Sokakta Çığlık Çığlığa Bağıran Çocuklar! Sakinleştirme için İpuçları | Çocukların Gelişimi
Çocuğumuzun bağırması ve olay çıkarması gerçekten sabrımızın sınırlarını zorlar. Sokakta ve dışarıda geçirdiğiniz zamanlarda bunu yapması çok çok daha zorlayıcıdır, özellikle etraftaki insanların yargılayıcı bakışlarına maruz kaldığınızda.
En sonunda, çocuğunuzu susturmak için elinizle onun ağzını kapatmak isteyebilirsiniz. Bazı ebeveynler bu noktada, ne yapacağını bilemez halde dona kalır. Bazıları ise sonunda bir şey yapabildikleri için sevinirler. Fakat davranış analisti Dr. Wendela Whitcomb Marsh’a göre, çocuğun ağzını kapatmak ancak ebeveynliği daha da zorlaştıracak bir eğitim biçimi olur.
“Öncelikle, bu davranış, çocuğun kendini kendine sakinleşme yetisi olmadığı, mutlaka yetişkin müdahalesine ihtiyaç duyduğu mesajını verir.” diyor Dr. Marsh. “İkinci olarak, fiziksel olarak daha güçlü ve büyük insanların kendinden daha küçük daha güçsüz insanlara fiziksel güç uygulamasının normal olduğu mesajını verir. Üçüncü olarak ise, çocuklar ebeveynlerin davranışlarını gözlemleyerek ve taklit ederek öğrenirler.”
Son cümle özellikle ürpertici ve önemli. Dr Marsh, çocuğunun diğer çocuklara, ailesini taklit ederek, bu davranışı uygulayacak olmasının sonuçlarını, ebeveynlerin göz önünde bulundurmaları gerektiğini söylüyor. Bu davranış, okul öncesi eğitimde, okulda en hafif tabirle problemli olur. Fakat örneğin, henüz küçük bir bebek olan kardeşi varsa, bu davranış ciddi anlamda zarar verici olabilir.
Marsh suggests four steps, bearing the somewhat-unwieldy name of the Four Ss: Stop, Squat, Shhh, and Sing.
Peki öyleyse, ebeveynler yüksek sesle bağıran bir çocuğu nasıl sakinleştirmeli? , “4S Kuralı” gibi biraz tuhaf bir adı olan dört adım öneriyoruz: Stop (Dur), Squat (Eğil), Shhh (Şşşş) ve Sing (Şarkı Söyle).
Bağıran Bir Çocuğu Sakinleştirmek için 4 Adım
STOP-DUR: O anda ebeveyn, her ne yapıyorsa onu bırakmalı, dikkatini tamamen çocuğa vermelidir. Çocuk heyecanlı mı? Aç mı? Üzgün mü? Ya da acı mı çekiyor?
SQUAT-EĞİL: Ebeveynler eğilip çocuğun göz hizasına gelerek onunla iletişim kurduklarında, çocuk kendisini görülmüş ve takdir edilmiş hissedecektir. Böylelikle ebeveynin durumu kontrol etmesi kolaylaşacaktır.
SHHH-ŞŞŞŞ: Bu noktada, ebeveynler gülümsemeli, sakinleşmeli, ses tonunu düşürmeli hatta fısıldayarak konuşmalıdır. Bu yalnızca ona örnek olacak bir davranış değildir. Aynı zamanda sizin ne dediğinizi duymak için susup sessizleşebilir.
SING-ŞARKI SÖYLE: Eğer bir türlü yatıştırılamazlarsa, ebeveynler hafifçe şarkı mırıldanmaya başlayabilirler. Aşina olduğu, bildiği bir şarkı onu içsel olarak sakinleştirecektir.
4S yöntemi birçok yerde uygulanabilir, fakat eğer ebeveyn çocuğu, bulunduğu stresli ortamdan fiziksel olarak çıkarabiliyorsa, bunu yapmalıdır. Marsh böyle durumlarda, “Bulunduğunuz yerden, sinemadan, restorandan ya da partiden çıkın ve çocuğunuzun sakinleşmesini beklerken, yavaş yavaş yürüyün ve etrafı dolaşın.” diyor. “Eğer terk edemeyeceğiniz bir ortamdaysanız, mesela uçak gibi, çocuğunuzu konforlu bir pozisyonda sakince tutun ve kulağına eğilip, sakin ve rahatlatıcı bir şarkı fısıldayın. Çocukların sevilmeye ve güvende hissetmeye ihtiyacı var, ezilmeye ve bastırılmaya değil.
Uçaktaki diğer insanlar çocuk ağlamasını hayatlarında ilk defa duymuyor ve hayatta kalabilmişler. Bir ebeveynin en önemli sorumluluğu her şeyden önce çocuğudur ve ona karşı hassas olabilmektir, etraftaki yabancılara değil. Bazıları bunun bir çocuğu bozacağını onu şımartacağını düşünebilir, ancak bir çocuğun her kaprisini çekmek ve onu şımartmak ile bir ebeveynin çocuğuyla kurduğu empati arasında çok büyük bir uçurum vardır. Ailesine güvenen çocuklar her durumda çok daha kolay sakinleşirler.
Fakat elbette, ebeveynler bütün bunları bilse de, bazı anlar vardır ki sınırlarını zorlar. Eğer çocuklarının ağzını kapatmışlarsa ve bundan pişman olmuşlarsa, Dr. Marsh’a göre yapabilecekleri en iyi şey, onlara gerçeği söylemektir. Hiçbir şey olmamış gibi davranmak, çocukları yaşanan olayları anlamlandırma sürecinde yalnız bırakır.
“Herkes sakinleştiğinde ve olayın üzerinden bir süre geçtiğinde, çocuğunuza bağırırken elinizi ağzına koyduğunuzu hatırladığınızı ve sessiz/sakin olmanın gerçekten çok önemli olduğunu düşündüğünüzü söyleyin” diyor Marsh. “Ve ona bunu yapmaktan hiç hoşlanmadığınızı, muhtemelen onun da hoşlanmadığını söyleyin. Eğer sakinleşmek için yardıma ihtiyaçları varsa, başka bir yol bulabileceğinizi söyleyin. Hatta çocuğunuz biraz daha büyükse, ona ne bu konuda ne düşündüğünü sorun. Önerebileceği bir yol var mı?”
Ebeveyn ve çocuk, davranışlarını düzenlemek için bir yol bulmuşlarsa birlikte, elbette bunu uygulamaya geçirmeliler. Bir şeyler sakin olduğunda ne kadar pratik yapılırsa, işler kızıştığında bu yol o kadar tanıdık gelir ve çocuklar için uygulaması o kadar kolaylaşır. Ne olursa olsun, ebeveynler çocuklarına ve elbette kendilerine, nezaketle ve yardımsever bir şekilde yaklaşmalıdır.
Previous: Çocuğunuzla İlişkide ve İletişimde Kalmak…
Next: Nasıl “Dayanıklı ve Esnek” bir Ebeveyn Olunur?