EĞİTİM ŞART MI? - Mustafa TOPKARA - Sakarya Yenihaber Gazetesi
Mustafa TOPKARA8 Temmuz 2018 , Pazar
Arkadaşım üniversite sınavı öncesi, sınav için yazı yayınlayıp yaınlamayacağımı sorduğunda
“Yazı istediler, ama artık bu değirmene su taşımayacağım” demiştim.
Ne demek istediğimin üzerinde durmamıştık.
Lakin bu cümleleri kurarken zihnimde
“Üniversite sınavını kazansalar ne olacak?
Ne değişecek hayatlarında?
Genç işsizlik yüzde 25’i geçmiş, 30’lara el sallıyor.
Üniversite mezunu olan her 5 gençten 1’I işsiz.
Iş bulanların pek çoğu aldıkları ücretten memnun değil.
Gençlerin pek çoğunun iş umudu olarak gördüğü devlet kapısı
3-4 bin TL maaş demek.
Tüm eğitim hayatı, üniversite, bu maaşı alabilmek için mi?
Özel okullar, kolejler, özel üniversiteler, harcanan dünya kadar para,
Öğrenciierin harcadığı onca emek, kaybedilen zaman, enerji,
ayda 3-4 bin TL maaş alabilmek için mi?
Bu mu hayat!
Ben bu değirmene su taşımak için yazmayacağım artık”
Rüzgar anaokuluna başladı.
Okula yazokuluyla eğlenerek alışsın diye düşündük.
Havuz, sinema, parklar, geziler vs…
Aslında anaokulu yaşı 1 yıl sonra,
Bu yıl hazırlık gibiymiş.
Anaokulu ilk okula hazırlık diye düşünürsek,
bu da hazırlığın hazırlığı!
Tüm gün boyunca zihnimin bir kenarı hep onunla meşgul.
İstemeyerek okula gitmesi, beni geriyor!
“Ne gerek var” diye düşünüyorum.
“Ben de okula giderken sıkılırdım, muhtemel ki sıkılıyordur.
Dokuzdan beşe kadar o kadar uzun süre 4,5 yaşında bir çocuk bunalır, ne gerek var, otursun evde” diye düşünüyorum.
İçimdeki diğer ses beni dürtüyor, “Rüzgar sadece okula girene kadar sıkıntılı, bıraktıktan beş dakika sonra herşey normale dönüyor, ortama uyum sağlıyor, oynuyor ve hatta mutlu görünüyor fotoğraflarından,
çocuğun gelişmesi lazım, sosyal ortama girmesi lazım,
psikososyal açıdan gelişmesi lazım” diyor.
Diğer sesim “başlıycam psikososyal gelişmesine, ben köyde büyüdüm, ne anaokuluna gittim, ne de spikososyal gelişimimle ilgili kaygı duyan oldu,
Öylece büyüdüm işte, nedir bu kadar terane!” diyor.
“Saçamala!” diyor diğer sesim, “Çocuk evde kalarak seninle ne öğrenebilir, arkadaşlık etmeyi, kime güvenip kime güveneceğini ancak sosyal ortamda öğrenebilir,
üstelik yarın sen olmayacaksın, Rüzgar’ın senin olmadığın zamanlara hazırlanması lazım” diyor.
“Ne alaka!” diyor diğer sesim, “ben ona onun hayatı boyunca asgari şartları sağlayacak bir imkan bırakırım, bunun için kaygılanmasına gerek yok, başka çocuğum da yok, gerek yok bunun için endişe duyup hayat içinde zorlanmasına.
Kazanmayı öğrendiğinde, iyi bir mesleği olduğunda, ya da çok para kazanmayı öğrendiğinde mutlu mu olacak?
Kendince kendi hayatında başarılı olduğunu düşünüyorsun,
peki mutlu musun sen?
Çevrende mutlu insan görüyor musun?
Ne yaparsan yap, içinde dinmeyen bir sızı.
Çevrendeki herkese baktığında gördüğün, o bitmek bilmeyen yaşam kaygısı!
Eğitim görse, sosyalleşse, iyi bir mesleği olsa, çok para kazansa, kimseye ihtiyaç duymasa, aşık olsa, evlense, çocukları olsa ne olacak, ne değişecek?
Daha konforlu bir hayatı olduğunda mutlu mu olacak?”
Itiraz ediyor iç sesim, “peki sen bugün geldiğin noktadan öncesine dönmek ister misin?
Bundan 10 sene önceki zihin ve ruh durumunda olmak ister misin? Bundan 10 sene önceki sosyo-ekonomik şartlarda yaşamak ister misin,
gerçekten hayattan aldığın lezzet, hayata dair duyduğun kaygı anlamında hiçbir fark olmadı mı geçen on yılda?
Üç haftadır böyleyim.
Bu iki ses arasında sıkışıp kalıyorum sık sık.
Bazen bir kaç dakika bazen bir kaç saat süren bu iç konuşmalarım şöyle sonlanıyor:
Rüzgar okula giderken “üzülmese”,
Okula “isteyerek” gitmiş olsa
Rüzgarın anaokuluna gitmesini ister misin?