Son Vagon: 2009
Şimdi direk diyeceksiniz bunu mu araştırdın? Yok hayır kuzenim facebooktan paylaşmış bu kadar mı olur dedim okudum, okudum, okudum. Öyle bir okudum ki daldım gittim.
Saat: 11:43 1 yorum:
Saat: 10:18 1 yorum:
Saat: 10:55 6 yorum:
Saat: 21:33 3 yorum:
Cumartesi girdiğim ehliyet sınavının nasıl geçtiğini sordu insanlar nasıl mutlu oldum anlatamam insanların üst üste sormalarına ve belki de hep aynı şeyleri söylememe rağmen mutluyum ulan! Hele ki Pazar gün ki erkek blogları toplaşmasında ki hayata dair uzun uza muhabbetler hayata farklı bir tat kattı benim için.
Hem her ne kadar İstanbul'da örgün eğitim iki senelik bir yere geçiş yapamıyacağımı bilsem de şansımı deniyeceğim biliyorum çünkü bunu başarırsam hayatım da çok şey değişecek. Olmadı şansımın az birşey kendini doğrultması lazım bir kaç olaylar var belki de hayatımı değiştirebilecek 2010 yılında eğer o dönüm noktasında da çakılırsa bu sefer gerçekten halen umutlu olabileceğimi sanmıyorum. Tek yol yine beklemek ve ben bundan her zaman ki gibi sıkılıyorum. Çünkü bilinmezlik hep korkutur aynı ölüm gibi...
Saat: 10:27 5 yorum:
Bu aralar insanlarla konuşurken böyle olur olmaz bir cümle konuşunca onlara birşey söylerken aklımdan ikinci bir cümle geçiyor. Ama bu öyle bir cümle ki lafı öyle böyle azına tıkmayacak aşırı dobra kalıyor. Haliyle karşındakini kırmamak için de söylemiyorsun ama birgün birisi fazla üsteme gelirse ya da fazla daralırsam çok fena olucak ama hayırlısı.
He bir de bu akşam ailemle yemek yemek için gittiğim yer de telefonunu açıp konuşan kadın çok yağmur yağdığını ve bir cafe de oturduğunu gelemiyeceğini söyledi. Oysa ki kebapçıdaydı ve yağmurda dineli çok olmuştu anlamıyorum insanlar nasıl bukadar pratik yalan söyliyebiliyor. Sonra gel de güven. Hem ben millete olum her aradığınız da işiniz var bahane üretmeyin gelin harbi harbi canımız istemiyor dediğim zaman suçlu oluyordum. Neyse artık onları da takmıyorum beni aramıyanı ben de aramıyorum çok uğraştım ama olmadı insanın içinden gelmedikten sonra istediğini yap yaranamazsın.
Saat: 22:23 5 yorum:
Saat: 09:34 6 yorum:
Aşşağı da görülmek üzere takip etmiyenler için;
Saat: 21:03 Hiç yorum yok:
Pazar günü canımın istediği üzere bugün ehliyet kursuna gidecektim. Öyle de oldu dün gece saat 3:00 suların da yattığım için sabah 11:00 gibi biraz zor da olsa kalktım ama pek etkilemedi kalktıktan sonra uykum var, vücudum kırılıyor filan demedim aksine zinde hissediyordum kendimi. Salona geçtiğim de valide sultan sofrayı hazırlamıştı bile kahvaltıyı ederken nasıl olduysa fotoğraf makineleriyle ilgili bir konu açıldı ve benim cinnet anım bu şekil de başladı sofrada ki kahvaltı bıçağını kaptığım gibi önce babamı, şaka tabi =D
Bilgisayar kullanmayı bile bilmeyen babamla kalkmış d-slr ile compact makine karşılaştırması yapıyoruz üzerine "çok biliyorsun sen", "çok bilen çok yanılır" gibi klasik beyhude cümlelerle beni çıldırtıyordu. Üzerine bir de teknolojiden çok anlarmış gibi "teknoloji bu sürekli yeni şeyler çıkıyor" diye süper bir cevap veriyor. Tamam anladıkta bir compact makine 22. yüzyıl da bile compact olarak kalıcaktır daha ne tartıştığını bile bilmeyecek kadar şuursuz yani. Annem dese belki tamam diyeceğim kadın bilgisayar kullanmayı da az çok biliyor google'a girer istediğini arar bakar kapatır çıkar arada rastlamıştır bakmıştır dicem de babam da o da yok ki. Hani büyük ya hani tecrübeli ya herşeyi biliyor.
Böyle hızlı bir kahvaltının ardından giyinip mp3 playerın kulaklıklarını kulanlarımın içine tıkamak suretiyle yola koyuldum. Ben gittiğim de hiç görmediğim o trafik hocasını gördüm bugün dersine yetişemiyordum bir türlü pazar sabahı kim yetişmek için uğraşır zaten. Orada muhabbet ettiğim birbirlerini tanıyan iki arkadaş vardı benim yerimi ayarlamışlar saolsunlar gittim yanlarına dediler biz gidiyoruz bugün hiç motora ilk yardıma giresimiz yok. Benim de huyum kurusun ki lise'den beri süper kaçarım yani anlıyacağınız ehliyet kursunda da kaçtım. Zaten taksim'de hafta içi İstanbul'un malum hava muhalefeti nedeniyle gidememiştim bugün de hava süperdi.
Lodostu ama belli yarı pardesü tarzı kapişonlu siyah montum ve siyah kesik parmak eldivenlerimle başladım mecidiyeköy'den metroya doğru yürümeye oradan taksime geçtim. Fazla kalabalık değildi taksim tünele doğru yaklaştıkça da ağzımın içi kurumaya başlamıştı oradan dönüşte bir kallavi'yi ziyaret edeyim hem dinlenirim diye kendimi biraz motive edip ilerledim hızlıca ve tünel'e gelmiştim ilk olarak zuhal müziğe girdim "ibanez paul gilbert 1000 sedefli penanız var mı acaba?" soruma "kalmadı ama gelicek" şeklinde ki klasik bir esnaf cevabı aldım ama şubelerinde olabileceklerini söylediler az aşşağıdaydı gidecektim zaten oralara da orada ki kutularda ibanezin 2 tane penasını 3TL'ye aldım karaköy tarafından istiklale doğru çıkarken sağ taraftaki küçük bir dükkan'a girdim sordum var dediler bir kaç tane o arada dükkanda ki amcanın koyu muhabbetine daldım bir taraftanda sedefli ibanez penalarımı ayırıyordum bir taraftan da can kulağıyla onu dinliyordum. Konuşması bitene kadar kurcaladım onları sonra bulunan bütün sedefli penaları aldım 5 tanesi 10TL tuttu. Tekrar yola koyuldum hedef kallaviydi yorgun bacaklarımı dinlendirmeliydim biraz.
Girdim kallaviye hamza abiye selam verdim çıktım yukarı hava güzel malum geçtim balkon kısımına "orta şekerli bir türk kahvasi" istedim adam bana "nargile içmiyecekmisin?" diye sordu istemediğimi söyledim. İstiklal'i izliyordum kulaklarım tıkalı, evet kulaklarım tıkalı çünkü o gürültü bazen kaldırılamazdı. Hemen şöyle ayağımın altına gelen küçük camlı yerden boylu boyunca gözüküyordu herşey kahvemi içerken teras tarafından yan masada ki kadına "oo abla hoşgeldin üste gelseydin" şeklinde bir ses yankılandı "ama üst kapalıydı" dedi kadın. "heee daha yeni açtık dedi" çalışan katılmamak için kendimi zor tuttum orada bitirdim kahvemi tam çıkarken. "hayrola abi erkencisin bugün" şeklinde gördüğüm ama tanımadığım çalışan konuştu benimle herhalde sürekli takıldığımdan göz aşınalığından samimi buldu beni dedim "bugün böyle" el sıkıştık kolay gelsin dedikten sonra aşşağı indim Türk Kahvesi ve Su 6,5TL idi. Tekrardan kasanın yanında ki çalışanlara da kolay gelsin diyerekten çıktım. Boştu kallavi erken saatler de hiç gelmemiştim ama güzeldi yine de.
Başladım yürümeye giderken önüne geçip takmadığım ptt arabası hırs yapmış olucak ki kulaklıktan hiçbirşey duymayan ben arkama bakmam gereken bir sezi hissedip baktığım da kendimi yana atarak kurtuldum araçtan güldüm içten içe çok sinirlenmiş galiba bana dedim. Yol da giderken ilk defa alıcağım piyango biletim aklıma geldi ve yanımda bayinin önünde duran yer gözüktü hemen yanımdaydı çektim bir yarım para üstüyle birlikte cüzdanıma attım. Yolda giderken alpellanın çikolatasını dağıtan bir kız yanıma yaklaştı güler yüzle reddettim 2snliğine de olsa insanlara güler yüz göstermek çok önemli bunu çok iyi biliyordum. Yine çeşit çeşit insanlar vardı Taksim de gothiğidir, rapçisidir.
