Konu: Hakİm senaİ
Sun, 06.02.2011 06:19 #1
Konu Gariban tarafından (Sun, 06.02.2011 Saat 06:22 ) değiştirilmiştir.
Sun, 06.02.2011 06:20 #2
Hadika, Aşk yolunda zorunlu bir rayihadır . Tıpkı Sosan'ın Zen'in ruhunu yakalayışı gibi, Hakim Senai de Sofizm'in has ruhunu yakalamıştır. Böyle kitaplar yazılmaz, onlar sadece doğarlar. Hiç kimse onları derlemez. Onlar akılda, akıl tarafından imal edilmezler, aklın ötesinden gelirler. Bir hediyedirler. Bir çocuğun doğumu gibi, bir kuş yada bir gül çiçeği kadar gizemli bir şekilde doğarlar. Bize gelirler, hediyedirler onlar. Bu yüzden ilk olarak bu müthiş kitabın, "Hadika: Bahçe"'nin gizemli doğuşundan bahsedeceğiz. Hikâye olağanüstü bir güzellikte.
Gazne Sultanı Bahramşah büyük ordusu ile Hindistan'i fethetmek üzere sefere çıkmıştı. Hakim Senai, onun meşhur saray şairi de onun yanında ona bu fetih seyahatinde eşlik etmekteydi. Büyük bir bahçenin, bir duvarlı bahçenin yanına geldiler. Firdevsin manası bu, 'duvarlı bahçe' demektir. Ve İngilizcedeki "paradise:cennet" kelimesi bu 'firdevs' kelimesinden gelir. Sultan ile birlikte, büyük bir ordu ile Hindistan'i fethetmek üzere aceledeydiler. Sultanın zamanı yoktu.
Fakat gizemli bir şey oldu ve durmak zorundaydı, bundan kaçınmanın hiç bir yolu yoktu. Bahçeden gelen şarkının sesi Sultan'ın dikkatini cezb etti. Müzik aşığıydı, fakat hiç böyle bir şey işitmemişti. Sarayında büyük müzisyenler, müthiş şarkıcılar ve dansçılar vardı, fakat hiç bir şey bununla kıyaslanamazdı. Şarkı sesi ve müzik ve raks , bunları sadece dışarıdan işitmişti fakat orduyu durdurmak için emretmek zorunda idi. Çok mest edici idi.
Dansın ve müziğin bu hoş sesi ve terennüm hayal gördüren bir ilaç gibiydi, sanki içine şarap dökülüyormuş gibi: Sultan sarhoş oldu. Bu olgunun bu dünyadan olmadığı meydana çıkmıştı. İçindeki kesinlikle öteden gelen bir şeydi: gökyüzünden bir şey yeryüzüne ulaşmaya çalışıyor, gaybdan bir şey bilinen ile iletişim kurmaya çalışıyor gibiydi. Durmak ve onu dinlemek zorundaydı. Onda bir cezbe vardı öyle tatlı ve bir o kadarda elem dolu ve kalp yırtıcı idi. Hareket etmek istedi, aceledeydi, Hindistan'a yakında ulaşmak zorundaydı, bu düşmanı fethetmek için doğru bir zaman idi.
Bilseniz şaşırırsınız, bu İngilizce "cibberiş: abuk sabuk" kelimesi aslında sofi bir mistik olan Cebbar'ın isminden gelmektedir. Bu Cebbar'ın laflarından dolayı bu İngilizcedeki cibberiş' kelimesi ortaya çıktı. Fakat Cebbar bile Lai-Hur'a kıyasla hiç bir şeydi. Cahile göre onun sözleri rezil, din dışı, geleneğe karşıt ve din olarak anlaşılan ne varsa bütün resmiyetin, adab ve ahlak karşıtı sözlerdi. Fakat bilenlere, onlar saf altın gibiydi.
