Otobüs / Alkışlarla Yaşıyorum
otobüs kelimesi arandı,toplam 124 tane içerik bulundu.
Herkes gibi bende otobüs binicisiyim. Arabam olmadığı için otobüsle yolculuk etmek zorundayım. Yoksa s.kimde olmaz halkla iç içe olmak. Parayı bulursam fakirlerle arkadaşlık kurmam mesela. Bunun gibi işte..
Otobüslerin kalabalık olduğu anlar zaten yeterince gergin olur, hiç tanımadığınız adam arkadan sürttürüverir ve siz hiçbirşey diyemezsiniz. Hani bir an gaza gelip deseniz "Ne sürttürüyon kardeş" deseniz artık sürttürülen kişi olduğunuzu açık açık ilan etmiş olursunuz. Fordçuların da en büyük teminatı budur.
-ben yanarsam sende yanarsın. yiyosa söyle top, toooop, hahaha toooop..
Çık çıkabilirsen işin içinden. Sonu kavgayla bile bitse ve adamı yerden yere vursanızda çılgın bir yuvarlaksınız artık.
Benim en çok uyuz olduğum olay otobüslerde, otobüsün çiftli koltuklarına tek tek otururlar, otobüs dolmaya başlayınca herkesin yanına tanımadığı bir adam oturur. Nedendir bilmem hep de ilk benim yanıma otururlar.
Binenle göz göze gelmemeye çalışırım, bazen gözünün içine "oturursan ağzına sıçarım" der gibi bakarım ama yok, illa gelir benim yanıma oturur. Genç olsa neyse, yaşlılar daha beter. Nedeni de şudur;
Geçenlerde yine aynı durumda yolculuk ediyorum ve yine bir amca bindi yanıma oturdu. Hani hiç kimseye eyvallahı olmayan, limuzini bozulmuş da mecburiyetten otobüse binen tipler vardır ya, onlardan işte. Oturdu yanıma açtı gazeteyi hayvan gibi yayıldı. Yaşına hürmeten laf da söyleyemiyorum. Aile terbiyesi kemiklerime işlemiş artık, eziğin eziği oluyorum böyle durumlarda. Genç olsa tekmeyle birlikte aşağı yuvarlarım ama yaşlılara asla.. Gazeteyi açtı, gazetenin yarısı koridoru kapattı zuhal topalla izdivaçın paravanı gibi, ön taraf biznıs oldu. Arkadakiler ineceği durağı göremiyor, kaç kişi yanlış durakta indi belli değil. Amca rahat ama.Gazetenin bir ucunu da ikimiz paylaşıyoruz amcayla. Neredeyse ucunu bana tutturacak. Öyle de rahat bişe..
İnene kadar sinir sıkıntı stres, sabır, ya sabıııır YAA SABIIIIR. Adamı gıcık eder böyle şeyler. Bir diğer olayda sizden sonra binen birinin yakın olduğu koltuğun boşalması ve haketmiş gibi oraya oturması. Ulan ben 20 dakkadır ayakta bekliyorum terbiyesiz, sonradan gelip keyifle oturuyor. Bence otobüslerde de devrecilik olmalı. En son gelen ücretleri uzatmalı durakları söylemeli. Muavinlik yapmalı. Hele ki çok kalabalık bir otobüste bir koltuktan inecek sesi geldiyse ve bu yanınızda ki bir koltuksa olay çok ciddileşir. Koltuğa yakın olduğunu ve oturmayı kendisinin hakettiğini düşünen en az beş kişi daha vardır etrafta. Bir şekilde kapmak gerekir o koltuğu. Bunun için önce kişinin arka kapıdan mı ön kapıdan mı ineceğini kestirmek lazım. Yanlış yerde durursanız o koltuk gitmiştir. Ne demek istediğimi çok iyi anladınız boşuna kafanızda canlandırmayın. Kim bilir kaçınız koltuğumu kaptı. Yazı fazla uzamasın şimdilik burada keseyim bari hadi selametle kardeşler
Hava kararmaya başlıyor. Otobüsüm birazdan kalkacak. Otobüs yolculuklarını hiç sevmem. 10 saat ne yapacağım diye kara kara düşünüyorum. ''Çantamda kitap var. Onu okurum.
Sonrasında biraz uyurum. Bir şekilde gelip gider yol. Otobüs yolculukları beni çok bunaltıyor. Bakalım nasıl bitecek bu 10 saat? Umarım biter. Hahaha! Yolculuk sırasında
ölmek çok kötü bir şey.''. Kendi kendime gülümsüyorum. Uzaktan bir beyazlık görülüyor. Upuzun bir dikdörtgen, iki sinsi gözünü de bana kırpıyor. Gözlerimi kapıyorum.
Önüme geliyor, bakıyorum. Evet bu benim otobüsüm.
