cnr0. - Nokta.
Bol güneşli yaz günlerinde mutsuz ya da negatif olduğumu hiç hatırlamıyorum. Güneş, bazı insanlar için bir neşe kaynağı.
'Ne yani, güneş lan işte' diyeceksiniz muhtemelen, tamam da, doğada da kış uykusu diye bir şey var. Sırf güneş yok diye bazı hayvan dostlarımız mevsim boyunca uyuyor. Bunun insanoğluna yansıması da bazı psikolojik yollardan olmuş. Oturup 3 ay uyumuyoruz ama biraz daha mayışıyoruz. Kış depresyonu diyelim.
Kış mevsimi benim için her zaman eve kapanıp çok fazla okuduğum, çok fazla izlediğim, çok dinlediğim, çok fazla düşündüğüm, çok ürettiğim, tek başıma çok içtiğim zamanlar olmuştur. Hatta bazen öyle geliyor ki, bütün kışı, yazın konuşmaya, gezmeye, para kazanmaya malzeme çıkarmak için kullanıyorum, yani bir nevi kışın çalışıp, yazın yiyorum.
İşin garibi kış mevsiminin, yani özünde havanın kapalı ve soğuk olmasının en büyük getirisi olan o garip melankoliden de mazoşist bir zevk alıyorum.
Neyse efendim. Yaz bitişinden beri, bu sene yıllardır ilk defa derse gitmek zorunda olmayışımın getirdiği ibretlik bir işe yaramamazlık duygusuyla boğuşuyorum. Kendimi ciddi bir potansiyeli olduğu halde, evde oturmaktan başka bir şey yapmayan sıradan bir asosyal gibi hissetmeye başladım. O yüzden bir de blog açayım, bari kenarda dursun, sağda solda kastığım entry'leri, cevapları, yorumları paylaşırım dedim.
Üstteki fotoğraf ise, son paragrafta özetlediğim ruh halimin birebir resme dökülmüş hali. Aramızda bir fark var elbette, evde astronot elbisesi olsaydı bile giymeye üşenirdim.
TAGS: kişisel, ilk, nokta