Mrs. Lovett: 2009
Bir grup çocukla "hediye çekilişi" yaptım bu yıl, çocukken bizim de yaptığımız gibi :)) (10 yaşındalar.)"Bana x çıktı yaa, onu istemiyorum" diye gelip kulağıma fısıldamalar, "İnşallah ben öğretmene alırım" duaları, öğretmenden hediye alacak öğrenciye kıskançlıkla bakmalar...Çocukların arasında olmayı bazen gerçekten seviyorum.Bir de sevmediğim tarafı var...Yarın onlarca çocuk "seneye görüşürüz" diyecek bana. Uzun zamandır duymadığım o korkunç espriye maruz kalacağım yine bol bol. Kötü bir durum, bana sabır dileyin olur mu :))İçimde güzel hisler var bugün. Sanki güzel şeyler geliyor gibi. Neden böyle bir hisse kapıldım bilmiyorum ama umarım yanıltmıyordur içimdeki o ses beni.Güzel şeyler gelsin bu yıl.2o1o'un sonuna geldiğimizde gülümseyerek hatırlayalım her anını... Mümkün değil aslında biliyorum ama yine de...İyi şeyler getirsin bu yıl herkese.Güzel olsun, güzel..
Hadi yeni yılın gelişi beni uzun zamandır heyecanlandırmazdı zaten ama doğum günümün yaklaşması da bana bir şey ifade etmiyor bu sene.Oysa ki severim doğum günlerini.Yaşlanıyor muyum?Yoksa ruhsuzlaşmak mıdır bu?
Yeni bir yıl daha geliyor ya hani.. (ben henüz o moda girememiş olsam da o beni beklemiyor) Beni mutlu eden sevimli şeyler gelmeye başladı yeni yıldan önce.Masamın üzerinden bana gülümseyen şu güzel bayana ben de bakıp bakıp gülümsüyorum dünden beri :) Sihirli değneğiyle (ya da çiçeğiyle) bana dokunup güzel şeyler getirebilir mi ki?Bu da lezzetli yeni yıl ağacım:ve bu gördüğünüz yakışıklı da benim kurabiye adamım :)İnsan bazen kendini çok şanslı hissediyor. Güzel arkadaşlarım var, daha ne isterim hayattan?Kurabiyeleri e.d.'cim kendi elleriyle yapmış bana. Zaten kendisiyle paylaşıldığı için sevimli olan bir akşamı bu güzelliklerle daha da sevimli hale getirdi e.d.'cim. İnsanın kendisine kurabiye adamlar yapan arkadaşı olması çok güzel :))Bu sene hem ona, hem bana, hem sana güzellikler getirsin. (Yazıyı okuyan kişi, sana söylüyorum, her kimsen..)Güzel başlasın, güzel gitsin bu sene...(korkunç bir ışıkta telefonla çektiğim fotoğrafları bir de küçültünce böyle oldu :)) İdare edin artık, fotoğraf makinesiyle uğraşasım gelmedi bu akşam.)
2 tane ilkokul dördüncü sınıf öğrencisini Türkçe yazılısına çalıştırıyorum, daha doğrusu öğrenip öğrenmediklerini kontrol ediyorum."Hadi şimdi" dedim, "anlatın bakalım bana nokta ne işe yarar, ben hiç bilmiyorum", anlattılar. Onlar anlatmalarını bitirince ben de öğrendiklerimi teyit eder gibi yaparak tekrar anlattım hepsinin ne işe yaradığını. Hepsini tek tek anlattık karşılıklı.Benim kendileriyle ilgilenmediğimi sandıkları bir ara kız olan erkek olana dedi ki: "aslında öğretmen bunları biliyor ama bizi kandırıyor", erkek olan şaşırdı, "Aaa biliyor mu" diye cevap verdi. Kız olan "biliyor tabi, öğretmen olmuş, bilmez mi hiç" dedi. Gülerek izledim hallerini :)Çocukları en çok bu saf hallerinden dolayı seviyorum galiba :)
Şarkı Sakin'den geliyor, ben de eşlik ediyorum.Sabah kalktım kahvaltı yokVapur kaçmış telaşım yokSimit attım martılar tokÇünkü sen yoksunOkullarda ders başlamışTrafikte uçak kaçmışGörüşmeler gecikmeliÇünkü sen yoksunAkşam oldu boş bir odaBen aynı yerdeyim halaDurdu diyorlar zamanaÇünkü sen yoksunGün dün oldu gel yarına....
hiçbir şeyi başlatamamak ve hiçbir şeyi bitirememekmiş.