Can sıkıntısından başladım eve kadar yürümeye elmadağ'da gördüğüm tinercinin biraz uzağından geçtim ne olur ne olmaz diye, sonra harbiye de ilkokul arkadaşımı gördüm yakında oturan ve haliyle günün öküzlüğü de kaçınılmaz oldu. "Ne o kızlarla buluşmadan mı geliyorsun?" dedi halimi bile bile içimden "he canım he kızlarla buluştum akşama da grup yapıcaz gelicen mi?" diyesim geldi ama alttan aldım ehliyet kursuna gittiğimi söyledim. Kaç paraya gittiğimi sordu biraz geç kaldığımı kendinin 7. sınavda ancak aldığını söyledi. Gerçi biraz kafası basmayan bir arkadaştı biliyordum ben de bunu sonra sinirimi daha çok bozan şeyi söyledi. "tabi para bok sen de iyi kazanıyorsun" dedi ki "sanane mına koyim sen de çalış kazan" diyesim geldi ama yine tuttum kendimi sanki para huzur getiriyordu bana. Hem bu arkadaşa yol yordam gösterdim zamanında benimle o zamanlar da dalga geçiyorlardı şuan ki çok ileriyi düşündüğümü söyliyen insanlar gibi.
Ben meslek lisesine gidicem derken ya ben üniversite okuyacam o yüzden düz liseye gidicem senden fazla para kazanıcam diyorlardı bana. Sonuç? Liseyi bile zarzor bitirip 2 senelik özel bir üniverseye girdi o ortam benim bu ortam benim yapıp sonra milletin kazancını kıskanıyorlar ayıptır.
Neyse diyerekten yoluma devam ettim hesap ettim de 34,50TL harcamışım gün içerisinde kesin siz de hesaplamışsınızdır =) ve evdeydim şimdi aslında biraz da 26 aralıkta olucak ehliyet sınavıma hazırlamam lazım ama daha vakit var =) işte böyle geçen bir kaç saat analizi haydi sağlıcakla kalın.
Saat: 14:25 3 yorum:
Herkes şöyle bir toparlansın diye otoriter bir başlıkla giriş yapmayı seçtim merak etmeyin biraz dan ne o salak beyaz yakalı herifler gibi toplantı havasında birşeyler yazıcam ne sizlere şarkı söyliyeceğim ki sanırım böyle bir imkanım yok. hatta sanmıyorum çünkü böyle bir imkanım yok, kafaları karıştırmadan konuma gireyim.
Epey zamandır uzun uza birşeyler yazamıyordum. Aslında yazmak istiyordum. İşte böyle karışık, abondone, boktan bir yeni kayıt içerisindeyim şuan blogdaşlarım, yurttaşlarım, vatandaşlarım, ulan!... pardon deliye bağladım galiba biraz, hem zaten hepimiz deli değil miyiz? Valla hergün bayram değil bana çünkü daha raporu mu almadım hatta şuan teşhis konulmadığı için deli sayılmıyoruz hadi yine iyiyiz anlıyacağınız.
Aramız da teenage insanlar var! diyesim geliyor her daim. Buna dair bir çok kişi öğe ne ararsan görüyorum. Bunların büyük kesimi de twilight denilen vampir amcaların karizmalarının zedelendiği ruhsuz bakışlı bir ablayla liseli aşıklar misali işlenen bir halta da benzemeyen bir filmdir ki güzelim gothic amcalar, güzelim gothic ablalarla o özdeşlemiş vampirlere yazık. Duyun beni buradan.
Derken derken bir bakmışsın cuma günü gelmiş. Şimdi cuma günü geldi iyi hoş da yine iş var. Saat 12 olucakta patronun düdüğüyle 2. yarıya başlıcan. Son 5 saat içerisinde ha gayret moduyla çalıştıktan sonra çıkıcan da nereye çıkıyorsun kolay mı öyle... Deli bir yağmur da romantik bir şekil de ıslanarak eve geçiş mi? Yok ben almıyayım, bırakın bu romantik ayaklarını diyorum sen yağmur da ıslan hastalan sonra ne o romantik olduk biz iyi halt yedin ilacını iç yat şimdi. Hem ayrıca romantik oluyorum diye de yoldan geçen bir bayanın kalkıp bana çok romantiksiniz beyfendi diye sarılma ihtimali bile yok tam tersi salağa bak bu havada nasıl geziyor sucuğa dönmüş diye alay konusu olursunuz Allah muhafaza kadınlar böyle işte dedikleriyle istedikleri birbirlerini tutmuyor.
Diye diye yolda yürürken pat evdesin, mizah dergisinin tekini daha masanın üzerine fırlatıp bugün cuma ohhh gece geç saatlere kadar oturucam biraz da şu dergilere göz atayım dedim ama işe yarar kısımlarını okumuştum bu hafta pek üretken değildiler. Aynı benim gibi havasından mı, suyundan mı, yastık altına atmadıkları altınlardan mıdır? Nelere canları sıkkın bu adamları bu hafta bu kadar başarısız hale gelmiş iki mizah dergisi de birşey anlamadım. Zaten ben de bu hafta kendimde ki hiçbirşeyi anlamadım. Hatta bu yazı da çok anlaşılmaz oldu. Neyse şimdilik bu kadar sonra tekrar yazarım.
Gidicekken gözüme takılıyor herkes yeni albüm çıkardı diye şeboooooo diye bitiyor he bir de böyle bir olay var sanki kankası ya Şebnem Ferah. Meğerse Türkiye de herkes Şebnem Ferah hayranıymış hatta tarikat mı lan bir ara diye derin araştırmaya girecektim Şeboizm diye birşey var abi aynı Buda gibi hani var ya şöyle turunculu dostluk, kardeşlik, barış, ıdı vıdı diyerekten Nirvana'ya ulaşmaya çalışanlar ya dedim öldü Kurt Cobain nasıl ulaşıcaksınız dedim, dediğime bin pişman oldum arkadaş ya kung-fu biliyormuş bunlar zor kaçtım valla. Neyse her ergenin başına gelir böyle hayranlıklar diyerek Şebnem'i de Türkiyenin top 10 teenage bayan starı ilan ediyorum. Demedi demeyin bir müzik kanalı yapıcak yakın da sonra ben zamanın da bunu düşünen birini görmüştüm diyeceksiniz.
Saat: 00:14 5 yorum:
Saat: 23:43 3 yorum:
Finduilas hanımın mimini kabul ettiğimizi belirterek başlıyalım mimize.
"2010'da dilediklerimin listesiymiş."
Beni sevicek biri,
Etrafımda insanların olması,
1 senelik kurslarla dolu bir eğitim hayatı yaşamak
Okuyup yazmak isteyen herkes faydalanabilir =)
Saat: 21:52 3 yorum:
Blogumu takip edenler bilirler her zaman gittiğim bir yer de her zamankinden demek istemişimdir. Bugün bu olay gerçekleşti şöyle ki;
İlk önce öğle yemeği olarak balık tercih ettik güzel bir palamut'tan sonra canım her zaman ki gibi bir kahve çekti. Yolun hemen bir kaç adım ilersin de starbucks olduğu için oraya girdim uğruyorum kendilerine ev de tek yapamadığım kahve mochayı istedikçe ve adam beni görür görmez siparişimi verdi bana sadece parasını ödemek kaldı =)
Saat: 13:11 3 yorum:
Dark Butterfly tarafından mimlenmişiz konumuz "senin için hayatında önemli olan 5 yer?"
İstiklal Caddesi o müthiş kalabalığın farklı bir huzuru var.
Karaköy o sahili sessiz sakin öpüşen, el ele çiftlere pek rastlanmaz kafa dinlenir.
Beşiktaş genç nesili çokça görebileceğimiz bir yer eğlence yerleri yüzünden tercihimdir.
Mecidiyeköy gerçekten oturmak istediğim bir yerdir. Çünkü şehrin göbeğidir bana kalırsa.
veee tabiki Eminönü çoğu yerini nereden ne alınır, ne edilir, nerede adamı kazıklarlar orayı takiben beyazıt filan severim bir sürü esnaf vardır farklı bir büyü eski osmanlı zamanlarında ki kale içerisinde olan her türlü eşyanın satıldığı şehrin çarşısı gibi benim için.
Saat: 20:30 1 yorum:
Rüzgarlı ama Yağmursuz
Yağmurlu ama Rüzgarsız
Soğuk ama Yağmursuz
Rüzgarsız ama Soğuk
Gün olsa ?
Saat: 16:54 5 yorum:
Saat: 22:39 Hiç yorum yok:
Saat: 14:21 9 yorum:
Saat: 10:08 1 yorum:
Saat: 20:12 Hiç yorum yok:
Yalnız yürüyen bir adamın ben
Karanlık bir yolda yürürken
Gece, veya parkta dolaşırken
Işık değişmeye başladığında
Bazen garip hissederim kendimi
Endişelenirim karanlık olduğunda
Karanlık korkusu, karanlık korkusu
Sürekli bir korkum var hep yakında bir şey varmış gibi
Bir fobim var birisi hep oradaymış gibi
Parmaklarını duvardan aşağı kaydırdın mı hiç?
