İşbirlikçi – Stratejik Güvenlik
GÜNDEM ANALİZİ /// ORAJ POYRAZ : TÜRKİYE’DE İŞBİRLİKÇİLER
İLETEN : Oraj POYRAZ – oraj.poyraz
İşbirlikçilik emperyalizmin sömürge ve yarı-sömürgelerde uyguladığı politikanın en önemli unsurudur. Büyük devlet ölçütlerine göre seçilen ve ülkelerinde etkin görevlere getirilecek işbirlikçi adayları devlet fonlarıyla beslenen kurumlarda eğitilir ve ülkelerine gönderilir. 20. Yüzyıl başında İngilizler bu politika için; “kediyle dövüşeceksen bir kedi bul” diyordu. ABD Dışişleri Bakanı Mc. Namara ise 1962 yılında Kongre’ye şu bilgileri veriyor:“Birleşik Devletler ve yabancı ülkelerdeki askeri okullarımızda ve eğitim merkezlerimizde seçme subaylar ve önemli mevkilerde bulunacak uzmanları eğitmemiz askeri yardım yatırımlarımızdan sağlanan yararların herhalde en önemlisidir. Bu öğrenciler ülkelerine dönüşlerinde eğiticilik görevlerini orada sürdürecek olan ve hükümet yetkililerince seçilmiş görevlilerdir. Bunlar gerekli bilgilerle donatılmışlardır. Onlar burada edindikleri bilgileri kendi ülkelerine taşıyacak olan geleceğin liderleridir. Amerikalıların ne yapmak istediklerini ve nasıl düşündüklerini gayet iyi bilirler. Bunların liderlik mevkilerine gelmelerinin bizim için ne kadar önemli olduğunu belirtmeye ayrıca gerek görmüyorum. Böyle dostlara sahip olmanın değeri ölçülemeyecek kadar çoktur”. (y)
Fransa Maliye Bakanlığı Müşaviri ve Osmanlı Devleti’nden alacağı olan devletlerin Hesap Komisyonu Başkanı Daniel Ducoste 1889 yılında şunları söylüyordu: “Şimdi Türkler hızla borçlanmaktadırlar. Ancak yirmibeş yıl sonra Osmanlı toplumunda borçlanmaya karşı muhalif unsurlar ortaya çıkacaktır. İşte o zaman gerek alacaklarımız ve gerekse bunların faizleri tehlikeye düşecektir. Bu nedenle Osmanlı Devletinin maliyesi ekonomisi ve servetleri üzerindeki çıkarlarımızı koruyabilecek Türk yöneticilere ihtiyacımız var. Ben bu ‘yerli misyonerlerin’ bizden ve yapacağımız siyasi baskılardan çok daha yararlı olacağı kanısındayım. Bunlar Türk halkına kendi dilleri kendi ikna yöntemleri ile yaklaşma olanaklarına sahiptirler. Bu ‘yerli misyonerler’ alacaklarımızın bir ya da birkaç yüzyıl teminat unsurlarının en önemlilerinden biri olacaktır”.1
Daniel Ducoste’nin 19.yüzyılda yaptığı bu saptama işbirlikçiliğin manifestosu gibidir. “Yerli misyonerler” Türkiye’yi Atatürk Dönemi dışında yüz yılı aşkın süre yönetmiş ve yabancı çıkarların “teminat unsuru” olarak çalışmıştır.
Gelişmiş ülkelere hayranlık kökleri geçmişe dayanan eski bir geri kalmış ülke alışkanlığıdır. Tanzimat Fermanı’nın ortaya çıktığı 19.yüzyıl ortalarında yüzyıllar süren saray politikalarıyla toplumun kültürel kaynakları o denli kurutulmuş eğitim o denli ilkelleştirilmişti ki ulusal kimliğin beyni olacak aydınlar ortaya çıkmıyordu.
Olayları ve gelişmeleri gerçek boyutuyla ele alıp irdeleyecek siyasi kadro yoktu. Kolaycılıkla birleşen boyun eğici ve öykünmeci (taklitçi) eğilimler yaygınlaşıyor özgüvenden yoksun ve kişiliksiz “aydınlar” ve “yöneticiler” ortaya çıkıyordu.