O sadece bir kaç kişiye müsait idi çünkü sadece çok az insan onun yaşadığı öyle yüksek bir yere yükselebilirdi. O Everest'te - bulutların ötesinde bilinçliliğin Everest'inde yaşıyordu. Sadece yeterince nasibi olanlar ve dağa tırmanmaya yeterince cesareti olanlar onun ne söylediğini anlayabiliyorlardı. Genel kitleler için deli bir adam idi. Bilenler için o sadece Hakk'ın bir vasıtası(Hakk'tan geleni taşıyan bir taşıyıcı gibi) idi, ve ondan doğru gelenlerin hepsi saf hakikat idi: hakikat, ve yalnız Hakikat idi. Kendisini kasıtlı şekilde kötü tanıtmış idi.
Bunun burada nasıl olduğunu siz görebiliyorsunuz. Siz benim Sofilerimsiniz. Ben Poona'da yasan insanlara hemen hemen görünmezim. Ben buradayım ve burada değilim; onlar için ben burada değilim, ben sadece sizin için buradayım. Hatta komşulara bile burada görünmezim. Onlar görürler ve lakin görmezler, işitirler ve lakin işitmezler. Lai-Hur kendisini kasıtlı bir şekilde kötü olarak tanıtmış idi (dile düşürmüştü). Simdi, siz benden daha çok dile düşmüş birini bulabilirlisiniz ki? Ve öyle iyidir ki bu; ahmağımsı olanları uzakta tutar. O, şimdi sadece idrak edebilen kişilere görünür idi.
Bir Ustad, eğer gerçekten çalışmak isterse, iş yapmak isterse, hakiki arayıcı olmayan kişilere karşı görünmez olmak zorundadır. Gurdijef'in yaptığı şeyde bu idi. Gurdijef Lai-Hur'dan bir kaç şey öğrenmiş olmalı. Gurdijef bir ustad olmadan evvel, çok yıllar Sofi ustaları ile birlikte yaşamıştı. Ben bu hikayeyi bitirdiğim zaman Gurdijef ve Lai-Hur arasında bir çok benzerlikler göreceksiniz.
Lai-Hur şarap istedi ve " Sultan Bahramsah'in körlüğünün şerefine" kadeh kaldırmayı teklif etti. Simdi, ilk önce büyük mistik şarap istedi. Dini insanların güya şarap içmemesi gerekir. Bir Müslüman için şarap içmek en büyük günahlardan birisidir; Kur'an'a zıt düşer, ve bir velinin nasıl olması gerektiği fikrine de aykırıdır. Lai-Hur şarap söyledi ve"Sultan Bahram şah'ın körlüğünün şerefine" diyerek kadeh kaldırmayı teklif etti.
Sun, 06.02.2011 06:21 #3
Sultan çıldırmış olmalıydı. Ona kör demek ha? Çok öfkelenmiş olmalıydı. Fakat o Lâi Hû 'un müthiş mest edici etkisi altında idi. Bu yüzden içerden kaynıyor olmasına rağmen, hiç bir şey söylemedi. Bu güzel sesler, müzik ve dans halen onu büyülemekteydi, onlar halen onun kalbinde idi. Bir başka dünyaya tasınmış dı. Fakat diğerleri, onun generalleri ve saray adamları hemen itiraz ettiler. İtirazlar yükselirken, Lâi Hû deli bir şekilde güldü ve Sultan'ın böyle ahmaksı bir seyahat üzerine hareket edişinin körlük olduğunu ve bunu hakettiği üzerinde ısrar etti.
" Dünyada neyi fethedebilirsin ki? Hepsi arda kalacak. Fethetmek fikri ahmakça, tamamen ahmakça. Nereye gidiyorsun? Sen körsün! Çünkü define sen de, " dedi. " Ve sen Hindistan'a gidiyorsun; boşa zaman harcıyorsun, diğer insanlarında zamanını harcıyorsun. Bir adama kör demek için başka ne sebebe ihtiyacınız var ki?"
