Bahaettin Karakoç'a Saygı
BAHAETTİN KARAKOÇ’A SAYGI
Tarih: 30-31. Mart - 1 Nisan 2006
Manas Yayıncılık olarak, Özel Harput Okulları ile birlikte Kahramanmaraş’ın yetiştirip Türk Edebiyatına armağan ettiği değerli şairlerimizden Bahaettin Karakoç için 30-31. Mart. 2006 tarihlerinde “Bahaettin Karakoç’a Saygı” adlı bir toplantı düzenledik. Elazığ Valiliği, Elazığ Belediye Başkanlığı, Fırat Üniversitesi Rektörlüğü, Elazığ Ticaret ve Sanayi Odası Başkanlığı, Elazığ Kültür ve Turizm Müdürlüğü, Elazığ Devlet Klasik Türk Müziği Korosu ve Elazığ Musiki Konservatuarı Derneği ve ile işbirliği yapılarak hazırladığımız programa şehrimizin bilim adamı, yazar ve şairleri katıldı.
BAHAETTİN KARAKOÇ ELAZIĞ’DA.
1990’lı yıllardan itibaren dünyadaki siyasi ve diplomatik şartların, yeniden tarih sahnesine çıkardığı Türk dünyasının, edebi varlığını tanımak ve tanıtmak amacıyla o tarihlerde Elazığ’da bir kültür evi olarak hizmet veren Kültür Bakanlığı Kitap Satış Mağazası’nda önemli bir faaliyetin temelleri atılmıştı. İlk olarak 1992 yılında Fırat Şiir Akşamları adıyla düzenlenen etkinlik, 1995 yılında Hazar Şiir Akşamları adıyla devam etti ve faaliyet, gün geldi bütün Türk dünyasın kucaklayan bir toya, bir Türk kurultayına dönüştü. Azerbaycan, Türkmenistan, Kırgızistan, Özbekistan, Kırım, Batı Trakya, Gagavuzya, İran, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, Kosova, Romanya, Makedonya, Bulgaristan, Doğu Türkistan, Arnavutluk, Kerkük ve daha birçok sınır ötesi Türk beldesinden şair, yazar, sanatçı ve bilim adamı Elazığ’da buluştu ve bir araya geldi.
5 Aralık 1992 tarihinde Elazığ’ın yetiştirdiği büyük kültür adamı Fikret Memişoğlu anısına düzenlenen bu ilk faaliyete; Ahmet Kabaklı, Prof. Dr. Sadık Tural, Ali Akbaş ve Yahya Akengin ile birlikte değerli şairimiz Bahaettin Karakoç’ da katılmıştı. O tarihten beri bugün 20. si gerçekleşen Uluslar arası Hazar Şiir Akşamlarının değişmeyen simalarından bir de bu gönül eri oldu. Bahaettin Karakoç, Elazığ’ı, Elazığlıyı sevdi. Kalp kalbe karşıdır derler ya Elazığlılar da bu gönül dostunu sevdi.
Mevsimler ve Ötesi, Seyran, Zaman Bir Beyaz Türküdür, Sevgi Turnaları, Ay Şafağı, Kar Sesi, İlkyazda, Bir Çift Beyaz Kartal, Menzil, Uzaklara Türkü, Güneşe Uçmak İstiyorum, Beyaz Dilekçe, Güneşten Öte, Leyl ü Nehar Aşk, Aşk Mektupları, Ihlamurlar Çiçek Açtığı Zaman, Ay Işığında Serenatlar, Sürgün Vezirin Aşk Neşideleri… adlı eserleri ile gönül dünyamızı süsleyen ülkemizin son yüzyılda yetiştirdiği en büyük şairlerden biri olan Bahaettin Karakoç, Elazığ’ın fahri değil öz be öz çocuğudur.
Manas Yayıncılık bünyesinde yürütülen çalışmalardan biri de kültür ve sanat hayatımızda iz bırakan şahsiyetlerin adına düzenlediği toplantılar olmaktadır. Bu çerçevede düzenlenen ilk faaliyet “Yazı Hayatının 60. Yılında Şükrü Kacar” programı olmuştu. Kültür çevrelerinde büyük heyecan uyandıran bu faaliyetin ardından “Ölümünün 20. Yılında Nimri Dede”,“Doğumunun 100. Yılında Elmas Yıldırım”, “Pulutlu Halil Efendi’nin Hayatı ve Hatıraları”, “Doğumunun 105. Yılında Mehmet Bedri Yücesu”, ardından “Bahaettin Karakoç’a Saygı” toplantıları… Oldukça mütevazı bir arkadaş grubuyla ortaya koyulmaya çalışılan bu faaliyetlerin heyecanını sorumluluğunu taşıyan bir kuruluş olarak elbette ki bu çalışmalara daha fazla önem verilmesini, desteklenmesini istemektedir.
Kahramanmaraş’ın yetiştirip Türk Edebiyatına armağan ettiği değerli şairlerimizden Bahaettin Karakoç için düzenlenen programın hazırlık çalışmaları Bedrettin Keleştimur, Hadi Önal ve M. Şener Bulut’un idaresinde yürütüldü. Faaliyete, Yrd. Doç. Dr. Tarık Özcan, ve Yrd. Doç. Güldeniz Ekmen Agiş’in danışmanlık yaparak destek verdiler İl Kültür ve Turizm Müdürü Tahsin Öztürk, Elazığ Musiki Cemiyeti Başkanı Feti Ahmet Deniz, Fırat Üniversitesi İletişim Fakültesi Öğretim üyesi Dr. Tamer Kavuran, Fırat Üniversitesi İletişim Fakültesi Öğretim Görevlisi Recep Bağcı, Günerkan Aydoğmuş, R. Mithat Yılmaz, Mustafa Öz görev aldı. Programın sunuculuğunu Özel Harput Okulları öğretmenlerinden Ömer Faruk Er ile Fahriye Bozdemir’in de katkıları ile gerçekleşen “Bahaeddin Karakoç’a Saygı Gecesi” şairin şanına uygun ve muhteşem oldu.
BAHAETTİN KARAKOÇ MANAS’TA…
30 Mart 2006 Perşembe, saat 16.00. Bahaettin Karakoç 30 Mart Perşembe günü saat 16.00’te Manas Yayıncılık’ı ziyaret etti ve burada şairi Elazığlı şair ve yazarlar karşıladılar.
Kültür ve Turizm Müdürü Tahsin Öztürk, Fırat Üniversitesi Devlet Konservatuvarı müdürü Yrd. Doç. Güldeniz Ekmen Agiş, Elazığ Musiki Cemiyeti Başkanı Feti Ahmet Deniz, Paşa Demirbağ, Av. Doğan Özdal, Şükrü Kacar, Bedrettin Keleştimur, R. Mithat Yılmaz, Hadi Önal, Günerkan Aydoğmuş, Mustafa Öz, Öğr. Gör. Recep Bağcı, Necati Demir, Mahir Gürbüz, Hüseyin Poyraz, Muammer Aksoy, M. Faik Güngör, Doğan Sever, Zekeriyya Bican, Mehmet Şükrü Baş, Nusret Özgen, Hasan Ergün Yılmaz, Nihat Kazazoğlu ve Yayın Koordinatörümüz M. Şener Bulut’un hazır bulunduğu bu karşılama ve ziyarette değerli şairimiz Bahaettin Karakoç’a katılacağı Manas Yayıncılık hakkında bilgi verildi. Bahaeddin Karakoç’un yaptıkları konuşmanın ardından Manas’taki toplantı sona erdi.