"İyiyim" dedim.Durdum bir düşündüm sonra. İyi miydim gerçekten?..Önceden kötü anlarımda "nasılsın?" diye soranlara "iyiyim" dediğimde yalancı hissederdim kendimi. "Fena değil" derdim, "idare ediyoruz" derdim.İlgi çekmek için 24 saat demagoji yapan insanlar tanıdım sonra. Hep kötülerdi, hep depresyondalardı, hep intiharın eşiğindelerdi. Ortada zerre kadar problem yoksa bu kez yalan söylenirdi. Ama mutlaka kötülerdi.Daha o bitmeden bu kez kendi kendine oluşturamadığı kimliği başkalarından kopyalamaya çalışanlar geldi. X gibi konuşmalar, Y gibi tepkiler vermeler, Z gibi giyinmeler... Baktım ki kendi kendimle konuşuyor gibi oluyorum. Tepkiler onun tepkileri değil, benim tepkilerim. Sıkıldım sonra hepsinden.Huyumdur, biri bir şey yaptığında kızmışsam sadece ona karşı değil herkese karşı değişir hareketlerim. "Artık X'e bir şey anlatmayacağım" demem mesela, kimseye bir şey anlatmam o noktadan sonra.Kızmışım ya birilerine, yine başa dönmüşüm işte. Yalan söylediğimi hissetsem de "iyiyim" diyorum sorduklarında. Söylemek istediğim başka olsa bile bazen.Kötü müyüm ki?Aslında değilim. Daha kötüsünü de görmüştük zamanında. (demişlerdi bana.) Yine de bazı anlar yaşamak sıkıntı veriyor insana. İşte o anlarda bile "iyiyim" diyorum artık.İyiymişim.Hı hı.(Bir adam "ben iyiyim, ağladığıma bakma" diye şarkı yapmıştı zamanında di mi?)
Bu akşam, sırılsıklam olmuşken ve üstünden sular damlarken bir yandan Tom Waits'le birlikte şarkı söyleyen bir yandan da yerdeki su birikintilerinin üzerinden atlayıp zıplayan birini gördüyseniz o bendim! Ritme uygun adımlarla dans eder gibi yürüyordum, evet.Yağmur beni mutlu ediyor. Akşamın karanlığında ıslak caddelerde yürümek beni mutlu ediyor. Bazen başka hiçbir şey olmasa bile bu şehirde olmak beni mutlu ediyor.Epey ıslandım, üşüdüm, hasta olma ihtimalim yüksek ama keyfim yerinde. Başka da bir şey umurumda değil bugün..Şarkım Little Drop of Poison'dı.
bak yağmur yağıyor,
Bu akşam mutluluğun resminde ben varım, Kayıp Sembol var ve Robert Langdon var :)) Zaman zaman da çay-kahve eşliğinde yaparız koşturmacalarımızı. E daha ne olsun...:)Kopayım bir süre dünyadan.
