Güvercin ve Güvercinci: 2007
Çanakkale Güvercin Yetiştiricileri Derneği (GÜYEDER) Türkiye’nin dört bir yanından gelecek güvercin severler ile bir açılış gerçekleştirecek.
Çanakkale ve çevre illerden gelen yüzlerce güvercin severlerin birleşme ve kaynaşma yeri olan GÜYEDER Çanakkale de bu günlerde dernek açılışı yapmaya hazırlanıyor. 27 Ekim 2007 tarihinde Türkiye’nin bir çok ilinden gelen güvercin severler Çanakkale’de buluşacak. Değişik cinste ve birbirinden değerli güvercinlerinde getirileceği açılışın oldukça renkli geçmesi bekleniyor. GÜYEDER üyelerinden Müjdat Yılmaz, “Bu işin çok fedakârlık ve zaman alıyor. Yeri geldiğinde oğlum Eren’e güvercinlere ayırdığım zamanı ayıramıyorum. Uzun yıllar bu işi zevkle sürdüreceğim” dedi. Öte yandan Beysan Taştan’da 34 yıldır güvercin sevdasıyla bu işe gönün verdiğini ve sayısız yarışmalara ve derneklere giderek bu merakını sürdürdüğünü dile getirdi.
GÜYEDER yarışma zinciri kuracak
ÇANAKKALE’ de 9 yıl önce kurulan Güvercin Yetiştiricileri Derneği (GÜYEDER) hobiden öteye gidemeyen Güvercin sevgisinin yarışmalarla geniş bir kitleye yayılması için bir dizi çalışma başlattı.
GÜYEDER başkanı Şükrü Ercan Törpü “Geçtiğimiz haftalarda yaptığımız kongre ile yeni bir yönetimle göreve başladık. İlk ziyaretimizi de Çanakkale Belediye başkanlık makamına yaptık. Başkan yardımcısı
Sayın başkan Ülgür Gökhan adına bizi ağırladı.
Çanakkale belediyesinin bize gösterdiği ilgi, hedefimiz olan dernek faaliyetlerini ses getirecek düzeye taşımak amacımıza güç verdi. Bu nedenden dolayı Belediyemizin tüm yetkililerine teşükkür ediyoruz. “ dedi.
GÜYEDER başkanı Törpü, “Dünyada bir dönem iletişim ağı kuran Posta güvercinleri sayesinde haberleşen insanoğlu, şimdi bu önemli türe olan sevgisini kurduğu derneklerle gösteriyor. Çanakkale’de her vatandaşımızın hayatının bir bölümlünde Güvercine ilgi gösterdiğini varsayacak olursak, derneğimizin planladığı etkinliklere olan ilginin yoğun olacağından kuşkumuz yok. Onlarca çeşit Güvercin türünün marifetlerini görsel ve yazılı basın sayesinde tüm Dünyayla paylaşmak için derneğimiz en güzel Güvercin türünden en marifetlisine ve en iyi taklacısına kadar çeşitli yarışmalar düzenleyecek” dedi.
Dernek faaliyetlerinin kısa sürede hayata geçirilmesi için bir lokale ihtiyaç duyduklarını anlatan GÜYEDER başkanı Törpü, “ Her sivil toplum kuruluşunun sorunu haline gelen Dernek lokali problemini bizde yaşıyoruz. Bu konuda Çanakkale belediyesinin yardımına ihtiyacımız var. Kentimizde yüzlerce insanımız Güvercin yetiştiriciliğini sadece hobi olarak yürütmekten rahatsız. Çünkü son derece marifetli kuşlarının becerilerini artık yaraşmalarda halkla paylaşmak istiyorlar. ” dedi.
Arşivlerden Güyeder Hakkında Bir Forum Mesajı;
Sevgili güvercin severler Çanakkale güyeder olarak 21-22 ocak 2006 tarihinde birinci kanatlı hayvanlar festivali yapıyoruz.tüm camianın festivalimizi onurlandırmasını bekliyoruz.
Çanakkale GÜYEDER Başkanı
Levent Öner 0535 576 53 23
Gözüm Ali 0535 494 34 49
Muharrem Aycan 0542 324 53 77
Gönderen Admin zaman: 07:28 2 yorum:
Etiketler: gücercin dernekleri, güvercin bilgi
Salmonella (Tifo) Hastalığı
Salmonella Hastalığının Yayılımı
Salmonella Hastalığının Belirtileri
Salmonella Hastalığının Akut Hali:
Salmonella Hastalığının Kronik Hali:
Salmonella Hastalığının Tedavisi
Salmonella Hastalığının Tanımı
Guvercinlere uygulanacak aşılar
Salmonelle (kanat-ayak tutulmaları)
Hastalıkları ile karşılaşmak istemiyorsak bu hastalıklara kaşı guvercinler aşılanmalı.
Guvercinlerde karma aşı yerine, yalnızca 1 hastalığa karşı etkili olan aşı kullanılmalı, örneğin pmv ve pox aşısını karma halde uygulamak yerine , pmv ve pox aşıları ayrı ayrı uygulanmalı.
Önemli bir konu daha , guvercinler çok sağlıklı oldukları anda aşılanmalı.
Hasta kuşların aşılanması bünyelerinin, zayıf düşmesine,dolayısıyla ölmelerine dahi neden olabilir.
Aşı, uzmanı tarafından uygulanmalı, aksi durum hayvanların sakat kalmasına ya da ölmesine neden olabilir.
Kanadı tutulan kuşları filo uçuranlar bas teleklerden 7 7 makasla kırpar yerde bir müddet dinlendirir ve r dekort verir haftada yarım tane. Sonra o kırpıkları telekleri çeker, ellemez Bu yönetme genellikle işe yarar, bu işlemin yapıldığı kuşların çoğu, düzelerek iyileşir. ve tekrar uçmaya başlarlar.Yavru güvercinlerde ayak felç gibi oluyorsa bu muhtemelen samonella hastalığıdır. Bu hastalık bulaşıcıdır ve hastalanan kuş tasıyıcıdır kuş virüslüdür.
Gönderen Admin zaman: 06:00 3 yorum:
Etiketler: güvercin bakımı, güvercin bilgi, güvercin hastalık
Tutakçı: Yabancı bekleyen
Yabancı: Acemi veya kümesini kaybetmiş güvercin
Telli: Kuyruğu elifli.
Gama: Kanat baş teleklerinde farklı olan renk.
Pet rengi: Pıhtılaşmış kan rengi
Dağlı: Dağlanmış et rengi.
Mor: Koyu mavi, kınalı mavi.
Basra: Düz renk üzerinde görülebilen koyu noktalar, çakmak
Gök: Güvercinlerde düz mavi renk.
Gol ak: Kanat eklemlerinde görülen şişlik
Katillik: İki farklı ırkın melezi
Kanasa: Tüy değişim dönemi...
