Dünyanın Gelmiş Geçmiş En Önemli 10 Fotoğrafçısı
Fotoğrafçılar anları ölümsüzleştirdikleri için oldukça önemli kişilerdir. Hele ki bu anlar dünyanın önemli olaylarına aitse insanların ilgisini bir o kadar daha çekecek ve insanlar fotoğrafları kimlerin ölümsüzleştirdiğini bilmek isteyeceklerdir. Bu yazımızda dünya tarihine damgasını vurmuş, gelmiş geçmiş en önemli fotoğrafçıların kimler olduklarına bir göz atacağız.
Carol Guzy, Amerika’da küçük bir kasabada yaşayan ‘normal bir kızdı’. Hemşirelik derecesi aldı ve bir arkadaşı tarafından kendisine bir fotoğraf makinesi hediye edilinceye kadar hastanelerde çalışmak için kariyer planladı. Değişen fikri onu tekrar okula döndürdü ve birkaç yıl sonra fotoğrafçılıkta, uygulamalı bilim alanında önlisans derecesi ile ayrıldı. Miami Herald’dan Washington Post’a kadar bir çok gazetede çalıştı. 1990 yılında net, tam zamanlı fotoğrafları yüzünden ödüller kazandı (Yılın Gazete Fotoğrafçısı). Dört Pulitzer Ödülü kazanan sadece dört kişiden biridir ve empati derecesini hemşirelik derecesine indirir. “İnsanların acı çekmesini anlamam inanılmaz bir hassasiyet kazanmamı sağladı. Bu arka plan olmadan fotoğrafçılığımın tamamen farklı olacağını biliyorum.” dedi.
Brassai, Macar fotoğrafçı, yazar, film yapımcısı ve heykeltıraşın takma adı idi. Asıl adı Gyula Halasz’dı ve Romanya’da doğdu. Üç yaşındayken, babası Sorbonne’da ders verirken bir yıl Paris’te, yaşadı. Halasz, Macaristan Güzel Sanatlar Akademisi’nde resim ve heykel eğitimi aldı ve Henri Toulouse-Lautrec’i en büyük idollerinden biri olarak gösterdi. Paris’te bir kez daha yaşayan ve gazeteci olarak çalışarak kendini geliştiren Halasz, sevdiği kentin sokaklarında dolaşmaya başladı ve kendi fotoğraflarını çekti. Bu sırada ‘Brassai’ takma adını doğum yerine bir nod olarak kullanmaya başladı (kelime ‘Brasso’ dan geliyor) Fotoğraflarında, özlü, daha fakir yerleşim yerlerinde Paris’in özünü yakaladı. Bu da ondan övgü ile bahsedilmesine sebep oldu. Hatta Amerikan dergisi Harper’s Bazaar’da basılmış bazı eserlerini bile gördü.Temmuz 1984’te öldü, ancak çalışmaları 2012 yılında bir sergide yeniden yayınlandı.
Jay Maisel doğumdan itibaren New York ve çevresinde yaşadı ve çalıştı. Çalışma alanı, 60 yılı aşkın bir süredir kenti bilen ve izleyen birinin gözünden görüldüğü gibi New York’un büyümesini ve sırlarını gösteriyor. Maisel’in, Amerikan Medya Fotoğrafçıları Derneği’nden Yaşam Boyu Başarı Ödülü ve Uluslararası Fotoğraf Merkezi’nden Sonsuzluk Ödülü de dahil olmak üzere bir çok ödül alması şaşırtıcı değildir. Ailesiyle birlikte 72 odalı, altı katlı bir konakta, aşağı Manhattan’daki eski Germania Banka Binası’nda yaşıyor. 1966’da bina için sadece 102.000 ABD doları ödedi, bu da yıllar boyunca değerini birçok kez katlayan bir yatırım. New York Magazine’in “belki de tüm zamanların en büyük emlak darbesi” adını verdiği bir hareket oldu.
