Hande Made For You: Annem...
Haddim olmayarak yazmadan edemedim. Annen her ne kadar bunu beklemiyor gibi görünmüşse de keşke gitseydin, yakınındaysa. Geçen zaman ve yaşanması gerekenler pişmanlık yaratmamalı sonra kalbimizde, kalplerinde.
10 Mayıs 2010 12:37
Ne demek teşekkür ederim yorumun için.Haklısın aslında bekliyor tabi bütün annelerin beklediği gibi. Ama tembellik hat safhadaydı dün. Birde polenezköye gitmişlerdi olmadı yani.
10 Mayıs 2010 13:01
Göndere basarken tereddüt ettim, kızım sana ne, ne karışıyorsun, dedim. Anlayışın için teşekkürler. Ben dün annemden eve dönerken içim burkuldu. Bizden ümidi kesmiş, üzgün oturuyordu. Görünceki sevincini unutamam. Çok içime dokundu. Yazmadan da edemedim o yüzden. Anne olunca daha iyi anlıyor insan. İlgiyi en çok hakeden onlar aslında.
10 Mayıs 2010 13:12