Azanlama: Ani dış etkilerden dolayı kuşun aşırı ürkmesi, sakinleşmemesi.
Azap: Eşeysel olgunluğu artmış erkek veya dişi.
Mukluf: Yavru kızması genç erkek veya dişi.
Yasmak: Başka veya galaca kuşun beyaz başını renkli bir hattın gagadan geriye doğru kesmesi.
Sakar: Başka veya galaca kuşların gözlerinden üzerinin beyaz olması.
Yamali: Düz beyaz kuşun ense kökünde başka renk bulunması
Şebere: Gövdenin düz renk, kanat uçları ve kuyruğun beyaz olması
Yan kap: Gövdenin beyaz, yalnızca tek kanatta renk olması
Ciba: Gövdenin beyaz, kanat ve kuyruğun aynı renk olması
Çeşit göz. Göz renklerinin birbirinden farklı olma durumu.
Kıçüstü: Kuyruk üstü yağ bezesi
Pis burun: Beyaz gaga ucunda bulunan leke.
Maya: Ebeveyn kuşların yavrularına ilk hafta verdikleri kuşsütü
Kırkmak: Uçmayı önlemek için kanat baş teleklerinin makasla yarıdan kesilmesi.
Yoluk: Kanat baş teleklerinin çekilmesi.
Kırıklamak: Uçan kuşa pırıltı göstermek.
Sökgün: Arka arkaya uçabilecek kadar antrenmanlı, uçmaya iştahlı kuş.
Sinek-fırlak-gıpgıp: Havada nokta olma yüksekliği.
Uçkun: Kümese demirbaş olmuş sürekli uçurulan kuş.
Tutuşmak: İki kuşçunun birbirlerinin kuşunu tutup geri vermemesi.
Alay: Uçurulan filo.
Sokarık: Ebeveyn kuşların yavrularına bakma hali.
Eşbah: Eşine çok bağlı ve sürekli öten erkek kuş.
Ense: Yumurta koymak üzere olan dişi kuşu erkek kuşun takip etmesi, kovalaması.
Yelli: Çok kolay uçuşa gecen ürkekçe duran kuş.
Harın: Yağlanmış veya uçurulmayarak hantal bırakılmış kuş.
Yemine Yörük: Yem yediği kümese hemen bağlanan kuş
Etkelle: Kendi kümesinden başka kümeslere çok rahat meyil eden kuş
Kış mevsiminde aşağıdaki rasyonları uygulayabilirsiniz
1) %25 arpa, %20 buğday, %15 yulaf, %15 bakla, %10 bezelye, %10 mısır ve %5 kolza veya
2) %30 mısır, %25 buğday, %20 arpa, %15 yulaf ve %10 bakladan oluşan temel rasyon verilebilir.
1) %20 mısır, %20 buğday, %20 burçak, %20 bezelye, %10 yemlik bakla ve %10 fasulye ya da
2) %45 arpa, %20 buğday, %15 burçak, %10 bezelye ve geri kalanı mısır, bakla ve yağlı tohumlardan 0luşan rasyonlar kullanılabilir.
TÜY DEĞİŞİMİNDE GÜVERCİNLERİN BESLENMESİ
Tüy değişimi güvercinleri oldukça etkiler. Hayvanlar durgunlaşır, tüyler dökülüp yenileri çıkarken huysuz olur ve sürekli kaşınırlar. Bu dönemde banyo yaptırılarak kuşların rahatlaması sağlanmalıdır. Tüy değişiminden önce önce vitamin ilavesi (A,D,E,B5,B12) gereklidir. Ayrıca kuşlar tüy değiştirirken de rasyonlar kükürtlü amino asitler ile desteklenmelidir.Vücut dokularında önemli görevler alan proteinler tüylerin yapısında da %88 oranında yer alır.Tüy dökümü devresinde kuşların sağlığını koruyabilmek için yeterli proteini almaları sağlanmalıdır. Yemdeki yağ oranının düşük olması da tüylere parlaklık kazandır
GÜVERCİNLERDE SİNDİRİM SİSTEMİ
Kuşların ağzında diş ve yumuşak dokular yoktur, damak yarık ve serttir.Yemler ağıza alındığında çiğnenmeden depo organı olan kursağa taşınır.Ergin kuşlar yavrularını kursaktaki gıda ile beslerler.Güvercinlerin kursaklarında kursak sütü adı verilen bir sıvı bulunur.Bu sıvı kursak mukozası epitel hücrelerinin şişerek patlaması sonucu oluşur ve sadece yavruların beslendiği dönemde salgılanır.Kursağı sindirilmeden terk eden besinler bezli midede HCL ve enzimlerle sindirime uğrarlar.,
Güvercinlerin beslenmelerinin temelini yemler oluşturur fakat minerallerinde organizma için çok önemli olduğu bilimsel olarak kanıtlanmıştır. Kalsiyum ve fosfor bedende bulunan mineral maddelerim 3/4 ünü oluşturur. Bu elementler organizma için ilk sıradaki fizyolojik işlevleri sağlarlar. Ayrıca iskelet için de önemlidirler. Yumurta kabuğunun %98 i kalsiyumdan oluşur. Yemler kalsiyum açısından fakirdir. Kalsiyum eksikliği göğüs kemiği bozuk raşitik güvercin yavrularının doğmasına ve yumurta kabuğunun bozuk olmasına neden olur. Güvercinlere grit amacıyla; küçük taşlar kireç ve midye kabuğu ile %10 standart mineral madde karışımı, %10 ilaç otları, %5 odun kömürü, %6 balık karaciğer yağı ve balık yağı emülsiyonu,%2 kükürt çiçeği ve iz element karması ile humus ve zayıf Ca içeren silika toprağından oluşan güvercin taşı verilir. Güvercinler yediklerini hazmedebilmek için girintili-çıkıntılı bir yapıya sahip taş, çakıl parçacıklarına ihtiyaç duyarlar. Bu kesinlikle kum olmamalıdır. Çünkü ''kum'' güvercinlerin yediklerini öğütmesine sindirmesine yani besinlerden tam faydalanmasına yardımcı olamaz. Tersine, kum yuvarlak taneli olduğundan sindirim sisteminde gereksiz bir yorgunluğa neden olur ve kısa zamanda dışarı atılır. Oysa gerçek mineraller sert yapıya sahip granit parçacıkları içerir. Dahası kalsiyumca zengin istiridye kabukları ve doğrudan iskelet yapısını geliştiren dikalsiyum fosfat bu yapıyı tamamlar. Kırmızı kil de metabolizmada önemli görevler üstlenir. Sağlıklı kemik yapısı için gereklidir, ishali önler, zehirli maddeleri bağırsakta baskı altına alır, madensel tuzlar sağlar.
