Bu ne güzel ifade...
Sevişmek gibi güzel bir fiil, nasıl oldu da şu biyolojik fonksiyon olan anlama evrildi anlamak mümkün değil. İki insanın karşılıklı sevmesi manasıyla "Biz sevişiyoruz" ne güzel ifade halbuki. Yozlaşmanın kelimelere tezahürü.. Bu çağdan nefret etmek için bir sebep daha.
Arzu Dokunmadan'ı inceledi.
@ArzuKana·7 sa.·Kitabı okudu
"Hem hiçbir şey zerrece değişmemiş hem de her şey ebediyen farklılaşmış gibiydi."
Öncelikle kitap hakkında dolu bir içerik arayanlar vakit kaybetmeyebilir :)
Emek sarf edip çok güzel incelemeler yazan arkadaşlar var, bu konuda yetkin hissetmediğim için pek yazmıyorum; ama kitabı okuduğumdaki hislerime dönüp bakmak istediğim anlar için, içerikle ilgili dolu bi incelemeden ziyade, çok kısaca ana hatlardan ve hislerimden bahsederek birkaç cümle çiziktirmek istedim bu defa. Aslında o kadar çok alıntı yaptım ki buna gerek olmayabilir de. Her neyse devam edelim.
Hastalık, ölümün eşiğinden dönüş, yolculuk, yol arkadaşlığı, suçluluk vs. Adalet.
Bazen varlığına inanılmayan, bazen başka bi dünyaya bırakılan adalet değil de baş kahramanımız Adalet, yer yer Hülya'sıyla çekişmeleri (herkesin Hülya'sıyla olduğu gibi) ile güldürüp aynı zamanda bu çekişmelerle iç sesini duyurup, yolculuktan yolculuğa atlıyor ve akabinde bizi de peşine takıyor. Sultanşehri, Yula, Sislikaya, Moran, otobüs, tren, uçak, nihayetinde sanırım kendine varıyor Adalet. Hafiflemek isteyip kendince anılarından çekip çıkardığı ilk günahının peşine düşüp sonunda neyi farketti peki? Derdinde mi yanlıştı?
"Dokunmadan" okuduğum ilk eseri Nermin Yıldırım'ın. Hiç de azımsanmayacak sayıdaki sloganvari cümleleriyle çokça alıntı yaptırıyor bana. Beylik laflar desem daha doğru olabilir hatta. Klişe gibi değil de cuk oturan cinsinden olunca rahatsız etmedi hiç tabi.
Sona yaklaştıkça da o kadar aynı hissedebildiğimi gördüm ki Adalet'le bazı bazı bazı...
Şunu da söylemeden geçmek istemem, baştan sona kitabın havası o kadar değişti ki benim için, bu beni oldukça etkiledi; baştaki hislerimle sondaki hislerim ne kadar farklı olsa da iki ruh haline de girebilmek... Bipolar mıyım acaba? demeyeceğim tabi ki. Bir anda evet duygular tersine döndü belki ama; iki duyguya da girebilmem yazarın dili ustaca kullanmasından, üslubundan ve romanın kurgusundan kaynaklanmaktaydı elbette. Tabi içeriğin ilgimi çekmesinden söz etmeme gerek yok.
Ne derece doğrudur bilmiyorum, Nermin Yıldırım romanlarını yazarken psikoloğa danıştığı oluyormuş, MUŞ. Kitabı bitirdiğimde oldukça rahatladığımı hissettim. Terapiden çıkmış gibi mi desem, nasıl ifade etsem? Bilmiyorum gerçi terapiden çıkınca böyle mi hissediliyor ama bu kitap benim için terapi gibi bi şey oldu. Sahi noldu? Neden bu kadar hisli bi okuma oldu? Zamanlama belki de benim için çok doğruydu. Tekrar okuyunca aynı şeyleri hissedecek miyim merak ediyorum.
Kendime söz: Seneye aynı zamanda yeniden okuyacağım.
Kitapta geçen bu şarkıyı da çok sevdim, paylaşmalı:
8.6/10 (308 Oy)
Buğra Oblomov'u inceledi.
