Yazar: Sözde Aydın | 17 Ağu 2011 | Genel | 1 |
Ben doğduğum gün öcü olarak tanımıştım kürtleri. Kimliğini gizlemeden konuşan Kürtte yoktu bizim zamanımızda. Toplumsal sancının en ıstıraplı dönemiydi yani bizim dönemimiz. Çevremizde çok arkadaşımız vardı. Hepsi de başka şehirlerden gelen insanlardı. Bu kadar farklılığa rağmen hiç kimse Kürt olduğunu söyleyemiyordu. Arada bir istisna çıkarsa biz de onları aşağılıyor aramıza almıyorduk.Çocukluk işte ne olacak. Çocukluk dönemimizin cahilliği devletle iş birliği yaparak kürtlere savaş açmıştı. İzmit’te yaşarken yan komşumuz kürttü. Bir ara baktım bizim yaşlılar toplanmış bir yere gidiyor. Çocukluk merakıyla peşlerine takıldım. Adamlar ve kadınlar doğulu bir ailenin evini taşlıyordular. Analar çocuklarını kapmış ellerine birer taş vermiş hedefi gösteriyordular. İşte böyle bir süreçti bizim kürtlerle yaşadığımız.
Daha sonra İstanbula geldik. “Burası büyük şehir. Basit etnik çatışmalar olmaz” dedim. Mahallemizdeki zenci-beyaz ilişkisine benzeyen gruplaşmaları görünce yerin dibine girdim. İstanbul görmüş abim üniversiteye gitti. “Üniversite ve İstanbul görmüş abim bu işlere bulaşmaz” dedim. “Saf Türkle evlendim” diyerek caka satan abim beni ters köşeye yatırdı.
Zaman geçti. Günler ardı ardına ilerledi. Benim eğitimi yarıda bırakan aşırı milliyetçi abim yengeyi Muştan seçti. Olaylar ondan sonra patlak verdi. Büyük abim küçük abime resti çekti. Küçük abim ateşkes ilan etti fakat büyük kürt gelin alanla pazarlık yapılmaz diyerek bu teklifi reddetti.
Neyse işin şakasını bırakalım. Anlamayanlar için birinci bölümü biraz daha açalım. Kardeşim “kürt sorunu” konusunda devlet nasıl tahlil yanlışı yaptıysa aynısını biz de halk olarak yaptık. Aileler olarak kürtlere karşı bir ön yargı sahibi olduk. Neyse ben şanslılardan sayılırım. En azından demokrasiye inana küçük abim bir kürt yenge getirdi. Şükürler olsun. Darısı diğer ailelerin başına.
Şükürler olsun ki geçte olsa saat doğruyu göstermeye başladı. Kardeşlik için adam gibi stratejiler seçmeli ve bu yolda dik bir şekilde yürümek gerekiyor.
ÖncekiEn Çok Okunan Makaleler (Haziran 2011)
Gönüllülük Faaliyetlerinin Önemi ve Kazandırdıkları
Sosyal Ağların İnsan Yaşamına Etkisi: Facebook Örneği
erden	17 Ağustos 2011 üzerinde 06:48 de
Güzel bir konu ama anlatımın kötü. Bence yazındaki onlarca imla yanlışı yazıyı okunamaz hale getiriyor. Sen burada bir arkadaşınla mesajlaşmıyorsun, yazı yazıyorsun. Yazar imlayı ve noktalamaları iyi bilmeli, iyi kulanmalı. Ama bakıyorum ilkokulda öğretilen temel bir konu olan “özel kelimelerin ilk harfleri büyük yazılır”a bile uymuyorsun.
“kürt” değil “Kürt”, “Kürte yoktu” değil “Kürt de yoktu” olacak.
(İnan ki 10’dan fazla böyle yanlışın var.)
Yazarlık demek herhangi bir konuda rastgele, kafana göre yazı yazmak değildir. O konuyu derlemek, toparlamak, imla ve yazım kuralarına u***** yazmak demektir. Konu iyi seçilmeli, konuyu yazacak kelimeler özenle seçilmeli, o kelimeler cümlelerle uyum içinde kulanılmalı, noktalamalara ve yazım kuralarına dikat edilmeli. Zira noktalama yanlışlığı ve yazım kuralarına uymamak yazıyı okunamaz hale getirir,yazının anlamını kaybetirir.