Ebruli Düşler Bahçesi: 2016
T24 | 25.12.2016
Bir elinde, az önce kurbanına ölüm kusmuş bir silah, diğerinde Allah’ın tekliğine işaret etmek üzere havaya kalkmış bir parmak!
Peki, bu fotoğrafa bakınca ne görüyorum.
Bazen Esadullah Tim, bazen Ermeni’ye nefret olarak imzalar atıyorlar Kürtlerin harap olmuş sokaklarında.
Gönderen Yusuf Nazım zaman: Pazar, Aralık 25, 2016
T24 | 30.11.2016
O gece beni niye uyandırdın?
Uykuluydum, bunu hiç yapmazdın sen.
Üstelik çişim de gelmemişti.
Beni niye uyandırdın anne?
“Kalkın hazırlanın, babanız gidecek, yolcu edelim” demiştin.
Babam nereye gidecekti anne?
Hatırlıyorum, daha önce anlatmıştın, babanız bir yolculuğa çıkabilir çocuklar, hazırlıklı olun demiştin.
İnanmıştık, hazırdık, bekliyorduk.
Kapının zili çalıyordu.
Ama sen böyle bir gece vakti, ansızın dememiştin anne?
Babam da uyanmıştı şimdi, ablam da.
Kapının zili durmadan niye çalıyordu anne?
İlk defa olarak, zil çaldığında kapıyı açmıyordunuz.
Babamın şefkatli avuçları her zaman ki gibi sıcacıktı, yanaklarımdaydı, “korkma kızım” diyordu, elimde değildi, korkuyordum anne.
Kapının zili hala çalıyordu.
“Açın!” diyordu kalın bir ses; “savcılık” diyordu, “tebligat” diyordu, yine başka şeyler söylüyordu, ben küçüktüm, anlamıyordum.
Çok korkmuştum, “açın kapıyı!” diyordu kapıdaki ses, ağlıyordum.
Göz ucuyla görmüştüm.
Bir yandan babamın çantasını hazırlıyordun, niye anne?
Mavi gömleğini de koymuştun içine, yün çoraplarını, atkısını, kazaklarını, acelen var gibiydi.
Babam, gecenin karanlığında nereye gidecekti anne?
Polis amcalardan biri girmişti içeri, babama kâğıtlar uzatmıştı, “avukat” diyordu babam, “bekleyin” diyordu.
Polis amcalar babamı niye götürmek istiyorlardı anne?
“Çocuklar korkmayın, geri döneceğim” diyordu babam, eğilip parmaklarıyla gözyaşlarımı siliyordu.
Sahi, geri dönecek miydi babam anne?
Kapı aralığından görmüştüm, polis amcalar niçin o kadar kalabalıktı?
Niye silahları vardı anne?
“Baba!” diye bağırmıştım arkasından, “beni de götür, ne olur!”
“Beni de götür!”
Geri dönmüştü, o sıcak gülüşüyle sarılmıştı bana.
“Olmaz kızım, polis amcalar yalnız beni çağırmışlar,” demişti.
Polis amcalar, niye yalnızca babamı çağırmıştı anne?
“Baba!” diye bağırmıştım arkasından.
Son kez bakmıştı ıslak gözlerime.
Umut vardı gözlerinde.
En çok da sevgi vardı gözlerinde anne.
“Gitme!” demiştim sana.
“Gitmem gerekiyor, sonra geri döneceğim kızım” demiştin.
Ama dönmemiştin baba!
Sahi, niye geri dönmemiştin baba?
Bak seni nasıl özledim!
Ben senin kokunu özledim baba.
Her akşam eve geldiğinde bana sarılıp öpüşlerini özledim.
Barış derken gözlerine inen o çocukça sevinci özledim.
Ben senin bağlama çalışını özledim baba!
Annem söylemişti geçende, eve gelmeyecekmişsin, öyle mi?
Bir süre başka bir yerde konuk olacakmışsın sen.
Biz, şimdiden seni çok özledik, sen bizi özlemedin mi baba?
“Nasıl bir yer” diye sordum geçenlerde anneme, bakışlarını kaçırdı benden.
Bir de arkasını döndü.
“Güzel bir yer” dedi “merak etme kızım, güzel bir yer.”
Orası güzel bir yer mi baba?
Kaç odalı, duvarları ne renk boyalı, balkonunda çiçekler var mı?