KARAKOÇ ÖĞRENCİLERLE BİRLİKTE…
31 Mart 2006 Cuma, saat 10.00
Bahaettin Karakoç, onuruna düzenlenen etkinliklere katılmak üzere Hadi Önal, M. Şükrü Baş ve Mustafa Öz ile birlikte Özel Harput Okullarına gitti. Özel Harput okulları sahibi Osman Elçi, Okul müdürü Necmettin Yılmaz, Müdür Yardımcısı Ergün Doğan ve öğretmenler tarafından karşılanan Şair, okulun konferans salonunda onuruna düzenlenen "Üstada Saygı Programı’na” katılan Şair Karakoç burada öğrencilere şiir dünyasını anlattı.
Özel Harput Okullarında düzenlenen programın ardından Mehmetçik İlköğretim Okulu, Bahçelievler İlköğretim Okulu, Bedrettin Demirel Lisesi’ni ziyaret eden Bahaettin Karakoç, bu okullarımızda coşkuyla karşılandı ve öğrencilerle sohbet etti.
KARAKOÇ’UN MUHTEŞEM GECESİ..
31 Mart 2006 Cuma, saat 19.30. Bahaettin Karakoç’a Saygı Gecesi Elazığ Devlet Korosu Salonu’nda gerçekleştirildi. Programa Sivrice Kaymakamı Samet Ercoşkun, Elazığ Belediye Başkanı M. Süleyman Selmanoğlu, Milli Eğitim Müdürü Nihat Büyükbaş, İl Kültür ve Turizm Müdürü Tahsin Öztürk, Elazığlı şair, yazar ve sanatçılarla birlikte kalabalık bir davetli topluluğu katıldı.
Program, İstiklal Marşı’nın okunmasıyla başladı. Kürsüye ilk olarak Fırat Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Müdürü Yrd. Doç. Güldeniz Ekmen Agiş davet edildi. Fırat Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Öğretim Üyesi Yrd. Doç. Dr. Tarık Özcan, İl kültür ve Turizm Müdürü Tahsin Öztürk ve İl Milli Eğitim Müdürü Nihat Büyükbaş yaptıkları konuşmalarla Şair Bahaeddin Karakoç’a duydukları saygılarını dile getirdiler. Sivrice Kaymakamı Samet Ercoşkun ile Elazığ Belediye Başkanı M. Süleyman Selmanoğlu da Şair Bahaeddin Karakoç’u Elazığ’da ağırlamaktan dolayı memnuniyetlerini ifade ettiler.
Bir teşekkür konuşması yapan Şair Bahaettin Karakoç’a gecenin anısına hazırlanan “Şükran Belgesi” Sivrice Kaymakamı Samet Ercoşkun ve Elazığ Belediye Başkanı M. Süleyman Selmanoğlu şaire takdim edildi.
“Bahaettin Karakoç’a Saygı Gecesi’nin” ikinci bölümü, Elazığ’ın yetiştirdiği sanatçıların katıldıkları konser ile devam etti. Harput Musikisinin usta sanatçıları Paşa Demirbağ, Nihat Kazazoğlu ile birlikte okudukları Harput türküleri ile geceyi taçlandırdılar.
Programın sonunda Şair Bahaeddin Karakoç’a Özel Harput Okulları Resim öğretmeni Kenan Özçelik tarafından yapılan şairin portre yağlıboya tablosu takdim edildi.
Ben ne dramlar yaşamamışımdır bu kıyıda
Sayın Vali Yardımcım, Sayın Belediye Başkanım, Kıymetli Misafirler,
Gizemini, gücünü, coşkusunu aklın rüya âleminden koparıp duygu deryasında yuduğu kelimelerden alan; sevginin, iyiliğin, güzelliğin, kardeşliğin, insanlığın gül nefesli şairidir Bahaettin Karakoç.
Kahramanmaraş’ın Elbistan ilçesinde dünyaya gelen bu gönül gözlü erenin pek çok sevdalarından biri de Elazığ sevdasıdır. Sever Elazığlı Elazığlıyı. Kalp kalbe karşıdır derler ya Elazığlılar da bu gönül dostunu sever. Elazığ’ın fahri değil öz be öz çocuğu olan bu güzide insan, ülkemizin son yüzyılda yetiştirdiği en büyük şairlerden biridir. Mevsimler ve Ötesi, Seyran, Zaman Bir Beyaz Türküdür, Sevgi Turnaları, Ay Şafağı, Kar Sesi, İlkyazda, Bir Çift Beyaz Kartal, Menzil, Uzaklara Türkü, Güneşe Uçmak İstiyorum, Beyaz Dilekçe, Güneşten Öte, Leyl ü Nehar Aşk, Aşk Mektupları, Ihlamurlar Çiçek Açtığı Zaman, Ay Işığında Serenatlar, Sürgün Vezirin Aşk Neşideleri… Gibi eserleri ile gönül dünyamızı süsleyen Bahaettin Karakoç her yıl Elazığ’ı ziyaret etmektedir.
Bahaettin Karakoç’u Elazığ’da ağırlamanın sonsuz mutluluğunu yaşıyoruz.
Şimdi bu gül yüzlü gönül gözlü şairi bir de Fırat Üniversitesi Devlet Konservatuarı Müdürü Yrd.Doç. Dr. Güldeniz Ekmen Agiş Hanımefendi’den dinleyelim.
YRD. DOÇ. GÜLDENİZ EKMEN AGİŞ
Sayın Belediye Başkanım, Sayın Kaymakamım, değerli misafirler. Türk şiirinin büyük ustası Bahaettin Karakoç için düzenlediğimiz bu müstesna toplantıda tarifi imkânsız bir heyecanı hep birlikte yaşıyoruz.
Şiir herkesin söyleyebileceği kalıplaşmış kafiyeler, kalıplaşmış sözler yığınağı değildir; o laf düşkünlerinin sığınağı da değildir. Her gerçek sanatçıda sanat yeniden yaratılır ve şekillenir. Değerli şair Bahaettin Karakoç, yaşayan gerçek sanatın önde gelen birkaç ismin­den biridir. O, şiirde kendi ritmini, kendi melodisini ve kendi formunu yaratabilmiştir. Ve kendi Leyla’sını yaratıp; onsuz trenlere binmemiş, köprülerden geçmemiştir.
O, gölgesinin sırtına yüklerde aşk tabutunu gönderir çöllere… Toz bulutları onda hortuma dönüşür; dünyayı bir anda kasıp kavurur.
Sanatçı kişiliğin bütün ortamları hazırdır onda, tabiatı engin Türkçesi ve heyecanıyla yönetir; resimleri istediği renge boyar, istediği düzeni ve dünyayı kurar. Göklerin mavisini bitirir de yıldızları duaya durdurur. Şiir sanatının heyecanı taşar yüreğinden umman olur, ger­çek şiir olur; sanatın safiyeti, benzersizliği yaratılır onunla yeniden.
Dokunduğu özden aldığı ilhamla karlı dağların dumanlı başı, zirvesidir. İnsana ve sanata dair ne varsa onda mevcuttur; insanlığın, vefanın, kadirşinaslığın, dostluğunda zirvesidir.
Söylenmemiş daha nice şiirinde sanatı teneffüs etmek dileğiyle; değerli Hocam’a sağlıklı ömürler, sevgiler, saygılar, sunuyorum.
