Bak Bir Elimde Gökyüzü Var Hala
Eskiden uzun cümlelerle cevaplanan "hayattaki amacın ne?" sorusunun 2000'lerde en sık karşılanan cevabı "mutlu olmak" ve "başarılı olmak" olmuş. Küçük anlara bölüp minik hedeflere koştuğumuz hayatımızın muhasebesini ne komiktir ki 10 senelik periodlarda yapma ihtiyacı duyuyoruz. Benim içinse oyunun kuralları 2 sene önce değişti...
Artık kendim için hayal kurmak daha zor çünkü hayallerimi süsleyen bir küçük canla birlikte zamanın süratini artırışını izliyorum..
En sevdiğin insanları kaybetme korkusuyla yüzleşmek olgunluğu perçinlese de o saf çocukluğu öldürüyormuş, asla geriye dönemeyecek olmak anıları birer kör bıçağa dönüştürüyor..
Sabah ayrı, akşam ayrı rollerim var ve mükemmeliyetçi kişiliğim vasatlarda koştuğum anda beni tokatlıyor..
Yalnız kalmak lüks, sevdiklerinle yalnız kalmak sadece onlara zihnini, kalbini ayırmak daha da lüks..
Kendi adına yapabileceklerini dışseslerin bulanık yorumları başka yönlere çekiyor ve dönüştüğün insan seni korkutuyor, aynaya baktığında mutlu olmak gerekmez mi gençliğinde ve yaşlılığında?
Duruşlarıyla, konuşmalarıyla bana ilham veren insanlar azalıyor. Çok mu birbirimize benziyoruz artık, ölçülebilir değerler uğrunda koşturmaca içindeyiz..
Ve birden perdenin arkasından estetik bir dünya beliriyor..Kimine göre şanslı doğanlar kimine göreyse türü az bulunanlar deneyimleyebiliyor işte bu dünyayı..Tekdüzeliği reddetmekse bir seçim her zaman
İki sene önce kafama birşey düştü ve ben mutlu olmayı seçtim. Politikadan oldum olası nefret etmiştim, sadece beni mutlu eden şeylerin peşinden gitmeyi tercih ettim. Bazen bizi mutlu ediyor dediğimiz bazı şeyleri hayatımızdan sildiğimizde aydınlanırız ya işte öyle birşey...
Gönderen Pınar Çağlayan zaman: 08:49 1 yorum:
Hayatını sonuna kadar engebesiz ve kusursuz yaşayan insanlar var mıdır diye merak ediyorum ara sıra.
Bazı rutinler sizi ele geçirdiği zaman onlardan vazgeçmek derinizi yüzmek kadar acı verebiliyor. İşin kötüsü bu rutinlerin içerisindeyken hiçbir şeyin farkında olmadan hayatınıza devam ediyorsunuz.
Bu gel git içinde bulduğum en rasyonel çözüm: ailemi ve dostlarımı düşüncelerin beni sarıp sarmalamasına mahal vermeden oldukça yakınımda tutmak.
Bir de ben büyümeden içimde bir şeyler büyüyor bu aralar, o tamamen ayrı bir hikaye :)
Gönderen Pınar Çağlayan zaman: 11:17 Hiç yorum yok:
En sevdiğim insanı kaybetme korkusu ile yüzleştim. Bu bana akıl almaz bir sakinlik kattı. Ne ile zaman kaybetmemem gerektiğini ve neye odaklanmam gerektiğini daha iyi anladım.
2015'te hayatteki tüm rollerim arasına belki de en özelinin katılacağını öğrendim.
Rutinler ve koşuşturmalar içerisinde zamanı dondurup şükretmeye ve gerçek anlamda yaşadığım anın keyfini çıkarmaya başladım.
Doğru seçimlerimin üzerini tiklerken, yanlışlarımın üzerinde vakit kaybetmeden kendi kendimi uyardım.
Mutluyum demekten korkmak yerine delilik derecesinde gülmeyi ve mutluluğu yaşamayı,
birbirine kenetlenen bir ailenin dünyanın en güçlü birliğini oluşturduğunu,
Gönderen Pınar Çağlayan zaman: 10:21 Hiç yorum yok:
Sütten çıkma ak kaşık olmadığımı, milyonlarca insandan daha şanslı koşullarda doğup hayatımı sürdürdüğümü biliyorum.
Sadece şu yeni yetme "Ben Z,W,Q kuşağıyım, özgür ruhluyum" deyip, yüzeysel derinlikler yaşayan sonra da sana ahkam kesenlere sözüm; köşedeki yaşam kaynağınız Starbucks'a gitmeden önce gidin ve kendinize bir hayat bulun.
Gönderen Pınar Çağlayan zaman: 10:45 Hiç yorum yok:
Kendinizi herkesten daha şanssız hissedersiniz.
Bazen klişe olanı yaparsınız.
Bazen tek ve benzersiz bir duygu yakalarsınız.
Akşam yatarken sabah kalkıp kalkmayacağımızı bilmiyoruz.
Doğru zaman, doğru yol diye bir şey yok.
Ancak doğru insan diye bir gerçek var.
Gönderen Pınar Çağlayan zaman: 11:38 Hiç yorum yok:
Gönderen Pınar Çağlayan zaman: 05:30 Hiç yorum yok:
Gönderen Sema Veryeri Çağlayan zaman: 23:12 Hiç yorum yok: