Tanım İlkçağ Felsefesinin Anlamı. Ne Sözcüğü Yapar İlkçağ Felsefesinin Anlamı?
tek sesi oluşturan iki harf
Ana / felsefe / Tanım İlkçağ Felsefesinin Anlamı
Tanım İlkçağ Felsefesinin Anlamı
İlkçağ Felsefesi Nedir:
İlkçağ felsefesi, MÖ 7. yy'da felsefenin yükselişi ile Roma İmparatorluğu'nun yıkılışı arasındaki dönemdir.
İlkçağ felsefesi , mevcut felsefi düşüncenin ilk şeklini işaretler . Başlangıcı, kilisenin dogmalarını, mitlerini ve batıl inançlarını sorgulama biçimi olarak Mesih'ten yaklaşık 600 yıl önce Yunanistan'da gerçekleşti.
O dönemde geliştirilen düşünceler, eleştirel düşüncenin ve Batı düşünce tarzının inşası için temel teşkil ediyordu. Önceden, doğa fenomenleri için rasyonel ve mantıklı açıklamalar tercih edilmiyordu. İlk felsefi gerekçelerle (gerçekliğin ampirik analizlerine dayanarak), ilk bilimler ortaya çıktı.
Antik felsefe, MÖ 7. yy'da, İyonya, Yunanistan bölgesinde başlamıştır. Bölgeyi oluşturan şehirler, Akdeniz'in ticaret direkleriydi ve bu nedenle de çok fazla entelektüel konsantrasyona sahipti.
Milet kentinde ilk üç filozofun ortaya çıktığı yerdi: Thales, Anaximander ve Anaximenes . Fikirleri dine dayalı geleneksel açıklamaları reddetti ve gözlemlenebilir olaylara dayanan kozmolojik bir teori sunmaya çalıştı.
Tarihsel anlamda, antik felsefe, Roma İmparatorluğu'nun yıkılışı gerçekleştiğinde ve Antik Çağ'dan Orta Çağ'a geçişin ardından Mesih'ten sonraki beşinci yüzyıla uzanır.
İlkçağ felsefesinin dönemleri ve tartışma konuları
Antik felsefe, her biri farklı tema ve konuların egemen olduğu üç ayrı döneme ayrılmıştır:
Sokratik öncesi dönem (M.Ö. 7. ve 5. yüzyıllar arasında) : Yunan Arkaik Dönemi çağrısı sırasında meydana geldi. Zamanın felsefi çalışmaları, doğayı ve gerçeği açıklamaya çalıştı. Bu dönemde, Filozof Milet'in filozofları vurgulanan astronominin ve fiziğin doğuşunda büyük bir ilerleme oldu.
Sokratik dönem (MÖ 5.yüzyıldan dördüncü yüzyıla kadar) : aynı zamanda klasik dönem olarak da adlandırılır, ruhla, bağımlılıklarla ve erdemlerle ilgili konularla ilgili olarak insanla ilgili meseleleri ele alır. Bu dönemde demokrasinin kendisi Yunanistan'da kurulmuştu. Zamanın önemli noktaları Sokrates, Aristoteles ve Plato idi.
Hellenistik dönem (M.Ö. dördüncü yüzyıldan MS 6. yüzyıla kadar) : eski dönemlerden daha az kategorik olan fikir ve çözümlerle daha az tanımlanmış antik felsefe dönemi. Doğa ve insan ile ilgili temalara ek olarak, Helenistik filozoflar, hükümet, toplum, vb. Gücünden kaçan şartlar ne olursa olsun, insanın mutlu olabileceği yolları üzerinde çalıştılar. Helenistik dönemin bazı önemli noktaları: Epicurus, Aristo ve Cithium Zeno'dur.
Eski felsefe okulları
Eski felsefe okulları Mesih'ten önceki beşinci yüzyılda sadece Platon ile başlar, dolayısıyla Sokratik öncesi dönemi kapsamaz. Bunun sebebi, daha önce felsefe metni tarafından öğretilmemesiydi ve Pisagor, Parmenides, Heraclitus ve Tales gibi Sokos öncesi filozofların çok az notu toplanmıştı.
Eski felsefe okulları, diğerlerinden daha fazla güç ve tutku yaratan muhakeme zincirlerinden oluşmuştur. Bunlardan başlıcaları:
Platon (M.Ö. 427 - 347), eserlerine büyük miktarda ulaşılabilen ilk antik filozof idi. Katkıları arasında siyasi çalışmaları ve evrensel kavramlar (duygular, renkler vb. Farklı yerlerde ve anlarda mevcut olan her şey) bulunmaktadır.
Plato, Atina'da, MS 83 yılına kadar faaliyette olan Akademi adında bir okul kurdu ve ölümünden sonra bile fikirlerinin yayılmasına katkıda bulundu.
Aristoteles (M.Ö 384-322) tarihin en etkili filozoflarından biridir. Öğretileri, mantık, etik, söylem, biyoloji, vb. Gibi birçok alanda ilerlemesi için gerekliydi.
Aristo'nun eserleri, yalnızca batı geleneğinde değil, aynı zamanda Hindistan ve Arapça'da da aşırı etki yarattı.
Stoisizm, MÖ 300 dolaylarında, Cithius'dan Zeno tarafından Atina'da başlayan bir felsefe okulu idi, Stoikler için, felsefenin amacı, insanı bireyin dışında kalan faktörlerden bağımsız olarak mutlak bir huzur haline getirmekti.
