﻿ Kozmik Kutsal Ateşin Yıldızı/ Tanrı’nın Kızı ve de AŞK. – Genç Yazı
Sevdiğim şeylerden geriye, sevdiğim şeyler kaldığında, elimde pek çok güzel şey kalıyor, sevmediğimi sandığım şeylerden geriye, yine pek çok ışık.
Ve böylece damlıyor şimdiye hemen, su.
Su, kendi kendine yanan küçük kozmik bir Yıldız’ın tek aşkı olmasa gerek.
Yine de en büyük aşkı, tek gerçek aşkıydı, şüphesiz.
Karanlık ve Aydınlık.
Hep ve Hiç.
Ölümsüzlük ve de Ölüm..
Zaman, zaman ötesi zamansızken, yağan her yağmur damlasını sen sanıp ateşime ithaf ediyorum günleri, ”Güneşe eş sevgilim”, karanlığın içinden gelişlerinle, beni hapis edişlerinle, sevdim seni. Aydım, ayıldım, parladım seninle ve neredeyse her gün küllerimden doğuyorum ateşe, ateşle köze, közden küle, dönüşüyorum, düşlüyorum.
Her ölümümde hiç, hiçlerimle hep, olup, seninle yeniden doğmak için, yeniden ve tekrar doğmak için, ölmek işim. Ölümle bölünmek bir bölümde sen olmak için, içim sensin diye, yaşamaya devam ediyorum.
Yaşam bana artık, artıkla varlık arasındaki çizgilerin üzerinde parmak uçlarımda yürüyebildiğim bir yol, iz bırakmadan ölümlümlülere, ölümlerle, yürüyorum.
Hiç bir yere basmadan, hiç bir kimse olmadan, seni yoktan var edip, vardan yoka sormadan, yalnız ve seninle yürüyorum. Şimdi varsan boşluktan sonsuza uzanmaya, uzattığım elimden tut, elim dem, elim kederdi geçmişten, artık duyuyorum, varlığını yokluğumdan seziyorum, buradasın, sevgilim.
Ayaklarım yere basmıyor lakin, uçuyorum da diyemem, uçmuyorum, hiç diyemem.
Dünya benimse eğer, bizim. Ben nihayet seninle biz olduysam eğer, yürüdüysem karanlığın içinden kor ateşler üzerine bastıysam, oradan aşkıma vardıysam ve Cennet’te beni alıkoyduğun gecelerden mutluysam, neden bazı bazı ayrılıklar ve neden bunca imkandan doğan imkansızlıklar, peki bu hüznüm neden?
Sen, sen her nerdeysen, her şeysen, ”herkes-sen”, aşktan eriyişlerim neden?
Neden küsüyorum aşka, bir esinti oluşuna gülüyorum sonra, göklerden yağışlarına çocuklaşıyorum sevgilim? Eskiden yaşamıyorum bu defa, aşktan eskimiyorum da ama, yine de bazen, kendi kendime, aşktan, ölüyorum.
Sürekli, yakarışlarımdan geçip, geliyorum kendime, bakıyorum her ayrılık, hep ayrılık zaman, zaman ilizyon.
Zaman, durup başlıyor, ve böylece bir, an da bir, ses olduk biz, sen ve de ben.
Benim iki parmağımın arasından çıkan ses olduk, şimdi de aşk, müzik olduk biz seninle, bizi bize bağlayan melodi olduk. Sessizlikte sonsuz boşluktan yankılanan, aşkın ta kendisi olduk. Şarkı olduk biz seninle, notalar ve küçük bir nokta, olduk.
Ve ben, biz olmak için, şimdi şıklattığım parmaklarımla gelecekten döndüğüm, geçmişten kör düğüm, özgürlüğümle vardığım her şimdi de sana.
Kendi parmak uçlarımda ölüyorum.
Kendi sınırlarımda, Aşk’tan.
Sana dokunmak için kendimi, kendi saçlarımla oynayarak uyutmaya başladım, seni anladıkça kendimi bilmeye, kendimi bildikçe, sende seninle kaybolmaya, yok olmaya başladım, boşlukta ve böylece başladım belki de, ilk defa yaşamaya.
Ah nasıl aşk, nasıl da aşk bunun adı.
Böylesi hiç olmadı, hep olacak ama.
Öyleyse bu yağmurlar, fırtınalar, yerler gökler boşuna değil, sevgilim.
Aşk için, yalnızca yalnız, bir aşk için.
Aşk Üzerine, aşk üzerime.
Kozmik Kutsal Ateşin Yıldız’ı.
Ve bir de AŞK.
etkin 13 saat 23 dakika önce
Ve Kadın Bir Şiir Daha Yaktı