Mrs. Lovett: Ocak 2012
Kar bazı yerlere daha güzel yağıyor. Daha çok yakışıyor.
Bu akşam ellerim ceplerimde, karın altında hızlı hızlı yürürken bir kere daha düşündüm aynı şeyi. Kendimi en iyi hissettiğim yerde... Aynı zamanda en kötü hissettiğim yerde...
Kesinlikle en çok sevdiğimde...
Ne kadar zaman ayrı kalırsan kal bir araya geldiğinde bir gün önce ayrılmışsın gibi hissettiğin insan var ya, işte onu hep yakınında tut.
Aradaki kilometrelerin bir anlam ifade etmediğini öğrenmedin mi daha?
"Dostluk" diye bir şey mümkünse şayet, hayat boyu birilerini tutabiliyorsa insanlar yanlarında, sen onu tut. Onlarca "olmasa da olur" türünden arkadaş yerine 2-3 tane "olmazsa olmaz" yeter de artar bile.
Hayat değişiyor, bir araya her geldiğimizde kocaman değişiklikler oluyor ama biz hep aynı insanı buluyoruz karşımızda. Daha ne isteriz?
Bir insanı yeni tanıdığında ona dair bir şeyler seni gerçekten rahatsız ettiyse bırak gitsin. "Elbet iyi bir tarafı" vardır diye düşünüp sevmeye çalıştıkça o bir şekilde kendisinden nefret ettirecek zaten.
Hem öğrenmemiş miydik insanlardan beklentimiz ne kadar düşük olursa o kadar az hayal kırıklığına uğrayacağımızı...
Karşındaki belli ki fazlasıyla kötü niyetli! Sen içindeki iyiliği aradıkça o kötülüğünü sunuyor sana. Bırak gitsin. Gereksiz insanlar sadece mutsuzluk getiriyor. Daha fazla mutsuzluk gerekli mi sahi?
(Nefret ettiğim türde insanlar nereye gitsem beni bulur, kurtuluşum yok.)
eğer konuşmayı istediğin tek insanla konuşamıyorsan,
başka biriyle konuşmanın hiçbir anlamı olmuyor.
Bkz. 23 Ocak 2012.
Ayrıca ne hakkında büyük konuşmuşsan, neyle dalga geçmişsen başına geliyor. "Asla yapmam" dediklerimizi de unutmayalım.
Bu da şarkımız olsun: http://fizy.com/s/1ajb03
Bu şarkıyı dinlerken hayal ettiğim şeyi anlatıp kendi hayalinizi kurma fırsatını elinizden almayacağım. Ama bu şarkı burada dursun istiyorum. Gün boyu beynimin içinde çalarken iyi bildiğimi sandığım, belki de aslında bilmediğim şeyler anlatıyor bana. Elimde koca bir fincan kahve, sütsüz-kremasız-şekersiz. Sevdiğim gibi... Sevemediğim ve bir türlü alışamadığım bu günler geçsin diye bekliyorum.
* Bazen yaptığımız her şey çok anlamsız geliyor, kocaman dünyada pek az şeyi değiştirebilme kudretine sahip (belki o kadar bile değil) minicik canlılarız. Nedir yani, niye uğraşıyoruz?
* Eğer hayat adilse ve hak ettiklerimizi yaşıyorsak tahmin ettiğimizden çok daha kötü insanlarız demektir... Üzücü.
* Gelen postaları biriktirip 15-20 günde bir bize uğrayan, buna rağmen utanmadan "bugün de size çalıştım hee" diyebilen bir postacımız var. Çok şey getirmişmiş. Biriktirmeseydin o zaman.
* Kimse kimsenin ne yaptığıyla ilgilenmiyor biliyorum ama şayet goodreads ya da last fm kullanıcısıysanız ekleyiniz lütfen. Yeni kitaplar ve müzikler keşfetmek için sizlere ihtiyacım var :p (goodreads , lastfm )
* Başka birinin herhangi bir eşyasını almayız. Neden? Çünkü biz hırsız değiliz. Ama başka birinin fikrini çalarız, bu hırsızlık değil. Bize haksız manevi kazanç sağlayacak şeyler yapmamız da sorun değil. Hak-hukuktan bahsederiz ama bu hakkına girmek falan olmuyor tabi. Sadece maddi bir şey söz konusuysa hırsızlık kapsamına sokuyoruz. Böyle de ikiyüzlü insanlarız, evet.
* Sadece okuduğu kitaplara değil okuduğu gazetelere de bakıp fikir sahibi olabilirim insanlar hakkında. Aslında biraz gözlemle herkesin yapabileceği bir şey bu. Bana bahşedilmiş özel bir yetenek falan değil. Hatta sorduğunuz çok basit gibi görünen sorulara nasıl cevap verdiğine bakarak da çok sağlam fikirler edinebilirsiniz. (Ne tür müzik dinlersin, ne tür kitaplar seversin gibi basit sorulardan bahsediyorum.)
* Öğretmen olmaya çalışırken okuduğum bütün psikoloji makalelerinden işe yarar ne öğrendiysem hepsini günlük hayatta bir yerlerde kullanmaya çalışıyorum ve gerçekten işe yarıyor. Bir işe yarasın okuduklarımız di mi?
* Mezun olduğum okulun bir bölümünden (hangisi olduğu bana kalsın) mezun 4 kişi tanıyorum. Ortak özellikleri şu: Evlat olsalar sevilmezler! Acaba bölümün ön koşulu mu bu yoksa o bölümden çıkınca mı böyle olunuyor?
* "Twitter kapanırsa facebook'a geri dönerim" diyenler varmış, bir plan yapıp twitter kapanmış gibi davranalım bence.
