Güncelleme : 2019-03-11 09:01:36Bu içerik 8559 kez okundu.
Cenap Şahabettin, “Yalnız seni sevenleri sevmek sevgi değil, değiş tokuştur.” Der. Karşılıklı veya çıkar amaçlı olarak ifade edilen sevginin pek anlamsız olduğu bu haliyle açığa çıkmış oluyor. Her ne kadar birbirine dayalı da olsa birbiriyle ilintili oluşu ve ilişkilerin sürekliği nedeniyle insanlardaki sevginin sirayet edişinden söz etmek mümkündür. Her dönem dile getirilen şikâyetlerin günümüzde de bir karşılık buluyor. Öyle görülüyor ki insanlık büyük buhranlar geçiriyor. Çatışmalar ruh haline yansıyor, didişmeler, kavgalar eksik olmuyor. En küçük bir meselede dahi küçük bir kıvılcımın her şeyi yakmaya yetecek gücü olduğu aşikâr gibi…
Gerçek olan şu ki her insanın ruh dünyasındaki düşünceleri dalga dalga duygularıyla birlikte gelip gelip gidiyor. Dert yanacak eş dost, konu komşu, tanıdık aranıyor fakat biçare kalınıyor. Artık Türk insanı hayatının geçtiği, insanlığın değer kazandığı sokak mevhumu yok olmak üzeredir. Kimse kimseyi tanımıyor, dahası küçüğü büyüğünü takmıyor! Gerçek bu.
Bazen eski bir sokaktan geçerken içerim ürperiyor. Her ürperişin yüreğimizde bıraktığı izler olmalıdır. Yirmi, yirmi beş yıl kadar önce yaşadığım, gelip geçtiğim sokaklar hatıraları barındırıyor. Hasretle o günleri ve o anları hayal ediyorum. İşte o anda ruhumda bir titreme meydana geliyor. İnsanlar da farklı duyguları taşımıyorlar. Eski günlere olan özlemler gittikçe artıyor.
Bir yerden ayrılmak insana hüzün verir, kederlendirir. İçinizden bir şeyler kırık dökük sökün eder. Kolay değil kırdığınız biri vardır ve siz oradan ayrılacaksınızdır; o kırıklık size acı verir ve siz kalbinizin sesini dinlersiniz o an” keşke üzmeseydim, kırmasaydık bir birimizi” deriz. Ancak olan olmuştur. Bir pişmanlık bir nedamet sizi belki de perme perişan eder. Belki bir kucaklaşma veya özür dileme, duyguları açığa vurma bütün kırgınlıkları yok edebilecektir. Ancak yüreğe işlenen o izler ne olacak? İyi kötü de olsa geçen arkadaşlık ruhu yara alacaktır.
Siz hiçbir arkadaşınızı bilerek üzdüğünüzde özür dilediniz mi?Başına bir talihsizlik geldiğinde veya zor duruma düştüğünde yanında oldunuz mu? Beklide olmuşsunuzdur. Belki de…
Şimdi öyle sağlam arkadaşlıklar da mazide kaldı. Samimi, cana can katan arkadaşlıklar… Bunun için denir ya “hey gidi günler hey!” Diye. Şimdi her şey sabun köpüğü gibi. Duygular ve düşünceler de…
Bir ömür boyu sevmek, delicesine sevmek! Yüreğinde hiçbir zaman kaybetmediği bir coşkuyla sevmek!
Nerede böyle bir sevgi?
Yürekten sevenler yine de vardır. Bunu hisseder ve görebilirsiniz. Bundan emin de olabilirsiniz. Ancak yine de yaşanan bütün olumsuzluklar karşısında peki, ama neler oluyor? Nerede bu sevgiler diyesi geliyor insanın.
Herkes haklı zira ortada kaybolan bir sevgi var ve herkes sevgiyi arıyor. Belki görüyor, belki hissediyor, belki dokunmak istiyor. Evet dokunmak!
Belki elini uzatıyor ancak göremiyor veya dilinin ucuna geldiği halde diyemiyor: ”Seni seviyorum!” Oluyor mu böyle şey? Olur mu, olur!
Sevgi yakınızda. Size bir adım kadar, bir el kadar ama söyleyemiyorsunuz, söyleyemiyoruz.
İşte bunun için seven, sevgi besleyen ama bu duygusunu bir türlü eskisi gibi bir şekilde açık edemeyenler bugün bunun sıkıntısını çekiyorlar.
Sanal âlem yani sosyal paylaşım ağı bu bakımdan daha açık. Neden sosyal paylaşım? Çünkü insanlar artık yediği, içtiği, gezdiği, sevdiği ne varsa adeta içini dökercesine oradalar. Özellikle gençler sevgilerini yansıtıyorlar ancak bunun ıstırabını çekerek. Ne diyordu Gandi: “Sevgi insanlığın, şiddet hayvanlığın kanunudur. İnsanca duygular kanunu ruhları tarumar ediyor.”
Sevgi ne kadar büyükse kederi de o kadar büyük olacaktır. Spinoza doğru söylemiş. İnsanlık sevginin kederini çekiyor sevgiyi yaşamak için. Sevginin bedeli de bu olmalı; keder!
Bunca sevginin hüznünü yüreğinde yaşatanlar bunun ötesine de ulaşabileceklerdir. Her şeyin bir karşılığı olduğu gerçeğinden de öte önemli olan insanların nasıl bir duygu taşıdıkları ve neler yapmak ve yaşamak istedikleridir.
Düşen elbet kalkar, arayan bulur; iyi gören de sever; yürekten sever!
Bazen insan pişmanlıklar içinde kıvranırken, “artık bir daha bulamayacağım, göremeyeceğim!..”derken bir de bakmış aradığı şey karşısında. Sakin olmaz demeyin zira kaybeden bulur.
Sevmek ulvi ve soylu bir duygudur. Bütün yüreklerde bulunmasına rağmen en çok da hak edene yaraşır.
İnsanız biz ve sevgisiz yapamayız. Sevgisiz yaptığımız anda da yaşayamayız. Vefasız olmayalım yeter!