14 TEMMUZ DİRENİŞİ Kürdistan Devrimi’nin tarzını yaratmıştır
14 Temmuz Büyük Ölüm Orucu’nun güncelliği, Kürdistan Devrimi’nin büyük tarzını yaratmasıdır. Kürdistan Devrimi’nin tarzı, 14 Temmuz Direnişi’nin gerçekleştiği koşullarda somutlaşmıştır. Bu açıdan Kürdistan Devrimi tamamlanıp tüm amaçlarına ulaşana kadar, 14 Temmuz direniş ruhuna ve tarzına her zaman ihtiyaç duyulacaktır.
14 Temmuz Büyük Ölüm Orucu’yla ilgili bugüne kadar çok şey yazılıp çizildi ve değerlendirildi. Bir yönüyle Büyük Ölüm Orucu’yla ilgili değerlendirilmeyen hiçbir şey kalmadı. Önder Apo’nun da Büyük Ölüm Orucu’yla ilgili kapsamlı değerlendirmeleri var. Büyük Ölüm Orucu’nun yaratıcıları olan Mehmet Hayri Durmuş, Kemal Pir, Ali Çiçek ve Akif Yılmaz için de pek çok şey yazılıp çizildi. Ancak yıllar geçtikçe, mücadele yeni boyutlar kazandıkça Büyük Ölüm Orucu’nun anlamı daha da derinleşmekte ve kapsamlılaşmaktadır. Dolayısıyla bu Büyük Ölüm Orucu’nu yaratan tarihi kişiliklerin, Kürdistan ve Özgürlük Hareketi tarihinde nasıl bir anlama sahip olduğu daha iyi anlaşılmaktadır.
Bu yönüyle de her yıl Büyük Ölüm Orucu’nu yaratanları yeniden değerlendirmek, ele almak ve anlamlandırmak çok çok önemlidir. Çünkü Kürdistan’ı, Özgürlük Mücadelesi tarihini, Kürt toplumunu ve insanını o kadar çok etkilemiş, öyle değerler bütünü ortaya koymuştur ki, mücadelenin her döneminde ihtiyaç duyulan bir yol göstericisi gibidir. Kürt halkının Özgürlük Mücadelesi’nin başarıya ulaşmasında, mutlaka dikkate alınması gereken başat direnişlerdendir. Bu direniş öyle özelliklere sahiptir ki, öyle değerler yaratmış, öyle sonuçlar ortaya çıkarmıştır ki, her dönem mücadelesi 14 Temmuz’un yaratmış olduğu değerlere ihtiyaç duymaktadır. 14 Temmuz değerleriyle başarıya ulaşacak, gelişmeler yaratacak sonuçlar ve mücadele koşulları ortaya çıkmaktadır. Bu yönüyle güncelliğini koruyan bir direniştir.
14 Temmuz Büyük Ölüm Orucu’nun güncelliği, Kürdistan Devrimi’nin büyük tarzını yaratmasıdır. Kürdistan Devrimi’nin tarzı, 14 Temmuz Direnişi’nin gerçekleştiği koşullarda somutlaşmıştır. Bu açıdan Kürdistan Devrimi tamamlanıp tüm amaçlarına ulaşana kadar, 14 Temmuz direniş ruhuna ve tarzına her zaman ihtiyaç duyulacaktır. Çünkü; Kürdistan Devrimi’nin tarzıdır. Eğer Kürdistan’da devrim geliştirilecekse, Kürdistan Devrimi’nin tarzı olan Ölüm Orucu Direnişi’ni ve bunun ruhunu anlamak, güncellemek ve güncelde gereklerini yerine getirmek gerekmektedir. Kürdistan Devrimi’nin tarzına sahip olmadan, Kürdistan’da devrim başarılamaz. Kürdistan’da devrim ancak Kürdistan koşullarına uygun, Kürdistan koşullarında başarıya ulaştırılacak bir tarza sahip olursa sonuç alınabilir. Bu yönüyle Kürdistan Devrimi’nin tarzı olan 14 Temmuz direnişçiliği, Kürdistan’da mücadele eden herkes için her an gerekli olan bir direniş tarzı, ruhu, karakteri ve örneğidir.
14 Temmuz Büyük Ölüm Orucu, Kürdistan Devrimi için gerekli olan her şeyi ortaya koymuştur. Kürdistan Devrimi’nin ihtiyacı olan tüm ideolojik, örgütsel, eylem çizgisi, bu direniş gerçeğinde somutlaştırılmıştır. Kürdistan’da özgürlük ve demokrasi mücadelesi vermek kolay değildir. Kürdistan zorun zoru koşullarda bir siyasi, sosyal, kültürel, ekonomik yaşam içindedir. Kürdistan üzerinde uygulanan soykırımcı sömürgecilik, yine Ortadoğu’daki emperyalist egemenlik ve despot iktidarlar, Kürdistan halkının özgürlük mücadelesini çok zorlaştırmıştır. Dolayısıyla Kürdistan’da özgürlük mücadelesi yürütmek için koşullar çok zordur. Ancak zorun zoru koşullarında mücadele edilebilir ise Kürdistan’da özgürlük ve demokrasi mücadelesi verilebilirdi. Zorun zoru koşullarında mücadele verilmeden, bu koşullara dayanmadan, zorun zoru koşullarını gerekçe yapmadan, “Zor koşullarda mücadeleyi geliştirmeliyiz” anlayışı ortaya çıkartılmadan, Kürdistan’da ne örgüt kurulabilir ne mücadele geliştirilebilir ne de başarılı bir sonuç alınabilirdi.
Zorun zoru koşullarında direnilmiştir
14 Temmuz direnişçileri, zorun zoru koşulları olan Diyarbakır Zindanı’nda tarihi bir direniş ortaya koyarak, en zor koşullarda bile direnilebileceğini göstermiştir. Böylelikle birçok ilki başarmış, birçok geriliği kırmış ve birçok yetersizliği geride bırakmıştır. Bu yönüyle Büyük Ölüm Orucu direnişçileri şahsında, bir diriliş ortaya çıkartılmıştır. Kürt’ü köleleştiren, yok olmasına neden olan özellikler yerle bir edilmiştir. Kürt’ü diriltecek, yaşatacak, özgür ve demokratik yaşama kavuşturacak özellikler kazandırmıştır. Bu açıdan Kürt’ün özgürlük ve demokrasi mücadelesini kazanmasını sağlayacak tüm imkanlar, doğrultu, yaklaşım, duruş ve perspektif, 14 Temmuz direnişçileri tarafından Kürt halkına ve militanlarına verilmiştir. Kürt’ün özgürlük ve demokrasi mücadelesini başarıya ulaştırmasının tüm araçları, yolu, yöntemi ve tüm karakteri halkın ve militanların eline verilmiştir. Dolayısıyla Büyük Ölüm Orucu’nu, Kürt’ü yok oluşa götüren özellikleri öldüren ve Kürt’ün dirilmesini sağlayan tüm özellikleri direniş içerisinde somutlaştıran bir büyük ve değerler yaratan direniş olarak görmek gerekiyor. Kürdistan Özgürlük Mücadelesi’nde bir direniş kültürü yarattığı gibi, her alanda ve her koşulda direniş yaratan bir tarz yaratmıştır.
Türk devleti özellikle Lozan Antlaşması’ndan sonra Kürt’ü yok etmeyi hedefleyen ulus devlet projesini pratikleştirmek için her yol ve yöntemi denemiştir. Lozan ile çizilen Türkiye sınırları içerisinde ulus devlet kurmak, başta Kürtler olmak üzere diğer tüm etnik ve dinsel toplulukları eritmek, yok etmek anlamına geliyordu. Daha 1923 Lozan Antlaşması’yla birlikte Türk İslam sentezine dayanan yeni bir uluslaşma yaratmak hedeflenmiştir. Bu temelde ilk soykırım pratiği Şêx Seîd ve arkadaşlarının idamıyla sonuçlanan saldırı ve katliam sürecidir. Lozan Antlaşması’ndan sonra Kürt’ün yüzlerce, binlerce yıldır yaşadığı özerk ve otonom yaşamı ortadan kaldırılıp merkezi, ulus devlet temelinde Kürt’ü yok etme hedeflenmiştir. Bu durum karşısında, Kürtler rahatsız olmuştur. Türk devleti, Kürt’ün Kürt soykırımına dayalı ulus devlet projesine karşı rahatsızlığını görerek provokasyonlar gerçekleştirmiş, bu provokasyonlar sonucu ortaya çıkan çatışmalarda binlerce insan öldürülmüştür. Sonunda da Şêx Seîd ve arkadaşları idam edilmiştir.
