Kaybolmaya başlayan meslek kalaycılık
6/02/2016 34 yorum:
Bir zamanların en revaçta mesleklerinden olan kalaycılık her geçen gün kayboluyor bakır tencereler hepimizin evinde muhakkak vardı ısıyı çabuk geçirdiğinden temizliğinin kolaylığından çok kullanıldı sonraları yerini alüminyum, cam, emaye en son çelik mutfak ürünleri aldı . bakır eşyaların sağlıklı kullanımı için kalaylanması gerekliliği kalaycılığı bir zanaat haline dönüştürdü şimdilerde ise hepsi işlerinin yok olmasından son derece mutsuz geçenlerde hatıra olsun diye annemin sağlığında bana verdiği bakır tencere için eşim ile kalaycı arayışlarımız sırasında edindiğim bilgileri ve çektiğim resimleri sizlerle paylaşıp bir nebzede olsa destek beklediklerini iletmek istedim.
2 Haziran 2016 15:44 sil
ben Trabzonluyum, orada halen canlı kalaycılık ve bakır eşya sanatı.
Küçük bakır eşyalara da ayrı bir bayılırım, ne iyi ettin gündeme getirmekle :-)
2 Haziran 2016 20:01 sil
El sanatlarının, ve el işçiliği maalesef yok olmnın sınırın da Denk geldiğim de izliyorum ekrandan .Yeni nesillerden itibar görmediği için yok olacakları kesin herhalde müzeler de görecek bundan sonrakiler:(((
İzmir'e ilk geldiğim yıllar da (1985)sokak araların da gezerler di.Hatice annemin tepsileri vardı en son o yıllar da kalaylandı bir daha koyduysan bul:(
Aslın da bir yatırımcı çıkıp modern kaplarla onları dünyaya açsa yeniden dirilebilir.
2 Haziran 2016 20:10 sil
Bakırı çok sevenlerdenim. Ama ne yazık, artık kullanımı sağlıklı gelmiyor. Çünkü eski bakır ustaları da kalmadı. Yapılan kalaylar kısa bir süre sonra çıkıyor.
Ancak dekoratif obje olarak çok seviyorum.Kahvaltıda küçük yumurta sahanları da iyi oluyor. Bakır işçiliği yaşatılmalı tabii.
2 Haziran 2016 20:36 sil
Zamanla her şey nasıl da değişiyor. Yenilikler geldikçe bazı meslekler kayboluyor. Çocukluğumuzda hayatımızın parçası olan şeyleri bizim çocuklarımız bilmiyorlar. Ben çocukken kalaycı hanımlar kapı kapı dolaşırlardı. Mahallede herkes tanırdı onları. Her evden kapları toplarlardı. Uygun bir yerde tezgahını açan eşleri de kapları kalaylar, sonra da evlere dağıtırlardı. Biz de merakla izlerdik onları. Hey gidi günler hey...Sevgilerimle...
2 Haziran 2016 23:05 sil
Yazdıklarının aynısını İzmir de çocukluğumuzda bizde yaşadık Betül cüm bu meslekten ekmeğini çıkaranlar için şimdilerin zor geçtiğini anlatıyor ustalar umarım arzuladıkları güzelliklere kavuşurlar herşey gölünce olsun.
2 Haziran 2016 23:12 sil
Haklısın hiç birşey eskisi gibi olmasa da bende sizin gibi var olanlarında ilgili birimlerce desteklenmesi gerektiğini düşünüyorum .Mutlu kalın .
2 Haziran 2016 23:21 sil
Fikrin çok güzel inş olur canım bende her baktığımda annemi çocukluğumu hatırlamak için , içinde yemek yapmasamda değişik şekillerde kullanmak adına sahip olduğum tek bakır tencere için eşim ile çarşı pazar dolaşıp bulduğumuz kalaycı inş yok olmazlar .Mutlu kalın.
2 Haziran 2016 23:23 sil
Teşekkür ederim maalesef buralarda da yok olma aşamasında .Esen kalın.
3 Haziran 2016 19:11 sil
Hala kullandığım tencere ve sahanlarım var ayıptır söylemesi bahçede ateş yakıp aşure de dahil olmak üzere nohut, fasülye gibi yemekleri bakır tencerede pişiriyorum. Dolayısıyla kalaycıları arada bir uğrar gösteririm kalay zamanı gelip gelmediğini biraz tedirginim bakır konusunda da. Ama her kalaycıyada güvenmemek lazımmış şöyleki kalayı az kurşunu çok kullanıyorlarmış bu da tehlikeliymiş. Güzel bir paylaşım olmuş emeğinize sağlık.
4 Haziran 2016 13:36 sil
Bakır bana annennemin mutfağını,güzelim kilerini hatırlatır,o kapaklı güzel servis tabaklarını,tereklerini hep miss kokularıyla mutfağını çocukluğumun güzel tatlarını anımsatır.Yüreğinize sağlık çok güzel bir sunum.
4 Haziran 2016 15:33 sil
Teşekkür ederim gecmisi ozlemle anmak bile çok başka huzur veriyor sağlıkla kalmanız dileklerimle.
4 Haziran 2016 15:41 sil
Gezginim bakır tencerelerde pişen yemeklerin tadı başka oluyordu sanki zamanın ailedeki mutlu birlikteligimi yoksa sebzelerin tadimi şimdilerde kimsede olmayan hep ozlenilen bir şey var bizlerde aynı ortamı saglasakda o günkü tencere lezzeti olmuyor ben bu işi çözemedim. Mutlu kalın.
