hayat hep başka bir şey oldu benim için,hep farklı oldum
isteyerek ya da bilerek mi seçtim bunu bilmiyorum
sanki bazen yazgısı baştan kaleme alınmış gibidir insanın
ve kendime layık görmedim bu hayatta hiçbir şeyi
bir değersizlik duygusu denebilir miydi
kendimden çok başkaları için yaşadım
hep uzak tuttum egomun isteklerini yaşamımdan
başbaşa kaldığımda bazen ağladığım oldu
tüm zevklerden hazlardan ve mutluluklardan arınmış
acıya kedere hüzne ve zorluklara alışmaya çalışan bu hayat yolculuğuma
her seferinde bu cümleleri kurmak zorunda olmaktan
her seferinde kendimi bu cümlelerle anlatmak zorunda kalmaktan yoruldum desem yeridir
bilmiyorum ne görüyor insanlar bende
ne hissediyor benimle paylaştıklarında
çok umursardım başkalarının ne diyeceğini ne düşüneceğini hakkımda
ama ideallerimle savunduğum değerlerle tutarlı mıyım diye
hep başkalarının eleştirilerine takıldım
çok sevdim ve çok umursadım insanları
hep açık oldum
çok sonraları fark ettim
bu yalanlarla kirlenmiş dünyada
dürüst olmanın bile
yalan olarak algılanabileceğini,
yalanların gerçekler tarafından maskelendiği,
yumuşak başlılığın hiddeti, güler yüz ün öfkeyi ve kini maskelediği
ağırbaşlılığın sinsiliği sessizliğin içeride dolaşan nice art niyetli çığlığı maskelediğini
çok sonraları öğrendim.
göründüğü gibi olamazmış
ve bir insandan
olduğu gibi davranmasını beklemek
ne büyük ve ne imkansızmış çok sonraları fark ettim
öğrenciyim ve yeni başladım hayata.
duvarlarımı yeni yeni kırdım
tüm ezberlerimi bozdum
yıkmak için ne varsa eskiden kalan bende
birer birer sıyrılma çabasındayım
çünkü hayatımı daha güzel kılmadı
daha mutlu etmedi beni
hep başkaları için vazgeçtim kendi hayatımdan
sahip olduğum zamanı olanakları hep başkalarına verdim
bir kadını sevdim ilk ama o kadını seven başkası var diye geri çekildim
hep sırada en sonda oldum
hep fedakarlık yapan ben oldum
ayrıntıları gören ve iyilik deposundaki her şeyi herkese sunan ben oldum
kendime yardım etmem gerektiğini fark ettiğimde
yaşım 29 olmuştu
kendimi sevmem gerektiğini
yanlış ve gereksiz insanlarla boş ve anlamsız şeyler paylaşmaktansa
kendimi olduğum noktadan daha ileri taşımam gerektiğinin farkına vardığımda
ama çok yorulmuştum
öylesine seert darbeler yemiştim ki hayattan insanlardan
dirilmek ayağa kalkmak toparlanmak çok zor idi benim için
savaşmak ruhumda var ama kendime karşı duyduğum öfke
en büyük zaafımdı
kendimi anlamaya çalışmak zor idi benim için
kaybettikçe yitirdikçe çözdüm manasını
ölüm diye bir gerçeğin olduğunu daha da derinden yakıcı bir şekilde hissettim
bilim adamı olmak istemiştim idealim buydu
ama hayat çizgim beni devrimci olmaya itti
ve başkalarının acı çektiği bir dünyayı daha adil daha eşit daha özgür kılmak idealine kapıldım
büyük bedeller ödedim
pişman değilim elbet
bu mücadeleyi veren yürek bende idi
hiçbir güzelliğe yaklaşmadım
çünkü beni ölümler işkenceler gözaltılar hapisler karakollar bekliyordu
işkencede erkekliğimi yitirebilirdim
ya da felç olabilirdim
ya da öldürülebilirdim bir sokak arasında polis kurşunuyla
ya da bir faşistin bıçak darbesiyle
ya da mücadelenin bir yerinde zindana düşüp
12 yıla kadar hapse mahkum olabilirdim
göze aldığım hep bunlardı
aydınlık bir dünya için
