Kayıp: Hayatta Kayıp Değil
"Kayıp" olmanın anlamı ne? Belki de bu: Nerede olduğumuzu, olmak istediğimiz yere nasıl gideceğimizi bilmiyoruz. Karaya oturmakla (gitmek istediğimiz yere nasıl gideceğimizi bildiğimizde) ya da terk edilmekle aynı şey değildir. Kaybetmek, basit bir immobilite veya hapis cezası değildir. Nerede olduğumuzu bilmemekle aynı şey değil. Kendimi, kimsenin veya ofisinin ne olduğu hakkında hiçbir fikri olmayan bir şehirdeki yabancı bir odada bulabilirim, ancak camdan görünen yerlerin farkına varırsam veya güvenilir bir rehberin şirketindeysem kaybolmaz; Nerede olduğumu, nereye gitmek istediğimi biliyorum. Ya da tersine, fiziksel olarak nereye gittiğimi biliyorum ama kaybedileceğim çünkü hayatımda bir sonraki ne yapmak istediğim ya da nereye gitmek istediğim hakkında hiçbir fikrim yok.
Ayrıca entelektüel, duygusal veya manevi olarak da kaybedilebiliriz. Kendi oturma odamızda otururken hayatımızın ortasında kaybolmuş hissetmek olağandışı değildir ve aylarca, yıllarca veya kalıcı olarak kaybedilmiş olarak kalmak mümkündür. Kayıp Ruhlar.
Bilmeden bile kaybolabiliriz. On yedinci yüzyıl İspanyol misyonerleri, şu anda Colorado olarak bilinenlerin güneybatı köşesinde karşılaştıkları yerli halkı böyle düşünüyorlardı. Misyonerler, o ülkenin içinden geçen ve Araf'ta Kaybedilen Ruhlar Nehri (El Rio de las Ánimas Perdidas ve Purgatorio) adını vermişlerdi; Sizce kim, onu, misyonerleri veya yerli halkı bilmeden gerçekten kaybedildi? Misyonerler gibi, orada olduğunuzu bilmeden bir tür cennet aramak da mümkündür. Kaybolmanın bir yolu bu.
Fakat kaybolmak hiç de kötü bir şey değil - eğer kaybolduğunu biliyorsanız ve bundan nasıl manevi olarak yararlanacağınızı biliyorsanız. Birçoğumuz, bir serseri kaybettiğimizi, oldukça istenmeyen ve hatta korkutucu olduğunu düşünüyoruz. Hepimizin yapması gereken önemli şeyler var, gün olduğu gibi yeterli zaman yok, teşekkür ederim ve kaybolmak başarının merheminde büyük bir sinek, ilerlemenin vites kutusundaki bir İngiliz anahtarı. “İlerlememiz en önemli ürünümüzdür” olan Batı dünyasında, ilk yıllarımızdan itibaren her zaman tam olarak nerede olduğumuzu ve tam olarak nereye gittiğimizi bilmek için teşvik ediliriz. Evet, gerekli olmadığında bu tür bilgiler sıklıkla istenir, fakat bilmemek eşit yarar sağlar.
Kendimizi Kayıp Bulmada Büyük Değer
Gezerken, “kendimizi kaybolmuş bulma” konusunda büyük bir değer var çünkü kaybolduğumuzda bir şey bulabiliriz, kendimizi bulabiliriz. Gerçekten de, en derin dolaşmanın biçimi kaybolmamızı gerektiriyor.
Kariyerinizde veya evliliğinizde ya da hayatınızın ortasında kaybolduğunuzu hayal edin. Hedeflerin var, istediğin bir yer var, ama o yere nasıl ulaşacağını bilmiyorsun. Belki tam olarak ne istediğini bilmiyorsun, daha iyi bir yer için belirsiz bir arzun var. Öyle görünmese de, büyük bir fırsatın eşiğindesiniz. Bilmemenin olduğu yere güvenmeye başla. Ona teslim ol. Kaybettin. Keder olacak. Sevilen bir sonuç elde edilemez veya tanımsız gibi görünüyor. Kayıp olmaktan günümüze kaymak için, hedefinize asla ulaşılamayacağını itiraf edin. Belki de zor olsa da, bunu başarmak için tamamen yeni olanaklar yaratacaktır.
Tamamen kaybolmaya teslim olmak - ve sanatın geldiği yer burasıdır - keşfedeceksiniz, gitmek istediğiniz yere nasıl gideceğinizi bilmenin yanı sıra, bu hedefin nihai haklılığından artık o kadar emin değilsiniz. . Bilmediğinize güvenerek, eski ilerleme standartlarınız dağılır ve yeni, daha büyük standartlar, zihninizden veya eski hikayenizden veya diğer insanlardan değil, ruhunuzun derinliklerinden gelenler tarafından seçilmeye hak kazanırsınız. Tamamen yeni bir rehberlik sistemine dikkat edin.