Oblomov tipinden hareketle doğan Oblomovluk, Oblomov’un hayatıyla ilgilidir. Romanda da geçen bir şeydir. Oblomovluk Türk Edebiyatı’nda birçok eseri etkiler: Tutunamayanlar, Aylak Adam gibi… Oblomov aslında tutunamayan birisidir.
Oblomov romanında İlya İlyiç Oblomov’un yaşadığı temel süreç Eski Rusya’nın insanı olması, henüz burjuva sisteminde kalmış olması, Sanayi Devrimi’ni yaşamamış Rusya’nın değerlerine bağlı kalmasıdır.
Yazarlar çoğu eserlerine kendi hayatlarından da katkılarda bulunur. Gonçarov’un hayatında Oblomov’un hayatıyla kesiştiği bazı noktalar vardır. Özellikle Rusya’daki dönüşümü ya da kendi hayatındaki bir bölümünü iç kapanık geçirmesi gibi durumlar Gonçarov ve Oblomov’un hayatıyla kesişir. Maddi durumları, sosyal statüleri açısından kesişir. Gonçarov romanı bir aylık bir sürede yazdığını ifade eder ve herkes çok şaşırır. Bu kadar güzel, bu kadar hacimli… Çünkü cümlelere bakıldığında düzgün cümlelerdir. Ağır betimlemelerin olduğu, olayların çok olmadığı fakat düşünsel ağırlıklı bir romandır. Düşünsel sürecinin çok daha uzun bir zamanı kapsadığını söyler.
Oblomov’da temel mekanlar Oblomovka ve Petersburg’tur. Oblomovka, Oblomov ailesinin hüküm sürdüğü yerdir. Birkaç köy kendilerine bağlıdır. Fakat Oblomov üniversitede okumak amacıyla köyden çıkar. Herkesin Sanayi Devrimi ile şehirlere göç ettiği, insanların topraktan koparak şehir hayatına geçiş yaptığı, daha doğrusu Yeni Rusya’nın doğmaya başladığı dönemde Petersburg’a taşınır.
Oblomovka, Oblomov’un hayat hikayesi (Oblomov’u Oblomov yapan nedenler) anlatılırken görülür. Oblomov, Oblomovka’ya gitme imkanı vardır fakat hiç gitmez. Normal şartlarda Oblomovka’da herkesin kendisine hizmet edeceği bir yerde yaşayabilirken Petersburg’da dar, karanlık, kirli bir evde yaşar. Zahar Trofimiç ile yaşar. Zahar, Oblomov’un kölesidir. Oblomov’un kıyafetlerini, çizmelerini giydirir; saçlarını tarar, yemeğini hazırlar. Evi temizlemekle görevlidir ancak temizlemez.
Romanda tasvir edilen ev, duvarlarından örümcekler sarkan, yerler kirli, okunmak üzere açılmış bir kitap (uzun bir süre açık kalan yaprakları sararmış), aynaya dokunulduğunda tamamen tozludur. Hatta kanepesine uzanmış Oblomov fark edilmese terk edilmiş bir ev olduğu düşünülebilir. O kadar hayatın olmadığı bir evdir. Terk edilmiş bir ev olduğunu düşünülecek kadar kirli, o kadar cansız, o kadar ölü bir evde yaşar.
Oblomov’un temel özelliği, roman boyunca görülen hareketsizliğidir. Roman boyunca kanepesine uzanmış, kanepeyle bütünleşmiş, kanepe üzerinde bir nesne haline gelmiş biri olarak çıkar (bir yer hariç: Olga’ya aşık olur ve üzerindeki hırkasını çıkarıp hayata karışır.). Oblomov’un temel nesnesi; üzerinden hiç çıkarmadığı bol bir hırka (hırkanın özelliği bol ve yumuşak olması), terlik (yumuşak ve geniş olması)… Nesnelere bakıldığında Oblomov’un rahatına düşkün olduğu söylenebilir. Evin içinden neredeyse hiç çıkmaz. Bu kadar hareketsiz, bu kadar umursamaz, bu kadar hayattan kopuk bir adam olarak görülmesine rağmen Oblomov’u diğer hareketsizlerden ayıran temel nitelik çok düşünmesidir. Kafasında projeler üretir, insanları gerçekten tanır fakat bir türlü eyleme geçemediği için aldatılır (Zahar tarafından sürekli). Annesini babasını kaybettikten sonra tüm mal varlığı ona kalır. Çok fazla gelire sahip olması gereken, çok zengin olması gereken biriyken mutsuz bir hayat yaşar. Bunun temel kaynağı da etrafındaki kişiler tarafından kandırılmasıdır. Tüm hayatı hareketsizlik ancak bu hareketsizliğin karşısında sürekli düşünmekle ve projeler üretmekle geçer.
