Çağrıya uydum - Faruk BİLDİRİCİ
Haberler>Yazarlar>Faruk BİLDİRİCİ>Çağrıya uydum
“E-Postamıza polis girmiş” haberi, İstanbul’un da aralarında bulunduğu beş ildeki milyonlarca e-posta adresini izlemek isteyen polisin, 2009 yılında mahkeme kararı aldırdığını duyuruyordu.
Ilıcak’ın habere yönelik temel eleştirisi, “haberde adli dinlemeler ile istihbari dinlemelerin karıştırıldığı”, “önleme amaçlı istihbari dinlemelerin bir soruşturma olmadan” yapılabildiği yönünde…
Adli ve istihbari dinleme/izlemelerin farklı olduğu konusunda Ilıcak haklı ama bu fark, kendisinin vurguladığı gibi “istihbari dinlemelerin soruşturma olmadan yapılabileceği” anlamına gelmiyor. Bunu neye dayanarak söylüyorum? Polis Vazife ve Selahiyetleri Kanunu’nun 5397 sayılı kanunla düzenlenen ve “İstihbari izlemeler” ile ilgili Ek 7.Maddesinin dördüncü fıkrasına. Ki, haberde belirtilen mahkeme kararı da bu maddeye dayanarak alınmış. Aynen şöyle yazıyor orada:
“Kararda ve yazılı emirde, hakkında tedbir uygulanacak kişinin kimliği, iletişim aracının türü, kullandığı telefon numaraları veya iletişim bağlantısını tesbite imkân veren kodundan belirlenebilenler ile tedbirin türü, kapsamı ve süresi ile tedbire başvurulmasını gerektiren nedenler belirtilir.”
“MİT ve Jandarma’nın da genel e-posta ve internet takibi yaptığı ama haberde bu bilgiye yer verilmediği” eleştirileri de yöneltildi habere. Haberde belirtilen mahkeme kararını talep eden eski İstanbul İstihbarat Şube Müdürü Erol Demirhan da bu eleştiriyi dile getirenlerden biriydi. Demirhan avukatı Hüseyin Ataol aracılığıyla yaptığı açıklamada “Bu bize ait bir özel uygulama değildir. Aynı uygulama mahkeme kararıyla diğer istihbarat birimleri olan MİT ve Jandarma’nın da yaptığı bir çalışmadır” görüşüne yer verdi. Bu eleştiriye İsmail Saymaz, şu yanıtı verdi:
“Emniyet’in 2009’daki talebi üzerine verilen mahkeme kararı, polis başmüfettişlerinin İstanbul Emniyeti’nde yasadışı dinleme yaptıklarına ilişkin ek klasörlerde yer almaktaydı. Haberde bunu aktardık. Ama MİT ve Jandarma’nın da aynı yöntemle e postaları takip ettiğine dair bir belge elimizde bulunmuyor. Bulunduğu takdirde yazdığımız skandalın daha yaygın ve kurumsal olduğu ortaya çıkacak.”
Oysa Saymaz’ın haberde kullandığı İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 16 Ekim 2009 tarihli kararı çok açık. O kararda “Yurtdışı e posta sağlayıcı şirketleri abonelerinin, IP ve URL adreslerinin iletişimin içeriği ve içerik dışında kalan sinyal bilgileri ile ülkemizdeki internet servis sağlayıcılarından, abone bilgilerinin online olarak polise verilmesi”nden sözediliyor.
Habere yönelik tek eleştirim, karşı tarafın görüşüne başvurulmamış olması. Hadi haber hazırlanırken buna imkan olmadı diyelim, ertesi gün Demirhan’ın açıklaması yayımlanabilirdi. Hem böylece fikri takip de yapılmış olurdu.
Bir boşanma davası haberinde iki ayrı sayfadaki başlık birbirine 180 derece zıt olabilir mi? Evet, şaşırtıcı ama olabiliyormuş. Bir Türk kadın ile İspanyol kocasının boşanma davasında birbirleri aleyhine öne sürdükleri iddialara ilişkin habere, birinci sayfada “İspanyol kocanın kıskançlık davası” başlığı atılmıştı.
12 Ağustos’ta yayımlanan bu haber başlığına, Hürriyetin “Aile İçi Şiddete son” kampanyasının sorumlusu olan Emel Armutçu’dan eleştiri geldi:
“ ‘Aile içi şirret’ başlığıyla ilgili ciddi sıkıntılar olduğunu düşünüyorum. 1. Bugüne kadar binlerce aile içi şiddet/cinayet haberi geçti bu sayfalardan, bir tanesinde ‘kötü’ koca yoktu başlıkta. Daha çok cinnet, iflas, kıskançlık, çılgınlıktı onlar. 40 yılda 1 ‘iddia’ bir kadına yöneldi, kadın anında şirret oldu. 2- Sadece bir kişinin iddialarına dayanarak başka bir kişiyi yargılayıp şirret olarak mahkum etmek yayın ilkelerimize ne kadar uygun? 3- Şirret nedir, bir haber dili midir? 4- 10 yıldır yürüttüğümüz ‘Aile İçi Şiddete Son’ kampanyamızın markalaşmış adını bu şekilde ve alaycı olarak kullanmak doğru mudur? “