21.03.2017 00:16 Karakter boyutu : Aşağıdaki makale Rusya Federasyonu Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov tarafından 3 Mart 2016 tarihinde yayınlandı.
Etkin ve kapsayıcı, tahlil ve tahminde isabet gücü yüksek bir “dış politika” konsepti için tarih bilincinin önemine dikkat çekmesi açısından son derece çarpıcı...
Tarih bilgisini, menkabevi bir haberler demeti olarak değil, bugünü anlamak, geleceği inşa etmek adına tarih felsefesi bağlamlı bir okumaya tabi tutarak operasyonel bilgiye dönüştürecek imkan ve açılım nasıl ortaya konulurun cevabının Rus tarihi bağlamında burada görüyoruz.
Bizde akademik bilgiyi operasyonel bilgiye dönüştürecek kurumlar ve kadrolar çok az onlar da devlet ve iktidar mahfillerine uzak. Geleneksel olarak bizde bilimsel bilginin uygulamaya dönüşmesi dahi akraba ve ahibba arasındaki yarenlik ederken tezahür eden “küçük sözlerden” ibaret.
Yaşadığımız sefaletin arkasında bu sefil ve çağdışı tavır vardır.
Büyük diplomasi ve devlet geleneklerinin arkasında çok ciddi akademik kurumsal bilgi üretim süreçleri, bilimler akademileri, bize, doğu dünyasına dönük olarak şarkiyat enstitüleri var.
Devlet aklı ve milli bekâ “tehlüke vaa! Gardaşşş, bilmedüğünüz şeyler var, gizemci efsunculuğu” ile önlenemez, nitelikli stratejik bilgi ve politikalar ile sağlanır. Bu yoksa, -ki yok- “tehlüke hep vardır maalesef.”
Rekabet halinde olduğumuz dünyanın “neyi , nasıl düşündüğünü ve kavradığını” anlamak açısından dikkatlerinize sunuyorum.
"RUSYA'NIN DIŞ POLİTİKASI: TARİHSEL ARKA PLAN"[i]
Uluslararası ilişkiler matrisi her türbülans döneminden geçtikçe, Rusya, çok sefer olduğu gibi gelecekte de küresel gelişmelerin yönünü belirleyecek önemli eğilimlerin kavşağında bulunacaktır. Rusya'nın uluslararası durumu ve dünyadaki konumunun yeterince akil bir biçimde değerlendirilip değerlendirilmediği konusunda farklı görüşler ve şüpheler bulunmaktadır. Bunlara, Batı ardılı liberaller ile kendi şeytanlarının avukatı olanlar arasındaki bitip tükenmeyen tartışmalar da denilebilir. Ek olarak ülke içinde ve dışında Rusya'nın başkaları tarafından icat edilen kurallara uyum sağlaması, bunları takip etmesi ya da uyması konusunda mahkemeye düştüğüne inananlar bulunmaktadır. İşbu nedenle uluslararası ilişkiler arenasında doğu bir rol üstlenememektedirler. Bu bağlamda izninizle, tarihi gerçeklikleri hatırlatarak ve bugünle bir takım paralellikler çizerek bazı düşünce-saptamalar yapmak istemekteyim...
Dikkatle düşünülecek olursa, dış politikanın uzun zamanlardan beri tarihsel kontekstten kopmadığı fark edilecektir. Geçmişe ilişkin bu referans son zamanlarda kutladığımız birkaç büyük tarihi an ile daha haklı görünmektedir. Geçen yıl dünya savaşındaki zaferin 70. yıldönümü, bir önceki yıl birinci dünya savaşının yüzüncü yılıydı, 2012 de Borodino savaşının 200. yıldönümü ve Moskova'nın Polonya işgalcilerinden kurtulmasının 400. yıldönümü kutlandı. Aslında bu çarpıcı olaylara daha yakından göz atmak, Rusya'nın Avrupa ve dünya tarihinde oynadığı özel role açıkça tanık olmak demek demektir.
