Ders Kitapları Müfredat Meselemiz – Meyve Dergisi
DERS KİTAPLARI MÜFREDAT MESELEMİZ
“Teessür ve ıztırap karşısında kalbden bir parça kopsaydı, ‘Bir genç dinsiz olmuş’ haberi karşısında o kalbin atom zerratı adedince param parça olması lâzım gelirdi.”
Bu sözü Zübeyr Gündüzalp söylemişti. Gençliğin imanını kurtarmaya adanmış bir hayata sahiptir Gündüzalp. Onun kendisini tedaviye gelen doktora yaptığı nükte de meşhurdur:
“İnsanların imanını kurtarmaları için gece- gündüz çalışma diye bir kara sevda hastalığına tutulmuşum. Sizin tıbbiyinizde, doktorluğunuzda ‘kara sevda’ hastalığının ilacı ve tedavisi var mıdır?”
Ateizmin dindar aileleri bile tehdit eder boyutta olduğu son günlerde dile getiriliyor.
Müfredat yapımız, ateist ve idealsiz insan tipi çiziyorsa; kendi milli ve yerli müfredat ve bilim anlayışı okullarda hala hâkim değilse, öğrenilenler “irfana” dönüşmeyecek; okullar fazilet ve değer üreten konuma çıkamayacaktır.
İsterseniz ders kitaplarındaki muhtevaya yakından bakarak durumu değerlendirelim. Okul kitaplarından başlamak üzere her türlü yazılı, sesli ve görüntülü yayın, bizi, “gafil” bir nazarla kâinata bakmaya şartlandırmakta, eşyanın/varlığın sır ve hikmeti gizlenmeye çalışılmaktadır. Bilim materyalizmin “malı” olarak görülmekte, böylece bilim varlığı sahibinden kaçıran “hırsız” konumuna indirgenmektedir.
Evrim teorisinde olduğu gibi, bilimin tanım ve kıstaslarını taşımayan ideolojik ve siyasî yaklaşımlar, ya da bir takım ön kabuller, yıllardır bilim olarak takdim edildi. Bilim bu şekilde inançsızlığa alet edildi.
Bilim diye, objektiflik diye sunulanlarla inançsızlık aşısı aşılandı. Böylece gençliğimizin imanı elinden alınmaktadır. Problem sandığımızdan çok daha büyük ve korkutucu boyutta. Acilen yerli ve milli çözümleri devreye sokmak durumundayız.
Peki bilimin asli hüviyetine ve şerefli konumuna çıkarılması, kültürümüzün ve medeniyetinimizin sesi haline gelmesi için araç ve metotları biliyor muyuz? Gelecek
yazılarımızda yer yer bu meselelere temas edeceğiz.
20. yüzyılı Türkiyesi’nde uygulanan müfredatla demokratik ve pedagojik olmayan, baskıcı ve ideolojik bir dönem olarak heba ettik. Gençliğimizi ve geleceğimizi kaybetmemek için acil bir görev var: İnsanımızın değerlerinden ve kültüründen beslenen bir anlayışla müfredatı yeniden ele almak.
Müfredat, bir öğretilecekler listesi olarak hazırlanmakta; adeta içi bilgi yığını ile doldurulacak bir torba gibi tasavvur edilmektedir. Halbuki müfredat dersler için bir yol haritası sunar ve derslerin felsefesini ortaya koyar. Her ders için müfredat felsefesi oluşturmadan yola çıktığımızdan, filtreden geçirmeden Batıdan ithal ettiğimiz virüslübilgilerin genç dimağ ve kalplerdeki tahribatı korkunç olmaktadır.
Bazı şeylerin gözlem yapıp, karar verebileceğimiz tarafsız bir orta noktası bulunmamaktadır. Örneğin: “Yaratılıyor” yerine; “oluşuyor, oluşum” gibi nötr ifade, aslında “Allahu Teâlâ yok(muş), varsa bile bu işle ilgisi yok(muş)!” mesaj ve emrini bilinçaltına kodlamaktadır. Bizim önce bakışımız, sonra sözümüz, en sonra da kalp ve davranışımız bu fikre göre programlanır.
