Benim için bunlardan biri geçen yıl gerçekleşti; Kuzey Işıkları'nı gördüm. Üstelik neden o yıl, o tarihte orada olduğumun farkına varmam, hayalimi daha da anlamlı kıldı.
Şimdilerde öyle bir şey gerçekleşiyor ki, bütün olmazlar oluyor. Sabahı güzelleştiren mesajlara uyanmak*, umudun varlığına inanmak, akış hakkında düşünmek yerine akışa katılınca mümkün olabiliyor.
Bedenin deneyimleri çok önemli.
Ustamla ilk baş başa dersimi hatırlıyorum, ne kadar büyüleyiciydi. Yıllarca tekrarladığım bir duruşun bambaşka bir yönü ile karşılaşmıştım, duruşun kendisi olmuştum! Ayak tabanımdan, bakışlarıma, saçımın her bir teline kadar savaşçıydım.
Hayallerimi, varlığımı, şimdiyi bir kez daha devşirirken nasıl da korunaklı ve iyi bir hayat yaşamış olduğumu hayretle görüyorum.
Akışta ejderhalar var, çocuklar, dostlar, iç ve dış seyahatler, ortancalarla dolu gölge bir bahçe, sımsıkı sarılabileceğim bir ağaç... Mis gibi çorbalar, dudakların kımıldamadığı sohbetler...
Gönderen Fortunata zaman: Cuma, Eylül 30, 2016 Hiç yorum yok:
Yaşlandıkça bilginin ve bilmenin farklı boyutlarıyla karşılaşan insan, nasıl da çocuk gibi heyecanlanır, çekinir. Akıl zannedip güvendiğimiz şey kulaklarımızdan akıp giderken, kalpte yepyeni duyu organları çiçek açar. Onlar sadece ve sadece tılsımlı, kadim müziği duyar. Müzikte aşk vardır, zamansızdır, mekansızdır. Yüzü, elleri, dudakları yoktur. İhtiyacı da yoktur... Tanıdıktır.
Kalbin kulaklarına ulaşan müzik, fizik dünyada tek başına olsanız bile, sevildiğinizi, başka hayatlarda defalarca sevildiğinizi ve bu hayatta da aynı ruh tarafından sevilmekte olduğunuzu hissettirir. Vizyonlar gelip gider, bunları tanımlamaya çalışmak nasıl da nafile bir çabadır. Hepsi o tılsımlı müziğin duyulduğu zamanlarda gelir. Kalp hatırlar..
Akıl hala sorar ; rüya mı, gerçek mi?
Uçmak, hafiflik, bedensizlik, cinsiyetsizlik, şefkat, birlik hissi..... Onun bedeni nerede başlar, senin ki nerede biter...
Her şey geri döner. Yere uzanırsın, bedenini zemine bırakır, gevşersin. Başka bir bilmenin kapıları açılır. Gelen ne kuyumcudur, ne cüce...
Gelen, öyle allak bullak edicidir ki, uçsuz bucaksız bir kumsalda, yaşanıp yaşanmadığını bilmediğin o an, birlikte yarattığınız mucizeyi görürsün! Ya da hayal edersin. Ne önemi var? Varlığınıza yüklediğin anlam, içinden gözyaşları taşırır, bedenini bir deniz kabuğu gibi bırakıp uçabileceğini hatırlatır.
Kavuşmak ve kavuşamamak önemsizdir. Ruhun eve dönüş için bir adım atmıştır. Varlığı ev gibidir, okyanusa düşmüş yağmur damlasının nasıl bir huzura kavuştuğunu düşlemeni sağlar.
Gönderen Fortunata zaman: Perşembe, Eylül 29, 2016 Hiç yorum yok:
Etiketler: iç seyahatler, rüya, yoga
Az veya çok değil, doğru yada yanlış hiç değil.
