Mükemmellik Arayışında Kaybolan Hayatlar / Ali KADERCAN
Hayata dair kurduğumuz mükemmellik algısı sorgulanmaya muhtaçtır. Çünkü hayat bu beklentiye uygun bir tasarım değildir. O kadar çok kırılma, kuşatamama, kontrol dışı durum vardır ki bunlara rağmen mükemmeli aramak bizi yorar ve yaşam enerjimizi tüketir. Bunun yerine doğal olanın mükemmel olmadığını bilerek hareket etmek daha uygun olacaktır.
“Mükemmellik Beklentisi” nin “aşılamayacak bir duvar olduğunu” fark etmek gerekir. Bu duygu insanın elinden bağlanma gücünü alıvermektedir.
Mükemmeliyetçi tutum, hep en iyinin peşindedir. Şimdiki zamanda yaşayan insan bu duyguyla gelecek zamanda ‘iyinin iyisi’ olmak için çabalar. Bunu yaparken de bugünle, bugünde yaşayan her ne varsa onlarla bağını zayıflatır. Mükemmellik bir sarmala dönüşerek sizi öyle bir kuşatır ki, sevdiklerinizle konuştuğunuzda, oturup çay içtiğinizde orada olmadığınızı fark etmemeye başlarsınız. Mükemmellik algısı, hızlı hareket etme tavrını tetikler, yaşamın hızını artırır Çay bağırdağının soğukluğu, hızın kuşatıcılığında önemsizdir. Hatta bağırdak ‘kürkle kaplı’ da olsa bunu önemseyecek hal kalmamıştır sizde. Duraksamak yasaktır hız anlayışında. Gerçekle, yaşamla ne kadar az temas olursa o kadar iyidir hız dünyasında.
Zihin dünyanızda mükemmel olmanızı sağlamak üzere sağdan sola, soldan sağa öylesi bir koşuşturma telaşı vardır ki tüm istemenize rağmen ailenize, yuvanıza temas edemezsiniz. Araba yarışlarında pilotun kaskından gördüğü gibi görünmektedir aile bireyleri. O kadar hız yapmaktasınız ki bağlanmanız sadece göz teması arayışı kadar ya da göz kırpma sürecine sığıştırılmış bir ilgiyle “bağlanmaya vakit ayrıldığı” söz konusu edilebilmektedir.
Her türlü aşırılık, bir patolojiyi de beraberinde getirir. Hız da bir aşırılıktır. Bu hıza uygun görmediğimiz her şey bizi “tahammülsüz” yapar. Tahammülsüz olduğumuzda düşman aramaya gerek yoktur. Bizi herkese düşman yapabilecek tahammülsüzlük duygumuz vardır. Tahammülsüzlüğü kendimize yönlendirdiğimizde ne olur? İçsel yaşamımızın olanakları kurumaya başlar. Kendi kendimize ‘sinirsel bir şiddet’ uygulamaya başlarız.
Çünkü mükemmelliğin tersten ifadesi memnuniyetsizliktir. Şimdinin mağduru olmanın psikolojisini taşımaktır. Şimdiyi, daha iyi adına feda etmektir. Güzel bir paylaşımı, bir coşkuyu, anlamlı bir tebessümü o anda olmayı başaramayan kaçırır. İnsan olmanın tadını, küçük yüreğin hecelerinden sonra kelimelerini ve cümlelerini, bir hata yaptıktan sonra yan yan size bakmasını kaçırdıkça mutluluk yakalanamaz olur. Böyle bir durumda insan şimdide yaşamanın keyfini tadamaz. Hep tatminsizdir. Keyfi, istemli kaçak hayatı yaşayan insanın tatmin olması nasıl mümkün olabilir ki?
Mükemmeliyetçi insan başkalarının onay cümlelerine ihtiyaç duyduğundan, kendi olmanın engelini kabulünde taşır. Çıtayı aşılamayacak yükseklikte tutmaktır bu.
Bağlanma kurulamadığında aidiyet duygusu da oluşmamaktadır. Aidiyet oluşmayınca da “tutunamayanlar” toplumda bir grup olarak güzelliği bozan kambura dönüşmektedirler. Çocukların ailelerine bağlanması için gerekli özen gösterilmediğinde “fiziksel ve ruhsal ihtiyaçlar” tatmin edilemediğinden huzursuzluk çocuğun iç dünyasında muzaffer bir komutan gibi gezinmeye başlamaktadır. Bu durumdaki bir çocuk kaygılı büyümektedir. Kazanımlarını acabalarla elde etmektedir. Kazanması gereken bir değeri bıraksın mı, tutsun mu bilememektedir. İkilem onun olmazsa olmazı konumundadır. Bu durumda da kavrama, hissetme, yapabilme, anlama, anlatma becerileri olması gerektiği gibi gelişememektedir.
Anlamayı ve anlaşılmayı sağlayacak bir dinginliğe ihtiyacımız var. Bugünün hız dünyasında ise bu dinginliğe ulaşmak mümkün görünmemektedir. Mükemmeliyetçi tutumla yaptığımız hızların sonucu elde edilen kazanımlar, kaybettiklerimizin yanında devede kulak olarak da kalmamaktadır. Bu hız, başımızı döndürüp sevdiklerimizin bizim, bizim de sevdiklerimizin yanında olmasını engellemektedir. Kaybolmayan hayatların sahibi olabilmek için mükemmeliyetçiliğin hız sarmalının dışına çıkabilecek varoluşsal dinginliği ortaya koyabilmeliyiz.
Mükemmel bir yzı
Mükemmelligi en mükemmel şekilde anlatmısımız .insanın mükemmeli mükemmel yaşama algısıyla aşmasıyla olurr ..agzına saglık hocamm yazılarınnın devamı heyacanla bekliyoruz