kafamdaki sesler "part2"
Elimde bir kitap. Yıllar önce lise yıllarımda okulun arka
sokağında ki küçük bir kitapçıda görmüştüm ilk kez onu. Bir şiir
kitabıydı . Ama ilgimi çeken yazarın devrik cümlelerle kurduğu o lirizm kokan
şiirleri değildi Kitabın ön yüzünde ki kapak resmiydi .
Küçük bir kasaba , yıldızlarla dolu bir gece ,arkası dönük paltolu
bir adam , bir kıvılcımı andıran kalın ve ince çizgiler ve toprak yol
üzerinde ki bir kadının siyah beyaz portresi .
Ne zaman elime alıp baksam bir şeyler yazma gereksinimi
duyuyorum . Bir hayal kırıklığını terk edilmiş bir evin yıkık duvarlarını,
yüksekçe bir binanın penceresinden sarkan küçük çocuğun
babasına son kez seslenişi , zeytin ağacında ki entrikaları , vestiyerde
unutulmuş bir hırkayı , bir firavunun kabus dolu rüyasını sarhoş bir ressamın
fırçasından çıkan alegorik bir eseri.
Ve ressamın fırçasında;
Sırtında başaklarla örülmüş pelerinli bir çocuk .Sağ elinin avuç
içi omuzların hizasında göğe bakıyor . Yüzünde Zeus’un maskesi . Ayaklarında altında
antik bir şehir. Şehrin ortasında koca bir arena .Ve savaşan küçük adamlar
.Kahramanlıkları peydahlanmış .Kafalarında kurumuş zakkum ağacının
yapraklarından bir taç .
Seyircilere bakıyorum . Koltuk yerine daracık demir kapılar
sıralanmış yan yana .Ağır ağır kapanıp, ağır ağır açılan .Bir sürgüsü var mı
dersin ,bir kilidi ? Hiç bir şey yok sadece sesler . Sesler kapı
arkalarından çıkıp arenayı inletiyor .
Bir kadın çıkıyor sahneye .Yüzü şeffaf bir kürenin içinde
.Ejderhalar uçuşuyor kadının gözlerinde. Bir alev topuna dönüyor küre.
Kollarını açıyor kadın. Acı bir yakarış .Ve ana rahmine ilk kalp atışını
bırakıp, ölüyor Zeus maskeli çocuk. Yıkılıyor arena .
Yazmaktan vazgeçip tekrar kitabın kapağına bakıyorum .
Paltolu adam kasabanın hemen dışında ki tepede derme çatma bir eve
doğru gidiyor . Şiddetli bir rüzgara dönüşüyor, kıvılcımlar . Ve rüzgar evlerin pencereden süzülüp söndürüyor ışıkları. Yıldızlar dökülüyor sağa sola . Paltolu adam duruyor .Paltolu adam kazmaya başlıyor toprağı.
Ve gömüyor önüne düşen yıldızları. Dizlerini çöküyor toprağa .
Bir tren geçiyor yanı başından. Vagonlarında istiflenmiş çocuk
kahkahaları. Eski bir soykırımdan çalınmış . Sığınacak bir yürek
arıyorlar. Sığınacak tertemiz yürekler .
Bir şiir düşüyor aklıma .Radyoda Adam Hurst’ın o sihirli
parmaklarını çellosuna her dokunduğunda çıkardığı o huzur verici
ses .Ve ben karalıyorum..
Tanrım ,korkuyorum !
Göğün perdesini kaldırıyor kuşlar
Yeni bir devrim hazırlığında ,kabuslarım
Siyah bir sis bulutu çöküyor şehre
Bir gidiş anons duyuluyor eski bir limandan
Kapanıyor valizler tek tek
Ne olur Tanrım !
Kararmadan denizlerin maviliği
Bir damla düşsün yüreğime
Belki bu son şarkısıdır çalan
Göğe bırakılmış uçurtmaların
Paltolu adam kalkıyor yerinden .Işıklar yanıyor tek tek. Bir
çocuk koşarak geliyor tepeden Dikiliyor paltolu adamın önüne. Beyaz bir kağıt
parçası çıkarıyor cebinden .Kağıttan küçük bir leke düşüyor toprağa. Toprak
yeşilleniyor . Sarılıp uzanıyorlar boylu boyunca …
Paltolu adam bir şeyler mırıldıyor ,bir şarkı ... yoo ! hayır eski
bir ninni bu .Bir zamanlar bir filmde dinlemiştim adam çok geç vakitte eve
gelmesine rağmen çocuğunun odasına uğrar uyuyor olmasına rağmen söz verdiği
için her gün o ninniyi söylerdi .
bir yıldız kayarsa bebeğim
ben çok ama çok uzaktayken
tüm gördüğün bulutların,
bir dilek tut yerime
bil ki o an yanındayım
kapat gözlerini bebeğim
ve beni dinle
sana olan sonsuz sevgimi
bir dilek tut bebeğim
her yıldız kaymasında
paltolu adam gülümsüyor ,öpüyor çocuğu alnından ve yok olup
gidiyor çocuğun gözlerinde...