Kayıp Olma Potansiyeline Teslim Olma
Kaybetme sanatı sadece kaybedilme meselesi değil, kaybedilmesi ve coşkuyla sınırsız potansiyeline teslim olma meselesidir. Aslında, bunu kendi yararınıza kullanmak. Kayıp olmaktan (yeni, öngörülemeyen bir şekilde) kaymaya geçiş, kademeli ve dolaylı bir durumdur. Bu değişimi teşvik etmenin yolu, öncelikle olmak istediğiniz yere nasıl gideceğinizi bilmediğinizi ve ardından eski hedefler düşene ve ortaya çıkan daha duygusal hedefleri keşfedene kadar tamamen açıldığınızı kabul etmektir. O zaman artık kaybedilmezsin, ama öyle olmaktan çok faydalandın. Bu tür kaybolma ve sonra bulunma bir tür ego ölümü ve yeniden doğuş, bir kozanın mezarı girişine girme biçimidir.
Kayıp ve sonra bu şekilde bulunmuş olmanız sizi şimdi tamamen daha fazla sinirlendirir. Hayali bir geleceğe girmek için o kadar meşguldük ki, şu anı kaybettik. Sadece burada ve şimdi yaşayan ve nefes alan öz - ruhu - kaybettik.
Ormanda kaybolmayı düşünün, birkaç insanın zevk almayı hayal edebileceği bir şey. Aniden, dünya küçüldü; Burada, bir ormandaki bir dere yanında oturuyorsun. Hangi yolun evde olduğunu bilmiyorsun. Seslendin Kimse cevap vermiyor; veya sadece akıntı, rüzgar ve kuzgunlar cevap verir. Belki paniğe kaparsın, belki yapmazsın. Gerçekten kaybolduğunuzda batıyor. Kademeli olarak, şu anda güvenebileceğiniz her şeyin tam burada, erişimin az ya da çok yakınında olduğunun farkındasınız ve bir daha asla başka bir şey olacağının garantisi yok. Bütün hayatınızı şimdiki merkeziyetçiliğin bu radikal yerine götürmek için bir meditasyon yastığı üzerinde geçirmiş olabilirsiniz ve şimdi burada yerinden çıkma izniyle! Tropik bir adada batmış bir denizci gibi, bu senin dünyan. Onunla ne yapacaksın? Neredeyse önemli olduğunu düşündüğünüz her şeyi kaybettiniz; eski hedeflerin önemi yoktur ve yine de işte buradasınız. Şimdi ne olacak?
İşte tam da ruhsal olarak, ruhun başlatılması için psiko-ruhsal olarak gelmeniz gereken yer burasıdır: önceki ajandalarınızı salıvermeye ve burada ve şimdi bulduğunuzda ruhun tutkusunu benimsemeye istekli olmalısınız.
Şimdiki zamanda tam olarak gelip, kaybolup onu kabul ederek, yaşamınız aniden radikal bir basitleşmeye uğrar. Eski gündemler, inançlar ve arzular ortadan kalkar. İçeri susturursanız ruhun sesini duymak daha kolay hale gelir.
Bu yüzden Wanderer Kaybolmak İstiyor
Wanderer, kaybolma sanatının dört gerekli bileşeni olduğunu öğrenir. İlk önce, aslında kaybolması gerekiyor. İkincisi, onun kaybolduğunu bilmeli ve kabul etmelidir. Üçüncüsü, yeterli hayatta kalma bilgisine, becerisine ve fiziksel veya ruhsal araçlarına sahip olmalıdır. Dördüncüsü ve en önemlisi, belirli bir zamanda veya hiç bulunmadığı gibi, kaybedilme sonucunun herhangi birine bağlı kalmamayı pratik etmesi gerekir. Başka bir deyişle, durumunu kabul etmeli, rahatlamalı ve bulunduğu yere tamamen gelmelidir.
Fiziksel, duygusal, ruhsal veya ruhsal olarak kaybedilmiş olup olmadığı, “kaybedilme” deneyimini en mahrem haliyle tanıma onun tek doğru yolu.
Örneğin, ikinci kozaya girdikten sonra, sosyal ve ekonomik ilerlemenin öncelikli hedeflerimiz olduğu bir yaşam olan ergen yaşamının artık o kadar çekici olmadığını, ancak henüz çekici bir alternatifimiz olmadığını fark ediyoruz. Kaybolduk. İşleri, yaşam ortaklarını, sosyal grupları veya ikamet yerlerini değiştirmek yerine, eski kurallara uymaya devam ederek kaybolduğumuzu ve kendimizi çıkaramayacağımızı kabul etmeliyiz. Bu tür bir kaybolma için hayatta kalma bilgisi, becerileri ve araçları nelerdir? İkinci kozada ruhsal olarak hayatta kalmak için, ego, ruh ve ruh arasındaki ilişkiyi bilmeniz gerekir. Macera, ego ölümü ve gezinme çağrısı hakkında bilgi sahibi olmanız gerekir. Kendine güven ve evden ayrılma becerilerine ihtiyacın var. Ruh karşılaşması için yollar şeklinde araçlara ihtiyacınız var. Ve kaybolma sanatını geliştirmelisin. Öyleyse, ruhunuzla birlikte kutsanmış olduğunuz yaşam için ne istediğinizi bilmediğiniz gerçeğine razı olmalısınız.
