Yeni yıl bize uğramadı!
Bizden kasıt tabi ki ülkeye.
Ülkece eski yıla girmenin gururunu yaşıyoruz!
Türkiye gibi bir yerde yaşıyorsanız dönüp dolaşıp aynı şeyleri yaşamaktan başka şansınız yoktur.
Her şey temcit pilavı gibi tekrar tekrar pişirilerek önünüze sürülür.
İşte bu yüzden yazının başlığı merhaba 2018 değil de 2017!
Siyasi tartışmalara bakıyorum hala KHK’ları tartışıyoruz.
Kendi cenahından gelen bir eleştiriye bile tahammülü olmayanın başkasına saygı duyması mümkün mü?
Eski Cumhurbaşkanının bile vatan haini ilan edilecek düzeye getirilmesi vahametin göstergesi değil midir?
Abdullah Gül’ün bile düşünce özgürlüğünün tehlikede olduğu bir ülkede farklı düşünenlerin hali nice olur?
İşin doğrusu ülkedeki bu mutsuzluğun yegâne temeli siyasi sığ tartışmalar.
Yukarıda işler yolunda gitmiyorsa aşağının mutlu olması düşünülebilinir mi?
Gaziantep gündemine bakalım.
Dün de Gaziantepspor’u konuşuyorduk, bugün de Gaziantepspor’u konuşuyoruz.
O kadar çağrı yapıldı, o kadar kelam edildi bu takıma sahip çıkılsın diye kimse oralı olmadı.
Dün de sahip çıkılmadı, bugün de sahip çıkılmıyor.
Hala şehirde elektrik kesintileri. Gündüzün gözüyle şehir bir anda karanlığa gömülebiliyor.
İşin ironisi, elektrik kesintisini haber yapacak gazeteciler asansörde mahsur kalıyor!
Bu örnekler çoğaltılabilinir.
Yaşam alanları ve yaşayış şekillerimiz bu ülkede uzun süredir rutinleşmiş durumda.
Yaptığımız ve yapacağımız işler sıradanlaştı.
Farklı düşünceye yer ve tahammül yok.
Bu yüzdendir ki hayatlarımızda bir değişiklik yok.
İşte tam da bu nedenlerden ötürü merhaba 2018 diyemiyoruz.
Yeni bir yılın umudunu ve düşlerini taşıyan cümleler kuramıyoruz.
Yeniye dair tek şey takvim yaprakları.
Geçiyor günler, ömrümüz bir bir tükenip giderken bizler yerimizde saymaya devam ediyoruz.
Ne zaman ki farklı bir şey olur, ülkede iklim değişir biz o zaman farklı düşünmeye başlarız.
Onun dışında ne çıkış yolu mümkün ne de bu düşüncelerimizin değişmesi.