sıradışı , konuşma , ama , nasıl?
Türk insanı ise konuşmayı yazmaktan çok sever. Ülkemizde satılan bilgisayar sayısı birkaç milyon kalırken, satılan cep telefonu sayısının on milyonlarca olması bu durumun açık bir delili kabul edilebilir.
Konuşmayı bu kadar çok sevmemize rağmen, düşüncelerimizi etkili bir şekilde karşımızdakine iletme konusunda okulda özel bir yöntem öğretmezler, çok azımız da böyle bir yöntem arar.
Bu kadar çok konuşmamıza rağmen birbirimizi anlamamamız da ilginç bir sonuçtur. İletişim kuramıyoruz, çünkü ne mesaj verme konusunda, ne de başkalarının ne şekilde algıladığı konusunda çok fazla bilgi sahibi değiliz (sahip olanları bu genellemeden ayrı tutarım).
Aşağıdaki fıkra yanlış anlamanın iyi bir örneğidir.
Papaz, bakmış ki adam konuşamıyor, bir kâğıt-kalem uzatmış gayet anlayışlı bir şekilde. Fred, titreyen elleriyle hızlı hızlı bir şeyler yazıp kâğıdı papaza uzatmış. Papaz, böyle acılı bir anda yazılanları okumanın doğru olmayacağını düşünerek, kâğıdı cebine sokmuş.
Fred, yaklaşık bir dakika sonra ölmüş.