BAŞLIK MI BAKMIŞTIN?: 2012
EV HANIMCIKLIĞINI BÜYÜKLERİNİZİNKİ GİBİ Mİ SANDINIZ:)
Duru Belis büyüyor. Ben büyüyorum.
Nasıl güzel bir duygu yaşıyorum yaşayan bilir. Keşke daha evvelden anne olabilseymişim...
Çok yoğun, yorucu günler geçiriyorum bu sebeple blogu biraz boşladım farkındayım. Bana muhtaç bir evlat var kollarımda. Acıkıyor, tuvaletini yapıyor, gazı oluyor, ağlıyor... Ve bunların hepsi için sana ihtiyaç duyuyor. Sanıyormusunuz ki sadece o bana muhtaç! Bende ona muhtacım. Gülüşüne, bakışına, kokusuna, doyuşuna, sarılışına, ağzımı şapırdatışına, gece uykusundan ağlayarak uyanmasına... Anne olmak...
İfadesi zor. Yaşamadan bilinmeyen, hatta tahmin bile edilemeyen...
'ayy çocuk mu, asla istemem, ben bakamam, hazır değilim, evde oturup çocuk mu bakacağım, bu dünyaya çocuk mu getireceğim'' çok duyulan cümlelerdir bunlar. Ulan salak! Bu dünyaya seni getirmişler, sanki 4/4 lük yaşıyorsun da ''bu dünyaya çocuk mu getirilir'' diyorsun. Evde oturup çocuk bakmaksa, yaşamayan için 'asosyallik ve ezik kadınlık'' gibi geliyor. Çok gülüyorum ben bunlara...
Hani bunu söyleyenler kariyerlerinin zirvesinde olur da hamile kalırlar, işim mi, bebeğim mi diye düşünürler anlarım. Nerede boş gezen aylak var, hepsinin dilinde bu saçma sapan cümleler. Durduk yerde de kurulmaz, mutlaka birilerinin doğurmuş olması gerekir bu konuların gündeme gelmesi için. Ayrıca kariyeriyle beraber bebeğini büyüten bir çok anne mevcut. Tercih meselesi...
Ben anneannede büyüyen bir çocuk olduğum için bebeğime BEN bakmak istiyorum. Ve bakıyorum. O kadar eğitim, iş hayatı, o, bu, şu... Hepsini çöpe atabildim. ''Ben koca parası yiyemem, kocama bana para versene diyemem'' en çok kullandığım cümleydi. Kullanan çok insan da var. Aslında haklıydım ve haklılar. Tabi ADAMINA göre değişir bu hal. Şükürler olsun ben adam gibi bir adamla evlendim. Ayrıca ev hanımlığı dünyanın en güzel mesleği:) Hani bekarken ve çalışırken o tatil günlerini beklersin ya, al sana her gün tatil:) Canın ne istiyorsa yap:)
Yok yok. Diyorum ya yaşamayan bilemez. Bende bilemezdim. Evlenmek isterdim , sonra çocuğum olsun isterdim. Sonra atıp tutardım ''aslaaaa evlenmem, hmmm çocuk mu yok beee'' ama çoğu zaman içimdeki dışına taşardı çünkü ben tutamazdım dilimi ve kalemimi. Ben eş ve anne olmak isterdim. Allahıma şükürler olsun bana yaşattı bu güzellikleri. Olanın şeysi olmayanın şeysini yorar ya, heh işte ondan. Neyse ben şimdi kızımın yanına uzanıp, kokusunu içime çekmek istiyorum. Herkeslesi öptüm:)
Çoğu gitti azı kaldı derken, en azı kaldı...
34. haftadayız. 38. haftada epudral sezaryanla Duru Belis'imi Allah'ın izniyle kucağımıza alacağız.
Bunca zaman geçti de, bu sıcaklarda, nefes alamazken 4 hafta nasıl geçecek bilmiyorum.
Yalancı sancılar başladı ufak ufak karın ağrısı, kasık ağrısı, toto ağrısı,
bilumum tanımadığım sancılarla tanıştım.
En beteri ne biliyor musunuz? Ben hiç terlemezdim.
Oturduğum yerde şelale gibi alnımdan, boynumdan, göğsümden,
belimden, karnımdan, bacaklarımdan şelale akıyor...
Hadi 'az kaldı Begüm' diye kendimi teselli ediyorum.
Eğilemiyorum, kalkamıyorum, yatamıyorum, he sırt üstü yatmışsam,
sırt üstü düşen kaplumbağadan farkım kalmıyor...
Yardım olmadan asla doğrulamıyorum. Az kaldı az... Çok az...
Sonunu düşündükçe bu bütün sıkıntılar daha dayanılabilir hal alıyor elbette.
Şükürler olsun bu saate kadar sorunsuz bir hamilelik geçirdim.
Kızım mı ne durumda?
Yeri epey daraldı. Sağına soluna dönüşünü bile hissedebiliyorum. Hele sağ kaburgamın altını kendine yuva yapışını anlatsam inanamazsınız. Popusunu ordan yükseltip duruşu,15 dakikadan az sürmeyen hıçkırışları... Tekmeleri bırakıp oyma çabaları. Ne tarafıma yatsam 'kalk' dürtüklemeleri. Tam uyumak üzereyken 'ben uyumuyorum oynaşmaları'...
İkimizde birbirimize kavuşmak için çok heyecanlıyız:)
Son 1 aydır yediğim erik sayısını bilmiyorum ama her gün 1 kg garantim var:)
Tuzu hayatımdan tamamen çıkarmış olmanın huzuru içerisindeyim.