34 numara. Koltuklara göz gezdiriyorum. ''Nerede yazıyor bu numaralar arkadaş?''. Otobüste benim dışımda bir kadın bir de yaşlı bir amca var. Kadına bakıyorum. Gözüm
kesmiyor, pek çirkin bir şey. Amcaya yöneliyorum.
-Amca bu numaralar nerede yazıyor?
Yerime geçiyorum. Cam kenarındayım. Bir anda üstüme bir uyku çöküyor. Sırt çantamı yastık gibi kullanıyorum. Ve derin bir uykuya dalıyorum.
Uyandığımda yolculuğu yarılamış vaziyetteyiz. Bunu muavinden öğreniyorum. Yanımda bir adam oturuyor. Çok genç. Yirmisini geçmiştir herhalde. Kirli sakalı, uzun taralı
saçları gözüme çarpıyor. Orta boylu sayılmaz, orta boylu insanlardan uzun duruyor ama uzun boylu da sayılmaz. Muavin çay, kahve, kola, bir kaç tane kraker ve kek getiriyor. Yanımdaki adam kek ve çay alıyor. Ben kek ve kahve alıyorum. Uykum iyiden iyiye açılıyor. Bu sırada
yanımdaki adam bana bir şeyler diyor;
-Ankara'ya mı gidiyorsun kardeş?
-Evet, yolculuk Ankara'ya.
Kısa bir sessizlik oluyor. Bu sefer ben soruyorum;
-Sen de Ankara'ya gidiyorsun herhalde?
-Evet, bizim ihtiyarların yanına.
-Şerefli Koçhisar derler, diyorum ve ardından gülümsüyorum. Aynı şekilde gülümsüyor adam.
-Senin memleket neresi? diye soruyor.
Yozgat deyince adamın suratında ince bir gülümseme beliriyor.
-Yozgat'ın adamından çok çektim, diyor. Bizim madenin şefi Yozgatlıdır. Onun kadar namussuz adam olamaz. Bak sana anlatayım. Madene girerken işçilerin bütün sigalarını
toplatıyor, ateşleri de. Sabah 6'da başlıyor iş, öğlen 1'e doğru yemek molası var. Yemek salonu var, madenin üst kısımlarında, küçük basık bir yer. Yer sofrası yapıyoruz.
Şerefsiz şef geliyor oraya, 30 kuruşluk tek sigarayı 3 liraya satıyor...
-Siz ne yapıyorsunuz buna karşın?
-Ne yapalım kardeş mecbur bir tane alıyoruz. Kesmiyor ya bir tane, zaten en dandik sigaradan getiriyor. Neyse, madene ilk girdiğimde başımızda bu dümbük yoktu,
bu sonradan geliyor. Geldikten bir kaç hafta sonra bu tarz şeyler yapmaya başlıyor. Benim hemşehrilerimde çalışıyor madende. Ben dahil 5 kişi. Bunlarla konuşuyorum;
''Bu şefe bir ceza keselim!'' diyorum. Neyse, bir plan yapıyoruz. Madenden çıkıyoruz, bakkaldan üç tane malbora alıyoruz. Sonra tekrar madene dönüyoruz. Şef bizden
geç çıkıyor, çıkmasını bekliyoruz. Çıktığı zaman adamı takip ediyoruz, madenin olduğu kasabada pek adam yaşamıyor zaten, bildiğin ıssız bir yer. S. Parkına girdiğinde
bunun etrafını sarıyoruz, bir banka oturtuyoruz. Adam tedirgince bize bakıyor. Cebimden üç kutu malborayı çıkarıp ona doğru uzatınca, haince gülümsüyor. ''Bu kadar
yetmez'' diyor. ''Yettiği kadar diyoruz''
Bu cümleden sonra adam öylesine içten bir kahkaha atıyor ki bende dayanamayıp basıyorum kahkahayı. Merakla soruyorum,
-Ne yaptınız sonra?
-Dur dur anlatacağım. Ahahah! Bizim arkadaş malboranın tekini açıyor, eline tüm sigaraları alıp adamın ağzına sokuyor. Ahaha!
-Diğer arkadaşlar zorla adama çiğnettiriyor sigarayı. Böyle böyle adama 3 tane malbora gayette iyi yetiyor. Sonra adamı haşat edip yolluyoruz. Sen ne dersin buna? Adalet
bu sanırım. -Bilmiyorum, belki sizi işten kovdurdu o adam? Eğer öyle yaptıysa, adalet bu değil.
-Yok, yok. Öyle bir şey olmadı. Yine sigaralarımız girişte toplandı ama öğle yemeğinde yeniden dağıtıldı. Şef bir daha yüzümüze bakamaz oldu.
-Öyleyse adalet bu, dedim. Sonrasında gülümsedim.
