AŞK SONSUZDUR - RADYO MAVİ EYLÜL
Ben sende kilitli dururken.
Bende dururken zaman,
İnadına kahkaha atarcasına geçiyor.
Sen gidişinle, hasretinin beni mahkum edişine özgürsün.
Bense ölüme susuz.
Her yeni günde yeni bir umutla başlıyorum. zamanla geçer kelimesini sindirememenin eşiğinde, sabretmeyi öğrenmeye.
Zaman ne geçiyor, ne de sabretmeme yetiyor.
Açık bir çayın beklemesiyle acıtıyorum dudaklarımı.
Dilime sitemden başka kelam yüklememek için,
Sen bana seni seviyorum dediğinde, dünyaya bedel zırh kuşanıyorum derdim ya.
Şimdi acılara, acıları sarıyorum.
Çivi, çiviyi söker niyetine.
Hiç bir şey geçmiyor.
Her günün doğuşunda sardığım umudum,
Günün sonunda bir önce ki güne nazaran, daha da ağırlaşıyor.
Ah be papatya çiçeğim.
Gidince biter mi sandın sevdam.
Daha hasretini kefenleyemeden yıktığın şu kalbim,
Sen unutunca gül bahçesi olur mu sandın.
Sen sevmedin diye bu gönül sevmez mi sandın.
Adın altı harf.
Her harfine bir darbe çektim elime.
Elimdeki kesikler, kalbimdeki kadar can yakmadı be papatya çiçeğim.
O gün ki, o can alıcı sözlerin nokta oldu bende.
Sen beni yaktın, ben kendimi sessizce.
Bir ihtimal daha var sandım bu mecalsiz yürekte.
Sensizliğin suratsız kimliğinde o son sözlerinle, beni yıktın be papatya çiçeğim.
Şimdi yokluğuna ağlıyorum.
Kahretsin, ağladığıma bile ağlıyorum.
Ama sözlerin bir sarayı viraneye çevirmiş olsa da,
Gidişin beni ölü kuşlarla konuştursa da,
Ben, artık ben olamasam da,
Ben hala seni özlüyorum demiyorum.
Ben hep seni özlüyorum diyorum.
Ağır geliyor gidişin.
Zamanı benliğimde kitleyişin.
Ben işte en çok buna ağlıyorum.
Yıllarca kandırmışlar hep birbirimizi,
Zamanla geçer dedikleriyle.
Oysa zaman geçiyor, sen geçmiyorsun.
Ve gün geçdikçe aşkın ömrümü alsa da.
Demiştim ya, aşk sonsuzdur diye.
Sonsuzluğa yürüyor aşkım papatya çiçeğim.
Sende hoyrat bir rüzgarın kolunda savrulan,
Bir çiğ tanesi kadar değerim olmasa da.
Bil ki papatya çiçeğim.
Sen inanmasan da.