Kürt’ün yok edilişine karşı çareyi Apocular bulmuştur
Tüm bunlara karşı Önder Apo’nun bir isyanı olmuştur. Önder Apo’nun Apocu grubu ortaya çıkarması, bu duruma bir isyan ve itirazı ifade etmektedir. Kürt’ün ölüme yatırılması karşısında Kürt’ü yeniden diriltme amaçlanmaktaydı. Öyle ki Önder Apo, ilk Apocu grubu örgütlediğinde Kürdistan’daki durumun iyi anlaşılması, Kürdistan’da umudun nasıl kırıldığını, toplumun nasıl teslim alındığını ve Kürdistan’da Kürtlük gerçeğinden nasıl kopulduğunu ortaya koymak için “Kendine ihanet etmeyen tek bir Kürt’ün kalmadığını” söylemiştir. Bu bir gerçeği ifade etmektedir. Sorun Kürtlerin tümden yok edilip edilmemesi değildi. Ama artık Kürt, kendisi için yaşama durumundan çıkarılmıştı. Kürt ve Kürdistan tamamen Türk uluslaşmasının yayılma alanı haline gelmişti. Kürtlük böyle bir uluslaşmanın hammaddesi olmuştu. İşte Önder Apo, bu nedenle bu durumu kabul edilemez ve lanetli görmüş ve buna karşı mücadele bayrağını açmıştır.Önder Apo, bu yönüyle ölüme karşı diriliş gerçeğini ortaya çıkarmaya çalışmıştır. Kürt gerçeğinin öldürülmek ve yok edilmek istendiğini, buna karşı çok köklü, çok büyük itirazlar, direnişler olmadan bu durumdan kurtulunamayacağını ortaya koymuştur. Apocular grubunun 1973 Çubuk Toplantısı’ndan başlayarak, tarih sahnesine çıkması bu gerçekliği ifade etmektedir. Önder Apo şahsında ortaya çıkan grup, Kürdistan ve Kürt halk gerçeğini doğru tespit ettiği, tanımladığı ve Kürdistan üzerinde uygulanan soykırımcı sömürgeciliği çok iyi ifade ettiği için kısa sürede gençlik, köylüler, işçiler, kadınlar ve bir bütün olarak Kürt halkı içinde büyük bir destek bulmuştur. Dolayısıyla çok hızlı bir gelişim göstermiştir. Bu anlamda Kürt’ün yok edilişine karşı çare, Apocular tarafından bulunmuştur. Zaten bu çare bulunduğu için gençler, kadınlar ve bir bütün toplum Apoculara yönelmiştir.
Kısa sürede gerçekleşen bu gelişmeler, soykırımcı sömürgeciliği ürkütmüştür. Zaten Kenan Evren 12 Eylül askeri faşist darbesine, Irak sınır hattından hareket ederek Mêrdîn ve Riha semalarından helikopterle Ankara’ya uçarken karar verdiklerini söylemiştir. Çünkü Apocular’ın, -PKK olarak tarih sahnesine çıkan bu grubun- Türk devletinin Şêx Seîd ve arkadaşlarının idamıyla başlattığı soykırımdan sonra yarattıkları Kürt toplumsal gerçeğinin tersine çevrilmek istendiğini fark etmiştir. Kürt’ün yeniden diriltilmek istendiğini görmüş, Kürt’ün dirilişinin daha da boyutlanmaması için bir faşist darbe gerçekleştirmiştir. Ordu iktidara el koymuş, sıkıyönetim ilan edilmiştir. Yoğun baskılarla PKK’nin, Apocular’ın Kürdistan’da attığı özgürlük tohumlarının kökü kazılmak istenmiştir. Dolayısıyla 12 Eylül harekatı, Kürt halkının Özgürlük Mücadelesi’nin kökünü kazıma harekatıdır. PKK şahsında Kürt’ün özgürlük ve demokrasi iradesini, varolma iradesini bitirme saldırısıdır. Bu açıdan Diyarbakır 5 Nolu Zindanı’nda yapılan saldırı, sadece bir harekete, siyasi güce karşı yapılmış bir saldırı değildir. Sadece PKK’ye yönelik saldırı da değildir; PKK şahsında Kürt halkının varoluşuna saldırılmıştır. Kürt halkı, PKK şahsında zindanların betonlarına gömülmek istenmiştir. Diyarbakır Zindanı’ndaki saldırı bu temelde stratejiktir. Çok uğursuz amaçlarla yapılmıştır. Baskılar ve zulüm şiddetli olmuş ise bunun nedeni, amacının büyüklüğü ve Kürt’ün bitirilmesiyle ilgili olduğundandır. PKK Kürdistan’da özgürlük ve demokrasi tohumları ektiği için bu özgürlük ve demokrasi tohumlarının kökünü kazımak için PKK Diyarbakır Zindanı’nda bitirilmek ve oraya gömülmek istenmiştir. Dolayısıyla PKK’nin Diyarbakır Zindanı’ndan başlayarak Kürdistan’da ekmiş olduğu özgürlük tohumlarının kökü kazınmak istenmiştir. Bugün Süleyman Soylu da 1980 12 Eylül askeri darbesinin mimarı olan Kenan Evren’in, “PKK’nin isminden bahsedilmeyecek, kök kazılacak” söyleminin aynısını kullanarak, Kürt’ün kökünü kazımak istemektedir.
1980 darbesi, Kürt’ün kökünü kazıma harekatıdır
12 Eylül faşist askeri darbe, Kürt’ün kökünü kazıma darbesidir. Eğer bu darbe başarılı olsaydı, PKK’nin de, Kürt’ün de kökü kazınacaktı. Bu anlamda askeri faşist cunta, bir daha PKK’nin, Kürt’ün bile isminin ağza alınmayacağı bir kök kazıma saldırısı başlatmıştır. Kürt’ün tümden bitirilmesi hedeflenmiştir. Bu açıdan 14 Temmuz Direnişi’nin anlamı büyük ve değerlidir. Kürdistan tarihi ve Kürt Özgürlük Hareketi açısından çok önemli bir dönüm noktasıdır. Saldırı nasıl ki Kürt’ün ve PKK’nin varolmasını hedefledi ise direniş de PKK ve Kürt’ü var etme, PKK ve Kürt’ü öldürmeye karşı diriltme eylemi ve mücadelesiydi. Tabii soykırımcı sömürgecilik Kürt’ün ve PKK’nin ölümünü, kök kazımayı gerçekleştirmek için de esas olarak cumhuriyet tarihi boyunca yürüttüğü irade kırma, umudu öldürme, geleceğe inancı karartmayı zindanda derinleştirmeyi hedefliyordu. Zindanda öyle bir sonuç yaratmak istiyordu ki, bir daha Kürtler için bir umut taşınmasın, kimse bir daha Kürt’ün varlığını ağzına almasın. Bu saldırıyla, “Artık Kürt için varlık da, özgürlük de bitmiştir. Artık ayağa kaldırılamaz ve onun için umut yoktur. Kürt için artık mücadeleye girilemez ve girilse bile boştur. Sonu acı ve kaybetmektir” algısı yaratılmak istenmişti. 12 Eylül faşizmi, Diyarbakır Zindanı’ndaki zulmü ve baskısıyla bunu kesin bir algı haline getirmek istiyordu. Kürt’ün duygusunu, düşüncesini, algısını, geleceğe bakışını, böyle bir irade, umut kırmayla şekillendirmek istiyordu. Bu anlamda bir daha hiç kimsenin Kürt’ün özgür ve demokratik yaşamından söz etmemesi, buna cesaret etmemesi ve aklına bile getirmemesi için çok ağır saldırılar yapılmıştır.
Bu gerçeği PKK’nin zindandaki öncü kadroları görmüştür. Sorun sadece Kürt tutsaklara baskı yapma, boyun eğdirme ve kurallara uydurma değildir. Türk devleti ve 12 Eylül faşizminin amacı bundan çok öteydi. Sadece zindana düşenlerin kişilikleriyle ilgili bir durum olsaydı, herhalde tutsaklar bu düzeyde yoğunlaşmazlardı. Bu düzeyde derin bir özgürlük ve demokrasi tutkusuyla, öfkeyle 14 Temmuz Direnişi’ni gerçekleştirmezlerdi. 14 Temmuz Direnişi’nin bu kadar derin bir özgürlük ve demokrasi bilinciyle, derin bir öfkeyle başlamasının ve sonuçlanmasının nedeni, amaçlananın büyüklüğü, soykırımcı sömürgeciliğin amacının çok uğursuz olmasıyla ilgiliydi. Amaç bu kadar uğursuz olunca ona karşı özgürlük ve direniş tutkusu da çok büyük olmuştur. Bu amaca karşı öfke çok büyük olmuş ve 14 Temmuz Direnişi, soykırımcı sömürgeciliğin, 12 Eylül faşizminin bu amaçlarını yerle bir edecek, bu amaçlarını tarihe gömecekti. Onlar Kürt’ün kökünü kazıma, iradesini kırma, bitirme saldırısı yaparken, 14 Temmuz direnişçiliği de tüm bu saldırı ve zihniyetlerin kökünü kazıyacak, bu zihniyet ve saldırıların bir daha başarıya ulaşamayacağı bir özgürlük iradesi, tutkusu açığa çıkarmışlardır. Soykırımcılığa ve sömürgeciliğe karşı öfke açığa çıkarma hamlesi yapmışlardır.
İrade kırmak isteyenin iradesi kırıldı
14 Temmuz Direnişi, 12 Eylül 1980’de yapılan soykırımcı sömürgeciliğe karşı bir varolma ve diriliş hamlesidir. 14 Temmuz Direnişi’ni kesinlikle böyle ele almak, böyle değerlendirmek gerekir. 14 Temmuz Direnişi’ni, karşı devrimci direnişle soykırımcı sömürgeciliğin saldırılarını kırma hamlesi olarak değerlendirmek gerekiyor. Soykırımcı sömürgeciliğin irade kırmasına karşı büyük bir devrimci direniş ve duruşla, bu soykırımcı sömürgeciliğin iradesini kırma kararlılığı, direnişi ortaya konulmuştur. Nitekim 14 Temmuz Direnişi karşısında Kürt’ün iradesini kırmak, umudunu tarihe gömmek isteyen, bu amaçla tutsaklara zülüm yapan, kök kazıma zulmünün komutanlığını yapan, işkence başılığını yapan Esat Oktay Yıldıran, 14 Temmuz Direnişi’nin başarısı ve direnerek şehit düşenlerin ardından bir daha Diyarbakır Zindanı’nda görülmez olmuştur. Dolayısıyla irade kırmak isteyenin iradesi kırılmıştır. Büyük Ölüm Orucu direnişçilerinin ortaya koymuş olduğu irade karşısında Esat Oktay kaçmıştır, kaçırılmıştır. Çünkü; artık 14 Temmuz direnişçileri karşısında konuşması, ayakta durması mümkün değildi. Her türlü zülüm ve işkenceyle yenmek, ezmek, iradesini kırmak, kökünü kazımak istedikleri, Esat Oktay’ın karşısında büyümüş, o ise küçülmüştür. Dolayısıyla irade kırma saldırısı yapanın iradesi, umudu kırılmıştır. Zulümle sonuç alınmayacağı çok net ve açık bir biçimde gösterilmiştir.
Ölüm orucuyla büyük bir direniş gerçekleştirilmiştir. Artık koşullar ne olursa olsun Kürt’ün soykırımcı sömürgeciliğe karşı direnişi başarabileceği gerçeği ortaya çıkmıştır. Eğer zindan koşullarında, zorun zoru koşullarında direnilip başarılıyorsa, Kürdistan coğrafyasında bu tarihe, bu topluma dayanılarak büyük direnilip başarılabileceği algısı oluşmuştur. Bu yönüyle bir umut devrimi yapılmıştır. Önder Apo, “Umut zaferden daha değerlidir” diyor. Yine bir Japon halksözünde de, “Umudunu kaybeden her şeyini kaybetmiştir” deniliyor. Bu yönüyle 14 Temmuz direnişçileri en zor koşullarda büyük bir direniş sergileyerek, nasıl başarılacağını ve Kürt’ün onurunu en zor koşullarda nasıl temsil ettiklerini ortaya koymuşlardır. Yine insanların yaşamlarını yitirebileceğini ancak irade ve umutlarının, mücadele azimlerinin asla kırılamayacağını herkese göstermişlerdir. Ancak fedaice direnilerek, özgür ve demokratik yaşamın kazanılacağı ortaya konulmuştur. Yaşam sevgisi en güçlü biçimde, en yüksek düzeyde zindanda diriltilmiştir. Kemal Pir, “Yaşamı uğruna ölecek kadar seviyorum” diyerek, yaşamın anlamını büyütmüştür. Dolayısıyla yaşamaya büyük bir anlam sığdırılmış ve değer verilmiştir. “Eğer yaşanıyorsa böyle yaşanmalıdır. Yaşam sevgisi bu düzeydeyse, o gerçek yaşamdır” demiştir. Uğruna ölünecek yaşamın yaratılması gerektiğini ortaya koymuştur. “Yaşam ancak uğruna ölünürse değerli bir yaşamdır” demiştir. Bu gerçeği çok çarpıcı bir biçimde ortaya koymuştur.
14 Temmuz Direnişi, Kürt’ün yaşam felsefesini değiştirmiştir
Bunlar Kürt halkı için büyük devrimler, dirilişlerdir. Kürdistan Devrimi zor ve soykırımcı sömürgecilik zalimdir. Zaten bu zalimliğiyle Kürt’e, Kürt insanına “Direnme, Kürtlüğü düşünme, sonuç alamazsın, artık senin kaderin Kürtlükten vazgeçmektir” diyerek Kürtleri Kürtlükten vazgeçirtmiştir. Yine “Zor koşullarda adım atamazsın, bu çemberi kıramazsın” algısı yaratmak istemiştir. Ama 14 Temmuz direnişçiliği, zorun zoru koşullarda direnerek başarılı olunacağını, özgür ve demokratik yaşamın ölçülerini ortaya koyarak Kürt’te yaratılan umutsuzluğu ve basit yaşam algısını da kırmıştır. Bu anlamda Kürt’ün yaşam felsefesi ve anlayışını değiştirmiştir. Bu yaşamdan kopan, basit yaşama mahkum edilen Kürt ve Kürdistan için büyük bir devrimdir, diriliştir. Kürt yeniden tarihine, kültürüne uygun olarak büyük bir halk gerçeği olduğunun farkına varmıştır. 14 Temmuz Büyük Ölüm Orucu’yla Kürt halkı kendi gerçeğinin, gücünün ve yenilmez iradesinin farkına varmıştır. Bu bakımdan 14 Temmuz Direnişi’ni değerlendirirken böyle tarihsel sonuçlarıyla değerlendirmek gerekiyor. 12 Eylül’ün uğursuz amaçlarını nasıl yerle bir ettiğini, Kürt’e kazandırdığı yeni değerleri görmek gerekiyor.
14 Temmuz ile birlikte Kürt’ün ölçüleri her yönlü yükseltilmiştir; yaşam, özgürlük ölçüleri, direnişçi özellikleri ve düşmana karşı öfke ölçüleri yükseltilmiştir. 14 Temmuz Büyük Ölüm Orucu, büyük bir ölçüleri yükseltme direnişidir. Ölçüler yükseltilmeden bir halk özgürleşemez, demokratik yaşama kavuşamaz. Ölçüler yükseltilmeden bir halkın üzerinde uygulanan soykırım politikaları boşa çıkartılamaz.
Kürtler üzerinde soykırımcı sömürgecilik ancak ölçülerin yükselmesiyle boşa çıkartılabilir, yenilgiye uğratılabilir, Kürt özgür ve demokratik yaşama kavuşturulabilir. Bu açıdan Önder Apo’nun Apocu grubu başlatmasıyla birlikte geliştirdiği ölçüleri yükseltme hareketi, ölçüleri yükseltme çabası, 14 Temmuz Büyük Ölüm Orucu’yla zirveye kavuşturulmuştur. Bu yönüyle 14 Temmuz büyük ölüm orucu, Kürdistan’daki her türlü zihniyetin, yaşamın, anlayışın ve anlayış ölçülerinin yükseltilmesi direnişidir. İşte Kürt halkı bu yüksek ölçülere kavuşturularak, Ortadoğu’nun demokrasi ve özgürlükte öncü halkı haline getirilmiştir. İlk toplumsallığı ve değerleri yaratan Kürdistan coğrafyası tarihine yakışır biçimde ölçüleri yükseltmiştir. Ölçüleri yükselterek, her türlü saldırı karşısında direnecek bir halk, bir zihniyet ve militan duruş ortaya çıkartılmıştır. Bu ölçülerin, karakterlerin ortaya çıkartılması Kürdistan açısından devrim niteliğindedir. Soykırımcı sömürgecilik altında yaşayan, ölüme yatırılan, umudu kırılan bir halk için diriliştir. Varolma dirilişidir. Kök kazıma saldırısı, Büyük Ölüm Orucu’yla boşa çıkartılmış, Kürt’ün varolması, varolma mücadelesi en güçlü biçimde ortaya çıkartılmıştır. Bu Kürt’ün varlığının güvence altına alınmasıdır. Bu anlamda 14 Temmuz direniş ruhuyla, iradesiyle, direnildiği takdirde Kürt’ü yenilgiye uğratmak ve zaferinin önüne geçmek mümkün değildir. İşte bu değerler ve ölçüler, Kürt’ün büyük dirilişidir.
Önder Apo tarih sahnesine çıkarak, Kürt’ün öldürülmesine karşı isyanını, itirazını ortaya koymuştur. Kendi şahsında Kürt’ün dirilişini, Apocular şahsında Kürt’ün dirilişini başlatmıştır. Ama bu dirilişin en somut, en çarpıcı biçimde ağır işkenceler altında zindanda somutlaştırılması, bu diriliş değerlerinin toplumsallaştırılması, eteğe kemiğe büründürülmesi, maddi bir güç haline getirilmesi anlamına geliyordu. Bu bakımdan 14 Temmuz Ölüm Orucu’nun yarattığı diriliş gerçeğini çok iyi görmek gerekiyor.
14 Temmuz büyük bir ideolojik, siyasi zaferdir
14 Temmuz Direnişi, Kürdistan’da öldürülen değerlere, ölçülere ve anlayışa darbe vurmuştur. Tüm bunların kökünü kazımıştır. Bu değerlerle dirilerek sömürgeciliğe en büyük darbe vurulmuştur. Bu açıdan 14 Temmuz’u büyük bir ideolojik, siyasi zafer olarak görmek gerekiyor. İdeolojik olarak kaybedenler, hangi askeri gücü, silahlı gücü kullanırsa kullansın kazanamazlar. Bu bakımdan zindanda soykırımcı sömürgecilik ideolojik olarak, düşünsel olarak yenilgiye uğratılmıştır. Soykırımcı sömürgecilik yenilgiye uğratılmadan ne mücadele geliştirilebilir ne soykırımcı sömürgecilik geriletilebilir ne de zafere ulaşılabilirdi. Bu yönüyle 14 Temmuz Ölüm Orucu’nun 12 Eylül faşizmini yenilgiye uğratması sadece Kenan Evren ve cuntasını yenilgiye uğratması değildir. Şêx Seîd ve arkadaşlarının idam edilmesiyle başlatılan soykırımcı sömürgeciliğin yenilgiye uğratılmasıdır. Bu nedenle daha sonra büyük gelişmeler yaratılmıştır. Eğer sadece Bakurê Kurdistan’da değil, Kürdistan’ın dört bir yanında Kürt halkı ayağa kalkmış ve önemli gelişmeler yaratmışsa kesinlikle bunun soykırımcı sömürgeciliğin Diyarbakır Zindan’ında yenilgiye uğratılmasıyla bağı vardır. Sadece Bakurê Kurdistan’da değil, Başûr’da, Rojhilat’ta, Rojava’daki tüm gelişmelerin ortaya çıkartılmasında 14 Temmuz direnişçiliğinin soykırımcı sömürgeciliği ideolojik olarak yenilgiye uğratmasındaki payı büyüktür. Bu ideolojik yenilgi gerçeği anlaşılmadan Kürdistan’da daha sonra ortaya çıkan gelişmeleri anlamak, değerlendirmek ve bu temelde doğru politikalar üretmek, doğru adımlar atmak mümkün değildir.
Kuşkusuz 14 Temmuz Ölüm Orucu, Diyarbakır Zindanı’ndaki tutsaklar için de diriliş anlamına geliyordu. Aslında 14 Temmuz Ölüm Orucu öncesi durum, aynı 1970’lerdeki Kürdistan’daki durumdu. Umutsuzluk hat safhadaydı; itirafçılık başlatılıp geliştirilmiştir. Artık Kürt’ün varolacağına, PKK’nin başarılı olacağına inanç kalmamıştır. Teslimiyet hakim hale gelmiştir. “Teslim olmaktan başka çare yoktur” anlayışı gelişmiştir. Bu nedenle soykırımcı sömürgecilik Diyarbakır Zindanı’nda PKK’yi bitirdiğine, PKK şahsında da Kürt’ü bitireceğine inanmıştır. Nasıl ki Agirî’de başlayan isyanın kırılmasından sonra bir gazetenin birinci sayfasında bir mezar çizilmiş ve üzerinde ‘Muhayyel Kürdistan burada metfundur’ denilmişse, yani Kürdistan’ın öldüğüne inanılmışsa, aslında 14 Temmuz Direnişi öncesi de 12 Eylül faşist cuntası zindanlar şahsında PKK’yi bitirdiğine, Kürt’ün umudunun, iradesinin kırıldığına inanmıştır. İşte itirafçıların çıkması bu nedenledir. Tutsakların geleceğe inançlarını kaybetmesi bu nedenledir. Bu açıdan 14 Temmuz Büyük Ölüm Orucu, zindanda da bir diriliş gerçekleştirmiştir. Ölüme yatırılan, umudu kırılan tutsaklar 14 Temmuz direnişiyle büyük bir umuda sarılmış, iradeleri güçlenmiş, düşmana karşı direnebileceklerine inanmışlardır. Bu nedenle 14 Temmuz sonrası 5 Eylül’de Diyarbakır Zindanı’nda büyük bir direniş ortaya çıkmıştır. 5 Eylül Direnişi’yle bütün tutsaklar ayağa kalkmıştır. Bunu yaratan 14 Temmuz Büyük Ölüm Orucu’nun zindanda dirilişi gerçekleştirmesidir. Bu diriliş sadece zindanda değil, bütün Kürdistan’da zaten gelişmiştir. Kürtler, “En zor koşullarda, PKK’li tutsaklar direnebiliyorsa biz de direnebilir, mücadele edebiliriz” anlayışına ulaşmışlardır. Zaten Önder Apo örgüt içinde bu inancı sürekli ayakta tutmuştur. Önder Apo kişiliğiyle, duruşuyla, çabasıyla, emeğiyle soykırımcı sömürgeciliğe karşı Kürt’ü dirilten konumda olmuştur. Kürt’ü diriltme çabalarını PKK ve kadroları şahsında yaratmaya çalışmıştır. Kendi şahsında yaratmış olduğu dirilişi 12 Eylül faşist koşullarında koruma ve geliştirme çabası içinde olmuştur.
14 Temmuz Direnişi, ülkeye dön çağrısı olmuştur
Önderlik, 12 Eylül faşizmi karşısında yılgınlığa düşen kadrolarda Kürt’ün bu diriliş gerçeğini ortaya çıkarmaya çalışmıştır. 12 Eylül faşizminin Kürt’ün kökünü kazıma saldırısına karşı örgütü ayakta tutmaya, kendi şahsında yarattığı dirilişi 12 Eylül faşizmi koşullarında da örgütsel dirilişe dönüştürmeye çalışmıştır. Önderliğimize yeniden mücadeleye atılma çabalarına karşı en büyük desteği, zindan şahsında diriliş değerlerini ortaya çıkaran, ayağa kaldıran, dirilişi gerçekleştiren zindan direnişçiliği vermiştir. Önder Apo’nun diriliş çabalarına en büyük destek zindan direnişçiliğinden gelmiştir. Örgütün yaşadığı zor koşullarda direniş, diriliş ruhunu, soykırımcı sömürgeciliğe, kök kazımaya karşı militan ruhu açığa çıkartarak PKK’yi yeniden etkili hale getirmede tarihsel rolünü oynamıştır. Zindan direnişçiliği, 14 Temmuz ruhu Kürt Özgürlük Hareketi’nin, PKK’nin 1984 gerilla atılımını başlatmasında, mücadeleyi geliştirmesinde en temel moral ve ideolojik güç kaynağı olmuştur. 14 Temmuz sadece faşizmi zindanlarda ideolojik yenilgiye uğratmamıştır. Büyük bir ideolojik, moral ve güç kaynağı olarak PKK’nin ayakta kalmasında, gerilla mücadelesini geliştirecek çalışmalar yapmasında, ülkeye dönüşünde ve gerilla mücadelesinin gelişmesinde tarihsel rolünü oynamıştır.
14 Temmuz Direnişi’nin başladığı dönem, hala faşist cuntanın hakim olduğu, etkili olduğu dönemdir. Türkiye’deki sol hareketler etkisizleşmiş, büyük oranda tasfiye olmuşlardır. Kürdistan’da varolan siyasal gruplar tasfiye olmuşlardır. 12 Eylül faşizminin zor koşullarında varlıkları son bulmuştur. Bu ortamda mücadeleyi geliştirmek, mücadele umudu yaratmak kolay değildir. Bu açıdan PKK içinde de mücadelenin başlatılmasına dair Önder Apo’nun yaratmak istediği umuda karşı içten içe inançsızlık vardı. PKK içerisinde belli kesimler, “Hakkari’nin sınırları geçilemez, bu koşullarla mücadele edilemez” anlayışını dillendirmekteydi. Bu yönlü Önder Apo’nun mücadeleyi yeniden geliştirme çabaları sabote edilmekteydi. Örgütün yaşadığı bu sıkıntılı ve zor dönemde 14 Temmuz Direnişi, Büyük Ölüm Orucu, büyük şahadetler, dışarıda mücadele eden PKK kadroları ve örgüt için ülkeye dön çağrısı olmuştur. Önder Apo’nun mücadeleyi ülkede başlatma çağrılarına tarihi destek olmuştur.