Tarihsel gerçekler, Rusya'nın daima Avrupa'nın marjinlerinde siyasi bir dışlayıcı olarak bulunduğuna dair yaygın bir inanışa dayanmaktadır. Hatırlatmama izin verin; 988 de Rus Baptizmi -ki bunun 1025. kuruluş yıl dönümü yakın zaman önce kutlandı- devlet kurumlarının, sosyal ilişkilerin ve kültürün gelişmesine büyük bir katkı yapmıştır. O dönemde hanedan evlilikleri, bir ülkenin uluslararası ilişkiler sistemindeki rolünün en iyi göstergesi idi. Prens Yaroslav'ın üç kızı Norveç ve Danimarka, Macaristan ve Fransa kraliçeleri haline geldiği bilinen bir gerçektir. Kız kardeşi Polonya kralıyla kızı da Alman imparatoru ile evlenmiştir.
Birçok çalışma Rusların o günlerde Batı Avrupa ülkelerinden bile daha yüksek bir seviyede kültürel ve tinsel bir gelişme göstermiş olduğunu teslim etmektedir. Birçok saygın batılı düşünür, Rusya'nın genel Avrupa bağlamına gayet iyi oturduğunu düşünmektedir. Bununla birlikte Rus halkının her zaman kendi kültürel matrisleri ve maneviyatları vardır ve hiç bir zaman Batı ile tamamen harmanlanmamıştır. Burada Moğol istilasının trajik ve büyük ölçüde önemli bir dönemini hatırlamak uygun olacaktır. Alexander Pushkin konuyla alakalı şu notları düşmüştür: " ..Barbarlar köleleştirlmiş bir Rusya bırakmaya cesaret edemiyorlar, hattın arkasında duruyorlardı..Doğu steplerine geri döndüler." Bu demektir ki Hristiyan aydınlanması harap ve ölmekte olan bir Rusya tarafından kurtarılmıştır. Moğol istilasının yeni bir Rus etnosunun ortaya çıkmasını kolaylaştırdığını ve büyük stepin bizim gelişimimize ek bir moment kazandırdığını yazan Lev Gumilyov'un konu ile alakalı dile getirdiği alternatif bir görüş de bulunmaktadır:
AKILLICA VE UZAK GÖRÜŞLÜ POLİTİKALAR
Öyle ya da böyle bu devrin Avrasya'da Rus devletinin bağımsız rolünü üstlenmek için son derece önemli olduğu açıktır. Rus halkının kendi inancına sahip olma ve kendi kaderini belirleme hakkını savunmak için geçici olarak Altın Ordalı hükümdarlara teslim olmayı kabul eden büyük prens Alexander Nevsky'nin izlediği politikayı hatırlayabiliriz. Bunlar genel olarak diğer dinlere sahip olanlara karşı hoşgörülü davranmaktaydılar. Avrupalı Batının Rus topraklarını boyunduruk altına almaya ve kendi kimliğinden yoksun bırakmaya yönelik girişimlerine rağmen, işte bu akıllıca ve uzak görüşlü politikaların genlerimizde olduğuna inanıyorum.
Ruslar evet eğilmişlerdir fakat Moğolistan boyunduruğunun baskısı altına girmemişlerdir. Bu zorluk dönemi, sonradan hem doğu hem batı da 1453 de düşen Bizans imparatorluğunun bir halefi olarak görülen yeni bir birleşik devletin ortaya çıkmasını hazırlamıştır. Hemen hemen tüm doğu cephesinde uzanan büyük bir ülke Urallara ve Sibirya'ya doğru genişlemeye başlamış, halihazırda otuz yıl savaşları dahil olmak üzere, Pan-Avrupa'nın siyasi manevralarında güçlü bir dengeleyici unsur olmuştur. Bu her şeyden önce devlet egemenliğine ve ulusların kendi kaderini tayin hakkına saygı temelinde kurulan Westfallen uluslararası sisteminin kurulmasına yol açmıştır. İlkeleri güncelliğini hala korumaktadır.