Ve boyun derinin sürtündüğünü hissettin mi
Işığı aradığın zaman?
Bazen korkarken bir bakış atmaya
Bir şeyin seni izlediğini hissetmişsindir
Gece yalnız kaldın mı sen hiç?
Arkanda ayak sesleri duyduğunu sandın mı?
Ve arkana dönüp kimsenin olmadığına şaştın mı?
Ve adımlarını sıklaştırırken
Tekrar bakmaya zorlanırsın
Çünkü orada birilerinin olduğuna eminsindir
Önceki gece korku filmleri izlerken
Cadıları ve folkloru düşünürken
Aklında bilinmeyen sorunlar
Belki de aklın sana oyun oynuyor
Hissediyorsun, ve aniden gözlerin sabitleniyor
Arkanda dans eden gölgelere
Yalnız yürüyen bir adamım ben.
Saat: 22:26 1 yorum:
Saat: 19:11 2 yorum:
İçimden birşeyler yazmam gerektiği geçiyor bugün ve kesinlikle uzun uza yazmalıyım diyorum. Bildiğim kelime haznemin kullanabildiğim kadar kısımını yansıtmalıyım buralara ve gerçekten kendim takdir etmeliyim önce kendimi.
Klişe bir haftasonu yine pazar kahvaltımı yapıp sofrada ki çay kupamı kaptığım gibi geldim bilgisayarımın başına, evet çay kupası ben prensipleri olan bir insanım çay ve kahve kupam ayrıdır. Zaten iyice zıvanadan çıkmış bir kahve sevgim tavan yapmış durumdadır. %70 Kakao içerek ülker golden çikolata ile birlikte türk kahvesi keyfi yapıp, sonralarında da ruh halime göre süt içerikli bir nescafe ya da sek filtre kahve ile beyinime gün içerisinde yüksek miktarda kafein pompalıyorun. Alkol dilinde olduğu gibi bildiğiniz akşamcı oldum galiba.
Derken zaman zaman sıkılıyorum şöyle blogları geziyorum. Bu biraz teşhisi konulmamış psikolojik bozukluk gibi olucak ama, insanlar birbirlerine benziyebiliyor. Biliyorum bunun herkes farkında ama anlatmak istediğim öyle değil. Hani bir kişi uyuyamaz ya bazen, bir diğer kişi de aynı anda uyuyamaz. Bir kişi o gün halisülasyon gördüğünü söyliyebilir diğerleri de görebilir. Hayat farklı sonra bu insanlar bir araya geldiğin de geçenler de bana da olmuştu şeklinde beyhude cümleler kurulur.
Şöyle iş kadınlarının sabahları topuklarıyla inlettiği bir apartman da oturmak istiyorum. Onların o kostüm içerisinde ki muhteşem tatminsizlik arzularını, hiçbirşeyden memnun olmama durumlarını yakın bir biçim de izlemek istiyorum. Apartman da "alışverişe gidelim, ama yapıcak işlerim var. Olsun yaparsın" şeklinde ki cümlelerin haykırılmasıyla kendi kendime onları eğlence edinmek istiyorum. Özellikle bir kısımı çok kaprislik olur bunların ve hani en yapılmaz en iğrenç şeyi yapmalıyım yanların da direk tepkileri "aaaa nasıl yiyorsun onu ya!" şeklinde olup onları hayret'e düşürmek bir numaralı zevklerimden biri olurdu herhalde.
Yine diyorum ki insanların sorunlarını rahatlıkla çözebilsem. En azından ben etrafımda ki insanların sorunlarını çözdüğüm de onlar mutluluklarını diğer kendi etrafında ki insanlarla paylaşıcak ve mutluluk oranı artıcaktır. Ama nerede çoğu zaman kendi kendimizi sinir edebiliyoruz. En olur olmaz şey'e bile takabiliyoruz. Sonra mutsuzluğumuzdan bahsediyoruz. Farkıdna değiliz kendi mutsuzluğumuzu kendimiz yaratıyoruz aslında.
Daha bir çok şey yazmak isterdim bugün ama yazamıyacağım şeyler var galiba neyse...
Saat: 11:17 Hiç yorum yok:
Saat: 23:26 1 yorum:
İnsanlar hep birşeyleri yapmak isterken yaşar bu hissiyatı. "Yapamamak" zordur aslında ama bir şeyi denemeden ya da çalışmadan başarabileceğinden de emin olunamaz. Fakat insanların çoğu bu konuda gayet ön yargılılar. Belki de bütçelerini aşabilecek bir uğraş'a para verip yapamıyacaklar. Belki de yetenekleri yoktur hakikaten kim bilebilir ki.
Bir kaç basit temel yatıyor diyebilirim bunun altında. Çevre, Özgüven vb. tabi çevre etkeni de kendi içerisin de ikiye ayrılıyor gerçekten bir insanın o iş'i yapamıyacağını düşünerek söyliyenler ya da kıskançlıktan dolayı söyliyenler. Her zaman bir şey yapıcakken müthiş bir etken rol oynamıştır insanın ve ailesi.
Yeri geldiğin de hayallerini değiştirmiştir insanlar, yeri geldiğin de mesleklerini, yeri geldiğin de hayatlarını. Niye peki? Niye uygulayarak göremiyoruz bazen. Yoksa ebeveyn'lerimizin sıcak sobaya dokunarak öğrenmeyipte, korkutularak öğretilen bir hayat yüzünden mi?
Not:Aslında daha uzun uza yazıcaktım yazmaya başlayınca herşey cümle cümle aklımdan silindi nedense. Hem kısa yazıların okunabilirliği daha iyi oluyor değil mi? =)
Hayatımı biraz renklendirmem gerek sanırım. Kıyafet olarak değil belki hem zaten siyah yeterince renkli bir renk. O herkesin ön yargıyla baktığı siyah aslında zaten içerisinde bütün renkleri barındırıyor. Hiç küçüklüklüğünüz de sulu boyanın bütün renklerini karıştırmadınız mı? ya da halen bir çocuğun o saf duygularını hissedemiyormusunuz diye sormalımıydım?
Biraz sıradışı yaşamak istiyor olabilirim hatta o birazını yapıyor olabilirim. Sadece arttırmak istiyorum bu sıradışılığı, biraz daha yaklaşıcam insanlara. En önemli kural değil midir düşmanına daha yakın olmak? Bu sefer kuralları ben koyucam.
Saat: 22:08 7 yorum:
Saat: 13:35 6 yorum:
Hayatın içinden şekilin de bir başlık girmek canım istedi ve nitekim de öyle yaptım. Bugün ki ruh halim berbat değil hani eğer yazılarımı karamsarlık, bunalım gibi gören insanlar varsa ve farklı yazılar artık görmek istiyorlarsa sanırım bu tam onların aradıkları şey olucak.
Bugünün farklı olması bayram'dan kaynaklanmıyor. Bir sürü insan bayramlar hakkında zaten bir sürü yazı yazıyor. Herkes bugünün bayram olduğunu idrak edebilecek zeka'ya sahip tekrar tekrar ilkokulda törenleri gibi çıkıp günün anlam ve önemi ni kimseye anlatmıyacağım. Hem ben ne kadar bayram gibi yaşıyorum o da ayrı bir tartışma konusu, eleştrimi de yaptıktan sonra yaşadıklarımı anlatmaya geçebilirim sanırım.
Şimdi dün akşam malum arife, dedim bir banyo yapayım. Ama bilgisayar başında birşeyleri araştırıyordum kalkamadım o arada babam'da giricekmiş sen yap önce, o yapsın önce derken ben oturmaya devam edince dayanamadı babam girdi banyo'ya daha sonra sakallarımı derleyip topladıktan, zaten fazla uzamamış tırnaklarımın üzerinden biraz daha aldıktan sonra banyo'ya girmeye hazırdım ve girdimde. Çıktığım da saat 01:15'i gösteriyordu ve benim saçlarımı kurulamam lazımdı fön makinesini taktığım gibi haliyle homurdanmalar yükseldi evden, yarın bayram ve erken kalkılacaktı. Zaten ben de yatmadan önce duş almazdım sebebini söylicem "az sonraaaa" derken, saçımı kuruttum yattım yatağa. Evet sabah kalktığım da uzun saçlı bir insanın yapmaması gereken o hatayı yaptığımı biliyordum. Yeni kurutulmuş saçlarla yattığım için arka taraflarda inanılmaz bir kabarıklık oluşmuştu. Saçımı topluyorum, çekiyorum sıkıyorum. Düzelmiyor. Neyse olduğu kadar olcaktı artık.
Kahvaltımızı annaannem'de yaptıktan sonra dedem'lere doğru yol'a çıktık. Orada kuzenle konuşma fırsatım oldu. Eskiden fikirlerini çok beğenmezdim. Ama şimdi daha doğru konuşuyor hani benden 3 yaş büyük biri zaten. Klasik hayat nasıl gidiyordan girmiştik ilk başta sonra esas konuya geldi mevzu sosyal ortam. Kendisi 3. kaptan olduğu için armatörlerin kendilerinin sosyal hayatlarını satın aldıklarını söyledi. Haklıydı da çünkü gemiye çıktığın andan itibaren kazandığın parayı bile harcıyamıyacaktın.
