ANNELER GÜNÜ - Ahmet Turan
00:0505 Ağustos 2019
Ziyaretime gelen bir arkadaşım anlattı. İstemeyerek şahit olduğu yan komşusunun evindeki tartışmanın kendisini çok etkilediğini gözleri dolarak aktarıyordu.
Oğlunun evine misafir gelen anneye gelinin hakaretlerini dişini sıkarak anlatmaya çalışıyor, “Ne hale geldik. Allah’ım bizi affetsin” diye de dua ediyordu.
Evet, gerçekten ‘o’ hale geldik.
“Üzülenler de üzülür” diye bir hikaye okumuştum.
Okurken benim de gözlerim dolmuştu. Sözde anneler günü değil ama bugün de onu paylaşmak istedim.
Fidan anne ertesi gün ameliyat olacağı için oğlunun evine misafir olmuştu., Oğlu üzülmesin diye de kanser olduğunu söylememişti.
Fidan anne, babası başlık parasını çok istediği için çok sevdiği kocasıyla kaçarak evlenmiş, kaçarak evlendiği için de babası tarafından evlatlıktan reddedilmişti.
Kocasının tüm iyi niyet girişimleri ve döktüğü diller babasını yumuşatmaya yetmemiş, annesinin de çırpınmaları boşa gitmiş, kocasını inadından vazgeçirememişti. Evlendiklerinde Fidan on sekiz, kocası yirmi üç yaşındaydı. Kocası, annesi babası kömürden zehirlenip ölünce anneannesinin yanında büyümüş, hem öksüz hem de yetim bir gençti.
Bir gün oğlunun evine misafir olarak gittiğinde gelininin oğluna “Bak canım annen misafir olarak her zaman gelebilir. Ancak, kocasının öldüğünü bahane edip yalnızım korkuyorum gibi nedenlerle gelip buraya yerleşmesin hiç çekemem” dediğini oğlunun da annem gelmez hem gelirse ben uygun bir dille anlatırım diye cevap verdiğini duymuş yüreğine keskin bir hançer saplanmıştı.
Ameliyat olacağını oğluna söyleyince o da nasıl olduysa "Ben gelir seni hastaneye götürürüm" demişti. İşte oğlu gelmiş kornaya basıyordu Fidan son kez evine bakıp kapıdan çıkıp arabaya bindi. Yol boyu oğlu tek laf etmemişti oysa oğlu onun hayattaki tek varlığıydı birbirlerinden başka kimseleri yoktu iki çift güzel söz söyleyip annesine moral verebilir, onun heyecanını yatıştırabilirdi annesinin çok beklemesine rağmen yapmadı taş gibi yol boyunca susup durdu.
Bugün ona yarın bize..."
Kaynanasının sözleriyle mahcup olan damat tamam hadi hep beraber gidelim deyip hastaneye gelmişlerdi. Onlar hastaneye geldikten bir saat sonra ameliyathaneden çıkan doktor Fidan Seri' nin yakınları kim deyince oğlu ayağa kalkıp "Ben oğluyum" dedi.
Doktor başını önüne eğip "Çok üzgünüm annenizi kurtaramadık. Maalesef kanser her yerini sarmış" dedi.
Herkes donup kalmıştı. Fidan anne çok sevdiği kocasının yanında toprağa verilirken, oğlu artık gideceği, arayıp soran kimsesi olmamanın hayatta tek başına kalmanın ne demek olduğunu anlamıştı ama artık çok geçti.
Şimdi annesinin mezarı başında oturmuş hem ağlıyor hem de "Anne beni affet! Nereden bilecektim o sarılmak isteğinin son sarılma olacağını." derken eğilmiş toprağını öpüyordu.
Üzdümse özür dilerim.
ANKET !..Rahman’ı var