Durum: 174 - 0 - 0 - 0 - 12.07.2019 09:37
Puan: 4860 -
2.deniz börülcesi salatası
"aradığımı bulmuş gibi hissediyordum. tamamlanmış gibi hissediyorum. sadece ben değil, beni tanıyan herkes. artık ayaklarım yere daha sağlam basıyor, farkındalar. annem, babam bile. hiç karışmadılar zaten, hatta söylediler. aşık ol, aşktan asla kaçma, mutlu ol dediler. ben aşık mıyım bilmiyorum, ama duygularımı basit bir klişe söz öbeğine esir etmek istemiyorum. sen seni seviyorumdan daha fazlasısın benim için. sen özel bir güne bahşedilmeyecek kadar güzel olansın benim için. bahşetmek zorunda kalsam bile.
balkonda yazıyorum bu yazıyı. baksana, yıldızlar bile seni işaret ediyor sanki. bir yıldız kayıyor senden yüreğime. bu gece uykuya daldığımız vakit aynı hayale dalsak, aynı rüyayı görsek, o rüyada bir yer edinsem seni seviyorumdan fazlasını demiş oluruz belki de."
açıkçası kimse okusun, beğensin diye değil. kendim için yazıyorum. okuduğum kitapları, şiirleri, o gün başıma gelen ilginç, güzel olayları unutmamak için yazıyorum. hatta bazen sadece bir anı, bir yerin hissettirdiği duyguyu hatırlamak için yazıyorum. şarkı atıyorum bazen geceye bir şarkı bırak başlığına. atıyorum ki o şarkının bir anısı vardır. hatırlatsın diye. nitekim hatırlatıyor da.
unutmak istemiyorum böyle şeyleri. elbet başka yere de yazabilirim, yazıyorum da(günlüğüme)* belki bu kadar kişinin okuduğu yere atmam da saçma. ama anlaşılmak bazen çok güzel oluyor
seviyorum ben bu sözlüğü.
hayatımın en güzel anıymış, bilmiyordum.
bir ahmet telli mükemmelliği. çünkü yağmur sırılsıklam özletiyor.
robbins türkçe mi ingilizce mi okunmalı sorunu
hep yapmak istemiştim. bugüne kısmetmiş. *
edit: başlığı açan hekim arkadaşa bir saygısızlık yaptığımı düşünmüyorum. burası bir sözlük ve açılan başlık sözlük formatına uygun mu tartışılır. hayırlı forumlar dedim diye kin mi kusuyorum? üstelik henüz bilgim olmayan bir kitap hakkında yorum yapsam da bir faydası olmayacaktı. daha taze bir dönem 3 öğrencisiyim çünkü. her şeyi bu kadar takmayın yine de, altı üstü bir espriydi. insanlar zayıf noktalarına karşı bu tür tepkiler verebiliyor ama bir saygısızlık yaptığımı düşünmüyorum. üslubu da yanlış bence. kimseyi üzmek istemezdim. ama sözlüğün eski tadını da bırakmadınız. sağolun, sayenizde artık giresimiz bile gelmiyor yeni nesil yazarlar.
edit 2: kusmuşum, kusura bakmayın sözlük halkı.
bir jean-louis fournier kitabı. bir çocuğun gözünden doktor bir babayı anlatıyor. otobiyografik bir eser. bence okunması gereken kısacık ama çok güzel bir kitap.
"güçlüydü benim babam, herkes onun yüzyıl yaşamak için yaratıldığını söylerdi."
babamı o kadar körkütük sarhoş görmüştüm ki, gerçek bir ölüyle körkütük sarhoş biri arasındaki farkı bilemiyordum. sonra babam doktordu ve bir doktor ölemezdi. annem, ‘bu seferki gerçek. hadi kalk’ dedi. kalktım. odasına gittim. yatağın yanı başına düşmüş, ağzı kan doluydu. beni azarlamadı, gerçekten ölmüştü.”
bazı kelimelerde yazım, imlâ hatası yapsa bile türkiye'de baz alınacak tek kurumdur. fetva merkezi de değildir. ayrıca ülkemizde bir çok yörede konuşma farklılığı olduğu için bazı kelimelerin tartışması konusunda gayet haklı olduğunu, zırcahil yerine konulabilecek bir kurum olmadığını düşünüyorum.
ayrıca kâfi kelimesi kâfi şeklinde yazılır. kâfîî şeklinde okunur.
biraz araştırdım ve arapça kökeninin kâfî olduğunu gördüm. ki arap alfabesinin okunuşuna göre bu yazım. yani harf devriminden önce. ayrıca eski bir kelimeyi mi baz almalıyız, türk dil kurumu'nu mu?
bence bu kadar önemliyse sizin için özür dileyerek şunu diyebilirim: (bkz:yallah arabistana).
kullanmaya bayıldığım sözcük.
yeterli anlamındadır. genelde bardağa içecek konulurken koyan kişinin durması için söylenir.
edit: türk dil kurumu'na göre başlıktaki yazımı doğrudur. yani kâfi şeklinde.
hakan günday'dan şu alıntıyı anımsatmış durumdur.
