herkese bol umut dolu, sağlık dolu ve en önemlisi huzur dolu yeni bir yıl diliyorum. Gönderen
yemek yiyoruz. televizyon açık. toysrus ın spiderman ile barbieli reklam filmi çok ilgisini çekiyor. dalıyor. sonra da bana sarılıp " aşk bu aşk " diyor. bu durumda insan kendin nasıl hisseder :))))))))anneanneyi evine bırakıyoruz. ikisi arabada arkada oturuyor. anneanne yorgun kafasını şöyle bir koltuga yaslıyor. benim bücürü kadının kafasını tutup kaldırıyor : " annianni kak, evdi datarsin" ( evde yatarsın)teyze kapıdan içeriye geçiyor.can : bana ne detirdin ?teyze : aa unuttumcan : olsun anne almıştı !?:))baba ve oğul puding yiyor. anne içerden sesleniyor, çünkü uyku vakti gelmiş.anne : bitirdiniz mi ?can : baba bitiydi. ama ben bitiymek ok .( bitirmek yok= bitirmedim :)verdiği tepkiler inanılmaz. bu konuda gelişim süper de. başka bir konuda cm cm ilerliyoruz. şu ünlü çiş - kaka meselesi :( adama son model mini bir klozet aldım. hani en sonunda bizlere özenir de kendi de oturur diye. biraz da olsun yardımcı oldu. haftasonundan bu yana evde bez takmamaya çalışıyoruz. ancak adam o kadar inat ve bu konuda o kadar tembel ki oynarken veya yemek yemerken kesinlikle gitmiyor. dün akşam tam 5 kez üstbaş değiştirdim :(( eşofman yetiştiremiyorum. yuvada da arada bir kaçırıyormuş. ama evde iyice kendini bırakıyor. umuyorum kısa sürede çözeriz de ev daha da batmaz :)HERKESE İYİ BAYRAMLARRRRRRRRRRRR
koptum şu sıralar yine ben.. inanılmaz sıkılıyorum. herkes, herşey üstüme üstüme geliyor sanki. mevsimden midir nedir okuduğum birçok blogda da bu hava var.bu arada sevgili gülteinen beni sobelemiş. bakalım neymiş:) Ben küçükken: günde bir kitap okurdum. hatta ince ise bu zaman zaman iki tane bile olurdu. anneme yalan soylerdim. o beni okulda sanırdı :) ama ben kendimi kütüphaneye kapatırdım. tabii ki almanyadaki ( ki okul döneminde orda yaşadık) kütüphanelerin buradakilerle alakası bile olmazdı. orası mini bir oyun klubu gibi de olurdu. mis gibi koltuklara yayılıp istediğim kadar okurdum. arkadaşlarımla oyun oynardım. annem aslında kitap okumama değil de, okurken kendimi kaybetmeme cok kızardı. ha bir de o dönemde taşıdıgım şişe dibi gibi gözlüklerin daha da kalınlaşmaması için çaba harcardı :) Aslında ben: anaokulu öğretmeni olmak istemiştim. hatta lise 1 de okurken yapmak istedigimiz mesleği daha yakından tanımamız için 2 haftalık bir staj yaptırmışlardı. ama çocukları çok sevmeme rağmen bu denli sabırlı olamayacağımı farkedip bu işten vazgeçmiştim. sonra mimar olmaya karar vermiştim. ama tam o dönemde türkiyeye dönüş yapmak durumunda kaldık ve ben burdaki sınav sisteminin üzerine fazla düşmediğim için matematik sorularını es geçtim. e alamancı olunca en iyi yapacagım şey dil puanı ile biryerlere kapak atmakti. istedigim bölüm bogazici ingilizce mütercim tercümanlıktı ve puanım rahat rahat yetiyordu. ama buna rağmen istanbul üni. . çıkınca deli olmuştum. araştırınca da inanılmaz bir salaklığımı farketmiştim. sınavda almanca yerine ing. işaretlemeliymişim. üstelik bunu öğretmenime de sormuştum, o da benim yaptığımın doğru oldugunu soylemişti.. onun sayesinde cok iyi bir eğitimden oldum :(İlk kopyamı ne zaman çektim: hiç çekmedim. ben inek bir öğrenciydim dermişim :)) ama çektim bir kere. gerçi tam olarak hangi dersti hatırlamıyorum. sanırım inkilap