* Ben de bu arada facebook hesabımı kapatayım mesela. Okul haberlerini bana güvercinle yollasınlar. İlkokul arkadaşlarımı zaten aramıyorum.
* "Jakob Dylan-Valley of the low sun" yazının şarkısı olsun. "Genler önemli" diyelim. Babanız Bob Dylan olunca müziğe yeteneksiz olamıyorsunuz herhalde.
Herkes için adalet istemiştik hani. Dün gördük ki öyle bir şey mümkün değil, en azından bu ülkede... (Hrant Dink'in öldürülmesi davasından bahsettiğimi söylemeye bilmem gerek var mı...)
Bugünün sorumlularının da bir gün adalete ihtiyacı olacak, işte o gün dilerim ki adalet hakkıyla işliyor olur bu ülkede. Hak ettiklerini sonuna kadar almalılar. Eksiksiz şekilde.
7 yaşında çocuğun "x bence suçlu/suçsuz" demesi benim için koca hakimlerin verdiği kararlardan daha değerli. Çocuk en azından gördükleri üstünden yorum yapıyordur. Kuklası değildir kimsenin. Kendince sebepleri vardır öyle düşünmesinin, "dün bize yaptıklarını bugün biz onlara yapacağız" diye düşünmez (böyle bir cümle kurdu biri, akıllara ziyan.), okyanus ötesi deyince kimden bahsedildiğini bilmez, akrabalarını zengin etmek için ihalelerdeki tüm rakipleri uydurma suçlarla içeri tıkmayı düşünmez. Kendilerini övmeyen gazetecilerden, tepki gösteren öğrencilerden intikam almak için akla hayale sığmayacak işler yapmaz. Dürüsttür özetle. O çocuk faşizm nedir bilmez... Ermeni, Türk, Kürt, Hristiyan, Yahudi, çok afedersiniz Rum diye ayırmaz insanları. Birine yapılana tepki gösterip diğerine aynı şey yapıldığında "oh olsun" demez.
İstemediklerini, çıkarlarına ters düşenleri, kendilerine boyun eğmeyenleri bir bir yok eden (kimini tutuklayarak, kimini karalayıp kamuoyunun nazarında değersizleştirerek...) o adamlara bir gün adalet lazım olacak. Umarım en kısa zamanda...
Seni görmeme izin ver.
Ben uyuyana kadar..."
demiş bir filmde. Unutmuşum.
Öyle aklıma geldi.
Yetmezmiş gibi bunu yazarken twitter'da "Özlemek ölmekten iki harf fazla be çocuk." çıktı aniden. "Hayat tesadüflerle dolu" demişlerdi di mi?
Biliyorum artık bazı şeyleri.
Mesela kar yağışları eskisi gibi mutlu etmiyor beni, etmeyecek.
Birileri sevdikleri şeylerin peşinden gitmek yerine ellerinde olanlarla yetinip hayatları boyunca mutlu numarası yapacaklar, ben bunu yapmadığım ya da yapamadığım için bir dünya laf işiteceğim. (Arkamdan söylenenler hariç)
Mutlu olmak denen bir şeyin gerçekten olduğuna inanmayacağım mesela. Varsa da 3 dakikada biten bir şey işte.
Hep aynı şeyi arayacağım hayatım boyunca. Hayatımın uzak senelerinden birinde bir günlüğüne yakaladığım o sonsuz huzuru.
Bulsam da eskisi gibi olmayacak.
En sevdiklerimin, beni en çok sevenlerin bir sabah arkalarında koskocaman bir boşluk bırakarak hayatımdan çekip gitme ihtimalleri olduğunu bilerek yaşayacağım mesela. Çıkmayacak aklımdan.
"Budur" dediğim dostlar sağlam kazık atacaklar giderken. Bir arada olmak için yaratıldığımıza inandığım insanlar bir sabah yok olacak.
Kendini kandırmak dünyanın en anlamsız şeyi. Sanırım bu dünyaya mutlu olmaya gelmedik. Hayat çok istediklerimi önemini tamamen yitirdikten sonra bana vererek dil çıkarıp kaçan yaramaz çocuk tavırlarını sürdürecek.
Nasıl istersen öyle olsun dostum. Umurumda değil.
Melis Danişmend'in güzel sesi eşliğinde her şeyi olduğu gibi kabul ediyoruz şimdi. İsterseniz katılın ya da istemezseniz katılmayın, ne bileyim işte.
Hepimiz en az bir kere"Çok eğleniyorum" taklidi yapmadık mı?Her şeye dışarıdan bakıp İçerideymişiz gibi kahkaha atmadık mıHepimiz en az 1 kere "çok seviyorum" taklidi yapmadık mıEski bir yüzü unutmak için yeni yüzlere bakıp pişman olmadık mı?Günahsız hayat var mı?Hatasız biri var mı?
Her şey normalHepsi normal bu hayattaanladım.
Hepimiz en az bir kere "çok masumum" taklidi yapmadık mı?Şeytanla iyi dost olup meleklere de arada göz kırpmadık mı?Günahsız hayat var mı?Hatasız biri var mı?
Bu kadar zaman kendine eziyet çektiripSonra anlıyorsun her şey normal.
("çok seviyorum" taklidi hariç her şeyi yapmışımdır.Yaparım, yapacağım. İnkar etmek manasız.İnsanlar böyle şeyler yapıyorlar, evet.Bu benim mutsuz halimden çok umursamaz halim.Mutsuzu biraz daha kötü.Umursamazı idare eder.)
Yeni yaşıma şu fotoğraftaki arkadaşlarla girdim az önce. Tabi buradaki gibi düzenli durmuyorlar, daha çok "her tarafa dağılmışlar" diyebilirim şu anki durumları için...
Böyle başlayan bir yaştan hayır gelir mi?