Bu ürünler sürekli kullanıldığında;
Yumurta verimi artar
Yumurta içinde yavru ölümleri ortadan kalkar
Sindirim sistemi iyi çalışır
Yavruların kemik yapısının gelişmesi sağlanır
Genel sıhhatte belirgin bir iyileşme görülür.
Tüyler daha parlak ve sağlıklıdır.
Son yıllarda ülkemizdeki güvercin ırklarında küçülme aslında kader değildir. Avrupa' da zaman içinde ırkların büyüdüğü gözlenmiştir. Güvercin ırklarının küçülmesinin asıl nedeni ısrarla kum kullanılması ya da piyasaya ''mineral'' diye sunulan bir takım taşların kullanılmasıdır.
B1 vitamini: Yağ asitlerinin ve karbonhidratların bozulmasını sağlar. Güvercinin yüksek seviyedeki metabolizması özellikle yarış döneminde bu vitaminin ne kadar önemli olduğunu kanıtlar
D vitamini: Metabolizmanın fosfor-kalsiyum dengesinin sağlanmasında önemli rol oynar. Raşitizmi ve göğüs kemiğinin ''S'' şeklinde bozulmasını önler
A Vitamini: Genç güvercinlerin gelişiminde gereklidir. Bulaşıcı hastalıklara ve parazitlere karşı koruyucu özelliği vardır.
E Vitamini: Kasların, sinir sisteminin iyi çalışması ve iyi yavru verimi için gereklidir.
K Vitamini: Kanamalı hastalıklara karşı kullanılır
Sindirim bozukluklarının önüne geçmek için kuşların yeni yem rejimine geçişleri yavaş yavaş olmalıdır. Yüksek enerjili gıdalarla beslenme yağlanmaya neden olur. Yağlanma ise kas ve iskelet sistemi hastalıklarına, uçuş performansında gerilemeye ve özellikle dişilerde yavru ve yumurta veriminin azalmasına yol açar. Yağlanmanın tersine açlık sonucu da bazı rahatsızlıklar görülebilir. Haftalık kilo kaybı %1 'i geçmemelidir. Bozuk yem tüketimi ve yemleme alışkanlığının değiştirilmesi sonucunda basit ve hemorajik enteritis oluşur. Dehidrasyon, fazla ufalanmış taş varlığı aşırı yağlanma sonucu konstipasyon görülebilir. Kuşlara yeter miktarda ufalanmış taş verilmediğinde de tane yemler tam sindirilmeden dışkı ile dışarı atılır. Kuşlarda beslenmeye bağlı olarak görülen diğer rahatsızlıklar; özellikle yemlere fare dışkısı bulaşması sonucu görülen Salmonela ve Pastoralle, küflü yem tüketimden kaynaklanan solunum yollarında mantar oluşumları ve iyot eksikliği sonucu oluşan strumayı sayabiriz
Dengesiz beslenme ve enerji noksanlığı sonucu gözlenen bu olayda büyük bir kafa, ince ayaklar, soluk deri, tüylerin yönünün karışması, gecikmiş tüylenme ve dengesiz kilo alımı gözlenir. Tedavi için yeterli ve dengeli rasyonlar hazırlanmalıdır…
GÜVERCİN KÜMESLERİNDE İNSAN SAĞLIĞI
Yaygın olarak bilinen PFL, Amerikalılarında 'hypersensitivity Pneumonitis' dedikleri alerji tipi, akut ve kronik olmak üzere iki tiptir. Salmalarda 4–8 saat durulmasında yoğun bir grip, ateş, soğuk algınlığı, öksürük, kas ağrısı ve nefes darlığı meydana gelir. Doktorlar stetoskop ve röntgen aracılığıyla ciğerde bulunan anormallikleri fark edebilir. Kan testlerinde güvercin proteinlerine karşı oluşan yüksek seviyedeki antikorlar gözlenebilir. Semptomları 48 saat görülmesine rağmen bir ya da iki hafta sürebilir. Her ne kadar semptomlar kendiliğinden geçse de semptomlar hala belirginken doktora gözükmek kronik hale gelmesini önlemek için gereklidir. Kronik form ciğerlere zarar verdiğinden ciddi vakalarda ölümlere bile yol açabilirler. Başlıca semptomları; öksürük, nefes darlığı ve aşırı derecede kilo kaybıdır.
PFL ilk kez 1965 yılında literatüre girmiştir. PFL de kuş materyallerinin hastalığa sebep olduğu kanıtlanmamakla birlikte başlıca sebepler; dışkılar, tüyler ve de en önemlisi güvercin tozu ve partikülleridir
GENEL RİSK DURUMLARI
KİŞİSEL KORUNMA YOLLARI
Maskeler: İlk olarak 1982 yılında yapılmış, çeşitli tip ve boyutlarda kuş besleyenler için yapılmış maskeler bulunmaktadır. Maske takarken en önemli nokta yüzünüze tam oturmasıdır. Hasta maskelerini takmanın bir faydası yoktur. Aile fertlerini üzerinde taşıdığı kıyafetlerden dolayı risk altına sokmamak salma içinde için koruyucu elbise giyilmelidir. Güvercin besleyicilerinin aileleri de güvercinlerle hiç bir teması olmamasına rağmen etkilenmektedirler. Bunun sebebi yetiştiricilerin partikülleri kıyafetleriyle evlerine taşımalarıdır. Salmada giyilen kirli kıyafetler orada çıkartılmalı ve özellikle ayakkabılar için kolay çıkartılabilen koruyucular kullanılmalıdır. Partiküller cilt üzerinde de çoğalabildiklerinden eller bol su ve sabunla yıkanmalıdır.
Güvercin hareketleri: Güvercinlerin kümes içerisinde fazlaca kanat çırpmaları havada tozların daha çok yayılmasına sebep olur. Salmaların dizaynı, güvercinlerinizi yakalamaya çalıştığınızda kanat çırpıp kaçamayacakları şekilde yapılmalıdır. Kuşlarınızı kendinize alıştırmanız bu sebepten önem taşır.
Bazı insanlarda hiçbir alerjik reaksiyon göstermemekle birlikte önlem olarak kuşlarınızla gün içinde salmalarda 40 dakikadan fazla kontak kurmamak gerekir. PFL de en büyük problem ondan nasıl korunacağını bilmektir. Daha basitleştirirsek bu (PFL) güvercinlere karşı bir alerjik reaksiyondur. Aynı kedilere, köpeklere ve belirli yiyeceklere karşı olan alerjik reaksiyon gibidir. Açık havada (meydanlar gibi) bu problemden yakınmak imkânsızdır.
