GÜMRÜK HABER & ULUSAL AJANS, Zekeriya TÜMER: Haziran 2016
DOST DOST DİYE NİCE NİCESİNE SARILDIM; BEYHUDE DOLANDIM BOŞA YORULDUM :: NACİ AKIN
DOST DOST DİYE
NİCE NİCESİNE SARILDIM; BEYHUDE
DOLANDIM BOŞA YORULDUM
Yazımızın başlığındaki dizeler, ünlü ozan Aşık Veysel
Şatıroğlu'na ait, "Benim Sadık Yarim Kara Topraktır" adlı şiirinden
alınmadır. Şiirin tamamını okumanızı salık veririm, ne dersler var görün
isterim. Bu hafta Rusya ve İsrail'le ilişkilerin normalleşmesine
yönelik varılan mutabakatı yazmayı planlamıştım, öyle de yapıyorum. Ancak dün
gece sevgili dostum Muhsin Divan'ın sosyal medya hesabındaki "Damdaki
Kemancı" başlıklı paylaşımı da ilham verdi bana. Sizler Muhsin Divan'ı
Televizyonlardaki ödüllü yarışma programlarında yüz milyarlarca lirayı götüren
ve bir dönem Kanal D'de yayınlanan Takip programında tüm yarışmacılarla tek
başına yarışan, kimsenin yenemediği ve her soruyu bilen adam olarak bilirsiniz.
Oysa benim için Adalet Partisi Gençlik Kollarından yetişmiş, Üsküdar Gençlik
Kolları başkanlığı ve DYP İstanbul il başkanlığı yapmış, özgürlükçü, idealist
bir demokrat, okuyan, yazan, fikir üreten donanımlı bir entelektüel
siyasetçidir. Sayın Divan yazısında Rusya ve İsrail'in bölge için
öneminden, sevseniz de sevmeseniz de düşmanlığının değil dostluğunun ülke
yararına olacağından söz ediyor. Sayın Divan yazısının sonunda bir de ironi
yaparak, Damdaki Kemancı (Anatevka) adlı müzikalin başkahramanı Rus Yahudisi
Sütçü Teyve'nin hiç de kötü biri olmadığını söylüyor.
Osmanlıdan bu yana Ruslarla yıldızımız hiç barışmamıştır.
Hele Bolşevik devriminden sonra ülkemiz için tam bir tehdit unsuru haline gelmiştir.
Buna rağmen, Kurtuluş Savaşında çizdiği emperyalizme karşı direnen bir ulus
imajıyla Türkiye yedi düvelle savaşırken Sovyet tehdidinden korunmayı
becermiştir. Elbette bunda Mustafa Kemal'in askeri dehasının yanında siyasi
dehası da rol oynamıştır. En yakın dostlarına Komünist Partisini kurdurarak
Mustafa Suphi ve arkadaşlarını devre dışı bırakmış, Ruslarla irtibatı kendi
kontrolünde tutmuştur. İzmir İktisat kongresinde kontrollü bir liberal ekonomi
modeli benimsenmesine kadar da hep dost kalmış, sonrasında ise mesafeli bir
dostluk sürmüştür. Türkiye taşıdığı rejim ihracı ve soğuk savaş yıllarının
gerginliği dışında bu mesafeyi hep korumuştur.
Yahudi toplumu ise Türkiye'ye karşı ne birinci dünya
savaşında ne de Kurtuluş Savaşında düşmanlık beslememiştir. 500 yıl önce
engizisyondan kaçan ve kendilerine kucak açan, yurt veren Osmanlı'ya ve
Türklere sadık kalmışlardır. Ermeni ve Rum çeteleri, hatta bir kısım Müslüman
Araplar ve Filistinliler bizi arkadan hançerlerken Yahudi ve Katolik Levanten
cemaatler hep dost kalmışlardır. Dahası Nazi zulmünden kaçabilen Alman Yahudisi
bazı bilim adamları İsmet Paşanın emriyle Marsilya Başkonsolosumuzun (Coca Cola
dünya başkanı Muhtar Kent'in dedesi) verdiği Pasaportlarla Türkiye'ye gelmişler
bir kısmı İTÜ'de Türkiye'nin en iyi mühendislerini yetiştirmişlerdir. Bunların
bir kısmı Türkiye'de kalmış bir kısmı da İsrail Devletinin kurulmasıyla bu
ülkeye göçmüşlerdir. İsrail devleti 1948 de kurulmuş 1949 da Türkiye ilk
tanıyan ülkeler arasında yer almıştır. Menderes Hükümetinin Bağdat Paktının
kurulmasına öncülük etmesinden sonra aramız biraz limonileşmiş ancak dostluk
devam etmiştir. Ta ki, İsrail'in Batı Şeria'yı ve Suriye'nin Golan tepelerini
işgaline Sina'ya girmesine dek. Bu tarihten sonra ise diplomatik ilişkiler en alt
Aslında Yahudi toplumu ile Türklerin arasında hiçbir
düşmanlık oluşmamıştır. Manisa Yahudilerinden Moris Şinasi'nin doğduğu kente
armağan ettiği hastane yıllar boyu Manisalılara hizmet etmiş halen de Philip
Morris vakfı desteğinin sürdüğü söylenmektedir. ***
İki ülke arasındaki gerginliğin artmasına Türkiye'de ve
İsrail'de konunun iç politika malzemesi olarak kullanılması sebep olmuştur. Bir
taraftan devrimci Filistin halkıyla dayanışma iddiasında olan aşırı sol
örgütler ile Müslüman kardeşliği iddiasında olan radikal dinci ve siyasal
İslamcı güçler siyaset kurumunu da etkilemiş, 1973 sonrasında kurulan
