Felsefe tarihi, kadın cinsinin tanımlanamayan bir gök cismi olarak ele alındığı sonsuz satırlarla doludur. (Daha önce şurada bu mevzua değinmiş idik.) Atalarımızın bir bildiği vardır da bizim haberimiz mi yoktur? Belki de dünyamıza gelip bir takım gizemli yollarla beynimizi ele geçiren ve böylece hayatlarımızın tam merkezine vazgeçilemez bir sorun olarak yerleşen bu şeylerin bir yanlış bilinç operasyonudur feminizm falan; korkunç bir istila operasyonunun beyin yıkama faaliyetidir belki de.
Şimdi satırlarıma eski bir hikaye ile devam etmek istiyorum değerli takip edenlerim. Bu çok eski bir hikaye ve kadın gücü hakkında çok aydınlatıcı (ve uyarıcı) bir rol oynayabilir.
Aristoteles o vakitler Mekadonya kralı Philip'in ergen oğlu İskender'in hocasıdır. Hocayla öğrencisi arasında kısa sürede özel bir bağ oluşmuştur ve bu ikisi, karşılıklı olarak birbirlerine hayranlık duymaktadır ve tutkuyla hakikatin araştırılması işine girişmişlerdir.
Fakat neden sonra, hakikat ormanında erkekçe bir maceraya girişen bu insanların karşısına -birden- hiç bir engelle kıyaslanamayacak bir bela musallat olur. Bir kadın, Phyllis adında genç bir kadın, İskender'e kendine aşık eder ve o andan itibaren genç adam için Phyllis dışında kalan ne varsa anlamını yitirir, hakikat ulaşılması gereken temel hedef olmaktan çıkar; zira şimdi Phyllis, zaten hakikatin ta kendisidir.
Aristoteles öğrencisinin maruz kaldığı bu felaket karşısında sessiz kalacak adamlardan değildir. Varoluşun ancak mutlulukla gerekçelendirilebileceğinin bilincinde bir bilgedir o ve bir bilgenin işi zaten, sahte mululukları hakiki olanlarından ayırmak bakımından bir muhasebe tekniği geliştirmek değildir de nedir?
En sonunda Kralı da işin içine sokar Aristo ve hatta Kraliçeyi de ve daha başka bir çok şeyi de ve sonunda sevgilileri ayırmaya muaffak olur.
Ama hikaye tabiî ki burada bitmez.
Sevgilisinden ayrılmak zorunda bırakılan Phyllis, Aristo'ya karşı korkunç bir intikam planı hazırlar çünkü.
Her sabah giyinir kuşanır ve Aristo'nun çalışma odasının penceresine bakan bahçeye çıkıp dans etmeye başlar.
Önceleri 'napıyor lan bu kız' şeklinde bir tavırla işbu manzaraya burun kıvırır filozof. Ama zamanla dansın tekrar başlamasını beklemek dışında bi şey yapamaz olur.
Derken, perişan bir halde aşkını ilan etmek durumunda kalır Phyllis'e.
Sevdiceğinin minik ellerini göz yaşları içinde öpücüklere boğan filozof, "yarın istediğin yerde istediğin şekilde olacağım yavrum," diye ağlayarak karşılık verir.
Ertesi gün Aristoteles, eyerli ve çıplak bir halde bahsi geçen bahçede bir at gibi çömelip Phyllis'i beklemeye koyulur. Derken Phyllis gelir ve bir merhaba bile demeden filozofun sırtına oturur ve kahkahalarla gülmeye başlar. O esnada mutluluk sarhoşu filozof da neşeyle genç kadına eşlik etmektedir ve fakat birden çalılıkların arasından İskender çıkar ve sonra babası da ve onların arkasından kraliçe de.
Phyllis'in intikamı işte bu şekilde korkunç olmuştur.
O vakit, bir tuzağa kurban gittiğini anlayan filozof doğrulur ve öğrencisine döner.
"Bu son dersimiz olsun prensim," diye seslenir ona ağlamaklı bir sesle, "Aristoteles bile olsan bir kadının gücü karşısında hiç bir faydası olmaz."
Aristoteles ve Phyllis
Aristoteles ve Phyllis (veya Campaspe)
Güney Lowlands, Geç 14. Yüzyıl
Alman Ulusal Müzesi, Nürnberg, Almanya
Etiketler: # antik yunan # aristoteles # eski zamanlar # felsefe # kadın
benhayattayken dedi ki...
10 Kasım 2012 12:52
öteki adsız ben değilim ama. uzun süredir varım da.. yokum gibi bişey.
Kadınlar ne zaman eşit haklardan bahseder olmuşlar.
19 Aralık 2012 20:18
1984 temmuz'unda mamak şirintepe'de bir evde bir dostlar sofrası. sofranın baş konuğu musa eroğlu. hemen masanın önünde bi yer...
Hangi kitabı okuduğunu gördüğünüz bir adamla/kadınla tanışmayı isterdiniz?
Borges okuyan bir kadın: bu benim şimdiye kadar hiç görmediğim bir kadın dostum. (Bu kadının sanırım uzun sarı kıvır kıvır saçları var ve ç...
Schweppes'in 18. yy satirist sanatçı William Hogarth 'dan hareketle yürüttüğü reklam kampanyasından imajlar .