Hakan Yozcu ATA - DEDE YURDUNDA
NBA MAÇLARI BAŞLAYABİLİR
22 Nisan 2019 - Pazartesi 18:23
Halk arasında adı “Çukurağa”dır. Çukurova’nın Ağası anlamına gelmektedir. Kadirli’den söz ediyorum. Çukurova’nın en verimli topraklarına sahip, Türkiye’nin en fazla üniversiteli yetiştirdiği, Osmaniye İli’nin en büyük ilçesi, Kadirli’den söz ediyorum.
Şairlerin, ozanların, yazarların, sanatçıların yurdu olan şehirden söz ediyorum. Yaşar Kemallerin, Halil Karabulutların, Abdulvahap Kocamanların, Aşık Feymanilerin, Ayşe Çağlayanların, Emre Karayellerin, Cezmi Yurtseverlerin, Kürşat Yozcuların şehri Kadirli’den söz ediyorum…
Adeta Türkiye’ye sanatçı yetiştiren Kadirli… Benim doğduğum ve fakat hep ayrı kaldığım şehir.
Yıllar sonra bir kez daha Kadirli’deyim. Acı haber tez duyulur derler ya. Bu da öyle oldu. Kadirli’de yaşayan Emekli Öğretmen Ağabeyim Hanifi Yozcu’nun geçirdiği ani bir kalp krizi nedeniyle acil olarak Kadirli’ye gittim. Şükürler olsun ki anında müdahale edilerek korkulan şeyler başımıza gelmedi. 4 damarı tıkanan ağabeyime yapılan müdahale sonunda hayata tekrar tutunması sağlandı. Şimdi durumu gayet iyi. Bu vesileyle arayan ve üzüntülerini bildiren herkese teşekkür ediyorum.
Beni Adana Havaalanı’ndan Üniversite okul arkadaşım Mustafa Altunok aldı. Bütün ısrarlarıma rağmen beni Kadirli’ye kadar götürdü. Oysa terminale götürmesi yeterliydi. Oradan da minibüsle Kadirli’ye geçebilirdim. Ama o “Hem sohbet ederiz, hem de hasret gideririz.” diyerek bu isteğimi geri çevirdi.
Tabii ağabeyimin durumu iyiye gittikten sonra Kadirli’yi gezmek, eşi dostu görmek ve akrabaları ziyaret etmek nasip oldu.
Ben, babamın köyü, ata dede yurdu olan Çangaza Köyü’ne hiç gitmemiştim. Şimdiki adıyla Topraktepe Köyü.
Kadirli’nin güneyine düşen bu köy, şehre o kadar yaklaşmış ki adeta iç içe olmuş. Şehrin bir mahallesi olmaya az kalmış.
Amcaoğlu Şair Ata Mehmet Yozcu eve gelerek “Seni almaya geldim. Ata dede yurduna gidelim. Akrabalarınla tanışırsın” dedi. İşte bu müthiş bir fikirdi. Çünkü babamın ve bazı kardeşlerimin doğduğu, annemden, babamdan binlerce defa bir masal gibi dinlediğim Çangaza Köyü’ne hiç gitmemiştim.
Yanıma üniversiteden gelen oğlum Alperen’i de aldık. İstedim ki o da rahmetli dedesinin doğduğu köyü, toprakları görsün ve buradaki akrabaları ile tanışsın.
Köye girmeden Ata Mehmet bize bilgiler verdi. “Çangaza Köyü’nün aslında antik bir köy olduğunu, burada daha önce bir kilise çanının olduğunu ve hatta bu çanın altın olduğunu, onun da bu köyde bir tarlada gömülü olduğunu, bu nedenle köy adının “Çanı olan kaza” anlamına gelen Çangaza olduğunu belirtti. Hatta birçok kez definecilerin bu çanı aradığını ve köyü köstebek yuvasına çevirdiğini ama bulamadıklarını” söyledi.
Ata Mehmet anlatıyor: “Köyün girişinde bir mezarlık bulunuyor. Burası Kabasakız Mezarlığı adını taşıyor. Hemen önünde asırlık bir ağaç var.” Anlatmaya devam ediyor: “Burası Kabasakız Mezarlığı. Hemen hemen bütün akrabaların burada yatıyor. Deden, Eşkıya Yozcu, amcan ve diğer bütün Yozcular burada. Şu gördüğün ağaç asırlık bir ağaç. Kadınlar, yoğurtlarını, peynirlerini, yumurtalarını ve diğer köy ürünlerini alıp şehre satmaya giderlerdi. İşte bu ağaç onlara dostluk ederdi. Buraya gelip yaz sıcağında oturup dinlenirlerdi. Kimler geldi kimler geçti bu ağacın altından”
Arabaya binip köye gidiyoruz. İlk önümüze gelen evin önünde yaşlı bir adam oturuyor. Evin önünde duruyoruz. “Hacı Ahmet Yozcu” diyor Ata Mehmet. “Senin amcan, benim de babam” diyor. İnip elini öpüyorum. Kendimi tanıtıyorum. İlerleyen yaşına rağmen babamı hatırlıyor ve eski günleri anlatmaya başlıyor.
