Striptiz direği aldığımdır... / Test Sürüşü / Milliyet Blog
takılıverdim saçının arasına"
Ormanın içindeki ıssız patikada yavaş adımlarla yürüdüm. Ayaklarıma çarpan eğrelti otları, ormanın karanlığı, çürümüş yaprak kokusu... Özlediğim ne varsa bu patikanın üzerinde sıralanmış. Parmak uçlarımla ağaç kabuklarına dokundum. Yosunları hissettim. Karıncalar ayaklarımın yaprak denizinde yarattığı dalgalardan kaçıştılar. Seslerden uzaklaşıyorum şimdi. İnsan seslerinden.
İnsanlar kendi aralarında hep ölümü ve acıyı konuşuyorlar. Kalbimin hemen üzeri delindi biraz önce. Dala takıldım. Bir soğukluk hissi doldu o delikten içeri.
Üzerimde el örgüsü bir hırka var. Kendim ördüm. Kendi hayatımı ördüğüm gibi... Becerikli ellerimle. Herşeyi yapabilen ellerim. Ayağımda yumuşak kışlık terliklerim. Ormanın içinde yürüyorum. Parmaklarım klavyenin tuşlarına yetişmiyor. Kaç yaşındayım? Adım ne? O kadar çok adım oldu ki? Kimim ben bu ormanın içinde?
Kanatlarımı yavaşça toplayıp hırkamın içine gömüldüm. Sırtımı en büyük ağaca dayadım. Ağacın dalında yıllar öncesinden kalma bir ip parçası. Hangi çocukluğumda bağlamıştım oraya unuttum. Düğümü çözdüm. Ağacı özgür bıraktım.
Bu günün filmi: Pan's Labyrinth (Panı'ın Labirenti)
Bu günün müziği: Papatya-Ezginin günlüğü
Bu günün kitabı: Özgürlük Hapishanesi-Michael Ende
Kalemime uzandım bu gün. Kolum masayla dolabın arasına sıkışıp sıyrıldı. Herşey gibi bunun da izi kaldı. Kalem geri döndü masaya, kalemlikteki yerine. Oysa bir kalem yağmuru bekliyordum. Kovamı uzatıp elime en çok uyanı kapıverecektim havada. Yağmadı.
"Bırakın, bırakın ellerimi. Kapadım işte gözlerimi. Kim o arkamdan koşan? Ensemde hissettiğim bu sıcak nefes kimin? İndirin beni burdan. Kanatlarımı geri verin. Durdurun şu müziği. Önüme geçmeyin. Göremiyorum ilerisini. Güneş mi tutulmuş ne? Gözlerim kapalı. Kapadım size kapıları. Dokunmayın bana artık. Doldurmayın kafama bu kızgın sıvıyı. Bırakın bacaklarımı. Çekilin önümden. Geçmeyin içimden. Ellerinizi içimden çıkarın. Bırakın beni bırakın. Kapadım gözlerimi. Ellerimi tutmayın. Açılın biraz. Kanatlarımı çırpacak yer bırakın bana. Bırakın uçayım ya da alın kanatlarımı, hiç olmazsa koşayım." Eylül 94' İzmir
İki kulplu eski bir bakır kazan mıyım ben. Ekşiyip acı bir suya dönüşüyorum yavaş yavaş.
Kalem geri geldi masadaki yerine. Artık iyelik takısı yok!
sen değilsen sahibi sadece "kalem"dir... Sen dokunuyorsan ona ve sen her harfte güç katıyorsan... "kalemindir". Yazıların güzel ruhunun, senin eserindir. SEVEREK OKUYORUM. "kalemine" saglık
gelmişsin işte daha ne olsun ki. bak kalem bile şaşkınlıktan bırakmış takısını falan sadece "kalem" olarak kalmış. kalemin vazgeçtiği falan yok. hem önemli olan sen değil misin. sen sakın vazgeçme...
Madem sen kaleme artık "kalemim" diyemiyorsun bırak o sana "sahibim" desin. Bazen işler tersine döner ki işlerin tersine dönüşü asıl doğru olandır. :) Sevgimle binlerce öpüyorum seni Bucu'm...
E, yazının içinde hiç striptiz direği mevzuu geçmiyor???!!! Heyecanla tıklayıp okudum ama yook? Hem bu yazının kategorisi niçin "test sürüşü" haa, niçin, niçün? Dip söz: sen ekşimezsin, tatlanırsın.