Ecevit-Erbakan Hükümetinde gerginlik iyice artmıştır. AKP iktidarı bu
gerginliği iç politika malzemesi olarak kullanmayı dozajı artırarak sürdürmüş,
van minut senaryoları ve Mavi Marmara olayları ile zirveye taşımıştır. Ancak bu
politikalar ne Ortadoğu'ya barışı getirmiş ne de Türkiye'nin bölgedeki lider
konumunu güçlendirmeye yaramıştır. Aksine Ortadoğu kan gölüne dönmüş, ülkeler
parçalanmaya yüz tutmuş, Türkiye'nin bölgedeki etkisi sıfıra inmiştir. Dün Türkiye hem İsrail ile ilişkileri normalleştirecek
mutabakata imza attı hem de Sayın Cumhurbaşkanı resmi olarak Rusya'dan özür
anlamına gelecek sözler sarf etti. Zaten Kenya seyahati öncesinde Adnan
Menderes havaalanında verdiği demeçte bir pilotun hatası bir ülkeye mal
edilemez mealinde sözler sarf etmişti. Halbuki olaydan sonra hiçbir şekilde
hata kabul etmemiş, sınır ihlal edildi, angajman kurallarının gereğini yaptık
demişti. İsrail ile benim olduğum yerde asla normalleşme olamaz diyordu. Bugün
söylenenler ve imzalanan mutabakat AKP'nin dış politikasının iflası anlamına
geliyor. Diplomaside büyük söz söylememek en doğrusudur. Yarın geri
alacağın sözleri ise asla sarf etmeyeceksin, bazen hiç konuşmamak alt
düzeydekileri konuşturmak çok daha iyidir. Yoksa ülkemin itibarı zedelenir. AKP
iktidarı hem İsrail hem de Rusya konusunda 180 derece dönüş yapmıştır. Her iki
ülkeyle de ilişkilerin normalleşmesi elbette yanlış değildir, doğrudur ancak
keşke daha önce bugünler hesap edilerek konuşulsaydı.
Rusya krizinin ekonomimize maliyeti milyarlarca dolardır.
Tarlada kalan domates, biber, patlıcan, sebze meyve, kapanan, Haziran ayı
sonuna gelmemize rağmen henüz sezon açmayan tesisler, boş şezlonglar bunu çok
da güzel yansıtıyor. Ya İsrail ile olanlar? Türkiye Ortadoğu'daki etkinliğini
tamamen kaybetmiş, güneydoğu sınırındaki tehditler artmıştır. Ne İsa'ya ne de
Musa'ya yaranabilir haldedir. Yarın Esat'la da barışılırsa şaşmamak lazımdır.
Bunları gördükçe insanın aklına kahya ile ağanın hikayesi geliyor. Bilenler bilmeyenlere anlatır.
Bugünkü durumumuzu ise Veysel söylüyor: DOST DOST DİYE NİCE
NİCESİNE SARILDIM; BEYHUDE DOLANDIM BOŞA YORULDUM. Kalın sağlıcakla.
DOST DOST DİYE NİCE NİCESİNE SARILDIM; BEYHUDE DOLANDIM BOŞA YORULDUM :: NACİ AKIN,
Ertuğrul MAT, Avukat – 14. Dönem Bursa Milletvekili
2000 yılında Avrupa Birliğini en yenilikçi ve en rekabetçi
ekonomisi yapmak için kararlaştırılan Lizbon Stratejisi başarısızlığa uğramış,
siyasi birliğe doğru atılan bir adım olan, “Anayasal Metin“ kurucu Hollanda ve
Fransa tarafından reddedilmiştir. Parasal birliği siyasi birliğe dönüştüremeyen
Avrupa Birliği hayali sona mı ermektedir? 2007 yılı sonunda başlayan global
ekonomik kriz, 20’inci asrın son yıllarında yükselen bir yıldız gibi görünen
Avrupa Birliği’nin de, ikinci süper güç değil, ancak çok kutuplu bir dünyanın
kutuplarından birisi olabileceğini ortaya koymuştur. Avrupa Birliği’nde
ekonomik iflasın eşiğinde olan ülkelere yapılan yardımlar, ayakta kalan diğer
ülkelerin halklarını isyan ettirmekte ve “Avrupalılık” duygusunu yok
etmektedir. Geçen yıl Eylül ayında yapılan seçimlerde Hollanda’da İşçi Partisi,
Avroya da, Avrupa Birliğine de karşı olduğunu ve Yunanistan’a yapılan
yardımları engelleyeceğini açıklıyordu. Almanya’da da, Alman anayasa
mahkemesinin “Avrupa istikrar Fonu’nun” Alman anayasasına uygun olup olmadığını
incelemesi de istenmişti. Avrupa istikrar fonunun hemen hemen tamamını Almanya
fonlamaktadır. Tabii bunun neticesi olarak istediği şartları dayatmakta ve
siyasal hâkimiyet kurmaktadır. 19’uncu yüzyılda Bismark’ın, 20’nci yüzyılın ilk
yarısında Hitler’in silahla yapamadıklarını, ekonomik güçle Merkel’in yapması
ve gittikçe Almanya’nın Avrupa’nın hâkimi pozisyonuna yükselmesi, Şubat 2014’te
Münih Güvenlik Konferansı’nın açılış konuşmasında Alman Cumhurbaşkanı Joachim
Gauck, uluslararası münasebetlerin şekillenmesinde Almanya’nın, “Alman
Ordusu’nu sahaya indirerek” daha fazla sorumluluk alması gerektiğini söylemesi,
dikkatlerinizi çekmiyor mu?