Dondurmayı yine abarttım.
Akşam yemeklerim gayet sağlıklı ve kızıma yarayacak cinsten.
Meyve ağırlıklı besleniyorum. Meyveden kastım ''erik'' :)
Kızım memnun ben memnun:)
Tek derdim şu sıcaklar... Azıcık serinlik, birazcık serinlik, 4 hafta daha serinlik...
Onca yazılar yazdım, ağladım, inledim, haykırdım.
Ve ‘’neden bana yazmıyorsun kızım’’ diye 1 kez bile sormadın!
Fütursuzca gezdiğim, en temiz yürekte nefes alıp verirken,
hayallerden uzak, gerçek bir kadını, gerçek bir dostu,
gerçek bir anlayanı nasıl olurda anlatabilirim ben dedim hep.
Kalemimin gücü yetmez diye korktum.
Şuan yazıyorum ama biliyorum ne yazsam az kalacak sana. Yazamayacağım...
Süt kokuyor senin yanındayken hayat bana.
Oysa hiç içemedim ben o sütü kana kana, sevemedim de.
Ama bak kelimelerim sana sarılıyor bu gece,
Biliyorum kucaklayacaksın her birini hece hece.
Vicdanımın sesisin sen benim.
Dertli yüreğimin dermanı, el açmayı bilmeyen bana el açan,
Dua etme özürlü bana dublaj yapansın.
‘’Ayağımın altına alırım seni’’ der dururdun…
Alsaydın ya keşke!
Belki yer edinebilirdim o öpülesi ayaklarının altındaki cennette.
Nerdeyim ben anne?
Kime gideyim ben?
Senden ve babamdan başka hangi yüreğe yürek vereyim?
BUNCA SEVGİ İÇİNDE, HANGİ AŞK ISITABİLİR ARTIK BENİM YÜREĞİMİ
SEN GİBİ, SİZ GİBİ?
HANGİ ADAM DÜRÜST GELEBİLİR SİZİN DOĞRULUĞUNUZUN ARDINDA?
Her yürek sizin gölgenizde yaşıyor anne!
Ve gölgeleri kendilerinden büyük oluyor nedense...
Yüreğime sığdıramadığım seni,
şurada birkaç satıra sığdırabileceğimi düşünme sakın.
Kelimelerime hayat verebilecek tek yürek,
İlk adımımın adı, ilk nefesimin sahibi, ilk sesimin kulağı, ilk dişimin ağzı…
Senin dokundun diye saçlarım bugün bu kadar yumuşak,
Sen okşadın diye bugün yanaklarım bu kadar pürüzsüz,
Sen sakladın diye ellerim ve ayaklarım bu kadar minik,
Sen öptün diye yüreğim bu kadar hassas,
Sen baktın diye gözlerim bugün bakılmaya doyulmaz,
Sen sevdin diye benim yüreğim bu kadar sevgiye aç…
Senin adın ANNE!
Annemin tahtı benim bahtım olabilecek mi diye sorar dururum boş kağıtlarıma…
Şimdi sana soruyorum anne...
Söz dinlemez bir çocuğum hala ben,
Ana gibi yar olmaz derler, her yar dediğim bir yara açar,
O yarayı yine asıl yar, sen sararsın.
Kanayan yaralarımı saran, öpen annem!
Daha karnında 8 aylıkken seni öldürmeye kalkışan,
Orda bile rahat duramayan,
Bok varmış gibi kendini ERKENDEN dünyaya atan ben gitsem bile sen hiç gitme.
Ben bitsem bile sen hiç bitme.
Erken kalkan erken yol alırdı hani?
Benim yollarım neden hep çıkmaza girdi?
Üretken ama tüketen...
Neyselerimin çoğalmasına takılma anne.
Kaypak insanlardan kalan, kalemime sarılan bir kelime.
En kıdemli es verme yöntemim belkide...
Sana bir sır veriyim mi anne?
Sakın ben demiştim deme!
Yaşımın başımı aştığı, babamın baba olduğu yaşa vardığım bugünlerde,
Ben çok daha iyi anlıyorum ki;,
Sen gibi, babam gibi kimse beni ölürcesine sevmiyor anne!
Al sana başladı mı korkular, panik ataklar, terlemeler, yalancı sancılar, belkide psikolojik ağrılar...
30. haftaya girdiğimiz şu günlerde duyduklarım, yaşadıklarım ve yaşayacaklarım ve havanın bir anda sıcaklaması beni geriyor da geriyor...
Duru Belis'imin keyfi yerinde, kilosu, boyu, suyu maşallahı var kızımın. Ama ya anasının?
Önce İzmir'de olmasam da o an'larda ard arda olan deprem haberleri, ''iyi ki yoktum kesin doğururdum'' düşünceleri, bebeğimin kuvvetlenen hareketleri, ara sıra kasıklara ve belime giren saniyelik sancımsı ağrılar, bıçaklanma hissiyatları, gece uyuyup 20 kez uyanma sendromları, sola dönerek uyuma gözünü sağda açıp panikleme halleri, her şeye alınır hale gelmem, tahammülsüzlüğüm, doğum anını düşündükçe dakikada belki 200 vuran kalbim, erken doğum yapanlar, 40. haftasına gelmiş hala doğuramayanlar, sıcaklar, hayatında terlemek nedir bilmeyen benim kaşımdan gözüme süzülen terler. Rüya denemeyecek kabuslar. Yürürken idrar torbamın üzerindeki baskılar, idrara çok çıkmalar, çamaşır makinesine çamaşır atarken yorulmalar, sürekli kapanan gözler, uyansam da çok fazla sürekli uyku halleri. Ahh ahh... Boşa dememişler ''40 kere hacca götürseler de, 9 ay karnında taşımanın yerini tutmaz'' diye...