tarihi idi.En saçma huyum: korkunç kinciyimdir. asla unutmam. akrep burcunun en azılı haliyimdir yani:)Cep telefonum: ilk telefonum nokia idi. hani şu sürgü kapaklı olan türkiyeye ile giren nokia telefonlarından. nokia harici de başka marka kullanmadım. aslında cep telefonunu da ulaşmak yerine ulaşılmak için kullanıyorum. yanımda bulunsun.içim rahat olsun. ama ben pek konuşmam.En sevdiğim bloglar: listemdeki tüm blogları severek okuyorum.yine en sona kaldım sanırım bu konuda. sobelenmeyen kaldı mı :)
şu son dönemlerde insanlar mı ciddi anlamda tuhaf davranmaya başladı yoksa bana mı öyle geliyor anlayamadım. ama özellikle trafikte krizlere giriyorum artık. sakin kalamıyorum.7 senedir araba kullanıyorum. en baştan bu yana dar alana parketme dışında hiç acemiliğim olmadı, ki bunu da birkaç ay içinde çözmüştüm. yine de ben çok iyiyim diyemem veya öyle de davranmam.ancak şu sıralar ehliyeti alır almaz deli gibi araba kullanan insanlarla doluyor bu şehir. hele ki - ben de onlardan biri olmama rağmen - kadın soförler çok daha tehlikeli olmaya başladılar. ya çok acemice kullanıyorlar ya da çok tecrübeli gibi. ha bir de yaşlı insanlar var. işte onları hiç kestiremiyorsunuz. etraflarına bakmıyorlar, daha doğrusu bakamıyorlar, ya da tecrübelerindenden dolayı çok küstah oluyorlar. bugün her iki cins ile anekdot gibi iki olay yaşadım. hem de 45 dakika içinde.önce sahil yolunda bir dedemizle kavga ettik. bakırköy sahil yolunu bilirsiniz. zaten daracık olan yol bir de garip virajlarla doludur. sağ şerit de deniz keyfi yapan arkadaşlar içindir. geze geze 30 la giderler. ben de böyle birini sollayarak geçiyorum, ama virajdan dolayı çok da hızlı gidemiyorum.. birden arkamda inanılmaz bir korna sesi, selektörler, el kol hareketleri, bağrış çağrış bir dede. yolundan çekilmeliymişim ! nereye gideceksem ! sağımda zaten araba var ve viraj dönüyorum ! ben o arabayı sollayana kadar böyle devam etti. geçerken de bir güzel küfür etti. üstelik arabada annem ve de oğlum vardı. bu dedemizi allaha havale ettik. ama biraz sonra daha da komik bir durum yaşayacagımızı bilemezdik..unkapanından taksime doğru ilerliyoruz .arkamda garip bir şekilde araba kullanan bir hatun. sürekli şerit değiştirip durdu ama trafik yogun oldugu için yaptığı bu hareketlerin hiç bir anlamı olmuyordu. en sonunda benim arkama geldi ve resmen dayandı. o kadar yakın gidiyor ki ben panik olmaya başladım. sonuçta oğlum arkada oturuyor. bu arada tarlabaşı bulvarını bilirsiniz. ışıklardan dolayı sürekli durmak zorunda kalırsınız. o ışıklardan birinde bu hatun yanımıza yanaştı ve camı indirmemizi işaret etti. inanmayacaksınız ama bana şunu dedi :" frene basarken lütfen arka aynanıza bakın. nerdeyse size çarpıyordum. hani benim için değil. sizin iyiliğiniz için söylüyorum ". bak bak bir de beni düşünüyormuş !! ne kadar iyi niyetli aslında ! annemin ve benim ağzım açık kaldı. maalesef o anda yeşil yandı. ya bu ne biçim iştir. bu insanlara ehliyet verirken hiç mi kural kanun öğretmiyorlar. bu insanlar, arkadan çarpmada -sebep ne olursa olsun- çarpan arabanın %100 suçlu olduğunu nasıl bilmezler. herşey bir yana, önündeki araba ile belirli bir mesafe koruması gerektiğini hiç mi söylemediler. bilinmesi gereken en standart kuralları bile bilmeyen sürücülerle dolu bu şehir. allah hepimizi korusun.
