Vaktiyle bir yazımda "Türkiye'de başörtüsü yasağı ancak CHP nin rızası ve gayreti ile kalkar" demiştim. Bu iddiamın dayanağı şudur: Halkın büyük çoğunluğu bu yasağın kalkmasını istiyor, öğrenciler ve memurların kahir ekseriyetinin -örtünenin örtünmeyen ile veya tersi- bir meselesi yok. Peki bu yasak niçin var, kim istiyor ve yapıyor? Bugüne kadar halka rağmen yapılanları kimler istedi, yaptı ve desteklediyse bu yasağı da onlar istiyor ve destekliyorlar.
Bunlar bir avuç -evet, millet çoğunluğu göz önüne alındığında bir avuç- değerli olmasalar bile önemli ve güç sahibi şahıs ve gruplardır. Bunlara destek veren güçlü çevrelerden biri ve siyasi alanda en etkilisi ise CHP'dir. Eğer CHP, yasağın kalkmasından yana olan diğer partiler ve sivil toplum kuruluşları ile işbirliği yapsa ve yasakçılardan desteğini çekse yasak cephesi çöker.
Peki bunları vaktiyle yazmıştım, şimdi niçin tekrar yazıyorum?
Sebep Tunus'ta yaşanan bir olay, bizdeki CHP'ye takabül eden taraf ile diğer taraf arasında varılan bir anlaşma. İşte haberin özeti:
Muslumanların, laiklerin ve komünistlerin oluşturduğu "Tunus Haklar ve Özgürlükler İçin 18 Ekim Forumu" üzerinde uzlaştığı belge 9 Mart'ta kabul edildi. Kadınlar Günü kutlamalarıyla çakışan sözkonusu belge, uzun zamandır her iki kutup arasında bir çekişme nedeni olan Tunuslu kadının başörtüsü takma hakkını öngördü.
İslami Al-Nahda (Uyanış) Hareketi'nin yöneticilerinden Ziad Ed'Devletli, "İslam dünyasında ilk kez laikler ve İslamcılar en sorunlu konulardan biri üzerinde bir anlaşmaya vardı; kadın hakları" dedi.
Belgede, "Başörtüsü bireysel özgürlük meselesidir ve Tunuslu kadınlar başörtülerini çıkarmaları için zorlanmamalıdır veya onun için cezalandırılmamalıdır" denildi. Başörtüsü takan kadınları baskı altına alan ve haklarından mahrum eden 108 nolu "keyfi" kanunun kaldırılması çağrısı yapıldı.
1981 yılında zamanın Tunus Cumhurbaşkanı Habib Burgiba (1956-1987) Tunuslu kadınların devlet dairelerinde başörtüsü takmasını engelleyen tartışmalı kanunu onaylamıştı. Daha sonraki yıllarda 1980'den 1990'larda iktidara gelen Fransa yanlısı laik hükumetler daha da kısıtlayıcı yasalar çıkarmakta herhangi bir sakınca görmediler.
Ayrıca belge kadın ve erkek için eşit iş ve eğitim fırsatlarını onaylamıştır. Belgede, "İşyerinde ayrımcılık olmaması gerekir ve işçiler maaşlarını, sağlık bakımını ve sigortayı, cinsiyetleri ne olursa olsun almaları gerekir" denildi.