Tanzimat kararlarını “bir anayasa çıkışı” olarak ele alıp kendilerini “Araplaşmaya dayanarak medeni Batı dünyasıyla” bütünleşmeye yönlendirmiş bu “aydın” ve “yönetici” türü varlığını bugüne dek sürdürdü. Yozlaşma ve yabancılaşma son 15 yılda yoğunlaştı ama bu işin kökleri çok eskiye gidiyordu.
Osmanlı padişahları imparatorluğun uyrukları içinde tahta rakip çıkarabilecek tek unsur olan Müslüman Türk uyruklarına sistemli baskı uygulamıştır onların yönetimden uzak tutmayı devlet politikası haline getirmiştir. Bu tutum doğal olarak devleti yönetecek kadroların Hıristiyan unsurlar içinden seçilmesine yol açmıştır. Genellikle 14-18 yaş kümesi içinde kalan sağlam vücutlu akıllı Hıristiyan çocuklar seçilip eğitilmek üzere İstanbul’a taşınmış; yabancılardan oluşan devşirme bir yönetici sınıf yaratılmıştır. Yozlaşma ve yabancılaşmayı bağlı olarak da işbirlikçiliği devlete taşıyıp yerleştirenler bunlardır.
Görünüşte devlete yüksek hizmetler veriyorlardı; padişahın sadık kullarıydılar; onun her isteğini yerine getiriyorlardı… Ancak 14-18 yaşında zorla Müslüman yapılan bu insanların geçmişlerini unutmaları ondan tümüyle kopmaları olanaksızdı. Ne tam Müslüman oldular ne de Hıristiyan kaldılar; ne etnik kökenlerini unuttular ne de yeni kimliklerini benimsediler. Ne olduğunu bilmeyen ya da ne olmadığını bilen kişiliksiz ve güvenilmez bir insan türü olarak devlet politikalarına yön verdiler ve İmparatorluğu çöküşe götüren nedenlerden biri durumuna geldiler. Hiçbir erdeme sahip değildiler ancak ilke durumuna getirdikleri bir tutumları vardı: Türklere ve Türklüğe karşı nefret duyuyor ve devlet politikalarıyla örtüşen bu nefreti genel bir tutum durumuna getiriyorlardı.
Devşirmeler kökü silinmek istenen türedi bir kuşaktı. Görünüşte; ailesini soyunu sopunu yadsımış belleği ve kimliği yok edilmişti. Yalnızca Osmanlıydı. O bir ailenin bireyi değil padişahın kuluydu; bir insan değil adeta bir makineydi.2
Bilinçli izlencelerle (programlarla) kişiliksizleştirilen devşirmeler bu niteliklerine karşın; yüksek yönetim yetkileri dolgun ücret siyasi ve idari ayrıcalıklarla donatılmışlar ve devleti yöneten yerlere getirilmişlerdi. Ancak can ve mal güvenliğinden yoksun biçimde yaşıyorlardı. Bu konumlarıyla üst düzey devşirmeler sürekli ölüm korkusu içinde yaşayan ruh hastası durumundaydı.
Devşirmeler gerçek görüşlerini hiçbir zaman açıklamazdı; yalancı ve ikiyüzlüydüler. Peşinde koştukları tek değer para ve yönetim gücüydü. Osmanlı Devletine gizliliği ihanet ve entrikayı bunlar yerleştirdi. Rüşvet vurgunculuk (ihtikâr) karaborsa yasadışı gelir (ihtilas) ve adam kayırma’yı (iltimas) neredeyse yasal duruma bunlar getirdi.
Devşirme etkinliği Fatih döneminde başlatılan devlet yönetimini Türkler’den arıtma (tasfiye) eylemi ve I. Selim (Yavuz) (1512-1520) döneminde halk üzerinde şiddetli bir baskıyla bir felaket halini aldı. Türkler’e karşı olumsuz bakış devşirme düzeninin daha ilk döneminde çok açık biçimde ortaya konmuştu.
II. Murat döneminde başlatılan Fatih Kanunnamesi ile yasalaştırılan uygulamalarla Türkler kendi ülkelerinde Hıristiyan ya da Musevi azınlıklar kadar bile hakkı olmayan ikinci sınıf uyruk durumuna getirilmişti. Yönetim organlarında görev alıp yükselmek bir yana etkili devlet kurumlarına ve bu kurumlara yönetici yetiştiren okullara giremiyordu.
