İSMET VE BEN İNSANDIK
Şeymanur Arıcı 27 Kasım 2019	Yorum Yok ismet özelismet özel münacatİSMET VE BEN İNSANDIKşeymanur arıcı
Her gece odama sızan ayın ışığında boğulurken yaşım kaçtı ? Köşe başındaki bakkalda o çok sevdiğim şekerleri almadı diye anneme kızdığımda yaşım kaçtı?
Ne muhteşem bir döngü. Zincirin tüm halkası benden, bana uzanıp gidiyor. Yunus’un; ‘ Bir ben var benden içeri’ dediğini şimdi anladım. Peki, ama sonu nerede bu iç’in.
Daha önce Tanrının kudreti ile yaratıklarından en üstünü olmaktan böbürlenirdim . Düşündüm ve insan olmak ilk defa ürküttü beni. Tutunacak bir dal aradım fikrime. Ben zaten naif yürekli bir insandım; acılarla oynaşamam. Hiç fark etmezdi nerede olduğum. Kim ki şu yanımdaki! En bedbahtı, en âlimi de olsa fark eder mi ?
Ben buydum ve terzim Allah’tı. Hatalıysam dahi ben kalbi topallamış aksaklardandım. Küregen kadar zalim değilsem de üstüme çöreklenen bu acılar revaydı . Evet, evet revaydı bana. Kimi zaman kalbin hakkıdır dağılmak. Yeniden bir oluş ve teselli ister. ‘’ Rabbin her şeye şahit olması yetmez mi(41:53) ? ‘’ dedi, dedim yetmez ise bu yaşamak yükü bende baki kalsın… Bırakın da yorulayım yahu. Dizlerimin bağı çözülsün ve yine yaşarken öleyim kerelerce. Beni adam edecek Tanrı nasıl olsa , kalsın bu yaşamak yükü omuzlarımda..
Sonuçta Tanrı’nın İsmet ÖZEL’e verdiği hata payı benim de hakkım değil mi ? İsmet mi kim ? İnsanlardan çok bir insandı, öyle ki ilmek ilmek işledi beni o şiire. Ömrüme ibret oldu Münacaat. Ondan da öyle gördüm, benim törem bu. Bırakın kalsın bu yaşamak yükü omuzlarımda, Tanrı beni elbet adam edecek.
Önceki Önceki Yazı: TURAB OLMUŞ
Sonraki Sonraki Yazı: ASRIN HAREKET ADAMLARI: “TİKTOK”ÇULAR VE “YOUTUBER”LAR