Bunları belki 1-2 ay içerisinde gülerek anacağım ama şuan ne yaşadığımı bir Allah bilir bir ben, bir de yaşayan...
Kızımı sağlıkla kucağıma almaktan başka düşüncem yok şuan.
Yaklaşık 4 hafta daha İzmir'deyim. 35. haftada İstanbul'a gidip doğum için geri saymaya başlayacağım. Tabi bu 4 hafta nasıl geçecek hiç bilmiyorum. İçimden bir şeyler akıp gidiyor düşündükçe. Evimi bırakmak istemiyorum, ama burda yalnız başıma kalmak istemiyorum. Kimse gelip başımı beklesin istemiyorum. İki ucu kakalı değnek derler ya aynen öyle bir ruh halindeyim. Zaman daraldıkça tahammül azalıyor. Su almaya bile halim yok çoğu zaman. Normalde bile her şeyi önüme hazır bekleyen ben 8 ayı nazsız kaprissiz atlatmış olmama sevinirken, naz ve kapristen çok uzak kendi kendime yetememe durumundayım. Duştan sonra saçlarımı taramak bile yorar oldu beni. Elim resmen saçlarımı taramaya yetişemiyor. Şuan bu satırları yazarken bile bir an evvel ayaklarımı uzatıp yatmak, uyumak istiyorum, yarım saatte bir ter içinde uyanacağımı bile bile...
Allah herkese bu güzel duyguyu yaşatsın, benim gibi hamile arkadaşlarıma ve bana meleklerimizi sağlıkla kucaklarımıza almayı nasip etsin. Yürüyüş de, bu güneşte yürürsem ne hale gelirim ki...
Akşam tok karnına da yürümek zor oluyor, karnımda artık bir insan var, Duru Belis'im kocaman kız oldu.
Ve geri saymaya başladık muzurluk yapmazsa kızım... 12 TEMMUZ'a ne kaldı şurda:)
Her kadın kendini biraz beğenmiştir. Hele hamile kadın kendini beğenmişliğin ve beğenmemişliğin en üst boyutundadır. Bir gün bir uyanırsın dünyanın en güzel kadınısındır Adriana Lima bok yemiştir yanında, diğer gün bir uyanırsın o nasıl bir ucubeliktir, aynaya bir kez baktın mı o gün bir daha barışamazsın aynayla. Hayatında hiç bitöeyecek bir günmüş gibi gelir o gün sana. Benim bir kaç kez başıma geldi...
Yataktan çıkmak istememekle baş gösterir ilk o ruh hali. Daha sonra ''kalkmam lazım'' dersin, içmen gereken ilaçların seni bekler. Elini yüzünü yıkamak için lavobaya girersin, aynaya bir bakarsın ''AMAN ALLAHIM'' o nasıl bir sıfattır! ''Evet o gün bugün, ben bugün çirkinleştim, kızım aldı bütün güzelliğimi'' diyerek çirkin hissetmenin vermiş olduğu o negatif enerjiyi karnındaki meleğin aldığını düşünerek hafifletirsin az da olsa. Mutfakta işler seni bekler, yatak odasında çoraplar bir yandadır, yatak dağınıktır, yemek yoktur... Ve sen hiç birini yapmak istemez, kendini yaşam alanındaki koltuğuna devirir, üzerine pikeni alır, elinde kumandan zaping yapar durursun boş gözlerle. Her geçen saat aleyhine işler, çünkü bugünün işini yarına bıraktığın zaman yarının işleride birikir ve işinden çıkılmaz bir hale gelir, karnın burnunda halinle... Kalkmak gerekir. Ruh bozukluğunun, aynaya bakınca hissettiğin çirkinliğin tamamen elden ayaktan keser seni. Ama sonra bir güç dokunur omzuna ''hadi melek uyan, gün senin günündür'' Evet 9 ay boyunca her gün benim günümdür diyerek bir gaza gelişle kendini önce duşa atarsın. Güzelce ılık bir duş alır, en sevdiğin vücut losyonların, şampuanlarınla bakımını yaparsın. Banyodan çıkıp üzerini giyer, saçlarınla uğraşır, tırnaklarına bakım yapar, makyaj yaparsın. Ve işte hazırsın! Evet şimdi evinde seni bekleyen işleri neşeyle yapabilirsin.
Dünya güzelisindir, evin en güzel ev, yemeklerin en lezzetlidir. Aynalar seni çağırır sürekli...
Karnına daha bir güzel bakar, daha bir şevkle okşar, kızının senden güzel olacağının hayalini kurarsın.
Hamilelik güzel şey... Sanırım ben bu halimi çok özleyeceğim.
Kadının kendini en kadın hissettiği, hiç hissetmediği kadar güzel hissettiği ve hissettirildiği bu cennetlik dönemde cehennemlik bir kaç dakika umrunda bile olmaz.
Bir gün kendimi rezil gibi hissettiğim an'da oturup o 'an birebir neler hissettiğimi kaleme alacağım. :)
Emin olun kendimi kötü hissettiğim o an'lar dakikalar sürecek ve ben yazımın ortasında ılık bir duşa girip, kendime gelmiş olup, yazıma öyle devam edeceğim...
