Bir dua gibi yaşa | Ara
“Konuşurmuş gibi, kolaylıkla yazıyordu”
Frenk gecesinden çıkıp Müslüman bir sabah aramak nafile, yatak bir mezar gibi çekiyor içine, yataktan kalkamadıkça hayat süren bir leş gibi hissediyorum kendimi, bizi kim diriltecek?
Ölen ve ertesi sabah dirilmenin sırrını bilenler var, bir de sızan ve sabah kalkamayanlar. Sabahsızlık, çok fena.
İstersek bütün ömrümüzü bir dua haline getirebiliriz diyor Tanpınar, Adorno’ya göre yanlış yaşam, doğru yaşanamıyor ve Pavese, günahın şu ya da bu davranış olmadığını, tümüyle yanlış kurgulanmış bir yaşam biçimi olduğunu söylüyor.
İnsanların neyi neden yaptıklarını hiç umursamıyorum, umursanmaya değer olan, insanların, davranışlarını ve sözlerini belirleyen koşullar. İnsan, hangi koşulların ürünüdür ve insan, kendi koşullarının farkında mıdır?
Kendi koşullarının farkında olmayan kişinin, tarz ve üslup sahibi olmasını beklememek lazım. Tarz, olgunlaşmış bir karakterdir. Karaktersizlik üzerine inşa edilen bir tarz, maske olacaktır. Ancak kendisi olabilenler bir tarza sahip olabilirler. Oturmamış tarzlar dolaşıyor ortalıkta. Sağa sola çarparak yürüyorlar. Kırıp döküyorlar. Üslupsuzlar, akıl sağlığımızı bozuyorlar. Karakteri olmayanın tarzı da olmaz. Tarzı olmayanın karakteri olabilir, o başka. Ortaokul yıllarında bana ücretsiz ders anlatan abiler vardı, iki saat fizik matematik çalıştırırlardı, sonra kalın ciltli dergilerin başyazılarını okurlardı, tarzları olmayan o abiler, karakterli abilerdi. Saçları, kumaş pantolonları, çorapları bir garipti. Sonra o abiler daire müdürü filan oldular kamu kurumlarında, muhtemelen bir tarzları da oldu.
Çok insan var ki, kendinden önce, tarzını yaratıyor. Sipariş tarzlar. Sonra öyle davranmaya çalışıyor, oymuş gibi yapıyor. Tarz seçilen bir şey değil, oluşan, oluşturulan bir şey. Bir istikametin olacak, bir durma biçimi, duruş da diyebiliriz. Bir durma biçimine sadık kaldığın müddetçe ve sadık kalmak için de bir çaba sarfetmediğin, durma’yı kendiliğinden yaptığın müddetçe, bir tarzın olacak. Taktığın şapkanın yüzünde, yüzündeki çizgilerde, yüzüne düşen gölgelerde bir karşılığı olacak. Yoksa sen şapkayı taşımazsın, şapkanın altına sığınırsın.
Tarz sahibi olmak, kişiyi sanatçı yapar. Dedeme göre, sanatın yokluğunda, onun yerini şıklık alır.
Etiketler:bir dua gibi yaşa, emre demir, frenk gecesinden çıkıp müslüman bir sabaha uyanmak, hayat süren leşler, karakter, pavese, tarz, yahya kemal, yanlış yaşam doğru yaşanamaz	Yorumlar
karakter, sabah, tarz, uyku
← Korkacak bir şey yok..
Bir rüyada gördüğümüz Eyüb →
Bir Yanıt to “Bir dua gibi yaşa”
27/03/2012 8:36 pm
“Tarz, olgunlaşmış bir karakterdir. Karaktersizlik üzerine inşa edilen bir tarz, maske olacaktır. Ancak kendisi olabilenler bir tarza sahip olabilirler. Oturmamış tarzlar dolaşıyor ortalıkta. Sağa sola çarparak yürüyorlar.” Bazen de karaktersizlik üzerine inşa edilmiş bir tarz öyle yanıltıcı olabiliyor ki, yıllardır aradığın ve bulduğunda “işte bu” diyebileceğin bir tarzın kılığına giriveriyor acımasızca…Anneanne kılığına girmiş kurt misali… Ama çok kısa bir sürede tüm parıltılı boyalar pul pul dökülüyor ve yıllarca bulamamanın veya bulamayacağından emin olmanın hüznü bir an dağılır gibi oluyor, umutlanıyor insan, sonra çoook daha derin bir hayal kırıklığı… Yine de aramalı insan, arama isteğini veren bulmayı nasip eder inşaallah. Hiç bir şey gereksiz değildir şu hayatta…