Ana Sayfa PEYGAMBERİMİZ MEVLİD KANDİLİ VE REBÎÜLEVVEL AYININ FAZİLETİ
Osman Nûri Topbaş Hocaefendi, 2016 Mevlid Kandili’nde yapmış olduğu sohbette Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in doğduğu ay olan Rebîülevvel ayının faziletini anlatıoyor.
Rasûlullah –sallâllâhu aleyhi ve sellem– Efendimizʼin aziz, latîf, mübârek, mücellâ, musaffâ, pâk rûh-i tayyibelerine; ehl-i beytʼin, ashâb-ı kirâmın, enbiyâ-i izâmın, sâdât-ı kiram hazarâtının, cümlemizin geçmişlerinin rûh-i şerîflerine; bütün İslâm dünyasının, vatanımızın, milletimizin, selâmetine; şerirlerin şerlerinden muhafazasına, kardeşliğimizin yaşanmasına ve bu gecenin hürmetine, Cenâb-ı Hak -inşâallah- ihsân eyler, duâmızın kabûlü niyâzıyla, bir Fâtiha-i Şerîfe, üç İhlâs…
En mühim; Peygamber –sallâllâhu aleyhi ve sellem– Efendimizʼi üsve-i hasene, örnek karakter, örnek şahsiyet olarak bütün beşeriyete ikram etti.
Rasûlullah –sallâllâhu aleyhi ve sellem– Efendimiz “رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ” (Âlemlere Rahmet) ve en son peygamber. Oʼndan sonra gelecek peygamber yok. Oʼnun mûcizesinin de kıyamete kadar devam etmesi lâzım. Nasıl 1400 sene evvel gelen insan, nasıl Oʼnun mûcizesini görüyorsa, Cenâb-ı Hak Oʼnun mûcizesini bugün de gösteriyor. Yarın da kıyamete kadar gösteriyor. Kimlere; kalbi olanlara…
Ben bir iki misalle başlamak arzu ediyorum. Âyetler, bizim hep Rasûlullah Efendimizʼin ne kadar bize bir nîmet olduğunu bildiriyor. Bizim ebedî saâdetimiz ve bizim –sallâllâhu aleyhi ve sellem– Efendimizʼi idrâk etmemiz, bizim gücümüzün üzerinde olduğunu bildiriyor.
Yine, Hâlid bin Velid –radıyallâhu anh– bir yerden geçiyor. Geçerken aşiret reisi diyor ki:
“‒Sen (diyor), Rasûlullah –sallâllâhu aleyhi ve sellem-ʼin yanındaydın (diyor). Oʼnu (diyor), bana şöyle bir anlat bakayım.” diyor.
Hâlid bin Velid –radıyallâhu anh– şu karşılığı veriyor:
Yine baktığımız zaman bir asr-ı saâdete… Bugün en çok 21. asır buhran devri. Varlıktaki buhran, yokluktaki buhran, muhteris buhran içinde… Hiç –sallâllâhu aleyhi ve sellem– zamanında buhranlı bir insan var mı? Zengini var, fakiri var, hastası var, sağlamı var, yetimi var, öksüzü var, garibi var; hepsi bir huzur içinde.
Onun için (sahâbe) –sallâllâhu aleyhi ve sellem– Efendimizʼe, muhabbetle Efendimizʼe yaklaştı. Bir şahsiyet, bir karakter gördü. O şahsiyet ve karaktere hayran oldu. “Canım, malım, her şeyim Sana fedâ olsun yâ Rasûlâllah!” dedi. Ve o, zengini de, fakiri de, orta hâllisi de, hepsi ihyâ oldu. Dünya, âhirete bir vâsıta hâline geldi. Cenâb-ı Hak burada da böyle büyük bir, bize bir lûtfunu bildiriyor.
