in misin cin misin anlamıyorum…
Akşamın acı su karanlığı içinde
Soğuk kadife temâsı yalnızlığın
Bulutların içinde kuşlar yağıyor
Bir şiir başlasın birini bitirmeden
Sevmek sevildiğini bile fark etmeden
Gecikerek de old vuruşur gibi
Çünkü ayrılanlar hâlâ sevgili..."
içinde başka dışında başkasın, eksiğin fazlana elbet bulaşacak öbürü sığacak bunun derisine, yoksa sabaha sağ çıkamazsın...
18 beğen · 8 yorum
Bugun uyandığımda tamda bunu düşündüm hanımefendi. Hadi dedım insanların sana verdiği elbiseyi gıy diyerek homurdanarak kalktım yataktan :(:(:(
Ne kadınlar sevdim, zaten yoktular... Attilâ İlhan
İkinizden hanginizin neyi noksan neyi fazla. İkinizden hangisine sorsan her defasında kendisini ötekisi sanıyor, çok fena aldanıyor.
Sahi siz hanginiz, hanginizsiniz?
yoksa kimsesiz misiniz
neden soğuk böyle, soluk benziniz
yoksa haftalardır ''tecrit''te misiniz
kapı duvar sağır
o dipsiz boşluğa düşmekte misiniz?
32 beğen · 4 yorum
Tam olarak bir insanın hayat hikayesi bu sanırım. Kitaptaki alıntıları sevdim Tebessüm :)
Rabbim kimseyi dipsiz kuyulara dusurmesun
...İnsan annesi ölünce anlar
bunu anlamakta neden bu kadar geciktiğini...
27 beğen · 5 yorum
Merhaba hayat bi bakarmısın ?
Hayat annelerimiz bi tane dunyanin en guzel meslegi
Uçuk kızlar sızıyor uykularına
soğuk elleri mosmor gözleri loş
fena halde sarhoş
ayılamayacak bugünden yarına
donuk dudaklarının kıyısında kan
nasıl kayboldukları anlaşılmıyor
24 beğen · 8 yorum
“... memleket demiş
asrî medenî ve müreffeh olacaktır
bu demiş bizim için bir hayat davasıdır.”
Kafesinden çıkar yürek diye taşıdığını.
bunlar benim miydi bunlar benim miydi
içimde ağır ağır bir çınar devriliyor
yosulum mutluluğum seninle yaşamaktı
ah nerde gençliğimiz.
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın.
Acaba bilir misiniz, Anadolu’dan şu ya da bu nedenle Avrupa’ya, Amerika’ya dağılmış Musevi ya da Ermenilerin kendi soydaşlan arasındaki adları Türk’tür. Besbelli yüzyıllarca Türk kaderini paylaştıkları için. Hiç unutmam, Paris’te İstanbul’dan gitme Madam Victoire’i bana tanıtan, Fransız Musevisi dostum, ‘Türk’tür’ diye tanıtmıştı, Madam Victoire da, (toprağı bol olsun) daha ilk sözünde bana kahveyi orta mı şekerli mi içeceğimi sorduğuna göre, elbette Türk’tü. Salonunda Boğaz resimleri, sofrasında tahin helvası, gramofonunda Deniz Kızı Eftalya’nın plakları olan bir Türk. Emperyalizm, Osmanlı’yı dağıtmak için Ermeni’yi, Rum’u, Yahudi’yi doğduğu toprağa düşman edip, kökeninden kopararak, bin beter kötü bir talihe mahkûm etmiştir. En azılı Türk düşmanı Ermeni komitecisi bile, söz Anadolu’dan, oradaki yaşantısından açıldı mı, içlenir, gözleri ağlamaklı olur. Maison de la Pensee Française’deki bir Türkiye belgeselinin gösterisinde, kalabalığın büyük kısmım gözü yaşlı Türk Ermenileri ve Rumları oluşturuyorlardı, ben bunu gözümle gördüm, benim Türk olduğumu öğrenir öğrenmez de kimisi Yozgat’tan haber sordu, kimisi Bursa’dan. s:96
'Benzeri sözleri size İngiltere’de yaşamış bir Türk de tekrarlayabilir. Orada da İskoçlar, Galler, İrlandalılar vardır, kimisinin dili farklı, kimisinin dini başkadır. Sorduğunuz zaman hepsi Britanyalıyım der, ama İskoç asıllıyım, ya da İrlanda asıllıyım. Gerçekte bu saptama, çağdaş uluslarda bizdeki birtakım salakların tartıştıkları ‘halklar’ sorununun hangi düzeyde çözüldüğünü pek güzel göstermektedir. İnsan gruplarını ırksal kökenlerine göre ayırmaz da, tarihsel yazgı beraberliklerine, ekonomik ortaklıklarına, kültür birikimlerine göre birlikte düşünürsen, çağdaş ulus anlayışı ortaya çıkar, bunda da esas, yurttaşın kendini içinde yaşadığı ulusun hissetmesidir, böyle hissetti mi, bitti, o ulusun çocuğudur, ama şu ya da bu asıldandır, fark etmez. Mustafa Kemal Meclis’teki milletvekillerine seslenirken, onun için ‘Buradaki öğeler yalnız Türk değildir, Kürt değildir, Çerkez değildir, Lâz değildir’ diyor, onun için yıllar sonra Türk milliyetçiliğini tanımlarken ‘Ne mutlu Türk’üm diyene’ diyecektir. Türklüğü kişininin benimsemesine bırakacaktır.' s:94-95