kendi varlığımdan bedensel ve ruhsal isteklerimden her şeyden vazgeçmiştim
en kötüsüne hazırladım kendimi her şeyin
çünkü özgürlük için savaşmanın bedeli ağırdı bu topraklarda
ve özgürlüğün düşmanı çoktu her yerde
kürtler, aleviler, hristiyan azınlıklar, yoksullar, emekçiler, işçiler, köylüler
emek veren alınteri döken insanlar
daha fazla ezilmesin ayrımcılığa uğramasın sömürülmesin
sosyal adaletin egemen olduğu bir toplumda özgürce ve onurlu bir şekilde yaşasınlar istedim
kavgam bunun içindi
kadın erkek ayrımı olmasın istedim
kadın evine hapsedilmesin sadece cinsel bir obje, ev işlerini yapan angarya işlere mahkum edilen çocuk
doğuran bir mal gibi ve erkeğinin esaretinde dünyadan kendi bedeninden hayattan bihaber yaşamasın
hayatın her alanında erkeğiyle eşit olsun, haklarını savunsun ezilmesin dışlanmasın töre cinayetlerine
kurban gitmesin, babasının, devletin ya da erkeğinin insafına terk edilmesin onurlu bir birey olarak kendi
yaşamına kendisi yön verebilsin diye mücadele ettim
kadın özgürleşmeliydi toplumun özgürleşmesi için
ve erkekliğimle savaştım
erkekliğin getirdiği tüm hırslardan arınmaya çalıştım
bu ülkede türk olmayanlara karşı girişilen onur kırıcı asimilasyoncu katliamlara ve ayrımcılığa karşı savaşırken
sünni kimliğimle savaştım, diğer mezhep ve inançlardan insanlar üzerinde estirilen terör ve mahalle baskısına karşı mücadele ederken
insan kimliğimle yüzleştim savaştım
bu dünyada başka varlıkların da yaşadığı ve onların da yaşama hakkı olduğu gerçeğinin bilincinde olarak
çevre için, ağaçlar kuşlar böcekler koskocaman bir dünyada yaşayan tüm canlılar için
hesaplaştım bu dünyada adaletsizliğe yol açan her şeyle.
hayat beni böyle bir çizgiye getirdi
belki ben seçtim
dünyalarını daha güzel kılmak için mücadele etmeliydiler
yoksa dünya günden güne daha da kirlenecekti
ama fark ettim ki
çok az insanın verdiği bir savaştı
bu kirli bozuk çürümüş düzende
kendilerince bir yol bir denge bir düzen kurmuşlar oturtmuşlardı
herkes tıpkı sistem gibi
onun arızlarını kendi hayatlarına alarak
kolay ve kısa yoldan halletmeye çalışıyorlardı sorunlarını
yalan söylüyorlar tuzaklar kuruyorlar hesaplar kitaplar art niyetli ayak oyunlarıyla inşa ediyorlardı
artık bu doğaldı
samimiyet erdem ahlak dürüstlük anlamsız ve saçma kavramlardı insanlar için
ama aslında bu sistemdeki bozuklukların ve arızaların kaynağının
kendi egoist ve bencil tercihlerinden kaynaklandığını görmüyorlardı
bir şeyler daha onurlu olsun istiyorlardı
ama kendileri onurlu davranmıyorlardı
bu zaaf ve zayıflıklar onların çaresizliğiydi
dostluk istiyorlardı ama kendileri dost değillerdi kimseye
samimiyet istiyorlardı ama kendilerinde zerre samimiyet yoktu
zenginliği ve mutluluğu hep maddi karşılıklarla ifade ettiler
maddi dünyanın zevklerinde aradılar ve onlarla avunmaya çalıştılar
elde edemeyince mutsuz oldular
elde etmek için türlü kılıklara maskelere büründüler
her maske taktıklarında
insanlıklarından yediklerinin farkında bile olmadılar
doymak nedir bilmediler
hep daha fazlasını istediler
ötekilerinin sahip olduklarını kıskandılar
içlerini büsbütün karanlık ve öfke sardı
kıskançlıktan yana yana kavruldular
yeryüzünde işlenebilecek tüm günahları ruhlarında işlediler
çünkü ruhlarını bir karanlık sarmıştı.
