Ödüller : 1991 Pegasus Edebiyat Ödülü
Necip Gerboğa, Gece'yi inceledi.
Düzenlendi: 27 Oca 21:59Gönderiyi direkt paylaşGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@NeGe·27 Oca 21:09·Kitabı yarım bıraktı·Puan vermedi
Muzaffer Akar, Gece'yi inceledi.
@nahira·15 Oca 13:43·Kitabı okudu·9/10
Bu inceleme hayatımda varlığıyla beni onurlandıran değerli Hocam, Dostum ve Ağabeyim Metin T. ‘a ithaf edilmiştir.
7.9/10 (89 Oy)66 beğeni247 okunma119 alıntı3.743 gösterim
8.2/10 (101 Oy)105 beğeni382 okunma184 alıntı3.817 gösterim
8.3/10 (211 Oy)197 beğeni648 okunma210 alıntı6.479 gösterim
8.0/10 (330 Oy)287 beğeni1.241 okunma213 alıntı8.532 gösterim
8.1/10 (39 Oy)34 beğeni181 okunma48 alıntı2.592 gösterim
6. Havuz Başı
8.2/10 (49 Oy)50 beğeni202 okunma79 alıntı3.247 gösterim
7.9/10 (221 Oy)193 beğeni707 okunma143 alıntı5.304 gösterim
8.3/10 (104 Oy)95 beğeni353 okunma131 alıntı3.174 gösterim
9. Dostlukların Son Günü
7.6/10 (7 Oy)9 beğeni51 okunma2 alıntı1.502 gösterim
10. Sürgün ve Krallık
7.4/10 (38 Oy)32 beğeni112 okunma67 alıntı1.782 gösterim
Anıl, Gece'yi inceledi.
@JayGarrick·18 Oca 16:01·Kitabı okudu·3 günde·9/10
Sokaklarda, caddelerde ya da meydanlarda; cezalandırılmak için türlü işkenceler vasıtasıyla onarılmayacak ölçüde hırpalanmış bir bebek kımıltısızlığı içinde inleyen insanlar…
Binaların yüksek pencerelerinden sokağa fırlatılan kendisinden hoşlanılmayan insanlar...
Oradan gelip geçenlerin yalnızca tüylerini ürpertmekle kalıyorsa, bu kitap yazılmalı ve bitirilmelidir diyerekten kitabın yazılış amacını açığa vuruyor.
Bilge Karasu’nun ilk defa 1994 yılında yayınlanan bu kitabı, yayınlandığı yıldan günümüze ışık tutuyor. Gece’yle: Karanlığın, karanlığı kurgulayanların, faili meçhul ölümlerin, dayakların, dayatmaların sözüm ona insanlığın yaşaması kaçınılmaz olan ortak paydasıymışçasına bu korkunç gerçeği, biz okurların yüzüne bir kez daha vuruyor.
Bilge Karasu, çok aşina olmadığımız bir anlatımla karşımıza çıkıyor Gece’sinde. Anlatı, bir bütünlükten uzak, paradokslarla dolu bir labirent görünümünde. Lakin yine aynı anlatı; münferit olarak ele alındığında bir elmas gibi parıldıyor okur nezdinde ve ne bakmaya ne de okumaya doyuluyor.
Yazımıyla, günümüzü aydınlatıyor demiştik zannediyorum ki burayı ufaktan açmakta fayda var. Bilge Karasu, bilinçli bir vaziyetle karanlık ellerin, bizler için karanlık ve sahte bir yaşam kurguladığına parantez açıyor anlatısının münferit bir bölümünde. Çevremizdeki aynalara kızgınlığını dile getiriyor; “Hangi ayna kendimizi gösterecektir bize” sözleriyle. Aynaların (varın siz ona gazete, televizyon, radyo falan deyin) sahte avuntularla; yalanın bir düzen haline getirilmesiyle bizleri, o beklenen büyük Gece’de elsiz, kolsuz, kafasız, dirayetsiz ve parçalanmış bir halde bırakmayı amaçladığını sadece ufacık bir Gündüzcü tarafından fark edildiğini hatırlatıyor. Bu Gündüzcülerin (varın siz ona terörist, komünist falan deyin) akıbetini mi merak ettiniz? Hiç acele etmeyin…
Karanlık ilkin kasabanın çukurlarına ağır ağır yayılıyor, sonra ovalara daha sonra da tepelere ve karanlığıyla her şeyi boğuyor. İlk cinayetler çukurlarda yani ücra sokaklarda gerçekleşiyor. Akabinde meydanlarda ölümlere rast geliniyor. En nihayetinde insanların yüzlerinde, ortak sesin, tepkinin, direnişin esamesi okunmadığı fark edildiğinde ise bu cinayetler alenen yapılmaya başlanıyor. Ne kadar da tanıdık değil mi? Günümüzde hiç yabancısı olmadığımız olaylar! Suçlu olmadığını bildiğimiz insanların götürülmelerine en ufak bir ses çıkarmadık ve çıkarmıyoruz. Neden ses çıkarmadık peki?