Gönderen Fortunata zaman: Salı, Eylül 27, 2016 Hiç yorum yok:
Bodrum boşalmıştır şimdi. Çoluk çocuk okula döndü malum. Kalanlar "oh köyümüz bizim oldu!" diyerek keyfe başlamışlardır. Hava mis gibidir. Güneş artık sadece ısıtır, yakmaz. Kahvelerdeki masalarda biraların yerini adaçayı almaya başlar. Pazara mevsim meyveleri gelir. Sonra zeytin hasadı heyecanı...
Birkaç aya etraf mis gibi mandalina ve nergis kokacak ya, beni şimdiden onun mutluluğu sarar!
Gönderen Fortunata zaman: Pazartesi, Eylül 26, 2016 Hiç yorum yok:
Etiketler: iç seyahatler, SAYIKLAMALAR, Seyahatler
Kalçalar yere doğru rahat.
Göbek kalbe doğru uzasın.
Bir kez daha yere köklen.
Bir dağ gibi güçlü, bir dağ gibi özgür.
Gönderen Fortunata zaman: Pazar, Eylül 25, 2016 Hiç yorum yok:
Etiketler: MÜZİK, yoga
Hangisi şimdiki zamana ve tam karşınızdakine?
Hangisi geçmişe veya gelip gelmeyeceği belirsiz olan geleceğe?
Poligonlar yapılmalı şehirlere, insanlar istedikleri kadar bağırsınlar.
Öyle bir bağırsınlar ki,
çığlıkları yeniden doğuşu mümkün kılsın.
Gönderen Fortunata zaman: Cuma, Eylül 23, 2016 Hiç yorum yok:
Başka alemlerin ayak sesleri gibi..
Sessizce akan sular, usul usul esen yel gibi...
Var ama yok gibi..
Gerçeği yeniden yazar gibi.
Zihnin çatı katını süpürdükçe,
ciğerlerime yapışan toz gibi...
Gönderen Fortunata zaman: Perşembe, Eylül 22, 2016 Hiç yorum yok:
Rüyalarım öyle değişti ki...
Mesela dün gece samanyolunun altındaydım... On beş yaşımdayken pek çok sevdiğim bir adamla sımsıkı sarılarak öylece durduk. Kavuşmuyorduk, kavuştuğumuz zamanlarla vedalaşıyorduk.
Alpay... Kim bilir neredesin?
Ve en harika haber yeni evimde yoga yapmaya başladım. Aylar sonra, kaskatı olmuş bedenimi açmaya çalışıyorum. Hani sen hocaydın, ne bu kasılma falan derseniz, boynumu büker "haklısın " derim. Ancak zihin katılaşınca bedenin yumuşak kalması ne mümkün... Suçlama dili, kin ve öfke varken nasıl huzur bulsun kaslar?
Velhasıl salonumun tadını çıkartıyorum. Hem de nasıl! Üstelik ben salona dönünce yazlık mekanıma bir arkadaş dadandı. En son balkonu yıkadığımda serdiğim havlu, sanki zatının malıymış gibi bir kaç gündür benimle takılıyor.
Eh geldi ise vereceğiz rızkını:) Tanrım beni neyle sınar bilinmez???
Yani senin anlayacağın her şey tastamam aynı ve bir o kadar da farklı. Olanı olduğu gibi kabul etmeye çalışıyor, Londra ve Çanakkale hayalleri kurarak sınavlara girip, ödevleri yaparak tutuk tutuk akıyorum:))
Keçi Kız'ın dediği gibi "iyilik hali anlardan ibaret"
Gönderen Fortunata zaman: Çarşamba, Eylül 21, 2016 Hiç yorum yok:
Yeni, yepyeni şeyler öğreniyorum. Dünya birbirini kedi köpek gibi yerken, ben önümdeki kitaba bakıp, "vay sayın seyirciler, hımmm, evet evet, şahane!... " gibi şeyler mırıldanıyorum.
Kürelere, üzerinde harita olan kağıtlara, kumaşlara dayanamam. Bana hep hem içeri, hem dışarı yapılacak seyahatler için güç verir haritalar.
