Gönderen ben okurum mesela zaman: 13:56 4 yorum:
Bu seferki kitabımız bir Berlin romanı, yani şöyle bir geçmişe gidip Berlin duvarının yıkılışını izleyeceğiz. Yade Kara, Türk kökenli bir Alman yazardır. Türkiye'de doğmuş olmasına rağmen Batı Berlin'de büyümüştür. Kitaplarını Almanca dilinde yazmaktadır. Selam Berlin ise onun en tanınmış kitabıdır. 2004 yılında Deutscher Bücherpreis ödülüne layık görülmüştür.
Kitabımızın baş kahramanı Hasan isminde 19 yaşındaki bir Türk'tür. Almanya'da doğmuş olmasına rağmen ailesinin onun ve kardeşi Ediz'in orada homoseksüel, hippi yada eroinman olacağından korkması üzerine İstanbul'da bir alman okulun gönderilmişlerdir. Babası ise Almanya'da yaşamaya devam etmektedir. Berlin'de kuzeniyle beraber çalıştırdığı bir seyahat bürosu vardır. Anne ise İstanbul'da kalmayı tercih etmiş tipik bir Türk kadınıdır. Berlin ona göre fazla taşralıdır. Yine de arada sırada kocasının yanına gitmektedir.
Kitap, Berlin duvarının yıkılışıyla başlar. Hasan ve ailesi televizyonda haberleri izlemektedirler. Hasan bu olayı görünce yine Berlin'e dönmeye karar verir. Ve babasının arkasından o da Berlin'e gider. Kendini Berlinli olarak tanımlayan Hasan'ın planı orada arkeoloji okumaktır. Ama hayat planladığı gibi gitmez. Bir anda kendini film sektöründe bulur ve oyunculuk yolunda adım adım ilerler. Bu sırada babasının doğu Berlinden gelen gizli aşkı ve üvey kardeşi ile ailesi paramparça olur.
Kitaptaki her karakterin farklı bir kimliği, dünyası ve hayalleri var. Baş karakterin Hasan olması diğer karakterlere uzak olduğumuz anlamına gelmiyor. Kitabı okurken çeşitli kişilerle tanışıp farklı karakterleri anlama şansı yakalıyoruz. Hepsinin gitmek istediği bir şehir ve yaşamak istedikleri hayalleri var.
Aynı zamanda kültürel farklılıkları da gözler önüne seren bu kitapta, İstanbul ve Berlin'in zaman içinde nasıl değiştiğini de görebiliyoruz.
Şöylee bir geçmişe gidip Hasan'ın renkli dünyasında kaybolmak istiyorsanız kaçırmamanız gereken bir kitap olduğunu söyleyebilirim. O kadar akıcı ve eğlenceli ki zamanın nasıl geçtiğini emin olun anlamayacaksınız.
Gönderen ben okurum mesela zaman: 14:46 Hiç yorum yok:
Etiketler: Kitap İncelemeleri, Yade Kara
Gönderen ben okurum mesela zaman: 16:46 4 yorum:
Gönderen ben okurum mesela zaman: 19:54 3 yorum:
Gönderen ben okurum mesela zaman: 19:40 8 yorum:
İşte tüm bu anlattıklarımı alışılmışın dışında bir tarzda izlemek istiyorsanız, karşınızda "Ruby Sparks". Alışılmışın dışında diyorum çünkü sıradan bir romantik komedi değil. Oğlan kıza aşık olup agucuk gugucuk bir aşk yaşayıp sonsuza kadar mutlu falan olmuyorlar. Bu tarz filmleri sevmediğimi artık çok iyi biliyorsunuz değil mi :)
Kahramanımız Calvin genç ve başarılı bir yazardır. Fakat hem sosyal hayatında kardeşi dışında arkadaşının olmaması ve eski sevgilisi Lila'dan sonra kendisine uygun bir kız bulamaması psikolojik olarak onu olumsuz etkilemiştir. Yazar dediğin yazar kardeşim baskısının altında zor zamanlar yaşayan Calvin kaybolan ilhamını bir gece rüyasında bulur. Rüyasında gördüğü kızdan etkilenerek bir karakter yaratan Calvin, bu güzel kıza "Ruby" adını verir. Yarattığı bu güzel ressam Ruby, Calvin için büyük bir mutluluk kaynağı olur. Hatta ona aşık olmaya başladığını ve onu yazmak için uyumak bile istemediğini söyler.
Gel gör ki 1 hafta sonra bir sabah mutfağında ona yumurta yapan Ruby'i görür ve yaşadığı şokla ne yapacağını bilemez. Yarattığı kahraman gerçek olmuştur kanlı canlı karşısındadır.
Filmin devamında Calvin'in yarattığı kahramanla imtihanına tanık oluyoruz. Öyle aman aman bir film beklemeyin derim. Büyük beklentilerle izlerseniz büyük ihtimal hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz. İlişkilere farklı bir bakış açısıyla yaklaşılmış ve bu durumda filmi bence farklı kılan en büyük özelliktir. Konu açısından çok defa karşılaşmış olabilirim ama bu kurgu ile ilk defa karşılaştım. Durağan bir film olduğu için arada ufak bir şekerleme bile yaptım ama filmde kesinlikle şeytan tüyü var, insanda merak uyandırıyor.
