alpalp84 13-05-2019 08:05
Yer yer çok güldüren, yer yer çok hüzünlendiren kara komedi bir yapım. Birbirlerine zıt 2 karakter ölüm döşeğinde olduklarını öğrenirler, artık korkacak hiçbir şeyleri kalmamıştır. Vakit tabuları yıkma vaktidir, özgürce, çılgınca, ileriyi düşünmeden hareket ederler. Fakat karakterlerin ağır hasta olması beni çok hüzünlendirdi. Sadece hasta arkadaşlar değil, Hank ve Abdul'ün muhabbetleri bile çok iyiydi. Sırf bu ikisi için ufaktan devam filmi bile yapılabilirdi. Müzikleri mükemmeldi, zaten izlerseniz hemen bilirsiniz. Zamanının hit bütün müziklerini toplamışlar.
Filmin bir yerinde türk lokantasına sığınıyorlar, bol bol yerli içerik görmek mümkün.
Franz_K 12-05-2019 08:05
Game of Thrones’in Jaime Lannister’inin başrolünü oynadığı etkileyici bir Kuzey Avrupa gerilim-draması En Chance Til. Aldığı puanlara aldırmadan izlenecek filmlerden. Çok da sıra dışı olmayan kurgusunun altyapısına Susanna Bier’in başarıyla yerleştirdiği duygularla derinlik kazanan film, ön yargıların ne kadar yanıltıcı olabileceğini, annelik içgüdüsünün ne kadar güçlü olduğunu anlatan bir anneler günü filmi aslında. Gerilim dozu yüksek, seyirci ilgi ve merakını son ana kadar koruyan ve kurgusal anlamda seyircisine ters köşe yaptıran başarılı bir film En Chance Til.
alpalp84 12-05-2019 07:05
Filmin senaryosu, oyunculuğu (özellikle Sean Penn) mükemmel. Konusunu ve geçtiği yılı sevenler için bulunmaz bir fırsat. Hemen hemen herşeyi gayet güzel. Fakat benim aklıma bizim yerli filmlerin kalitesizliği geldi. Adamlar ingilizce sözlüğün yazılışından film çıkartmışlar. Bol bol konuşmadan ﻿ibaret bir yapım. Sanmıyorumki bütçesi fazla olsun. Bizdede yokmudur böyle bir konu. Cumhuriyetin ilk üniversitesi, dil kurumu veya tarih kurumunun kurulması... Güzel rol yapan 4-5 kişi bul, birde sağlam senaryo izlesin insanlar... Üzülüyorum yerli sinema sektörünün kalitesizliğine. Anca cinli-perili, cumali ceber tarzı absürt komedi filmler yapsınlar...
19Tufan03 12-05-2019 07:05
Tekrar ettiğim film listemin son sırasında yer alan, Lana ve Lilly Wachowski kardeşlerin yazıp yönettiği Matrix, bu tarz kurguların en ihtişamlısına ve vizyonlusuna sahip. Aynı zamanda, bilim kurguda yeni bir çağı da başlatan, önemli kült filmlerden biri. Özellikle Dark City, The Thirhteen Floor gibi 2 sağlam filmin arkasından bunu yapmak ve hepsinin önüne geçmek ciddi başarı. Salt kurgusal başarı filmi değil bu, görsel efektlerde de çıtayı bir hayli yukarlara çıkarmış film. Filmle ilgili eleştirilerim de var, lakin öncelikle gözardı edemeyeceğimiz başarıları dile getirmek istiyorum. Oyuncu tercihleri, özellikle bu filmde Keanu Reves'ten önce, Trinity'i oynayan Carrie Anne Moss ve Morpheus'u oynayan Laurence Fishburn rollerine çok oturmuş. Kenau Reves de iyi tabii ki, ama nedense bu iki oyuncu bana daha doğru tercihler gibi geliyor. Bununla birlikte kurgusal başarısı son derece büyük ve felsefesi olan bir bilim kurgu Matrix. Lakin, her şeye rağmen eleştireceğim yönler de mevcut tabii ki. Bir kere felsefesi olan bir filme göre, biraz fazla aksiyon var. Her şeyden önce, seçilmiş kişi mevzusunda, beni ezelden beridir rahatsız eden bir şeyler var. Bu filmden bağımsız olarak söylüyorum, seçilmiş kişi ve dünyayı kurtarma klişeleri ya da bu film için Matrix'i kurtarma diyelim, benim hevesimi kaçıran ve filme eksi yazdığım konular. Bir de bu tarz bilim kurgularda gördüğümüz, ekibine ihanet eden, arkadaşlarını öldürmeye çalışan kötü ekip arkadaşı klişesini de filme eksi olarak yazdım. En azından böylesi felsefi bir filmde, olmamalıydı diye düşünüyorum. Bunun dışında, filmin felsefi yönü daha derinine anlatabilirdi. Belki de gişe endişesinden dolayı, Matrix'in o muazzam felsefesi, felsefesinin kusursuzluğuna yakışır şekilde işlenilmemiş. Daha fazla görkem, aksiyon eklenerek ve sonradan seriye de dökülerek, gişe endişesinde olduğu izlenimini de yaratmış film bir nevi. Ancak tabii ki büyük bir film, 90'ların en iyi 2-3 bilim kurgusundan biri olduğu tartışmasız. Müzikleri, oyunculukları ve kurgusal başarısıyla gerçekten çok önemli bir film, lakin daha iyi olabilirdi diye de düşünüyorum açıkçası.
Marvoldo Riddle 12-05-2019 01:05
Zaman geçirmelik, vaktinizin boşa gitmeyeceği bir film, aksiyonu beklediğimden iyiydi. Frank Grillo iyi iş çıkarmış. İzleyecek bir şey bulamadığınızda izlenebilecek çerezlik bir film.
Putte 12-05-2019 11:05
Yani sıradan bir filmdi. Zaman zaman koptuğum ve dikkatten düştüğüm oldu. Ortalama bir holivud efekt filmi gibiydi. Patlamış mısrla beraber izlenebilir.
hayhan44 12-05-2019 08:05
Bir kez bile gülemedim iyi mi Vakit kaybı
19Tufan03 10-05-2019 01:05
Bergman filmografisinin en önemli filmlerinden olan Autumn Sonata, bir anne kız hesaplaşmasını konu alan son derece dramatik bir film. Annesini neredeyse taparcasına seven bir kız çocuğu olarak karşımıza Eva karakteriyle Liv Ullmann çıkıyor. Anne karakteri Charlotte ise, İngrid Bergman tarafından canlandırılmış. Eva naif, saf ve bütün hücreleriyle annesini ölesiye seven ve her şeye rağmen onu affedilecek yüreğe de sahip salt iyi bir kız. Anne ise sanatını ön planda tutan, çocuklarına vakit ayıramamış ve bunu da çok fazla dert etmeyen bencil ve egoist bir kadın. Tam olarak birebir olmasa da, Persona'da Elizabeth Vogler'ın istemeden dünyaya getirdiği çocuğun bir diğer yansıması aslında Eva. Bütün bu çekişmeden, yüz yüze gerçekleşen hesaplaşmadan ve ufak flashbacklerden bunu çıkarmak zor değil. Bu anne kız iletişimsizliğinin bir diğer örneğini de Çığlıklar ve Fısıltılar'da görmüştük. Ancak oradaki iletişimsizliğin derinliği ve reaksiyonları bu denli büyük değildi. Anne engelli kızını ise kliniğe yatırmış, ona sahip çıkmamış ve çocuğundan içten içe de rahatsızlık duyabilen bir anne. Bu çıkarımın doğru olduğunu ise, Eva'nın "Helena'ya 2 yıldır ben bakıyorum, burada olduğunu söyleseydim gelmezdin." demesinden anlıyoruz. Anne yani Charlotte, engelli kızından rahatsız oluyor ve onunla birlikte olmak istemiyor. Eva engelli kardeşine bakmasına, çocukken annesinin kendisiyle hiç ilgilenmemesine rağmen annesini evine davet edebiliyor, onu çok özlediğini söyleyebiliyor ve annesiyle olmaktan gerçekten mutluluk duyuyor. Ama bu mutluluk ve kavuşma, yüzleşmeyi ve duygusal patlamaları beraberinde getiriyor. Bütün bunların arasında öğrendiğimiz bir başka gerçek ise, Eva'nın kocasından çocuğu olduğu ama bu çocuğun küçük yaşta öldüğü. Annesi o dönemde bile Eva'nın yanına gelememiş, işiyle besteleriyle ilgilenmek zorunda kalmış. Bütün bunların yanı sıra Eva'nın kocasına aşık olmadan evlendiğini de kocasının filmin başındaki sekansında öğrenmiştik zaten. Bu durumun ortaya çıkışında, annesiyle yaşadıkları ve kendi özbenliğinin uğradığı yıkımın olduğu aşikar. Özellikle çocukken yaşanan bu travmatik durumlar ve hayal kırıklıkları Eva'yı hiç tanımadığı insanlara karşı daha fazla soğuk kılıyor. Ancak Eva her şeye rağmen sevgi ve umut dolu bir kadın. Kocasını sevmemesine rağmen onunla evleniyor ve çocukları oluyor. Hayatında ilk defa mutlu oluyor. Çocuğunun ölümünden