İnsanlar 'aaa sen güzelleşmişsin, nasıl senin kızın oluyor, çirkinleşmen lazım'' dediklerinde kendini kötü hissedersin. Az kilo almışsın dediklerinde kendini senden büyük karınlı hamişlerle kıyaslar kendini kötü hissedersin. ''Acaba benim kızım gelişemiyor mu'' diye... Aaa çok kilo almışsın diyenler olur moralin bozulur ''ah bu kilolar nasıl gider sonra'' diyerek...
İNSANLARA KULAK ASMAMAYI 3. AYINDA ÖĞRENİYOR HAMİLE BİR KADIN:)
Çünkü biliyor; bazısı konuşmak için konuşuyor, bazısı gördüğünün tersini söylüyor, bazısı seni mutlu etmek için bazısı mutsuz etmek için yalan söylüyor.
Ondan dolayıdır ki DOKTORUN, KENDİN ve KOCAN hariç herkese gülümsemek, ''evet ya' deyip geçmek.
Yüzün çirkinleşse de, fiziği bozulsa da SEN KİMSENİN KOLAY KOLAY SAHİP OLAMAYACAĞI EN ÖZEL HİSSİYATA SAHİPSİN. ''ANNELİĞE''... Ana rahmine düştüğü an'dan sonra, kalp atışlarını duyduğun o an'dan itibaren HERŞEYİN EN GÜZELİ ONA OLSUN, BENDEN ALSIN EVLADIMA VERSİN diye düşünmeye başlıyorsun.
Yaşayanlar derdi, güler geçerdim. Şimdi gülenlere diyorum ki ''YAŞAYINCA ANLARSINIZ''...
Hele bi tekme yiyin bakalım karnınıza, karnınız mı umrunuzda oluyor, yüzünüz mü, eliniz mi, kaşınız mı? :)
Herkesi seviyorum, dünyayı seviyorum, kendimi seviyorum, kocamı seviyorum
AMA EN ÇOK KIZIMI DURU BELİS'İMİ SEVİYORUM.
Benim prensesim artık annesinin göbişinin içinde 7 aylık:)
Muhteşem bir pazar günü...
Sabah erkenden kalktık, kendimizi Foça yollarına attık. Önce Eski Foça'ya gidip serpme kahvaltımızı yaptık, hafif yağan yağmur eşliğinde... Daha sonra Yeni Foça'ya doğru yola çıktık. Arabayla geçtiğimiz yollarda arabanın içinden fotoğraf çekmeye çalışmak biraz kabus olsa da, başarılı kareler elde edebilmenin hazzı içindeyim:) Canım kocam ''hadi in çekeyim seni dediği an, o arabadan çocuk gibi inişimi ve mutluluğumu sizlere anlatamam. Bu poz belki orada verilen 15 pozdan 1 tanesidir sadece:) O kadar güzeldi ki o an, ben orada şekilden şekle girerken, kocacığım bir taraftan fotoğraf çekerken, diğer taraftan 'ay düşeceksin, aman bu tarafa gel'' diye söylenio duruyordu:) Ama dinleyen kim, poz vermek, manzara izlemek, fotoğraf çekmek olsun bana... Tehlike işlemez!
Arabayla giderken çekmeye çalıştığım bu kareler, eşimin frene basma oyunları, güneşin bir açıp bir kapama hali, her şey çok güzel çok eğlenceliydi...
Yeni Foça'ya vardığımızda o denizin dinginliği, kulpsuz fincanda içtiğimiz kahve, ezan sesinin içimize doldurduğu hüzün, ve çoğu insanı utandıracak şekilde bir köpeğin ezan sesinde resmen dua ediyor oluşu...
Bir taraftan etrafı izliyor, diğer taraftan ileride orada yaşamanın ya da yazlık alabilmenin hayalini kurduk. Denizin rengi o kadar güzeldi ki, denize taş atmaya çalışan çocukları görünce hemen doğumuna 2 buçuk ay kalan kızımızı düşünmeye başladık...
Birden bire ''ben ayaklarımı suya sokacağım, sende fotoğraflarmı çeker misin'' dediğim eşimin ''mikrop kaparsın'' deyişiyle bir yandan gülmeye, diğer yandan açıklama yapmaya başladım. ''Bak aşkım denize girmeyi bütün doktorlar hamilelere tavsiye ediyorlar. Hem şişen ayaklarıma şimdi buz gibi tuzlu su inanılmaz iyi gelecektir derken ''hem de vücudundaki statik enerjiyi atarsın, hadi o zaman'' deyince ben yine çocuklar gibi atlayıp zıplamaya başladım ve ayaklarımı cuppadanak daldırdım berrak sulara...
Suları şıpırdatmaya başladım, su hem soğuk hem inanılmaz rahatlatıcıydı...
Tabi bu kadar az değil fotoğraflar ama buraya koymaya kalkarsam sayfalar bitmez:) Bir duvarın üstüne oturup çakıllı, kumlu ayaklarımı temizlemeye koyuldum.
