Harnup Pekmezli Kurabiye - 1MİLYONKALEM
Harnup.. Yani bildiğimiz keçiboynuzu. Sosyetik kadınların selülit kremlerinin ham maddesi. Akdeniz'in sihirli meyvesi. Çuvalı 1YTL! Okul kantinlerinin değişmezi. Diş kıran! Kafa yaran.. Bildiniz değil mi?
Çocukluğumda keçiboynuzunu hiç sevmezdim. Çocuk zamanlar işte. Serde neler var neler.. O yıllarda eskiciler vardı bilir misiniz? Hani mahalle aralarında dolaşıp eskiler alıp, aldıklarının karşılığında yeniler veren satıcalar. Hiç anlamadığım bir alış-veriş türü. Aldığı eskileri ne yapardı bu adamlar..
"Eskici" diye bağırırlardı. Yanlarında gezdirdikleri eşeklerin eğerlerinde keçiboynuzu, leblebi tozu taşırlardı. Eşeklerin üzerinde plastik leğenler, kovalar, mandallar olurdu. İşte o yıllarda öğrendim ben eskinin de bir kalitesi olduğunu. Eskici değer biçerdi verilenlere..Elindeki eşya kiminmiş, nasıl kullanılmış düşünmeden değer biçerdi.. Gözünün tutmadığı eşyalara keçiboynuzu verirdi. Baktı ki iş yok keçiboynuzu bile çok gelir, leblebi tozu ile hesap kesilirdi..Eskiler alıyorum eskiler..Yerine neler veriyorum neler?
Annem bir sabah evdeki fazlalıklardan kurtulmak için uğraşıyordu. O sırada bizim kara eşekli eskici bütün mahalleyi "Eskici!" diye inletmeye başladı. Bizim eskiler ancak leblebi tozu ederdi diye düşünüyordun. Ben çok severdim leblebi tozunu. Başkalarının değer vermediği o leblebi tozu benim ağzımın tadı, günümün neşesiydi. Avucuma doldurur hepsini bir kerede ağzıma tıkardım. Birde toz boğazıma gittim mi öksür babam öksür.. Gözümden yaş gelirdi boğazıma takılan leblebi tozunu çıkarana kadar. Onun tadı bambaşka olurdu. Ama o gün bizim eskiler on tane keçi boynuzu etti . Tüh! Eskici, kara eşeğin heybesinden tam on tane keçiboynuzu çıkardı. Ben "Yemem ne yapıyım, istemem" dedim. Eskici şaşkın bir şekilde yüzüme baktı "Ye güzeldir. Ballıdır. Faydalıdır" dedi. Ben ısrarla keçinin boynuzunu yemem dedim. Bizim eskici gülmeye başladı. "Bu senin bildiğin keçinin boynuzu değil. Ağaçta yetişen bir yemiş" dese de inandıramadı beni. Çocukluk işte! Çocukluğun en güzel yanı bu olsa gerek.. Küskün bir şekilde eve geldim.. Keçiboynuzlarını kardeşlerim yedi..Ben ağladım! Leblebi tozu yerine hıçkırıklar boğazıma kaçtı..
Aradan yıllar geçti. Anne oldum. Yeşilovacık'tayız. Oğlum hasta. İçim acıyor. Doktoruyla konuştuk ilaç söyledi.. Burası küçük yer ilaç yok.. Ismarladık ilçeden.. Akşama gelir dedi eczacı.. O sırada elinde bir kavanozla muhtarın karısı geldi. Bunu içir çocuğa dedi. Yeşilovacık beldesinin çocuklarının hepsinin derdinin çaresiymiş. Kavanoz da keçiboynuzu pekmezi vardı..
Mevsim sonunda olgunlaşan keçiboynuzlarını toplayıp kaynatılır pekmez yapılır. Öksürüğü olan çocuklara sabah, akşam bir tatlı kaşığı verilir. Çok mübarek bir nimet olarak bilinir keçiboynuzu yörük diyarlarında.. Yaradan'ın verdiği her nimet gibi çok faydalıdır ama. Buralarda keçiboynuzu başka.. Şifacının olmadığı yerde şifa! Keçiboynuzu pekmezi çok zahmetle elde edilir. Onun için de pek kıymetlidir. Tadına baktım zahmetli olan her şey güzeldir dedim. Benim ağzıma tad olan oğluma ilaç olsun dedim.. Akşama ilacı gelene kadar küçük ciğerleri inlemesin..
1 yemek kaşığı tereyağı(oda sıcaklığında)