bazen durduk yere aklıma geliyorsun ne tuhaf..ayrılığın acısını anlatmaya çalıştığın yazılarda öyle çok anladım ki seni öyle çok okudum ki tekrar tekrar, acını çekerek..şimdi birde naklıma geliyorsun.yazmıyor diyorum yine kayboldu..ne tuhaf. hiç tanımadığın birini kendin gibi bilmek.
sevgili karakutu,beni bu kadar anlayabilmiş olman benim için tarif edilmez bir duygu.beğenilmek, takip edilmek duygusu değil, anlaşılıyor olmanın dayanılmaz hafifliği, yokluğunda merak edilmek, kendi gibi bilinmek. yazdıklarımda yaşadıklarımda birilerinin kendinden birşeyler bulup hissetmesi.yaşamımın içinde bile etrafımdaki çoğu insanın hissettiremediği şey. işte bu duygu bizi yazmaya iten sanırım. teşekkür ederim içtenliğin için. hep ol lütfen;)