Bir gün bile yaşamak
Yine çıkmış ortalığa. Karşılaşıyoruz bahçede. Gülümseyerek selam veriyorum. Üç yıldır orada, biliyorum. Tek başına. Bir ailesi yok. Sanırım. Çünkü bahçede ve civarda başka bir kirpi görmedim. Gören de yok. Kediler var, tek tük. Sırnaşık ve sevimli. Bir de insanlar var, tabii ki. Alabildiğine yavan ve sıradan. Yine de sonuçta hep beraber yaşayıp gidiyoruz işte. O bahçede.
Ben yine de kirpiyi bir ayrı seviyorum. Yanından geçerken meraklı gözlerle izliyor beni. Biliyorum tedirgin ama üç yıldır karşılaşıyoruz ve az çok tanıdık artık birbirimizi. Hayata beraber meydan okuyoruz, sanki. Ama daha çok o meydan okuyor. Onca betonun arasında hayatta kalabiliyor. Ve bir insan olarak şaşırıyorum onun direngenliğine. Hatta özeniyorum. Tek başına yaşayabilmesine, kendini koruyabilmesine.
Sallanan koltuğunda heyecanla doğrulmuş büyülenmişçesine televizyona bakıyordu, evine konuk olduğumuz Norma. Bir yanında yüz yaşına merdiven dayamış annesi ve diğer yanında kızı. Hepsi merakla canlı yayını takip ediyordu. Parti kongresinin son günü salona gelmişti Fidel. Tüm salon ayakta heyecanla onu alkışlıyordu. Sanırım o an tüm ülke ayakta onu alkışlıyordu.
Bir aile gibiydi Küba. Tek başına ama yapayalnız değil. Yalnız kalma korkusuna kapılmamış. Tek başına yaşayabilen. Yalnız kalmak, izole edilmek, uygar Batıdan kopmak hala geçer akçe değil mi şu modern zamanlarda! Koca koca toplumlar hapsoluyor bu tür korkuların içine. Koca koca insanlar, koca koca partiler ve arkadaşlarımız, dostlarımız hapsoluyor bu korkunun içine. Ve vazgeçiyorlar kendilerinden. Tek başınalık zor geliyor.
Kirpi için bir yanıtım yok ama insan tek başınalığa nasıl katlanır? İnsan kendinde nasıl ısrar eder? Birkaç şeyle: Birincisi kendisini severek, ikincisi bazen, yeri geldiğinde kendisi için kendinden ve ötekilerden vazgeçerek. Ve bazen de yeri geldiğinde kendinde ısrar ederek. Yani…
Not: “Bir Gün Bile Yaşamak” 2011’de yitirdiğimiz Orhan İyiler tarafından yazılmış bir romandır.