Finduilas "ne istiyorsun 2010'dan" demiş, ne zamandır mim yoktu ortalarda, benim de kendime bir istek listesi yapasım vardı :P (Kendi kendime durup durup liste yaparmışım gibi :)) ) Hadi yazalım o zaman.Ben niye gireceğimiz sene 2006'ymış gibi düşünüp sürekli "2006" diyorum diye düşündüm tam şu saniye. Tuhaf. 2009 desem anlaşılır belki de 2006?!*Çok fazla kitap istiyorum, çok çok çok...*Çok şahane filmler yapılsın ben de durmadan film izleyeyim istiyorum.*Özellikle Johnny Depp bol bol film yapsın istiyorum.*House'un haftada bir gün değil her gün yayınlanmasını istiyorum.*Dış ticareti artık bitirmeyi istiyorum.*Sevdiğim arkadaşlarımı daha sık görebilmeyi istiyorum.*İstiklal'de rahat rahat sabah yürüyüşleri yapabilmeyi istiyorum.*2010'un 2009'dan daha güzel bir sene olmasını istiyorum.*Yeni bir dil öğrenmeyi istiyorum.*Kuzucuklarım (:p) sınavdan güzel puanlar alsınlar ne onların emeği ne de benimki boşa gitmesin istiyorum.*U2 konserine bilet istiyorum :)*2011'e daha neşeli, daha mutlu girmek istiyorum.*Zardanadam konseri istiyorum.*Demir Demirkan konseri istiyorum.*Aklıma isteyecek bir şey gelmemesi iyi mi kötü mü bilmiyorum. Maddi bir şeyler istemiyormuşum, onu fark ettim. Güzellik yarışmasına çevireceğim birazdan ortalığı, dünya barışı istiyorum, penguencikler kutuplarda üşümesin istiyorum vs.*Daha az çalışmak daha çok keyif yapmak istiyorum.*Tıkandım, Pink Floyd'a bağlanıyoruz bu noktada."How I wish, how I wish you were here" diyoruz birlikte. Bu da son dileğimiz olsun.Mim de şuralara gitsin:MischiefMelankolik DeliWitchie of starsRedPharosFinduilas'a teşekkürler, 2010'dan istedikleri hemen olsun :))
Hayatınızın bir döneminde bir şekilde sizin için önemli olan insanları hayatınızdan attıktan sonra aynı ortamda yaşamaya devam ettiğinizde başınıza gelmesi kaçınılmaz olan şey geldi dün benim de başıma. 16 yaşımdayken hoşlandığım (o zaman sorsanız aşığım derdim de şimdi öyle söylemek komik geliyor.) insan kişisinin evlendiğini söyledi dün kardeşim.
Dedim ya tuhaf bir his, komik. Üzücü değil. Varlığını bile unuttuğum bir insan için bu saatten sonra neden üzüleyim? Öyle işte :))
Hasta olmanın da güzel tarafları olabilir bazen...Hastalık sebebiyle aldığın iznini güzel bir kitap ve elinde mis gibi kokan bir fincan kahveyle geçirmek de dinlenmek sayılmaz mı hem?:)(Uzun zamandır keyifle uzanıp saatlerce kitap okuyamadığımı da düşünürsek.. Ya günün yorgunluğunu atmakla ya da ertesi günün planını yapmakla geçiyor bütün zamanım bu ara.)
Tanıdığım bir grup insan var ve onların beni sevmediğini bilmek beni mutlu ediyor. Kendilerine ve sevdikleri insanlara baktığımda fark ediyorum ki bir gün beni sevdiklerini hissedersem kendimden nefret etmem gerekebilir.Her zaman doğru olmasa bile insan çoğunlukla kendisi gibi olanı tutuyor yanında..Bir gün hiç tanımadığım bir adam iltifat etmeye çalışırken "o da sizin gibi herhalde, insan kendisine benzeyenlerle arkadaşlık eder ya" demişti.. Bahsi geçen insan hareketlerinden nefret ettiğim ama bir yandan da kendini acındırma çalışmalarına karşı koyamadığım için yanımdan uzaklaştıramadığım biriydi.. Onu bilenlerin benim hakkımda neler düşünebileceğini hayal ettim bir an. İnsanların ne düşündüğü hep önemlidir ya benim için...Onu hayatımdan atmaya kararlıydım da elimi çabuk