işte bu haber yüzünden :(((((((
bir kaç gün önce alman zdf kanalında bir hastane belgeseli izledim. bu hastane çok özel durumdaki çocuklar içindi. dile getirmesi bile acı ama ölmek üzere olan çocuklar için.. hastaneyi kuran doktor da böyle bir çocuga sahip iken bu tarz bir yeri çok aramış, ancak bulamamış. bundan dolayı böyle bir yer kurmak istemiş. aslında burası hastaneden ziyade çocukların son günlerini en güzel şekilde ve aileleriyle birlikte geçirmelerini sağlayan bir spa tesisi gibi. aileleri ve çocuklar hemşireler eşliğinde havuza giriyorlar, bahcede oynuyorlar, ormanda yürüyüş yapıyorlar ve tedavi görüyorlar. hatta birçok çocuk umut edilenden çok daha fazla yaşıyor, yine de korkunç sondan kaçamıyor. herşey bu kaçınılmaz sonun tam olarak idrak edilebilmesi için ayarlanmış. mesela onlardan rahat rahat veda etmek için özel soğutulmuş bir oda var. her yer o çocukların resimleri ile dolu ve bu çocuklara yıldız çocukları diyorlar.seyrettiklerimi yazdıkça bile gözlerim doluyor, ki o akşamki halimi düşünün artık. allahtan baba ve oğul uyumuşlardı da ben de şöyle salya sümük ağladım.bunu şimdi neden mi anlattım...birden aslında ne kadar şanslı olduğumu farkettim. ŞÜKRETMEM gerektiğini..sağlıklı, akıllı ve dünyalar güzeli bir oğlum olduğu için ..allaha, onu bana hiç beklemediğim bir anda gönderdiği için ..evliliğime, bir çok probleme rağmen çocuguma yansıtmayacak kadar iyi bir diyalogumuz olduğu için ..baştan çok da inanmasam da oğlumun ona deli gibi düşkün bir babası olduğu için ..maddi anlamda çok fazla problem yaşamadığım için ..ailem her daim arkamda olduğu için ...aslında bu liste sonsuza uzar..maalesef çok karamsar bir insanım. her zaman bardağın boş tarafını görürüm. aslında görürdüm demek istiyorum. bu bakış açısının geçmişte kalmasını gerektiğini farkediyorum. yani ŞÜKRETMEM gerektiğini...
bloga giriş yapamadım...