20’inci yüzyılda iki defa Paris sokaklarında Alman ordusunu
görmüş Fransa, Almanya’nın peşinden gidip kendini garantiye almak peşine
düşmüştür. Alman-Fransız işbirliğinin Avrupa’ya yeni bir şekil vereceğini gören
İngiltere’nin Avrupa Birliği’nden kısa bir zamanda ayrılmasına sürpriz gözüyle
bakıla bilinir mi? İngiltere Başbakan’ı Cameron, seçimleri yeniden kazanması
halinde bu hususu halk oylamasına sunacağını açıklayarak, işaret fişeğini
(İngiltere’de siyasetçiler sözlerini tutarlar. Avrupa
Birliğinden çıkmayı, halk oyuna sundu. Cameron kampanya esnasında ve referandum
sonunda, Avrupa Birliği üyesi İngiltere’nin daha güçlü olduğunu söylemiştir.
Yenilince de,” Yeni bir liderliğe ihtiyaç vardır” diyerek Ekim ayında siyaseti
bırakacağını açıklamıştır.. Bizde seçim üstüne seçim kaybeden sayın
liderlerimiz, kendilerinin vazgeçilmez olduğunu telkin eden etraflarıyla mutlu
yaşamaya devam ederler.)
İngiltere’de bu fikir kuvvet kazanırken, İskoçya’da halkın
ezici bir çoğunluğu AB’de kalınmasını istiyor. Bazı İskoç milliyetçi siyasetçileri,
bu sebeple İngiltere’den ayrılmayı dillendirmektedirler. Tabii İskoçya’dan ayrılmış bir İngiltere’nin,
Avrupa’nın küçük bir ülkesi haline geleceğini hatırlatarak. Avrupa Birliği’nin geleceğini kurmak ve
kurtarmak için, Avrupa Komisyonu Başkanı Jose Manuel Barroso, Avrupa
Birliği'nin bir ulus devletler federasyonuna dönüştürülmesi gerektiğini
söylemektedir. Bütün bu gelişmeler, yardım alan ülkelerde de, yardım eden
ülkelerde de, “Avrupalılık duygusunu ”yok ediyor. ( Bakınınız, Ertuğrul Mat-Vakıf Sohbetleri, 21. Yüzyılda Çok
kutuplu dünya ve Türkiye, 2015,Tüpav, Türk Parlamenterleri Vakfı yayınları.)
ÖZENDİĞİMİZ AVRUPA BİRLİĞİ- 2
Biliyoruz ki, bugün Avrupa’da 750 milyonluk yaşlı bir nüfus
yaşamakta, nüfus artış oranının düşüklüğü sebebiyle bu nüfusun 2050’de 550/600
milyona düşeceği hesaplan maktadır. Avrupa Birliği ülkeleri kendi lisanlarını
konuşan Tunus, Cezayir, Fas, Mısır ve Libya’dan göç almakta, siyahi nüfus ve
Müslüman sayısı artmakta, bazı stratejistlere göre de, 2050’de Avrupa’da
Müslümanların sayısı, diğer dinlere mensupların sayısından daha fazla
olacaktır. Birlikteki koyu Katolik ülkelerin bu artışı kabul edip, aynı çatı
altında kalması da zorlaşacaktır. Yaşlanan Avrupa’da, 2015 yılından itibaren, her gün 5.000
kişi emekli olacak ve sosyal güvenlik ve emekli fonları üzerindeki yük
artacaktır. 750 milyon Avrupalının 79 milyonu yoksulluk sınırının altında
yaşamaktadır. Avrupa Birliği’nin resmi istatistik bürosu “Eurostat“ın açıklamasına
göre, bu 79 milyon Avrupalının 43 milyonu evine yiyecek bile götüremeyecek
kadar yoksuldur. Sadece Fransa’da 2,5 milyon yoksul karınlarını aşevlerinde
doyurmaktadır. Fransa’da Abbe Pierre Vakfı’nın 2013 sonlarında yaptığı
araştırmaya göre, 3. 5 milyondan fazla kişinin düzenli kalacakları bir evinin
olmadığı veya insanlık dışı şartlarda, 1.410.000 kişinin de sokaklarda yaşadığı
tespit edilmiştir. Romanya ve Bulgaristan’ın Avrupa Birliği’ne girmesi ile
Fransa’ya çalışmaya gelen Roman’lara, geri dönmeleri için, insanlık dışı
tazyikler yapılmakta, barakaları ve çadırları yıkılmaktadır. Avrupa’yı birkaç sene evvel kasıp kavuran kış şartlarında
kaloriferlerini ancak bir saat yakanlar, evlerini anneanneleri ve dedeleri ile
paylaşanlar çoğalmıştı. Kriz ülkelerinde yaşayan Avrupalılar, paralarını
dikkatli harcayabilmek için, günlük kullanımlıklı ürünlere yönelmişti. Bir
çamaşırlık deterjan, bir banyoluk şampuan gibi. Son küresel krizin IMF
politikaları neticesinde bu rakamları ne kadar artırdığı henüz bilinmemektedir.
