Nefes aldım, nefes verdim. Burdayım! Yazının Şarkısı
Neyse Zeytin konusunu şöyle bir kapatıp birkaç gelişme daha verip sonlandırayım canlarım yazıyı.Küs olduğum bir arkadaşım vardı Elif adı. Onla barıştım, blog'tan sonra içimi dökeceğim sayılı insanlardan. Sonra "değişiklik, değişiklik" diye yırtınırken aklıma bir fikir geldi sonunda. Mektup arkadaşı buldum. Şimdilik tek sorun "ingilizce" konuşmamız. Yani insanın ana dili olmayınca duygularını nasıl anlatacağını sapıtıyor. Öyle mektup arkadaşı olmak isteyen falan varsa olabiliriz yanii. Tabi önce güvenimi kazanması lazım biraz. Neyse, bugün okulda taklaya geldim birde. Ayağımı içe doğru burktum. Buz falan koyduk ama acısı var yine de. Hafif sendeleyerek yürüyorum. Son gelişmeyi de verip gidiyorum (YALAN SÖYLEDİ, GİDEMEDİ). Geometriden 82 aldım a dostlar. Beni uzun zamandır en çok mutlu eden şey bu sanırsam. Sene başından beri geometriye dair bir bok dinlemeyen-çalışmayan-bilmeyen ben bir gecelik çalışma ile nasıl 82 kaptım bilmiyorum. Aferin kız Hande!Not: 2 gün sonra barıştık biz. Ahana yazayım buraya da aklınızda bulunsun :P
Aferin kız hande,
geometriden 82 alan kızın sevinci,
Yorucu ama güzel geçen bir haftanın ardından :)
open your eyes say just what you mean
Hava hafif karanlık, elimdeki kitaplar ıslanmasın diye özen gösterirken sulara basa basa gittiğimin farkına varmıyorum. Kimse yok neredeyse dışarıda. Herkes bir kuytuya girmiş yağmurun dinmesini bekliyor. Mantıklı olan da bu aslında. Hasta halime aldırmadan yağmurdan yağmurdan gidiyorum, annemin eve dönünce "dinlemedin beni çıktın bu yağmurda, aklın başına gelmiştir" diyeceğini düşünüyorum. Yağmur sesi ve gök gürültüsü harici ses duyamıyorum. Sonbahar yavaştan belli ediyor kendini, ben geldim diyor. Hoş geldin diyip buyur etmekten başka yapacak bir şeyimiz yok. Tüm yolu düşüne düşüne yürüyorum kafamı kaldıracak gücüm yok, tek uğraşım çizgilere basmadan yürümeye çalışmak. Onu da beceremiyorum ara sıra. Gazete alma sevdası düşüyor içime giriyorum bakkala, elime ilk gelen gazeteyi alıyorum. Gazeteyi gördüğü halde "Gazete mi aldın?" diye soran amcaya, "yok çikolata aldım ama getirene kadar gazeteye dönüşmüş hay allah ehe ehe" demek geliyor içimden ama dışıma "hıı" diye çıkıyor nedense. Eve geldiğimi fark ediyorum. Girer girmez aldığım ilk haber "taşınıyoruz" oluyor.
im in here,
Çook dinlenesiiCover Drive - Sparks ile BlakMusicFirst
Yazının şarkısıYaşadıklarıma üzüleyim mi güleyim mi bilmiyorum gerçekten. Bir yandan gülüyorum bir yandan üzülüyorum. Yeni bir çocukla tanıştım: İlik. Arkadaşıma tarif ederken ilik gibi çocuk valla diyordum. İşte ben bu çocuğun tipini çok beğeniyorum güya ama gerçekte görmedim hiç her şey fotoğraflardan. Normalde özle tipi çok kafama dert etmezdim, yanı bildiğiniz gibi sevgili falanda istemiyordum. Sonra ben bu çocuğun gerçekten bok gibi bir çocuk olduğunu gördüm. Fotoğrafla alakası yok ya. Bildiğin amatör korku filmlerinden fırlamış gibi. Çocuğu anlattığım en yakın arkadaşımla aramızda ki muhabbet böyle oldu:(yine H ben ve B en yakın arkadaşım)H: Panpa yaşam sevincim kalmadı amk. Birde "yakışıklı mıyım?" diyor. G*tüme benziyorsun da diyemiyorum.B: Hahahaha n'oldu "ilik gibi çocuk" diyordun çocuğu görünce korkudan iliklerin çekildi di mi?hahaH: Yok ben elimi ayağımı çekiyorum tamam hayattan soğudum amkYanı bu mutlulukta g*tümüzde patladı. Tüm sene boyunca armudun sapı üzümün çöpü derken bir kişiyle çıktım, yazı da boş geçireceğim anladım bunu. Zaten her geleni reddetmeye başladım alışkanlık oldu artık. Ama bu son olaydan çok ders çıkardım. Öyle mutlu çiftlere özenip "benim de sevgilim olsun" diye yırtınmayacakmışız. Sevgi,aşk,hoşlanmak bana uzak kelimelermiş. Aşkın arananı değil, çat diye karşına çıkanı makbulmüş.
Hayattan aldığımız dersler,
Şarkıyı kesinlikle tavsiye ediyorum. İstekler, öneriler,yorumlar için tık tık____HIM - Gone With The Sin ile darksinner-lv
Aksilikler başımı bırakmıyor gerçekten. Bu yaz bok gibi başladı bok gibi bitecek bunu anlamış oldum. Neden derseniz; Annem çok kötü hastalandı. Son 3 günümüzü acillerde geçirir olduk. Yarın da büyük ihtimal hastahaneye yatıracaklar. Ee anne hasta olunca bazı işlerde bana kaldı. İlk gün yemeklerle ben uğraşsam da (şükür zehirlenmedik) annem bu beceriksizliğimi fark edip hasta hasta yemek falan yaptı. Hayatında bıçak kullanmamış biri olarak benden ne yemeği beklenirki zaten. Bende biraz kafa dağıtmak için film izlemeye karar verdim. İnternete ne kadar "fantastik filmler" yazdıysam da google amca "fantezi filmleri" anlamakta çok ısrar etti. Neyse ki güzel fantastik-korku karışımı bir film buldum: Sleepy Hollow. Baş rol oyuncusunun Johnny Depp olduğunu anlayınca ağzım açık kaldı zira Johnny abimiz burada pek bir cool, pek bir yakışıklı. Film'in içeriğine gelirsek, Sleepy Hollow adında bir köy var uzakta. Orada işlenen cinayetleri çözmesi için Johnny Depp'i gönderiyorlar. Adına atlı denen bir psikopat zombi gibi bir şey var. Yıllar önce bu atlının kafasını keserek öldürüyorlar. Sonra mezardan kafası çalınınca bu da köydekilerin kafasını kesmeye başlıyor. Fakat atlıya büyü yapan onu yöneten birileri var. İşte Film bu olayın gizemini çözmekle geçiyor. Güzel bir film. Ama tabi olayın içinde Johnny Depp olunca; "olum öldürmeyin lan onu. Johnny Depp o, bak boru değil Johnny Depp" falan dediğiniz oluyor. Neyse anlatması benden izlemesi sizden. Bir post'u daha burada sonlandırıyor gözlerinizden öpüyorum.Filmden Bir kare koymazsam olmaz.
Yazının şarkısıUzun zamandır ne yazsam diye düşünüyorum. Yazmadığım süre içinde yağmurda kalan kova misali fazla doldum ben. Şu sıralar ders çalışmaktan sağlığımı kaybetmiş durumdayım. Artık kitap gördüm mü midem bulanmaya başlıyor. Zaten dershane sınavları - okul konferansları yüzünden hiç görmek istemediğim insanları görmek zorunda kalıyorum. Siz biliyorsunuz onun kim olduğunu. En ufak şeye kırılmaya başladım , en ufak tartışmada hüngür hüngür ağlamaya başladım. Zaten çok yakın olduğum bir arkadaşım var adını rahat rahat söyleyebilirim "Beste". 3 yıldır arkadaşız ve 13 gün sonra falan İstanbul'a taşınıyorlar. Gerçekten ondan başka sarılıp ağlayabilecek derdimi anlatacak kimsem yok. Son günlerimizi güzel geçirmeye çalışsakta sonrasında çekeceğim yalnızlığı düşünmeden edemiyorum. Gerçekten bana arkadaşlık hakkında çok şey öğretti. O bana destek oldu ben ona. Hiçbir zaman birbirimizi yargılamadık , kırmadık. Şimdi arkamdaki yıkılmayan duvar, dostum kayıp gidiyor hayatımdan. Ve ben içimdeki sıkıntılarla dertlerle yalnız kalıyorum. Artık elim "yeni yayın" butonuna varmıyor mesela. Çünkü herkesin benim dertlerimi dinlemekten sıkıldığını düşünüyorum. Telefonumu kırmam ve bilgisayara daha az girmem sebebiyle çok fazla yalnız kalıyorum ve gerçekten çok düşünecek zamanım kalıyor. Bazen isyan ediyorum kitapları fırlatıyorum bir kenara , geçiyorum yatağıma şarkı mırıldanıyorum , mırıldanırken ağlıyorum. Sonra siliyorum iki üç damla göz yaşımı , koyuyorum başımı yastığa. Allahım diyorum al içimdeki sıkıntıyı. Bazen de çok hırslanıyorum her şeyi bırakıp derslerime yükleniyorum , gözüm hiçbir şeyi görmüyor. Bugün güzel bir gündü benim için , ben kan kusuncaya kadar. Bu kadar sıkıntıya dayanamayan kan damarlarımda duramadı herhalde. Belki de kendimi üzmek yerine mutlu olmaya , beni üzenleri üzmeye başlamalıyım. Yoksa zaten bozuk olan sağlığımı daha da bozacağım.
Yazının şarkısıNot: Yazıyı sabah 08:45'te yazdım ama anca yayınlama fırsatı buldum.Önce sevdiğiniz terk eder sizi, ardından uykunuz. Sonra ne sevdiğiniz geri gelir, ne de uykunuz..Sabah saat 08:45. Düşünmekten uyuyamadım , uykusuzluktan düşünemedim. Terk etmeyen bir uykum kalmıştı o'da gitti. Uyku yerini keşkelere bıraktı. Kulağımda kulaklık, balkonumda yağmur. Sabaha karşı kalemim ve ben.. Keşkeleniyoruz yine.Keşke..Keşke kalbim yerine , düşünce dizlerim kanasa..Keşke çocukken olduğu gibi, kalbim sadece hızlı koşunca çarpsa..Keşke tek umudum kocaman bir pastaya sahip olmak olsa..Keşke benden önce sevmese birileri seni..Keşke yağmurda tek başıma ağlamak zorunda kalmasam..Belki de tek ihtiyacım olan biraz uyku , biraz sevgi..Kim bilir belki bir gün ikisini de bulurum..
önce sevdiğiniz terk eder sizi ardından uykunuz,
sabah saat 08.45,
K: Allah sahibine bağışlasın kızım seni H: Haha sağ ol abla ( Artık gülmeye başlıyorum)
Yazının şarkısıKendime..kızıyorum..Korkuyorum.. Öyle yüksekten , karanlıktan , sudan falan değil seni kaybetmekten korkuyorum.Sinirlendiğim zaman kendimden korkuyorum.Garip aslında , seni kaybettiğim halde buradan gitmenden korkuyorum.Ayda 3 kez sevgili değiştirmene rağmen aşık olmandan korkuyorum.Korkularım sıcakta giyilen mont gibi yapıştı artık vücuduma.Seviyor muyum , tiksiniyor muyum bilmiyorum.Özlüyorum.. Öyle seni , onu , bunu değil. Bir ben olmayı özlüyorum bir de mutlu olmayı.Seni ilk gördüğüm günü özlüyorum mesela.Yada son gördüğüm günü.. Seni anlatmayı özlüyorum. "günaydın" mesajın ile uyanmayı özlüyorum. Yaşamayı özlüyorum. Benim için çabalamanı özlüyorum. Sana şiir yazarken avuçlarımdan akan teri özlüyorum.Ve kendime kızıyorum.. Bu kadar kıskanç olduğum için , seni sevmeye başladığım için , seni çok sıktığım için , arkadaşlarımla senin aranda kaldığım için , sana sarıldığım zaman seni bıraktığım için , ağladığım için , nefes aldığım için. Kızıyorum işte ! Unutamadığım için , sessizlikle konuştuğum için , sadece seni istediğim için. Beklide adını duyduğumda kalbim kanadığı için kendime kızıyorum. Yüzünde maskeyi göremediğim için.Seni çok sevdiğim için...Seni yazmakla bitiremediğim için..
sana sarılınca seni bıratığım için,
seni bu kadar .çok sevdiğim için,
- Adım hande ( biliyorsunuzdur) göbek adım Su.- Bu güne kadar 1 kere aşık oldum.- Asla tuz yemem hatta yemek masasında tuz bulundurmam.- Blogumu seviyorum yazın sıkıntıyla açmıştım ama artık benim için alışkanlık oldu.- Facebook'um yok ama Ask.fm'den , twitter'dan, G-mail'den bana ulaşan her türlü izleyicime yardım ediyorum.- Siyah renge aşığımm.- Yolculuk yapmaya ba-yı-lı-yo-rum.
Deeptone , tekrar teşekkürler 5. Versatile Blogger Ödül fotosunu blogunuza ekliyorsunuz.