Yaşam gülümsemekti belki
Ağız dolusu kahkahalar savurabilmekti gökyüzüne.
Bir düştü belki gördüğümüz,
Hem seviyordunuz insanları,
Bir umut vardı içinizde,
Yaşama, insanlığa dair,
Bir kaçış vardı sizde,
Kırçiçeklerinden, belki özgürlüğünüzden...
Umutları, yarınları, özgürlüğü.
Bir kelebek kadar hür,
Bir karınca kadar mutlu,
Ağız dolusu kahkaha
Yitmeyen umutlarla dolu
Bir yaşamdı size yakışan...
Gönderen Arzu Kök zaman: 04:24 Hiç yorum yok:
KOMEDİ Mİ GERÇEKLER Mİ?...
Kızılay’da yola tükürenlere kızmıyorum artık, sanata tükürenleri gördükten sonra. Pavyon kapatanlara kızmıyorum, AKM’ yi, tiyatroları kapatanları gördükten sonra. Falanca partinin ‘kanlı mı gelsek kansız mı?’ sözüne kızmıyorum, Anıtkabir’de Ulu Önder’in huzurunda şeriat şovu yapanları gördükten sonra. El feneriyle hırsızlık yapanlara kızmıyorum artık, Deniz Feneriyle hırsızlık yapanları gördükten sonra. Rahmetli Cumhurbaşkanımıza kızmıyorum artık, özelleştirmede ilk köprüleri sattı diye, özelleştirme adına ülkeyi, geleceğini satanları gördükten sonra…
Haydi yok mu alan, batan geminin malları bunlar…..Termik santral alana Orta Anadolu linyitleri bedava…Yetişen alıyor…Süt Kurumunu alana on Montofon on da Holstein cabası… Petlas’ ı, Botaş’ ı, T.E.K. ‘i, P.T.T’ yi alana başbakan yardımcısı bedava….
Şimdi müşteri beklemenin tam zamanı. Bunları falanca şehir esnafından bir işadamı mı alacak sanıyorsunuz. Zor alır…Sen kamuoyuna zarar ediyorlar diyeceksin, sonra da var mı alan diye çıkacaksın. Zararlı olanı kim alır? Tabi ki yabancı sermayeler ve Türkiye için ağzı sulanan kapitalist ülkeler. Kar eden şirketler ithal kenelere, zarar edenlerse emeklilik yaşının artmasıyla yerli dedelere, ninelere….Bu ülkede normal insan ömrü 68.7 iken emeklilik yaşı 65. Vatandaş yazık ki Türkiye’ deki çalışma koşulları ve yaşam standardı sayesinde çalışırken mefta olacak. Emekliliğini göremeden, devletine hiç külfet olmadan…
Geçenlerde bir sivil toplum örgütünün başkanı emekliler için, ‘ 20 yıl çalışıyorlar 40 yıl maaş alıyorlar’ diyerek emeklilere ödenen paralara nasıl göz konulduğunu gösterdi bizlere. Peki merak ediyorum; hiç hesaplamış mı acaba 20 yıl ödenen primlerin bileşik faizle hesaplandığında ne kadar tuttuğunu? Toplum haklarını savunucu olarak gördüğümüz sivil toplum örgütlerinin birinin başındaki birinin bu söylemini yadırgadım doğrusu.
Ülkemizde ortalama emekli maaşı 600 YTL civarında. Bu ücretle de insanların ayakta durması, yaşaması isteniyor. Kişi tek başına yaşıyor olsa evet belki kolay olacak. Ama o yaşa gelmiş birinin eşi ve çocukları vardır. Onlara bakmakla da yükümlüdür. Unutmayalım ülkemizde açlık sınırı 940 YTL. Ve bu insanlar açlık sınırında yaşamaya mahkum. Emeklilikten sonra iyi bir iş bulup çalışmak isteyen, ailesine daha iyi bakmak isteyen emeklinin önüne ise engel konuluyor 1 ekim'de yürürlüğe girecek yasayla. Avrupa da bir emekli çift Türkiye’ ye geldiğinde beş yıldızlı otellerde krallar gibi tatil yaparken, bizim emeklilerimiz bırakın tatil yapmayı, ay başını getirebilir miyim diye hesap yapıyor.
