Padişah'a Allah'ın emri gelip de dünyadan göçünce varis olacak tek kişi idi. Gecelerden bir gece Padişah rüyasında oğlunun öldüğünü gördü. Görünce de korku içinde uyandı. Düş olduğunu fark edince,
“Ohh!' çekti. 'Şükürler olsun rüyaymış!'
Düş gördüğünü anlaması rahatlattı Padişah'ı ama yine de içine bir kurttur düştü.
“Tahtımın tek varisi o!' diye düşündü. 'Ya ölürse ne yaparım ben?'
“Fakir bir dervişin kızını nasıl oğluma layık görüyorsun?' diye çıkışmıştı. Ama, Padişah,
“Fakir olmak ayıp değil” demişti. “İnsanın gönlü zengin olmalı!'
Derviş kızı vermiş ve düğün hazırlıklarına başlanmıştı. Lâkin Şehzade hazır değildi evlenmeye. Çünkü o Kabil'den büyücülükle uğraşan bir kadının tuzağında çırpınıp durmaktaydı. Kadın kendisine âşık etmişti çocuğu. Yanıp tutuşuyordu, uğrunda her şeyi göze alacak kadar bağlı idi kadına. Bir tahtın varisi değil de zincire vurulmuş bir köleydi sanki.
Padişah durumu öğrenince derin bir üzüntü ve kaygıya daldı. Ne yapacağını şaşırdı. Ülkesinde ne kadar hekim, büyücü, falcı, doktor varsa çağırttı. Oğlunu kurtarmaları için ne gerekiyorsa yapmalarını istedi.
Bir yandan da Allah'a yakararak onu kendine geri vermesini diledi. Sonunda sihir işlerinde hayli mahir biri geldi saraya. Şehzade'yi dinledi, hemhal oldu, derdini öğrendi. Ve Padişah'ın huzuruna gelerek,
“Sultanım... “ dedi. 'Siz rahat olun. Kadın çok fena. Öyle her büyücünün başa çıkacağı türden biri değil. Fakat ben sorunu çözeceğim, üzülmeyin. '
Ve uğraşta uğraştı sonunda dediği gibi yaptı, Şehzade kadından kurtuldu. Kendine gelir gelmez de babasına koşarak,
'Seni üzdüğüm için beni bağışla. ' dedi. Elini öptü, özür diledi. Düğün hazırlıklarına yeniden başlandı. Padişah buyruklar vererek, şanma layık bir şenlik yapılması için ne gerekiyorsa yapılmasını emretti. Büyücü kadın ise üzüntüsünden ölmüştü. Düğün yapıldı, düğün gecesi damatla gelin odalarına çekildiler.
Çekildiler ki Şehzade ne görsün. Göz kamaştırıcı bir güzellik, ışıl ışıl aydınlık bir çehre, iri badem gözler, elma yanaklar, kiraz dudaklar...
'Aman Allahım!' dedi kendi kendine. 'Bu ne güzellik!' Aradan bir sene geçmişti.
Baba oğul oturmuş söyleşirken, Padişah, veliahtıma, 'Nasıl, eski sevgilin hatırına geliyor mu hiç?' diye sordu.
“Aman baba!' dedi Şehzade. 'Ne eskisi ne sevgilisi, ben şimdi mutluluk ülkesindeyim, aldanma kuyusundan kurtulalı bir yıl oldu.'