bunların farkında olmaya başladığımda
hiç olmamış olmak
çünkü ben bu dünyada yaşayamazdım
anlayamıyor çözemiyor anlamlandıramıyordum
bilemiyordum ki nedir neden böyle
bu insanlar için başka bir dünya olsa bile ruhlarındaki kirin arınmasını sağlamak mümkün değildi ki
insan ancak kendisi isterse değişebilir
ve herkes kendisinden sorumlu
bu gerçeği farkettim sonra
kimin ne olduğunun ne düşündüğünün ne yaşadığının bir önemi yoktu
herkes nasıl ki kendi yolunda ilerliyorsa
ben de kendi yolumda ilerlemeliydim
ben aslında tüm o bedelleri işkenceleri gözaltıları polis baskısını kendim için ödemiştim
ben seçmiştim ve seçimlerimin bedeli buydu.
bilim adamı olamadım
çok yıprandım yoruldum
hayatım ekseninden oldukça saptı
kayboldum yittim gittim
yerimi bulmam gerekiyordu ama ilk fark etmem gereken şey
içimdeki değersizlik duygusunu yenmek
ve duygusal karmaşaya bir son vermekti
hep başkalarını anladım ama kimse beni anlamadı
anlaşılmaya ne de çok ihtiyacım vardı oysa.
ama geçen zamanla daha da iyi anladım anlaşılmayı beklemeden ilerlemem gerektiğini
yalnızlığa mahkum olduğum gerçeğini fark ettim.
herkes kendi dağarcığı yaşam koşulları ve anlam dünyası üzerinden
kendi değerleri üzerinden algılıyor anlıyordu hayatı
ve elbette bana da bu şekilde baktıklarında
niyetlerimi değerlerimi eylemlerimi ve yaşamımı anlamaları olanaksızdı
ancak benimle bu yolda biraz ilerlemeliydiler ki
lanetlenmiş bir yerindeydim hayatın.
insanların üzerine düşünmek bile istemedikleri korkularla acılarla ve karanlıklarla yüzleşmiştim
büyük savaşlar vermiştim kendi içimde
yalnızdım artık yürüdüğüm yolda
beni döndürmeye uğraştılar
halbuki onlar ne kadar çoğuldular ki bu dünyada
ve onların bende gördüklerini anlamaya başladıkça
kafka nın 'metamorfoz'una uğradığımı daha da açık bir şekilde gördüm.
ve önce yalnızlığıma alışmam gerekiyordu
ve mutluluk gereksinimimi yıkmam gerekiyordu
çünkü mutluluk denilen kavram
arzu ve isteklerin bir ürünüdür
mutsuzluk ve acı da
istek ve arzularımızın gerçekleşmemesi ya da yitirilmesi durumunda ortaya çıkar
ben istek ve arzularımı anlamaya ve onları daha derin bir varoluşun istekleri ve aruzlarıyla aşmaya çalıştım
uzun yollar uzun yıllar
giderek yaklaşan bir an var
onurumla yaşadığım bu hayatta
inandığım güzellikler için
daha fazlasını yapmalıyım
dünya daha yaşanılır bir yer olabilir herkes için
birilerinin av birilerinin avcı olduğu bir vahşete savaşlara katliamlara suçlara sevgisizliğe nefrete öfkeye
ayrımcılığa yokluğa yoksulluğa ve acılara mahkum değiliz
ve içime yöneldim şimdi
fark ettiklerimi anlamlandırmak ve oturtmak için.
bilgeliğin erdemine ulaşmak için.
ve şimdilik bunlar döküldü içimden...
Gönderen Oktay Çaparoğlu zaman: 08:04 Hiç yorum yok:
Gönderen Oktay Çaparoğlu zaman: 02:39 Hiç yorum yok:
erkek ve kadın diye bir ayrım yoktur aslında.
her kadın bir parça erkek, her erkek bir parça kadındır.
bir anne ve babadan olduk her ikisinin de genlerini taşımaktayız.
içimizdeki erkek ve kadını dengeleyebilseydik, birini bastırmaya diğerini yükseltmeye çalışmasaydık belki daha farklı olacaktı.
mülkiyet gibi bir aşk anlayışına sahip olmak yani aşka sahip olmak aslında aşkın doğasına aykırıdır.
kaybedilecek yada kazanılacak bir kale bir arsa bir servet değildir aşk.
iki kişi iken herkesin kendi payına düşeni yaşayıp zenginleştirdiği uçarı ve uçta kalan duygulardır.
mantığın dizginlerini parçalar duyguları altüst eder büyük bir enerjiyle bedenden ruha ruhtan bedene doğru akar durur.
aşk bir belirsizliğin olasılıklar ve olasılıksızlıklarının toplamıdır.
zorunluluğun duvarlarını yıkar aşk, hesapların ayrıntılarda takılıp kalmaların planların tasarımların ona direnemeyeceği güçlü dalgalı bir okyanustur.
alabora eder onun üstünde egemenlik kurmak isteyeni.
büyük bir yangındır. eşitlikçidir. kime çarpacağı belli olmaz. nereye varacağı ne kadar süreceği. yaktığı herşeyi birbirine benzeştirir.
