kedi Archives | HayatArtı
Posted in GENEL, HAVADAN SUDAN on Mart 13, 2014 by admin
Etiketler:harçlık, İş Bankası, kedi, kumbara
Bizim çocukluğumuzda İş Bankası’nın sefer tasına benzeyen kulplu, metal bir kumbarası vardı. Babamın bankacı bir arkadaşı getirmişti. Harçlıklarımızı biriktirmeyi öğrenelim diye. Metal olduğundan mıdır, sefer tasına benzettiğimden midir nedir hiç sevemedim. Onun yerine annemin krem kutuları yuvarlak, kapağından dolayı açması kolay olduğundan benim için daha cazipti. Sonra da örgü örmeyi öğrendim, kendime pembe-kırmızı-sarı cüzdanlar örüp harçlıklarımı biriktirmeye başladım. Nasıl kalemlere, silgilere, defterlere merakım varsa, güzel bir kumbara görünce de dayanamam. Domuz şeklindeki kumbaraları ise almak istemem. Sevimsiz bir hayvanın kumbarası da bana hiç sevimli gelmediğinden. Bu tombul, cırtlak pembe, bıyıklı ve sevimli kediyi Zara Home mağazasında gördüm. Bir tanecikti. O gün yorgundum, bir de çok kolay kırılacağını düşündüğümden almak istemedim. Fotoğrafını çektim. Kedi bir sanatsal obje olarak da çok değerlidir benim gözümde. Kedili bir gözlük kılıfım var, kedili aynam, kedili kolyem. Bir de kediden kumbara fotoğrafım var. Yaşasın zenginim
Posted in GENEL on Ağustos 24, 2013 by admin
Temmuz sıcağında. Bahariye’de bir dükkanın önündeydi.
Fotoğrafa bakınca kedi şunu diyor sanki:
Çekme dedim. Çekme!
Posted in GENEL, GÜNLÜK HAYATTAN on Temmuz 22, 2013 by admin
Bu kedinin fotoğrafını 20 Temmuz 2013 cumartesi günü Mudanya’da iskeleye inen bir sokakta çektim. Sıcaktan mayışmış, kendine geniş bir duvar bulmuş. Paspasa yayılırcasına serilmiş.
Kuyruğa dikkat lütfen! Ucu siyah kuyruk, öyle asaletle, kadınların omuzlarına şal atmalarına benzer zarif tavırla öylece atılıvermiş ki, bunu bir dişi kediler, bir de şuh kadınlar yapar ancak. Tüylerin temizliğine bakın bir de. Hangi evin balkonundan atladı kimbilir…Özgürlük ve rahatlık için.
Posted in GENEL on Mayıs 13, 2013 by admin
Etiketler:ciğerci, kedi, Orhan Veli
Bavulumun yanında duran bu tortop olmuş kediyi, sabahın altısında üşümüş, üşüyüp küçülmüş bir şekilde otobüs garajında beklerken gördüm. Kısık bir sesle miyavlayıp bavulumun yanına geldi, tortop olup oturdu.
Hemen aklıma Orhan Veli’nin ‘Kuyruklu Şiir’i geldi. Zavallıcık çok açtı. Ona sosis alabildim, yiyeceği başka bir şey yoktu kantinde. Yeyip bitirdi, sosisi koyduğum kağıdı uzun uzun yaladı. Doyamadı zahir dedim bir tane daha aldım. Onu da ağır ağır tadını çıkararak yedi. Soğuk havada gırtlağından zor sökülen bir miyav sesiyle adeta teşekkür edip yanımdan uzaklaştı. İşte onunki ekmek kavgası.
Kuyruklu Şiir -Orhan Veli Kanık