Türk devlet geleneğinde sorunları adil, karşılıklı rıza ve kabule dayalı çözme yeteneği yok. Tarihsel serüvenine bakıldığında bu yeteneğin edinilmek istenmediğini görürüz. Zamana yayma, bastırma, yok etme veya tolere edilebilir eşiğe getirerek birlikte yaşamayı yeğlediği sabittir. Bu bir devletli Türk refleksidir ve dönemsel renk değişimlerine rağmen cari bir vakadır. Dışardan kabul ettiği meselelerde çözüm formülü nettir; ya kültürel-zihinsel sindirim sistemini genişleterek müttefik olur ya da kontrollü bir düşmanlık gerilimiyle idare eder. İçerden gördüğü sorunlar karşısında ise daha agresif, saldırgan, parçalayıcı ve merhametsizdir. Mısır'daki Kavalalı olayından tutun Balkanlara (Sırbistan, Yunanistan, Bulgaristan, Makedonya, Romanya, vs..) Arap coğrafyasına ve Girit'e kadar. Bunlar çözülmedi, kırıldı. Ermeni ve Kıbrıs meseleleri, büyük mezalimlere rağmen kısmen güncelliğini koruyor. Kürt meselesinde de Ermeni ve Makedon halklarının yaşadıklarının bileşimi yaşanmaya devam ediliyor. Bırakın halklarla ilgili meseleleri hala dünyanın en büyük metropolüne sahipken imar sorununu bile çözemiyor. Kürtlerin bu gelenekle ilgili tarihsel ittifak kurgularını referans göstererek, güncel anlamlar yükleyip günümüze yanlış tercümelerinin dörtbaşı mamur bir AKP ve yeni Kürt işbirlikçiliğini doğurduğunu söyleyip, itiraz etmenin şimdilik faydası yok. 'İttifak' dediğimiz işbirliğinin 'iyi Kürtler'le yapıldığını ama 'Kötü Kürtler'in ekarte edildiğini yeniden kendimize anlatmaya gerek yok. İşte bu devlet geleneğinin başındaki siyasi iktidarın yukarıdaki iki temel parametrenin dışına çıkacağına yönelik karamsarlığım devam ediyor. Son Hakkari katliamı ve 'değişimci-reformcu' Gül-Erdoğan kliğinin kirli dilleri karamsarlığıma katkı sunuyor.Birazcık yakın dönem hafızamızı tazeleyelim. Kürt hareketi, 1 Haziran itibariyle yeniden savaşmak zorunda kalınca sürmekte olan yeni-eski devlet uzlaşısı ortak bir plana dayalı hamleler yaptı:* Askeri olarak; cesetleri bile tahrip edecek kadar ilkel yöntemleri digital silahlarla harmanladı. * Diplomatik olarak ittifaklarını bütün çelişkilere rağmen sıkılaştırdı. * Kürtlerin 30 yıllık kazanımlarını bertaraf etme işini polis- adliyeye havale etti. Medyanın manipülatif gayreti yoğunlaştırıldı. * Kürt bölgesindeki sivil toplum ve PKK'ye uzak kesimlerden bir blok oluşturup, Kürt hareketinin karşısına dikmek istedi. * Türkiye kentlerinde yaşayan Kürt nüfusu kovmakla tehdit ederek, kontrollü operasyonlarla sindirerek, Kürt hareketinin nüfuzunu kesmeye başvurdu. * Öcalan üzerinden silahlı unsurların kenara itilmesini sağlamak. Referandum sürecinde Kürtleri sistemin herhangi bir tercihine monte etmeye uğraştı. Sonuncu maddeden başlanarak, bunların hepsi deşifre edildi; kısmen de etkisiz kılındı ve Kürt hareketi kendi ajandasını taktik hamlelerle besleyerek ilerledi. 'Eski-yamalı anayasayı boykot' ve bu dinamik-kararlı güce eşlik eden özyönetimin ifadesi 'Demokratik Özerklik' ile birincisine yaslanarak ikincisine yol almanın etabı olacak olan 'anadil için okulları boykot', Türk devlet aklının bütün unsurlarını hoplatmaya yetti. Üzerine uluslararası şahsiyetlerin dahil olduğu görüşmeler geldi. Bunun için eski devlet, yer-zaman-yöntemini kendisi belirleyerek bilinen adımlarından birini attı: Sivilleri katlet, PKK'nin üstüne yık ve çözümsüzlük üzerine iktidar dengeleriyle uzatmaları oyna. Yöntemde Güçlükonak ancak beceride Şemdinli gibi olan katliam, o kadar pervasızca yapıldı ki Erdoğan ve Gül, toplumun büyük desteği ve dışarının itme gücüne rağmen sahiplendiler. Tekrar başa dönelim, Türk devlet aklı çözümden korkmaktadır. Başbakan ve bütün iktidar ile muhalefet bileşenlerinin okulları boykottan bu kadar ürkmelerinin sebebi de çözüm halinin karşılarına çıkaracağı çıplak gerçekten ürkmeleridir. Çok karamsar oldu; biliyorum ve ekliyorum: Makedonya ve Bulgaristan birer bağımsız devlettir. Kürtler, nüfus ve nüfuz itibariyle Ermenilerin akıbetine uğrama eşiğini atladılar. Sınırların yeniden çizilmesinden de, 40 milyon Kürt'ün her halükarda 6 bin silahlı itirazcı çıkaracağından da Türk devleti korksun. İyimserim...