Geceyi yani karanlığı, kurgulayanların militanları olarak nitelendirilen gece işçileri; İnsanların içinde uyuklayan korkuları uyandılar ve o korkuyu her karanlık gecede bizlerin zihninde uyanık tuttular. Sonrasında korku, bizim tek gerçeğimiz oldu. Bir kere ölmek yerine her karanlık gecede ölmeyi yeğler olduk. Ne derler bu korkuya? Durun buldum; Patolojik korku yani dile getirilemeyen korku, bir gün bizi öldürecek olan korku!
Oğuz Aktürk, Gece'yi inceledi.
@distopikokur·03 Şub 20:02·Kitabı okudu·3 günde·Beğendi·9/10
Geceye bir kitap bırak değil gece bana bir kitap bıraktı.
Oldum olası geceye yüklenen anlamları sürekli takip ettim, bu takip beni gündüzlerdeki kalabalıktan ayırdı. Karasu'nun yapmaya çalıştığı üstü örtülü anlamlar dizisi bir bakıma kendi üstümü örttüğüm edebi battaniyelerin bir bir açılmasını sağladı. Üşüdüm, çünkü ısınmamı sağlayan onlardı fakat bu üşüme bana çok şeyin hatırlatmasını sağladı. Kitap hakkında bir şeyler yazmadan önce yazılmış incelemeleri okudum çünkü Gece kitabının hissettirdikleri diğer kitaplara yaklaştığım gibi yaklaşmamam gerektiğini söylüyordu.
İşe Taluy Kan'ın emek ürünü #26892038 incelemesini okumakla başladım. Post-modernizm kendim için de tanıdık bir kavramdı aslında. Mimarlıkta her ne kadar tarihi üslup ve standart kalıplar bu zamana kadar bir şekilde ayakta tutunabilmişse, modernizmin getirdiği tekdüzeliğe ve belirli ölçülere bağlı kalabilme duygusu da o kadar diri kaldı. Taluy'un da dediği gibi modernizmi anlamanın ve yorumlamanın şart olduğu bir dal olan post-modernizm, modernizmin getirdiği kalıpları eline aldığı görünmez bir saldırı tekniğiyle bir bir delerek geçti. Fakat varlığını bir bakıma modernizme borçluydu. Yorumlarında gördüğüm kadarıyla kitap için demiş olduğu kilitli roman tanımı tam oturmuştu. Zira kitap kilitli olduğu kadar içimizde kilitli kalmış bir uçarılığı, standart dışına çıkımını, algı sınırlarını zorlayan edebi bir bellek olmuştu.
Necip Gerboğa'nın yazmış olduğu ve bence çok özgün olan, içten incelemesinde #26781789 tek katlı, bahçeli, verandalı, çitlerle çevrili sıcacık bir evin yıkılıp yerine 5 katlı apartmanın dikilişini seyrettim. Fakat post-modernizm kenarda bütün bu olanları izliyordu aslında benim için. Onun ve Karasu'nun ne imar yapmaya ne de bu aydınlık diye düşünülen dünyaya yeni bir kalabalık getirmeye niyeti var gibiydi. 5 katlı apartman örneğini kabul etsek bile pencereleri baca, lambaları kapı, zeminini ise tavan kabul etmemiz gereken ön ve kabul edilemeyecek kadar karanlık koşulların saydamlığına göre imar edilmesi gerekirdi. İşte bu yüzden o tek katlı, bahçeli, verandalı eve sanırım ben bir Casa Batllo dikerdim. Çünkü Art Nouveau akımı da post-modernizmin modernizme dayalı geliş sebebi gibi makineleşmeye ve standardize olmuş her şeye karşı bir tepki olarak geliyordu.
Anıl'ın yazmış olduğu bana çok şey katan incelemesinde #26528295 zor matematik sorularını, karanlığın ellerini, insanlık vurgusunu ve dile getirilemeyen korkuları gördüm. Matematiği bir çözüme kavuşturmak gibi değildi aslında post-modernizm. Karasu da kitabında ucu açık bıraktığı sayısızca sonuç arasından matematiğin kısıtlarını aşarak kendi edebiyatının matematiğini oluşturmak istemiş gibiydi. 2 sayfa çözüm yapıp tekrar 2 sayfa çözüm yapmak gibiydi ve ondan sonra o çözümleri çöpe atıp onları çöpten alıp affedip onları ağaç olan hallerine geri döndürmek gibiydi. Cebren mi? Karasucul.