Baktım ki benim canım kocam hala fotoğraflarımı çekiyor başladım şımarmaya:)
Eh tabii bizim bir evimiz vardı ve evli evine köylü köyüne olmak zorundaydı. Oradan ayrılmak ne kadar hüzün verici olsa da, evimize dönmek de ayrı bir keyifti:)
Dönüş yolunda yine sürüsüyle fotoğraf çektim durdum. Eşim yine benimle oyun oynadı, frene basarak, durup kalkarak:)
Nihayetinde şuan evimizdeyiz ben ''Umutsuz Ev Kadınlarını' mutfakta izlerken, canımın içi kocam tam karşımda yüzü bana dönük Survivor izliyor. Şimdilik herkese güzel geceler:) Dipnot: Benim olduğum fotoğraflar kocişime, diğerleri bana aittir. Sevgiler:)
Herkese pazar gecesinden selamlar, sevgiler:)
Kimi için kabus bir gece çünkü yarın iş var, kimileri için çok güzel bir gün çünkü yarın iş güç yok,
benim gibiler içinse hem güzel, hem kabus... Çünkü yarın ne pişirsem sıkıntısı başladı bile:)
Daha evvel temizlikçimin kumbramı patlatıyor olabileceğinden bahsetmiştim. Ve bu hafta perşembe günü bu onaylandı!!! Kısaca özet geçmek istiyorum: Ekim ayında 180 lira olan kumbaramıza hemen hemen her gün para attık taa ki geçen hafta bir sayalım diyene kadar içerisinde 400 lira falan biriktiğini düşünüyorduk. Duru Belis'imiz adına hesap açacak ve onun için bankaya yatıracaktık... Geçen hafta saydığımızda tam tamına 78 lira kaldığını görünce şoka girdik. Günah almak istemedik ama evimize her hafta giren yardımcımızdan şüpelenmekte haklıydık. Ama tabi günah almamamız da gerekiyordu. Neyse... Bu hafta bir plan kurduk. Emin olmamız lazımdı. Çarşamba akşamı oturduk bir güzel saydık 1 hafta içinde 102 lira yapmıştık yine kumbaramızı. Ertesi gün bakalım 102 lira mı olacaktı yoksa yine azalacak mıydı? Bu kadar uyuyor olmamız, ona bu kadar güvenmemiz boşuna mıydı... Geldi.''Başım ağrıyor, kemiklerim ağrıyor, adet oldum karnım ağrıyor ilaç var mı'' diyerek güne merhaba dedi her hafta olduğu gibi. Apranax Fort verdim, 2 tane istedi. İlacın kuvvetli olduğunu ve 1 tane içmesinin ağrılarını keseceğini söyledim. Bu arada anlamadığım şey ''bitmeyen bir adet döngüsü olduğu''... Her hafta bana geldiğinde adet sancısı çekiyor olması ayrı bir tuhaflıktı.
Çayı koydu, 2 bardak çayını içti, başladı temizliğine. Camları sildirmedim bu hafta yağmurlu geçecek diye. Eşimle aynı dolapta sıkıştıkış duran eşyalarımı ayırdık beraber, yan odadaki gömme dolaba. Kışlık ayakkabılarla yazlık ayakkabaları yer değiştirdik portmantoda. Çamaşırlar yıkandı, ütü için yatağın üzerine konuldu. O sıra ona para vereceğim için cüzdanıma baktım ki bozuk param yok. Bozuk parasının olup olmadığını sorunca 'bende para ne arar abla'' dedi. Heh dedim bana bahane çıktı. Bakkala inmeliydim...
Ben evdeyken kumbarayı patlatan kadın ben yokken asla boş duramazdı değil mi?
Bakkala indim ve geldim aradan 1 saat sonra işi bitti ve giyindi. O arada üzüldüğümden kızına 1 poşet elbise verdim. Allah razı olsun dedi... Bir de normalde aldığı paradan 10 lira fazla verdim... VİCDAN...
(Hala almamıştır ya)falan diyordum içten içe...
Eşim aradı 'gitti mi'' diye... Dedim gitti... Kumbara ne alemde diye sordu. ''sen gel beraber sayalım, dokunmadım'' dedim. Oturduk yatağın üzerine döktük. Eşim görür görmez ''Begüm almış'' dedi. 'Dur dedim, günah alma hemen, sayalım...' Bir saydık ki 70 lira kalmış! 30 lira yine gitmiş... Sayarak almadığı kesin. O arada dökebildiği kadar döküyor, neresine olursa! Ama HARAM ETMEDİK! ''ÇOCUĞUMUZUN, BAŞIMIZIN GÖZÜMÜZÜN SADAKASI OLSUN'' dedik. Geçen hafta şüphelendiğim zamanki sinirim yoktu üzerimde. Giden gitmişti. Her hafta aldığı paralarla toplam 300-400 lira götürmüştü ufak ufak...
O kadar iyi niyetimize gerçekten haketmemiştik. Peki ne yapmak gerekirdi? Kadın neden küpelerime, kolyelerime dokunmuyordu? Dikkat çekecekti tabi, od da haklıydı kendi çapında!
Hemen Tufan'ın teyzesini aradık. Tufan'ın teyzesi ayarlamıştı bize o kadını. Kendisine de o gidiyordu 2 haftada 1 memnun olmasa da... Tufan'ın teyzesi çok sinirlendi, ve onu arayıp yerin dibine sokacağını vs söylüyordu. Bende katılıyordum. Çünkü eğer biz ona onu ne yaptığını bildiğimizi söylemezsek başkalarının canını gerçekten yakabilirdi. Biz madur olmuştuk belki ama ihtiyacımız yoktu şuan kumbaradaki paraya. Kendi yağımızda kavruluyorduk. Ama ya başkalarının canını yakarsaydı!