Atlantik okyanusun iki yakasına yoksulluk ve işsizlik geri dönmüştür. Son
krizle işlerini kaybedip sokağa bırakılanların işlerine geri dönmesi de, çok
zor görünmektedir. Emeğin, yani insan gücünün yoğun olduğu, demir çelik, beyaz
eşya ve otomotiv sanayii doğuya göç etmektedir. OECD bölgesinde bir işçinin
günlük ücreti ortalama 135 dolarken, Çin ve Hindistan’da bu ücretin 12 dolar
civarında olması ve küresel rekabet, bu sanayileri Asya’ya göçe mecbur ediyor.
Bu göçün getirdiği işsizlik, İrlanda, Yunanistan, Portekiz, İspanya ve İtalyan
ekonomilerinin iflaslarıyla tehlikeli boyutlara yükselmiştir. Avrupa
Birliği’nin Euro bölgesi diye isimlendirilen 17 ülkesinde işsizlik Ağustos 2012
de % 11.3 yükselmiş, yekûn olarak da 18 milyon kişiye ulaşmıştır. Bu bölgede en
yüksek işsizlik, %25 ile Yunanistan ve İspanya’dadır..
ÖZENDİĞİMİZ AVRUPA BİRLİĞİ-3
IMF’den yardım alan ülkelere dayatılan, işçi ücretlerinin
dondurulması, tasarrufa gidilmesi, emekli aylıklarının sağlık, eğitim ve
savunma giderlerinin azaltılması politikalarının halkını sürükleyici acıları
bilen İspanya Başbakanı Zapora, Merkel’in Avrupa Merkez Bankası Başkanıyla IMF
Başkanının yardım tekliflerini reddetmesinden kısa bir müddet sonra iktidardan
uzaklaştırılmış ve kurulan yeni hükümet IMF’den 46 milyar Euro borç alarak,
bütçe giderleriyle yatırımlardan 150 milyarlık Euro tasarruf etmeyi taahhüt
etmiş ve İspanya halkının bu krizde ezilmesine sebep olmuştur. İtalya’ya yapılan
85 milyar Euro’luk yardım teklifini, ”Ben intihar etmenin daha güzel yollarını
biliyorum” diyerek reddeden İtalya Maliye Bakanı şimdi yerinde değil amma,
İtalya krizden çıkma işaretleri vermektedir. IMF yardım alan İrlanda ve
Portekiz ekonomilerinin az da olsa büyüme işaretleri vermesiyle bu ülkelerin
hükümetleri, IMF ‘ten kurtulma çareleri aramaya başlamışlardır. Avrupa’nın gelişmiş ülkelerinin, kapitalizmin acımasız
kurallarını, Avrupa Birliği’nin az gelişmiş ülkelerine tatbik etmekten
kaçınmamışlar, bir bakıma bu ülkelerin iflaslarını bilerek hazırlamışlardır.
Euro Bölgesi Başkanı Jean Claude Junker, ”Yunan Ekonomisinin iflas ettiğini
bile bile 30 yıldır bizden silah alması için Yunanistan’a borç verdik” diyerek
bunu itiraf etmiştir. Yunanistan’ın sonun hazırladıktan sonra, 2012 Eylül ayında
Avrupa troykasının (IMF, EU ve ECB “Avrupa Merkez Bankası”) Yunanistan’ın
istediği 31,5 milyar Avroluk yeni yardım paketinin verilmesini çok ağır
şartlara bağlaması zor olmadı. Ayrıca verdikleri bu yeni borcun bir kısmı da,
daha önce verdikleri kredinin temerrüt faiz olarak kesilecekti. Yunanistan’a, Osmanlının son zamanlarındaki, Düyun-u
Umumiye’ye benzeyen bir sistem dayatıldı. Avrupa Birliği’nin özellikle Alman
kökenli mali müfettişleri artık, Yunanistan’ın mali yardım şartlarına uyup
uymadığını Yunanistan’a yerleşerek kontrol etmektedir. Bunu gören Yunanlılar,
son seçimlerde “Avrupa Birliği’ne olan borçlarımızı ödemeyeceğiz” diyen ve
milliyetçi söylemlere yönelen, “Altın Orak Partisi”ne önemli miktarda oy vermiştir.
