“Ama senin dostların var.”
Sarah’nın dostları var mıydı bilmiyoruz. Tam o anda, 4.48’de tam olarak neye benzediğini kendisinden başka hiç kimsenin daha iyi anlatamayacağı bir tuvalette kendi nefesini kendi ayakkabı bağcıklarıyla keserken bir yerlerdeki birtakım dostların şöyle ya da böyle faydası olur muydu, onu da kestiremiyoruz.
Sizi yalnızca yaşarken bilemeyeceklerimize; ayıklığın ve kanda dolanan, insanı “normal” yapması gereken maddelerin gelgitinde Sarah’nın duyurmak istediği sesine çağırıyoruz. Dostlarımız olduğu için, -ve biz onun dostu olamadığımız için- şimdi bu zaman ve mekanda anlatmakla yükümlü olduğumuz O’na biz tekrar ve tekrar adıyla seslenmeyi seçtik.
Bir kliniğin kayıt defterinde “bilmemkaç numaralı psikoz hastası” olarak kalmak için fazla hakiki olan Sarah’ya bizi götürdüğü korkunç ve güzel kıyılar için sonsuz şükranlarımızla…
“But you have friends.”
We don’t know if Sarah had friends. We can’t figure out if any kinds of friends might’ve helped anyhow at that very moment, at 4:48 in a toilet which no one else could’ve told what it was like but her, while suffocating herself with her own shoelaces either.
We are now only inviting you to things we can never be sure of when we’re alive, to the voice of Sarah which she wanted to be heard both in sobriety and the tides of substances running inside the vein. We’ve chosen to call her by her first name over and over again when we’re obliged to make her voice heard in this time and space for we have our own friends –and for we couldn’t be her friends- .
With endless gratitude to the woman for leading us to shores unearthly and sheene, to Sarah who had always been too real to stay as a “psychotic of some register number” in a logbook of a mental institution…
The fracture starts here…
Çeviren: Oya Yılmaz Ghahary
Yöneten: Sibel Çelik
Dramaturji: Birol Tezcan
Sahne Tasarımı: Sibel Çelik
Işık Kumanda: Erdinç Ulutaş
Ritim: Sarah Kane
Oynayanlar: Sibel Çelik, Vahit Sarıtaş