günlerdir bloga girip yorum ve post yazmak için uğraşıp durdum. sanırım laptoptan kaynaklanan bir problemden dolayı giremedim. şu an başka bir bilgisayarda deneyeceğine giriş yapabildim.geçtiğimiz hafta işe başladım. tam 2,5 sene sonra. farkettim ki, daha önce çalıştığım 3 firmadanda da hep bu aylarda ayrılmış ve diğer tarafa geçmiştim. aralarında tatil bile yapamıştım. oğlumdan dolayı işten ayrılmayı aslında biraz da bunun için dilemiştim. çok yoğun geçen iş hayatından biraz olsun uzaklaşmayı ve hayatın farklı yönlerini keşfetmeyi istemiştim. ancak pek de istediğim gibi geçmedi bu 2,5 sene. ev hanımlığı ve çocuk bakmak zaman zaman çok ağır geldi. hatta depresyona girip günlerce kimseyle konuşmadığım bile oldu. nedense çalışmayınca kendimi değersiz hissettim. neyse bu zamanlar geçti. şu an iş-ev-çocuk üçgenini ayakta tutmayı öğrenmeye çalışıyorum. oğluşum hala her sabah şansını deneyip yuvaya gitmemek için direniyor. hatta ağlıyor. yuvanın kapısına gelene kadar ben de onu ikna etmeye çalışıyorum. ama o kapıya geldiği ve öğretmeni onu kucakladığı zaman herşey bitiyor. güle oynaya içeriye dalıyor. o zaman içim rahatlıyor.ama içimin rahat olmadığı bir konu ise evim ! 7 senedir haftalık gelen kadınım artık gelmiyor, gelemiyor. oldukça uzak bir semte taşındı. şimdi yeni bir insana nasıl güvenir, ona evin sistemini nasıl öğretirim, bilmiyorum. ben haftada bir silip süpürmeye çalışsam da köşe bucak temizlik ayrı oluyor. ben de nihan gibi ağıtlar yakacağım sanırım :)işe gelince, henüz alışma devresindeyim. zaten yeni bir büroya taşınmışlar. bundan dolayı çok eksiği var. hala onları tamamlamaya çalışıyorum. ama çalışmayı özlemişim gerçekten.
bu sıcaklar yüzünden canım hiçbirsey yapmak istemiyor. ara ara açıp sadece maillerime ve bazı bloglara bakıp çıkıyorum. yazmak içimden gelmiyor. oysa yazmam gereken çok önemli olaylar var.birincisi iş hayatına geri dönüyorum. kismetse haftaya başlayacağım. 7-8 aydır sürünen ve bücüre kıyamadığım için sürekli ileriye attığım bir teklifti bu. oğlum şu an 34 aylık oldu. artık tam gün yuva denemeleri başladı. deneme diyorum çünkü saat hala onda gidiyoruz :) adam ters :) her zaman saat 7 de ayakta olan adam 8 buçuktan önce uyanmıyor. haftaya nasıl yapacagız bilmiyorum. yuvamızı da değiştirdik. artık daha geniş daha ferah bir yuvaya gidiyor. 10 günden bu yana ilk defa bugün itiraz etti.b geri dönmek istedi. içim bir fena oldu. çocuğu zorla hapise götürüyormuşum gibi hissettim. çalışmayı ne denli istesem de oğlumun üzülmesini, sıkılmasını da o denli az istiyorum. 3 sene yakın resmen yapışık ikizler gibi olmuştuk. yuva ona bir nevi bağımsızlık kazandıracak diye kendimi avutuyorum, diğer taraftan da çok üzülüyorum.onu yabancılar arasında yalnız bırakıyormuşum gibi hissediyorum. of of :(( bu gel gitlerden kurtulmalıyım ....ikincisi kilolarımdan dolayı yaptırdıgım ufak bir ameliyat.bu ameliyatı aslında ilk 1999 senesinde olmak istemiştim. o dönemde türkiyede bu mudahaleyi sadece çapa' da bir hoca yapıyordu. ben de mecburen çapaya yatmış ve ameliyat olmayı beklemiştim. ameliyatı yapmak yerine belirsiz bir tarihe ertelemek istediler. ben de o zaman çok kızmış, tüm ameliyatı iptal etmiş ve o sinirle üstümdeki tüm fazlalıklardan diyet ve spor ile 6 ayda kurtulmuştum. ancak yeme isteği, özellikle de stres ve depresyon sonrası yeme isteği tüm bu çabayı bastırdı ve tümünü geri aldığım gibi ilave kilolar da eklendi. bu noktadan sonra artık diyet ve spor ile bunu başaramazdım. midemde şu an minik bir bant var. henuz ayarlanmadığı için etkisini fazla hissetmiyorum. eylül başında sıkılacak ve ben de umarım fazla yemek yemeyecegim. 3 hafta içinde 7 kg verdim. devamı da inşallah eylülden sonra..
