Öne çıkan Her Adam ve Her İnsan.. gönderileri
16. Ahmet Boyacıoğlu
17. Oscar Filmleri
Düzenlendi: 11 Mar 23:44Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@1000kitapistanbulokumagrubu·11 Mar 15:44
1000Kitap İstanbul 15. "Bolişması" Gerçekleşti
Bu bir buluşma iletisi değildir, zira Miguel de Unamuno böyle olsun istemezdi. O yüzden bu bir buluşma "ilote"sidir.
Havaların iyice ısınmaya başladığı bir mart ayında, fiilen İspanya'ya gitme imkanı olmayanlar için onlarca değerli okur arkadaşımızın ayağına İspanyol Edebiyatı'nı ve Miguel de Unamuno'nun Sis kitabını getirdik. Kitabı okumaya başladığımız zamanlar İstanbul'a hakim olan sisin mart ayına kadar dağılmış olması belki de buluşmada konuştuğumuz değerli konularla birlikte aklımızdaki sisin de dağılıyor olmasına işaretti. Buluşmamıza yılda 1 kez katılan Metin T. ve ilk kez katılan Hakan S. gibi sitenin değerli okurlarının yaptığı sürpriz de bunu kanıtlıyordu.
Unamuno, yazdıklarının edebiyat çevreleri tarafından bilinen uzun öykü tanımıyla "novella" değil "nivola" olduğunu ortaya atmıştı. Herkesin klonlaşmış ürünler verdiği bir çağda kendisine özgün bir edebi adım atmak istemişti. Bu yüzden bizim de onun bu hareketine karşı yapmamız gerekenler bir saygı olarak Sis aluntileri, oncilomeleri ve buluşma ilotesi paylaşmak, okur bolişması yapmaktı.
Her ülkenin kendisine has yaşadığı acılar vardı. Coğrafi kıtalar sanki acılarına göre ayrılmış gibiydi. Yazarlar ise bu acıları bembeyaz sayfalara döküp o sayfaları rengarenk yapma kabiliyetine sahip değerli insanlardı. Türkiye denince akla Yaşar Kemal, Orhan Kemal, Aziz Nesin, Rusya denince akla Aleksandr Puşkin, Dostoyevski, Latin Amerika denince akla Eduardo Galeano, Gabriel Garcia Marquez gelmesi boşuna değildi. Madımak Aziz Nesin'di. Dekabrist Ayaklanması Aleksandr Puşkin'di. Aynı İspanya ekonomik krizi, Trajik Hafta gibi siyasi olaylar denince akla Miguel de Unamuno'nun gelmesi gibi. Ülkesinin yaşadığı çöküntülere, çırpınışlara, kavgalara ve acılara kayıtsız kalamayan her yazar, kendi ülkesinin hafıza bahçesinde ölümünden sonra da çiçek vermeye devam eden bir topraktı. Bu toprağın adı ise edebiyattı.
Unamuno, ülkesinin yaşadığı ekonomik krizleri, İspanyol toplumunu derinden sarsan savaşları ve sömürgecilik rekabetini hep içinde tuttu. Dışavurumu ise kitaplarıyla oldu. 98 Kuşağı yazarlarından olup ülkesinin sürüklendiği çöküşe dur demek istedi. Ülkesinin generaline karşı almış olduğu tavır bile hepimizin düşünüp sorgulaması gereken bir davranıştı: http://jaguarkitap.com/...nandiramayacaksiniz/
Unamuno aklında her zaman canlı olarak tuttuğu insan, ölüm, Tanrı sorgulamalarına bir mesnet bulabilmek için varoluşçu filozofların hayatlarına ve sözlerine ilgi duydu.
Sartre; "İnsan kendi varoluşunu, dünyaya atılarak, orada acı çekerek, savaşarak yavaş yavaş kendi belirler." dedi.
Unamuno; "Vay be" dedi. "Ne kadar da İspanya tarihini andırıyor bu sözler!"