tutmamanın bana her yönden sıkıntı ve zarar verdiğini o an bir kez daha anlamıştım sanırım...Sonra gönderdim. İyi de ettim :)Aradan zaman geçti, baktım onun gibiler bitmiyor..Yenileri çıkıyor her saniye bir yerlerden..Tuhaftır, insan birileri kendisini sevmediği için de mutlu olabilirmiş bazen. Arkadaşlarımla aramı bozmaya çalışmaları hoşuma gidiyor. Demek ki birileriyle olan arkadaşlığım başka birilerini rahatsız ediyor. Karakter yoksunları bir araya gelip birbirlerini dolduruyorlar bize karşı. Korkuyorlar.. Yaptıklarının ortaya çıkmasından deli gibi korkuyorlar.. Girdikleri batağa başkalarını da çekmek için çabalıyorlar durmadan. Bense eğleniyorum.Bizim yanımıza gelmeye çalışıp başarılı olamadıkları için birbirlerine tutunan, birbirlerinin yalanlarına günden güne batıp iyice derinlere gömülen hallerine bakıyorum, üzülemiyorum bile.Şu ana kadar girdiğim her ortamda birileriyle olan arkadaşlığımı bozmaya çalışan başka birileri oldu hep. Demek ki güzel arkadaşlıklarım olmuş, gözü kalmış birilerinin..Küçük oyunları, koca yalanlarıyla ne kadar zavallı göründüklerini izliyorum.. İyi ki beni sevmiyorlar diyorum. Onlar beni sevse kendimden şüphe ederim..
Kendimi oraya ait hissetmiyordum, arkadaş grubum hayatım boyunca yanımda kalmasını isteyebileceğim türde insanlar değildi. Fazla kendimi beğenmiştim sanırım o sıralar bir de. Muhabbetleri beni hiç açmazdı, ellerine kitap almayışları, hiçbir şey bilmemeyi marifet sanışları beni o yaşımda hasta ederdi. "Burası kötü bir okul, sizler başarısız olmaya mahkum öğrencilersiniz" imalarında bulunan öğretmenler vardı bol bol, imalarla uğraşmayıp bunları açık açık söyleyenler de vardı tabi bunun yanında. Benim dönemimden doğru dürüst üniversite okuyan 3 kişi var benim bildiğim, bir tanesinden de haberim yok ama okuduğunu tahmin ediyorum. Etti 4. Ortaokulu bitirirsek kendimiz gibi ortaokul, liseyi bitirirsek yine kendimiz gibi lise mezunu kocalar bulabilecektik kendimize. Sadece bu amaçla okuyan insanların arasında yaşadım 3 sene...
Ön sıradakiler başka birine olan tepkimi üstlerine alınıyorlar, açıklamak için kendimi yırtıyorum. Normalde o yıllarda çok mutlu bir çocuk değildim, sevmediğim bir ortam, anlaşamadığım ve kendimi anlatamadığım insanlar... Ama rüyamda çok mutluydum.
FF'de "Ahşap tripodla filmler çeken adam artık yok" cümlesini görüp detayını okuyunca yakından tanıdığım biri ölmüş gibi hissettim kendimi.Tanıdığım biri midir Ahmet Uluçay?Hayır.Ama tanışmış olmak gerekir mi her zaman birilerine yakınlık hissetmek için?"Karpuz kabuğundan gemiler yapmak" yeterli bir sebep değil midir mesela hiç tanımadığın birine yakınlık duymak için?Kötü oldum okuyunca. Hayatına dair detayları öğrendikçe daha da kötü hissettim. Hani bazen daha iyi anlaşılır ya yaşadığımız dünyanın sevimsizliği...-Şu tren yolu ardına takılıp çekip gitmeli arkadaş.-Nereye lan?-Nereye olursa. Aşkın acısını gurbet unuttururmuş. *Filmi yapan adam da tren yolu ardına takılmış, çekmiş gitmiş.Allah rahmet eylesin.*Alıntı Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak filminden..Diğer filmlerini bulabilme hesapları yapıyordum, şimdi ölünce herkes gibi değerli olur da filmlerini bulmak kolaylaşır mı, yoksa güzel işler yapanlar ne yaşarken ne de ölünce değerli olmazlar mı bu topraklarda?
