Mutluluk (2007) | ay gibi parlak
14 Eylül 2010 Yazar: Benay Gavazoğlu	Yerli film izlemeyeli uzun zaman olmuştu. Son yıllarda yükselen minimalist sinema nedeniyle biraz çekingen ve isteksizim yerli sinemaya karşı. Deneyenler bilir her zaman izlenecek türden filmler değiller ve herkes de sevemez. Ben de ağır aksak izliyorum canım istedikçe ama pek sık istediğim de söylenemez.
Konuya minimalist sinemadan girmemin sebebi, kime niyet kime kısmet derler ya, izleyeceğim filmden son dakikada cayıp oturdum Mutluluk’un başına. Bir ara Kıskanmak’a da kısmet olur inşallah (: Neyse sadede geleyim. Sanat filmi kategorisine sokulamaz aslında Mutluluk. Zülfü Livaneli’nin kitabından uyarlanmış, yönetmen koltuğunda ise Abdullah Oğuz var. O Şimdi Mahkum, Asmalı Konak ve Sıcak yönetmenin diğer filmleri. Başrollerini ise Talat Bulut, Özgü Namal ve Murat Han paylaşıyor. Murat Han bu filmden sonra dikkatleri üzerine çekmişti. Bence dikkat çekecek “üstün” bir performans yok ama Ö.Namal ve T.Bulut ile ekranda şık durduğunu ve filmin en büyük silahı olan oyunculuğa katkıda bulunduğunu söylememek de olmaz.
Filmi izleyen birçok kişi başarısındaki en etkili faktörün senaryosu olduğunu düşünebilir. Livaneli güçlü bir kalem ancak Mutluluk gibi bir senaryonun “izlenebilir” olması için oyunculara çok iş düşüyor bence. Tecavüze uğrayan Meryem ailesi tarafından öldürülmek isteniyor, malum namus meselesi! Bu işi yapmak için de amca oğlu görevlendiriliyor. İnfaz (!) için İstanbul’un yolunu tutan iki gencin kaderi kendini keşif yolculuğuna çıkan Kemal ile çakışıyor. Yani öyle ahım şahım bir konu değil ki değindiği şeyler de yeni değil.
Mutluluk’u izleyince Yeşilçam’a hakim olan o saf aşklar geldi aklıma. Hani elinin eline değmesi bir yana göz göze gelmeye bile utanan, uzaktan seven, sevgisi için ölümü göze alan aşıklar geldi. Bu nostaljik esintiyi günümüz sinemasında hissetmek keyifliydi. Müzikler ve oyunculuklar da kıvamındaydı. Görsel olarak Ege’nin seçilmesi de belgesel tadındaki kareler kazandırmış Mutluluk’a. Uzun lafın kısası beğendim ben Mutluluk’u, hepinize de tavsiye ederim.
← Johnny Cash’i Hatırlayalım…	Orphan – Evdeki Düşman (2009) →