'Bizim camiada entelektüeller sevilmez'
09.01.2011 - 14:47 Güncelleme: 09.01.2011 - 14:47
Nilüfer Açıkalın; seçimleri, yeteneği, güzelliği ve tutkularıyla kendini 'göçebe ruhlu' olarak tanımlıyor
HT MAG / EDA GÖKLÜ
Eğitim, terbiye ve terbiye... İkisi de Balkan kökenli; saygı mefhumu ise çok önemliydi.
Evet; okula girer girmez ilk yıl, yeni canlanmış TRT’de beş tane genç televizyona çıktık ve bir anda Türkiye çapında ünlü olduk. Peker Açıkalın, Levent Tülek, Levent Kazak, Pelinsu Pir ve ben... Yaş, 18. O da bir kırılma noktasıydı.
Hayır... Yalnız bir gün Metin Kaçan’a (hayatımın dönüm noktalarında rol alan çok önemli arkadaşlarım vardır, Metin onlardan biri) yazdığımı söyledim. Öykülerimi bir dosyada ona verdim. Metin o dönem Gendaş Yayınları’nda çalışıyordu. Öyküleri okudu ve bana; ‘Nilüfer, sen akıl almaz şekilde yazıyorsun ve bunlar gerçekten çok farklı şeyler’ dedi. Böylece ilk kitabım Bıçak Sırtı yayımlandı.
Yedi... Sekizinci ile dokuzuncusu yakında çıkacak. Şimdi de uzun bir hikâye üzerinde çalışıyorum.
İlkokulda, yıl sonu müsameresine hazırlanıyorduk. Çeşit çeşit elbiseler dikilmiş, provalar yapılmış; derken o gün kızamık oldum. Öğretmenim anneme; ‘Nilüfer kızamık olabilir ama bütün rollerde oynuyor. Ya müsamereyi iptal edeceğiz ya da onu sahneye çıkaracağız’ dedi. O gün sahnede olmak, kuliste bekleyişlerim, hepsi bir rüya gibi aklımda şimdi. Çok ateşim var, ilaçlardan dolayı kafam tuhaf, sırları dökülmüş bir aynadan bakar gibi hatırlıyorum o günü... Annem ve babamla birlikte düzenli olarak sinema ve tiyatroya gidiyorduk zaten. Sahnede oyun başlamadan önceki hazırlıklar sürerken, perdenin altındaki gölgeleri izlerdim. Sahneye ilk Nejat Uygur’un kucağında çıktım. Selam sırasında beni görüp beğenmiş, babamdan isteyip kucağına alıp birlikte selam vermiş ben daha küçücükken...
ÇOCUĞUMLA BİRLİKTE BÜYÜDÜM