Ağustos 2013 – hilalyok
Yağmur Yufkayı Isladığında
Ağustos 29, 2013 Ağustos 29, 2013 Yorum bırakın
Yarım domatesi, ince doğranmış bir hıyarı
Yiyemeden daha şu kapıdan çıkıyor.
Bir dilim peyniri yatırmadan
Bayat çeyrek ekmeğin arasına
Boğazından inen üç yudum çayla
Doyamadan daha şu kapıdan çıkıyor.
Eski bir melodiyle gözünü açıp sabahın nurunda
Yıllardır çekiç sallar, nasır tutmuş elleriyle
Beyni solüsyon tenekelerine sarkmış şekilde
Akşama kadar nimet peşinde koşuyor.
Zor diyorum, başın karlı dağlar kadar yüksek
ve bir o kadar ak
Yeşil gözlerini bizden çok sarmış çizgiler
Zor değil gerekli diyor,
Ve sende evladın olduğunda anlarsın…
Gözlerim değince gözlerine,
Yağmur yüklü bulut,
Yeni tavlanmış yufka.
İçtiğin bir tel sigaranın dumanına sar beni.
Ağustos 26, 2013 Ağustos 26, 2013 Yorum bırakın
Sıkılmaktan bile sıkıldığım günlerden biri. Geçtiğimiz pazar. Oflamalarıma dayanamayan teyzemler “Ver elini dağlar aşalım.” dedi. Ben hep dağı, bayı, çayırı sevmem sanırdım; yanılmışım. Bundan sonra hep dağlara vereceğim kendimi. Bunlarda ölümsüzleştirmeye çalıştıklarım.
Bu suya dokunalı bir yılı geçmiştir. Çocukluğumdan beri soğuk akar ama artık üşütmüyor……. Başımı göğe kaldırmaya doyamadım ki ben. Öyle güzel uzanarak ona bakmak. Sonsuz ve pürüzsüz.
O meşhur sarı çiçek bu muydu bilmiyorum. Sorular sorup, yapraklarını okşadım ama. Ağaçların arasına kaçmak istedi canım insanlardan ve kendimi burada buluverdim. Peşimde iki çocuk.
Az gittim, uz gittim. Bir kaya çıktı karşıma. Ben kayaya çıktım. Doruklara sevdalandık !
O gibi kayalardan kına yakarmış teyzemler eskiden, onu öğretti.
Çocuklarım acıktı, biz geri dönüyoruz.
Yemeksiz olmaz, diyeti de bozdukk iyi mi 🙂 Ufaklıklar dizince böyle oluyor, seyrek seyrek 🙂
“Azıcık toprağa değsin eli oğlumun.” dedi babam. Çocuklarlar çocuk olup çamur da oynadım iyi mi? 🙂 küçükken çanak çömlek yapardım şimdi karıştırmaktan başka bir iş yapmadım. Düşüncelerimi kardım toprakla. Kabul olur dualarım.
Modern yaşamda normal çocuklar araba ister babalarından ben “at” istiyorum. Babamın başının etini yerken bu konuda karşımıza bu atlı hatun çıkıverdi. Günün en güzel fotoğrafı.
Sonra bunu dinlerim hep.
Ağustos 24, 2013 Ağustos 24, 2013 Yorum bırakın
Bilmezler bir kaçışın bizi öldürdüğünü,
Bu yüzden hep arkalarına bakmadan giderler.
Gidenler zerre kadar düşünürlerde kalanları
Suya salıp geçmiştekileri, bir gün geri gelirler mi?
Kaçmak gitmekten farklıymış, öyle diyorlar
Kaçmak ardına her şeyi öylece bırakmakmış
Bilirim kaçanlar geri gelmezler
Pinhani – Dursana Dünya
Bari bu gecelik dur dünya, bu gecelik geriye sar ve düzeltelim yanlış neredeyse !!
düüüüüünnyaaaaa dursanaaaa 😀
Babam Bana Ne Öğretti???
Ağustos 2, 2013 Ağustos 4, 2013 Yorum bırakın
Acıları birbirine değenler gerçekten bir oluyormuş anladım.
İlkokul arkadaşım. Çocukluğumuzda geçen ortak anılarımız var zihnimde. Geçen baharda onu kaybettik.
Küçük kardeşim Nihal.
Dört yıl öncesi de bir cuma akşamı da onu kaybettik.
Onların kayboluşu aslında bir yolculuk, bir başlangıç.
Babam. Çok şükür yanıbaşımda.
Geçenlerde onunla kısa bir yolculuk yaptık. Yaz tatilinin başlarında. Rabia adına okutulmuş bir mevlüte doğru.
Babam buna gitme isteğini daha ben eve gelmeden tarihi belli olduğunda söylemişti. Araba içinde giderken konuşuyoruz.
Ben : Baba biliyorum insanları önemsersin ama en yoğun günde işini bırakıp gelmen beni şaşırttı. Neden bu kadar isteklisin?
Babam güldü, bazı zamanlarda cevap vermez güler o. O an bende jeton düştü.
“Anlıyorum, acılarınız ortak. İkinizde kızınızı kaybettiniz. Yanında olmak istiyorsun.”
Babam yine güldü işittim, görmedim ama yeşil gözleri yine dolu dolu oldu ve ardından konuştu : “Yaramaz kızım benim, nelerde bilirmiş.”
O gün o on beş dakikalık yolculuk bana öğretti ki cidden ortak acılar insanları birleştiriyor. Ve birimizin acısını aslında tam olarak biz benzer acılarla yoğrulduğumuzda anlıyoruz.
Öte yandan belki yaratıcı bizi bazı insanlarla bir araya getirmek için acılar veriyor…
Bu arada bu adamın hep yaramaz kızı olarak kalmak istiyorum Allah’ım. Onu hep yanı başımda eyle.