Yaklaşık üç asırdır dünyaya egemen olan bir sistemin insanlığa huzur getiremeyeceği anlaşıldığı halde bu yapıdan beslenmeye devam etmek zararı katlamaktan başka bir işe yaramaz. Ortada sinsi bir planın olduğu aşikar. Batı’nın bu sinsi planını bozmak için, beklentilerimizi gözden geçirmeliyiz. Beklentilerimizle bu sinsi plan nerelerde kesişiyorsa, o noktaları derhal terk etmeliyiz. Çünkü, düşmanla iş tutmak bize yakışmaz. Peki zararın neresinden döneceğiz?
Zararın neresinden dönsek kâr olduğuna göre, önemli olan dönüştür. Bütün insanların âdil bir dünyada, huzur ve barış içinde yaşamaya hakları varken, herkese yetecek kadar nimet varken bunun durdurulmaması, dönüşün olmamasındandır. Ahlaki temelden yoksun, adalet duygusundan yoksun, adil paylaşımdan yoksun bir dünyanın sermayesinin sadece kan ve silah olduğu aşikarken, sadece ABD’nin 2010 yılında 21 milyar dolar olan silah satışının, 2011 yılında üçe katlanmış ve 66 milyar dolara çıkmış olması ortada iken neden dönüş-üm gerçekleşmiyor?
Bu dönüşüm, sadece hayal kurmakla değil, hayallerimizi gerçekleştirme yönünde bedel ödemekle gerçekleşecektir. Bölge ülkeleri bu bedeli bedenen öderken, bizim akıl teri dökmemiz gerekmektedir. Müslümanlar bir vucudun azası ise, ülkemiz baş mesafesinde olduğundan bu bedelden kaçamaz. Bizim dedelerimiz altı asır boyunca dünyaya adaletle hükmetti. Yeniden tarihimize dönmek, “bizi magmaya da tıksalar, üzerimize beton da dökseler, fışkırır yeni bir dünyayı yine kurarız” demek için dönüş-üme ihtiyaç var. Ülkemizin çevresindeki müslüman ülkeler arasında ihtilafların artması sebebiyle güçsüzleşmesinin ülkemizi güçlü kılması dönüşümü tetiklemek için düşündürücüdür. Irak’ın işgali ve üçe bölünmesi, Sudan’ın bölünmesi ve mevcut petrol sahalarının Batı’nın desteklediği Güney Sudan’da kalması, Libya’da benzer bir durumun yaşanması ve Suriye’nin karışması bu çerçevede değerlendirildiğinde, sıranın assoliste geldiği göstermiyor mu? Makro planda, İslam Âleminde yaşanan bu olumsuz hadiselere nasıl yaklaşılacağı ve nasıl bir yol izleneceği hususunda prensiplerin belirlenmesinin zamanı gelmedi mi? Zamanı geçiyor bile ancak makro planda olanlardan daha önemlisi mikro planda inananların beklentilerini gözden geçirmesidir.
Yeni bir dünya’nın yapım aşamasındayız. Şafak sökmek üzere. Ancak unuttuğumuz bir husus var: eski dünyadan bir türlü vazgeç-e-miyoruz. Halbuki, dünyanın bütün zalimlerine korku salacak, mazlumlarına umut olacak çağrı, etkisini ancak beklentilerimizden vazgeçtiğimizde gösterecektir. Çünkü, eski dünyayı elimizin tersi ile itmeden yeni bir dünyayı ele almak mümkün değildir. Geri dönüş-üme hazırlanma vaktidir. Zira, hiç değilse ölümüz işe yarar.