Zamanından önce yaşamış bir adam olan Uelsmann, genellikle aynı anda birden fazla olumsuzluktan oluşan gerçeküstü fotoğrafik görüntüler konusunda uzmanlaşmıştır. Çoğu zaman diğer fotoğraflardan gelen görüntüleri yeniden kullanır, bu da bir resimdeki birincil odağı, diğeri ise yalnızca arka plan detayını oluşturur. Photoshop ve diğer benzer fotoğraf manipülasyon yazılımlarının ortaya çıkışı, oldukça amatör fotoğrafçıların tarzını taklit edebileceği anlamına gelirken, sadece birkaç saat içinde karmaşık ve ayrıntılı görüntüler üretiyordu, Uelsmann eski moda analog ekipman ve film kullanarak ödüllü tekniğine öncülük etti. Dijital fotoğrafçılıkta tamamen başarısız olmasına rağmen bugün hala kullandığı bir yöntem. Daha eski zamanlarda, fotoğraflar doğru temsiller olarak kabul edildi ve sürrealist görüntüleri ona övgü ve gurur kaynağı oldu. Görüntüleri, “Dış Sınırlar” filminin açılışında ve Stephen King’in vampir hikayesi olan ‘Salem’s Lot filminde kullanıldı. Ayrıca televizyonda ve hatta kitaplarda kullanılmıştır. Söylemeye gerek yok, görüntüleri çok sayıda sergi ve şovda yer aldı: Bugüne kadar bu sayı yüzü geçmedi. Bugün hala çalışıyor, yüzlerce fotoğraf çekiyor ve birçok görüntüyü bir araya getiriyor. Daha sonra, onları her yıl, en iyi 10 fotoğraf şeklinde paylaşıyor.
Liebovitz ilk bakışta sanatsal olarak ilham veren bir ünlü fotoğrafçı gibi görünüyor, ancak çalışmalarını daha derinlemesine inceleyince ve biraz konuşunca bu durum hızla ortadan kalıyor. Çalışmaları, genel halkın “ünlü” olarak kabul edeceği çok sayıda kişiyi içeriyor; Jodie Foster’dan Meryl Streep’e, Giselle Bundchen’e ve hatta John Lennon’a kadar.
Ama resimlerinin yanında kendisi her zaman için arka planda kalmaya devam etti. Whoopi Goldberg’i sütle dolu bir banyoda yukarıdan çekti, Demi Moore’u tamamen çıplakken hamile ve tamamen güzel bir şekilde çekti. Meryl Streep yüz maskesini (bir şekilde maskenin altında çarpıcı bir şekilde güzel görünmeyi başarıyor!) ayaprken çekti ve John Lennon ve Yoko Ono’nun tamamen çıplak bir şekilde birbirlerine sarıldıkları ünlü fotoğraflarını çekti. (John Lennon, fotoğrafın çekilmesinden sadece beş saat sonra vurulup ve öldürüldüğü için bu fotoğraf çok anlamlı)
Dorothea Lange, Hoboken, New Jersey’de Almanya göçmeni bir ailede dünyaya geldi. Babası sadece on iki yaşındayken ailesini terk etti ve yedi yaşında çocuk felcine yakalandı. Hastalık onu zayıflattı ve kalıcı bir şekilde onda izler bıraktı. Lange hastalığıyla ilgili olarak ‘Beni oluşturdu, bana rehberlik etti, bana talimat verdi, bana yardım etti ve beni aşağıladı’ dedi, ‘Asla üstesinden gelmedim ve her zaman gücünün farkındayım’ dedi. Columbia Üniversitesi’nde fotoğraf okudu ve mükemmelleşti. Zamanın mevcut stüdyolarında resmi olmayacak şekilde çıraklık yaptı. En iyi bilinen fotoğrafları, İkinci Dünya Savaşı sırasında Japon toplama kamplarında çekilmiş ve en ünlüleri ‘Göçmen Anne’ olarak da bilinen Büyük Depresyon kurbanlarıdır. Görüntüleri gazetelerde basıldı, diğer vatandaşların acı çektiği hakkındaki haberi geniş bir kitleye ulaştı. internetten önceki dönemde, bilginin yayılması için başka bir yol yoktu. 1965’te 70 yaşında öldü, ancak görüntüleri bugün hala yaşıyor, hala tüm dünyadaki insanları bilgilendiriyor, eğlendiriyor ve şok ediyor.
Henri Cartier-Bresson, birçokları tarafından gazete fotoğrafçılığının babası olarak kabul edilir. 35mm formatını kullandı ve pozlanmış fotoğrafların stilsiz ifadesi ve öz-farkındalığı olmadan, önündeki sahnenin lezzetini ve özünü yakalayan samimi çekimleri tercih etti. Paris’te, fotoğrafçılığa olan erken ilgisini teşvik edebilen ve ona aile tatillerinde yanına aldığı bir Box Brownie kamera sunabilen zengin bir anne babaya sahipti. Aynı zamanda bir sanatçıydı, bir yandan da eskiz yapmaya çalıştı ve bir süre sanat okuluna gitti.
