Siyah-Beyaz Akşamüstü Yürüyüşleri, Sayı = ?
yürüyüş yapar gibi bir halin yoktu. Bir anda önüme çıkmıştın, içi ölmüş bir
çınarın benim göremediğim bir tarafından çıkmış ve tam önümde ağır aksak
adımlarla yürüyordun. Hareketlerindeki mavi hüzün dışında her şey bir çocuğun
üçe kadar sayıp ikiye geri dönmesi gibiydi. Adımlarınla yaprakların düşüşüne ritim
tutuyordun. Bembeyaz elbisenin tülden parçaları uçuşuyor, rüzgâr parfümünün
yanında teninin kokusunu da taşıyordu. Ayaklarını acıttığından olsa gerek,
beyaz rugan ayakkabılarını çıkarıp çıplak ayakla devam ettin yürümeye. Endişeli
bir şekilde – biraz uzaktan da olsa – seni takip etmeme aldırmadan…
ormanın iyice seyrekleşmeye başladığı bir yerde, masallardaki cadı kazanı gibi
kaynayan, üstünden sisi eksik olmayan bir göl vardı ve o göle doğru yürüyordun.
Hareketlerin yoğun bir umursamazlığa bulanmış gibiydi. Göle birkaç
adım kala bir kıvılcım çaktı beynimde. Uzaklardan bir yerden bir karga sesi
duyuldu, gökyüzünden simsiyah bir kuş tüyü kopup saçlarınla buluştu ve sen
acele etmeden göle ilk adımını attın. Sonra ikinci, sonra üçüncü… Sessiz
adımlarla beline kadar suya girdiğinde bile ben açıklıktaki son ağacın yanından
sana bakıyordum. Sen adım attın, sessizlik çığlık oldu.
adar suya batmışken dönüp gülümsedin. Yavaş yavaş eriyip suya karışıyordun. Gök
gürledi, şimşek çaktı gözlerimin önünde. Tanrı bu anı ölümsüzleştirmek için
fotoğrafımızı çekiyordu. Bu sefer öten yanımdaki çürümüş ağacın dalına konmuş
eridin. Gözden kayboldun. Kim bilir kaçıncı kez. Ve kim bilir kaçıncı kez
adımlarım beni seyrek ağaçlı ormanın içinden eve, ilaçlar ve sessizlikle dolu
hayatıma geri taşıdı.
- Yaklaşık bir sene önce kısa süreli vedalaştığım okurlarıma, yeniden kavuşmanın verdiği özlemle, tekrar merhaba.- Kısa süreli bile olsa yazmayı bırakmak, daha doğrusu yazamamak, inanılmaz derecede can sıkıcı bir süreçti ama bir süredir takımdan ayrı düz koşularla eski formuma geri dönmeye çalışıyorum, gerçi anneannemin yazdığım şiirleri okuduktan sonra verdiği “ne biçim şiir bu böyle, hiçbir şey anlaşılmıyor” tepkisi alışma sürecime ket vursa da, “zeki ama şiirleri hiçbir halta benzemeyen çocuk” imajını yıkmak için elimden geleni ardıma koymayarak, hem akıllı, hem uslu, hem de yazdıkları/çizdikleri “anlaşılabilen” bir adam olacağım, şahitsiniz.- Hazır “anlaşılmaz şiir” konusuna değinmişken aklımı kurcalayan bir konuyu sizlerle paylaşmak istiyorum. Bu konuyu yazının giriş bölümünde dillendirmek istemedim zira ortalık bir rahatlasın, yazıdan çoktan vazgeçenler, ben bu satırları yazarken çoktan gitmiş olacak olanlar da bizi baş başa bıraksın istedim. Örneğin anneannem sırf hatırım için yazıyı okumaya başladıysa bile çoktan bırakmış ve atv’yi açmıştır, hatta sıklıkla izlediği izdivaç programının kombine biletlilerinden biri çoktan talibini bulmuştur diye tahmin ediyorum. İklim değişmese de, bi’ Akdeniz olmasa da, o şanslı kişi talibine kavuşmuştur bence.- Bahsedeceğimi müjdeleyip hala daha bahsedemediğim konuya gelince.. Acaba diyorum, bir Cemal Süreya, efendime söyleyeyim bir Edip Cansever, -edebiyatla da sınırlandırmayıp işe sanat perspektifinden bakarsak eğer- bir David Lynch, eserlerini anneannelerine/babaannelerine gösterdiklerinde nasıl bir geri dönüş alıyorlardı? İşte bu konu tam anlamıyla bir muallak.. “Dam üstünde saksağan, vur beline kazmayı!..” örneklemesini anneannemden sadece ben mi işitiyorum yoksa onlar da benzer atasözlerini vaktinde işittiler mi? Örneğin, Ülkü Tamer’in büyükleri “kendini asmış yüz kiloluk bir zenci” dizesini okurken benim anneannem gibi inceden sırıtmışlar mıdır? Yoksa “bu çocukta kurmay kafası var ama şiirlerinden hiçbir şey anlaşılmıyor” diyerek net bir tavır mı takınmışlardır?.. Uzun lafın kısası, keşke her anneanne/babaanne Barış Manço’nun kliplerindeki gibi olsa. (bkz. “Süper Babaanne”)- İtiraf ediyorum, bende “sarı yahut pembe puntolu film logosu” alerjisi var. Ne zaman bir sinemada yahut billboard’da pembe yahut sarı puntolu film afişi görsem, o filmi izlememeye yemin ediyorum. Bu afişlerde genellikle üç dört oyuncunun kafaları yanyana dizilmiş oluyor. Sağ baştan sayarsak eğer : 1) Başrol olamamış ama izleyicinin “adam gibi adam” yakıştırmasında bulunacağı tip. 2) Esas oğlan ve “esaslaşamamış adam”ın arasında bir türlü tercih yapamayan, filmin “esas kadın”ı. (Güzel ve alımlıdır, muhtemel ihtimal aşkı tesadüflerde arıyordur ve boş zamanlarında yeşil fincanından kahve içiyordur.)3) “Esas oğlan”.. Duygusal, bir o kadar zengin ve mütevazi, bazı seyircilere “her zengin böyle olsa” dedirttirecek mağrur adam. Böyle dediğime bakmayın, muhtemelen filmin son yirmi dakikasında “esas kadın”la hedeflediği birlikteliği sağlayacaktır.4) Filmin düşündürmese de güldüren “komik” tipi ki genelde kel ve gömlekli oluyorlar. Rolleri gereği, -filmi izlerken gözyaşlarına hakim olmayan bayanların eşleri de filmden sıkılmasın diye- yüksek oranda güldürüyorlar.- Bir de baktım ne göreyim, pembe ve sarının yanına açık maviyi eklemeyi unutmuşum. Unutulmamalıdır ki, bir afişte filmin adı açık mavi puntolarla yazılmışsa, o film sarı ve pembe puntolu hemcinslerinden daha da tehlikeli olabilir.- Bu haftalık da bu kadar olsun, az ve öz olsun.. Yine yeni yazılarla haftaya görüşmek üzere, saygılar, sevgiler..
Bir İşçi Tarihi Okurken
Thebai'nin yedi geçidini kim inşaa etti?
Kitaplar kralların hikayelerinden ibaret.
Sanki sarp kaya bloklarını krallar taşımış!
Ve Babil, bir çok kez yıkıldı.
Kim her seferinde yeniden inşaa etmiş?
Çin Seddinin bittiği akşam,
Masonlar nereye gitmiş?
Ve kim dikti Görkemli Roma'nın zafer takılarını.
Sezar zaferini kutlarken kimin üzerindeydi.
Bizans ve tüm konut sarayları...
...bir mükemmelliğin içinde değil miydi?
Ve hatta Atlantis efsanesinde,
Denizlerin yükseldiği akşam
Hâlâ kimin için feryat edermiş?
Şu boğulmak üzere olan adam
Genç İskender, Hindistan'ı fethederken
Tek başına mıydı sanki?
Sezar, Galyalıları yenerken.
Bir aşçı dahi yok muydu ordusunda?
Gemisi yok edilen II. Philip ağlarken,
Başka kimse ağlamadı mı yanında?
II. Frederick Yedi Yıl savaşını kazanırken
Zaferi kimler kutladı onunla?
Her bir sayfada, bir başka zafer
Kimdir peki, yayında emeği geçenler?
Her on yılda, bir başka büyük adam...
Kim bahsederki bir kavalcıdan?
Çeviri: Ali Başaran
Orada biri var görüyor musun?
