Çocukluğun Sosyal İnşası, Kemal SAYAR, Mirat Haber | Gelişen Olaylara İslami Bakış - Farkımız yorumlarımızda...
‘Çoğu insan artık orta sınıfın uzun çocukluk kavramını kabul etmiştir’ diye yazar Heywood, ‘Başka bir deyişle, biz çocukların dünyasının yetişkinlerin dünyasından farklı olduğunu, gençlerin okullara, oyun bahçelerine, odalarına vb yerlere kapanıp kalmasını hiç düşünmeden kabul ederiz.’ Bugün çocukluk döneminin psikolojik ihtiyaçları olan, bağımlı, eğitim ve terbiye gerektiren, masum bireylere işaret ettiğine inanıyoruz. Dolayısıyla hakşinas bir ihtimam ve terbiyenin, çocuğa doğru rehberlik sağlayacak bir anne babalığın, çocuktaki cevheri işleyecek bir eğitimin nasıl olması gerektiğine dair pek çok soru soruyoruz. Çocuk zihninin boş bir levha olduğu ve onun işlenmesinin aileye, topluma ve devlete ait bir yükümlülük olduğu düşüncesi Locke’dan bu yana modern projenin ana umdelerinden birisi olagelmiştir. Nasyonal sosyalizmden komünizme dek totaliter ideolojiler, çocukluğu militarize etmiş ve çocukları devletin ideolojik bekâsının taşıyıcıları haline getirmişlerdir. Gürkan Öztan’ın Türkiye’de Çocukluğun Politik İnşası adlı çalışması, cumhuriyetin kuruluş yıllarında çocukluğun aileden devlete uzanan bir kutsal bağ olarak nasıl sadakat ekseninde kurgulandığını anlatır: ‘Ebeveyn, çocuğunun yalnızca kendisine ait olmadığının, onun aynı zamanda Türk devletine ve milletine ait olduğunu idrak ile mükelleftir. Hal böyle olunca, çocuk terbiyesi meselesi aynı zamanda bir milli pedagoji geliştirme gayretinin ürünü haline gelmiştir’. Sözün özü, çocukluk hem zamanın ruhuna hem de politik ihtiyaçlara göre yeniden kurgulanmış ve inşa edilmiştir.
Kaynak: Çocukluğun Değişen Tanımları ve Avrosentrik Yaklaşımın Açmazları