the dream of Zhuāngzǐ: düşün, düşün.
okul açıldığından beri, sanki amaçsız olan yaşantım daha da amaçsızlaştı. ne kadar boş olduğumu yeni yeni fark eder gibiyim. bir şeylerden söz etmeye ihtiyacım var.
zaman geçiyor. sürekli birbuçuk sene sonrasının hayaliyle yaşıyorum fakat bu konuda bir şeyler yapmaya başlamak için her zaman erken sanki. halbuki yaşamaya başlamak için çok geç kaldım. biliyorum.
insanlar konuşuyor. insanlar yürüyor. insanlar nefes alıyor. insanlar yemek yiyor. insanlar aşık oluyor. insanlar ölüyor. insanlar savaşıyor. insanlar bir şekilde "yaşıyor"lar. bende neyin eksik olduğunu halen anlayamadım.
okul açıldığından beri zihnimde bu kelimeler dönüp duruyor. gitgide bir şişkoya dönüşüyor ve potansiyel bir ruh hastası oluyorum. halbuki gayet sevecenim diğer insanlara karşı. yine de onların beni sevmeleri, bütün isteklerime rağmen, beni deli gibi ürkütüyor. bunu farkettim ben, evet.
tüm bu saçmalıklar dışında, okuldan artakalan zaman kırıntılarında House izliyor ve ona aşık oluyorum. zeki insanlara bayılıyorum. bir şeyi iki kere söylemek hoşuma gitmiyor.
kendimi bildim bileli aptallıklara tahammülüm olmadı zaten. belki mükemmel değilim bu konuda, ama fena da değilim.
şimdiye dek kimseye hayranlık duymadım. odamın duvarlarını posterlere boğacak kadar benimseyemedim kimseyi. bir şairi, sanatçıyı, bilmem kimi. sadece onlar gibi olmayı istediğimden sanırım, yanılgılara düştüm hep. normal insanlar gibi davranmaya çabalamak bana pahalıya patladı gerçi. lüzum yok. sevgi konusunda ceplerim delinmedi henüz. insanlara insan olarak bakmak neden bu kadar zor? en çok bunu merak ediyorum. neden onlara baktığımızda, bir zenci, bir beyaz görüyoruz? neden onlara baktığımızda bir sağcı, bir solcu görüyoruz? neden onlara baktığımızda bir ateist, bir dinci görüyoruz? neden onlara baktığımızda bir fakir, bir zengin görüyoruz? neden onlara "insan" olarak bakamıyoruz da, hem onları hem kendimizi basitleştiriyoruz?
her şeyin temeline inmek bu kadar mı zorlaştı bizim için? her şey hangi noktada bu karmaşaya ulaştı? ya da işimize mi gelmiyor birilerinin bizim gibi düşünemeyişi?
fakat üzgünüm. çaresi yok bunun. başkalarının fikirlerine saygı duymayan, ve bir insana baktığında "insan olduğu" dışındaki her fikre aldanan sizler, hepiniz birer gerizekalısınız.
empati kurmayı başaranlar, ve anlayışlı olanlarsa.. size tapıyorum. iyi ki varsınız.
uyumak istiyorum şimdi. belki bir neskafe iyi gider sonrasında. ya da düşünürüz. düşünürüz. bok olur işimiz.
her zaman olduğu gibi. ötesi yok bebeğim, vallahi yok.
Ötesi yok, sahiden yok, yok.