Yavuz Sultan Selim’e aşık olan Türkmen/Mısır’lı Cariye… | Ayşen Özkaya – Akşam Güneşi – Evening Sun
Değişik bir Anneler Günü kutlaması… →
Yavuz Sultan Selim’e aşık olan Türkmen/Mısır’lı Cariye…	Posted on 08 Mayıs 2014	by Ayşen Cumhur Özkaya BENİ BİR GÖZLERİ AHUYA ZEBUN ETTİ FELEK Cihan padisahı Yavuz Sultan Selim, Şam yakınına otagını kurdurarak burada üç ay kadar kalmıs. Bir Türkmen kızı da, zaman zaman padisahın çadırına gelerek, otagın temizlik islerini yapar, hünkâr çadırını tertibe ve düzene sokarak sıradan gündelik islerle mesgul olurmus…
“Seven insan neylesin” Yavuz Sultan Selim, otagına yatmaya gelince, birden direkteki yazıyı fark etmis,” Bu da ne ola ki” diyerek uzun bir muhakemeden sonra, bir vehim ve bin endise derken… Almıs eline kalemi söyle bir satır da o düsmüs aynı direkteki dizenin altına.
“Ya korkarsa neylesin” Yavuz sultan selim, aksam, çadıra döndügünde, not düstügü direkteki satır gelmis aklına. Bakmıs ve okumus ki askın heyecanın ve korkunun karıstıgı, tezat dolu sözcüklerin bulustugu satırlar, bir mızrak gibi durmakta karsısında. Hemen o satırın altına bir mısra daha eklemis, aska yenik düsen koca padisah:
“Hiç korkmasın söylesin” Bir aşkın buluşan, karmaşık ve bulanık duyguları söyle dizilmis diregin üzerine:
“ Seven insan neylesin Hemen derdin söylesin Ya korkarsa neylesin Hiç korkmasın söylesin”
(ikinci mısradaki eşkimi artırdı füzun’unu tercüme ederken çoğunlukla yanlış yapılıyor ve eşkimi : aşkımı olarak çevriliyor, oysa ki “eşk” gözyaşı demektir ve çevirisi de gözyaşımı artırdı felek olmalıdır)
Yukarıdaki hikaye Şam yakınlarında geçerken ve cariye Türkmen kızı iken, aşağıda nakledilen hikaye yer Mısır, cariye de Mısırlı bir kızdır.Adı da Aliye’dir. Buyrun hikayeye : Yavuz Sultan Selim Han, Mısır‘ı fethettiğinde bir süre orada kalır. İdareyi eline alıp kendi hâkimiyetini yerleştirmek için bu elzemdir. Bu sırada bir çadırda kalıyor. Çadırı süpürüp temizleyen, yemeği yapan Mısırlı bir cariye vardır ki, Yavuz Selim Han sabah çıkınca, cariye geliyor, akşama kadar çadırı temizleyip yemekleri hazırlayıp gidiyor, akşam olunca da Yavuz Selim Han çadırına dönüyor. Cariye nasıl olduysa bir kaç defa Yavuz Sultan Selim Hanı görür ve Ona âşık olur. Lâkin umutsuz bir aşk. Zira bir tarafta koskoca Cihan Padişahı Halife-i Rûy-i Zemin, diğer tarafta basit bir cariye… Fakat cariyenin aşkı dayanılmaz boyutlara ulaşıp da kalbine sığmaz hale gelince, ne yapacağını bilemez halde Halifeye açılmaya karar verir. Lâkin aradaki uçurum cariyeyi iyice çıkmaza sokar ve kararsız hale getirir. Bir yandan aşkının dayanılmaz baskısı, diğer yandan aradaki devâsâ farkın kendini engellemesi arasında bocalayan cariye Halifenin karşısına çıkma cesaretini kendinde bulamadığından, yazıyla ilân-ı aşk etmeye karar verir. Ve üç kelimelik bir not yazarak Halife hazretlerinin yatağına bırakır. Notta sadece üç kelime yazılıdır:“Derdi olan neylesin?” Akşam çadırına gelip de yatağının