mütevellit, tekrardan annesinin onu mahrum ettiği sevginin acısı, içindeki boşluğu ve ruhunu sarmaşık gibi sarmaya başlıyor. Bütün bunlara ilaveten, Charlotte'ın kendi içinde pişmanlıkları olduğu, belki de insanların beklentisi yüzünden bir yuva kurup, çocuk yapmak zorunda kaldığını ve bu yüzden de onlara sevgi/ilgi veremediğini tahmin ediyoruz. Ancak Charlotte'un 2. eşinin ölmesindeki hüznü dışında, onunla çok empati kuramıyoruz ve hikayesine üzülemiyoruz. Eva ise engelli kardeşine bakmasına, çocuğu ölmesine ve annesinin yaptıklarına rağmen, içindeki sevgiyi/saflığı kaybetmemesiyle, daha fazla üzüyor ve düşündürtüyor bizi. Ingrid Bergman iyi oynamış, Liv Ullmann her zaman olduğu gibi yine harika. Film çok başarılı, Bergman filmografisinin en önemli filmlerinden biri olduğu aşikar.
bettikli 10-05-2019 12:05
Uzun süren bir serüvenin sonuna gelindi (Her ne kadar yeni çıkacak Spider-man filmi ile sonlanacak dense dahi) Bende tabi ki burukluk yarattı uzun yıllar heyecanla takip edip bazı karakterleri bu şekilde izlemek! Çoğumuz biliyordu kontratı biten oyuncuları bildiğimizden sonunda az çok ne olacağını ama farklı şekillerde görmek veya beklediğimiz şekilde görmek artık nasıl bakmak isterse insan ona göre bir duygu oluşturuyor. Age of Ultron'dan beri beklediğim bir sahneyi görmek (Spoiler kutusunda belirticem) beni baya mutlu etti açıkçası ve beklemediğim anda olunca baya bir coşku oldu! Sırf 2 kez zaman olayını anlatırken kullandıkları dil için ve tam anlamıyla anlamak için izlenir açıkçası, Ant-man i kullanırken yaptıkları şey bu olayı anlamak için çok güzel kullanılmış. Captain Marvel karakterini sevememiştim o yüzden filmine gitmedim ve Endgame için giderken içimde ya anlamazsam diye bir korku vardı ancak yersiz bir korkuymuş kendisinin aman aman bir rolü yoktu ki film içinde gerçek Avengers kullanılmış zaten genel olarak! 9/10
Cap Mjölnir i kaldırdığında çok sevindim Age of Ultron dan beri bekliyordum ki zaten Russo biraderler açıklama yapmışlar yanlış okumadıysam '' Cap Mjölnir'i Thor a saygısızlık olmasın diye kaldırmamıştı' gibisinden bir haber okumuştum.. Tony Strak'ın nasıl bir baş belası olduğu ama içinde nasıl bir sevgi beslediğini göstermiş oldular hem Spidey e sarılması hem son sahnede 'Kalbi'nin daima yaşayacağı' şekilde lanse edilmesi çok güzeldi
Unbreakable ve Split filminin devamı olarak çıkacağını öğrendiğimde çok merak etmiştim ki Bruce Willis ve Samuel Jackson gibi iki üstadın yanına James McAvoy gibi birisi eklenince beklentim çok çok yukarıdaydı! Beklentilerimi karşılamadı desem yalan olur ama sanki film bazı yerlerinden kesilmiş havası verdi Split de kullanılan Kevin'in iç karakterlerini biraz daha gösterseler bunu Samuel Jackson ile karakterleri daha fazla diyolağa soksalar sanırım unutulmazlar arasına girebilirdi ama yinede 3 filminde kesinlikle sinemasever kişilerce izlenmesi gerektiğini düşünenlerdenim 7/10