KÖRDÜĞÜM: ÖLECEK MİYİM SAHİ?
Düşünüyorum... Bir yanım "Hemen herşeyini satıp sav; Prag'a git ve ölünceye kadar her gün Karl Köprüsü'nde şarabını yudumla, müzisyenlerle avaz avaz şarkı söyle" diyor... Sonra birden aklıma sevdiklerimle son kez birlikte olabileceğim bir veda gecesi geliyor. Sabahlara kadar şarkılar söyleyip güzel günleri anarak kahkahalara boğulacağım bir gece geçirebilir miyim acaba? Hiç kimse sona geldiğimi bilmeden; kimseye hiç bir şey belli etmeden... Anneme bu olup biteni nasıl açıklayacağımı düşünüyorum. Benden sonraki hayata sevdiklerimi hazırlayabilmenin telaşı yüreğimi sıkıyor. Bütün bir gün denizi seyredip, bir teknenin güvertesinde sakin bir koyda geceleme düşüncesi hoşuma gidiyor ama sanırım ben bir sorumluluk abidesi olmuşum da haberim yokmuş.
Baksanıza ölüyorum artık; daha ötesi mi var? Şu durumda bile benim düşündüklerime bakın! "Ölüyorum uleynnn! Bana ne herkesten; son günlerimde keyfime bakacağım!" diyememek kötü değil mi? Ne öleceğim günü bilmek ne de ölmeden önce yapmak istediklerimi planlamak istiyorum. Çünkü bu düşünce bile beni huzursuz ediyor. Ne olacaksa ben bilmeden olsun bitsin. Zaten yaşamımın bir sonu olduğunun bilincinde, her anımın tadını çıkarttığım bir yaşamı sürdürüyorum. Ve çok iyi biliyorum ki, yaşam öyle tuhaf sürprizler seriyor ki önünüze, bütün planlar alt üst oluyor ve yapmak istediklerinizi yapacak zamanı bulamıyorsunuz bile...
Bu yüzden de yapmak istediklerimi, öleceğim günü bilmemenin rahat psikolojisi içinde gerçekleştirmeyi tercih ederim. Gerçekleştirebildiklerim de bana yeter... Zaten düşünüyorum da, bir kaç gün içinde öleceğini bilmenin stresiyle gerçekleşen bir hayal ne derece gerçeğe dönüşebilir ya da ne kadar tat verebilir ki?Zaten mantıklı düşünecek olursak da bir hafta sonra öleceği bilinen bir insan mutlaka hastadır (eğer kiralık katil olayına girilmediyse) ve o kadar hasta bir insanın bir şey yapacak hali de yoktur ne yazık ki...
Yani özetle Evcil Panda, sen bana bir mim gönderdin ama ben onu taca atmak zorunda kaldım. Denedim ama yapamadım; yapmak istemedim daha doğrusu. Sanırım bu mim işi pek bana göre değilmiş ; onu da görmüş oldum bu vesile ile... Ölmeden önce, öleceğimiz günü hiç bir zaman bilmeden bütün isteklerimizin - hiç olmazsa çoğunun- gerçekleşmesi dileğimle...
Not: Tam bu yazıyı yazarken televizyonda bir filmin reklamı yapılıyordu: "Üç Gün İçinde Öleceksin!" Şaka mı bu?
Gönderen Yeşim Özdemir zaman: 14:17
Biraz 13 Ekim 2008 10:37
bana hep utopik bir dusunce gibi geliyor hani son bir kac gunun hayatimizin son gunlerinin oldugunu bilmek ve coskulu bir sekilde yasamak...bunu bilen insanin pek de rahat edemeyecegini ve yine oyle umdugu gibi veda edemeyecegini dusundurtuyor. Bu son dakika durumlarini hep Turkiye ziyaretlerimde hissediyorum...donmeme 3 hafta kaldi...1 hafta kaldi...sunu da yapmadim,...bunu da gormedim...3 gun kaldi.... aman sunu da unutmiim, 1 gun kaldi...BR/Sonra donus yolunda ise dusunmeye basliyorum "yapacagim halbuki ne de cok sey vardi ve yapamadim cogunu" diyorum...Bence bilmeden yasamak en guzeli. Hep ve her zaman bilmemek dilegimle:)
Yeşim Özdemir 13 Ekim 2008 13:10
Bence de insan psikolojisine aykırı bir durum. Hani sanki gerçekten olmuş gibi düşüneyim dedim, kendime ciddi bir sıkıntı vermekten öteye gidemedim. Zamanın kısalması, sizin de vermiş olduğunuz örnekteki gibi sadece panik duygusu getirir. Bence de sonun ne zaman geleceğini bilmeden ama sonu olduğunun farkında olarak çarçur etmeyeceğimiz yaşamlarımız olsun. Katkınız yazımı tamamladı. Benim satırlarca yazarak anlatmak istediklerimi özetleyivermişsiniz. Çok sağolun...
özlem 14 Ekim 2008 05:28
Aman yok ben bilmiyim ne zaman öleceğimi Yeşom:)))
Yeşim Özdemir 14 Ekim 2008 08:58
Bence de son derece ürkütücü ve korkunç bir şey... Bilmeyelim...
beenmaya 14 Ekim 2008 16:53
ahahah ben seyrettim o filmi iğrençti :))
Yeşim Özdemir 15 Ekim 2008 00:30
Valla ben seyretmedim ama sanırım seyretmeyeceğim de:)