Lev Nikolayeviç Tolstoy, ‘Savaş ve Barış’ ile ‘Anna Karanina’yı, yazdıktan sonra 1880 yılında yeniden, bu sefer eskilerden daha şiddetli, bir moral çöküntüsüne uğradı ve bunu, “İtiraflarım” (1882) adlı eserinde şöyle anlattı: “Çevremizdeki yaşamla ilişkimi tamamen kestim.” Geniş halk yığınlarının, özelikle Rus köylüsünün yoksul, perişan durumu onu çok üzüyordu. Toprağı işlemeye başladı, malını mülkünü köylülere dağıttı, her haliyle onlar gibi yaşamaya başladı. Kabasaba giyiniyor, giydiği her elbiseyi kendisi dikiyordu. Dünyanın değişmesinin bireysel kol emeğiyle gerçekleşebileceğine inandı, şiddete karşı çıkıp, barışı savundu, ve Yasnaya Polyana’dan hiç ayrılmadı. Değişmeyen tek tarafı bakıp usanmadan yazmasıydı. ‘İtiraflarım’ adlı günlükleri de hep bu yılların ürünüdür. Bu dönemde yazdıklarında gerçeği arayış en ön plandadır.
Önceki İçerikHrant – Tuba Çandar
Sonraki İçerikKusurlu Doğamız ve Bağnazlık ? Suat Kamil Aksoy