şiddetle yağan yağmurun birikintileriyle büyüyen bir sel gibidir. taşar, kabarır yıkar bazen ama dinginleşip durulur ara ara ve yeniden devinir bir nehrin bir denize varana dek aktığı yatağında hareket ettiği gibi hareket eder.
insanda bir yitiklik duygusuna, anlamsızlığın derin dipsiz boşluğuna ve ölümün bilinmezliğinin ürpertisine bir meydan okumadır.
aşk insanın kendi anlamını arayışının anahtarıdır.
derinleştikçe kendinde kendini yeniden yaratan insanın yolculuğudur.
gerçeğin çarpıtılması algıların farklılaşması durumudur aşk.
tüm referans noktalarının kül zerrelerine döndüğü tüm paradigmaların sarsıldığı bir karmaşadır, kaostur anarşik bir doğaya sahiptir aşk.
hem bencildir hem egoist hem de bir o kadar özgeci ve hümanist.
aşk bir çelişkidir.
şiirsel bir ezgi ve sonsuzluğun serenadıdır.
aşk sevgiliye duyulan her duygunun tek tek toplamından fazlasıdır.
aşk kendini aşmak ve küllerinden doğmaktır.
yandıkça acıdıkça kanadıkça anlamak, çözmek ve bu süreçte kendi kendinle büyük ve amansız bir savaş vermektir.
bir başka dünyanın etki-tepki
o dünyaya gitmeyen bu yasayı çözemez.
ve aşksız bir yürek,
hayatın gizeminin devinen akışına benliğini katamaz.
aşkla oldu herşey
her biri kendi dalında açıp güneşi izleyen günebakan çiçeklerinin sevdası gibidir.
hareketsizliğin hareketi, düşsüzlüğün düşü, ölümün yaşam bulmasıdır.
ve yaşamın kendi anlamını ölümsüzlüğünde diriltmesidir.
tüm bunlardan çok daha fazlasıdır.
hem de çok çok fazlası...
zıtlıkların en çatışmacı haliyle yaşanırken kolkola girmişliğidir.
kararlı bir kararsızlık, kararsız bir kararlılık durumudur.... Daha Fazlası...
aynı anda olamayacak iki şeyin aynı anda birden bire gerçekleşmesi durumudur.
farkındalığın farkedilmezliğinin farkına varmaktır.
iki kişilik bir bencilliğin bir tek kişide yaşanan özgeciliğidir.
dünyanın ve evrenin dışlanması ve aynı zamanda içeri alınmasıdır.
herşeyden azade ve ayrık herşeyin üstünde ve herşeye içkin bir varoluştur.
aşk bir karmaşadır dengesizliktir...
ve dengeyi arayan ruhun bitmek bilmez, sonu olmayan bir yolda büyük ve hızlı adımlarla koşarcasına ilerlemesidir.
Gönderen Oktay Çaparoğlu zaman: 02:04 Hiç yorum yok:
Üzülmelere ne gerek var.
Yaşanırsa iki kişiliktir
Ama dünyasında düşlerin
Yoktur zaten karşılığı.
Anlamlar gezinir durur gülümseyen gözlerine yansıyan
Ve acılarını bile severesin
En sevdiğin, yangınında acısıyla kıvrandığın sevgiliden
Bir yankıdır ateşten dumana dönüşen isli siyahi izler.
Parlak parlak kaynayan denizlere vuran gün izidir yüreğindeki
O güneşin yangınına düşersin.
Güneş bir aşkla yanar durur içinde
Sen yanar durursun güneşinin içinde.
Yanması bile ne hoş.