Ritter; "Varoluşçuluk köklerinden kopmuş, temelini yitirmiş, geçmişe, tarihe güvenini kaybetmiş, toplumda yabancılaşmış, mutsuz ve huzursuz insan varlığını dile getirir." dedi.
Unamuno; "Vay be!" dedi. "Ne kadar da İspanya'nın içinde bulunduğu kilise iktidarını, savaşlardan dolayı oluşan güvensiz ortamı yansıtıyor." dedi.
Sıra Kierkegaard'a gelmişti. Kierkegaard "Bireyin varlığını sürdürmesi, ancak içinde bulunduğu toplumdan sıyrılmasıyla mümkün olacaktır. Yalnızlık, iç sıkıntısı, kaygı ve umutsuzluk kavramları ancak birey yalnız kalınca ortaya çıkar." dedi.
Bu cümleleri okuyan Unamuno'nun kan akışı hızlandı. Gökyüzünü daha çok mavi görmeye başladı. Etrafındaki eşyaların hepsi sanki daha bir üç boyutlu geliyordu gözüne ve "Ah!" dedi karnını tutarak. Varoluşsal sancılar çekiyordu. "İşte bu!"
"Ülkemin yaşadığı acılara ve etrafımdaki sanayileşmenin insan hayatlarını önemsizleştirmesine bir çözüm getireceksem bu VAROLUŞÇU EDEBİYATta olmalı" dedi. Gidip Kierkegaard'ı dibine kadar öğrenebilmek için Danca öğrendi.
1914'te Sis kitabını yazdı. Fiziksel betimlemeye gerek duymadı. Çünkü insan, toplumunun onu gördüğü şekilde anlatılmamalıydı belki de. Monolog ve diyaloglara daha çok yer verdi. İnsan, içindeki insan, ölüm ve Tanrı sorgulamaları denizinde yüzen bir balıktı onun için. Bu denize atılan olta ise çelişkilerdi. Onun için Unamuno "Yaşam bir çelişkidir." dedi.
Sorunlarına çözüm getirmek istemedi. Novella olarak kabul edilen türde değil kendine özgün bir tür olan "nivola" tarzında yazıyorum dedi. Çelişki içinde yaşamanın insanın tek bir şeye bağlanmasına engel olacağını savundu. Canlı bir çelişki örneğiydi Unamuno. Biz, insanlar olarak hangimiz canlı bir çelişki örneği değildik ki zaten? Bugün dediğimizle yarın dediğimiz şeyin arasında onlarca fark olabiliyordu, bizler de riyakar, yalancı ve güvensiz insanlardık aslına bakılırsa. Belki de Unamuno bizlerin unutulmuş hayat çelişkilerini kaleme almıştı aslında...
Yarattığı kahramanlarla konuşmasını seven bir adam olan Unamuno, karakterlerine gerçek insan süsü vererek onlar sayesinde ölümsüz olabileceğine inanan ölümsüz bir edebiyat ustasıydı. Unamuno'nun özel hayatında yaşadığı başarısızlıklar, yalnız kalmalar ve çelişkiler bile kitaplarında tezahürlerini bulabileceğiniz cinsten varoluşçu çıkmazlardı.
1000Kitap İstanbul Okuma Grubu olarak biz ise 1 yılı aşkın bir süredir varoluşumuzu kitap buluşmalarına, ortak kitap okumalarına ve değerli okur arkadaşların katılımlarına borçluyuz. Varoluşumuzun devam edebilmesi ise sizlerin değerli katılımlarına bağlıdır. Merak etmeyin, buluşmalarımızda varoluşsal sancılar çekmiyoruz fakat çeşit çeşit meslekten insanların kendi hayatlarındaki varoluşsal sorgulamalara bir ayna tutuyoruz. Orada kendimizi görüp empati yeteneğimizi geliştiriyoruz, başkalarının bakış açısından bakmayı öğrenip açı kelimesindeki ç harfini c harfine dönüştürmeyi öğreniyoruz.
Unamuno'nun generale dediği sözler gibi ben de bu sözlere benzer cümlelerle iletiyi tamamlıyorum.