Lâi Hû ısrar etti: "Sultan kör. Kör değilse eğer, o zaman doğru evine geri dönsün ve bütün bu fetih isini unutsun. Oyun kartlarından ev yapma, kumdan kale yapma. Düşler ardından gitme, deli olma. Geri dön! İçeriye bak !" Gözleri olan kişi içeri bakar, kör kişi dışarı bakar. Gözleri olan kişi içerdeki defineyi araştırır. Kör olan kişi kaçırdığı bir şeyi bulmak umuduyla yalvararak, insanları soyarak, öldürerek, tüm dünyaya telaşla koşar.
Boyle asla bulunmaz, çünkü onu dışarıda kaybetmedin ki. Onu kendi varlığında kaybettin sen: Oraya Nur getirilmek zorunda. Lâi Hû Sultan'ın kör olduğu üzerinde ısrar etti. " Eğer değilse, o zaman bana delil gösterin: ordunun geri gitmesi için emredin. Bu fetih hakkında her şeyi unutun ve asla tekrar bu fetih yolculuğuna devam etmeyin. Hepsi saçmalık!"
Sultan hayran kalmıştı, fakat geri gidemezdi. Daha önce büyük İskender'in Hindistan'ı fethetmek için giderken bir diğer mistik Diyojen'in ona gülüşü gibi, ayni duruma düşmüş olmalıydı. Ve (Diyojen) dedi ki , "Neden? Böyle uzun bir yolculuğa neden çıkıyorsun ki? Ve Hindistan'ı fethederek yahut tüm dünyayı fethederek ne kazanacaksın ki ?"
Ve Iskender soyle dedi " Tüm dünyayı fethetmek istiyorum , öyle ki sonunda uzanayım ve rahat edip sefasını sureyim."
Diyojen ona güldü ve dedi ki , " Sen ahmak olmalısın- çünkü ben zaten su anda istirahat ediyorum!" Ve o küçük bir ırmağın kıyısında dinleniyor, rahatlıyordu. Sabahın erken saatleriydi ve kumda çıplak güneşleniyordu, dedi ki, " Ben istirahat ediyorum ve SIMDI rahatliyorum, ve dünyayı feth etmedim. Dünyayı fethetmeyi dahi düşünmedim. Öyleyse sen sadece istirahat etmek ve rahatlamak için dünyayı fethetme ve galip olma çabası içindeysen, bu kesinlikle manasız , çünkü ben hiç bir şeyi feth etmeden zaten bunu yapıyorum. Bu irmagin kıyısı yeterince büyük, her ikimizi de yeter. Gel burada dinlen. Çıkar at elbiselerini ve güzelce bir güneslen ve bu fetih fikrini unut gitsin! Ve bana bak: Ben dünyayı fethetmeden fatihim. Ya sen , bir dilencisin."
Sultan Bahramşah ile de bu durumun aynisi olmuş olmalıydı , ve Lâi Hû da yine böyle ayni tipte bir adamdı. Bu dünyada iki tip insan vardır: bilenler, ve bilmeyenler. Ayni drama tekrar ve tekrar oynanır, ayni hikaye tekrar ve tekrar icra edilir. Bazen o kör kişiyi oynayan Büyük İskender'dir ve onu uyandırmaya çalışan Diyojen'dir. Bir diğer zaman Sultan Bahramşah'i uyandırmaya çalışan Lâi Hû 'dur.
İskender dedi ki ," Üzgünüm . Senin görüşünü anlıyorum, fakat geri gidemem. Dünyayı feth etmek zorundayım ; onu fethetmeksizin istirahat edemem. Affedersin. Ve sen doğrusun, bunu kabul etmek zorundayım." Ve aynisi Bahramşah'a da olmuştu. Üzgündü , utanç içindeydi. Fakat dedi ki " Affedersin, ben gitmek zorundayım, geri dönemem. Hindistan feth edilmek zorunda. Hindistan fethedilene kadar oturup sakince istirahat edemeyeceğim."
Sonra , "Hakim Senai'nin körlüğüne" diyerek bir kadeh kaldırıldı- çünkü Bahramşah'in yanındaki en önemli ikinci kişi o idi. O onun veziri, danışmanı, sairi idi. Divandaki en akilli adam idi, ve şöhreti diğer diyarlara da yayılmış idi. O zaten başarısı kanıtlanmış bir sair, iyi bilinen bir bilge kişiydi. "Hakim Senai'nin körlüğü şerefine" kadeh kaldırılmak istendi, öyle ki bu davranış büyük sairde kayda değer bir SALLantı yapmış olmalıydı. Simdi, Senai'nin mükemmel şöhretine , onun irfanına ve karakterine bakarak daha da güçlü itirazlar gelmişti.
O bir çok dindar, çok erdemli bir ahlaklı bir kişi idi. Hiç kimse onun hayatında bir kusur bulamazdı. Çok çok bilinçli bir hayat yaşamış idi, en azından onun kendi gözünde. Vicdanlı bir adam idi. Daha da fazla itirazlar gelmişti. Çünkü belki Sultan kördu, aç gözlü idi, büyük şehvet sahibi idi, bir şeylere sahip olmak için büyük bir tutkusu vardı, fakat Hakim Senai hakkında bu söylenemezdi. O sultanin mahiyetinde saraylı olmasına rağmen, fakir bir adam hayati yaşamıştı. Bahramşah'in sarayında en saygı duyulan adam olmuş olmasına rağmen, o basit, tevazu dolu, büyük irfan ve ahlak sahibi fakir bir kişi gibi yaşamıştı.
Fakat Lâi Hû onlardan daha da fazla üstüne basarak bu kadeh kaldırmanın çok daha isabetli bir karar olduğuna dair ısrar etti. Senai'nin , yaratılış amacından tamamen bilinçsiz göründüğünü ve kendisine yaratıcısının önüne getirildiğinde ve kendisi için ne yaptığını göstermesi istendiğinde, ömrünü kendisi gibi olumlu olan ahmak krallara sadece aptalca kasideler üretip dizerek geçirdiğini soyleceginden bahsetmekteydi. Lâi Hû dedi ki bu kadeh kaldırma fikrim hatta daha da isabetli çünkü Hakim Senai'den , Sultan Bahramşah'tan beklenilenden daha da fazlası bekleniyor. Büyük bir potansiyele sahip ve onu bosa harcıyor, ahmak krallar için saçma kasideler yaparak ömrünü boşa harcıyor.
Rabbi ile yüzleşemeyecek; zorluk içinde olacak, kendisi için cevap veremeyecek. Bütün bu üretebildiği şey, bu kör adam Bahramsah gibi ahmak kralları övmek için yazılmış bu şiir olacaktır. O daha da kör, tamamen kör. Ve bu sözleri dinleyen ve bu deli adam, Lâi Hû'un gözlerinin içine bakarken, Hakim Senai'ye inanılmaz bir şey olmuştu: bir satori[*], ani bir aydınlanma deneyim etmişti. Onda bir şey derhal oldu. Ve başka bir şey, tamamen yeni bir şey doğmuştu.
Bir AN içinde, dönüşüm olmuştu. O artik ayni adam değildi. Bu deli adam gerçekten onun nefsine işlemişti. Bu deli adam onu uyandırmayı başarmıştı. Sofi tarihinde, tek Satori olayı budur. Zen'de daha fazla durumlar vardır. Size bu durumlardan konuşuyordum. Fakat Sofizm dünyasında ani aydınlanma olan tek satori davası budur- metodolojik, yavaş yavaş değil bir sok ile olmuştu.
Lâi Hû muazzam bir iç dünyaya sahip bir kişi olmalıydı. Hakim Senai eğildi, bu deli adamın ayaklarına dokundu ve sevinç gözyaşları doktu ki o evine varmıştı. Olmuş ve tekrar doğmuş idi. Satori bu dur iste; ölmek ve tekrar doğmak. Bir yeniden doğuş. Sultani bırakıp Mekke'ye Hacc'a gitti. Sultan bunu arzulamıyordu, onun gitmesine izin vermeye razı değildi. Onu engellemek için her yolu denedi: Tek kız kardeşini dahi kendisine evlilik için sunmuştu, ve krallığının yarısını Hakim Senai'ye vermek istemişti. Fakat simdi bütün bu, Hakim Senai için artik anlamsızdı. Hakim Senai basitçe güldü ve dedi ki " Ben artik kor değilim. Teşekkürler, fakat benim isim artik bitti. Bu deli adam beni tek bir darbe ile bitirdi."
Ve o Mekke'ye Hacca gitti. Neden? Daha sonra, kendisine sorulduğunda, "Sadecebu deli adamın bana öyle ansızın verdiği bu seyi özümseyip sindirebilmek için. O çok fazla idi! Taşıyordu, gark edilmiş idim; onun sindirilmesi lazımdı. O, bana benim delerinden fazlasını vermişti."
Böylece Mekke'ye hacca , meditasyona, sessiz(sükunet) olmaya, hiç kimsenin tanımadığı bir herhangi biri bir hacı olmaya gitmişti. Bu şey olmuştu, fakat onun özümsenmesi lazımdı. Nur olmuştu, fakat kişi buna alışması lazım idi. Ve yeni bir gestalt'a[*], yeni bir görüşe alıştıgı zaman, Lâi Hû 'a geri geldi ve ona bu kitabi , "Hadikat-ul-Hakikat" i sundu. Mekke'nden geri dönerken iste bunu yazmıştı. Bütün deneyimini , satorisini bu kitaba döktü. Bu sözcükler satori ile doyurulmuştur.
[*] Gestalt: Parça parça veya ayrı ayrı birimlerin birleşip anlamlı bir şekil kazanmasına Gestalt denir.
İşte bu büyük kitab, bir çocuğun doğuşu gibi gizemli, bir tohumun filizlenişi gibi gizemli, bir kuşun yumurtadan çıkışı gibi gizemli bir şekilde doğmuştu. Bir goncanın sabah seher vaktinde açışı ve bir çiçek oluşu gibi, ve kokusu rüzgarlara yayılır. Evet, bu kitap yazılmadı. Bu kitap Allah'tan bir armağandır. Bu kitap Allah'tan bir armağan ve Hakim SENAi'den bu tuhaf deli adam Lâi Hû 'ya bir minnet ifadesidir.
Kaynak : "Unio Mystica, Cilt 1 " Osho
Sun, 06.02.2011 06:23 #4
Sun, 06.02.2011 06:25 #5
Türkçe Link: http://www.muhammedinur.com
Sun, 06.02.2011 06:26 #6
O BİR(El-Ahad)'dir, ve sayının O'nda yeri yoktur;
O TAM(Et-TÂMMÜ)'dır ve bağımlı olmaktan Sübhandır O;
His ve tahayyül'ün tanıya bileceği bir TAMlık değildir.
"BİR" de yahut "İKİ" de, -- ne fark eder ki, ikisi de aynıdır.
Dikkat et! O'nun büyüklüğü çokluktan dolayı değildir;
O'nun Zatı sayı ve niteliğin fevkindedir;
Zayıf araştırmacı, O'na dair, öylemi' ya da Kim" diye sormaya bilir.
Hiç kimse, Yaratıcının, HU'nun niteliklerini,--miktar, nicelik, neden, yahut ne, kim, ve nerede diye ifade etmemiştir.
O'nun eli kudrettir,
O'nun vechi ebediyettir,
gelmek' O'nun irfanıdır,
inmek, alçalmak' O'nun ihsanıdır,
O'nun iki ayağı intikam ve yücelik azametidir,
O'nun iki parmağı O'nun etkin emir ve irade kudretidir.
Bütün varlıklar O'nun sınırsız kudretine(her şeyi yapabilme) tabidir;
Hepsi O'nda hazırdır, hepsi O'nu ararlar;
Nurun hareketi Nura doğrudur, Nur nasıl Güneş'ten ayrı kalabilir ki?
O'nun varlığına kıyasla ebediyet dünden evvelki gün başladı, şafakta geldi ama yine de geç geldi. O'nun iş yapması ebediyet ile nasıl sınırlandırılabilir(kayıtlandırılabilir) ki ? Başlangıçsız ebediyet onun fıtri kölesi dir; ve sonu olmayan ebediliğin daha ziyade olduğunu ne düşün ne de tahayyül et, zira son olmaksızın ebedilik başlangıç olmaksızın ebediliğe benzerdir.
O, daha büyük ya da daha küçük bir ölçüde bir mekana nasıl sahip olabilir ki? Mekân desek onun kendisinin bir mekânı yok ki. Mekanın yaratıcısı için bir mekan, göğü yaratan için bir gök nasıl olabilir ki? Ne zaman ne de mekan O'na erişebilir, Ne anlatım ne de gözlem O'nun haberini verebilir. O'nun durumunun(kullanilan kelimenin konum,vaziyet, memleket, devlet mânâlarıda mevcut) sağlamlığı sütunlardan dolayı değildir. O'nun doğasının varlığı mekansızlık ta yer sahibidir.
Ey şekle ve yazılı tarifle çizimlere bağımlı olan, O arş üzerine istiva etti'[*] ye bağlı olan; Şekil(bicim) ihtimallerden ayrı olarak var olmaz(şekil ve biçimler sebebsel ihtimallere dayalı olarak varlık sürdürürler, Allah'ın varlığı bundan münezzeh hakiki varlıktır bu yüzden O'nun için şekil ve biçimden söz edilemez), ve Ebedi olan majesteleri ile bu bağdaşmaz. Madem ki O heykeltraş idi, o zaman O heykel değildi; O istiva etti' ne taht'a ne de arza. En içteki ruhundan, O istiva etti' demeye devam et, fakat O'nun Zat'ının boyutlar ile sınırlanmış olduğunu düşünme ;
O istiva etti' ; Kur'an dan bir ayet olmasına karşın, O mekândan münezzehtir' demek imanın gereğidir(doğru olarak kabul edilmiş olandır). Arş bir kapının dışındaki bir halka gibidir; O uluhiyetin niteliklerini bilmez. Kitap'ta konuşmak' yazılıdır; fakat şekil ve ses ve biçim O'ndan ıraktır(Allah sesten ve biçimden münezzehtir), sünnette Allah indi' yazılıdır; fakat sen O'nun gelip gittigini zannetme; arş(taht) tan bahsedilmesinin sebebi yüceltmek(övgü) içindir, Ka'be'ye olan ilgi yüceltmek içindir. O mekândan münezzehtir' demek dinin ana esasıdır; başını salla, tam hamd için uygun bir fırsat. Hüseyin'i husumet ile takip ettiler çünkü Ali O mekândan münezzehtir' sözünü söyledi.
O hilkati için yeryüzünü bu şekilde yarattı; bak O nasıl senin için bir barınak yaptı! Dün gök yoktu, bu gün var, tekrar yarın o olmayacak, --buna karşın baki olacak olan O'dur . Duman perdesini dürecek önünde:--
Yevme natvis semae ke tayyis sicililli lil kutub, kema bede'na evvele halkin nuiduh, va'den aleyna inna kunna failîn: O gün ki Semâyı kitablar için defter dürer gibi düreceğiz evvel başladığımız gibi halkı iade edeceğiz, uhdemizde bir va'd, şübhe yok ki biz yaparız' inleyen bir nefes ver sen . Allah'ı bilenler O'nda, Ebedi(El-Ebedu) olan'da yaşadıkları vakit, onlar gözet/işte/bak/gör/selamla' ve O' diye ortadan ikiye ayrılırlar.
KURAN-I KERIM'DEN REFERANS:
[*] O arş üzerine istiva etti' :
Sun, 06.02.2011 06:27 #7
Zaman'ın seyri (akışı, gidişatı, yörüngesi) kalıp değildir bu nedenle O'nun ebedi(sonsuz) süresi(devamlılığı) hasıl olur, ne de tabiat O'nun ihsanının sebebidir; O'nun sözü olmaksızın, zaman ve tabiat var olamazlar, ruh bedene O'nun lütfundan(onayından, tercihinden) ayrı olarak girmez. Bu ve şu(ötesi bötesi) her ikiside muhtaç ve değersiz; şu ve bu her ikiside ahmak ve aciz(iktidarsız). Eski' ve yeni' O'nun Zatına uymayan sözcüklerdir; O' denildiginde, O' Kendisinin haricinde herhangi başka varlıkları içermez. O'nun hükümranlığı sınırlarına kadar bilinemez, O'nun tabiatı hatta başlangıcına kadar tanımlanamaz., O'nun efalleri ve O'nun tabiatı araç ve yönün ötesindedir, O'nun varlığı OL'(kün) un ve HU'nun üzerindedir.
Sen var olmadan evvel, senin yararına senden daha büyüğü, seni şekillendiren sebepleri bir araya getirdi, göklerin altında bir yerde Allah'ın emir ve hükmü ile dört tabiat(akort, mizac) hazırlandı; Ben onlarin bir araya gelmesinde O'nun kudretinin bir deliliyim; O'nun kudreti O'nun hikmetinin(ilminin) tasarımcısıdır( ressamı, çizeri). Senin planını kalemsiz olarak seren, onu renkler olmaksızın da tamamlayabilir; sendeki sarı, ve beyaz ve kırmızi ve siyah değil, Allah İşini resmetti ; ve sen olmaksızın kürreleri(gök kubbeleri, katmanları) tasarladı,
Neyden ?hava dan ve sudan ve ateşten ve topraktan. Gökler -- sarı ve siyah ve kırmızı ve beyaz renklerini daima sana bırakmıyacaklar, kürreler hediyelerini tekrar geri alırlar, fakat Allah'ın eseri(izi) ebedi kalır,
senin ana hatlarını(taslağını) renkler olmaksızın çizen , senin ruhunu asla senden geri almayacaktır. Onun yaratıcı kudreti ile O seni bir yükümlülük altına getirdi, rahmeti ile seni O'nun kendisini ifade eden bir "Ben" aleti yaptı. Ben saklı bir hazine idim; hilkat sen BENi bilesin diye yaratıldı' , kaf ve nun dan dogru değerli bir inciye benzeyen bir göz YaSin ile dolu bir ağız yaptı.
Kese dikme hiç ve peçeni(örtünü) yırtma; tabak yalama ve tatlı söz (kandırmak için söylenen) satın alma. Bütün şeyler zıtlardır, fakat Allah'ın emri ile , birlikte aynı yolda seyahat ederler, yokluk evinde hepsinin planı tüm ebediyet için Ebedi Olan(El-Ebedu)'ın emri ile serilir; dört öz , yedi yıldızın gayretinden doğru, planı vücuda getiren(zahire çıkaran) aletler(vasıtalar) olurlar.
De ki, Hayır ve Şer alemi O'ndan ve O'na olmak haricinde devam edemez(meydana gelemez), yalnız , O'nun kendisi değildir. Bütün nesneler, onların son biçimi ile birlikte madde temelini, ana hatlarını(taslaklarını) ve suretlerini O'ndan alırlar, Unsur ve Madde(malzeme) esası, dört unsuru giydiren biçim(şekil) ve renkler,--sınırlı(kayıtlı) ve sonlu olarak bilinen bütün şeyler, senin Allah'a yükselmen için merdivenden başka bir şey değillerdir.
