“Yazmak” üzerine... (3 ve son)
Gönderen Mehmet Kırarslan - 20/11/2005 12:34:50 (771 okunma)
“Jeff’in, oğluna her gün DMSA iğnesi vuracağı söylendi. Amerika’daydım. Beş-altı kişilik bir gruptuk. Hepsi Amerikalıydı bir ben yabancıydım. Söyleyen gayet sakindi. Benim gibi ilk defa duyan diğerleri de gayet sakindi. Ben afallamıştım. Her gün nasıl DMSA vurabilirdi? Her şey o kadar kesin değildi. DMSA’nın küçük bir çocuğa her gün uygulanması hiç denenmemişti. Sonuçları çok belirsizdi... Herkesin yüzüne bakıyordum. Bu konuyu tartışalım istiyordum. Oysa kimsenin tartışmaya niyeti gözükmüyordu. Olağan karşılıyorlardı. Bir gün yapılması gerekirdi diye düşünüyorlardı. Jeff öyle düşünmüş, şimdi de uygulayacak diyorlardı. Huzursuzluk içindeydim. Toplantıdan sonra da geçmedi huzursuzluğum. Bütün gece uyuyamadım. Ertesi gün düşündüm. Beni bu kadar huzursuz eden şey diğerlerince niye bu kadar olağan karşılanıyordu? Ben eksik olduğumu düşünüyordum. Henüz yeterince bilgili değildik. Harekete geçilmeden önce birilerine daha danışmalıydık; böyle hissediyordum. Sonra düşündüm: Ben hep danışacak birini aradım, literatür takip ettim, mesela bu konuda Amerikalılar ne yapmış, ne yolları izlemişler, araştırdım... Ama onların danışacak bir “Amerikalı”sı yoktu... Bilinmeyen bir yoldan gidiyorlardı ve en “Amerikalı” onlardı...”
Yukarıdaki anlatım, oğlumun tedavisi için görüştüğüm doktora ait. Beni çok etkilediğini söylemeliyim. Tabi, burada anlatmak istediğim, oğlumun tedavisi değil.
Benim çocukluğumda Türkiye nüfusunun yüzde yetmişi köylerde yaşıyordu (Köylerdeki nüfusun çok iyi tesbit edilebildiğini düşünmüyorum). Şimdi ise nüfusumuzun yüzde yetmişi şehirlerde yaşıyor (Şimdi şehirlerdeki nüfusun çok iyi tesbit edildiğini düşünmüyorum). Benim köyümün yolu yoktu, elektriği yoktu, evlerde su yoktu... Dünya iki kutupluydu. Ülkemiz çatışma noktasıydı. Terör yıllarını, askeri darbeleri, iç savaşı birlikte yaşadık. Şimdilerde AB değerleri giderek içsel değerler haline geliyor. Bütün dünya hızlıca değişiyor ama biz sanki en uç noktalarda, gideceği yollar belirsiz bir değişime ve dönüşüme uğruyoruz.
Bu kadar büyük dönüşümler bu topraklarda ne zaman yaşandı? Belki bin yıl önce Türklerin Anadoluya akın etmesiyle... Çok acı çektiğimiz, bundan sonra da çekeceğimiz kesin.
Yaşanan süreçleri yorumlayanlar tarihin bir anında tıkanıyor, anlamakta zorluk çekiyor. Yaşanan süreçlere müdahil olanların durumu daha içler acısı. Bir an önemli oluyorlar... sonra haklılık noktaları o kadar hızlı aşılıyor ki... anlamsızlığa düşüyorlar, anılarıyla uğraşıyorlar. Yepyeni bir yolda gidiyoruz. Eski teoriler yolumuzu yeterince aydınlatmıyor. Eski ‘pratik’ler yeni teoriler üretilmesine izin vermiyor: ‘Hata yapılacağı’ ile korkutuyor bizi.
Oysa, bu kadar devasa deneyim, yeni fikirlerin oluşmasına; ona karşı fikirlerin oluşmasına; ona karşı da fikirlerin oluşmasına yeterince yataklık ediyor. Deneyimin kurama dönüşememesinin önündeki en büyük engelin özgürleşemeyen irade olduğunu düşünüyorum.
Bizden başka bu işi yapacak bir ‘biz’de yok!
Ne iyi ve ne kötü...