Tam da burada etkileri birkaç yüzyıl boyunca hissedilen ikilemi yakalamaya başlamaktayız. Bir yandan Moskova doğal olarak Avrupa meselelerinde giderek büyüyen bir rol oynamıştır; öte yandan Avrupa ülkeleri doğuya çıkan bu dev konusunda ihtiyatlı davranmışlar, mümkün olduğunca onu izole etmek ve önemli Avrupa süreçlerinden uzak tutmak için adımlar atmışlardır.
Geleneksel toplumsal düzen ve çağdaşlaşma arayışı arasındaki üst düzey tecrübenin kullanımını içeren malum çelişki o günlere dayanmaktadır. Hızla gelişmekte olan bir devletin modern teknolojileri kullanarak öne çıkmaya çalışması kendi kültürel kodlarından feragat ettiği anlamına gelmez. Oryantal toplumlarda söz konusu geleneklerin sökülmeden geliştiği pek çok modernizasyon örnekleri biliriz. Bu esasen Avrupa medeniyetinin dallarından biri olan Rusya için çok daha doğrudur.
Nitekim Avrupa'da yaşanan başarılara dayanan modernleşme talebi, Rusya'da, Çar Alexis döneminde oldukça belirgindir ve Büyük Peter döneminde de güçlü bir destek görmüştür. Ülke içindeki güçlü önlemlere ve belirleyici dış politikalarla başarılar kazanan ilk Rus imparator, Rusya'yı önde gelen Avrupa devletleri arasına sokmayı başarmıştır. O zamandan bu yana artık Rusya göz ardı edilemez bir konumdadır ve ciddi bir Avrupa meselesi Rusya olmadan çözülemez durumdadır.
BRANDENBURG MECLİSİNİN MUCİZESİ
Herkesin bundan memnun olduğunu söylemek elbette ki yanlıştır. Önümüzdeki yüzyıllar boyunca ülkemizi Büyük İskan'a geri döndürmek için defalarca girişimlerde bulunuldu fakat tamamen yararsız ve boşuna değillerdi. 18. yüzyılın ortalarında Rusya, büyük bir Avrupa çatışması olan yedi yıl savaşlarında önemli bir rol üstlenmişti. Rus askerleri yenilmez Prusya kralı Frederick II'nin başkenti Berlin'de zafer kazanmışlardı.Almanya’nın tarihindeki bu dönüş hala Brandenburg meclisinin mucizesi olarak anılmaktadır. Rusya'nın büyüklüğü, gücü ve etkisi büyük Catherine uyarınca önemli derecede artmıştır. Şansölye Alexander Bezborodko'nun dediği gibi "Avrupa'da tek bir topun bizim iznimiz olmadan ateşlenemediği" bir seviyeye gelmiştir.
Rus tarihinin tanınmış bir araştırmacısı olan Fransız akademisinin daimi sekreteri Helene Carrere d'Encausse, Rus imparatorluğunun boyutlarını, topraklarını ve yaşam kabiliyetini yönetme becerisi gibi tüm parametreler bağlamında en büyük imparatorluk olduğunu söylemiştir. O da tıpkı filozof Nikolai Berdyayev gibi Rusya'nın tarihsel misyonunun Doğu ile Batı arasında bir bağlantı teşkil etmesi gerekliliğine inanmaktadır.
