Hayrullah Demiray - Sevinmeyi de, üzülmeyi de beceremiyoruz
17 Mayıs 2012 tarihli yazısı
Sporun asıl amacı dostluktur. Aslında ama bizler maalesef bunu da yanlış algılıyoruz galiba. Neden diyecek olursanız, son yıllarda sporda şiddet ve şike yasası tartışıladursun, en son bu yıl daha birkaç gün öncesi oynanan ve Galatasaray'ın Şampiyonluğu ile sonuçlanan bir süreçten sonra yaşananları gerçekten hayretler içerisinde izledim. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Neden derseniz polis arabasını yakan, polise mukavemette bulunan onca polisin canına kast eden kişilerin birde seceresine bakın ya da yaptıkları işlere öyle cahil diye adlandırılan kişiler değil ha okumuş. Sorsanız adam sınıfına kayıt olmuş, hatta bazıları iki üniversite bitirmiş, doktor, öğretmen, mühendis, parası pulu olan okumuş ama bence adam olmak başka bir şey demek ki okumak her şeyi halletmiyor. Burada asla kimseye sözüm lafım yok orada polis aracını yakan ha dağdaki eşkıya ha futbol teröristleri benim gözümde hiçbir farkı yok.
Baktığınızda toplum olarak dejenere olmuşuz, bir kere bu ne spora neden normal insanlığa sığmıyor. Bu yıl maçlarda çocukların ve kadınların olması konusunda bir karar alınmıştı ama maşallah bizim kadınlarımız erkekleri aratmayacak şekilde hareketlerde bulununca bununda çözüm olmadığını görmüş oluyoruz.
Yani futbolun ruhunda mı var nedir bilmiyorum ama, standlar herhalde insanın ruh dengesine etki ediyor. Bunca yapılanları izledikten sonra bir kez daha iyi ki futbolla yatıp, futbolla kalkanlardan değilim diye dua ediyorum. Allah'ım hiç kimseyi böyle bir hastalığa yakalatmasın.
İnsanlarımızda alışkanlık olmuş artık bütün stres ve sıkıntılarını atmak için hep bir şeylerin arkasına saklanırlar ve hep bir bahaneleri vardır. Mutlak suretle bu tarz olumsuzlukları yaşatanlar o an içinde bulundukları durumu anlatırlar ama zarar verdikleri her şey bu milletin malı olduğunu unuturlar hiç düşündünüz mü bu insanlar eğer hastalarsa kendilerine neden zarar vermezler de başkalarına zarar verirler.
En çok üzücü yanı da toplumun değer yargılarının bu kadar hafife alınması bu konuda bence en ağır cezayı almaları gerekir, bu saygısızlığı millete yapanların yanına asla bu kar kalmamalı diye düşünüyorum.
Bu konu elbette adaletin işi mutlak suretle adalet en doğru kararı verecektir, bu konuda en ufak bir şüphemiz yoktur. Bu nasıl bir insanlıktır bu nasıl bir anlayıştır doğrusu anlamakta zorluk çekiyorum, çünkü sokakları savaş alanına çeviren bu magandalar yaptıklarının yanına kar kalmadıklarını gördüklerinde bir başkaları da aynı şeyleri yapamayacaklarını umarım.
Ben spora karşı değilim, ama hayatlarını sadece bir takım üzerine kurmuş ve ondan başka bir şey düşünmeyen hayatlarındaki her şeyi o takımın peşine feda eden zihniyetteki insanları, dostluk ve barış olan sporu bu hale getirdikleri için bu insanları nefretle kınıyorum.
Bazen sevinmesini de bilmeli insan üzülmesini de, kaybetmeyi de, kazanmayı da bilmesi gerekir diye düşünüyorum. Bizler maalesef ne sevinmeyi, nede üzülmeyi beceremiyoruz.