yaşanmış gerçek hikayeler ve kıssalar.... | Sayfa 2 | Edebiyat Türkiye Meşveret Divanı
yaşanmış gerçek hikayeler ve kıssalar....
Ynt: yaşanmış gerçek hikayeler ve kıssalar....
Mecnun Leyla ‘nın aşkından kendini çöllere vurup gezerken farkında olmadan namaz kılan bir müminin önünden geçer.
mümin namazı bırakır der ki
_ mecnun nasıl olurda namaz kıldığımı görmez ve önümden gecersin
_ey mümin der:
ben Leyla ‘nın aşkından senin önünden geçtiğimin farkında değilim de sen nasıl Allah aşkıyla başını koyduğun o secde de nasıl olurda benim geçtiğimi görürsün!
(çoğu kişi bu hikayeyi bilir ama ben bunun üstüne hikaye tanımam paylaşmak istedim)
ne laf dimi bayıldım valla
O yıllarda Milli Eğitim Bakanlığı Ulus'tadır. Bakan ise Niğdeli Abidin Özmen'dir.
Bakan Özmen makamında çalışmaktadır. Kapı çalınır.
Atatürk’ün yaverlerinden biri, yanında iki çocukla bakanın makam odasına girer.
Bakan, yaverin kendisine uzattığı zarfı açar. Mektup Cumhurbaşkanı Atatürk’ten gelmektedir. Mektupta özetle, yaveriyle iki fakir ve kimsesiz çocuk gönderdiğini, bu çocukların uygun görülecek bir liseye (parasız yatılı olarak) kaydının yapılmasından söz edilmektedir.
Bakan Abidin Özmen, hemen Orta Öğretim Genel Müdürü'nü çağırtır ve şu direktifi verir:
"Yaver Bey'in yanındaki bu iki çocuğun evrakını alınız ve bu çocukları Haydarpaşa Lisesi'ne paralı yatılı olarak kaydını yaptırıp her ikisi için de üçer yıllık paralı yatılı makbuzlarının 'Veli ve ödeyen hanesine Mustafa Kemal Atatürk ismini yazdırarak bana getiriniz." der.
Bakanın emri hemen yerine getirilir. Bakan Özmen ayrıca, kısa bir mektup yazarak
Yaver Bey'le Çankaya Köşkü’ne Atatürk’e yollar. Mektupta özetle; “Yaver Bey'le göndermiş olduğunuz iki çocuk hakkında emirlerinizi aldım. Ancak, arkasında Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu ve Cumhurbaşkanı Atatürk gibi biri bulunduğu için; bu iki çocuğu fakir ve kimsesiz olarak kabul etmeme, hem yasalarımız, hem de mantığımız izin vermedi. Bu nedenle her iki çocuğun da emirleriniz gereği Haydarpaşa Lisesi'ne paralı yatılı olarak kayıtlarını yaptırdım. Çocukların üçer yıllık okul taksitlerine ait makbuzları ekte
Atatürk, Milli Eğitim Bakanının bu mektubu üzerine, dönemin Başbakanı İsmet
İnönü'yü telefonla arar ve "Bak, senin Milli Eğitim Bakanın bana ne yaptı" diyerek olan biteni anlatır. Başbakan İnönü, bakanı adına özür dileklerinin kabul edilmesini ister. Atatürk, "Yok, der. Özür dileme. Aksine çok memnun oldum. Keşke her devlet adamı bu medeni cesarete sahip olabilse ve bizlere doğruyu gösterebilse..."
Nasıl, muhteşem bir tarihi anekdot değil mi?
Üniversitenin büyük amfisinde 800 kişinin katıldığı bir imtihan...
Süre iki saat... Profesör son derece sert ve sürenin esnetilmesine
Cevapları yetiştiremeyen kalıyor. Bu yüzden bütün talebeler harıl
harıl kâğıt dolduruyorlar.
Ama birisi ağırdan gidiyor. Biraz düş ünüyor biraz yazıyor. Hiç
aceleci bir hâli yok.
Derken süre doluyor. "Getirin kâğıtları çocuklar" diyor profesör ve
herkes bitirebildiği kadarıyla kâğıdını getirip masanın üzerine koyuyor.
Veren çıkıyor, veren çıkıyor, masanın üzerindeki kâğıtlar birikiyor.
Sınıfta hiç talebe kalmıyor. Bir kişi hâriç. Bizim ağırdan giden
talebe Hiç istifini bozmadan yazmaya devâm ediyor.
Böylece biraz daha zaman geçtikten sonra, bizimki kalkıp kürsüye
gidiyor ve kâğıdını bir sonraki ders için hazırlıklarını tamamlamakta
olan profesöre uzatıyor.
Profesör kızarak: -Hayır! Çok geç kaldın. Artık senin kâğıdını alamam...
Bizimki ters ters bakıyor:
Yoo, aslında bilmiyorum. Ne olacak?
Talebe bakışlarını dikleştirerek tekrar soruyor:
Hayır bilmiyorum! Üstelik bu hiç de mühim değil!
