Posted on March 17, 2010 February 21, 2016 by Ipek Atcan
Gectigimiz gunlerde uzun aradan sonra spora basladigimi yazmistim. Ama isin Pilates kismina daha cok egildigim bir gercek. Ilk olarak gecen sene Heval’ke Cihangir Yoga’da Pilates’e baslamistik. Birkac gidisten sonra bir gun kolumu bile kipirdatamayacak kadar kalabaliga denk gelince icimdeki ask oldu ve bir daha gitmedim. Cihangir Yoga’ya gitmek isteyenlere de hic tavsiye etmiyorum zaten…
Spor salonunda bana verilen programda (yurumek ve kosmanin disinda) bol bol agirlik ve bol bol aletli calisma mevcuttu. Her ne kadar bu agirliklar benim onceki calismalarimin neredeyse 5’te 1’i olsa da agirlik isine pek bulasmak istemedim cunku sakatliklardan cok cektim, bir de nedense guvenemedim. Turkiye’nin en koklu voleybol takimlarindan birinin kondisyoneri beni sakatlamayi becerdiyse X bir spor salonuna nasil guvenebilirim ki? Bu tabii ki gittigim yerin ve egitmenlerin kotu oldugu anlamina gelmiyor, tamamen bendeki guven sorunu.
Ben de bunun uzerine spor salonundaki Pilates derslerine katilma karari aldim. Zaten o tarz bir sey istiyorum artik. Bir kere dersler cok kalabalik degil, egitmen dahil 8 kisi filan oluyoruz. Lastikli, toplu ve mat uzerinde calismalar var. En guzeli de vucudunuzun calistigini hissediyorsunuz. Bunun yaninda kardiyo da yapiyorum tabii. Kisacasi kendime spora verme donemindeyim, umarim vazgecmem 🙂 Bir muddet boyle devam ettikten sonra birebir aletli Pilates dersi veren bir yere geceyim diyorum. Diyorum demesine de bakalim azimle devam edecek miyim… Is ki evden cikin ve spor salonuna gidin. Zaten ciktiginizda “yarin olsa da tekrar gitsem” diyorsunuz. Ama sabah durum degisebiliyor 🙂
Ama yine de en guzeli kafa dengi 3 arkadasla (tabii biraz mevzuyu ilerletince) evde yapmak olurdu.
Posted in cihangir yoga, heval okçuoğlu, pilates, spor
MILLER FRESHTIVAL 2010