Romanda norm karakterler Ştolts ve Olga’dır. Ştolts Oblomov’un üniversiteden arkadaşıdır. Uzun zamandır görüşmemişlerdir. Oblomov’u çok sever. Ona yardımcı olmak ister ve onu birden harekete geçirmek ister. Yeniden hayata karıştırmak ister. Bunu kendisi başaramayınca Oblomov’u yirmili yaşlarında olan Olga adında bir kızla tanıştırır. Olga, ilk bakışta güzelliği fark edilmeyen bir kızdır. Ondaki güzelliği fark edebilecek olan kişinin elit olması gerekir. Fiziksel olarak çok güzel olmasa da Olga, Yeni Rusya’nın, çalışmanın, ilerlemenin simgesidir. Ştolts’un etkisiyle Oblomov ile bir yakınlık kurar. Daha sonra ona aşık olur. Temel nedeni de onun çok iyi bir insan olmasıdır. Fakat Oblomov Olga’dan önce Olga’nın kendisine değil; zihninde idealize ettiği, ayağa kaldırdığı, harekete geçirdiği Oblomov’a aşık olduğunu fark eder ve Olga’ya bir mektup yazar. Mektupta Olga’nın ona layık olmadığı, zihninde kurguladığı Oblomov’a aşık olduğu ancak bunu başaramayacağı, ayrılmalarının daha uygun olduğu yazılıdır. O aralar Ştolts yurt dışındadır. Geldiğinde Olga ile yakınlığı başlar ve ikisi evlenirler. Oblomov ise çocuklu dul bir kadınla evlenir. Bu kadının özelliği, sürekli ev işleriyle uğraşması, çocuklarına bakmasıdır. Oblomov’un o kadında dikkat çeken organ dirsekleridir. Dirseklere bakarken bu dirseklerin ne çok tembel bir insanı büyütüp beslediğini düşünür. Çünkü o dirsekler sürekli işler; bulaşık, çamaşır yıkar, ev süpürür; sürekli hareket halindedir. O dirseklerin hareketliliği Oblomov’a kendisinin ve kendi gibi olan erkeklerin hareketsizliğini hatırlatır.
Oblomov’u Oblomov yapan niteliklerden birisi Oblomov’un dış dünyayla iletişim kuramamasıdır. Oblomov kendisine yabancılaşmış birisi değildir. Kendisini çok iyi tanıyan, kendisinin farkında olan birisidir. Hatta Olga’nın kendisine idealize ettiği Oblomov’a aşık olduğunu Olga’nın kendisinden önce fark eder. O topluma yabancıdır. Topluma yabancılaşma iki şekilde gerçekleşir: birincisi bireyin, toplumun davranışlarını gereksiz görmesinden kaynaklanan bir yabancılaşmadır, ikincisi toplumu bireyin yaptıklarını anlamsız bulup dışlamasından kaynaklanır. Oblomov’unki ise bireyin, toplumun tavır ve davranışlarını anlamsız ve saçma bulması dolayısıyladır. Oblomov’un istediği ve yapmaya çalıştığı şey, geleneğe bağlı kalarak bir ilerleme sağlamaktır. Bu, Sanayi Devrimi’nin getirmiş olduğu global Yeni Rusya’nın hareketli hayatın mekanik hayata karşı çıkıyor olmasından kaynaklıdır. İnsanların bir amirin gereksiz emirleri altında ezilmesine karşı çıkar ya da sürekli kağıtlarla ilgilenmeye karşı çıkar. Evrakların arasında boğuşmaya karşı çıkar. Oblomov üniversiteden sonra memuriyetlik de yapar ve sırf memuriyetliğin yitik, silik ve sıkıcı