- AKÖREN KÖYÜ
AKÖREN KÖYÜ -SLİHLİ -MANİSA
hayatının erkeğini bulmanın en kolay yolu | En büyük türk web tarayıcısı oyunu!
AKVİRAN KÖYÜ SİTESİ
Köy Çeşmesi ve Kitabesi
İki saate yakın babamla birlikte yaptığımız sohbette bazen duygulu ve bazen de coşkusundan bir şey kaybetmemiş bir delikanlı bulduk karşimızda.
Babama biraz da razı ederek Abdullah Dayı’nın yanına götürmeyi kabul ettirdiğime seviniyorum. Babama göre köyde yaşayan diğer yaşlılardan farklı birisi değil sonuçta. Ancak ben öyle düşünmüyorum. Çocuklugumdan itibaren çok fazla göremediğim ve her kesin hakkında bir şeyler ürettiği, anlattığı kişi hakkında daha yakından ve bizzat kendisinden bir şeyler ögrenme yoluna gitmeliydim. Bu düşüncemi uygulamaya ancak kırk yaşindan sonra başlamış olmam ayrı bir mesele ama iyi ki öyle yapıyor ve onu anlatılanlardan değil bizzat kendi ağzından tanımaya çalisiyorum.
Bir asrın arkasından bakarak “daha dün gibiydi” ifadesin kullanması beynin mucizevî sanatını ortaya koyuyor. Çocukluk günlerinden gençliğine, evliliğinden çalisma hayatına ve hanımının ölümünden yalnızlaşan bir hayatın içinde torunlarıyla birlikte hayata yeniden tutunmaya… Asrın özetiydi onun için.
“Hayat bir oyun ve göz açıp kapanıncaya kadar geçen süreymiş meğerse!”
Soracak sorularımı unutuyor ve dalıyorum sorularımın böğrüne basa basa. Soru değil daha çok hasbıhal bizimkisi. Ne de olsa akraba sayılırız uzaktan da olsa. Ona göre köyde herkes akraba. Kim kimin nesi oluyor. Kim kimlerden kız alıp vermiş her kesin her şeyin tanığı.
Rahmetli Feyzullah dedemin çok samimi arkadaşı. Zaten biraz da oradan yakınlık duyuyor bize.
“Ben Feyzullah’ın torunuyum” dediğimde,
“Hee. Sen okuyan değil misin?”
“Evet, ben oyum.”
“Tamam, şimdi çıkardım.”
Evet, çıkarıyor ve beni orada dondurmuş. Okumaya giden Feyzullah’ın torunu. Menyeli Mehmet’in oğlu olarak duruyorum bir asırlık hafızasında. Buna seviniyorum. En azından hafızasında bir sorun yok. Ancak biraz konuşma zorluğu çekiyor. Dişlerinin de olmaması bunda epey pay sahibi.
Ben deha çok gençlik yıllarına gitmek istiyorum. O da bunun farkında olmalı ki lafı döndürüp dolaştırıp oraya getiriyor. Ben başka konulardan bahsetsem de o buna aldırış etmeden bildiği yoldan yürümeye devam ediyor.
Onun gençlik yılları bir imparatorluğun yok olmaya yüz tuttuğu, yok olduğu yıllar. Bu milletin küllerinden yeniden doğduğu yıllar.
O gençlik yılları ki Yunan ordusunun Ege işgalinde Akören Köyünün karşisında karargâh kurarak konakladığı yıllar.
O gençlik yılları ki çeteciligin kol gezdiği, bir yandan Yunan zulmü diğer yandan eşkıyaların köyleri talana çiktigi ne ne yoksa alıp götürdüğü yıllar.
Abdullah Dayı kökenlerinin Konya’ya dayandığını söylüyor. Kendisi inşaat ustasıymış zamanında. Geçimini çiftçilik yaparak sağlıyor aile. Hatta babam bizim evin önündeki damın O ve Ali Dayı tarafından yapıldığını söylüyor.