" Lorenzo'yu düşündüğüm zaman onun yüzünü unutmaktan korkuyorum ve sesini bir daha hatırlayamamaktan..Şu an ne yapıyor? Kime gülümsüyor?"Dünyanın uzak köşelerinde birbirlerini hiç tanımayan insanlar benzer şeyler yaşıyor. Kendimize çok uzak sandığımız/gördüğümüz bazı insanlarla bazen öyle benzer şeyler hissediyoruz ki.. Adını bile duymadığın bir şehirdeki adam da en az senin kadar aşık olabiliyor, çok uzak bir yerdeki kadın da acı çekiyor senin kadar.Ama biz her şeyi sadece bizim yaşadığımızı sanıyoruz. En çok ben üzülürüm, en fazla ben aşık olurum, en çok ben severim, en çok ben nefret ederim.. Hep ben..Bazen bir kitapta, bir şarkıda, bir filmde bir cümle çıkıveriyor karşımıza. Bir de bakıyoruz ki onu söyleyen de bizim kadar severmiş, bizim kadar üzülürmüş, bizim gibi merak edermiş, bizim gibi özlermiş...Gözümüze sokulması gerekiyor bazen demek ki.Söylediği bir cümlede kendimi gördüğüm o kadın devam ediyor konuşmaya:"Seni bırakan herkes sende kendinden bir parça bırakıyor. ve anıların sırrı da bu değil mi?Eğer böyleyse kendimi daha güvende hissediyorum. Çünkü asla yalnız olmayacağımı biliyorum..."Alıntılar La Finestra Di Fronte'den. (Karşı Pencere)
Önemli kanallarımızdan birinin haber bülteni açık tv'de. Yan odadan bölük pörçük kelimeler duyuyorum sadece. "Fenerbahçe" diyor, "kaza" diyor, iki kelime kendimi tv karşısında bulmama yetiyor.Hastane önünden canlı bağlantıdalar, muhabir hiçbir şey söylemiyor, birazdan tekrar bağlanacaklarını söyleyip sıradaki haberle devam ediyorlar. Ne olduğunu iyice anlayabilmek için bekliyorum. Sıra tekrar bizim habere geliyor. Öğrendiğim tek şey Colin Kazım'ın kaza geçirdiği...Ardından Colin Kazım'ın arabasının fiyatını öğreniyorum. Sağında solunda C.K.R. harflerinin olduğunu öğreniyorum. Arabada Kazım'ın şapkasının olduğunu öğreniyorum. Bir kez daha C.K.R. harflerinin sağda solda yazdığını öğreniyorum. Otomobil İngiltere'den getirildiği için direksiyonun sağda olduğunu öğreniyorum. En büyük hasarın da sağ tarafta olduğunu öğreniyorum...Arabanın ne tarafında ne hasarlar olduğunu, arabanın çok pahalı bir araba olduğunu (bir kez daha..), C.K.R. harflerinin Kazım'ın isminin baş harfleri olduğunu ve arabanın her tarafında yazdığını (yine.) öğrenmeye devam ediyorum.Sonra olayı gören insanların dehşetle "araba şöyle takla attı, böyle sürüklendi" diye anlatmalarını dinliyorum. 15. kez arabanın çok pahalı bir araba olduğunu duyuyorum. Kazım'ın kazadan sonra, Fatih Terim'in kopan parmağını diken doktorun çalıştığı hastaneye götürüldüğünü öğreniyorum. Arada birkaç dakika Fatih Terim'in eski görüntülerini izliyorum. (O hastanenin seçilmiş olma sebebi Fatih Terim'in kopan parmağını diken doktorun orada çalışması efendim, farklı sebep aramayın (!) )En son haber spikeri yüzünde korkunç bir ifadeyle duraklaya duraklaya "Colin Kazım idmana giderken arabası takla attı" diyor. O an televizyonu açsam o arabadan sağ çıkamadığını düşünmemem imkansız.Uzun bir işkencenin sonunda tekrar hastaneye bağlanıyoruz, durumunun iyi olduğunu öğreniyoruz, rahatlıyoruz.Sonra da kızıyorum kendime televizyon izlediğim için.Bütün programların suyu çıktı tamam ama en azından haber bültenleri biraz daha ciddi, biraz daha normal olsa..."Az sonraaaaaaa"lara başlamalarından korkuyorum.