hayatı dolayısıyla memuriyetliği bırakıp evine kapanır. Dış dünyaya açılmaz. Ancak önceden Ştolts ile dünyayı gezmek, yeni yerler keşfetmek, yeni projeleri hayata geçirmek gibi bir hayali vardır. Ancak tümünü bırakıp sokağa bile çıkmayan kişiye dönüşür. Ştolts’un etkisiyle birkaç kez Petersburg’taki bazı davetlere, toplantılara katılır. Ancak orada insanların kıyafetlerinden, yeni aldığı eşyalardan, maddi varlıklardan bahsetmiş olmaları Oblomov’un canını sıkar. Temel olaylardan birisi dedikodudur. Onu topluma yaklaştırmayan, toplumdan uzaklaştıran temel şeylerden birisidir. Oblomov’u rahatsız eden şeylerden birisi, insanların birbirilerinin arkasından çok fazla konuşmuş olması ve konuştukları şeylerin değersiz, maddiyat üzerine kurulmuş olmasıdır. Dolayısıyla toplumla çok fazla iletişim kurmaz. Yanına gelen arkadaşları vardır. Alekseyev, Tarantyev ile iletişim kurar ancak onlar da (özellikle Tarantyev) onun evine gelip yer, içer; sömürürler. Ancak hiçbiri Ştolts kadar Oblomov’u ayağa kaldırmaya yönelik şeylerle bulunmazlar.
Oblomov romanda tamamen Doğu’yu temsil ederken Ştolts ve Olga Batı’yı temsil eder. Ştolts’un babası Alman, annesi Rus’tur. Dolayısıyla hem Doğu, hem Batı’yı bir arada sentezlemiş kişidir. Türk Edebiyatı’na bakıldığında, Rusya’da yeni bir hayat, yeni bir hareketlilik varken Osmanlı Devleti’nde de benzer hareketlilikler söz konusudur. Bir devirden başka bir devreye geçişin sancıları yaşanır (Tanzimat dönemi düşünüldüğünde.) Ştolts, Felatun Bey ve Rakım Efendi’deki Rakım Efendi ile özdeşleşebilir. Ştolts, kendisini (kendi değerlerini) kaybetmeden Batı’yı onun içerisine sığdırabilen birisidir. Oblomov ise Batı’yı kabul etmeyen ve kendi içerisinde kalan biri olarak bulunur. Doğu’nun tüm değerlerine bağlı, geleneksel, ayakları yere basan içine kapanık bir kimliktir.
Oblomovka’nın kelime kökeni çemberden gelir. Bu çemberin içerinde yaşayanlar, dışarıdan kimseyi kabul etmez. Köydekiler de o köyün dışına çıkmak için hiçbir çaba harcamazlar. O köyün dışında bir hayatın olduğunun farkında bile değillerdir. Oblomov köyde doğar, köyün sahibinin çocuğudur. Çocukluğundan beri kendisinin bir şeyler yapmasına izin verilmez. Saçlarını bile Zahar tarar. O nedenle Oblomov Zahar’a bağımlı bir kişilik olarak yetişir. Bu da onun hareketliliğini sınırlayan bir duruma yol açar. Dolayısıyla Oblomov’un hayatında efendi-köle diyalektiğini doğurur (Georg Hegel’in efendi-köle diyalektiği). Ancak efendi yaptıklarıyla köleye bağımlı ve kölenin kölesi gibi görünür. Oblomov Zahar’ın fizik gücüne, Zahar Oblomov’un maddi gücüne bağımlıdır. Oblomov’un evinde efendi olarak yaşayan Zahar, Oblomov’dan gelen maddi desteğin çekilmesiyle tamamen gerçek anlamda köleliği yaşamaya başlar.
