- Tevhidî Müslümanlık ve Putperest Müslümanlık Üzerine
Şirk kelimesinin “Diyanet İslam Ansiklopedisi”ndeki tanımı şöyledir: Şirk, “ortak olmak” ve “ortaklık”; “ortak koşmak” anlamındaki işrâktan isim konumunda bulunan şirk ise küfür demektir. Şirk koşana "müşrik", şirk koşulana ise "şerîk" denir. Şirk, bir terim olaraksa “Allah’ın zâtında, sıfatlarında, fiillerinde veya O’na ibadet edilmesinde ortağı, dengi yahut benzerinin bulunduğuna inanma” demektir.
Kurân-ı Kerîm’de şirk kavramı aynı kökten türeyen isim ve fiillerle birçok âyette geçmektedir. “Allah’ın ulûhiyyetine ortak tanıma” anlamındaki şirkin muhtevası Kur’an’da “küf’/küfüv” (denk, benzer), “misl” (eş, benzer), “velî/vâlî” (dost, efendi), “nid” (özünde benzeri), “şefî‘” (şefaatçi) ve “şehîd” (yardımcı, lehte şahitlik yapan) kelimeleriyle ifade edilmiştir.
Şirk, sadece eski Kureyş paganistlerinin puta tapıcılıkları için kullanılan ya da geçerli olan bir tanım değildir. “Putperest Müslümanlık” diye tabir edebileceğimiz İslam inancının içinde görünen, İslam kisvesi taşıyan, hükümlerini İslam’a dayandıran fakat buna rağmen kurtuluş ve yardımı (Mehdi inancı, gavslar, şeyhler, evliyalar, cinler, peygamberler ve diğer kişilerin ruhaniyeti gibi) Allah’tan başkasından bekleyen, tevhid inancının deforme edilip Allah’ın yerini yarattığı varlıkların aldığı günümüz GİZLİ ŞİRK KURUMU, pagan sistem ve düzenidir. Cahiliye toplumunda AÇIK ŞİRK’i tespit edip nitelemek kolaydı. Ama günümüzde Hz. Muhammed’in ya da geçmişteki İslam büyüklerinin, evliyaların araç olarak kullanıldığı, siyasi emeller, güç,hilafet, mehdîlik, para ve şan-şöhret peşinde koşan kişilerin bu hususi emelleri için insanları Ehl-i Sünnet inancından, ifrat ve tefrit çizgisinden çıkarıp ya da koparıp televizyon, kitap ve gazete gibi propaganda araçları yoluyla manipüle ettiği bu sistem, en azından bu propagandalara inanan kesimlerce fark edilemeyen, Hz. Muhammed’in kendi deyimiyle karıncanın ayak sesinden bile daha sessiz, İslam ya da Müslümanlık kisveli gizli şirk sistemidir.
demiştir. Yusuf el-Kardavî’ye göre şirk, bütün hurafe ve hak olmayan/boş inanışların yuvasıdır. Çünkü yıldız, cin, insan, hayvan, ruh ya da daha başka varlıklardan, dolayısıyla Allah’tan başkasından herhangi bir şeyin mutlak tesir ve tasarruf sahibi olabileceğine inanan bir kimsenin zihni, her hurafeyi ve karşılaştığı her Deccal’i (ya da İslam kisvesine bürünmüş her putperest zihniyeti) kabul ve tasdik etmeye elverişlidir. Böylece müşrik (şirk koşan) bir toplumda gizli kuvvetlerce ilişki kurulduğunu, gaybı bildiğini iddia eden kâhin, müneccim, büyücü (ya da günümüzde kendilerini medyum, hoca gibi aldatıcı isimlerle lanse ederlerse etsinler tümünün) sermayeleri (ve insanları aldatmaları, hem manen hem de madden asalak gibi sömürmeleri) revaç bulmaktadır. Aynı zamanda bu gibi toplumlarda sebeplere yapışma ve kainattaki sünnet(ullah ve fizik, kimya, fıtrat kanunları vs) ihmal edilir. Üfürükçülük, muskacılık, (türbelerden ve eskiden evliya diye adlandırılan zatların ruhlarından medet umma,) büyü ve nazar gibi şeylere itibar edilir.
