' 'Miss Eliane: Ekim 2012
Bayramdan önceki bir hafta, arefe günü ve nihayet bayram!
Önce bayramı sevinçle bekliyoruz, hazırlıklar bitmek bilmiyor.
Özellikle de bayram temizliği safhası en sevdiğim kısım! Yalana bak :) Sarmayı unutmayalım :) Bu sene o işten yırttım! Sonraaaaaa en güzel kısım alışveriş. Ama benim gibi her şeyin mükemmel olmasını istiyorsanız, 3 semt, 2 avm ve üstüne onlarca mağaza gezmeniz gerekebilir. Kız olmak zor, ben napiyim :)
Ve mutlu bir bayram sabahına uyanmak için son dokunuşları da tamamladıktan sonra önce bayram namazına giden baba ve abi beklenir. Evin kızları güzel bir kahvaltı hazırlar :) Bknz: Ben! :) Eller öpülür, harçlıklar alınır. En çok el öpen de benim evde, öp öp bitmiyor :)
Son olarak yukarıda tam ortadaki koç gibi kurban olacak danamız anını bekler. İşte en can yakıcı nokta. Malesef ben o gün ve sonrasında pişen o eti kesinlikle yiyemiyorum :/
Ama o rengarenk şekerler ve çikolatalar vazgeçilmezim. Kiloyla bile yiyebilirim :)
O halde herkese şeker tadında bayramlar!
Ve Barış Manço klasiğini de unutmadan, bugün bayrammmmmmm :))
Komik surat'a yapması gereken işi öğretmem gerekiyor, o da yanımda oturuyor. Yemekten sonra dişinin arasına bir şey kaçmış, söylemekte de bir sakınca görmüyor :) Neyse aradan en az 4 saat geçmiş, tam dalmış ona işi anlatırken masadaki zımba telini alıp ağzına sokuyor, bizimki. Ben gülmekten konuşamıyorum :)
Bunlar gibi niceleri var ama benim hafızam rakamlarla bulandığından affedin :) konuşup duran
ben boğulurken! "Konuşmaya değer insanlarla konuşmazsan insanları, konuşmaya değmez insanlarla konuşursan kelimeleri yitirirsin. Sen öyle biri ol ki ne insanları ne de kelimeleri yitir."
İş yerinde her gün belki bin kez sabır diliyorum. Öyle bir yerdeyim ki duymazdan gelmek, görmemek, kafaya takmamak mümkün değil. Sabah 8 buçuk akşam 7 cahil insan zırvalarına katlanıyorum. Sadece işteyken kalsa iyi ama öyle bir emiyorlar ki enerjimi mutsuz olmamı gerektirecek hiç bir sebep olmamasına rağmen ben ruh gibi dolaşıyorum. Neredeyse kurumsal bir şirkette çalışmama rağmen, içindeki daha doğrusu benim departmanımdaki insanlar (henüz diğerlerini tamamen tanımıyorum) öyle boşlar ki.. Hayır, niyetim kimseyi küçümsemek değil azıcık insan tanıyorsanız neyin ne olduğunu anlamak için en fazla bir saat yeter. Dayanamıyorum, basitliklerine, cahilce davranışlarına. Ve emin olun bilgili, görgülü olmak için diploma gerekmiyor insana. O tamamen aileden gelen ve kendini yetiştirmekle alakalı bir durum. Bir kere nerede nasıl davranacağını bilmiyorsa insan orada duracaksın. Hadi stajyer kız ile diğer eleman kız daha 17'sinde 18'inde olsunlar ki en çok ortalığı karıştıran, dedikodu yapanlar da onlar. Kendi kendilerine yapmayacaklarına göre siz 30'unda merdiven dayamış bayanlar hiç mi görgünüz yok, kiminle dedikodu yapıyor sanki o kızlar, yine sizinle! Bütün bir gün iş yerinde kulaktan kulağa oynuyorlar. Öyle iğreti ki.. Kendimi anaokulunda ya da oyun bahçesinde hissediyorum. Odaya girenin hemen arkasından ya da o an orada olan birinin hakkında kendilerince şifrelerle veya doğrudan ağızlarına geleni söylemekten çekinmiyorlar, bir kere. Sonra uslüp denen şeyden haberleri yok! Tamam arkadaşsınız ama orası bir iş yeri değil mi? Bir adap gerektirmez mi? Lan kelimesi eksik değil, ağızlarından. Ben mi yanlış düşünüyorum? Hem biz de öğle arasında müdürle ve memur beyle gidip tavla oynuyoruz, orada espri yapıp gülerken iş yerinde yine birbirimize bey, hanım diyoruz. Bu değil midir, doğru olan?
