Hayatımızın belli dönemlerinde hiç aşamayacağımızı düşündüğümüz zorluklarla karşılaşıyoruz. Bu düşünceye sebep olan etkenler kimi zaman bizi bir çıkmaza sürüklüyor ve kendimizi tükenmiş, yalnız hatta korkak hissediyoruz. Bu dönemlerde önemli olan yegane şey, insan olduğumuzu hatırlamak, bu durumun geçici olduğunu kendimize hatırlatmak olacaktır. Biliyorum koşullar zor ama koşullar her zaman zordu. Hissettiğimiz şeylerden kaçmak zorunda değiliz, tam tersi bütün hissettiklerimizi tüm iliklerimizde özümsersek eğer, aşamayacağımız zorluklar zaman içerisinde yok olacaktır. Çünkü, hayatımız boyunca güçlü olmak zorunda değiliz. Güçsüzlük kötü bir şey değildir, eğer kendimizi bu yönümüzle de kabul edersek bu noktada kendimizi daha iyi tanımaya başlayacağız. Sırf insanları mutlu etmek uğruna, kendi hayatımızı mutsuz etmek zorunda değiliz. İnsanları anlamaya çabalamak yerine ilk önce kendimizi anlamaya uğraşmalıyız. Bu yüzden mümkün olduğunca çevremizdeki kaosdan kaçıp kendi benliğimizi keşfetmeliyiz. İster doğa yürüyüşleriyle, ister meditasyonla, ister dinle, ister daha çok sosyal aktiviteyle. Siz kendinizi tanıdıktan sonra, aşamayacağınızı düşündüğünüz her şey gözünüzde imkansız olmaktan çıkacaktır.
Kendinize değer vermeyi ve sevmeyi unutmayın.
Gönderen Burçin Hazar zaman: 19:01
Gönderen Burçin Hazar zaman: 18:36
Orhan Veli bana şiiri sevdiren şairdir. Sade ve yalın diliyle kelimelerle bir çocuk gibi oynar. Bense şiirlerini okudukça kimi zaman çocuklaşır, kimi zaman da ıstırabın verdiği etkiyle yaşlanırım. Oktay Rıfat, Orhan Veli için, " Orhan şiirlerinde hiç yalan söylemedi. Onun hayatını yazacaklar şiirlerini göz önünden ayırmasınlar" der. Belki şimdilik Orhan Veli'nin hayatını yazamam ama yazdıkları hep baş ucu masamda.
Gelelim blog başlığımın sebebine. Geçtiğimiz aylarda ruh eşim dediğim canım Sinem, beni "Bir Dişi Orhan Veli" diye tasvirledi. Ben de mutluluğumu bloga yansıtmak istedim ve biraz utanarak Orhan Veli'nin 'Ben Orhan Veli' şiirini kendime uyarladım.
Ben Burçin Hazar
"Bir dişi Orhan Veli"
Eğer ki merak ederseniz
Hususi hayatımı, anlatayım:
Evvela kadınım, yani
Mini minicik olmakla beraber.
Masa başında bu blogu doldururum.
Başımda bulut gezdiririm, gözlerimde çiçekler
Taze fasülyeyi çok severim
Sinem'dir ruh eşim.
İsmini söyleyemem, edebiyat tarihçisi bulsun.
Biraz saf ve çocuk ruhlu olduğum da doğrudur.
Gönderen Burçin Hazar zaman: 22:49
Günü geçmiş yoğurt ya da kırık oyuncak gibi artık elini sürmediğin eski geçkin heveslerin. Önceden ulaşmak için uyumadan hayal ettiğin mutluluk listendelerdi ama hatırlamıyor musun değil mi? / Adamlar
Gönderen Burçin Hazar zaman: 03:40
Türkiye'ye geldiğimiz ilk zamanlar annemlerin gece izledikleri bir program vardı. Bazı geceler uyuyamadığımdan programı göz ucuyla da olsam görürdüm. Programı kepçe kulaklı bir adam sunuyordu. Çok sonraları bu adamın isminin Okan Bayülgen olduğunu öğrendim. Programını izlememe artık annemler izin veriyordu. Bir garip adamdı. Kendinden çok emin konuşması hoşuma gidiyordu. İstediği zaman telefonla bağlanan seyircinin suratına telefonu kapatıveriyordu. Nedense tv karşısında bu bana büyük bir keyif veriyordu, rahatsız olmuş annemin tam tersine. Sonraları bu sima izlediğim filmlerde karşıma çıkmaya başladı. Liseye geldiğimde programını daha çok izler olmuştum. Programın ismi ve içeriği yıllar geçtikçe değişiyordu. Sevdiğim müzisyenlere ve sanatçılara programında sık sık rastlıyordum. Bana ne olacaksın diye sorduklarında "Okan Bayülgen gibi olacağım" diyordum. Okan Bayülgen'i izledikçe ona olan hayranlığım artıyordu. Hiçbir şey bilmediğimi düşünüyordum. Bu yüzden daha çok kitap okumaya başlamıştım. Genel kültürüne hayrandım. Bu da beni daha çok araştırma yapmaya yönlendiriyordu. Lise bittikten sonra Halkla İlişkiler ve Reklamcılık bölümünü kazandım. Üniversite yıllarımda Okan Bayülgen'in dediklerini daha iyi anladığımı düşünüyordum. Gerçekten de öyleydi. Bahsettiği bir konuyu ucundan da olsa yakalıyordum ve bu beni mutlu ediyordu. Programına hep telefonla katılmayı istedim ama bir türlü cesaret edemedim. Sonraları kısa film ile ilgili yarışma programını gördüm. Kafamda ne kadar senaryolar olsa da, ne çekebildim ne de gönderebildim. Ama umutluyduk Sinemle. Bir gün Okan Bayülgen'in ekibine katılacaktık. Babalarımızdan sonraki en büyük kahramanımızdı belki de. Kendimizi ve yaratıcılığımızı geliştirmemiz konusunda bir nevi ilham perimizdi. Evet Okan Bayülgen'i seviyorduk. Öyle bir sese sahip olduğu içinde Tanrı'ya şükrediyorduk.
Gönderen Burçin Hazar zaman: 22:37
Siz de liste yapan insanlardan mısınız bilmiyorum ama ben kendimi bildim bileli hep bir şeylerin listesini yapmışımdır. Örnekleyecek olursam; gidilecek yerlerin, alınacak eşyaların, izlenecek filmlerin, okunacak kitapların, hayatıma dair mottoların olduğu sayısız listelerden bahsediyorum. Bu listeleri yapmamın nedeni ise, kimi zaman unutkanlığım yüzünden kimi zaman da beni motive etmesindendir. Kelimeler küçümsenmeyecek kadar özeller ve sizi harekete geçirecek kadar güçlüler. Bunu hepiniz hayatınızın belli bir döneminde yaşamışsınızdır. O yüzden listelerin gücü adına diyorum ki, bu hayatta yapmam gerekenlerin listesini bu yıl oluşturmaya karar verdim. İşte sırasıyla yapmak istediklerim;
Ünlü bir yazarla yemeğe çıkmak,
Basılmasa da bir kitap yazmak,
Toplu taşıma araçlarının birinde konuşma yapmak / bir şeyler oynamak / doğaçlama yapmak,
Kendine sıkı bir ressam arkadaş edinmek,
Paris'te en az iki ay yaşamak,
Bir sergi organizasyonu düzenlemek,
Bir film projesini ucundan da olsa yakalamak,
Bir dağa tırmanmak,
Yılda bir kez Tutunamayanlar okumak,
Yurt dışında bir festivale katılmak, (Lütfen Tomorrowland olsun)
Angus ve Julia Stone konserine gitmek,
Işınla beni Scoty.
Belki siz de bu hayatta yapmak istediklerinizin bir listesini yazmaya karar verirsiniz ve umarım benim isteklerim size ilham olur.
Çokça sevgiyle ve bol umutla,
Gönderen Burçin Hazar zaman: 22:29