Türk ve Kürt toplumu içersinde bir Fenommen olarak lanse edilen , hoşgürü, barış, sosyal-adaletin temel unsuru, baskı ve zülme karşı ermiş çağdaş dinsel bir filozof konuma eriştirilen Fethullah Gülen Hoca Efendi, gerçekten bu pozisyonu hakkediyor mu? Amerika’ da sürgün adı altında tutulan, gizemli bir fenommen konuma getirilen bu şahıs,gerçekten bu önvanı hakkediyor mu yoksa bir robot ve sistemin toplum içersindeki kukla-işbirlikçi manipülasyoncusu mu?Kim bu fethullah Gülen Hoca efendi; Abant toplantıları ile Kurdistan halkına şirin gösterilen, Kurdistan' ın Kuzey ve Güneyinde devasa eğitim kurumları bulunan dev bir medya ordusunu yöneten triliyonlara varan bir sermayeye sahip olan Ferhullah Gülen Hoca efendi, kendi anlatımı ile kökleri Bitlis Ahlat kazasindan, Ataları, vukubulan bir kan davasından dolayı Ahlat’ tan Erzuruma kaçan ve kendisi de 27 Nisan 1941 yılında Erzurum’ un Pasinler kazasında doğan bir Kürt! Kendisi bu kimliğini red eden biri. Nasıl ki Türk devletinin Başbakanı Ecevit dedesinin mezar taşında Kurdizade Mustafa taşını kaldırıp çöpe attıysa, Fethullah Gülen Hoca Efendi’ de yörede Kürt olarak bilinen atalarını bir kalemde Türkleştiriyor. 23. 11. 2006 tarihinde Cumhuriyet gazatesi yazarlarından Oral Çalışlar ile yaptığı röpotajda şunları belirtiyor;
Oral Çalışlar: Anılarınızda ‘’İlk zamanlar Said Nursi Kürt olduğunu öğrenince ondan uzak durdum’’ diyorsunuz. Sizde Ahlatlısınız ve bu yönü ile Kürt kökenlisiniz. Zaten anılarınızda, dedenize ‘’Kürt’’ lakabı takıldığını söylüyorsunuz.Fethullah Gülen: İsterseniz, bu sorunuzun cevabına sonundan başlayalım. Öncellikle dedeme Kürt ve Kurt denilmesi tamamen o yöreye ait bir yakıştırmadır...Zaten Ahlat merkezi ( bir makalesinde dedelerinin köyde yaşadığını belirtiyor), özbe öz Türktür. Said Nursi ile ilgili mülahazama gelince, bu da supjektif bir meseledir. Her Erzurumlu gibi bende de milliyetçiliğin tesiri olmuş olabilir.
Şêst.metr, caddeleri güney Kurdistan’ da meşhurdur. Saddam, Güney Kurdistan şehirlerini herhangi bir serhildan karşısında kuşatma altına almak için Alman’ ların RİNG dedikleri, şehiri daire şeklinde kuşatan geniş caddeler yapmıştır. İki şeritli ve geniş olan bu caddeleri halk şêst.metr adını takmışlar. Fethullah Gülen cemeatinın Güney Kurdistan’ da ilk açtıkları okul ‘’ Özel Işık İlkokuludur’’Fethullah Gülen, Kurdistan’ ın güneyinde okul açma isteklerini şöyle belirtiyor’’ Şimdi gelecek adına bu okullarda yürekten ve samimi olarak Türkiye’ye ve Türk insanına bağlı öyle lobiler oluşacak ki bunu görmemek için kör olmak lazim. Bu mevzuda devletin mülahazaları nedir, sonra değişik yorumlara sebebiyet verilmesin diye Sayın Cumhurbaşkanına sordurdum bu meseleyi. Dedim burada böyle bir şey yapmazsak başkaları yapar bunu… O insanların içine Amerikalı ve başka ülke ajanları sokuluyor, o millet birbirine düşürülüyor. Biz oraya girersek denge oluruz… Kuzey Irak bizim komşumuzdur. Problem olmaması için bizim oraya girmemiz lazım. Kendi kültürümüzle, kendi anlayışımızla girmemiz lazım. Geleceğe ikisi birbirine yabancı dünyalar olarak gitmeyelim. Onlar bizi tanısın, biz onları tanıyalım… Sayın Cumhurbaşkanı… siz okul açabilirsiniz demişti. Biz de Erbil'de bir okul açtık. Onlar ikincisini teklif ettiler, açın dediler. Ne Barzani'den, ne Talabani'den ciddi bir itiraz da gelmedi…’’
