My dear, we're slow dancing in a burning room.: Ekim 2013
Öncelikle Leyla ile Mecnun'un finalini ne güzel verdiler öyle.. En çok da İsmail Abi'nin balık olması beni benden aldı. Çok duygusaldı ya. İnanılmazdı. Bir de Burak askere gidecek, diğer inanılmaz olan olay da bu. 12 ay yapacak üstelik. Martta gitmeyi düşünüyor. Düşünmeyi geç kafasına koymuş kısacası. Gitme diyemiyorum. Bugün mesela telefonunu suya düşürmüş. Birkaç kez konuşabildik bütün gün. İstediğim anlarda ona ulaşamamak çok uyuz. Üstelik tamı tamına bir sene. Sanırım kendimi kaybedeceğim. Bu hissettiğim boşluk hissi kendini kaybetmek olsa gerek. Tamam ilk başlarda bu konu açıldığında ben de işte okula giderim düzenli, derslerim yoluna koyulmuş olur falan diyordum. Ama şimdi düşünüyorum da çok fena olacağım. Eksik bir şey olacak hayatımda. Hem de eksikliğini hiç istemediğim, beraber olduğumuz süre boyunca hiç eksikliğini hissetmediğim adam. 1 sene sürekli beraber vakit geçirdik. Bunu da abartmıyorum cidden böyle bizim ilişkimiz. En fazla 2 gece ayrı uyuyoruz. Onların da sabahlarında birlikteyiz zaten. Normalde sürekli birlikte olan çiftler uzun bir süreden sonra birbirlerinden sıkılıyorlarmış. Bizde hiç olmadı. Bizim ilişkimizin içine mesafe girdiği an, birbirimizden uzak kaldığımız an işler bozulmaya başlıyor. Askere gittiğinde hem onun hem de benim psikolojim kesinlikle yerlerde olacak. İçimden hiçbir şey yapmak gelmeyecek buna adım gibi eminim. Ölü gibi gezeceğime de.. Söz mevzundan vazgeçtiğimi söyledim. Açıkçası ananem de pek sıcak bakmadı. Ki bir süre sonra bana da mantıksız geldi. Zaten onun anne babası da şimdi olmaz diyor. Ama beyim burnunun dikine gidecekmiş, askerden önce söz istiyormuş vesaire. Dün konuştuk bunları yarı kavga gürültü şeklinde. İçimdekileri anlattım hep. Daha 20 yaşında olduğumu göz önünde bulundurmasını istedim. Aşkı bulduğunu ve bunu kaçırmak istemediğini söyledi o da. Ben bir yere kaçmıyorum oysaki. Neyse sonunda toparladık. Sözden vazgeçildi, en azından askerden sonraya ertelendi. Çok seviyorum. Çok çok.
Evleneceğim adam o, bunu da biliyorum. Sadece onun bunu anlamasına ihtiyacım var. Birlikteliğimiz uzarsa sonunda ayrılık olacağından korkuyor. Garantisini veremiyorum. Ben biliyorum, hatta eminim ayrılmayacağımıza. Ama onun da anlaması gerek. Zaten bir ilişki nasılsa sonunda ayrılık olacak diyerek yürütülemez. Yürümez. Yine de ben her zaman elimden geleni yapacağım. Gittiği yere kadar. Ayrılsak bile günün birinde yine beraber olacağız. Buna inancımsa sonsuz. Posted by
diyeceğim o ki 'azimle sıçan taşı bile deler'
Eve geldiğimden beri blogspot zımbırtısını düzeltmeye çalışıyorum. Yemin ederim yapmadığım şey kalmadı. Meğerse neymiş, geçen seneki blogger'a giriş izninin yasaklandığı dönemde benim bilgisayarımdaki sevgili hosts; blogger'ı engellemiş ve yasaklı site maiyetine sokmuş. Velhasıl hallettim. Bu benim için büyük başarı. Bilgisayar mühendisliği mi okusam diye düşünmedim değil hatta bir anlığına. Bayağı bir şey öğrendim açıkçası gençler.