Döktüğün yaşların boğazına düğümlenen sancısında
Duyguların yanardönerliği sarmışken aşka teslim bedenini
Bir bilinmez yangında tutsak yüreğinde
Sen aşkla bir bütün bir başka kendiliğin her yana sıçrayan alevi oluverirsin
Çünkü aşk dediğin şey
Bitmek bilmez arayışlarında
Susmak bilmez talepkarlılığında bekleyişlerinin
Bir yudum suya hasret kalmış olan
'GAVUR İZMİR' Onurumuzdur, 'FAŞİST İZMİR' Utancımız...
Yine bir Türkiye klasiği yine bir ilginçlikler tragedyası.
Değerli medyamız 'OLAYLARA KARIŞAN DTP' başlığıyla haberleştirirken sandım ki DTP liler bir yerlerde birşeyleri protesto ederken ortalık yakılıp yıkılmış ama meğer yine aynı senaryo, saldırıya uğrayan KÜRT, HRİSTİYAN, ALEVİ, SOLCU, HAK ARAMA EYLEMİNDEKİ EMEKÇİ ya da dindar olduğunda medyamız aynı şeyi hep tekrarlıyor.
Sivas Olayları olduğunda YAKANLAR vatandaş, eylemleri ise AZİZ NESİN PROVOKASYONUNA VATANDAŞ TEPKİSİ olarak yorumlanmıştı.
Kürt kökenli yurttaşlarımız AHMET KAYA TİŞÖRTÜ GİYDİĞİ ya da KÜRTÇE konuştuğu için LİNÇ edildiğinde yine VATANDAŞ TEPKİSİ olarak değerlendirilmişti faşist eğilimli saldırılar.
1 Mayıs'ta Taksim'e çıkmak isteyen EMEKÇİ VE İŞÇİLERE, 'Vatandaşı rahatsız ediyorlar' denilmişti.
Hep resmi ideolojinin ve egemen TÜRK-İSLAM sentezine dayalı LAİKÇİ anlayışın hegemonyası üzerinden yaratılmış bir algı ile değerlendirmeye çalışıyor MEDYAMIZ olguları ve gerçekleri.
Hal böyle olunca da EN FAKİR BATI İLİNİN EN FAKİR DOĞU İLİNDEN 13 KAT DAHA ZENGİN olduğu ülkemizde BATIDAKİ insanın algısı da buna göre biçimleniyor.
Ama bir gariplik daha var ki DEMOKRAT İNSANLARIYLA övünen bir şehirde BEYAZ TÜRKLERİN FAŞİZAN ÇIĞLIKLARI VE ŞİDDETLERİ yükseliyor Kürtlere karşı.
Bir zamanlar kendi topraklarından sökülüp atılan insanlar(yani göçmenler, muhacirler) FIRAT'IN DOĞUSUNDA olan olayları anlayıp empati kurmak yerine tıpkı tarihleri boyunca zulme sürgüne ve katliamlara uğrayan YAHUDİLER gibi davranıyorlar. Yahudiler nasıl ki SİYONİZMİN POLİTİK UYGULAMALARINA prim vererek Filistinlilere çektirilen acılara duyarsız kalmaları ya da ortak oluyorlarsa GÖÇMENLER de bu ülkede farklılıkları imha etmeye kalkan, asimilasyon ve zorunlu göç uygulamalarıyla yoketmeye sindirmeye çalışan, yasakçı ve farklılıkları tehdit olarak algılayan resmi ideolojinin algısıyla ülkemizde yanlış politikalara destek oluyorlar..
Alman Faşizminin aşağılık ve barbar yöntemlerle katlettiği Yahudiler, uluslararası bir KOMPLO ile kurulan İSRAİL devleti ile SİYONİST POLİTİKALAR yürüterek bölgedeki insanlara büyük acılar yaşattılar. Bu yaşatılan acılar Yahudiler açısından sanki bir nevi geçmişin bir dışavurumuy ve intikamı idi.
1912-13 Balkan Savaşları sonrasında Balkanlardaki ETNİK temelde örgütlenen çetelerin ve İttihatçıların birbirilerine dönük giriştikleri saldırılar sonrasında artık oradaki Müslümanların ve Hristiyanların birarada yaşama şansı kalmamıştı ve uluslararası bir kararla MÜBADELE uygulandı Anadoludaki HRİSTİYANLAR ile Balkanlardaki MÜSLÜMANLAR yer değiştirdiler.
