EMPERYALİZM SOSYALİST DEVRİMİN ARİFESİDİR | İşçi Köylü Kurtuluşu
Ana sayfa Türkçe EMPERYALİZM SOSYALİST DEVRİMİN ARİFESİDİR
Doğu rejimlerinin, 89-91 çöküşünden neredeyse otuz yıl sonra, dünyayı yorumlamak ve sorumlulukları yüklemek isteyen herkes için daha net şeyler görünüyor. Emperyalist düşünce kuruluşlarında dokunan “küreselleşme”, “tarihin sonu” ve “sınıf savaşının” ideolojik pelerini şimdi yıpranmış durumda. Kapitalist fırtına, emperyalist barbarlık ve vahşet milyarlarca emekçi kitlelerin üzerine düştü ve gerçek yüzünü ortaya çıkardı.
Yapısal, bütün ve tedavi edilemez sistematik kriz, yalnızca “ilk birikim” dönemiyle kıyaslanabilecek proletarya ve halklara karşı yeni bir saldırı düzenine neden olmuştur.
1 – Emperyalistler arasındaki çelişkiler ve tezatlıklar (başta ABD – Rusya) yoğunlaşıyor ve dünyanın yeniden dağıtılması, nüfuz alanlarının genişlemesi, pazarların kontrolü, enerji yolları yeniden rekabeti ve yeniden sömürü alanlarını derinleştirerek hızlandırıyor. Emperyalist savaşlar ve istilalar, askeri ve nükleer silahlanma mücadeleleri, dünyadaki askeri gerginlikler ve ayrıca ekonomik-jeostratejik çelişkiler, genelleştirilmiş dengesizlik, halkları yeni korkunç tehlikelerle tehdit eden uçucu bir karışım yaratıyor ve bu olasılıklar genel bir savaşı daha da yakınlaştırıyor.
2 – Emperyalizm ve halklar arasındaki çelişki (baş çelişki), bir avuç emperyalist ülkenin küçük kapitalist ve bağımlı ülkelere saldırması yoluyla ifade edilebilir.
Bu ülkelerin doğal kaynaklarının kanaması, yağmalanması ve soyulması, üretken araçlarının tahrip edilmesi, emperyalistlerin üslerine dönüşmesi, ulusal egemenlik kavramının çiğnenmesi halkların baskı altına alınmasını yoğunlaştırıyor ve sömürü (tekelci sermaye ve yerel egemen güçler) katlanıyor.
3 – Sermaye ve emek arasındaki çelişki (temel çelişki) emekçileri aşırı istismar etmek için bütün kapitalist dünyanın ortaçağ çalışma ve toplumsal koşullarını teşvik eden akışkan (parasitik) finansal tekelci sermayenin saldırı, genişleme ve egemenliği yoluyla yoğunlaşıyor ve kar için olan doyumsuz susuzluğunu tatmin ediyor.
Yüzyılı aşkın bir süredir kapitalizm en yüksek aşamasında. Her zamankinden daha çürümüş ve insanlık için en gerici ve karanlık günleri hazırlayan kendi çıkmaz ve çelişkileriyle sınırlıdır. Krizin üstesinden gelmek için “yaratıcı felaketin” tahribatına, kitleler ve proletaryanın yeni prangalarına güveniyor.
Fakat tarih bize, dünya proletaryasının ve halkın, devrimci Marksizm-Leninizm teorisi ile donatıldığının bu rotayı tersine çevirme gücüne sahip olduğunu öğretiyor. Öyle ki mutsuz, alt tabaka, ezilen ve sömürülenler, kapitalizmin devrimci devrinden geçerek tarihin tekerleğini değiştirebilir ve yeni sayfalar yazabilir, toplumu daha üst bir safhaya, SOSYALİZM’e yükseltebilir.
Bolşevizm’in büyük katkısı olan, 2. Enternasyonal hainlerine karşı yoğun mücadelesinde olgunlaşmış, sosyal şovenizme düşen, burjuva ve emperyalist ajanlar haline gelen parlamenter solucanlar, ve her türlü oportüniste ve reformiste karşı, “Emperyalizm sosyalist devrimin arifesi” olarak Lenin’in genel sonucunda yoğunlaşmaktadır. Bu devrimci gerçeği, çürümüş kapitalizmin ilerici unsurlarını bile gören çağdaş reformistler ve revizyonistler, “küreselleşme” gibi yeni bir aşamayı oluşturma kabiliyeti ile inkar ediliyorlar. “Çağdaş dünya”, “21. yüzyıl sosyalizmi” gibi ifadelerle örtüşen tezler var, ancak geçen yüzyılın yenilgiye uğratılmış anarşist ve reformist kuramlarının karikatürlerinden ve tekrarlarından başka hiçbir şey yok, çekirdeklerinde ise kapitalizmin yıkılmasının imkansız olduğu teorisi var. Aynı madalyonun diğer tarafı “emperyalizm” teorileri, yani tüm ülkelerin emperyalist olduğu ve iktidara göre sıralandığı bir emperyalist piramittir.