Bunlar gibi pek çok komedilerin oynandığı bir sahne ülkemiz. Yok mu dur diyecek bunlara……..
Gönderen Arzu Kök zaman: 04:22 Hiç yorum yok:
Gönderen Arzu Kök zaman: 04:20 Hiç yorum yok:
Bugün 19 Eylül ve bugünün bizler için önemli iki nedeni var. Birincisi, Mustafa Kemal'e Gazilik Unvanı 19 Eylül 1921 tarihinde verilmiş olması, ikincisi ise; bugünün Gaziler Günü olarak kutlanmasıdır. Gazilerimiz tarih kitaplarında rastlayamayacağımız türden bilgilerle donanımlı yaşayan tarihlerimizdir. Onlar vatan uğrunda gözlerini kırpmadan ölüme koşan canlarımızdır. Bugün eğer ki evlerimizde huzur içerisinde oturabiliyorsak bunu vatan uğruna can veren şehitlerimize ve gazilerimize borçluyuz.
Şehitlerimizi verdik kara toprağın bağrına. Yaptık son görevimizi onlara karşı. Ama ya gazilerimiz?... Ki onlar yaşıyorlar. Onlar ilerde yetişen nesile bugünün tarihini anlatacaklar. Onlara ne kadar sahip çıkıyor, ziyaret ediyoruz? Yada onlara sahip çıkmayı sadece TSK'nın görevi olarak mı görüyoruz? Öyleyse şayet yazık bizlere. Vatan uğruna savaşıp Gazi ünanı almış yiğitlerimize sahip çıkalım. Onlara hakettikleri saygı ve sevgiyi gösterelim. Zira Onlar bizim en kıymetlilerimizdir. Bugün Gazi Günü. Tüm Gazilerimizin bugününü kutluyor, önlerinde saygıyla eğiliyorum. Ve eğer kabul ederlerse şehitlerimize ve gazilerimize armağan etmek istiyorum bu şiirimi.
Gözlerinde umut var senin
Kolundaki, bacağındaki ağrı
Bir güzel ülkedir, ülkendir biliyorum.
Onu alnında yeşeren bir gül gibi taşır,
Sever, uğrunda ölümleri göze alırsın.
Ya bir dağdır göğsündeki toprak.
Yada bir ırmak,
Akıp ülkemin her karışına seni yayan.
Duramaz, duramazsın öyle,
Birileri tehdit ederken vatanını.
Sualtı taşı değilsin ki,
Zaten bir başkasın sen.
Topraktan göğe erişen bir ağaç gibi,
Meyveleriyle ülke çizensin.
Akarken şahdamarından kanın,
Kan rengi toprağa oluk, oluk
Göğerir görüyorum kalbinden,
Binyıllardır ağan ülkemi.
Anaç toprağadır dostluğun,
Yüklü bulutlara öfken.
Vurulup sırtından düşerken yere
Hain bir mayınla savrulurken bedenin,
Bin kez kabarır toprak,
Bin kez coşar ırmak
Ve uyanır gökler.
Ülken gurur duyuyor seninle
Ve milyonlar selam durur ardından
Mehmedim, Şehidim, Gazim...
Gönderen Arzu Kök zaman: 04:17 Hiç yorum yok:
MARMARİS ESKİSİ GİBİ KALACAK MI?...
Bir süre once Marmaris-Osmaniye köyü civarında Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı’ndan maden arama ve işletme izni alıp, ağaç kıyımına ve yol açmaya başlayan Neslişah isimli şirkete, Marmaris sivil toplum örgütleri, köy muhtarı ve halkının “Madene Hayır” diyerek yaptıkları sözlü ve yazılı itirazlar sayesinde İdari Mahkeme şimdilik çalışmaları durdurma kararı almıştı.
