Kongre teneffüs altında, ancak bunu bilmiyorsunuz. Bu, on yıllardır en fazla hiçbir şey yapmayan, ızgaralı Kongre oldu. Ancak teneffüs en azından devam eden partizan mücadelesinde birkaç hafta içinde devam edecek kesin bir duraklama sunuyor.
Ayrıca geri çekilme ve kendimize gerçekte neyin tehlikede olduğunu sorma fırsatı da sunuyor.
Bir toplum - herhangi bir toplum - kamu kurumlarında en görünür biçimde bulunan bir dizi karşılıklı yarar ve görev olarak tanımlanır: kamu okulları, halk kütüphaneleri, toplu taşıma, devlet hastaneleri, kamu parkları, kamu müzeleri, kamu üniversiteleri, vb. üzerinde.
Kamu kurumları tüm mükellefler tarafından desteklenmektedir ve herkese açıktır. Eğer vergi sistemi ilerici ise, daha iyi durumda olanlar (ve muhtemelen bu aynı kamu kurumlarının çoğundan faydalanmış olan) herkes için para ödemeye yardım eder.
"Özelleştir", "Kendin öde" anlamına gelir. Bunun, servet ve geliri, geçtiğimiz 90 yıllarında herhangi bir zamanda olduğundan daha fazla yoğunlaşan bir ekonomide pratik sonucu, yüksek kaliteli kamu mallarını daha az ve daha ucuza sunmaktır.
Aslında, “kamu” olarak adlandırılanların çoğu, kullanıcılar tarafından ödenen özel bir maldır - kamu otoyollarında ve kamu köprülerinde daha yüksek geçişler, devlet üniversitelerinde yüksek okul ücretleri, kamu parklarında ve kamu müzelerinde yüksek giriş ücretleri.
“Kamu” olarak kabul edilenlerin geri kalan kısmı o kadar yetersiz hale geldi ki, bunu yapabilenler özel alternatifler bulacaklar. Devlet okulları kötüleştikçe, üst-orta sınıf ve varlıklı çocukları özel okullara gönderir. Halka açık havuzlar ve oyun alanları azaldıkça, daha iyisi özel tenis ve yüzme kulüplerinde üyelik satın alır. Kamu hastaneleri azaldıkça, refah özel sağlık hizmeti için prim oranları öder.
Kapılı topluluklar ve ofis parkları artık kendi manikürlü çimler ve yürüyüş yolları, güvenlik görevlileri ve yedek güç sistemleri ile birlikte geliyor.
Kamu kurumlarında neden düşüş? 2008'in yalnızca bir kısmını açıklamasından bu yana, hükümetin bütün seviyelerdeki mali sıkışıklığı.
Slayt, otuz yıldan daha uzun bir süre önce, ekonominin büyümeye devam etmesine rağmen kazancı ilerlemesini durduran bir orta sınıfın “vergi isyanları” ile başladı. Çoğu aile hala iyi kamu hizmetleri ve kurumları istedi ancak sekmeyi artık karşılayamıyordu.
1970'lerin sonlarından bu yana, büyümeden elde edilen kazanımların neredeyse tamamı zirveye ulaştı. Fakat üst-orta sınıf ve zenginler özel kurumlara kaymaya başladıkça, halk için siyasi destek vermediler.
Sonuç olarak, marjinal vergi oranları düşmüştür - kısmi bir azalan gelir döngüsünü ve kaliteyi düşürerek, kamu kurumlarından daha fazla uçuşa yol açtı.
Şirketlerden vergi gelirleri de büyük şirketler küreselleştikçe düşerek karlarını yurtdışında ve vergi faturalarını minimumda tutarak azaldı.
Ama bütün hikaye bu değil. Amerika artık onlarca yıl önce yaptığımız gibi kamu mallarına artık değer vermiyor.
Amerika'daki kamu kurumlarının büyük ölçüde genişlemesi, ilerici reformcuların hepimizin kamu mallarından faydalandığımız fikrini savunduğu 20. Yüzyılın başlarında başladı. Mükemmel okullar, yollar, parklar, oyun alanları ve transit sistemleri yeni sanayi toplumunu bir araya getirecek, daha iyi vatandaşlar yaratacak ve yaygın refah yaratacaktır.
Örneğin eğitim, toplumun iyiliğinden daha az kişisel bir yatırımdı - tüm toplumu ve nihayetinde ulusu iyileştirdi.
Daha sonraki yıllarda - Büyük Buhran, II. Dünya Savaşı ve Soğuk Savaş aracılığıyla - bu mantığın üstüne eğildi. Güçlü kamu kurumları, sırayla kitlesel yoksulluk, faşizm ve ardından Sovyet komünizmine karşı siper olarak görüldü.
Kamu yararı aşikardı: Karşılıklı ihtiyaçlar ve ortak tehditlerle birbirine bağlı bir toplumuyduk. II. Dünya Savaşı'ndan sonra yükseköğretimin en büyük uzantısının GI Bill ve Ulusal Savunma Eğitim Yasası olması ya da tarihteki en büyük kamu işleri projesinin Ulusal Eyaletlerarası ve Savunma Karayolları Yasası olarak adlandırılması tesadüf değildi.
Ancak, Soğuk Savaş sonrası Amerika'da, küresel sermaye tarafından dağıtılan, yoğun gelir ve refah ile çarpıtılan, sınırsız kampanya bağışları ile zayıflatılan ve demagojiler tarafından kolayca benimsenen yeni göçmenler dalgası tarafından sallanan halk yararı kavramı; solmuş.
Demokratlar bile “kamu yararı” ifadesini kullanmıyorlar. Kamu malları artık en iyi ihtimalle “kamu yatırımları” dır. Kamu kurumları “kamu-özel ortaklıkları” ya da Cumhuriyetçiler için sadece “kuponlar” haline geldi.
Savunma dışında, yurtiçi isteğe bağlı harcamalar, ekonominin yüzde olarak keskin bir şekilde düşmüştür. Devlet ve yerel harcamalarda düşüşler ekledi ve eğitim, altyapı ve temel araştırmalara toplam kamu harcaması GSYİH'nın bir parçası olarak son beş yılda önemli ölçüde azaldı.
Ancak Amerika, en büyük Wall Street bankaları ve üst düzey yöneticileri için, hepimizin aksine, artık başarısız olmalarına izin vermeyen bir tuzak hakkı yarattı. Ayrıca, Fed'den neredeyse hiçbir ücret ödemeden borç alabilirler, ardından yüzde 3'te 6'e para ödünç verebilirler.
Hepsine göre, Wall Street'in hakkı, bütçede görünmemesine rağmen federal hükümet tarafından sunulan en büyük haktır. Ve halka açık bir şey bile değil. Bu sadece özel bir kazanç.
Herkesin vergi ödemeleriyle ve özellikle de iyileştirmelerle desteklenen kamu mallarını herkese kaybediyoruz. Onun yerine bizler tarafından desteklenen ve çok zenginler için özel ürünlerimiz var.
Buradasınız: Anasayfa > Sosyal ve Politik > ekonomi > eşitsizlik > Bir Kezlere Özel Kazanç Pek Çok Halk için Yarar Sağlıyor