Fırat Üniversitesi Devlet Konservatuarı Müdürü Yrd. Doç. Dr. Güldeniz Ekmen Agiş Hanım’a teşekkür ediyoruz.
Yağmurla yarış ederim
Yeşerten sensin güzelim...
Sen sustuğun vakit ilkyaz yok artık
Fırat Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi öğretim üyesi Yrd. Doç. Dr. Tarık Özcan; sevginin, iyiliğin, güzelliğin, kardeşliğin, insanlığın gül nefesli şairi Bahaettin Karakoç’un şiir dünyasından bir kapı aralayacaklar. Buyurun Sayın Özcan:
YRD. DOÇ. DR. TARIK ÖZCAN
Sayın Belediye Başkanım, Sayın Kaymakamım, değerli konuklar. Türk şiirinin ak saçlı şairi Bahaettin Karakoç hakkında ve onun karşısında konuşmak büyük bir onur. Kendilerini saygı ile selamlıyorum.
Şiir sanatının işlevsellik kazanmasında imgenin önemli bir rolü vardır. İmge, şiirin en büyük kaynağıdır. Bir bakıma şiir dilinin tarihi, imgenin tarihidir. Türk şiirine baktığımızda en büyük değişimlerin imgenin etrafında yoğunlaştığını söyleyebiliriz. Dünün şiirinde önemli bir konuma sahip olan imge, günümüzde de bu itibarından hiçbir şey kaybetmemiştir.
İmge, nitelik itibariyle devinimsel olduğu kadar; tasviri bir nitelikle de karşımıza çıkar. Devinimsel niteliği, imgeyi bilinçle ilişkilendirirken; tasviri niteliği, imgeyi görsel kılarak duyusal bir alana çeker. İmgeyi, sadece görsel ve duyusal alanla izah etmek ona karşı büyük bir haksızlık olur. İmgenin asıl ruhaniyet sezgiseldir. Vurucu imgeler, daha çok sezgiyle anlatılır ve duyumsanır:
Bir kuş sürüsü dar vakit
Mızrak duvarını aştı,
Tüm namlulara bulaştı;
Hoyrat şakıyor takvimler.
Hayat söner hayatlara,
Gevrek gevrek güler zaman
Başak çatırdar alevde,
Yorgun bir ırmaktır duman;
Sığda akıyor takvimler.
Yılan bileğler dişini,
Karanlığın koynu buzul.
Hayalet gemiler yüzer
Umut sularında pul pul,
Fener yakıyor takvimler.
(Seyran 1973: 13–14)
Bahaettin Karakoç’un “Takvimler” şiirindeki bu imge düzeni, ilk mısra hariç alışılmadık görüntülere bağlanmıştır. Görüntünün karartıldığı bu şiirlerde, anlam metnin görünmeyen yüzünde yatmaktadır. Metin içi göndergeler arasında sayabileceğimiz kuş sürüsünün “mızrak duvarını aşması”, “avcıların solfejleri”nin tüm namlulara bulaşması”, “dumanın yorgun bir ırmak olması”, “yılanın dişini bileğlemesi” ve “karanlığın koynunun buzullanması” ibareleri, genel görüntü düzeninin yıkıldığı ve anlamın karartıldığı mısralardır. Anlam, ötelenmiştir. Okuyucu, sezgisel bir güçle labirente inerek metnin gizlenen öteki yüzüyle karşılaşacaktır. Başlangıç itibariyle okuyucu, yılların geleneksel anlam avcılığına çıkarak ilgili mısraları genel görüntü dünyasına bağlamaya çalışır. Bu anlayış okuyucuyu, her kelime üzerinde tek tek düşündürmeye zorlayacağı için “mızrak duvarı” ve “avcıların solfejleri”, gibi alışılmamış bağdaştırmaları çözümlemekte güçlük çekecektir. Çünkü modern şiir, yapı bozucu bir şiirdir ve alışılmış anlamlara ve görüntülere karşı koymaktadır. Zaten şiir sanatı, yapısı itibariyle okuma edimiyle birlikte kendisini sürekli olarak üretir. Tüketim, şiirin doğasına aykırıdır.
Şair, kuşların avcının önünden hızla kalkışı ve avcının da tüfeğiyle ateş etmesi gibi alışılmış genel görüntü dünyasını, kelimeler aracılığıyla farklı birleşimlere giderek silmektedir. Geleneksel imgenin düzeni bozularak görüntünün üstü örtülmeye çalışılmaktadır. Gölgelenen görüntü dünyası, farklı görüntüler ve anlamlar içeren kelimelerin bir araya gelmesiyle birlikte anlam alanını mitik (belirsiz) kılmakla kalmayıp aynı zamanda; anlam aralığını, genişletmektedir. Böylece yıkılan geleneksel imge düzeninin küllerinden yeni bir imge düzeni çıkmaktadır. Değişen, ortak aklın biçimlendirdiği anlam alanı değildir. Ortada özgün imgenin dansı ve jesti vardır. Örtük anlamın üstünde dans eden imge, geleneksel anlam alanına katkıda bulunarak şiiri “takvim” kelimesiyle birlikte anlam itibariyle farklılaştırarak/çoğaltarak geçiş seremonilerine bağlar. Şairin, okuyucunun ve insanlığın yazgısı “akmak” ve “ihtiyarlamak” kelimelerinin eşliğinde müşterek bir alın yazısına dönüşür. Sadece şair hayıflanmaz; okuyucu da bu trajik akışın azabı içerisinde kıvranıp durur.
Bu başıboş akış, şaire öylesine şiddetli çarpar ki hayat karşısında tutunamayan şair, hayallere ve imgelere tutunmaya çalışır. Hayallerde ve imgelerde barınmak, hayatın içerisinde tutunamayan şairin tek sığınağıdır. Böylece “umut sularında pul pul hayalet gemiler”i gezdirmeye çalışır. Şair, yarattığı imgeler aracılığıyla “cidal kokan” ve “yaprak döken” takvim zamanının dışına çıkarak umut fenerinin yaktığı çocukluk zamanına dönmek ister. Böylece “kokusuz düş çiçekleri”, yeniden doğal düzendeki ritmine dönüş yapma imkânını elde edecektir. Aşıcı bir işlevle “düş çiçeği” gibi özgün bir imge düzeni kuran şair, tersinelik gibi bir işleme başvurarak “kokusuz” kelimesiyle imgenin zirvesinden aşağıya doğru düşmektedir. Böylece öncesinde, açılan; sonrasında, kapanan imge, dinamik bir niteliğe bürünür. Çevre ve merkez ilişkisini sürekli kılan imge, bu dinamik hüviyetiyle şiiri yeni kılarak bir cazibe merkezine dönüştürmekle kalmaz; şiirin imparatorluğuna soyunur. Çünkü şiire ait her şeyi idare eden odur. Anlam, onun kanatları altında barınır; yapı, onun müsaade ettiği kadar değişir. Şiir dili ise imgenin titreyişini ve ayaklanmasını beklemektedir. İmge ayaklandığında, genel dilin içerisinde kendisine özgü bir yol çizerek şairin, şiirin ve dilin miracını gerçekleştirecektir. Günlük dile ait her şeyin onun karşısında şaşkınlıkla seyretmekten ve Tûr-ı Sînâ’da Tanrının ışığını gören Hazreti Musa gibi kendilerinden geçmekten başka yapacakları hiçbir şey yoktur. İmge, dilin ruhani ışığıdır.
