İçimi öldürüyorlar Kemalettin.
Ağlamak hep çok zor oldu benim için.Bu bir hak meselesiydi.Ben o hakkı kendimde hiç görmedim. Başıma ne gelirse bana müstehaktı.Yürürdüm geçerdi, içerdim geçerdi, geçmiş gibi yapardım geçerdi, eğer hala geçmemişse yüreğimdeki sıraya geçerdi.İçli bi hüzün: sıra no 156, yaklaşık bekleme süresi 3 yıl.
Ama işte inattım.İçimde bi hacıyatmaz.Tanrı dişiydi Kemalettin. İki dakka erkek olabilse sorardım hesabını.Lakin artık gözüm kesmiyor.
İçimi öldürüyorlar demiştim ya, galiba bitti.Yenecek bi parçası kalmadı ruhumun.
Kabil gibiyim Kemalettin.Verdiklerim yetmiyor.Aslında şunları şunları da verirsen.... diyorlar. Kimse de demiyor ki ulan senin suçun değil Habil'in yavşaklığı.
Ayakta duramayan bi talihi "tay tay" tutmaktan yoruldum.Sizin olsun.