ANASAYFA KÖŞE YAZARLARI	KELALÂKA
Bugün yazımı yetiştiremedim. Yerine eski yazdığım bir hicivle biraz “ironi” yapalım mı?
Bugünkü konumuz Türkçe eleştiride mizahla acıtarak ve güldürerek hakaret etmek olsun.
Biraz yumuşatarak “Ufak ufak lâf sokuşturmak” da diyebiliriz buna.
Bu Türklere has “kültür” inanılmaz ifade ufukları açıyor bizlere.
Ama sorarım size, bunda aşağılanan hayvanların suçu ne?
isim, edebiyat.: Gülmece.
isim.Söylenen sözün tersini kastederek kişiyle veya olayla alay etme.
ünlem, argo, (ke’lala:ka, l ince okunur), Fransızca quel + Arapça ʿalāḳa
Lügatımıza giren melez, karma, uyduruk bir kelime.
`İlgisi yok, ne ilgisi var` anlamlarında kullanılan bir söz.
Benim adım İhsanî, ama çakma İhsanî,
Tanımıyor henüz kimse beni,
Aşırırım manileri, ezerim, büzerim, dizerim, düzerim,
Şiirler yazarım, yapıp yapıp intihali.
Demezler mi bir de bana;
Yağmur yağdı, çaktı şimşek,
Sende mi şair oldun be eşşoğlu eşşek!
Yahu, babamı bu işe karıştırmak da ne demek?
Ne yaparsan yap, ille sülâlen karışacak işe,
İyi, güzel işler yapanlar için de değişmez etiket;
Uzunca bir ıslık ve hayretle karışık ayni cümle:
“Vay eşşoğlu eşşek!”
Gocunduğumdan değil ha!
Böyle şeylere kulak asmam ben,
Demem o ki; kızıyorum benzetmeye,
Bu işin sonu varıyor, eşeklere hakarete.
Eşşeğe altın palan ursan eşşek gene eşşektir.
Gene eşekliğini yaptı! Eşşekliğin sırası mı şimdi?
Eşşek sıpası. Eşşek gibi ne kulaklarını dikiyon?
Hiç eşşek arkadaşın oldu mu kardaş, sen ne diyon?
Nedir bu eşeklerin çektiği insanoğlunun elinden, dilinden?
Daha nice deyişler vardır böyle dilimize giren.
Eşekler adına dileğim şu ki:
Temizlensin bu deyişler, deyimler dilimizden.
“Ben onların adına nasıl mı görüş beyan ederim”,
Gene bir ima ha! Yahu düşünsenize bir an;
Onlar da kızınca diyorlarsa birbirlerine anırarak,
“İnsanoğlu insan!”, “Seni gidi koca insan seni!”,” İnsanlık yapma lan!”
Bu yüzden beni onlarla eşleştirenlere,
O güzelim benzetmelerini, genetik akrabalık ilintilerini,
Bin misliyle iade ederim ben…
Ama benimkisi, insaniyetten!
Bunu okuyanlar diyordur ki
“Bu eşşoğlusu da nereden çıktı şimdi?”
Buna cevabım var bel altından amma,
Hadi üzmeyelim “gerçek” eşekleri.
Bak, beni de çektiniz ayni kulvara,
Sözümü vallah geri alıyorum,
Size anlatmak için derdimi
Şimdi tefekküre dalıyorum.
Yorumunuz gene acımasız. Biliyorum tabii ben de;
Tefekküre dalmak demek, genelde
Dinlenen eşşeklerle özdeşleştirilen bir eylem!
Yetti gari! Başa mı döndük yahu gene?
Bu vurgulu eşşek lafı beni üzüyor;
Gözleri ıslak kömür, aha / Karakaçan ordan beni süzüyor,
Damgalanmış insanoğlu insanlar (!) tarafından bir kere,
Artık ne yapsak nafile.
Canan Maxton • 15 Eylül 2019 - 13:16
Sahane bir yazi bu. Bayildim ben buna. Bende de bir arkadastan gelmis olan ilginc ironik bir yazi var ama cok belden asagi ve uckuru cozuk oldugu icin yollamiyorum Ihsan Beye cunku onun bile yuzunu kizartabilir diye dusunuyorum. Linguistik ve Mukayeseli Edebiyat okudugum icin bu tip seyler bana ilac gibi geliyor.
Ali F. Bilir • 15 Eylül 2019 - 21:15
Kendine, ben insanım diyenleri düşündürüp uyandıracak nitelikte, güzel bir yazı. Bir doğa varlığı olan insanın kendi dışındaki canlıları aşağılayacak bir benzetme yapmamasını öneriyorum ben de. Bunun yerine ne koyabiliriz? Bunu düşünelim!..
Yazar İhsan Toksöz’ün diline, kalemine sağlık.
Kemal Rastgeldi • 16 Eylül 2019 - 11:11
Dünyamızın başındaki en büyük bela, tehdit ve tehlike insan nüfusunun hızla, kontrolsüzce artmasıdır. Çoğu müslüman olan geri kalmış ülkelerdeki bu aşırı artış yüzünden çocuklar uygun, çağdaş, yararlı eğitimden mahrum kalmaktadır. Örnek olarak ülkemizi ele aldığımızda, gazetelerdeki haberlerde şiddetin, saldırganlığın, (pek çoğu kadına yönelik) cinayetlerin her türlüsü ile karşılaşarak dehşete düşmekteyiz düşmekteyiz. Diğer hiç bir canlının yapamadığı kadar doğadaki dengeleri alt üst etmekte, iklim değişikliğinin bile birinci sebebi olmaktayız. Kısacası dünyayı yaşanılmaz bir hale getiren insanoğlu hayvanlardan, sevimli eşeklerde özür dilemeli, doğayı tahrip etmemenin yollarını arayıp bulmakta acele etmelidir.