Nasıl görmek istiyorsam öyle bakıyorum hayata.Belki bu bayramda da yanımda değil sevdiğim bazı insanlar ama mesafelerin önemi olmadığını hayat bir zamanlar öğretmişti bana. Hayat sürprizlerle dolu ve her an bir şeyler çok daha iyi gitmeye başlayabilir biliyorum. Eski bayramlar geyiği yapmaktansa, 3 sene 5 sene önce şu ankinden daha mutlu olduğum zamanların bayramlarını özlemektense şu ankinin tadını çıkarmaya çalışıyorum. Güzel şeyler bekliyorum hayattan inatla.Geçen bayram da yazmıştım, "güzel olacak, biliyorum"!İyi bir bayram geçirsin sesimin ulaştığı ya da ulaşamadığı yerde her kim varsa..Mutlu olsun.İyi olsun.Keyifli olsun.İyi bayramlar herkese!
İstanbul'dayken İstanbul'u özlüyordum ya bir süredir, bugün başladım biraz özlem gidermeye :)Neydi bu İstanbul'dayken İstanbul'u özlemek dediğim şey?Kafasına estiğinde kendisini İstanbul'un sevdiği köşelerine atan bir insanın elinden bu özgürlüğünü alırsanız delirecek gibi olabilir. Ben de iş hayatına girince otomatik olarak bu özgürlüğümü kaybetmiş oldum. Haftanın bir gününü dinlenmek için mi, gezmek dolaşmak için mi harcayacağımı şaşırıp kendimi oraya buraya atıyorum elbet ama haftanın diğer 6 gününü sabah 8.30'dan akşam 19.00'a kadar aynı duvarların arasında geçirince psikolojim yeniden alt üst oluyor.En azından bazı günler öğlen gitme şansı bulabilsem en sevdiğim işi yapıp sabah her yan boşken İstiklal'i dolaşırım ama öyle bir şans yok maalesef...Sevdiğim İstanbul'a hiç benzemeyen bir yere gidiyorum her sabah, aynı yoldan gidip aynı yoldan dönüyorum. Bir arada olduğum insanların bir kısmı gerçekten sevdiğim insanlar olmasa çoktan delirmiştim sanırım. Sevdiğim bütün insanları bir araya toplasak ve topluca İstanbul'dan uzak bir yerde yaşasak yine delirir miyim? Büyük ihtimalle.Yaşadığın şehre aşık olmak sinir bozucu olabiliyor bazen.Neyse işte..Baktık bugün boşuz, attık kendimizi yine sokaklara. Güzel bir sonbahar günü, İstiklal her zamanki gibi kalabalık. Yürürken sağımda solumda görmeyi sevdiğim her şey yerli yerinde.. Bir sLn başka ne ister?Keyifliyim bugün.Kafamda hiçbir dert olmadan İstiklal'in kalabalığına karıştığım için keyifliyim. İstanbul'umun güzelliğini izleyerek Galata köprüsünde yürüdüğüm için keyifliyim. Tanımadığım yüzlerce insan, hafif bir rüzgar, İstiklal, Galata, gün batımı... Aklımda bir Orhan Veli şiiri... Keyifliyim bugün. Mutluyum. Daha ne olsun?