Konya’dan köye gelenin ilk olarak büyük büyük dedesi Mehmet olduğunu, onun oğlu Mustafa, Mustafa’nın oğlu Abdullah ve Abdullah’ın oğlu kendisi olduğunu ifade ediyor. Böylece yaklaşik 350 yıllık bir mazileri olduğu ortaya çikiyor bu köyde.
“Büyük dedem Mehmet Konya’dan geldiğinde köylü onu cahil birisi sanmış. Ancak dedem İstanbul’a giderek şeyhülislam’dan köyde Cuma namazı kılınabilir ve kıldırabilir diyerek icazet almış. Ondan sonra çevre köyler Akören (Akviran-Ağviran) Köyüne Cuma namazı kılmaya gelirlermiş.”
Böylece Osmanlının önemli uygulamalarından birisinin de cuma namazı kıldıracak imamları rast gele seçmediği ve cuma imamlarının halkı aydınlatacak önemli kişiler olduğunu anlıyoruz. Ayrıca Akören Köyünün Osmanlı’da cuma kılınabilecek merkez bir köy olduğu bilgisine ulaşmış bulunuyoruz. “İğdecik, Kızılavlu, Dombaylı… Bazı köylerde Cuma namazı kılınmaz bizim köyde kılınırdı.”
Hatıralar yumağı içerisinde kalan bir heyecanla beynini zorladığı kesin cümleleri bölük pörçük ifade ederken Abdullah Dayı’nın.
1912 Miladi doğumlu olduğunu hatıraları da ele veriyor. Şerif Hocaların Mustafa Abdullah Dayı iki yaşindayken Cihan Harbine çagrilmis. Savaş bedeli veremediği için savaşa gitmek zorunda kaldığını söylüyor. Sevkıyat Kuladan gerçekleşmiş. Konya’dan köye, ailesine ilk ve tek mektubu gelmiş asker Mustafa’nın. Para istiyormuş. Para denkleştirilip gönderilmiş Mustafa’ya ancak para kendisine ulaşmadan Kafkas cephesine Ruslarla savaşmaya gitmiş. Mustafa Kafkas Cephesinde Allahüekber Dağlarında diğer binlerce şehit gibi şahadet şerbetini içmiş. “Bıymış” Abdullah Dayı’ya göre. Şu anda orada şehit düşenler arasında isminin yazması boşuna değildir hani. Tıpkı köyden çikan doksan beş yiğidin ancak üçünün geri dönebildiği I. Cihan Savaşina çok şehit vermiş bu köy.
I. Cihan Harbinden sonra seferberlik başlamış. Bu sefer vatanı işgal eden Yunan’a karşi verilmiş çetin mücadele.
Yunan işgalinin 15 Mayıs’ta İzmir ile başlayan kuşatma hareketi haziran sonunda Salihli ve köylerini de sarmıştı. Kara Kazım Paşa denilen )Kazım Özalp Olabilir.N.Y) komutan köylere gizliden gizliye hazırlanmaları için bildiriler dağıttırmış.
“Köylerinizden çıkarabildiğiniz kadar çete çikarip Yunan’ı def edelim.”diyerek köylere kömür dağıtma bahanesiyle Milli Mücadelenin gizliden gizliye hazırlıkları yapılmaya çalisilmis.
Köyden çetecilik denilen Kuva-i Milliye’ye katılan dört kişi olmuş. Abdullah Dayı bunların ikisini hatırlayabiliyor: Şerif Dayı ve Gök Mehmet
Gök Mehmet denilen şahıs Abdullah Dayı’nın büyük abisi oluyor. Kula’da Koyuncuoğlu Çetesine katılmış. Bu arada köye Yunandan başka baskın yapan bazı çevre köy ve çetelere karşı mücadele edilmiş. Hatta Köye baskın yapan yedi çeteci Alaşehir’de öldürülmüs Üstelik bunların başi da Çakır Emine denilen bir kadınmış. Onun da derisini yüzerek cezalandırmışlar!