Oradan kalkıp az ileride bulunan küçük bir tepeye yöneliyoruz. Köy camisinin önünden geçiyoruz. Tabii köyün bütün güzelliği artık gözlerimizin önünde sergileniyor. Yemyeşil tarlalar. Ağaçlar alabildiğince yürüyüp gidiyor. Köyün güzelliği karşısında adeta büyüleniyoruz…
Her taraf ekilmiş. Boş bir tane tarla yok. Genelde hep buğday ekili. Yollar taşlı. Arada bir araba taş savuruyor. Köye iyice girince tezek kokuları kendini göstermeye başlıyor. Oğlum “Of bu koku da ne böyle. Burnumun kemiği kırıldı” diyor. Ben de “Köy yaşamı. Burada bu normaldir. Sen dışarıdan geldiğin ve buna alışık olmadığın için kokuyu alabiliyorsun. Burada yaşayanlar için bu gayet normal bir şey. Onlar bu kokuyu duymuyorlar bile. Biz de burada yaşasaydık, biz de öyle olacaktık” diyorum.
Birkaç yüz metre sonra ağaçlar arasından çitlerle yapılmış, belki de kerpiç olan yan yana birkaç evin önüne geliyoruz. Dışarıda 3 genç sohbet ediyor. Hepsi de yağız, çekik gözlü. Bakınca “Bunlar Yozculardan” dememek elde değil. Yüzleri kendilerini ele veriyor çünkü.
Duruyoruz. Ben kendimi tanıtıyorum. Gençlerde bir sevinç beliriyor. Yabancı değiller, hepsi akraba. Amcamın oğlunun çocukları. Bize göre dördüncü veya beşinci nesil. Tokalaşıp sarılıyoruz. Bana hep “Amca” diye hitap ediyorlar. Bir tanesi “Amca seni yazılarından tanıyoruz” diyor.
En küçüğü eve buyur ediyor. “Babam içerde amca, İçeri buyurun” diyor. İçeri giriyoruz. Küçük bir ev. Oda da dolayısıyla küçük. İçerde bir iki tane küçük çocuk var. Bu nedenle etraf oyuncak dolu. Sanki de bir oyuncakçı dükkanına girmiş gibi hissediyorum kendimi.
Sabri ağabeyi simasından tanıyorum. “Kan çeker” derler ya. İşte ondan. Saçları bembeyaz olmuş. Bir tek siyah saç teli bile kalmamış. Beni tanımıyor tabi. 45 yıldır hiç görmedi. Kendimi tanıtınca şaşırıp kalıyor. Sarılıyoruz birbirimize. Duygulu anlar yaşıyoruz.
Odada 2 kişi daha var. Biri misafir. Kara’lardan biri imiş. Kıbrısta da akrabaları olduğunu ve onlara selam iletmemi söylüyor. Diğeri Sabri ağabeyin büyük oğlu Erkan imiş. Birbirimizi ilk defa görüyoruz. Erkan Adana’da oturuyormuş ve orada çalışıyormuş. Tesadüfen bugün babasını ziyarete gelmiş.
Amcaoğulları sohbete başlıyoruz. Geçmişi konuşuyoruz genelde. Sabri ağabey “Amcam sizi iyi ki de götürmüş. Biz burada hala perişanız. Güya çiftçilik yapıyoruz. Ekiyoruz, biçiyoruz ama bir şey kazanmıyoruz. Ancak boğaz tokluğuna yaşıyoruz” diyor.
Köyün durumu, köylünün durumu, çekilen sıkıntılar, geçim kavgası dile getiriliyor hep. Vakit nasıl geçiyor farkında dahi olmuyoruz. Yeni demlenen tavşankanı çaylarımız geliyor. Sohbet anında yudumluyoruz. Sohbet o kadar güzel gidiyor ki akşam olduğunun farkına varamıyoruz. Kalkmak için izin istiyoruz. Sabri ağabey “Yemek yemeden bırakmam” diyor. Ama buna vaktimiz yok. Israr ediyoruz.
Gitmek için dışarı çıkıyoruz. Tam bu esnada amcamın diğer oğlu olan Orhan ile karşılaşıyoruz. Sabri ağabeyin küçüğü. Ama onun da saçları beyaz olmuş. Beni görünce duygulanıyor. Gözyaşlarına hakim olamıyor. Onunla yıllar önce Kıbrıs’a geldiğinde tanışmıştık. Ondan sonra bir daha hiç görüşemedik.
Ata Mehmet Yozcu’ya bu güzel anları bize yaşattığı için çok teşekkür ediyorum. Yıllar sonra akrabaları görmek, onlarla tanışmak o kadar güzeldi ki anlatmaya kelimeler yetmiyordu işte…
Etiketler: ATA, -, DEDE, YURDUNDA,