Tufan'ın eniştesi ''elinizde delil yok, görüntü yok, ispatla derse ne diyeceksiniz'' deyince bu kez teyze arayıp ''bundan sonra ne benim kapıma, ne de Tufanların kapısına gitmiyorsun'' deyince ''neden abla'' demiş. Teyzemde ''sen biliyorsun terbiyesiz deyip telefonu kapatmış. Ve ne Nurten teyzemi, ne beni arayıp ''ne oldu, neden böyle dediniz' diye sormadı! AŞAĞILIK PİSLİK!
Neyse ki soğana dönmeden soyulduğumuzu anladık da yolumuzu verdik. Şimdi umarım yeni bulacağımız kadın güvenilir, HELAL SÜT EMMİŞ biri olur. İhtiyaçtan almıştır deyip vicdan yaptığım an ''ya bizim ihtiyacımız olsaydı o paraya, ya aç kalaydık'' diye düşünürken buluyorum kendimi. 400 lira az para mı ya? İhtiyacımız şuan yoktu ama biz o parayı yazın doğacak kızımız için biriktiriyorduk.
BAK YİNE SİNİRLENDİM!!!
Allah herkesi helal süt emmiş, Allah korkusu olanlarla karşılaştırsın.
Yüksek sesle dua eden, Allah'a şükrederken yanındakine duyurmaya çalışan insanlardan bir kez daha korkulması gerektiğini anladım!
Lütfen bu yazıyı okuyan kim varsa benim yanımda sesli ALLAH, DİN, KİTAP'tan bahsetmesin!
Çünkü ASLA inanmam.
Sanırım artık iyice ağırlaşmaya başladım. 24+2 haftalık demek 25. haftaya girmiş olmamız demek.
Karnımı seviyorum, çok güzel büyüyor ve aynaya baktığımda o fit zamanlarımdan daha çok beğenir oldum kendimi laf aramızda:) Daha bir kadın, daha bir anne, daha bir sexi sanki:)
Geçen hafta temizlikçi krizimden sonra yazmaya pek fırsatım olmadı. Bol bol dinlendim, hafta sonu Tufikomla gezdik. Yorulduk. Dinlendik... Pazartesi günü, perşembe günü kadının gelecek olmasına rağmen bayağı bir temizliğe kağtırdım kendimi. Ütülerimi yaptım, dağınıklıkları topladım, yemek yaptım... Bunların acısı gece yattığımızda çıktı. Önce soluma dönmeye çalışırken sağ göğsümün altından giren kramp, kaburgalarımın o sıkışır hissiyatı resmen nefesimi kesti. Daha sonra o sancıyı geçirdik derken bulanıklaşan gözlerim, yüzümün renginin atması, ve soğuk terler dökmem... Bulantı ve baş dönmesi. Ben bunları ilk 3 aylık dönemde yaşamamıştım diye ağladım gece... Benim cefakar kocam ben uyuyana kadar uyumadı.
Bu sabah her sabahki gibi Tufiko işe giderken uyandım ama yataktan sadece Tufikom ilacımı içirirken kafamı kaldırdım. Taaa ki saat 14:30'a kadar çıkmadım yataktan. Tv izledim, instagram'a fotoğraf yükledim. Bir sağa yattım, bir sola yattım iyice dinlendim. Sıkılınca yatmaktan aldım ojemi elime... Nereden bileyim ayaklarıma sürerken bu kadar nefes darlığı çekebileceğimi:) Zorlana zorlana bitirdim. Ellerimi bir çırpıda bitirirdim ama ayaklarıma sarfettiğim çabadan sonra biraz titrekti benim narin ufacık ellerim:)
Sonra camdan dışarı bakınca geçen sandallar, balıkçılar, parklarda zıplayanlar, tshirtlerle gezen kalabalığı görünce ''gezmek benim hakkım, yürüyüş yapmam lazım'' diyerek fotoğraf makinemi kapıp attım kendimi sahile. Aman Allahım nasıl güzel bir hava ve nasıl güzel bir manzara... Kendimi kaybetmiş şekilde fotoğraf çekmeye başladım. 1 saat boyunca annem ve Tufiko'nun aramalarına kayıtsız kalabilecek kadar yitirmişim duyu hissimi... Egepark'a girip telefonu elime alınca 24 çağrıyı gördüğümde anladım ne kadar bencilce davrandığımı:)
Tufiko işten çıkmış, ulaşamadığı beni sokaklarda arayacakmış eğer biraz daha görmemiş olsaymışım. Annem korkmuş biraz rahatsızlandım gece diye anlattığım için. Yani benim hiiiiç evhamlı olmayan bir kocam ve annem var zaten(!), bende onları evham sahibi yapmışım:) Neyse Tufiko'yu yoldan döndürdüm işine ''ben sağ salim Egepark'tayım, hatta şuan Anne&Bebek dergisi alıyorum'' diyerek...
Eve döndüğümde ayaklarımı, belimi, sağ kaburgamı hissetmiyordum. Ama değdi. Hem çektiğim fotoğraflar, hem de asıl önemlisi bebeğimin sağlığı için gerekli olan güneşli hava yürüyüşümü yapabildim. Ama tekrar çıkacak olursam telefonumu boynuma asacağım bir aparat alacağım:)
Bugüne dair bir kaç fotoğrafı sizlerle paylaşarak, sizlere bu gecelik veda ediyorum.
Benim gibi hamile arkadaşlarıma, bebişi kucağında olanlara, koca kazık evlat sahiplerine, anneannelere, babaannelere, babalara, amcalara, teyzelere, ablalara, ağabeylere, herkeslere sağlık, mutluluk, bol kazanç dolu günler diliyorum:)
Okuyan okumayan, okumamış gibi yapan, okumuş gibi yapamayan herkese selam olsun;)
34 numara ayaklarım büyüyen göbişimden bu kadar görünebiliyor artık:)
Çok yalnızdı, kıyamadım... Hamile olmasam içine atlayacaktım.