Ya koltuklar, ya üzerinde sere serpe uzanmaya bayıldığın renkli halı, ya çalışma masan?
Bizim evdeki kadar büyük mü baba?
Üstünde, senin o çok sevdiğin çerçeveli resmimize yer var mı?
Ya bilgisayarın, kalemliğin, kitapların?
Orada da kitapların çok mu baba?
Annem, güzel bir yer deyince, umutlandım.
“O halde biz de gidelim babamın kaldığı yere anne” dedim.
“Hayır kızım” dedi, “henüz erken, baban bir süre yalnız kalacak orada.”
Sen orada yalnız mı kalacaksın baba?
Oysaki sen arkadaşsız yapamazsın, sevenlerin çoktur, biliyorum.
Orada yapayalnız nasıl kalacaksın baba?
Gece yatarken seni merak ediyorum, hep aklıma geliyorsun.
Neredesin acaba, nasıl bir yerdesin?
Kaldığın yerdeki yemeklerin anneminki gibi güzel mi?
Pencereden bakınca, bahçesinde ağaçlar var mı?
Dalına kuşlar konarlar mı?
Onlara el salladığında ötüyorlar mı?
Konuk olduğun yerde polis amcalar sana iyi bakıyorlar mı?
Sahi, amcalar seni götürürlerken görmüştüm, bağlamanı almamıştın yanına.
Hâlbuki sen bağlama çalmadan yapamazsın baba.
Evimizde, duvarda hala asılı duruyor, özlemişsindir.
Balkonda çiçekleri okşardın akşamları, tıpkı beni okşadığın gibi.
Yeşil yapraklarından, taze sürgünlerinden severdin onları, tıpkı beni sevdiğin gibi.
Baba, orada da çiçekler var mı?
Taze sürgünlerinden ışkınlar verip renk renk açarlar mı?
Annem, bir süre sonra, seni ziyarete gelebileceğimizi söyledi.
Gelirken bağlamanı getireceğim sana; bir de kırmızı kravatını, çerçeveli resmimizi bir de.
Peki ya, büyük annemin el örgüsü patiklerini, onu da ister misin?
Sana kalem ve boş bir kâğıt göndereceğim.
Not: Bu yazı, barışı en az babaları kadar özleyen bütün çocuklar için yazılmıştır.
Gönderen Yusuf Nazım zaman: Çarşamba, Kasım 30, 2016
T24 | 31.10.2016
Düşlerinin korkusuzluğunda bir yazar.
Ölüm ve parçalanmışlıklar üzerine sözü olan, hayata ve adaletsizliklere dair sorular soran…
Kapatılan Özgür Gündem gazetesinin Yayın Danışma Kurulu üyesi, yazarı.
Hrant’ın dostu, arkadaşı.
Onun bir güvercin ürkekliğindeki duygularının yoldaşı.
Yazarları olurdu bazen şehirlerin, fırtınalı bir hayatın kıyısında yaşayan.
Issız sokaklarına sokulurlardı, insanların terk ettiği, kedilerin ve köpeklerinse sahipsiz kaldığı…
Müebbetlik düşler kurarlardı kıyılarında.
Çok renkli, çok sesli, çok dilli düşler.
Ayın altında bir yakamoz parıltısı, güneş vurduğunca apaydınlık, billur bir su damlasının berraklığı gibi düşler.
Son derece samimi, naif ve gerçek olan düşler.
“Cennetin ve ölümün sınırında.”
TRT’nin, bir zamanlar yaptığı belgeselin adıydı.
Cennetin ve ölümün sınırında yaşayan bir kadını anlatıyordu.
Aslı Erdoğan’ı yani…
Günahkâr bir zaman diliminin içinden, arkamıza bakmadan koşar adım ilerliyoruz.
Gölgelerimiz birbirine çarparak devriliyor.
“Bir hastane koridorunda parmak uçlarında yürürcesine ağır ağır geçiyoruz” diyordu “bu günlerin de içinden” yazar.
Sözlerin sakıncalı, yazıların hep şüpheli görüldüğü talihsiz bir devrin yazarıydı.
Duvarları cam kırıkları, keskin çivilerle kaplı kocaman bir hapishaneye benziyordu ülke.
Ne kadar da acımasız geçiyordu hayat.
Ve ihbar etmekte gecikmiyordu kelimeler; cümleleri ele veriyordu onu, kırık dökük hayalleri, sınırsız umutları; kaygıları ele veriyordu…
Vaz geçtikleri ele veriyordu çünkü onu, ardına bakmadan terk edip gittikleri, bir çırpıda unutuverdikleri…
İşte bu yüzdendir ki, vakitsiz çalındığı oluyordu kapıların.
Kökleri derinde bir korkunun, çağlar öncesine aitmişçesine bir nefretin, ötekisi olmayan bir tahammülsüzlüğün duvarları arasında buluyordu kendini.
Bir hapishanenin ağır kokulu, rutubetli hücresinde kalıyor, ışıksız koridorlarında parmak uçlarına basar gibi yürüyordu.
Cennetin kıyısında dolaşıyordu daima.
Hep aykırı düşler kuruyordu sokaklarında eski şehirlerin
Bazen Galata’nın, bazen Rio’nun, bazen de Diyarbakır’ın.
Cizreli çocukların kaybolmuş hayallerinde soluyordu gülüşleri; oğullarının ellerine, torbayla tutuşturulan, babaların yanmış kemiklerinde.
Ölümün sınırında yürüyordu durmadan.
Aradığında, nedense hep ötekilerin dünyasında buluyordu kendini.
En alttakilerin ölümcül çaresizlikleriyle dolu, sessiz ama kırılgan, karmaşık ama duygu yüklü dünyalarında.
Edebiyatı, yazmayı, üretmeyi; konu insan olunca sevmeyi, inceliği düşlerine yelken yapıyordu.
Memnun olmadığı, ona sunulan bu hayattan başka, daha özgür bir hayatı düşlüyordu daima.
Sebahattin Ali Öykü Ödülü’nü, edebiyatımızın çınarı Yaşar Kemal’in elinde aldığında müebbetlik düşlerinin doruğundaydı.
Koca çınarın eline tutuşturduğu ödülüne bakarken, bir kez daha hırçın bir denizin köpüklü dalgalarında hissediyordu düşlerini.
İtirazı vardı bu hayata.
İtirazını yazdığı öykülere, gazete yazılarına, denemelerine işliyor, borcunu ödemek için şerhini düşüyordu böyle bir hayata.
Sorular evreninde yalnızız…
Zifiri bir karanlık hükmünde çoğalıyor karşılıklar.
Işıl ışıl parıldayan Samanyolunda öyle küçük bir nokta ki şimdi kimliğimiz.
Gözlerim, görünmeyen bir yıldızın yokluğunda huzursuz.
Müebbetlik düşler kuruyorum bir başıma.
Büyük bir mahpushanenin pencere mazgallarında.
Yaralı bir kuşun kanatlarında.
Yanıtlar biriktiriyorum gelecek nesillere, özenle seçiyorum sözcükleri.
Henüz görünmeyen bir ufkun berisindeyiz, kirlenmemiş kelimeler arıyorum kendime.
Birden Aslı Erdoğan takılıyor usuma, Necmiye Alpay ve diğerleri…
Hayatın kirletemediği, gizli hesapları olmayan, hepsi saf, hepsi birbirinden güzel, hepsi apak çocuklar...
Bize ırak diyarlarda, henüz keşfedilmemiş acıları var şehirlerin.
Hep beraber, bize ırak şehirlerin acılarını taşıyoruz kalbimizde.
Biliyorum, ağır bir suç, bize ırak şehirlerin acılarını taşımak!
Ama çare yok, bir adı olmalı dışımızdaki bu başıboş sahipsizliğin.
Ruhum bir tsunaminin dalgaları gibi ağır ve yalnız.
Kalbimin surlarını dövüyor durmaksızın.
Ne ben durdurabilirim bunu, ne dışımızdaki soğuk karanlık.
Kelimelerden siperler kazıyorum kendime, bıkıp usanmadan siperler.
Biliyorum, bu ben değilim, giderek yaklaşan bir ölümün sıcaklığı bedenimi sardığında ben olmayacağım o siperin içinde.
Belki bu yüzdendir korkusuzluğum.
Belki bu yüzden işte, en cesur sözlerimi hep yarınlara saklıyorum.
İçimde asla teslim olmayacak duygular, dayanamıyor, müebbetlik düşler kuruyorum.
Açıyorum gözlerimi, bütün sorular çürümede.
Apansız yıkık bir kente dönüyor cümlelerim.
Tarihe yeri göğü delen çığlıklar, bilinmeyen dilde acılar, yanık et kokuları bırakan şehir!
Bir süredir güvercin sesleri yükselmiyor semalarından, niye?
Elimde mi yoksa bu ölümcül çaresizlik!
Adını her söylediğimde ışıksız bodrumlara düşüyor hecelerim, yanık bir ses olup parça parça oluyor cümlelerimde.
Bir bir diziliyor adları usuma semtlerin.
Kalemim tutuşuyor karanlık bir çukurda, yaralarım açık, biteviye is kokuyor yazdıklarım.
Sesim, soğuk bir metal yığınının arkasında paramparça, koyu, mavi bir derinliğe akıyor durmaksızın.
Anlıyorum, aklım, güpegündüz bana yeni tuzaklar kurmaya hazır.
Rüyalarım, henüz oyun oynamaya doymamış, çocuk ölülerinin donuk bakışlarında saklı.
Zaman, serseri bir kurşun gibi saplanıyor etlerime, lime lime oluyor, savruluyor.
Çıkmaz bir sokakta yaşlı bir bedeni ararken rastlıyorum ölüme!
Zaman geçtikçe daha çok bulanıyor zihnim, kelimelerimdeki o hırçın çaresizlik ucun ucun kanıyor.
Göğsüm, ilk nefesini soluyan yeni doğmuş bir bebeğin ciğerleri gibi yanıyor.
Cennetin ve ölümün sınırlarında dolaşan yazar.
Özü de, sözü de bir olan insan.
Doğru bildiği yoldan şaşmayan, içinden geldiği gibi yaşayan, yaşadığı gibi yazan.
Kelimeleri sırlı, sözleri heyecanlı, gözleri bir sonsuzluk denizindeki yeşil ada parçacıkları gibi ışıl ışıl.
Düşleri, acının, gözyaşının, bodrumların, yanık ağıtların olmadığı bir ülke tasavvurunda.
Hep çılgın ve asi, hep korkusuz ve mert, hep aykırı ve sevecen.
Her daim umutları olan, sonsuz umutları; gidilmemiş denizlerin kıyısında alışılmadık düşler kuran.
Ülkeyi istila eden kirli siyasetin güç ve servet savaşında safını özgür basından yana seçti, kalemini dik tuttu.
Göğünü aydınlatmak için yollarına düştüğü ülkenin yeryüzü de bir o kadar karanlıktı.
Ama olsun, o yine de korkusuzdu.
Her zaman olduğu gibi sözünü esirgemedi.
Müebbetlik düşler kurmaya devam etti.
Kendisi olmaktan asla vaz geçmedi.
Her zaman aslı gibiydi yani.
Cennetin ve ölümün sınırlarında dolaşmaya tam teşebbüsten ağırlaştırılmış müebbetle yargılanıyor şimdi.
Gönderen Yusuf Nazım zaman: Pazartesi, Ekim 31, 2016
T24 | 12.10.2016
Tarih 10 Ekim 2016.
Henüz kapatılmamış bütün televizyon kanalları aynı töreni veriyordu.
Türkiye’nin ev sahipliğini yaptığı Dünya Enerji Kongresi’nin açılışı.
Açılış konuşması, Enerji Bakanı Berat Albayrak tarafından yapıldı.
Enişte tarafından haberi alınarak tez elden savuşturulan darbenin ertesinde bu sefer, damat tarafından açılışı yapılan Dünya Enerji Kogresi’nin ihtişamını izliyordu ülke.
Hani şu, geçenlerde, Irak petrolünü taşıması için devletten devlete yapılan anlaşmayla imtiyaz tanınan Powertrans şirketiyle olan ilişkisi, Redhack tarafından deşifre ettiği söylenen elektronik postalardan ortaya çıkan bakan.
Hoş, otaya saçılan elektronik postalardan muhteremin, Powertrans şirketine ortak olup olmadığı anlaşılmasa da, işe alınacak personelin özelliklerinden tutun da, bunların maaşların tutarına, yemek ve yol yardımlarına kadar birçok şeyin damat bakanın onayından geçtiği açıkça görülüyordu.
Açılışta, önemli ülkelerin ileri gelenleri doğal olarak protokolde yan yana oturmuşlardı.
Başbakan Binali Yıldırım, Azerbeycan Cumhurbaşkanı Başkanı İlham Aliyev, Rusya Devlet Başkanı Viladimir Putin ve Cumhurbaşkanı R.Tayyip Erdoğan…
Kongrede, kendisine Tanrı tarafından yürü ya kulum denmiş, 17 şirket, 28 gemi, 2 süperyat sahibi başbakanımız da bir konuşma yaptı. Enerji oyunları olarak da nitelediği sektörün bu büyük buluşmasına, bir de isim takmıştı: Enerji Olimpiyatları!
Evet, ortalama yurdum insanının devletler, şahıslar ve şirketler düzeyinde nasıl oyunlar(!) çevrildiğini tahmin edemeyeceği bir olimpiyattı bu!
Protokolün en gözde konuklarından birisi de Başbakan Yıldırım’la Putin arasında kendisine yer verilen Azerbaycan Devlet Başkanı İlham Aliyev’di.
Adı, seçim hileleriyle, rakiplerini öldürtüp hapse atmakla anılan, kimilerinin yılın insanı, kimilerinin rüşvetçisi olarak andığı Aliyev...
Babasından devraldığı “sultanlığı”, önce başbakanlık, sonra cumhurbaşkanlığı ile taçlandıran, şeffaf olmayan seçimlerle oy oranını giderek arttırmak suretiyle perçinleyen bir dünya zengini yani.
İngiliz Virgin Adaları, Dubai, Türkiye gibi ülkelerde malikânelerin, villaların, gayrimenkul ve otellerin yanı sıra, Panama ve Çek Cumhuriyetindeki gizli şirketlere kadar büyük bir servetin sahibi olan Aliyev!
Rusya Devlet Başkanı Putin’e gelince. Kongrenin baş konuğu olduğu kesindi. Aliyev ile Türkiye Cumhurbaşkanı arasında her zamanki soğuk, kibirli duruşuyla oturuyordu.
Putin’in kaç paralık bir adam olduğu, çeşitli rivayetler olsa da tam olarak bilinmiyordu. Yüz milyarlarca dolarlık servetinin olduğundan bahsedenler vardı. Ancak doğal ki, bunlar bir spekülasyondan ibaretti. Henüz ortalığa dökülüp saçılan somut rakamlar, ya da gayrimenkullerden söz etmek mümkün değildi.
Düşünüyordum da, bana göre protokoldeki oturma sıralamasında bir yanlışlık olmalıydı.
Şöyle olmasını beklerdim. En başta Rusya, yanında Azerbeycan, onun yanında da Türkiye…
Uluslararası Şeffaflık Derneğinin 2014 verilerine göre, Yolsuzluk Algı Endeksi’nin 136.sırasında Rusya, 126.sırasında Azerbeycan ve 64.sırasında da Türkiye’nin olmasıydı beni bu düşünceye iten.
Törenin yapıldığı tarih, 10 Ekim 2016’yı gösteriyordu ya.
Aslında, Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en büyük toplu katliamının da yıldönümüydü bu tarih!
Kelimeler bazen ne kadar da bölücü oluyordu.
15 Temmuz ve diğer tüm şehitler adına bir dakikalık saygı duruşunda bulunulan açılışta, bundan tek kelimeyle bile olsa söz edilmemesi ne kadar da yaralayıcıydı.
Döndüm, çalışma odama gittim.
Bilgisayarımda önüme düşen bir videoyu izlemeye başladım.
Çok mu şey istemiştik biz, diye düşündü adam.
Sınıfsız, sömürüsüz bir dünya istemek suç mu?
Hâlbuki umut doluyduk biz, kuşlar gibi cıvıl cıvıldık.
Arkadaşlarım halay çekiyorlardı.
Çünkü, hep beraber barış için yürüyorduk.
Barış için yürüyen insanlar mutlu olamaz mı?
Çünkü barış iyi bir şeydir.
Çoktandır unuttuk biz onu.
Hep savaş, hep ölüm haberleri, hep ağlayan insanlar gördük hayatımızda.
Alıştık mı yoksa ne?
Hayır hayır alışmadık!
Alışmak kötü bir şey olmalı.
Alışmamak için gelmiştik zaten Ankara’ya.
Barış için gelmiştik.
Tek amacımız buydu.
Barış olsun, insanlar konuşsunlar, birbirlerini dinleyip anlasınlar.
Boş zamanlarında gezsinler, sabahlara kadar eğlensinler, balık tutmaya gitsinler, mis gibi ormanlarda dolaşmanın tadını çıkarsınlar.
Örneğin, bahçelerinde çiçekler yetiştirsinler; zambaklar, açelyalar, kasımpatılar, menekşeler ve begonviller…
Bahçeleri yoksa dahi, rastladıkları ilk toprak paçasına ağaç diksinler, onu sulasınlar; diktikleri ağacın dallarına konan kuşları, gölgesinde uyuyan köpekleri, kedileri seyretsinler.
Daha bir sürü şey yapsınlar ne bileyim; evliyseler çocuklarıyla sinemaya gitsinler; bekarsalar aşık olsunlar, dans etsinler, sevişsinler…
Ölüm mü bu beni konuşturan yoksa?
Niye böyle sayıklıyorum ki ben?
Niye çocuklarım geldi şimdi birden aklıma?
Özellikle dört yaşındaki oğlum!
Hani arkamdan, benimle gelmek için ağlayan oğlum.
Bilmem, nedense o geldi aklıma işte.
Ölmek böyle bir şey galiba.
Eğer henüz ölmediysem, o halde yavaş yavaş ölüyorum.
Evet, evet, ölüyorum ben.
Hem de hiçbir acı hissetmeden.
Tatlı bir uyuşukluk içinde bedenim.
İlk defa bir pişmanlık duygusu sarıyor benliğimi.
Gelmese miydim ne?
Ankara’da, bir meydanda, niye böyle sere serpe yatıyorum ben?
Beni buraya getiren o sihirli kelimenin adı.
Barış için yürümek kötü bir şey mi sizce?
Barış için yürüyen insanların içinde bir kötülük bulunabilir mi?
Barış isteyen insanlar ölebilir mi?
Bedenleri paramparça olur mu onların, etleri savrulur mu havaya, kadınlar parmaklarıyla, saçlarında et parçaları aramak zorunda kalırlar mı?
Son hatırladığım şiddetli bir ses ve ışık!
Kulak zarımı patlatan bir ses.
Gözlerimi kör eden bir ışık.
Etrafımı saran bu karanlık da neyin nesi?
Niye nefes alamıyorum ben?
Genzimi yakan bu gaz bulutu da nereden çıktı!
Kaçabilenler kaçtı, sadece yaralı ve ölüler kaldı geride.
Her tarafım kırmızı.
Kaçamayan herkes kanıyor.
Beni barışa sardılar.
Hayır hayır, bunu ben istememiştim.
Ben yalnızca barışı istemiştim.
Ben yalnızca barış için yürümek istemiştim.
Tek isteğim buydu.
Güneşli bir Ankara gökyüzünün altında barışa yürümek istemiştim.
Oysa şimdi bir meydanda, uzanmış yatıyorum.
Beni niye barışa sardılar, bilmiyorum.
Başımda on yedi yaşında bir kız var, onu seçebiliyorum.
Yaşını, bana o söyledi.
Bir pankart mı?
Üzerinde barış yazıyor.
Başka şeylerde var, renk renk, desen desen.
Ama en çok barışı görüyorum ben.
Üzerindeki kırmızı lekelerin oynaştığı bir barış.
Beni ona sardılar.
Beni, üzerinde barış yazan bir bez parçasına sardılar.
Bir kız çocuğu geldi yanına, ellerinden tuttu.
“Hayır, ölemezsin, ölemezsin” diye bağırdı kız;
“Ben on yedi yaşındayım, bana bu acıyı yaşatma lütfen.”
“Seni bırakmayacağım, sen de beni bırakma ne olur,” diye yalvardı adama.
Birbirlerinin ellerinden sımsıkı tutmaya devam ettiler.
“Peki,” dedi adam, “yalnız,” diye ekledi;
“Şu dizimin altındakini al, dayanamıyorum.”
Kızın gözleri, adamın dizine doğru kaydı.
“Tamam,” dedi, “sen gökyüzüne bak, onu alacağım.”
Adam gökyüzüne baktı.
Bulutsuz bir maviydi gördüğü.
Dizinin altından, bileğinden kopmuş, kanlar içindeki ayağı aldı kız.
“Sen gökyüzüne bak,” dedi bir kez daha,” sen gökyüzüne bak!”
Birlikte gökyüzüne baktılar.
Gönderen Yusuf Nazım zaman: Çarşamba, Ekim 12, 2016
T24 | 07.10.2016
Aslını kaybeden hemen her şey daha çok birbirine yaklaşma, yeni duruma alışma, aşırı bir beyazlaşma halindeydi…
Gönderen Yusuf Nazım zaman: Cuma, Ekim 07, 2016