Mehmet Hayri'nin Defteri: Mutsuzluğu ödüllendiren şehir.
Gönderen Mehmet Hayri Zan zaman: 13:50
sevgili mehmet hayri, coetzee okumayı sonu gelmez bir şekilde, üstelik zamanla artarak seviyorum ben. halbuki bazen onu ezberlediğim, artık yazacağı tüm diğer kitapları onun hayatın yaşanmış olaylarını hikayeye dönüştürmesi gibi doğal bir şekilde öngörebileceğim duygusuna kapılıyorum. ama sıkıcı gelmiyor bu bana. anlıyorsun di mi. aksine coetzee ile böyle bir yakınlık bir tanımışlık duygusu, bu bağ hoşuma gidiyor, onu huzurlu, samimi bir güven duygusuyla okuyorum. kendini tüm hırpalamalarına zaman zaman tokadın dozunu kaçırmasına bi' takım karanlık hallerine rağmen...
şimdi ben akşamüstünün serinliğinde, tüller filan uçuşurken pencereye yakın koltuğa otursam, uzatsam ayaklarımı coetzee'nin evet "gençlik"ini veya dur dur, "yaz mevsimi"ni okusam. ama o serinlik yok işte. bu akşamda çıkmayacak o esinti. bu sıcak çok fena çok:)
sevgili aglea, anlamışsındır zaten ben de çok seviyorum :) ama çok sert, rüya kurmaya fırsat vermeyen hani biraz da yaz akşamlarında keyif kaçırabilecek bir adam ya, bazen kendisinden pek hazzetmiyorum.
gelmez o esintiler, daha çok bekleriz :(
30 Temmuz 2011 14:47