Biraz silik ama tam ışık vuran köşede
Meraklı bakışlarla aranıyor çevrede
Kendisine benzer biri var mı diye
Yalnız başına duruyor öylece
Fark edilmeyi bekliyor o solgun bedenle
O kadar köşede ki kaybolmak üzere
Uzaktan izliyor kalabalığı sadece
Sanki onlardan gibiymişçesine
Bir o kadarda farklı anlayamadığım şekilde
Duyguları gizlemiş siluetini
Onuruyla sıyrılmaya çalışıyor kabuğundan
Cesaretle bakıyor Hasretiyle sevgi dolu tebessümün Beklediği hatırlanmak, bencillikten uzak Orada biri var görüyor musun?
Hatta bakmıyorsun bile
Görememekten korkuyorsun belki de...
Belki var olmamak, sensiz olmaktır.
Öğle ışığını kesen ayrılığın olmadan,Tıpkı ihtişamlı bir manzarayı kesen mavi bir çiçek gibi.Yürüyüşünü göremeden yaşamaktır.Sislerin ve kayalıkların ardından,Elinde tuttuğun şu meşale olmadan,
Diğerleri değerini anlamayabilir.Belki de diğerleri inanmazlar,Güllerin yeni çiçeklenmiş, o parlayan alevli ilk haline.Ve sonunda, varlığın ve gelişin olmadan,Aniden, ilham verircesine, sırf beni:Gül ağacının alevlerini, meltemde savrulan şu buğdayı,Sırf beni tanımak için.
Sırf bu yüzden anlaşılıyor senden, şu ben ve bizden;Anlaşılıyor, sen varsın diye ben varken,Sen ve ben ve biz varolacağız... ...aşk yüzünden
sararmış yapraklarının fısıltılarını duyuyorum, sarı bir ışık hâkim odaya...
Sarının sıcaklığıyla sarılı odanın ortasındaki büyük yatak... Lekeler var
üstünde... Kan? Hayır, mürekkep hokkası devrilmiş yatıyor çarşafın üstünde.
Birkaç parça kâğıt dinleniyor yerde, kilim pencerenin altına itilmiş perdesiz
camdan dolunayı izliyor, sokağın karşısındaki ağaç dallarıyla selamlıyor
kilimi. Sarı ışık ulaşamıyor ağaca, ağaç siyah hala.
düzenli... Duygusuz bir düzen geldi beyaz ışıkla birlikte. Işığı kapatabilir misin lütfen? Beyazı sevmiyorum ben de, çok
keskin, çok iddialı... Masum? Asla,
masumiyet bu olamaz... Kaybedeli çok
oldu, nasıl emin olabilirsin ki? Bilmiyorum, sen kimsin onu bile bilmiyorum
ki. Sarı ışık demiştin nerden geliyordu
bu ışık? Duvarlardan birinde çatlaklar vardı. Her duvar çatlar günün birinde. Güvenmemeli miyim yani? Bunu sana ben söyleyemem. Kendin karar
vermelisin. Unutma... Neyi? Hey, nerdesin?
sessizlik... Bu sefer karanlık sardı odayı... Fırtına çıkmış olmalı ağaç daha
hızlı selamlıyor kilimi. Alt kattan cızırtılı bir ses yükseliyor. Her yerde
çatlak var, çatlaklardan odama doluyor notalar... 19.19... Saat bile kendini
tekrarlamakla meşgul. ‘Mutluluk yinelenmeye duyulan özlemdir’ demişti Milan
Kundera. Saat mutlu dijital haliyle.
çocuk kahkahaları yükseliyor. Keşke susmayı bilseler... Fırtına nerde? Hiç gelmedi ki... ... Susma. Söyleyecek tek kelimem kalmadı
sanki. Neden döndün? Hiç gitmedim ki.
Mutlusun. Burada evet. Ben de mutluyum
o zaman. Biraz şarap?
üstüne oturuyorum. Işıklar kapalı... Ağaç el sallıyor, hafifçe kar yağıyor.
Sana... Soğuk bir
rüzgâr taşıdı seni bana.
odtugencyt@gmail.comTopluluğumuz her Salı 17:45 saatinde ODTÜ Fizik Bölümü P4 Amfisinde toplanır.
Öykü AtölyesiOyun ve Senaryo AtölyesiŞiir AtölyesiDeneme-Eleştiri AtölyesiSerbest Kürsü