En azından son iki yüzyılda Avrupa'nın Rusyasız bireşimde diretmesi büyük trajedilere yol açmıştır. Özellikle Napolyon savaşlarını kastediyorum, bundan sonra güç dengesi ve ulusal çıkarlara karşılıklı saygı temelinde olan Avrupa kıtasında herhangi bir devletin toplam hâkimiyetini dışlayan denge sistemini kuran Rusya idi. İmparator Alexander, 1815 de Viyana Kongresi kararlarını hazırlarken aktif rol üstlenmiştir ki, hatırlatmak isterim, bu katkı 40 yıl boyunca ciddi çatışmalar olmadan kıtanın gelişimini sağlamıştır. Nitekim Alexander I, ulusal çıkarların öncelikle Avrupa'daki barış ve düzenin korunmasıyla ilgili ortak hedeflere bir ölçüde boyun eğme fikrini öngörmekteydi. İmparatorun belirttiği gibi " İngiliz, Fransız, Rus ya da Avusturya politikaları artık olamaz. Ortak bir mutluluk için her iki halk ve egemen tarafın da kabul etmesi gereken tek bir politika, sadece bir politika olabilir."
KIRIM SAVAŞINDAN BİR BÖLÜM DAHA HATIRLATMAKTA FAYDA GÖRMEKTEYİM
Viyana'da yaratılan sistem Rusya'yı Avrupa sınırlarına itme girişimleri ile tekrar yıkılmıştı. Bu Napolyon III döneminin Paris'ine ait bir fikirdir. Rus karşıtı bir ittifak oluşturmak için, Fransız hükümdarı, hoş olmayan bir satranç ustası gibi diğer tüm figürleri feda etmeye hazırdı. Sonra Rusya 1853-1856 Kırım savaşını kaybetti lakin başbakan Alexander Gorchakov'un tutarlı ve uzak görüşlü politikasıyla sonuçları kısa bir süre içine aşıldı. Kırım savaşından bir bölüm daha hatırlatmakta fayda görmekteyim. Bilindiği üzere Avusturya imparatoru, Macaristan isyanı sırasında yardıma gelen Rusya'ya, 1849'da yardımı reddetmişti. Ardından Avusturya Dışişleri bakanı Felix Schwarzenberg, "Avrupa Avusturya'nın nankörlüğünün derecesine göre şaşkına dönecek" demişti. Pan-Avrupa mekanizmasındaki böylesi dengesizlikler birinci dünya savaşına yol açan bir dizi olayı harekete geçirecekti.
O günlerde Rus diplomatların zamanlarının çok ilerisinde olan fikirler ortaya koyduklarını söylemek gereklidir. Günümüzde insanlar İmparator Nicholas II'nin girişimi ile 1899 ve 1907'de toplanan Lahey barış konferanslarını nadiren hatırlamaktadırlar. Silahlanma yarışını tersine çevirme, yıkıcı bir savaş için yapılan hazırlıkları durdurma konusunda oluşan konsensus kendisine çok şey borçludur.
Bilindiği üzere Birinci Dünya Savaşı milyonlarca insanın ölümüne ve dört imparatorluğun çökmesine neden olmuştur. Bu noktada Rus devriminin 100. yılını hatırlamak uygun olacaktır. Tarihsel olayların dengeli, akli ve tarafsız bir şekilde değerlendirilmelerine acil bir ihtiyaç bulunmaktadır. Özellikle ve özellikle Batı, 1917 devrimini barbarca tasvir edip, tüm Avrupa tarihini mahvettiği iddialarında bulunmuşlardır. Daha da kötüsü Sovyet rejimini Nazilerle eşitlemek istemişler, ikinci dünya savaşını başlatmaktan kısmi olarak sorumlu tutmaya çalışmışlardır. Söylemeye gerek yok elbette, 1917 Devrimi ve ardından gelen iç savaş halkımız için büyük bir trajedi idi. Fakat tüm diğer devrimlerin hepsi de aynı ölçüde trajiktir. Ancak bu Fransız meslektaşlarımızın özgürlük, eşitlik ve kardeşlik sloganlarını tekrarlarken, giyotinleri ve nehirler boyunca akan kanları unutmalarını engellememektedir. Ekim devriminin dünya tarihini tartışmalı bir biçimde etkileyen çok önemli b,ir olay olduğunu inkar etmenin yolu yoktur. Ciddi araştırmacılar, Sovyetler Birliğindeki reformların İkinci Dünya Savaşının ardından Batı Avrupa'da sosyal refah devleti kurulma çaba ve gelişmelerinin üzerinde önemli bir etkisi olduğuna dair görüş birliğindedirler.