Oblomov’da çalışmamak söz konusuyken karşısında olan Ştolts çalışmanın, azmin ve Alman disiplinin etkisiyle yetişir. Hayatın gerçeklerinin farkında, görüşünün farkında olduğu için tüm işleri kendisi yapan birisidir. Ancak bunu yaparken Oblomov’u da ayağa kaldırmaya çalışan bir kişiliktir. Çalışmak onun için en önemli şeylerden birisidir. Sanayiye katkıda bulunmak ve Batı’yı Yeni Rusya’ya getirmek Ştolts’un temel hayalidir. Dikkat edildiğinde Eski ve Yeni Rusya, Oblomov ve Ştolts ile tanımlanabilir. Ştolts’un Oblomov’u ayağa kaldırıp hareketsizliğinden, miskinliğinden kurtarma çabaları bir yerde Yeni Rusya’yı kurmak isteyen kişileri, aynı zamanda Eski Rusya ile iç içe ve iş birliği içerisinde olmasını da savunan düşüncesi bir aradadır. Ştolts’un Oblomov’u ayağa kaldırmaya çalışması aslında Yeni Rusya’nın Eski Rusya’yı ayağa kaldırmasıdır. Eser, maddi ile manevinin sentezlenerek yeni bir insan tipini ortaya çıkarmanın simgesel bir anlatısıdır.
Oblomov’un sürekli sömürüldüğü görülür. Ondan sürekli faydalanmaya çalışan bir kişi karşıt güçte olan kahya, maddi kazancı Oblomov’a hiçbir zaman göndermeyerek kendi cebine indirir. Köylülere eziyet eder, köylülerden vergi toplar.
Ölüm, birinci anlamıyla sadece romanın sonunda Oblomov’un ölmesiyle gerçekleşir. Oblomov’un hareketsizliği sonucunda gerçekleşir. Yani Eski Rusya bir yerde hareketsizliğiyle ölmüştür. Oblomov, efendi olarak yaşayacağı evi reddeder, önceki evin nispeten biraz daha büyük olan evde yaşamını sürdürür. Ara ara krizler, felçler geçirir. Krizlerden birisinde de yaşamını yitirir. Fiziksel anlamdaki ölümü budur. Ancak ondan daha önce hiç dışarı çıkmayarak tinsel ölümünü gerçekleştirir. Onun yaşadığının görüldüğü tek yer Olga ile olan aşkıdır. Olga ile de kısa süreli bir aşk yaşarlar. Olga Oblomov’un hayatında bir havai fişek gibidir. Hayatına girer, kısa zaman içerisinde Oblomov’a gerçekten çok iyi bir hayat yaşatır. Oblomov’un Olga’yla olduğu dönemler hırkasını çıkarır, terliklerinden, kanepesinden kurtulur. Kırlara çıkar, yaşamla iç içe olur. Olga ile ilişkisi sürecinde miskinliğinden kurtulduğu bir dönemle karşılaşılır. Ancak Olga’dan ayrıldıktan sonra servetini yer, hırkasını giyer ve kanepeye yapışır. Eski halini ölene kadar devam ettirir. Oblomov’un temel özelliği tutunamamasıdır; hayata, aşka, yeni değerlere…
Kravat ve gömlek Ştolts ile bağlantı kurulacak kavramlar arasındadır. Çünkü ikisi de Batı’yı ve sanayileşmeyi temsil eder. Daha elit, daha burjuvadan ziyade sanayi alanı, elit alanı temsil eden kavramlardır.
Örümcek ağı Oblomov’un evinde görülür ve yaşanmamışlığı temsil eder. Örümcekler daha çok kullanılmayan yerde görülür. Ayna önemlidir. Ayna insanın yüzleşme nesnesidir. İnsanın kendisini gördüğü, değerlendirdiği, kendisiyle yüzleştiği bir nesnedir. Ancak romanda ayna kirli ve tozlu bir aynadır. Bu, Oblomov’un kendisiyle tam olarak yüzleşemediğini gösterir. Kendisiyle tam olarak yüzleşemeyen, içindekini dışına yansıtamayan bir nesne olarak çıkar.
Oblomov’a tembel, işsiz bir adam denilemez. Çünkü işsiz olan birisi kendine iş arar. Oblomov’un öyle bir derdi yoktur. Mevcut bir işi vardır, projeleri vardır fakat hiçbirini gerçekleştirmez. Oblomov hakkında yapılan değerlendirmelerde arasında Oblomov romanının Batılılar tarafından tam olarak anlaşılmaması vardır. Çünkü Oblomov onlara çok ters gelen bir kişiliktir. İşi olduğu halde onu yerine getirmeyen bir insan olması onların zihin yapılarına uymaz. Doğu’da çok iyi anlaşılır. Çünkü Doğu, ‟Çalışma, miskinlik yap!ˮ deseler, onları yapabilecek olan kişiliklere sahiptir.