Artık 14 Temmuz Direnişi ve yaşanan bu büyük şahadetlerden sonra kim yüzünü ülkeden çevirebilir ya da yüzünü ülkeye dönmeyebilirdi? Bu açıdan 14 Temmuz direnişçiliği tasfiyeciliği tasfiye eden bir rol oynamıştır. Ülkeye dönüş çağrısıyla ülkeden kaçmak isteyenlerin çanına ot tıkamıştır. Artık hiç kimse, “Ülkeye dönülemez, mücadele edilemez” sözünü dillendiremez olmuştur. Bu yönüyle 14 Temmuz direnişinin ülkeye dön çağrısı, tasfiyeci eğilimleri de etkisizleştirerek, militan eğilimleri güçlendiren, militan eğilimlerin hakim olmasını sağlayan bir rol oynamıştır. Bu yönüyle de diriliş, örgüt içerisine güçlü bir biçimde yansımıştır. Önder Apo’nun çabalarıyla canlandırılan militanlık 14 Temmuz direnişçiliğiyle daha güçlü hale gelmiştir.
14 Temmuz direnişçiliği, 12 Eylül faşizmini yenilgiye uğratıp büyük bir başarı kazandıktan sonra etkileri hem zindanlarda hem de dışarıda sürekli olmuştur. Eğer bugün Özgürlük Hareketimiz ayaktaysa, zindanlarda direniş oluyorsa bunu sağlatan kesinlikle 14 Temmuz ruhu ve direnişçiliğidir. En zor koşullara direnip başarmanın tarzı olan Kürdistan Devrimi’nin tarzının 14 Temmuz ile somutlaşması, her türlü zorluk karşısında direnme ve başarma iradesinin örgüt gerçeğinde, zindan gerçeğinde varolması ve süreklileşmesidir. Artık hiçbir düşman saldırısının sonuç alması mümkün değildir. Saldırılar ne kadar ağır olursa olsun, ne kadar zor olursa olsun bu saldırılara karşı direnilecektir, direnilmektedir. Çünkü; artık 14 Temmuz ruhu bütün örgütün, halkımızın ruhudur, zindan direniş ruhudur. Koşulların zorluğu, mücadeleden kaçma ve yılma değil, artık mücadele etme gerekçesidir. Çünkü; soykırımcı sömürgeci düşman gerçeği ortadadır. Bunun karşısında zorun zoru koşullarında direnip başarmanın tarzı olan Kürdistan devriminin tarzını pratikleştirmekten başka yol yoktur. Bu da ancak 14 Temmuz Direnişi’nin yarattığı değerlerle olur.
14 Temmuz direniş ruhu halkımızın, örgütümüzün direniş ruhudur
Bu yönüyle düşman on yıllardır çok ağır saldırı ve katliamlar, yine her türlü zulmü ve baskıyı yapmasına rağmen sonuç alamıyorsa bunun nedeni 14 Temmuz’un yarattığı Kürdistan Devrimi’nin tarzının bugün halk, gerilla, PKK ve toplum gerçeğimizde somutlaşmasıyla ilgilidir. Artık Kürdistan’da hiç kimse kolay başarıyı, kolay zaferi beklemiyor. Ancak zorun zoru koşullarında mücadele edince başarının geleceğini biliyor. Dolayısıyla Kürdistan Devrimi’nin tarzını biliyor. Buna göre mücadele ediyor, partiye katılıyor, yurtseverleşiyor ve bir halk gerçekliği oluşuyor. Bu nedenle de düşman saldırıyor; hareketimiz, gerilla ve Kürt halkı ise direniyor. Yurtseverler, dostlar direniyor. Çünkü bu Kürdistan gerçeği, bunu gerekli kılıyor. Kürdistan’da özgür ve demokratik yaşam elde etmenin kanunu böyledir. Bu açıdan 14 Temmuz direnişçiliği en zor koşullarda halkımıza da, gerillaya da yol gösterici, moral değeri ve güç kaynağı olmuştur. Zorluklardan yılma değil, zorluklar direnme gerekçesi olmuştur. Kürdistan Devrimi’nin tarzının bu olduğunu artık bugün örgütümüz, gerillamız, halkımız, tüm yurtseverler bilmektedir. 14 Temmuz direniş ruhu; halkımızın, örgütümüzün direniş ruhudur, gerillanın fedailik ruhudur. Zindan direnişçiliğinin temel karakteri budur.Zindanda koşullar zor olabilir, ancak ne kadar zor olursa olsun 12 Eylül zindan koşullarından zor olmayacağı açıktır. Bu bakımdan da zindan direnişçileri, zindandaki tutsaklar her koşulda baskılar karşısında ayakta kalmakta, direnmekte, özgür ve demokratik yaşam, militan iradelerini, devrimci duruşlarını, karakterlerini ortaya koymaktadırlar. Düşmanın saldırıları, baskıları bu irade karşısında etkili olamamaktadır.
Bugün Kürt Özgürlük Hareketi, gerillaları, halkı bütün baskılara rağmen ayaktaysa, bugün mücadele sadece Bakurê Kurdistan’da değil, Rojava’da, Başûr’da, Rojhilat’ta, bütün Ortadoğu’da yürütülüyorsa, bütün dünya koşullarında Kürt Özgürlük Hareketi başarılarına yeni başarılar ekliyorsa, bunu yaratan 14 Temmuz ruhudur. Dolayısıyla 14 Temmuz direnişçiliği bugün sadece Bakurê Kurdistan’da temsil edilmemektedir; Rojava’da 14 Temmuz direnişçiliğinin ruhu yaşamaktadır. Eğer Rojava Devrimi başarılı olduysa, Kobanê’de, bir bütün Rojava’da DAİŞ çeteleri püskürtüldüyse, bunu sağlatan 14 Temmuz ruhudur. Eğer 14 Temmuz ruhu ve onun yarattığı Kürdistan Devrimi’nin tarzı olmasaydı, Rojava’da ve Kuzey Suriye’de özgürlük güçleri bu kadar ağır saldırılar altındayken başarılı olamazlardı. Bugün orada da fedaice bir direniş vardır. Bunlar kesinlikle 14 Temmuz ruhunun, 14 Temmuz direnişçiliğinin Kürdistan’da yarattığı tarzın Rojava’da somutlaşmış halidir. Rojavayê Kurdistan halkı 1980’li yıllarda zindan direnişiyle, 14 Temmuz ruhuyla örgüte bağlanmış; hatta zindan direnişiyle, 14 Temmuz direnişiyle örgütü tanımış, zindan direnişini kendisinin moral değeri haline getirerek örgüte bağlanmıştır. Bu açıdan Rojava’daki halkımız da, oradaki fedailer de 14 Temmuz ruhunu temsil etmektedirler. Bütün zor koşullara rağmen direnmektedirler.
Şengal’de de 14 Temmuz ruhu temsil edilmektedir. 12 gerillanın DAİŞ çetelerinin saldırılarına karşı fedaice direnerek Êzidî halkımızı soykırımdan koruması, Êzidî halkımızı savunması 14 Temmuz direnişçiliğiyle, ruhuyla olmuştur. 14 Temmuz direnişçiliğinde var olan, zorun zoru koşullarda direnmek ve başarmak anlayışıyla, DAİŞ çetelerine karşı direnilmiştir. DAİŞ çeteleri Şengal dağlarına sokulmamış, daha sonra da Şengal şehir merkezinden püskürtülmüştür.
Bu yönüyle bugün Şengal’de özgür ve demokratik yaşam için direnenler de 14 Temmuz’u temsil etmektedirler; 14 Temmuz ruhuyla savaşmaktadırlar; 14 Temmuz ruhuyla her türlü saldırıya karşı koyan direnme iradesini göstermektedirler.
Kürt Özgürlük Hareketi hala 14 Temmuz ruhuyla direnmektedir
14 Temmuz ruhunu yaratan da Önder Apo gerçekliğidir. Önder Apo’nun ortaya koyduğu Kürdistan devrim gerçeğidir. 14 Temmuz’da somutlaşan Kürdistan Devrimi’nin tarzı, Önder Apo’nun ilk sözünde ortaya koyduğu Kürdistan Devrimi’nin tarzıdır. Önder Apo, Kürdistan Devrimi’nin zorluklarını, zor koşullarını bilince çıkarmıştır. Bunu en derinliğine hisseden, gören bir Önderliktir. Zaten buna göre bir militanlık ve örgüt yaratmaya çalışmıştır. Zorun zoru koşullarına direnen bir militanlık, örgüt olmadan Kürdistan’da adım atılamayacağını, bir yaprağın bile kımıldamayacağını bilmektedir. O açıdan Önderlik daha ilk baştan militanlık, mücadele ölçülerini çok yüksek tutmuştur. 14 Temmuz direnişçiliği de bunun en somutlaşmış, en pratikleşmiş halidir. Bunun için 14 Temmuz direnişçiliğine Kürdistan Devrimi’nin tarzı, ruhu deniliyor. Ama bunu yaratan, bu anlayışı kazandıran, Kürdistan’da ancak bu temelde başarı elde edileceğini ortaya koyan, bunu arkadaşlarına, militanlarına kazandıran, arkadaşlarını, militanlarını, bir bütün olarak toplumu bu temelde eğitmeye çalışan Önder Apo’dur.