Sadrazamı padişahtan sonra devleti temsil edecek en yetkili kişi (naip) yapan Fatih Kanunnamesi devlete asker ve sivil yönetici yetiştiren ve yüksek nitelikli eğitim veren devşirme okullarına alınmayacak olanları şöyle sıralıyordu: “Yahudiler Müslümanlar çobanlar sığırtmaçlar doğuştan sünnetli olanlar çok uzun ya da kısa boylu olanlar Türkçe bilenler köseler keller Gürcüler Çingeneler Kürtler ve Türkler”.3
19. Yüzyıl Yozlaşması
19. Yüzyıl’da kendilerini Batı’lı gibi görüp köklerinden koparak yozlaşan halkla ilişkisi olmayan topluma yabancılaşmış yeni bir “aydın” ve “yönetici” türü ortaya çıktı. Bunların devlet kadrolarında üst düzey görevleri doldurması doğal olarak kamusal işleyişin daha da çok bozulmasına neden oldu.
Kamu görevlileri ve “aydınlar” “kara cahil” bir “sürü” olarak gördükleri halka hizmet etmek bir yana ondan “tiksinti” duyan ve uzak durmaya çalışan garip insanlar haline geldiler. Batıcılık bir modaydı artık ve bu moda tam anlamıyla bir Batı çılgınlığıydı.4
Lalaların yerini mürebbiyeler geleneksel davranış biçimlerinin yerini Batılı tavırlar aldı. Fransızca öğrenmek ve Fransız jargonuyla (Jargon: bozuk yanlış hatta anlaşılmaz konuşma) konuşmak uygar olmanın göstergesi haline geldi. Kültürel bozulma ve yozlaşma o denli yoğunlaştı ki Türk ve Türklük geriliği ve ilkelliği temsil eden bir aşağılama sözcüğü olarak kullanıldı.
Dönemin tanzimatçı “aydınlarından” Prens Sebahattinci ve İngiliz yanlısı Abdullah Cevdet işi “Türk ırkının ıslahı için” dışardan “damızlık erkek” getirilmesini istemeye dek götürdü. “Batı medeniyeti ona ancak uyulabilecek karşı durulursa yerle bir edici coşkun bir seldir… Neslimizi ıslah edip güçlendirmek için Avrupa ve Amarika’dan damızlık erkek getirmeliyiz” diyen yazılar yazdı.5
Günümüzdeki yabancılaşma ve yozlaşmanın bağlı olarak işbirlikçiliğin kapsamı genişlemiş ve kültürsüzlüğün kültürü haline gelmiştir. Arapçılık ve Batıcılık akımları birbirinin içine girerek ve iletişim teknolojisinin sunduğu olanaklarla halkı neredeyse esir almış durumda.
Dünün Batı hayranı yozlaşmış aydınları bugün hırçın küreselleşmeciler dünün Batı düşmanı imanlı dindarları bugün gönüllü emperyalizm savunucuları oldu. Aralarına liberalleşen “solcuları” da alarak ortak paydası akçeli işler olan ilişkilerde birleşiyorlar. Yazgılarını birleştirerek aynı yolun yolcusu yurt ve ulus karşıtları olarak işbirlikçiliğin yöntemlerini zenginleştiriyorlar.
Bugün dışa bağımlı kılınmış ülkelerde yönetici olabilmenin geçerli yolu; büyük devlet politikalarını tartışmasız kabul etmek bunları içte ve dışta uygulamaktır. Yönetime gelmeyi ve süresini belirleyen ölçüt küresel politikalara göstereceği uyumdur.
Bağımsızlık yanlısı ulusçu kadroların yönetici olmaları artık çok güç hatta olanaksızdır. Bu tür “unsurlar” yönetime gelseler bile önlerine çıkarılacak engelleri sürekli olarak aşmak zorundadır. Son elli yıl içinde bu engellere takılarak yönetimden uzaklaştırılan birçok azgelişmiş ülke yöneticisi vardır. Musaddık Goulart ve Allende bunların en çok bilinenleridir.