"ingilizce'deki pain kelimesiyle, fransızca'daki pain kelimesini düşündü. biri acı diğeri ekmek demekti. barbaros bunu sıradan bir tesadüf olarak değerlendiremeyecek kadar sarhoş ve yalnızdı. acı, insanın hayat tarlasında biçtiği buğdaylardan pişirdiği ekmekti. dolayısıyla sabah kahvaltısı kadar kaçınılmazdı."
geride kalıp o giderken arkasından el sallayan, daha ellerinden, yüzünden kokusu silinmemişken onu özleyip geleceği günü hesaplamaya başlayan, o güzel gözlerini, sıcacık gülümsemesini yeniden görünce her şeyi unutan... kısacası bekleyen taraf olmak zordu. hâlâ zor. ama giden taraf olmak daha zormuş. elinden hiçbir şey gelmiyor, öylece bırakıp gitmek zorundasın işte... paramparça oluyormuş insan. gidişiyle kırılan kalbine bir daha hiçbir acı sökmez sanıyorsun. oysa gitmek apayrıymış. giderken hem kendinin hem onun üzüntülerini yüklüyormuşsun omzuna. kalbini, ruhunu onda bırakıp gidiyormuşsun. gidemiyormuşsun aslında...
hayattaki sınavım olduğunu düşündüğüm; günün birinde harika bir güle dönüşeceğini bildiğim goncanın, birlikte tutarken ellerimizi kanatan dikenlerle dolu sapı, uzak mesafe ilişkisi.
8 temmuz 2019 gece uyuyamamam
"buralar yine tıbbiyeli günlüğe dönmüş yhaa" diyen yazarın açtığı başlık.
küçük kardeşin(5 yaşında) ders çalışırken yanınıza gelip hadi dersini bana anlat deyip,sizi sonuna kadar dinlemesi.üstelik gelirken koca bir tabak meyve ve kuruyemiş getirmesi...
her akşam istisnasız oluyor bu güzel olay.
can yücel'in en güzel şiiridir bence.
bir orhan veli şiiri. bizi bu güzel havalar mahvetti.*
benim için yıllar önceki bir andır.o zamandan beri farkındayım yalnızlığımın.
annem ve babam severek evlenmemişler.mantık evliliği yapmışlar.severek evlenmediler belki ama hiç sevmediler de birbirlerini.annem yıllarca hayatı boyunca yaptığı en büyük hatanın babamla evlenmek olduğunu belirtti yine de boşanmadı.babam anneme bir kez bile sevgi sözcüğü kullanmadı,hep adıyla seslendi,annem de babama.
liseyi yurtta okumama karar verdiler,daha başarılı olacağımı düşündüler,evim liseme 45 dakika olduğu halde.itiraz etmedim,evden bir kaçış yolu gibi geldi bana.zira son zamanlarda evdeki sessizliğe katlanamıyordum.amcam bize her geldiğinde gerilirdi.bir an önce gitmek isterdi.derdi ki"cenaze evi gibi burası,hiç bir ses yok."
zamanla sinirlendim aileme.başarılı bir öğrenciydim zaten.bunun için yurtta kalmama gerek yoktu.haftasonları eve gitmemeye başladım tepki olarak,sınava çalışacağım dedim.arkadaşlarım sorardı"evci defterini imzalamayacak mısın?" sonra imzalarım ben derdim ama hiç imzalamazdım.
yurtta haftasonu kimse olmazdı,herkes şehir içinde yaşıyordu zaten,evlerine giderlerdi.
koskoca katta üç kişi kalırdık.diğer iki kişinin eve gitmek için 22 saatlik otobüs yolculuğu yapması gerekiyordu çünkü.
o haftasonları asla geçmezdi.sabah erken kalkan ben tam 3 saat kahvaltı için beklerdim,tek başıma kahvaltı yapıp odama çekilirdim,sonrası koca bir hiç.
o haftasonları hissederdim yalnızlığı ilklerime kadar...
siz siz olun sevgili yazarlar sevmiyorsanız evlenmeyin.evlilik kutsal bir müessese.sadece saygı yetmiyor.belki size yetebilir ama çocuklara yetmiyor...
ben insanların kişiliğinin değişmeyeceğine inanırdım, ta ki o değişene dek.
