hikaye ile ilgili Yazılar
Bu doktor ise adama bütün dişlerini çektirmesini söyledi. Adamcağız dişlerini toptan çektirdi. Ama ne gözlerinin patlaklığı geçti ne de kulaklarının uğultusu dindi. Adam üçüncü bir doktora görünmeye karar verdi. Bu doktor, adama altı aylık ömrü kaldığını söyleyince adam çok üzüldü. Madem yakında ölecekti, bari o zamanda kadar krallar gibi yaşamalıydı. Gıcır gıcır son model bir araba aldı, üniformalı bir şoför tuttu; şehrin en iyi otellerindeki bir daireye yerleşti. En lüks terziye 20 tane kostüm diktirdi. Hatta gömleklerini bile ısmarladı.
#gomlek, #hikaye, #doktor
MESCİD-İ AKSA’DA NÖBETİ SÜRDÜREN SON OSMANLI
Yıllar önceydi, sene 1972
O zamanlar genç bir gazeteciydim. Türkiye’den bir grup insan, İsrail’e resmi ziyarette bulunuyorlardı. Biz de gelişmeleri izlemek için oradaydık. Bir sıcak mayıs akşamıydı. Her ziyarette olduğu gibi sıradan bir işti anlayacağınız.
Ziyaretin dördüncü günü bize tarihi ve turistik yerleri gezdirmeye başladılar; kafile olarak Mescid-i Aksa’ya vardık. Heyecanlanmıştım asırlık merdivenlerden yukarı çıkarken. Üstteki avluya ‘on iki bin şamdanlı avlu’ diyorlar. Yavuz Sultan Selim Han, Kudüs’e gelince bu avluda on iki bin şamdan mum yaktırmış. Koca Osmanlı ordusu yatsı namazını o mumların ışığında kılmış, adı oradan geliyor.
Türkiye’ye gelince verdiğim sözü yerine getirmek için Tokat’a gittim. Askerî kayıtlardan Kolağası Mustafa Efendi’nin izini buldum. Vefat edeli yıllar olmuştu. Sözümü yerine getirememiştim. Ardından seneler birbirini kovaladı. 1982’de bir gün ajansa geldiğimde bir telgrafım olduğunu söylediler. Rehberden gelen bir tek cümle yazılıydı:
“Mescid-i Aksa’yı bekleyen son Osmanlı askeri bugün vefat etti.”
#Hikaye #MESCİDİAKSA #NÖBET #OSMANLI #TüekiyeÇocuk
“Sıhhatler olsun ne kadar zarif ve latif olmuşsun. Keşke öbür kölenin sayıp döktüğü kötü huyların da olmasa ne olurdu.”dedi ve onu da diğer köle gibi denemek istedi.
– Güzel ve iyi yüz, kötü huyla birlikte olursa bir kalp akça bile etmez.
#İkiKöle #İki #Köle #Padişah #Çirkin #Temiz #Hikaye #TürkiyeÇocukDergisi
Hikaye – İki Simge
O merakla, sordu dedesine…
– Onlar, dedi. Benim için iki simgedir evlat!
– Neyin simgesi? diye sordu çocuk.
– İyilik ile kötülüğün simgesi. Aynen şu gördüğün köpekler gibi, iyilik ve kötülük içimizde sürekli mücadele eder durur.
Onları seyrettikçe ben hep bunu düşünürüm. Onun için yanımda tutarım onları.
– Mücadele varsa, kazananı da olmalı, diye düşündü…
– Peki, dedi. Sence hangisi kazanır bu mücadeleyi?
– Hangisi mi evlat? Ben, hangisini daha iyi beslersem!…
#Hikaye, #İkiSimge, #Kurt, #Köpek, #Çocuk, #Kızılderili, #TürkiyeÇocukDergisi
İnsanlar Neden Bağırarak Konuşurlar?
İslâm alimlerinden biri talebeleriyle Basra kıyısında gezinirken deniz
kenarında birbirlerine öfke içinde bağıran bir aile görür.
“İnsanlar neden birbirlerine öfke ile bağırırlar?” diye sorar.
“Ama öfkelendiğimiz insan yanı başımızdayken neden yüksek sesle
konuşuruz? O kişiye söylemek istediklerimizi daha alçak bir ses tonu ile de
duyurabilecek ve demek istediklerimizi rahat aktarabilecekken niye avazımız
çıktığı kadar boğazımızı yırtarak bağırırız?” diye tekrar sorar.
