Ailem gerçekten muazzam bir aile planlamıyordu, sadece bu şekilde oldu. Beş çocukla başladılar, büyük sayılabilecek ama yönetilebilir bir sayı. Ama bir boşanma ve iki tane daha sonra, 12 çocuğun beşi olarak bitti. Bu, spektrumun “toplam kaos” ucuna daha yakın kaydeder. Dört kişilik çok daha küçük bir ailemde normal yaşama uyum sağlamak bir maceraydı, ama benim iki akıl hastası oğlum bile günlük hayattan beklediğim sürekli enerji dalgasıyla asla eşleşmeyecek. Bu süreçte birkaç şey öğrendim:
1. Yalnız zaman değerlidir: 11 kişiyle bir evde otururken, ikisi de yatak odanızda uyurken, biraz yalnızlık için çaresiz kalıyorsunuz. Ofise gidebilirdim, ama erkek kardeşim video oyunları izlemeye devam edip başlıyordu. Oturma odasına gidip, Barbies hakkında çirkin bir tartışma bul. Yatak odamda traipse ve telefondaki yeni erkek arkadaşıyla konuşurken … … oda arkadaşımın bana gözünü dört açıyor. Benim emin-yangın kaçışım benim yatak odası penceremden dışarı çıkıp garaj çatısında oturuyordu. Oradan, beni arayan insanları duymuyormuş gibi yapabilirdim ve nerede olduğumu keşfeden önce en az 20 dakika beklemek zorunda kalabilirim. Çocuklarım, aksine, asla yalnız kalmak istemez.
2. Yalnız zaman gerçekten çok garip: Hafta içi her sabah kocam ve iki oğlum günlük bakım ve iş için ayrılıyorlar. Çalışmaya başlamadan önce, ne kadar sessiz olduğunu anladığım birkaç rahatsız edici an vardır. Banyo kapısını kilitlemeye çalışırsam kimse meydan okuyamaz. Banyo kapısını kapatmak zorunda bile değilim. Kimse müziğimi kısmamı söyleyemez. Ve kimse beni şirkette tutacak ve saçlarım berbat olursa bana haber vermeyecek.
3. Yüksek ses normaldir: Çocuklar çok gürültülü. Bir sürü çocuk üssel olarak daha yüksek. Büyürken, ailem arka bahçede uzun süre işitme kaybından kaçınmamıza izin verdi..
4. Çocuklar kendi başlarına tutabilirler: Bir ya da iki (ya da üç) çocukla, hayatın tüm ayrıntılarına, helikopter tarzına dahil olacak çok özel bir ebeveyn için mümkün. Bunu altı faktörle çarpın ve aynı etkiyi elde etmek için bir drone ordusu alacaktır. Ev ödevlerimi hatırlamam ve tamamlamam gerekti, spor etkinliklerimin aile takvimi yapmasını sağladım ve yardıma ihtiyacım olduğunda konuşmam gerekti. Herkes konuştuğunda, daha yüksek sesle konuşmalıyım (bkz. # 3), ya da daha ikna edici. Sonuç: Ebeveynlerim, herhangi bir el tutma ihtiyacı olmayan on iki yetenekli, bağımsız yetişkin çocuk var..
5. Oyun tarihi nedir ?: Evinizde yerleşik bir futbol takımı olduğunda, “oyun tarihlerini” üretmek için çocukları dolaşmaya gerek yok. Kardeşlerimizi tahammül edemeyeceğimiz kadar yaşadığımız zaman, bisiklete binerdik, bisiklete binerdik ya da arkadaş evlerine bir anne-taksi yolculuğu için yalvardık. Ya da, bir arkadaşını davet etmek, bir fark yaratmayacak..
6. Seninki, benimki ve bizimki, ya da üçüncü “sahibim” olsam gerçekten benim gömleğim mi??: Büyük aileler, herkesin el altından çıkması için giyindikleri için kötü şöhrete sahipler ve insanlar buna iki şekilde tepki veriyorlar – ya kafesli bir ejderhanın ateşi ile sizin olan şeylere tutunmak ya da tüm ekleri maddi mülkiyete bırakmak. İkinci rotayı gittim ve temelde aynı büyüklükteki giysiyi giydiğim iki kız kardeşim sayesinde dolabımı üç kez büyük saydım..
7. Ailenizin bir itibarı var: İlk avuç avuç dolusu sesi yerel öğretmenler ve spor antrenörleri ile ayarlar ve daha genç olanlar emsalden asla kaçmaz. İyi ya da kötü için, daha küçük çocuklar sürekli olarak “İşte bir tane daha gelir” ile karşılanacaktır.
8. Her akşam yemeği Şükran Günü şölenidir: İlk Şükran Günü yemeğine katıldığım dokuz kişi vardı, ben de yasalarımla paylaştım ve bu büyük bir kalabalık olarak görülüyordu. Grubun geri kalanı için etrafa bakmaya devam ettim, çünkü grup benim tipik haftasonu akşam yemeğimden daha küçüktü..
9. Birisi her zaman aile birleşmesinden yoksun: Kardeşlerimin her biri için çalışacak bir aile etkinliği planlamak neredeyse imkansızdır, bu yüzden planlamacılar grubun çoğunluğu için işe yarar bir tarih seçtiğinde hiçbir sert his yoktur. Yine de, kapsayıcı olmaya çalışıyoruz – yüzümün bir hula dansçısı kesik üzerine yapıştırıldığı son düğünlerden fotoğraflar var..
10. Ev işleri artık çok daha kötü: Annemin bir temizlikçisi yoktu, ama her cumartesi sabahı isteksiz yardımcılardan oluşan bir ordusu vardı. Evin yarısını vakumlamadan ya da bütün çöpleri dışarı atmaktan şikâyet edecektim ama keşke bu iş listesini geri alabilseydim, şimdi ev işlerini bir düzine yerine bir başkasıyla paylaştım.
11. Hala nasıl yaptıkları konusunda emin değilim: Yıllar boyunca ailemin kaosa emri getirdiğini izledim – ev yemekleri, kulüp sporları yaptık, aile oyunlarını tekmelediler ve müzik dersleri aldık. İlk elden deneyime rağmen, nasıl yaptıkları hakkında hiçbir fikrim yok ve kendi düzine sahip olduğumda, asla öğrenemeyeceğim.