Gönderen Admin zaman: 15:27 3 yorum:
Etiketler: güvercin bakımı, güvercin bilgi
Etiketler: güvercin ilaç
Gönderen Admin zaman: 08:08 Hiç yorum yok:
Sinekkapanlar, adından da anlaşılacağı gibi bu kuşlar Eski Dünya'da yaşamakta ve böceklerle beslenmektedir. 325 türü olduğuna göre aile hayli kalabalıktır, bununla beraber içlerinden hiç birine Batı Yarımküresi'nde rastlanmamaktadır. Bu kuşların arasındaki en yaman böcek avcıları, Doğu Asya ve Avustralya bölgelerinde yaşayan «Rhipidura» adlı bir gruptur. Bunlar çok evcil kuşlardır, hele adı «Avustralya yelpaze kuyruklusu» olan içlerinden biri, sinek peşinde kapılardan ve pencerelerden evlere bile girer.
Sinekkapanların, avlarını yakalayıp yutmalarına yardımcı olan uzun kıllarla çevrili enli ve yassı gagalan vardır. Bununla beraber bazı sinekkapanlar avlarını yaprakların ve dalların üzerinden toplarlar. Böylelerinin gagaları ağır ve hafif kancalıdır. «Muscicapidae» ailesini meydana getiren bu kuşların, aynı yiyecekleri sevdikleri göz önünde tutularak, Yeni Dünya Sinekkapanları'yle akraba oldukları akla gelebilirse de, aradaki bağlantı zayıftır.
Sinekkapanlar'dan bazılarında, özellikle, ortalama 12 -15 santim uzunluğunda «Muscicapa» grubundan «ak yakalı sinekkapan, «çizgili sinekkapan» ve «cüce sinekkapan» gibi türlere Avrupa ile Asya'nın ılımlı kuşaklarında rastlanırsa da, aile daha ziyade tropikal enlemlere dağılmıştır. Güzel «cennet sinekkapanları», yaklaşık olarak 30-31 santim uzunluğundaki kuyruk tüyleri sayesinde bunların en göz alıcıları arasında yer alırlar. «Hindistan cennet sinekkapanı» nın (Terpsiphone paradisi), karnı siyah, sırtı ile kuyruğu beyazdır. Afrika'da, yosundan ve kök tellerinden kâsemsi bir yuva bina eder ve içine benekli 2-4 yumurta yumurtlayan birkaç akraba türe rastlıyoruz.
Yukarıda adı geçen «yelpaze-kuyruklar» da yaman böcek avcılarından olup onları gagalarıyle kaparken küt diye bir ses çıkarırlar. «Mavi yelpaze - kuyruklu» (Rhipidura cyaniceps), Filipinlerin yazlık başkenti Baguiao'da en güzel ve en yaygın kuşlardan biridir. Pasifik adalarında daha başka yelpaze - kuyruklara rastlanır. Bu sinekkapanlar kâse biçimli bir yuva örer ve bunun altında, gevşek liflerden sallantılı bir kuyruk bırakırlar.
«Hakan sinekkapanları (Monareha ve akrabaları), Pasifik'te daha bile yaygın olup Tahin kadar uzak adalara bile ulaşmışlardır. Bunlar kestane rengi, beyaz ve parlak siyah
tüylerle örtülü güzel kuşlardır.
Tabiat bilginleri «Hawaü elepaiosu» nun (Chasiempis sandwiehensis), hakan sinekkapanları grubundan olduğu fikrindedirler. Elepaio sokulgan ve mütecessis bir kuştur.
Avustralya sinekkapanları'ndan başka bir grubun bilimsel adı «Pahycephala» dır. «Kalın kafa» anlamına gelen bu ad, kuşa, ağır kafasından ve gagasından ötürü verilmiştir. Bu kuşlar mükemmel şarkıcılar da olup bilhassa ıshklarıyle meşhurdurlar. Türlerinden birinin (Pachycephala pectoralis) bilinen her hangi başka bir kuşaktan daha fazla coğrafi ırkı ve alt-türü vardır. Bilinenlerinin sayısı sekseni geçer. Bu klana bütün Avustralya'da, Yeni Gine' de ve Pasifik adalarının çoğunda rastlanır. Grubun üyeleri örümcek kuşu-gagalı sinekkapanlardır: Yiyecekleri doğrudan doğruya yaprakların üzerinden toplarlar.
Başlığı kahverengi ve hafif çizgili, gözleri büyük ve koyu renk, sırtı desensiz kahverengi, kanatları ise daha koyudur ve açık renk göz alıcı telek kenarları vardır. Alt tarafı gümüş rengi-gri-kirli sarıdan oluşur ve göğsünde belli belirsiz, bulanık çizgiler vardır. Kuyruğu desensiz ve gri-kahverengidir. Koyu renkli gagası oldukça kalındır. Gencinin sırtı açık bej beneklidir. Sesi kendine özgü ve çok hafif titreşimli bir ‘zii’ ya da ‘zii-tiktik’; ötüşü tiz ve gıcırdamayı andıran düzgün aralıklı notalardan ibarettir.
Kara sinekkapan (Ficedula hypoleuca), sinekkapangiller (Muscicapidae) familyasından bir sinekkapan türü. Avrupa ve batı Asya'nın çoğunda ürerler. Göçmendirler, çoğunlukla batı Afrika'da kışı geçirirler. 12-13.5 cm büyüklüğündedirler. Üreyen erkek bireyin, çoğunlukla yukarı kısmı siyah ve aşağı kısmı beyaz, büyük beyaz bir kanat yaması, beyaz kuyruk kenarları ve küçük bir alın yaması vardır. İberyalı alttür iberiae’nin ise daha büyük bir alın yaması vardır. Gaga siyah ve geniştir. Ayrıca gaga şekil itibariyle havayla ilgili böcekçil hayvanların tipik özelliğine uygun olarak sivri uçludur. Uçuşta yakaladıkları böceklere ek olarak, meşe yapraklarının arasında tırtılları avlar ve ayrıca küçük yumuşak meyveleri de yerler. Dökülen ormanlık bölgeler, parklar ve bahçelerin kuşlarıdırlar. Bir ağaç deliğinde açık bir yuva inşa ederler, yuvaya 4-10 yumurta bırakırlar.
Etiketler: kuşlar, sinekkapan
Tüm dünyada yayılış gösterirler. Açık arazilerde 4000 metreye kadar olan bölgelerde bulunurlar. Besinleri eklembacaklılar ve yumuşakçalardır. Yuvaları çoğunlukla toprak üzerinde ya da yarı kovuklarda ve fincan şeklindedir. Vücut ince uzundur. Bazılarında arka tırnak uzundur. Gagaları ince, uzun ve sivri, ucu girintilidir. Kuyrukları vücuttan herzaman daha uzundur. Kuyruklarını sallayan kuşlardır.
İncir kuşu, ötücü kuşlar takımından, kuyruksallayangiller familyasına ait orta ve uzun kuyruklu kuş türlerini kapsayan bir cinsdir.
