Ana Sayfa » Anne & Çocuk » Babalar ve Bebekleri
Yakın zamanlara kadar baba-bebek ilişkisi , yalnızca gözardı edilmemiş , aynı zamanda değeri de önem görmemiştir . Bebeklerin bakımı , özellikle ilk iki yıl süresince , genellikle annenin birincil sorumluluğu olarak kabul edilmiştir . Anne , zamanının çoğunu çocuklarla geçirdiği için , bu zamana dek , bağlanmanın sadece anne ve bebek boyutu daha çok ilgi çekmiştir . Ancak bu konudaki fikirlerimiz değişmeye başlıyor ! Babaların ve bebeklerin de bağlanma yaşadıklarını ve babaların da bebeklerin gelişiminde en önemli kişi rolünü oynadıklarını gösteren kanıtlar gitgide birikmektedir .
Yapılan bir çok araştırma , bebeklerle babaları ya da anneleri arasındaki bağlanımın derecesini , bebeklerin her birinden ayrılmayı ne kadar protesto ettiğini gözlemleyerek ortaya çıkarmıştır . Yapılan çalışmada bebeklerin , laboratuarda annelerini seçmeye eğilim gösterirken , evde aynı tercihi göstermedikleri de ortaya konulmuştur .
Başka bir araştırmada , annelerin ve babaların , bebeklerinin gelişiminde farklı roller aldıklarını kanıtlayan temeller gösterilmektedir . Anneler , bebekleri ile geleneksel biçimlerde oynamaya eğilim gösterirken , babaların daha çok itiş-kakış gibi oyunlar ile bebeklerle iletişim kurduklarını görmek mümkündür . Bebeklerin , geleneksel oyunlardan ziyade , başkaları ile oynamaktan haz duyduklarını tecrübeyle sabit olarak da tespit etmekteyiz . Bebekler , babalarının kucağına gitmeyi de daha fazla tercih etmektedirler . Bunun temelinde , annelerin günlük rutin iş için , babaların ise oyun için onları daha fazla kucağına almaları gösterilebilir .
Bazen , aşırı çabalı anneler , bebeğin bakımı için , sorumluluğun çoğunu ya da hepsini üstlerine alarak baba-bebek bağlanmasına müdahale ederler . Eğer babalara çocuklarıyla besleme , banyo yaptırma , kıyafetlerini giydirme , oyun oynama şansı hiç verilmezse , babalar kendilerinin bebekleri üzerinde çok az etkiye sahip olduğunu düşünebilir ve kendilerini bu alandan dışlanmış hissedebilirler . Böyle bir durumda , bebeği ile oynamak amacıyla onu kucağına alan bir baba , bebek ağladığında onu eşine geri vermek zorunda olacaktır . Bazı anneler , bebeklerinin yaşamında odak noktası olmaktan hoşlanırlar ve bunun bebek-baba ilişkisi üzerindeki etkisini düşünmeyi ne yazık ki başaramazlar …
Bazı ailelerde baba , işler ya da mesleki zorunluluklar nedeniyle , çocukla birlikte çok az zaman geçirirler . Babanın yokluğunun bebek üzerindeki etkisini bir örnek üzerinde konuşalım . İki baba Vietnam Savaşı’ndan döner . Kuşkusuz her ikisi de iki yaşındaki oğullarının onları görünce heyecanlanacağını düşünmektedirler . Bir baba kollarını oğluna açar fakat çocuk korku içinde kaçar . Oğlunun güvenini kazanmak için birçok girişimden sonra baba çocuğa yönelttiği ilgiyi keser ve anne ile büyükannenin çocuğu hanım evladı yaptıklarına karar verir . Öbür baba da oğlu tarafından aynı kabulle karşılanır . Ama oğluna sıcak bir biçimde ulaşmakta ısrar eder . Çocuk derece derece onu kabul eder ve yaklaşmalarını pekiştirmeye başlar , bunu ise güvenli bağlanma izler . Böyle bir durumla karşılaşıldığında , çocuğun ilk davranışına karşı anlayışlı ve sabırlı bir yetişkin tutumu göstermek oldukça önemlidir . Önemle altını çizmek isterim ki , güvenli bağlanmanın oluşması yetişkin olan ebeveynlerin sorumluluğundadır !
