Yolunu kaybetmiş, perîşânım ben”
Sanat musikîsini pek severim. Aslında hepten, milletçe sevmeliyiz… Ülkemizi dünya müzik alanında temsil eden en büyük, geniş, manalı, makamlı müzik türümüz diyebiliriz. Şimdilerde cızırtılı radyolar gibi biraz unutulmuş sanki… Bunu hiç hak ettiğini düşünmüyorum. Sanat musikîsi bizim geçmişimiz, tarihimiz, kültürümüz, besteler bizim, güfteler bizim yani her şeyiyle bizim sanatımız. Neyse bu meseleyi uzuunca yazabiliriz başka bir yazımızda. Hoş görün. Bir hafta görmeyince insanın çenesi açılıyor bazen. Başta naklettiğim sözlere gelecek olursak; evet hepimiz yolcuyuz. Anne karnındayken çıktık bu yolculuğa. Hepimiz rüya içre rüya gördüğümüz bir hayata tutunmaya çalışıyoruz.
Peki, yolculuğa çıkarken ne yaparız? Evet. Aynen öyle. Tabi ki hazırlık yaparız. Peki ya yolumuzu kaybetmemek için ne yapmalıyız? Tabi ya. Adresi iyice bellemeliyiz. Yolculuk bitene kadar adresi gönlümüzde, zihnimizde tutmalıyız. Sonra bu yolculukta azığımız şehirlerarası yolculuklarda ikram edilen meyveli keklerden olmamalı elbette. Ne olabilir? Meselâ: Vefâ, sevgi, saygı, hürmet, iyi niyet evet niyet çok önemli (ameller niyetlere göredir.) ihlas, samimiyet, ilim, irfan...İrfansız ilim mi olurmuş? Olsa da kitap yüklü merkep denirmiş. Yolculuk esnasında üzerimizde ağırlık olmaması için ya da kuş gibi olmak için yanımıza daha çok soyut bavullar alırsak eminim en doğru hareket bu olacaktır. Yol uzun ve yorucu, hepimiz garip birer yolcuyuz bu hayat yolunda;
“Gideriz nur yolu izde gideriz” diyordu Üstâd Necip Fazıl Kısakürek. Acaba “Nur yolu” neydi? Ya da “Nur yolunun izi” ne demek oluyordu? Şuan halimize yine Üstâd tercüman oluyor başka bir şiirinde:
“Üst üste sorular soru içinde”
Bence “Nur” dan kasıt Peygamber efendimiz (s.a.v.) olabilir. Öyle ya madem ortada bir “Nur yolu” varsa ona en layık olan elbette efendimizdir. “Nur yolunun izi”ne gelecek olursak o da biraz evvel yukarıda bahsettiğim soyut bavullar olabilir. Buna topyekun “Ahlak-ı Muhammedî” diyebiliriz y ada “Sünnet-i Seniyye” de diyebiliriz.
Dudaklarda şarkımız kalacaksa, gök kubbede hoş bir sadâ bırakacaksak, pekâlâ yolumuz nur yolunun izinden gitmek olmalıdır. Bir başka şiirde ise yine Üstâd “ Benimse alın yazım yokuşlarda susamak” demiş, ee yollar hep düz değil. Hayat böyle işte… Biliyorum çok bilindik bir söz ama yine de kullanacağım; Hayat engebelerle dolu… Üstâd böyle derken öte yanda Ferdi Tayfur o ağlamaklı sesiyle “Susadım çeşmeye varmaz olaydım” diyiveriyor, yahu yol bu susuz tepilir mi. Bir de “Gönülden gönüle gözler yol bulur” demiş…
Ne kadar yol var değil mi?
İnsan bazen düşünüyor; acaba hangisinden gitmeli? Her yol aynı istikamete mi çıkıyor? Bu yol Medine’ye çıkar mı? Yoksa Paris’in ara sokaklarında yitiverir miyiz ansızın ?!
Aahh… Yine uzattıkça uzattım. Toparlıyorum;
Hepsinin üstüne sevda sözleri söylemeliyim.
Tamam tamam. Meraklanmayın Erdem Bayazıt’ı da pek severim ama şimdi girmeyeceğim bu şiiri, belki başka sefer.
“Yol nedir?” diye soracak olursak kendimize, günde 40, haftada 280, ayda 1.200, senede 14.600 kez okuduğumuz Fatiha suresi cevap verir mi acaba bize?
Tabi ki verir.
“Bizi doğru yola ilet” Fatiha-6. İleriki ayette sanki yine bir nur yolu izine rastlanıyor;
“Kendilerine lütuf ve keremde bulunduğun kimselerin yolu” Fatiha-7.
Bence mesele aydınlandı.
Her ne kadar sanat musikîsini sevsem de yolu kaybedip perişan olmayı kimsenin seveceğini ve isteyeceğini zannetmiyorum. Perişan olanların yolunun tarifiyle noktayı koyabiliriz; “ Gazaba uğramışlar ve sapmışların yolu” Fatiha-7.
Dualar müşterek. Birbirimize dua etmeyi ihmal etmeyelim.
Allah’ım ayaklarımızı sırât-ı müstakîm üzere sabit kıl.
EKMEK BIÇAĞI İLE BOĞAZZINI KESTİ!
2020’DE HİZMETE GİRİYOR
Niğde'de İki FETÖ Hükümlüsü Yakalandı
Meral Akşener Niğde Mitinginde Konuştu
'Burası Niğde, Burada İş Var'