Klavyelere Özgürlük | Selim Pehlivan
Televizyonda Başbakan her zamanki itici üslubuyla konuşuyordu ve açıkçası pek dikkat de etmiyordum ne dediğine.
Sonra birdenbire bunu söyledi: Klavyelere özgürlük getiriyoruz..
Eğer kastettiği herkese bir kablosuz klavye vermek değilse bu ilginç olabilir diyerek dinledim: Klavyenin üstündeki harfleri devletin kabul etmesinden söz ediliyordu.
Devlet nihayet Q,W,X harflerini “tanıyor”.
Devlet LID: 1254’ten Unicode’a geçiyor!!
Hikaye sadece bu kadarıyla bile ilginç. Devletimiz katında mesela W harfi “yasak”. Ama bütün devlet kurumlarının birer web sitesi var ve alan adı da tescil edilmiş olduğu için world wide web kısaltmasıyla adresi yazıp DNS çözümlemesi ile o siteye erişebiliyorsunuz.
Ama durun! Burası Türkiye. Hemen heyecanlanmayın!
Bu sabah bir muhalefet milletvekili konuşurken farkına vardım. Bu harflerin serbest bırakılması “devrim kanunları”na aykırıymış. Tabi ya dedim.. Devrim kanunları… Bunu hiç düşünmemiştim. Hem de çok uzun zamandır..
Ben bu memlekette sakalla, başörtüsüyle üniversite kapısından girilmeyen zamanları yaşadım. Ama o zamanlar bile klavyeler Q klavyeydi, C ve Pascal editörleri Türkçe karakterleri elbette ki desteklemiyordu. O zaman devrim yasaları klavyelere neden işletilmemişti? Bizde o harfler yasak olduğu halde nasıl oluyordu da o PS/2 bağlantılı Q klavyeleri gidip 2-3 dolara satın alabiliyorduk? O zaman ülkenin www e erişmesine de devrim yasalarına aykırı, bilinmeyen karakterler kullanılıyor diye karşı çıksalardı. Hatta daha güzeli Amerika’ya savaş açsaydık, bizim de seve seve kullanmaya mecbur olacağımız bir haberleşme altyapısını QWX gibi devrim yasalarımıza aykırı karakterler kullanmak gerekecek şekilde inşa ettikleri için! Ya da biz bir dns altyapısı kursaydık da ŞŞŞ ile başlasaydı. şşşşş, ses etmeyin! gibi 🙂
Devlet o zaman neden bunların hiçbirini yapmadı? Neden aq yazan ergenlere müdahale etmedi? (Ki destek verirdim) Neden concon tabela isimlerini düzelttirmedi? (Onun için sokağa bile inerdim) Neden Nissan Qasqai’nin satışını yasaklamadı?
Yoksa şu “devrim” in gücü dillerini yazmaya çalışan Kürtlerden başkasına yetmiyor muydu?
Hayatımda ilk kez qwerty klavyeli bir telefon aldığımda bunun gerçekten iyi bir şey olduğunu düşünmüştüm. Barda tek başınıza otururken canınız sıkıldığında onu cebinizden çıkarıp alkolün gevşettiği parmaklarınıza rağmen hızla yazabiliyordunuz..Üstünden teknoloji zamanıyla epey zaman geçti. Benim Windows Mobile 6.1 telefonum çoktan demode oldu. Ama görünen o ki ancak yasal hale geliyor.
Şimdi bu “harf” yasağı komikliğinin resmi devlet işleri için geçerli olduğunu savunarak durum kurtarılmaya çalışılabilir. Ama bunda iki çok önemli sorun var. Birincisi insanların kullandıkları dil ile devletinki birbirinden farklı ise orada gerçek bir devletten söz edilemez. İkincisi bazı devlet hizmetleri insanların kullandıkları dili anlamadan ve onlar gibi konuşmadan yapılamaz. Devlet mi halka uyacak halk mı devlete uyacak sorusunda, ben elbette ki doğru olanın birincisi olduğunu düşünenlerdenim. Adam Kürtçe konuşunca mahkeme tutanağına “bilinmeyen bir dille konuştu” yazıp İngilizce konuştuğunda tercüman bulmak en ama en kibar tabiriyle iki yüzlülük olmuyor muydu? Ben vergimi ödüyorum ve kurallara saygılıyım. Yarın ismimi Xavier olarak değiştirsem devlet bana Türkçe dersi mi vermeye kalkışacaktı?
Ha, mesele fırça bıyık devlet memurlarının telaffuz sorunu olacaksa şunu diyebilirim: Kadınlara nasıl sosyetik gözükeceklerini anlatmak için çıkan bir kadın dergisinin kapağında, adının yanında küçük harflerle “….. okunur” diyerek Fransızca isminin okunuşu da yazıyordu bir zamanlar.. Anlamışsınızdır…
Ve de şimdi bu odun kafalılığı düzeltmeye çalışanlara devrimlere aykırı diye karşı çıkanları Allah’a havale ediyorum.
Bu yazı Genel kategorisine 05 Ekim 2013 tarihinde selimpehlivan tarafından gönderildi.
← Yeni medya! 3T →