İş benim sosyal hayatıma gelince ne yaptıklarımızı konuşmaya başladık gene o hiçbirşey yapamasa bile akşamları sokakta oturup takılabildiğini söyledi ama onun da aynı şeylerden yakınıcağı aklımın ucundan geçmezdi. Eskisi gibi mahalle de ortam bile kalmadı dedi. Haklıydı sosyal yaşam artık gittikçe e-sosyal yaşam olmaya başladı. Buna karşılık yine çözümü vardı kendisinin, bu da bir mahalle bakkalı. Kendisi sigara tükettiği için aşşağı yukarı hergün gittiği bakkal ile artık oturup sohbet ettiğini hani normal zaman da bir insanın bakkal ile alışveriş haricin de ne işi olabileceği hakkında bir konuşma yaptık. Hatta bu husus da karşında ki insan senin yaşına bile bakmadan konuşabiliyor.
Bu arada en hoşuma giden diyalog'da üniversiteyi okuduğu il'de yine benzer bir bakkal ile arasında olan alışveriş parayı masanın üzerine koy bekle sigarayı ver ya da parayı masanın üzerine koy içecek al koy sigara ile içeceği al çık. Bu arada geçen sıfır konuşma karşısında yanında bulunan arkadaşının küfürlü bir olum aşmışsınız tepkisi beni güldürdü. Tabi sıfır konuşma dediysekte selamlaşma hal hatır sorma kısımını es geçmeyiniz. Hatırlayanlar çıkabilir aranızda her zaman istediğim mevzuydu bu, aşina olunduğum bir yer de garsonun bana gelip "her zamankinden mi?" diye sorması.
Aynı şey sadece bakkal için değil, cafeler için de geçerli. Aslında burada geçen olay benim içimden de geçiyordu. Sürekli olarak uğranılan bir cafedekilerle tanışmak ki zaten böyle bir yer var ama benim daha çok istediğim ve onun da söylediği sürekli gele gide ortamda tanıdık simaların görünmesi ve geçerken onlara da selam verilmesi. Böylece "ulan bu adamı şu kadar kere gördüm selamlaşıyoruz bari tanışalım" mekanizması bir gün insan da uyarılacaktır. O zaman geldiğinde ise yeni bir insana merhaba diyeceğiz belki.
Evet işte bayram benim için bu açıdan gerçekten dolu dolu geçti. Kitap okuyabildim. Hiç yapmazdım ama sabahın köründe ki kahvaltıdan sonra biraz uzandım yeteri kadar dinlenmiştim. Yeteri kadar düşündüm, hayat penceremi biraz daha genişletebildim sanırım. Daha ne olsun =)
Saat: 17:11 1 yorum:
Saat: 15:51 3 yorum:
Saat: 11:57 4 yorum:
Saat: 19:07 3 yorum:
Neden mi bahsediyorum? Ehliyet kursu pazar günü canımın sıkılacağını biliyordum yine madem kayıt olduk şöyle bir gideyim dedim. Yanıma ne bir kağıt ne de bir kalem aldım. Yoldan geçen bir vatandaşmışcasına girdim sınıftan içeri. Zaten normalde ders 10'da başlıyor ama ben 12:30 gibi girdim sınıfa ilk yardım dersiymiş hoca birşeyler anlatıyordu. Geçtim en arka köşe boştu ve deli gibi içeri güneş vuruyordu. Neyse anlattı birşeyler daha sonra test getirdi.
Önümde ki kadın bana kalem uzattı teşekkür ederek aldım hemen çözdüm. Bir tane salak 1 yanlış yapmışın neyse verdiğim kadın dersi dinleyip not aldığı halde 5 tane yanlış yapmıştı. Güldüm içimden. Sonra ilkyardımı erken bitirdi hoca 2. konu uzun olduğundan dolayı ve en önemlisi motor dersine çıktık ve hoca motor dersinin tümünü bitirdi. Evet kitabın tamamını bitirdi. Önümüzde ki haftalar da bir deneme sınavı yapacağını neler yapıcağımızı görmemiz bakımından yararlı olacağını söyledi.
Tabi ben bu arada arkada ki iki çocukla makara yapmaya başladım ama o ilkokul, lise hayatı zevkini alamadım. Şöyle hocaya takılıp bütün sınıfın gülmesi olayı yaşanamıyor. Herkeste gereksiz bir ciddiyet hakim. Tamam ben de sokakta yürürken herkese sırıtmıyorum, ciddiyetsiz davranmıyorum. Hatta tozkoparan sanayi sitesin de kavgaya gidicekmiş gibi sertçe bakan James Hetfield'dan pek farkım yok.
Keşke imkanım olsa da yine dönebilsem o lise yıllarına. Keşke imkanım olsaydı da adam gibi birşey öğretilen bir lise'ye gidip iki senelik bile olsa İstanbul'da bir üniversiteye girebilseydim. Kimbilir belki şans yüzüme güler bu sefer anlaşılmaz bir şekil de puanımın üst seviyelerde olup sistem yüzünden hakedipte giremediğim üniversitelerin birine bu sefer girerim. Ama diyorum ya gerçekçiyim ben kursa gittim hayatım da ne değişti? Hiçbirşey biliyordum zaten ve yine haklı çıktım.
Saat: 20:58 2 yorum:
Bugün pişman olmamak için bir sebebim vardı elim de zor gelsede bunu yapmalıydım. Senelerdir katıldığım fuardan bu sefer ben kılımı bile kıpırdatmadan bilet rezerve edilmişti. İlk başta saat 2'ye kadar oturdum sonra pişman olacağımı biliyordum ve banyo yapıp çıktım. Daha fazla geç kalmamak için hemen bir taksiyle gittim fuar kapısına kadar, ve yürümeye başladım yavaşça kapıya.
İçeri girdiğim de netbooklu iki bayan girişler de ki davetiyeleri kontrol ediyorlardı. Onaylattıktan sonra ilerledim içeri doğru hemen gözüme prof. oyun ekipmanları bulunan stand takıldı ve gittim. Oradaki adamla baya muhabbet ettim. İnanırmısınız adam bilinçli bir müşteri gördüğüne şaşırdı ve nerdeyse yarım saat konuştuk. Daha sonra indirimden yararlanmam için bana bir kart verdi ayrıldım oradan. Dolaşmaya yeni başlıyacaktım gezdim, gezdim ama bir halt göremedim başka.
Çıktım fuardan yürümeye başladım yine bir sürü şey düşünüyordum yürürken, kulağım da kulaklık, saçlarım rüzgar eşliğinde sağa sola savrulur bir şekil de ilerledim eve doğru, bildiğim tek birşey vardı bugün haftasonuydu ve ben ev de bütün gün kıçımın üzerinde oturmadığım için akşam pişman olmıyacaktım.
Saat: 20:34 Hiç yorum yok:
Dün akşam nasıl bir alem'e daldıysam anlatsam inanmazsınız. Nasıl bir saçmalıktır bu ben de sabah kalkınca ben gece ne yaptım öyle dedim. Üzerine bir de bir tane de rüya gördüm.
Şimdi olayı anlatmak gerekirse tahmini olarak saat 5-6 civarın da iş'e geç mi kaldım ne oldu diye garip bir şekil de kalkıp sonrasında salonda ki kanepeye uzandım. Sonra orada biraz daldıktan sonra ne işim var benim burada diyerekten tekrar yatağa girdim. Evin için de ses çıkarmış olucam ki ben yatağa girdiğim de annem kalkıp evi bir kolaçan ettiğini yaktığı ışıkların gözüme yansımasıyla anladım ve hiçbirşey yapmamış gibi uyumaya devam ettim. İşte böyle saçma bir geceydi.
Saat: 09:47 4 yorum:
Yeterince özgür değilim galiba, eğer yeterince özgür olsam o metronun merdivenlerinin sol tarafında durmuş dışarıya çıkmayı bekliyen siyahlar için de, bakır ile kızıl arasında kalmış saçlarını siyah deri montunun üzerine salmış bayana ondan hoşlandığımı söyliyebilirdim.
Olay bu ya muhtemelen manyak mısın ya da sapık mısın gibi bir tepkiyle karşılaşırdım ama aklımda denesemiydim diye bir soru işareti bırakmazdım. Sadece "pardon ama siz ilk görüşte aşk'a inanmaz mısınız?" diye sorar ve yoluma devam ederdim. Ama hayat yolumuzu ayırmıyacaktı belli bir süre daha, bunları düşünüp onun yürüşünü izlerken gözümü bir dakika dahi ayırmadım ondan, ama artık otobüsün başka yöne dönme zamanı gelmişti. Elveda güzel bayan...
Saat: 19:50 6 yorum:
Yine hayat tek düzeliğiyle ilerliyor. Oysa ki pazar günü ne güzel motive etmiştim kendimi hatta sabah büyük bir gaz ile yola koyulmuştum saçlarım da güzel toplanmıştı halbu ki, ama proje de ardı arkası kesilmeyen aksilikler iş'ten soğutmayı başardı yine bütün motivasyonumu bitirdi.