Kürt Özgürlük Hareketi, 35 yıldır sadece zindanda değil; dağda, ovada, şehirde, yurtiçinde ve yurtdışında 14 Temmuz ruhuyla direnmektedir. 14 Temmuz’un yarattığı, ortaya çıkardığı, somutlaştırdığı Kürdistan Devrimi’nin tarzıyla direnmektedir. Bu yönüyle 14 Temmuz ruhunun iyi anlaşılması, 14 Temmuz’un somutlaştırdığı Kürdistan Devrimi’nin ruhunun anlaşılması çok çok önemlidir. 14 Temmuz ruhu iyi anlaşılır, ortaya çıkardığı Kürdistan devrim tarzı, her alanda mücadele tarzı haline getirilirse, Kürt halkının Özgürlük Mücadelesi’nin yenilmesi mümkün değildir. Düşman ne kadar saldırırsa saldırsın, düşman ne kadar zalim olursa olsun sonunda kazanacak olan Özgürlük Hareketi’dir. Nasıl ki 14 Temmuz ruhu ve direnişçiliği zindanda, dışarıda kazandırdı, tasfiyeciliğin tasfiye edilmesinde, gerilla hamlesinin gelişmesinde, Kürt halkının mücadeleye atılmasında büyük rol oynadıysa, bundan sonra da 14 Temmuz ruhuna bağlı kalınırsa, 14 Temmuz ruhunun yarattığı Kürdistan tarzına uygun hareket edilirse, imkan aramak, kolay başarı kazanma yerine 14 Temmuz’un zorun zoru koşullarında direnip başarmanın tarzı bütün mücadele alanlarında somutlaştırılırsa, kesinlikle her türlü saldırı boşa çıkartılacaktır. Kürt’ün özgür ve demokratik yaşamı mutlaka kazanılacaktır.
Bugün zindan direnişçiliği başta gerillada olmak üzere her yerde temsil edilmeye çalışılmaktadır. Dağda, ovada, şehirde, yurtiçi ve yurtdışındaki bütün çalışmalarda ölçü, zindan direniş çizgisinin ölçüsüdür; 14 Temmuz Direnişi’nin ortaya koyduğu ölçülerdir. Bunun dışındaki ölçüler PKK’ye, Özgürlük Hareketi’ne ait değildir. PKK, ölçüleri sürekli yükselten bir harekettir. Önder Apo her zaman ölçüleri yüksek tutmaya çalışmıştır. Bu temelde de ölçüleri en yüksek düzeyde temsil eden şehitlerin savunucusu, temsilcisi olduğunu ortaya koymuştur. Bu yönüyle Önder Apo hala şehitler gerçeğinde, özellikle 14 Temmuz’da somutlaşan şehitler gerçeğinde ölçüleri yüksek tutmak isteyen, ölçüleri yüksek tutarak özgürlük ve demokrasi mücadelesini başarıya götürmek isteyen bir Önderliktir.
Ölçülerin düşük olduğu yerde PKK’lilik yoktur. Kim 14 Temmuz ölçülerini, Önder Apo’nun örgüt ve militan ölçülerini, şehitlerde temsilini bulan ölçüleri düşürüyorsa o, gerçek PKK’li, militan ve özgürlük savaşçısı değildir. Kürt halkını özgür ve demokratik yaşama kavuşturan bir militanlığı, savaşçılığı, kadroluğu ve yurtseverliği temsil etmiyordur. Kürdistan’da ancak zorun zoru koşullarda mücadele edecek ölçülere sahip olanlar Önderliği, örgütü ve şehitleri temsil edebilir.
Bu yönüyle bugün 14 Temmuz direnişçiliğini temsil eden büyük direnişçilerimiz, kahramanlarımız, fedailerimiz vardır. Bugün gerillada her ay onlarca şehit vermekteyiz. Bunlar 14 Temmuz direnişçiliğinin temsilcileridirler. Ölçüleri yüksek olan militanlardır. Düşmanın tüm saldırılarına direnerek cevap vermektedirler. Düşmana, “Senin saldırıların bizim fedailiğimiz karşısında sökmez. Biz, zorun zoru koşullarda direneceğiz, yaşamımızı ortaya koyacağız, yaşamı uğruna ölecek kadar seven Kemal Pirlerin yoldaşı olarak size karşı direneceğiz ve bu mücadeleyi sonunda başarıya ulaştıracağız” demektedirler. AKP-MHP faşizmine karşı direnen yoldaşlarımızın tutumu böyledir. Onlar, 14 Temmuz direnişçiliğini temsil etmektedirler. 14 Temmuz direnişçiliği, fedailiğin ortaya konulduğu her yerde temsil edilmektedir. Bu yönüyle 14 Temmuz direnişçiliği Kürdistan Devrimi’yle sürekli yaşamakta, hatta onların ortaya koyduğu ölçüler özyönetim direniş süreçlerinde olduğu gibi sürekli yükseltilerek sürdürülmektedir.
Bugün Hayrilerin, Kemallerin, Akiflerin, Alilerin binlerce yoldaşı vardır. Gerillalar 14 Temmuz ruhunu öğrenerek, bu ruhu kendilerinde somutlaştırarak, bu ruhun yarattığı Kürdistan Devrimi’nin tarzını öğrenerek mücadele etmektedirler. Dolayısıyla bugün binlerce gerilla 14 Temmuz direnişçiliğini temsil etmekte ve o ruhla savaşmaktadır. Kadınıyla, erkeğiyle gerillalar 14 Temmuz direnişçiliğinin ölçüleriyle direnmekte ve savaşmaktadır. Mücadelelerini, yaşamı uğruna ölecek kadar seven militanlar olarak ortaya koymaktadırlar. Şehitlerimiz, yaşamı uğruna ölecek kadar sevdiklerinden, uğruna ölünecek yaşamı yaratmak için yaşamlarını ortaya koymuşlardır.
Özyönetim direnişçiliğini yaratan, 14 Temmuz direniş ruhudur
2015-2016 kışında soykırımcı sömürgeciliğin Kürdistan şehirlerine, kasabalarına her türlü silahla saldırmasına rağmen Çiyager Yoldaş şahsında somutlaşan gerçeklik, -koşullar ne kadar zor olursa olsun- direnip başarma gerçekliğidir. Çiyagerler, Xebatkarlar, İslamlar, Axînler bu direnişleri sürdürerek, hatta 14 Temmuz’da yaratılan ölçüleri daha da yükselterek, zorun zoru koşullarda fedaice direnerek Kürdistan Devrimi’nde direnmenin nasıl olması gerektiğini çok çarpıcı bir biçimde ortaya koymuşlardır. 2015-2016 kışında eğer büyük direniş gerçekleştirilmişse, tarihi bir direniş ortaya konulmuşsa, bunu sağlatan da 14 Temmuz direnişçiliğidir. 14 Temmuz direniş ruhunun yarattığı, Kürdistan Devrimi’nin tarzıdır. Özyönetim direnişçileri Kürdistan Devrimi’nin ancak zorun zoru koşullarında direnilerek yaratılacağına inandıkları için son nefeslerine kadar direnmişlerdir. O zorlu mücadele gerçeğinin, aynı zamanda Kürdistan Devrimi’ni başarma gerçeği, Kürdistan Devrimi’nin mücadele gerçeği olduğunu bilince çıkarmışlardır. Bu yönüyle özyönetim direnişçileri kaybetmemiştir, onlar kazanmıştır. Belki tüm hedeflerine ulaşamamışlardır, düşman şehirleri yakıp yıkmıştır ancak onlar fedailikleriyle, yaşamı uğruna ölecek kadar seven karakterleriyle Kürdistan’da yurtseverliğin de, militanlığın da ölçülerini yükseltmişlerdir. Eğer Kürdistan’da bir özgür ve demokratik yaşam kazanılacaksa, bu yüksek fedailikle, bu yüksek fedakarlıkla kazanılacaktır. Yaşamı uğruna ölecek kadar seven militanlarla kazanılacaktır.
Bir halk yurtseverlik ölçüleri, düşmana öfkesi geriyse, zorun zoru koşullarda direnemiyorsa kaybeder. Özellikle Ortadoğu’da kaybeder. Kürtler gibi soykırımcı sömürgecilik altındaysa kaybeder. Ama Çiyagerler gibi, 14 Temmuz direnişçileri gibi zorun zoru koşullarında direnen bir militan gerçeklik varsa, böyle bir örgüt, mücadele gerçekliği varsa, o halk mutlaka kazanır ve başarıya ulaşır. Bu açıdan 35 yıllık mücadele gerçeğimizde 14 Temmuz her zaman yaşamaktadır. Çünkü; soykırımcı sömürgecilik zalimdir. Bugün hala kök kazıma peşindedir. Bu kök kazıma karşısında tabii ki 14 Temmuz direniş ruhuyla, tarzıyla mücadele edilecek ve bu kök kazıma saldırısı içinde olanlar yenilgiye uğratılacaktır.