Büyük acılar yaşandı işin özü bölgede çok ciddi etnik çatışmalar yoktu ama uluslararası güç dengelerinin değişmesinden ötürü parçalanmakta olan bir imparatorluktan PAY KAPMA çabasının bir ürünü olarak bu gerçeklik ortaya çıktı. Anadolu'da İTTİHATÇILARIN kışkırtmaları ve örgütlemeleriyle HRİSTİYANLAR sistemli olarak YOKEDİLMEYE ÇALIŞILIRKEN Balkanlarda da TÜRK VE MÜSLÜMAN AZINLIKLAR ateş hattının ortasında kaldılar. Ve artık MÜBADELE kaçınılmaz bir son idi.
Göçmen yada MUHACİR dediğimiz insanlar özellikle EGE bölgesinde Marmara'da ve Doğu Anadolu Bölgesinde iskan ettirildiler. Yoğunluk elbetteki EGE BÖLGESİ ve İzmir'de idi.
Geçmişin ayrımcılığının ve etnik-dinsel ayrışmasının bedelini topraklarından evlerinden koparılarak ödeyen GÖÇMENLER nedense bu ülkede YERLEŞİK BİR TOPLUM olan KÜRT ULUSUNA karşı TÜRKÇÜ hissiyatlarla derin ve köklü bir düşmanlık da geliştirdiler.
İzmir, KÜRT DÜŞMANLIĞININ VE TÜRK-KÜRT ETNİK AYRIŞMASININ ciddi bir güç kazandığı BEYAZ TÜRKLERİN ŞEHRİ haline gelmeye başladı zaman içerisinde.
BUDUNCULAR, DTO(DÜNYA TÜRK OLSUN) HAREKETİ, TÜRKÇÜ TAVIR gibi KAFATASÇI IRKÇILIĞIN örgütlendiği bir ALAN haline geldi.
Ve göçmenler ciddi bir oranda bu anlayışlara prim verdiler.
CUMHURİYET DEĞERLERİNİN SAHİPLENİLMESİ anlamında İZMİR in tarihi aslında pek de parlak değil.
MENEMEN olayları, izmir Suikasti gibi olaylar, FETHİ OKYAR'ın İzmir Mitinginde CUMHURİYETE KARŞI AYAKLANMA provasına dönüşen olaylar çabuk unutulmuşa benziyor.
Genel algı CUMHUİYETE KARŞI KÜRTLER VE İSLAMCILAR HEP KOMPLO KURDULAR YIKICI FAALİYETLERE GİRİŞTİLER gibi bir ÖNERMEYE sahiptir ama aslında bu önerme gerçeği tam olarak yansıtmamaktadır.
Cumhuriyet döneminde dahi İZMİR dahil ülkenin birçok BATI ilinde ciddi muhalefet ve tepkiler vardı dönemin uygulamalarına karşı ama RESMİ TARİH daha çok KÜRTLERİN VE İSLAMCILARIN üzerinden bir karalama-yalan tezlerle dolu olduğu için bu algı kesin bir kabul gördü.
Belleksiz bir toplum olduğumuz gerçeğini bilmeyenimiz yoktur.
Ve İZMİR, bir yandan TÜRKİYE'nin genel gerçekliğine çok uzak bir AVRUPAİ havaya sahipken öte yandan bu durumla tutarsızlıklar taşıyan bir yapıya sahip.
Elbette yine gündeme FIRATIN DOĞUSU VE BATISI İÇİN CUMHURİYET REJİMİNİN NE ANLAMA GELDİĞİ sorusu geliyor.
İnsanlarımız olayları NEDENSELLİK BAĞI KURARAK, ETKİ-TEPKİ YASASI üzerinden anlamak yerine sistemin ve resmi ideolojinin sunduğu biçimiyle algılayıp değerlendirmeyi tercih ediyorlar ve bu durumda HABUR SINIR KAPISINDAN GİRİŞ YAPAN 34 PKK LİNİN KARŞILANMASI İÇİN ORADA 1 MİLYON KÜRDÜN OLMASInı dahi denklemlerinde bir yere oturtamıyorlar.