Oblomov tipi, Feodal Rusya’yı temsil eder. Çok tembeldir. Kafasında projeler vardır fakat sanki kolunu kaldıracak gücü yoktur. Oblomov’un Ştolts adında bir arkadaşı vardır. Ştolts Alman kökenlidir, romanda çalışkanlığı temsil eder. Feodal Rusya’nın ne kadar tembel olduğu Oblomov üzerinden anlatmaya çalışır. Oblomov, yazarın eleştirmek istediği bir tiptir. Sonuç itibariyle görünür hayatta elde ettiği bir şey yoktur.
9.1/10 (2.232 Oy)
Diyen Gitti Kiralık Adam'ı inceledi.
@DiyenGitti·12 sa.·Kitabı okudu
Ne beyaz dizi ne siyah... Ne tam ne yarım... Ne güzel ne kötü... Ama soluksuz okuduğum bir roman.
Karakterler ve kurgu havada kalmıştı. Kim neyi savunuyor belli değildi. Önce bir yönde ilerleyen düşünceler sonra tam ters yönde ilerliyordu. Kimi zaman bilgilendirme, kimi zaman laf çakma dürtüsü ile yazıp geçmişti yazar. Hiç bir şeyin hakkını tam vermemişti.
Ben okurken hikayeyi kafamda tamamladım sanırım. Uyumsuzlukları törpüleyip eksiklikleri yamadım. Erkek karakterin süper özelliklerini yok saydım. Kadın karakterin söylemek istediklerini satırlar arasında yakalayıp hikayenin tümüne yaydım. Toplumsal mesaj haykırışlarında yazarı sayfaların dışına öteledim. Bu yüzden de kitabı elimden bırakamadım. Bir kitabın bunu başarabilmesi de bir başarı bence.
Ben aslında yazarı anladım. Yeterince güçlü ifade edememiş olsa da hikayenin ana fikrine saygı duydum. Keşke daha özenle işleyebilmiş olsaydı diyeceğim ama açıkçası bu kadarı bana yetti. Bomboş satırlarla üç beş cilt dolduran hikayelerdense eksiğine rağmen beni ağlatabilen bu hikayeyi okumayı tercih ederim.
6.0/10 (43 Oy)
Rogojin Yıldız Güncesi'ni inceledi.
@Rogojin·14 sa.·Kitabı okudu
Öyle ya da böyle bilim kurgu okumaya çalışan bir okur olarak Stanislaw Lem'in Yıldız Güncesi adlı bu kitabı aslında sadece bilimkurgu alanında çocuk romanları okumuş olduğuma beni inandırdı. Ne yazık ki Lem'e yanlış bir kitapla başlamanın bedelini ödüyorum: Kitabın bir kısmını Trabzon'a giderken ve oradan dönerken uçakta okudum. Bir diğer hata da galiba ekitap olarak okumam oldu. Ama en büyük sorun şu: bu tür bir bilimkurgu daha önceden okumamıştım. Ekşisözlük'te almagest adlı bir kullanıcının 2004'te yazar adına açılan bir başlığa yazdığı uzun yazıda "bilimkurgu sadece bilimin öyküleştirilmesi değildir. Aynı zamanda sorulması gereken sorular ve bilimin sorgulanması demektir" şeklinde bir ifade var. Yıldız Güncesi, Ichon Tichy adını taşıyan bir uzay/zaman yolcusunun evrenin farklı bölgelerine, gezegenlerine, kültürlerine vb yaptığı yolculuklarla ilgili öykülerinden oluşuyor. Tichy her biri tek başına bir roman olabilecek bu yolculuklarda anlamaya çalışan ve soru soran, muzipçe gülen ve güldüren bir karakter olarak karşımıza çıkıyor. Ancak durum hakikaten garip: benim gibi bu kadar ciddi bir bilimkurgu okumamış bir okur için bir bilimkurgu yazarının hem hayâl hem de düşünme gücü şaşırtıcı, çünkü bütün yolculuklar bu yazar bunu nasıl düşünebildi diye düşündürüyor. Daha önemlisi; kolay, basit kurgularla dolu ve yine de güzel olan diğer bilimkurguların yanında Yıldız Güncesi nasıl da gülerken dahi kaale alınmayı istiyor bizden!