İsim ve sıfatta şirk ise, yine Allah’ın özelliklerinden bir özelliği iptal etme yahut onun bir özelliğini başkalarına vermektir. Zarar ve menfaatin Allah’ın dışında birilerinin bunu yapabileceğine inanmak, birilerinden istiğasede (himmet) bulunmak, birilerine "ğavs" demek ya da bugün kendilerine açıkça "falcı" ya da "cindar" demeyip de "medyum", "şeyh" ya da "hoca" gibi aldatıcı ve gerçek niteliğini saklayıcı isimlerle topluma kendilerini pazarlayan kişilerin gaybi bildirdiklerine inanmak gibi şirk çeşitleri bu kısımdandır.
Bu şirkin çeşitlerinden birisi de günümüz putperestlerinin yüce Allahın her yeri görme ve duyma özelliğini şeyhlerine vermeleri ve “şeyh dediğin müridin gece yatağında kaç defa sağa kaç defa sola döneceğini bilendir.” gibi sözlerdir. Bunun dışında şeyhin insanların kalplerinden geçeni bileceğini, geleceği bilebileceğini, kâinat üzerinde güç ve kuvvet sahibi olduğu, dilediği zaman keramet göstererek yalnızca yüce Allahın güç ve kuvvetinde olan şeyleri gerçekleştirebileceğini, insanların tövbelerini kabul edeceklerini, kıyamet günü müritlerinin günahlarını affedebileceklerini söylemeleri de bu şirkin kapsamındadır.
Yine bu şirkin çeşitlerinden biriside şeyhlerin bir bakışla insanların kalplerini değiştirebileceklerini inanmadır. Yahudilerin Allah’ın elinin kapalı olduğunu, onun fakir olduğunu söylemeleri veya Hıristiyanların Allaha oğul isnat etmeleri gibi yaratıklarda olması gereken herhangi bir vasfın yüce Allah’a verilmesi bu şirk türlerindendir.
Bu şirk çeşitlerinden bir başkası da putperestlerinin iddia ettikleri gibi, Allah’a ulaşmak için aracılara ihtiyaç olduğunu söylemeleridir. Ve bunu delillendirirken de Allah’ı bir başkana ya da yetkili birisine benzeterek “asıl ki yetki ve güç sahibi birisiyle her türlü insan direk irtibata geçemiyor ve görüşemiyorsa, Allah da her türlü insanla direk görüşmez, dualarına icabet etmez.” demektedirler.
Büyük şirkin 3. cüzü olan uluhiyette, yani ilahlıkta şirk ise, ibadetlerde, sevgide, korkuda ve yönelmede Allah gibi bir ilahı kabul etmektir. Putlara tapan eski Kureyş müşriklerinin düşe geldikleri şirktir. Bu şirk; putlara, meleklere, cinlere, yaşayan veya ölmüş şeyh ve Salih insanlara ibadet edenlerin şirkidir. Bunlara ibadet edenler ya da Allah yerine bu kişilerin türbelerinden ya da cindarların kullandıkları cinlerden medet umanlar ve farkında olmadan Allah’ı dualarını kabul ve kendilerine yardım etmekten aciz görüp onlardan medet umanlar, genelde dün Kureyş müşriklerinin tapına geldikleri putlar için söyledikleri gibi, “Bunlar, bizi Allah’a yaklaştırsınlar diye ya da bunlar Allah katında bizim şefaatçilerimizdir.” diye (farkında olmaksızın) ibadet etmekteler. Biz bu zatlara yakınlaşarak Allaha yakınlaşmış oluruz derler.
Yüzyılımızın ve de her dönemin en büyük şirklerinden biri de "duada şirk" olmuştur. İlahlığı sadece Allah’a veremeyenler, O’nunla beraber başkalarından (şeyhlerden, gavslardan ya da himmet bekledikleri benzeri aracı gördükleri kişilerden) da bir şeyler isteme ihtiyacı hissetmişlerdir. Ya Allah’ı çok büyük kendilerini de çok küçük, günahkâr ve ondan uzak görerek bu cürme bulaşmışlardır ya da Allah’ın basit işlerle ilgilenmediğini, bu tür basit duaları bazı kimselere devrettiğine inanarak Allah’ın dışındaki başka varlıklara dua etmişlerdir. Kuran-ı Kerim ise şöyle demektedir:
“Allah’ı bırakıp da sana fayda veya zarar vermeyecek şeylere tapma. Eğer bunu yaparsan, o takdirde sen mutlaka zalimlerden olursun. Eğer Allah sana bir zarar dokundurursa, onu yine O’ndan başka giderecek yoktur.” (Yunus 106-107)
İbni Cerir, "Camiul Beyân"da şunları söylemektedir: Allah, peygamberine seslenerek şunları söylemektedir.