Biraz çalkantılı bir dönemden sonra Cartier-Bresson, av hayvanları hakkında kendi fotoğraflarına uygulayacağı birçok tekniği öğrendiği Afrika’da bulundu. Afrika’dan döndükten sonra (neredeyse siyah su ateşi hastalığından ölecekken) sonunda resimden vazgeçti ve fotoğrafçılığı kucakladı. Macar foto muhabiri Martin Munkacsi tarafından bir çırpıda keşfedildi. Tanganyika Gölü’ne koşan üç genç çocuğun sevincini ve coşkusunu mükemmel bir şekilde fotoğrafladı ve bu, Cartier-Bresson’a fotoğraf makinesi ile bir kez daha kucaklaşması ve mükemmel anları bulmak için yeniden sokaklara çıkması için ilham verdi. Neredeyse tamamen siyah-beyaz çalıştı, renkli fotoğrafçılıkta biraz başarısız olsa da onu da denedi. 2004 yılında 95 yaşında öldü. Mirasını korumak ve paylaşmak için karısı ve kızıyla birlikte Henri Cartier-Bresson Vakfı’nı kurdu.
Robert Capa’nın fotoğrafları mükemmel kalitede olsa da; her biri anlatacak bir hikayesi olan net, son derece ayrıntılı görüntüler. Sadece bir veya iki değil, beş büyük savaş sırasında çalışacak kadar şanslıydı: İspanyol İç Savaşı, İkinci Çin-Japon Savaşı, İkinci Dünya Savaş (tüm Avrupa çapında), 1948 Arap-İsrail Savaşı ve Birinci Çinhindi Savaşı. Budapeşte’de Endre Friedman adıyla doğdu ve aslen yazar olmak istedi, Berlin’e gitti, burada fotoğrafçı olarak iş buldu ve oradan Fransa’ya gitti.
Yahudilere karşı gittikçe artan zulmü fotoğrafladı ve bu fotoğrafları satmasını kolaylaştırmak için Amerikan adı olan Robert Capa olarak adını değiştirdi. Biraz çalkantılı bir aşk hayatı vardı, ilk nişanlısı İspanya İç Savaşı sırasında öldürüldü. Biri evli bir kadınla, diğeri Hollywood oyuncusu Ingrid Bergman ile karışık ilişkiler yaşadı. Çapa 1954’te 40 yaşında öldü. Fotoğraflarını ve negatiflerini içeren büyük bir çalışma arşivini geride bıraktı.
Yousuf Karsh, bir Ermeni olarak Türkiye’de doğdu. Savaşlar sırasında kız kardeşini açlıktan kaybetti. On altı yaşındayken, genç Yousuf kendi güvenliği için Kanada’daki amcasının yanına gönderildi. Amcası bir fotoğrafçıydı ve yeğeninin ilk çalışmalarında ona yardım ediyordu. Zamanın portre fotoğrafçılığı harikalarından biri olan John Garo’nun çıraklığını yaptı. Portre fotoğrafçısı olarak kendi dükkânını kurduktan sonra Karsh, yavaş yavaş şöhret basamaklarını becerisi sayesinde çıktı ve John F Kennedy, Nelson Mandela, Winston Churchill, Albert Einstein, Helen Keller ve Dwight Eisenhower ve daha birçok ünlüyü içeren kişilerin fotoğraflarını çekti. Bu isimler onun daha hızlı bir şekilde tanınmasını sağladı. Portreleri, bir drama derinliği veren ayrı ayrı aydınlatma tekniğiyle öne çıkıyor.
Alışılmadık bir şekilde bu listenin tepesindeki Ansel Adams, dünyanın eterik ve popüler olmayan manzara çekimleri konusundaki en uzmanlaşmış ismidir. Adams koyu bir çevreciydi ve dünyaya olan sevgisi fotoğraflarında o kadar güzel bir şekilde yakalandı ki, günümüzde bile, ölümünden yaklaşık 30 yıl sonra çağdaş takvimlerde hala kullanılıyorlar. San Francisco California’daki varlıklı bir ailede doğdu, 1906 depremi hayatında önemli bir yer oynadı. Dört yaşındaki Ansel ana depremden zarar görmedi, ancak üç saat sonra bir artçı şok sırasında bahçe duvarı üzerine yıkıldı ve burnunu kırıldı. Bu onun hayatı boyunca kendine özgü bir görünüme sahip olmasına neden oldu.
Tüm hayatı boyunca müziği severdi ve fotoğrafçılığı keşfetmeden önce yetenekli bir piyanistti. Fotoğrafçılığı keşfettikten sonra, fotoğrafçı olarak kendi eserlerini başkalarına sunmanın daha mutluluk verdiğini keşfetti. Hayatı boyunca, birçoğu eserlerini içeren, aynı zamanda bilgi ve uzmanlığını dünyayla paylaşan çok sayıda kitap yayınladı.