SOSYAL EŞİTSİZLİK GİDEREK ARTMAKTADIR
İkinci dünya savaşının sona ermesinden 40 yıl sonra, ABD-Sovyet çatışması ortamında, Batı Avrupa kendi içinde barışçıl gelişmeler için fırsat bir zemin yakalamıştır. Söz konusu ortam dolayısıyla, Sorokin ve benzeri 20. yüzyılın saygın düşünürlerinin eşliğinde, kapitalist ve sosyalist modelleri bir araya gelmesi bir dereceye kadar başarılı oldu. Ancak son 20 yıldır Avrupa'da ve Amerika Birleşik Devletlerinde tam ters yönde ilerlemelere tanık olmaktayız; orta sınıflar küçülmekte, sosyal eşitsizlik giderek artmaktadır.
Avrupa'nın İkinci Dünya Savaşı ile faşizme kayması üzerinde durmayacağım. Açıktır ki Avrupalı seçkinlerin anti-Rus tavrı ve Hitler'in askeri makinesini Sovyetler Birliğine karşı sürme çabaları bu süreçte ölümcül bir rol oynamıştır. Daha önce de olduğu gibi bu korkunç felaketin yarattığı durum, Avrupa ve dünya düzeninin parametrelerinin belirlenmesinde anahtar rol oynayan ülkemizin katılımıyla düzeltilmektedir.
Avrupa insanının zihinlerinde -okullarda aktif olarak yerleştirilen- yerleşmiş olan "iki totaliter rejimin çatışması" kavramı gereksiz ve ahlak dışıdır. Sistemin tüm hataları için, sanki Sovyetler Birliği bütün ulusları yok etme amacı taşımış gibi, ülkemizi suçlamak doğru değildir. Winston Churchill'i hatırlayalım; Sovyetler Birliğinin yaşamı boyunca ilkeli bir rakibi olmuş ve savaş sırasındaki mecburi müttefik ilişkilerinin ülkemizde yeni yüzleşmeye dönüşmesinde büyük bir rol oynamıştır. Savaş sonrası düzende daha önce Varşova paktının bir parçası olan şu an NATO ve AB üyesi olan küçük özellikle Doğu Avrupa ülkelerine bakacak olursak, bağımsızlıktan özgürlüğe geçiş yapmadıkları açıktır; daha ziyade liderleri değişmiştir. Devlet başkanı Vladimir Putin söz konusu ülkelerin temsilcileri ile özel görüşmelerinde bunun gerekliliğine dikkat çekmişti, çekmektedir.
İnanıyorum ki; Rus Devriminin yüzüncü yılı bağlamında, tarihimizin bazı dönemlerini silmek üzere düzenlenen eğilimlerin aksine, bizim bu sürekliliğin anlamını fark etmemiz şarttır. Tarihsel tecrübeyi, dünyanın önde gelen kalkınma merkezlerinden biri olarak, kalkınma, güvenlik, istikrar ve temel insani değerleri korumak, geliştirmek ve haklı rolümüzü üstlenmek için temel olarak kullanmakta ısrarcı olmalıyız.
Batıda çok popüler olan Soğuk Savaşta elde edilen zafer efsanesi oldukça temelsizdir. İki sistem arasındaki çatışmaya dayanan savaş sonrası dünya düzeni elbette idealden uzaktı ancak küresel barışın temellerini koruma refleksini doğurma, en kötüsünden kaçınma ve kitlesel imha silahlarının kullanımı cazibesini bastırma gibi yararlı sonuçlara da sebep olmuştur. Süreç bir anlamda halkımızın değişim isteğinin bir yansımasıdır.
