Güncelleme : 2017-06-22 18:13:06Bu içerik 929 kez okundu.
Edebiyat özgürleştirir insanı, yürekleri yumuşatır, başkalarının acısını da anlamayı sağlar. Hani bir söz vardır ya “ Gülersen Dünya da seninle güler, ağlarsan tek başına ağlarsın” diye.
Yazı dünyasına bir edebiyatçı olarak başlayan Murat Belge’nin, eleştirel disiplin ve okulların yöntemlerinden yararlanarak oluşturduğu eleştiri yazılarını hep dikkatle okurdum.
Peki hiç mi yok Ermeniler üzerine gerçekçi olan yazarlar? Elbette var. Kemal Tahir’in Yorgun Savaşçı, Büyük Mal romanlarında Ermeni kıyımı vardır. Devlet Ana’sında olumlu bir Ermeni tipi yaratmıştır. Yaşar Kemal Demirciler Çarşısı Cinayeti, Yağmurcuk Kuşu eserlerinde Ermenilerin kaçışını, bozguna uğratıldığını ve zulüm gördüğünü anlatır. Orhan Kemal ise Ermeni Tehciri’nin nasıl bir el koyarak birikim süreci anlamına geldiği, Kanlı Topraklar’ın ana karakterlerinden Nedim Ağa’nın fabrika sahipliğinde simgelenmiştir. Halil İbrahim Özcan’ın Küller Arasında, önce sürgün edelin Ermenilerin sonra da döndüklerinde yaşadıkları hüzünleri ve bunun yanında Ermeni ve Türk halklarının bin yıllık kardeşlik duygusuyla kaleme almış. Kısacası her iki tarafı da tarafsız bir bakış açısıyla kaleme almış. Vedat Türkali’nin Kayıp Romanlar’ın da da bir nesnellik göze çarpar.
Bazen sesler uzaktan gelebilirler, ayışçığının ördüğü mehtaplı bir gecede ya da karanlık tipili bir günde. Aldırmayın siz ve açık, derin soğuk gecelerde bile yüreğinizin sesiyle dünyaya gülen sonsuz cümlelerle dost olmayı ardınızda bırakmayın. İntikam, kin, keskin acıların yaşandığı dünyamızda, boş ufuklara kanmayın.