Bu 70 Yaşındaki Çift Dünyayı Nasıl Gezdi? - Seyahat Hikayeleri - 2020
Onu hostelde gördüğümde, yardım edemedim ama gülümseydim. Orada büyükbabam olabilecek, kolej çağındaki sırt çantalarıyla takılan ve hayatını geçiren bir adamdı. Genç gezginler geçmiş seyahat hikayeleri ve onları masanın altında içebilme yetenekleri ile doludur. Kimse umursamadı ki 70 yaşlarındaydı. Yaş bir bit değil önemliydi.
Bu web sitesindeki tavsiyelerimin çoğunun evrensel olduğuna inanıyorum. Belki daha yaşlı bir çift veya aile olarak hostelleri atlarsınız veya Couchsurfing'ten kaçınırsınız, ancak Paris’e indiğimizde, yaşları ne olursa olsun hepimiz aynı masraflarla ve potansiyel faaliyetlerle karşı karşıya kalıyoruz. Fakat bence, özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde, 70 yaşındayken veya tıbbi problemleriniz olduğunda seyahat edemeyeceğinize dair bir inanç var. Ve yaşlandıkça daha dikkatli olmanız gereken birkaç şey olsa da, “kıdemli seyahat” olarak adlandırılan özel bir kategori olduğu konusunda hemfikir değilim. Nasıl seyahat ettiğim ile 70 yaşındaki bir seyahatin gerçekliği arasındaki fark çok az.
Bu yüzden Don ve Alison bana hikayeleri hakkında yaklaştığında, onu paylaşmak zorunda kaldım. Çünkü burada “kıdemli” bir çift, bazı tıbbi konularla sınırlı, sadece hayalini kurduğum maceralara katılabiliyorum. Bence onların hikayesi bir çoğumuza öğretebilir ve ilham verebilir.
Göçebe Matt: Merhaba çocuklar! Herkese kendinizden bahsedin.
Don: Ben 70 yaşında emekli bir nöropsikoloğum. İki yıl önce emekli olmaya karar verdim, çünkü işten kaynaklanan stres nedeniyle bir takım tıbbi problemler geliştirmiştim. Kendimi hastalıkta çalışıyordum. Alison (63 yaşında olan karım) ve evimizi tutabilmek ve yapmak istediğimiz türden bir dünya seyahatini yapabilmek için yeterli birikime sahip değildim. “Bir ev mi istiyoruz yoksa bir yaşam mı istiyoruz?” Sorusuna gelene kadar uzun süre ne yapacağımız konusunda acı çektik. Bu yüzden evimizi satmaya karar verdik. Şimdi, temel malzemeleri stoklamak ve arkadaşlarımızı görmek için iki yıllığına memleketimize geri döndüğümüz ve öngörülebilir gelecek için göçebe bir yaşam sürdürmeyi planladığımız zamanlar yoldayız.
Göçmen olmana neden ilham verdi?
Don: Başlangıçta kova listemizin en üstünde yer alan yerleri görme arzusu vardı ve ondan sonra seyahat etmek için çok yaşlanmadan önce dünyayı olabildiğince fazla görmek istiyorduk.
Alison: İlham, Don'un günlük “sabah sayfaları” yazmasından (Julia Cameron'dan) geldi. Sanatçının Yolu) emeklilik / gelir ikilemine bazı cevaplar bulmak için. Maviden bir gün, bana dairemizi satabileceğimizi ve seyahate çıkabileceğimizi söyledi. Buna hemen evet demedim, ama bir güne kadar kendi isteğiyle yetişen bir tohumdu, yaptığımız şeyin bu olduğunu fark ettik. Evde güzel bir hayatım vardı, ama Don işe devam etmek için çaba sarf etti. Bir şey vermek zorundaydı.
Yolculuklarınız sizi bugüne kadar nereye götürdü?
Don: Evimizi sattıktan sonra Avrupa'ya gittik. Ardından, Hindistan'ın Tamil Nadu kentindeki Tiruvannamalai'ye gittik ve burada Ramana Maharshi'nin ashramında meditasyon yaparak vakit geçirmek için 10 hafta kaldık. Oradan, bazı aile ve arkadaşlar ile zaman geçirmek için Bali'ye, ardından Avustralya'ya gittik. Ayrıca Hindistan’a, Güneydoğu Asya’ya ve en son da Meksika’ya döndük.
Arkadaşlarınız ve aileniz bunu yaptığınız için deli olduğunuzu düşünüyor mu?