1960’lı yılların sonlarında ABD hükümeti Amerikan Yardım Teşkilatı’nın (AID) Türkiye’deki verimini saptamak için bir uzman göndermişti. Richard Podol isimli bu ‘uzman’raporunda şunları söylüyordu: “yirmi yıldan fazla zamandan beri Türkiye’de faaliyette bulunan yardım programı bir zamandan beri meyvelerini vermeye başlamıştır. Önemli mevkilerde Amerikan eğitimi görmüş bir Türk’ün bulunmadığı bir bakanlık ya da KİT hemen hemen kalmamıştır. Genel müdür ve müsteşarlık mevkilerinden daha büyük görevlere kısa sürede geçmeleri beklenir. AID bütün gayretlerini bu gruba yöneltmelidir. Geniş ölçüde Türk idarecilerini indoktrine etmek gerekir…”6 (İndoktrine; sözlük anlamı: Beyin yıkamak bir inancı veya öğretiyi kafaya sokmak fikir aşılamak)
Richard Podol’un raporunda yazdıkları doğruydu. Devlet kurumlarının kilit yerlerinde görev yapan kadrolar el değiştirmiş Cumhuriyet’e bağlı Atatürkçü kadroların yerine“ Amerikan eğitimi almış” kişiler getirilmişti. İsmet İnönü 1963 yılında Başbakanken şunları söylemişti: “Bir görev veriyorum sonucu bana gelmeden Washington’un haberi oluyor. Sonucu memurdan önce sefirden öğreniyorum…”7
Yarım yüzyıl önce “müsteşar” ve “genel müdür” düzeyindeki devlet orununa (mevkiine)“Amerikan eğitimi almış” kişileri getiren girişimin bugün eriştiği düzeyi görmek güç değil. Artık; başbakanların parti başkanlarının belirlenmesinde Washington etkili oluyor.
Azgelişmiş ülkelerde (gelişmişlerde de) yolsuzluk çamuruna bulaşmamış karanlık ve karışık ilişkilere girmemiş hükümet yetkilisi ve üst düzey yönetici aramak dünyada saf ırk aramak gibidir. Ele geçirilen yönetim yetkisi ülke ve halkın haklarını korumak için alınan sorumluluklar değil artık paranın iktidar hırsının ve dışa hizmetin araçlarıdır.
Üçüncü bir sektör haline gelen bu ilişkiler yazılı olmayan özel ‘yasalara’ sahiptir ve son derece profesyonelce yürütülür. Kimse kimsenin açığına bakmaz herkes yurt dışı banka hesaplarındaki sıfırları arttırma çabası içindedir. Bunlar temel özellikleri bakımından ülkeden ülkeye değişmeyen günümüz politikacılarının en belirgin tipidir. Seçimleri hep bunlar kazanır ve ülkeyi sırayla yönetirler.
(y) Hearing Washington D. C. 1962 Vol. I. sf. 359 ak. H. Magdoff “Emperyalzim Çağı” Odak yay. 1974 sf. 155
1 “Militan Atatürkçülük” Vural Savaş Bilgi Yay. 2001 sf.35
2 “Kapıkulunun Tavsifi” Muhittin Birgen ak. Zeki Arıkan “Tarihimiz ve Cumhuriyet” Tarih Vakfı Yurt Yay. 1997 sf.127
3 Ana Britannica 10. Cilt sf.100
4 “Sosyalizm ve Toplumsal Mücadeleler Ansiklopedisi” İletişim Yay. 6. Cilt sf.1790
5 “Türkiye Tarihi 3-Osmanlı Devleti 1600-1908” Cem Yay. 4. Bas. İst-1995 sf.359 ve “Türkiye’nin Düzeni” D. Avcıoğlu 1. Cilt Bilgi Yay. 5. Bas. Ank. -1971 sf.162
6 “Bitmeyen Oyun” Metin Aydoğan Umay Yay. 11. Baskı 2002 sf. .90
7 “Bitmeyen Oyun” Metin Aydoğan Umay Yay. 11. Baskı 2002 sf.90
Mayıs 19, 2018 Mayıs 19, 2018 ~ isnetozelburo	~ Yorum bırakın
İşbirlikçi İstihbarat ve küresel kaplama
Prof. Dr. Sait Yılmaz yazdı…
Soğuk Savaş süresince CIA, analitik süreçler ve ikaz istihbaratı konusunda sınırlı kabiliyetlere sahipti. 1990’lardan sonra küresel tehditler karşısında, eski tip istihbaratçılar için kör bölgeler ortaya çıktı. Artık ellerindeki analitik lensler işe yaramıyordu. Buna çare bulmak için önce 2004 yılında CIA ve RAND Corporation birlikte bir çalışma yaptı. Analizcilerin sürekliliği olan, daha serbest, yaratıcı ve işbirliği olan bir ortamda varsayımlarını sorgulaması ve düşüncelerinin aynı geçmiş, eğitim veya milliyetten gelmeyen uzmanlar tarafından denetlenmesinin uygun olacağı düşünüldü. Kendi kaynaklarınız ile büyük resmi anlamanız küresel bilgi ortamında oldukça küçük bir yer kaplar, diğer bölümlerde sözsüz anlama, açık kaynak bilgileri ve gizli bilgiler vardır. Küresel genişlikte kaynaklardan yararlanma fikri eskisine göre bu yeni bir paradigma idi ve bir ad bulundu; “işbirlikçi istihbarat”. CIA, işbirlikçi istihbarat paradigmasını denemeye başladı. Buna açık istihbarat ve uydu istihbaratının öne çıktığı ‘küresel kaplama’ konsepti eklendi. ABD’in sembolü olan ve küresel gözetlemeyi temsil eden ‘kartal’ artık hem görecek hem anlayacaktı.
