Gece sesleri... / Gündelik Yaşam / Milliyet Blog
Gecenin bi yarısıydı, herkes uyuyordu.
"Elini çek" demişti fısıltıyla, zaten sıcak...
" Ne olur, azıcık…” demiştim.
" İyi tamam, ama sonra çekerim haberin olsun."
"Tamam çekersin." demiştim.
O dokuz yaşındaydı, ben yedi...
Beraber yatıyorduk ve ben onun elini tutmadan uyuyamıyordum. Tam bir korkaktım...
Gece seslerini duyuyor kafamda senaryolar üretiyordum.
Elini tuttuğum anda uyuyakalmışım...
Parmağının ucuna bile dokunsam yetiyordu bana.
" Yapıştın..." dedi, sabah kahvaltıda. Resmen yapıştın yani... Ter içinde uyandım sabaha karşı ve seni silkeledim. Göbeğimiz bir mi kesildi bizim ne!?" diye söylendi.
Annem kahkaha attı neşeyle çaylarımızı bardaklara doldururken...
Ben vişne reçelini sürüyordum ekmeğime dikkatlice,.
Göz pınarlarımda her daim hazır duran gözyaşım akmaya hazırlanıyordu ki, hala adlandıramadığım gözlerinin rengi ile bana bi tuhaf baktı.
Yeşil desen yeşil değil, ela desen ela değildi...
"Çiyan gözlü..." diyordum ben ona beni her kızdırdığında.
Bazen de öyle güzel bakıyordu ki, bana her bakışında onu kucaklayasım geliyordu.
"Kahvaltıdan sonra kiraz toplayalım mı?" diye sordu göz kırparak.
" Toplayalım... " dedim, sevinçle. Ağlamayı unuttum birden.
" Eminenanım teyzelerin bahçesine gidelim. Giderken de yolda biraz erik toplarız. Akşam da bahçede otururken yeriz."
Büyük bi sevinçle kafamı salladım ve iştahla büyük bi lokma ısırdım vişne reçelli ekmeğimden.
Çabucak bitsin de gidelim istiyordum...
Ablamı çok seviyordum.
“Korkaak korkaak!”diye, bağırsalar arkamdan, ne kızardım ne de üzüntümden ağlardım.
Evet, korkaktım ben… kendi ayak sesimden,karanlıktan da gece seslerinden de çok korkardım...
Seslere bir anlam katamadığım için korkardım belki de.
Bana deselerdi ki;
“Bak kızım, gece ile gündüz kardeş ama, onlar sıra ile uyumak zorunda, iki dünya bir araya gelse onlar kavuşamaz. Sen uyuduğunda gündüz de uyuyor, uyandığında o da uyanacak.” deselerdi hiç korkmaz, gecenin koynuna sokulur mışıl mışıl uyurdum ona kavuşmak için.
Altı kardeş yer yatağında dip dibe koyun koyuna, sırt sırta yatar uyuyana dek oynardık... Sesler çıkarırdık geceye inat. Dudaklarımızı büzerek, toplayarak, açarak, çatlak sesler çıkartır,gülüşürdük. Annem de her defasında odasından;
"Hadi uyuyun bakiim "diye seslenirdi.
Herkes uyurdu sonra,gece uyanırdı...
Gözlerimi sımsıkı yumar bir süre öylece kalırdım. Yıldızlar uçuşmaya başlardı gözümün önünde.Başım döner,dönerdi,giderdim uzak yerlere… Kör olduğumu düşünürdüm hiç göremediğimi... Çok korkar, gözlerimi açardım. Gözlerimi sımsıkı yummaktan gözlerim bir an görmezdi.
Uyku ile uyanıklık arasında gidip gelirdim. Baykuşlar öterdi ara ara, belki de camda bi böcek gezinirdi onun sesini duyardım. Kediler tuhaf sesler çıkartırlardı... bi patırtı bi kütürtü kopardı sokakta,kalbim deli gibi çarpmaya başlardı.Uzak mahallelerden evin içine kadar gelen köpek seslerini, bekçilerin ara ara çaldıkları düdük seslerini duyar gözlerimi kapatırdım.
O vakit korkmaz ,kendimi güvende hissederdim. Köpek sesleri bazen yaklaşır, bazen uzaklaşırdı... daha bi derine dalar rüya bile görmeye başlardım. Sonra uyanır tekrar rüyama kaldığım yerden devam ederdim... Sonra yine uyanırdım...
Babamın horlama seslerini duyardım;gözlerimi açardım...
Kardeşlerimden biri tuvalete kalkardı; kapatırdım.
Allahım! Uyumak ne zordu benim için... salıvermezdim kendimi bi türlü.
Yeni bir sabaha uyanmak “yeni bir geceye hazırlanmak”demekti benim için. Ben sabaha güvenirdim,sabahın görünür kılan aydınlığını, sabahın, gecenin karasını silişini severdim. Naylon terliklerimi ayağıma geçirdim mi, ağustos böcekleri sırtlarından çatlayana dek sokakta kalır, akşamı ederdim.
Sonra gece gelirdi tüm gizemi ile…
Sanki inadına salardı seslerini kulağıma,dinler dururdum çocuk başımla...
Geceler sessiz şimdi.
Ne annemin “ hadi, uyuyun bakiim!” sesi, ne de hep birlikte geceye inat çıkarttığımız o sesler...
Ne de gece sesleri…
Tüm sesler yitik şimdi...
Sevgili Yağmur Zamanı; Öyle güzel anlatmışsınız ki çocukluk, korkuları, özlemleri ve aile bağlarınıelinize sağlık. Sevdiklerinizle sağlıkla mutlu kalın sevgiler
Çok teşekkür ederim Cemile hanım, okumanız beni sevindirdi:) sevgilerimle.. 15.06.2012 13:29
Geceden korkmak... Bütün çocukların aynı hisler hissettiğine eminim ama sonra bazen geceler en yakın arkadaşları olur yalnızların. Bir dönem ödüm kopardı gecelerden, gecenin getirdiklerinden sonra öyle çok sorunlarım oldu ki gecenin korkusu aklıma bile gelmemişti. Çok güzeldi seni okumak, sevgilerimi yolluyorum
sanırım korkular zamanla değişiyor kevserim... başka şylerden korkar oluyoruz...teşekkür ediyorum:) sevgilerimle... 12.06.2012 0:08
Gecenin karanlığından bizi korkutanlar utansın. Ben de küçükken karanlıktan korkutuldum. Büyükler rahat etsin diye küçüklerin korkutulması nasılsa önemli değildi. kalemine, eline sağlık.
Haklısınız belki de.. korkutulduk mu bilmiyorum ama halamdan esrarengiz masallar dinledik çoğu zaman:)kendi kendimize yarattıgımız korkulardı belki de korktugumuz şeyler.. sizi gördüğüme sevindim:) uzun zamandır yoktunuz.. uğradıgınız için teşekkürler... sevgiler, selamlar... 10.06.2012 18:45
söylenecek birşeyyok, çok duygulandım, kızıma gençliğimi anlattım bu yazıyı okuduktan sonra:) powertürk dinlerken bu tarz bi program olmuştu ama güzeldi yani, yazıdagüzel olunca iyi vakitgeçirdik teşekkür ederiz.
çocukluk güzel şey... güzel yaşadıysan tabii ki.. hatırladığımız, çocuklarımıza anlatacağımız o kadar çok hatıra var ki... hangi birini anlatsak... teşekkür ediyorum:) sevgiler selamlar... 10.06.2012 18:43