Türkiyenin Neo- Osmanılcılık politikası | Orient
Ana sayfa Ermenistan Analiz Türkiyenin Neo- Osmanılcılık politikası
Türkiyenin güçlenmesi ve bu nedenle daha aktif bir dış politikası yani Neo-Osmanılcılık projesi uygulaması Batı ve Rusya ile ilişkilerinnin bozulmasına neden olmuştur. Bu yeni programın temel hedeflerinden biri Türkiyenin onun Osmanlı İmparatorluğu’nun bir parçası ve daha önemli gibi düşünüldüğü kendine bir güvenlik bölgesi olarak, olmadan dış politika programlarını başarısızlığa tabi olan bir ülke gördüğünden dolayı Suriye’nin işgalidir. Zaten yeni bir Ortadoğu’nun oluşumunda Suriyenin önemli bir role sahip olduğundan dolayı Türkiye anlar ki, oradaki durmun değişmesi onun için de durmun değişeceği anlamına gelir. O herhalde anlar ki, savaş nihayet Türkiye topraklarına girecek ve aynı zamanda ülkedeki Kürtlerin riski ile ilişkili olduğu için savaşı diğer bölgelere aktarmaya çalışır. O bunu Ermenistan-Azerbaycan sınırında Dört Gün Savaşının olduğu gibi bu bölgelerde savaşlar tahrik etme ya da sözde İslam Devleti aracılığıyla sıcak noktalar yaratarak uluslararası toplumun dikkatini ve kaynaklarını ülke içinde ya Suriyedeki faaliyetlerine değil, ama bunlara çekme yoluyla yapıyor. Bütün bunlar göz önüne alındığında Türkiye’nin her ne pahasına olursa olsun Suriyeyi kontrol altına almak gerektiğini giderek daha açık hale gelir ve burada Batı, Rusya ve İran gibi diğer ilgili tarafların büyüyen varlığı hafif bir deyimiyle onun hoşuna gitmiyor . Onun histeriye düşme sebebi ancak bu gerçek değil, ama aynı zamanda sonucunda Türkiye’nin siyasi hesapları başarısızlığa mahkum olduğu «İslam Devleti» yenilgileri.
Türkiye bunun için çok tehlikeli ve geri dönüşü olmayan sonuçlar olacağı kesin eylemlere gidebilir. Öncelikle bu Suriye konusunda Türkiyenin hala başarıları olmayan karşı İslam dünyasında yeni tutkular uyandırmaya çalıştığı Batı-Rusya işbirliğine katkı sağlayacak. İkincisi, hangi bir sır değil, nihayet Türkiye’yi ve Türk halkını bölerek Türkiye için ciddi sorunlar yaratabileceği Rusya ve Batı tarafından Türkiye’ye karşılık olarak Kürt faktörünün kullanılabilme eğilimi. Diğer bir deyişle eğer Türkiye Suriyede ciddi bir askeri eyleme giderse iç savaşına ve belki de devrimine hazır olmalıdır.