Don: Muhtemelen, kimse yüzümüze söylemediği halde. Herkes şaşırdı, bazıları belki biraz şok olmuş gibiydi ve birçoğu bize bu adımı atmak için çok cesaret duyduğumuzu söyledi ve gitmemiz için bizi teşvik etti.
Yaşınızın herhangi bir şekilde bir problem veya sınırlayıcı olduğunu düşünüyor musunuz?
Don: Seyahate ilk başladığımızda, sağlığım ve özellikle Üçüncü Dünya ülkelerinde seyahat ederken sağlıklı kalabilecek miyim diye endişelendim. Ancak, seyahat ettikçe, denizaşırı hastalanabileceğimi, uygun ilaçları alabileceğimi ve tekrar iyileşebileceğimi fark ettim. Seyahat ederken gerekli bakımı almayı düşündüğüm kadar zor değil.
Alison: O yaş hiç bir şeyle ilgisi olmadı. Genç, zinde ve sağlıklıyım ve çoğunlukla bu şekilde kalmak için ne gerekiyorsa yaparım. Aynı zamanda, Don'un dikkat etmesi gereken yönetilebilir sağlık sorunlarına sahip olduğunun farkındayım, fakat yapmak istediğimiz şeyi yapmamızı engelleyen hiçbir şey yok. Çalışmakta olduğundan çok daha sağlıklı ve mutlu.
Bunu söyledikten sonra, vücudumuz hakkında ciddi düşünmüyoruz. İşlerin bazen daha gençken olduğumuzdan daha uzun sürdüğünü biliyoruz. Bu nedenle, beyaz su raftingi gibi şeylere çizgi çiziyoruz. Hiçbirimizin deneyimlememesi dışında, iyi bir sarsılmanın iyileşmesi haftalarca sürecek bir kırbaçla sonuçlanabileceğini biliyoruz. Yine de, oldukça zorlu arazilerde yürüyüş yaptık, fillerle yüzdük, kanoya bindim, çölde şafakta deve gezdirdik ve karanlıkta volkanlara tırmandık.
Seyahatleriniz için nasıl para biriktirdiniz?
Don: Uzun zamandır Kanadalı Kayıtlı Emekli Tasarruf Planına para koyuyordum. Bu tasarruflar ve bunlardan kazanılan herhangi bir faiz, onları çekmeye başlayana kadar vergisizdir. Ağustos 2011'de Vancouver konut piyasasının zirvesi olduğu görünen evimizi sattık ve yatırımlarda çalışmak için parayı harcadık. Ayrıca, 20'li yaşlarımın başında olduğumdan emekli olana kadar katkıda bulunduğum Kanada federal hükümet planından aylık olarak emekli aylığı alıyoruz.
Yoldaki paranı nasıl yönetiyorsun?
Don: Konaklama için günlük yaklaşık 50 dolar, yemek ve eğlence için 50 dolar daha veriyoruz. Son zamanlarda, uzun süre yerlerde kalmaya başladık ve otellerde kalmak yerine daireler kiralamaya başladık. Gecelik fiyatı genellikle bir otel odası ile aynıdır, ancak kendi yemeklerimizi yaparak para biriktiririz. Rehberli turlara, trekslere veya Oaxaca'daki Guelaguetza Festivali gibi büyük etkinliklere düzenli olarak ayrılıyoruz.
Birçok yaşlı çift ve birey dünya turlarının gençlere yönelik olduğunu düşünüyor. Onlara ne söylerdin?
Don: Yine de yapın, yine de yapacak sağlık ve güç varken. Biz sırt çantalılardan daha fazla flashpacker'iz: genellikle üç yıldızlı otellerde kalıyoruz, çünkü bütçemize göre bunu yapabiliyoruz ve kiraladığımız odalarda Wi-Fi ve en-suite banyo olmalı. Biz otel odalarını veya daireleri online olarak Agoda.com, Booking.com, Wimdu.com veya Homeaway.com kullanarak ayırtıyoruz.
Alison: İnsanların yaşadığı “yaşlılık” hakkında birçok efsane olduğunu düşünüyorum. Macera ve yaşam sevgisinin sadece “gençler” için olduğu fikrini anlamıyorum. Yetmişli yıllarında keman çalmayı öğrenen ve düzenli olarak sıkıştığı 92 yaşında bir çocukla tanıştık. 78 yaşında bir kadın, 80 yaşına geldiğinde evini satmaya ve seyahat etmeye hazır olacağını ve Myanmar'da yalnız seyahat eden seksen kadın bir kadın olduğunu söyledi. Bunun gibi rol modellerini seviyoruz. Hayat senin yaptığın şeydir ve bu hayatı yaşamaya yalnızca bir şansın var.
