Bu kadar sıradan şiiri - asran - Edebiyatdefteri.com
BU KADAR SIRADAN
5,0 / 19 kişi ·9 beğenme · 16 yorum · 1125 okunma
Saçları dağınık bir geçmişe say
Tut ki dört duvar bir mahpusluk yaşadığın
Demir parmaklık voltadan arta kalan
Ya hür bir sevdaysa pervaza konan güvercin
Az sonra gelecek olduktan sonra gardiyan
Elinde cop gezerken koğuşları
Fe tipi bir engizisyon işte
Sevmekten arta kalan
Doğan her güneş batar
Sulara gömülür bir yerlerde her akşam
Ardı ay, ardı karanlık
Lacivert bir hüzün çöker bakışlarına
Denizin sesini uydur aklında
Martılar bağırsın, bağırsın
Kadim mısralara sarıl
Kara kuru bir kalem bul sonra
Duvarlar senin, duvarlar özgür
Dikilse de önünde öyle soğuk
Öyle büyük bir engelmiş gibi
Çiz, sana bakan yüzüne bir resim
Anne, baba, çocuk el ele
Ya da iki satır bir şiir yaz ortasına
Karalanmaktan korkmadığın gibi
BU KADAR SIRADAN şiirine yorum yap
BU KADAR SIRADAN şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
14 Ekim 2013 Pazartesi 23:00:10
imgelere sansür uygulanmamış,
imgeler raflardan alınıp kullanılmamış
Feyza Can , 5 puan verdi
16 Ağustos 2011 Salı 02:59:43
yesil kaleme sevgiler...
15 Ağustos 2011 Pazartesi 23:39:52
Kara kurudur kalem ama ne güzel şeyler yazar aynı zamanda
tıpkı şiirin gibi
öğretisi yüksek, oldukça etkileyici
TEBRİĞİM / SEVGİMLE
15 Ağustos 2011 Pazartesi 18:49:02
f tipi bir egizisyon...
çiz,sana bakan yüzüne bir resim...
f tipine götürdün bizi asran:)))
kutlarım var olasın
15 Ağustos 2011 Pazartesi 17:50:58
korkma sevmekten ve karalanmaktan ve yaz duvarlara aşkını gelecegini yaz muhteşem anlatım kutlarım sizi usta kalem
15 Ağustos 2011 Pazartesi 12:55:52
Burası göğsüme saplandı.
15 Ağustos 2011 Pazartesi 12:36:43
"Çiz, sana bakan yüzüne bir resim
Karalanmaktan korkmadığın gibi…"
15 Ağustos 2011 Pazartesi 11:56:45
ve geçmişin sahura bakan penceresi gibi bekle acıkan ruhundaki sancılı kıvranışları...
bilirsin kendi içimizdeki o gizli yoldadır aydınlığın düğmelerini çözen baharın dalları...
eMİNeYZAMAN , 5 puan verdi
15 Ağustos 2011 Pazartesi 11:54:29
korkunun yüzü düşüyor avuçlarıma
kalemime bulaşıyor hüznün mavisin
ıslık senine bırakılmış nöbetler çınlıyor arkamda
bir adım sonramda toplanıyor gerçekler
ya koşamazsam özgürlüğe
inzivaya çekilmiş bakışlarımda toplanır
öfkenin dikenli gülüşü
ruhumun duvarlarına asılmadan idamlığım
15 Ağustos 2011 Pazartesi 11:49:00
Karalanmaktan korkmadığın gibi…
Güzel bir şiirdi. Tebrik ediyorum.
15 Ağustos 2011 Pazartesi 11:03:52
Karalanmaktan korkma !
Sus kalmamalı öyleyse.
Bazı şeyler karşısında dimdik durabilmeli...
Sonucu ne olursa olsun.
Bildiğin doğrulardan şaşma...
Ne de olsa Hak bilmiyormu...
Bana bir şey düşündürdü. Bugün okuduğum ikinci şiir ve aynı duyguları yaşadım...
Aynur Engindeniz , 5 puan verdi
15 Ağustos 2011 Pazartesi 10:41:51
Baştan sona çok etkileyici, ama final şimşek gibi...
15 Ağustos 2011 Pazartesi 10:37:32
içimizin duvarlarına ne kadar çok yazı ciziktiririz ne kaar çok resim boyarız da ne hikmetse her uyandığımızda yepisyeni duvarlarımız olur..
adımız çıkmış dokuza inmez ya sekize hangi duvarda nasıl zikredildiğinin önemi yok adımızın aslında...
(( Seçil Nimet )) , 5 puan verdi
15 Ağustos 2011 Pazartesi 10:20:17
Of of ooof...
Nasıl bitmiş öyle...
Hiç insafın yok okuyucularına...Harikaydı..
Sevgimle, tebriklerimi kardeş yapıp elele yolluyorum güzel sayfana...:)
Selahattin YETGİN , 5 puan verdi
15 Ağustos 2011 Pazartesi 10:13:33
Aynalar, kırık bir sıyrılışın sırça bakışlarıdır, kendini göstermekten utanan erdemiyle. Aynalar, yalan tıpırtıların ve sahte kimliklilerin dudağındaki kir'dir, döküldükçe yağmur dilerler içlerindeki sevgisizlikleriyle. Aynalar, her bakışın zemherisinde asil bir yansıtıcıdır, göz aldanışlarını inkâr etmedikçe...
15 Ağustos 2011 Pazartesi 10:13:23
:) Final müthiş...
:) Sevgilerimle Sayın Yazarım.
: 15.8.2011 10:03:58