Atölyede bir gün | www.MekanikSaat.com
← "BİLEK SAATİ"
Sarı, kırmızı ve mavi: Alain Silberstein →
Yazım tarihi: 22 Nisan 2010 | Yazar: Mehmet bizans | Filed under: Kategorilenmemiş |Yorum bırakın
Ustanın atölyesindeyim, kenarda köşede çeşitli masa saatleri. Yorgun ve epeyce yıpranmış olan bu saatlerin durumları çok kederliydi. Ben de bakımsızlıktan böylesine düşkün ve acınası bir halde olduklarını düşündüm. Kıyıda köşede yapayalnız kalmış, bir daha kimse yüzlerine bakmamış, kimse onların nasıl olduklarını sormamış, böylece onlar da ilgisizlikten, zamanla içten içe çürümeye başlamış, ölmeye yatmışlar gibi geldi bana.
Ustaya bu düşüncemi söyledim de, fakat hiç de düşündüğüm gibi bir yanıt almadım. Tam tersine benim güzel ustam, “Bu saatler kendi hallerine bırakılsalardı böyle olmazlardı” dedi ve “keşke hiç dokunulmasaymış, tamiri daha kolay olurmuş o vakit” diye ekledi. Ben de şaşırdım, meğer saatlerin başlarına gelen felaketler ne doğa ne zaman, hep insan eliyle olurmuş.