Gül veda ederken “Kardeşim...” diye hitap etti Erdoğan’a... Sonra Erdoğan aldı sözü “Dava arkadaşım …” dedi Gül’e... Hiç de öyle anlatıldığı gibi birbirlerine karşı içten içe bilenen, çok yakında büyük bir savaşa girecek iki düşman gibi değillerdi. Aksine hem konuşurken hem de dinlerken gözleri doldu, boğazları düğümlendi, sesleri titredi.
Türkiye’nin yeni cumhurbaşkanı dün koltuğuna otururken uzun süre sonra ilk kez kavgadan, bağırış çağırıştan uzak, olabildiğine samimi, duygusal ve bir o kadar da nezaket dolu bir merasim seyrettik.
Erdoğan artık Türkiye’nin yeni cumhurbaşkanı... Daha önceki cumhurbaşkanlarından çok önemli bir de farkı var. Yokluktan, mecburiyetten, gereklilikten... değil sandıktan çıktı. Telkinlerle, tezgahlarla... değil seçimle geldi. CHP’liler Meclis’teki yemin töreni sırasında ‘kendilerine söz verilmediği’ gerekçesiyle İç Tüzük kitapçığını fırlatarak salonu terk etti. O meşhur anayasa kitapçığı fırlatma hadisesinden sonra siyasiler kitap fırlatma işine tövbe ettiler sanıyorduk, yanılmışız! CHP’nin Erdoğan’ın cumhurbaşkanı seçilmesini içine sindirememesini, o ana tanıklık etmek istememesini anlayabiliyorum. Fakat kusura bakmasınlar, Erdoğan’ın ilk turda yüzde 52 oy alıp seçilmesinde en büyük pay onlara ait! Çünkü Kılıçdaroğlu da dahil hiçbir CHP’linin seçilebileceğine ihtimal vermediği bir adamcağızı ‘çatı aday’ diye dayatmak, cumhurbaşkanlığını kendi ellerinle Erdoğan’a vermekti... Ben olsam hatalarımdan kaçmak yerine onlarla yüzleşmeyi seçerdim!
Muhalefetse eğer bilhassa cumhurbaşkanlığı seçim sürecinde bizzat rakibi Erdoğan’a en ağır eleştirileri yapan Selahattin Demirtaş’a baksınlar. Demirtaş muhalefetten vazgeçmedi, AK Partili de olmadı. Muhtemelen başta Erdoğan olmak üzere iktidara yine en sert eleştiriler ondan gelecektir. Gel gör ki Selahattin Demirtaş - CHP salonu terk ederken- başta sosyal medya olmak üzere geniş bir kitleden küfür yeme pahasına Erdoğan’ı, ‘Halkın Seçtiği Cumhurbaşkanı’nı alkışlıyordu. Demek ki sadece kazandığında değil kaybettiğinde de lider olunabiliyormuş.