Avrupa Birliği’nin yaşlanan nüfusu, düşük büyüme oranları,
Amerika’dan bile daha fazla olan kamu borçları, ortak bir “Avrupalılık
”tutkusunun azalması, Avrupa Birliği’nin Amerika ve Rusya’nın bir zamanlar
sahip olduğu küresel çekim gücüne ve tanzim edici bir role sahip olmasını
Avrupa Birliği Ülkelerinden (EU): Yunanistan’ın 487 milyar $; Portekiz’in 220
milyar $; İrlanda’nın 250 milyar $; Belçika’nın 501 milyar $; Fransa’nın 5
Trilyon 633 mil-yar $, İngiltere’nin 10.158 $; İtalya’nın 2 trilyon 702 mil-yar
$, Almanya’nın 5 trilyon 674 milyar $, İspanya’nın 2 trilyon 409 milyar $ dış
borçları bulunmaktadır. Kişi başına düşen ulusal borç, İrlanda ‘da 567.805,
İsviçre’de 176.045; İngiltere 148.702; Fransa’da 78.387; Almanya’da 63.263;
İspanya’da 59.457; İtalya ‘da ise 39.791 dolardır. Bölgenin 2013 yılında yüzde
0,5 oranında daralması, 2014 yılında ise yüzde 1 oranında büyümesi
beklenmektedir. AB ülkelerinin (AB-27) 2013 yılı GSMH’ları 12 trilyon, 751
milyar, kişi başı düşen milli gelir 2012‘de 38.816 dolardır. Borç stokunun
GSMH’ya nispeti %95’tir. (Bunun üzerine IMF Başkanı Christine Lagerde, 2104
yılını Şubat ayında yap-tığı açıklamada, Kamu borcunun, milli gelire nispetinin
%60’ı aşması halinde ekonomi büyümez tezini terk ettiklerini ve bu oranın %90’ı
geçmesi halinde bile büyümenin olabileceğini kabul ettiklerini açıklamıştır.
( Bakınınız, Ertuğrul Mat-Vakıf Sohbetleri, 21. Yüzyılda Çok
14 dönem BURSA Milletvekili Ertuğrul MAT,
AVRUPA BİRLİĞİ-1 (+2. ve 3. Bölümlerin tamamı) Ertuğrul MAT,
Avukat – 14. Dönem Bursa Milletvekili,
PARİS KADROSU TERİM DAHİL TÜMÜYLE ISKAT EDİLMELİDİR !.., “Paragöz” milli takım rezaleti! ( Ali Sami ALKIŞ )
PARİS KADROSU TERİM DAHİL TÜMÜYLE ISKAT EDİLMELİDİR ! “Paragöz” milli takım rezaleti!
( Ali Sami ALKIŞ )
Milli takımlarımız her dönemde ve her nedense, sürekli olarak prim sorunu yaşamıştır. Başarılarında çok yüksek düzeyde prim aldıkları halde, verileni hep az bulmuşlardır ve daha da fazla almak adına maraza çıkarmışlardır. Bu sefer de aynısı oldu.
2016 Avrupa Şampiyonası grup elemelerindeki mucizevi başarı sonrasında, finallere doğrudan gitme hakkını kazanmıştık.
Futbol Federasyonu, önceden 150 bin Euro olarak belirlenen primi; başarının şok etkisiyle 500 bin Euro’ya çıkardığını açıkladı. Ama bizim futbolcular cinlik yapıp, bu açıklamayı “500 bin Euro daha” diye algıladıklarını belirti ve kaptan Arda vasıtasıyla, ilk söylenen 150 bin Euro’yu da talep ettiler. Böylece ödülü kendi kendilerine 650 bin Euro’ya yükselttiler. Federasyon bu yüzsüzlüğe tepki gösterdi ve taleplerini reddetti.
Vay sen misin bunu yapan?... “O zaman gelin de siz oynayın” dediler ve şampiyonadan ellerini-eteklerini çektiler. Maçlarda kıllarını kıpırdatmadılar.
Milili olmak bu mudur?
Türkiye’de telaffuz edilen bu miktardaki primleri, Dünya Şampiyonu olmuş takımlar bile almadı. Birleşik Arap Emirlikleri, Katar ya da Suudi Arabistan gibi petrol ülkesi miyiz ki, havadan gelen parayı böyle çarçur edelim.
Zaten ilk önerilen şekliyle de, (Genel dünya standartlarını aşan) çok yüksek düzeyde prim sözü veriyoruz. Ama bizimkiler, ne aza ne çoğa kanaat ediyor. Hep “Daha... Daha” peşindeler.
Geçmişte ne rezillikler yaşandı.
2002 Dünya Kupası’na gitmeye hak kazanan milli takımımız, Futbol Federasyonu yöneticileriyle birlikte otel lobisinde dinlenirken; o sırada televizyonda, dünyaca ünlü otomobil markasına ait lüks bir cip modelinin reklam görüntüleri vardı.
Hakan Şükür bu reklamı göstererek, dönemin Futbol Federasyonu Başkanı Haluk Ulusoy’a “Eee başkan... Prim olarak bize de böyle bir cip alırsın herhalde” diye seslendi.
Başkan da ne yapsın, hepimizin bu tür durumlarda karşılık vereceği gibi “Evelallah” dedi, geçiştirdi. Bu rastgele cevap, “Kesin olarak verilmiş” resmi bir söz değil, hatta temenni bile değildi.
Çünkü ne yönetim kurulu kararı ne de açıklanmış bir vaad söz konusuydu. Sadece, Hakan Şükür’ün seslenişi havada kalmasın diye refleks olarak ve öylesine söylenmiş bir cevaptı.
