343 Kez Okundu 29.03.2019 09:35	Yorum
Biraz soluklandım. Bardakta kalan son yudum kahvemi de içtim. Ardından bir bardak su içtim. Biraz olsun beni küçümseyenlerin verdiği kızgınlık ve kırgınlık içtiğim bir bardak suyla serinletmişti beni.
“ İbrahim Kardeş, yayınevi satmayan bir kitabı basar mı? Beni sevdiğini söyleyen akraba, komşu, arkadaş benim kitabımı alıp okumazsa, benim kitabımı alıp hediye etmezse çevresine, kuru övgülerin bana ne faydası olacak ? Bizlere övgüden çok bizleri gençlerle buluştursunlar. Kitaplarımızı eş dost 1 veya 2 tane alıp okursa gücü olan 50 tane alsın, hediye etsin” dedim.
Bir süre sustum. İbrahim’e baktım. Beni dikkatle dinliyordu.
“Yani el alemin tutumuna baksam, ben yazarlığı bırakmam, yayınevinin de benim kitaplarımı satmıyor diye basmaması lazım. Yani el aleme bakarsak bir hiç olmamız lazım. Ama ben inatla yazarak okuyarak, anlatarak , yayınevi de kitabı basarak sabırla ileriye gideceğiz. Sen de el alem ne der i bırakarak her hafta yanımıza gelerek öğreneceksin. Eğer el aleme bakarsan benim yanıma bir daha gelmemen lazım. Ama gelirsen sana fayda sağlayacak. Bu yüzden” el alem ne der” i terk etmek özgüvenli insan olmanın ilk dersi. Sanırım bunu sen de anladın. Bunu sadece sana değil herkese anlatıyorum ben.
İbrahim anlattıklarımı anladığını belli eden tavırla sabırla dinliyor ve yeni şeyler öğrenmenin yanında ben anlattıkça eski bilgilerini de tazeliyordu.
İbrahim’in konuştuklarımdan tatmin olmadığını görünce konuşmaya , örnekler vermeye devam ederek devam edecektim.
“Önce can sonra canan” diyen atalarımız bununla önce bizim güçlü olmamız lazım ki , güçlü irademizle önce kendimize faydalı olalım, sonra da psikolojik ve manevi olarak başkalarına yardım edecek gücü bularak onlara faydalı olmamızı ümit ederek söylemişler”
Bir söz vardır “ Bazılarını her zaman, bazılarını bazen, ama herkesi her zaman memnun etmek mümkün değildir” der.
İbrahim aklına gelmiş gibi “ Ama Abi, mesela senin yanına geleceğim zaman, arkadaşım bana derse ki, bırak ya o adamı gel senle yemek yemeye gidelim, pikniğe gidelim” derse ben ne ederim. Eğer o arkadaşıma gitmezsem bana küser.
İbrahim ‘in sorusu gerçekten haklı ve mantıklı soruydu.
O’na sorduğu sorunun mantıklı olduğunu hissettirerek , vereceğim cevabın da bir o kadar önemli olduğunu yüz ifademle göstererek , dikkatli dinlemesini söyleyen bir ifade ile baktım.
“İbrahim buraya gelmek sana fayda sağlayacaksa buraya geleceksin. Arkadaşına beraber olacaksan ona gideceksin. İkisinin hangisinin faydalı olduğunu da sen aklınla karar vereceksin. Eğer benim yanıma geleceğin zaman arkadaşın sana onunla gitmediğin için küsmesinden çekiniyorsan, demek ki arkadaşın onun yanına gitmen için seni tehdit ediyor, senin O’nun yanına gitmediğin zaman küsecekse demek ki senin iyi arkadaşın da değildir. Öyle arkadaşla da özgüven sahibi olmak isteyen insan arkadaşlık kurmaz.”
İbrahim’e biraz daha dikkatle baktım. Bu anlatacağımın şimdiye kadar anlattığımdan daha önemli olduğunu vurgulayacağımı hissettirdim.