Bol güneşli İstanbul günlerinin son demlerini yaşarken her an kendini deniz kenarına atan ben, bugün yine Yeşilköy ve Florya sahillerindeydim. Bu kez Romeo'm yoktu, yanımda çünkü çarşamba günü Kıbrıs'a yol aldı ve ben bu kez çalıştığım için hava alanına gidemedim, daha önce vedalaşmak zorunda kaldık :/ Neyse ki çok uzun ayrılıklar yok artık, önümüz bayram sonra ben de bir kaçamak yapmak istiyorum, Romeo'm tamamen dönmeden. Ocak'ta okulunu bitirmesini umuyoruz. E zaten bitirsin canım daha da uzatmaya gerek yok. Bugün benim bu hayatta gerçekten yanımdan ayrılmayacağına inandığım, bana herkesten hatta kendimden bile yakın can dostum, yoldaşımla harika bir gün geçirdik. Dostluğumuz başlayalı 7 yıl olacak ve son 2 yılımın da adeta kahramanı olur, kendisi. Her nazımı çeker, her derdimi bir tek o bilir, kimselere söyleyemediklerimizi birbirimize anlatır, bütün gün neredeyse hiç susmadan konuşur dururuz. Canımdan öte, kardeşim oldu artık. Hayatımdan giden ve var olamayan dostlar olduğu gibi bir dolu da dostum var ve onlara sahip olduğum için gerçekten çok şanslıyım.
Bu güzel cumartesi gününü can dostum ve onun küçük kardeşiyle dolu dolu geçirdik. Önce çimlere oturup uzun uzun konuştuk. Sonra sahile geçip ayakkabılarımızı çıkardık. Denizde çocuklar gibi oynadık, deniz kabukları toplayıp kumlara uzandık. Hayallerimiz de bize eşlik etti.
Zaten plaj epey kalabalıktı, yüzenler mi dersin güneşlenenler mi dersin denize girmenin yasak olmasına aldırmıyor, insanlar. Yine sahil boyu yürüdük ve Florya Sosyal Tesisleri'nde yemek yedik ve geçen sefer Romeo'mla beğendiğimiz düğün mekanına can dostumla birlikte baktık, o da inşallah seneye eylülde evleniyor, orada yapabilir düğününü :)
Öğlen güneşiyle başladığımız günü güneşi batırarak bitirdik. Denize karşı salıncakta sallanırken güneş batmıştı, bile. Son olarak meşhur roma dondurmacısında, kuzum bize dondurma ısmarladı ve herkes evinin yolunu tuttu :)
kuzum ile ben :)
şu ojeli ayak bana ait, bütün yaz ayakkabılarım saolsun renkten renge, şekilden şekle girdi :)
kabuklardan yaptığımız kalp. üsttekini de kuzumun kardeşi buldu, o da kırılmış bir kabuk :)
işte burası o çok bayıldığımız, havuzlu bahçeden bir görüntü, havuzun üstü tamamen camla kaplı.
güzel bir organizasyonla burayı daha da mükemmel yaptırırım, hem ben :)
Sosyal Tesislerdeyken çektiğim fotoğraf, Atatürk Havaalanı oraya çok yakın olduğu için inişe geçen bir sürü uçak görebilirsiniz :)
ve son poz da benden olsun, öptüm :*