Kısacası, metafizik boyuttan uzak ideolojik bilim çoğunlukla zekice kurgulanmış (bazen zekâdan da yoksun), belli bir hedefi olmayan, hakikatten kopmuş ve dolayısıyla hikmeti olmayan entelektüel bir oyun görüntüsüvermektedir.
Bilimin inançsızlığa alet edilmesinde; bilimsel açıklamalar adı altında
usturuplu ifadeler ve felsefe düzenbazlıkları öne çıkmakta; algı
yanılmasına sürekli müracaat edilmektedir. Böylece yaratılışa dair hususlar; “tabiât”, “tesadüf”, “mekanizma”, “kanun” gibi, eşya üzerinde te’sir yapabilecek kuvveti olmayan vehmî veya zihnî kavramlara ya da sebeplereatfedilerek; “açıkladık, nasıl olduğunu izah ettik” zan ve algısı oluşturulmaktadır.
Üstada Bediüzzaman, günümüz insanının gerçeğe ulaşmasında, bilimin dünyevileşmesinde ve metafizikle bağlantısının kesilmesinde şu üç felsefe akımını sorumlu tutar.
Bunları şu cümlelerle özetler: (a) Sebepler meydana getirdi. (b) Kendi kendine oldu. (c) Tabiat yaptı.
1. Sebepler Meydana Getirdi. 2. Kendi Kendine Oldu. 3. Tabiat Yaptı.
Bediüzzaman Hz. leri 20. yüzyılda yaşamış; hem akli muhakemeye dayalı genel bilimlerin hem de gözlem ve deneylere dayalı fen bilimlerinin önemine dikkat çekerek; fen ve din bilimlerinin birlikte okutulmasını teklif etmiştir. Varlığın ve hadiselerin hikmet ve ruhani/metafizik boyutunu açığa çıkarmaya dayalı metoduna “manayı harfi” adını vermiştir.
Yine Üstada Bediüzzaman’a göre gelişen bilim, dünyayı olduğu kadar dini hakikatleri anlama aracı olmalıdır. Bilim inancın güçlenmesi ve bakış açısının genişletilmesinin vasıtasıdır; bilim, medeniyet ve kültürün olduğu kadar, sanat ve terakkiyatın da hizmetinde olmalıdır.
Bilimlerin inkarcılığa alet edilmesine karşı Bediüzzamanın “mana-yı harfi” adını verdiği çözüm yolu bilim ve eğitim çevrelerinde tartışılmakta ve ilgi görmektedir. Kalın bir perde yahut puslu veya renkli bir cam parçası, altındaki şeylerin görünmesine engel olduğu gibi, varlıklara mana-yı ismiyle bakmak, yani sadece onların özelliklerini ve faydalarını inceleyerek bunların o varlıklara nasıl ve kim tarafından takıldığını hiç düşünmemek hakikatlerin görünmesine mâni olmaktadır.
Bir yazıya baktığımızda dikkatimizi harflere ve kâğıda değil, harflerin birleşmesinden ortaya çıkan manalara yöneltiriz. Halbuki inançsızlığa alet edilen günümüzün bilim anlayışı dikkatleri “manaya” değil “harflere” yöneltmektedir. Böylece bilginin “hakikat”, “marifet”, “hikmet, “fazilet” ve fıtrat” boyutları gözden saklanmakta; insan zihni “hakiki manaya”
Bediüzzaman bilginin malumat ve ilim boyutu dışındaki diğer boyutları gündeme getirir; “yakin bilgi” ve “hakiki mana” kavramlarına dikkat çeker.
