Siz bu eriklere sulanırken biz havada olacağız. Kesin kardeşim birşeyler okuyor, bense ne yapsam ne yapsam diye huzursuzlanıyorumdur. Herkese neşeli bir pazar diliyorum...
Hep böyle oluyor, ne kadar çok zamanım olursa olsun, tatile çıkmadan önceki son akşama kalıyor herşey... Daha şimdi bitti toparlanmamız... Biz yarın Londra'ya gidiyoruz. Yaklaşık bir hafta buralarda olmayacağız yani. Arada uğramaya çalışacağım ama güzel yazılarınıza, fotoğraflarınıza yorum yapamazsam kusuruma bakmayın...
Neyse bu kutu da kardeşimin bana anneler gününde aldığı hediyenin kutusuydu. Hayret hala unun bir fotoğrafını burada paylaşmamış olmama da ayrıca şaşırdım. Neyse; kutuyu evirdim çevirdim, koydum bir kenara. Sonra birden aklıma dergi sayfaları ile kaplamak geldi, biraz da değişik olsun istedim. Yukarıdaki kutu çıktı ortaya. Gerçi ben yapacağım çubukları dik dik yapıştırmayı düşünmüştüm ama sonra birden yatay yapıştırmaya karar verdim. Bir dahakine dik yapıştıracağım o zaman köşeler daha iyi olacak. Siz yaparsanız dik yapıştırın. Bir de tabii kullanacağınız derginin bir gün önce alınmamış ve okunmuş olmasına dikkat edin. Ben o heyecanla, elime geçen ilk dergiyi paraladım ki, epey bir sonra anladım yeni alındığını… bir yandan sayfaları rulo yaptım bir yandan okudum. Kardeşimin eline de kutuyu tutuşturdum okusun diyeJ
Bu sene şöyle ağız tadıyla erik henüz yiyemedim ama hemen hemen her akşam çilek yedik diyebilirim. Tabii bu ne demek oluyor, bir tabak çilek 10 kare fotoğraf… Daha fazlası için flickr'a buyrun.
Leylak sezonu bitti gibi bir şey ama yolumun üstündeki çiçekçide görünce dayanamayıp aldım bu leylakları. Binlerce .. tamam abartmayayım 50 küsür adet fotoğraflarını çektim. Kıyafet değiştirir gibi vazo değiştirdim. Bir salondaki masada, beyaz sehpada, haydi bakalım balkonda derken bir baktım tonla fotoğraf olmuş. Tabi bu kadar çok olunca aralarından seçemiyorum da. Flickr’a yükleyeceğim ama bir türlü karar veremiyorum. O yüzden de bu işler akşamları çok zamanımı alıyor, ama ben hiç şikayetçi değilim. Sabah erken kalkmak zorunda olmasam, gözlerim acımasa sabahlara kadar bu işlerle uğraşabilirim. Kokulara karşı alerjim var, hayatımda hiç deadorant kullanmadım, parfümü de çok nadir kullanıyorum, tabii keskin kokular olmamak şartı ile. Çiçekleri çok seviyorum ama bazı çiçeklerin kokusu bile beni öyle bir tıkıyor ki sadee uzaktan bakmakla yetiniyorum. Ama leylaklar puding gibi, yumuşacık, gir aralarına yat uyu… Haftasonuna 1 kala umarım herkes mis gibi bir gün geçirir.
Bu güzel, şirin, neşeli evin sahibi; Marlous. Hollanda’nın Utrecht yakınlarındaki bir kasabada kocası, kedisi ve iki tavşanı ile birlikte yaşıyormuş. Evin modern bir havası var ama aynı zamanda vintage objeler ve el işleri ile renklendirmişler. İkea'dan alınmış yığınla şey var, hepsinide çok güzel kullanmış. Zaten ben ikea'nın en çok bu yönünü seviyorum, dünyanın heryerinde her evde ikea'dan alınmış birşey görebilirsiniz ama sanki hepsi birbirinden farklıymış gibi hissedersiniz. Bence İkea müşterilerinin yaratıcılığını ön plana çıkartabildiği için bu kadar popüler.
