fin de siècle: Albertine’in Öpücüğü
Gönderen Meltem Gürle zaman: 11:30 PM
Marcel Proust beni bu kadar etkilememişti hiç, teşekkürler Meltem Hocam.
Bizzat bu tespit çok içten geldi bana, bir de:
"Birine çok yakınlaşınca, bir süre sonra koşarak olay yerinden uzaklaşmaktan başka hiç bir şey düşünemez olurum. Uzaklaşınca da tam tersi olur: hep birlikte olalım, sabahlara kadar hiç durmadan konuşalım isterim. Garip bir şey işte. İzah etmesi zor."
o sayfalarda bir yerlerde Proust çok garip bir şekilde öpme eylemini tartışmaya açıyor. önce öpüşten öpme eylemini ayırıyor ama sonra tekrar bu eylemin beden cihetinden belirlenmişliğine geliyor, aslında çok garip bir loop. şöyle ki, metafizikte 'öpme eylemi' noktasından sonra doğru/yanlışa karar verilebilene kadar eylemin imkanlılıkları sorgulanıyor, bu kuşatmayı yarmak için bir önceki anın 'hatıra'sını devreye sokuyor, sonra hemen biraz ileride genç kızları öpmek için ayrı bir organımız olması gerektiğinden, ve yanağın ne kadar hususi bir organ olduğundan bahsediyor. tecrübenin hatırası, bir insandan (bu noktada yanak-dudak-insan-nesne nexus'u tekillikler olarak geliyor) diğerine olan mesafeyi ancak 'yoksulluk' olarak biliyor, yani hareketin ila nihaye telos'unun olamayacağı, tam da bu noktada kendini aşıyor ötekine yöneliş sanki, yazı oluyor. bir yandan da travma, çünkü yüzeylere dair tatminsizliğin ötesinde -Freud'daki haliyle Empfindung ve Gefühl farkı- nesnel duyumların öznede nesnelliklerini yitirmeleri, o noktadan özneyi yırtıyor, gayri-özneleşme başlıyor. Albertine hani Venedik'te balkondan annesini izliyor, annesi bakınca çocukluğuna gidiyor, yazmanın imkansız olduğu zamana, tüm bu gayri-özneleşme ve yazı arasında, tecrübenin hatırası çocukluğa geri gidiyor. genç kızların yanaklarını öpmek için bir organ bu zamana ait. starobinski 'the invention of liberty'de aydınlanmayla realist resmin mesafeyi fethedişinden geriye -fore-see-, şeylerin yüzeyleriyle aşk içinde ilgilenip haylaz bir şekilde çocukluğun zevkleriyle oyalanacak sanatçıların çıktığını söylüyor. laf nasıl buraya geldi bilmiyorum da, proust'ta mesafenin yitimi hep içeriyle dışarı arasında Joseph Roth'un 'biriktirme alanı' dediği bir alanı yaratıyor, bu yüzden zannederim Weimar Proust okuyunca delirdi, Benjamin çevirdi. Loos'dan Wittgenstein'a bu mesafe hep ifade-edilemez kaldı, ama gösterilebilirdi. proust'un yaptığı gibi, mesafenin aşıldığını demonstrate edemezsiniz, ama gösterebilirsiniz.
bu arada o sayfalar dünyanın en güzel sayfaları. hatırladım mest oldum. eyvallah
La Luna, yakınlıklar meselesini kıvıramadığım doğru. Onun için samimi görünmüştür yazdığım.
Selim merhaba! Sizin not benim yazıdan daha esaslı olmuş. Teşekkürler.
Bir de André Kertész'in bu fotografındaki beceriksizliğe bayılıyorum.
Onu da söyleyeyim, içimde kalmasın.
fusun kocoglu ozguc said...
ben de birgün senin gibi yazmayı becerebilecek miyim dersin?
Sen "kendin gibi" gayet iyi yazıyorsun zaten, tatlım.