SA6589/KY60-ES72: Batı’nın İsteği “Beyaz” Avrupa
Her şey siyasidir. İnsanoğlu sosyal, duygusal varlıklardır ve hayatta kalmak için bireysel rekabetten çok toplu dayanışmaya güvenirler. Bu nedenle siyaset tamamen topluluklarla ya da o toplulukta yaşayan vatandaşlarla ve onların işlerini ve hükümetlerini nasıl düzenledikleri ile ilgilidir. Eğer ırkçılık ve beyaz üstünlüğü bir ulusun sosyo ekonomik dokusundaysa, tabiri caizse ulusal DNA’sındaysa, bu toplumu alenen aşırı ırkçı, yabancı düşmanı bir ulusa dönüştürmek çok da zor olmaz. Yani bir toplumun “tercihleri”nin, onu belirli bir yöne doğru ittiğini söyleyebilirsiniz.
Şunu da unutmamamız gerekir ki Avrupa’da ifade edilen yabancı düşmanlığının günümüzdeki hızlı yükselişi doğrudan ırksal korkulara bağlıdır. Avrupalılar, daha yüksek doğum oranlarına sahip beyaz olmayan insanlar tarafından ötekileştirileceklerinden korkuyorlar. Avrupalılar, altı yüzyıllık soykırımlarının ve tecavüzlerinin kaçınılmaz sonuçlarından; melanin eksikliğine sahip oldukları ve bu eksikliği beyaz üstünlüğü olarak adlandırdıkları bir dünyanın talan edilmesinden korkuyorlar. Avrupa ve Amerika’yı beyaz tutmak, Avrupa sağının bugün aslında “Batı uygarlığını korumak”, “ulusal kimlik” ve “kültürel asimilasyon” diye gevelediği şeydir.
Durum gerçekten çok ironikti. Avrupalı Hristiyanların Aşkenaz Yahudilerinin katledilmesiyle zirveye çıkan nefreti, Filistinlilerin Avrupa’nın hainliğinin bedelini ödeyecekleri bir şekilde sonuçlanacaktı. Avrupalı yerleşimcilerden oluşan İsrail devleti kurulduğunda ve bölgedeki ilk Arap-İsrail savaşı sonrası bu devlet sağlamlaştırıldığında, birçoğunun mutlak varlıkları için İngiliz ve Avrupalılara minnettar olduğu, bölgedeki her Arap milleti kendilerini bir ikilemde buldu. Avrupalı yerleşimcilerden oluşan İsrail devletinin Doğu Akdeniz’deki askeri üstünlüğüne karşı çıkmak ve Filistin’i kontrol etmek, onların, petrole susamış olan velinimetleri Avrupa’ya ve sahnedeki yeni güç ABD’ye karşı gelmeleri anlamına da geliyordu.
Sonuç, bir yandan Filistin’in haklarını savunurken, bir yandan da beyaz üstünlüğünü savunan ve Arapları “sarıklı” ve “Çöl Jokeyi”nden fazlası olarak görmeyen Batı’nın bir dediğini iki etmeyen Arapların iki yüzlülüğü oldu. Avrupa ve Amerika’ya karşı petrol ambargolarının, Siyonist devlete verdiği gözü kara desteklere karşı koymak için uygulanması, Arap petrol üreticisi uluslar tarafından desteklenebilir bir strateji olarak hızla terk edildi. Çünkü onların Avrupalı ve Amerikalı müşterileri aynı zamanda, bölgesel Arap gücü elitlerine yönelik hem iç hem de dış tehditlere karşı onların koruyucusuydu. Filistinlilerin hakları, bağımsızlıkları, Arap hükümetleri için sadece ahlaki konuşma noktasında kaldı- daha fazlası değil. Arapların hükmettiği bölgeler için, Arap olmayan petrol üreticisi İran onların asıl düşmanı, çünkü Avrupalı bağışçılarının düşmanı. Avrupa ve ABD desteği olmadan, mevcut Ortadoğu Arap milletlerinin bir kısmı çökebilir, devrilebilir ya da kökten değişebilir.
Ancak sloganlar gerçekliği değiştirmez sadece yansıtır. BPP ve dönemin tüm ilerici hareketleri, iki ekonomik ve siyasi denetim sisteminin tarihe geçmiş reformasyonunun üzerinde yaşıyordu:
Kurumsal/ Kapitalist Demokrasi ve Otoriter Devlet Sosyalizmi.
Emeti Saruhan, 02.08.2018, Sonsuz Ark, Konuk Yazar, Hayatın Sıcak Yüzü,