Serbestiyet | Topyekûn körlük: AYM’nin gördüğünü hâkimler neden görmez? (*)
Baskıya verilen destekle şekillenen bir atmosfer bütün toplumsal kesimleri etkiler. Yargı da toplumun dışında değildir; hukukçular bir laboratuvar ortamında yaşamaz. Baskı politikalarına verilen popüler destek, hâkimlerin de üzerine çöker ve onların kararlarını yönlendirir. Böyle bir vasatta, iktidarın hassasiyet gösterdiği bir mevzuda hukuk ve vicdana uygun ve doğru bir karar vermek, bireysel bir fedakârlığa dönüşür.
Yani imzacı akademisyenlerle ilgili dâvâlar Türkiye’nin birçok yerinde görüldü. Lâkin AYM’nin karar verdiği güne kadar hiçbir mahkemeden, bu dosyalarda hak ihlâlinin olduğunu belirten tek bir karar çıkmadı. Bütün bu süreç zarfında -- bir mahkemedeki bir karşı oy müstesna -- dâvâlara bakan hâkimlerin tamamı yürütmeyi haklı buldular, anayasaya ve yasalara aykırı herhangi bir hususun olmadığı yönünde oy kullandılar.
Öyleyse sebep nedir? Neden tek bir aykırı ses çıkmıyor? Hâkimlerin topunun -- aralarında sözleşmişler gibi -- aynı cezalara hükmetmeleri nasıl mümkün olabiliyor? Yargı mensuplarının tamamının şeksiz şüphesiz aynı rotayı takip etmelerinin altında ne yatıyor?
Bağımsızlığı ortadan kaldırılan bir yargı, yürütmenin telkin, talep ve zorlamalarına daha açık hale gelir. Yürütme, izlediği siyasete aykırı karar veren bir hâkimi idari ve/ya adli olarak cezalandırarak diğer hâkimlere bir gözdağı verir. Yargıya sınırlarını bildirir; sınır ihlâli yapanların başına birçok şeyin geleceğini gösterir. Yürütme, yargının bütün iplerini elinde tuttuğunda mahkemelerden de -- otomatiğe bağlanmış gibi -- aynı yönde kararlar çıkar.