tekme | hayati azim | Tavır Dergisi
Akşam karanlığı yeni çökmüş, günün yorgunluğu üstümde. Bir çay demlemeli şimdi, bardak bardak içmeli. Bardak bardak… Hepten alıp götürmese de yorgunluğumu, bir dinginlik verir yine de. Bir çay demlemeli diye düşünürken gözucuyla da haberleri izliyorum. “Başbakan …. açılışında yaptığı konuşmada… ” Spikerin ağızından çıkan “Yakalandılar” sözcüğüyle tüm duygularım televizyona odaklanıyor.
Yakalandılar… Kırmızı örtülü bir masanın arkasına sıralanmış altı genç insan; Kızlı erkekli. Masanın önünde kitaplar dergiler… Üstündeyse irili ufaklı silahlar sıralanmış. Yanyana, diklemesine dizilen kurşunlarla “Polis” yazılmış. Her akşam olamasa da oldukça sık rastlanan ve birkaç saniyelik görüntülerden bir daha ” Yasa dışı sol…”
Neler anlatmazlar ki bu birkaç saniyelik görüntüler. Önce masanın önündeki kitaplar, dergiler, bayraklar… Dikkatle bakmayan bilmez, hangi hareket, hangi partinin yanıtları gizlidir orada. Masa üstündeki silahlar o kişilere mi aittir, yoksa sahnenin dekoru mu? Sonra, yorgun gözlerde dolaşır gözlerim çabucak. Yorgun, uykusuz, avurtları çökmüş, gözleri çukurlaşmış, saçları keçeleşmiş, sakalları uzamış yüzlerde… Spikerin “Terörist yakaladık” sözleriyle örtüşmesi için makyajlanmıştır sanki her bir yüz.
Altı insanın yüzünde akıp giden kamera, gençten bir adamın yüzünde asılı kaldı. En fazlasından yirmiyaşında. Saçları oldukça kısa ama yine de biraz dağınık. Kısa olduğu için keçeleşmemiş olsa da yapış yapış yağlı olduğu kesin. Sakalları oldukça uzun. En azından on beş gün traş olamamış. Dudakları gergin, nefesi kesik kesik, öfkeli. Kameranın ortasına bakan çakmak çakmak gözlerinden yalımlar fışkırıyor. Alçak boylu, basıkça. Basulak… Biraz daha kal orada diyorum. Kameraya için için. Biraz daha kal… Ellerini arıyor gözlerim. Aradığım eller seni anımsatıyor bana.
“Bir gün beni televizyonda izlersen, ellerime bak demiştin. Ellerim zafer olup gelmişse… Filistin askısı kollarımı felç etse bile, zafer olup gelecek ellerim.”
Oda da sadece ikimiz vardık. Daha sonra hergünkü işlerini yapan insanların rahatlığında gazeteciler, televizyoncular geldi. Polisler de “…bu dağları biz yarattık, şu altı kişiyi de biz yakaladık. Hele hele de bu yalım bakışlıyı…” diyen bir tavırla oradan oraya geziniyordu. Oda kalabalıklaşmaya başladığında içeride bir koku gezindi. Hücreliklerden çıkıp gelmiş rutubet kokusu. Oda kalabalıklaştıkça ekşiyen bu kokuya; kan, irin, amonyak kokuları da karıştı.
Gezindikçe ağırlaşan bir koku… Karakol kokusu. Çürümüşlük…
Yalım bakışlı genç adam masanın arkasında bir adım geriledi. Gözlerinden saçılan yalım, odanın duvarlarında gezindi ama kimse farkına varmadı bunun. Duvarların cam olduğunun yalımlar duvarlara değip geçerken ayrımına vardım. Yıllardır içinde yaşadığım evin duvarlarının cam oluşuna ve benim bunu ilk kez o an algılayışıma da şaşmıştım. Her şeyde, her yerde bir çıplaklık vardı. Evin duvarlarından dışarısı, bahçedeki ağaçlar, ağaçların hemen yanındaki bahçe duvarı daha aşağıdaki komşuların evleri…
Hatta daha ötelerde Bostancı’nın apartmanları, denizdeki dalgalar, Adalar, Suadiye, Kadıköy, Topkapı, Gaziosmanpaşa, Gayrettepe… Boğazdaki yalılar, Hilton, Sheroton, Svis Otel, Conrad… Her yer, her şey apaçık görünüyordu. Üstelik sadece evimin duvarları değildi cam olan. Tüm binaların duvarları camdı. Herkes oturmuş yalım bakışlı bu genç adamı seyrediyordu. İnsanlara sokaklara, ağaçlara, denizlere, yapılara bakıyorum.
Çürümüşlük kokusu dalga dalga geziniyor. Yalım bakışlı adam ağırlığını sol ayağına vererek sağ ay ağını geriye çekti. Vuracak…
Sömürgenler hep birden oturdukları koltuklardan fırlayıp dikildiler ve “naptığını sanıyor bu adam”diye söylendiler. “Yalım bakışlıymış” dedi içlerinden biri. “Pöh! Zindanlara atın bunu, sallandırın, ezin!..”
Yalım bakışlı adam şöyle bir bakındı çevresine, o an odadaki ağzı küfür kokan işkencecileri…
Yalılardaki, saraylardaki, otellerdeki tüm sömürgenleri gördü. “Siz sömürgenler yeryüzündeki tüm kötülüklerin anasısınız” dedi. “Bir çocuk ağlasa, bir kuşun kanadı kırılsa… Bunun hesabını soracağız sizden ” dedi hiç konuşmadan.
Dolmuş, otobüs duraklarında bekleyenler, vapurda Boğaz’ı karşıdan karşıya geçenler, Haydarpaşa’da, Sirkeci’de trene binenler, kahvede tavla oynayanlar, futbol maçından çıkanlar, grevciler… Herkes duydu bunu. Sokakta yürüyen biri “Çocuk haklı” dedi.
Yalım bakışlı adam ayağını biraz daha geri alıp bacağını dizden içe kıvırdı. Vurdu vuracak… Soluğu hala kesik kesik. Ağzı küfür kokanlar ne yapcaklarını bilemeden gerisin geri giderek duvarlara yapışıp kalırken; Yalım bakışlı adam bir tekme savurdu önündeki masaya.
Ardından da cam duvarlar…
sayı 4 - 1995/4
Sayı 30 - 1993/12
Sayı 34 - 1995/6