Star Kıbrıs - Gabo’nun son mektubu - GabrielJosé de la ConciliaciónGarcíaMárquez, ya da kısaca GABO.
Gabo’nun son mektubu
GabrielJosé de la ConciliaciónGarcíaMárquez, ya da kısaca GABO.
Nobel ödüllü, Kolombiyalı bir yazar, romancı.
Geçtiğimiz günlerde, 87 yaşında hayata veda etti.
Ölmeden kısa bir süre önce, arkada kalanlara bir mektup bıraktı.
Bugün bu köşede, bu mektubu paylaşmak istedim.
Herkesin alacağı bir mesaj mutlaka vardır.
'Tanrı bir an için paçavradan bebek olduğumu unutup, can vererek beni ödüllendirse, aklımdan geçen her şeyi dile getiremeyebilirdim, ama en azından dile getirdiklerimi ayrıntısıyla aklımdan geçirir ve düşünürdüm.
Eşyaların maddi yönlerine değil, anlamlarına değer verirdim. Az uyur, çok rüya görür, gözümü yumduğum her dakikada, 60 saniye boyunca ışığı yitirdiğimi düşünürdüm.
İnsan aşktan vazgeçerse yaşlanır. Başkaları durduğu zaman, yürümeye devam ederdim. Başkaları uyurken, uyanık kalmaya gayret ederdim.
Başkaları konuşurken dinler, çikolatalı dondurmanın tadından zevk almaya bakardım. Eğer Tanrı bana birazcık can verse, basit giyinir, yüzümü güneşe çevirir, sadece vücudumu değil, ruhumu da tüm çıplaklığıyla açardım.
Tanrım bir yudumluk yaşamım olsaydı… Gün geçmesin ki, karşılaştığım tüm insanlara onları sevdiğimi söylemeyeyim.
Tüm kadın ve erkekleri, en sevdiğim insanlar oldukları konusunda birer birer ikna ederdim. Ve aşk içinde yaşardım. Erkeklere, yaşlandıkları zaman aşkı bırakmalarının ne kadar yanlış olduğunu anlatırdım.
Çünkü insan aşkı bırakınca yaşlanır. Çocuklara kanat verirdim. Ama uçmayı kendi başlarına öğrenmelerine olanak sağlardım.
Yaşlılara ise ölümün yaşlanma ile değil unutma ile geldiğini öğretirdim. Ey insanlar! Sizlerden ne kadar da çok şey öğrenmişim. Tüm insanların, mutluluğun gerçekleri görmekte saklı olduğunu bilmeden, dağların zirvesinde yaşamak istediğini öğrendim.
Yeni doğan küçük bir bebeğin, babasının parmağını sıkarken aslında onu kendisine, sonsuza dek kelepçeyle mahkûm ettiğini öğrendim.
Sizlerden çok şey öğrendim. Ama bu öğrendiklerim pek işe yaramayacak. Çünkü hepsini bir çantaya kilitledim. Mutsuz bir şekilde… Artık ölebilir miyim?”
Klasik olacak ama hayat kısa.
Keşkeler, ahlar, vahlar olmadan, pişmanlıkların çok da yaşanmadığı bir yaşam serüveni yaratmak herkesin elinde.
Ve bunun için son an beklenmemeli.
Mutlu olmak için çok sebep var.
Herkese göre değişen, herkese göre başka başka anlamlar içeren hayat serüveni içinde geldiğimiz gibi gitmemizde sadece anlık tesadüflere bağlı.
Bugün varız, yarın yokuz.
Önemli olan geride bıraktıklarımız.
Her anıldığında, dudaklarda bir gülümseme, gözlerde özlemin yarattığı buğulanma ve saygıyla alınan bir isimden başka bırakabileceğimiz ne var ki?
Gabo’dan son bir cümle “Ben sorarak yaşıyorum. Öğrenmek lüks olamaz.”
Bu haber 528 defa okunmuştur