çocukluğundan beri tanırım onu. birlikte büyüdük ama oynamadık. aynı sofraya oturduk ama konuşmadık. aynı kursa gittik ama tanımıyormuş gibi yaptık birbirimizi. farklıydık çünkü, nefret ediyorduk birbirimizden. o ak ise ben kara olmayı yeğlerdim, çünkü onun akı ak değildi.
ailelerimiz çok uğraştı iyi anlaşalım, arkadaş olalım diye. ama ben o tarz birine arkadaş diyemezdim ki.
bir gün başına kötü bir şey geldi. çok kötü bir şey. ben yaşasam kaldıramazdım galiba. nitekim o da kaldıramadı. zaten sorunlu olan tipi zirveye çıktı. yine de tüm bunlara rağmen çok iyi bir lise kazandı ankara'da. ancak okuldan atıldı. 7 farklı okuldan. 4 yılda yedi okul. 4 kez tutuklandı, 1 kez bıçakla yaralandı. benimle irtibatını tamamen kesti. ailesiyle de. ben de hatalıydım, herkes hatalıydı. adı çıktı diye iftira attılar ona okulda, herkes onun nasıl iğrenç biri olduğunu konuştu. ben de dahil.
lise sonda annesi çıldırmak üzereydi. sınıfta kaldı. bir kızın kafasında maden suyu şişesi kırdı ona kaş*r dedi diye. kız beyin kanaması geçirdi, kurtuldu çok şükür.
neyse annesi bize zorla getirdi her gün, hafta sonu evde iken her gün. aramıza oturup zorla ders çalıştırdı, integral anlattım ona. daha çarpmayı unuttuğunu anlamadan önce. evet sbs'de türkiye derecesi yapan kıza.
zamanla düzeldi, kötü arkadaş çevresini bıraktı, kolay olmadı. telefonunu imha etti, hâlâ da yok. olursa bulurlar çünkü onu.
düzeldi işte. karakter olarak benim bile hayran kaldığım biri oldu iki yılda. en yakın arkadaşlarımdan oldu, dostum oldu hatta.
bu gece bir mesajlaşma geçti aramızda. aynen aktaracağım. dünyam başıma yıkıldı çünkü. eski günlere dönecek 2 gün önce beraber sabaha kadar sohbet ettiğim kız.
s. p.: ifenim
k:sana bir şey anlatacağım, sizinkilere demek yok. h. yanında mı?
s. .p: hayır, tekim. ne zaman anlattığımı gördün?
k: tamam, anlatma işte.
k: ben uyuşturucu içiyorum, bir aydır. ve içmeden duramıyorum.
hayatım boyunca hiç içmedim, görmedim bile. evet istedim ama anladım ki istemiyormuşum. hele onun içmesini...
bu sefer onu çekip çıkarabilir miyiz bilmiyorum ama zerre umudum yok.
başına bunlar gelmese böyle bir batağa düşer miydi bilmiyorum ama çok korkuyorum sözlük. ama her şeye rağmen bu sefer yanında olacağım, karşısında değil.
bir iki yıl önce "seni doğurduğum güne lanet olsun" demişti.
üstelik sinirli olduğu kişi babam iken benden çıkardı öfkesini.
sonra pişman olup defalarca kez özür diledi,çok güzel sözler söyledi.ama hiçbiri o cümle kadar yer edinmedi aklımda.
hayatım boyunca da edinmeyecek.
ben o lafı unutmayacağım anne.
lowlevel nick altı cilâcılığı
sabahtan beri hissettiklerimin tercümesi olan söz öbeği.
böyle şeyleri sadece ben mi itici buluyorum diye düşünmüyor değildim.
bir de bana "hayırlı cumalar" mesaj trafiğini hatırlattı nedense.
bazen düşünüyorum da ölsem arkamdan gerçekten üzülüp ağlayan bir kişi bile olmaz.
çocukluğumdan beri hep büyümeyi bekledim,istedim.sınırsız bir özgürlük...
ama şu sıralar anladım ki istediğim şey bu değilmiş.anne ve babam her zaman bana 18 yaşımda reşit olacağımı,ne istersem yapacağımı,büyüdüğüm için bana karışamayacaklarını söylediler.19 yaşındayım ve onlara göre büyüdüm sanırım.ailemin yanında okuyorum ve onlarla yaşıyorum.bir yıldır sanırım geçmişten kalma bir alışkanlık nedeniyle evden çıkmadan önce anneme "anne,şuraya gidiyorum.haberin olsun" dedim.ve annem on sekizimden bir ay sonra bana "kızım artık bize hesap vermek zorunda değilsin.nereye gitmek istiyorsan git.bu senin hayatın." dedi.çoğu kişinin hayali belki bu cümleler.en azından benim çevremdeki bazı arkadaşlarımın.ama benim değilmiş sözlük.
dün gece arkadaşlarımla dışarı çıkacağımı belirttim aileme.'kiminle?' diye sormadılar,'çok geç kalma,merak ederiz.' demediler.gece iki gibi döndüm eve.kimsenin umrunda bile olmadı.bilmiyorum belki fazla abartıyorum ama insan biraz merak edilmek istiyor,ilgi istiyor.gidecegim yer pek tekin değildi,telefonum bir kez bile çalmadı,mesaj gelmedi.bilmiyorum ama lisedeki oda arkadaşım bile daha fazla merak ederdi beni belki...
büyüdüm diye mi bu ilgisizlik sözlük?eğer öyleyse ben daha fazla büyümek istemiyorum...
dün ilk kez elime silah aldım ve 20 el atış yaptım.*
aşırı iyi olaymış, sanırım müptelası olacağım.