Fakat futbolcular, o an söylenmiş sıradan bir cevabı; federasyonun resmi açıklaması sayıp; o cipleri alana kadar herkese kan kusturdular. Büyük sorunlar yaşandı ama, sonunda o cipler mecburen alınıp futbolculara verildi.
Eski ya da şimdi, farketmiyor... Bunların gözünü hep para hırsı bürümüş, ne yapsan o gözleri doymuyor. Yazık! ( Ali Sami ALKIŞ )
“Paragöz” milli takım rezaleti!
PROTESTOLAR MİLLİ, TAKIM MİLLİ DEĞİL !
PARİS KADROSU TERİM DAHİL TÜMÜYLE ISKAT EDİLMELİDİR !
“Paragöz” milli takım rezaleti! ( Ali Sami ALKIŞ ) Ulusal Haber & Ulusal Ajans,
PARİS KADROSU TERİM DAHİL TÜMÜYLE ISKAT EDİLMELİDİR !..,
ELEKTRİK ÜZERİNE ARZU KÖK_ARAŞTIRMACI, ŞAİR-YAZAR
Elektrikte ithal payı yüzde 62.6 gibi çok yüksek bir orana sahip. AKP’nin on dört yılda bizleri getirdiği yer burası. Rüzgâr ve güneş enerjisi dururken, bir nükleer sevdası… Türkiye, satın alma gücüne göre, en pahalı elektriği üreten altı ülkeden biri. O pahalı fiyatı hepimiz ödüyoruz. 2007’de dört kişilik bir ailenin aylık elektrik faturası 36.4 lira iken, 2016’da 90 liraya yükseliyor. İki buçuk kat artış...Ödediğimiz elektrik faturalarının yüzde 48’i vergi, böyle bir fatura dünyanın hiçbir yerinde yok. Dolaylı vergi olduğu için elektriği kullanan herkes ödüyor, herkes elektrik kullandığına göre, herkes kazık yiyor. Dolaylı vergi olduğu ve herkes ödediği için de, çok adaletsiz. Elektrik faturalarında yüzde 48 vergi içinde sayaç okuma, sistemi kullanım bedeli, dağıtım bedeli, enerji fonu, tüketim vergisi, KDV, belediye payı, TRT payı var. Vergi için sıkça kullanılan bir söz var; “Kümesteki kazları bağırtmadan yolma sanatı…” Aynı olay Türkiye'de elektrik için de geçerli… Reva mı bu bizlere?Yapılan araştırmalar göstermektedir ki; kişi başına düşen ulusal gelire göre elektrik fiyatları karşılaştırıldığında, değil AB ülkeleri arasında, dünya ülkeleri arasında elektrik fiyatlarının en yüksek olduğu ülke Türkiye’dir. Üstelik de elektrik üretiminde çok daha iyi imkânlara sahip olmasına rağmen. Ama ne yazık ki; toplumdan tepki gelmeyince; hükümet de istediği gibi at koşturuyor. Muhalefet derseniz; zaten bugünlerde onları gören de nerede olduklarını bilen de yok…Başkalarına peşkeş çekilen elektriğin kullanımından doğan açık da git gide çok büyük boyutlara ulaşmıştır. Bunun için tedbir almak birilerinin işine gelmemektedir. Çünkü alınacak tedbirler, öncelikle bağımlı oldukları dış güçlere, sonra da önemli desteğini aldıkları yandaş kesimlere dayanacaktır. Bunu yapmaktansa; tam aksini yapıp, açığı oluşturanları bir şekilde koruyup, faturayı dürüst vatandaşa çıkarmak şimdilik en zararsız yöntem. Çünkü, Türk Ulusu tepki vermekte pek mahir değildir maalesef. Bu da, hükümetin arayıp da bulamadığıdır… Elektrik konusunun neden böylesine yüklenildi? Nasıl mı oluştu bu açıklar? Dilimizin döndüğünce kısaca anlatalım;Bilindiği üzere elektriğin en çok tüketildiği ve sanayinin ağırlıkta olduğu Marmara Bölgesi’dir. Bu bölgede kullanılan kaçak elektriğin haddi hesabı yoktur. Ancak Hükümet pek tabii ki bu bölgedeki sanayicinin üzerine gidemez. Nasıl gitsin ki? Zira adamların hemen bütün çoğunluğu, örgütlü bir şekilde ve özellikle TÜSİAD aracılığıyla hükümete olan desteklerini açıkça ifade ediyorlar. Bu durumda hükümet nasıl olur da bunlara müdahale edebilir ki? Hem siz olsaydınız bindiğiniz dalı keser miydiniz?Yine, konutlarda kaçak elektriğin en çok kullanıldığı bölgeler Güney Doğu ve Doğu Anadolu Bölgeleri’dir. Fakat ne yazık ki buralara da dokunulamaz. Zira bunlara izin verilmesinin kökeninde hükümetin izlediği politikalar yatmaktadır. Bu sayede oy oranlarını arttırmadılar mı o bölgelerde. Hatta birinci parti olarak çıkmadılar mı sandıktan bir dönem. Şimdi nasıl olur da bu yörelerdeki kaçak kullanımın önünü kesebilirler ki? Katiyen olmaz. Zira hem oradaki halkın hem de ABD emperyalizminin ve güdümündeki AB’nin maşalarının ve yerli işbirlikçilerinin huzuru kaçar ki bunu asla kabul edemezler…Ayrıca Kuzey Irak’a verilen elektriğin durumu da söz konusu. Zira o bölgeye verilen elektrik Türk insanının kullandığı fiyatın neredeyse yarısı bir fiyata