“Umudun benim” derdin,
Geleceksen gel artık !
(Son Çağrı, Seyran. 53)
Karakoç’un bu şiirinde imgenin evrensel uyuma bürünme çabası vardır. Zaman denizinin üzerinde ritmik helezonlar çizerek varlığını günümüze kadar sürdüren ses imgesi, yatay ve dikey boyutta dünyaya kök salmıştır. Bu imge, ikinci mısradaki şairin gönül sularında titreyen “şiir kayık” imgesiyle paralel bir yolu takip ederek evrensel uyuma bürünmek üzere sonluyla sonsuzun ince diyarına doğru yolculuğa çıkar. Büyük sıçramayı gerçekleştiremeyince sınırdan dönmek mecburiyetinde kalır. Şair, kendisini yakacak ilk imgeyle bütünleşemeyince ikinci bir yolu deneyerek harfsiz ve lafsız vecd yolunu dener. İmgesini geometrik bir nizâmla tamamlamaya çalışan şair, hâlâ sonlunun sınırında sonsuzdan gelecek haberleri beklemektedir.
Yayılmacı bir mantıkla imge tikleşmesine gitmek veya yapay imgeler kullanarak şiiri doğal görüntüsünden uzaklaştırmak bir şair için çok tehlikelidir. Çünkü özgün olmayan ve yerinde kullanılmayan imgeler emperyalisttir. Bu sebeple şiire ait her şeyi tüketir.
Karakoç şiirinde yaptığımız bu yolculuk, imgenin şiir kültürümüzdeki yerini göstermesi bakımından önemlidir. O, güçlü bir şair olarak imgelerini özgün kılmak adına geleneğe dönmekten ve yeniliği kabullenmekten çekinmemiştir. Bunun için Türk şiirinde uzun soluklu bir şair olma şansını yakalamıştır. Türk dilinin büyük alkışı içerisinde kendi geleneğini kurma başarısını gösteren Bahaettin Karakoç’un şiiri, daha nice yıllar Fırat ve Dicle nehirlerinin Türk-İslam coğrafyasını beslediği gibi Türk’ün gönül coğrafyasını besleyecektir.
Fırat Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi öğretim üyesi Yrd. Doç. Dr. Tarık Özcan’a teşekkür ediyoruz.
Âşık güler, aynalarda gül açar;
Kıraçlar yeşerir, gök ışık saçar.
Muhabbet yağmuru düşmeyen yerde,
Ne bir ceylan meler, ne bir kuş uçar...
Ve huzurlarınıza İl Kültür ve Turizm Müdürümüz Sayın Tahsin Öztürk’ü davet ediyorum.
Sayın Konuklar. Bahaettin Karakoç Türk Edebiyatının yetiştirdiği en önemli şairlerden birisidir. Biz onu Uluslararası Hazar Şiir Akşamları münasebetiyle yakından tanıma bahtiyarlığına eriştik. Edebi ve sanatı birleştirerek Türk insanının duygularını, düşüncelerini fevkalade güzel bir Türkçe ile bizlere aktaran ulu bir çınardır Karakoç.
Karakoç mütevazı, aynı zamanda prensip adamı olarak titiz kişiliği ile de saygı duyduğumuz örnek bir insandır. Kahramanmaraş diyarında İlk olarak Baba ocağından aldığı edebi ve ahlaki feyz ile yetişen, şair bir ailenin çocuğu olarak 60 yılı aşkın sanat hayatı boyunca kendi tarzını ortaya koymuş ender sanatkârlardan birisi olan Sayın Bahaettin Karakoç’u ilimizde ağırlamaktan büyük bir mutluluk duyduğumu arz ederim. Her zaman olduğu gibi değerli kültür adamı Şener Bulut’un bu organizasyonuna ve herkesi bir araya getiren çabalarına teşekkür eder, hepinize saygılarımı sunarım.
İl Milli Eğitim Müdürümüz Sayın Nihat Büyükbaş’ı huzurlarınıza davet ediyorum.Buyurun Sayın Büyükbaş.
Sayın Vali Vekilim, Değerli Konuklar,
Bugün Türkçemizin ses kâinatını besleyen ve Anadolu coğrafyasındaki maceramızı dilimizin büyülü güzelliğiyle ifade eden büyük şairimiz Bahaettin Karakoç adına düzenlenen bu gece vesilesiyle ile bir araya geldik. Türkçemizin bu gönül erine, yaptığı hizmetlerden dolayı müteşekkiriz. Türkçemizin ses bayrağı olarak medeni diller ailesine katılmasına büyük katkıda bulunan bu güçlü kaleme ne kadar teşekkür etsek azdır.
Ben, kendilerine eğitim camiası adına tekrar hoş geldiniz diyor milli kültürümüze yapmış olduğu üstün hizmetlerden dolayı teşekkür ediyor, daha nice sağlıklı yıllar diliyorum.
İl Milli Eğitim Müdürümüz Sayın Nihat Büyükbaş’a teşekkür ediyoruz.
Huzurlarınıza Sivrice Kaymakamı Sayın Samet Ercoşkun’u arz ediyorum kendilerinin de şiirimizin Beyaz kartalı için söyleyecekleri var
Günümüz şairleri içinde müstesna bir yeri olan şiirimizin “Ak Saçlı Kartalı”nı Bahaettin Karakoç’u selamlamaktan mutluyum.
Sevginin ilmik ilmik ördüğü güzellikler membaı Anadolu’nun bağrından kopan, onu soluyan; onu solutan sevda yürekli, türkü dilli Bahaettin Karakoç’la olmak ne güzel.
Aşk, sevda, gurbet, hasret gibi ölümsüz konuları Bahaettin Karakoç’un gönül penceresinden seyretmek ne güzel.
İnsanları güzelliğe, güzele ve mükemmele yönlendiren; onların ruhlarını yükselterek erdemli hale getiren; insanları yüksek ve derin düşüncelerle olgunlaştıran, duygularını incelterek davranışlarını nazikleştiren şiirlerin yazarı Bahaettin Karakoç’la aynı zaman diliminde yaşamak ne güzel.
Karakoç’un şiir okyanusundan nasiplenmek, sözün kemale ermişini yudumlamak ne güzel.
Evet, bugün burada bizlere yürek dolusu güzellikler yaşatan Bahaettin Karakoç’la birlikte olacağız. Kendilerine tekrar Elazığ’a hoş geldiniz diyor, sevgi ve selamlarımı sunuyorum
Sivrice Kaymakamı Sayın Samet Ercoşkun’a teşekkür ediyoruz.
Şimdi de Elazığ Belediye Başkanımız Sayın M.Süleyman Selmanoğlu’nu huzurlarınıza arz ediyorum. Buyurun Sayın Başkanım
Sayın Vali Yardımcım, Daire Müdürlerim, Dernek ve Oda Başkanlarım, Şiirimizin ak saçlı ustası ve büyüğü Bahaettin Karakoç ağabeyim, Elazığ’ın gönül erenleri şair ve sanatçı dostlarım, sevgili Elazığlı hemşerilerim bir büyük vefa örneği olarak düzenlemiş olduğunuz Bahaettin Karakoç’a saygı gecemizin başarılı olması dileklerimle hepinizi saygıyla selamlıyorum.
Kahramanmaraş’ın Elbistan ilçesinde dünyaya gelen bu gönül gözlü erenin pek çok sevdalarından biri de Elazığ sevdası olduğunu biliyorum. Kalp kalbe karşıdır derler ya Elazığlılar da bu gönül dostunu severler.