Çalışıyor olmanın en sinir bozucu kısmının ne olduğuna karar verdim!Öğrencilikten yeni çıkmış bir insansınız, öğrencilik hayatında zaman zaman canınız gitmek istememiş, kötü bir gece geçirmişsiniz vs. bugün de gitmiyorum ya deyip gitmemişsiniz. Ders saati okulda olmuşsunuz ama son anda karar verip topluca bir yerlere gitmişsiniz, canınız istemiş ders bitmeden eve dönmüşsünüz... O tercihin sizde olmasının verdiği rahatlığı hissetmişsiniz..Sonra öğrencilik bitmiş, bir anda kendinizi çalışırken bulmuşsunuz, hem de epey yoğun bir tempoda bulmuşsunuz kendinizi.. Her sabah uyanıp "ya bugün de gitmeyeyim" dediğinizde gitmek zorunda olduğunuzu hissediyorsunuz ya, tercih hakkınız yok ya hani.. İşte o hakkımın olmayışını hatırladığım anlardan nefret ediyorum ve bütün günüm kötü geçiyor..Ama bir de güzel tarafı var. Bugünü de kazasız belasız bitirdik ve tatile başladık çok şükür! Yarın sabah işe gitmek zorunda olmadığımı bilmek öyle güzel ki :))Birkaç gün kötü şeyler düşünmeden bu durumun tadını çıkarmak istiyorum!
a.nur'un şiir mimini hiç zaman kaybetmeden yazmak istedim.Kendimi bir şiir sitesinin "şairler" bölümüne attım, ne seçsem ne seçsem diye bakındım biraz. Biraz sahtekarlık yapıp Altay Öktem'in sevdiğim bir şiirini kopyalamaya niyetlendim. Sonra vazgeçtim. a.nur'un koyduğu kurala göre fazla tanımadığım bir şairin bilmediğim bir şiirini seçmeliydim çünkü :)Sonra başka türlü bir sahtekarlık yaptım. En sevdiğim şiirlerden birinin şairinin başka hiçbir şiirini bilmediğimi fark edince hemen onu aradım. Çıkan şiirlerden bir değil üç tane seçtim... Şairimiz Hüseyin Yurttaş, şiirlerse şunlar:Geride kalanO tren gittiBen kaldımBir güz yaprağıydı hüzünDöne döneİndi önümeYerde ezik bir karanfilGözlerimde son gülüşünVe belki hâlâ sallanan elinO tren gittiIpıssız kaldımYaslandığım ağaç gövdesiNasıl anlasın beni?Gittikçe daha uzaksınSes yok kulak dayadığım raylardaKim duyacak içimde kopan çığlığıKim görecek beniKör karanlığında gecenin?Gökte akan bulutVarır mı senin gittiğin topraklaraBenden sana taşır mı bu yağmuru?Rüzgara bıraktım kendimiSürüklenip gidiyorumBir şiir seni fısıldıyorBoşluğa düşüyor adımlarımSigaram söndü ateşim yokMeyhaneler çoktan kapanmışKendime çekilsemLimanım belirsizPusulam kayıpO tren gittiBen kaldımBir güz yaprağıydı hüzünDöne döneİndi önüme******2. şiir:Aşk adımlarıBilsem adını Yollara düşeceğim Kervankıran Yollara!  1. Hangi rüzgârsa yüreğimin yelkenlerinde Sürükler suların ışıklı yolunda beni İklimden iklime taşır, dönenceden dönenceye  Kimdir beni böyle yörüngesine çeken Uzay taşları kadar karanlık ve yalnızken  Bilirim, adı konamaz düşlerde yaşayanın Ansızın yerleşir yüreğimize büyülü gizemi Saklı çiçeğidir içten içe süren baharımızın  2. Önce denizler olmalı, ak denizler Kumsallarında koşup oynaşacağımız Çakılların çıtırtıları arasında Güneşin altında, çamların gölgesinde Önce denizler olmalı Ve unutulmuş koyları o denizlerin  Teninde damlacıklar domur domur Yosunlara değmeli ayakları Bir ürperti gibi gezinmeliyim tüp diplerinde Birden ufuklar yıkılmalı ki Ötesi yurdu olsun sevgimizin  Önce denizler