"Sizi bırakanlar kimdi? Neden çalışmıyor da dileniyorsunuz” diye sordum.
Kadın, “onlar bizim kocalarımız. Dilenmek için bıraktılar.”
"Kocalarınız çalışmıyor mu? Neden sizleri dilendiriyorlar" diye sorunca acı gerçekleri başladı anlatamaya:
"Kocalarımız çalışmaz. Biz dilenerek onlara ve eve bakıyoruz. Kocam kumar oynar, akşam kahvehaneden alkollü döner. Ertesi günün parasını vermem lazım. Öğleden sonraya kadar da uyur. Bizi bıraktılar şimdi yine gidip yatacaklar. İyi dilenmeyenlerle evlenmezler. Bizde İyi dilenmeyen evde kalır. Toplumun diğer kesimlerinden de bizimle evlenen çıkmıyor. Evde yaşlı ana babasının yaşlılık maaşını da bu alıp yiyor. Yoksulluk parası da alıyoruz. Yoksullar için sağlık karnesi de var. Kocası ölenler dul maaşı da alıyorlar. Devletin yardım vakfından kömür, gıda ve bayramlarda nakdi yardım da alıyoruz. Yaşlılık, dulluk, engelli ve çocuklar için eğitim yardımı alan da var. Ancak bunlar yetmiyor. Bizim asıl mesleğimiz dilencilik. Cadde ve sokakları aramızda bölüşüyoruz. Dilenerek yaşayıp gidiyoruz işte. Hadi eyvallah, yorma kafanı bu böyle gelmiş böyle gider.” Diyerek yandaki esnaftan başladı dilenmeye.
Eczanede sohbet ederken oto parkın önünde dilenen kadın topladığı demir paraları kağıt paraya dönüştürmek için geldi. Saat 14.20 itibari ile 192 demir lira ile 3 tane de kağıt beşlik çıktı yaşlılık maaşı alan dilenci kadından. Kadın tekrar işinin başına dönünce, sormam üzerine İbrahim ağabey “Bugün az toplamış. Genelde 250-300’den aşağı düşmez. Ramazan ayında günlük 500 ile 700’e kadar çıkıyor.” dedi.
Dilencileri ne zaman görsem büyüklerimizin anlattığı Ermeni meselesi aklıma gelir hep, Erivan’da bir Ermeni esnaf, dükkanına gelen Ermeni dilenciyi döver. “Bir daha dilendiğini görmeyeceğim. İş vereyim çalış, ama dilenmek asla” der. Biraz sonra Müslüman bir dilenci içeri girince Ermeni para verip gönderir. Bu durumu gören müşteri nedeni sorunca da; "Bizimkiler çalışsın üretsin. Dilenmek gereksiz insanların işidir. Müslümana neden para verdiğime gelince bırak tembelliğe alışsınlar. Çalışmayı unutup ona buna el açsınlar.”