Neden işbirlikçi istihbarat? Küresel Kaplama konsepti…
Geleneksel istihbarat kontrollü giriş yapardı, dış ülkelerle sınırlı ilişki vardı ve genellikle sert hedeflere odaklanırdı. Geleneksel paradigma, sert hedeflerin niyetleri ve kabiliyetleri için belirli bilgiler peşindeydi. İşbirlikçi model ise uzmanların görebileceği çeşitli konular, anomaliler ve diğer öngörüleri tarıyor. İşbirlikçi model, “(bilimsel) anlama yönetimi” ve “yenilikçilik” isteyen akademi ve iş dünyasından faydalanır. Çünkü onlar farklı perspektifleri olan insanları bir araya getirir, öngörü ve uzmanlıklarını saygın bir yolla birleştirir. Birçok yeni fikir, eski ya da mevcut bilgilerden doğmuştur yani tamamen yeni değildir ama yeni öngörüler sağlar. İskoç yenilik uzmanı David Robson, Aralık 2006’da istihbaratçı dinleyicilerine şöyle demişti; “Bütün akıllı insanlar sizin için çalışmıyor ya da siz onları işe almak istemezsiniz ama araştırmalar gösteriyor ki kimse herkes kadar akıllı değildir. Daha açık, daha şebeke merkezli bir model, şebekenin gelişmesinden daha hızlı bir şekilde sizin anlamanızı geliştirecektir.” CIA’nın “Ulusaşan İlişkiler Ofisi”, yeni işbirliği yöntemlerini test etmek için İşbirliği Laboratuarı (CoLab) kurdu.
1997 yılında artık “geleneksel roller ile ani çıkan krizlere çözüm getirilemeyeceği” değerlendirmesi yapılarak, “küresel kaplama” kararı verilmişti. Küresel kaplama konsepti çerçevesinde açık kaynak istihbaratı, ana toplama kaynağı olarak belirlendi. Öte yandan, sosyal medyanın hızlı gelişimi ile geleneksel medya kaynaklarından (gazete, tv vb.) çeşitli sosyal medya vasıtalarına (Facebook, Twitter, Youtube vb.) odaklanıldı ve alan genişletildi. Sosyal medya vasıtası ile çeşitli halkların nabzı tutularak daha fazla uyarı kabiliyeti ve ufuktaki konuların daha iyi algılanması hedeflendi. Küresel kaplama, bununla da kalmadı ülke içi ve dışındaki akademisyen ve özel sektör uzmanlarına el atarak alternatif bakışlar temin etmeyi ve bilgi üssü alanını genişletmeyi hedefledi. İstihbaratçılar ile bilim adamları ve iş dünyası arasında yeni teknolojileri de kullanarak daha hızlı ve akıllı grup çalışmaları yapmanın yolları araştırılıyor. Wiki sayfaları da bu tür amaçlara hizmet ediyor; bilgiyi yaymak ve toplamak. Her şeyden öte işbirlikçi istihbarat modelinin tüm dünyaya yayılması için bir kültür oluşturuluyor.
