Kandil’de de beraber olma geleneği
Güncelleme : 2014-01-12 19:38:36
Bana göre yıllardır ama geçmiş atalarıma göre asırlardır devam edegelen bir gelenek Konya’nın dağ köylerinde devam ediyor. Bunları görmek, içinde bulunmak, yaşamak insana manevi bir haz veriyor ve geçmişimizle ne kadar övünsek yerdir dedirtiyor.
12 Ocak Pazar günü mübarek Mevlit Kandili’ni kutladık. Herkes karınca kaderince gücü nispetinde bu mübarek gün ve gecesinde Sevgili Peygamberimiz Muhammed Mustafa’nın dünyaya gelişini ve bahtı kararmış insanlığın yok olmaya doğru giderken, insanoğlunun azmışlarına dur denilip masumların hakkının korunması o peygamberin gelişi ile başladığının bilinci içerisinde rabbimize şükrederek kutladık.
69 yaşına basmış bir kardeşiniz olarak 5 yaşımdan beridir hiç kaçırmadığım anne annemin köyü İlyasbaba’da dedelerimiz ninelerimiz ve sülalemiz bu Mevlit Kandili’ni mutlaka yemekli olarak yad eder mevlidi şerif okunur, özenle hazırlanmış olan yemekler uzaktan yakından mevlit davetine icabet eden misafirlere sunulur, ölmüşlerimize, geçmişlerimize hayır dualar yapılır.
Benim yetiştiğim bu üç kuşaktır hiç ardını kesmediler. Yok bu sene yemek dökmeyelim usule uymayalım demediler. Yaz kış, bu kutlu gün hangi mevsime geldi ise onu mutlaka eş dost akraba köylü kentli ile kutlamaya devam ettiler.
Meram İlyasbaba köyünde önce sağlığına yetiştiğim annemin teyzesi merhume Senem teyzem ve merhum eşi İsmail dayımız devam ettirdi. Ardından oğulları dayı bildiğimiz insanlar, İmamoğulları Çavuşgil sülalesinin geleneğini hiç aksatmadan sürdürdüler. Onlardan büyük dayımız Osman ve eşi, hakkın rahmetine kavuştular. Onların çocukları köyden büyük şehirlere göçtüler 2009 yılında Osman dayımın vefatından sonra bu işin aksatılmasının korkusunu yaşarken sağ olsunlar, o gün bu gün atalarından sürüp gelen bu geleneği köyde ki hanelerinde sürdürdüler. Ömrümüz yettikçe sürdüreceğiz diyorlar. Allah onlardan razı olsun, hayır hasenatlarını kabul etsin, geçmişlerimize de rahmet etsin.
Bu sülalenin ben de artık büyüklerinden oldum. Bu işi devam ettiren ailemizin çocukları hepsi de benden yaşça küçükler. Hem ana babalarının akrabalarını hem dede ninelerinin sülalelerini tek tek arayıp mutlaka davet ederler. Hatta sadece dil ile söyleyip geçmezler bu merasime mutlaka katılmamız için ısrar ederler. Bu sene de öyle oldu. Bu gelenek evinin büyük erkek çocuğu olan ve Ankara’da ikamet eden Mehmet, daha kandile on günden fazla zaman var iken beni aradı unutmuştur diye. 5 gün kala bir daha arayıp mutlaka gelmemi ve mevlit okuyucu imamların arasında bulunup hem bir bahir mevlidi şerif hem de bir sure kuran okumamı arzu ettiğini söylerken adeta sesi boğazına tıkanıyor, ölenler aklına geliyor ağlıyor geçmişe dalıp gidiyordu. Yanı sıra evin büyük kızı Fadim, İsmail, Meryem, Recep, Senem ve bunların değerli eşleri organize eden ağabeylerine hem maddi hem manevi olarak destek verip canla başla işlerine sarılıp geçmişlerine karşı vazifelerini ifa etmenin mutluluğunu yaşıyorlar, verdikleri emekle de onların ruhlarını şad ediyorlardı.
Ben de davete karşı “Mehmet’im sevgili yeğenlerim sizler bu geleneği devam ettirdikçe aynı sülalenin bir ferdi olarak içinizde olmaktan geçmişlerimize dua göndermekten onur duyacağım rabbim kabul etsin” dedim. İşte o gün oradaydım. Allah okunan Kur’anları, Yasinleri, edilen duaları dergahında kabul etsin. Nice kandillere sevgiyle muhabbetle ulaşmak dileğiyle… Sizlerin de kandilini en içten dileklerle kutluyorum sevgili okurlar…
¤ Bir türkünün acılı hikayesi
¤ NE KADAR GÜZELSİN
¤ HALİL EFENDİ