HOMOJEN TEK BİÇİMLİLİK YERİNE ÇOĞULCULUK MODELİ
Soğuk Savaş hadiselerinin küresel peyzajda teknotik kaymaları tetiklediği ve dünya sisteminde dramatik değişiklere kapı araladığını söylemek abartı olmayacaktır. Bu dönemin sona erişi Avrupa sisteminin revizyonu için benzersiz fırsatlar yaratmıştı. Nihayetinde, Avrupa'nın bölünmesi tehlikesini aşmak ve Fransız Cumhurbaşkanı Charles de Gaulle dahil olmak üzere birçok Avrupalı düşünür ve politikacı tarafından savunulan ortak-bütünleşik bir Avrupa hakkındaki hayali gerçekleştirmek için gerçek bir şans ortaya çıkmıştı. Ülkemiz bu şansı tamamen kucakaldı ve çok sayıda öneri ile girişim başlattı. Alman gazetesi Bild ile yaptığı röportajda Putin, benzer görüşlere sahip Alman siyasetçi Egon Bahr'ın sözlerini aktararak, Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatının askeri-siyasal bileşenini güçlendirmeyi önermiştir:
"..Maalesef Batılı ortakları NATO'yu doğuya doğru genişletmek suretiyle kontrolündeki jeopolitik alanı Rusya sınırına yaklaştırmak için farklı bir yol seçmişlerdir.. Rusya'nın Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa ile olan ilişkilerini bozan sistematik sorunların temel nedeni budur. İlginçtir ki; Amerikan politikasının yazarlarından biri olarak kabul gören George Kennan hayatının sonunda NATO'nun genişlemesini trajik bir hata olarak nitelendirmiştir. Ancak modern küreselleşen dünyada eşi benzeri görülmemiş bir şekilde artık ülkeler arası ilişkiler karşılıklı bağımlılık ile karakterizedir ve günümüzde Rusya ile AB arasındaki ilişkiler dünya politikalarının merkezinde olup, soğuk savaş döneminde inşa edildiği gibi kurulmamakta/durmamaktadır. Elbette, Orta ve Yakın Doğu, Afrika ve Latin Amerika'da devam eden dinamik süreçleri de hesaba katma zorunluluğu ortadadır. "
Cari sistemin ana işareti uluslararası hayatın her alanında genellikle beklenmedik dönüşleri gerçekleştiren hızlı değişimlerdir. Örneğin zaman, Fukuyama'nın Tarihin Sonu konseptinin yanlışlığını kanıtlamıştır. Hızlı küreselleşmenin liberal kapitalist modelin nihai zaferi olduğu tezi çürütülmüştür. Bununla birlikte, gerçekte, küreselleşmenin ikinci turu -ilki Birinci Dünya Savaşından önce gerçekleşti- küresel ekonomik bloğun dağılmasına ve özellikle Asya ülkelerinde yeni güç merkezlerinin ortaya çıkmasına yol açtı. En canlı örnek Çin tarafından yapılan devasa atılımdır. Son oyuz yıldaki büyüme, onu dünyanın ikinci büyük ekonomisi hatta satın alım gücü paritesi açısından birincisi yapmıştır. Bu inkar edilemez gelişme modellerin çoğullunu açıkça ispat eder ve Batı koordinat sisteminin ima ettiği sıkıcı düzlüğü ortadan kaldırır.
Sonuç olarak neredeyse beş yüz yıldır insanoğlunun kaderinin ustası olarak kendini görmeye alışkın sözde tarihsel Batı'nın etkisinde göreli bir gerileme olmuş, 21. yüzyılda dünya düzenini şekillendiren çoğulcu rekabet matrisi artmıştır. Bu çerçevede uluslararası konularda temel meselelerden biri, önde gelen dünya güçleri arasındaki doğal rekabetin n,hai olarak üstleneceği biçimdir. Amerika Birleşik Devletleri ile Batı ittifakının hakimiyeti, ne pahasına olursa olsun, Amerikan terminolojisiyle küresel liderliği sağlamaya çalıştıklarını görmekteyiz. Bu amaçla, ekonomik yaptırımlardan, doğrudan silahlı müdahalelere kadar her tür baskı ve zor yöntemi kullanılmaktadır. Büyük ölçekli enformasyon savaşı taktikleri, renkli devrimler gibi araçlarla hedef ülkeler tahrip edilmektedir. Yapay dönüşümleri yurtdışında teşvik ettiği bir dönem geçiren tecrübeli Rusya ise, bu hızda yapılacak değişimlerin toplumların geleneksel kültürel yapıyla uyuşmayacağını bilmekte, evrimsel değişimin zamansal sürecine sadakatini belirtmektedir.