ARTIK KOMPİLE BURADAYIM!
Bu bir yeni indirilmiş app'le yazilan deneme postudur.posted from Bloggeroid
B is fuckin' back. Hepsini ayrı ayrı çok seviyorum. Herhalde izlerken en keyif veren tek dizi Sex and The City. -One Tree hill hariç-Bütün bölümlere bayılıyorum. Kötü diyebileceğim bir sezon bile yok çünkü. 30'larımın böyle olmayacağını biliyorum ama imreniyorum yine de. Çünkü bu yaşımda aşık olduğum ve bir senedir beraber olduğum adamla evli olacağım sanırım o yıllarda. Ki zaten 4 kişilik bir kız arkadaş grubum yok maalesef. Olmasını öyle çok isterdim ki. Neyse sıkıldığınız gecelerde bir dondurma kapın ve SATC izleyin, benden söylemesi. Yeni şablonum epey güzel oldu. Yazma hevesimi getirdi direk. Arada bir değişiklik yapmak şart. Ve yine geldi aylardan "acaba hamile miyim?" ayına. Şu 1 sene boyunca rahat 2 ayda bir kendime sorduğum rutin soru. Reglimin ister bir gün ister bir saat gecikmiş olması sinirlerimi alt üst edebiliyor. Hal böyle olunca stres dolayısıyla reglim iyice gecikiyor ve bu kez de paniğe kapılıyorum. Hayır korunmak için bütün önlemleri almış olsam da bu böyle. Hamile olmadığımı biliyorum. Ama yine de manyak gibi düşünmeden edemiyorum. Azıcık rahat olsam belki reglim gecikmeyecek. Olay hamile olmak da değil. Yani benim için. Hamile olmam hiç problem değil. Hoşuma gider. Ama babam... Hamile olarak fakülteye gidip gelmek bile çok tatlı olurdu herhalde. Ama işte dediğim gibi sevgili babam...
Aslında hayatımda hiç evleneyim, çocuklarım olsun falan demedim. Düğün her zaman çekici gelmiştir gözüme ama sadece gelinlik için. Hatta bir ara düğün organizasyoncusu bile olmayı istemiştim. Şimdilerde büyük ihtimalle Burak sebebiyle bu tarz şeyleri düşünmeye başladım. Erasmus'tan vazgeçtim, Burak askerdeyken çocuğa böyle bir işkence çektirmek çok saçma olurdu zaten. Ben İtalyalarda gezip tozayım, çocuk bir sürü erkeğin içinde tezkere beklesin. Zaten ortalamamı düzeltebilmiş de değilim. Yüksek lisansımı yurtdışında yapmayı düşünüyorum şimdi de. Normalde bloga geri döndüğümde veya günlüğüme yeniden yazmaya başladığımda, eskiden olan olayları yazardım arayı kapatmak için. Bu kez öyle yapmayacağım. Gün içinde olanlardan bahsetmem herkes için daha hayırlı. Posted by
ben gerçekten geri dönmek istiyorum. Yeniden yazmak ve hayatımda olup biten, sizin merak etmediğiniz ya da ettiğiniz her şeyi anlatmak istiyorum burada. Ama lanet olsun ki İstanbul'daki evimde kullandığımız internetin bir sorunu var. Hiçbir bloga giriş yapmıyor. Yoksa buraya yazmamamın nedeni yazmak istemediğimden değil yani. Şimdi Marmaris'teyim de öyle yazabiliyorum.
Denemediğim dns ayarı kalmadı. Ama olmuyor işte. Neyse en son superonline'a geçmiştik belki ayarlar da değiştiğinden giriş yapabiliyorumdur. Salı günü İstanbul'a gittiğimde ilk iş bloga girmeye çalışmak olacak.