bu emziğinin ve daha önce bahsettiğim minik atının birleşimi :) ağzından bu kelime çıkar, biz de ona bunları vermezsek kiyamet kopardı. daha önceleri sadece uyku öncesi dalana kadar ağzında tuttuğu bu aletler bizim kabusumuz oldu. son 2 aydır agzından çıkarmamak için ne yemek yiyor ne konuşuyor ne de oyuncakları ile oynuyordu . en sonunda teyzem aktarda satılan sarı sabır diye bir şeyden bahsetti. koşa koşa gidip aldım. mini mini bir iki taşı suda çözdük ve ona emziğini batırıp verdik. ağzına alır almaz böhh dedi ve geri fırlattı. sonra koşa koşa lavaboya gidip yıkamaya çalıştı :) bu da çözüm olmadı. o iğrenç tada rağmen emmeye çalıştı! ancak uzun sürmedi. attı ve bir daha da ağzına almadı. şu an 1 hafta oldu. hala onu yatırmada biraz zorlansak da bağımlılığı kalmadı. arada bir televizyonda ya da bir başka çocukta gördüğü zaman söylüyor ama tutturmuyor.babasının deyimiyle resmen " tıpası" çıktı ağzından. iştah inanılmaz açıldı. bıcır bıcır konuşmaya başladı. tavırları bile büyüdü. çocuk kendine geldi.
pazar akşamı döndük. giderken feribot ile bandırmaya geçmiş öyle devam etmiştik. yorucu olmamıştı. ancak dönüşümüzde maalesef bilet bulamadık ve çok yorucu oldu. şu tek gidiş geliş yollarda insanların nelere kadir olduklarını gördükçe tüylerim yine diken diken oldu. asla ders almıyoruz. ne sollama taktikleri ne hız var bu insanlarda inanılmaz. kendilerini tehlikeye attıkları yetmiyormuş gibi arkasından gelen arabaların da zincirleme kaza yapmasına sebebiyet verecek şeklinde kullananlara deli oluyorum. dini inancım pek yoktur ama bu yolda cidden dua ederek geldim :)pztesi ve salı zaten etrafı toparlamak ve çamaşır yıkamakla geçti. çarşamba günü de teyzemin yeni çiftlikteki yazlığına gittik. anneanne ve küçük teyzemiz de orda olunca benim bücür mest oldu. ilgiden şımardı resmen. bahceden içeriye girmedi. bisikletinden inmedi. inanılmaz bir "sokak çocuğu" oldu :)bu arada asıl tatili ben yaptım tabii. anneanne ve teyze peşinden koşunca benim fazla birşey yapmama gerek kalmadı.
yine uzunca bir ara oldu. ama oldukça yoğun bir dönem oldu benim için. temmuzun ilk haftası gümüldürde tatildeydik. döndükten 2 gün sonra oğluşumla 2. bir tatile çıktık . nihan'ın dediği gibi "langes wochenende" şeklinde oldu. teyzemin yazlığınde 4 gün geçirdik. evimize döner dönmez ufak bir ameliyat geçirdim. bahsettiğim olaylardan biri de buydu.
evet nihayet tatil zamanı geldi. biz buraya gidiyoruz. dönüşümüz de hayatımı değiştireceğini umduğum bir olay olacak. hatta iki olay olacak. ayrıntılar için arkası yarın :)
bu resmine bayılıyorum:) teyzesinin gözlüğünü almış ve yan da olsa gazete okuyor bücür..
sıcaklardanmıdır nedir ?..