Konu gerçekten de önemliydi. Zira bu yapılan çalışmalar hem kızılçam ormanlarının katline hem de arıcılıkla uğraşan köy halkının işine sekte vuracaktı. Bu anlamda başlatılan “Madene Hayır” kampanyasının başarısı doğal olarak bölge halkını sevindirmişti. Ancak, İdari mahkemenin geçici kararı kesinlik kazanması anlamına gelmediğinden mücadeleye devam kararı alındı. Ama son öğrenilen bilgiler bölge halkını çileden çıkardı. Zira Turizm cenneti Marmaris’in yarısını kaplayan alanda maden araması için 41 şirkete ruhsat verildiği ortaya çıktı. Duruma tepki gösteren çevreciler izinlerin iptali için yeniden bir başvuruda bulundu.
Marmaris, aslında geçmişte de maden arama çalışmalarına yabancı değil. Muğla ili sınırları içerisinde 1945-1960 yılları arasında Marmaris-Karaağaç-Karabörtlen- Fethiye- Göcek sürekli maden konusunda adları geçen ilçeler olmuşlardır. Ancak o yıllarda turizm bu kadar gelişmiş değildi. Marmaris nüfusu o dönemler 3-5 bin kişi civarındaydı ve bölge halkının geliri sünger, balık, sebze ve günlük ağaçlarından elde edilen sığla yağı, defne, kekik, harnup(keçiboynuzu) gibi ürünlerin toplanıp satılması ile elde ediliyordu. Bu nedenle de yöre halkı madenlerde çalışarak ek gelir elde etme peşindeydi. Ancak bugün şartlar değişmiştir. Turizm için onca çaba harcanmış ve bir yerlere getirilmiştir.
Ama ne oldu? Önce bu turizm cenneti Marmaris bir beton yığınına dönüştürüldü. Sonra orman yangınları sayesinde peyzajı bozuldu. Arılara bal yaptıran envai çeşit bitki örtüsü yok edilip doğanın ekolojik dengesi bozuldu. Yangınlarda yanan ağaçlar sanki öç alır gibi yağmurlarla beraber köklerinde bulunan verimli toprakları yağmur sularıyla beraber denize yolladılar. Bir bakıma kızgınlıklarını suyla söndürme çabasına girdiler. Doğal olarak zaman içerisinde bunlar deniz kıyısında küçük adacıklar olarak çıkacaklar karşımıza. Tıpkı Dalyan Kaunos, Selçuk Efes limanlarında olduğu gibi… Kurulan balık çiftlikleriyle denizlerimizin de doğal dengesi bozuldu. (Bu konuya daha sonar ayrı bir makale ile de değineceğim.) Şimdi de maden için ağaçları kesecekler. Yani doğaya ve ekolojik dengeye bir darbe daha atılacak.
Verilen izinlerle Marmaris'in yüzölçümünün yüzde 52'sinin köstebek yuvasına çevrilme ihtimali var. Muğla'dan 24, İstanbul'dan 10, Ankara'dan 5, Adana ve Bursa'dan 1'er olmak üzere toplam 41 şirkete maden arama ruhsatı verilmiş. Sadece İstanbul'dan 1 firma 7 ayrı yerde arama izni almış. Osmaniye Köyü'ndeki madenin sahiplerinin de 15 ayrı ruhsatı bulunuyor. Bu artık sadece Marmaris’in yada Marmarislinin sorunu değil ulusal bir sorun haline gelmiştir. Zira turizm kenti olan Marmaris'te bu kadar ruhsatlı yer faaliyete geçerse artık gerisini siz düşünün. Bir de ilginç bir durum vardır ki maden için ruhsat verilen yerlerden birisi Milli Park sınırları içerisinde kalmaktadır. Oysa dünyanın hiçbir yerinde Milli Parklar içerisinde maden arama izni verilmez. Ancak maalesef ki bizim maden yasamız buna izin verecek şekilde düzenlenmiştir.
