Köy Kasabası | Edebiyat Vakti
Yoksa aşkın mı?
1. Bir Köy Kasabası İle Başladı!
Sensizliğe mahkum olmuş yüreğimle beraber hangi limana, hangi kasabaya gitsek diye çaresizce oturup düşünüyorum... Bir taraftan yüreğimin sızısının boğazıma doğru geldiğini ve o an yutkunmaktan zorluk çektiğimi fark ettim. Söyler misin? Ben şimdi hangi limana, hangi kasabaya gideyim. Bir köy kasabasına gitmeliyim! Kimsenin beni tanımadığı bir köy kasabası olmalı. Daha rahat edebilmem için bu en iyisi bence... Biraz nefes almalıyım!!. Çünkü tekrardan sen ve beni biz yapabilmek için biraz kafamı toparlayıp kendime gelmeliyim!!. Ve bir süre sonra bahsettiğim köy kasabasına gitmek için arabaya bindim... Kendimi bulduğum yollarda biraz biraz içimden bir şeylerin gittiğinin farkına varıyorum... Biraz olsun yollarında beni rahat ettiğini çok iyi biliyordum!!.
Çünkü her canım sıkıldığında, hüsrana uğradığım anlarımda kendimi yollara attığım anlar olmuştur!!. Köy kasabasının girişine girerken yolların engebeli olduğunu fark ettim. Bu bana bir işaret miydi? Hayatımda yaşadığım engebeli sıkıntıları yollarda görmem tesadüf müydü? Bilemiyorum ki hafiften tedirgin olmaya başlamıştım. Ben artık köy kasabasına gelmiştim. Engebeli yolları aşarak oraya geldim. Bu kasaba da hiç mi insan yok? Kasaba sanki bomboş dışarıda kimse yok. Biraz ilerledikten sonra küçük ahşaptan yapılmış bir ev gördüm.. Pencerenin üst tarafında muhtarlık yazıyordu... Oraya doğru yürümeye başladım. Kasabanın evleri birbirinden güzel harikulade... Muhtarlığın önüne geldim... İki kere kapıyı tıklattım... Kapıyı bir erkeğin açacağını düşünerek biraz daha geride durdum ve bekledim...
Ayak seslerini duydum ve saniyeler sonra kapının açıldığını görüyordum amma ve-lakin kapıyı bir erkeğin açacağı düşüncesiyle kafam yukarı doğru bakarken kimin açtığını fark edememiştim... Kafamı aşağı doğru indirdim bir de ne göreyim küçük bir kız çocuğu... Merhaba güzel kız senin ismin ne bakalım dedim. Hafif bir tebessüm ile beraber birde tedirginliğini hissettim. Benim ismim aslı siz kimsiniz dedi... Tebessüm ederek benim ismim inci tanıştığıma memnun oldum aslı... Baban yok mu? Demeye gerek kalmadan kapının arkasından sesler geldi... Kızım kim gelmiş diyerek kapıyı araladı... Merhaba hanımefendi hoş geldiniz... Size nasıl yardımcı olabilirim? O anda hafif bir şaşkınlık vardı üzerimde hemen cevap vermedim... Adam tekrar seslendi...Hanımefendi iyi misiniz? diyerek... Evet evet iyiyim. Kusura bakmayın sizi birine benzettim dedim. Adam sorun değil olabilir bu tür şeyler dedi... Ve tekrar sordu.. Size nasıl yardımcı olabilirim diye.. Ben bu kasabaya ilk kez geliyorum... Burada bir süre yaşamayı düşünüyorum... Bunun için bana ev lazım diyerek tekrar adamın gözlerine baktım... Adamla aynı anda göz göze geldiğimiz anlarda içimden bir şeylerin koptuğunu hissettim... Ben o etkiye kapılıp giderken... Adam tabi yardımcı olurum... Kasabamıza tekrardan hoş geldiniz diyerek içeriye davet etti... Bahçeli ahşap evin şirinliği ayrı bir huzurdu... Adam kafasını çevirip bu arada isminizi öğrenebilir miyim? diyerek tekrar kafasını çevirip yürümeye devam etti... Derin bir nefes aldıktan sonra ismim İnci dedim. Memnun oldum bende Muhtar İbrahim deyince olamaz dedim içimden yoksa o mu? Bunca sene onu ararken bir an da karşımda olma ihtimali beni azda olsa heyecanlandırmıştı.
Kitap Sevgisi Huzur Köy Kasabası