sanırım evet. çok sıcak ve ben de bir türlü kafamı toparlayıp eyleme geçemiyorum. oldum olası şu sıcakları sevmem. oysa yazmam gereken o kadar çok şey vardı ki.. ama geçince bir anlamı kalmıyor. mesela oğlumun ilk 23 Nisan gösterisi. arada kaynadı gitti. şu sıralar onun çok büyüdügünü görüyorum. hatta bana kızdığı zaman üf dediği bile oluyor. hatta o üflerin arkasında bir de çıkçıklamak ve tükürük geliyor. gülmemek için zor tutuyorum kendimi. büyüdügünü göstergelerinden biri de artık tek başına uyuyor olması. daha önceleri hem öğlen hem de akşam uykularında ya ben ya babası yanına uzanıyorduk. ancak o şekilde dalıyordu uykuya. o da kalktı. yuvaya da 5 yarım gün gidiyor artık.geçtigimiz hafta onu 1 gün denemek için tüm gün bıraktım.bana küstü. geldiğimde suratıma bile bakmadı. ve o geceyi de sürekli herşeye ağlayarak zehir etti bize. çalışmaya başlarsam eğer onu tüm gün nasıl bırakacağım bilmiyorum.ne istediğini bilen ve bunu ne pahasına olsun ele geçiren bir bücürüm var. yine de allah şükür etrafımda gördüğüm yaşıtları kadar ağlayan, zırlayan ve tutturan bir çocuk değil. tutturma niyetini gördüğüm an hemen hayal gücümü çalıştırıp ilgisini başka yerlere kaydırıyorum. şimdiye kadar işe yaradı.iki büyük derdimiz var ama hala.. biri tuvalet. diğeri de konuşma. konuşma konusunda yaşıtlarının çok gerisinde. buna çok üzülüyorum. gerçi o konuşmadan istediği herşeyi rahatlıkla ifade ediyor. ama tabii ki kendi dilinde ya da hareketlerle. net olarak ve o anki duruma göre de vurgulamayla soylediği sadece iki kelime var : anne ve baba :) sanrım şimdilik bununla idare edeceğim.babasına gelince.daha önce de yazdığım gibi ipler gerildi. halan de gergin. çalışmaya başlayana kadar maalesef bu gergin ortamda kalmaya devam etmek durumundayım. yeniden kendi ayaklarım üzerinde durduğum an bu olayı bitireceğim. başka çarem yok.şimdilik bu kadar. umarım artık yazılarımın arkası gelir :)bu arada hatıra için bir 23 nisan resmi koyayım bari :)
- daha önce yaşadığınız üç şehir :Köln(almanya) , Antakya, İstanbul- Tatil için gittiğiniz, gördüğünüz ve önermek istediğiniz 3 yer?son 4 seneye kadar inanılmaz çok gezdim ve çok güzel yerler gördüm. hangi birini yazsam bilmiyorum ki :)1- bozcaada : gördüğüm en güzel deniz ve kuma sahip. ama suyu da bir o kadar soğuk. minnacık ve sevimli bir ada. ilk defa 10 sene önce gittim. ondan sonra da her sene mutlaka bir kaç günlüğüne uğradım. maalesef heryer olduğu gibi burası da bozuldu.2- singapur : inanılmaz bir şehir. kalabalık, ama bir o kadar da düzenli. yeni, ama bir o kadar degerli yapıları var. karmaşık, ama denge içinde kültürler mevcut. hatta orada bir türk dönercisine bile rastladım ve bilinen şu cümleyi söyleyiverdim : biz türkler heryerdeyiz :)3- amsterdam : arabaya nerdeyse hiç rastlamadığım ve 5-6 kattan da yukarıya evlerin olmadığı çok güzel bir şehir. en çok nehirdeki yüzerevlere bayıldım.- Yaşamak istediğiniz (görmediğiniz olur) 3 şehir?1 - maldivlerde yaşamak isterdim. sahilde bir tahta klübede :)2 - sydney . heryerden uzak gibi olduğu için :)3- bi de yakınlarda bir yer diyeyim di mi :) marmaris veya antalya gibi yine deniz kenarı olan bir yerde.deniz olmayan bir yerde yaşayamazdım.- Şu an ki mesleğiniz nedir?mecburi bir evhanımı ve tabii ki bir anne.- Dünyaya yeniden gelseydiniz , hangi mesleği yapmak isterdiniz?çok uluslu bir şirketin ceosu olmak isterdim. çok para alıp hiçbirşey yapmanın adı bence ceo :)- Kesinlikle ben yapamazdım dediğiniz meslek nedir?doktorluk tarzı birşey asla yapmazdım.- Yaşam felsefenizi oluşturan sözlerden biri?maalesef çok negativ biriyimdir. hep neden benim başıma gelir derim. ama onun dışında tuttuğunu koparan ve yine maalesef fazlasıyla dobra biriyimdir. bu dobralığım yüzünden başım çok derde girmiştir :)- Bir kitaptan alınan çok sevdiğiniz bir cümle veya paragraf?şu an aklıma birşey gelmedi. ama ahmet altan'ın tüm denemelerine bayılırım.- Çok sevdiğiniz bir şiirin bir parçası?Şiir çok sevmem. Ama murathan mungan'ın ve orhan veli'nin tüm şiirlerini severek okurum.