Bugün Tayyip Erdoğan-Bahçeli faşist ittifakı, Kürt’ün kökünü kazımayı hedefliyor. 12 Eylül faşist cuntasının başaramadığı kök kazıma saldırısını, kendilerinin başaracağını söylüyorlar. Bugün de Kürtler üzerinde bir kök kazıma saldırısı vardır. Hatta sadece Bakurê Kurdistan’da değil, bütün Ortadoğu’da Kürt’ün kökünü kazıma saldırısı vardır. Kenan Evren’in 1980’de söylediklerini Tayyip Erdoğan daha fazla tekrarlamaktadır. Kenan Evren’den daha fazla kök kazımaktan, soykırımdan söz etmektedir. 1980’lerde Diyarbakır Zindan’ında Esat Oktay nasıl Kürt’ü bitireceğini, kökünü kazıyacağını, Kürtlüğün bir daha ağza alınmayacağını, PKK’nin zindanlarda kökünün kazılacağını, bir daha isminin anılmayacağını söylüyorduysa, şimdi de benzer şeyleri Süleyman Soylu ve Tayyip Erdoğan söylemektedir.
Ancak 14 Temmuz ruhu, Kürdistan Devrimi’nin tarzı bugün 1982’den daha fazla somut hale gelmiştir. Gerillalar 35 yıldır 14 Temmuz ruhuyla direnmektedir, Kürdistan Devrimi’nin tarzıyla direnmektedir. Koşullar ne kadar zor olursa olsun direnmektedir. Böyle bir devrim tarzı ortaya çıkmıştır. Bugün Kürdistan Devrimi’nin tarzı sadece militanların değil, halkın tarzı haline gelmiştir. Bütün örgütün, Özgürlük Hareketi’nin tarzı haline gelmiştir. Kürt’ün bilinci haline gelmiştir. Bu açıdan AKP’nin saldırıları, Devlet Bahçeli ve Erdoğan’ın, yine onların müttefiklerinin saldırıları Kürt halkının Özgürlük Mücadelesi karşısında, Kürdistan Devrimi’nin tarzı karşısında kırılmaya mahkumdur. Kürdistan Devrimi’nin tarzı, zorun zoru koşullarında direnme tarzı karşısında, böyle bir irade, mücadele gerçekliği karşısında Tayyip Erdoğan-Bahçeli faşist ittifakının saldırıları kırılacaktır, yenilgiye uğratılacaktır. Bunların Esat Oktay’ı olan Süleyman Soylu’nun söyledikleri ona yalatılacaktır. Kürt Özgürlük Hareketi ve PKK direnecek, ayakta kalacak ama bu direnişin sonunda yıkılacak olan Erdoğan-Bahçeli faşizmi Esat Oktay gibi kaçacak, bir daha görünmeyecek olan Süleyman Soylu olacaktır. Çünkü; karşılarında 14 Temmuz direnişçiliği ve ruhu vardır. 14 Temmuz’un yarattığı Kürdistan Devrimi’nin tarzı vardır. Bu ruhu, bu tarzı kendisinde somutlaştıran PKK ve onun militan, halk gerçeği vardır. Bu açıdan saldırılar ne kadar ağır olursa olsun bunlara karşı direnilecektir. Bunlar sonuçsuz bırakılacaktır. Nasıl ki daha sonraları Kenan Evren ve bakanları lanetlendiyse, Kenan Evren Kürdistan ve Türkiye toplumunda teşhir olduysa, yüzüne tükürülecek bir adam haline geldiyse, Erdoğan ve Bahçeli de o hale gelecektir.
Zindanlarda hala 14 Temmuz direniş ruhu
yaşatılmakta ve temsil edilmektedir
14 Temmuz direnişçiliği fedailiktir, fedai direnişçiliktir. Bu yönüyle Kürdistan gerillası da fedaice direnmekte ve savaşmaktadır. Zindandaki yoldaşlarımız 14 Temmuz direnişçiliğini temsil etmektedirler. Onlar, zorun zoru koşullarında 14 Temmuz direnişçilerine bağlı kalmak için direnmektedirler. Bunu da çeşitli vesilelerle ortaya koymaktadırlar. 2012’de de 14 Temmuz ruhuyla bütün zindanlarda direniş yürüttüler. Yine 2017’nin kışından başlamak üzere 16 Nisan referandum sonrasına kadar 14 Temmuz ruhuyla direnişe geçtiler. 2012’deki direnişi bilindiği gibi Önder Apo bıraktırdı. 2017 Nisanı’ndaki direnişi de örgüt bıraktırdı. Bu yönüyle zindanlarda hala 14 Temmuz direniş ruhu yaşatılmakta ve temsil edilmektedir.Bugün zindanlarda sadece PKK militanları yoktur; halktan binlerce insan vardır. Bunlar da 14 Temmuz direniş ruhunun yükselttiği ölçüler temelinde mücadele verdikleri için düşman tarafından zindanlara atılmışlardır. Önder Apo ilk sözünden itibaren yurtseverlik ölçülerini yükselttiği gibi, zindan direnişçiliği de kadro ölçülerini yükselterek, yurtseverlik ölçülerini de en yüksek düzeye çekmiştir. Bugün sadece kadrolar değil, yurtseverlerimiz de Tayyip Erdoğan-Devlet Bahçeli faşizminin saldırısı altındadır. Bu yönüyle direnen halk gerçekliğimiz, yine zindanlara düşen yurtsever halkımız 14 Temmuz direnişçiliğinin yükselttiği ölçüler temelinde bu mücadele içinde yer almış ve düşmanın hedefi olmuşlardır.
Halkımız sürekli baskı ve tehdit altındadır. Ama buna rağmen teslimiyeti kabul etmemektedir. Çünkü bu halk, 14 Temmuz direnişçiliğine bağlıdır. 14 Temmuz ruhunun, 14 Temmuz’un yarattığı Kürdistan Devrimi tarzının Kürt halkını özgür ve demokratik yaşama kavuşturacağına inanmaktadırlar. Halkımız Kürdistan Devrimi’nin kolay olmadığını ve zor koşullarda mücadele edilerek kazanılacağını yaşayarak öğrenmiş bir halktır. Dolayısıyla halkımız ancak 14 Temmuz ruhuyla, 14 Temmuz’un yarattığı Kürdistan Devrimi’yle kazanabilir.
Ölüm orucu şehitlerini anlamak da 14 Temmuz direnişçiliğini, zindan direnişçiliğini anlamaktır. Kemalleri, Hayrileri, Akifleri, Alileri tanımadan, onların zihniyetlerini, düşüncelerini, duruşlarını, tutumlarını, kişiliklerini, ilişkilerini, üsluplarını, tarzlarını, tempolarını anlamadan 14 Temmuz ruhunu, 14 Temmuz direnişçiliğini anlamak mümkün değildir. Bu açıdan Ölüm Orucu şehitlerinin bu büyük direnişe neden girdikleri, nasıl girdikleri, büyük direniş içinde neler hissettikleri çok önemlidir. Hayri Durmuş ve Kemal Pir’de somutlaşan 14 Temmuz direnişçiliği, her şeyden önce PKK gerçekliğini, Önder Apo yoldaşlığını derinden hissetmektir. Önder Apo’ya, PKK’ye ve bir halka bağlı olma gerçeğidir. Bu bağlılığın en üst düzeyde yaşandığı devrimci kişilikler olarak böyle tarihi bir eylemde yer almışlardır. Onlar, 12 Eylül faşizminin amaçlarını çok iyi görmüşlerdir. Zindandaki uygulamalar şahsında neyi amaçladıklarını çok iyi değerlendirmişlerdir. Kendileri şahsında Kürt halkının geleceğine, PKK’nin geleceğine darbe vurulmak istendiğini, Kürt halkının umutlarının PKK’li tutsaklar şahsında zindana gömülmek istendiğini çok iyi hissetmişlerdir. Bu açıdan bu arkadaşların en başta da hislerinin ve sezgilerinin çok yüksek olduğunu söylemek gerekir.
Herkes kendi şahsında düşmanı yenmelidir
Bunu da sağlayan tabii ki yoğunlaşmaları, sorumlulukları ve ciddiyetleridir. Sorumluluk ve ciddiyetleri o kadar yüksektir ki, yoğunlaşmaları düşmanın sadece zindanda değil, dışarıda ne yapmayı amaçladıklarını çok iyi çözmeye yol açmıştır. Bu bakımdan zindan direnişine tarihi bir sorumlulukla girmişlerdir. Sadece cezaevindeki işkencelerden dolayı değil, bu işkencelerle ne amaçlandığını, kendileri üzerindeki politikalarla hangi sonuca varılmak istendiğini çok iyi gördüklerinden, düşmanın bu politikalarını boşa çıkarma, düşmanın arzuladığının tersine zindanlarda bir duruş sonuç ortaya çıkarma temel amaçları olmuştur. 12 Eylül faşizminin zindanda yaratmak istediği amaçları tersine çevirmek istemişlerdir. Bunu da direnişle tersine çevireceklerine inanmışlardır. Bu yönüyle 14 Temmuz direnişine büyük bir tarihi sorumlulukla, büyük bir tarihi bilinçle, halka, Önderliğe ve örgütlerine bağlılıkla girmiş ve sonuca götürmüşlerdir.
