Hayat her birimize bir yaşam bir yürüyüş çizer. Hiç kimse birbirinin aynı değildir. Özelliklerimiz vardır bizi diğerinden ayıran. Bu özelliklerin bir kısmı doğuştan gelir bir kısmı içinde yaşadığımız aile ve yakın çevreden.
Mesela bazıları öylece karşılıksız tüm varlığıyla olurlar ki oldukları yerde, aptala çıkar adları. Oysaki o hayatı öyle anlamıştır.
Yardıma ihtiyacı olduğunu gördüğü her insana el uzatmıştır. Onlar için hayatının bir kısmını harcamıştır. Diğerininse kendini toparlar toparlamaz yaptığı ilk hareket elini tutana vurmak olmuştur. Canım yapmasaydı derler.
Aile büyüklerinden ahlaklı olmayı öğrenmiştir. Ve bu bir hayat desturudur onun için.
Kendinin olmayana el uzatmamayı, ödünç aldığı şey ne olursa olsun geri vermeyi, bir söz verdiyse, kime olduğu önemli değil, bir çocuk dahi olsa, tutmayı, karşılıksız vermeyi öğrenmiştir.
Ve o bu yaptıklarıyla aynanın karşısına geçip de kendine baktığında memnun ve şükür doludur. Vicdanı rahattır. Dünyadan götüremeyecekleri şeyler için zaman harcamak ve hayatını bir hiç uğruna harcamaktansa küçücük ve varlığını hissettiği, mutluluklar verdiği ve aldığı bir hayatın peşinde koşmuştur.
Delidir biraz. Şöyle derler. Sen iyisi mi falan kişiye git, sana yardım etse etse o eder.
Peki, bu insanlar nasıl insanlardır sizce?
Evet, biraz delidirler.
Evet, biraz gariptirler.
Evet, evet biraz da anlaşılmazdırlar.
Bunlar, herkesin peşinde koştuğu şeylerin gelip geçiciliğini bilirler. Bunlar hayatın anlamının diğerlerinin aradıkları, peşinde koştukları şeylerde olmadığını bilirler.
Bunlar aslında basit insanlardır. Hırsları, egoları ölmüştür…
Ve elbette hırslı insanlar da sevmez onları…
Ve ne tuhaftır ki, onlar tercih edilen de olurlar, biraz da korkarak olsa. Çünkü onlarla olduklarında kendilerini hafiflemiş hissederler, içlerinde bir huzur bulurlar.
Çünkü onlarlayken insan olduklarını ve ne olurlarsa olsunlar sevildiklerini, kabul gördüklerini, yaşadıklarına saygı duyulduğunu, yargılanmadıklarını bilirler.
Çünkü onlar insan, insan severler her ne kadar normal görünmeseler de...
Savaş böylesi insanlarla egosunun esiri olmuş, para ve daha çok para peşinde koşan insanların arasındadır.
Ne yapacaklarını şaşırırlar karşısındakileri kendini seçmeye ikna için. Söylemedikleri saçma, akıl almaz laf kalmaz… Azıcık aklı olanın bile inanmayacağı türden şeyler.
O egosu yüksek insanlara tek bir şey söylemeliyim.
Sizler istediğiniz kadar yalanlar söyleyin. Karşınızdakiler sizin ağzınızdan çıkan saçmalıklara değil, onlara ne kadar kıymet verdiğinize bakarlar. Bakışlarınız kalbinizi yansıtır ve bakışlarınızda para para bakıyorsunuz. Kelimeleriniz her ne kadar canım, bi tanem gibi sevgi kelimeleri içerse de onlar kalbinizden gelmiyor, ağzınızda şablon gibi duruyor. Ve onlara tepeden bakarak, devletin imkânları sizin elinizdeymiş de bir lütufta bulunuyormuşsunuz gibi konuştukça daha da itici ve iğreti duruyorsunuz o güzel insanların hayatlarında…
Benimki dostça bir not, lütfen doğal olun…