Hepimiz kendimizi daha çok düşünürüz. Bu doğal ve normal. Bunu suçluluk duygusu olmadan yaparsak, farkında olmadan diğer insanları da düşünmüş oluruz. Fakat birçoğumuz bunu bencillikle karıştırır. Büyüklerimiz, gençliğimizde kendimizi çok fazla düşünüp, başkalarıyla ilgilenmeyi göz ardı etmemizden korkarlar. Onlar hayatta egoizmin işe yaramayacağını düşünürler. Bunun için bize güvenmek yerine, bizden doğal sıralamayı değiştirmemizi, yani diğerlerini önce, kendimizi de sonra düşünmemizi isterler. Tıpkı atı, at arabasının arkasına koşmak gibi. Şimdi kendini at, diğerlerini de at arabası olarak düşün. At arabası senin önünde yer alıyor ve at arabası atı çekiyor. Bu şekilde bir yere ulaşmanın ne kadar zor olacağını tahmin edebilirsin. Üstelik kendini engellenmiş de hissetmez misin? Sence bu doğru mu?
Bilinçaltımızda olayları süzen bir filtre yok. Her türlü şekil gerçek olmasa bile kafamızda canlanabiliyor. Bizim bazı inançlarımız, düşüncelerimiz de sarı fillerden gerçek değildir. Fakat kafamızın içinde sanki dans eder gibi dolaşırlar. Etrafımızdaki insanlardan duyduğumuz şeyler, birer film şeridi gibi kafamızda canlanır. Gördüğümüz ve duyduğumuz şeylere daima inanma eğilimi içindeyiz.
Halil Cibran - Düşünceler
başkalarının tutsak alan benlerinden ayrı olarak kendi özgür ve dingin benine varmadıkça hiçbir şeye varmayacaksın.. kendini tam ve tüm bir şekilde yaşamını insanın ölümü ve yok oluşundan alan o güce bırakmazsan kendi yaşamını yaratmayı başaramayacaksın.. sanat en güçlü aşktır ve insan tüm varlığı ile ona teslim olduğunda insanın onun tüm varlığına kavuşmasına izin verir..
Kışın Bana Yaptıkları seni bir yabancı gibi karşıma alıp bunun dayanıklı bir şey olmadığını,sürekli kılınamadığını, çünkü aşkın yapılan bir şey olmadığını,başlangıçta bir melek konduğunu sonunda bir kelebek öldüğünü,yani kısacık sürdüğünü, oysa hayatın bir korkular ve alışkanlıklar bütünü olduğunu, bütün bunları sana nasıl anlatacağım ?
Herkes herkesi aynı sevemez dostlarım..Kimileri gururunun yettiği kadar sever. Kimileri de ömrünün yettiği kadar.
İnsan duygusal belleğinde kayda geçmiş “anı”ları tekrar tekrar hatırlayarak acı çeker
İnsan duygusal belleğinde kayda geçmiş “anı”ları tekrar tekrar hatırlayarak acı çeker.Bu yüzden de geçmişte yaşar.
Geçmiş ve Gelecekte yaşayan kişi de an’a dikkatini veremez.An’da kendisini, “şimdi ve burada” yaşayamaz.Farkındalık ışığını an’a yöneltemeyen kişi,bir an sonra geçmiş olacak anların karanlığında kalmayakendisini mahkûm eder. İşte bu karanlık,Cehaleti, bencilliği, bağımlılığı doğurur.An’da tüm farkındalığımızla dolu dolu yaşadığımızda hiçbir eksiklik kalmayacağı için bir an sonra “geçmiş” olacak bu an,eksikliği tamamlamak için bizi kendisine (geçmişe) doğru çekmez. Ve biz yeni bir An’ı deneyimlemek üzere tümüyle Özgür oluruz…
Yaşamda hatalar yoktur, yalnızca dersler vardır
Yaşamda hatalar yoktur, yalnızca dersler vardır. Olumsuz deneyim diye birşey yoktur, yalnızca kendi bilgeliğini kazanma yolunda olgunlaşmak, öğrenmek ve ilerlemek için fırsatlar vardır. Sıkıntılardan güç doğar. Acı bile mükemmel bir öğretmen olabilir.
Yeni bir adım atmak,
yeni bir söz söylemek,
insanların en korktuğu şeydir.
Kim kimi temizlerse
Temiz bir hayat ister misiniz?
Herkes gibi siz de “evet” dersiniz. Nasıl ‘hayır’ denir?
Ve minicik dişler etinizi kemirmeye başlar,kemiğinize dek. Ama haksızlık etmeyeyim.
Onların düzeni demek doğru değil.
Bizim düzenimiz bu.
Kim kimi temizlerse..
Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor Bu şehir o eski İstanbul mudur Karanlıkta bulutlar parçalanıyor Sokak lambaları birden yanıyor Kaldırımlarda yağmur kokusu Ben sana mecburum sen yoksun. Gönderen
Brida Acı çekmemek için, aşkı reddetmek gerekiyordu.Bu da hayattaki kötülükleri görmemek için kendi gözlerini çıkarmak gibi bir şeydi.