öncelikle kurunane 'min sobesini yazmak istiyorum. 1 aylık gecikmeyle de olsa :). hernekadar şu sıralar ihmal de etsem aslında film seyretmek ve sinemaya gitmek en büyük hobilerimden biri. bundan dolayı film seçmek benim için aslında çok zor oldu. aşağıdakiler diğerlerinden biraz daha etkilendiğim filmlerden :1- Yer Demir, Gök Bakır ve Piano Piano bacaksız her iki türk film şimdiye kadar seyrettiğim en güzel türk filmlerinden. neşeli, ama buna rağmen çook derin filmler. 2- Beaches ( Kumsalda) ve TERMS of Endearment ( Sevgi Sözcükleri) :bu filmler konu olarak birbirine çok yakın. her ikisinde de çok ama çok ağladım. ilk defa 80 li yılların sonunda seyretmiştim bu filmleri. ama hala da gözlerim dolar denk geldiğimde. 3- Shrek serisi :valla oğlumdan daha çok sevdim bu seriyi :) 4- Yüzüklerin Efendisi her üç film de muhteşemdi ! 5-Stigmata ve Angel Heart : en sevdiğim ise bu filmdeki gibi dini ve gerilim yüksek olan konular. bir de hiç sevmediğim, hatta nefret ettiğim iki film var. her ikisini de film festivallerinin birinde izlemiştim. ancak resimlerini bulamadım. -Kırmızı : yanlış hatırlamıyorsam ismi buydu ve şişman bir kadının bir erkeğin ( üstelik de onu sevmeyen bir erkeğin ) aşkı için yaptıklarını anlatıyordu. bu kadın cinayet işlemekten oğlunu yetimhaneye bırakmaya kadar inanılmaz şeyler yapmıştı. ben ise üstüme alınarak ( her zaman balıketi olduğum için :) ) çok sinirlenmiş ve kendimi aşağılanmış hissetmiştim.- La Luna : bertolucci nin yönettiği bir filmde elbette bir erotik durum beklemek gerekirdi. ama anne ve oğlu arasındaki ensest bir durumu anlattığını görünce tiksinmiştim.
öncelikle çok teşekkür ederim. mesajlarınızı ara ara okudum. ama cevap verecek gücü bulamadım. yazacak aslında çok şey var. ama bunu ayrı bir postta uzun uzun yazacağım. Gönderen
bugünlerim pek iyi geçmiyor.. şu ünlü karı koca didişmelerimiz başladı yine.. ve sanırım bunlara nihai bir son verecegim artık.. . o yüzden yazmak bile içimden gelmiyor:( .. üstelik yazmam gereken sobemde var daha :( ... ama sanırım biraz da toparlanmam gerek...
bence vahşet ötesi..
dün hürriyet gazetesinde ayşe arman'ın bu yazısını okudum. inanamadım. tüylerim ürperdi. bu amerikalılara kim dur diyecek ? ölüye bile saygıları yok artık.