Öğlen yemeğin de sağlam dinlensem de kâr etmedi asıl üst üste patlıyacak kısımlar yeni başlıyordu. Şimdi işin yoksa yarın git düzeltmeye çalış gene patlasın off neyse, akşam 6:25 attım kendimi ofisten dışarı farklı parçalarla koyuldum evin yoluna yine hava karanlıktı, yerler ıslak kış gelmişti aslında havanın daha ne kadar iyi olması beklenebilirdi ki ya da ne kadar aydınlık derken sonunda metroya varmıştım. Hızlı yürümenin verdiği hararet ile hemen deri montumu çıkartıp, kısa şemsiyemle elime aldım. Herkesin beklediği tarafta değil en tenha son vagona kadar ilerledim saat 18:41 metro'su emrime amade idi 4-5 kişinin çıktıktan sonra bindim ben de daha birileri gelmedi rahat rahat yolculuğumu yaptım. Oradan otobüse bindiğim de gayri ihtiyari gözüme muavinin elinde bulundurduğu dergi tarzında ki şey takıldı. Bilmiyorum ama sanırım okuyamamış ve ilerliyen yaşına rağmen son bir atakla hesaplamalar yapıyordu dergi üzerinde okuma hislerim kabardı birden ne yalan söyliyeyim.
Sonra eve gelmiştim dün yarım bıraktığım birşeylere baktım bilgisayar da biraz ve birazdan da yatıcam, işte tek düze bir hayat Türkiyenin belki de %90-%99'unun kapsadığı o monoton hayatı yaşıyorum. Peki bunu ben mi istedim? Kısmen, yapmak istediğim düzenli disiplinli birşeylerdi ama biraz daha özgürlükçü bir yaşam için mecbur herkes bunlara sonrası...
Saat: 22:29 Hiç yorum yok:
Saat: 17:57 Hiç yorum yok:
Eğer kendinizi yaya geçidin de birileriyle tartışmak için yola atabiliyorsanız gerçekten özgürsünüz demektir. Niye mi? Çünkü bilmem farkında mısınız ama insanlarımız o kadar koyun olmuş ki yaya geçicidi denen yer de bile durup arabaları bekliyorlar. Evet insanların çoğunun özgürlüğü haftasonların da, tatil köylerin de, yataktaların da sanıyorlar ama asla özgür değillerdi.
Bir insanın özgürlüğü herşeyi kaybettiğinde elde eder. En dibe vurduğun da özgürsündür. Düşünmeden herşeyi yaparsın hiçbirşey umrunda olmaz, korkmazsın çünkü kaybedicek birşeyin yoktur. Kaldı ki ölüm de yine bizler için elbet öleceğiz. Acı ya kendimi teslim ettim ve artık hiç acı çekmediğimin farkına vardım, hem de gerçekten özgürdüm. Diğerleri gibi beni ne giydiğim kıyafetler yönetebiliyor ne de eşyalarım, gerektiğin de en iyisini alabilecek kadar zekiyim ama bedeni mi onlara teslim edicek kadar aptal değilim.
Saat: 20:43 2 yorum:
Saat: 22:21 1 yorum:
Nasıl bir gazdır bilmiyorum her akşam ev'e gelince bir güç beni solo çalışmama için o gitarı nerdeyse ev'e geldiğimden sonra her dakika elime almamı sağlıyor. Deli gibi çalışıyorum bileğimin ağrımasına aldırış etmeden, zaten parmaklar hissetmiyor, pena sürtünmenin etikisiyle yamulana kadar, kırılana kadar devam, kırılırsa yeni pena ile yine devam.
Hayat benim için nerdeyse tamamen müzikten ibaret hale gelmeye başladı her an kafamın içinde uğulduyan bir gitar sesi, bir bateri ritimi var. Eğer iş'ten çıkarsam ilk işim ileri düzey picking teknikleri öğrenebileceğim bir kursa kayıt olmak ve kendimi müziğe adamak bir kaç ay sürecek kursunda ardından yeniden bir iş'e girip sonrasında güzel bir esp ile yoluma devam etmek, gittiği yere kadar. Tabi hiçbir grup kurma gibi işlere girmiyeceğim saçma geliyor bana eline gitar alan herkes abi biz grup kurucaz diyor zaten.
Evet saat 00:00 olmuş bileğim ağrır durum da daha fazla yıpratıp bir sakatlık çıkarmak istemiyorum zaten bütün gün boyunca klavye ve mouse ile zedelenmiş bir bilek üzerine gitar çalınırsa siz düşünün halini hatta şu satırları yazarken kendisi hafif hafif isyan edip kitlenir durumda ve halen ardı arkası kesilmeyen güzel parçalar yüzünden uykusuz bir şekil de oturuyorum.
Kendimi müziğe biraz daha verip oyalamaya çalıştığım için biraz daha sakinim yakın zaman da eski müzik arşivi mi yeniden oluşturmayı düşünüyorum bir kısmet olmadı başlangıç yapmak yok kaliteli bulamadım, yok albüm bulamıdım, yok discography bulamadım derken hep bir sebepten dolayı sıkıldım. Sonra internet radyolarını dinleyince daha bir gevşeme geldi hem farklı şarkılar dinliyorsunuz, farklı türler, farklı gruplar görüyorsunuz. Ahh ahh ulan acep brutal vokal olabilirmiyim çalışsam diyemeden de geçemiyeceğim. Gerçi hepsi güzel tatlı birer hayal öyle çok şaşalı bir hayatta gözüm yok, sadece egolarım biraz tatmin olma peşinde hepsi bu.
Saat: 23:50 2 yorum:
Ağlıyamamak nasıl birşey bilirmisiniz? Boğazına koca bir kütle iner ve o gittikçe büyür, şişer. Sonra aslında nefes almadığınızında farkına varırsınız, o nefes boğazın tam uç noktasını yakar geçer.
Bilmiyorum hayattan bir ekmek, bir su gibi sadece bir sevgi ihtiyacını istedim o ise tam uç noktalara geldiğim de beni geri çevirmek için küçük bir umut verdi.
Sonra bu umut yine yerini ızdıraba bıraktı ama önümde beklenilmesi gereken ızdıraplar daha var. Ben halen inat edip bazı şeyleri değiştirmek adına birşeyler denesem de eminim o da olmuyacak sadece basit bir umut bağlama da ibaret sadece bu zaman kadar gösterdiğim sabır süresi biraz daha uzayacak ne değişicek? Hiç. Yine tokat gibi çarpıcak orada da acı gerçekler oturup düşünücem boşuna beklemişim, halen boşuna bekliyorum. İnsanlar yaşanmışlıklarını anlatırken ben onların hayali içerisin de kayboluyorum. Çünkü benim yapabileceğim tek şey bu anlatacak bir yaşanmışlığım bile yok. Yaşamıyorum ki ben zaten.
Blog ve msn şifrelerimi çok güvendiğim bir arkadaşıma vericem. Eğer bana birşey olursa kendisi umarım yayınlar. Hoşçakalın diyeceğim ama bu hayatın ızdırabında hoşça kalabileceğinizi hiç sanmıyorum.
Saat: 18:51 6 yorum:
Saat: 11:12 4 yorum:
Hayata öylesine bağlanmışız ki, öylesine beklentilerimiz var ki, o kadar genç'iz ki korkuyoruz. Sanki bunlar birşeyler farkettiricekmiş gibi, yaşlanıp daha çok çile çekmek meziyetmiş gibi, beklentiler, hayaller yerini bulacakmış gibi.
Tamam belki ölümün şekline göre verdiği anlık korkular olucaktır ama niye bu kadar hayata bağlı insanlar oluyoruz ölüm kelimesi geçince? Özellikle domuz gribi muhabbetlerinin bolca yaşandığı günümüz de herkes korkar oldu, hapşurandan, nezleden, gripten. Peki nedir yani korktuğunuz bu yaşamda bırakacağınız ailenizden başka neyiniz var? Nedir bu dünya da ki çekicilik?
Dünya da biraz daha fazla yaşamak bir insana ne kazandırabilir, ya da genç ölmek? Hiç bilmediğimiz bir yere göç ettiğimiz de keşke şunu dünyadayken yapmalıydım diyebileceğinizi mi sanıyorsunuz? Yanılıyorsunuz. Belki bir gün öyle bir yaşa, öyle bir hayata gelicez ki ölmek bizim için en güzel yol olucak.
Şunu demeden de edemiyeceğimHayat insanlara egolarını tatmin etmek için tanınan süredir. Ama insanlar gördüğünüz gibi halen egolarının peşinde.
Saat: 14:03 2 yorum:
İçimde ki yazı ateşini anlatmam geçen yazıyla arada bir kaç saat geçmesine rağmen sürekli birşeyler yazmak istiyorum halen bitmiyor anlatıcaklarım bitmicek. Kitap yazmalıyım ama bu yalnızlığın kitabı olmamalı kurtuluşun kitabı olmalı, insanları ibreti alem bir öykü sunmak isterim.
