Mana « Diyarbakır Yenigün
16 Mayıs 2019 - 7:15
Balıkçı bir adam bir gün güneş doğmadan az önce deniz kenarında oturuyormuş. Derken içi taş dolu bir torba bulur. Elini torbanın içine sokarak bir taş alır ve o taşı denize fırlatır. Taşı fırlattığı esnada suyun üzerinde çıkardığı ses adamın hoşuna gider.
Tekrar ikinci bir taş alır ve onuda denize fırlatır. Çünkü taşın suya değerken çıkardığı ses balıkçıyı mutlu eder ve bu şekilde taşları teker teker fırlatır.
Bu arada güneşin ışığı yavaş yavaş yaklaşır ve adamın elindeki taş dolu torbada yavaş yavaş belli olmaya başlar. Artık torbanın içinde sadece bir taş kalmıştır. Güneş açıp adam torbanın içine baktığında bir de ne görsün içindeki taşlar elmas taşlarıymış. Meğerse denize fırlattığı tüm taşlar elmasmış. Çok pişman bir şekilde şöyle demeye başlar:
“Ey ahmak herif. Eğer bu taşların elmas olduğunu bilseydim sadece sesi kulağıma hoş geldiği için eğleneceğim diye onları hiç denize firlatırmıydım?” Ancak iş işten geçmiştir.
Böyle okuyunca çok anlamlı gelmiyor insana. Ancak bir de şu pencereden bakarsak bir çok anlam yüklenebiliyor bu kıssadan hisseye:
O elmaslara bakmadan çıkardığı sese aldanıp atan balıkçı sensin ve aralıklarla denize fırlattığın elmaslar senin ömrünün geçen günleri.
Denizin üzerinde taşın çıkarmış olduğu ses, mutlak olarak bitmeye mahkûm dünya hayatının süsü ve şehvetleri olsun.
Gecenin karanlığı ise dünya hayatına dalıp ve aldanmak olan gaflet diye düşünün bir de.
Güneşin doğuşu ise geri dönüşü olmayan ölümün ta kendisi.
Kardeşim! Şimdiden itibaren uyanık ol ve elmas değerinde hatta çok daha değerli olan vaktini, ömrünü faydasız şeylerle boşa harcama. Yoksa pişmanlığın fayda vermediği o çetin günde çok pişman olursun.