Bu tatlı sohbet biterken, muavin tekrar geliyor. Yine çay kahve getiriyor. Gönlü bol bir şirket herhalde. Kahve alıyorum, yanımdaki adam çay alıyor yine.
-Sen ne iş yapıyorsun kardeşim? diye soruyor.
-Öğrenciyim ben kardeş, diyorum.
-Ankara'da okuyorsun değil mi? Hangi bölüm, üniversite ne?
-ODTÜ sosyoloji okuyorum.
-Ne oluyor bu şimdi?
-Kelime anlamı toplum bilim demek.
-Toplumu araştırıyorsun öyleyse.
-Bir nevi öyle. Ancak araştırmak benim için yeterli bir şey değil.
-Daha ne yapıyorsun?
-Çürümüş şeyi değiştirmek, eskimiş şeyi çöpe atmak... Toplumları doğada gördüğün herhangi bir şeye benzetebilirsin. Örneğin bir elma. Elma önce yoktur ama sonra bir ağacın
dalında bitiverir. Yeşildir, kırmızı olur. Küçüktür büyür. Her bakımdan değişir. Bir süre sonrada çürür. Toprağa düşer. Ama içinde tohumu vardır. O tohumdan bir ağaç çıkar.
Toplumda böyledir. Değişir, biçim değiştirir ve bir süre sonra çürür. İçinden başka bir toplum çıkarır. Madem durum böyle o zaman toplumun çürümüşlüğünü incelemek yetmez.
-Solcusun değil mi? -Evet. Nereden anladın?
-Bak anlatayım. Bundan 4-5 sene önce bambaşka bir insandım. Sana yemin ederim sağımı solumu bilmezdim. Babam hayvancılıkla uğraşır. O yaşıma kadar hayvan güttüm bende.
Elime altı patları verir, dikerdi hayvanların başına beni. Neyse tek düze devam ediyordu hayatım. Bir gün amcam öldü. Karlı bir günde cenazesini kaldırdık. O güne kadar
görmediğim iki insanı köyde gördüm. Bunlar benim amca oğullarım. İkisi de dev gibi babayiğit adamlardı. Yaşları da en az 30. O akşam bizde kaldılar. Babam bu adamları
sevmiyordu. Ertesi gün sabah ben hayvanları otlatmaya götürürken, ''Arkadaş, yardıma ihtiyacın var mı?'' dedi birisi. ''Saol ağabey'' dedim ben. Yine de geldiler yanıma.
Akşama kadar konuştum onlarla. Anlamadığım bir sürü şey söylediler ama anladığımda oldu. Şu gerçek ki hayatımı değiştirdi bu adamlar. Birinin ismi Zülfikar diğeri Haydar.
Zülfikar ağabey bana, ''Git buralardan, dedi. Burada babana ırgat olma. Kendi ayakların üzerinde dur!''. Korkarak dinliyordum. ''Nasıl olur ağabey?'' diyordum. Bana
anlatıyorlardı boyuna. Ertesi akşamda bizde durdular sonra gittiler. İki sene geçti aradan. Zülfikar ağabeyin dedikleri hala aklımdaydı. Askere gittim, geldim. Köyde kalamazdım artık. Babamla konuştum, gideceğim dedim. Evlatlıktan reddederim seni dedi.
-Bunu konuştuğumuza göre gittin köyden, dedim.
-Evet, dedi. Pişmanda değilim. 50 lirayla köyden çıktım. Ankara'da Zülfikar ağabeyi aradım. İş lazım ağabey dedim. Bu maden işini buldu bana. O da bizim madende çalışıyor.
Bir süre Zülfikar ve Haydar ağabeyle yaşadım. Sonra bir kız buldum. Sevdim. O da beni sevdi. Evlendik. Kızımız olacak 2 ay sonra. Babamda beni affetti. Şimdi karım bizim
köyde. Çok seviyorlar onu. -Sende de ne hikayeler varmış birader!
-Öyle, var bir kaç tane hikaye. İçten bir gülümseme attı.
-Senin anlattığın çürüme olayını bana Haydar ağabey anlatıyordu. Saçı sakalı beyazlamış bir ihtiyarın fotoğrafı vardır, odasının baş köşesinde. Ondan öğrenmiş bunları.
Otobüs Ankara'ya varıyor ve isminin Rıza olduğunu öğrendiğim genç adamdan ayrılıyorum. Kaleme aldığım hikaye burada sonlanıyor.
Otobüs ve Programlananlar
şimdi başlığı okudunuz.dediniz ki "ne demiş bu düdük acaba".artık günde en az 2 kere sıçtımın aletlerini kullandığımdan uzmanlığımı yaptım.ve şunu fark ettim.OTOBÜSTE ROBOTLAR VAR.
