ki; insanın kendini tanımasına yardımcı oluyor
insanın kendisi, çocukluğu, aile dinamikleri, iletişim becerileri, güçlülükleri ve zayıflıkları hakkında farkındalık kazanmasında etkili oluyor sürekli gelişim
gerektiriyor, alınacak eğitimleri hiç bitmiyor insanları anlamaya ve onlara
yardımcı olmaya yarıyor...
yoo yoo! sevgili blogcuanne elif doğan’ın annelik üzerine dediği gibi, psikolojik danışmanlık da "her zaman
toz pembe değildir". bilakis dünyada ve özellikle de ülkemizde yeni bir alan
olduğundan oturmayan yanları çok fazla. meslek odasının olmaması, meslek tanımının ve
standardizasyonun belirsizliği, diğer mesleklerle ayırt edilememesi en temel
sorunlarımız mesela. ama yine de keyif
ala ala lisans eğitimimi tamamladığım ve çoğu zaman keyif alarak 6 yıldır icra
ettiğim bir meslek.
geçtiğimiz hafta aile terapisi
eğitimine başladım. bir etkinlik
yaptık eğitimde. geçmişimizden bu yana ailemizden (hem eş hem anne-baba-kardeş) bize açık ya da
kapalı olarak gelen “yap” ve “yapma” mesajlarını düşünüp
yazdık. şimdilerde en çok aldığım mesaj: “yeter artık, dur biraz, bu kadar
koşturma, kendini bu kadar yorma, kendini mesleğine adama, bu kadar çok kendini
geliştirip ne yapacaksın, biraz otur dinlen”. sonra geçmişi düşündüm:
çalış”? ı ııı, değil. annemin ya da babamın bana hiç öyle bir şey dediğini hatırlamıyorum. “odanı topla” ? ı ıııı zaten derli topluydum hep. ne derlerdi bana ne derlerdi??? hahh buldum: “sosyal ol, faal ol, girişken ol”.
etkinlik için küçük kağıtlara yazdım bunları . ve yazar yazmaz, ayan beyan gözüme çarptı o an! ben şimdi bu kadar faalsem,
mimarı annem ve babammış meğersem!
kitabı hızla okuyup bitirdim. kolay ve keyifle okunan bir kitap. çok sevdiğim alper canıgüz'ü anımsattı bana. edebiyatçılar ne diyor bilmiyorum; ama son yıllarda, yeni bir tarz gelişti sanırım; daha çağa uygun ve samimi.
pek çok altını çizdiğim cümle var; yerinde tespitler ve estetik anlatıların olduğu. ve fakat sadece ilk iki sayfadan bir kuple paylaşmakla yetineceğim. gerisini kendiniz okuyunuz, seveceksiniz:)
onun dışında, malum haftasonu... cumadan başladı bizimki. çok yakın arkadaşlarımız geldi cuma akşamı.
hava soğuktu, kapalıydı, sorduk kendimize "gül rengi şarap içilmez mi böyle günde?" cevap olarak, sıcak şarap yaptık ve tatil hayalleri kurduk. geceyi "yazık yaşanmış sayacaklar/ aşksız, şarapsız geçmiş bir ömrü" dizeleriyle kapattık.
cumartesi günü birkaç parça mevsimlik ihtiyacımız için bir alışveriş merkezine gitme gafletinde bulunduk hayatımdakisevgiliinsan'la. malum, hava yağışlı. dış mekan aktiviteleri hava muhalefeti nedeniyle kısıtlı, e alınması gerekenler de var... ve fakat, aman allahım! bir saat bile geçmeden kendimizi nasıl dışarı atacağımızı bilemedik. yoğun ışık, ses, havasızlık ve kalabalık... bir zaruret halinde bile tahammül edemezken, onca ses ve ışık bombardımanı altında insanların nasıl keyif ala ala saatlerce gezebildiğini anlamakta gerçekten zorlanıyorum. ben alışveriş merkezlerinde çoğu zaman beynime tecavüz ediliyor gibi hissediyorum! verimsiz bir cumartesiden sonra, pazar günü, otistikler derneği'nin organize ettiği "sivil toplum duyarlılığı sempozyumu"na katıldım mimar sinan üniversitesi'nde. sosyal medyadan takip ettiğim sedef erken'i ve irem afşin'i tanımak çok memnun etti beni. notlar aldım onlar ve diğerleri konuştukça. bir kez daha, gelişmiş bir ülke için en çok da yüksek ahlaklı vatandaşlara gereksinim olduğunu ayrımsadım. ahlaklı; yani, kendinden öteye geçebilen, herkes için demokratik ve iyi olanı düşünebilen, kendi dışına çıkarak bir başkasına yardım edebilen evrensel ahlak ilkelerine sahip vatandaşlar... "hangi sivil toplum kuruluşunda gönüllüsünüz?"ün cevabının her vatandaş için olduğu bir ülke... ve tabi, sosyal devlet anlayışı gereği, herkesi farklılıklarıyla sarabilen bir devlet ihtiyacını duyumsadım yine. metrobüs köprülerinde dilenmemeliydi bedensel engelliler, halkın verdiği 3 kuruş sadaka ile değil, hijyenik ortamlarda devletin bakımıyla yaşamını sürdürebilmeliydi!
benim istediğim ne ağaca benzer ne de buluta... "başka türlü bir şey benim istediğim
kitaplar filmler son günler yoğun zamanlardan geçiyorum. uzun zamandır hayatım bir "koşturmaca" zaten; ama, bu sıralar doruktayım. iş epey zamanımı alıyor zaten. iş dışında mesleki 3 eğitim sürecim var...
8. karpuz cenneti- gülistan acet hepsi iyi olmasa da, festival filmi izlemek hep iyi gelir bana. bir sürü farklı dünyaya girmek...
milli eğitim bakanlığı'nda rehberlik ve araştırma merkezi'nde çalışan bir psikolojik danışmanım ben. atama alan adım "rehber öğretmen"di, "rehberlik" oldu şimdi. ama sırf milli eğitim bakanlığı'nda çalışıyorum diye kendime "öğretmenim" demedim hiç. değilim çünkü. ne derse giriyorum ne de bir şey öğretiyorum. atama alanı ve meslek her zaman aynı şey değildir çünkü.
okulda çalışırken okulun psikolojik iyiliğinden sorumluydum. kabaca, okulda genel olarak daha olumlu bir hava yaratmak, desteğe ihtiyacı olan öğrenciler ve ailelerine de bireysel görüşmeler yoluyla yardım etmekti görevim. velhasıl, öğretmen değilim!
aynı zamanda, en iyi eğitimi alan kişilerdir. zira; bir ülkenin gelişmesi, kalkınması ve ilerlemesi -şüphesiz- nitelikli bir eğitim sistemi ve nitelikli öğretmenlerle mümkündür.
ve kaliteli bir eğitim yok diye, kalkıp da öğretmenleri suçlamak en hafifinden kolaycılıktır kanımca... sonuç olarak ben sırrı süreyya misali sormak isterim:
"bazı adamlar, incitmeden sevemezdikırardı, dökerdi, yangınlar bırakırdı arkalarındabazı adamlarsa, tüm geçmişi unutturur, parmak uçlarından öperdi."
baharı çok seviyorum. ilkbaharı da sonbaharı da.
gönlümde sönen ateşin küllerini savururum
kalbimdeki acelenin peşinde ben kaybolurum