çocuğa din anlatılırken nelere dikkat etmek gerekir...
Silginiz kaleminizden önce bitiyorsa yanlışınız çok demektir J. JENKINS
ÇOCUĞA DİN ANLATILIRKEN NELERE DİKKAT ETMEK GEREKİR...
Çocukla iletişim kurarken ona saygı duymak ve değer vermek gerekir. Çocuğa sanki bir şeyden anlamayan aklı zayıf kişi muamalesi yapmak doğru değildir. 'Çocuktur, nasılsa anlamaz' demek yerine, 30 yaşında bir insanla konuşuyormuşcasına hürmet ve saygı ile konuşmak gerekir. Şayet 'nasılsa aklı ermez' diye düşünülerek konuşulursa, çocuğun üstüne şeytani bir delilik çöker.
Çocuklar derin sevginin yaşanacağı Allah'ın tecellileridir. Çocuğa, onu sevdiğinizi ve ona saygı duyduyduğunuzu hissettirmeniz gerekir. Çocukların çoğu meşru isteklerine, şımarır düşüncesi ile red cevabı vermek her zaman doğru değildir. Bu tür isteklere olumlu cevap vermek çocuğun size olan sevgi ve saygısını artırır. Bu jestleri çocuk asla unutmaz.
Çevrenizde gördüğünüz herşeyi vesile kılıp Allah'ın varlığını ve büyüklüğünü anlatmanız mümkün elbette. Mesela Allah'ın tavuskuşunda yarattığı renkler, kelebek kanatlarındaki simetri detaylı olarak anlatılabilir. Bu anlatım esnasında çocuğa sorular da sorulmalıdır. Örneğin ''kelebek kanatlarındaki simetri ve desenler sence tesadüfen olabilir mi?'' ya da ''Küçücük tahta parçası olan tohum, sence kendi kendine bu kadar çeşitli bitkileri üretiyor olabilir mi?'' gibi...
Bütün bu iman hakikatlerini anlatırken, ona bunların tam tersini söyleyen şeytan diye bir varlığın da bulunduğunu hatırlatmak çok önemlidir. ''Şeytan herşeyin tesadüf sonucu oluştuğunu söyler, sence sen, ben, kuşlar, çiçekler... tesadüfen olmuş olabilir miyiz?'' diye sorular sorularak çocuğun düşünmesi ve aklını kullanması sağlanmalıdır inşaAllah.
Çocuğa, ibadete ilişkin teklifler getirmeden önce ibadetin mantığı anlatılmalıdır. Sabırlı olmak, güzel söz söylemek, iyilik yapmak, israf etmemek gibi önemli ibadetler çocuğa sevdirilmeli ve uygulama ortamları oluşturulmalıdır. Tabağında yemek bıraktığında ''arkandan ağlar'' gibi gerçek dışı bir üslup kullanmak yerine, daha gerçekçi ve Kuran'i bir üslupla israf etmenin iyi bir şey olmadığı, bu yiyeceklere ulaşamayan çocukların var olduğu anlatılmalıdır.
Böylece (çocuk) onun yanında koşabilecek çağa erişince (İbrahim ona): 'oğlum dedi. 'Gerçekten ben seni rüyamda boğazlıyorken gördüm. Bir bak, sen ne düşünüyorsun. (Oğlu İsmail) Dedi ki: 'Babacığım, emrolunduğun şeyi yap. İnşaAllah, beni sabredenlerden bulacaksın. (Saffat Suresi, 102)