Maden arama çalışmaları herkesin malumu olduğu üzere sessiz sedasız yapılacak bir iş değildir. Mutlaka patlamalar ve toz duman söz konusudur. Bunun ise doğaya ve turizme vereceği zararı siz düşünün artık. Ham haliyle tonu 50 dolara satılan manganezden bir yılda elde edilecek kazanç milyon doları bile bulmayacaktır. Oysa ülke ekonomisine her yıl yaklaşık 1,5 milyar dolar kazandıran Marmaris turizmi büyük zarar görecektir. Bu nedenledir ki Türkiye'nin bir çok yerinde manganez madeni varken neden özellikle Marmaris bitirilmeye çalışılıyor? Neden doğaya ve turizme darbe vurmak bu kadar öncelikli oluyor?
Marmaris Kent Konseyi Çevre Komisyonu Marmaris halkıyla beraber mücadelelerine başlamıştır. Ancak sorun yukarıda da belirttiğim gibi sadece Marmaris’in sorunu değil tüm ulusun sorunudur ve ortak mücadele ile bu gidişe son vermek gerekmektedir.
Başbakan Rize’deki bir konuşmasında kendisini “Çevrecinin daniskası” olarak nitelemiş, Turizm ve Kültür Bakanı ise “Asıl çevreci benim” diyerek çevreye önem verdiklerini ifade etmeye çalışmışlardır da bu izinler verilirken acaba neredeydiler? Bu izinler verilirken hiç mi haberleri olmamış? Yada söyledikleri ile yaptıkları farklı şeyler midir? Marmaris bir turizm ve doğa cennetidir. Bu nedenledir ki once Başbakan ve Turizm ve Çevre Bakanı olmak üzere bu gidişata dur demek için ne yapacaklardır? Doğrusu hepimiz merakla izleyeceğiz.
Doğanın katliamına Hayır!... Doğanın ekolojik dengesinin korunması ve turizme evet…
Gönderen Arzu Kök zaman: 04:16 Hiç yorum yok:
HAKİKAR YOLCUSU; ÖĞRETMENLER
Güleç bir yüz tanıdım bir zamanlar,
Bilmem hangi tarihti…
Alnı kırışıklarla kucaklaşmayan,
Saçları kapkara, parlak,
Gözleri aydın aydın bakan,
Ruhu, kalbi katıksız pak olan.
Bir ağacın haşmeti vardı onda,
Minik kuşlar barındırıyordu koynunda.
Ve bir bahçıvan kadar dikkatliydi,
Rengarenk çiçeklerine bakarken.
Solmasınlar, kurumasınlar, taze taze açıp,
Misler gibi koksunlar diye
Canından çok onları kaçırırdı,
Soğuktan ve sıcaktan…
Tek amacı vardı;
Küçücük ışıkları güneş yapmak…
Bir gün yine geldi bize.
Kimimiz birer ağaç,
Kimimizse birer fidandık hala.
Bembeyazdı kapkara saçları,
Titrek titrekti konuşmaları,
Kırış kırıştı alnı.
Ama yüreği, sevgiyle yoğrulmuş yüreği,
Hala sımsıcak ve hiç eksilmeyen,
Taptaze duygularla doluydu.
Belli unutmamıştı bizi.
Hem insan nasıl unutabilirdi ki,
Zaman etine etki etmişti sadece,
Güleç yüzünü, aydın aydın bakan gözlerini
Ve ellerini değiştirememişti.
İşte o benim,
Babamdan da öte ÖĞRETMENİMDİ.
Ana kaynağıydı halkalarımın.
Yaşamıma yön verendi.
Biz de seni unutmadık hakikat yolcusu,
Her zaman bizimleydin, yokluğunda bile
Ve her zaman da öyle olacaksın…
Seni çok seviyoruz……
Gönderen Arzu Kök zaman: 04:14 Hiç yorum yok:
Gönderen Arzu Kök zaman: 04:11 Hiç yorum yok:
AYNI SORUNLARLA OKULLAR AÇILIYOR...
CUMHURBAŞKANIMIZ ERMENİSTAN'A GİDECEKMİŞ...