SEN BEYAZ ARI… / Neruda
SEN BEYAZ ARI…
Sen, beyaz arı, bal sarhoşu, vızıldarsın canımda,
ağır duman büklümleri gibi dolanırsın.
Umutsuzum, yankısı olmayan sesim,
her şeyi olan ve her şeyi yitiren biri.
Son palamar, benim son sıkıntım sende çözülür,
Son gülsün sen benim kurak toprağımda.
Ah suskun kadın!
Derin gözlerini kapa. Gece kanatlanır gözlerinde.
Ürkek bir yontuyu andıran bedenini soy.
Körpe kolların çiçek, kucağın gül.
Akçıl salyangozları andırır göğüslerin.
Karnına konmuş uyur bir gece kelebeği.
İşte ıssızlık ve yoksun orada.
Yağmur yağıyor. Serseri martıları kovuyor deniz rüzgârı.
Islak sokaklarda çıplak ayakla yürüyor su.
Ve bir hasta gibi inliyor ağacın yaprağı.
Beyaz arı, yoksun sen, vızıltın sürüyor içimde.
İnce ve susmuş, yaşayıp gidiyorsun içinde zamanın.
This entry was posted on Cumartesi, 30 Ocak 2010 at 12:25 PM and is filed under 3. S'İMGE ŞAİRLER DİZİSİ.	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.