Kendinizi düşünürken başkaları için yaşayın / psikoloji | Psikoloji, felsefe ve yaşam hakkında düşünme.
Kendinizi düşünürken başkaları için yaşayın
Bir gün boyunca aklımızdan geçen düşünceleri saymak isteseydik, karmaşık olurdu. Günde 70.000 düşünce arasında en yüksek oranın kazanan kısmın ihtiyaçlarımız tarafından elinden alınacağını düşünmek mantıklıdır..
Kendi zevklerimiz, kendi zevklerimiz, kendi problemlerimiz (onları unutmayalım), kısaca kendimiz hakkında her şeyden daha çok düşüneceğiz. En azından düşünmek mantıklı.
Sonra önemli düşünceler dizisi sevdiklerimize yöneliktir. Çift, aile, çocuklar, arkadaşlar. Onlar için bekleyen görevler, çatışmalar ve her insan için münhasır ruminasyonlar.
Ve elbette, işe yaramaz, sıradan ve "Bu saçların nesi yanlış?" Ya da "Mutlu televizyon programı için endişeleniyorum, bir kez ve herkes için endişeliyim" gibi düşünmek için hala "küçük bir komplo" var. Gündelik şeyler ...
Başkalarına kendimizden daha fazla zaman ayırdığımızda
Kanıtlanmıştır aklımızın dünyanın geri kalanına tahsis ettiği zaman, bazen çok fazla oluyor ihtiyaç duyabileceğimiz zamanla ilgili olarak.
Bazen beynimizin, aklımızın veya irademizin kendisinin boşluksuz şaşırdığını, bize yabancı ve kontrolümüzden bile kaçabilecek şeyleri işgal ettiğini söyleyelim..
"Söylediklerimi söylemem yanlış olur mu?", "Bu benim suçum, farklı davranmalıydım", ya da en iyisi: "Bu bencil olduğum için, bir kez benden yardım istedi ...".
Kendimizi kötü hissettiren tamamen olumsuz ifadeler Bizi “kötü” yaptığımızı veya en azından bir başkasıyla yeterince iyi olamayacağımızı “bize göstererek” Düşüncelerimiz kendimize, savunmamıza değil, başkalarına adanmıştır..
İnsanların zihnimizde ifade etmek zorunda olmaları, duygusal düzeyde yankıları olan, bahsettiğimizler gibi, hayret vericidir..
Başkalarını aşırı derecede düşünmenin duygusal yankıları var
Aynı şekilde tamamen kaçınılmaz oldukları düşünülebilir.. Bu şekilde hissettiğimizi doğrulayan milyonlarca tartışma var.. Ama bizi savunacak kaç kişi var??
Çocukluğumuzun eğitim mesajları
Gerçek şu ki, yaşamlarımız boyunca sürekli olarak stilin eğitim mesajlarına maruz kalıyoruz: "Paylaşmalısın" veya "Başkalarına iyi davran" veya "Başkalarını mutlu etmek için elinden geleni yap" ...
Onlar eğitici mesajlardır çünkü çocukluk döneminde bu mesajlarla besleniriz. Küçük olduğumuzda, daha sonra kendi değerlerimizi oluşturmak için bu tür mesajlara ihtiyacımız var gibi görünüyor. Ama gerçekten Yetişkin kişi için çeşitli sınırlamaları vardır:
-İlk önce emirlerle ilgili. Basit ifadeler değildir:Biliyorum, orada ... Öneriler değiller. Dolayısıyla bizi belli bir şekilde olmaya zorluyorlar..
"Çocuğunuzu önerilerle eğitin ", Biraz düşünebilirsin. Artık çocuk değiliz Bu emirleri değiştirebilir, yansıtabiliriz. Onları tartış.
Biz değilsek, "iyi" olup olmayacağına kim karar verir? Kaynaklarımızı paylaşıp paylaşmayacağımıza kim karar veriyor??
-ikinci, bunlar iki boyutlu emirler. "paylaşmak zorundasın"(Çünkü değilse, iyi olmayacaksın). "Başkalarına iyi davran " (ya da iyi olmayacaksın, kötü olacaksın) ve "Diğerlerinin mutlu olması için mümkün olan her şeyi yap " (ya da egoist olacaksın).
"Biraz bencil" olmak için yer vermiyorlar.. Ya hep ya hiç. İyi ya da kötü. Belki de soru şu ki, gri yok mu??
-Ve son olarak, öznellik. Hiç kimse tam olarak ne anlama geldiğini yazmadı "İyi", "bencil" veya "Fedakar".
Yazılı kural nerede kendimizi bencil düşünebilmemiz için? Geri kalanını değil kendimizi kaç kez aramak zorundayız? Olmak kötü mü?
Romalılar “benlik pratiğini” ifade etmek için egoizm kelimesini kullandılar..
Seni düşün, önceliğin ol
Sonuçta, herkes terimlerin kendi versiyonuna sahiptir ve hepimiz birbirimizi görmeye çalışırız ki iyi insanlar biziz..
Rasyonelleştiriyoruz, tartışıyoruz ya da kötü adamların rolünü üstleniyoruz ve taahhüt ettiğimiz muazzam kötülük için kefaret etmeyi umarak kendimizi cezalandırıyoruz. Ve bu mantıklı. Sonuçta biz hikayelerimizin kahramanlarıyız..
Zaman zaman, sadece bizi inciten bir mantıkta farkında olmadan yakalanırız. ve Başka bir amacı olmayan insanlara zaman, kaynak ve güç verdiğimizi görüyoruz. bizi ezen hayatta.
Ve duramayız. Olumsuz sonuçlarından korkarız.. Bizi işaretleyen sözde yoldan uzaklaşmaktan korkuyoruz.
Bu düşünceleri yansıtmak ve rasyonelleştirmek; Bu mesajlar, sakinlik ve sakinlik ile insan koşulumuzun en çok değer verdiği alıştırma olabilir..
Yansıttıktan sonra hesaba düştüğümüz o küçük zaman alanı “Eh, belki de o kadar kötü değil. Belki kendim için zamana ihtiyacım var. Belki şimdi kimseyle paylaşmak istemiyordur. Belki bencil olmalıyım. "
Belki de bencil olmak haklı.. Belki bencil olmak, bizi biraz sevmek demek..
« Canlı insanlarla çevrili ... ama yalnız hissediyorum Yaşamak ya da hayatta kalmak »