olmalı, ak denizler Sözlerimizde suların yalınlığı Kavuşmalıyız iki ırmak gibi çağıldayarak Yataklarımız değişmeli coşkumuzdan Birbirimiz olmalıyız kimliklerimizden sıyrılarak  3. Issız bir köy evinde Ocak başında Türküsü olup gecenin Yeniden yakılalım Alevlerin dilinde  Üşüdünse sokul bana Örtün olayım Dünyama sunulmuş biricik meyvem Haramım Seni koruyan kabuğun olayım Üşüdünse sokul bana  Issız bir köy evinde Yüzlerimizde yalazların yansıması Geçelim çağların ötesine İki masal kahramanı gibi Anlatılsın öykümüz Dilden dile  4. Yollardayız Eli elimde Fundalıklar arasından yürüyoruz Çiçekler öpüyor eteklerini  Yollardayız  Sevinci sağıyoruz günün göğsünden Üstümüz başımız çengi ışık Aşkın yolcularıyız  Yollardayız Yüreklerimizde nice esinti Çiçek tozlarıyla yüklü Uçuyoruz düşlerin çavlanında  5. Kentin sokakları aydınlanıyor birden Yine yakalanıyoruz bakışların yağmuruna Kıskançlığın kıskacındayım Gir koluma Aç adımlarını Tenhalarda yürüyelim  Haydi  Yolumuz denizler olsun yoldaşımız martılar Birer çarpıntı gibi geçelim günlerin solgun yüzünden Esriyen yanımızda dalga dalga sevgiler Ardımızda anılarımızın açık sözlü yalınlığı Tenhalarda yürüyelim  Haydi  En bildik sözlerle geçelim sevdanın çöllerini Bir ışık yağsın sonra sussun her şey Kanat vuralım yeşillikler arasında Solukları turunç kokan güneyli çocuklar gibi Tenhalarda yürüyelim  Haydi Gümüş çizgilerini yoklayalım ufukların Sevginin yıldırımlarıyla yırtılsın içimizin karanlığı Yağmura hazırlanır gibi dolu dolu ve coşkun Tenhalarda yürüyelim  Haydi6. Söyle Hangi denizlerin çocuğusun Görüyorum yüzünde Tirşe mavi yansımalarını dip dalgalarının  Bu aşk derinliğindir senin  7. Kaç aşkın günbatımını yaşadım Çekildim yıkıntılarımın içinde Yürüdüm anıların tozlarına bulana bulana İçim toz duman  -oysa sen beni kaçırdın benden-  Türkülendim ansızın Şimdi bütün uçurumların çiçek Ve bu aşk Bu aşk sevgilim Senin kadar gerçek!***3. şiir:Sevmek diye bismillahİşte kaldırımlarda gün Nakşıyla Koygun bir baharı işliyor Yüzünde dalgınlığın dağınık durgunluğu Bir şarkıyı yazıyorsun gözlerime  Şarkısız olmaz mı aşklar?  Derinleşen bir körfez aydınlığı İzmir'i çıldırtan sevgim, sevincim Ellerimde hüzünlü şiirlerimden kalma ılık ter Seni buluyorum Yeniden yitirmek endişesiyle suskun  Hüzünsüz olmaz mı aşklar?  Kente bir korku yayılıyor yüreğimden Dipten gelmiş sarsıntılarla Birbirimize yaklaşıyoruz şimdi daha çok Yalnızlık mı, ayrılık korkusu mu Hırpalanmış bir sessizlik aramızda Canavar düdükleriyle geçiyor ömrümüz  Gemilere takılmış kederli bulutlar Gelip gözpınarlarıma doluşacaklar Göğün, denizin, dağların seslenişleriyle Kuşları çağırayım sana Yüzüne ellerine insinler İzmir'in yaralı göğsündeki iniltiyi dindireyim Yalanları silelim coşkun yağmuruyla sevginin Anlamak istiyorum seni  Yalansız olmaz mı aşklar?  Otuz yaş sonrasının çocukluğundayım Hep çocuk kalmanın savrukluğundayım Al beni, bastır göğsüne Sirenlerde sevgimin çığlıkları Varoşlara yayılan ölüm ve intihar söylentileri gibi Dağılıyor dört yana  Ölümsüz olmaz mı aşklar? Bu kadar...Teşekkür ettik anoktanur'a :))