Sıcaklık ve sevecenlik içeren bir tutum , baba-bebek ilişkisini büyük ölçüde güçlendirir . Fakat yetişkinler tarafından bebeğe gösterilen düşmanca ve reddedici tutum ise bebeklerin gelişimine en fazla zarar veren unsurlardan biridir . Başarılı bir baba-bebek bağlanmasında , baba çocuğun ipuçlarına duyarlıdır , geribildirimleri anne-bebek bağlanmasında olduğu gibi karşılıklıdır . Hem anne hem de babasıyla yakın ve güvenli ilişki kuran bebek süregiden toplumsallaşma sürecinde de avantaj kazanmaktadır .
Sosyal yapılar da , bebeğin bakımında düzenli olarak rol almak isteyen babaya çok az maddi ve manevi destek sağlamaktadır . Babalık izni yeni yeni konuşmaya ve hayatımıza yansıtmaya çalıştığımız bir olgu . Bunun yanısıra toplumda bebek bakımında erkeklere rehber olacak çok az baba modeli vardır . Bebek ve çocuklarla ilgilenmek sadece kadınlardan beklenmektedir . Buna karşılık insanlar , eşine bebek bakımı konusunda yardım eden erkeğe de kuşkuyla bakmaktadır . Oysaki bir bebeğin hem duygusal hem de sosyal olarak sağlıklı gelişebilmesi için , hem anneye hem de babaya paylaşımcı roller düşmektedir .
Pek çok erkek , kendileri bir çocuk sahibi oluncaya dek , ender olarak bir bebeği besler ya da kucağına alır . Ancak bu katı eğilim giderek kırılmaktadır . Bunun faydalarını sadece bebekler değil babalar da görmektedir . Küçük bir çocuğa bakmanın riskleri , mesela kaybetme korkusu , anababa olmanın sorumluluğunu fark etme , küçük bir çocuğun çaresizliği nedeniyle kendi isteklerini erteleme gibi konularda empatik bir bakış açısını geliştirmeye yardımcı olabilir . Buna karşılık , bir bebeğe bakmanın hazzı , çocuklara sevgi vermenin ve onlardan sevgi almanın hoşnutluğu da bir o kadar tatlı ve huzur vericidir . Duygusal dürüstlük , yakınlık ve doğrudan oluş ! Bu üç kavram bir erkeğin derinlerdeki ruhuna giden üç yolu ifade etmektedir . Babalar ve bebekler arasındaki bu ilişkinin , onlara çocuk yanları ile büyümüş yönlerini bütünleştirme olanağı vererek , kendilerine dönmelerine de rehberlik ettiği düşünülmektedir . Baba ve bebek arasındaki ilişkinin olumlu olması elbette ki çocuklara özgüven gelişimi konusunda da yardımcı olmaktadır . Özellikle erkek çocuklar için baba en önemli ve dominant rol-modeldir .
Bebeğin bakımında ilk doğduğu andan itibaren anne elbette ki büyük bir rol oynamaktadır . Bebek , ilk iki yıl boyunca , anne sütü almasından kaynaklı zaten doğrudan anneye bağımlıdır . Ancak yine de babaların , bebekler üzerindeki etkisi de azımsanmayacak derecede önemlidir . Anne tüm varlığıyla , bebeğine sevgisini sunsa da , bebeğinin bakımını en iyi şekilde yapsa da , bir bebeğin babasının müşfikliğine ve korumacılığına da ihtiyacı vardır . Bebeğin ya da çocuğun , hayat içinde dingin ve sakin sularda olduğuna emin olduğu yer babasının kucağıdır . Babasının yanında her çocuk kendini daha güçlü hisseder . Zaten hepimizin babası aslında bir Superman değil midir ?
Anne ve babasının ortak ilgi ve sevgisiyle büyüyen her birey daha paylaşımcı ve daha sevgi dolu olmaktadır . Hayat zordur ve hayat müşterektir ! Kuşkusuz sevgiler de öyle …
Önceki yazı Alexander McQueen 2013 Koleksiyonu Mercek Altında!
Sonraki yazı Yeşil Vadi Konakları’nda Hoş Bir “Esinti”
Etiketler: Anne & Çocuk, ayşegül aldemir, ayşegül aldemir yazıları, ayşegül aldemir yeşil topuklar, bilişsel gelişim, bilişsel gelişim dönemleri, bilişsel gelişim kuramı, bilişsel gelişim nedir, bilişsel gelişim özellikleri, çalışan anneler, çalışan anneler bebekleriyle nasıl ilgilenmeli, çalışan anneler için bebek bakımı, çalışan anneler ve bebekleri, çalışan anneler ve çocukları, çocuk gelişimi, çocuk psikolojisi, çocuklarda ahlak, çocuklarda ahlak eğitimi, çocuklarda ahlak gelişimi, çocuklarda din eğitimi