Uzayın sonsuz boşluğunda hayat aramaya kendi güneş sistemimizden başladık. Öncelikle yakınlarımıza bakmalıydık.
Uzayın sonsuz boşluğunda hayat aramaya kendi güneş sistemimizden başladık. Öncelikle yakınlarımıza bakmalıydık. Ay’a gittik. Phoenix’i ve bazı Marinerleri, Vikingleri, Pathfinderi, Spiriti, Nozomiyi, Sputnikleri, Marsnikleri Mars’a; Veneraları, birkaç Marineri, Pioneer Venusleri, Magellan’ı Venüs’e gönderdik.
1977 yılında bir hafta arayla uzaya fırlatılan Voyagerlar‘ın görevi de Jupiter, Satürn, Neptün, Uranüs ve onların uydularını araştırmaktı. ikisi de görevlerini mükemmel bir şekilde gerçekleştirdi ve 1989’da yeni görevlerine başladılar.
Şu an Dünya’ya 19 milyar kilometre uzaklıkta bulunan insan yapımı tek şey Voyager 1.
35 yıllık yolculuğunun ardından 12 eylül 2012 perşembe günü güneş sistemimizi terk etti.
Jüpiter’in artık görünmez olmuş halkaları
Hubble da 1990 yılında fırlatıldığından beri bizim için çalışıyor. Esas amacı kara deliklerin varlığını kanıtlamaktı. Bunu başardı. Bugüne kadar 3000’den fazla galaksi keşfetti. Ayrıca Hubble bize büyük patlamanın 13.7 milyar yıl önce gerçekleştiğini söyledi.
Plüton, charon, nix ve hydra
Daha sonra dünya benzeri gezegenler aramaya başladık.
Sandığımızdan daha fazlaydılar.
Başlarda sadece kütle çekiminden faydalanarak uzayda gezegen arıyorduk. Yani bir yıldız keşfettiysek o yıldızın hareketlerine bakarak gezegeni olup olmadığını araştırıyorduk. Eğer gezegeni varsa yıldız gezegenin çekim kuvvetiyle ileri geri titreme yapıyor ve biz de o yıldızın etrafından onu kendine çeken bir gezegen olduğunu anlıyorduk. Ama bu yöntemle sadece büyük gezegenlerin varlığı tespit edilebiliyordu. Tespit edilen o gezegenler de güneş sistemimizdeki gaz devi gezegenler gibi yaşama elverişli olmayanlardı. Kendisi, yani kütlesi küçük olan gezegenin çekim kuvveti de küçük olduğundan sadece küçük gezegene sahip yıldızların, etrafında dönen bir gezegen olup olmadığı anlaşılamıyordu.
Kepler’se 2009 yılından beri çok basit bir şekilde yıldızlardan gelen ışığı ölçtü ve eğer bir gezegen yıldızın önünden geçiyorsa ışığın azaldığını tespit etti. Hatta ışıktaki azalmanın miktarına bağlı olarak o gezegenin boyutunu belirledi. ve yaşam olabileceği düşünülen ebatlardaysa gezegeni izlemeye başladı. Ve gezegenin içerdiği element yoğunluklarına, sıcaklığına göre hayat olup olamayacağına karar verdi.
3000 ışık yılı ötesini görebilen kepler, şimdiye kadar 150.000 yıldıza baktı, 4000’den fazla gezegen adayı tespit etti, bunlardan 1000 tanesi gezegen olarak onay gördü.
Galileo 1610’da teleskobunu gökyüzüne çevirdiğinde Satürn’ün şimdi en kötü teleskopla bile görülebilen halkalarını görememişti. Nereden nereye…
Dünya üzerindeki tüm sahillerde toplam 10 seksilyon civarı kum tanesi olduğu düşünülüyor. Evrende bundan daha fazla yıldız (100 oktilyon) var.