KUYKUKSALLAYANLAR ile incir kuşları, uçarken garkı söylemeleriyle ün salmış ince ve zarif kuşlardır. Kırk beş türünün çoğunluğu yalnız Eski Dünya'da yaşar. încir kuşu, (Anthus) akrabalarından daha yaygındır, iki çeşidi Kuzey Amerika kuşudur.
Tarla kuşları ve yerde koşan başka bazı kuşlar gibi kuyruksallayanlar'la incir kuşları'nın da çok uzun bir arka pençeleri vardır. Bacakları da uzun ve incedir. Bazı türleri, kuyruklarım devamlı olarak bir aşağı bir yukarı sallamak âdetindedirler. Bu kuşlar asıl yerde beslenirlerse de, birkaçı yatay ağaç dallarının üzerinde koşmayı öğrenmiştir.
Kuyruksallayanların gagası ince ve düz, kanatları genel olarak uzun ve sivri, kuyruğu uzun ve dar tüylü ve ucunda yuvarlanmıştır. Suya yakın yerlerde barınırlar. Renkleri siyah, sarı ile beyazdır. İncir kuşları, tipik kır kuşlanndaki gibi tüylerinin çizgili kahverengimsi, kuyruklarının ise daha kısa oluşuyle kuyruksallayanlardan ayrılırlar. Bu kuşların yuvası, ottan ve kök tellerinden örülmüş ve yere oturtulmuş açık bir kâse biçimindedir. Yumurta sayısı dört ile altı arasında oynar.
AK KUYRUKSALLAYAN (NEHİR KUYRUKSALLAYANI)
Ak kuyruksallayan' ın sırtı gri, ensesi kadife gibi siyah, gerdanı ve göğsünün üst kısmı gene siyah., alnı, başı ile boynunun yanları ve karnı beyazdır. Bütün Avrupa'da yaşayan bu kuş, kışın Afrika ortalarına kadar iner. 20 santim uzunluğundadır.
DAĞ KUYRUKSALLAYANI veya öbür adıyla GRİ KUYRUKSALLAYAN (Motacilla cinerea)
Dağ kuyruksallayanı,, öbüründen daha zarif ve daha güzel bir Avrasya kuşu'dur.Genellikle suya yakın yerlerde bulunur. Tabiat bilginleri bu kuşu, Filipinlerde hızlı akan dağ nehirlerinin kıyısında sinirli sinirli dolaşıp su böceklerini yerken görmüşlerdir. Tüylerinin rengine gri hâkimdir. Yaklaşık olarak 20-21 santim uzunluğundadır.
Kuyruksallayanlartn arasında bunlardan başka, Avrupa ileAsya'nın kuzeyinin batak bölgelerine rağbet eden sarı çobanaldatanlar, (Mocacilla flava) dikkate değer. Sırtı zeytin yeşili, ensesi ile boynunun arkası kül rengi, gözünün üzerindeki çizgi ile çenesi beyaz, başı, boynunun yanları ve karnı kükürt sarısı, kanatları kahvemsi siyah, kuyruk tüyleri, en dış iki beyaz tüyünün dışında siyah olan bu tür ortalama 17 santim uzunluğundadır.
ÇAYIR İNCİR KUŞU (Anthus pratensis)
Bu kuş, incir kuşlarının en iyi bilinenidir. Sırtı koyu kahverengi lekeli bir zeytuni kahverengi, gözünün üzerindeki çizgi, yanakları ve karnı pas sarısı, yanları daha koyu ve gırtlağıyle göğsündeki gibi enli kahvemsi siyah lekeli yollarla süslüdür. Kuyruğunun yanları beyaz kenarlıdır. Uzunluğu 15 santimdir. Çayır incir kuşu'na Orta ile Kuzey Avrupa'da, kışın ise Güney Avrupa'da, Güney Batı Asya'da ve Kuzey Afrika'da rastlanmıştır. Kalabalık sürüler halinde göç eder ve gece, gündüz yol alır. Bu incir kuşu son derece canlı olup günün her saatinde hareket halindedir.
AĞAÇ İNCİR KUŞU(Anthus trivialis)
Ağaç incir kuşu, çayır incir kuşu'na çok benzerse de, daha büyük ve daha kuvvetli oluşu, ayrıca sarımsı kahverengi gri kirli zeytin yeşili üzerinde çizgili gibi uzunlamasına koyu kahverengi benekli olan sırtının rengiyle akrabalarından ayrılır. Bu incir kuşu yazın Avrupa ile Sibirya'nın ormanlık bölgelerinde, kışın ise Afrika ile Orta Asya'nın step ormanlarında barınır.
İncir kuşlarının öbür çeşitleri arasında ikisi de 18 santim uzunluğunda olan renk bakımından az çok benzer su incir kuşu, (Anthus spinoletta) ve kır incir kuşu, (Anthus campestris) adında iki tür dikkate değer. Bunlardan ikincisi kurak, taşlık ve çölümsü bölgeleri tercih ettiğinden Avrupa'nın güneyinde kuzeyinde olduğundan daha yaygındır. İlki Kuzey Amerika'da da yaşar.
Familya: Turdidae (Karatavukgiller)
Cins: Turdus Tür: T. merula
Binominal adı Turdus merula Linnaeus, 1758
Karatavuk (Turdus merula), Kara bakal olarak da bilinir, karatavukgiller (Turdidae) familyasından tüyleri kara, meyve ve böceklerle beslenen ötücü kuş türü.
SU KARATAVUKLARI» suyun altında yürüme kabiliyetleri dolayısıyle ilginçtirler. Vakitlerini, buz gibi soğuk dağ ırmaklarının veya çok kere 3 500 metreden yüksekteki çağlayanların içinde veya kıyılarında geçirirler. Su karatavuğu, sular tarafından yıkanan kayaların üzerinde dolaşırken çıt kuşununkine benzeyen şarkısını öttürür. Bu kuş avlanırken, kuyruğunu devamlı oynatır, baş önde olmak üzere suya dalar ve çok kere saniyeler süresince suyun altında kalır. Kanatları kısmen açık olduğu halde, suyun dibinde yürüyerek su kınkanatlıları, bazı sinekler, kızböcekleri ve başka su böcekleriyle beslenir. Su karatavuğu suyun yüzünde yüzerken, ayaklarını sıralayarak ilerler.
Bütün dünyadaki su kara tavukları, «Cinclidae ailesi» yapı ve renk bakımından birbirlerine benzerler. Bu kuşun vücudu, sık tüyleri sebebiyle şişman gözükürse de aslında incedir. Kuyruğu kısa, kanatları olağanüstü kısa, yuvarlak ve eni boyu hemen hemen bir, gagası ince ve düzdür. Sırtı grimsi veya kahverengimsi, karnı ve göğsü «Amerika su karatavuğu» ndaki (Cinclus mexicanus) gibi düz kahverengidir. Başka su karatavuklarında göğüs ve gerdan koyu sarı veya beyaz olabilir. Tüyleri öylesine sık ve yağlıdır ki, bu kuşlar Alaska'da sıfırın altında 40-45 dereceye dayanabilirler.
