Anne babaya mektup. | Kadın Penceresi
Sevgili anne ve babacığım sevgiden bahsediyordum. Sevginin benim için ifade ettiği anlamı bir bilseniz, sanırım bu güneşinizi üzerimden eksik etmezsiniz. Benim size güven duyarak sağlıklı bir kişilik geliştirmem, ancak bu şekilde mümkün olacaktır.
Biliyorsunuz bir binanın temeli ne kadar sağlam olursa, doğal afetlere karşı o kadar da dirençli olur. Öyle değil mi anneciğim.? İşte benim bu yaşım da bir binanın temeli gibidir. Sevgi çimentosundan ve empati demirinden çalıntı yapmazsanız bu yaşımın üzerine kurulacak bina o kadar sağlam olur.
Bununla birlikte ben, sizin sevginizle sevmesini öğrenmiş oluyorum. Çünkü ben dünyaya gelirken boş bir kâğıt gibiyim. Üzerime yazılacak yazılarla benim kişiliğim şekillenir. Yani ben her şeyi sizin davranışlarınızı gözlemleyerek öğreniyorum. Yani siz benim yüreğimi sevgi güneşiyle aydınlatırsanız ben de bu sevgiye ihtiyacı olanlara o kadar kolay ışığımı yayarım.
Yalnız sizin de unutmamanız gereken şeyler vardır. Neler mi onlar? Söyleyeyim; her insanın olduğu gibi benim de bir sevgi dilim vardır. Şayet o dili konuşmazsanız, sizin güneşinizin ısısını yüreğimde hissedemem.
Ben en çok bir şey söylerken beni dinlemenizden hoşlanıyorum. Bu şekilde bana değer verdiğinizi ve beni sevdiğinizi anlıyorum. Ama geçen gün beni çok sevdiğini söyleyen babama bir şey diyecektim. O sırada televizyonda maç vardı. Onu seyrediyordu. Babacığım sana bir şey söyleyebilir miyim? Gözünü maçtan ayırmadan; tabi söyleyebilirsin kızım, buyur ne diyorsun, dedi. Baba bebeğimin kolu kırılmış bunu doktor amcaya götürebilir misin, dedim. Tabi götürürüm. Sen oraya bırak, dedi. tam yanından ayrılıyordum ki birden gooool, diye yerinden fırladı. Aslanım benim bu sene şampiyonuz şampiyon. Bu şekilde maçı seyretmeye devam etti. Ben merak ediyorum, acaba babam beni gerçekten takımı kadar seviyor mu? Çünkü hiçbir zaman benimle birlikteyken böyle sevinçli olmamıştı.
Annem de televizyonda günlük dizisini seyrederken böyle bir olayı yaşadım. O da sanki televizyonun içine girerek, onların yerine kendisi diziyi çevirecekmiş gibi dikkatle takip ediyordu. Kim kimi kandırıyor, kim kimden nefret ediyor onları nasılda biliyor. Dizisinin oynadığı saatlerde yanına gittiğimde sanki ben yokmuşum gibi davranıyor. Bu da beni incitiyor. Sanki beni televizyondaki oyuncular kadar sevmiyormuş gibi geliyor. Bu sefer onları kıskanmaya başlıyorum.
Hani hatırlar mısın anneciğim, bana bir hikâye anlatmıştın. O hikâyede peygamberimizin çocuk sevgisi anlatılıyordu. Torunları Hasan ile Hüseyin’i sırtına alıp oyun oynadığını, cami de kucağına aldığını, onları öptüğünü söylemiştin. Ama bir gün siz benimle böyle oyunlar oynamadınız. Hele babam hiçbir zaman beni sırtına alıp atçılık oynamadı. Bir gün olsun şöyle içten saçlarımı okşamadı. Galiba erkek olsaydım beni çok severdi diye düşünmüyor değilim. O zaman saçlarımı okşar, beni maçlara bile götürürdü.
İşte benim sevgi dilim ilgi ve alaka görmek bana sadece benim için zaman ayırmanız. Hiç olmazsa maça ve dizinize verdiğiniz değer kadar bir ilgi bekliyorum. o zaman nasılda nefesinizi tutup keyifle vakit geçiriyorsunuz görüyorum. Ama bana gelince oyuncaklarımı verip, hadi gir oyna diyorsunuz. Kendi başıma oynamak isteyeceğim zaman da gelecek, ancak şimdi sizi yanımda görmek ve oyuncaklarımı benimle paylaşmanızı istiyorum. Çünkü benim sevgi gülümün canlılığı buna bağlı. İlgisizlik bulutlarıyla sevgi gülümü gölgelerseniz, ne rengim ne de kokum sizi mutlu eder. Solgun renkli ve kötü kokulu bir gül kalır elinizde.
Bir de şunu soracaktım sevgili anneme; acaba yardım isteyen insanlara güler yüz göstermek kötümüdür? Ben annemin böyle yaptığını gördüğüm için nerde yardıma muhtaç bir kişi görsem hemen yüzümün şekli değişir. Kızgın bir hal alır. Çünkü geçen gün annem kapıya gelip yardım isteyen bir kişiyi kovmuştu. Allah versin diyerek suratını asmıştı. Ben de yapılan bu davranış doğru diye sürekli bunu tekrarlıyorum. Çünkü cennet ayaklarının altına serilmiş olan bir insanın kötü bir şey yapması mümkün değildir diye düşünüyordum.
Ama Allah’a şükür ki bu davranışın yanlış olduğunu babaannem bize geldiğinde öğretti. O evdeyken de kapıya yardım isteyen birisi gelmişti. Babaannem, Allah versin demedi. Allah’ın kendisine verdiği zenginliği o yardıma muhtaç insanla paylaştı. Böylece Allah adına kendisi vermiş oldu. Üstelik yüzü o kadar tatlıydı ki, karşısındaki insanı hiç küçümsemeden yapmıştı bu iyiliği. Bu davranış beni öyle çok etkiledi ki, o günden sonra ben de yardım isteyenlere karşı gül yüzlü olacağıma söz verdim.
Bir de annemin çok hoşuma giden bir davranışı var. Bu da benim sevgi gülümün enfes kokulara sahip olmasını sağladı. Geçen gün bana karşı haksız yere bağırmıştı. Buna çok üzülmüştüm. Ne yaptım da annem beni azarladı diye için için ağlamıştım. Ama bir müddet sonra annem yanıma geldi. Beni karşısına aldı. Sevgili kızım, biraz önce yaptığım davranıştan dolayı özür dilerim. Biraz moralim bozuktu. İstemeden senin kalbini kırdım. Özür dilerim senden, dedi. Bu sözleri duyunca boynuna sarıldım. Canım anneciğim seni çok seviyorum, dedim. O gün sevgi gülüm öylesine güzel bir renk aldı ki ben bile hayran kaldım. Kokusu ise burcu burcu evin her tarafına yayılmaya başladı. Ben annemi çok seviyorum.
Sevgili anne ve babacığım benim sevgi gülüm, aldığınız güzel elbiselerle ve eşyalarla değil, ilgi, empati ve zaman ayırmanızla yeşerir ve hoş kokular yayar. Ne olursunuz, sevgi gülümü solduracak davranışlardan uzak durun.
#1Submitted by Misafir (doğrulanmadı) on Çar, 01/26/2011 - 14:36.
Yazan kisinin kalemine
Yazan kisinin kalemine saglik cok guzel olmus,siteyede tesekkur...
#2Submitted by Misafir (doğrulanmadı) on Pzt, 04/19/2010 - 13:49.