Almanya’da yaşayan Türklerin anadilde eğitim hakkı üzerine fikir beyanında bulunan Başvekil Erdoğan, ilerici ve devrimci güçlerin her zaman ifade ettikleri gibi “asimilasyon bir insanlık suçudur” demiş. Elbette asimilasyon bir insanlık suçudur; çok uluslu ülkelerde, devletli egemen ulusun diğer ulusları ve halkları ‘kendileştirmesini’ sağlamak amacıyla işlenen büyük bir insanlık suçu… Başvekil de biliyor olmalı; bin yıllar boyunca pek çok halka yurt olmuş Anadolu coğrafyasında 1924’ten bu yana aleni bir asimilasyon suçu işlenmektedir. Türk ulusunun temsilcileri siyasal ve askeri üstünlüğü ele geçirip devletleştikten sonra, Anadolu’nun diğer halklarını ‘Türkleştirmeye’ karar verdiler. Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk icraatlarından biri, Kürtleri, Lazları ve Anadolu’nun diğer halklarını asimile etmek üzere ‘Türklüğe davet’ etmekti!.. Türkleşmeyi kabul etmeyenlere, asimilasyona direnenlere sistematik bir baskı uygulandı. Türkçe, herkesin öğrenmek zorunda olduğu resmi dil haline getirilirken diğer halkların anadilleri yasaklandı. Lazca da bu ‘yasaklı’ dillerden biridir. Asimilasyon politikasını uygulamaya koyan devletler, öncelikle asimilasyona tabi tutulan halkların anadiline saldırırlar. Bunun nedeni açıktır; dilsiz bir halkın yaşaması mümkün değildir ve şayet bir halkı asimile edip tarihe gömmek istiyorsanız, evvelemirde o halkın dilini yok etmelisiniz!.. Anadil yasağı, özelikle okullarda etkili oldu. Okul yaşına kadar anadilleri dışında dil bilmeyen Laz çocukları asimilasyonun ilk kurbanlarıydı; çocuklar baskılanarak ‘terbiye’ edildiler ve Türkçe’yi öğrendiler. Bu arada Türkçe ile birlikte kapıları “Türküm, doğruyum, çalışkanım” andıyla açılan okullarda Türklüğü de benimsemeye başladılar. Asimilasyonda, ‘yasal’ baskının yanı sıra kitle iletişim araçlarının, özellikle de televizyonun çok önemli bir işlevi var. Televizyon hayatımıza girmeden önce evlerinde ya da mahallelerinde Lazca konuşan çocuklar Türkçe ile ancak okullu yıllarda tanışıyorlardı. Televizyonsuz zamanlarda, okul öncesinde Türkçe bilen çocuklar azınlıktaydı. Fakat televizyonun ‘hane halkından biri’ haline geldiği günümüz koşullarında okul öncesinde Türkçe konuşan çocukların sayısı hızla artarken Lazca konuşanlar azaldı. Teslim etmek lazım ki devlet, Lazları asimile etme ‘işinde’ büyük ölçüde başarıya ulaşmıştır. Asimilasyon sonucu Lazların kayda değer bir kesimi Türkleştirilmiştir. Anadillerini bilmeyen Laz gençlerinin çokluğu kaygı vericidir. Kentlerde yaşayan Laz gençleri içinde Lazca konuşabilenler yok denecek kadar azdır. Ve acil önlem alınmazsa, birkaç kuşak sonra Lazca bilen kimse kalmayacaktır. Vahim bir durumdur ve gerçektir; Lazca ölüm döşeğindedir!.. Hiç kuşku yok ki, bu vahim durumunun müsebbipleri insanlık tarihine suçlu olarak kaydedileceklerdir, fakat durumun ‘seyrinde’ olanların da masum sayılmayacakları bilinmelidir. Lazın kültürel soykırımı anlamına gelen Laz dilinin ölümü, bütün insanlığı, ama öncelikle Lazları ilgilendiren yakıcı bir meseledir. Kuşaklar boyunca süren asimilasyon yüzünden ölümcül yaralar alan Laz dilini sağaltmak için acil müdahaleye, anadilde eğitime ve televizyon yayınına ihtiyaç var. Laz aydınları bu amaçla yaklaşık yirmi yılı aşkın bir süredir çabalıyorlar. Ama artık bununla yetinilemez; hemen şimdi müdahale edilmezse birkaç kuşak sonra tarihten silinecek olan Lazların dik başlı kızları ve oğulları kendilerini, bir insanlık suçu olan asimilasyona karşı Laz aydınlarının başlattıkları kültür eylemine katılmakla görevlendirmelidir… Sadık Varer / varers@gmail.com www.enternasyonalle.com Gönderen