Yine, Kur’ân-ı Kerîmʼde Cenâb-ı Hak “yâ” edâsıyla peygambere, “yâ Mûsâ, yâ Îsâ” vs. (şeklinde hitap ediyor.) Fakat “yâ Muhammed” diye, “yâ” edâsıyla –sallâllâhu aleyhi ve sellem– Efendimiz Kur’ân-ı Kerîmʼde geçmiyor ismiyle. Ancak “yâ Nebî, yâ Rasûl” olarak geçiyor. Yani Cenâb-ı Hak bir tâzim gösteriyor. Bizim alâkamızın artmasını Cenâb-ı Hak istiyor.
Onun için, yani, –sallâllâhu aleyhi ve sellem– Efendimizʼin hep hayatı, bize üsve-i hasene/en güzel örnek.
Demek ki, Hazret-i Ali –radıyallâhu anh– buyuruyor:
Demek ki gönlümüz ne kadar Rasûlullahʼla beraber –sallâllâhu aleyhi ve sellem-.
Bunu düşünelim… Yani Cenâb-ı Hak Allah Rasûlüʼnü öyle bir insan gönderiyor ki, Cenâb-ı Hakkʼı temsil ediyor; ibadette, ahlâkta, muâmelâtta. Oʼna itaat, Allâhʼa –celle celâlühû– itaat olduğunu… İki itaat birleşiyor.
Buna göre, hakîkaten, o naatler, –sallâllâhu aleyhi ve sellem– Efendimizʼe olan bu naatlerle o şiir bir güzellik kazandı.
Bir Hudeybiye Musâlahası oldu. Orada sahâbe biraz zor durumda kaldı. Hazret-i Osman gitti, bir cevap gelmedi Mekkeʼden. Acaba katledildi mi, diye bir hüzün bastı. O zaman –sallâllâhu aleyhi ve sellem– Efendimiz, ashâb-ı kirâmı topladı, tek tek bîat aldı. Bîat şuydu. Efendimizʼin elinin üzerine sahâbe de elini koydu.
İbn-i Abbas rivâyet ediyor. Yani Abbas –radıyallâhu anh-ʼın oğlu. Efendimizʼin yeğeni rivâyet ediyor. Abbas, Efendimizʼin amcası, kâfir olan kardeşi Ebû Lehebʼi rüyada görüyor, kâfir olan kardeşini. Tebbet Yedâ Sûresi inen o Ebû Lehebʼi rüyada görüyor.
Öyleyse, müʼminler Allah Rasûlüʼnün doğduğu ayda bol bol mânevî sohbetler yapıp feyiz tazelemeli. Mübârek ayın rûhâniyetinden istifâde edebilmek için Kâinâtın Fahr-i Ebedîsi aşkına gönüllerini ve sofralarını açarak ümmete ziyafetler vermeli. Bilhassa garip, fakir, yetim, kimsesiz, çaresizlere iyilik yapmalı. Çünkü –sallâllâhu aleyhi ve sellem– Efendimiz, O çaresizlerin çaresi olurdu dâimâ. Kimsesizlerin kimsesi olurdu.
“‒Ravza (der), Efendimizʼin kabr-i şerîfinin bulunduğu yer (der), Kâbeʼden daha efdaldir (der). Çünkü Kâbeʼnin yaratılması, bu cihânın yaratılması(na vesîle olma keyfiyeti), Oʼna âittir der. Onun için hattâ Âdem –aleyhisselâm-ʼdan en son gelen müʼmin, Oʼnun vesîlesiyle (der), Cennetʼe girecektir (der). Başka sen ne tarafa döneceksin?!” der.
Rabbimiz -inşâallah- velâdet kandilini bir idrak hâlinde yaşamayı, hayatımızın bir velâdet kandili hâline gelmesini, kalbimizin dâimâ Rasûlullah –sallâllâhu aleyhi ve sellem– Efendimizʼle beraber olabilmesini cümlemize Rabbimiz nasîb eylesin.
Önceki İçerik VAKIA SURESİ
Sonraki İçerik DEPREMLERİN SEBEPLERİ VE HİKMETLERİ