"Yapılan her şey affedilebilir mi?"
(Bu yazının şarkısı Comptine d'un Autre Été olmalı,Amélie filminin soundtrack albümünden Yann Tiersen imzasıyla.
Mutlaka bu şarkı eşiliğinde yazıyı okuyun derim... )
30.12.2008 tarihli "Affetmek" yazımdan,
Yazımı yeniden okuduğumda şunu düşündüm, peki yapılan her şey affedilebilir mi?
Çoğunuzun hayır, daha neler artık dediğini duyar gibiyim.
Yanıt çok basit: Tabii ki kendimiz için...Kendi mutluluğumuz ve iç huzurumuz için, sürekli eskiye dönüp kin ve nefretle kötü sözler söyleyip kendimizi daha fazla yıpratmamak için,hırsımızı dinlendirmek için...
Yazan Ful yaprakları zaman: 08:10
Etiketler: güneşli yazılar, Hayata dair, sorgularken
Hayatımın her döneminde yediğim kazıkları hep affettim her zaman yine de iyiliğimle bastırdım hep zararını görsem de uzun vadede içim hep rahat oldu işlerim rast gitti...
Affetmek en güzeli ruh dinlencesi açısından da :)
25 Mart 2010 09:55
en iyisini yapmışsın,
için rahat eder ve hafiflersin,
kinden hırstan uzak durursun,
ben bugün herkesi affettim,
canım çok yanmıştı ama geçti hepsi,
hepsi gitti hayatımdan,
Affedebilmek gerçek bir erdem. Tabi kendin için affedersen.
sanırım yorumunun demek istediğini tam anlayamadım.
kendimi ve karşımdaki herkesi affediyorum =)
kendin için derken kendi hatalarımı mı kastettin?
25 Mart 2010 10:21
Senin demiş oldugun "insan kendisi için affetmeli". kendi iç huzuru için.
25 Mart 2010 10:24
hmm tamam şimdi anladım.
25 Mart 2010 10:25
Phillip Larue'dan Chasing The Daylight'ı dinleyerek okuyunca daha iyi oldu gibi sanki (H)...
25 Mart 2010 11:28
Affetmet erdemdir, iyi bir meziyettir bir sürü madde sayalım ama insanız değil mi? Zaaflarımız var."Dal rüzgarı affetse de, kırılmıştır bir kere." Sevgiler
o da iyi gider ama benim şarkı biraz daha kırılgan sanırım :)
işte o kırıkları toparlamaya çalışıyoruz biz,
gerçekten affetmek,unutmak lazım.
dediğin doğru kırgınlıklar iğne gibi saplanıyor bazen ama onu çıkarıp atmak lazım,
izi kalır şüphesiz de,
kendi için affetmeli insan.
var'a yok'a kırılmadığımız için ben kişiye ve yapılana göre değişir diyenlerdenim...
tabii, herkesin kendi kararı,
ama ben ne olursa olsun affetmek lazım diyorum :)
25 Mart 2010 13:45
Oncelıkle parcayı soyleycegım
Parca benım en cok dınledıgım sevdıgım favorı parcalardan
severek dınledım bı kez daha..
kımseye karsı uzun vadelı olmdı kırgınlıklarım
ben hep affederım..
hıcbısey kazandırmıyor ıcınde agırlıkların bırıkımınden baska.
sadece karşı tarafın yaptığı şeyi kabul etmesini sağlar eyvallah yolun açık olsun derim ama ona katılamam ya da kabul edemem.
affetmek acizlik mi..?
25 Mart 2010 16:34
ben şahsen beni terk eden bütün kadınları affettim.
ben olsam ben de terkederdim beni.
25 Mart 2010 20:06
Bu yazıyı izninle benim blog da da yayınlacağım. Tabii ki blog adresini de yayınlayarak. Gerçekten de ibret alınacak bir yazı. Herkes faydalanmalı.
25 Mart 2010 20:39
şarkıyı senin de beğenmene çok sevindim,
uzatmak kişinin kendisini üzmesinden başka bir işe yaramıyor haklısın,
affedin herkesi ve her şeyi:)
26 Mart 2010 09:28
seni terk eden kadınlar haklıysa sen suçlusundur o zaman, sen kendini affettin mi:)
bu soruya yanıt verirsen sınavı geçeceksin:)
26 Mart 2010 09:30
aksine büyüklük, erdem..
iç huzurunun anahtarı.
zaten kabullenmek ya da ona katılmak değil,
o insanlarla yeniden görüşmek de değil,
sadece içimizdeki kini ve hırsı atmak,
yaramızı artık kapatmak,
affedersek o olay kapanır biter, öbür türlü kendimizi sürekli yer dururuz
26 Mart 2010 09:32
Çok güzel bir yazı, çok da doğru... Yazıyı şarkıyı dinlerken okumadım ama kendi kendime mırıldandım o güzel şarkıyı:)
şarkıyı seninde biliyor ve seviyor olman çok güzel=)
her şeyi ve herkesi affedebilmen dileğimle:))
26 Mart 2010 12:48
Selam Fulya :)
Cok güzel bir yazi.Affetmek kolay degil gercekten.Yasadigim kötü bir olay var.Olayi yasadigim kisi yasamaya mecburdum.Ben onun yaptigi seyi icimde cok agir hissetmeme ragmen hemen akabinde elini öptüm.Affetmismi oldum.Hayir.Sadece durumlar daha kötüye gitmesin diye.Ama ne zaman yalniz kalsam aklima geliyor.Ama görüsüyorum hersey normal o kisi ve kisilerle.Oglum icin.Ama unutamiyorum.Denedim olmuyor :(
durumu az çok anladım sanırım,zor çok zor..
işte bu içimizde kalan şeyler zamanla bizi mutsuz ya da hasta ediyor.
aslında kendimize yediremediğimiz ve zorla yaptığımız için böyle oluyor.zoraki..
ne kadar zor da olsa bırak yüklerini sırtından.
Tanrı'ya havale et hepsini,sen hafifleyeceksin.
22 Nisan 2011 13:27
ağrılı bir süreç bu,hele belirli periyotlarda gördüğün kişilerse onlar o yara her seslerini duyduğunda hatta hakkında konuşulduğunda bile kanıyor .galiba zaman lazım
22 Nisan 2011 14:17
22 Nisan 2011 14:43