Talebelerden ses çıkmayınca anlatmaya başlar:
“İki insan birbirine öfkelendiği zaman, kalpleri birbirinden uzaklaşır. Bu
uzak mesafeden birbirlerinin kalplerine seslerini duyurabilmek için bağırmak
mecburiyetinde kalırlar. Ne kadar çok öfkelenirlerse, arada açılan mesafeyi
kapatabilmek için o kadar çok bağırmaları lazım gelir.”
“Peki, iki insan birbirini sevdiğinde ne olur? Birbirlerine bağırmak yerine
sakince konuşurlar, çünkü kalpleri birbirine yakındır, arada mesafe ya yoktur ya
da çok azdır.
Artık konuşmazlar, sadece fısıldaşırlar çünkü kalpleri birbirlerine daha da yakınlaşmıştır. Artık bir
süre sonra konuşmalarına bile lüzum kalmaz, sadece birbirlerine bakmaları
yeterli olur. İşte birbirini hakiki olarak seven iki insanın yakınlığı böyle bir şeydir.”
Daha sonra mübarek zat talebelerine bakarak şöyle devam eder:
“Bu sebeple tartıştığınız zaman kalplerinizin arasına mesafe girmesine
müsaade etmeyin, izin vermeyin. Aranıza mesafe koyacak sözlerden uzak
durun. Aksi takdirde mesafenin arttığı öyle bir gün gelir ki, geriye dönüp
birbirinize yakınlaşacak yolu bulamayabilirsiniz…
Allahü Teala Muhafaza buyursun…”
Bağıran düşünemez, düşünmeyen kavga eder…
#İnsanlar, #Bağırma, #Sarraf, #Hikaye, #Kalp, #Sevgi, #Mesafe, #TürkiyeÇocukDergisi
Hikaye – Neme Lazım
Kanuni Sultan Süleyman, devletini olabilecek en yüksek seviyelere
çıkarır; ama, “Günün birinde Osmanoğulları da inişe geçer,
çökmeye yüz tutar mı?” diye de zaman zaman düşünür…
Birçok meselede olduğu gibi, bu endişe edilecek düşüncesini süt
kardeşi meşhur alim Yahya Efendi’ye açmaya karar verir. Keşfine,
kerametine inandığı Yahya Efendi’ye el yazısıyla bir mektup gönderir:
“Sen ilahi sırlara vakıfsın. Kerem eyle de, bizi aydınlat. Bir devlet
hangi halde çöker? Osmanoğulları’nın akıbeti nasıl olur? Bir gün
olur da izmihlale uğrar mı?” diye özetler endişesini.
Devrin kudretli sultanı Muhteşem Süleyman’dan gelen bu mektubu
okuyan Yahya Efendi’nin cevabı ise gayet kısadır:
Topkapı Sarayı’nda bu cevabı hayretle okuyan Sultan, bu söze bir
mana veremez, endişesi daha da artar. Zira Yahya Efendi gibi
bir zat, ciddi bir meseleye böylesine basit bir cevap vermezdi,
Kalkar, Yahya Efendi’nin Beşiktaş’taki dergahına gider. Bu sefer
sitem dolu bir şekilde:
“Ağabey ne olur mektubuma cevap ver. Bizi geçiştirme, soruyu
ciddiye al!” diyerek, sorusunu tekrar sorar.
“Sultanım, sizin sorunuzu ciddiye almamak kabil mi? Ben
sorunuzun üzerine iyice düşündüm ve kanaatimi de açıkça arz etmiştim.”
“İyi ama bu cevaptan bir şey anlamadım. Sadece “nemelazım
der gibi bir mana çıkarıyorum.”
İşitenler de nemelazım, deyip uzaklaşsalar, sonra koyunları kurtlar değil de, çobanlar yese,
bilenler bunu söylemeyip sussa, gizleseler, fakirlerin, muhtaçların, yoksulların, kimsesizlerin,
feryadı göklere çıksa da, bunu da taşlardan başkası işitmese, işte o zaman devletin sonu
görünür. Böyle durumlardan sonra devletin hazinesi boşalır, halkın itimat ve hürmeti sarsılır.