Su karatavuğu, ot ve yosundan ördüğü yuvasını, yapraklar ve kök telleriyle astarlar. Yanda dar bir kapısı olan bu kubbeli yapıt, suya yakın bir yerde: Kayaların üzerinde, köprülerin altında, hatta çağlayanların arkasındaki kaya pervazlarının üzerinde ıbina edilir. Yumurtalar beyazdır. Su karatavukları yılda üç kuluçka yetiştirebilirler. Çoğu zaman aynı yuvadaki her kuluçkada 3-7 yavru vardır.
Harika bir sesi olan öz-ötücülerden alaycı kuşlar aynı zamanda bulundukları bölgedeki hemen bütün kuşların, hatta kurbağaların sesini şaşılacak bir kolaylıkla taklit ederler. Bir serçenin veya kırlangıcın cıvıltısı, bir karganın gak diye ötüşü, vuippurvuil in tiz çağrısı, hatta atmacanın çığlığı sanılan sesin, bazı kereler alaycı kuş tarafından çıkarıldığı görülmüştür. Bir Yeni Dünya ailesi olan alaycı-kuşugiller in (Mimidae) otuz kadar türü vardır.
ALAYCI KUŞ (Mimus polyglottos)
Alaycı kus, alaycıikuşugillerin en meşhurudur. Usta bir taklitçi olduğu, çok dilli anlamına gelen bilimsel adından da bellidir. Yapı özellikleri bakımından öbür alaycı kuşlara benzeyen bu kuşun, şahane ötüşüne uygun düşmeyen gösterişsiz bir hali vardır: 25 santim uzunluğunda grili beyazlı bir kuş olarak tarif edilebilir.
KEDİ KUŞU (Dumeteila carolinensis)
Kedi Kuşu, da Birleşik Amerika'nın en yaygın kuşlarından biridir. Bunun en ilginç özelliği, kedi miyavlamasını andıran sinirli sesidir. Alayeıkuşugiller'in bu akrabasının kurşunî renkte tüyleri vardır, kuyruğunun altında kestane rengi bir bölge bulunur. Mimus polyglottos dan daha kuzeye çıkar.
+ Beyaz kulaklı kedi kuşu (Ailuroedus buccoides)
+ Çizgili kedi kuşu (Ailuroedus melanotis)
+ Yeşil kedi kuşu (Ailuroedus crassirostris)
+ Dişli gagalı kedi kuşu (Scenopooetes dentirostris)
o Gri kedi kuşu (Dumetella carolinensis)
o Kara kedi kuşu (Melanoptila glabrirostris)
o Habeş kedi kuşu (Parophasma galinieri)
Gönderen Admin zaman: 06:41 Hiç yorum yok:
Gönderen Admin zaman: 05:38 Hiç yorum yok:
Kum kırlangıcı, ailenin en küçük üyelerindendir: En çok 13 santim uzunluğundadır. Tüyleri sırtında kül veya toprak rengi, karnı beyazdır. Göğüs bölgesinde kül rengi kahverengi enine bir şerit dikkati çeker. Bu kırlangıç Avustralya, Polinezya ve Güney Amerika dışında her yerde yuva yapar. Yuvası nehrin kıyısındaki bir oyuğun içindedir.
Sert kanatlı kırlangıç (Stelgidopteryx rufipennis), garip adını, kanatlarının kenarındaki törpü gibi küçük çıkıntılardan alır. Yuvası kum kırlangıçınki gibidir, şu farkla ki kum kırlangıcının aksine kalabalık koloniler halinde yaşamaz.
Yaşamak için uçar böceklere muhtaç olan kırlangıçlar göçücüdürier. Fakat birçok küçük kuşun aksine, geceden ziyade gündüz yolculuk ederler.
Soğuk aylarda hemen tamamıyle ortadan kaybolmaları halk arasında bir sürü saçma inanışın yer etmesine yol açmıştır: Bu inanışlardan birine göre, soğuk mevsimi, bir ağaç konuğunda veya bir suyun dibindeki çamurun içinde kış uykusu halinde getirmektedirler.
Kaya kırlangıcı, 15 santim uzunluğundadır. Vücudunun bütün üst kısımları donuk bir toprak kahverengisi, kanat ve kuyruk tüyleri siyahımsı, vücudunun altı önde kirli kahverengimsi beyaz, arkada gene toprak rengidir.
Bu kırlangıçların yuvaları çok kere bir nehre inen yarlarda oyukların içinde veya üstte bir çıkıntının yapıtı koruduğu köşelerde görülebilir. Bu yuva en çak. kır kırlangıcınmkine benzer. Kaya kırlangıcı gagasının nispeten uzun, kuyruğunun ise çatallı olmayıp sadece yarıklı olmasıyle kır kırlangıcından ayırt edilebilir.
Yar kırlangıcı da binaların üzerinde yuva yapmayı öğrenmiştir. Bunu samanlıkların dışına ve yağmurdan korunmaları için saçakların altına oturtur. Bu özelliğinden dolayı saçak kırlangıcı diye de isimlendirilir. Yar kırlangıçlarının yuvası, yanda emziğe benzer bir deliği olan iri bir top biçimindedir. Bu kırlangıçların hâlâ yarlarda yuva yaptıkları ıssız bölgelerde, bir yarın duvarında veya bir nehre inen dik kayalarda bu çamurdan topların yüzlercesi yan yana gruplanmış vaziyette görülebilir. Bu tür Kuzey Amerika'nın batısının çok iyi tanınan bir kırlangıcıdır.
Pencere kırlangıcı, ayaklarının olağanüstü kuvvetli oluşuyla dikkati çeker. Gagası kısa olduğu için, çok geniş gözükür. Kuyruğu da kısa ve sığ çatallıdır. 14 -15 santim uzunluğundaki bu kırlangıcın tüyleri sırtında mavi-siyah, karnında beyazdır. Avrupa ile Asya palearktik kuşaklarında yuva yapan göçücü bir kuştur. Nedense şehirleri tercih eder, bundan dolayı da şehir kırlangıcı diye de isimlendirilir. Yuvası çok kere büyük ve eski binaların duvarlarında göze çarpar. Bu kırlangıç, kır kırlangıcından daha ihtiyatlı olmakla beraber ürkek değildir, ondan daha az hızlı uçar, fakat daha yükseklere çıkar. Yuvası da üstü açık olacak yerde, bir giriş deliğinin dışında tamamen kapalı olmasıyle kırlarlangıcı'nınkinden ayrılır.