İzmir'e bahar geldi, kanıt çiçekleri...
Varsın tekerlek olsun, rengi MOR ya...
Hercai menekşeleri annemin en sevdikleri...
Akşam sefası, balıkçı kafası... Ne güzelde yol alıyorlardı. Dayanamadım. Çaktırmadan çekiverdim:)
Evin işi hiç bitmez derlerdi inanmazdım. Bitmiyor. Ev işi hiç bitmiyor. Kocam sağolsun evlendiğimizin 2. ayından beri bana yardımcı tuttu. İlki Sasalı'da villada otururken beni canımdan bezdirdi, koca evi tek başıma resmen ben temizliyordum, taşındık geçti. He bu arada evlenmeden elime toz bezi almışlığım yoktur ama BAŞAK burcuyum, temizliğin ne olduğunu iyi bilirim.
Ben sana 60'a her hafta gelirim deyiverdi. Hani ''50 diyordun İlknur'' deyince. ''ahh yol parası lazım, çok uzaktan geliyorum, öyle böyle şöyle...'' konuşunca 'tamam' dedim 60! Başladım her hafta almaya. Ev hiç dağılmıyor, çamaşırlar yıkanıyor, ütüler yapılıyor. Ev temiz! Ama bir sorun var. Hala yol parası diyor. Hala ağlıyor. Hala hala ve hala...
Ütüler kırışık, çamaşırlar renk atıyor, kocamın kazakları benim bile üstüme olmayacak kadar küçülüyor, tshirtlerin yakaları rezil oluyor. Çok konuşuyor!!! Salonu süpürürken Tv'yi kapatmak zorunda kalıyorum. Gören evinde tv yok, hiç izlemiyor sanacak! Bugün bütün biriktirdiklerimle beni çileden çıkarmayı başarıyor, trip atmayı sonunda başarabiliyorum. Ne kadar komik değil mi paramla rezil olmak diye buna deniyor. Kadına kızamıyorum ama trip attığıma sevinebiliyorum. Bende yöneticilik ruhu sıfır sıfır sıfır! Bizde sokaktan toplamıyoruz parayı!!! Hayatımızda en büyük özelimiz bu, ama maalesef bir özelliği kalmıyor!
Çenenin bağına sıçayım senin kadın gibi! Kafamı şişirdi ama gerçekten. Saat 10'da geldi, çay içeyim başlayacağım dedi. İçti başladı. Cam-sil yok camı haftaya silerim dedi, cam-sil dolaptan çıktı, çamaşırları çektirdiğini, kırışık ütülediğini söyledim ben üstlendim! Dip bucaklara baktım bırakmış! Söyleyince ''aa sildim ben oraları, sen beni biliyorsun hemen yine silerim'' dedi. Yüksek ses şarkı söylüyor tahammül ediyorum. Bir lafı 5 kez tekrar etmek zorunda kalıyorum, sağır falan değil sadece ANLAMIYOR! Toz beziyle yeri sildiğini gördüm, oha dedim bunla mı siliyorsun? ''Yoook öbür bez kovada'' dedi. Baktım kovaya boş, bozmak istemedim. Ama bildiğin keriz gibiydim! Geldiğinden beri ağlıyor, almıyorum seni tamam desem ağlıyor, yol uzakta, otobüs kaçıyor da, ben 17:00'da çıkayım da, susmadı susmadı Allahım! En son cenazeye yetişeceğim dedi. Dedim bu saate cenaze mi kalır? Dedi ki '' ıhh kalktı da cenaze, işte cenazesi olan dedi gelirsen bize 4-5 gibi iyi olur dedi''... Hamile olmayacaktım ben şimdi onu bak eve sokuyor muydum ben! Çenesi boklu, yalancı, ağlak! Elim, kolum oldu burada bari onu da tam yapsa!!! Acaba bugünkü işgüzarlığının nedeni sakladığım sürekli hafifleyen kumbara olabilir mi??? Allahım günah alıyorsam sen affet yarabbim!!! KÜFÜR KÜFÜR KÜFÜR!!! Şuan içeride ütü yapıyor , ''dönmez dönmeyecek unuttu seni'' naralarıyla... İçeri gitsem iyi olacak çünkü nevresimden başka bir şey ütülemesine ve yanık sesine tahammülüm gerçekten yok!!!
Allah nasip ederse güzel kızım, anneannesinin aldığı bu güzel yatakta yatacak. Ve çoook uzun yıllar kullanabilecek. Diğer yataklardan farkı, uzayış tarzı... Önüne baza konulduğunda genç kız yatağı oluyor. Yandaki dolaplar ayrılabiliyor. İleride rengi bozulursa şayet boyanabiliyor. Bu da güzel kızımın şifonyeri, üzerinde burada gözükmeyen aynası mevcut. O çekmecenin içine neler koyacağımın hayallerini şimdiden kurmaya başladım. O minicik iç çamaşırları, çorapları ısıra ısıra yerleştireceğim sanırım:)
Bu da kızımı hem emzirmem, hem de odasının dekorasyonu için josefin koltuğu. Ayrıca tek kişilik yatak olabilme özelliğine sahip. Bu renge aldanmayın sakın, oyuncak kutusuna yapılacağından bahsettiğim mor minderle aynı renk olacak:) Duvar kağıtları, avizesi ve halısını babasıyla beraber alacağız. Fikir olarak tamamen belirledik ne istediğimizi. Karşılıklı 2 duvarımız simli lila duvar kağıdıyla kaplanıp, kısa duvarımız beyaz fon üzerine mor, lila, pembe, yeşil yazılarla süslü bir duvar kağıdı olacak.
İşte şimdilik böyle. Anneannesi en ince ayrıntısına kadar düşündü. Biraz fiyat tuzlu olduğundan üzülsem de annemin kızıma şimdiden olan düşkünlüğü gözlerimi doldurdu. Çok duygusallaştım belli etmemeye çalıştım. Yıllarca kızına çalışan, alan annem, şimdi kızının kızına bir şeyler yapmaya çalışıyor. Bu nasıl bir cümledir hissedebilir misiniz bilemiyorum ama ben yazarken bile içim titriyor. Mobilyasını aldığımız akşam aile yemeğimiz vardı. Nasıl bir eğlence, nasıl güzel şarkılar anlatamam. Babamın oynamaları, annemin şarkılara eşlik etmesi, bütün ailenin oynaması ve benim onları oturduğum yerden izlemem... Alkol almadığım zamanda çok güzel eğlenebilirim ben. Enerjim hiç bitmez, sabahlara kadar oynayabilir, zıplayabilirim. Ama hamile olduğumdan biraz daha dikkat etmem gerektiğini bildiğimden ve DUYGUSALLIĞIMDAN biraz sakindim o gece. Sandalyenin tepesine çıkıp bir kaç göbek attık kızımla ama kendimizi pek yormadan ve sarsmadan. Ama anlatmadan geçemeyeceğim. Madem hamileliğin 6. ayı en duygusal aymış. O zaman o an, şu an anlatırken size komik gelse de demek normalmiş. Herkesin oynadığı bir an'da, annemin şarkılara eşlik ettiği, babamın zıplayarak şarkılar söylediği o an varya... Benimki hem büyük bir mutluluktu hem de deli gibi bir hüzün. Neden mi? Size saçma gelebilir, manyaklık gelebilir belki ama ben böyleyim n'apabilirim... Sanki yaşlandılar artık. Gerçi yaşlanmadılar. Babam 56, annem 49 yaşında. Ama anneanne ve dede oluyorlar ya, sanki yaşlandılar gibi geldi bana o an. Oynarlarken, hep böyle oynasınlar mutlu olsunlar istedim. Onca üzdüğüm yıllardan sonra dünyanın en büyük mutluluklarını yaşasınlar istedim. Gözümün önüne ne sahneler geldi, ne perdeler indi o gözlerime. Ağladığımı görsünler istemedim. Kendimi sıkarak tuvalete kaçtım, kabine girdiğim an hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Bir kadın sordu ''ne oldu'' diye. İnanın ne olduğunu anlatabilecek kelime, cümle bulamadım. Şuan olduğu gibi...
10 günü böyle tükettik. Babaevimde, bana ne kadar ''burası senin evin'' deseler de misafirmişim, kendi evime girip, kokusunu içime çekip özlediğimi farkettiğimde anladım:)
BABAM VE ANNEM İYİ Kİ VARLAR. VE İYİ Kİ BENİM ANNEM BABAM OLMUŞLAR. Gönderen
Bazen ne yazacağını bilemediğin, çok mutlu an'lar olur ya hani... İşte o an'lardan birindeyim. Kızımın minicik tepikleri, eltimin 1 buçuk yaşındaki kızı Derinsu'nun oyunları...
Çünkü bütün vaktimi eltimle ve Derinsu'yla geçirmek inanılmaz keyifli. Derinsu'nun cümleleri, oyunları, Pepeesi, Kaiosu, Halay çekişi, uf istemesi(su), şeker yiyişi, kucağıma zıplaması, Durunun odasına gidelim mi yengem dediğim zaman, zıplayarak '' didelim, kardesin bunlar, onlar menim deyip Duru'nun eşyalarını bize anlatışı, hayvan taklitleri, ağlaması, gülmesi, kahkahaları... Onu hayranlıkla izliyorum. Ve bir an bile sıkılmıyorum. Allahım nazarlardan saklasın.
Bu kadar sevilirmiş bir bebek... Yıllardır bebek görmeyen ben onun ağzından 'gengeee' diye bağırışını duyduğumda çılgına dönen ben, Duru'nun 'anne' deyişini duyunca ne yaparım bilemiyorum. Zaman öyle güzel geçiyor ki...
Şimdi eltim Funda bebişi uyutuyor, bende fırsattan istifade biraz duygularımı, yaşadıklarımı karalamak istedim. Allah nazarlardan saklasın Derinsu'yumuzu, Duru'muzu ve bütün evlatları...
Salı günü doktor kontrolümüz var. 6. ayımızın kontrolüne gireceğiz Allah nasip ederse. Artık doktordan sonra yeni bilgilerle blogumun başına otururum:) Gönderen
Babam gibi kocam, kızıma annem gibi anne olabileceğim için şanslıyım. İçimden geçenleri, dışımdan paylaşmazsam ölürüm ben.
Geçen yıl yazmış olduğum KADINLAR GÜNÜ yazımı, bu yıl daha ŞİDDETLE paylaşma gereği duydum hem de 1 hafta evvelinden...
EV HANIMCIKLIĞINI BÜYÜKLERİNİZİNKİ GİBİ Mİ SANDINI...