Bilmiyorum neresinden başlasam haliyle ev de tıkılı kalınca sabah nescafe, öğleden sonra cappuccino, çay offf hem sıkıntıdan hem dinç kalmak için biraz da şu ev ortamının soğukluğunu kırmak için bünyeye gerekli sıcak sıvı sağlıyorum. Bir taraftan yeniden gitarımı çalmaya başladım öyle gaza gelmişimki seek & destroy'u çalarken penayı erittim, daha açıklayıcı söylemek gerekirse resmen soyuldu.
Manyak gibi en son aldığım mizah dergisinin sayfalarını tekrar tekrar çevirip bakıyorum acaba kaçırdığım birşey var mı, şöyle ince bir espiri çıkarabilir miyim içlerinden diye ne işe yarıyacaksa gündelik hayatı olmiyan bir insanın, temizlensem kendime, yakışıklı olsam kendime, stilimi değiştirsem kendime, kendime, kendime. Beni umursuyacak kimse yok ki.
Valla insan istiyor şöyle görsün biri ketumca değil ama aldığın yeni montun hayırlı olsun, sakalın yakışmış, t-shirt güzel. Bunlar insanları motive eden şeyler ama yine de bilmediğim ben inatla temiz bakımlı olmaya gayret gösteriyorum. Belki bir gün bu alışkanlıkları kazanmam gerektiğin de zorlanmıyayım diye. Aslında bir kısım insanlar birbirlerine böyle sahte iltifatlar ediyor gerçi ben bunu ayırt edemiyecek kadar aç olduğumdan farkediyemiyeceğimdir.
Ben ki egolarımı insanlar üzerine de tatmin etmiyen biri olsam da yine de bu bazı şeyleri duyma hissi bambaşka birşey, ne ego tatmini, ne ego zedeliyecek birşey. Bir ihtiyaç aslında bunlar da, sevmek, iltifat, sevilmek kimileri boğulmuştur doğruyu, sahteyi ayırt edemez. Kimisi de hasrettir gelmesi için elinden geleni yapar belki de.
Saat: 19:57 5 yorum:
Bu aralar nasıl bir ruh haliyse bir kaç dakika içerisinde bir paragraf yazıyı hiç düşünmeden sadece klavye'ye dokunarak çıkartıyorum. Sanırım sıyırmak üzereyim, birşeyler yazıp birşeyleri anlatmak istiyorum artık ya da yeni birileri tanımak. Tabi öncesin de bunları nasıl yapıcağımı düşünüyorum.
Ama sadece düşünmekte kalıyor evet, üniversite hayatım çoook uzaklarda ait olmadığım bir okul da şuan adı üzerinde "uzaktan eğitim" ve işin kötü tarafı okul benim bulunduğum şehir de olmadığı için de genel de okuyan kişilerin hemen hemen hepsi okulun bulunduğu şehir de oturmakta. Yani elim kolum bağlı şekil de oturup bir sürü sorgulama yapmamın sebebi de bu dur insan içine karışamamam da değil. Yol da yürüyen hiç tanımadığım biriyle bile bir muhabbetim geçmiştir.
Diyeceğim şu ki ulan kardeşim şu lanet üniversite yaşantısı olmazsa bir insanın hiç mi sosyal ortamı olamaz. Lise hayatım boktan dı tamam orada bu kadar aktif olamıyordum çünkü serseri kesim çoğunlukta bir okuldu. Hevesim hep üniversite üzerineydi kazanamadım ne oldu? Boku yedim tabiki. Olay erkek ya da kız arkadaşta bile değil aslında sadece bir toplulukla en azından ya sadece istediğim şu lanet olasıca haftasonlarımı ev de kıçımın üzerin de oturarak geçirmemek.
Yok mu şöyle hobi işi filan, illa gidip bir servet yatırıp bir kurs'a mı kayıt olmalıyım yani? Hadi kayıt oldum o insanları kazıklayan lanet olasıca kursların sınıfında tanışacağım insanlarla iyi ortam kuracağımı kim garanti edebilir ki?
Bana şöyle insan sirkülasyonu bulunan bir dernek vb. bir kuruluş lazım. Sonra buralara girmek için biraz cesaret, yani bir şeylere para verip deşarj olmak yerine üzerine bir de kafamı şişirmemeliyim. Bilmem anlatabiliyor muyum???
Saat: 15:32 7 yorum:
Gözlerim kapanmaya çalışırken ben bir nescafe ile onları açmaya gecemin her anını değerlendirmeye çalışıyorum. Ama nafile gözlerim açık kalsa bile bünye kocaman sandalye de gittikçe yer'e inerek adeta küçülüyor.
Dağıttım bu gece tabiri caizse, sıkıldım saçlarımın bir arada durmasından, açtım o milyonlarca teli bir arada tutan lastik parçasını ve radyo da çıkan her şarkı ile şuursuzca dans ettiler. Gecemi biraz birşeyler düşünerek birşeyleri karara bağlıyarak bitirmeyi planlıyorum aslında ama yine olmiyacak, olmuyor.
Lanet olası haftasonu gelmesine rağmen ben yine ev de oturacağım üstelik eminim yarın hava müthiş olucak. Niye herkes arkadaşlarıyla bir yere gider ya da bir etkinliğe katılırken ben hiçbir bok bulamıyorum. Bir başlangıç noktası bulabilsem, bir çıkış noktası, oysa ki kendi kendimle anlaşmıştım değişicektim, heleki bu haftasonu için kesin birşeyler bulmalıydım. Ama yine yapamadım kendime olan güvenimi yine yıktım. Evet zaten umudum yoktu birşey bulucağımdan çünkü umut insanı daha çok tüketiyor.
Saat: 21:58 12 yorum:
Blog yüzünden şu beyaz'dan bir kat daha nefret ediyorum artık, akşamın en derin karanlığında gözümü almasının yeterli bir sebep olduğunu düşünüyorum. Düşünmek demişken, keşke oturup şöyle düşünebileceğim bir haftam olsaydı dinlenip düşünmekten başka birşey yapmak istemiyorum. Ruhumun derinliklerine inmek istiyorum farklı şarkılarla, oradaki gereksiz şeylerin hepsinin kokusunu hissederek çıkartmak istiyorum ve neler ekliyebileceğimin planını hazırlamak. Ben hayattan ne istiyorum?
İnsanların sorularına cevap versem de kendim de bazen sormadan edemiyorum, niye yaşıyoruz? Bazen hayat o kadar sıkıcı oluyor ki, bir yerden atlasan bile kurtulunamıyacak bir hayat ya da atlasan bile o yenilmişlik duygusu beni deli ediyor. Hayat ilerledikçe artık beni olgunlaştırmak yerine yaşlandırdığını hisseder oldum. Gereksiz bir zaman kavramı, kargaşası içerisinde aradığım belki de sadece tüm sıcaklığıyla, sevgisiyle sarıp kuşatıcak biri.
Yazıyorum şuan bakıyorum o derin benim için özlenilen karanlığa vücudum ne sıcak, ne de üşüyor. Farklı bir sakinlik var üzerim de suskunum, ne konuşucağımı, ne düşünüceğimi bilemiyorum. Vücudum boşluktaymış gibi, biraz hissisiz. Düşüncelerim dalıyor gidiyor melodilerle kimi zaman ikisini de duyuyorum kimi zaman sırf içimde ki ben bastırıyor herşeyi, kopuyor bağım tamamen bu dünya ile...
Saat: 20:20 6 yorum:
bir kaç kuşak İstanbul'da yaşıyan biri olarak, insanların buraya gelip sanki buralar dutlukken ben dolaşıyordum vari hareketlerinden sıkıldım.
Heleki insanların doğum yerini sorduğunda İstanbul dendiğinde burayı bir il gibi saymayıp kökene inmelerinden sıkıldım.
İnsanların hava atmaya çalışmalarını gördükçe tiksiniyorum artık.
Artisliğiniz kime lan!
Saat: 11:42 6 yorum:
İnsanlar çoğu işler için artık şansının kalmadığını düşündüğün de, son bir gaz ile "ulan bu son şansım." der ya, işte ben de şuan öyleyim. O son şanslar hiç bitmedi bitmez.
Biraz daha farklı düşünmeye yönelttim kendimi, biraz daha zamanlamaları yakalamak için çaba göstermem gerektiğini düşünüyorum yine, ama ne olursa olsun biraz da şans olsun.
Bunun muhasebesini yaparken bu kış soğuğunda içim birden ısındı sanki yeniden canladım. Farklı şeyler düşündüm, bazı şeyler imkansız denilebilecek gibi görünse de yaşandığına göre, belki de benim de etrafımda böyle birşey var. Olaylara ne kadar geniş baksam da bir yerden sonra yetmiyor galiba, bugün biraz daha geniş ve farklı bakmaya odaklandım gibi ama insanlar hakkında kafamı karıştıran bazı hususlarda halen münakaşam devam ediyor.
İleriyi etkileyecek şekilde yapıcağım şeyleri yapmalımıyım, yoksa haklı çıkmak adına yapmamalımıyım ama bunuda sanırım zaman ve şans belirleyecek.
