ADNAN TÜFEKÇİ’NİN ARDINDAN – 5
“Makine mühendisidir. Yakınında olanlar olarak bu yaptığına çok şaşırdık. Bayramda ailesi ile birlikte Barselona’ya gitti. Yüksek tempolu bir işten sonra biraz bunalıma girdi. Çok iş teklifleri geldi, ama kabul etmedi. Koç, kendi işyerlerinden ayrılanlara iki yıl süre ile aynı işkolunda başka firmalarda çalışmama kuralı koymasına rağmen Adnan Bey için bu kuralı uygulamadı. 60 yaşın üzerinde ilk defa çalışma süresi bir yıl uzatılan kişidir. Profesyonel yönetici olarak da teklifler geldi, biraz daha beklemeyi tercih etti. İşine çok aşık olması, çok da iyi değil aslında. O boşluk doldurulamadı.
Bugün Bolu’da her genç Arçelik’e girmeye can atıyor. Bu, Adnan Bey’in kurduğu düzen ve sistem sayesindedir.
Aslında yaşama bağlıydı, o nedenle çok şaşırdık.Ekonomik problemi yoktu, zaten paraya önem veren biri de değildi.
Kökeni Çorum’lu, ama Bolu’yu çok seven biriydi. Boluspor için hiç ilgisi olmayan yerlerden Boluspor’a yardım alırdı.
Arçelik’in üst düzey yöneticileri ülkenin problemlerinden etkilenirdi. Adnan Bey de çok okuyan biriydi ve ülke sorunlarına kafa yoran biriydi.
Son yıllarda gördüğüm en kalabalık cenazeydi. Arkadan konuşmayan, yalandan hoşlanmayan, söylemek istediklerini çekinmeden söyleyen biriydi. Dışarıdan ulaşılamaz sanılırdı, ancak çok yufka yürekli biriydi. İşçiye karşı duyarlı, hassastı.İşçilerin problemlerini, işçilerin haberi olmadan, onlara yansıtmadan çözebilen biriydi. İşte O’nun profesyonelliği de burada yatıyor.
Not var ama, intihar net değil. Görüntü kalp krizi. Oğlu da Amerika’daydı. Bu beyinlere çok ihtiyaç var. Büyük bir değerimizi kaybettik, çok üzgünüz.”
Gördüğünüz gibi yakın dostları Adnan Bey’in kaybından dolayı son derece şaşkın ve üzgünler. Hakkında herkes öyle güzel şeyler söyledi ki. En yakınlarından ablası Eczacı Ayten Yavuz ile de görüştüm ve fikirlerini almak istedim. Ayten Hanım Bolu’nun en eski ve çok sevilen, sayılan, Atatürk’çü ve çağdaş eczacılarından biri. Ayten Hanım da kardeşinin kaybından dolayı çok üzgündü ve adeta kendisini evladını kaybetmiş hissettiğini söyleyerek şunları söyledi:
“Adnan’ın doğduğu yıl ilkokula başladım. Aramızda 7 yaş fark vardı. Ağabeyim de aynı yıl TED Kolejine başladı. Biz Adnan’la birlikte büyüdük. O yıllarda bebek posetleri vardı, O’nun için bir posetalındı. Ama o hiç bu bebek arabasına binmedi, hep annemin kucağında dururdu. Bana da boş bebek arabasını sürmek düştü. Bisiklete bindiğinde arkasından koşturan bendim, sokakta oynarken gözetleyen bendim.
Ufacık, tefecikti. Okul dönüşünde çantasını ben taşırdım. Çantasına her şeyi doldururdu, kendinden büyük çantası vardı.
Karabük’te doğdu, 7 yaşına kadar orada yaşadık. İlkokul 1.sınıfı Karabük’te, 2. ve 3. sınıfları Van’da, 4. sınıfı Yozgat Yerköy’de, 5.sınıfı Manisa Turgutlu’da bitirmesine rağmen, parasız yatılı sınavında o denli yüksek bir puan tutturdu ki, Bornova Anadolu Lisesi’ne gönderdiler.
Ne istediğini bilen, amaçlarını doğru ortaya koyan ve tüm istediklerini gerçekleştiren biriydi. O nedenle de ne istediyse yaptı. Çok çok özel ve güzel bir insandı.
Makina mühendisi olmak tek hayaliydi. Ankara’da 1976-1977 ve 1978’de her türlü öğrenci olaylarının içinde uçarak, kaçarak eğitimini tamamladı. Kamuda çalışmak istemedi. Özel sektörde ve üretimde çalışmayı hedefledi. Askerlik sonrası 1 yıl Konuralp’te bir fabrikada çalıştı. Askerliğini bitirip geldiğinde ise Bolu’da yeni fabrikalar kuruluyordu. Ardem Firması’nın Soku’da kurduğu fırın fabrikasında, henüz fabrika inşa halindeyken çalışmaya başladı. 1980-2015 yılları arasında 35 yıl çalışma hayatı sonunda işletme müdürü olarak emekli oldu.
Tüm hedeflerine ulaştığını düşünüyorum. Evladımı kaybetmiş gibiyim. Cenazesine katılanlara, O’nu hiçbir zaman yalnız bırakmayanlara, tanıyanlara, anlayanlara ve sevenlerine çok teşekkür ediyorum.”