verilmektedir. Yani Türk insanı kendi topraklarında üretilen elektriği, kendisine ve ülkesine kin besleyen, askerlerimizin şehit olmasına göz yuman, teröristleri vatandaşları olarak kabul edip, savunan bir ülke insanından daha pahalıya kullanıyor. Tabii doğal olarak hükümet buna da bir dur diyemez. Zira bu da politikalarının bir parçası. Yani ABD ve AB’nin dayatmaları. Bu satışa veya buralara verilecek elektriğe yapılacak zamma asla müsaade edilemez. Çünkü, ABD ve güdümündeki AB’yi kızdırmak hükümet için istenebilecek en son şeydir.Tabii bir de sokak lambalarının faturasını ödemeyen AKP’li belediyeler var. Bu faturaları onlara ödetmek olur mu hiç? O belediyeler ki, kesinlikle sözden çıkmıyor, halka kömür ve gıda yardımı yapıyorlar. Yani bu iyilikleri karşılıksız mı kalsın? Mümkün değil. Tabii ki faturaları ödemezlerse de olur. Nasılsa hükümet ödetecek birilerini bulur. Buluyor da…Her özelleştirmede yeni bir kazık daha giriyor hepimize. Bize kazık girerken, şirketler bayram yapıyor. Kazığın ana noktalarından biri kayıp-kaçak bedelleri. Yasanın sanki ana amaçlarından biri buradaki yeni düzenleme. Bu yasa ile şirketler kayıp-kaçak yönünden hiçbir sorumluluk üstlenmiyor ama, piyasa yine de onlara bırakılıyor. 33 milyar lira ile ilgili mahkeme kararı olduğu halde, o para iade edilmiyor. Yasanın Meclis’te görüşülmesi sırasında muhalefet partilerinin bu paranın tüketiciye iade edilmesi için verdikleri önergeler AKP oylarıyla reddediliyor. Bu can alıcı nokta Meclis’te dile getiriliyor:“Bu yasa yirmi bir dağıtım şirketini kurtarma yasasısıdır. Bu yasa ile kendi üzerinde yük olan bu yirmi bir şirketin normalde gereken hatlarda yenileme yapmadan, kayıp-kaçak düşürülmeden, yaratılan rant şirketlerin cebine inmektedir. Sadece 2013 yılında kayıp-kaçak bedeli olarak halktan 5.85 milyar lira toplanmış, dağıtım maliyeti 3.5 milyar lira çıktıktan sonra, kalan 2.35 milyar lirayı dağıtım şirketleri cebe indirmiştir”.(Mahmut Toğrul, HDP milletvekili, 3 Haziran 2016, Meclis Tutanağı).Sana, bana, hepimize elektrik üstünden atılan kazığın haddi hesabı yok. Sadece bunlar mı? CHP Denizli Milletvekili Kazım Arslan’ın değerlendirmesine göre:“-Nükleer santral kurmak için kıyılar, zeytinlik alanlar, askeri arazilere girmenin önü açılıyor.-Çevre mevzuatına aykırı yapılaşmalarda belli şirketlere 2019 yılına kadar cezadan muafiyet getiriliyor.-Yenilenebilir enerji göz ardı ediliyor.-Alışkanlık haline gelen “acele kamulaştırma” kapsamı genişletiliyor. (3 Haziran 2016 tarihli Meclis Tutanağı).Yukarıda anlattıklarımız ışığında buralara ve ilgililere dokunulamayacağı çok açıktır. Bu durumda ihtiyacın karşılanabileceği en uygun alan, dürüst vatandaşlardır. Bunların, nasıl olsa sesleri çıkmıyor, örgütlü de değiller. Arkalarında dışarıdan talimatlı işbirlikçiler de yok. O halde; vurun bunlara. Zam oranını da istedikleri gibi, hatta tüm açıkları kapatacak ölçüde de tutabilirler. Her türlü vergiyi de yükleyebilirler, arazilerine santral kuracağız diye el de koyabilirler… Üç-beş mırıltı duyulur. Sadece o kadar!Son yılların halka doğrudan yansıyan en ağır yasalarından biri ile karşı karşıyayız. “Eyyy halkımız, hayırlı olsun”. Mutlu musunuz şimdi? Arzu KÖK
Birkaç gün önce sabah 06.30’da Meclis’te bir yasa kabul edildi: Elektrik Piyasası Yasası. Ulusal Haber & Ulusal Ajans,
ELEKTRİK ÜZERİNE - Arzu KÖK,
Ayı’dan post, Almandan dost olmayacağını "BİZ BİLİYORDUK" Yalçın KOÇAK
Neyi; Ayı’dan post, Almandan dost
Onlar yüzünden milyonlarca dönüm
toprak kaybettik, bizim olup bedeli kanla ödenmiş petrol coğrafyamızı
kaybettik, milyonlarca gencimiz nesep bırakmadan toprağa girdi, kimin için?,
kızına bazı tarihi hakikatleri anlatma zamanı geldi de, anlatacak adamımız
kalmadı. Dedik ya Garbiyat Enstitüsü; Oryantalizmin dört sıfatını batılıların
ileri kara kolu gibi görür ve tekzip görmediği müddetçe de hem söyler, hem
-Diplomatlarımız mı cevap
verecek, suratları batıdan, -Profesörlerimiz mi cevap verecek
sıfatları batıdan, -Generallerimiz mi cevap verecek
rütbeleri batıdan, -Yargıçlar mı cevap verecek,
onlarında cüppeleri batıdan.