Ağaç kırlangıçları, nispeten büyüktür. Bir türü 19 santim uzunluğundadır. Ağaç kırlangıcı renkleri sırtlarında mor parıltılı parlak çelik mavisi, karınları parlak bir beyazdır. Bu kırlangıcın yuvası suya yakın bir kütüğün içindeki oyukta ise de, insanlar tarafından hazırlanmış kuş evlerine de rağbet eder. Sonbahar gelince, bu ağaç kırlangıçları kırlangıcı kalabalık gruplar halinde bataklıklarda, ya da telefon tellerinin üzerinde toplaşır, kısa bir süre sonra ise güneye doğru yola çıkarlar.
Bataklık kırlangıçları ve koşargiller en ilginç kuşu bir koşargildir: Nil timsahının ağzının içine sülük aramaya giren timsah bekçisi (Pluvianus aegyptius). Tarihçi Plinyus şöyle yazıyor: Timsah kıyıda yatarken esnediği vakit, timsah bekçisi dev sürüngenin ağzına girip burasını temizlemektedir, îşine geldiği için timsah da kuşa zarar vermemekte,hatta timsah bekçisi dışarı uçacagı vakit, onu ezmemek için çenelerini oynatmamaktadır.
Timsah bekçisi'nin vücudu dedi toplu, orta irilikteki kafası yağmurkuşugiller'inkinden ufak, bacakları öbür çamurkoşarlarınkinden kısadır. Bu kuşun uzunluğu 20-22 santim kadardır. Timsah bekçisi adı boşuna değildir. Yalnız timsahlara değil, başka yaratıklara da bekçilik hizmeti görebilir. Zira her tekne, yaklaşan her insan, her memeli hayvan, irice her kuş dikkatini çekmekte ve timsah bekçisi bunu tiz çığlıklarıyle etrafına haber vermektedir.
Eski Dünya'nın bataklıkkırlangıçgilleri (Glareolidae) ailesinde, hepsi sıcak bölgeleri tercih eden yirmi üç tür vardır. Adi bataklık kırlangıcı (Glareola pratincola) bu kuşların içinde en iyi bilinenidir. Uzun ve sivri kanatlan, çatallı bir kuyruğu ve güçsüz ayakları vardır. Uçarken böcek yakalamakta kırlangıçların tekniğinden faydalanır. Adi bataklık kırlangıcı Akdeniz bölgesinde yuva yapar.
Adlarından da anlaşıldığı gibi, koşargiller uçucudan ziyade hızlı koşuculardır. Gerek bataklık kırlangıçları gerekse koşargiller sıcak ve kurak ovaları ya da çamurlu alanları severler. Yuva yapma âdetleri aşağı yukarı yağmurkuşları gibidir.
BAYKUŞ KIRLANGIÇLAR'DA vücut uzunca, boyun kısa, baş enli ve yassı, kanatlar nispeten kısa ve güdük, kuyruk uzundur. İri gaga kökünde kuşun alnından daha bile geniştir, ucunda ise kancalı ve boynuzumsudur. Ağız açıklığı gözlerin arkasına kadar uzanır. Çok gür olan tüyleri kamuflaj kurallarına uyar.
Eski Dünya baykuş kırlangıçları, Güney Asya ile Yeni Gine'de ve komşu adalarda yaşarlar. Ailenin tipik temsilcisi Eski Dünya dev baykuş kırlangıcı (Podargus strigoîdes) denilen karga iriliğinde bir kuştur. Sırtı koyu grimsi kahve rengi zemin üzerinde beyaz ve siyah benekler ve lekelerle süslüdür. Bu renk ve desen kuşun çevresine öylesine uymaktadır ki, Eski Dünya dev baykuş kırlangıcı'nı, gündüz saatlerini uyuyarak geçirdiği ağaç dallarında seçebilmek pek zordur.
Fakat Eski Dünya dev baykuş kırlangıcı'nın uykusu o kadar ağırdır ki, bir çiftten biri vurularak aşağı düşürülse dahi yanındaki uykusundan uyanmaz. Buna karşılık gece olunca, Eski Dünya dev baykuş kırlangıcı canlanır ve ava çıkar.
Yavruyken yuvadan alınan Eski Dünya baykuş kırlangıçları, kısa zamanda evcilleşerek sahiplerine alışır ve başına oturacak, hattâ yatağına girecek kadar sokulgan bir hal alırlar. Karakterlerini de değiştirerek gündüz saatlerinde de yemeye başlarlar.
Deniz kırlangıçları orta irilikte veya ufak ve ince yapılı kuşlardır. Göçücü kuşların şampiyonlarıdır.Başlarıyle aynı uzunlukta düz ve ince bir gagaları vardır. Kanatları çok uzun, dar ve sivridir. Kuyrukları orta uzunlukta ve çatallıdır. Ayak parmakları kısa perdelidir. Kırk beş türü bilinen bu kuşlara deniz kırlangıcı denilmesi, uçuşlarının zarafeti sebebiyledir. Bütün türleri son derece hareketli kuşlardır. Gecelerini kıyılarda yerde geçirirler, gündüzleri ise hemen atialıksız havadadırlar. Yiyecekleri balıklar ve böceklerdir. Arada küçük memeliler, kuşlar ve küçük sürüngenler de yerler.
Mor kırlangıç (Progne subis), kırlangıçgiller (Hirundinidae) familyasından bir kırlangıç türü.
Kuzey Amerika'daki en yaygın kırlangıç türüdür. Uzunluğu 20 cm dir. Erkek yanar döner koyu mor, dişi soluk kahverengidir.
Baykuş kırlangıçları ailesinin Güney ile Orta Amerika'daki temsilcileri dev gece kırlangıçları veya öbür adlarıyle potoo lardır. Bu baykuşumsu gece kuşlarının üst gagaları kökünde çok geniştir, ucunda ise daralarak aşağıya kıvrılmış küçük bir kanca halini alır. Alt gaganın ucu da aynı şekilde aşağıya bükülmüştür. Gaga, kuşun kulaklarının altına kadar açıldığından, bir tenis topu ağız boşluğuna kolayca sığabilir. Fakat gaga hemen tamamen tüylerle örtülü olduğundan boynuz maddesinden olan kısmının pek az bir parçası göze gözükür.
Dev kırlangıçları bazen akşam üzeri yurtlarının otlu savanlarının yukarısında, havada kayarken görülebilirler. Fakat geceleri daha çok faaldirler. Bu arada iri ve fırtlak gözleri cep fenerlerinin ışığında altın gibi parıldar.
Dev gece kırlangıcının yuvası çoğunlukla yerden 1.5-6 metre yükseklikteki bir ağaç kovuğudur. Dişi buraya mor ve kahverengi işaretli bir tek beyaz yumurta yumurtlar.
