Sinan Meydan geçtiğimiz pazar günü Odatv’de Atatürk’ten esinlenen dünya devrimcilerini anlatan bir yazı kaleme aldı. (Okumak için tıklayın). Ardından Sol Haber’den Yiğit Günay Sinan Meydan’a yanıt verdi. Günay, Meydan’ın yazısında bulunan “Che Guevara öldüğü sırada çantasında Atatürk’un Nutuk’unun bulunduğu” iddiasına itiraz ediyordu. (Okumak için tıklayın.) Sinan Meydan da Günay’ın yazısına yanıt verdi. (Okumak için tıklayın).
Büyüyen tartışma dün televizyona taşındı. TV8’de Haber Aktif programına katılan Meydan ve Günay burada da tartıştılar. Son olarak Günay, Meydan’ın dünkü yazısına yanıt verdi. Odatv olarak bu tartışmayı taraflarıyla sürdürmeye devam ediyoruz.
İşte Günay’ın Meydan’a yanıtı:
Ancak tartışma birdenbire çok büyüdü. Sinan Meydan Pazartesi günü bir yazı yazarak yanıt verdi. Ardından da akşam bir televizyon programına taşındı tartışma. Söyleyeceklerimin küçük bir kısmını orada söyledim. Şimdi ise daha geniş bir biçimde, Meydan’ın Che Guevara'nın Mustafa Kemal'den esinlendiğine dair asıl tezini ele alacağım.
Hayatımızın her alanında olan bu tarz, elbette tarihçilik ve gazeteciliğe de sirayet etmiş durumda. Üzerine, bu tarza başvuranlar arasında yaygın olarak görülen, gerçeğin kimsenin bilmediği birtakım ayrıntılarda gizli olduğunu varsayan komplosever yaklaşımı da eklediğinizde, benim söylenti tarihçiliğidiyeceğim şeye varıyoruz.
NASIL ÇALIŞIYOR BU SÖYLENTİ TARİHÇİLİĞİ?
Oysa dün akşam benim stüdyoda, Sinan Meydan’ın da canlı telefon bağlantısıyla katıldığımız Haberaktif programına Bilal Şimşir de telefonla katıldı ve Havana’yı bırakın, Amerika kıtasında hiç görev yapmadığını, kendisinin o yıl Ankara’da asistan olduğu ve kütüphanelerle haşır neşir olduğu için kitabı bulma görevinin kendisine verildiğini ve kendisinin kitabı bulup Dışişleri’ne verdiğini söyledi.
O zaman şunu soruyoruz: Nereden yazdı bunu Sinan Meydan? Google’dan anladığım kadarıyla, Dursun Özden’in Temmuz 2008’de yazdığı “Che’nin Çantasından Çıkan Nutuk” yazısından almış. Hatta, neredeyse kopyalamış.*
MEYDAN MARİÁTEGUİ’Yİ DE OKUMAMIŞ!
Mariátegui, çok doğru bir Marksist yaklaşımla Türkiye’de kurtuluş savaşı sonrası yaşanan dönüşümün önemini vurguluyor yazısında.** Özellikle İslami kurumlardan kopuşun ve cumhuriyetin değerini vurguluyor. Atatürk övgüsü ise yok. (Ki olabilirdi, dönemin her komünisti, devrimcisi için Mustafa Kemal, Kurtuluş Savaşı’nın önderi ve cumhuriyetin kurucusu olarak övgüye mazhardır. Tabii, devrimcilerin yapacağı övgünün sınırlarını abartmamak gerekir. Söz konusu olan, anti-emperyalist mücadeleye ve ileri dönük atılan adımlara duyulan saygı ve sempatidir.)
Yani, Meydan yine okumamış. Kimbilir hangi internet kaynağından aldı bu bilgiyi de...
Yazı fazla uzadı, sonlandıralım. Yazıyı hacim bakımından özellikle Sinan Meydan’ın yazılarında sadece Che’yle ilgili iddialarına ayırdım.***
Yiğit Günay (Sol Haber)
*Özden’in yazısının ilk olarak çıktığı site kendi resmi sitesi. (Okumak için tıklayın)
** Bu Latin devrimcinin makalesindeki Türkiye’yle ilgili ilgi çekici kısmı, yakında soL Haber Portalı’nda yayınlayacağız.
*** Yalnız, bu söylenti tarihçiliğine karşı bir örneği daha vermek istiyorum. Sadece Meydan değil, Google’ın gösterdiğine göre benzer söylentici yazarlar (ki hepsi parça parça birbirlerinden kopyalıyorlar – bir örnek) Mao’nun tarihi belirtilmeyen bir gün Şangay Meydanı’nda toplanan kitleye “Ben Çin’in Atatürk’üyüm” dediğini de sürekli vurguluyorlar. Buraya Mao’nun, Çin’e Türkiye modeli kemalist bir yol gerektiğini düşüncesinin tartışıldığı, Çan Kay Şek’le ittifak döneminde yazdığı bir yazıdan, konumuzla doğrudan bağlantılı bir alıntıyı ekliyorum:
“Birinci emperyalist dünya savaşından ve Ekim Devrimi'nden sonra, türkiye'de belli özel şartlardan (burjuvazinin Yunan saldırısını püskürtmedeki başarısından ve proletaryanın zayıflığından) dolayı, burjuvazinin cılız Kemalist diktatörlüğü ortaya çıktığı halde, ikinci bir türkiye olamaz; hele ikinci dünya savaşından ve Sovyetler Birliği'nde sosyalizmin inşasından sonra, 450 milyon nüfuslu bir "Türkiye" hiç olamaz. Çin'in kendine özgü şartlarında (uzlaşma eğiliminde olan burjuvazinin çelimsizliği ve sonuna kadar devrimci olan proletaryanın gücü şartlarında), işler hiçbir zaman Türkiye'de olduğu gibi kolayca halledilemez. 1927'deki Birinci Büyük Devrim başarısızlıkla sonuçlandıktan sonra, Çin burjuvazisinin bazı mensupları, Kemalizmi ateşli bir şekilde savunmamış mıdır? Ama, Çin'in Kemal'i nerede? Ve Çin'in burjuva diktatörlüğü ile kapitalist toplumu nerede? Zaten Kemalist Türkiye bile, gittikçe daha çok bir yarı-sömürge haline, emperyalist dünyanın bir parçası haline gelerek, en sonunda kendini İngiliz-Fransız emperyalizminin kollarına atmak zorunda kalmıştır.
22,147 Bu habere tepkiniz: