Değişim | Defne'nin Kitapları
Bunları sizlerle paylaşmadan önce, sizlere benden ufak bir ödev – beyin jimnastiği diyelim ya da daha sempatik olması için 🙂 Rahat bir koltuğa gömülün ve şu soruları tek tek cevaplayın. Bakalım ne çıkacak cevaplar, belki sizi bile şaşırtacak. Kim bilir?
ne güzel yazmışsın...içim ısındı:)
Reply	13 Mayıs 2011 at 10:33
Sağolasın Devrimciğim, içimden geldiği gibi...
Reply	13 Mayıs 2011 at 14:01
"İnsanlara, ateşe dost olduğun gibi dost ol. Ateşten faydalan fakat seni yakmasından sakın." Şu sözü daha önce bilseydim hiç ateşin üstüne oturur muydum? :). Dost edinmektense dostça davranan iyi arkadaşlardan yanayım. Eski dostluklarda samimiyetin dozu kaçar, yaptığın dostluk değil sanki ateş dansı olur. İnsan değişmeden yapamaz. Zaman geçerken 100 ortak yönünden 10 yıl sonra 10 tane kalır. Bir bakarsın sana uymayan biriyle dost kalmışsın. Daha denize düşmeden yılana sarılmışsın. Onca yanık için bir deniz ararsın. Karada bulamadıysan yılanı, denizde tanışırsın... Bu yüzden iyi arkadaşla ortak yönlerin eski dostundan fazladır. Beraber geçirdiğin vakit daha özenlidir. Kontrollü davranmak normaldir. Ayıplanmaz. Böylece kuyun kazılmaz. Yılanla hoş beş olunmaz. Zaten bir tatlı sözle yılan da delikten çıkmaz. Önemli olan kendini bilmektir, bilmeyenden halt olmaz. Bir gemide beşikten mezara kadar aynı tayfa kalmaz.
Reply	13 Mayıs 2011 at 11:00
Çok doğru Çağdaş. Bazen insan varolan ancak fazlasıyla değişime uğramış ve kopmuş bazı dostlukları sürüklemeye çalışıyor farkında olmadan. Sonuç da hüsran oluyor, yorgunluk oluyor... Zaten insana gerçek anlamıyla arkadaşlık eden bir kişinin dost kategorisine geçebilmesi için tek şart zaman mıdır?
içimdekileri okadar güzel dile getirmişsiiz ki ...anlatamam dost arkandan konuşmaz bir yalnışın bir eksiğin varsa gelir yüzüne söyler çünkü senin iyiliğini ister. dost sadece iyi gününde değil kötü gününde de yanında olandır .... dost sen üzgünken gülmez dost bahar gibidir bence solan bir çiçeğin açmasını kuruyan dalların yeşermesini sağlar. neyse çok konuştum yazı devrim in dediği gibi içimi ısıttı harika!! peki şimdi böyle dostluklar kaldımı...?
Reply	13 Mayıs 2011 at 16:54
Reply	13 Mayıs 2011 at 21:11
Defne, yazınızı okumayı bitirdiğimde gözlerim sırılsıklamdı. Benim herkese anlatıp durduğum ne varsa sanki özellikle yazıp da okuyayım diye yollamışsınız bana. Ben insanların böyle davranabileceklerine can-ı yürekten inanan birisiyim. Evet, zor... Evet, risk almayı gerektiriyor belki de... Ama sahici insan olmanın başka yolu da yok bana sorarsanız. Hep kendimizi korumaya çalışarak sahici, samimi ve içten ilişkiler kurmak mümkün mü? Bence değil. Mümkün diyenlere hep sormak istemişimdir: Kendinizi bir insanın dibe batıran acılarına, göklere uçuran sevinçlerine açabiliyor musunuz? Bu bahsettiğim empatiden başka bir şey... Bu; gönülden hissetmek... Bu başka birisinin derin acılarının ve derin sevinçlerinin senin kabulllenmekte zorlandığın ve içindeki karakollara kilitlediğin kendi derin acılarınla ve derin sevinçlerinle yüzleşmene yol açmasını kabul etmek... Gerçek, sahici yakınlık; dönüştürücü, sarsıcı, kendine getiricidir çünkü. Dostunuzun yüzüne baktığınızda gördüğünüz aynada kendinizi olduğunuz gibi kabullenmeyi öğrenirsiniz aslında. Tam da bu nedenle zordur çok esaslı dost olmak... Çırılçıplak olmayı gerektirir çünkü... Ruhunuzu soymadan sahici olamazsınız... İlk adımı atıp kırılmayı göze almak mangal gibi yürek ister. Ve bu kadar cesur insanların ödülü herşeye rağmen hep büyüyen insanlıklarıdır. Garanti bekleyerek sevmek; ruhlarımızı uzaklaştırıp bizden, her birimizi kuru birer yaprağa çevirir. O yaprağın damarlarındaki suyu besleyen tek şey kırılabilmeyi göze alacak kadar içten ve samimi olmaktır. Gülüşümüzde, bakışımızda, dokunuşumuzda kırılmak riskini alarak içten ve samimi olmak... Sevgilerimle... Zeynep Mazıcı
Reply	19 Mayıs 2011 at 12:29
Reply	19 Mayıs 2011 at 13:02