Konusu 'Alıntı Yazılar' forumundadır ve gelecek tarafından 27 Eylül 2006 başlatılmıştır. 27 Eylül 2006
"işte geldi yeni bir sonbahar".:eyes: Yaz hülyaların, sonbahar hüznün mevsimi. Yaz hayatın yeniden başladığını anlatır, sonbahar hayata mola verdirir.
Sonra bir sabah uyandığınızda birdenbire zannediyorsunuz ki köye bomba düşmüş.:bigeek2: İn cin top oynuyor. İnsanlar aniden yok oluyor. Hatta o günün önceden saptanmış tarihi bile var. 30 Ağustos gecesi şen ve şakrak bir yazlık köyde yatıyorsunuz, sabah kalktığınızda hemen hemen kimse yok. Etraf insanı rahatsız edecek kadar sessiz. Trakya&#8217;da adet böyle imiş. 30 Ağustos gecesi yaz bitiyor! Balkonlarından insanların taştığı, kalabalıktan yolda yürümenin bile zor olduğu bir köyün aniden boşalması insana sadece hüzün verir.
2006 yazının ölümü de aynı şekilde oldu.:sigh: Trakyalıların neden yazlıkları 31 Ağustos sabahından itibaren terk ettiğini de işte o ölüm günü anlıyorsunuz. 30 Ağustos&#8217;a kadar sıcaktan cayır cayır yanan köy 1 Eylül&#8217;den itibaren fırtınaların girdabına giriyor. Hava aniden ama fena halde soğuyor. Yağmur yağmasa bile sert esen rüzgar artık verandada oturmayı yasaklıyor. Gecenin musiki üstadları Ağustos böcekleri birdenbire yok oluyorlar. Gece karanlık ve ıssız bir ürpertiye teslim oluyor. Nesli tükenen kelaynak kuşları misali sayıları muazzam azalan insanlardan geri kalanlar birkaç gün evvel üzerlerinde sadece bir mayo-şort ile dolaşırken yeniden pantolonların, kazakların, ceketlerin altına saklanırlar.
Sonbahar adı üzerinde hazan mevsimi. Hüznün aynası. Melankolinin beşiği. İşin içinden çıkamazsanız, depresyonun habercisi. Yazın rengi mavi, lacivert ve koyu yeşil.
Bazen gider, bazen yalvarmalarıma dayanamaz birkaç günlüğüne ortaya çıkar. "Coşku" yazın sadıktır ama sonbaharda aşufte bir kadına dönüşür. Kah uğrar, koynuna girer, seni meftun eder, kah başkasının koynuna gider, seni kahreder. "Coşku" ekimde iyice kalleşleşir. Artık uğradığı gün sayısı yok denecek kadar azalır.
Sonbaharda en iyi arkadaşım şöminenin karşısındaki koltukta altına sığındığım yün battaniyedir. Üstümde kalın eşofman,battaniyem ve ben!
Aşkın ebedi tarihidir yüzdeki izler" (Nihal Erkutun)