BİR KEPÇE MUTLULUK DAHA
Hem pastafarian hem nevrotik hem de septik kısmen melankolik birazda obsesif-kompulsif bi insanım işte.
2 Takipçi | 14 Takip
‘’ Hayat bana adil davranmıyor.’’
Eminim hepimiz hayatımızda bir kere de olsa bu cümleyi söylemiş ya da içimizden geçirmişizdir. Belki de kimimiz bunu tekrarlama cesaretini toplayamamıştır ama ne yazık ki hayat bazılarımıza adil davranmıyor. Aslında bu sınıf ayrımı daha doğmadan başlıyor. Kimi insanın aşk çocuğu olarak tohumu atılırken kimisi bir tecavüzün acı hatırası olarak dünyaya gözlerini açıyor. Kimisi yerinde, saatinde dünyaya gelirken kimisi olur olmadık biçimde belki trajediye belki de komediye ilham kaynağı olacak şekilde doğuyor. Bazılarımız kusursuzca ufacık ciğerlerine ilk oksijeni çekip, mabadına tokadı yerken, bazılarımız kordona dolanıp hayatındaki ilk tökezlemesini yaşıyor.
Bu örnekler böyle gidedursun, peki ya sonrası? Ben anne kokusunu da baba sıcaklığını da biliyorum. Canım her istediğinde ortalarında uyuyabildim, hastalandığımda, okula başladığımda, müsamerelerimde, mezun olduğumda, ilk aşık olduğumda, ilk aşk acısı çektiğimde, tembelliklerimde ya da başarılarımda her zaman anneme ve babama sarılabildim ve onların güven veren varlıkları hep yanıbaşımdaydı.
Ne yazık ki her çocuk benim kadar şanslı olamıyor… Annesiyle pasta yapamayan, alışverişe gidemeyen, dertleşemeyen, regl döneminin ne olduğunu bilmediği için genç kızlığa ilk adımını korku içinde yaşayan, babasına sarılamayan, maça gidemeyen, iki tek atamayan, omzunda gezemeyen çocuklar var. Ben istemediğimi yemezken, bir dilim ekmek için, iki kalem, bir tane daha fazla boyama kitabı için birbirine giren ufacık çocuklar var. Maalesef büyüdüklerinde de aynı yaşam kavgasını, elde etme mücadelesini herkesten daha ağır ve şiddetli biçimde yaşayacaklar. İşte hayat herkese bir kepçe mutluluk daha vermiyor.
Kundakta iki bebek, daha bir aylıklar, etrafa bakıyorlar. Kime, neye baktıklarını bilmeden, nerede olduklarından habersiz. Hayatlarının garantisi olmadan, belki ömür boyu yalnız mücadele edecekler belki de daha da iyi bir aileye sahip olma şansları var, sadece bakıyorlar…Onlardan biraz daha büyük ama belli ki daha yaşını bile doldurmamış ufaklıklar boynumuza atlıyorlar, ayaklarımıza dolanıyorlar, saçlarımızı, paçalarımızı çekiştiriyorlar kim olduğumuzu bilmeden ama sadece onlara biraz daha sarılabilmemiz için. Belki hayatlarımız boyunca bir daha karşılaşamayacağımız olanlar var içlerinde ama ben asla unutmayacağım birkaç dakika daha ona sarılmam için boynuma tırmanan minik elleri.
Bebeklerin kusmuk kokuları dünyanın en güzel en pahalı kokan parfümlerinden bile öte. Bir insanın içine çekebileceği en güzel koku… Yumuşacık tenleri, gülen gözleri, şimdi sıcacık gülüşlerine, ileride gözyaşlarına gizlenecek olan hüzünleriyle beraber karşımızdaydılar. Bütün çocuklar sevilir de onların acıları yüzlerine yansımış, farklılar işte, eksikler. Bu yüzden onlarla aramızda geçen ufacık bir bakışma bile milyonlarca anlam yüklü.
Belki hiç annelerini koklayamadılar diye üzüldüm, çünkü benim için en kutsal şeydir anne kokusu. Belki hiçbir zaman düştüklerinde, hastalandıklarında naz yapamayacaklar, korktuklarında anne ve babalarının yanında uyuyamayacaklar. Belki sadece ellerinde bir gömlek bir eşarp olacak onlara ailelerinden hatıra, belki de hiçbiri… Belki annelerinin en sevdikleri yemeklerini hiç tadamadılar ya da tıraş olduğu zaman babalarını koklayarak öpemediler. Tüm bu sahneler tahmin edeceğiniz gibi evlerinde, sıcacık yuvalarında, kendi odalarında, kendi yataklarında, oyun çadırlarında belki bahçede ya da evin herhangi bir köşesinde olmak yerine toplu bir yaşam alanındaki miniklere ait. İleride hayatları mükemmel olsa da olmasa da içlerinde bazı duyguları hep eksik olacak olan, her zaman kalplerinde hayat kaygısı yaşayacak olan minikler…
Evet, hayat adil değil. Tanrı bizi en başında bir elma yüzünden cezalandırsa da hepimizin bildiği bir gerçek var ki; hiçbir insan anne kokusundan, baba sıcaklığından, aile sevgisinden mahrum bırakılmayı hak edecek kadar günahkar değildir.
Şimdi lütfen onlara bir kepçe mutluluk daha.