"1000kitap aklın mabedidir. Biz okurlarsa bu mabedin başpapazlarıyız. Sizler (kitap okumayanlar, kitapla alakası olmayanlar) bu kutsal mabede saygısızlık ediyorsunuz. Yeneceksiniz, çünkü muazzam ve vahşi bir güce sahipsiniz. Ama inandıramayacaksınız. İnandırabilmek için ikna edebilmek, ikna edebilmek içinse sizin yoksun olduğunuz iki şey gerekir: alıntı ve inceleme paylaşmak. Sizden 1000kitap'ı düşünmenizi istemenin beyhude bir çaba olduğunu biliyorum. Söyleyeceklerim bu kadar."
Demet Eraslan ve arkadaşı
Katılımın yüksek olmasından ötürü mutlaka eksik olan arkadaşlar vardır, bildirirlerse ekleme yapabilirim.
Ponarömik bir fotoğraf denemesi:
Okunacak Kitap: Huzur
Muhtemel buluşma tarihi: 13 Nisan 2019 Cumartesi
Muhtemel buluşma mekanı: Ahmet Hamdi Tanpınar Edebiyat Müze Kütüphanesi
Alemdar Mah., Alemdar Cad. Alay Köşkü, 34122 Fatih/İstanbul
Mesut Yalnızlık Sözleri 1'i inceledi.
Düzenlendi: 19 Mar 18:19Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@mesudozdl·19 Mar 17:52·Kitabı okudu
Yazara ait okuduğum 25 ya da 26. kitap emin değilim.Daha önce okuduğum “Aşina yüzlerle” ve “Mektuplar” kitaplarına üslup ve içerik olarak benzeyen yönleri var.Okumaya başladığım ilk anda beni kendine çekmeye başladı.
İsteseydi kalabalıklar içinde yalnız olmadan sahte mutluluklar içinde, hayatına sıradan bir insan olarak devam edebilirdi.Ama o, zor olanı seçti.
Öyle ya aydın olmanın yükü ağırdır.Sağlam bir irade, özgür bir ruh ve asi bir duruş ister.Yaşadığı dönemin çarpık islam anlayışı başta olmak üzere sınıfsal ayrım, eğitim, genç nesil, kadın ve aklınıza gelebilecek her konuyla alakalı keskin fikirler atmıştır ortaya.”İnsanın en büyük niteliği ve değeri isyandır.”diyordu. Bu sözün hakkını veren asi ve yalnız bir adam.Yalnızlık bile onu yalnız bırakmıştı.
“Benim hamurum felsefe, hikmet ve irfanla yoğurulmuştur.”diyerek başlıyor söze.Zaman zaman kendini övdüğü zaman zamanda en ağır eleştirileri getirdiği ve sürekli kendiyle savaş halinde olduğu, psikolojiyi en dibine kadar zorladığı bir eser.Hem psikolojik hem felsefi hemde edebi bir dili var.Yalnızlık, hüzün, özlem, keder, ümit ve ümitsizlik...
Yazarın kendiyle savaşı beni derinden etkiledi.Yalnızlık ve herşeyden mahrum olma ancak bu kadar etkili anlatılır.Ali Şeriatı hayranı olan bir okur olarak üzüntü duyduğumu bir o kadar da sevindiğimi söylemeden edemiyeceğim. “...konuşmak tehlikelidir!Evet tehlikelidir.” diyordu: ama konuşmaktan vazgeçmiyordu. “...para için adam haysiyetini satmaz!” diyordu: haysiyetini satmıyordu.Çünkü onun mirası; kitap, yokluk ve özgürlüktür....
Okuyacak arkadaşlara “dikkat” derim.
(“Ben felsefeyi, sadece okuma, eğitim ve öğretim yoluyla elde etmedim.Felsefe, benim genlerime kazınmıştr.Onu atalarımdan miras aldım.” ) Alıntı...
Yorgun demokrat Zübük'ü inceledi.
Düzenlendi: 20 Mar 23:44Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Yorgundemokrat·20 Mar 22:32·Kitabı okudu
Bir insan bir insanı kaç kez kandırabilir?