Manayı harfi metodu, bilimin arka planda yeniden inşa edilmesine felsefenin hikmetle, bilimin metafizik/ruhani boyutla bağını kurmaktadır. Bu metotla eğitim/sanat ve maarrif dünyamız, bir medeniyet fikri, ruhu ve iddiası kazanabilir; insanımız özgün ve orijinal eserler çıkarmaya başlayabilir
Mana-yı harfi bakışı bilimleri kendi özüne ve asliyetine çevirmektedir. Onu dünyeviliğe/materyalizme alet olmaktankurtarmaktadır. Bu yöntemle ilimden irfana giden yol açılacak öğrenilenler fazilete ve hayra dönüşecektir.
Doğru bir Fen/bilim eğitimi ile Tabiat ve Kâinat kitabını olduğu kadar insanın kendisini de doğru okumasının ve anlamasının yolu açılmaktadır. Doğru bir fen ve matematik eğitimi aynı zamanda Mantık ve muhakemeyi geliştirmenin en iyi bir vasıtasıdır. Güzel ahlakın ve değerlerin kazanmanın en önemli bir vasıtasıdır.
Şöyle ki; tabiatı bir kitap olarak tasavvur edersek, tabiat kitabında tezahür eden düzen- nizam ve terbiye, sanat ve tasarım, temizlik ve israfsızlık-iktisat, faaliyet ve yardımlaşma, şefkat ve merhamet, iktisat ve adalet gibi hakikatlerin idraki ve bilimler yolu ile doğru okunması sonucu insan fıtratında bu özellikler tabiat ve ahlak halini alacaktır.
Tekrar edersek, ideolojik bilimin yaratılış sebeplerini Allah yerine koyan felsefesine göre kurgulanmış ifadelerindeki gizli ve derin anlam/mesajlarla ortaya çıkan “sakat bilgi virüsü,” kâinat ve içindeki mevcudat ve hâdiseleri yanlış gören/değerlendiren bir bakış açısı kazandırmaktadır.
Düşünce yapısı olarak hasta hale getirilen günümüz insanı, eşyadan duyularına gelen mesajları doğru algıladığını ve anladığını zannetmektedir. Yanlış anlayışının ya da şirkinin farkında ol (a)mamaktadır.
Dünyevileşmiş bilimin “bilimsel(lik) formatından” geçmiş öğrenciler kâinat ve hâdiseleri bu gözle okumakta; daha derin, geniş ve zengin başka bir okuyuş olabileceğine ihtimal bile ver (e)memektedir! Üstelik bilim bunu yaparken, tarafsız olduğunu söylemektedir.
Eğitim sistemine içerden ya da dışarıdan sızan demokratik ve pedagojik olmayan müdahaleler karşısında eli kolu bağlı
beklemenin gereği ve anlamı var mı? Ders kitaplarında ve müfredatda hâkim üstü örtülü ateist ve materialist işgale son verilmesi ve yerli ve milli bir müfredat modellarinin hayata geçirilmesi için daha neyi bekliyoruz? Prof. Fazlıoğlu’nun dikkat çektiği gibi, geç kaldığımız takdirde yarın başka bir tablo ile karşılaşabiliriz.
Psikanalist Lacan”ın dediği gibi “Tanrı inancını yitiren insan, artık her şeyi tanrılaştırmaya başlayan bir insan” olacaktır. Böyle bir insan da iki cihan saadetinden mahrum hale gelecektir. Onun için Bediüzzaman “Karşımda müthiş bir yangın var” ve “Ben yalnız iman üzerine mesaimi teksif etmiş (toplamış) bulunuyorum” demişti.
Her şeyin Tanrılaştırılabildiği, Tanrı”nın tanınamaz hâle geldiği bir çağda doğru tevhid inancına ekmekten sudan daha büyük ihtiyacımız var. Tevhid inancını neden ve nasıl yitirdiğimiz konusunda enine boyuna kafa yormakla mükellefiz.
KategoriEĞİTİM Genel GÜNCEL