Saat: 16:28 Hiç yorum yok:
Bu aralar üzerinde çalıştığım iş o kadar yoğunlaştı ve baskılı hale geldi ki kafayı sıyırmak üzereyim. Tatil günü bile rahat rahat düşünemez oldum. Sürekli sıkılıyorum, içimde hep kötü birşeyler olucakmış gibi bir sıkıntı var. Bunalıyorum gittikçe, anlatılamaz birşey bu.
Zaten hayatımın neresi doğruydu ki burası eğrildi diyeyim, ne olsa kötüleşiyor. Hayat gittikçe daha çekilmez hale geliyor. Bu dünya için fazla iyi olduğumu düşünüyorum ve birinin daha öyle. Sanırım biraz piç olmak lazım.
Artık hiçbirşey adam gibi neşelendirmiyor, insan büyüdükçe hayatın daha bok yönünü görüyor galiba bu yüzden. Halen beni benden alan tek şey müziğim, aklıma her headbanger's journay geldikçe, her heavy metal duydukça içim ürperiyor. O sololar beni benden alıyor başka bir boyuta geçiyorum sanki. Ama elbet o kulaklığı kulağından çıkartıyorsun ve yine o kötü dünya ile karşı karşıyasın.
Yurtdışında ki gibi istediğim şeyleri yapabilmek istiyorum ben de Türkiye'de ki imkansızlıklar ve insanların artık inançlarını kaybetmesi hiç birşey yapılamaz hale getiriyor. Niye bir metal belgeselini de bir Türk çıkarmasın?
Saat: 09:19 1 yorum:
Blogumun yeni isimi artik Son Vagon
Saat: 09:10 Hiç yorum yok:
Saat: 21:04 Hiç yorum yok:
28 Ekim yarım gün tartışmaları ofiste olurken ilk önce tam gün olarak söylendi, daha sonra öğlen resmi tatil olduğu için yarım gündür şeklinde nokta konuldu. Ben de salak gibi elimdeki işi tamamlamak için uğraştım saat 2'ye kadar he işin burasına kadar birşey yok bundan sonra o yapmadığım küçük şey için 6:30'a kadar çalıştım. Beynim embesilleşti, sıkıldım, sinirlendim. Bir sürü duyguyu bir anda yaşadım. Oksijen aldıktan sonra beynim açıldı dedim kafama sıçayım bok vardı 12:00'de basıp gitmedim.
Annemi aradım konuştuk biraz taksiye atla gel dedi. Dedim doğru diyorsun yol gözümde büyüdü. Allahtan iyi bir taksiciye denk geldim anlattım derdimi sohbet ettik baya ama halen toparlıyamadım kendimi
Saat: 19:17 Hiç yorum yok:
Yapıcak birşey bulamıyorum. Nalet olsun dört duvar arasında boş boş oturarak sabahtan beri bütün günümü iş'te uğraştığım yetmiyormuş gibi bir de haftasonları başında oyun oynıyarak geçirdim. Şuan bir haftasonumu nasıl heba ettiğimin hesabını çıkarıyorum.
Bulamıyorum birşeyler, dışarı çıktığım da neriye gideceği mi bilemiyorum, ne yapıcağımı bilemiyorum. Keşke benim de rüyama dalga geçtiğimiz gibi ak sakallı bir dede gelip yol gösterse, keşke...
Dışarı çıkıp şuursuzca İstanbul sokaklarını ev'e döndüğünde bacaklarının saatlerce arıyacağını bildiğin halde gezsen de yine de birşey bulamamak var ya işte böyle bir çaresizlik insanı bitiriyor. Ne oldu gezdim dolaştım işte söylediğiniz gibi çıktım işte dışarı zaten hafta içi hergün mecburiyeriyetten çıkıyordum. Peki ne değişti? Koca bir hiç.
Daha neriye kadar bir arayış içerisin de olacağım, daha ne kadar bu hayatta kalmaya direnebileceğim, daha ne kadar...
Saat: 01:02 6 yorum:
Bazen canım öyle bir müzik dinlemek istiyor ki sırf takip ettiğim internet radyoları yüzünden geç saatlere kadar yatamadığım oluyor. İnternet radyosu çünkü normal Türkiye radyoların da maalesef metal müzik kanalına rastlamak mümkün değil halen bir soyutlama var ama olsun hoşuma gidiyor yaygınlaşmaması. Hayko ile birlikte bir çok özenti varlıkların bu türden haberdar olması ve alakası olmıyacak şekil de kendilerini ben de metal dinliyorum diye ilan etmesi çoğu gerçek dinleyicinin komiğine gidiyor. Çok da umurumda değil o dinlediğini sansın kimseye ben metalin felsefesini yazdım diye böbürlenmem çünkü bu müziğin insanlar üzerinde ki ironisi bu değil. Halbuki özenti kesim bak ben de metal dinliyorum diye egolarını tatmin etmeye çalışıyorlar yazık. Hatta istediğinizi diyebilirsiniz ama bence hayko pop'tan başka birşey yapmıyor.
Müzik hayatın sosu gibi, hani makarnayı nasıl sadece su da haşlanıp önümüze konulduğun da kimsenin hoşuna gitmez. Ama çeşit çeşit soslarla hemen hemen her kesime hitap edicek bir yemek ortaya çıkabiliyorsa, insanlarında hayatında da müziğin yerinin bu şekil de olduğunu düşünüyorum ve ben bol soslu istiyorum, ekmeğimi bandırımcam!
Şimdi niye metal mevzuna gelirsem aslında çok kapsamlı ama ben yüzeysel deyineceğim. Metal aslında özgürlüğün simgesidir. Uykum geldi yorgunum bir türlü erken yatamadım, kafam dolu ama yazasım geldi. Şimdi zıbarıcam!..
Saat: 22:37 6 yorum:
Yazdan kalma bir akşam günüydü bugün insanlar ne yapıcağını şaşırıyor üzerlerinde ki montları kimisi elinde taşıyor kimisi de üşengeçliklerinden üzerlerinden çıkarmıyorlardı. Ha tabi bir de üşüyen insan grubu var.
Bugün mesai bir türlü bitmedi. O kadar fazla bunaldım ki anlatamam çünkü akşam taksim de olucaktım. Küçüklük hayalim, komik ama öyle küçükken hayattan istediğim en önemli şeylerden biri akşam taksim'de gezmekti. Teknosadan fotoğraf makinesine yedek şarj edilebilir piller alındı, üzerine yemek yenildi ve final olarak geçen sefer aklımda kalan iki şeritli deri bileklik alındıktan sonra yavaş yavaş kallavi'nin yolu tutuldu.
Nane-Limon'lu nargileyle bir başlıyan güzel gece ilerliyen zamanlar da cam kenarı diye tabir edilen yerin boşalmasıyla eşsiz manzara vapur gezisi gibi gözlerin önündeydi. Müthiş bir ambianstı insan bütün bir günü orada rahat bir şekil de geçirebilir. Akşam soğu ara sıra kendini hissettiriyordu ama insanın yanında montunun olması ve ortamın hoşluğu sayesinde hissetmemezlikten geliyordu insan.
Sonra eve dönerken yanımdan iki tane otobüsüm geçmesine rağmen ben sessiz ve sakin biçimde evime doğru yürüyordum. Aklıma bu meşhur zamanlar da ne gelse beğenirsiniz? Tabiki aklımın köşesin de boş kalan yer bir türlü düzelmicek hiçbirşey biliyorum çünkü sadece hayaller de yaşıyorum. Gerçek benim için ulaşılamaz...
Saat: 22:43 5 yorum:
(Kendi çekimimdir, PS kullanılmamıştır.)
Şimdi böyle nasıl anlatsam bilmiyorum ki hem sevinç, hem hüzün, hem de çaresizlik, ne yaptığını bilememek gibi bir sürü duygu karmaşası içerisindeyim.
Sevinçli olmamın nedenlerinden bir tanesi Canon PowerShot A590 IS dijital fotoğraf makinamı almış bulunmaktayım. İşin daha güzel bir yönü geçmiş doğum günüm sebebiyle bana hediye olarak alınması daha bir hoş oldu. Makina mı elime alır almaz ilk iş eve gidip ayarlarını kurcaladım tabiki belki olmaz ama ileride d-slr alır onunla gezerim diye kapsamlı bir compact makina seçtim.
Derken işin o hüzünlü tarafı geldi gitarımın fotolarını çekip ilan vericektim. Evet gitar ve amfi setimi yeterince ilgilenemediğim için satıyorum. Onun parasını da bilgisayar'a gömüp sıfırdan hayalimin bilgisayarına kurmayı düşünüyorum.
Bakalım ne olcak, bu aralar yazıcak birşey de bulamıyorum zaten.
Saat: 09:41 Hiç yorum yok:
Çoğu kişinin içerisin de bulunduğu şu blog alemin de elbet birileriyle tanışmışsınızdır. Yok tanışmadım derseniz de tanışırsınız merak etmeyin. Ama bu esnada en çok karşılaşılan olay insanların blog üzerinde kurdukları maskeler.
