Yazar Olmak ve Yazan Olmak | Yazı Evi - Yaratıcı Yazarlık Atölyesi Kadıköy
Geçen gün tanıştığım birisi bana; “Bu kadar çok yazar yetiştirmek doğru mu?” diye sordu. “Neredeyse okuyandan çok yazar var” diye ekledi.
Bu söylediği bana iki sebeple çok yersiz geldi. “Biz, yazan yetiştiriyoruz” dedim. Yazma ihtiyacı hisseden ya da yazıyla ilişkisini önemseyen insanlara yazma cesareti aşılıyorduk. Bizim için yazıyor olmaları ve yazıyla olan ilişkileri birinci plandaydı. Cesaretle yazmanın, belirli bir kesime ait olabileceğini kim söyleyebilirdi ki? Yazar olmak ise; başka bir şeydi. Yazar olmak, uzun bir yazma sürecinin, azmin, yazıda inat etmenin ve edebi olanı yakalamanın bir sonucu olarak ortaya çıkan bir sonuçtu. Bu nedenle yazan yetiştirilebilir ama yazar olmak tamamen yazan kişinin kendi özverisine, yazıyla ilişkisine yaptığı yatırıma, kendini yazın gücünü aşma kapasitesine, yazma zamanlarına yaptığı yatırıma ve dolayısıyla yazan kişinin özverisine ait bir süreçti.
Bu yorumu ikinci yersiz bulma sebebim ise; yazmanın sınırlı bir kitleye ait olması gerektiğinin savunulmasıydı. Ülkemiz koşullarında, daha aydın ve daha medeni bir toplum arzulayan aydın kesimden birinin, yazmayı neden bu kadar özelleştirmek istediğini anlamakta zorlandım. Biz, herkesin okuması gerektiğini ancak; herkesin yazamayacağını söyleyerek kendimizi daha özel hissetmek istiyor olabilir miydik?Yazma eylemini herkes gerçekleştirmek isterse bu, edebiyatın ve edebiyatçıların sonu mu olurdu?
Ben 5 yaşında okumayı söken ve lise yıllarımın sonuna kadar yazmayı bir refleks olarak gerçekleştiren bir insanım. Nedir refleks olarak yazmak? Bu döneme kadar yazıyı duygularımı ifade etmek, görselime takılan sahneleri algılayışımı ifade etmek ve onu zihnimden ve bedenimden atmak için düzenli olarak yazıyı kullandım. Bunu yaparken, ben bir yazar olacağım demiyordum, sadece dürtüsel olarak gelen yazma ihtiyacım, oradan oraya savrulan metinler halinde dökülüyordu kalemimden. Bu sürecin içinde kendini keşif, yazıyla ilişkimi keşif ve en önemlisi oyun vardı. Kelimelerle, karakterlerle ve hayal dünyamdaki olasılıkların sonsuzluğu ile oynuyordum.
Ancak bu savrulma, bir süre sonra beni rahatsız etmeye başladı ve bir yön bulma ihtiyacına yol açtı. Ben ne yazıyordum? Benim yazdıklarım, belirli tekniklerle daha iyi anlatılabilir miydi? İçimdeki anlatıcının anlatacak çok şeyi vardı ama sanki kalemimden dökülüş biçimleri hep aynıydı. Bu aynılık, artık canımı sıkıyordu. Sürekli şu düşünce içerisindeydim; bir pusulaya ihtiyacım var. Yazıma bakıp onu yorumlayacak, beni eleştirerek, geliştirecek ya da onaylayacak bir yer.
Lise henüz yeni bitmişti ve ben böylelikle Güzel Sanatlar sınavına girmeye karar vermiştim. Sezgisel olarak yazıyor olmanın yeterli olmadığını kavradığım, yazının, çeşitli yöntemlerle nasıl geliştirilebileceğini deneyimlediğim bir sürece yelken açmıştım.
Bunları yazıyorum çünkü; 38 yaşında sadece bir kitap yayınladım. Ama yazıyla ilişkimi, yayınladığım kitaplarla değil, yazdıklarım kadarıyla tanımlıyorum. Yazan olmanın, yazar olmak kadar kıymetli bir arayış ve kendini gerçekleştiren bir süreç olduğuna inanıyorum. Unutulmaması gereken bir şey var ki; her yazarın, bu işe yazan olarak başladığıdır. Bu nedenle bana sıkça sorulan bir soruya da yanıt vermiş oluyorum. “Nasıl yazar olunur?” Aslına bakarsanız, yola yazar olmak için başlanmaz, sadece yazabilmek ve yazan olabilmek için başlanır. Ve siz bir bakmışsınız bir gün bir kitabınız çıkmış… Bu sizi bir yazar yapar mı? Kimilerine göre evet, kimilerine göre hayır. Bana göre; hiçbir önemi yok. Önemli olan soru, her koşulda ve hala ve rağmen yazıyor musun?