Samanyolu Haber / Yazarlar / Harun Tokak / Yanında olamamak kahrediyor
Telefondaki ses, “müsaitsen yanına gelmek istiyorum” diyor.
Çok geçmeden geliyor o sesin sahibi. İri yarı, polat ruhlu adamın yüzü bir acı harmanı… Bir derdi olduğu her halinden belli . Daha oturur oturmaz, “babam Türkiye’de çok hasta ama ben gidemiyorum ”diyor.
Size biraz tuhaf gelebilir ama bu günlerde benim en büyük tesellim anne-babamın hayatta olmayışları.
Babamı tam yirmi dört yıl önce bir yaz günü bu yılki babalar günü olan 16 Haziranda toprağa vermiştim.
Babam hayatta iken ikisi birlikte karşılar, iki birlikte uğurlarlardı beni. Her ayrılıkta hep aynı sahne yaşanırdı. Anam yanaklarına usulca süzülen yaşları beyaz yaşmağının ucuyla silerken, babam, “yine başladın, ölüme gitmiyorlar ya” der, metin durmaya çalışırdı.
O hep metin görünen babam için, “oğlum baban siz gittikten sonra camın önüne oturdu ağladı” derdi anam.
Buruk bir sesle, “buyurun yavrularım Hoşgeldiniz” dedi anam.
Kerpiç evin üst katına çıkarken her zamanki gibi daim duvarda asılı duran kilim motiflerinin en güzel desenleri ile dokunmuş olan çoban çantam karşıladı bizi.
Birden ne olduysa Aysal Bey Bingöl Çobanlarını okumaya başladı:
Daha deniz görmemiş bir çoban çocuğum
Hazım Sesli ve Alâeddin Kaya Beyler hapisteler. Bu baba adamların bu kaçıncı babalar günü beton duvarların arkasında geçiyor bilemiyorum. Ve onlar gibi on binlerce yüreği evlat hasreti ile yanan babalar, anneler beton blokların, taş duvarların ardındalar.
Son görüşte yaşlı ana, “oğlum, Alâeddin’im! Galiba bu son görüşümüz, yorgun yüreğimde takat kalmadı” demiş. Herkesin iyiliğine koşan, her güzel hareketin yanında olan Necip Fazıl’la, Erbakan Hocayla, Abdullah Gül’le, Tayyip Erdoğan’la, Fethullah Gülen Hocaefendi ile özel dostlukları olan, bir barış elçisi gibi bu zevat arasında mekik dokuyan, ilişkileri itina ile götüren, Fethullah Gülen Hocafendiyi Papa 2. Jean Paul ile buluşturan uluslararası ilişkiler uzmanı bu baba adam bu babalar gününde de ne yazık ki taş duvarlar arakasında.
“14 Mayıs 2019 Salı günü, ikindi namazını müteakip, Hacı Bayram Veli camiinde; Alaeddin Kaya’nın annesi rahmetli Fatma Hanım’ın cenaze namazını kıldık. Çok az sayıda samimi dostları vardı. Hatta çekim yapan bir kameraman ile fotoğraf çeken birinin varlığı; ikindi namazını kılmaya gelen cemaatin korkudan cenaze namazına iştirakini engelledi. “Emniyet mi çekim yapıyor?” diye soranlar ve kamerayı görenler hızlıca uzaklaştı. Bir avuç insanla kıldık cenaze namazını. İmamın korkudan ne duası, ne de konuşması anlaşılmadı.
İmam namaz kıldırmaya da oldukça geç geldi. Yanımda zebella gibi duran biri imamın bu geç gelişine öfke ile mırıldandı. İmamın, alelacele namazı kılıp çekip gitmesi bir tuhaftı. Korkudan aile fertlerinin yüzlerine bile bakmadı. Sanırım utançtan olmasa belki de kıldırmayacaktı namazı.
Düşündüm; şayet Alaeddin Kaya içerde değil de dışarıda olsaydı; bu Samimi bir avuç cemaat acaba cenazeye bu kadar yakın olabilir miydi? Sanmam! Herkes birbirini ezerdi Alaeddin Bey’e görünmek için. Ama korku dağları sarınca katılımın azlığından cenaze omuzlara bile alınamadı. Tekerlekler üzerinde tabut; cenaze arabasına taşındı. Cenazeyi Cebeci asri mezarlığına toprağa tevdi edilmek üzere araba hareketlendi. Çok sevdiği annesini son yolculuğa uğurlamak için Alaeddin Bey’e izin verilmemişti. Kız kardeşi Nihal hanım vardı. Eniştesi Hüseyin Çetin aileyi temsil ediyordu. Yakın aile bireyleri ve dostları vardı sadece. Türkiye'nin manzarası bu cenazede görülüyordu.
Nihal Hanım: " Rahmetli annemin gözlerinden yaş eksik olmadı. O, oğlu Alaeddin’i bekliyordu. Gözleri hep kapıda idi. Ana oğul birbirine çok düşkün idiler. Hatta abim onun için kaçmamıştı yurtdışına. Ama ölümünde başında bulunamadığına o hapiste ağladı; anam ise, hem can çekişirken ağladı hem de can verince gözü açık abimi beklerken gözyaşları dinmedi. Kefenlenirken bile gözyaşları kesilmemişti zavallı annemin. Her iki göz çukurunda birer inci gibi gözyaşlarıyla bu dünyaya veda etti."
Nihal Hanım gözlerimin içine bakarak bir çırpıda söylemişti bütün bunları. Bu beni dil hun etti, perişan ve mahzun eyledi. . Çok garip ve hazin bir cenaze namazı oldu.
Ben de iki bin yılının kasım ayında vefat eden annemin cenazesine katılamamış ve namazını kılamamıştım. Almanya'da firarda iken tüm çıplaklığı ile rüyasını görmüştüm annemin ölüm anını. Bilirim ana hasretini, bilirim ayrılık acısını.”
Bu babalar gününde odamda otururken telefonum çalıyor. Telefondaki ses, “müsaitsen yanına bir uğramak istiyorum” diyor.
“Babam Türkiye’de çok hasta. İnan öleceğine üzülmüyorum, hepimiz öleceğiz vakti gelen gidecek ama en muhtaç olduğu zamanda yanında olamamak beni kahrediyor”