04: 58 08 Nisan
Kişisel Amerikan görüş silâh
TOPLUMDUR hikayeler insanlık, bireye saygı ilkesini öğretir. Moda dergilerinden sinemaya kadar tüm popüler kültürümüz, bireyin kendine özgü değerini ortaya koyuyor ve özgünlüğünü, fikir bağımsızlığını ve kendini belirleme özgürlüğünü destekliyor. Bu coşku, başkalarına “benlik saygısı” anlamında bir artış gerektirdiği konusunda hüküm süren düşünceye yansır; Bir kişi kendini takdir ederse, mutlu, başarılı ve çok açık olmayan, toplumun sorumlu bir üyesi olacaktır.
Ve yine de, insanlar bireyselliklerinde ve değerlerinde geri çekilmeye teşvik edilirken, medya ve yetkililer sürekli olarak ölümcül bir tehdit karşısında, direnmememiz gerektiğini tavsiye ediyorlar. Bir soyguncu sana saldırdıysa, ona istediği her şeyi vermelisin. Tecavüze gelince, tartışma, bir kadının tecavüz riskini azaltmak için davranışını nasıl değiştirebileceğini ve bir polis düdüğü gibi bir dairenin anahtarını, onunla birlikte taşıyabileceği çeşitli saçma çareleri tartışmaktan ibarettir. cop, ya da cep telefonu gibi korkunç silahlar. Fakat bu prensipte nasıl mümkün olabilir? Kişiliğini bu kadar takdir eden bir kişi, şüphesiz suçlunun özgürlüğü, hayatı ve mülkiyeti üzerine tecavüz ettiği hakarete nasıl cevap veremez? Kendi kaderini tayin özgürlüğünü, onurunun temeli olarak gören kişi, kendi kendini tayin etmekten zorla mahrum bırakıldığını nasıl kabul eder? Sessizce, sakince ve onurlu bir şekilde direnmeyi nasıl bırakabilir? Tabii ki, hiçbir çelişki olmadığı varsayılmaktadır. “Suçlu saldırıyı engellememek değil, sadece eşyalarımı vermek” tavsiyesi, yaşamın en yüksek değer olduğu ve hiçbir özelliğin yaşamaya değer olmadığı iddiasına dayanır. Ölümcül bir tehdit teşkil eden bir suçlunun, suçlu ile mağdur arasında yeni bir sosyal sözleşme yapılmış gibi muamele görmesi gerektiği varsayımını bir kenara bırakmak: “Size ne istersem verirsem, sana dokunmayacağım ve seni öldürmeyeceğim” . Feministler yıllardır insanlara tecavüzün tecavüzcünün, tecavüzcünün cinsel ihtiyaçlarını, kurbanın kimliğini zaptetme ve yok etme arzusuyla pek ilgili olmadığını açıklıyor. İnsanları, soygunları ve silahlı saldırıyı kaçırıp ele geçiren kişilerin yetkililere ve medyaya bilgi vermesi muhtemeldir, sadece mülkiyete değil, aynı zamanda kişiye de saldırıdır. Suç, yalnızca sosyal sözleşmenin tamamen reddedilmesi değil, aynı zamanda mağdurun kişiliğine ve onuruna yönelik şiddettir. Bir kimsenin saygınlığı, gönüllü olarak başkalarıyla serbest etkileşime giren akıl ve ahlaki ilkelere sahip olmaktan ibaretse, o zaman bir suç her zaman insan onuruna zarar verir. Aslında, bir suç kölelik eylemidir. Cüzdanınız, cüzdanınız veya arabanız hayatınızdan daha pahalıya mal olamaz, ancak saygınlığınız; ve eğer savaşmaya değmezse, o zaman buna sahip olmanız pek mümkün değildir.
Modern bir insanın bunu hayal etmesi zor olsa da, bir zamanlar insan hayatının Tanrı'dan bir hediye olduğuna dair genel bir inanç vardı. Ve onu tehlike anlarında korumamak, bu hediyeyi küçümsemek demektir. Bunu yapan adam bir korkak, topluma karşı yükümlülüklerini ihlal ediyor.
Philadelphia'da 1747'ta verilen bir vaazda, suçluya direnmekten vazgeçmek, intihar günahıyla aynıydı: “Hayatını bunun için gücü olmayan ve tecavüzcüye direnmeyen birine intihar etmekten suçlu çünkü intihar suçu çünkü Rab günlerini uzatmak için çaba göstermesini emretti ve doğanın kendisi her bir yaratığı kendisini savunmasını öğretir. " Bugün “korkaklık”, “kendine saygı” ve “kendine saygı”, kamuoyundaki tartışmalardan büyük ölçüde yok oldu. "Erdem" yerine "yüksek bir özgüven" sunulur.
“Benlik saygısı”, bir kişinin kendisini değerlendirdiği şekilde ahlaki ilkelere sahip olduğunu belirtir. Benlik saygısı, bir insanın ne kadar memnun olduğunu ölçer.
