Kağıttan Dünyam: Memleket Hikayeleri | Kitap Yorumu
''Bütün ömürlerini netice vermeyen davalar arkasında büyük ümitlerle koşa didişe geçirip nihayet umduklarını bulamadan meyus yıkılıp ölen adamlar gibi buraya nihayet tırmananlar da hiç şüphesiz arayıp beklediklerini bulamamaktan ileri gelme bir kederle düşüp kalmışlardı.''
Kitabı baştan sona severek ve ilgiyle okudum. Zaten hikaye derlemelerinden oluşan kitapların bir artı yönü de ilgiyi her daim canlı tutabilmesi ve okuyucuyu sıkmaması oluyor. Kitap oldukça akıcıydı da aynı zamanda. Karakterlerin içsel çatışmalarını ilgiyle okudum. Verecekleri kararları son ana kadar merakla bekledim. Her hikayenin sonunda dönemin düşünce yapısını sorgularken buldum kendimi. İlgiyi canlı tutma anlamında da geçer not almış bir kitap benim için.
Hem böyle gözlemlerini hayal gücüyle harmanlayıp kaleme alan yazarları daha başka bir ilgiyle okuyorum ben. Sonuçta eserlerinde gerçekliğe de büyük oranda yer vermiş oluyorlar. Bazı hikayeler gerçekten yürek burkuyordu. İnsanların menfaatleri uğruna yapabileceklerini ve işlerine gelen durumları sorgusuz sualsiz nasıl kabullenebildiklerini hayretle okudum. İnsanın iç yapısını gayet başarılı bir şekilde, akıcı bir dille tahlil etmiş bir eser Memleket Hikayeleri.
Aynı zamanda Memleket Hikayeleri'nin devamı niteliğinde olan Gurbet Hikayeleri'ni de okumak istiyorum. Hikayelerde insanı çeken başka bir yan var. Türk edebiyatına ilgiliyseniz okumanızı tavsiye edebileceğim bir kitap. Özellikle ilk hikayelerde bilmediğiniz kelimeler size fazla gelebilir ama kitap ilerledikçe bu durum hafifliyor.
Gönderen İlkay Özgür zaman: 14:00:00
Destino 9 Ekim 2016 20:18
Çok samimi bir yorum olmuş kalemine sağlık :)
İlkay Özgür 9 Ekim 2016 21:05
Beğenmene sevindim. Ayrıca çok teşekkür ederiimm :)
Gözde Türker 11 Ekim 2016 12:03
Ben de taa lisedeyken zorla okumuştum ama hiç hatırlamıyorum ya :/ Sanırım zorunda olduğum için pek hatırımda kalmamış.. Türk klasikleri kapsamında yeniden okumak istiyorum, yorumun da heveslendirdi aslında. Eline sağlıkk :')
İlkay Özgür 11 Ekim 2016 21:13
Aslında daha önce okuduğum Kurtuluş Savaşı döneminde geçen hiçbir kitaba benzemiyordu. Hikayelerdeki karakterler beklenenin aksine 'kahraman, yiğit' olmalarından ziyade daha çok 'bencil, açgözlü ve kibirli' kimselerdi. Yani toplumun, bireyin başka yönleri ele alınmıştı. Bu farklılık benim hoşuma gitti şahsen. Ama herkeste aynı etkiyi bırakır mı, o konu hakkında bir şey söyleyemem. Bu arada güzel yorumun için çok teşekkür ederiimm :)
Kağıt Salıncak 11 Ekim 2016 18:02
Karay'ın hikayelerini ben de okumak istiyorum. :D Edebiyat dersinde zorla okutulan kitaplar, genelde güzel çıkar, keşke yine lisedeki öğretmenimin dersine girebilsem... Özledim ://
İlkay Özgür 11 Ekim 2016 21:16
Güzel olmasına güzel oluyorlar. İnsanın ufkunu açıyorlar bu doğru. Çok şükür ki, benim derslerime giren öğretmenler hiç sıkıcı veya okumak istemeyeceğim bir kitabı okuma ödevi olarak vermediler. Ama buradaki anahtar kelime 'ödev' aslında. Ben kitap okumayı zorunluluk olarak görmek istemiyorum. Bu durum beni geriyor. Doğal olarak da okuma isteğim kaçıyor. Ama dediğim gibi, kitabın içine girip beğendikten sonra bu sorunu da unutuyorum. Yazardan okuduğum ilk kitaptı ama son olmayacak :)