Stalin, çok iyi bir şekilde, Leninizm’i “emperyalizm ve proleter devrim döneminin Marksizm’i” olarak nitelendirmiştir. Daha doğrusu: “Leninizm, genel olarak proleter devrimin teorisi ve taktikleri, proletarya diktatörlüğünün teorisi ve taktikleridir”. Erken kapitalizm mezarlığını doğurdu. Tekelci kapitalizm, proleter devrimin fizibilitesi için olgun nesnel koşulları doğurur ve besler. Bolşevizm “gökyüzünde saldırı” yolunu açtı, devrimci kitleleri burjuva iktidarını devirmeye, proletarya diktatörlüğünün uygulanmasına ve sosyalizmi kurmaya yöneltti.
Marksizm-Leninizm’in sağlamlaştırılması (pratikte) teoride teyit edilmiş ve pratikte doğrulanmış teori, insanlığın ve toplumun gelişimiyle ilgili en çağdaş teoridir. Kısaca bazı noktalara dikkat çekiyoruz:
1 – Kapitalist – emperyalist sistem proleter devrim için olgun koşulların bulunduğu bir bütün sistemdir. Bu, iç çelişkileri ortadan kaldırmaz ve düzensiz gelişmenin temel kanunlarına aykırı değildir. Aksine her ulus, birleşik emperyalizm zincirinin bir uzantısı ve bağlaşığıdır. Bu temelde soru şu ki hangi bağlantı en zayıf halkadır ve emperyalist zincir kırılacaktır. Bu bağlantı mutlaka en endüstriyel olarak gelişmiş ülke değildir ve mutlaka, işçi sınıfının toplumsal tabakalarının çoğunluğunun olduğu yerde değil.
2 – Kritik bir faktör öznel bir faktördür. Günümüzde önemli olan budur. Bu, işçi sınıfının “kendisi için sınıf” olarak yeniden örgütlenmesidir. Ve elbette ki devrimci varlığının gelişimi, Komünist Parti.
3 – İşçi sınıfının bir toplumda öncü rolü, üretimdeki konumundan objektif olarak ortaya çıkar. Bu bir aritmetik soru değildir. “Kendi sınıfı” olarak ortaya çıktığı süreç, iktidar bilincine kavuşma, ittifaklar oluşturma, toplumsal bir ittifakın önüne geçme ve onun bağlamını verme yeteneği kazandırır; popüler kitleler tarafından destek görmesini sağlar.
4 – “Devrimci durum”un doğru değerlendirilmesi için,”Somut durumun somut analizi” gereklidir. Bu nedenle dün çok erken olmayacak yarın da çok geç.
5 – Tek ülkede, devrim zaferi olma ihtimali hala var. Troçkistlerin yenilgisini not etmeliyiz. Onlar ilk başta proletaryanın kapasitesini hafife aldılar, onu müttefiksiz bıraktılar; küçük ve orta halli köylü sınıfını gerici olarak düşündüler. Devrimin başarısızlığı üzerine teorilerle çevrili bir “dünya” ve “sürekli” devrimi propaganda ettiler/yaydılar.
Bugün, Ekim Devriminden yüzyıl sonra ve Büyük Proleter Kültür Devrimi’nden yarım asır sonra, komünistler, Marksizm-Leninizmin sınıf mücadelesi ve politik çatışma alanlarındaki devrimci derslerini özümsemeli ve desteklemeli; işçilerin, halkın, devrimci ve komünist hareketin yeniden inşasına katkıda bulunmalıdır En önde gelen Enternasyonal ve gerekli görevimiz, emperyalist savaş karşıtı ve anti-emperyalist halkların mücadelesinin güçlendirilmesidir. Emperyalizm ve faşizme karşı bir Halk İttifakı inşası için koordinasyonu ve ortak eylemi teşvik etmeliyiz. Halklar arasında milliyetçilik ve şovenizme karşı dayanışma; kardeşliği, dostluğu ve aynı zamanda pasifizme karşı proleter enternasyonalizm bayrağını yükselten bir İttifak kurmalıyız.
Türkiye Komünist Partisi/Marksist-Leninist – TKP/ML
Yunanistan Komünist Partisi (marksist-leninist) – YKP(m-l)
Önceki makaleTKP/ML-MK: SAFLARIMIZDAN AYRILAN SAĞ TASFİYECİLİĞE YÖNELİK, PARTİMİZİN NİHAİ TUTUMU VE DEĞERLENDİRMESİ!
Sonraki makale“Imperialism is the eve of the socialist revolution”