"Ey Muhammed, dünyada ve ahirette sana fayda sağlayamayacak, dininde ve dünyanda sana zarar veremeyecek, seni yaratan ve mabudun olan Allahın dışında hiç kimseye dua etme (ya da dualarında onları Allah’a ortak etme, onlar adına himmet dileme, yüzü suyu hürmetine diye duanda onları Allah’a ortak koşma, Allah’ı bırakıp cinlerden ve ölmüş kişilerden yardım isteme). Yani onlardan fayda bekleyerek veya zararların korkarak onlara ibadet etme. Çünkü onlar fayda veya zarar veremezler. Eğer sen Allahın dışında birilerine dua edersen, Allah şirk koşarak kendine zulmedenlerden olursun."
Çünkü mülkte, verme ya da engellemede tek yetki sahibi O’dur. Durum böyle olduğu için bunun gereği olarak Allah’ın ulûhiyette birlenmesi gerekir. Ve bir faydayı elde etmede ya da zararı def etmek için sadece O’ndan istemek gerekir. Çünkü faydayı onun dışında sağlayacak yoktur. Aynı şekilde zararı da onun dışında def edecek de yoktur.
Bundan ötürü Allah’ın dışında kimse bu iddiada bulunamaz. Kendisine bile fayda sağlayamayacak ya da zararı def edemeyen birisinden (peygamberler, melekler dahi olsa) bir şeyler istemenin batıllığı ortadadır. Bu, kabir-perestlerin inancının tam tersidir. Çükü onlar, evliyaların ve (Pensilvanya’da kendini Hz. İsa olarak pazarlamaya çalışan) meczup tağutlarının fayda ya da zarar verebileceğine, zararı def edebileceğine ve onların kâinatta ve mutlak mülkte tasarruf hakkına sahip olduklarına inanırlar.
“Allah’ı bırakıp da kıyamet gününe kadar kendisine cevap veremeyecek şeylere dua edenden daha sapık kim olabilir? Onlar, bunların dualarından habersizdirler. 6. İnsanlar Kıyamette haşredildikleri vakit (müşrikler) onlara (tapındıklarına) düşman kesilirler ve onlara kulluk ettiklerini inkâr ederler.” (Ahkaf 5-6)
Şu kesindir ki, hiç bir insan ağacı, taşı ya da madeni aracı koymaz. Müşrik, putu değil, onun temsil ettiğine inandığı bir ruhanîyi aracı koyar. Rabıta için şeyhinin resmine bakan mürit, resme değil, şeyhin ruhâniyetine rabıta yapar. Eğer heykeli yasak saymasa, resim yerine şeyhinin heykelini tercih eder, saygıyla onun karşısına geçip rabıta yapardı. Allah ile ilişkilerini bir aracı ile yürüttüğüne inanan kişi o aracıyı, Allah’ı sever gibi sever; onu razı etmeyi, Allah’ı razı etmekten önemli görür; Allah’ı razı etme işini, daha çok ona bırakır. Allah, şöyle buyurur:
"Allah Celle Celaluhu'nun benzeri, benzetilebilecek hiçbir varlık olmadığı gibi, Muhammed Mustafa'nın a.s. müşebbehün bih yoktur, yani manevi yönden benzetilebileceği hiçbir varlık yoktur. Benzetilememe yönünü ifade etmek isterken ZAHHİRDE küfür olan bir söz söylemiş oldum. Asıl maksadım bu olmadığı halde maksadını aşan bu sözü söyledim." diyerek hatalı olduğunu söyleyip hatasından dönmüştür.
Siz, yukardaki videoyu izlediniz mi? Hani, Allah, eşittir Muhammeeddd diye bağıran adamı. Ve arkasında cezbede kendinden geçmiş toplumu. Ne diyeceğim bu görüntüye, Allah'ı peygamberle eş tutan anlayışa başka ne diyeceğim? Bunun neresinde peygamber ümmetliği, tevhidden bir iz var? Sen, orda Allah'a eş koşanı gördün mü? Bana insaftan bahsediyorsun da sen bu tür İslam'dan uzak, Peygamber'i ilahlaştırmış bir anlayışa "Ümmet-i Muhammed" diyecek kadar bir insafsızlık içindesin.
Sizin de bakış açınız bu, saygı duyarım. Sizin hezeyanlığınız size, benim hezeyanlığım bana
19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 46899088 ziyaretçi (119900129 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)