Şimdi kendi haritamı okumak için bir şans var. Ellerim titrer, gözlerim kamaşır okuyamam diye endişelenmiyorum. kaçıyor muyum? Hayır. Artık gidecek başka bir deniz yok, ardına saklanılacak tüm dağlar kül oldu...
Ve bu kez yalnız değilim; yanımda pusula kullanmayı bilen biri var!
Gönderen Fortunata zaman: Çarşamba, Eylül 07, 2016 Hiç yorum yok:
Buna bütün kalbimle inanıyorum. Mevlana'nın "başkalarının kusurlarını örtmekte gece gibi ol" öğüdünü anımsatıyor.
Nazmi Hocam ve Celalettin Dede ile sohbetlerin ruhumu nasıl sakinleştirdiğini anımsıyorum. Neden hep Bodrum'a çocukluğumun geçtiği bahçeye dönmek istediğimi anlıyorum. Niçin Victor benim için hep özeldi, anlıyorum....
Yaptığım işi anımsatıyor bu sutra. İşimin gereği çocuklarla çalışmanın neden bana iyi geldiğini daha net görebiliyorum.
Mutlu insanlarla dost olmak, çocuk enerjisinin sakınımsız, pırıl pırıl haline daha da sokulmak istiyorum. Merhametlerinden, samimiyetlerinden, kirlenmemiş zihinlerinden esinlenmek, zihnimi çocuk zihni gibi her gece boşaltmak ve sabaha ışıl ışıl uyanmak istiyorum.
Gönderen Fortunata zaman: Salı, Eylül 06, 2016 Hiç yorum yok:
Gönderen Fortunata zaman: Pazar, Eylül 04, 2016 Hiç yorum yok:
Allah Allah, benim kargom 31 Ağustos'da teslim edilmişti. Bu ne şimdi? Elbette evrakı kaybetmişler... Kaybedince de tutuşup abidik gubidik mesajlar atmışlar besbelli. Neyse, beni de on beş yirmi dakika kadar germeyi başardılar. Stres yönetiminde çok şahane olmadığımdan neredeyse çuvallayacaktım da sanırım pastanın ve Özgül'ün arkadaşının mırıldandığı şarkının etkisiyle nasıl olduysa başardım ve "belki de hakkımda hayırlısı budur" dedim. Vallahi de billahi de dedim.
Belki de ülkenin fazla bilmiş kadınlara ihtiyacı yoktur!
Metroya bindim ve Nişantaşı'na dönüyorum. O kadar güzel bir müzikle karşılaştım ki, yürüyen merdivenlerde sallanmaya başladım. Fark edince de özellikle durmadım. Bedenime nadiren teslim ettiğim, anda, anın tam ortasında, herkese ve her şeye rağmen memnun olma, haz alma şansımı tepiklemedim!
A a büyüyor muyum ne? Yok canım, geçicidir! Yoksa çocuklara öğretmeye çalıştığım "çılgın dansı" birgün bende öğrenebilecek miyim? Ne o oradaki? Umut ışığı mı??
Arkadaş şehrin gerginliğini alıyor müzik! İnsana temel ihtiyacını, bütünle ritim tutturma arzusunu hatırlatıyor...
Şanslıyım, çok ama çok şanslıyım! Çünkü şehirde müzik var! Bir kez daha görüyorum ki aslında her şey geçen ay olduğunun tıpa tıp aynısı. Değişen tek şey benim bakış açım... Ben olumlu düşündükçe, hissettikçe, ne kadar olumlu ve güzel şey varsa görmeye başlıyorum. Şans burada zaten!
Gönderen Fortunata zaman: Cumartesi, Eylül 03, 2016 Hiç yorum yok:
Etiketler: GERÇEK HAYAT, istanbul, seyahat
"Peki kalacak yer?"
"Ataşehir'de barınak yaptım"
Gönderen Fortunata zaman: Perşembe, Eylül 01, 2016 Hiç yorum yok: