Benden Daha İyilerine Layıksın...
Konu: 2 Kadın, 1 Erkek!
Kemal: 90’lı yılların başları!
Kız güzel, çok güzel!
Sürekli sarı bir şort giyiyor.
Can: İLknur& Cüneyt aşkına hazır olalım.
Serdar: Sizin yazlık Kumburgaz’da sanırım.
İlknur güzelliğinin farkındadır.
Kemal: Biz gençler arkadaş olmak için sırayla şansımızı denedik.
Kahve içmeyi başaran bile olmadı.
Sonunda sıra Cüneyt’e geldi!
Cüneyt sessiz, sakin, kızların peşinde koşmayı beceremeyen bir arkadaşımızdı.
Cüneyt’ e gaz verelim de biraz güleriz diye anlaştık.
İlknur’ un kendisine meyli olduğunu işledik.
Enteresan bir bilgi vereyim.
Cüneyt’in babası Nuriş abi ile İlknur’un babası Hüseyin abi arkadaşlar!
Çoğunluk birbirlerine laf atar dururlar.
Hüseyin abi: Yahu Nuriş, şu bizim İlknur’u isteyeceksen iste artık.
Yoksa davulcuya mı zurnacıya mı gider bilemem.
Nuriş abi: Sen ne diyorsun Hüso?
Davulcu, zurnacı deyip geçme, devir onların devri.
Baksana davulcu asım Ekrem, Turgut Özal’ın kızını almadı mı?
Biz esnaf adamız, senin kızın başlığına gücümüz yetmez.
Hüso abi(Kahkahalar): Yahu Nuriş.
Sıkma canını, sana senet, sepet, vade yaparız, 10 yılda ödersin.
Tabi bu şakalaşmaları çok sonra öğrendik.
O sıralar ne İlknur’ un ne Cüneyt’ in şakalaşmalardan haberleri yoktu.
Yalnız bizim Cüneyt’ e gaz vermemiz etkili oldu.
Bir gün Cüneyt cesaretini topladı.
İlknur’ un peşine takıldı.
Cüneyt: Affedersiniz, belki de adımı biliyorsunuz.
İlknur: Buyurun, sizi dinliyorum.
Cüneyt: Çoktandır uzaktan selamlaşıyoruz.
Babalarımız da lokalden arkadaşlar.
Ne yazık, biz henüz tanışmadık bile!
Sizi çok beğeniyorum, belki fark etmişsinizdir.
İzin verirseniz, bir kahve içebilir miyiz?
İlknur yeşil gözleriyle gözlerinin içine bakarak Cüneyt’i cevaplar.
İlknur: Bak Cüneyt, seninle açık konuşacağım,
Kimseyle çıkmadım ve çıkmayı da düşünmüyorum.
Sadece evleneceğim adamla çıkarım.
Eğer niyetin evlenmek ise?
Sen bana telefonunu ver, pazartesi İstanbul’a dönüyoruz.
Uygun bir zamanda seni ararım, anlaştık mı?
Cüneyt: Teşekkür ederim.
Benimde kafamda evlilik var.
Telefonum 0212 543 67 ..
Can: Görücü usulü gibi bir şey!
Caner: Bu çağda böyle evlilik kal dı mı?
Kemal: Cüneytbu konuşmayı bize anlattı.
Vaz geç dediysek de, nafileydi.
Cüneyt, İlknur’ a aşık olmuştu.
Ne yapıp edip onunla evlenecekti.
Olanları çok sonra Cüneyt’ ten detaylıca öğrenecektim.
Cüneyt: Sonraki hafta İstanbul’a döndük.
O zamanlar biz Bakırköy de, İlknur’lar B. Evlerde yaşıyordu.
Bende numarası olmadığından arayamazdım.
Çaresiz İlknur’ un aramasını bekledim.
Bu arada İstanbul üniversitesi iktisat bölümünden mezun oldum.
İş kurmak istiyordum.
Babamın Nurettin(Nuriş) tanınan bir esnaftır.
Bakırköy Marmara pasajında mağazamız vardı.
İç giyim işindeyiz.
Allaha şükür, durumumuz iyiydi.
İlknur’un aramasını beklerken, kendime iş kurdum.
90’lı yıllarda ithalat permi ile yapılıyordu.
Caner: Türkiye nerelerden nerelere gelmiş!
Can: Aynen, çocukluğumdan hatırlıyorum.
Sana yağı bulamadığımız günler oldu.
Serdar: Bende babam için Tekel de Samsun sigarası kuyruğuna girerdim.
Cüneyt: o yıllarda permi yöntemi, ithalat yöntemlerinden biriydi.
Gurbetçi işçilere permileriyle beyaz veya elektronik eşyalardan birer adet getirme hakkı verilmişti.
Ben işçipermilerini satın alıp, o permilerle ithalat yapardım.
Sonrasında üstüne % 5-10 kazançla doğu bank benzeri yerlere satmaya sıra gelirdi.
Cüneyt: Aradan 4- 5 ay geçer.
Bir gün evde T.V seyrederken telefonum çaldı.
İlknur: Cüneyt sen de çok hayırsız çıktın.
Hani beni gelip ailemden isteyecektin.
Haftada bir eve görücü geliyor, onlara hayır demekten yoruldum.
Annem artık benimle dalga geçiyor.
Cüneyt, bu sözleri duyunca şoka girer ve kekeleyerek konuşur.
Cüneyt: İlknur, lütfen sakin ol sinirlenme, haksızlık bu.
Telefonunu, adresini bile bilmiyorum.
Niyetimin ciddi olduğunu biliyorsun.
İlknur: Ben sana telefon verdim sanıyorum.
Neyse şimdi vereyim, yazıyor musun? 0212 564 76 ..
Cüneyt: Tamam yazdım. Buluşalım, konuşalım.
Bizimkileri niye gönder meyeyim?
İlknur: Tamam öyleyse,
Yarın Bakırköy meydanda,
B…GER Kİ.G’ te olurum.
Sende evdekilere durumu açarsın.
Sonsuza kadar seni bekleyemem ona göre!
Cüneyt: Tamam İlknur yarın görüşürüz, teşekkürler…
O gece gözüme uyku girmedi.
İlknur’a ilk görüşte âşık olmuştum
Allah kahretsin, o da bunu biliyordu!
Ertesi sabah kahvaltıda konuyu anneme açacaktım.
Annem( Necmiye): Oğlum yeter ki sen mutlu ol.