1 Milyon Kürt 34 'TERÖRİST(!)' İ karşılamaya gittiyse BUNLAR KANDIRILMIŞ TERÖRİSTLERDİR, PKK AYRI KÜRT AYRIDIR gibi söylemlerin tartışmaya açılması zorunluluğu doğuyor ama genel şablonlar bu algıyı şöyle değiştiriyor;
PKK DE KÜRT DE AYNIDIR BUNLARIN HEPSİ TERÖRİSTTİR VE CUMHURİYET DÜŞMANIDIR BÖLÜCÜDÜR ÖYLEYSE HAKKINDAN GELİNMELİDİR...
Aslında nasıl algılaması gerekirdi?
BU İNSANLARI BİZ KANDIRILMIŞ OLARAK DÜŞÜNMÜŞTÜK, KÜRTLERİN ASLINDA ZORUNLU OLARAK DESTEK VERDİKLERİNİ AMA TERÖRÜ İSTEMEDİKLERİNİ DÜŞÜNÜYORDUK AMA GÖRDÜK Kİ ORTADA BİZİM ALGILARIMIZI AŞAN BİR REALİTE VAR. BU SORUNUN ÜSTÜNE YENİDEN DÜŞÜNMELİYİM ÇÜNKÜ BU KONUDA BİLDİĞİM HERŞEY SORUNLU VE BÜTÜNÜ ANLAMAMA YARDIMCI OLMUYOR...
Ama elbetteki bu algının oluşabilmesi için IRKÇI referanslarla değil İNSANİ VE TARİHSEL yönüyle sürece bakmayı başarmak gerekiyor.
Birçok konuda TABULARIN YIKILDIĞI ŞEHİR olan, GAVURLUKLA itham edilen ve bu yönüyle GURURUMUZ olan İzmir, DTP KONVOYU SALDIRISIYLA zirve yapan FAŞİZANLIĞIYLA da UTANCIMIZ olmuştur.
Yahudilerin ARAP FİLİSTİNLİLERE LÜBNANLILARA VE BÖLGE HALKINA VE HATTA DÜNYA HALKLARINA DÖNÜK SİYONİST POLİTİKALARA DESTEK olması gibi GÖÇMENLERin de kendi geçmişlerinde yaşadıkları acıları unutup KÜRT HALKINA dönük böylesi bir algıyla FAŞİZAN-IRKÇI-ŞİDDET dolu duygular içinde olması büyük bir acı ve TALİHSİZLİKTİR.
BULGARİSTAN DA YUNANİSTAN DA Türk ve Müslüman azınlıkların yaşadıklarının kat be kat fazlasını yaşayan Kürtleri en çok desteklemesi gereken GÖÇMENLER egemen-resmi ideolojinin çizdiği hatta ilerlemeyi yeğleyerek aslında TARİHSEL BİR UTANCA neden oluyorlar.
Bir trajedi ve AYRIŞMA yaşanmak üzere ve bunun önüne FARKLILIKLARA SAYGI VE BİRLİKTE YAŞAM İÇİN EŞİT-ÖZGÜR-ADİL-GÖNÜLLÜ VE ONURLU BİR BİRLİĞİ savunarak geçilebilir.
Hayatları boyunca belki ağzına KÜFÜR BİLE almamış İZMİRLİ KIZLARIN ellerinde taşlarla mazlum bir halka FAŞİSTÇE SALDIRMASIYLA değil.
TÜRKÇÜLERİN TÜRKÇÜLEŞTİRME ÇABALARINDAN ÖVGÜYLE SÖZEDİLMESİNDEN ÖTÜRÜ.
KATLİAMLARIN TARİHİMİZİN TRAJEDİLERİNİN VE KARA LEKELERİNİN BİR MARİFET GİBİ SUNULMASINDAN ÖTÜRÜ UTANDIM.
ÇANAKKALE SAVAŞI NE İDİ?
VİETNAM SAVAŞINDA ÖLEN ABD'Lİ ASKERLER DE YURTTAŞLARININ GÖZÜNDE KUTSAL BİR DAVA İÇİN SAVAŞTILAR AMA ÖZÜNDE EMPERYALİST BİR PAYLAŞIM SAVAŞININ ARENASINDAN ÖTE NE İDİ? YÜZBİNLERCE YOKSUL EMEKÇİ İNSAN BURJUVALARININ VE İKTİDARLARININ ÇIKARLARI İÇİN ÖLÜME GÖNDERİLİRKEN İTTİHATÇILAR KAYBEDİLEN TOPRAKLARI GERİ ALMA HESAPLARI İLE ALMANYA İLE İTTİFAK KURARKEN EMPERYAL NİYETLERLE GİRDİKLERİ BİR SAVAŞTA ÖLMESİ İNSANLARIN BİR TRAJEDİ DEĞİL MİDİR?
