Ana Sayfa kızıl yeşil Bir direniş ve dayanışma destanı: KIZILDERE
Kızıldere bir devrimci kardeşlik destanıdır
Mahir Çayan, ağır takip koşullarında kaleme aldığı Kesintisiz Devrim II-III’de “Silahlı mücadele önce solu toparlayacaktır” diyordu. Onun parça parça olmuş solun geleceğine ilişkin bu umut dolu yaklaşımı basit bir iyimserlik değildi.
Direniş cuntanın “refomist” imajını yıktı
1970’e doğru devrimci gençliğin ve işçi sınıfının yükselen mücadelesi, oligarşi içindeki çelişkileri derinleştirdi. Ordu, 12 Mart 1971 günü verdiği uyarı mektubuyla (“Muhtıra”) Süleyman Demirel’in başkanlığındaki Adalet Partisi (AP) hükümetini düşürdü. Muhtıracılar “reformist” görünmeyi seçmişlerdi. AP hükümetini ülkeyi kardeş kavgasına, sosyal ve ekonomik huzursuzluğa sürüklemekle, Anayasa’nın öngördüğü reformları gerçekleştirmemekle ve devletin geleceğini tehlikeye atmakla suçladılar. Partiler üstü bir hükümet kurarak bütün bu sorunları çözecek güçlü ve inandırıcı bir hükümet oluşturulmasını istediler. Aksi takdirde darbe yaparak yönetimi doğrudan doğruya ele geçirmekle tehdit ettiler.
Işıklarını halka taşıdılar
THKP-C 12 Mart darbecisi Memduh Tağmaç’a “sosyal gelişme, ekonomik gelişmenin önüne geçti, durdurmak gerekir” dedirten Anadolu aydınlanmasını ve işçi bilinçlenmesini Karadeniz’den Ege’ye, İzmir’den Kartal’a ilerleterek gelişti
En iyi lider en iyi militandır!
Türkiye sosyalist hareketine en güçlü devrimci ivmeyi kazandıran Mahir Çayan, 14 Ağustos 1945’te Samsun’da doğdu. Babası devlet memuruydu. 1965’te SBF Sosyalist Fikir Kulübü’nün başkanlığına seçildi. 1967’de kısa bir süre Fransa’ya gitti.
Darbeci olmayan askerler
Bazı gazeteci, aydın ve askerler “sol cunta” hayali peşinde koşarlarken, ordunun küçük rütbeli subayları içindeki en güçlü devrimci grubu THKP-C oluşturuyordu. Hava Kuvvetleri Proleter Devrimciler örgütü, Türkiye için tek kurtuluş yolunun anti-emperyalist, anti-oligarşik demokratik bir halk devrimi olduğunu, işçi sınıfı partisinin bu devrimin ideolojik politik öncüsü olacağını savunuyordu. Cuntacılığın çıkar yol olmadığını düşünen bu devrimci askerler, Türkiye’de gerçek bir devrimin ancak halk savaşı içerisinde kurulmuş bir halk ordusuyla başarıya ulaşabileceği düşüncesindeydiler. Pilot teğmen Saffet Alp, şehir gerillası mücadelesinden başlayarak, yaşamını gerçek bir halk ordusunun kuruluşuna adadı. Onun simgelediği tehdidin büyüklüğünün farkında olan kontrgerillacılar, Kızıldere’de bombalarla yıktıkları evin enkazında Saffet’i yaralı bulduklarında, kurşuna dizdiler.
Ahlaki bir isyan olarak: Devrimci savaş
THKP-C, devrimci savaşı yalnızca askeri güçler arasındaki bir çatışma olarak değil, iki ayrı dünya görüşünün, iki ayrı toplum programının ve iki ayrı ahlakın çatışması olarak görüyordu. İlk bildirisinde “THKP-C, kendi saldırı noktaları dışında kalan hedeflere yönelen ve halkın saflarına da zarar veren hiçbir maceraperestin sorumluluğunu üzerine almaz. Çocuk kaçırmak, kadınlara ilişmek, emperyalistlerle doğrudan doğruya ilişkisi olmayan kimselere, esnafa, parababası bir avuç hain dışındaki orta derecedeki zenginlere, yani orta burjuvaziye saldırmak, zarar vermek devrimci eylem olamaz. Bunlar adi gangsterlik olaylarıdır. THKC, bu gibi olayları şiddetle kınar. Amerikalı emperyalistlere, finans kapitalizmin temsilcilerine, zalimlere ve halk düşmanlarına yönelen her harekete ise saygı duyar ve bunları sonuna kadar destekler” diyordu. Devrimci bir savaş, aynı zamanda kurulu düzenin ahlakına karşı bir isyanı da ifade etmeliydi.
Önceki YazıNükleer Santrallere Dair Gerçeği Söylemek… – Fikret Başkaya
Sonraki Yazı7 NİSAN’DA, SOKAKTAYIZ