Bakın Garbiyat okumasıyla konuya
İnsan hakları ve Genosid’de
sabıkalı Alman ırkı kendisini o kulvarda yalnız bırakmak istemiyor, Bilmiyorlar
ki biz onların Labensraum “ yaşam Alanı “ hayallerinin faturasını ödedik ve
hala ödüyoruz. Hala Nach Osten ''Daima Doğuya'' bir dış politika izlerler hem
de bizsiz, her şerde toplumsal derdimizde illaki vardırlar nasıl dostsalar
arası İstanbul'un idaresi İngilizlerdeydi, kim onların canını acıttıysa
topladılar ve Malta’ya sürdüler, suçlu aradılar. İngiliz yargıçlar da
arşivlerde belge aradılar. MI5 ‘in istihbaratçıları yüzbaşı Beneth’te bunların
en beter işkencecisiydi. Tehcir kanunla yapıldı, yerleşim yönetmelikle
sağlandı. Yollarda ki eşkiyalık ile ilgili BİN ÜÇYÜZ KÜSÜR dava görüldü, yakalanan
yüzlerce kişi cezalandırıldı, harp ediyorsunuz cephe güvenliğiniz çok önemli,
arkanızda askere almadığınız azınlık tebanızın düşmanınızca iğfal edilmiş
fikirleri sonucu silahlı çeteleşmesiyle mücadele ediyorsunuz. Ermeniler benim
tebam ve Ermenistan daha o tarihte yok 1918’e kadar (ERİVAN) Revan Hanlığımız
var,(Ne tarihimde var, ne en ufak bir bilgisi olan var, 1918 'e kadar
oraları bizim ve Ermenistan diye bir devlet yok.) Demek ki devlet dışı Rus
yanlısı güçler ile çatışmam var, karşılıklı öldürmeler var, bunun adı Genosid
veya Soykırım değildir. İçeride ki tebası tarafından ihanete uğramak demektir.
coğrafyalar da tüm dilleri, dinleri ve Etnik kökenleri yaşatan tek millet
olmaktan iftihar edelim. İşte Balkanlar, Rumeli, Afrika ve Arap niye susuyorlar
EL HAK? Rus General Bolhovitonov’un anıları ve Rus arşivinden çıkan
154 belge ortada, İngilizlerin Çanakkalenin, Kut-ül Amare'nin intikamı içinde
kıvranan askerleri ve olayı dört yıl didik, didik eden Malta yargıçları hiç bir
suç delili bulamadılar, raporları ortada. Biz
bu günleri erkenden görüp olayların simülasyonlarını yaparak; dünyaya ortaya
koyacağımız Refleksleri ilan etmeliydik. Alman arabalarına binmemek en pasifi
belki başka yaptırımlar benim ekonomim içinde değil, onun kapısının önünde? Kim
baştan tanıyan Alman’ın kuyruğu Yunan, Polikarya’ya vize koyalım, bak gör
Rumeli’de küçük kıyamet nasıl kopuyor. Hepsi izana gelir; bugün Yunan’a yarın
bana der, aklını başına alır.
kararlar Uluslar arası hukuka göre keellem yekün (sonuçlarıyla birlikte) yok
hükmündedir. Birleşmiş Milletler genel kurulunda soykırım kararı alınmamış bir
konuya; tek taraflı sözde soykırım iddiasında bulunmak “Irki Ayrımcılıktır”
BM sözleşmesine göre “ Irki
Ayrımcılık “ da suçtur. Bu absürt konuyu tanıyan 28 devleti BM’ye bu suçla
şikayet etmeliyiz. BM’nin öncelikli üstün kurallar hukuku (Jus Cogens) böyle
diyor. Uluslar arası Adalet Divanına kadar (UAD) bir yolumuz var,
Diplomatlarımıza, hukukçularımıza alenen duyurulur.
Sen Merkel, senin tarihinde
Hitler varken, sende onun kızıyken bu herzeyi yedin, bu lokmayı yutamayacaksın.
Bakalım Brexit'te nasıl oynayacaksın?
Almandan dost olmayacağını… "BİZ BİLİYORDUK..." Yalçın KOÇAK,
Ermeni soykırım yalanı ve müfteriler,
Garbiyat Enstitüsü; Oryantalizm,
Neyi; Ayı’dan post,
DOST DOST DİYE NİCE NİCESİNE SARILDIM; BEYHUDE DOL...
AVRUPA BİRLİĞİ-1 (+2. ve 3. Bölümlerin tamamı; Üç ...
PARİS KADROSU TERİM DAHİL TÜMÜYLE ISKAT EDİLME...
Ayı’dan post, Almandan dost olmayacağını "BİZ BİLİ...