Wanderer'in ruhsal olarak kaybolma sanatını geliştirmesinin bir başka yolu, fiziksel olarak vahşi doğada kaybolmaktır. Nasıl çıkılacağından emin olamadığı sürece, Wilds'ta dolaşabilir. Sonra oturur ve varlığını uygular, ne olduğunu kabul eder, çünkü burada ve şimdi sahip oldukları her şey burada. Açıkçası, su ve barınak bulma yolları da dahil olmak üzere, hayatta kalma becerilerini daha önce edinmiş olması ve birkaç gün orada olacaksa, yemek yemesi konusunda yardımcı olur. Ayrıca, cebinde hayatta kalma aletlerini de yanlarında bulundurmaktan mutluluk duyacaktır - örneğin cep bıçağı ve ateş ve barınma yapmak için. Bu yüzden Wanderer, kendine güvenme becerilerini edinirken, backcountry yaşam sanatlarını inceledi. Ayrıca oryantiring sanatını da inceledi, sonunda yolunu iyi bir şekilde bulabildiğini biliyor. Sadece bunun ne zaman olacağını bilmiyor ve gerçeğin söylendiği gibi, kayıp Wanderer'ın acelesi yok. İşte, yalnızlık pratik yapma, doğada gezinme, işaretleri ve dokunuşları izleme, tür sınırlarını ve diğer ruh sanatlarını konuşma fırsatı. İşte ayaklarından başlayan patikaya güvenme, açıldığı anda tam olarak olma şansı. Bunu Wilds'ta kaybolduğu zaman yapabilirse, Dante gibi hayatının ortasında manevi olarak kaybolduğu zaman yapması daha muhtemeldir.
Vahşi Yaşamda Kendimi Kaybettim Bulunduğumda Kalp Yarışlarım
Kendimi vahşi doğada kaybolduğumda, korku kasıklarımda başlar ve göbeğime ve dizlerime doğru ilerler. Kalbim yarışıyor. Boğazım yardım için bağırmak istiyor. Tüm vücudum titremeye başlar ve başım döner. Nefesim sığ ve hızlı büyüyor. Kalbim daha hızlı ve daha sessiz. Ama panik yapmazsam (veya panik yaşadıktan sonra), vücudumun gerçekten kaybolmayı sevdiğini farkettim! Akıl değil, beden. Cildim, sanki zevkmiş gibi karıncalanmaya başlar. Çok uyanık oluyorum. Duyularım keskin ve netleşiyor. Nesnelerin sesleri, renkleri, dokuları ve kenarları belirgin ve parlak hale gelir. Yardım edemem ama bu bedende bu kadar mevcut olmanın bir zevk olduğunu fark ettim. İşte. Şimdi. Düşünce yavaşlar ve kristalleşir. Ne yapacağım merak ediyorum. Garip bir sesin "Başka bir yerde olmak için acele etmeden önce burada olmanın tadını çıkaracağımızdan zevk alalım." Burada bir hayat yapabilirsek, sonuçta her yerde bir hayat yapabiliriz "dediğini duyuyorum.
Vahşi doğada kaybolmak için becerileriniz veya ilginiz (ya da zamanı!) Olmadığını ve sonra kendinizi bulmaya çalıştığını düşünün. Çok az insan yapar, ancak çok az insan her türlü gezinme konusunda ciddileşir. Öte yandan, kaybolmakla en az ilgilenmeyen ancak talihsiz - ya da servet - sahip olmak için pek çok insan tanımadım ve deneyimlerden harika şeyler öğrendim (bir daha asla evden ayrılmamaktan başka) .
Stajyerken hızlı bir vizyonda (çoğu insan gibi) büyük bir kâğıt torba içinde başarılı bir şekilde kaybolabilecek bir kadın arayışı vardı. Kaliforniya çölünün kuru yaz dağlarında kayboldu. Kısa bir yürüyüşten sonra kampına geri dönerken sıcak mavi gökyüzü günün ortasında yataklarını kaybetti. Yanında kamp malzemesi ya da sıcak giysiler yoktu. Her gün bize bir taş bırakması için düzenlediğimiz kampın yakınındaki konumu ziyaret ettiğimizin bir işareti olduğunu söyledi (yalnızlık zamanını kesmeden). Taşı bıraktı ve oruç yuvasına geri dönmeye çalışırken şaşırdı. Öğleden sonra, taşı bıraktığından emin olmak için kontrol ettim.
