Hikmet – Hikmet Yıldız
On Ocak 9, 2018 Ocak 9, 2018 By Hikmetde ÇEŞİTLEMEYorum bırakın
Tam doğrusunu tarihçiler bilir ama ben 88-89 yılları tahmin ediyorum. Görelede sinemanın yanındaki kahvehanenin kapısına bir langırt masası koydular ve saat hesabı para topluyorlar. Bir ilgi var dolup taşıyor. Kahveci çaydan o kadar para kazanamıyor. Oynayan 4 kişi izleyen cenaze cemaati gibi. Biz çocuğuz büyüklerden fırsat bulup oynama şansımız yok. ​
İzlemeyi bile başaramıyoruz. Millet sığamıyor sandalyelerin üzerinden takip ediyor musabakayı. Sanki fenerbahçe-galatasaray maçı oynanıyor yer de şükrü saraçoğlu. Oyun sırası için ransevu bir hafta sonrasına veriliyor. Sinemadaki porno filmlerin bile seyirci sayısı yarı yarıya düştü. Bizde mecburen filmlere gidiyoruz 🙂
Aylar sonra berbere traş oluyorum. Berber dediki ;
-şu kalabalığa bak. Şu langırtın kazandığı parayı Görelede hiçbir esnaf kazanamaz.
İçeride ki müşterilerden biri Tan gazetesinden kafasını kaldırarak;
– Abi kiziroğluda kazanamazmı.
-Neh dedi berber ve güldü küçümseyerek kiziroğlunu.
O yıllarda kiziroğlu bir market arı kovanından beter çalışıyor.
O yıllarda hiç bir şey yok. Televizyon tek kanal,internet telefon kaymakamda bile yok.İnternet kesin yok ta telefon olabilir.
İnsanlar o yıllarda duyduklarıyla iman ederler güney imamlarına tabi olurlardı.​
90 lı yılların başında bir tane atari salonu açıldıki orası da karıştı. Mısır çarşısı sanki göreleye geldi. Koca vitrin gibi makineler oyun mortal combat. İleri geri hareket yumruk vur tekme at. Millet akın akın geliyor. Ev de hızanını arayan atari salonunda buluyor. Ama biz yine oynamak için sıra bulamıyoruz.
kLise eğitimi bitince gezmeye aşağıya (istanbul) gittim. Baktım akranlarımın evinde brick game var sevinçten oynamak için sarıldım ama bizdeki şans bozuk çıktı. İlk vakit beşiktaştan hemen aldım. Beşiktaşın aslında bir ilçenin adı olduğunuda o vakit öğrendim.
Oyna oyna bıkılmıyor. Benden başka herkeste oynuyor. Cihaza gece bile rahat yok bakkalda pil kalmadı bende para. Göreleye dönmek için haremden hareket ettik mecburen.​
Otobüste oynuyorum yolcular istiyor eve geldim bacımdan kurtaramıyorum. Ne çıkmaz canı var aletin terden sırıl sıklam oluyorda yinede çalışıyor.
Gel zaman git zaman önlisans eğitimi alıyorum Artvine yurda götürdüm. Benden çok oda arkadaşları oynuyor. Başka odalardan gelenler utana sıkıla istiyorlar. Veriyorum yeni nesle eğitimleri eksik kalmasın diye.
Birgün baktım ki;
Tetris 10 gündür piyasada yok. Kızdım iz takibine koyuldum ve yurt müdüründe buldum. Suratını asarak elcezime verdi.​ 🙂
Şimdi aklıma geliyorda o günler kendi kendime gülüyorum. Yıllar sonra kendime bilgisayar aldım. O yılların en baba oyunu counter strike idi. O oyunu ben 3 sene oynadım. Millet beş sene oynadı. Yok artık dedik bundan güzelide olmaz.