Neyse burada ancak bir kısmını paylaştığım evin diğer fotoğraflarına Flickr adresinden ulaşabilirsiniz. Ayrıca Marlous’u Planet Fur bloğundan da takip edebilirsiniz. Neredeyse unutuyordum, ETSY'de ki dükkanında da çok şirin el işleri satıyor. 5 yorum
Ben burada bir öğle yemeği yemek istiyorum. İçerideki ışık, yer karoları, ortam çok hoşuma gitti. Bounchon Bistro’nun Yountville, Las Vegas ve Beverly Hills’de olmak üzere 3 ayrı yeri varmış. Yıllar yıllar önce …1999 yılında Las Vegas ve Beverly Hills’a gitmiştim, tabii o zamanlar çok gençtim, ne böyle zevklerim, ne de cebimde yeterli para vardı. Gerçi menüsüne bakınca kolay kolay gidilecekler listesine eklenecek bir yer gibi de durmuyor. Ben yine hayallerimde orada bir öğle yemeği yediğimi düşünsen en iyisi.. Sabahtan çıkmışım Beverly Hills’e , alışveriş yapmışım, elde paketler, dergiler, kitaplar… Dinlenmek ve yemek için girmişim buraya… Midye ve buz gibi bir beyaz şarap, arkasından da tatlı ve kahve… belki tatlı bir likör… Zevkten öldüm….
Eskiden sardunyaya karşı çok fazla önyargılıydım. Biçimsiz bir çiçek gibi gelirdi bana.. Kurumuş dallar, sararmış yapraklar… Sonra sonra sevmeye başladım. Sardunya aşkım Paris’e ilk gittiğimde başladı aslında. Mayıs ayıydı ve her yer kırmızı sardunya doluydu, pencerenin önünde eğer sardunyan yoksa seni döverler gibi bir durum vardı diyebilirim... Evlerin balkonunda, penceresinde, cafelerde, dükkanlarda, otellerde… “ayy çok güzel, bayıldım, çoook güzel “ diye diye başım yukarılarda dolanmıştım Paris sokaklarında. Sonra sonra anladım ki sardunya çok sıcak iklimleri sevmiyor. Çünkü Avrupa’da bir çok şehirde sardunyalar o kadar canlı ve güzel ki. Türkiye’de özellikle güneye doğru inildikçe sardunyalar çirkinleşiyor ama İstanbul'un havası da müsait sardunya için. Bizim balkonda sardunya dolu, her sene onları tazeliyoruz. Yetiştirmesi de bakımı da çok kolay. Bu sene havalar çok geç ısındığı için daha balkonumuza yeni çiçekler alamadık ama eskiler güneşi görünce birden çiçek açmaya başladı bile. Bence herkesin evinde sardunyası olmalı...
Neyse şimdi fotoğrafları yükleyince farkettim. Bir daha böyle kocaman ikea bardakları ile çay içmeyeceğim. Paşa çayı içen çocukların kahvaltısı masası gibi görünüyor… Bu kahvaltı takımını yıllar yıllar önce (dur bir hesaplıyayım…. Evet 1996.. vay bee) Bursa’dan almıştım. Çocuk denecek yaşta ne gerek varmış… Yıllarca kullanmadık. Sonra birden manasız geldi, kullanmaya başladık.. Hala çok seviyorum. Gerçi balkon masasının tamamını çok acıktığımız ve üşendiğimiz için açamadık, o yüzden böyle sıkış tepiş oldu. Ttabaklara koyacak daha fazla birşeyler de hazırlayamadığım için takımın sadece bir kısmını kullanabildim.
Bu keyifli kahvaltının ardından balkonda kahve keyfimizi yaptık. Sonrada bütün gün evde kes – yapıştır, dik – sök, tak – çıkart işleri ile uğraştık. Kısacası sevdim ben bu cumartesimizi.
Sonunda özlemle beklediğimiz yaz geldi. Hele sonra 2 gündür evin içinde hafif hafif ürpersek de dışarıları harika. Güneş çok parlak. Sabah güneşli bir havada uyanmak Pazartesi bile olsa zor gelmiyor bana. Hele gözümü açıp balkona çıktığımda, açan çiçekleri gördüğümde, mavi vazomuzu sevdiğimde hayat pek bi güzel görünüyor gözüme.