Bahaettin Karakoç’ta yaşayan Türkçemizin tadına doyum olmayan güzelliğine varırsınız. Dil zevkini onda bulursunuz. Mısralar deli taylar gibi doludizgin kendi gönül ufuklarına götürürler. Bizleri. Karakoç, Türk Dünyasının önemli bir şöleni haline gelen Uluslararası Hazar Şiir Akşamları’nın ilkine de iştirak etmişler ve o tarihlerde Harput için yazmış oldukları o efsanevi şiir Elâzığ’ı maşeri dünyalarına almışlardır.
Günümüzde artık Karakoç’suz bir şiir dünyası ve iklimi düşünmemiz nerede ise imkânsızdır. Bir nesil artık bu güzel ak saçlı insanın şiir terbiyesiyle yetişiyor dersem yanlış söylememiş olurum. Elazığlı genç şairlerimiz de, Karakoç’a. bir ağabey olarak bakmakta ve sürekli onun kendi aralarında olmalarını arzulamaktadır.
Bahaettin Karakoç ağabeyimizin yıllarca tek başına Dolunay Şiir Akşamları’nı düzenlediklerini ve genç şairlere öğretmenlik amacıyla da Dolunay Dergisini çıkarttıklarını biliyorum. Kendileri mütevazı kişiliğiyle genç şairlerin yetişmelerinde yoğun çaba sarf etmişlerdir. İlerleyen yaşlarına rağmen çağrılan her edebi toplantıya katılmaktadırlar. Bugün buradaki bu güzel ortamda, Bahaettin Karakoç için düzenlediğimiz saygı gecesinde yapılan konuşmalarda bir büyük dünyaya, bir büyük deryaya bir daha girdiğimizi görüyorum. Biraz sonra kendilerini de büyük bir zevkle dinleyeceğiz. Benden önce bu kürsüde konuşan Vali Yardımcımız, Üniversitemizde ki Hocalarımızın şair ve sanatçı dostlarımızın Bahaettin Karakoç hakkında söyledikleri sözler bizleri fazlasıyla memnun etmiştir. Elazığ Belediye Başkanı olarak, iki günden beridir misafir ettiğimiz Bahaettin Karakoç’un bizim şehrimizde apayrı ve öncelikli bir yeri olduğunu da içtenlikle belirtmek isterim. Elazığ’ın şair ve sanat dünyası, ağabeyleri Karakoç’a ve onun şiirlerine sevdalı olduklarını da burada bir daha huzurunuzda ifade etmeği bir görev sayıyorum.
Bizler, bu büyük şairin, güzel insanın şehrimize teşriflerinden dolayı duyduğumuz mutluluk sonsuzdur. Ben Elazığ Belediye başkanı olarak bu ak saçlı, gül yüzlü, gönül gözlü şairimizi Elazığ’ın fahri hemşerisi olarak görmek istiyor ve hepinizin huzurunda kendilerine Elazığ’ın fahri hemşerisi olarak ilan ediyorum.
Elazığ Belediye Başkanımız Sayın Süleyman Selmanoğlu’na teşekkür ediyoruz.
Ve huzurlarınıza Türkiye’mizin yetiştirdiği güzel insan, gönül adamı, kelimelere ruh kazandıran usta kalem Bahaettin Karakoç davet ediyorum.
Buyurun Sayın Üstat.
Değerli Konuklar. Değerli Dostlar!
Bağbanın gönlünü yoklayarak, şiir bağından güller koklayarak; şiir sevdamı, sevdamın gizemini ve poetikasını yüreğimle kucaklayarak huzurunuza geldim. Söz yumağının bir ucundan tutup, aça aça, söz yumağımın sonuna varıp, kendi açımdan nokta koymakla sorumluyum.
Çok sağlam oturmuş bir gelenektir; söze, selâm ile başlanır ve selâm ile bitirilir. Ben de öyle yapacağım; gönül kapısının altın anahtarı selâm ile sözlerime başlayıp, sınırlı vaktinize, hattâ daha ileri giderek gönüllerinize mihman olacağım. Gönüllerinizi açık tutmak da, kapatmak da sizin hakkınızdır.
Es-selâm, es-selâm, es-selam!
Allah’ın selâmı ve sınırsız rahmeti üzerlerinize olsun!..
Dünyaya gözlerimi açtığımda bir edebiyat ortamında buldum kendimi, bir daha da o atmosferden kopamadım. 65 yıldır yazıyorum. Şiiri ayağa kaldırmak, şiiri nasırlı şablonlardan uzaklaştırmak için bütün bilgi birikimimi, emeğimi ve şiire adanmış ömrümü son nefesime kadar çiçeklendirmek istiyorum.
Önce başlama çizgimize bakalım:
65 yıl geriye gitmek, üstünden kaç bıldırlan geçtiği yollarda iz sürmek ve 12 yaşın lokal heyecanlarını yeniden yaşamak, yani küllenen anıları eşeleyerek yeniden gündeme taşımak nasıl bir duygudur, doğrusu bunu benim ölçeklendirmem oldukça zordur. Ben bu güne kadar şiirin yollarında bir kez olsun dönüp geriye bakmadım. Yoğun sisler dağıldıkça yavaş yavaş ortaya çıkan bir dağ gibi 65 yıl önceki şiirle öpüşen, basınla ilk tanışan çocukluğum, gözlerimin önüne geliveriyor. İyi hatırlıyorum; bizim ailede herkes hatırı sayılır derecede birer şair... Hele de eski cönklerden, güldestelerden başını kaldıramayan babam. O yıllarda bile bizim eve her türlü kitap, dergi ve gazete gelirdi. Halkevleri adına çıkan Ülkü Dergisi de bunlardan birisiydi. Babam bize sürekli şiirler okurdu. Yunus’un Fûzûli’nin, Âşık Ömer ve Karacaoğlan’ın şiirlerinin dışında ilk duyduğum ve bir daha da hiç unutamadığım şiir ise;
“Anadolu Sultan Osman’ın yurdu.
Tuğrul Beyin konağıdır o iller.
Milletimiz orda doğdu büyüdü,
Bize ana kucağıdır o iller.
Hep gaziler oradan gelip geçtiler,
Erenlerin durağıdır o iller
Düzenlemesindeydi ve uzayıp gidiyordu. Çok çok sonraları öğrendim bu şiirin şair-feylozof Rıza Tevfik’in olduğunu. Diyeceğim şu ki, babamın şiir avlağında şiirin sesini yakaladım ve yaşamaya özendim. Şiirin ne olduğunu, ne olmadığını pek bilmiyordum ama parmak hesabıyla şiirler yazıyordum. Yazdıklarımdan seçtiklerimin bazılarını da o dönemlerde yayınlanan edebiyat dergilerine gönderiyordun. Adımı ilk duyuran şiir bir yurt güzellemesiydi ve Yurt Dergisi’nde yayınlanmıştı. Yıl, 1942. Birkaç yıl aradan sonra düzenli olarak Kızılelma, Köy ve İmece gibi dergilerde yayınlanmaya başladı şiirlerim. 1950’li yıllarda atağa geçtim. İstanbul’da Türkçe-Fransızca olarak yayınlanmakta olan “Genç Kalemler” Dergisinde yazmaya başladım. Ünlü hikayecimiz Tahsin Yücel, Oktay Akbal, Yıldırım Keskin gibi imzalarla paylaşıyorduk sayfaları ve şiirlerim de çok beğeniliyordu o çevrelerde. 1962’lere kadar onlarca dergide şiirlerim yayınlandı, 1962’lerde oturdum kendimle hesaplaştım, sonunda sıradanlığı bırakıp kendime has bir çizgi oluşturmaya karar verdim. Bunun için de benim şiir/san’at milâdım, ilk şiir kitabım Seyran’dır. Seyran’dan önce yazıp yayınlattığım şiirlerin hiç birisini sonraki kitaplarıma almadım. Sanatın tamamen bir üslûp olayı olduğuna inandığım için ve kendi üslûbumu oturttuğum günden beri en fazla okunan, en fazla taklit edilen bir şair konumuna geldim. Bunu burada hiçbir enaniyet duygusuna kapılmadan açık açık söylüyorum; çok şairin, gerçek şiirin kokusunu almasında benim çok büyük payım var, çok şiirin altında da benim parmak izim. Ben bunlarla övünmüyorum, övünmem için üzerinde yaşadığım bu güzel topraklar, mensubu olduğum kültürel kimlik, medeniyet yürüyüşünde yollarındaki taşları ayıklamaya çalıştığım bütün güzel insanların sevgisi yeter bana.