Batılı propaganda rutin olarak Rusya'yı revizyonizmle suçlamakta ve 1999 Yugoslavya bombalanmasına ilişkin, BM sözleşmesi ve Helsinki nihai yasasını ihlal ederek, var olan uluslararası sistemi yok etme girişimi olarak tanımlamaktadır. 2003 de Irak'ın işgali, 2011 yılında Libya'da Kaddafi'nin devrilmesi BM güvenlik Konseyi kararlarını herhalde bozmamaktadır..Bu liste rahatlıkla uzatilabilir. Bu mantık, George Orwell tarafından ileri sürülen, tümünün eşit olduğu ancak bazılarının daha üst düzeyde eşit olduğu savı ile doğrulanabilir. Esasen günümüz uluslararası mekanizması ABD'nin isteğinin aksine, bugün, tek bir merkezden yönetilmek için oldukça karmaşık bir mekanizmadır.
BAŞARI İÇİN ÇABALARIN / GÜÇLERİN BİLEŞİMİ
Modern dünyadaki sorunlar ancak, lider devletlerin ve onların demokratik toplum örgütlerinin ciddi ve adil bir işbirliği tesisiyle etkili bir şekilde çözülebilir. Bu türden bir işbirliği, modern dünyanın çok değişkenli doğasını, medeniyet ve kültür farklılıklarını dikkate almalı ve uluslararası toplumun kilit unsurlarının çıkarlarını yansıtmalıdır. Deneyimler bu prensiplerin pratik sahaya uyarlandığında maddi ve somut sonuçlar elde etmenin mümkün olduğunu göstermiştir. İran'ın nükleer programı, Suriye'nin kimyasal silahlarının eliminasyonu ve ateşkes şartlarının koordinasyonu ile küresel iklim anlaşmasının temel parametrelerindeki uzlaşma ifade etmek istediğimi doğrulamaya yetecek örneklerdir. Bu; uzlaşı sağlama kültürünün yeniden tesisinin, zor hatta yorucu olabilmesine karşın, karşılıklı sorunlara barışçıl çözüm bulmanın tek diplomatik yol olduğunun kabulüdür. Bunlar savunduğumuz yaklaşımlardır ve Çinli ortaklarımız, BRICS-SCO ülkeleri, Avrasya Ekonomik İşbirliği üyeleri, Kolektif Güvenlik Anlaşması Örgütü ve BDT de dahil olmak üzere dünyadaki çoğunluk tarafından paylaşılmaktadır. Temel görevimiz terörist saldırganlık ve bunun gibi zorluklara karşı güçleri ve çabaları bir araya getirmektir. IŞİD, el-Nusra ve benzeri aşırı dini yapılar bugün nüfuzlarını Irak, Suriye ve civar ülkelere kadar genişletme çabasıyla birlikte, dünyanın her yerinde yıkıcı terör eylemleri gerçekleştirebilmektedirler. Söz konusu tehdidi hafife alma, dar ufukluluk ve bedeli ağır olacak bir öngörüsüzlüktür.