Bir insan bir köyü kaç kez kandırabilir?
Birisi, aynı kişiye defalarca inanacak kadar aptal veya çaresiz olabilir mi?
Eğer Türkiye'de yaşıyorsanız, araya adam kayırma, torpil ve rüşvet girmeden işiniz görülmüyorsa denize her düştüğünüzde aynı yılana defalarca sarılırsınız. Kitabın geçtiği tarih önemli değil. Zihniyet hiç değişmiyor.
Zübükzade İbraam Bey günlük hayatta gördüğünüz, bize hiç uzak olmayan bir karakter:
-Kendine mektup yazıp ''Ankara'dan, siyasilerden geldi'' diyen,
-Kendisini, o olmazsa sanki işler yürümezmiş gibi önemli gösteren,
-İnsanları kandırıp paralarını alan, hesap sormaya gelenlerin paralarını tekrar alan,
-Parasını ödeyemediği kişiyi sanki emir gelmiş gibi kandırıp Orman Muhafızı olarak atayan,
-Kendini öldürmeye gelenleri görünce namaza durup dini suistimal eden ve fırsattan istifade sıvışan,
-Muhalefeti hiç sevmediği halde onları sadece cami yaptırma bahanesiyle insanların parasına çökerken hatırlayan,
-Yeri gelince şehitleri, dini kullanmaktan sakınmayan,
-Kitleleri güçlü söylevlerle etkileyen hatta Yunus balığı iskeletini şehit asker iskeleti diye insanlara yutturup Yunus Baba türbesinin açılmasını sağlayan Makyavelizm'in Türkiye şubesi birisi.
Peki toplum neden her seferinde işleri yoluna koyacağım dediği halde daha da kötüye götüren bu adama güvenip onu belediye başkanı hatta mebus yapıyor? Cevabı basit: Kitapta da dediği gibi hepimiz bir Zübüksek kendimiz gibi olana güveniriz. Eğer kendi işinizi görecek gücünüz yoksa, bozuk düzeni değiştirmek yerine ben de yararlanayım diyorsanız, aklınız da çok ermiyorsa tek kişinin oyuncağı olursunuz.
Beni açıkçası Zübükzade karakterinden daha çok etkileyen ise Avukat Burhan oldu. Doğruları söyleyen, halkını düşünen ama herkesin nefret ettiği Zübükzade popülist söylemlerle kitleleri peşinden sürüklerken hep şeytanlaştırılan bu insan, insanın umudunu kırıyor. Çünkü normalde insanların peşinden gitmesi gereken böyle insanlar maalesef ortalama kalabalıkların sayıca çok olması sebebiyle onların içinde eriyor. Zaten yeterli sayıda cami olan kasabaya okul yaptırmak istediğinde dinsiz ilan ediliyor. Okuyan için bu ülke insanının profilini göstermesi bakımından çok değerli bir kitap. Mizah kitabı olduğuna bakmayın bence çok önemli bir sosyoloji kitabı.
Dünyanın en cimrileri 'Eli açık', dünyanın en korkakları 'Yürekli', dünyanın en tembelleri 'Çalışkan' gibi soyadları aldılar. Her türlü yağmada hep sona kaldığım için, güzel soyadı yağmasında da sona kaldım. Bana, ortada böbürlenebileceğim bir soyadı kalmadığından, kendime 'Nesin' soyadını aldım." diyen Aziz Nesin'in ince mizahı bu kitapta da devam etmiş. İyi okumalar.
@Lehya·17 sa.·Kitabı okudu
@Drafy·14 Mar 20:12
Uygulama marketinde bir oyunun yorumlarında gözüme çarptı, adam yazmış ki: "İnsan en azından buluta kaydetme seçeneği falan koyar. Telefon bozulsa ya da format atsan tüm emeğin ziyan olur."
Gökler için kayda değer olmayan her emeğin, her saniyen, her kuruşun ziyan zaten. İnsanoğlunun aldatıcı emniyet, mülkiyet ve bekâ hissi...