nihan çocuklarımız için vazgeçemediklerimizi sormuş. işte bunlar :- atımızdan daha önce bahsetmiştim. bu at olmadan asla uyumuyor. bundan dolayı bu ata gözümüz gibi bakıyoruz.- aslında ona tüm hevesli yeni anneler gibi şu pahalı " dört çeker" dedikleri türden bir puset almıştım. ama evimin 4. katta oluşunu ve de asansörümüzün olmayışını unutmuşum tabii.. oglum 9 aylik iken imdadima işte bu puset yetişti. tümüyle tesadüfi olarak toysrus da denk geldim ve sadece 30 mio'a aldım. korkunç hafif ve inanılmaz sağlam çıktı. - ilk heveslerimden biriydi yine bu ana kucagi. ancak diğerlerinin aksine bu çok işime yaradı. ayaklanıp emeklemeye başlayana kadar burda oturdu. arabada kullandık. yemegini burda yedirdim. yanıma koltuga koyuyordum bıcır bıcır biseyler soyluyordu :)- bu tulumu aslında yeni keşfettim, ama vazgeçilmez oldu. tüm çocuklar gibi bücür beyin de yorgana karşı alerjisi var.- dogumundan itibaren doktorumuz bize sebamed tavsiye etmişti. uzunca bir süre bu ürünü kullandık. sonra diş çıkarmalar başladı ve korkunç bir pişik. yara içinde kaldı çocuk. hic birsey fayda etmedi. ne bübchen ne nivea be bepanthene ne de doktırun verdigi melhemler. en sonunda bir de popolin deneyelim dedik. valla mucize gibiydi. 2 günde toparlandı bebişim. o günden bu yana bu da vazgeçilmezlerimizin başında geliyor.- ve ıslak mendil. allah razı olsun bunu keşfedenlerden :)bunların dısında mama sandalyesi ( mothercareden bir tane almıştık. 3 ay kadar oturdu. sonra kendi kendine kalkmaya başlayınca biz de masaya takılan bir sanalye aldık. ama o da yeterli gelmedi. mutlaka sandalyeye oturmak istedi) sterilizatör, gögüs pompası ( ki bunu almaması konusunda kocama defalarca söz söylesem de yeterli olmadı) en az kullandıgım ürünler oldu.
yine ne uzun bi ara vermişim .. farkında bile değilim. bu hafta neti bile açamadım, degil ki bloga birseyler yazmak.. nedense keyfim yoktu. kitap okumayı ve örgü örmeyi tercih ettim..sanırım yaşlanıyorum ben :) bu akşam da bloglarımı okuyarak geçirdim. umarım yarın da uzun uzun yazarım.. öncelikle sobelerimi:)
bugün 29 ayımıza girdik. ancak tuvalet konusunda ilerleyemiyoruz. hatta geriliyoruz. geçtiğimiz yaz ortasında denemeye başladık. ilk başlarda korkmuştu. oturmak istemedi. ağladı. sonra ilgisini çekti ve hatta daha rahat kaka yaptığını anlayınca oturmak istedi. çişi değil ama kaka geldiğinde koşa koşa haber veriyordu. sonra ne olduysa yine vazgeçti. yine istemiyor. şimdi de yeniden alışsın diye her türlü şaklabanlığa başvuruyorum. adamın önüne oyuncaklar, ayaklarının altına tabure koyuyorum. şarkılar türküler söylüyorum. ama yine de olmuyor. bu işi nasıl çözeceğim bilmiyorum. Gönderen
Ayçicegi geçenlerde oğlunun vazgeçemedigi pelüş oyuncaklarından bahsedince aklıma geldi. benim bücürün de var böyle minik bir atı. aslında bu dönencesinin bir parcasıydı. adam 7 aylıktan itibaren yatagının icinde fır döndüğü için dönencesi de sağlam kalmadı tabii. bir gün ogle uykusundan kalktıgında bir de baktım ki komple dönencesini aşağıya çekmiş, bıcır bıcır oynuyor. bunu da çıkarmış burnuna sürtüyor. o günden bu yana bu at olmadan asla uyumaz. allah bu ata sabır versin :) başına neler geliyor neler :)
bu resmine bayılıyorum:) teyzesinin gözlüğünü almı...