İmam-ı Şarani hazretleri anlatır: Allah adamları, talebelerinin dini meşguliyetlerini, zarurî işleri bile olsa şahsî işlerine tercih ederlerdi. Allah rızasını bütün arzularına takdim ve tercih ederlerdi. Onlar, dâima uhrevi amellere öncelik verirlerdi. Meselâ sabah namazından sonraki zikir ve virdlerini diğer işlerine tak­dim ettikleri gibi, soğuk gecelerde gece kalkamama ihtimaline binaen teheccüd namazlarını da yatmadan önce yaparlardı. Sabahleyin ilk işi ve ilk mak­sadı dünya olan kişi, bu büyüklerin yolundan ayrılmış olur, derlerdi.
Bir gün tanıdığım biri, sa­bah kaltınca kontrol için bahçesine çıkmış ve o sabah, hem virdini terketmiş, hem de sabah namazını cemaatla kılmaktan mahrum kal­mış idi. Bu kimse sarığı ve cübbesiyle sofiler kıyafeti ile dolaşıyordu. Ben kendisine dedim ki : “Ey kardeş, böyle söfî kıyafetine gi­rip ortada dolaşacağına, el-âlemin giyindiği gibi giyinmiş olsan da, sabah namazını cemaatla kılıp virdini de oku­muş bulunsaydın senin için daha hayırlı olurdu.”
Yunus bin Ubeyd derdi ki : “Bir tek tesbihi veya tehlili ( “Süb­hânellâh!”, “Lâilâhe illallâh!” gibi) dünyadan ve dünyadaki her­şeyden daha kıymetli bilmeyen bir kimse, dünyayı âhirete tercih edenlerdendir!”
Mâlik bin Dinar derdi ki: “Her kim dünyaya evlenme teklifinde bulunursa,(Dünyalıklara kalbini bağlasa) dünya ondan, nikâhının be­deli olarak dininin tamamını ister!”
Şeyh Ebü'l-Hasen Şâzelî diyor ki : “Dünya iblisin kızıdır. Her kim ona evlenmek teklifinde bulunur­sa, babası iblis, gelip gitmesini artırır. Bir de onunla ev­lenecek olursa, yanından hiç ayrılmaz olur.” Yani, dünyaya evlenme teklifinde bulunmak­tan kasdedilen mana, dünya malına muhabbet etmektir. Dünya ile evlenmekten murad da, dünya malını ihtiyacından fazla olduğu ve hiçbir dinî maksat taşımadığı halde elinde tut­maktır. Dünyayı gönülden se­ven birçok kimselere namazında, abdestinde ve niyetle­rinde durmadan vesvese verir. Hadis-i şerifte buyuruldu:
“Dünyayı seven, ahiretine, ahireti seven dünyasına zarar verir. Devamlı olanı geçici olana tercih edin!”