SAVAŞ, YAĞMA, İŞGAL VE ŞİDDET ÜZERİNE KURULU BİR DÜNYA SİSTEMİNDE, İKTİDARLARIN HEGEMONYA VE KAYNAKLARI ELE GEÇÖİRME MÜCADELESİNDE ÖLMENİN NERESİ KUTSAL?
İNSANLARIN DİLİNİ KİMLİĞİNİ KÜLTÜRÜNÜ VARLIĞINI YOKSAYARAK ONLARI ASİMİLE ETMEYE KALKARKEN ÇÖZÜM OLARAK TOPLU İMHA ETMEYE KALKMANIN NERESİ KABUL EDİLEBİLİR?
ANALARIN GÖZYAŞLARINA ZERRE SAYGISI OLMAYANLARA ANALAR GEREKEN YANITI VERMELİDİR.
NASIL OLSA YOKSUL EMEKÇİ İNSANLARIN KADINLARI SİZİN ZENGİNLİĞİNİZ ŞATAFATINIZ İKTİDARINIZ İÇİN ÖLMEYE HAZIR ÇOCUKLAR DOĞURUYOR DEĞİL Mİ? GÖZYAŞLARININ DA ÇOCUKLARININ AKAN KANLARININ DA BİR ÖNEMİ YOK SİZİN İÇİN.
YETER Kİ HARAMİ SALTANATINIZ DEVAM ETSİN YETER Kİ İMTİYAZLARINIZA DOKUNULMASIN.
DERSİMDE AĞRIDA GÜNEYDOĞU İLLERİNDE YÜZ YILDIR SÜREN ACI OLAYLARA BU GÖZLERLE BAKABİLENLER KENDİLERİNE NASIL OLUYOR DA DEMOKRATIM DİYEBİLİYORLAR?
VİCDANINI VE İNSANLIĞINI TÜKETMİŞLİĞE BİR SON.
AKAN KANA KAYITSIZ KALAN İNSANLIKDIŞI IRKÇI BARBARLIĞA BİR NİHAYET OLSUN.
KARDEŞLİĞİN VE BERABERLİĞİN FARKLI RENKLERDEKİ GÜLLERİ GİBİ OLSUN ÜLKEMİZ.
VE FAŞİZMİN KARANLIK YÜZÜNE BİR TOKAT GİBİ İNSİN YARALI YÜREKLERİN GÜÇLÜ VE ÖRGÜTLÜ HAYKIRIŞI.
SEVGİDEN GEÇER HAYATIN YOLLARI...
SAVAŞ, ERKEKSİ BİR KARANLIK VE ÖLÜMDÜR NEDENSİZ AMAÇSIZ VE AMANSIZ...
UTANDIRMAYIN BENİ TÜRKLÜĞÜMDEN...
BİR TÜRK OLARAK TÜM FARKLILIKLARLA EŞİT YURTTAŞLIK HAKKI TEMELİNDE BERABER YAŞAMAK İSTİYORUM. HEPİMİZ İNSANIZ VE ACILARDAN BESLENEN VAMPİRLERE DUR DİYEBİLMEYİ BAŞARMALIYIZ.
VE İNSAN OLMA ERDEMİYLE...
Gönderen Oktay Çaparoğlu zaman: 02:03 Hiç yorum yok:
ZAMANSIZ GELİYOR ÖLÜM.
VE BU GİDİŞ DE ZAMANSIZ.
BİR ZAMANSIZLIĞA TERKETTİM BAHARLARIMI,
VE ÖMRÜM ARTIK BİR KIŞ...
YİTİK BAHARLARDAN ÇEVİRDİM YOLUMU BEYAZINA KARLARIN
VE SUSKUNLUĞUMLA BESLEDİM ACILARIMIN YANGININI.
VE ARTIK KIŞ.
ÖLÜM KARASI BİR KAR BEYAZINDA BULUTLAR TEPELERİ KUŞATMIŞKEN...
VE GÜLÜMSEYEN GÖZLERİMDE BİLİNMEZLİĞİN ÇİZGİLERİ VAR.
Gönderen Oktay Çaparoğlu zaman: 02:02 Hiç yorum yok: