Helinistik | Ben Kaçtım
86 kışında İstanbul’da açtım gözlerimi. Annemin anlattığına göre, evin en sessiz köşesindeki odamda ağlayıp kıyametleri koparan, ana caddeye bakan evimizin balkonuna çıkarıldığımda ise egzoz dumanları, korna sesleri ve şehrin gürültüsünü içime çekince sakinleşip uykulara dalan, kozmopolit bir bebeklik yaşadım.
Okul, dershane, özel dersler ile çocukluğumu yaşayamadan yoğuruldum. Şehire ve başarılı bir birey olabilmem için bizi yarış atı gibi gibi koşturan sisteme isyan etmem çok uzun sürmedi.
Herşeyi geride bırakıp kafa dengi bir arkadaşımla Ege’ye yerleşme kararı aldığımda 11 yaşındaydım. Okul çantalarımıza doldurduğumuz bakliyat, yara bandı, iğne-iplik ve arkadaşımın evden yürüttüğü yazlık evin anahtarları ihtiyacımız olan her şeydi nasılsa.
Hayır, ne 19 yıl evvel, ne de yakın tarihte Ege’de bir sahil kasabasına yerleşme hayalimi gerçekleştiremedim. Onun yerine, 7 sene New York’ta, 6 sene Los Angeles’ta yaşadım. Moda ve işletme eğitimi aldım. Moda dünyasına dair kurduğum parıltılı hayallerimi ise florasan lambalı ofislerde günden güne yitiriyorum son bir kaç senedir.
Yine de yerimde duramıyor, gerek uzun yıllar sonra hasretle kavuştuğum İstanbul’da, gerekse başka şehirler ve ülkelerde geziyor, yiyip içiyor, yeni insanlarla tanışıyor ve hayatı eğlenceli kılmanın yollarını keşfediyorum.
Hayal dünyası kocaman, inatçı, her ne pahasına olursa olsun insanlara güvenmeyi tercih eden, aşka inancını asla yitirmemiş, dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğundan muzdarip, kardeşimin tabiriyle “gökkuşağı kusmuğu” gibi rengarenk bir gardroba sahip, en sevdiği cümle “Haydi gidelim!” olan, ufacık tefecik bir kadınım.
Florasan lambalara dayanabildiğimce dayanacağım, bu süre içinde kendimi tatiller ve kaçamaklarla oyalayacağım ama biliyorum ki yıllar sonra Ayvalık’ta saçlarımın rengini almış bir rakı kadehini kaldırırken bütün bu yaşadıklarıma tebessümle bir göz kırpacağım.