“İbrahim buraya her hafta gelirsen vereceğim bilgiler melayani (Boş) bilgiler olmayacak, senin özgüven sahibi olmanı, ilerde iyi bir Tarih Öğretmeni olursan özgüven sahibi öğrenciler, baba olursan özgüven sahibi çocuklar yetiştirmeni sağlayacak. O yüzden hangisinin faydalı olduğuna karar vererek “el alem ne der “ i bırakıp “arkadaşım ne der , ne yapar” ı da bir kenara bırakarak öğrenmeye devam edeceksin. Yok ben arkadaşımın yanına giderim sana gelmem dersen ona da saygı duyarız ve ilerde bu davranışından pişmanlık duyarsan bizleri suçlamaya da hakkın olamayacağını sanma söylemek isterim. Çünkü neyin fayda neyin zarar olduğuna sen karar veriyorsun, kararlarından oluşacak sonuçlardan da sen sorumlusun ben veya başkası değil.”
Bu konuşmam İbrahim’e çok tesir etmişti. Ben de konuşmama devam ettim.
“İbrahim Kardeşim, işte el alem ne der veya arkadaşım ne der, bana küser mi diyen gençler kendilerine güzel bilgiler verecek hocaları, yazarlar, bilge insanlardan uzak durarak hem gelişemiyorlar, hem de özgüven sahibi olamıyorlar. Bunun farkına varamadıkları, kendilerini tanıyamadıkları için de kendilerini suçluyorlar. Mesela seninle 10 haftalık bir programda özgüven sahibi olmayı konuşacağız. Bir süre sonra bu konuşmalar ciddiye aldığın takdirde sende “ keşke daha sık buluşsak “ diye içinden geçireceksin.”
İbrahim beni dikkatle devam ediyordu.
“Sevgili İbrahim, hayatım boyunca belki binlerce, yüzlerce gençle tanıştım. Onlara bugün senle yapmaya başladığımız konuşmaları yapmak istedim. Ama birkaç kişi haricinde bu çalışmalar başladığım 10 sene boyunca planlı programlı gelen olmadı ki anlatayım. Herkes bir iki defa geldikten sonra davetlerimizi “arkadaşıma söz verdim ona gideceğim” diyerek ret etti. Bende güle güle dedim. Ama seneler sonra karşılaştığımız çok kişi pişmanlıklarını da anlattılar. Yani bizde iş işten geçtikten sonra insanın değeri ve yapmak istedikleri anlaşılıyor.”
Saatime baktım. Mesaimiz bitmek üzereydi. İbrahim’e baktım sonra. İbrahim halen konuşmamı isteyen , konuşmamı dinlemeye doyamayan bir insanın tavrı ile bana baktı. O’na sevgi ile bakarak dedim ki:
“İbrahim konuşmamı dinlemeye doyamadın. Bak sana bir önerim var. Ben her hafta buluşma ve konuşmamızdan sonra konu ile alakalı çok sevdiğim ama daha önceden okuyarak etkilendiğim bir kitabı sana tavsiye edeceğim. Sen bu kitabı mutlaka 1 haftada okuyacaksın ve ertesi hafta da kısaca bana anlatacaksın. Bende sana tavsiyelerde bulunacağım. O kitap ta sohbetimiz kadar seni etkileyecek. Tamam mı?”
Durdum. Biraz daha düşündüm ve edebi üslupta yazdığım mektuplar geldi aklıma. Her hafta bir tanesini İbrahim’e vereyim de okusun dedim. Bu mektupları yazdıktan sonra yerel basında yayınlanmış ve ilgi ile okunmuş hatta bazıları defalarca yerel basında yayınlanmış, internette ve kişisel gelişim dergilerinde okunma rekoru da kırmıştı. İbrahim’in de okuyarak mektuplardan faydalanacağına inanarak bilgisayarımda kayıtlı olan mektuplardan bir tane seçerek yazıcıya çıkardım.
“El alem ne der” e bakmadan dedikodudan uzak bir dostluğu anlatan bir mektuptu bu. İbrahim’e bu mektubu birkaç defa okumasını ve en yakın arkadaşlarına da okutmasını istedim.