gerçek bi aşk hikayesi bırakıyorum şuraya
bundan 4 yıl önce. üniversiteye yeni başlamışım. çapkın bi kızdım açıkcası, daldan dala uçardım. ele avuca sığmaz, kendime bile yetişemezdim. seviyodum birilerinin peşimde dolaşmasını. (bununla övünmüyorum, asla. şimdiki aklım olsa, hiç kimse olmazdı hayatımda. bu bi eksiklikmiş, büyüdükçe anladım.)
her neyse. okul başladıktan 1 ay sonra falandı işte, vuruldum delinin birine, hemde delicesine. deli dediysem, harbiden deliydi he. böyle asıp, kesen tiplerdendi. hayatım boyunca nedense hiç sessiz, sakin erkeklerden hoşlanmadım. hep biraz maçoluk aradım. yakışıyo abi erkeğe, masaya yumruğunu vurmak.
çok güzel günlerim geçti onunla, o deli çocuğun boynuma peçete takıp elleriyle bana yemek yedirmesi, hastayken o çırpınışları, ben ağladığımda çıldırması falan ve daha bi çok şey.
sonra bi gece, ölüm haberi geldi. sonrası hüsran arkadaşlar. allah demiş ya 'kimseyi benden çok sevme, onu senden alırım. onsuz yaşayamam deme, seni onsuzda yaşatırım.' yaşıyorum arkadaşlar. gülüyorum, eğleniyorum. sesini de unuttum. o büyük sevdam da bitti. ama arada aklıma düşüyo işte böyle gecenin bi yarısı, mekanı cennet olsun kavuşamadığımın.
ve eksiğim. tamamlayamıyorum. umarım allah hepimizin gönlüne nasibindeki insanı koyar. yoksa işimiz iş.. hadi iyi geceler.
okumadım ama insanların aşk hikayelerini toplayıp güzel bi kitap çıkarsan belki zengin olabilirsin
keşke okusaymışsın. bu arada kitap yazmak için birilerinin aşk hikayesine ihtiyacım yok. yaşanabilecek en güzel aşkı yaşadığıma inanıyorum. kii kaldı ki ben zaten karalamayı seviyorum.
melonsuhayat 1 yıl önce
insanların aşkı ilgimi çekmiyor eminim güzeldir
çekmese buraya yorum yazma gereği duymazdın, saygılar.
okumadığımı başta dile getirdim fikir sunmaya geldim ben, laf dalaşına gireceksen ben çekileyim kendi kendine kavga et
ne bu atar gider ablacım, sakin ol lütfen.
gayet sakin davrandığımı düşünüyorum tatlım
böyle devam o zaman.
onsuz yaşayamam deme. yaşatır...
yaşatıyo kurban olduğum mevlam. vardır elbet bi bildiği.
aynn her iste bizim bilmedigimiz bi hayir vardir.allah sabir versin. ımtihan dunyasi iste 🌼
niye böyle oldu sonu ne güzel anlatıyordun dann diye giriş yapılır mı öyle :'( allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun.
amin, saolasın. kaderde yazılanı yaşıyoruz, önüne geçemeyiz ki. vardır elbet rabbimin bi bildiği. yoksa oda ister zannımca sevenlerin kavuşmasını. sonuçta, bizi yaratan o. gönlümüze onu koyan o. pişmem gerekiyomuş demek ki. ve bakıyorum, rabbim beni çok güçlü yaratmış demek ki bu ağırlığı koydu omuzlarıma genç yaşımda. artık herşeye bu açıdan bakıyorum, konu ne olursa olsun..
aynen öyle puvo allah eyüp sabri versin diyoruz ya hz.eyüp'ün çektiği acılar ölümler kayıplar dünya üzerindeki hiç bi insanın kaldıracağı türden değildi. o yine de isyan etmedi. şerde hayır olduğunu biliyordu ve allah'a dua ediyordu hep. sabrettikce mufakatini fazlasıyla aldı bi gün çektiği acılar son buldu allah daha iyi bi yasam nasip etti ona. çokça dua etmek lazım puvo sende inşallah daha iyi yerlere gelirsin allah'ın izniyle
unutulmayi en az hak edenlerdir ölenler. ölmeden kaybettiğimizi bile hep icimizde tasirken,öleni unutmak buyuk nankorluk.