Tropikal Amerika dev potoosu (Nyctibius grandis) 55-60 santimlik uzunluğuyle iri ve ince bir baykuş büyüklüğündedir. Tüyleri ondüleli kahverengi çizgilerle süslüdür, karnı beyazımsıdır. Havla örtülü yavrunun enli başı bir köpek yavrusunu hatıra getirir. Bu kuş çok zaman tüneğinde muazzam ağzı ardına kadar açık olduğu halde durur, sürü halinde ağzına giren sinekler ise ağız boşluğunun mukozasına yapışıp kalırlar. Dev potoo'yu esaret hayatında yaşatmak mümkün olamamıştır.
Bunu deneyen çok olmuştur. Fakat ilk aylar serbest hayatında olduğu gibi normal bîr hayat süren dev gece kırlangıcı, zamanla sünepeleşip miskin bir hale gelmektedir. Biraz daha sonra her şeye karşı isteksiz bir hal alıp hayatla ilgisini kesmektedir. Serbest hayatta alıştığı şartları dahi onu kurtaramamaktadır.
KIRLANGIÇ TANGARASI denilen Güney Amerika kuşu, kotinga'lara benzemekle beraber, tangara'larla akrabadır. Tabiat bilginleri bununla beraber kırlangıç tangara'ları (Tersinidae) denilen bir başka aileye almışlardır.Bun
da, kuşun kafatası şeklinin farklı oluşu kadar, bir oyukta veya ağaç kovuğunda yuva yapmasının da tesiri vardır. Erkek kırlangıç tangâra nın ondüleli siyah çizgilerle süslü ve mavi parıltılı yeşilimsi tüyleri vardır. Dişi kuş daha yeşildir.
ORMAN KIRLANGIÇLARI' YALNIZ ADLARI KIRLANGIÇTIR
BALIKÇIL KUŞLARIYLA başka bazı kuşlarda rastlanan garip, pudralı havlar, ötücü kuşların arasında yalnız orman kırlangıçlarında vardır. Bu pudralı havlar orman kırlangıçları nda, göğüs, baldır ve aşağı sırt bölgelerinde biten beyazımsı ve kısa tüy toplulukları olarak tarif edilebilir. Bu tüylerin ucu, talka benzer bir pudra salıverir.
Orman kırlangıcı'nın uzun kanatları ve kuvvetli bir gagası vardır. Zarif uçuşuyle ün salmıştır. Bir süre havada kaydıktan sonra, kırlangıçlar gibi kısa kısa kanat çırpar. Tabiat bilginleri bu garip kuşların on kadar türünü tanırlar. Artamidae ailesini meydana getiren orman kırlangıçları'nın yakın akrabaları olmadığı gibi, gerçek kırlangıçlarla akrabalıkları da yoktur.
Gündüzün dağınık sürüler, gece ise sıkı kümeler halinde görülen orman kırlangıçları, çayırlarda yetişen yüksek ağaçların tepesinde veya üst dallarının etrafında yaşarlar. Genel olarak suya yakın bölgelerde yerleşir ve tüneklerinden atılarak uçar böcekleri kovalarlar.
Yurtlar; özellikle Filipinler, Yeni Gine ve Avustralva'dır. Sırtları grimsi siyah, karın bölgeleri beyazdır. Uzun ve sivri kanatlan ve mavimsi gagaları vardır Akşam güneş batarken koloniler, sevgili tüneklerinin üzerinde toplaşır, sırt sırta veya yan yana vererek geceyi geçirmeye hazırlanırlar. Böyle bir koloni akşam üzeri ürkütüldüğü takdirde, orman kırlangıçları âdeta patlar gibi dört bir yana dağılırlar. Ortalık karardıktan sonra kolay kolay ürkmezler.
Erkek ve dişi orman kırlangıçları, irilik ve renk bakımından eştirler. Kuluçka, sonra da yavrulara bakmak vazifelerini paylaşırlar. Bazen bir orman kırlangıcı grubunun, otlardan örülmüş açık kâse biçimli yuvalarını küçük bir alana sıkıştırdığı görülür. Güney Asya'da yaşayan 17 santim uzunluğundaki kahve rengi orman kırlangıcı (Artamus fuseus) ve Avustralya'nın yerlisi maskeli orman kırlangıcı (Artamus personatus) iyi bilinen türleridir.
Etiketler: kırlangıç, kuşlar
Kırlangıçlar, ötücü kuşların en güzellerindendirler. Aralıksız olarak sinekleri ve başka böcekleri kovalarken son derece zarif bir uçuşları vardır. Çiftçi, ekin tarlasını biçerken, çok kere, rahatsız olarak kaçan böcekleri yakalamak üzere biçicinin demirinin geçtiği yerlere konup havalanan bir kırlangıç grubu tarafından takip edilir. Bu kuşların kısa, yassı ve üst yarısının ucu kancalı gagalarının çok fazla açılabilmesi bol sayıda böcek kapmalarına yardım eder.
Kıyı kırlangıcı, yıllık 35 000 -36 000 kilometrelik gidiş-dönüş göç yolculuğu ile meşhurdur. Bu akıllara durgunluk verici yolculuğu göze alan kıyı kırlangıçları, önce Kuzey Kutbu'nun yazı esnasında üreme alanlarında dört aylık devamlı gün ışığmln tadını çıkarırlar. Bu kuşlar kuzeydeyken Kuzey Kutbu'yle 8 derece daha güneyi arasındaki kuşakta yaşarlar. Bununla beraber bu türün bazı üyeleri de 40 derece kuzey enlemi kadar güneyde yuva yaparlar.
Yaşamak için sınırsız bir hürriyete ihtiyaç duyan kırlangıçlar, esaret hayatına gelemezler. Roma'lılar onlardan posta güvercini gibi faydalanmışlardı.
Kırlangıçlar, zarif, son derece faydalı ve sokulgan kuşlardır.
Familya: Hirundinidae (Kırlangıçgiller) Vigors, 1825
Kırlangıçların Genel özellikleri
Kuşun ismi, erkeğinin kuyruğunu gösterdiğinde lire ( Müzik aleti ) benzemesinden gelir. Dışdaki iki tane kalın beyaz ve kahverengi tüyler bir çerçeve şeklini oluşturur. Bu tüyler iki yaşından sonra olgunlaşır.İçerdeki daha ince tüyler ise telli çalgılar gibidir.
Lirkuşu hersene Nisan ve Ekim ayında ürer.tek yumurta üzerine oturur.Erkekler çeşitli dişi ile çiftleşir.Dişi yuvayı kendisi yalnız yapar.Kuluçka dönemi yaklaşık altı hafta sürer.Yumurtadan çıkan yavru ile annesi ilgilenir.Yavru yuvayı ancak 6-10 hafta sonra terk edebilecek duruma gelir.