Bilindiği gibi, Rusya Cumhurbaşkanı teröristleri askeri olarak yenmek için geniş bir cephe çağrısında bulunmuştur. Rus havacılık-uzay araştırmaları teşkilatı ve askeri güçleri bu çabalara ciddi katkılarda bulunmuştur. Ek olarak söz konusu krizden etkilenen bölgede çatışmaların politik olarak çözümlenmesine yönelik toplu eylemler başlatmak için yoğun bir şekilde çalışmaktayız. Ancak yeniden vurgulamakta yarar var ki; uzun vadeli sürdürülebilir bir başarı sadece farklı kültürler ve dinler arasındaki saygılı işbirliğine dayanan bir medeniyetler ortaklığına doğru ilerlersek elde edilebilir.
Bir kez daha altını çizelim, Birleşik Devletler, Avrupa Birliği veya NATO ile çatışma arayışında içinde olmayacağız. Bilakis, Batılı ortaklarımızla mümkün olan en geniş kapsamlı işbirliğine açığız. Avrupa'da yaşayan halkların çıkarlarını güvence altına almanın en iyi yolunun, Atlas Okyanusundan Pasifik'e uzanan ortak bir ekonomik ve insani alan oluşturmakla (böylelikle Avrasya Ekonomik Birliğinin Avrupa Birliği ile bağlantı kurabileceğine) gerçekleşebileceğine inanmaktayız. Bu yolda engelleri aşmak için elimizden gelenin en iyisini yapma gayretimizi sürdürmeye kararlıyız.
Yakın zamanda Moskova'da konuşan tecrübeli politikacı Henry Kissinger, "Rusya öncelikle Birleşik Devletler için bir tehdit olarak değil, yeni küresel dengenin vazgeçilmez bir unsuru olarak algılanmalıdır... Burada çatışmalarımızı beslemek yerine, geleceğimizi birleştirmeyi amaçlayan bir diyalog imkanı sağlamak için buradayım" diyerek güzel bir paradigma çizmiştir. Rusya bu yaklaşımı desteklemektedir ve uluslararası meselelerde hukuk ve adalet ilkelerinin savunucusu olmaya devam edecektir.
Ünlü Rus felsefecisi Ivan Ilyin Rusya'nın dünya üzerindeki büyük rolü ve gücü üzerinde düşünürken, "Büyük güçlülük, bölgenin büyüklüğü veya nüfusun fazlalığı tarafından değil, insanların ve hükümetlerin önemli uluslararası meselelerle yaratıcı bir şekilde başa çıkma kapasitesi ile belirlenir." demiştir. Belirtmeliyim ki, bu konuda kendisiyle hemfikir olmamak mümkün değildir.
Çeviren: Yonca Gökalp
[i]Sergey Lavrov’s article "Russia’s Foreign Policy: Historical Background" for "Russia in Global Affairs" magazine, March 3, 2016
TAG: sergey lavrov ,makale ,kemal üçüncü İLGİLİ HABERLER
AKP paralel bir hazine oluşturduSoner Yalçın yazdı...10.02.2017 03:54
Bu da mı olacaktı300 kelimelik ilk makalesini...19.01.2017 17:45
Şanghay İşbirliği Örgütü ne getirir, ne götürürKemal Üçüncü yazdı...22.11.2016 01:49
Türkiye’yi uzak tutunErmenistan’dan tepki geldi17.10.2016 12:17
Çatışmaya gidiyoruzRusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov'dan açıklama10.10.2016 10:13
ABD'ye ağır terör suçlamasıRus Dışişleri Bakanı...01.10.2016 09:25
Türkiye'nin tavrı değiştiArtık "Esad gitsin" yok...19.09.2016 08:35
Türkiye artık Esad şartını öne sürmeyecekRusya'dan al haberi16.09.2016 15:45
"Pizza ABD'lilerden votka bizden"Ateşkes anlaşması böyle kutlandı...10.09.2016 21:55
ABD'den Kürt devleti açıklamasıABD Dışişleri Bakanı John Kerry konuştu27.08.2016 15:32
Darbe öncesinde ABD'de yazılan o satırlar dikkat çektiSizce sürpriz mi...01.08.2016 19:10