allah vermesin kimsenin başına ama unutmaktan başka çaresi kalmıyo insanın bazen emin ol. yaşayan biri olarak konuşuyorum bunu. alışmak yada unutmak. ikisinden biri mutlaka oluyo.
cok uzuldum abi suan.resmen yıkıldım🌼
dik durmak gerek.
mehmet02	1 yıl önce
mekanı cennet olsun daha kötüsü yok dersin ama var dedigin gibi unutuyor mu acaba insan, alışıyor mu
insanoğlu nankördür kuzum, ne kadar inkar etsede öyledir. unutur. adına alışmak denir ama unutur.
trakyalikuala	1 yıl önce ~ 1 yıl önce
unutulmaktir ecel. sen onu ikinci kez öldürmüssün içinde.
o zaman şöyle gireyim konuya. o gitti başımdan, benim onun dışında kimsem kalmadı. babam ayrı bi sıkıntıydı eve belki 3 gün gelmez, 4. gün geldiğinde de evdekilere işkence ederdi. ben ona tutunmuştum, onun varlığıyla güzel şeylerin olabileceğine inancım vardı, kaybettim. sonra düştüm alkole. hani diyolar ya sokak başında sabahlayan hiç şarapçı kadın görmedim! diye. sabahladım. evimde sabahladım, tek fark buydu. 1 ay içinde sadece 1 ay diyorum bak, 22 kilo verdim. okulda derece yapan bi öğrenciydim, sınıfta kaldım. üni, 2.dönemden itibaren. 2. dönem ve 3. sınıfta. okulum uzadı, 1 yıl daha. hiç içmem dediğim uyuşturucunun komasına girdim, ölümle cebelleştim. yeri geldi arabaların önüne atladım, yeri geldi motoru yan yatırıp taklalar attım. ama hiç vazgeçmedim. unutmıcam dedim. 4 yıl oldu gideli, hayatıma kimseyi almadım. ama unutmam gerekmiş. çünkü o aklımdayken ben herşeyi kaybediyorum. umarım başına gelmez. ne diyeyim ki başka. allah yaşatmasın.
umarım en kısa sürede toparlarsın..
toparlanmalısın da zaten!!
şimdi hemen bi söz verelim kendimize ve kimseye bir daha böylesi tutulmayalım.. anlayanlar, geçerli bahanelerle geçip-gidiyorlar hayatımızdan.. anlamayanları bir bir biz öldürüyoruz, kendi içimizde.. hep bizde izi kalıyor...
hakikaten ölümlü dünya..
kendi acılarımı yüklenmişken seni pek avutamam ama acını paylaşıyorum puvo..
umarım paylaşılası mutluluklarla da gelirsin buraya🙏🏻
anlamıyorlar, anlamadıkları gibi incitiyorlar dostum. üzülüyorum.
“üzüle üzüle” çıkılacak basamakları tamamladık mı, “katıla katıla” mutluluklar vadisine ulaşacağız..
zaten bizim gençlerin üniversite diyince yemen aklına aşk gelir, eğlence gelir, gezme tozma vs gelir.
sonra bunlar mezun olamaz işsiz kalırlar vs.
insanın en genc, en dinamik, kanının en fikir fikir aktığı bir zamanda aşk meşk diye okulundan olmasi vs vs ne kadar üzücü.
keşke asil kaybettiğin şeyin geleceğin olduğunun farkına varsan.
insan doğar büyür ölür.
bu doğanın kanunudur ve ölenle de ölünmez.
gerçek bir aşk hikayesi değil de gerçek bir travmatik hikaye bence bu.
aşk bunlardan çok daha öte bir şey.
çok şükür şuan işimin başındayım. kendimi toparlayıp yoluma baktım, işimi gücümü elime aldım. sen oralara takılma. sana göre tramva, bana göre aşkla gelen bi imtihan. noktaa
asi sitayla kireyzi ose
10. @ghostrider 1615