Gönderen ben okurum mesela zaman: 17:35 1 yorum:
Herkese merhabalar.. "Çay Geçen Hanı" blogu sayesinde tanıştığım bir film yazısı ile buradayım. 2014 yapımı Amerikan drama filmi "Whiplash" 87. Akademi Ödülleri'nde En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu, En İyi Film Kurgusu ve En İyi Ses Miksajı dallarında 3 tane ödül almıştır. Uzun süre adından söz ettiren bu film konusu ve akıcılığı ile gerçekten son zamanların yapılmış en iyi filmlerinden biridir. Filmin başrol oyuncuları Miles Teller ve J.K.Simmons'dır. İkisi de bana göre yapabilecekleri en iyi oyunculuğu sergilemiş gibi duruyorlar.
Kısaca filmin konusuna değinecek olursak eğer, Andrew Neiman, Shaffer Konservatuvarı'nda öğrencidir. Bateri onun için büyük bir tutkudur ve küçüklüğünden itibaren hayatını buna adamıştır. Okulun en önemli hocalarından biri olan Terence Fletcher, Neiman'ı müzik alanındaki yeteneğinden ötürü kendi grubuna yardımcı baterist olarak alır. Fakat Fletcher öğrencilerin korkulu rüyasıdır. Öğrencilere inanılmaz hakaretlerde bulunur, kovar, hırpalar, vurur ve küçük düşürmek için elinden geleni yapar. Tek istediği daha iyisini yapmalarıdır. Andrew'de ilk gününde "Whiplash" isimli eseri doğru çalamaz. Bunun karşılığı kafasına fırlatılan bir sandalye ve tokat olur. Fakat bu durum Andrew'i daha da hırslandırır, elleri kanayana kadar antrenman yapar.
Fakat ne yazık ki Andrew ne kadar iyi olursa olsun Fletcher'i mutlu edemez ve bu onu daha da hırslandırır.
Bütün film boyunca harika bir caz dinletisi yaşıyorsunuz. Aynı zamanda öyle bir gerilim var ki, son zamanlarda hiçbir filmde böyle olmamıştım ben. Meğer hırs, öfke, sevgi, nefret ve istek birleştiğinde neler oluyormuş. Özellikle Fletcher ve Andrew'in beraber olduğu sahneler öyle gerilim dolu öyle başarılıydı ki hissettiklerimi anlatacak uygun kelimeyi bulamıyorum. Muhteşem bir film izlemek istiyorsanız, işte "Whiplash"! Zamanın nasıl geçtiğini anlayamayacağınız bir akıcılığa sahip olan bu filmi izlemenizi kesinlikle tavsiye ediyorum.
Gönderen ben okurum mesela zaman: 19:27 9 yorum:
Herkese merhabalar... Bugünkü kitap incelememiz ünlü alman yazar ve filolog Hans Ulrich Treichel'den geliyor.. "Kaybolan" isimli ünlü kitap sayesinde tanınan bu yazarımız Leipzig'te hala eğitimci olarak çalışmalarına devam etmektedir.
Bildiğiniz gibi II. Dünya Savaşı sonunda Adolf Hitler Sovyetler'e karşı yenilgiye uğramış, hatta bunun sonucunda intihar etmiştir. Sovyetlerin hızlı ilerleyişleri karşısında doğudaki birçok Alman vatandaşı Almanya'ya geri dönmek için tabiri caizse Ruslardan kaçmışlardır. Tabi ki bu kaçışlar o kadar kolay olmamıştır. Kızıl Ordu'nun acımasız işkencelerine maruz kalmışlardır. Birçok Alman öldürülmüş ve birçok Alman vatandaşı kadın tecavüze uğramıştır. Yazarımız Hans Ulrich Treichel savaşı yaşamamış olmasına rağmen savaş sonrası etkileri üzerinde hissetmiştir. Çünkü ailesi bu kaçışı yaşamış, hatta bir çocuklarını da bu kaçışta kaybetmişlerdir. Yazarımızın annesinin ölüm döşeğindeyken açıkladığı bu gerçek sonunda Treichel bu kitabı yazmaya başlamıştır.
Kitabı küçük bir çocuk anlatıyor. Bu kaçış sırasından kaybolmuş olan Arnold isimli kardeşine karşı hissettiklerini masum bir dille okuyucunun gözlerinin önüne seriyor. Doğduğu andan itibaren evde hakim olan ama bir türlü sebebini bilmediği utanç ve suçluluk duygusunu anlatıyor. Anne ve babasıyla hiçbir şekilde iletişim kuramayan anlatıcımızın acılarına tanık oluyoruz. Kaybolan oğullarını arayan anne ve babanın yaşadığı uzun süreç ve bu süreçte anlatıcımızın yaşadığı kıskançlıkları, sinirlilik hallerini, psikolojik olarak yarattığı hastalıkları görüyoruz.
Bir solukta okunan bu kitapta göze çarpan noktalardan bir tanesi de savaşın etkilerinin hala insanlar üzerinde nasıl devam ettiği, Almanya'nın savaş sonrasındaki toplumsal, ekonomik ve psikolojik durumudur.
Aynı şekilde kitabın bana göre en can alıcı sorusu da şudur ki ; Ailenin esas kaybolan çocukları hangisi? Arnold mu, yoksa anlatıcı mı?
Farklı bir yazarla ve hem konu bakımından hem de anlatım tarzı bakımından farklı birşeyler aramakta iseniz kesinlikle tavsiye ettiğim bir kitap. 100 sayfadan daha kısa olmasına rağmen içinde binlerce duygu ve düşünceyi barındıran dolu dolu bir kitap.
Gönderen ben okurum mesela zaman: 10:51 4 yorum:
Etiketler: Hans Ulrich Treichel, Kitap İncelemeleri