İtalya'da Bir Tren İstasyonunda Huzur Bulmak
55/365 Gün: İçiniz rahat olsun en imkansız yerlere geliyor
Ayaklarımın altında yüksek sesle metalik bir ses var. Beni çok şaşırtıyor, havaya çok kilometrelerdeyim, ama iniş takımı aşağı iniyor olmalı. Venedik'in resmi olmayan ikinci havalimanı olan Treviso Havalimanı'na inişe 10, belki 15 dakika uzaklıktayız. Uçuş cehennem gibi inişli çıkışlıydı, bütün yol boyunca sakardım ve acılarımı sona erdirmek için tanıdığım tüm tanrılara yalvarıyorum.
Yorgundum ve başım belada değildi, bu yüzden yaklaşık 30 kilometre uzaklıktaki Treviso'dan Venedik'e doğrudan bir otobüs olmadığını öğrendiğimde, iyiye kızdım. Etrafıma bakındım ve 25 dolarlık küçük bir fiyata beni havaalanından şehrin ortasındaki tren istasyonuna götüren bir taksi buldum.
İstasyon elbette dünyanın dört bir yanından gelen şaşkın turistlerle doluydu, lagün kentinin kapısı olan muhteşem Venedik tren istasyonu Santa Lucia'ya bir bilet kapmaya çalışıyordu.
Bir bilet kapma savaşı kolay değildi. Treviso küçük bir şehir değil, fakat tren istasyonu birkaç saatliğine bile çalışamazsa, gerçekten hızlı bir şekilde sıkışık olacak kadar küçük.
Yaklaşık 45 dakika boyunca sıraya girdikten sonra, havaalanındaki sınır kontrolünden neredeyse üç kat daha sonra, 43 dakika uzaklıktaki istasyondan geçecek olan 5. trende bir koltuk kapmayı başardım.
Sırt çantamı alıp açtım, bir saat önce uçakta satın aldığım pahalı su şişemi aldım ve platformuma doğru yürüdüğümde kocaman bir su bardağı aldım.
Ulaşırken, sırt çantasımı aşağı indirdim, dizüstü bilgisayarımı unutarak ve platformun üzerinde boş yer olmadığı için durdum.
Ama sonra orada dururken, neredeyse tüm enerjiden boğuldu, ilginç bir şey oldu. Başka bir Milan anım daha oldu ve yine bir tren istasyonunda oldu. İtalya'da. Kaostan hemen sonra.
Orada durup trenlere, meşgul insanlara ve onların bagajlarına ve diğer her şeye bakarken, aklım bir noktada tamamen boşaldı. Bir an önce, 300 turistle beraber çok küçük bir tren istasyonunda nefes almak için mücadele ediyordum. Şimdi sakindim, tamamen sakindim ve bu bana hiç mantıklı gelmedi.
Akıl, gizemli bir olaydır. Bir an, çatlamak, çığlık atmak, bağırmak ve çıldırmak gibi bir şey olabilir. Bir sonraki adım, tıpkı senin üzerinde zalim bir numara çalmaya çalıştığı gibi başarısız oldu.
Aklımız güçlü araçlardır ve doğru kullanılırsa bizi durdurulamaz yapar. Biraz suya dolanmaktan başka bir şey yapmadım ve kendime tekrar etmeye devam ettim, orada olacağım için çok şanslıydım, Dünya'daki en muhteşem şehirden birkaç dakika uzakta iken, milyarlarca insan bunu hayal bile edemezdi; .
Ne kadar bencilce olduğumun ve biraz sıkışık olduğum ve küçük bir kız çocuğu gibi şikayet ettiğimden haberdar olduğumun farkına vardım, bunu yapmayı bıraktım ve sonra doğal olarak sakinliğe ulaştım.
Zihin asla ajitasyon ve korku aramaz. Bu doğal bir şey değil. Sakinlik, aklın doğal halidir. Belli durumlara ve uyaranlara karşı düşünme ve tepki verme şeklimiz sayesinde, zihinlerimizin içinde “savaşlar” yaratır ve bazen bu filmi kapatmayı unuturuz. Zihin uzadıkça ve devam ederken ve sadece bizimle dalga geçiyor, ama sadece buna izin verdiğimiz için.
Noktadan 43 dakika sonra, tren platforma çekti ve uçağa bindim. Kalabalık sakinleşiyordu, çünkü neredeyse herkes bir trende ya da Venedik'te şimdiye kadar. Mestre ve lagün arasındaki köprüyü geçtikten sonra tren istasyonuna adım attım ve saniyeler sonra, bir kez daha Canal Grande'ye, gondollarına, su taksilerine ve hatta polis botlarına baktım.
Kalabalıklar lagünün üzerinde gizleniyordu, sadece filmlerde gördüğünüz gibi kalabalıklar. Burası klostrofobik için yer değil. Ancak, böyle bir Dünya Harikalarını görmek için ezilmiş hissetmenin bedeline değer.
Sırtımı sırtımdan çıkardım, suya girdim ve bir yudum aldım. Venedik'i ayaklarımın üzerinde taşıması kolay bir sırt çantası ve daha sonra zarar görebileceğim bir dizüstü bilgisayar vardı, çünkü bir platforma atmak için yeterince zekiydim ve 40 dakikadan fazla durdu.
"Tamam hadi yapalım!"
P.S .: Neden bu cehennemde bir tren istasyonunda sakinlik buluyor? İşte bu videoya bir göz atın!
Benim adım Gabriel Iosa, 25 yaşında bir seyahat meraklısıyım, yemek meraklısı, Psikoloji öğrencisi, Full-Freelancer, yazar ve Instagram hayranıyım. Beni @gabrieliosa takip edebilirsiniz, ve eğer bu yazıyı beğendiyseniz, tam olarak 45 alkış ver!
365 Gün Yazma Yarışması: -1, 0, 1, 2, 3, 4,5,6,7,8,9,10,11,12,13,14,15,16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24,25,26,27,28,29,30,31,32,33,34,35, 36,37, 38,39,40,41,46,43,43; 46,47,48, 49, 50, 51, 52, 53, 54
Paris Daha Fazla YokGelecek bekliyor: sadece olumlu duygular uyandıran seyahatlerDesi Seyahatçisinin GünlüğüDünya Çapında 7 Sıradışı Kış Seyahat NoktalarıDiasporaya Karşı Afrikalılar: Kara Panter Perspektifiİtalya'ya rahibelerle 2 hafta yaşamak için tek yön bilet aldım. İşte öğrendiklerim.