Acının Adı SOMA | Olay Gazetesi
ANASAYFA KÖŞE YAZARLARI	Acının Adı SOMA
Meğer ölümü anlatmak ne kadar zormuş. Hele Soma’da yaşanan faciayı tarif etmek ne kadar güçmüş. Ya bir de yüreklere düşen ateş
Ya bir de yaşanan acılar.
Soma’da yaşanan acıyı anlatmaya kalemim yetmedi. Kelimelerim kifayetsiz kaldı.
Ölenlerin ismi okundu.
Her isim okunduğunda bir feryat koptu.
Çığlıklar çığlıkları izledi. Gözyaşı sel oldu.
Zaten ayakta duracak takati kalmamış insanlar, onlarca, yüzlerce beden arasından kendi sevdiklerini aradılar.
Bir gün önce sağ salim madene gönderdikleri yakınlarının ölü bedenlerini teşhis ettiler.
Yaralıların ismi okunuyor.
Yakını yaralıların arasında olan sevinçle hüzün arasında gidip geliyor. İlk iş durumunun ağır olup olmadığını öğrenmek.
Soma’da maden ocağının önünde.
Çaresizce. Umutlar biraz daha tükenerek.
Hem de tarifi imkansız bir acıyla.
Arama kurtarma ekipleri battaniyelere sarılı, sedyeye uzanmış bedenleri çıkarılıyor. Kimi son bir umutla bakıyor, eşi mi, kardeşi mi, babası mı diye.
Bir genç kız babasının sağ olarak kurtarılanlar arasında gördü.
Sanki yeniden doğdu. Dünyalar onun oldu. Onun sevincine katıldı tüm maden önünde bekleyen acılı aileler.
Çizmelerim sedyeyi kirletmesin diyen madenciyi göremedim ama arkadaşlarını kurtarmak için ocağa koşan madencileri çok gördüm.
Yüzü kömür karası yüreği ak madencileri.
Bir avuç kömür için bir ömrü feda eden çilekeş insanları.
Benim için acının adı oldu maden.
Soma’da bir ateş düştü madene.
Ölümün adı yok burada.
Artık iş sayılara döküldü. Önce onar onar geldi ölüm. Sonra yüzer yüzer.
Yapılan her anonsla birlikte bir sayı daha ekleniyor, ölüm hanesine.
Bir acı çığlık daha kopuyor anaların yüreğinden.
Öyle derinden bir babam diyorlar ki..
Analar öyle derinden bir ah çekiyorlar ki.
Tarifi imkansız acılar yaşanıyor Soma’da.
Kara bahtlı kara kara talihli insanların beldesinde.
Acı Soma oldu.
Acı Soma’da maden ocağı oldu.
Ve geldi yüreklerin tam ortasına oturdu.
Kelimelerin, kurduğum cümlelerim bu acıyı tarif etmeye yetmedi.
Bir çığlık oldu acı.
Kimi zaman çaresiz bekleyiş.
Ya da onca ölümün arasında alınan yaşıyor haberinin getirdiği tarifi imkansız sevinç…
Ve millet olarak hepimiz Soma’da madenin içinde kaldık.
Bütün ülke korkunç bir acıyla ve çaresizlikle yüzleşiyordu.
Türkiye’de iş kazalarının faturası neden bu kadar yüksek? Bu kadar mevzuat değişikliğine, bir çok ülkeden daha ileri yasal düzenlemelere rağmen uygulamada nerede aksaklıklar var? Nerede hata yapıyoruz, hangi alanlarda ihmalkar davranıyoruz? İnsana neden bu kadar az değer veriyoruz?
İki gündür, öfkelerini, hınçlarını, kinlerini insanların üzüntüleri, ağıtları üzerinden servis edenlere, nefret saçanlara ‘yuh’ demek geliyor içimizden. Yüzlerce ailenin matemini, milyonların üzüntüsünü böylesine gözü dönmüşlüğe kılıf yapanların intikam çağrılarına bu millet kulak asmaz. Onların kinlerinin üzüntülerinin çok önünde olduğunu bilir. Buradan siyaset çıkmaz. Buradan siyasi intikam şansı doğmaz. Milletimiz bunu bilir. O acılı aileler bile bunu bilir.
Evet matemdeyiz. Üç günlük Milli Yas ilan edildi. Bayraklar yarıya indirildi. 19 Mayıs törenleri iptal edildi. Tüm şenlikler, programlar kaldırıldı. Kıbrıs’ta da yas ilan edildi. Bazı ülkeler büyükelçiliklerindeki bayrakları yarıya indirdi, programları iptal etti, Türkiye’nin acısını paylaştı.
Biz gazeteciler, Türkiye’de ve dünyada yaşanan acı olaylarla ilk yüzleşenler oluruz. Ama olayların duygusal taraflarını, acı veren insani yönlerini kendimize saklarız. Fazla belli etmeyiz. Bunları yaparken de insan yönümüzün aşınmaması için çaba harcarız.
Ama bu sefer bütün bunları bir kenara attık. Atmak zorundayız. İnsan yönümüz her şeyin önünde ve biz bu acının tam merkezindeyiz. Başın sağolsun SOMA başın sağolsun MİLLETİM