Sun, 06.02.2011 06:27 #8
O halde, herhangi bir yerde arzu (tutku) olmadan, yayan olarak O'na seyr etmeyi nasıl amaçlıyabilirsin ? Ruhunun ve dualarının Allah'a seyr ettiği ana cadde kalp aynasının tecliyesine(cilalanmasına) bağlıdır. Kalp aynası; muhalefet ve husumet ile kâfirlik ve münafıklık pasından kurtulamaz; aynanın parlatıcısı senin sarsılmaz(sadık/istikrarlı) imanındır; tekrardan , o ne ki? O senin dininin tertemiz(lekesiz) saflığıdır.
Hayalgücü(heves) ve his haricinde görmüyorsun, daha sınırı(çizgiyi), yüzeyi ve noktayı dahi bilmediğinden dolayı, bu ilim yoluna rastlarsın(bu ilim yolu üzerinde tökezlersin, yanılırsın), aylar ve yıllar müzakerede oyalanma ile sürer; fakat bu durumda Allah'ın insanda Hayy oluşundan doğru O'nun tecellisini bilmeyen kişinin açığa vurduğu(dile getirdiği) sadece ahmaklık olur.
Aynanın, yüzü yansıtmasını dilersen, onu eğrik tutma ve onu aydınlık tut; sis içerisinde görülen güneş, nurunu yaymada cimrilik etmemesine rağmen, sadece cam gibi görünür, ve bir melekten daha güzel olan Yusuf' da hançer içinde şeytanın yüzüne sahip görünür. Senin hançerin hakkı batıldan ayırmayacaktır ; sana bir ayna olarak hizmet edemiyecektir.
Kendi suretini kalbinin aynasında, balçığında gördüğünden daha iyi görürsün, kendisiyle kendini prangaladığın(aglellerinin) zincirini kır kurtul, --zira balçığından temizlendiğin zaman hür olacaksin; balçık karanlık ve kalp aydınlık olduğundan dolayı, senin balçığın bir çöp tenekesidir ve kalbin ise bir gül bahçesi. Kalbinin aydınlığını her ne arttırırsa seni Hakk'ın kendisinin tecellisine daha yakın kılar, Ebu Bekir'in kalbinin saflığı diğerlerinden daha fazla olduğundan dolayi, kendisine özel bir tecelliyle lütfedildi.
Sun, 06.02.2011 06:28 #9
Sun, 06.02.2011 06:29 #10
Birisi ayak'tan bahsediyor, diğeri el'den , aptalca sözlerin sınırlarını zorlarayarak bir diğeri parmakları' ve mekan değişimi' ve inmesi', ve O'nun bir vücut bularak gelmesi. Bir diğeri ise ilminde O'nun kendisinin istivasını' ve arşı(taht)' ve kürsiyi' dikkate alıyor, ve ahmak bir şekilde, O oturdu' ve O arkasına yaslandı', diye kendi saçma hayallerini boynuna çıngırak yapıp bağlıyor. Birisi Onun vechi' der, diğeri Onun ayakları' ve hiçkimse ona ,'Senin cismin nerde ?' demez. Bütün bu konuşmadan münakaşa çıkar, ve durum kör adamlar ve fil vakasında olanlara döner.
Tenzih O Subhana ki O, ne' ve nasıl' dan münezzehtir! Nebilerin ciğerleri kan oldu. Akıl bu deyişle sakatlanır ; bilgelerin ilimleri dürülür. Hepsi kendi acizliklerini teyid ettiler; yazıklar olsun o aptallıkta ısrar edene! De ki, O mecazi bir anlatım; ona dayanma, ve ahmak kavramlardan uzaklaş. Kur'an da "
«İnandık, hepsi Rabbimizdendir.»
[*] Ali İmran [3/7]:
Hızlı Erişim Allah (c.c.) Dostları Yukarı git
Bu konuyu okuyan üyeler toplam : 5