BİR ÖĞRETMENİN KALEMİNDEN - Hürbakış l Özgür Haberin Adresi
Anasayfa » Eğitim » BİR ÖĞRETMENİN KALEMİNDEN
BİR ÖĞRETMENİN KALEMİNDEN
Hasan DURDU- Emekli. öğrt.
Benim için öğretmenler günü 17 Nisan. Çünkü Köy Enstitüsü olmasaydı, köy çocukları okuyamaz, öğretmen olamazdı. Ben de o şanslı çocuklardan biriyim. Hayatımı değiştirdi
Atatürk ve arkadaşları muasır medeniyete ulaşmak için bir çok önemli devrimler yaptı. Devrimleri yaymak , kökleştirmek, halkı toplumsal ve kültürel olarak geliştirmek halkevleri, halk derslikleri ve kurslar açılmıştı. 1928 Harf Devrimi ile Millet mektepleri, öğretmen okulları , 17 Nisan 1940 Köy Enstitüleri açıldı. Köy halkının kültürel düzeyini yükseltmek köyün ekonomisini geliştirmek öğretmenlerin temel görevi idi. 8 yılda sayıları 21 e çıkan enstitülerden 15 bin 837 öğretmen, 500 sağlık memuru ve ebe mezun olmuştur. Atatürk’ün bizzat karatahta başına geçerek, yeni harfleri tanıtıp, eğitim seferberliği başlatarak halkı cehaletten kurtarmak en büyük dileği idi. 25 Kasım 1924 İzmir’de toplanan kongrede Öğretmenlere Türk Eğitimin amaçlarını aktardı.
1918 de savaşın bitmesinden sonra Fethi Okyar’ın bir aralık çıkardığı Mimber gazetesi, Mustafa Kemal’e sormuş:
“En doğru politika hangisidir?”
“Güç politikası. Ama askerlik gücü değil. Bilim kültür, ahlak gücü!. Askerlik sonra gelir.”
O yıllarda öğretmen okulları sadece şehirlerde idi. Bir türlü köylerde açılamıyordu. Cehalet desen yurdun her köşesindeydi. Anadolu sadece asker ve vergi deposuydu. Camiler, türbeler çok ama gerekli olan bir tek okul yok.
Ben 1948-54 yılları arasında Kastamonu Gölköy Köy enstitüsünde okuyan şanslı öğrencilerden birisi idim. Ama ağalar tehlike olarak gördüklerinden “köylüler uyanıyor, iş sahibi oluyor ” diye korkularından 1952 yılından sonra okulumuzu kapatarak, erkek köy öğretmen okuluna çevirdiler.
Köy Enstitüleri, tüm başarılı yönlerine rağmen, köylerde toplumsal değişimi yaratacak, hızlandıracak öteki önlem ve desteklerle birlikte bir bütün içinde ele alınamamıştı. İçeride tutucular ağalar, toprak zenginleri, dışarıda emperyalist güçler buna meydan vermedi.
Okulumuzda eğitim tam gün idi. Sabahları ders, öğleden sonra ise uygulama için alanlara inerdik. Sabah kahvaltıdan sonra usta öğrenciler tarafından halk oyunları, milli oyunlar oynardık. Öğrenciler meyve-ebeze bahçesine, tarlalara, inşaatlara giderlerdi. Sanatçı, zanaatçı, tamiratçı, inşaatçı, duvarcı bu okullardan çıkardı.Bir öğrenci her şeyi, her mesleği öğrenir ve yapardı.Yani öğrenci 5 parmağında 5 hünerle öğretmen olarak mezun oluyordu. Ben mandolin, keman çalmasını okulda öğrendim. Hatta piyano bile çalmaya başlamıştım.
15 yıl köylerde çalıştım. Sonra kasaba ve şehirlerde aydın. Atatürkçü, laik çocuklar yetiştirmeye çalıştım. Ama o köy enstitüsündeki okul günlerimi asla unutamadım. Şimdi ise 35 yıllık emekli öğretmenim. Güzel yurdumun haline bakıyorum da, keşke uzun süre köy Enstitüleri kapatılmasaydı. Çünkü hala o okullara ihtiyaç var diye düşünüyorum.
Yarı Köy Enstitüsü, yarı erkek öğretmen okulundan mezun olmam sıfatı ile ilgili izlenimlerimi anlatabilmem dileğiyle!..
ATATÜRK benim başöğretmenim.
Etiketler: BİR ÖĞRETMENİN KALEMİNDEN