Tabi büyük konuştuk. Şimdi benim çocuğun oynadıklarını görüyorum şaşıyorum. Sanki gerçek bir savaş sahnesi. Bunuda insanmı yaptı diyorum.
lakin o kadar çok oyun varki çocuklarda doyum yok. Ay tutmadan sıkılıp başka yüklüyorlar.
Eskiden yaşlılar zamane hızanları derdiler.
Bizden iş geçti artık…
On Aralık 6, 2017 Aralık 12, 2017 By Hikmetde ÇEŞİTLEMEYorum bırakın
Belgesel giriş tanıtımını aynen veriyorum.​
Artic ulusal vahşi yaşam sığınağı, birleşik devletlerdeki (usa) en büyük vahşi yaşam sığınağıdır. Büyüklüğü aşağı yukarı, güney karolina eyaleti kadardır.
Yollara ulaşmak için belki yüzlerce belki binlerce km kat etmek zorundasınız.
1980 de Birlesik devletler hükümeti (usa), bu sığınakta insan yaşamını yasakladı. Sadece ruhsatı olan 7 kulübeye izin verildi.
-Ruhsatlarımız en küçük çocuğumuz ölene kadar devam edecek.
-Yüz yıl içinde burada kimse kalmayacak.
-Biz son jenerasyonuz.
Diye başlayan güzel bir belgesel. ​ ​
ORJİNAL ADI: THE LAST ALASKANS
Şuan sadece 5 kulübedeki yaşamlar anlatılıyor. Her kulübe birbirine yüzlerce km uzaklıkta. Tek başına yaşayanlar bile var. Kışın eksi 40 lar termometreye vuruyor. Avcılık ve tuzakçılıkla hayatlarını idame ettiriyorlar. Yol su ve elektrik yok. Temel ihtiyaçlarını pervaneli küçük uçaklar binlerce dolara yüzlerce km uzaktan getiriyor. Dünya ile iletişimleri radyo ve telsiz.
İşin ilginç yanı bölge kutba çok yakın ve tüm alaskaya oranla av hayvanı oldukça az.
İzlemeye değer güzel bir belgesel. Manevi açıdanda ilginç. Yaşadıkları topraklar, mal olarak torunlarına kalamıyor. Yani tam bir yokoluş.
Yaşadıkları yeri bir başka seviyorlar. Orada ölmek istediklerini durmadan ifade ediyorlar.
Hiçbirşeyin sonsuza kadar sürmeyeceğini de…​​ ​ ​
On Kasım 30, 2017 Aralık 1, 2017 By Hikmetde ÇEŞİTLEMEYorum bırakın
Bir kanat şıkırtısı dalların hizasında. Bir esinti avanak ıslatanı kovalayan. Bazen bembeyaz ormanlar kristelleşen billur sular. Dallar yeşilin her tonu, dağlar turuncunun. ​
Bir sis akıyor iz gibi vadiden. Kimini gösteriyor kimini biraz gizliyor. Güneş mi oda zaten bazen var bazen yok.
Gök mavi mi yoksa grinin yuvarlanan korkunç gümbürtüsü. Bir yıldırım taa uzaklardan. Sesi kulağa, ışığı göze ziyan. Karanlıklar parça parça. Bastığım yer katır kutur.
Soğuk demir içi titretiyor ama daha bir sıkı sarılıyorum ona.. Gözler kaygılı ufukta şarkta garpta.
Simsiyah bulutlar sarıyor semayı. Bembeyaz lebblebiler düşüyor meşe ormanına. Bir patırtıki karatavuk alarm veriyor. Kaçan kaçana. Yerler anında bembeyaz . Yaprakların üzerinde dolular dans ediyor.
Son bir yaprak daha düşüyor uçarak beyaz yorganına..
Saçlar ıslak, yüz damla damla. Kovalayan kaçan bir ülperti ve gözlerdeki şaşırtan ışıltı.
On Ekim 10, 2017 By Hikmetde HAYVANLAR ALEMİYorum bırakın