Hayatın bitmeyen özetinde yolumuza çıkan duraklardan biriside köy çeşmeleridir.
Köy çeşmesinden de durak olur mu demeyin. Pek ala olur. Öyle bir durak ki yıllarca köye kol kanat germiş. Börtü böcek insanoğlu ve tüm canlılara can suyu dağıtmış. Böyle bir çeşmenin köy yaşantısındaki önemi anlamak için sırtındaki testilerle çocuklu anaların yanında olmak gerekir. Bir yudum su için bazen eşek bazen de yayan yapıldak köy çeşmesinin yolunu tutarlar. Sabah ya da akşam saatinin olup olmaması önemli değildir. Gidilip evin su ihtiyacı karşılanacaktır. Bu görev nedense kadınlara ya da kızlara verilmiş gibidir yıllarca. Bir töre gibi algılanır ve çoğu zaman ikindi sonrası akşam serinliğinde mahalle kızları süslenir ve çelim başlarını örtüp omuzlarında kırmızı testiler suya giderlerdi. İçme suyu için ise köyün etrafını saran değişik kuyulardan sular taşınırdı.
Kızların beklide gönüllü olarak üzerine aldığı içme suyu için Kireçliye gitmelerinin altında yatan gerçek birazda kendilerini görecek köy delikanlılarıyla bir kez olsun göz göze gelebilmektir. Bir de Kireçlinin başına toplanan kızlar, yeni gelinler, sözlüler köyde olup bitenler hakkında dedikodu ederlerdi. Akşam olup testiler kızların omuzlarından alınmak için avlu kapıda karşılanırken kız anası kızını süzer ve acaba kızında bir değişiklik var mı diye anlamaya çalışırdı. Kız da utangaçlığın ve sır saklayamamanın ezikliği içerisinde Kireçlinin başında olup bitenleri en ince ayrıntısına kadar anasına anlatırdı. Küçükler bu durumdan nasiplenmek için ablalarının yanına sokulur ve bazen de abla eline geçirdiği tülbendiyle onları kovalardı.
Hayatın bitmeyen özetiydi köy çeşmeleri, tulumba başları ve kuyular. Köyün kenetlenmesinde, kavgalarında, üzüntülerinde, sevinçlerinde... Önemli bir durak, hayat kaynağı…
Dünyamı köy çeşmesinin kuru görüntüsünden alıp Keklikliburun’a o en mavinin haşmetli üzüm tarlalarına götüremiyorum. Bu öyle bir durum ki sancılı çeşmenin kuru ve kimsesiz kireçli suyuna karışan yosunlara arkadaş yalnızlığına tek şahit kurbağalar.
Yosunlu yeşil suyun içinden başlarını çıkartıp gözlerini börtleterek “vırak,vırak” naraları atmaları ve naraların bestekarlara ilham olacak ahenk içerisinde biteviye sürdürmeleri yalnızlığa inat maziyi diriltmeye; hayatın yosunlu dallarına tutunmaya çalışmakla eşdeğer.
Satırlara düşen gölgelerin izdüşümlerini takip ederek yürümek ve bu güzergâhta yol arkadaşlarımın, azığımın olup olmadığına aldırmadan adımlarımı her dem ileriye atmak… Hayatın bitmeyen yolculuğumun özeti gibi…
Toplam 240 ziyaretçikişi burdaydı! BY TARİHİSTAN.ORG
Google Gezginler Facebook YouTube Program Resim Fiyat Eksisozluk Seslisozluk Ansiklopedi
AKÖREN KÖYÜ(AKVİRAN) MANİSA İLİ SALİHLİ İLÇESİNE BAĞLI BİR KÖYDÜR. TARİHİ MİLATTAN ÖNCEYE KADAR UZANIR. RESMİ KAYITLARA GÖRE 1340 YILINA KADAR GİDER. AKÖREN KÖYÜ SİTESİ BİR WWW.TARİHİSTAN.ORG YAPIMIDIR.