Önceden, bir "haysiyet" ölçüsü, yaşamın mağduriyetleri ve başkalarının düşmanlığı karşısında öz kontrol ve zihin gücü idi. Şimdi, onurla ilgili fikirler değişti. "Onur", herhangi bir ihtilaftan kaçınmamızı gerektirir, çünkü, muhtemelen, değerli kişiliğimiz sözlü tacizde bile hayatta kalamaz. Bu, modern insanın zayıf karakterinin ve onun ruhsal boşluğunun canlı bir ifadesidir. Suç sorunu hakkında konuşmak, mağdurun ahlaki sorumluluğundan bahsetmek mümkün değil. Suçlular zulümler yapıyor çünkü biz yasalara saygılı vatandaşlar, onları şımartıyoruz, mazeretler arıyoruz, onlara itaat ediyoruz. Suçu kabul ediyoruz ve teşvik ediyoruz çünkü burada ve şimdi suçlulara direnmiyoruz. Suç artmıyor, çünkü yeterli cezaevimiz yok, hakimler ve savcılar çok hoşgörülü ve polis teşebbüsü saçma talimatlarla sınırlandırılıyor. Sebebi toplumun suça karşı tutumu. Biz korkak ve korkaklardan oluşan bir toplumuz.
Senin için şanslı
1991'te Adalet Bakanı ve Başsavcı Richard Thornberg, FBI yıllık suç istatistiklerini yayınladığında, bir kişinin trafik kazası geçirmekten çok şiddetli bir suçun mağduru olma ihtimalinin yüksek olduğunu söyledi. Buna rağmen, çoğu insan, polisin varlığının, kendini savunma ile ilgilenmeleri gerekmediği için sorumluluktan kurtardığına inanmaktadır. Ancak polis kişisel korumalar değildir. Rolleri, varlıkları gerçeği ile suçu sınırlandırmak ve bir suç işledikten sonra suçluları yakalamaktır. Mahkemeler defalarca belirli bir vatandaşı belirli bir suçtan korumanın polisin görevi olmadığını onaylamıştır. Sizi suçlulardan koruyamadığınız için polise dava açamazsınız. Polis suçluları gerçekten korkutuyor, bu yüzden suçlular polisin olduğu yerde suç işlemiyor. Maalesef, bundan sonra suçluların dikkatinin nesnesi haline gelirseniz, yakınlarda hiçbir polis olmayacağına karar verilir. Bir soygun ya da tecavüzün kurbanı olursanız, sizinle cep telefonunuz olsa bile, soyulurken polisi aramanın çok zor olduğunu göreceksiniz. Ancak, polis gelmeden önce ortalama olarak ne kadar zaman geçtiğini bilmek ilginizi çekebilir. 1991 yılı için Adalet Bakanlığı'nın istatistiklerine göre, polis şiddetli bir suç mahalline en geç 5 dakika içinde değil, tüm çağrıların% 28'inde ulaşmayı başardı. " zamanında, yanlış olsun. Silah sahiplerinin dediği gibi: "Polisi, ambulansı ve pizza teslimatını arayın. Bakın ilk kim gelecek! “Birçok insan suç problemini“ çözer ”, kendilerini yaşadıkları, çalıştığı ve sadece“ güvenli yerlerde ”hareket ettikleri konusunda ikna ederler. Suçluların bu konuda umursamadıkları ortaya çıktığında çok şaşırırlar. Suçun her yerde ve her zaman olabileceğini anlarsanız ve saniyeler içinde sakatlanabileceğinizi veya ölümcül şekilde yaralanabileceğinizi fark ederseniz, belki de düşünmelisiniz, güvenmelisin mi yanlış ellerde tehlike.
Hayatın korunmaya değer mi?
Eğer öyleyse, o zaman kim sorumlu? Polisin olduğunu düşünüyorsanız, yalnızca yanılmıyorsunuz - mahkemeler aksi inanıyorsa - ahlaki olarak sorgulanabilir bir pozisyon alırsınız. Kendini korumak için başka bir insanın kendi hayatını riske atmasını nasıl istersin? Çünkü bu onun işi ve bunun için para alıyor? Çünkü hayatın paha biçilemez ve polisin maaşı yılda $ 30 000? Bir suçlunun öldürücü bir silahla saldırılarını engellemenin yanlış olduğunu düşünürseniz, başka bir kişinin bunu sizin yerinize yapmasını nasıl isteyebilirsiniz? Kendini savunmanın yasak olduğuna, polisin daha nitelikli olması, çünkü profesyonel oldukları ve mutsuz bir "amatör" olduğuna inanıyor musun? Evet, bırak! Bu, sadece konser piyanistlerinin piyano çalma hakkına sahip olduğuna ve sadece profesyonel sporcuların spor oynamalarına izin verildiğine inanmakla aynıdır. Polisin sahip olmadığımız özel nitelikleri nelerdir? Yaşamına değer veren ve ailesine ve onun sevdiklerine karşı sorumluluk alan herkes, direniş yöntemlerine dikkat etmeli ve eğer kendisinin ve sevdiklerinin ölümcül bir tehlike altında olması durumunda misilleme yapabilmelidir. Böyle bir kişi asla kişisel güvenlik konularında asla başkalarına güvenmez veya ihtiyatlı davranmanın ve "tehlikeli yerlerden" kaçınmanın yeterli olduğunu varsayar. Kabul edelim: sorumlu bir kişinin bir silaha sahip olması ve ölümcül bir tehlike ile çarpışmada kendini korumak için kullanabilmesi gerekir.
Makale kısaltmalar ile yeniden basıldı. Gerçekliğimizle ilgili temel anlam korunur.
Jeffrey R. Snyder (Sonbahar 1993)