Pansiyonlarda mı kalıyorsunuz? Seyahatinizde genç sırt çantalılarla karşılaştığınızda, nasıl tepki veriyorlar? Genelde kıdemli gezginler için heyecanlanma eğilimindedirler. Bu “havalı” bir şey.
Don: İki ana sebepten ötürü pansiyonlarda kalmadık: Birincisi, eşyalarımızın güvenliği konusundaki endişelerim ve ikincisi de özel bir banyosun lüksünü sevmemizden kaynaklanıyor. Olduğu söyleniyor, yolda tanıştığımız genç sırt çantalılar bizim yaşımızda ne yaptığımız konusunda çok olumlular.
Başlamadan önce seyahat etmekten korktunuz mu?
Don: Alison her zaman benden çok daha maceracıydı, bu yüzden seyahat etmeye ilk başladığımızda, Üçüncü Dünya ülkelerinde hastalanmam konusunda çok korktum. Neredeyse iki yıldır seyahat ettiğimize göre, bu korkuların çoğu kayboldu, çünkü Kanada'ya geri gönderilmek zorunda kalmadan hastalandık ve iyileştik.
Alison: Uçmayı sevmiyorum. Bu benim en büyük korkularımdan biri. İşler sorunsuz gittiği ve kendimi iyi hissedebildiğim bir filmin içine çekebileceğim sürece. Ama herhangi bir türbülans ve ben beyaz boğum karışıklık. [Matt diyor ki: ben de!] Bunun dışında hiç gerçekten korktuğumu sanmıyorum, çünkü daha gençken çok seyahat ettim.
Şimdiye kadar seyahatlerinden öğrendiğin en büyük şey neydi?
Don: Bu seyahat gerçekten zihni genişletiyor. İnsanların gittiğimiz her yerde insanlar olduğunu ve büyük çoğunluğunun arkadaşça ve yardımsever olduğunu keşfettik. İnsanlara dostane ve açık yürekli bir şekilde yaklaşırsanız, geri dönme ihtimaliniz en yüksek olan budur. Durumlarından bağımsız olarak seyahatlerimizde tanıştığımız insanlara saygı duymak için elimizden gelenin en iyisini yapıyoruz. Ayrıca, yerel dilin birkaç temel kelimesini ve deyimini öğrenmek için çaba sarf etmenin, bir ülkenin insanlarıyla bağlantı kurmakta harika olduğunu gördük!
İki yıl önce olduğumdan çok daha mutlu ve daha sağlıklıyım. Artık kişisel deneyimlerden insanların seyahat etmeyi neden sevdiklerini biliyorum. Dünya ve halkları, çeşitli devlet web sitelerinin bize inanmasından çok daha kolay ve daha az korkutucu.
Alison: Don'un söylediği her şey ve her zaman yerel dilde “özür dilerim” demeyi öğrenin. Ve varlığı. Geçmiş yok, gelecek yok. Şimdilik. Ne kadar uzun yolculuk yaparsak, bu gerçek o kadar fazla yaşanıyor. Kendimi ne zaman savunmasız hissedersem, şimdiki zamana dönüyorum, çünkü burada hayat yaşanıyor.
Benzer bir şeyler yapmak isteyenlere ne tavsiye edersiniz?
Alison: Kör olma. Araştırmanı yap. Gitmeden önce ne kadar fazla bilgi toplarsanız, o kadar iyi hazırlıklı olursunuz ve kendinizi daha az savunmasız hissedersiniz. Aynı zamanda, kendinizi sıkı bir programa göre organize etmeyin. Kendiliğindenlik için yer bırakın. Kendine güven ve git. Bunu yapana kadar, böyle bir hayattan gelen ödülleri hayal bile edemezsin. Dünya şaşırtıcı bir yer ve insanlar, gece haberlerini izlemekten inandığınızdan daha açık yürekli. Oh, bu başka bir şey - haberi izlemeyi bırakın: size kelimenin çok olumsuz bir görüntüsünü verir!
Don ve Alison gerçek bir ilham kaynağı. Onlar için seyahat etmenin bir yolunu buldular ve hatta Don'u daha sağlıklı ve mutlu bir insan yaptılar! Onların hikayelerini ve deneyimleri hakkında söyleyeceklerini gerçekten çok seviyorum. Çift, burada okuyabileceğiniz seyahatleri hakkında bir blog hazırladı.
Copyright 2020 \ none \ Bu 70 Yaşındaki Çift, Dünyayı Gezmek İçin Konvansiyonu Nasıl Bastırdı?