Kayıtsız Şartsız İsyan Edercesine | Gece Dergi
: Muhammed Murat : 13 Kasım 2017 - 22:29
kayıtsız şartsız isyan edercesine
Her iki yanında meşaleler bulunan yolda ilerlemeye devam ediyoruz. Mağaranın içine girerken tam olarak eğilemediğim için kafamda beliren şişliği tutarak ilerlemeye devam ediyorum. Önümde dört, arkamda ise çok daha fazla insan var sanırım. İleriye doğru baktığımda ise sadece bir sis perdesi beliriyor göz bebeklerimde. Üzerimdeki ritüel giysinin çok büyük olmasından dolayı parmak uçlarımı dahi göremiyorum. Şapka ile örtülen kafamın içinde ise çok farklı fikirler belirlemeye devam ederken karanlığa girdiğimizi fark ettim.
Her taraftan gelen seslerin belirginleşmesiyle sırayla dizilmeye başladık kayalıkların önünde. Bir müddet sonra siyah elbiseli ve kara maskeli kişilerin gelmesiyle ritüel başladı. Sırayla içeri alındık ve törene başlar bir nida duyuldu uzaklardan. Üç kere bastonu ile yere vuran kişinin sözlerinin geldiği yöne doğru döndük hep birlikte. Önümde yer alan kişilerin, sırayla içeri girip bir müddete kalmasıyla durum, çok daha heyecanlı bir hâl almıştı benim için.
Sıra bana geldiği zaman ayaklarımın titremeleri daha da belirginleşti. İçerdeki masaya doğru biraz yaklaştıktan sonra, elime aldığım meşaleyi yüzüme doğru yaklaştırdım. “Hayata karşı daima tepkisiz kalacağıma, gayri resmi tavırlar ile olaylara yaklaşacağıma dair yüce üyelerin huzurunda yeminimi sunuyorum. Hayatın herhangi bir bölümünde yaşayacağım olaylara karşı ciddi tavırlarda bulunmam durumunda ise tüm güzelliklerden mahrum kalmayı kabul ediyorum. Hiçbir gerçekliği ve geçerliliği olmayan hayatımın tüm evresinde, sahip olunan genel yargıların tamamını reddedeceğim. Hiçbir sorgulamaya tabi olmadan kabul edilen ve ritüel olarak adlandırılan tüm unsurların, hiçbir karşılığının olmadığını da anlatmaya sonsuza kadar devam edeceğim.”
Günler sonunda ezberlediğim yeminimi yaptıktan sonra elimdeki meşalenin sıcaklığı ile yüzümü bir müddet daha ısıttım. Daha sonrasında ters çevirip mağara oyuntularından bir tanesine yerleştirip yüce liderin önünde eğilerek huzurdan ayrıldım. Mağaranın sonuna doğru ilerleyip derin bir nefes aldıktan sonra kendimi, denizin soğuk sularına bıraktım. Bir süre yüzdükten sonra tüm duygulardan arınmış bir şekilde çıktım kıyıya. Etrafımda bulunan hiçbir şeyin ve hiçbir kişinin bir önemi yoktu artık. Çok daha rahat bir şekilde hayatın yaşanabileceğini insanlara göstermek için bahaneler üretmenin tadına vardım. Sonrasında ise hayata karşı kayıtsız olmam gerektiğini hatırladım. Herkes gibi bir gün uyuyup uyanamayacağımı, hayatımın son anına kadar unutmadım. Dostoyevski’nin dediği gibi: “Tanrıya isyan ettiğim yok, sadece dünyasını kabul etmiyorum.”