En basit örnek olarak kendimi vermem gerekirse şimdi bana bir çok kişi bunalım dolu, melankolik yazılar yazdığımı söyledi. Hatta kendisiyle diyaloğa girdiğim kişilerden gelen tepkiler aslında sen böyle biri değilsin oldu. Aslında olay tam olarak şöyle blog'a içimden geçen hisleri döküyorum. Yani sokakta eğlenmeye çıktığın bir yerde, özellikle en çok hoşuna giden birşeyi yaparken bir insanın somurtması saçma değilmidir? Bana kalırsa bu trip'ten öteye gidemez. Sadece kimseye anlatamadığım dertlerimi buraya yazdığım için böyle bir karamsar hava esiyor işte buralar da.
Ama bu olay herkes için böyle değil düpe düz ters olan, farklı olan kişiler var. Tabi bunlar kendilerini ne kadar ele vermek istemese de az çok anlaşılabiliyor yaptıkları. Neyse fazla uzatasım yok yazımı işte böyle...
Saat: 09:45 9 yorum:
"Ölümden niye korkacağım ki? Ben varken o yoktur,o gelince de ben olmayacağım." Montaigne
Böyle güzel bir sözle giriş yapmak istedim. Tabi konuyla öyle bir yerden ilişkilendireceğim ki okuyan için örümceklenmiş kafaları açmaya birebir kafein tadında bir bağlantı olucak.
Yol da giderken, bir yerler de otururken, birşeyler alırken her daim insanlarla iletişim içerisindeyiz. Peki ya iletişim içerisindeyken, aslında olamadığımız gerçeğini düşünen birileri olmuştur elbet, olmadıysa da ben sizin yerinize düşündüm panik yok.
Şimdi yolumuzu kaybettiğimiz de gidip "selamün aleyküm amca, şu adrese nasıl gidebilirim?" şeklin de basit diyaloglara girebiliyoruz yabancı insanlarla. Evet insan, insana yabancı olur mu hiç? Hele ki İstanbul'da iseniz bindiğiniz taksici sizi x-ray cihazı gibi tarar. Hal böyle olunca insanlar hiç görmediği kişiler karşısın da çekingen davranır.
Bu çekingenlik kadın konusu olunca çok daha beter olur. O yol üzerinde adres sorduğumuz amcalara kesinlikle benzemez. Hiç çenesi durmayan adam bile yol da gidip bir kadınla diyaloğa girebilecek kadar cesaretli değildir. Düşünün ki ölüm'ü bile normal karşılayan bir insana yaşam da zor gelen bir olay.
Nalet olsun ki aynı mekan da oturduğunuz birini ya da sürekli uğradığınız bir yerde ki çalışanı beğenipte bir türlü onunla konuşamamak ne kadar lanet birşey şu yabancılık kavramı dedirtiyor. Dedirtmekle kalmıyor çaresizlik psikolojini hakkında doktora yapmanıza kadar giden bir serüven haline bile gelebilir. Her gün o insan ya da benzer insanlarla nasıl diyalog kurucağınız hakkında örnekler tasarlayabilirsiniz. Ama hiçbir zaman gerçek öyle değildir.
Oysa ki daha bir kaç dakika önce bindiğiniz taksici ile bile muhabbetin dibine vurmuşken, gidip bir kadınla tanışamamak kadar çağresizlik içinde bir duygu yok.
Saat: 14:45 2 yorum:
Bu aralar hiç yazı yazamıyorum. Hayat hep böyle standart halinde seyrediyor. Bunun üzerine işlerin yoğunluğu konu bulamayışım ya da bahsettiğim gibi hayatta sıradışı birşey yaşamıyışım yazı yazmamı engelliyor. Dedim açayım yeni bir kayıt belki birşeyler gelir aklıma yazarım.
Şu starbucks var ya işte o kurumun personeline yaka kartı taktırmayan zihniyetinin içine edeyim. Evet bunu ben niye bunu yazmadım diye aklıma geldi, çalıştığım yerin yakınında bulunan starbucks da güzeller güzeli bir kadın çalışıyor ve ben onun isimini bile bilemiyorum. Ben böyle aptal, salak, manyak bir sistem görmedim arkadaşım.
Saat: 10:55 3 yorum:
Saat: 20:55 Hiç yorum yok:
Pek çok insan kitap okur, okullar da şurada burada hep kitap okunmamız öğütlenir, söylenir. Hatta hocalar okullar da zorla dayatarak okuyun özetini istiyeceğim der. Gerçi artık teknolojinin de gelişmesiyle insanlardaki bu paylaşımcı ruh ateşiyle birlikte her yer kitap özetleri ve ödevlerle doldu. (+rep)
Peki bir insan niye kitap okumalıdır diyeceksiniz bu durum da ya da demiyeceksiniz klasik işte kültürlü olmak için, kelime haznesini geliştirmek için gibi sıradan sebepler sayıcaksınız oysa ki biraz kendi kendine düşünen insan bunların farkına varabilir. Bir insan kitap okumadan da çoğu şeyi düşünebilecekse peki insanlar kendini niye kendini halen kitaplara boğulmakla meşgul?
Çok basit bir cevabı var bu işin "Amerika'yı yeniden keşfetmeye gerek yok."
Saat: 09:12 Hiç yorum yok:
Acı Mutluluktur beni mimlemiş, kendisinin de dediği gibi epeydir mim dolaşmıyordu fena olmadı yani bu hem de kısa 2 tane soru ne güzel.
Hayatımda vazgeçemeyeceğim tek insan.
Annem ve Babam ikisi ni de ayıramam =)
Gelecekte nasıl ve ne bakımdan teknolojik gelişmeler olmasını isterdim
-Valla Teleport makinası yapılsın başka ihsan istemem
-Artık şu ekran kartlarını ve boardları biraz daha küçültsünler mini-atx kasalara geçebilelim.
-Telefon üreticileri bir tanesin de çok iyi yaptığı bir özelliği diğerinde de yapsın artık.
-TR'de ki internet hızı 1Gbps olsun. (Torunlarım bile göremez ya)
vs. vs. daha bir sürü şey sayarım destan olur burası =D
Yazılarımı tenezzül edip çoğu kişi okumuyor biliyorum çünkü insanlar kendilerini eleştiremiyor ve eleştiriye gelemiyor. Böyle ala memleket varken kural yok, eğitim yok, hiçbirşey yok. Bir tek askerlik yan gelip yatma yeri değil o kadar. Peki bu insanlar nelerle uğraşır.
Basit Aşk, Sevgi, Dedikodu, Magazin, Eğlence mekanları, Moda
Ben buraya aktif olarak bu konuları yazsam şöyle her gün aktif olarak en az 1 tane şiir yayınlasam şuan seyirci patlaması yaşardım. Tabi amacım bu değil böyle olsaydı zaten şiir yazardım.
Toparlamak gerekirse biraz daha konuyu, insanlar neyin peşinden niye gittiğini bile bilmiyor. Aşk'tan bahsediyorlar ama ben etrafta aşık biri göremiyorum ki bence aşk'da yok sevgi vardır. Bugün seviyorum dediğiniz biriyle yarın ilişkiye girip ay sonunda da yollarını ayırmak. Bu mu bahsettiğini sevgi? Sonra da yapmacık bir şekil de yüzsüzce yazılan şiirler, sözler.
Bu toplumu bu yola iten ve halen itmeye devam eden medyamızın insanlara empoze ettiği bu yaşam ap açık orta da işte rezaletsiniz. Şöyle durup çekilip kendinize bakıcak haliniz bile yok.
Daha sonra tatminsiz dejenere bir toplum çıkıyor işte ortaya etrafımız da bir sürü örneği var bunun, kadın dırdırımı çekicem diyen, bu ay ki tatilimden zevk alamadım diyen, içtiği yediği şeylerden zevk alamayan ruhsuz, hissiz, kafasız bireyler.
İnsanlar sevgi kriterlerini ortaya koyup çoğu zaman diyorler, erkekler güvenebileceğim kadın yok, kadınlar güvenebileceğim erkek yok der. E tabi olamaz, çünkü yıllar yılı kanal(i)zasyonlar da sizlere bunları gösterdiler. Siz de onların dışarıdan janjanlı görünen ama içinde bir gıdım samimilik ve huzur olmayan o ortama kandınız. Sadece anlık zevkler peşinde koşup kendini alkol ve sex ile tatmin etmeye çalışan sahte bir dünya.
Eski insanlar, ah o eskiler niye mutlularmış, niye destanlar yazılmış, niye boşanma vakaları daha azmış? Çünkü hayat zincirini çok iyi bilen bütün dünya ülkelerinin imrendiği bir yapısı vardı. Onların hiç mi aklı mantığı yoktu, ülke de hiç mi kadın yoktu da tek bir kişi için canlarını bile vermeye hazırlardı. Şimdi o müthiş çağdaş avrupaya özendik ve,
Sonuç ne oldu? İki cinste artık tek birine bağlanmanın saçma olduğunu düşünmeye başladı. Bu ne getirdi bize? Güvensizlik. Sonrasın da yazılan gereksiz duygu sömürüleri, onu bile beceremiyorsunuz ya neyse.
Saat: 10:13 5 yorum: