YAZI MAKİNESİ: 01.11.2017 - 01.12.2017
İnsan, binlerce yıldır bildiklerinin üzerine ekler. Bir öncekinden aldığını bir sonrakine iletir. Yetinmez, bildikleri ve yaşadıklarıyla. Düz bir çizginin "yok oluş" olduğu bir monitörde, iniş ve çıkış görmek ister. Sadece temel ihtiyaçları karşılansın istemez. Sevgi, saygı ister. Kendini gerçekleştirmek ister ve bunu yakalayacağı yerler arar. Genellikle tarımsal etkinliklerin olmadığı şehirlerde bereket, insanın ta kendisidir. Toprağı ekmeden de ekmek parası kazanılan büyük, en büyük ve mega şehirler doğal tehlikelerden korunma, birlik olma, sanat, bilim, ticaret ve daha birçok yönüyle insana, birlikte yaşam olanağı sunar. Şehirler, kaotiktir. Kalabalıkta varolmak isteyen insan için engellerle doludur. Bir işe bin kişinin başvurduğu bu dünyanın sadece kendisinden ibaret olmadığını ve A noktasından B noktasına varmanın en kolay yolunun aslında hiç de kolay olmadığını farkettiği yerlerdir. Aynı zamanda “ev alma rezidans al” şekline dönüşen atasözleri ile doğal düşmanlarının doğada değil de yanı başında olduğunu anlar. Soran insan, bilmek istiyor, neden içinde derin bir boşluk olduğunu? Belki de hangi mega ultra büyük şehire giderse gitsin kapanmayacak bir boşluk. Kendini gerçekleştirmek isteyen insan için mükemmel fırsatlar sunan şehir gerçekte kabına sığmayan insanların anlam arayışıdır. Şehirler bulduğu ile yetinmeyenlerin, bulana kadar aramaya devam edeceği merkezlerdir. Belki de bir aidiyet hissedene kadar. Aslında şehirler insan gibidir. Hepsinin bir psikolojisi bir kimliği vardır, herkese göre değişen…
Kıymetli okuyucu; küçük bir uyarıyla başlamak istiyorum. Okumaya başladığın bu yazı Ankara'ya övgüler içeriyor. Ankara'nın en güzel yanı (X) şehrine dönüşüdür diyenlerdensen, işimiz biraz zor olacak. Olsun, denemeye değer. Dört tarafı karalarla kaplı, bir kara parçası Ankara. Adı üstünde. “Ankara'da deniz yok, yaşanır mı orada?” serzenişi oldukça manasız. Anakara yahu ne denizi! Evet, Ankara’da deniz yok! Boğaz da yok, evet. Cuma günleri iş çıkışı Smyrnalılar gibi soluğu sahillerde alamıyoruz. “Aman, Allahım biz napıyoruz burada?” Madem yazının burasına kadar geldin, pes etmedin anlatayım değerli okuyucu. Ankara'da, yokluklar içinde dostluklarla varoluyoruz. Mesela, aklımıza esiyor, “Haydi, gel buluşalım” diyoruz ve yarım saat içinde buluşuyoruz. Hatta buluşmuyoruz karşılaşıveriyoruz. Sözleşmesek bile buluyoruz birbirimizi. Martılar nasibini alamıyor, ama tadına doyulmaz simidimizi Kuğulu Park'ta ördeklere atıyoruz; şen kahkahalarımız çınlatıyor Seğmenler’i ve köpeklerimiz bile arkadaş oluyor bir süre sonra… Gece acıkınca ıslak tuhaf şeyler değil bildiğin mis gibi döner yiyoruz. Tüm bunların tadı da asıl dostlarla çıkıyor. Boğazımız, Urla'mız ve yapacak çok fazla şeyimiz olmadığı için dostlarımızın gözlerinin içine bakıyoruz Ankara'da, dostlukları büyütüyoruz. Deniz kenarında bir başımıza hayallere dalamadığımızdan belki evlerde toplanıp sohbete dalıyoruz. Öyle şahane manzaralarımız olmadığından gün batımında gökyüzünde kırlangıçların dansını izliyoruz birlikte. Belki de o kırlangıçlarız biz, zamandan mekandan bağımsız birlikte mutlu olanlarız.