Sık sık profesyonel fotoğrafçıların sitelerini geziyorum. Öyle fotoğraflar varki bazen dilim tutuluyor, ekranın başında donup kalıyorum. Çoğu zaman sadece mailime bakmak için oturuyorum bilgisayarın başına, ama o sırada eğer böyle bir siteye denk gelirsem 1-2 saatten önce kalkmama imkan yok. İçim huzursuz, ayağımı sallaya sallaya, tamam şimdi kalkıyorum gibilerinden bir tedirginlikle tek tek bakıyorum fotoğraflara... İşte bugün de aynen böyle oldu. Tesadüf eseri Julia Hoersch'ı keşfettim. Her bir fotoğrafına tek tek baktım. (Özellikle food, easter, flowers, christmas fotoğraflarına bakmanızı tavsiye ederim ) Hepsini buradan paylaşmama imkan yok. Şimdi sadece bir kısmını hızlıca seçtim. Hemen burada paylaşıp bilgisayarı kapatacağıma söz verdim evdekilere de kendime de. Bu muhteşem siteyi sizde mutlaka ziyaret edin bence.
Sabah erkenden kalktık, ben simit almaya gideyim dedim, ama aklımda çiçek almak vardı. Tabii o kadar erken çiçekçilerin gelmiyeceğini kestiremedim. Tüm ümidimi kaybetmiş bir halde eve dönerken açık bir yer gördüm en sağlam olanlarından bir demet aldım. Daha bugün için çiçekler gelmemiş meğer. Neyse sadece geç bir günaydın demek istedim....
Bu küçük tabureleri görürüz de kafamızı çevirip bakmayız bile… Bul bir tane boya böyle canlı bir renge, cicili bicili bir kumuş geçir, koy bahçeye - balkona, ya da odanın bir köşesine.. Üstüne tepsi ile yan sehpası olarak kullan istersen de….
Dün bütün gün yine evdeydik. Evi ilk önce savaş alanına çevirdik, sonra da sürüne sürüne toparlardık. Yazlıkları çıkartıp - kışlıkları kaldırdık ve yine bir yığın şey çıktı verilecek. Bu sefer canımız hiç bu işi yapmak istemiyordu, ama bizden başka kim yapacak. Evli ve çocuklu bayanları düşündük, onlar tek başlarına yapıyor, biz en azından iki kişiyiz dedik ve yüreğimize su serptik..Sabah çok güzel bir kahvaltı yapmıştık ama öğleden sonra iyice acıktık. "Hafif, atıştırmalık bişey yap" diye buyurdu kardeşim. O Odaları temizlerken ben yine koyuldum mutfak işlerine.
Şiddetle tavsiye ediyorum. Yağda kızartılmış patatesden çok daha lezzetli oluyor;"Fırında patates cipsi ve avacado dip sos"
Neyse işte o günden beri de evde kızartma yapmamaya and içtim. Annemler gelince o yapıyor, yazın yazlıkta bol bol yiyoruz. Zaten artık çok da yemesek en iyisi..Gerçi canım bazen çok istiyor ama o zaman da böyle daha basit ve az kalorili tarifleri deniyorum.
Biraz Patates ( isteğe göre değişiyor tabi)Zeytin yağı (2-3 yemek kaşığı)Tuz Karabiber
Sos için;1 adet olgun avakado1/2 bardak yoğurtBiraz tuz.
Patatesleri ince ince dilimledim, büyük bir kaba alıp iyice zeytin yağ ile karıştırdım. Sonra fırın tepsisine yağlı kağıt serip üstüne patatesleri sıra sıra dizdim. 200 derecelik fırında bir 10 -15 dakika piştikten sonra hepsini maşa yardımıyla ters çevirdim. Bu işlemi 5 dakika sonra bir kez daha tekrarladım. İyice kızardıklarında fırından çıkarttım ve üzerlerine taze karabiber ve deniz tuzu serptim. Yağlı kağıdı külah şeklince yapıp içine patatesleri koydum. Patatesler fırındayken de olgun bir avakadoyu iyice çatalla ezdim, üstüne biraz yoğurt ve tuz ekledim, güzelce karıştırdım. Patatesler pişene kadar da dolapta beklettim.
Çok lezzetli ve bir okadar da az kalorili. Afiyet bal şeker olsun....