Stoizm, gerçekleşen her şeyin bir nedenden ötürü olduğunu savunarak metafizik ve logo kavramının çalışmasına odaklandı (evrensel düzen).
Epicurus (MÖ 341'den 270'e kadar), yaşamaya değer olan tek yolun bağımlılıklarla karıştırılmayan ılımlı hazlar yoluyla olduğunu savundu. Fikirleri, arkadaşlıkların ve müzik ve edebiyat gibi sanatsal faaliyetlerin geliştirilmesine yöneldi.
Epicurus ayrıca her şeyin tesadüfen gerçekleştiğini ve içinde yaşadığımız gerçekliğin birkaç olası arasından biri olduğunu savundu.
Şüphecilik, Pirro de Élis (MÖ 360-270) tarafından başlatılan ve yaşamın tüm yönleriyle ilgili sürekli bir sorgulama yapılmasını savunan felsefi bir okuldu. Pirro, yargılama eksikliğinin insanı mutluluğa götürmek için yeterli olduğuna inanıyordu.
Sinizmin felsefi okulu Antisthenes tarafından başlatılmıştır (M.Ö. 445 - 365). Zincir, yaşamın anlamının doğanın kendisine göre yaşamak olduğuna inanıyordu. Böylece erdem, zenginlik, güç ve şöhret arzularını reddetmek ve basit bir yaşam aramaktan ibarettir.
En Eski Filozoflar
Antikliğin önde gelen filozofları arasında:
Milet Masalları (M.Ö. 623-546) : Felsefenin babası olarak kabul edildi, Sokratik öncesi dönemde yaşadı. İlk ampirik soruları sundu ve suyun her şeyin hayata geçtiği ilkel madde olduğuna inandı.
Anaximander (M.Ö 610-547) : Tales gibi, hayatı ve her şeyi topraklayan bir maddenin varlığına inanıyordu. Onun için bu maddeye apeiron (sonsuz, ebedi ve ölümsüz) adı verildi ve evrendeki her şeye kütle verdi.
Anaximander'ın öğrencisi olan Anaximenes (M.Ö 588-524), her şeyin primordial primordial maddesinin hava olduğuna inanıyordu.
Samos Pisagorları (M.Ö 570-490) : Şeylerin kökenini açıklamak için matematiksel bir bakış açısı sundu. Onun düşüncesi, tam bilimlerin ilerlemesi için temeldi.
Heraklitus (M.Ö 535-475) : Ateşin doğanın temel maddesi olduğuna inanıyordu. Metafiziksel yansımaları, değişim süreçlerinin ve sürekli yaşam akışının, evrenin uyguladığı karşıt güçlerin sonucu olduğunu savundu.
Parmenides (M.Ö 510-470) : ontolojinin ilerlemesine katkıda bulunmuştur (varlık çalışmaları).
Zenão de Eleia (M.Ö 488-430) : düşünceleri, inanılmaz olduğunu düşündüğü teorileri geliştiren paradoksların geliştirilmesine yönelikti. Saldırıya giren ana temalar arasında, filozoflara göre sadece illüzyon olan bölünebilirlik, çokluk ve hareketlilik vardı.
Empedocles (M.Ö 490-430), dünyanın sevgi ve nefret denilen kuvvetler tarafından manipüle edilecek dört doğal unsur (hava, su, ateş ve toprak) üzerine yapılandırıldığını savundu.
Democritus (M.Ö. 460-370) : Gerçekliğe göre atom denilen görünmez ve bölünmez parçacıklar tarafından oluşturulan atomizmin yaratıcısı.
Sokrates (M.Ö. 469-399) : varlık çalışmalarına ve özüne büyük ölçüde katkıda bulundu. Felsefesi, önyargıların çözülmesini ve kendi kendine bilgi üretmeyi amaçlayan eleştirel bir yansıtma yöntemi olan maieutics'i sürekli kullandı.
Platon (M.Ö 427-347) : temel olarak tüm bilgi alanlarına katkıda bulundu ve evrenseller kavramını savundu.
Aristoteles (M.Ö 384-322) : felsefesi, mantıklı ve bilimsel düşüncenin temelini oluşturuyordu. Platon gibi metafizik, siyaset, etik, sanat, vb. Sayısız eser yazdı.
Epicurus (M.Ö 324-271) : yaşam amacının ılımlı bir zevk olduğunu, yani sağlıklı ve bağımlılıktan uzak olduğunu savundu.
Citius'lu Zeno (M.Ö. 336-263) : Stoistikliğin kurucusu, mutluluğun, birey dışındaki faktörlerden bağımsız olduğunu anlamıştı.
Diogenler (MÖ 413-327) : Sinizm konusunda ustalık duyuyor, mutluluğun kendi bilgisinde ve maddi mallardan uzak olduğunu iddia ediyordu.
İlkçağ felsefesinin özellikleri
İlkçağ felsefesinin temel özellikleri şunlardır:
Batı felsefesinin ilk aşamasıydı;
On yedinci yüzyılda Eski Yunanistan'da ortaya çıktı ve beşinci yüzyılda Roma İmparatorluğu'nun yıkılışına kadar sürdü;
Batı'nın düşünce biçiminin temelini oluşturdu ve ilk bilim biçimlerinin ortaya çıkmasıyla sonuçlandı;
Üç döneme ayrılır: Sokratik öncesi, Sokratik ve Helenistik;
Başlıca okulları şunlardır: Platonizm, Aristotelesizm, Stoisizm, Epicureanism, şüphecilik, sinizm;
Başlıca temsilcileri arasında Platon, Aristoteles, Epicurus, Milet Thales, Sokrates, vb.