Köyümün Naif Yürekli Öğretmeni
KÖYÜMÜN NAİF YÜREKLİ ÖĞRETMENİ
Kim bilir hangi hayallerle, insanlığa sunacağın hangi büyük hedeflerle seçtin mesleğini öğretmenim. Anadolu’nun çilekeş şehirlerinin birinde sen doğduktan on-on beş yıl sonra doğan köy çocukları ile kader çizgin nasıl kavuşacaktı, kim bilir? Belli ki okula ilk başladığın yıllarda, öğretmenini hayran hayran izlerken koymuştun kafana, gelecekte öğretmen olmayı. O, senin yüreğine dokundukça sen de yüreğine dokunacağın yüzlerce hatta binlerce öğrencin olsun istiyordun.
Ben de öğretmen olmalıyım hem de köy öğretmeni. Dünya’ya söyleyecek sözüm var. Girecek binlerce çocuk kalbi var. Köy yolları çekmeliyim saatlerce. Çamura batmalıyım. Kardan kapanan yollarda mahsur kalmalıyım. Atlarla, eşeklerle taşımalıyım yükümü ama mutlaka ulaşmalıyım minik yüreklere. Köyde yaşayan temiz kalpli çocuklar tarafından yollarım gözlenmeli. Gittiğim her köye kitaplar taşımalıyım. Güneş misali ışık saçmalıyım dağlara, taşlara, ovalara.
Bu hedeflerle koştun, kazandığın eğitim fakültesine. Öğrencilik yaparken gurbet ellerde bazen parasız kaldın bazen de yapayalnız, bir kuytu köşesinde şehrin. Yeni arkadaşlıklar edindin. Bir öğrenci evinde belki de KYK yurtlarında ranzanın alt katında uykulara daldın yüksek hayallerle. Uykusuz geceler geçirdin. Âşık oldun, çok sevdin fakat açılamadın bir türlü, arandaki uçurumu düşünerek sevdiğinle. Olsun ben öğretmen olacağım ve kendimi öğrencilerime adayacağım dedin ve vazgeçtin dünyevi aşktan.
Sabahlara kadar vize-final sınavlarına çalıştın, mezun oldun. Yetmedi mezuniyet diploman. Girilmesi istenen her sınava girdin. Başardın ve atandın. Öyle büyük bir sevinç yaşadın ki, anlatılmaz sadece yaşanır. Güzel ülkemin en ücra şehrinin en uzak köyüne atandığını öğrendin. Başladın sormaya soruşturmaya. Aldın yükünü sırtına tuttun yolunu atandığın köyün. Gideceğin şehrin otobüs biletini aldığında içinde buruk bir sevinç vardı iyi bilirim. Bir yandan arkanda övünç kaynakları olduğun anne ve babanı bırakmak öte yandan hayalini kurduğun mesleğine ve öğrencilerine kavuşmak, duygularını allak bullak ediyordu. Bu duygularla hüzün dolu bir veda bekliyordu seni terminalde. Arkandan dua ederek el sallayan dostların, akrabaların, annen ve baban ince bir sızı bırakıyordu kalbinin derinliklerinde.
On altı saatlik bir yolculuğun ardından merakla kavuşmayı beklediğin şehre ulaşacaktın. Otobüste okumak için yanına aldığın Kuyucaklı Yusuf romanını duygudan duyguya savrularak okuyacaktın. Bazen Yusuf’un yerine koyacaktın öğrencilerini bazen de ilçemde belki de böyle bir kaymakam vardır diye rahatlayacaktın. Belki Şahende Hanımlarla, Şakirlerle karşılaşırsan nasıl mücadele edeceğini kurgulayacaktın kafanda. Evet, öyle de oldu ve sen gece saat onda bindiğin otobüste hem kitabın etkisiyle hem de öğrencilerine kavuşacak olmanın heyecanıyla on altı saat süren yolculuk boyunca sadece bir buçuk saat uyku uyuyabildin.
İşte şehirdesin, mesleğini altı yıl boyunca sürdüreceğin şehirde.
#Köyümün #Naif #Yürekli #Öğretmeni