İyi öyleyse, diyor bizimki ve yığılı duran imtihan kâğıtlarının bir
kısmını kaldırıyor ve araya kendi kâğıdını koyup kâğıtları tekrar düzeltiyor
Sonra da: -İyi günler hocam, deyip profesörün şaşkın bakışları
arasında yürüyüp gidiyor."
Namık Kemal Osmanlı Devleti'nin pür-melâlini kötü görüyor ve 'Bu memleket battı batacak ! ' deyu sağa sola uyarılarda bulunuyordu. Uzun zaman sonra bir tanıdığı ünlü şairimizi yakaladı ve sordu.
-hani sen yirmi sene önce memleket batacak diyordun, bak sapasağlam ayaktayız?
Namık Kemal hiç istifini bozmadan cevap verir:
- Ya hu bu bizim oduncu Mehmet Ağa'nın cenazesi değil ki hemen kaldırılıp defnedilsin,altı yüz yıllık bir devletin cenazesi,elbette 70-80 senede kalkar...
son yıllarını Maçka Palas'ın bodrum katında bir dairede geçiren Abdülhâk Hamid, bir gün kapısının önünde ayakkabılarını boyar.Oradan geçen bir komşu alay etmek için:
- 'Hayırdır,yoksa kendi ayakkabılarınızı mı boyuyorsunuz? 'der.
ve şairimiz cevabı yapıştır:
Evet, ya siz kiminkileri boyarsınız ?
bu gece son bir anektod daha yazayım sonra devam ederim...
Abdülhak Hamid'e biri şöyle bir sual eyler:
- Üstad, Âşık ile sevdiği güzel kadın hakkında neler düşünüyorsunuz?
Âşıkı olmayan bir dilber
Hastası olmayan tabip gibidir!
O zaten dahi!!
-İyi ama ben çok az bir parasına oynuyordum; diye itiraz edecek olunca Eflatun cevap vermiş:
-Ben seni kaybettiğin para için değil, kaybettiğin zaman için azarlıyorum.
Mehmet Akif'i küçük düşürmek isteyen biri: "Afedersiniz, size veteriner diyorlar, doğru mu ?" diye sorar. Adamdaki alaycı ifadeyi sezen Mehmet Akif de : " Evet, bir yeriniz mi ağrıyordu?" diye cevap verir.
Haşim'e kadınlar hakkında ne düşündüğü sorulmuş idi.Haşim görüşünü şöyle açıklamış:
Şu kadınlar hesabta çok kuvvetlidir;kendi yaşlarını daima bölerek söylerler, başka kadınlarının yaşlarına ise daima beş ilave ederler
Üstad Necip Fazıl bir konferanstadır.Konferans sırasında kürsüye bir hıyar atılır.Üstad hiç istifini bozmaz ve ayağının altındaki hıyarı alır ve kalabalığa seslenir " biri kimliğini düşürmüş,gelip alsın"
Bir gün ben okulun koridorunda bizim köyün tabiri ile soruduyordum(dikiliyordum)Bir öğrenci koridordan geçmekte olan hocaya:
-Hocam,surname ne demek deyü bir sual yöneltti.Hocada bana içten içe kıl zaten.Ve benim bilemeyceğimi tahmin ederek:
-Sence ne demek dedi?Bende cevapladım:
-Soyisim demek hocam
Şeyhu'l İslam Ebû Suud Efendinin soru zembiline şu soru bıraklır;
"Âşık mı üstündür yoksa Mâşuk mu? Lütfen insaf edilip fetva verile!"
"Azizim! Mâlumdur ki âşık kelimesi iki gözlü harfle yazılır.
'Ayn'la ve 'Kaf'la. Binaenaleyh âşık iki gözle bakar ve sever.
Fakat 'ayn'ın ağzı açık olduğu için aşkı dışa dönüktür.
Mâşuk kelimesi dört gözlü harfle yazılır, 'mim', 'ayn', 'vav', 'kaf'.
O ise mukabile dört gözle bakar ve sever. Aynı zamanda 'ayn'ın kafası kapalıdır.
Yani bu aşk derûnî aşktır.
"Saman alevi gibi dışa dönük değildir."
ahmed arvasi hocaya bir talebesi ders esnasında "insan maymundan gelmiştir" der. hazret istifini hiç bozmadan şöyle cevab verir: "o halde çınar ağacı da maydanozdan mı geldi?"
Eski zamanlar. Güney Amerika’da bir ülke. Devrim yapılmış. Gerilla lideri, yanındakilerle beraber şehrin içinden geçmekte. Kadının biri, gerilla liderinin önüne fırlar, kocasının devrimde öldüğünü, beş çocuğu ile dul kaldığını söyler, yardım ister. Gerilla lideri, yanındakilere, kadına biraz para verilmesini söyler ve yoluna devam eder. Mahiyetinde bulunan adamlarından biri, kadının yalan söylediğini, kocasının gece sarhoş olup insanlara rahatsızlık verdiği için tutuklanıp nezarete atıldığını söyler. Gerilla lideri, üç-beş saniye durur, sonra şöyle der: "O zaman kadını mahcup etmeyin, kocasını vurun!" alıntıdır.
"Kelimeler de yoruldu yaşanmamış cümleler kurmaktan..."