Yolun Düşerse | Asanatlar
16 Temmuz 2018 FİLİZ SOYDAŞ 2,858 KEZ OKUNDU
Vatanımın yeşili bol şehri Bolu'dayım. Bu sabah, Beş Kavaklar Mahallesi’nden, nereye gideceğim konusunda fikrim olmadan ayaklarıma yürü komutu verdim. Yürüye yürüye yorulmak ve bir yere oturup kitap okumaktı maksadım. Şehrin dışına doğru çam ağaçlarının boy verdiği yön dikkatimi cezbetti. O tarafa doğru yürümeye başladım. Yürürken bir yandan da kaybolmamak için kendime unutmayacağım noktalar belirledim. Bir bahçenin yanından geçerken bahçenin dışına taşan elma ağacı ağzımı sulandırdı. Bahçede çalışan yaşlı teyzeden, bir tane elma koparmak için müsaade istedim. Teyze yüzüme bakmadan “al” dedi. Belli ki teyzenin bir şeye canı sıkkındı. Yoksa benim yurdumun insanı nasıl misafirperver biliyorum. Bu düşünce ile alınganlık yapmadan elmayı daldan koparıp yoluma devam ettim.
Bahçe girişi rengarenk parmaklıklardan oluşan bir rehabilitasyon merkezinin önünden geçtim. Dönüşte bahçesindeki kamelyada oturup, kitabımı okuyabileceğimi düşündüm. Yürümeye devam ettim. Yürüye yürüye Salıbeyler Mahallesi kabristanına kadar vardım. Mezarlık kenarında bir müddet durup dua ettim. Oradan geriye döndüm.
Dönüşte bir anlık kaybolma korkusu yaşadım. İçimdeki maceracı yanım o an ki adrenalini yetersiz bulmuş olacak ki telefonumu yanıma almadığımı hatırlattı. Kaybolmadığıma kanaat getirince kısa süreli yaşadığım korku keyif verdi bana. Neyse efendim yol macerama dönecek olursak, yol kenarında “beni de al, beni de al” diyen birkaç çiçeği topladım Yoluma devam edecekken baktım çiçeğin biri yol kenarında yapayalnızdı; onu orada bırakmaya kıyamadığım için dönüp aldım. Yol kenarında başıboş ağaçlarda vardı. Ceviz ve erik de kopardım onlardan.
Giderken, dönüşte uğramaya niyetlendiğim rehabilitasyon merkezinin bahçesindeki kamelyaya oturdum. Masadaki boş çay bardağını görünce canım nasıl da çay istedi. Topladığım çiçekleri masaya yayıp güzelce kitabımın sayfaları arasına yerleştirdim. Tolstoy’un Kazaklar adlı kitabından biraz okudum ve ayrıldım oradan.
Bunları neden mi anlattım? Olur da yolun düşerse, aklında bulunsun diye…
EtiketlerFiliz Soydaş Yolun Düşerse
Önceki Hece Taşları Dergisinin 41. Sayısı
Sonraki Ali Nar Vefatının 3. Yılında Anılıyor
Bülbül Güle Ağladı Ben Sana