Ertesi gün, yeni bir taş yoktu. Görev rehberi ve ben kampına gittik. Orada kimse yok, ama onun uyku tulumu vardı - daha endişe verici bir keşif. Sonraki birkaç saatimizi bakarak ve bağırarak geçirdik. Başarı yok. Onu izlemeye çalıştık, ancak o bölgedeki çöl yolu nadiren göze çarpan izleri kaydediyor. Sonunda eski bir toprak yolun tozunda izini bulduk. Hem ana kamptan hem de kampından uzaklaştı. Ne kadar uzağa gittiğini söylemek yok. Ayrıca, zaten bir geceyi dışarıda geçirdi, sıcaklık veya barınma olmadan tek başına geçirdiğinden şüphelendik. Dürbünlerle, yoldan yarım mil uzakta, yalnız bir ardıçtan sarkan beyaz bir sutyen tespit ettiğimizde, ilçe arama kurtarma ekibine ulaşmak üzereydik. Yoldan aşağı koştuk. Onu ağacın altında, öğlen güneşinin dışında bulduk, oldukça rahat ve günün tadını çıkarıp er ya da geç ortaya çıkardığımızdan emindik. Vahşi doğa deneyiminin olmamasına rağmen, ardıç dallarından yeteri kadar sıcak bir yatak yapmayı başarmıştı. O bizden çok daha merkezli ve sakindi. Gerçekten kaybolmadı, sonuçta bize; Tam olarak nerede olduğunu biliyordu - bu ardıç altında.
Kayıptan Ne Öğrenilebilir?
Kayıp quester tecrübesinden çok şey öğrenmişti. Zor koşullarda kendini rahatlatabileceğini öğrendi. Ekipman olmadan (ılık) söğütlerde yalnız bir gece yaşayabileceğini öğrendi. Becerikliliğini nasıl toplayacağını ve o anın tam varlığına nasıl ulaşacağını öğrendi.
Kayıp sanatını uygulamak, dış vahşi doğayı gerektirmez. Örneğin, bir sosyal veya etnik grupta tuhaf (size) gelenekler veya stiller içeren, bilmediğiniz bir şehirde veya yabancı bir ülkede, alışılmadık bir dini uygulama veya toplulukla veya tanıdık bir dini veya dini olmayan uzun bir süre geçirebilirsiniz. uzun yıllar düzenli olarak birini kullanıyorsanız - veya sizden daha genç veya daha yaşlı insanlarla manevi pratik yapıyorsanız. Ya da sadece hayatınızın artık mantıklı olmadığı bir gün için bekleyin ya da bağımlı olduğunuz bir şey ya da bir şey ya da bir şey birden bire kaybolduğunda. Kayıp olmanın dört bileşenini de bu bilinmeyenlere uygulamayı unutmayın.
veya 800-972-6657 dahili. 52. © 2003. Her hakkı saklıdır.
Soulcraft: Doğa ve Ruh Gizemlerine Geçmek
Yolculuk için modern bir el kitabı, Soulcraft Yerli yolların taklidi değil, vahşi deneyimlerden, Batı kültürünün geleneklerinden ve tüm insanlığın kültürlerarası mirasından doğan çağdaş doğaya dayalı bir yaklaşımdır. Öyküler, şiirler ve kılavuzlarla dolu, Soulcraft Hayal gücü, vahşi görme vizyonu, tür sınırları arasında konuşma, konsey, kişisel tasarım töreni, doğa temelli gölge çalışması ve romantizm sanatı, kaybedilme ve hikaye anlatımı dahil olmak üzere, ruhun inişini kolaylaştıran 40 uygulamalarını tanıtıyor.
Bill Plotkin, PhD, psikoterapist, araştırma psikoloğu, rock müzisyeni, nehir koşucusu, psikoloji profesörü ve dağ bisikleti yarışçısı olmuştur. Bir araştırma psikoloğu olarak meditasyon, biofeedback ve hipnoz yoluyla elde edilen rüyalar ve sıradışı bilinç durumları üzerinde çalıştı. Kurucusu ve başkanı Animas Valley Enstitüsü1980'ten bu yana binlerce kişiye doğada başlatıcı geçişler konusunda rehberlik etti. Şu anda bir ekoterapist, derinlik psikoloğu ve vahşi yaşam rehberi, çeşitli deneyimsel, doğaya dayalı bireyselleştirme programlarına öncülük ediyor. Bill Plotkin'i çevrimiçi ziyaret edin https://animas.org.
Buradasınız: . > Yaşayan > Finans ve Kariyer > Kariyer başarısı > Kayıp ... Hayatta Kayıp Değil