Kitaptaki çeşitli yolculukları, örneğin en çok adı geçen 21. yolculuk gibi okumam mümkün olmadı. Bu kitaba Lem'in daha klasik ve bilinen eserlerini okuduktan sonra dönmem gerekiyor belki de. Yazarın 20 seneye yayarak yazdığı, ve yeni yolculuklar ekleyerek hacmini, hayal gücünü ve sorularını çoğaltıp zenginleştirdiği bu eseri gerçek bilimkurgu severlere önerebilirim yalnızca. Büyük keyifle okuduğum ve görece daha yalın, basit sorular, veya ilginçlikler, hayal gücü zenginliği örnekleri içeren yolculuklarını düşünerek de söylüyorum bunu. Aynı yazarın kitaplarını üst üste okumaya çalışmanın can sıkıcı, yorucu tarafları var, Doris Lessing ve hatta Peyami Safa'da yaptığımı düşündüğüm bu hatayı Lem için tekrar etmemem gerekiyor kesinlikle. İşte buna dikkat ederek Stanislaw Lem'i yavaş yavaş okuyacağım ve Yıldız Güncesi'ni bir gün yeniden okuyacağım..en azından komik, ilginç Tichy'nin bazı yolculuklarını..
Stanislaw Lem, Sevil Cerit (Çevirmen)
İsa Matmazel Noraliya'nın Koltuğu'yu inceledi.
@HerrStein·14 sa.·Kitabı okudu
Hep böyle misin?
Ferit, pardon öyle demeyiniz, pek hoş değil zira, öyle itli mitli ifadeler. Ferid, evet işte böyle daha iyi, Ferid, id ile biten, itle değil. Öyleyse diyelim, yok demeyelim. Hem niye öyle olsun ki? Ne demek böyle! Böyle misin de ne demek? Ah Selma, ah!
Peyami Safa bu ve benzeri benim üstün körü topluca vermeye çalıştığım Ferid'in düşünceleri ile birlikte düşünmeye itiyor bizi. Genel olarak Ferid'in özel hayatı ve düşünceleri ile yaklaşık bir haftalık macerası ve devamında gelişen olaylara tanıklık ediyoruz romanda. Şarkı ve garbı bu kez kedi ve köpek benzetmesinden değil Vafi Bey ve Aziz'in konuşmalarından ayrı ayrı görüyor ve mistisizm ile materyalizmin nasıl da karşı karşıya geldiğini görüyoruz. Bunun yanı sıra bir de... vesaire vesaire. Bu konuya ilişkin zorlu felsefi metinler ile karşı karşıya gelebildiğiniz bu kitap tabi ki de bundan ibaret değil. Bu sefer bir Neriman, Nüzhet değil ama Selma'mız var. İlişkileri Ferit'in, evet bu sefer it ile, yanlış anlamaları ve kendini yanlış ifade etmeleri ile sürekli sarpa sarıyor. Nasıl da anlamsız! Oysa Selma ile ne düşleri var da kendini bir şekilde yanlış ifade etmeyi başarıyor. Bununla da kalmıyor yanlış anlamaya da pek meyilli. Buna çıldırabilir ve Vafi Bey'in uzun ve derin anlatımları yahut Aziz ile Ferid'in felsefi ve ilmi sohbetlerinde "Ya bu Selma'ya ne oldu?" diyebilirsiniz. Bakmayın siz Ferid de bir iki söz söyler ama aklı onun bambaşka diyarlardadır.
Merak ediyorum doğrusu acaba Peyami Safa günümüzde yaşamış olsaydı bu durumu ne şekilde yansıtırdı. Ne de olsa tramvay ile dört defa şehrin öteki ucuna gitmeye gerek yok artık sevgiliden bir haber için. Teknoloji her şeyi geliştirdi fakat bu yanlış anlaşılmalar giderilebilindi mi?... Bence bu kitaptan hareketle bu konuda bir roman olmasa da böyle güzel bir hikaye yazmak gerek! Böyle mi? Ne demek böyle?
8.4/10 (512 Oy)
@Orhan1071s·15 sa.·Kitabı okudu