4 Haziran 2016 20:28 sil
Bakır bakraçları çok severim, kullanırım da. Yumurta tavası, süt cezvesi hep bakırdır; pişirimi hem sağlıklı hem lezzetli oluyor.
5 Haziran 2016 11:00 sil
Burcu cum bence de içinde pişen yemekler daha lezzetli oluyor hemde daha çabuk pisiyor. Selamlar.
7 Haziran 2016 19:39 sil
Ben de ninemin bakır kaplarına kıyamayanlardanım.
7 Haziran 2016 23:56 sil
Hepsi birer hatıra kim bilir sizin için ne kadar değerlidir.
8 Haziran 2016 03:52 sil
Çocukluğumdan hatırlarım, eski mahallemizin orada bir kalaycı vardı, hep önünden geçerdik ve hayranlıkla bakardım her seferinde. Şimdilerde bakırlar aslında yeniden moda olmaya başladı, eskiye dönüş var ama yeni nesil bunları kullanırken acaba kullandıkça kalaylatmaları gerektiğini de biliyorlar mı orası meçhul :) Yorgancılar da vardı mesela hatırlar mısınız? Elde nasıl dikerlerdi, birde çalı süpürgeleri ile süpürülen evler. Ah ah nasılda geçmişe gittim biran sayenizde, ne güzel bir paylaşım olmuş. Profil tanıtımındaki izlediğim her bloğa hayranım cümlesi de beni çok etkiledi, ne kadar naifsiniz. Emeğe her anlamda saygı duyduğunuz çok belli. Ne mutlu size ve ne mutlu bana ki böyle güzel bir bloğun ev sahibesinin paylaşımlarını artık keyifle takip edeceğim. Sevgilerimle:)
8 Haziran 2016 10:56 sil
Güzel kelimelerin için çok teşekkür ederim canım yok olmaya yüz tutmuş mesleklerin arasında yorgancılar iğne ile kuyu kazma misali o güzelim şekilleri yorganlara işlerlerdi buralarda bende bazen birkaç tane görüyorum geçmişi özlem ile anıyoruz.Her şey gönlünüzce olsun.
8 Haziran 2016 14:52 sil
Annemin her kabı ya bakır ya da emaye...gidip geldikçe 1-2 taşıyorum kendi evime :)) Annem ne yapcan kızım bu eskileri diye diye :)) Sevgiler
8 Haziran 2016 17:17 sil
Hepsi en güzel anıları saklıyordur canım geçmişten hatıra kıymetini bileceğinden eminim paylaştığın emayeler çok güzeller.
10 Haziran 2016 03:46 sil
Malesef çoğu meslek gibi kalaycılıkta modern hayatla birlikte bitti :(
10 Haziran 2016 10:33 sil
Ne yazık ki öyle oldu kalanlarda tamamen yok olacak esen kalın.
16 Haziran 2016 20:22 sil
Rahmetli babaannecigimle kap kacak toplayip götürürdük.
17 Haziran 2016 10:59 sil
Sevgili Derya güzel yaşanmışlıklar gibi bu meslekte geçmişimiz oldu. Günümüzde çok az kaldılar.
25 Haziran 2016 23:48 sil
kalay yapan bir tanıdığımız var köyde. o nasıl bir ustalıktır.. umarım bu güzel emek ürünleri anılarınızla aktarılır çevrenize.. elinize sağlık =)
26 Haziran 2016 13:02 sil
Hepimizin geçmişinden bir parça bakır kapların kalaylanması buradan ekmek yiyen esnafa bir nebze faydam olsa keşke maalesef medeniyet onuda yok ediyor sevgili Duygun cum .
1 Temmuz 2016 15:15 sil
aynen ne yazık ki öyle. medeniyet denilen şeyi tıpkı avrupalılar gibi eskiyi kucaklayıp koruyarak edinsek en güzeli oalcak ama bizde ne tarihe ne de emeğe saygı var...
1 Temmuz 2016 18:38 sil
Sana tamamen katılıyorum canım.
14 Temmuz 2016 16:47 sil
Burası hangi semt veya ilimiz acaba merak ettim ?
14 Temmuz 2016 20:59 sil
Konya bakırcılar sokağı .
14 Temmuz 2016 22:30 sil
Muazzam her biri İstanbulda sayılı var ama yinede olmamasından iyidir diyorum ben :) Anlatımınıza kaleminize sağlık...
14 Temmuz 2016 23:36 sil
Yok olmuş sayılan mesleklerden birazcık faydalı olduysam mutlu olurum güzel yorumunuza teşekkür ederim .Mutlu kalın.
10 Ağustos 2016 00:50 sil
Yayınlarınız çok güzel. Dolu dolu ve sevgi dolu..
Ben yorum yazmak için bakırcılık konusunu seçtim. Geçmişten günümüze çok etkilemiştir beni. Anlatamamışlar bizlere. Ya da annelerimize yemekleriniz lezzetsiz olur reselerdi eğer, belki etkili olurdu elindeki bakır tencere ve tavaları satmazlarında veya vazgeçmezlerdi. Şimdi de seramik tavalarında sağlıksız ve kanserojen olduğu yazılmakta. İlla yaşayıp göreceğiz değil mi. Ellerinize emeğinize sağlık. Esen kalın.
10 Ağustos 2016 02:35 sil
Merhaba canım zamanın şartları içinde yok olamaya başlayan mesleklerden kalaycılık , yorgancılık ve diğerleri ile sanki geçmişimizden parçalarda yok oluyor şimdiki kullanılan kaplarında kendince güzellikleri olsada dediğiniz gibi yaşayıp görecez hepsini . mutlu kalın.