Bir ‘Klasik Festival’ hikâyesi -II-
03 Haziran 2017, Cumartesi 9:19
Rota bu sefer batı
Geçtiğimiz hafta Yakın Doğu Üniversitesi (YDÜ)’nin bu yıl düzenleyeceği Klasik Otomobil Rallisi’nin nasıl ve ne şekilde organize edileceğini anlattık. Bu gün kaldığımız yerden devam ediyoruz.
Üç sene evvel Bursa Cumhuriyet Rallisi’nde buna benzer bir parkurda yarışmıştım. Gerçekten zordu. Bir benzeri de buydu. İzaz ikram Fatte Aba’nın sulu muhallebisi oldu. Halil Abi’m (Saygınlı) itinayla hazırlanmıştı. Yarıştığım yıllarda Sadrazamköy etabını hep yarışarak geçtim. Ya soldan sağa ya da sağdan sola.
Bu sefer gezerek geçmelerini istedim. Doğanın ve Kıbrıs’ımızın eşsiz manzaralarını tatmalarını istedim. Girne’nin içine girmeden dış yoldan son özel etabı hazırladım. Son etap YDÜ Kampusu’nun içi. Fuar alanı önünden başlayan son etap, YDÜ kuruluşunun 28. yıl adına, sabit hızı 28 km/h vererek okul içerisinde yaklaşık 5 km parkur oluşturdum. Okulun pazar günü boş olması, bu parkuru daha da cazip hale getirdi. Yarışı YDÜ Hastane çemberinde izledim. Oldukça keyifliydi. Finiş müzede oldu. 54 klasik otomobille başlayan rallimiz 52 arabanın gelmesiyle son buldu. İki aracımız kaldı. Bir de ben yolda kaldım. Son etap için Lefkoşa’ya gelirken hararet yapan arabam Boğaz girişinde beni yolda bıraktı. İmdadıma Ozan Abi’m (Ozan Çoli) yetişti de son etabı kurabildim.
Müzede tören bir başka
Yarış sonrası neticeleri açıklamadık. Her yıl bu böyle. Herkeste heyecan. Beni arayan, soran çok meraktan. Ama nafile kimseye çıt yok. Pazartesi gece Müze Müdürü, dostum Ulus Candanal’la organize olarak düzenimizi aldık. Kupaları itinayla seçtim. Yarış bitmişti ama daha yapacak çok iş vardı. Gece tüm klasik severler şık giyinmiş. Saat 19.30’da neticeleri açıkladık. Yarış çok zordu. Bu yüzden her zamanki sonuçlar gibi neticeler çıkmadı. Ama tecrübeliler, iyi çalışanlar, yarışa ekip olarak konsantre olanlar ön sıralarda yer almayı başardılar. Kazanan, kazanamayan herkesi can-ı gönülden tebrik ediyorum. Yarışı geçen yılın şampiyonları kazandı.
Ali-Pembe Kelebek ailesi… Tesadüftür ki, ilk üç sıra Mercedes’lerin oldu. Tören, Ceren Aksu’nun sunumuyla tamamlandı. Çok güzel bir ortam vardı. Özellikle muhteşem klasik otomobiller arasında. Çok emek ettik, çok yorulduk ama değmişti. Birkaç değerli dostumuzu abimizi ne yaptıksa, yine pek tatmin edemedik fakat olsun, onlar bizim kıymetlilerimiz. Büyük bir çoğunluktan gelen teşekkürler, takdirler, övgü dolu cümleler yine tüm yorgunluğumu unutturdu. Başta dediğim gibi bu bir festival hikayesi ve her hikayede kahramanlar olur. Bu hikâyenin kahramanları yine siz katılan ve katkı koyan klasik severlerdiniz. Gerek sergimize gerekse yarışa iştirak eden herkes bu hikâyenin kahramanıdır. Herkese sonsuz teşekkürler.
Tören esnasında hayatımda unutamayacağım bir olay oldu. Görkem kardeşim, yanıma yanaştı. Elinde bir torba; ‘Bu senin’ deyip, uzaklaştı. İrfan Günsel ve Görkem, Kadın Basketbol Takımı’nın final maçı için Türkiye’deydiler. Bu yüzden ne yarışa, ne de törene katılamadı İrfan Bey. Görkem, ayağının tozuyla geldi. Torbayı açtım. İçinden bu yıl üçte üç yapıp, kupa kaldıran ülkemin takımı gururumuz (her ne kadar da takımım Fenerbahçe’yi yenseler de) YDÜ Kadın Basketbol Takımı’nın imzalı forması vardı. Hem de herkesin imzası.
Koç da dahil, İrfan Günsel de dahil. O an anlatılmazdı. Kilitlendim. Konusu daha evvel geçmişti ama şakasınaydı. Şaka gerçek olmuştu. Görkem dostum, bana unutulmaz bir armağan vermişti… Tam da adamına, Antikacı’ya. Bu hediyeyi en iyi şekilde muhafaza edeceğim. Teşekkürlerin en büyüklerinden bir tanesi de sana dostum. Çok teşekkürler.