SAİD NURSİ HAZRETLERİ Anasayfa » Köşe Yazarlarımız » SAİD NURSİ HAZRETLERİ SAİD NURSİ HAZRETLERİ Nevzat Laleli
Bu değerli insana zamanın yetkilileri, “Hoşgörü ve diyalog çağrısı” yapmışlardır. Her kes ile her zaman her yerde görüşebilen, bir sarhoşa veya kumarbaza bile şefkat kollarını açabilen bu zat, bu çağrı ile imana müdahale edilebileceğini bildiği için gitmemiştir. ÂLİM, TAVİZ VEREMEZ
Hayatı boyunca sayısız işkence ve eziyetlere uğramış, hapsedilmiş, sürgün edilmiş hatta zehirlenerek öldürülmek istenmiştir. Ancak kendisi bunların hiç birine aldırmamış, davasından vazgeçmemiş, kimsenin elini ve eteğini öpmemiştir. Bu zat; “Gençliğin imanı yanıyor, gençlik yanıyor. Ben evladımı kurtarmaya koşuyorum. Bu arada biri bana çelme takmış. Ne gam.” Ümmet şuurunun yerleşmesi ve Müslümanların birleriyle kucaklaşması için; “Benim meşrebim hak diyebilirsin. Ancak hak sadece bendedir diyemezsin” kuralını koymuştur. Risale-i Nur talebesi, kendi dışlarındaki cemaatlerde bulunan kimseleri, hak’ka bağlı insanlar olarak görmeli ve onları kardeşi olarak kabul etmelidir. Çünkü Kur’an-ı Kerim bu kardeşliğimizi ilan etmektedir.
Said Nursi hazretlerinin bir sözü çoğu zaman tekrar edilir. Bu söz; “Euzubilla himişşeytane ves siyase” dir. “Şeytandan ve siyasetten Allah’a sığınırım” demektir. Bu söz, 1945’li yıllardan önce tek parti iktidarının hüküm sürdüğü bir zamanda söylenmiştir. O dönemde bu ve benzeri âlimlerin, gördüğü baskılar had safhadaydı. İsteseler de siyaset yapamayacakları bir ortam mevcuttu. Daha önemlisi birçok eserin yazılarak kaleme alınması ve gelecek nesillere aktarılması gerekiyordu. Said Nursi hazretleri bu ifadesi ile güzel bir siyaset yaparak eserlerini tamamlamaya imkân bulmuştur.
Tek parti iktidarının keyfi yönetiminden, 1946’da DP (Demokrat Parti) kurulup çok partili ortama geçilince, aynı zat bu sefer etrafındakilere, DP’ye destek olmalarını tavsiye etmiş ve “Dikkat edin. Bu, ehveni şer’dir. (Hak değil, şerrin biraz daha iyisi)” demiştir. Bu camia bu tavsiyeye l970’li yıllara kadar devam etmiş, şer olduğundan şüphe bulunmayan kuruluşların karşısında, hep ehveni şer olanlar tercih edilmiştir. Bu tarihten sonra, “Hakk’a ve Hayra talip bir parti ortaya çıkınca, desteklerin ona yönelmesi” tabii olanıydı. Ancak bunun böyle olmadığı, milletin siyasi nabzını tutanlarca tespit edilmiş, “hayatını inancına adayarak, taviz vermemiş” bir şahsın, bir kısım talebelerinin tavizkâr tutumları, gençlerin kafes içerisine sokulmak istenmesi şeklinde yorumlanmıştır.