Victor Hugo Ortada hiçbir sebep yokken öylesine durduk yere üzülmek … ağlamak …Bir yandan yalnızlığı seçmek, diğer yandan insanlarla beraber olamayışının hüznünü duymak …Toplumsallaşmaktan, bir yere bir kimseye bağlı olmaktan korkmak …Hüzünlü bir şarkı duyduğunda hiçbir yaşanmışlığı olmamasına rağmen uzaklara dalıp gitmek, acı çekmek …Güzel bi anı düşünüp özlemek, o anı içine çekip hiç bırakmamaktır …Aynada, gülen yüzünün ağlayan yanını görebilmektir MelankoLi …‘’ Melankoli, hüzünlü olma mutluluğudur ‘’ Gönderen
Bir düşünür şöyle demiş:
"Bir daire çizmiş ve beni dışarı atmıştı ! Ama 'sevgi' ve ben, daha büyük bir daire çizdik ve onu içeriye aldık." Daha, daha büyük sevgi daireleri çizelim; insan hayatında sevgiden daha güçlü bir enerjinin varolmadığının bilincinde olarak, varolan her şeyi, varlığımızın tüm gücüyle sevelim. Kalplerimizdeki sevgi çiçeklerinin, vazolarımızdaki çiçekler gibi solmalarına, kuruyup yok olmalarına izin vermeyelim. Yaşamlarımızı kin degil, sevgi ile paylaşarak sürdürelim...
Yunus Emre'nin dedigi gibi, "Sevelim, sevilelim; dünya kimseye kalmaz..." Gönderen
Duvar Sizi sürükleyen dalgadır, yaşam bu; ne yargılanabilir, ne anlaşılabilir, bırakın gitsin demekten başka yapacak bir şey yok. * İnan bana, her şeye kendini kandırmaya çalışmadan bakmak en iyisidir.
Bana ait sözcükler olsun isterdim. Ama kullandığım bu sözcükler, bilmiyorum kaç bilinçte sürüklendi.
Kendi içini görmeye kalkmamak, bundan daha büyük bir yanlış yoktur.
Biz ikimiz'indik. Gönderen
Elle tutulamayacak bir şeydir acı; insan ne kavrayabilir, ne de karşı çıkılabilir; zaman içinde vardır- zamanla aynı şeydir; olmadık zamanlarda insanın karşısına çıkması sadece kendisini izleyen anlarda, insanın son işkence anını yeniden yaşadığı ve bir sonraki nöbeti beklediği sürede acı çeken kimseyi savunmasız bırakmak içindir. Bu nöbetler gerçek anlamda acı değil, bize gerçek acının süresini, sıkıcı ve bıktırıcı sonsuzluğunu duyuran sinirsel canlılık anlarıdır. Acı çeken kimse her zaman daha sonraki ve ondan sonraki nöbetin bekleyişi içindedir. O an, acının onu beklemekten yeğ tutabileceği sırada gelir. O an, insanın boş yere zamanın akışı kesmek için, bir şey olduğunu hissetmek için, bu hayvanca acının sonsuz etkisini bir an için bozma amacıyla haykırması gelir - bu haykırış acıyı daha da korkunçlaştırsa bile.
Kendimize hüzünler icad ettik , avunamadık; Yoksa biz .. Biz bu dünyadan değilmiydik!?
Seviş Yolcu Gurbet yavrum garba düşmektir gurbet Çiçeklerden gelincik içinde Bünyamin sevgisi Yürüdün gittin eski kurganlar üstünden kent kent Kulağında ama bir çömleğin kırılma sesi Barış demiştir ve güvercin tıkmışlardır boğazına Bu yüzden edep kuralı gözetmez Anadolu ermişi Bu yüzden kimi zaman zordur ayırmak Üstünü başını yırtmış ağıtların şiiri Bir dostluk hastalığı senin şiirin Sümbül diye genzine bastırırsın akrebi Öyle durur bir kıyının serüveninde ceset Odan öyle sevinçsiz yüzün öyle serin ki Yine de bir elinle kapıyı aralarken Öbür elindeki titreme dünyanın anadili Merkezefendi’nin gizli barınağından Bu açık hava kahvesine getirdiğin ne ki Bir kentin ortasındasın boyuna saatini kuruyorsun O durursa hayatın da duracak sanki Evler eski bir uygarlığın dingin lağımları Sokaklarsa çatışıyor temizliyor birbirini Anımsar mısın toros ekspresinden inmiştiniz Biletlerinizden ibaretti ikinizin de kimliği Bahçelerden geç parklardan köprülerden geç git Aşklar da bakım istiyor öğrenemedin gitti Seviş yolcu büyük sözler söyle ve hemen ayrıl Uçurumlar birleştirir yüksek tepeleri Gönderen
Pencere önümün niye uçtuğunu. Evet
Bütün zamanlar bitti diyorum-anlasa'ya-
Kiraz ağaçları onlar da
Gozlerimin deli kırmızısını yıkamak için
Ağladıkları zaman Ne vardı sundurmanın üstünde-ne vardı-
Geçmisi olmayan bir saksı mı
Yağmurlar yağdığı zaman. Sular insanlar gibi geçiyor aklımdan
İnsanlar gibi duruyor aklımda. Dişlerimin arasından gösteriyorum ellerimi
Dışarsı var:şurası, burası, orası
Ne güzel ne güzel ne güzel
Ağlamaklı bir çocuk gibi. Gönderen
Ben, eden bulur karşılığı peşindeyim, bulamazsam kendimi yok etmem lazım. Hem bu karşılık ileride, sonsuzlukta değil, hemen burada, yeryüzünde olmalı; bunu gözlerimle görmeliyim.
İnsan duygusal belleğinde kayda geçmiş “anı”ları t...