Teyzem de Bir İz Bıraktı
Küçüklüğümde en sevdiğim yerdi teyzemin evi. Orada kalmaya bayılırdım. Hafta sonu Heybeli Ada’ya götürürlerdi eniştem ile beni. Dimdik yürüyen, sözü sohbeti keyif veren, her konuşmasında bir ders veren bir kadındı. Elimi avucunun içinde sıkıca kavrar, emanet olduğum için yanından bir saniye ayırmazdı.
Sabah kalkar kalkmaz evini havalandırır, yeşil kadife koltuklarının minderlerini düzeltirdi itinayla. Hep titiz, derli toplu, tertemiz olmayı severdi. Çok lezzetli yemekler yapardı.
Giydiğini taşımasını bilen, örf adet gelenek konularında akıl danışılan bir kadındı o. Yaş almaya başladıkça daha iyi anladım onu. Saygıya bu kadar önem vermesi aslında onun kendine olan saygısıydı. En sinirli anında bile edep ve saygı içerisinde cümle kurardı.
Bekarlığımda bize gelir kalırdı bazen. Mutfak masasında saatlerce sohbet eder, kahve içerdik. Hakkaniyetli, adil, yapıcı bir kişiliği vardı. Hayatı, yaşamayı çok severdi. Geçtiğimiz Şubat Ayında kaybettik onu. Rahatsızlığı bir sene içinde alıp götürdü bizlerden. Ama o son an’a kadar yine dimdik, yine bakımlı yine asalet sembolüydü.
Şimdi neden yazdı bunları diyeceksiniz belki.
Teyzem dünyada iz bırakan kadınlardandı bana göre. Çocuklarına, torunlarına, kardeşlerine, aile kavramının bulunduğu her değere sahip çıkardı. Ve en önemlisi hayata sonsuz bir bağlılığı vardı onun. Rahatsızlığında bile bırakmadı kendini.
Disiplinli ve güçlü bir karakterdi. Yeni yerler görmeyi, insanlarla iletişimi çok severdi.
O nedenledir ki, teyzem son bir senesini yine aynı coşkuyla geçirdi. Hiçbir zaman oturup hayatını karartmadı. Her zaman farklı şeyler yapamadığı zaman üzülürdü.
İz bırakmak derim ya hep, bence teyzem bu dünyada örnek alınası bir iz bıraktı. Şimdi gözlemliyorum da, ardından konuşan herkes aynı şeyleri söylüyor onun için; ne güzel sohbeti vardı, hayata ne kadar bağlıydı, yaşamayı nasıl da severdi…
Teyzem geride bıraktığı hayatta hep böyle güzel anılacak. Ondan öğrendiklerimizle anacağız zaman zaman. Üzerine uzun uzun düşündürdüğü cümleleri gelecek bazen aklımıza.
Ama hala dilim varmıyor onu gitmiş gibi anmaya.
Kulakları çınlasın diyorum bazen yanlışlıkla.
Şahin ÖZŞAHİN, Celal ÖDEMİŞ bu blog'u önerdi.