Anasayfa > Anı - Anlatı - Günlük - Seyahatname > Sıfır Tolerans - (Polisin Eline Düşünce)
Sıfır Tolerans - (Polisin Eline Düşünce)
“Polisin Türkiye’nin genelinde cinayet işlediği zaman nasıl ifade verdiğini araştırdık. Baktık ki, Antalya’da Çağdaş Gemik’i öldüren polis de aynı şekilde ifade veriyor. ‘Ayağım kaydı, silahım patladı, nasıl oldu, bilmiyorum.’ Sivas’a geçtik. Turan Özdemir’i öldüren polislere baktık. Onlar da aynısı… Peki, mermi nereye değdi? Turan Özdemir’in ense köküne. Çağdaş Gemik’in neresinde patlamıştı? Kulağının arkasında. Baran Tursun’da? Tam kafasının arkasına.” “Onur’u yaşamdan koparan süreç, kolluk güçlerinin uygulamaları... Ben onu önce içimde var ettim, sonra kucağımda; emdirdim, kocaman bir adam oldu… Benim oğlum var ama 28 yaşında delikanlı, yaşlanmayacak... Onun hak mücadelesinde iğneyle kuyu kazdığımızı biliyorum….” “Şimdi her polis bir değil ama TV’de polis görünce artık TV’yi kapatıyorum, başka kanala geçiyorum. O anki şeyi aklımdan silmeye çalışıyorum… Önceden polislere güvenim vardı, şimdi yok…” Eylemde, sokakta, karakolda polis şiddeti… “Dur” ihtarına uymadıkları gerekçesiyle kafalarından vurulanlar, polisin eline sağ salim düşüp hayatlarını yitirenler, felç olanlar, sakat bırakılanlar, işkencelerden geçenler… Son beş yılda polis kaynaklı ölümlü vaka sayısının sadece kitap yayına hazırlanırken 124’ten 127’ye çıkması bile nasıl bir dehşet tablosuyla karşı karşıya olduğumuzu gösteriyor. İsmail Saymaz, İstanbul’dan Ankara’ya, Antalya’dan Diyarbakır’a polisin karıştığı otuz beş adli olayı derinlemesine inceleyerek işkenceye ve kötü muameleye “sıfır tolerans” vaadinin hayatta hiçbir karşılığı olmadığını gözler önüne seriyor.Ankara’daki 29 Ekim kutlamalarında, ellerinde “Türk bayrağı” veya “Atatürk flaması” olan vatandaşlar, polisin gerektiği zaman kendilerine de müdahale konusunda fazla affının olmadığını şaşkınlık içinde tecrübe ettiler. Zira, ne harç parası, ne HES protestosu, ne de anadilde eğitim yahut başka bir konu için eylem yapıyorlardı. Ellerinde bayraklarla Cumhuriyet bayramını kutluyorlardı. Bugüne kadar “kontrollü görünmeyen” güç kullanımını uzaktan izlemişlerdi. Bugüne kadar cereyan eden bütün “aksiyon dolu” polis müdahalelerinde Türk polisine hak vererek izlemekte bir sakınca görmemişlerdi. Hatırlayacak olursak, son olaylı 1 Mayıs’ta İstanbul Emniyetinin bir yıllık “biber gazı” stokunun bir günde tükendiği yönünde haberler manşete taşınmıştı. Ama işin daha fenası polis sadece eylemcilere yönelik kontrolden çıkmış bir müdahalede bulunmuyordu. Yakın zamanda internette de gördüğümüz gibi 7 polis, kendilerine yol vermeyen bir araç şoförünü ailesinin gözü önünde dövebiliyordu. Seçim kampanyası yürüten başbakanı protesto eden Hopalıları tazyikli suyla safdışı bırakıp aşırı biber gazıyla hayat dışına da itebiliyordu. Yahut, daha önceki yıllardan ve hâlâ gördüğümüz kadarıyla karakola şüpheli olarak gelen Afrika asıllı sapasağlam bir adamın ölüsü çıkabiliyordu. Kadınlar tecavüze uğrayabiliyor, sağlam giren sakat çıkabiliyordu sorgudan! Karakolda ayna olsa da, güvenlik kameralarının kayıtları olmuyordu ne hikmetse. Dur ihtarına uymayan gence trafik polisleri, “yere paralel” uyarı atışı yapıp, gencin ölmesine sebep olabiliyorlardı örneğin. Daha saymalı mı bilemiyorum, çünkü bu korkunç liste çok uzun…Saydıklarım ve daha fazlası, Festus Okey hadisesi başta olmak üzere başka birçoğunu ilk defa gazete sayfalarına taşıyan İsmail Saymaz’ın ‘Sıfır Tolerans’ adlı araştırma kitabında yer alıyor. Polis müdahalesi mağdurlarıyla ve mağdur yakınlarıyla yaptığı görüşmelerle daha da zenginleşen kitap, Türk polisinin “gücü nasıl kullandığının” dökümü adeta. Karakoldaki kamera kayıtları -bilinmeyen bir şekilde- silinmiş olsa da, ayna bu kez gerçeği gösteriyor.Çağlayan Çevik
Tarih: 1980''ler Yer: Wall Street Oyunun Adı: Yalancının PokeriMichael Lewis Wall Streel''in başlıca yatırım şirketlerinden...