Elif Zeynep’in Doğum Hikayesi
3 Mart 2013 30 Kasım -0001 ~
Kızım Elif Zeynep, 25 Şubat akşamı saat 18:00’de normal doğumla dünyaya geldi çok şükür.
Mesajlarınıza tek tek cevap veremeyişimi sanırım anlayışla karşılarsınız, artık emzirme, alt değiştirme, gaz çıkarma aktiviteleriyle doluyum 🙂
40. haftam 24 Şubat’ta bitmişti. 25 Şubat Pazartesi sabahı hafif sancılarım başladı. Öncekiler gibi belimin orta yerinde değil belimin her tarafına yayılan ağrılardı.
2 gündür ada çayına asılmaktaydım 🙂 Ve doğumu hızlandırabilecek başka şeylere. E artık geliyor herhalde dedim.
Ama hiç çaktırmıyorum, görseniz nasıl sakinim.
Acaba niye burada muayene ediyorlar diye düşündüm.
Aslında doğum yapacağın ortamı önceden görmek psikolojik hazırlık için bir bakıma da iyiydi.
Doğumdan 3 gün önce Cuma günü, Saliha Hanım‘ın muayenehanesine gitmiştim. Bana doğum öncesi rahatlamam için EFT yaptı. (Aslında Pazartesi sabah sancılar gelmeseydi EFT hakkında yazı yazacaktım)
İnsan korkmaya ne kadar çok odaklanırsa sancıların daha acı verici olduğu, rahatlamaya ve nefes alma tekniklerine dikkat edince vücudun sancıları daha az hissettiğini öğrenmiştim.
Beden zihnin robotu gibiydi ve zihin kendini neye hazırlarsa beden onu yaşıyordu.
Bunları düşünüp nefes alarak korkularımı atmaya çalıştım. NST’de sancılarım görünüyordu ama pek hissetmiyordum.
Muayenede 3-4 cm. açıklık var ve bebeğin kafası doğum kanalına oturmuş dendi. Çok iyi, sancıyla 2-3 saatte doğurursun diye yorum yaptı ebeler. O sırada doktorum Bilgi Hanım geldi, aynı şeyi söyledi.
2-3 saatte doğurma tecrübesini daha önce 2 kere yaşadığımı ama suni sancı almak istemediğimi söyledim. Bu konuya ne kadar takık olduğumu bilmediği halde Allah razı olsun, doktor tamam dedi, üstüme gelmedi. Ama seni bu halde eve gönderemeyiz, yatırmamız lazım dedi.
Öğlen 13:30’da doğumhanenin yanındaki odalardan birinde sancıları beklemeye başladım. Şöyle 2 saat filan yalnız başımaydım. (Gittiğim hastanede doğumhane bölümü adeta karantinaya alınmış ayrı bir alan. Aynı koridora açılan yataklı sancı odaları ve doğum odaları var. Erkek sinek bile giremiyor, eşimle telefonla haberleştik.)
Sonra yanıma kızkardeşim geldi. Biraz onunla konuşmak zamanın çabuk geçmesi için iyi oldu. Aslında hep yanımda kalıyordu evde, o gün bir iş için karşıya kendi evine gitmişti. Hastaneye gelince haber vermiştim.
Kızkardeşim gelmeden 1 saat önce suyum gelmişti. Sürekli muayene ediyorlardı. Rahim açıklığı 7 cm. olana kadar odada sancı çektim. Ama öyle bağırtacak cinsten değildi sancılar. Gülümseyebiliyor, herhangi bir konu hakkında konuşabiliyordum. Bir ara ikindi namazını da kıldım her tarafımdan sular gelir vaziyette olsam da 🙂
Saat 17:45 civarıydı. Ebe yine muayene etti ve açıklık artmamış aynı dedi. Doktor artık bu kadar yeter, sancı vereceğiz dedi. Bebek doğum kanalında bu kadar beklemez, riski göze alamam ben ya birşey olursa dedi.
Kızkardeşimi dışarı çıkarttılar o sırada.
Dua etmeye başladım. O sırada suni sancı verileli 1 dakika geçmişti.
Birden o kadar şiddetli sancılar geldi ki nasıl öyle hızlı acı verici oldu anlayamadım. Yanımda NST kontrolu yapan ebenin üstünü başını çekiştirmeye bağırmaya başladım.
Sonra herşey birden pat diye oldu sıkı durun 🙂
Hemen doğum odasına aldılar ve sonrası 5 dakika içinde oldu bitti.
Yani suni sancı aldıktan sonra gerisi 5 dakika bile sürmeden doğum gerçekleşti.
O anları unutmaya çalışıp sağlıklı olduğumuz için şükrediyorum şimdi.
Küçük bebek sevmeyi unutmuşum, çok tatlı geliyor uyurken gülümsemeleri, yanağına birşey dokununca meme aramaları. Melek gibi birşey.
< Önceki Sezeryanda Dünya Üçüncüsüyüz
Sonraki > Anne Sütünü Beklemek Ve Arttırmak