Zaten daha baştan bu direnişi başarmak için bu direnişe girmişlerdir. Bu direnişi mutlaka zafere ulaştırmak istemişlerdir. Kendi şahıslarında, kendi direnişlerinde özgürlük tutkusunu, özgürlük duruşunu, militan duruşu yükselterek, PKK’nin öncü kadroları olmalarının rolünü üstlenmişlerdir. Kürdistan tarihinde kendi direnişleri şahsında önemli değerler bırakmak, PKK militanlık ölçülerini yükseltmek, PKK’nin gerçeğini kendi şahıslarında somutlaştırmak için bu direnişe girmişlerdir. Bu yönüyle bu şehitlere yaklaşırken, anlarken onların sorumluluk duygusunu, halka bağlılığını, soykırımcı sömürgeciliğe öfkelerini görmek gerekiyor. Halk soykırıma uğratılmak istenirken, PKK tasfiye edilmek istenirken, kendi şahıslarında halkın umudu, iradesi kırılmak istenirken, yine PKK’nin itibarı zedelenip tasfiye edilmek istenirken kendilerinin oturamayacağını, rahat ve direnişsiz duramayacağını görmüşlerdir. Halkın iradesi kırılırken, zindanlar şahsında halkın umudu betonlara gömülmek istenirken Kemal, Hayri, Akif, Ali bir saniye olsun o biçimde yaşayamazlardı. Bu bakımdan yaşamlarını ortaya koyarak gerçek yaşama, doğru yaşama nasıl bağlı olduklarını göstermiş ve kanıtlamışlardır.
Bu yönüyle ölüm orucu şehitlerine bakarken sadece zindanda baskı var, baskıya karşı direnmişler gibi bir yaklaşım içinde olmak ve 14 Temmuz direnişini sadece zindanla sınırlı açıklamak çok yüzeysel bir yaklaşım olur. Çünkü; bu devrimciler ve tutsaklar şahsında, tüm Kürt halkını, PKK’yi Kürt’ün geleceğini hedeflemişlerdir. Bu açıdan amaçlar uğursuz olunca direnişin büyüklüğü de o uğursuz amaçları boşa çıkaracak kadar yüce ve kutsallık düzeyinde gelişmiştir. Amaçların uğursuzluğu direnişin büyüklüğünü ortaya çıkarmıştır. Saldırı ne kadar uğursuzsa, direniş de o saldırıyı boşa çıkaracak, o saldırıyı yenilgiye uğratacak kadar etkili, keskin, net ve açık olmuştur. Ölüm Orucu şehitlerini, her şeyden önce böyle devrimci militanlar olarak görmek lazım. Onlar kendi şahıslarında düşmanı yenilgiye uğratmak istemişlerdir. Bu bütün Kürt halkı, gençleri ve savaşçıları için örnektir. Herkes kendi şahsında düşmanı yenmelidir, düşmanı boşa çıkarmalıdır. Kendi şahsında düşmanı yenilgiye uğratmalıdır. Bu yönüyle Ölüm Orucu şehitlerini anlamak, soykırımcı sömürgeciliğe karşı bir duruş içinde olmak demektir. Her saniyesi, her anı soykırımcı sömürgeciliğe karşı direniş içinde olan bir halk, yurtseverlik, militanlık, kadro ve örgüt gerçekliği içinde olmak demektir. Ölüm Orucu şehitlerini başka türlü anlamak mümkün değildir. Onları sadece anmak, onları övmek, onların yarattığı değerlerden söz etmek yetmez. Onlar zaten büyüktür, değer yaratmış ve görevlerini yerine getirmişlerdir. Ama onlardan sonra da biz yaşayanlara, halka, militanlara görevler düşmektedir. Militanların, Parti kadrolarının, halkın bu şehitleri anlaması gerekmektedir.
Gün, 14 Temmuz Şehitleri’nin direniş ruhuyla direnme günüdür
Ölüm Orucu şehitlerini doğru anlamak; onları pratikleştirmek ve izlerinde yürümek demektir. Onların yarattığı değerleri sahiplenmek ve pratikleştirmek demektir. Her yurtseverin, Kürt’ün, kadro ve militanın üzerine düşen sorumlulukları yerine getirmesi demektir. Kürt halkının özgürlüğü, Türkiye’nin demokratikleşmesi açısından üstlerine hangi görev düşüyorsa yapmaları demektir. Bu yönüyle Ölüm Orucu şehitlerinin anılması bugün daha güncel hale gelmiştir. Tayyip Erdoğan-Devlet Bahçeli faşizmi eğer kök kazımak istiyorsa, şimdi kök kazımayı Bakur’da ve bütün Türkiye’de yapmak istiyorsa, o zaman tüm Kürt gençlerinin, kadınların, halkın, militanların, kadroların, herkesin Erdoğan-Bahçeli faşizmine karşı, onların kök kazıma saldırısına karşı 14 Temmuz direnişçilerinin sorumluluğu ve ciddiyetiyle mücadeleye girmeleri ve mücadele içinde olmaları gerekiyor.Bugünkü kök kazıma saldırıları o günkü kök kazıma saldırılarından aşağı bir durum değildir. Erdoğan-Bahçeli faşist ittifakı Kürt’ün kökünü tümden kazımak istiyor. Rojava Devrimi’ni boğmak ve Başûrê Kurdistan’daki kazanımları ezmek istiyor. Kürt’ün Ortadoğu’daki bütün kazanımlarını ortadan kaldırmak istiyor. Kürt’ü bir daha ayağa kalkamaz düzeyde ezmek istiyor. Bu durum karşısında şehitleri, şehitlerin sorumluluğunu, ciddiyetini, tarihe, halka karşı yerine getirdikleri görevleri eğer doğru anlarsak, o zaman bugün yaşayanlar da, özgürlük ve demokrasi mücadelesi verenler ve tüm Kürt halkı, üzerlerine nelerin düştüğünü rahatlıkla görebilirler.
Bu kök kazıma saldırılarının mutlaka boşa çıkarılması, onların saldırılarına her alanda direnilerek cevap verilmesi gerekiyor. Gün, Tayyip Erdoğan-Devlet Bahçeli faşizmine karşı direnme günüdür. 14 Temmuz ruhu, 14 Temmuz yıldönümü, 14 Temmuz şehitlerinin anısı hepimizi böyle bir direnişe çağırıyor. Onların 1982 yılındaki direnişleri PKK kadroları için, “Ülkeye dön” çağrısı oldu. O dönemde bu çağrı her türlü teslimiyeti, pasifizmi, tasfiyeciliği boşa çıkarmış, yenilgiye uğratmışsa, bugün de onların anısı her türlü pasifizmi, sağcılığı, eylemsizliği bir tarafa iterek direnişe geçmelidir. Dolayısıyla 14 Temmuz Direnişi, bugün tüm Kürt halkını direnişe çağırıyor.
14 Temmuz’u anlamak, direnişe çağrıyı anlamaktır. 14 Temmuz şehitlerinin anısı hepimize, herkese direniş ve mücadeleyi yükseltme çağrısıdır. AKP-MHP ittifakına dayalı Erdoğan-Bahçeli faşizmini yenilgiye uğratma çağrısıdır. Ölüm Orucu şehitlerini bugün farklı biçimde anlamak mümkün değildir.
Eğer gençler, kadınlar, halk, Erdoğan-Bahçeli faşizmine, kök kazıma saldırılarına karşı her tarafta direnirlerse o zaman Ölüm Orucu şehitleri doğru anlaşılmış ve 14 Temmuz’a layık olunmuş olur. Bunun dışındaki anlamalar yanlıştır. 14 Temmuz’u, bugünkü AKP faşizmini, Devlet Bahçeli faşizmini seyrederek anlamak mümkün değildir. Bu yönüyle bugün tüm Kürt gençlerine, kadınlarına, herkese düşen görev; 14 Temmuz şehitleri ve tüm şehitlerin anılarına bağlı kalarak, Devlet Bahçeli-Tayyip Erdoğan faşizmine karşı her yerde ve her koşul altında direnişi yükseltmektir. Bu direnişle Erdoğan-Bahçeli faşizmini geriletip, Türkiye’yi demokratikleştirip Kürdistan’ı özgürleştirmektir. Bu amaç doğrultusundaki mücadele dışında şehitleri anlamak ve onlara bağlı olduğunu söylemek mümkün değildir.