yalnızlık | puiv.com
bazen düşünüyorum kendi kendime odamda yok olsam kimsenin haberi olmayacak, bi anda silinip gidicem. yalnızlık öyle bi şey ki uyanmanın bi anlamı yok, yeni günün bi anlamı yok, haftasonunun bi anlamı yok. zaten tüm günler birbirine benziyo bi beklentin yok. insanlara kendimi anlatmaya çalışıyorum arada ama anlamayacaklarından nasıl eminim. tüm şevkim kırılıyor, yine odama dönüyorum. dış dünyadan beni cezbeden bi şey yok. sokakta güzel bi kız görüyorum ama içimden yanına gitmek gelmiyo artık. o kadar uzun zamandır insanların normal yaşamlarının hayalini kurdum ki, hayaller içinde yaşadım ki, artık bi şey yapmaya gerek duymuyorum. sadece hayalini kuruyorum ve sanki yaşamışım gibi tatmin ediyo beni. her gün başka bi hikayedeyim. bazen dünyayı kurtarıyorum bazen ünlü bi oyuncu oluyorum, yapamayacağim her şeyi yapıyorum kafamın içinde. uğraşmak ve çabalamak o kadar boş geliyo ki artık bana, dışarı çıkmamaya çalışıyorum zorunlu olmadıkça.odamın ışıkları hep kapalıdır ve hep bi şarkı çalar arkada. bilgisayarın ışığıyla oturmak bana yetiyor, arada çakmak da çakıyorum güzel oluyo. telefonu aldığım günden beri yeni tanıştığım biriyle mesajlaşmadım (alalı 1 yıl oluyo). face de görüyorum whatsapp konuşmalarını garibime gidiyo. acaba bende böyle şeyler yaşar mıyım diyorum. tüm bunlara rağmen mutsuz değilim, çünkü mutsuz olmak için önce insan olmak gerekiyor. ben kendimi farklı bi dünya olarak görüyorum, içinde yaşadığımdan çok farklı. filmler izleyip gece yatmadan önce onları düşünüyorum, başrolleriyle yer değiştiriyorum ve rüyamda gerçek gibi o filmi yaşıyorum. intihar etmeyi de düşündüm ama sonra üşendim. o kadar hazırlığı yapmaktansa susuzluktan ölmeyi tercih ederim. hiç kardeşim diyebileceğim erkek arkadaşım olmadı, hiç sevgilim olmadı. hayatımdaki insanlar hep gelip geçiciydi. ama hepsini sosyal medyadan takip ediyorum. geceleri snapchatten instagramdan neler yaptıklarına bakıyorum. hepsini teker teker izleyip yatıyorum, onları tanıdığım için yaptıklarıyla karakterlerini örtüştürmek hoşuma gidiyo. tüm bunları neden yazıyorum derseniz, belki bunu okuyacaklar arasında benim gibi biri daha vardır. ona demek istediğim sakın benim gibileri de var, yalnız değilim demesin. çünkü yalnızsın. herkes gibi yalnızsın, tek farkın sende benim gibi bunun tam anlamıyla farkındasın.
Ben de senin gibi hayal kurarım. Ben de zorunlu olmadıkça çıkmam dışarı. Benim de garibime gider çoğu zaman milletin birbirleriyle konuştukları ettikleri sohbet açmaları falan. Nerdeyse kendimi okumuş gibi hissettim. Ama ben şanslıydım. Çok iyi biriyle tanıştım. Bu yüzden tam anlamıyla yalnız hissetmiyorum, hissedemiyorum. Her zaman beni bana değer verdiği için dinleyebilecek bir arkadaşa sahibim çünkü. Çok görüşmesek de olsun. İyi olsun yeter.
Aslinda her insan yalnizdir. Sonuçta yastığa başıni koydugunda dertlerinle basbasa kalirsin.Belki sevdiģine anlatmak istersin belki ailene belki eşine ama sonra dersin ki"onlarinda kendince derdi var bir de ben yuklenmiyim"Şimdi bu yalnızlıkyan kurtulmanin yoluna gelelim tabi gene her gece bu siziyi hissedeksin.Sahte arkadaş grupları senin kafadan olsun yeterli en azından onlarin yaninda derdini unutursun belki sana çok benzeyen birini bulur az da olsa dertleşirsin. Ama şunu asla unutma eģer 7 yil gecmemis ve gerçek arkadaşın değilse hatta gerçek arkadaşın olsabile asla tam olarak güvenme sen sadece yoluna bak ve yalnizligini en azindan gündüz saatlerinde bastır. Haydi selametle
neden bu kadar cok düşünüyorsun? belki de fazla dusunmeden yaşaman gerek?
benim arkadaş çevrem var hergün dışarı çıkarım ama kimseye güvenmem kimse en iyi arkadaşım değildir her gece bende senin gibi hayal kurarım dediğim gibi yalnız değilim ama hep kendimi yalnız hissederim bölüm aç