Mantık dışı yazı
22 Aralık 2015, 11:26
Evet, bir süreliğine de olsa, her zaman haklı olan mantığımı, buruşturup çöpe atasım geliyor. “evet, yine haklısın, ancak ben bu sefer, yüreğime kulak vereceğim’’ diyesim ve akıl kokan mesajı olmayan, mantık dışı bir yazı yazasım geliyor. Yaşanan her şeye, bir mantık yüklemeye çalışan insanlığa inat, çok saçma olsa da, an, ne diyorsa, sadece onu yaşamak istiyorum.
Evet, yine bütün renklerim, iç içe girip, anlamsız bir hal aldı. Yürekteki cümleler, sebepsiz şekilde yer değiştiriyor. Umut ve mutluluk kokan satır başım, birden bire çaresi kalmayan, hüzünlü satır sonuma dönüşüyor. Hayat, ne olursa olsun, akıp gidiyor yine de. Akıp gidiyor ağlasan da, gülsen de.
Kabul, mantık her zaman çok haklı, her zaman çok doğru ve her zaman çok gerçekçi şeyler söylüyor. “olmaz’’ onun için bir saniye bile, “olabilir’’e dönüşmüyor. Mantık, yüreğe acımasız görünüyor. Çünkü mantık, her zaman gerçek hayatı, gerçek hayatın gerçeklerini fısıldıyor. Ancak, insan gündelik hayatı, yüreğe düşen duyguları yaşarken, bazen mantığı servis dışı bırakmak istiyor. Yürek ne diyorsa, sadece ama sadece onu yapmak, ne yöne gidiyorsa, direksiyonu ne yöne kıvırmak istiyor. Çünkü mantık, hayatı sadece düşünüyor, yürek, hayatı her zerresinde hissediyor. Mantık, duyguları bir tek adı ile biliyor, yürek duygular ile nefes alıyor. Mantık, hayatı süzüp, doğruyu eğriyi ayırarak değerlendiriyor, yürek, hayatın ortasında, her şeyi olduğu gibi yaşıyor.
Evet, çoğu zaman yüreği ile yaşıyor insan hayatı. Mantık, ne derse desin, ne kadar haklı olursa olsun ve ne kadar bağırırsa bağırsın, yürek sesini, hiç bir şekilde bastıramıyor. Yürek, her zaman olmasa bile, bazen mantığı devre dışı bırakmak istiyor. İçinden ne geçiyor ise, sadece onun şarkısını söylemek, sonunda alevler olsa da, dediğini yapmak, yaşamak istiyor.
Peki ya, her zaman, hayatin her gününde, ruhun bedene kiracı olduğu sürece, gerçekten de mantıklı mı olmalı insan. Mantık ne diyorsa, harfi harfine onu mu uygulamak lazım? Bu sorunun cevabı, ne yazık ki yok bende.
Aslında her yol, biraz mutluluğa, biraz hüzne çıkıyor. İnsan mantığı dinlese, yarınki hüzünleri silip, yüreği susturmanın acısını yaşıyor, yüreğe kulak verse de, bugün deli gibi mutluluğu yaşayıp, çok zor geçecek, gri renginde bir dönem inşa ediyor. Ancak ne yaparsak yapalım ve ne şekilde davranırsak davranalım, yolun sonu, biraz mutluluğa, biraz hüzne çıkıyor.
İşte tam da bu yüzden, bir süre mantık dışı olmak, ömrümü mantık dışı tüketmek istiyorum. Rüzgâr olup, hayatın her yönüne esmek, yağmur olup, her yüreğe delice yağmak istiyorum. Kalem olup, binlerce şiir yazmak, sevgi olmak, huzur olmak, aşk olmak, aşk ateşi olup, dünyayı ısıtmak istiyorum. Ve yansam da, bu duyguları bana yaşatan allah’a, şükür etmek istiyorum.