Her milletin/medeniyetin kendilerine has bir kültür coğrafyası ve bu coğrafya çerçevesinde bir şiir dili, bir sanat geleneği vardır. Anadilde yazılmış bir şiir başka bir dile çevrilirse, biçimi bozulur, ahengi bozulur, lirizmi yiter, imajı düşer, mesajı yanlış adreslere gider, daha kötüsü, anadilini yitirir, ebkemleşir.
Sanatta, edebiyatta, hatta her alanda, her devrin bir etik ve estetik anlayışı vardır. Şiirde etik ve estetik yapılanma, başka dallardan çok daha önemli bir konumdadır.
Daha gerilere gitmenin gereğine inanmıyorum. Şanlı geçmişi bir kalemde karanlık dehlizlere kilitledik; tozdan, rutubetten çürüyorlar. Tanzimat, inkırazımıza açılan bir pencere... Işığın doğudan geldiğini unutmuşuz, kurtuluşu Batı antetli re­çetelerde görüyor o günkü aydınlarımız; kimisi Mehdî’nin İngiltere’den, kimisi Almanya’dan, kimisi de Fransa’dan zuhur edeceğine inanıyor­lardı. Cümlesi düz Türklükten çıkmışlar. Jön Türk olmuşlardı. Özünden uzaklaşma, Batılılara özenme o dönemlerde gündeme girmişti. Bu negatif durum nesrimize de şiirimize de yansımıştı. Tanzimat bir yol ayrımıydı. Bazı yazarlarımız Cumhuriyet Dönemi Türk Edebiyatı’nı Tanzimat ile başlatırlar, Divan Edebiyatını sürekli kötülerler. Genellikle bu iddiaların sahipleri vatan ve millet duyguları­na yabancı kalan konar-göçerlerdir.
Gelelim Cumhuriyet Dönemi Türk Şiiri’ne... Bu dönemin de sicili karışık. Cumhuriyet dönemi edebiyat dünyamız, büyük ölçekte dalkavukluk üzerine şekillenmiştir. Osmanlının vatan yaptığı bu mukaddes topraklar üzerinde sürekli Osmanlıyı kötülemek, kültür mirasını reddetmek gibi ahlakî olmayan, doğrularla, gerçeklerle orantılı olmayan bir modaya kapıldık. Allah’a kul peygambere ümmet olmayı reddeden bir zihniyet gelişti, ama kula kul olmayı, sonu .. .izm’lerle biten kelime ve kavramları üreten fesat yuvalarında böcekler gibi yaşamayı içlerine sindirdiler. Ne gerçek sanatçı, ne de gerçek sanat zincir kabul eder. Dalkavukların kapı bekçilikleri ise leşten kaptıkları kemikleri tüketene kadardır. Bu dünya böyle dönüp durdukça ne patronların sayılarında bir eksilme olur ne de patron kapılarını bekleyenlerin sayısında. Çarpıcı gelişmeler var son zamanlarda, bir ışık kırıntısı gördüğüm zaman serçeler gibi seviniyorum. Ben, daima Hakk’ı zikreden, her zaman halkın ve haklının yanında olan, hakikatlere saygı duyan bir sanat anlayışını kütüğe geçirmeye çalışıyorum.
1962’de Türk Kadınlar Birliği ile o günkü Akşam gazetesinin ortak düzenledikleri çok geniş oylumlu edebiyat yarışmasının hikâye dalında, İSA ile İshak adlı bir hikâyemle ikincilik ödülünü aldım. O günlerde yazdığım bütün hikâyelerim Elîe, Zeren ve Çağrı gibi edebiyat dergilerinde peş peşe yayınlanıyordu. Bu rotada giderken tekrar şiire dümen kırdım. Nurettin Topçu ekolünün Hareket Dergisinde, Türk Edebiyatı ve Hisar’da sürekli şiirlerim yayınlandı. O kadar çok dergilerde şiirlerim yayınlandı ki bunların isimle Türk Edebiyatı yayınları olarak kitap basmak A.Kabaklı hocamızın hayâlinden bile geçmez­ken benim Sevgi Turnaları adlı şiir kitabımı ve Şevket Bulut’un Dilek Çınarı adlı kitabını, Türk Edebiyatı yayınları olarak ben bastırdım. Türk Edebiyatı Cemiyetinin, Türk Edebiyat Vakfı’nın hâlâ kullandıkları lâle motifli amblemi, oğlum Enver Karakoç’a ben çizdirdim ve ilk ben kullandım.
Sanat-edebiyat-fikir yolculuğumuz devam ediyor.
Bayrak Gazetesi haftalık çıkıyordu İstanbul’da. Uzun bir süre köşe yazarlığı yaptım bu gazetede. Daha sonralarda da Erzurum’da yayınlanan yerel Zafer gazetesinin başyazılarını yazdım. Bunlardan başka gazetelerde de yazılar yazdım, sanat ekleri düzenledim. Hepsini de tadında/kıvamında kendi isteğimle bıraktım.
En güzel sevdam:Dolunay. Buna macera diyenler de var.
Kim ne derse desin, saygı duyarım ama kendisine katılmam.
Yıl: 1986. Aylardan Ocak.
1 Ocakta, her Dolunaycının elinde pırıl pırıl Dolunay’ın ilk sayısı. Metropollerdekileri im­rendirecek, kemikleşmiş taşra zihniyetini yıkmak üzere yola çıkan bir taşra dergisi, büyük iddiaları olan samimi ve şirin bir dergi. Her sayıda değişen kapağıyla, sayfa düzenlemesiyle, muhtevasıyla yürekliliğiyle, sevecenliğiyle metropol dergilerinin tekdüzeliliklerini yüzlerine haykıran bir dergi. Başkalarına benzemeyen ama başkalarının kendine benzemelerine kapı aralayan bir dergi .. Özellikle gelecek vâdeden genç yetenekler için bir sanat-edebiyat okulu. Daha başında, “İnsan­ların ceberrutu yorgunlara, yılgınlara, yıpranmışlara, güçsüzlere yüklenir her zaman. Biz ceberrut değiliz, en geniş anlamında salt gönül eriyiz. İsimler, herkesin fikrini de zikrini de ortaya koyan sembollerdir, bellik taşlarıdır. “Ay” aydınlıktır. Ay açıklıktır. Ay, bir bala ceylan, Ay bir sevgilidir. Ay, yüreklere gülümseyen yağmur sesli bir dosttur. Güneş gibi mağrur, güneş gibi kızgın değildir. Yorgun kelimelerden, yıpranmış kelimelerden ve deyimlerden değil, her çağda ve her kesimde tazeliğini, diriliğini, zenginliğini koruyan nesne “Ay” dedik ve dergimizin adını koyduk: DOLU­NAY. . Ve mesaj vermeye devam ettik:
“Metropollerden birinde değil de neden Kahramanmaraş’ta?”
