Adalet ve liyakat olmadan asla - YENİ ASYA
21 Mayıs 2020, Perşembe 00:03
Gençlik üzerine yapılan araştırmalarda ortaya çıkan tablo en başta idarecilerimiz olmak üzere hepimizi düşündürmeli.
Gelecek ümidi kaybolmuş bir gençliğin ‘Büyük, âdil ve zengin bir Türkiye’yi inşa etmesi kolay olmasa gerek.
Sosyal Demokrasi Vakfı (SODEV) tarafından yapılan “Türkiye’nin Gençliği Araştırması”na göre gençlerin hürriyet, adalet ve liyakat talep ettiğini çarpıcı bir biçimde ortaya konulmuş. Aynı araştırmaya göre gençler eğitimle bir yere gelinebileceği kanaatini gitgide kaybediyor. Maalesef ‘kayırmacılık’ olmadan bir yere gelmenin zor olduğunu düşünüyorlar ve çok üzücü ki bu düşüncelerinde haksız değiller.
Rapora göre gençler en çok kendilerini hürce ifade edebilmeyi (% 68,3) ve başkalarının düşüncelerini hürce ifade edebilmesini (% 52) önemli görüyor. İfade hürriyeti, gençlerin önemsedikleri meseleler arasında yer alıyor.
Araştırmaya katılan gençlerin % 70,3’ü Türkiye’de ‘lâyık olmayan’ bir kişinin ‘torpil’ yoluyla ‘liyakatli’ bir gencin önüne geçebileceğini düşünüyor. Bir başka dert de gençlerin ekseriyetle yurtdışında okumak, çalışmak ya da yaşamak istemesi. Nispetleri değişse de farklı siyasî görüşe mensup olan gençlerin hedefinde de yurtdışında yaşamak gayesi var.
SODEV’in raporu gençlerin işsiz olduğunu da ortaya koymuş. Her yaş için işsizlik büyük bir dert, ama gençler için çok daha büyük bir dert. Bu meseleye yeterince ehemmiyet verildiği ve dert edildiği söylenebilir mi? En az işsizlik meselesi kadar, belki ondan daha büyük bir dert de, işlerin lâyık olanlara değil de torpilli olanlara verilmesidir. Başta memurluk olmak üzere gençlere iş verirken liyakatin dikkate alındığını kim söyleyebilir? Liyakatin dikkate alındığı değil, tam aksine dikkate alınmadığının onlarca, yüzlerce misali vardır. Düşünün ki bir genç, yapılan yazılı imtihanda en yüksek puanı alıyor. Sıra mülâkata gelince en düşük puan verilerek eleniyor ve onun yerine yazılı imtihanda icabında en düşük puan alan kişi tercih ediliyor. “O da genç, ona da iş lâzım” denilerek yapılan haksızlık, adaletsizlik ve liyakatsizlik sineye çekilebilir mi?
Türkiye’yi idare edenler belki bu meseleleri basit görüyorlar, ama sisteme en büyük zararı bu uygulamalar veriyor. Lâyık olanların, çalışanların ve alın teri akıtanların değil de eşi ve dostu olanların iş bulması gençlerin geleceğe olan umutlarını berhava ediyor. Maalesef işlerin bu noktaya gelmiş olması çok üzücü. Böyle bir tablo ile karşı karşıya olduktan sonra “Gençlerin gözü niçin dışarda, yabancı ülkelerde?” diye sormanın bir anlamı olur mu? Hem lâyık olana değil de torpili olana iş verip, sonra da “Beyin göçü olmasın” demek inandırıcı olur mu?
Rapora itiraz edenler olabilir. Fakat işlerin lâyık olanlara değil de torpilli olanlara verildiği noktasında bir itiraz inandırıcı olur mu? “Her iş adaletle ve lâyık olana veriliyor” diyebilen bir tek idareci çıkabilir mi? O halde Türkiye’nin çözmesi gereken birinci mesele bu olmalı. İhalelerden işe alımlara, siyasetten ticarete kadar her iş adaletle ve liyakat esasına göre olmalı. Aksi halde sıkıntılar, dertler, krizler bitmez. Belki ertelenir ve ötelenir ki bu da arzu edilen bir hal olmasa gerek.
Adalet, mülkün temelidir. Bu temel olmadan bir toplumda huzur olmaz. Hem her cuma camilerde Nahl suresi 90.ayet meali [Diyanet İşleri Başkanlığı: Muhakkak ki Allah, adaleti, iyiliği, akrabaya yardım etmeyi emreder, çirkin işleri, fenalık ve azgınlığı da yasaklar. O, düşünüp tutasınız diye size öğüt veriyor.] okunmuyor mu?