üzerinde küçük bir kağıt parçası bulan Yavuz Sultan Selim Han, kağıdı okuyunca bu notu yazanın, çadırını süpüren cariye olduğunu anlar. Ve kâğıdın arkasına cevabını yazar: “Derdi neyse söylesin.” Kâğıdı aynı yere bırakır. Sabah olunca da çıkıp gider. Bir müddet sonra Cariye temizlik için çadıra geldiğinde ilk iş olarak kâğıdı arar. Kâğıdı bıraktığı yerde duruyor bulur. Kaparcasına kâğıdı alıp okuduğunda heyecanı bir kat daha artar. Halifenin cevabından cesaretlenen cariye, kâğıdı çevirip dünkü notunun altına şu cümleyi ekler: “Korkuyorsa neylesin?” Akşam olur. Halife çadıra döner. Kâğıdı okur ve cevabı yazar: “Hiç korkmasın söylesin.” Sabah bu cevabı okuyan cariye artık kararını vermiştir: Aşkını bu akşam halifeye söyleyecek. Ne olacaksa olsun artık. Ve o gün temizliği bitirdiği halde gitmeyip Halifeyi beklemeye başlar. Yavuz Sultan Selim Han akşam çadıra dönünce cariyeyi kendisini bekler bulur. Cariye, Halifeyi görünce hemen ayağa kalkıp temenna durur. Yavuz Selim Han “Buyurunuz, sizi dinliyorum” deyince, cariye tüm cesaretini toplamaya çalışırken, titreyen ellerini gizlemek için elleriyle dirseklerini tutarak kollarını kavuşturur. Heyecandan yüzü kıpkırmızı olmuştur. Kalbi yerinden fırlarcasına atarken, titrek ve mahcup bir sesle: “Efendim…” der. “Cariyeniz… Size…” ve cümlesini tamamlayamadan yığılıp kalır. Kalbine sığmayan aşkını söyleyemeden ruhunu teslim eden cariyenin, bu tertemiz aşkı karşısında Koca Halife gözyaşlarını silerek etrafındakilere şöyle der: “Gerçek aşkı şu cariyeden öğrenin. Zira âşık, mâşukunun yolunda olur ve o yolda ölür.”
Ekşi sözlükte bu dizeler için yazılanları da aktarıyorum sizlere :
Bu dörtlük Tanburi Ali Efendi tarafından sipihr makamında hafif ikağında bestelenmiş, Kani Karaca tarafından bundan 50 sene evvel Mesud Cemil’in sunduğu bir radyo programında canlı olarak okunmuştur.
Ayrıca Cem Karaca da “Şah mat mı, Padişah mı” isimli şarkısında bu dörtlüğün son iki mısrasını kullanmıştır.
Çınar Ağacı dizisinde ise Rıfat Bey’in Adviye Hanım’a okuduğu şiirdir.ş
Zeki Alasya Metin Akpınar’ın Beyoğlu Beyoğlu müzikalinde Yekta’nın karşı masada oturan kıza olan aşkını dortorcuğuna anlatırken kullandığı replik “ Beni bir gözleri ahuya zebun etti felek”
Ruhu Sanatçı Gönlü İnançlı Hali Hüzünlü Şefkatli Romantik Her daim Duygusal Hayalci Melankolik Karşılıksız Seven Çocuk Kalpli İlahi Aşka Aşık biri	View all posts by Ayşen Cumhur Özkaya →	Bu yazı AŞK HİKAYELERİ, MEKTUPLARI ** LOVE stories, letters içinde yayınlandı ve Aşk, Padişahların aşkı, Yavuz Sultan Selim, Yavuz Sultan Selim ve Mısırlı Cariye, Yavuz Sultan Selim ve Türkmen Cariye, Yavuz Sultan Selim'e aşık cariye olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.	← Google Art Project
One Response to Yavuz Sultan Selim’e aşık olan Türkmen/Mısır’lı Cariye…
hayatsahici dedi ki:	11 Ocak 2017, 20:40	Bu nasil bir aşk ki koca hünkara dörtlükler yazdırır. Narin kalbe sığmaz taşarda, Durdurur…