﻿ Mommo/Kız Kardeşim | Neslihan Perşembe
"İyi şeyler birdenbire olur; bu kadar bekletmez insanı. Sürüncemede kalan heyecanlardan ancak kötü şeyler çıkar." - "Korkuyu Beklerken" / Oğuz Atay
[Sinema-Müzik] "Mommo/Kız Kardeşim" | Neslihan Perşembe
"ÇOCUKLAR ÇOCUK KALMIYOR"
Kardeşlik… Tek çocukları hesaba katarsak, kardeşlik herkesin tatmadığı bir duygu olsa gerek. Hayatta kardeşin yerini tutan kişiler olabildiği gibi, kardeşler birbirine yabancı olup düşman da olabiliyor. Yıllarca hatta ölüme kadar kardeşiyle görüşmeyenler de var, kardeşlerine kendi canından yakın olanlar da. Mommo/Kız Kardeşim adlı filmde bu yakınlık görülmekte.
2009'da vizyona girdiğinde övgüler alan, yurtiçi ve dışında ödüller kazanan bu filmi geçtiğimiz Pazar gecesi televizyonda; TRT2'de izleme olanağına kavuştum. Filmin yönetmeni Atalay Taşdiken, kendisinin de tanık olduğu gerçek bir olayı senaryolaştırıp çekmiş. Bu gerçekçiliği oyuncu seçiminde de sürdürmek isteyerek olayın geçtiği; doğup büyüdüğü yöreden çocukları başrolde oynatmış. Çocukları oynayan Mehmet Bülbül ve Elif Bülbül profesyonel oyunculara taş çıkartıyor. Tabii bu başarıda yönetmenin ve ekibin payı büyük olsa gerek.
Baba Kazım (Mustafa Uzunyılmaz) karısı ölünce evlendiği kadının istememesini bahane ederek çocuklarını Hasan dedelerine (Mete Dönmezer) bırakır. Bu tam bir bırakılmışlıktır; sokakta çocuklarının yanından geçerken kimi zaman yüzlerine bile bakmaz ancak maddi bir kazancı olacağını düşündüğünde onları bencilce sahiplenir. Yarı felçli dede (filmin çekildiği süreçte dedeyi oynayan Mete Dönmezer hakikaten kısmi felçlidir ve doktor gözetiminde oynamıştır) elinden geldiğince torunlarını sever, göz kulak olur. Ahmet'in (Mehmet Bülbül) kız kardeşi Ayşe'yi (Elif Bülbül) ilgiyle, sevgiyle, ezmeden koruyup kollaması üzerine kurulu filmi izlerken gözlerim yaşlandı. Ahmet'in bildiklerini en yararlı biçimde kardeşi Ayşe için kullanabilmesi; bilge tavrı, ebeveyn gibi yaklaşması çok etkileyiciydi. Dokuz yaşındaki bir çocuğun sadece kız kardeşine değil evin bütün işlerini görerek dedesine de kol kanat germesine tanık olunuyor. Birçok yetişkinin bile umursamadığı böylesi durumlarda bir çocuk duyarlı ve gayretli olmasının yanı sıra acısını da yapayalnızken dışa vuruyor.
Çocukları korkutmak için hayali şeylere gerek yok
Ahmet, yaşadıkları geçim sıkıntısını; yoksulluğu, anne, baba yokluğunu zengin bir ruh haliyle çevrelemeye çalışır. Kardeşi Ayşe'yi ortak etmeye çalışarak okur, yazar, çizer. Köy yaşantısında bu zenginlik daha çok doğanın dokunuşlarıyla sağlanır; her yeni doğan günün, gecenin karanlığında görünen yıldızların, gelişip büyüyen çiçeğin, akan bir ırmağın hissettirdiği devinim Ahmet'e ve Ayşe'ye ışık olur.
Erkan Oğur'un Erik Satie bestesi yorumuyla dramatik yapısına büyük katkı sağladığı filmin öyküsü, yönetmen Atalay Taşdiken'in kırk dört yıllık yaşantısında; 1964'den günümüze karşımıza çıkabilecek bir konuyu barındırıyor. Böylesi yaşantılara hâlâ tanık olunuyor değil mi? Çocukların omuzlarına kimi zaman yetişkinlerin bile taşımakta zorlandığı yükler bindiriliyor.
Taşdiken, orta Anadolu köy gerçekliğinde öksüz iki çocuğun dünyasına eğilirken masalsı bir anlatıma yer vermemiş, gerçeği nerdeyse tüm çıplaklığıyla sergilemiş. Bu sergiyi gösterişsiz, süssüz; yalın karelerle donatmış. Özellikle çocukların; Ahmet ile Ayşe'nin bakışları, tavırları, hisleri, konuşmaları, yutkunmaları ne kadar sağlam bir gözlem, araştırma ve çalışma yapıldığını göstermekte.
Filmin adlarından biri niye Mommo? Mommo, yetişkinlerin çocukları sindirmek için kullandıkları korkutma aracı. Filmde de görülecek ki, çocukları korkutmak için hayali şeylere gerek yok, zaten yaşayanların korkunç tavırları var.
Filmi izlediğinizde, o iki çocuğun bakışları gözünüzün önünden gitmeyecek. Çocuklar… Çocukların dünyası bambaşka olabilir ama farklı bir gezegende yaşamıyorlar, biz yetişkinlerle birlikteler. Onlara verdiğimiz değerle, ilgiyle, emekle dünyayı yaşanılır kılabilir, geleceğe dair umutlarımızı gerçekleştirebiliriz. Unutmayalım ki çocuklar çocuk kalmıyor. Her gün biraz daha büyüyüp yetişkinliğe yol alıyorlar. Bir toplumun geriye gitmesinin başlıca nedeni çocukların görülmemesi değil mi? İlk önce kendi çocuklarımıza bakalım; çok şey göreceğiz. Bu gördüklerimiz arasında kendimiz de varız.
Oyuncular: Elif Bülbül, Mehmet Bülbül, Mete Dönmezer, Mustafa Uzunyılmaz, Mehmet Usta.
İnternet Sitesi: http://www.mommofilmi.com/