Sözlerini duyunca, içim ferahladı.
Bu duygularla buluşma yerine on dakika erken varmıştım.
İlknur da benden de önce gelmiş!
Siyah gözlükleriyle FA…İON T.V mankenleri gibiydi.
Parfümü ve uzun sarı saçlarıyla şimdiden başım dönüyor.
Üstünde bacaklarının güzelliğini ortaya çıkartan kısa bir şort var!
Askılı bir bluz göğüs dekoltesini ortaya çıkarmış.
İlknur: Görmeyeli nasılsın, işlerin iyi mi?
Ben: Kurduğum işi anlattım.
Anneme konuyu açtığımı söylüyorum, oradan, buradan konuştuk.
İlknur(İkide bir saatine bakıyor): Sohbet güzel de, 2 saate gelirim diye çıkmıştım.
Saat 3 olmuş bile, 4’te annemle alışverişe çıkacağız.
Gitmeden adresi sana yazdırayım; B. Evler…
Sizinkiler annemle konuşurlar artık.
Benimle niyetin ciddi ise istemeye gelirsiniz.
Yoksa birbirimizin vaktini boşuna almayalım.
İnşallah bizimkiler sorun çıkarmazlar!
Cüneyt: Tamam canım, yarın annem anneni arar.
Geldiğin için teşekkürler, görüşürüz.
İlknur’un yanından ayrıldığım.
İçmeden sarhoş olmuştum.
Sahilde uzun bir yürüyüş sonrası eve girdim.
Anneme görüşmemizi anlatıp rahatladım.
Anneciğim, elinden geleni yapacaktı.
Artık evlilik hayalleri kurabilirdim.
Ertesi gün anneciğim, İlknur’un annesini arayarak konuyu açar.
Necmiye(Annem): Ayşe hanım, merhaba, nasılsınız?
Hayırlı bir iş için arıyorum.
Bizim çocuklar aralarında konuşmuşlar, anlaşmışlar.
Uygunsanız İlknur’u istemeye gelmek isteriz?
Ayşe: Necmiye hanım sağ olun, iyiyiz.
Sizde iyisiniz inşallah?
Bugünlerde İlknur’un kısmeti açık.
Gelen, gidenden başımızı alamıyoruz.
Kız kimseleri beğenmiyor.
Ben kız ve eşimle konuşup, sizi ararım.
Ayşe Hanım salı günü, eşiyle(Hüseyin amca) konuşur olur alır.
Çarşamba günü öğleye doğru annemi arar.
Artık tarih kesindir.
Cumartesi akşamı istemeye gidiyoruz.
Her şey yoluna girmiştir.
Serdar: Bu ne acele!
Can: Yangından mal mı kaçırıyorlar.
Caner: İlknur, ne bulunmaz Hint kumaşıymış?
Kemal: Valla arkadaşlar bende size katılıyorum.
Ben Cüneyt’ in yıllar sonra bana anlattıklarının yalancısıyım.
Cüneyt: Cumartesi akşamı İlknur’ lafın evindeyiz!
Elimde çikolata ve çiçeklerle!
Kravat şimdiden boynumu sıkıyor.
Hoş geldiniz ve teşekkürlerle karşılandık.
Kız kardeşi Nihal, erkek kardeşi Murat tüm aile oradalar!
Hepsiyle yazlıktan göz aşinalığımız var.
Gene de ailece ilk defa bir aradayız.
Heyecanım son haddinde!
İlknur’un babası Hüseyin amca “hayırlı olsun” diyene kadar yüzüm kıpkırmızı bekledim.
Halıların deseni bugün bile hatırımda!
Sonunda Hüseyin amca beni rahatlattı.
Hüseyin: Madem çocuklar anlaşmışlar.
Böylece perdeyi kapattı!
Ya da açıyor mu demeliydim.
Bunu çok sonraları yaşayarak görecektim.
O sırada imkânı yok tahmin edemezdim.
1 ay içinde nişan yapıldı!
Sonrasında düğün hazırlıkları başladı.
Bakırköy spor kulübünde havuz başı düğünü olacak!
Minimum 500 davetli ve yemekli olmalı.
İlknur öyle istiyor.
Uçan kuşa borçlansam da sonunda her şeyimiz tamamlandı.
Davetiyeler basıldı, beraberce dağıtmaya çıktık.
Tam da o sırada aramızda bir tatsızlık çıkmasın mı?
Bir gün kahve içerken durup dururken İlknur surat asmaya başladı.
Cüneyt: Hayrola aşkım, bir şey mi oldu?
İlknur: Aşkım, biz evlenince nerde oturmayı düşünüyorsun?
Cüneyt: Bizim Bakırköy de 2 dairemiz var.
İkisi de boş,
Şu an iç dekorasyon ve yenileme yapılıyor.
Haftaya beraberce gideriz, hangisini beğenirsen?
Kendi zevkimize göre dekore eder, dayar, döşeriz!
İlknur: Aşkım, sen beni hiç sevmiyorsun.
Geçenlerde annemle de bu konuyu konuştuk.
Bana senin hakkında aynen şunları söyledi;
Ayşe Hanım: İnşallah seni eski bir evde oturtmaz.
En azından yeni bir daire alır.
İlknur: Anneciğim, biz Cüneyt’le konuştuk.
Sıfır dairede oturacağız.
İlknur annesiyle yukarda geçen konuşmayı anlatınca Cüneyt şaşırır.
Cüneyt: Aşkım, düğün için uçan kuşa borçlandım, biliyorsun.
Birde yeni iş kurdum,
Sermayemi bile düğün masraflarına harcadım,
Olsa canım feda!
İlknur: Beni gerçekten sevseydin, bu kadar cimri olmazdın.
İki tane evimiz var diye yüzüme bakarak alay ediyorsun.
Adam olsan, bana bir kuruş değer verirdin.
Evleri satıp yeni bir daire alacak kadar kıymetim yok mu?
Beni o kokuşmuş evlerden birine, gelin götürmeyi düşünme sakın.
Kendimi öldürürüm de gitmem.
Sorumlusu da sen olursun.
Serdar: Kız tehlikeli.
Can: Allah Cüneyt’ e sabır versin.
Caner: Dünyada kız kalmasa, böyle bir saldırgan öfkeli profille işim olmazdı.
Kemal: Bazen insanın nutku tutuluyor.
Böyle kadınlar hepimizin hayatına girmiştir.
Cüneyt’ in de yaşaması gerekiyor muş!
Cüneyt, İlknur’ a ne cevap vereceğini bilemez.
Cüneyt: Sen ağzından çıkanı kulağın duyuyor mu?
En iyisi birbirimizi daha çok kırmayalım.
Seni evine bırakayım.
Yarın sakin kafayla konuşuruz!
Sinirlerim bozulmuştu, doğrudan eve yollandım.
Ertesi gün İlknur’dan haber çıkmayınca, bende aramadım.
Tam 3 gün geçmişti.
Akşam evin kapısından girerken ağlama sesleri duydum.
Annem le Zeliha halam, ellerinde mendil ağlıyorlar!
Cüneyt: Halacığım hoş geldin, hayırdır.
Gözyaşlarınız sel olmuş, kim öldü?
Zeliha halam: Oğlum haberler kötü.
İlknur senden ayrıldığı gün teyzesinde kalmış.
O gece bir kutu uyku hapı içip sabah uyanmamış.
Sabah uyanmayınca panikle hastaneye kaldırıp midesini yıkamışlar.
Üstüne üstlük aynaya da rujuyla” ölümümden Cüneyt sorumludur” diye yazmamış mı?
Allah’tan verilmiş sadakamız varmış da zamanında yetişmişler.
Teyzesi Nur hanımla yazlıktan beri görüşürüz,
Sağ olsun, beni arayıp durumu anlattı.
Bende telaşla doğrudan size koştum.
Şimdi evde yatıyormuş, başında kardeşleri, tüm aile panikte!
Kendimi camdan atarım, bu defa bana engel olamazsınız diyormuş!
Evde herkes panikte!
Evladım ne olur şu kızla barış artık!
O kadar evlilik hazırlığı yaptınız.
Kız seni çok sevmese intihar eder mi?
Sende onu seviyorsun.
Bu küslük bitsin artık?
Cüneyt: Tamam halacığım, şimdi telefon edip geleceğimi söylüyorum.
İlknur’ ları aradım, 1 saat sonra evlerindeydim.
Yatağında oturmuş T.V seyrediyor!
Meğerse birbirimizi ne çok özlemişiz?
Bizi gören anne, kız kardeş de ağlamaya katılıyor.
Ev birden cenaze evine dönüverdi.
Uzunca bir süre, koro halinde ağlaşıp durduk.
Sonunda kapı zili çalıyor da, kendimizi toparlıyoruz.
Ortalık sakinleşince ağzımdaki baklayı çıkarıyorum.
Cüneyt: Canım, yeter ki sen üzülme, yarın 2 evi de satışa çıkacak.
Babamla da konuştum, senin istediğin gibi bir ev alacağız.
Zevkine göre döşetirsin!
İlknur, gözyaşları içinde bana sarılıp, tüm yüzümü, gözümü öpücüklere boğuyor.
İlknur: Aşkım seni çok seviyorum…
O konuşmadan birkaç gün geçti.
İki daire de, yok fiyatına satıldı.
İlknur’un beğendiği yeni bir daire aldık.
Yeniden dekore edildi.
İlknur’un zevkine göre eşyalar alındı.
Artık düğüne hazırız.
Düğünümüz havuz başındaydı.
Neredeyse kuş sütü eksik!
Aslında düğün sonrası balayını ertelemek için anlaşmıştık.
Gene de, İlknur balayında diretti.
Kıramadım, çıkmak zorunda kaldım.
Borçlarımı ve yeni başladığım işimin onlarca sorununu dert etmedim.
Sırf eşim yeni bir sinir krizi geçirmesin diye balayına çıktık.
Akıllı Öfke' nine 10 Kanunu No.8
Babamdan tekrar borç aldım.
Antalya belekte yörenin en lüks otellerinden birinin kral dairesindeyiz.
Döneceğimiz son gün İlknur, tekrar bir sinir krizi geçiriyor.
Mecburen tatili bir hafta daha uzattım.
Bu seferde düğünde takılan altınlardan bozdurdum.
Sonunda öyle veya böyle tatil bitiyor.
İstanbul’a yeni yuvamıza yerleştiriyoruz.
Serdar: Şimdi geçinme zamanı.
Can: Allah bir yastıkta kocatsın.
Caner: Borçları nasıl ödeyecek bakalım.
Kemal: Bu kızla zor!
Cüneyt, sanırım ilk günlerimizi çok merak ediyorsunuz.
Öncelikle eşim evde yemek yapmayı sevmiyor.
Kahvaltı bile hazırladığını inanın hiç hatırlamıyorum.
Yeter ki eşim üzülmesin, aman bir tatsızlık çıkmasın diye sabrettim.
Sürekli diken üstünde bir evlilikti bizimkisi.
Genelde dışarda yerdik.
Ya da eve dışardan kebap, pizza, pide, köfte, vesaire getirilirdi.
Annemlerin evinde Aygaz tüpü genelde 1 ayda biter.
Bizim evde 6 ay tüp bitmezdi.
Eşim sağ olsun. Neredeyse mutfağı hiç kullanmadık desem yeridir.
Neymiş evde koku olurmuş!
Birde evde neredeyse her gece misafir olurdu.
Ev ev değil, otel mübarek!
Sürekli misafirler geliyor, gidiyor!
Zavallı ben, eşekler gibi çalışıyorum.
Allah sizi inandırsın,
72 çeşit mezeler, kebaplar, tatlılar neredeyse her şey dâhil tam pansiyon mübarek!
Ortalama bir haftalık programı anlatayım da karar verin.
Çoğu kez haftada bir gün evde baş başa kalabilsek çok iyiydi.
Diğer altı günde misafir ağırlanırdı.
Eş, akraba ve misafir odaklıbir hayat düşünün…
Sürekli misafirlerden bazılarını anlatayım.
Öncelik doğal olarak İlknur’un annesi ve kardeşlerinde!
Bir de evleri sanki çok uzakmış gibi yatıya kalmaları da cabası.
Nedense babanın hep son anda işi çıkardı!
Nedenini sonra anladım da, iş işten geçecekti.
Haftada 2 günümüz, sinema, tiyatro, konser etkinlikleri ile geçerdi.
Bu tek tesellim idi!
Geriye kalan 2 gün ise İlknur’un yakın arkadaşlarına davet verilirdi.
Şimdi soracaksınız, seninkilerle küs müsünüz diye?
Valla ne yalan söyleyeyim.
Evliliğimiz süresince kendi annem, babam evime ya 2 kez gelebilmiştir!
Ya da 3 kez!
Yakın arkadaşlarımın geldiğini ise inanın hiç hatırlamıyorum.
Bizimkisi bir aşk hikâyesi desem değil!
Ne hikâyesi olduğuna varın sizler karar verin.
Arkadaşlar, günler, aylar, böylece geçip gitti.
Ta ki ilk büyük kavgamız patlak verene kadar!
Kırk yılda eşimi güç bela ikna etmişim.
Balkonda mangalda balık keyfine niyetleniyoruz.
Allah’tan eşimin iyi tarafına rastladım.
Her zamanki gibi balık almaya ilk olarak Bakırköy’deki balıkçıya yollandım.
Balıkları gözüm tutmayınca aklıma çılgınca bir fikir geldi.
Keşke gelmez olaydı!
Sahilden Kumkapı balık haline gitmeye karar verdim.
Niyetim taze ve ucuz olarak 3-5 lüfer alıp, kalanını buzluğa atmaktı.
Halden 1 ufak kasa lüferi ucuza kapatıp eve döndüm.
Keşke dönmez olaydım.
Evde beni korkunç bir manzara beni bekliyordu.
İlknur beni beklerken, geç gelmemden şüphelenmiş!
Ortalığı birbirine katmıştı.
Kırk yılda bir hazırladığı zeytinyağlı barbunyalar yerlere saçılmış!
Soğuk mezelerin tamamı ise evin duvarlarına yapıştırılmıştı.
Evin her yerinde, boş tencereler görülüyordu.
Tabak, bardak, tamamı paramparçaydı.
Cam kırıklarından neredeyse yürünmüyordu.
Buzdolabında ne varsa dışarı fırlatılmıştı.
Zemindeki halı ve kilimlerin üstü cam kırıkları dolu!
Yoğurttan salçaya kadar ne ararsanız bulabilirdiniz,
İlknur’a seslendim, cevap yoktu.
Sadece aynanın kenarında bir not gördüm.
“Balık alma bahanesiyle çapkınlık yaparsan geldiğinde beni bulamazsın!
Hangi oro. punun koynundan geliyorsan, gerisin geriye onun koynuna dönebilirsin.
Balıkları da artık sana geldiğin oro… pu pişirir!
Ben annemim evine gidiyorum, çapkın kocayla işim olmaz.
Pazartesi avukata gidip boşanma işlemlerini başlatıyorum.
Sonrasını artık sen düşün!”
Kendinizi lütfen benim yerime koyun.
Aynen “başımdan aşağı kaynar sular döküldü” benzetmesi durumları!
O geceyi uykusuz geçirdim.
Ertesi gün anne, babama meseleyi açtım.
Onlar, her zamanki gibi üzülmememi, her şeyin hal olacağını söylediler.
Beni teselli ettiler.
Hâlbuki değil karımı aldatmak!
Tanıştığımızdan beri başka bir kadına bakmamıştım bile!
Yüce RAB’BİM nedir bu benim çilem diye birden sinirlerim boşanıverdi.
Anacığımın dizlerinde ağlıyordum.
Ağladım, ağladım, ağladım.
Sonunda şöyle bir karara vardım.
Eşim beni aramazsa bende onu aramayacaktım.
Ne yazık bu sözümü de tutamayacaktım.
Çünkü şok bir gelişme olacaktı.
Günler, günleri kovaladı.
İlknur evi terk edeli bir ayı geçmişti.
Bir gün işten eve yeni dönmüştüm.
Planım üstümü başımı değiştirmekti.
Her zamanki gibi akşam yemeğine annemlere doğru yollanmaktı.
Ne çare ki; eve vardığımda beni bir sürpriz bekliyordu.
Halamla annemi gene hararetli bir konuşma içinde buldum.
Beni gelince aniden sustular;
Cüneyt: Hala niye sustunuz, benden gizli ne kaynatıyorsunuz?
Halam: Oğlum senden gizli neyimiz olur, biz üzülmeni ister miyiz?
Aniden jeton düşüverdi.
Halam İlknur’ un teyzesi ile canciğerdi.
Gene taze haberler var diye düşündüm.
Cüneyt: Halacığım biliyorsun.
Bu kadar darbeden sonra beni artık hiçbir şey üzemez.
Ölümü öp söyle, neler dönüyor gene?
Halam: Oğlum bir iyi, bir kötü haberim var.
Kötü olan İlknur’un boşanma davası açması!
İyi olansa, İlknur hamile!
Birden bire gözlerim karardı, tansiyonum düştü.
Düşmemek için en yakın koltuğa oturdum.
Annem: Oğlum üzme kendini!
Annem bana sarılıp ağlamaya başladı.
Halam buzdolabından kolonya getirdi.
İkimizi de normale döndürmeye uğraşıyordu.
Kolonyayı, yüzümüze, saçımıza, ellerimize bilinçsizce döktü.
Ardından halamda ağlamaya başladı!
Bu seferde bizim ev ölü evine döndü.
Sonrasında ben kendimi toparlayıp onları sakinleştirmeye çalışıyorum.
Cüneyt: Halacığım, anneciğim, üzülmeyin, ben iyiyim!
Kelimeleri dökülüyor, aradan yarım saat geçiyor, aniden haykırıyorum,
Cüneyt: İlknur’u görmeye gitmeliyim, ne olacaksa olsun!
Yalnız gitmem, sizde geliyorsunuz.
Halam, eşimin teyzesini arayıp, niyetimizi söyledi.
Onay geliyor, evdelermiş, yola çıkıyoruz.
2 saat sonra İlknur’un yanındayım, yanımda annem ve halam var!
Birkaç eksikle 2 yıl istemeye gittiğimiz sahnenin aynısıydı.
Eşim tahminimin aksine hiçbir şey olmamış gibi çok sevecen davrandı.
Beni iyi karşıladı.
2 aylık hamile olduğunu söyledi, bir kızımız olacaktı.
Eşim beni çok şaşırttı.
Yüzünde aşık bir kadının ifadesiyle gözlerinin içi gülüyordu.
Boşanma davasını geri çekmişti.
İlknur: Sevgilim biz seninle göze geldik.
Bizi kıskananlar var.
Artık 3 kişi olacağız.
Birbirimizi hiç üzmeyelim.
Bir daha ölünceye kadar ayrılmayalım.
Bir daha beni üzme ne olursun!
Bu arada bizimkiler ve diğerleri bizi İlknur’la odada bizi yalnız bıraktılar.
Baş başa konuştuk.
İlknur gitmiş başka bir kadın gelmişti sanki!
İlknur: Aşkım seni çok özledim, beni evimize götür!
Cüneyt: Yaptıklarından sonra artık sana nasıl güveneyim?
İzin ver de birkaç gün düşüneyim, yaptıklarını daha unutmadım.
Şimdi eve dönmeliyim, halletmem gereken işler var.
Yarın iş görüşmelerim olacak.
Bunları söyleyerek sonra kapıya yöneldim.
Ayakkabılarımı giyerek vedalaşıp çıktım, arabamı çalıştırdım,
Tam otoparktan çıkacaktım ki duraksadım.
İlknur’u elinde ufak valiziyle kendini arabanın önüne atmıştı!
Panik halde camı açıp ne var diye sordum?
Bu gün yalnız gitmeliyim, seni almaya hazır değilim.
İlknur: Beni de eve götürmezsen, cesedimi çiğnersin.
Buradan beni almadan gidemeyeceksin!
Cüneyt: Bugün olmaz!
Diyerek camı kapattım.
İlknur kapıyı açıp içeri girmek istiyordu.
Kapıları kilitleyip, arabayı hareket ettiriyorum.
İlknur, hareket eden arabanın kaputunun üstüne kendini attı.
Sileceklerden asılarak çığlıklar atıyordu.
İlknur: Ben senin karınım, seni ora… pulara bırakmam, beni bırakamazsın.
Arabayı ve beni bırakmak istemiyordu.
Rezaleti gözünüzün önüne getirin!
Birkaç metre ilerlesem de sonunda durmak zorunda kalıyorum.
Mecburen kapıyı açtım.
Bütün apartman bağırışlardan pencerelere doluşmuş bizi izliyordu.
İlknur bana sarılmış bırakmıyordu, yüzüm, gözüm tırmık içinde kalmışdı!
İlknur: Beni bırakma, yalvarıyorum, bu sefer kendimi mutlaka öldürürüm!
Cüneyt: Tamam yalnız bu son olsun, artık sorun istemiyorum.
Doğacak çocuğumuza acı bari!
Dikkat et, artık gözüm üzerinde!
İlknur: Tamam aşkım, söz, artık kavga yok!
Çaresiz İlknur’ u arabaya aldım.
Eve doğru yola çıktık.
Her şeyde bir hayır var derler.
Belki de bizim için yeni bir hayat başlıyordu.
Yeni hayatımızda ilk birkaç haftamız çok iyiydi!
Yeni dönemde artık yemekleri, kahvaltıları evde yiyoruz.
Yemek davetlerine bizimkilerde çağrılıyor.
Hemen hemen her gece sevişiyoruz.
Kısacası rüyada gibiyim.
Böylece aylar, ayları kovaladı.
Bu arada Boğaziçi üniversitesi gece bölümüne devam ediyorum,
İşletme sertifikası alma niyetim var.
Gündüz iş, akşamları okul, yorucu bir dönem kısacası!
Doğal olarak birbirimize ayırdığımız zaman azalmaya başladı.
Cumartesi, pazarda gezme, aile ziyaretleri yerini ders çalışmaya bıraktı!
Bendeki bu değişiklik, iyi günlerin sonunu getirdi.
Ertesi gün final sınavlarım var.
O günde tesadüfen eşimin kardeşi nişanlanacak.
Nişan yemekli ve gene havuz başında!
Final sınavlarımdan gelemeyeceğim deyince kıyamet kopar.
İlknur eski günlerine geri döndü.
Birden bağırıp çağırmaya başladı.
Ne yapsam nafileydi!
Onunla nişana gidemeyeceğime sonunda ikna oldu.
İlknur giyinip, süslenip nişana tek başına gitti.
O gece eşim geçe yarısına doğru eve döner.
Bense hala ders çalışıyorum.
Eşim beni çalışırken görünce tekrar küplere bindi.
Mektep çocukları gibisin.
Gece yarısı ne bu diye tekrar avazı çıktığı kadar bağırıp, çağırmaya başladı.
Çalışmayı bırakıp yatağa onun yanına gelmeliymişim.
Ne erkekliğim kalıyor, ne kocalığım.
Ağza gelinmeyecek sözler ve hakaretlerle apartman dakikalarca inledi.
1 saat kadar çalışayım dediysem de nafile!
Sonunda kitaplarımı alıp misafir odasına geçiyorum.
Kapıyı içerden kilitlemem bardağı taşıran son damla oldu!
Bağırışlara kapıyı yumruklamalar eşlik etti.
Fakat kapıyı açmadım.
Baktı olmuyor, çığlıklar yerini yalvarmalara, yakarmalara, gözyaşlarına bıraktı.
Yaklaşık 1 saat de böyle geçti.
En sonunda sesler kesildi, bende ancak 1 saat çalışabildim.
Sinirlerim bozulduğundan yatmaya yanına gitmedim.
O gece koltukta uyuyarak geçti.
Yarı uykulu, yarı uyanık, sabahı etmişim.
Kahvaltı için mutfağa gittiğimde karşımda güler yüzlü bir eş!
Can:Bu kadın ruh hastası!
Caner:Bu kadın Sosyopat
Serdar:Bu kadın Psikopat!
Kemal: Neyse ne, Allah kimseye vermesin!
İlknur: Günaydın aşkım.
Ardından dudaklarıma bir öpücük geldi.
Öpücükle de kalmıyor, eşim sevişmeyi bile denedi.
Sınava geç kaldım diye zor kurtuldum.
3 ay sonra kızımız doğdu, adını Selin koyduk.
Gene her şey çok güzelleşti.
Ailelerimiz çok mutlu!
Eşimle ben de öyle!
Artık 3 kişiyiz.
Umarım kavgalarımızda son bulur diye ümitleniyorum.
Günler, haftalar, aylar mutlu, mesut, huzurlu geçiyor.
Bir gün ülkeye yeni bir şok dalgası geliyor.
Herkes gibi bizde sarsılacaktık.
Bu seferki eşimin kabahati değildi.
Ülke 94 krizine girmişti…
Krize çok fena yakalanıyorum.
Her geçen gün elimdeki malların değeri eridi.
Üstelik çoğu esnaf gibi bazı günler siftah yok!
Can:Ben o günler borsada çok para kaybetmiştim.
Caner:Ben $ alıp, satımından kazanmıştım.
Kemal:Ben işimi kaybettim, işten çıkardılar
Serdar: Bende döviz borcum vardı, 2 evimi sattım, ödedim.
Cüneyt: Senet protestoları, karşılıksız çekler, icra tebligatları birbirine karışıyor.
Yetmedi çek, senet mafyası da gündelik hayatımın bir parçası olmuştu.
İflas etmem, İlknur’un sinir krizlerini yeniden tetikledi.
Sabahtan akşama kadar deliler gibi kendini yemek yemeye vurdu.
Öğlene doğru uyanırdı.
Arkadaşlarıyla her gün başka bir lüks yerde açık büfe kahvaltıya gider!
Hesaplar her nedense sürekli benim kredi kartımla ödenir.
Doğal olarak ay sonunda da sinir krizleri geçirme sırası bana gelirdi.
Böylece günler, günleri kovaladı.
Bu arada eşim doğumdan önce aldığı 15 kiloyu veremedi.
Yetmedi, doğumdan sonrada 6 ayda 10 kilo daha aldı.
24 yaşında 3 yılda 50 kilodan 75 kiloya çıkması gerçekten inanılmazdı!
Üstüne üstlük, kilolarla birlikte birde tiroit Yetmezliği – Hipotiroid sorunumuz olmuştu.
Hastalığa bağlı olarak eşim artık daha kolay yorulmaya başlamıştı.
Hareketlerinde genel bir bitkinlik, enerji azlığı belirtileri görülüyor.
Sabahları uyanmada zorluk çekiyor, daha çok uyku isteği duyuyor,
Gün içinde genellikle uyukluyor, sürekli kilo alıyordu.
İlknur geceleri horluyor.
Kabızlıktan 3-4 günde bir oda zorlukla tuvalete çıkıyor.
Göz etrafı ve gözaltları ile el, ayak eklemleri şişmeye başlamıştı.
Depresyon tavanda, çoğu şeyle ilgilenmiyor bile!
Sesi kalınlaştı, Libido (Cinsel istek) diplerde!
İlknur, hastalığın ve ekonomik krizin yarattığı stres ortamına daha fazla dayanamadı.
Bir gün ben yokken evi boşaltıyor.
Kızımızı da alıp anne evine yollanmış.
2 ay sonrada boşanma davasına ait tebligat geldi.
Babam o günlerde İlknur’un babası, Hüseyin abinin işyerine gider.
Aralarında şöyle bir konuşma geçer!
Babam: Yahu Hüso, bu çocuklar neden böyle oldu?
Gel şunları bir barıştıralım, prenses gibi torunumuz var, çok üzülüyorum, çok.
Hüseyin abi: Nuriş, dostum, can yoldaşım!
Sen benim kırk yıldır ne çektiğimi bir bilsen, biz 10 yıldır ayrıyız!
Kimselere söyleyemiyorum, çocuklar evlenirken de biz ayrıydık.
Kadın ne benden boşandı, nede ayrı olduğumuzu kimselere söyleyebiliyorum.
Çocuklarım yüzünden katlanıyorum, katlanmayıp ne yapacaksın?
Oğlumla anası bir olup kızın aklını çeliyorlar, kızda cahil.
Ben söyleyince kötü oluyorum, beni affet ne olur.
Üzülmekten başka elimden bir şey gelmez!
Allah seni inandırsın, üzülmekten dudağımda uçuk bile çıktı…
Günler, günleri kovalar, sonunda, ilk celsemiz gelip çatar!
Hâkim: Kızım neden boşanmak istiyorsun?
Eşim: Hâkim Bey, eşim benim ve kızımın ekonomik geleceğini garanti edemiyor.
Hâkim: Kızım eşin seni aldatıyor mu?
Eşim: Hayır hâkim bey.
Hâkim: Kızım eşin seni dövüyor, küfür mü ediyor?
Hâkim: Kızım eşin içkimi içiyor, kumar alışkanlığı mı var?
Hâkim: Kızım senin boşanma gerekçene pes diyorum.
Benim eşimin de bana boşanma davası açması gerekir.
Bende eşimin, çocuklarımın ekonomik geleceğini garanti altına alamıyorum.
Boşanmakta kararlı mısın?
Eşim: Evet hâkim bey.
Hâkim(Bana dönerek): Züğürt! Koca,
Sen niye eşini kraliçeler gibi yaşatmıyorsun bakayım?
Cüneyt: Hâkim Bey, görüyorsunuz, benim para eşimin ihtiyaçlarına yetemiyor,
Birde ekonomikkriz üstüne gelince elden ne gelir.
Zorla güzellik olmuyor, boşanmak dışında seçeneğimiz görünmüyor.
Can: Cüneyt kurtulmuş!
Caner: Boşa geçen bunca yıl.
Serdar: Kötüye çatmaya gör.
Kemal: Kadın insanı rezil de eder, vezir de!
Ben duruşma salonundan doğru işe gittim.
Akşam eve geldiğimde dairenin kapısını aralık buldum.
Önce eve hırsız girdiğini zannettim.
İçeri girince bir de ne göreyim?
Ev tam takır, kuru bakır olmuş.
Neredeyse evde hiçbir şey kalmamıştı.
Kornişlere, lambalara kadar, her şey uçmuş!
Komşulara sordum, eski karım, eve bir kamyon dayamış!
Ne var ne yoksa götürmüş.
Düğün takıları, altınlar, kötü günler için sakladığımız 5000 $ da yok.
Aldığım tek taş, pırlanta, kolye vesaire hiçbir şey kalmamış!
Sadece benim giyim, kuşamım ve bazı eşyalarım ortalığa saçılmış.
Onları da alabilirdi!
Gene de Allah razı olsun demeliyim, beterin beteri vardı!
Kötü olan, dolap ve portmantoyu da alması.
Eşyalarım buruşturulup yere serili gazete kâğıtlarının üstüne atılmış.
Birkaç gün sonra işin aslını halamdan öğrendim;
Eski eşim ve annesi, eve spot eşya satıcısı/alıcısı ile gelir!
Takılar ve giyim kuşamı haricinde tüm eşyayı yüklenir!
Satıp parasını cebe indirirler.
Gene de eski eşimin beni sevdiğine inanıyordum.
Tüm bunları annesinin doldurmasıyla yaptığına inanmak istedim.
Geçen yıl bir gün İlknur’un annesi sitenin görevlisinin eşine söylemiş.
Bu siteden bir cenaze çıkacak diye kehanette bulunmuş!
2 ay sonra, bir gün kadının kocası apartman merdiven boşluğuna düşer.
Bu olay bana eşimin annesinin kötü enerjisinden kurtulduğuma şükrettirdi.
Evliliğimin bitmesinin de belki de hayırlı olduğuna inandım.
Boşanmamızdan 1 yıl sonra, kriz yavaş yavaş etkisini kaybeder.
Babacığım varını yoğunu satarak borçlarımı ödedi.
Elimizde sadece işyerimiz ile oturduğumuz daire kalır.
Bende krizi bahane ederek ülkenin büyük bir denizcilik firmasında işe girdim.
Küçük kızımsa annesinin yanında büyümektedir.
Haftada bir annemle görmeye gidiyoruz.
Çoğu kez de sudan sebeplerle kızımı görmem bile engellenirdi.
Üşüttü, ilaç aldı, uyuyor bahaneleriyle elimiz boş geri döndüğümüz çok oldu.
Kızımın her türlü masrafını karşıladığımı söylememe gerek yük sanırım.
Serdar: Bu evlilikte İlknur bir sosyopat gibi davranıyor.
Kararlarında ve davranışlarında bir spontanlık var.
İlknur’un davranışları, planlı ve programlı değil!
Sıradan insanlardan farklı olarak tuhaf davranışlar sergiliyor.
Normal sosyalilişkileri kopuk!
Tehlikelive mantıksız eylemlerde bulunabiliyor.
Can: İlknur yaptıklarından utanma, suçluluk veya pişmanlık duymuyor.
Aslında beyninde bu duyguları işleyebilecek bir merkez yok sanki!
Varsa bile bozuk!
Dolayısıyla en ufak bir vicdan azabı duymuyor.
Bu yüzden, Cüneyt’i kolayca kandırabiliyor, ona zarar verebiliyor.
Kendi çıkarları için Cüneyt’e zarar vermekten çekinmiyor.
“Başarılı” her sosyopat Cüneyt gibi iyi niyetlileri kandırır.
Caner: İlknurgibiler, deneyimleri ile ilgili beklenmedik yalanlar icat ederler.
Olayları o kadar abartırlar ki bir noktadan sonra saçmalanır.
Çarpıtılmış gerçekleri bir öykünün arasına ustaca gizlerler.
Saf ve iyi niyetli Cüneyt gibiler, bu yalanlara kolayca kanarlar.
Kemal: İlknur’un sevme ve âşık olma yeteneğinden yoksun olduğu çok açık.
Cüneyt’ten istediklerini elde etmek için severmiş, empati duyarmış gibi yapar.
Aslında İlknur gibiler gerçek yaşamlarında kimseyi sevmezler.
Arkadaşlar Cüneyt’in bana anlattıkları bu kadar değil.
Hikâye mutlu sonla bitiyor.
İlknur ve Cüneyt ayrılalı yıllar geçmiştir!
Cüneyt’ in işyerinden aynı serviste tanıştığı bir kız vardır.
Cüneyt: Ayla ile sade bir nikâhla evlendik.
2 yıl sonra bir oğlumuz oldu.
Adını Tayfun koyduk.
Eşim beni, ben eşimi çok seviyorum.
Bir dediğimizi iki etmiyoruz.
Artık Tayfun büyüyüp, koleje başladı.
Eşimle aramızdaki aşk, sevgi, anlayış, güven, azalacağına daha da artar.
Neredeyse evliliğimiz 10 yılı devirdi.
Yıllar içinde birbirimize karşı hep saygılı kaldık.
Sesimizi hiç yükseltmedik, kavga etmedik, küs kalmadık.
Genelde sabahları 6,30 da evden çıkmadan evvel mutlaka kahvaltım hazır olur.
Eşim beni uyandırmadan evvel 5,45 te kalkar.
Önce kahvaltı sofrasını hazırlanır.
Sıcacık teniyle uykumdan beni sarılarak uyandırır.
Ardından güler yüzüyle güne başlarız.
Ben kahvaltı yaparım.
Ayla da giyeceğim kıyafetlerimi seçer, gerekirse ütüler.
Çoraplarımı ayağıma giydirip, kravatımı bağlar.
Çoğu zaman saçımı bile taramayı severek yapar.
Bir erkek/koca eşinden daha ne ister Allah aşkınıza?
Eşim hem yemek becerisi hem de sunumu konusunda anacığımı aratmaz!
Her gün yemek yapmadan evvel gün içinde arar.
Mesaj ya da telefonla akşama ne yemek istediğimi sorar.
İstediğim yemekler dışında her gün için birde sürpriz yemek veya tatlısız olmaz!
Eve kaçta gelirsem geleyim ben gelmeden yemek yenmez.
Neden geç kaldın, neredeydin sorularını duyduğumu bile hatırlamıyorum.
Eşimin sofra tertibi ve düzeni ise rüya gibi!
Evimizdeki konfor ve rahatlık 5* lı otellerde gibidir.
Restoranlar gibi, yemek masasında her şeyi temiz, düzenli, zevkli ve zariftir.
İkimizde de içki ve sigara yok.
Masada şarap kadehleri içinde taze sıkılmış meyve suları!
Kokulu mumlar ise hem masanın üzerindedir.
Dışarda iş yemeği yemek zorunda da kalsam eşime mutlaka haber veririm.
Sadece yemek yer gibi yapar, iştahımı yuvama saklarım.
En önemlisi müziğin mutluluğumuza katkısı!
Canım eşimle birlikte yemek keyfinin zevkini uzatacak zevkler keşfederiz.
FAUSTO PAPETTİ “LOVE SONGS” ritimleri yemeğimize, sohbetimize eşlik eder.
“Aşk mabudesi” bir eşim olmasıyla işyerinde hızlı yükseldim.
12 yıl içinde genel müdür yardımcısıyım.
Primler hariç ayda 20.000$ kazanıyorum.
Annem babam mutluluğumuza sevinç gözyaşları döküyorlar.
Ayla, sevgili eşim, annemle babamla konuşurken uyumu görseniz!
Anneciğim, babacığım diyerek boyunlarına sarılmalar!
Özetle günlerimiz masal gibidir.
Bir gün Ayla, Tayfun, annem, babam hep beraber sinemaya gideceğiz.
Bulunduğumuz AVM’ de vakit geçirmek için mağazaları dolaşıyoruz.
Tesadüf bu ya, bir gözlükçünün vitrinlerinde kampanya gördük.
Güneş gözlüklerinde 1 alana 1 bedava kampanyası ilgimizi çeker.
İçerde arkası dönük tezgâhtar “bakar mısınız” diye seslendim.
Arkasını dönerek göz göze gelmemiz bir oldu.
Tezgâhtar 35-40 yaşlarında gözlüklü 80 kilo civarında!
Kısa saçlı kadındır.
Eski eşim İlknur’ du.
Annem, babam da tanıdılar.
İlknur telaşla yandaki arkadaşına döndü.
Beyefendiye yardımcı olur musunuz “diyerek içeri kaçtı.
Bizde dönüşte uğrarız diyerek, mağazadan çıktık.
Canım Ayla’ma kadının kim olduğunu saklamayıp, açıkladım.
Zaten tüm hikâyeyi bildiğinden, şüphesiz oda üzüldü.
Elden ne gelir, hayat böyle bir şey.
Etme bulma dünyasıydı.
Hepimiz tercihlerimiz doğrultusunda bir hayat yaşarız!
İyi günler, zor günler, sevgi, aşk, duygudaşlık, ego, hırs, para, dedikodu!
Bu gibi kavramları sorgulama zamanı!
Hayatımızın merkezine koymadan Güç/Tüketim Sarhoşluğunu iyi sorgulamalı!
Hepimiz için yarar görüyorum.
Kemal: Arkadaşlar Cüneyt’ in bana anlattıklarını burada bitti.
Can: Uzun yıllar yalnız yaşamış biri, iyi bir evlilik yapabilir mi?
Ya da ilk evliliğindeki gibi çok acı çekmiş biri!
Cüneyt’ 2.sinde iyi bir evlilik yapabiliyor.
İlk evliliğinde, sürekli yalnızlık çekmiş birinin sonraki evliliği iyi olabiliyor.
Caner: Kendi kendine yetebilen kişi iyi bir evliliği yakalayabilir.
Ana kuzusu veya eş kuzusu birinin evliliğinden daha mutlu olabilir.
Cüneyt gibiler iyi erkekler sonunda, sağlıklı ilişki kurabilir.
Cüneyt gibiler iyi erkekler sonunda, iyi bir kadını gönülden sevebilirler.
Kemal: Cüneyt gibiler iyi erkekler kendi başına ayakta durabilmeyi yaşayarak öğreniyorlar.
Cüneyt gibiler iyi erkekler “anne, eski eş vesaire” arkasından körü, körüne gitmezler.
Kendilerine dair hayat görüşleri vardır, iyi birer dinleyicidirler.
Kendilerini dinlemekte tecrübe kazanmışlardır.
Can: İlknur gibi korkak/saldırgan öfkeli bir kadın düşünün!
Annesine, kardeşine, yakınlarına karşı son derece sevecen biri!
Yumuşak ve anlayışlı bir kadın!
Böyle biri neden eşine ve sevgilisine dünyayı zindan eder?
Caner: “Tüket-at” dünyasının baronları ilişkilerimizi de tüketmemizi teşvik eder.
Çünkü her biten ilişki yeni bir tüketim çılgınlığı getirir.
Her türlü tüketim ürünlerini bize sokuşturmak böyle mümkün olabilir.
Onlar ilişkilerimizi/evliliklerimizi bitirmemiz için 7/24 beyinlerimizi yıkamaya çalışır.
Onlar nüfusça % 1 fakat küresel servetin % 50 sine sahiplerdir.
Kendi kazançları için beyinlerimizi yıkamaları için bu güçleri yeterlidir.
Serdar: Örneğin sevgililer gününden doğum günlerine, tüm özel günleri düşünün!
Evlilik yıldönümlerinde, kadınlar günlerinde neler oluyor?
Günümüz tüket-at dünyası sürekli tatminsizlik üretir.
Partnerinize / eşinize/çocuklarınıza aldığınız hiçbir hediye yeterli gelmeyebilir.
İsimsiz bir ses sevdiklerinizin kulağına şöyle fısıldayacaktır.
Senin ki de adam mı?
Ayşe’nin kocası var ya? Hani galerici olan!
Ayşe’nin doğum gününde altına sıfır B.MW çekmiş kız!
Bizimkiler de adam mı?
Serdar: Benzeri yalan ve/veya palavralar yalnızlık ve tüket-at ekonomisinden besleniyor.
Peki, neden yalan söyleriz?
Yalan söyleme bahanelerimizden bazılarını sayayım;
ü Zarar Görme,
ü Kayıp Korkusu Ve
ü Sevdiklerimizi Korumak
Can: Günümüzde örneğin “pembe yalanlar” gibi palavralarla insanlar yalan söylemenin gerekli bir şey olduğuna inandırılır.
Caner: SisellaBok (1978) yalanlarla ilgili kitabında şöyle der;
“Yalan ve kandırma farklı şeylerdir.
Birini kasıtlı olarak kandırmak istersek bu bir kandırmadır.
Bizim inanmadığımız bir şeye birisini inandırmak ise yalana girer,
Bu amaçla ona yanıltıcı bir mesaj iletiriz.”
Serdar: Kandırma olayında mimiklerimizi saklarız.
Eylemler veya eylemsizlikler sergileriz, hatta sessiz kalırız.
Kemal:Sözel, yazılı ya da sembollerle ifade ederek birilerine yalanlar söyleriz.
Caner:Kandırma daha geniş bir kategoridir,
Yalan ise kandırmanın sadece bir yönüdür.
Can: Ekman’ a göre; İnsanlar sözcük kullanmadan da yalan söyleyebilir.
Serdar: Bilgi gizlemek(concealment) de yalana girer.
Caner: Yanlış bilgi vermek(falsification) de ‘yalan’ kabul edilir.
Kemal: İlişkiler yalan/palavra/kandırma üzerine kurulduğunda çökmeye mahkumdur.
Can: İlknur Cüneyt modeli evlilikler bir saldırgan/ korkak öfkeli kadınla korkak öfkeli adamın evliliğidir.
Serdar: Ayla& Cüneyt modeli evlilikler akıllı öfke modeli üzerine kurulur.
Caner: Bu tür evliliklerde eşlerin sevgileri ve saygılarının her geçen gün daha artacağı açıktır.