Bosna’daki savaşın ‘görünmeyen’ çocukları « Hollanda, haber, Hollanda haber, Hollanda haberleri, Avrupa, Avrupa haber, fransa, belçika, almanya, sonhaber.eu
Bosna’da savaşın devam ettiği yıllarda tecavüz sonucu doğan ve “görünmeyen” ya da “unutulan” çocuklar olarak da nitelendirilen bugünün gençleri, savaşın yükünü hala omuzlarında hissediyor.
07 Aralık 2018 - 13:32
Ajna Jusic, savaşın görünmeyen çocuklarından yalnızca biri. Savaşın sürdüğü 1993’te Zenica şehrinde dünyaya gelen Ajna, kendisinin ve annesinin kaderini yaşayanlara yardımcı olabilmek için psikolog oldu ve bugün başkent Saraybosna’daki Savaşın Unutulan Çocukları Derneği’nde aktif olarak görev yapıyor.
Annesinin, yaşadıklarından sonra “Medica” isimli güvenli eve yerleştirildiğini anlatan Jusic, kendisinin de bu güvenli evde doğan ilk bebek olduğunu söyledi.
Birkaç yıl burada yaşadıklarını ve sonra annesinin memleketi Zavidovici’ye taşındıklarını belirten Jusic, “Burada birkaç yıl okula gittim. Okuldaki hayatım hakkında konuşmak istemiyorum, zira ne çocukluğum ne de okul hayatım çok iyi geçmedi.” diye konuştu.
Jusic, annesinin daha sonra “hayatının aşkı” olarak gördüğü ve ömür boyu sırtını yaslayabileceği bir adamla tanıştığını aktararak, “O adamı bugün kendi babam gibi görüyorum, seviyorum. Çünkü beni yetiştiren o oldu.” dedi.
Daha sonra başka bir yere taşındıklarını ama yeni okulunda da kendisine karşı yaklaşımın değişmediğini dile getiren Jusic, “İlk okulumdaki sorun bir babamın olmamasıydı, ikinci okulumdaki sorun ise babamın, hakiki babam olmaması oldu. Tüm bu sorunların ardından annem beni Zenica’ya gönderme kararı aldı.” ifadelerini kullandı.
Bugün kendi ayakları üzerinde duran Jusic, henüz 14 yaşındayken yalnız başına Zenica’ya gittiğini belirterek, Zenica’daki yeni hayatının, aslında biyolojik babasına dair hakikati öğrenmesinde kilit rol oynadığını ifade etti.
Jusic, “Burada okula kaydolurken, babamın adını sordular. Bilmediğimi, onun öldüğünü söyledim. O an annemin koştuğunu gördüm. Belgeleri almış ve bana okul önünde beklememi söylemişti. Bir şeyler tuhaftı. O gün geçmişime dair hakikati araştırmaya karar verdim.” ifadelerini kullandı.
Jusic, aslında hem annesinin hem de kendisinin korkuları olduğunu belirterek, “Ben de annemin beni sevmediğini çünkü ona o yaşadığı kötülüğü anımsattığımı düşünüyordum. Sonra kendime sordum, neden ben? Neden benim annem?” ifadelerini kullandı.
Aslında annesini hiçbir zaman suçlamadığını ve annesinin de onu her zaman sevdiğini dile getiren Jusic, “İki ayrı büyük travma vardı, artık ortak bir travmamız oldu. Normale dönmemiz 3-4 yılımızı aldı. Annemle ilişkimiz çok daha iyi oldu. Artık tüm yükü beraber taşıyoruz. Ayrıca üvey babamın büyük desteğine sahibiz. O da her şeyi bilerek, bizimle terapilere dahi geldi.” dedi.
Jusic, en yakın arkadaşlarına dahi hakikati anlatmak için çok uzun süre beklediğini belirterek, “Bu mesele hakkında konuşmalıyız çünkü biz konuşurken bir yerlerde, savaşın ortasında bebekler dünyaya geliyor.” dedi.
Kendi gibi olanlarla ilgili Bosna Hersek’te herhangi bir yasal düzenleme olmayışını eleştiren Jusic, “Aradan 25 yıl geçmesine rağmen hala bununla ilgili bir belge olmaması imkansız. Mesela benim doğum belgemde sadece annemin adı var. Tüm belgelerimde baba adı yerine bir çizgi atıyorum. Bu çizgi hep dikkat çekiyor. Bu belgeleri verirken, umarım çizgi hakkında bir şey sormazlar diye dua ediyorum.” ifadelerini kullandı.
Hollanda’ya Torunoğulları ve Abanoğlu Group’tan dev yatırım
Öykü Arin’e kök hücre bulunması için son bir ay