Muhsin Kızılkaya - Selam olsun Diyarbakır analarına! - HABERTÜRK
Muhsin Kızılkaya11.09.2019 - 02:19 | Güncelleme: 11.09.2019 - 02:19 Tüm Yazıları »
İlkokuldan sınıf arkadaşım, aynı zamanda adaşımın annesiydi Esma Teyze. Yatılı Bölge Okulunda iki yıl beraber okumuştuk oğlu Muhsin’le. Bir sabah ağır ateşler içinde uyanmıştım. Yatakhaneden çıkarmadılar. Tek başıma yatıyordum ranzada. Bir ara baktım Muhsin geldi, bu saatte yatakhaneye çıkmak yasaktı. Belli ki nöbetçi öğretmeni atlatmıştı. Elinde ince uzun bir şişe vardı, şişenin içinde sarı bir sıvı vardı. Otuz iki dişiyle gülümsedi ve elindeki şişeyi havaya kaldırarak, “Bu şey seni iyileştirecek” dedi. Okuldan firar etmiş, çarşıya gitmiş, beni iyileştirmek için o sarı, şifalı suyu getirmişti.
Sık sık birbirimizin evine gidip geliyorduk. Bir sürü kardeşi vardı adaşımın, evin içi çocuk doluydu. Çocuklarıyla birlikte çok yemeğini yedim; o yüzden Esma Teyze’nin bende ekmek hakkı vardı.
En büyük korkum Muhsin’le yalnız karşılaşmaktı. Annemle kıyasladığımda bir hayli genç sayılan annesi neden ölmüştü acaba? İnsan önce ölümün sebebini sorar ya, bu soruyu adaşıma sormak istemiyordum.
Sonra eve geldim, Esma Teyze’nin ölüm sebebini anneme sordum.
Sen üniversiteye İstanbul’a gittiğinde küçük bir erkek kardeşi vardı Muhsin’in, hatırlıyor musun? O zamanlar sanırım ilkokula yeni başlamıştı. Geçen sene kaybolmuş o çocuk. Uzun süre her yerde aramışlar. Önce bir büyük şehre kaçtı falan sanmışlar. Esma, her gün aha şu dama çıkıyor, aşağıya, şehre gelen yola bakıp oğlunun yolunu gözlüyor. O zamana kadar arada bir bana gelir, saçlarına kına sürerdim. Bir süre sonra gelmez oldu. Sonra ben gittim, her gidişimde iki gözü iki çeşme ağlıyordu. Kendini koy vermişti. Artık kına yakmadığı saçları kısa süre içinde kar beyazı olmuştu. Ben de onu teselli ediyordum. Delikanlıdır, bir yere gitmiş, bakarsın aniden çıkar gelir, kendini bu kadar salma, gam bitirir insanı, Allah’a dua et, heder etme kendini derdim. Söylediğim hiçbir şey kar etmiyor, sanki oğlunu bir daha göremeyeceğini biliyormuş gibi yüzüme boş boş bakıyor, hiç konuşmuyordu.
Bu hal böyle bir süre devam etti. Sonra günün birinde bir haber geldi mahalleye. Esma’nın oğlundan... Ama gelen haber öyle hepimizi sevindiren bir haber değil, kara bir haberdi!
Oğlu anasına gönderdiği haberde demiş ki, “Ana ben dağa çıktım, yokluğuma alış” demiş. Başka da bir şey dememiş. Artık dağa nasıl çıkmış, neden çıkmış, kim kandırmış, veya kendi isteğiyle mi gitmiş, bir şeye mi kızmış, bir hayalin peşine me düşmüş hiç birimiz bilemedik.
Bu haberi alır almaz Esma kendini bir odaya kapattı. Evlerinin arka odasına... Hani küçük bir penceresi olan o odaya. Büyük oğluna demiş ki, o küçük pencereyi de ör demiş. Önce oğlu, babası karşı çıkmışlar ama kadın Nuh demiş peygamber dememiş. Mecburi dediğini yapmışlar. Küçük pencereyi de örüp odanın içindeki ışığı yok etmişler. Esma o odaya girmiş ve bir daha çıkmamış. Komşular gelmiş, akrabalar gelmiş, yakınları gelmiş, kocası yalvarmış yakarmış, çocukları eteklerine kapanmış, ağlamışlar, sızlanmışlar Esma’nın dediği dedik, o odadan dışarı çıkmamış. Bir süre sonra alışmışlar bu haline. Gelini yemeğini odaya bırakmış, sonra bakmışlar bırakılan yemekleri de yemiyor, biraz su içiyor, biraz ekmek kemiriyor, getirilen yiyecekleri de öyle bırakıyormuş. Her gün biraz daha zayıflamış, gün be gün canından gıdım gıdım koparmış. Odanın karanlığı her gün biraz daha koyulaşmış. Aylar sonra artık odada hiçbir şey göremez olmuş. Artık ne kadar ağladıysa, bir süre sonra bakmışlar ki, sahiden kör olmuş.
Diyarbakır’da HDP’nin önünde; dağa gitmiş, dağa kaçırılmış, dağda alıkonulan çocuklarının akıbetini öğrenmek için betona oturup bir umut bekleyen anaları görünce, yıllar önce yaşadığım bu hikaye geldi aklıma.
Hikayemdeki Esma Ana’nın gidecek hiçbir yeri yoktu. Başvuracağı hiçbir merci yoktu. Karanlığın içine hapsetti kendini, o bıçak işlemez kör karanlıkta bekledi oğlunu, umudu bittiğinde o da bitti.
Şehit anneleri de, Cumartesi anneleri de, Şili, Arjantin, Roboski anneleri de, Diyarbakır anneleri de... Bir biçimde, evladını şu ya da bu biçimde kaybetmiş bütün anneler... Hepsi haklıdır. Hiç birisinin acısı bir diğerinin acısından daha ağır veya daha hafif değildir.