“Metropoller, ırmakları içip yutan kum çölleridir; yuttukça acıkır ve susarlar; değişik kültürlerle ilk karşılaşan tamponlar oldukları için daima başkalaşarak çağdaşlaşırlar. Anadolu başından beri besleyip durmuştur metropolleri ama kendisi sürekli perhiz yapmaya mahkûm edilmiş gibi çaresiz. Çağ kapayıp çağ açacak zengin ve bakir potansiyel ve kültür hamurunuzu kabartacak has maya, Anadolu’dadır. Diyeceksiniz ki “Ankara, İzmir Anadolu sayılmıyor mu?” Kişisel görüşümdür, ben saymıyorum. Ankara, bana göre büyük bir kaledir, çağdaş bir derebeyliktir, kendini taşradan soyutlamıştır. İzmir ise Batıya bakan açık bir liman şehridir, sanat ve kültür dünyamızda mitolojideki centureslerden birisidir. Bu dergi, Kahramanmaraş’ın dışında da, meselâ Ağrı’da. Elazığ’da da çıkabilirdi, çıkmalı da. Bu şölenler Doğubeyazıt’da da yapılabilirdi, yapılmalı da.. Önemli olan, bir bütün olarak. Anadolu’nun silkinip ayağa kalkması.
Ben bu düşüncelerimi senelerce önce statik çerçevesinden koparıp dinamik bir olguya kavuşturdum. Sesim ufuklardan yankılandı.
Dolunay, büyük bir misyon yüklendi ve hayâl ettiği her şeyi de gerçekleştirdi. Anadolu’yu fikir-sanat-kültür şantiyesi haline getiren, hare­ketlendiren tetikleyici güç, öncü güç Dolunay olmuştur. Bunu Türkiye’de hiç kimse inkâr edemez. Bugün Anadolu’nun en ücra köşelerinde bile ofset baskılı dergiler çıkıyor, kitaplar yayınlanıyor ve şiir şölenleri yapılıyor, kısacası bu alanlarda ürkütücü bir enflasyon yaşanıyor şimdilerde. Ama hâlâ çaplı insanlar Dolunay’ı yeniden yayın hayatında görmek istiyorlar, beklentileri hiç küllenmiyor ve sık sık nostaljilerini seslendiri­yorlar. Ama benden ses yok.
Bahaettin Karakoç, davetli olduğu şiir etkinlikli her toplantıya ön koşulsuz gider. Amacı onca yolu tepip gittiği yerde bir veya iki şiir okuyup nefsini tatmin etmek mi? Asla! Çok çarpıcı şiirler yazmama rağmen şiirlerimi güzel okuyamadığımın farkındayım. Yapamıyorum. Yazmak başka okumak başka sanattır. Şiir yazan her şair şiir okur, ama güzel şiir okuyan her insan şiir yazamaz. Yazmak üretimle, okumak tüketimle ilgilidir. Dolayısıyla benim amacım şiirlerimi okumak değil, şiir pazarlarına şiir götürmektir, alıcısına şiirin derin soluğunu hissettirmektir.
O şiir, evrensel bir dua biçimidir benim için, yüreğimin zikir aracıdır. Güzel bir duâ, şiire has güzel bir dil ve kemâl ışığı. Ötelere vuran güzel bir hâl ile yapılır. Şiir bir hobi, bir kaçış, hele de etrafa hava atma aracı hiç değildir. Medeniyetler coğrafyasında bir nirengi noktasıdır. Ahkâm kesmekte kaşarlanmış bazı küçük insancıkların her sanat getirişine göre değerlendirirken, maddî getirisi az diye şiire burun kıvırması, dolayısıyla şiiri ve şairi hafife alması tamamen ciddiyetsizliktir, kültür fukaralığıdır. Şiire ve şaire bu gözle bakanlara bundan 24 yıl önce demişim ki;” Bugün şiir dünyamız, bir kuraklık tehdidi altındadır. “Şiir satmıyor” sözü, bir tabanca sesi gibi sık sık yalıyor kulak zarlarımızı. Editörlerden, dağıtım şirketlerinden değil, genellikle şiire âşinâ görünenlerden, şairlerin kendilerinden duyuyoruz bu uğursuzluk kokan sözleri. Öyle bir bozuluyorum ki bu sözü ezberleyip toplantılarda müzik yapan­lara. Şiir, Atinalı bir kurtizan, Japonyalı bir geyşa, Parisli bir fahişe mi ki kendisini her önüne çıkana satsın?.. Şair, manav mı, kasap mı, kabzımal mı, ne sanırlar yani?.. Şiir satmaz, çünkü şiir kutsal bir sebildir, Hak yolunda akar. Bir rahmettir; gö­nül topraklarını beslemek için yağar... Bir kanat sesidir, ruhun ilâhî bir musikîye susadığı zaman duyulur-.. Renkli bir ışık cümbüşüdür, sessizliğin ululaştığı saatlerde başlar... Şiir, tek başına da bir hayattır, bir medeniyettir, aşılması mümkün olmayan bir atmosferdir. Daha nedir şiir? Bu soru yüzlerce defa soruldu bana, hepsini de cevaplamışım.. İşte o cevaplarımdan bir kısmı. Demişim ki: “Şiir, bir iç yangınıdır. Kelimeler armonisidir. Boşlukta hazla yuvarlanan bir ışık küresidir. Şiir tabiatın şahdamarıdır.
Şiir, sabır, sanat ve disiplinle elde edilen bir ses esansıdır, bir damıtıktır. Duymak, duygular oylumunca çiçeğe durmak ve sonsuza yürümektir.”
Çok köşeli geometrik bir cisme benzeyen şiir, ibâdette esrikliğe eren ruhumuzun sıcak iklimidir.
Şiir, bir iç arınma hadisesidir. Ahenkle örtüşen bir ses düdenidir. Sonsuzluğa kanatlanmaktır. Fizikî sınırları aşıp metafizik ufuklara açılmaktır.
Aşk yemini gibi güzel, ana sütü gibi helâl bir sözdür şiir. Şiir, her milletin dilini şereflendiren bir bengisudur.
Dileyen dilediği şeye benzetebilir şiiri. Şiir de su gibi girdiği kabın rengini alır çokluk. Çokgen bir prizmaya da benzetebiliriz. Şiirin kimliğini tespit etmek gerektiğinde, şiirin avuç içi çizgilerine bakarak deriz ki, şiirin Batı yakası, zırhlarını sırtından çıkarmayan, yağmacılıkla yardımseverliğin arasındaki farkı fark etmeyen sarhoş bir şövalye; Doğu yakası ise atının üzerinde bile namazını-niyazını ihmâl etmeyen bir alperendir. Yani portresine nereden bakarsanız bakınız, gördüğünüz, gönlünüzle kokladığınız, gözlerinizle öptüğünüz bir fazilet anıtıdır, bir semboller bahçesidir şiir. Haram ile beslenirse haram, helâl ile beslenirse helâl kokar.
