Hakkını helal etsin!
Şu yaşanmış olay günümüz insanına garip gelebilir, idrak etmekte zorlanabilir. Fakat ecdadımızın hepsi bu anlayıştaydı…
Çanakkale savaşında, kimi Urfalı , kimi Maraşlı , Kimi Adıyamanlı, Kimi Gürünlü, Kimi Halepli çok sayıda yaralı getiriliyor hastahaneye.
Bunlardan biri Lapsekilidir ve yarası oldukça ağırdır Zor nefes alıp vermektedir
Kendisini göremedim Belki ölürüm Ölürsem söyleyin hakkını helal etsin”
Ve az sonra komutanının kollarında şehit olur ve son sözü de: “söyleyin hakkını helal etsin” olur.
Aradan fazla zaman geçmez Oraya sürekli yaralılar getiriliyor Bunlardan çoğu daha sargı yerine ulaştırılmadan şehit düşüyor Şehitlerin üzerinden çıkan eşyalar, künyeler komutana ulaştırılıyor İşte yine bir künye ve yine bir pusula Komutan göz yaşlarını silmeye daha fırsat bulamamıştır Pusulayı açar, hıçkırarak okur ve olduğu yere yığılır kalır Ellerini yüzüne kapatır, ne titremesine nede göz yaşlarına engel olamaz…
Pusuladaki notta şunlar yazılıydı: “Ben Beybaş Köyünden arkadaşım Halil’e 1 mecit borç verdiydim Kendisi beni göremedi Biraz sonra taarruza kalkacağız Belki ben dönemem Arkadaşıma söyleyin ben hakkımı helal ettim ”