yöneldi ama hemen vaz geçti. Bugün bakamazdı kızının yüzüne. O da geldiğini fark etmemişti. “Ödevlere dalmış herhalde” dedi , içinden.
Dışarıda akşam, hüznünü sokaklarla paylaşıyordu. Sahipsiz köpekler dolaşıyordu tek tük. Kuş sesleri de kesilmiş , arada bir arabalar geçiyordu, bir ara bağıra bağıra bir ambulansın sesi duyuldu , hızla gelip geçti. Sonra yine sessizlik çöktü geceye…
Yağmur camları yoklayıp geçti, bahçede pencere boyuna kadar uzanmış kiraz ağacının yaprakları vurdu cama birkaç kez.
Daldı..! Uzun yemyeşil bir çimenlikte açtı gözünü. Güneş pırıl pıırıl . Hemen önünde durgunca akıp giden masmavi Irmak çarptı gözüne. Karşı yakada kızını gördü, kendine doğru sevinçle koşuyordu. “Gelme” demeye kalmadan ırmağın içine girdi kız. Yaklaştıkça küçüldü kız sonunda kayıp oldu.
Bağırdı bağırdı..! Kimseler duymadı. Sallandığını hissetti bir an. Gözünü açtı..!
Hanımı başucundaydı. “Rüyaymış” dedi. Rahatladı . Kan ter içinde kalmıştı. Yastığın tersini çevirdi, yorganı tekrar kafasını örtecek şekilde kaldırıp içine girdi.
O gece, “kabuslar” başka başka göründü gözüne . Gözünü kapattığı an başlıyor , zor bela uyanınca peşini bırakıyorlardı. Bazen kaldığı yerden başlıyor gibi oluyordu iki uyku arasında..! Saat 7 gibi kalktı.
Kızının odasının ışıkları hala yanıyordu , uyuya kalmıştı. Masasına ilişti gözü, kalem kutusunun ağzı açık kalmış kalemler ortalığa saçılmıştı. Ürperdi korktu, kapıyı hırsla kapatıp salona geçti . Kahvaltı yapmadan çıktı evden. Zaman hızlanmıştı. Adliyeden içeri girdi. Duymuyordu tanıdık sabah selamlaşmalarını … Odasına girdi. Kapıyı ardından kilitledi . “Daha zaman var” dedi. Bir ara çaycısı geldi çaldı kapıyı. “İyi bir kahve iyi giderdi” dedi kendi kendine. Hayır bu sabah kahve de fazlaydı.
Saatine baktı 9’ a geliyordu, kalktı hızlı adımlarla duruşma salonuna geçti. Kürsünün ardında kendi koltuğu hariç diğerleri doluydu. Oturdu…
Yukarıdan baskı aylardır devam ediyordu. Karar çoktan verilmişti. Duruşmalar kitabına uydurulsun diye tekrarlanıyordu. Zaman sadece karar uygulama zamanıydı. Hukuk o kapıda resmi duran kızın kılıç tutan kollarının altından uçup gitmişti çoktan.
Başladı duruşma. İçerde bir sessizlik oldu birden . Artık hiçbir şey duymuyor görmüyordu. Gözlerini önündeki kürsünün hizasından karşı duvara dikti .
İçerde herkes konuştu , herkes bağrıştı, kavga çıktı bir ara ama hiç birini duymadı.
Ve o an geldi. Son sözü kendi söylemesi gerekiyordu. Salon ayakta onun ağzından çıkacak kelimelere bakıyordu.
Sağ elini alt çekmeceye attı. Çıkarttı. Sonra İki eliyle tutup ikiye böldü. Masanın üstüne bıraktı. Kalemin bir parçası hemen yuvarlanıp yere düştü. Diğeri öylece kaldı ilk bırakıldığı yerde.
“Bu son olsun” dedi sessizce … Salondan koşar adım ayrıldı.