Asayiş ve emniyete vesile olan, itaat hissi gider, halkta hürmet duygusu yok olur. Çöküş ve
izmihlal de böylece mukadder hale gelir…”
Söyleneni dinlerken ağlamaya başlayan koca Sultan, başını sallayarak da bunları tasdik eder.
Söz bitince ikazlarının devamı için tembihte bulunur süt kardeşine. Sonra da memleketinde
kendisini ikaz eden böyle bir alim olduğu için Allah’a şükrederek oradan ayrılır…
“Ne güzel kumandan..!” iltifatına mazhar olan Fatih Sultan Mehmed Han Hazretleri,
Trabzon dağlarını aşarken yanında Karamanoğlu’nun kızı olan halası
O koca sultanın ayağında gut hastalığı vardı o zaman ve sarp dağlarda, karların
üzerinde atıyla giderken büyük acılar ve zahmetler çekiyordu. İşte hala yüreği buna
“Bibi (hala), bizim zahmetimiz din-ü devlet içindir,
i’la-yı kelimetullah içindir, şahsımız için değildir.
Eğer bu zahmeti çekmezsek bize ‘gazi’ demek yalan olur!”
#Hikaye, #NemeLazım, #KanuniSultanSüleyman, #YahyaEfendi, #FatihSultanMehmed, #TürkiyeÇocukDergisi
Bir adamın on iki erkek evladı varmış. Yıllarca
çalışmış, didinmiş evlatlarını yetiştirmiş. Evlatlarına iyiyi,
doğruyu, güzel ahlakı aşılamaya çalışmış. Ne yazık ki
oğlanlar sürekli birbirleriyle didişiyorlarmış. Elbette ki
kimseye kalmayan dünya ona da kalmayacakmış. Baba
hastalanıp ölüm döşeğine düşmüş. Evlatları, babalarının
başından bir an olsun ayrılmıyor; bir ihtiyacı, arzusu
olursa yerine getirmek için birbirleriyle yarışıyorlarmış.
Ancak birbirleriyle didişmeden de duramıyorlarmış.
Baba içlerinden birini çağırıp kardeşlerini toplamasını
istemiş. Kısa sürede on iki evlat babalarının başına
Baba, her birinin bahçeye çıkıp, birer tane
odun getirmesini istemiş. Ne çok ince ne çok kalın.
Evlatlar babalarının isteğine bir anlam veremese de;
bahçeye çıkıp birer tane odun bularak getirmişler. Tam
ihtiyar adamın istediği gibi “Ne çok ince ne çok kalın”.
Baba bir de ip isteyip; on iki evlattan gelen on iki odunu
üst üste koyup birbirine gücü yettiğince bağlamış.
“Şimdi” demiş, “Söyleyin bakalım bunu hanginiz
Evlatlar sırayla birbirine bağlı bu odunları
kırmayı denemiş. En güçlüleri de kendisini en sona
saklamış. En güçlüleri de odunları kıramayınca
baba; “O odunları geri verin bakalım beceriksizler”
Odunları alıp tüm gücünü toplayarak yatakta
doğrulmuş. Odunları bağlayan ipi çözüp, hepsini
teker teker kırmış. Evlatlar içlerinden “Bu şekilde biz
de kırardık” diye geçirse de, saygılı birer birey olarak
yetiştirildiklerinden ses çıkarmamışlar.
Baba saygıyla kendisine bakan evlatlarını teker teker süzüp, son
öğüdünü vermeye başlamış:
– Bakın evlatlarım! Sizi her anlamda iyi birer evlat
olarak yetiştirmeye çalıştım. Ama şu birbirinizle
geçinememenize çok kızıyorum. Odun meselesine
gelince; “Odunları bu şekilde biz de kırardık” diye
düşündünüz değil mi? Evlatlarım hayat bir sınavdır
bu da size, babanızın son sınavıydı. Gördüğünüz gibi
birbirine bağlı odunları en güçlünüz bile kıramadı.
Ancak odunları çözünce ne de kolay kırıldılar değil
İşte siz de hayatta bu odunlar gibi birbirinize
tutunursanız sizi kimse ezemez, kıramaz. Ancak
birbirinize sahip çıkmazsanız ipi çözülen odunlar gibi
teker kırılırsınız. İşte bu babanızın size son öğüdüdür!
#hikaye, #baba, #nasihat, #evlat, #türkiyeçocukdergisi