ABD ve Akademisyenler…
ABD Dış İşleri Bakanlığı ve CIA, 70 yıldır üniversitelere kendi görevlilerini yerleştirmektedir. Bu görevliler bir yandan eleman örgütlerken, bir yandan da CIA ile akademisyenleri arasında eşgüdüm sağlamaktadır. Amerikalılar, özellikle emperyalizm ve yönetici sınıfın sömürüsü üzerine yayınlar yapan, dergiler çıkaran düşünce merkezleri ile çalışır ve sınıfsız kimlik politikaları, post-modern teori çalışmaları, etnik-ırkçı çatışmalar hakkında özel sayılar yayınlarlar. ABD, müttefiklerinin ve onlarla müşterek yürüttükleri projelerin deşifre olmasını istemezler. Bu yüzden, İngiltere ve İsrail üzerinde en az çalışılan ülkelerdir. Anglo Amerikan narkotik ağları akademik olarak asla çalışılmaz. “Şiddet” ve “Otoritercilik” üzerine hazırlanan akademik raporların asıl amacı, ABD’nin uyguladığı ekonomik yaptırımların, halkın fakirleştiğinin ve bir darbeye ihtiyaç olduğunun propagandasını yapmaktır. Bu taktikler özellikle Latin Amerika, Orta Doğu ve Güney Asya’da 70 yıldır test edilmiştir.
Amerikan hükümeti ve elçilikleri diğer ülkelerde destekledikleri projeler, burslar, konferans ve sempozyum davetleri hatta öğle yemekleri ile size sorguya çeker, istihbarat elemanları ve yerel işbirlikçilerle ulaşamayacakları bilgileri akademisyenlerin ağzından ve çoğu kez raporlarından alırlar. Amerikalı resmi yetkililer ve istihbarat analizcileri bu sorgulamaları (debriefing) dört gözle beklerler. Tabii ki tüm akademisyenler muhbir değildir ama bilerek ya da bilmeyerek ülkenizdeki siyasi gelişmeler, muhtemel politikalar, partiler, liderler ve nihayet halkın tutumu ile ilgili çok değerli bilgiler sağlarlar. Böylece Amerikalı analizci nerede bozucu faaliyet yapabileceğini, kimleri kullanabileceğini ve destek olması gerektiğini belirler. Kasım 2005’de Harvard Üniversitesi sponsorluğunda yoğun atölye çalışmaları yapıldı. CIA’nın Küresel Gelecekler Ortaklığı, 20’den fazla ülkeden 120 uzmanı davet etti. Üç günlük çalışma sonucunda ayrı bir Küresel Gelecekler Forumu (GFF) oluşturulması kararlaştırıldı. Bu forum, küresel güvenlik sorunları konusunda işbirliği yapılması için açık, çok taraflı ve çok sektörlü bir şebeke oluşturacaktı. GFF, ABD Dış İlişkiler Konseyi (CFR) içine kaydırıldı ve CFR Konseyi adını aldı. CFR Konseyi’ne bağlı olarak 120 ülkede (Türkiye’de Global Relations Forum) bağlı forumlar kuruldu.
Akademisyenler ve istihbarat analizcileri aynı ailenin üyeleri, kuzenleridir. Akademik çalışmanın üretimi ile bitmiş istihbarat analizinin üretimi benzerdir; kişinin bilgi toplama (araştırma) kabiliyeti, bu bilgiyi değerlendirmesi (düşünme) ve bulgularını aktarması (yazma ve konuşma) ile ilgilidir. Ancak, aynı zamanda aralarında büyük fark da vardır. Akademisyenler, istihbaratın pratiği için gerekli anlama ve açıklama için bilgiyi geliştirme, doküman haline getirme ve dağıtımında iyidirler. İstihbaratta pratik tecrübesi önemlidir ama birkaç akademisyenin de bu pratik için söyleyecek sözü vardır. İşbirlikçi istihbarat çalışmaları, ABD’nin küresel kaplamaya geçmiş istihbaratı içinde özellikle akademik dünyada açık kapsamlı çalışmalar ile ülke güvenliğimizi tehdit etmektedir. Seçilen akademisyenler genellikle ılımlı ya da radikal muhaliflerdir ve muhtemelen siyasi ya da kişisel (istismar edilebilecek) hassas tarafları vardır. Sanıldığının aksine özellikle solcu, anti-emperyalist gözüken kişilere yaklaşılır. Özetle akademik muhbirler, ABD’nin tek dünya hükümeti hedefine hizmet etmekte ve Amerikan istihbaratının profesyonel operatörlerinin ölümcül işlerini takviye etmektedirler.
Kaynak : http://www.abcgazetesi.com/isbirlikci-istihbarat-ve-kuresel-kaplama-87199h.htm