Şiir, parayla pulla alınmaz, şiir gönül antenleriyle alınır. Şiir, duyulur, şiir, özümlenir. Şiir, her zaman haddeden geçmiş ince yanımızdır, efendi yanımızdır. iç dünyamızın topografyasıdır, sürekli egemen olan bir hayat tarzıdır.
Şiir, sinema çığırtkanlarının, otobüs simsarlarının, mutfak eşyaları pazarlayanların, şovkoliklerin dilleriyle değil, düşünülmeden konuşulan sokak dilinin çok üstünde gelişen yarı tesettürlü, yarı açık ama gizemli bir dil ile, yani salt şiir diliyle inşâ edilir.
Şiirde dil, şiirde mesaj; şiirde, mûsikîdeki solfej kurallarına paralel iç ve dış ahenk, şiirde ince terkip; şiirde sesle ortaya çıkan biçim, şiirin ana öğeleridir. Kısacası şiir, dillerden süzülüp gelen, derunumuzda bükülen ipliğe boncuk boncuk dizilen bir ses olgusudur.
Benim antenlerim, her sese açıktır. Her güzellikten etkilenirim. İlham, sondaj makineleriyle kuyular kazarak aranmaz, paketlenmiş halde satın da alınmaz. İlham, şimşek gibi bir şey, beyninizde bir çakar, bir çakar ki, tepeden tırnağa sarsılırsınız. Her yönden ve her şeyden parlayabilir bu şimşek,.. Dolayısıyla benim ilham kaynaklarımı bir coğrafyaya, bir mekanik eşya düzenine bağlamam mümkün değildir.
Şimdi de derim ki şair; çok harlı bir ocağa sürülen, ısındıkça direnen, direndikçe ışıldayan çelik bir tencere gibidir. İçindeki dürtüler, bilinç-altı, bilinçüstü kıpırtılar, şiir mutfağının malzemeleridirler. Tencere kaynadıkça içindekiler eriyip buharlaşır. Buharlaştıkça da esans özelliği taşır. Kısacası şair kimliğinin tecelligâhı, üslûpla aynılaşan imzanın anıtlaşması; yoğun duygular ve derin algılamalar simyasıdır şiir. Kelimeleri kanatlandırma, acıları tatlandırma, güzele güzel bakma ve özlenen üstün bir dünya yaratma sanatıdır.
İnsanı insan yapan erdemli kılan iki temel nimet vardır: Birisi akıl, öteki ise yürektir. Ahi irfansız, yürek ise sevdasız cıbıldır. Bunlar noksanlıysa, uzun veya kısa hayatın ciddi boyutta bir özgül ağırlığı bir anlamı yoktur. Biyolojik konumda beden dilim diyor ki,”Artık rüzgârlı doruklardasın”, gönül dilim diyor ki, “Senin ürettiklerin daima diritaze, yüreğin, üslûbun ve dostların genç”. Ve sesini daha da yükseltiyor: “Senin beynin ruhun ebedî gençlik iksiriyle beslenmiş, bırak rüzgârların peşinden koşmayı; sana yetişmek için en deli rüzgârlar senin peşinden esip tozsunlar. Cins bir ekvator çiçeği gibi açıldın. Öyle de kapanmasını bil! Bu ila uç arasında yaşadığın kırılmaları, tökez­lemeleri hasret ve acılarla büyütme!” Doğrusu ben her zaman gönül dilimi duymuş ve dinlemişimdir. Daima sezgilerimin mıknatısına kapılır, gönlümün işaret ettiği ufuklara bakarım. Sığ sularda kürek çektiğimi, başkalarının gölgelerine bastığımı, söylemlerimde tekrarlara düştüğümü görenler varsa, buyursunlar tanıklık etsinler.
Şiirlerimde kendime has çok değişik formlar geliştirdim, ayık olanlar bunları gördü ve kabullendi. Bunları burada örneklendirecek vaktimiz kalmadı. Bir insanın, kendi içindeki putları kırmadan kendini anlatması kolay, ama ben putlarımı kıralı en az yarım asır oldu. Kendimi daha fazla anlatacak değilim, hele şiirlerimi hiç... Beni ve şiirlerimi daha fazla merak edenler, önce bir uçurumun ağzında durduklarını varsaysınlar; uçurumdan aşağıya, derin karanlıklara baksınlar, sonra da çok parıltılı gökyüzüne.,. Dahası da var: Kapatsınlar gözlerini, kendi içlerine çekilsinler ve tefekküre dalsınlar, inanıyorum ki herkesin yüreğinden öpecektir, helâl sütler emerek, helâl emeklerle neşvünema bulan şiirlerim.
Önümüze bakarken arkamızı göremeyiz. Bugün burada, benimle, dolayısıyla şiirlerimle ilgili görüşlerini dile getiren değerli konuşmacı dostlarımız, tecrübeli eksperlerimiz; bana, ayna oldular, bana benim göremediklerimi gösterdiler. Kendilerine teşekkür ediyorum. Ellerine-dillerine sağlık diyorum. Bugün bu çatı altında birlikte olduğumuz herkese teşekkür ediyorum. İlgilendiniz, katıldınız ve dinlediniz. Haklarınızı helâl ederseniz sınırsız memnun olurum.
Tekrar hepinizi saygıyla, sergiyle selâmlıyor, Allah’a emanet ediyorum. Yeryüzünde hayırlara vesile olan bir imza attıksa; gök kubbede hoş bir seda bıraktıksa ne mutlu bizlere...
Türk Şiirinin bu büyük ustasını teşekkürlerimizi sunuyoruz. Ben bizlere bütün bu güzellikleri yaşatan şiirimizin müstesna şahsiyetine sağlık, mutluluk ve uzun ömürler diliyorum. Bu gecemize katılan gönül dostlarını da şahsım ve tertip komitesi adına selamlıyorum.
BAHAETTİN KARAKOÇ TEZGÂHINDA ELAZIĞ’A ŞİİRLER YAZDI
Türk şiirinin büyük ismi Bahaettin Karakoç’u düzenlediğimiz o muhteşem gecenin sabahında Manas'ta hazırladığımız kahvaltıda Elazığlı şair yazar ve sanatçılarla birlikte ağırladık. Elazığ’da gördüğü ilgi Büyük Şairimizi oldukça duygulandırmıştı. Elazığ ile ilgili düşüncelerini gün boyunca Manas’ta ve ardından ziyaret ettiğimiz Harput’ta dile getirmişti. Ben Elazığ’a gönülden bağlıyım diyordu. Bu güzel günlerin ardından Şair Bahaettin Karakoç’u akşam Adana'ya yolcu ettik.
Kahramanmaraş’a dönen Şair Bahaeddin Karakaoç, 05 Nisan 2006 tarihinde Elazığ için beş adet gazel yazdı. Fazla söze gerek yok diyor; sizleri sözün ustası ile baş başa bırakalım.
Yağmur altında yürü,şehre damarından gir,
Gündüz gökleri kolla,gece ases gibi gez;
Issız bir adasın sen,bekle dur,gemi geçsin;
Güzel insanlarını dost bildim,kardeş bildim,
Bu şehrin kaderidir has müzikle,has şiir.
Aşıkların sarmalı gönül dilinde nâle.
KARAKOÇ ,bu gazelin darasını düşsen de