Salih Müslim: Efrin'e saldırı Türkiye'yi yıkar! • Özgürlükçü Demokrasi
Salih Müslim: Efrin’e saldırı Türkiye’yi yıkar!
12 Ocak 2018 -> 1.104
Türkiye’den Efrin’e dönük bir saldırı gelişirse, savaşın Türkiye’nin içine sıçraması ve Türkiye’nin yıkılmaya başlaması anlamına gelir diyen Salih Müslim, ‘Onlar da bunun farında, uluslararası güçlerin hiçbiri bu saldırıya göz yummaz. Efrîn’e saldırı bütün Kürtler saldırı demektir. Kobanê savaşı döneminde Kuzey Kürdistan’da gençler alanlara dökülmüş ve amansız bir direniş sergilemişti. Bu, Efrîn için daha da büyür. Kürt halkı bir bütünen ayaklanır’ dedi
İran’da yaşanan halk serhıldanları, gündemde olan Soçi ve Cenevre toplantıları ile Kürt Ulusal Kongresine ilişkin ANHA’nın sorularını yanıtlayan TEV-DEM dış ilişkiler sorumlularından ve PYD’nin eski eş başkanı Salih Müslim; Kuzey Suriye siyasi iradesinin toplantılara dahil edilmemesini, bölgesel ve küresel güçlerin çözümü istememeleri şeklinde yorumladı. Müslim, İran’ın da kendi içinde demokratik değişimi yaşamaması durumunda büyük yıkımla karşı karşıya kalabileceği tespitini yaparak, bölgede tüm bu alt üst oluşlar yaşanırken, Kürtlerin ulusal birliğini sağlamaması durumunda varlıklarının tehlikeye girebileceği uyarısında bulundu.
Suriye’de şu an gerçekleşen 3’üncü dünya savaşıdır. Burası hesaplaşma alanı olarak görülüyor. Nereye gideceği kesinlik kazanmış bir durum değildir. 7 yıldır devam eden bu savaşın biraz soğuması gerekir. Belki yüzde yüz savaş bitmeyebilir, ancak savaşın yoğunluğu düşecektir. Savaş, şimdi Kuzey Suriye alanlarından çok diğer alanlara kaydı. Bunların başından İdlip geliyor. Orası yeni bir hesaplaşma alanı olacak. Diğer bir alan ise Suriye’nin güneyinde bulunan Derazor ve civarında meydana gelecek. Hegemonik güçler burada devam eden savaşı başka ülkelere ve yerlere kaydırabilirler. Burası Pakistan, İran ve Yemen gibi yerler olabilir. Savaşı bu şekilde Suriye’den başka alanlara yönlendirebilirler. Diğer tarafta İdlip, Şam ve Derazor etrafında halen çatışmalar devam ediyor. Bu giderek, şiddetlenecek. Kuzey Suriye’de ise durumlar biraz daha farklı olacak. Eğer Türkiye bir oyuna kalkmazsa alanlarımız biraz daha sükûnete kavuşacak.
Suriye savaşı başladığında Türkiye’nin bazı planları vardı. Dolayısıyla savaşın başında oluşturulan bu cihatçı ve İslami örgütler Türkiye’nin yanı sıra, birçok güç onlara destek verdi. Horasan, El Nusra, Tevhid ve İhvani Müslimin gibi yapılanmalar oluşturuldu. Türkiye bunlara çok destek verdi. Ve bunlar Suriye’nin her yerine dağıldılar. Türkiye’nin temel hedefi ise Suriye’yi tamamen yıkıp, kendi amaçları doğrultusunda bir Suriye oluşturmaktı. Bu hesaplar başta Kürtler üzerinden geliştirilmeye başlandı. En son gördüğümüz ise Türkiye’nin desteklediği bu gruplar bir alana toplatıldı. Uluslararası güçler olan ABD ve Rusya Türkiye’ye; ‘ Bu grupları sen getirdin, silahlandırdın, barındırdın ve destekledin. Nasıl yaptıysa onları şimdi de kontrol et’ diyorlar. Fakat Türkiye bu durumu istemiyor. Çünkü Suriye’de geliştirmek istediği politikaların hepsi çöktü. Şimdi sadece İdlip’te kaldılar. Diğer güçler ise onları Türkiye’nin eli ile temizlemek istiyor. Onlardan bazı gruplar şimdi Türkiye’nin kontrolünden çıktı. Dolayısı ile işleri daha da zorlaştı.
Rusya ve İran’ın Türkiye ile Astana’da aynı pozu vermesi tamamen taktiksel bir durumdu. Astana dediler fakat orada Suriyeli güçlerin dışında neredeyse herkes vardı. Dolayısıyla Türkiye’nin Suriye ile birlikte olduğu pozu vermesi pek temeli olmaya bir durum oldu. Şimdi Rusya ve İran Türkiye’ye ‘ Suriye bizi dinlemiyor. Sizin bu alanlardan çıkmanız lazım’ diyebilir. Türkiye İdlip ve girdiği diğer yerlerde bir bataklığa saplandı. Şimdi kara kara düşünüyor. Geçtiğimiz yıllarda Rusya uçağını düşürerek, NATO’yu da bu işin içine çekmek istedi fakat onlar bu oyuna gelmedi. ABD’yi de çekmek istedi ancak onlar da buna gelmediler. Bunlar başarısız olunca Rusya’ya yakınlık göstermeye başladı. Ancak Rusya ve İran da onlar üzerinden taktiksel politikalarını geliştiriyor.
Türkiye’nin Suriye içindeki varlığını kimse istemiyor. Ne Suriye istiyor ne de uluslararası güçler istiyor. ‘Halep’i ver Bab’ı al’ dediler. Önce Halep’i kaybettiler şimdi ise Bab’da tutunamıyorlar. Oradaki halk da Türkiye’nin oradaki varlığına dönük rahatsızlığını dile getirdi. Onlara karşı protestolar da geliştirildi. Bab’da Türkiye’nin başına bela oldu. Rusya, Türkiye’nin oraya girmesini onaylamış olabilir fakat bu orada kalıcı olması anlamına gelmiyor. Diğer tarafta bizde elimiz kolumuz bağlı kalamayız. Orada Kürt yerleşkeleri var. Demografisi değiştirilmeye çalışılıyor. Biz buna sessiz kalamayız. Türkiye’nin orada bulunması doğru değil, çıkması gerekiyor. Eninde sonunda çıkacaklar fakat kesin bir tarih veremeyiz. Bab’da olduğu gibi İdlip’ten de çıkacaklar. Öngördükleri bütün politikalarda hezimete uğradılar.
Türkiye’nin Efrin’e dönük saldırı ihtimalini nasıl görüyorsunuz?
Suriye rejimi; Mısır, Libya ve Tunus gibi yıkılmamak için savaştı. Diktatör ve despot bir anlayışı var. Bunu ülkenin her yerine yaymıştı. İran ise ondan daha kötüdür. İran’da molla rejimi var. Halifelik gibi bir sistem yaşatılıyor. Sisteme göre örgütlenip, istihbarattan askeriyeye oradan da yönetime kadar her şeyi kontrol altında tutuyor. İran, halkları bu şekilde yönetiyor. Şahlık döneminde bir ise şimdi on katı olmuş. Onun için değişimin olmasına el vermiyor. İran halkları baskıyla susturulamazlar. Ne kadar susturulmaya çalışsalar da bir gün ayağa kalkacaklar. Ülkede Kürtler, Belûciler, Araplar ve Azeriler yaşıyor. Bu halklar, bin yıllardır sürdürülen totaliter rejimi 21’inci yüzyılda artık kabul etmiyor. Fakat alternatifler olmadığı için güçlü bir örgütlülük de sağlayamıyor. Molla rejimi sadece siyasi, askeri ve toplumsal olarak değil inançsal anlamda da halka dönük bir karşı savaş içindedir. Bundan dolayı çok kapalı bir yapıya büründürüyor. Aydınlar, yazarlar ve gazetecilerin çoğu sürgündedir. Şimdi Haşdi Şabi ve benzeri örgütlere katılanlar ise Humeyni döneminde kefenleri giyip sokaklar çıkan kişilerdendir. İran sisteminin DAİŞ’ten bir farkı yok. DAİŞ Sünni, onlar ise Şii’dir.
Bu etkileme Sünni-Şii çelişkisine nasıl yansır?
Fakat şimdi sorunların çözümü için Cenevre, Astana gibi toplantılar yapılmasına rağmen çözüm gelişmiyor. Neden?
Cenevre de sonuç alınmaması tarafların samimiyetsizliğinden, dahası çözüm istemeyişlerinden kaynaklıdır. Suriye halklarının bazıları Katar’dan, bazıları Rusya’dan bazıları bilmem kimden emir alırlarsa birlikte yaşayamazlar. Özgür iradeli insanlar kendi geleceklerine kendileri karar verirler. Özgür olmayanların ortak yaşam ve barışçıl birlikteliği mümkün değildir. Nerede olursa olsun, köle insandan barış, demokrasi getirmesi beklenemez. Böyle bir yeterliliği, gücü yoktur. Bu kölelik ister birilerine, ister bir güce, ister paraya vs. olsun bu durumda özgür birliktelik getirmesi beklenemez. Özgür toplum özgür birey iradesiyle ortaya çıkar. Özgür toplumlar barış ve demokrasiyi kesin kılabilirler. Cenevre’de böyle bir durum yok. Kimin katılacağına sultan karar veriyor. Erdoğan Kürtler şurada burada olmasın diyor. Seni ne ilgilendirir Suriye iç işleri. Seni ne ilgilendirir Kürtlerin nereye katılacağı, katılmayacağı. Suriye halkları kendi geleceğine kendisi karar verme gücüne, iradesine sahiptir. Suriye’de halkların birlikte nasıl yaşayacağı Erdoğan’ı ilgilendirmez. Bu gayet net ve açıktır. Bizim geliştirdiğimiz çözüm yöntemi, sistemi; halkları, toplumu özgür kılmayı esas alan bir sistemdir. Kürtler ile Türklerin, Kürtler ile Arapların hiçbir çatışması yoktur. Mevcut iktidar güçleri bu tür karışıklıkları, düşmanlıkları zorla yaratıyorlar.
Türkiye neden Kürtler toplantıya katılmasın diyor?
Çünkü Kürtler çözümün esas gücüdür. Kürtler Kuzey Suriye’deki diğer halklarla ortak hareket ediyorlar. Türk devleti ise bu ortak projeden korkuyor. Onun için de Kürtleri bu toplantılardan uzak tutmaya çalışıyor. Biz katılmazsak ne olacak? O zaman da çözüm geliştirilememiş olacak. ABD, Rusya veya diğer güçlerin de Kürtlerin katılımı konusunda ağırlık koymamaları, ısrarcı olmamaları, onların da çözüm konusuna ciddi yaklaşmadıklarını gösterir. Biz bunu açıkça söylüyoruz. Ne zaman ki çözümün esas güçlerini bu tür toplantılara katmaya karar verirlerse o zaman denilebilir ki, gerçek manada çözüm istiyorlar. Zaten o zaman oturulup bir çözüm de bulunur. Şimdi Suriye’deki bazı güçler var ki bizimle açıktan oturup görüşme yapmıyorlar. Neden? Çünkü özgür değiller. Kendilerine yapılan dış yardımların kesilmesinden korkuyorlar. Ya paraları kesilecek, ya silahları kesilecek vs. Bazıları da bizimle gizli görüşüyorlar. Soruyoruz, neden açık şekilde bizimle oturmuyorsunuz? Ama yapamıyorlar. Çünkü özgür değiller.
Küresel güçler açısından Suriye’de ne kadar insanın öldüğü sorun değil ki. Onlar kendi çıkarlarına bakarlar. Ne kadar çıkar sağlamış, ne kadar hakimiyet kurmuş ona bakarlar. Onlar savaştan etkilenmiyorlar ki. Kaybettikleri bir şey yok ki. İnsanları ölmüyor, onların acısını yaşamıyorlar. Ama biz yaşıyoruz. Her gün insanlarımız ölüyor, acı çekiyoruz. Onun için biz barışın gelişmesi için uğraşıyoruz. Umarım Suriye’de yaşayan tüm halklar bu acıyı hisseder ve çözümün gelişmesi için uğraşır. Şimdi dikkat edin rejimin Suriye için ön gördüğü nedir? Bir halifelik sistemi yaratmak, ya da bir Hamaney’de burada yaratmak istiyorlar. Suriye’yi İran’ın hakimiyetine geçirmek istiyor. Ama halk bunu kabul etmiyor. Oysa Suriye’de değişik inanç ve halklar var. Halifelik sistemiyle yürütemezsiniz.
İşin özü Suriye halklarının kendi aralarında geliştireceği çözümdür. Şimdi eğer bir sistem değişiyorsa o zaman da uluslararası bir kabul görmesi gerekir. Soçi bu çerçevede Cenevre görüşmelerinin sonuca gitmesine yardımcı olabilir. Çünkü bu toplantılara uluslararası güçler katılıyor. Şimdi Türk devlet yetkilileri çıkıp biz Kürtlerin Soçi’ye katılmasına izin vermeyiz, şöyle yapmayız, böyle yapmayız diyorlar. Peki Soçi’nin amacı nedir? Birincisi Suriye’de yeni bir anayasa yapmak, ikincisi de seçimler içindir. Şimdiye kadar; Esad var diye kabul etmiyoruz diyorlar. Eğer bir anayasa olacaksa kesinlikle demokratik olmalı. Bizim demokratik anayasa yapmamızı da istemiyorlar. Şimdi Erdoğan şu gitsin, bu gitmesin diyebildiği sürece çözüm yaşanmaz. Suriye halklarının iradesine dayalı bir çözüm olduktan sonra içerde ya da dışarıda toplantı olmuş çok sorun teşkil etmez.
Tüm bu gelişmeler yaşanırken Kürtler kendi aralarında sürekli olarak ulusal kongre tartışması yürüttüler. Yakın zamanda kongrenin gerçekleşme ihtimalinden söz etmek mümkün mü?
Şimdi özellikle Güney Kürdistan’da Kerkük merkezli yaşananlar herkese ulusal birliğin bir zorunluluk olduğunu açıkça gösterdi. Bu birlik öyle bir kaç siyasi partiyle olacak şey değil. Bütün toplumsal kesimlerin kendisini içinde göreceği, ifade edeceği bir birlik olmalı. Birilerinin başka yerden talimat aldığı, yönlendirildiği bir durumda ulusal birlik olmaz. Ulusal kararlara halkın doğrudan katılım sağladığı ve yanlış ile doğruya karar vereceği bir mekanizma olmalı. Güneyde yaşananlar az değildi. Tüm Kürtlere büyük zarar verdi. Büyük kazanımlar yitirildi. Türkiye, İran, Irak, Suriye bir anda bize karşı birleşiyorken biz neden birlik oluşturmayalım. Eğer Kürtler bir araya gelir, ulusal birlik oluşturabilirlerse Ortadoğu’da büyük bir güç olacaklardır. Bunun imkanları var. Hatta tüm Ortadoğu’da öncü güç olacaklardır. Birlik derken de bütün partilerin içinde olması da bir zorunluluk değil. Bazı partiler var Kürt olduklarını söylüyorlar ama Türk devletinin, Suriye’nin ya da başkasının kurduğu partilerdir. Bunların olup olmaması hiç önemli değil.