"aha mala bağladı" dediğinizi duyar gibiyim.sus s.gerim toynaanı sen kime mal diyon puşt pezemenk!neyse.o haysiyetsizi allaha havale ediyor ve devam ediyorum.evet otobüste robotlar var arkadaş.bazı g.tünde kurt kaynayanlar var.sizde bilirsiniz.inatla arka tarafa ilerleyenler,inatla olduğu yerde sabit kalanlar,boş bulduğu yere önündeki 16 kişiyi döve döve ilerleyip oturmaya çalışanlar.evet.şimdi daha ayrıntılı inceleyelim
1.Muavin Dostu Arkaya İlerlemeye Programlananlar
bu kişiler otobüsün önünde ya da ortasında duramazlar.otobüste bi tek kendisi varsa bile en arkaya gidip otururlar.oturamıyorlarsa da ortada yaslanılabilecek kısımları geçip en arkaya geçerler.kendilerini arkaya ilerlemeye adamışlardır.2 dakka bekleyemezler.inatla "bu dokko" diyip seni oturan kişinin omzuna değdirmek zorunda bırakarak,biraz da arkadan dayayarak ilerlerler(i-lerlerler)
bu kişiler otobüse bindiklerinde ilk olarak kapılardan herhangi birine ilerlerler(i-lerlerler -yazmak çok zevkli lan-).inmene mani olurlar ve asla inmezler.inecek olduğunda hiç üşenmeyip otobüsten inerler,sen geçtikten sonra tekrar binerler.
bunlar asla belli bir kişi değildirler.her otobüste belli aralıklarla dizilmiş robotlar topluluğudur.aynı almanyada sıraya dizilip ver-al-ver-al şeklinde akbil veyahut para taşırlar.ara sıra kısa devre yapıp parayı size de uzatırlar.
adından da anlaşılacağı üzere her zaman oturmaya çalışırlar.boş koltuğu kulakları radarlarıyla herkedip avına saldırmak için masumları yaralarlar.ne kadar uzak olursa olsun o,oraya oturmalıdır.UYARI!asla avlarına yaklaşmalarını engellemeyin.s.kertirler valla.
muavinlerin en sevmediği modeldir.otobüsün kapasitesini her zaman düşürürler.tünedikleri yerden asla kalkmazlar.
dinledikleri müzikleri "az dinlenen,eski ama bilinen şarkı"lardan seçerler.bünyelerinde bir miktar abazanlık vardır.bu modellerde gözlemleyebileceğiniz şeylerden biri aypodunu,mp3 ya da mp4 ünün ekranını karşı cinse döndürmeleridir.amaçları "dinlediğim müziği görsün de etkilensin" dir.
çoğu zaman metal dinlerler.sesi sonuna kadar açıp kafanızı s.kertirler.godoşun tekidir ibneler.sinir geldi bak titriyorum yazamicam.
gördüğünüz gibi çoğunuzun çoğu zaman karşılaştığı ama umursamadığı robot modellerini tanıttım.1 aylık çalışmanın eseri olarak toplanan veriler daha sonra zenginleştirileceklerdir.
dipnot:iett pasonun üstünde yazan yazı:"hızlı,güvenli,konforlu ulaşım".(yatacak yeriniz yok iett)
Ah Nerede - Otobüs Sahnesi
Hareket hâlindeki tobüsün arkasından bakarken her nasılsa birden bire otobüsün üzerinde peyda olan Ferit (Tarık Akan), pencereye eğilerek Zehra'yı (Gülşen Bubikoğlu) öper, olaylar gelişir.
İstanbul Büyükşehir Belediyesinin yeni organizasyonu ismindende anlaşılacağı üzere İstanbul'da yaşayanlara otobüs renk ve motiflerini seçme hakkı tanıyor. Oylama sonucuna göre istanbul yeni otobüs rengine kavuşacakmış. Heyecanla bekliyoruz efenim. Ekleyici notu: C3'ü seçtim, Kırmızı seçeneği olsa onu seçerdim.
Evet arkadaşlar,Aytaç Arman'ın çılgın gençlik dönemlerinden bir kesit izleyeceğiz.İnanılmaz cool tavırlarıyla endam eden Aytaç abi iş tutan çifte takılır,gerçekten ayağı takılır yani,sonra inceden inceden ayarı verir.Bu absürdizmin doruklarına çıkan komik sahneyi hep beraber izleyelim.
Otobüs - Yılın Playboyu Yarışması
Aynştayn'ın sol taraftan torunu olan Hans geceleri metro tuvaletlerinde nasibini aramaktadır. O geceki kısmeti de Anadolu'nun bağrından kopup gurbetlere düşen bir yiğidodur. Önce bir alem yapalım sonra da kavun keseriz diyerek bir kulübe giderler. Kaderde araba baskılı don giymiş playboyların güzellik yarışmasını izlemek de vardır. 13