Muzaffer Akar'ın yazmış olduğu ustaca #26451390 incelemesinde "Eğer okuyucu yazımı kendi mantığında ve usunda biryerle yerleştirmeye çalışırsa
harap oluyor, dedik ya neresinden tutsanız elinizde kalıyor diye.
Okunacaksa bu kitap, okuyucu kendisini yazarın yazımına bırakmalı ki keyfine varabilsin bu edebi anlatının. " diye sarf ettiği cümleler her şeyi açıklıyordu. Belki de açıklamıyordu? İşte bu dilemma arasında kalındığı sürece post-modernizmini tanıtmaya fırsat buluyordu Karasu da. Sırf okurun beyninin kıvrımları arasında gezen hücreleri olağan akışına bırakmamak için onları dürtüyordu, olağanlıklarından sıyrılmalarını söylüyordu, gecenin işçilerinin oralara, buralara, her yere veya her yer olmayı başarmaya çalışan ve nihilist takılmaya zorlanan mekansızlıklara sirayet etmesini nasıl da arzuyla bekliyordu öyle!
Sitenin sağlam felsefik eser okurlarından Eyüp Tatar'ın yazmış olduğu kısa ama gayet yerinde olan #20266410 incelemesinde Karasu ve Gece kitabı kalem işçiliğinden çıkmış bir işçilik/felseformans ürünüydü. Çok çetin metinler silsilesinden çıkan okur balta girmemiş ormanlardan çıkan çetin savaşçı gibi çıkıyordu onun kitabından çünkü. İşte bu verdiği savaş zaten okurun kendini ve okumalarını sorgulamasına, onları diri tutmasına yol açan en önemli başatlardan biriydi. Sıradışılık ve eksperimentallik ise Eyüp'ün de dediği gibi eserdeki Karasu'nun bizdeki aynasıydı. Nereye bakmaya çevirirsek yüzümüzü o bizden kaçardı. Sonsuz döngüye girdiğimiz bakışımlarda her zaman kovalamayı seçtiğimiz olaylar silsilesinde bulurduk kendimizi.
Gece uzaklaşıyordu ve ben gittikçe daha çok ipucusuzlaşıyordum. Önceden gördüklerime benzemiyordu. Sonuna yaklaştığımı ne kadar hissedersem hissedeyim sanki görünmeyen bir Karasu eli beni alıyor kitabın en başındaki karton kapağın içerisine yerleştiriveriyordu. Olmaz öyle diyordu. İpucularının hepsi senin eseri nasıl alımladığına bağlı diyordu. Oyun sonu canavarı değil de oyun başı canavarının etleşmiş hali gibiydi bu adam.
Estetik miydi? Kesinlikle. Fonksiyonel miydi? Tartışılır. İşlevsel olmasına gerek var mıydı? Gece, her daim ardından gündüzün geleceğini bilerek kendini noktalıyorsa Karasu da bu kitabındaki her konudan sonra bambaşka aydınlıkta/karanlıkta bir konunun geleceğini bilerek kendini noktalamamış olabilir. Nokta koyan bir adam değil bu doğrusu. Nokta modernizm ise bulanıklık tam bir post-modernizmdir.
Karasu Gece'de şehirden ve onun getirdiği kıstasların bulanıklığının yoğunluğunu ne kadar hissederse kitap da o kadar silikleşiyordu. Hayatlarımız da bizi her daim bir yerlere çekip sürmeye çalışan duyguların esareti altında geçerdi. Sonuca ulaşmaya çalıştığımız her türlü olayın sürecinde başlangıcımızı unutur bir halde olayların en ortasında aval aval bakar dururduk kendimize. Böyle alıştırdık kendimizi standartların dışına itmeye, kendimizi sürreal bulmaya, kendimizin sınırlarını netleştirmemeye ve şehrin getirdiği kalıplardan uzaklaşmaya.
Sanmıyorum ki sonuçsuzlukların ve keskinliklerin oluşmasını sağlayan bulanıklıklar olmasın... Belki de bulanıklıkların birleşmeye devam ederek sonuçsuzlaşmaya başladığı o anlarda bir şeyler anladığımızı sandık biz de Gece gibi. Ama bu kitaba salt anlaşılmamak üzere yazılmış gibi bakmamalıydık. Anlam arayışı tehlikeliydi. Anlam varsa bile onlarca şeyin altında gizliydi. Raskolnikov'un çaldığı para gibi taşın altındaydı, sevgilimizin çaldığı kalp gibi tanımlanması ekspresyonist bir süreçler zinciriydi. Tanımlanması cesaret isteyen iş doğrusu.
Gece kitabı algılarımla oynadı, onların frekansını değiştirdi. En çok satan kitaplardan değil en çok alan kitaplardan oldu benim için. Beni benden aldı, tekrar aldığı yere koymaya çalıştı. Olmadı fakat denemeyi bırakmadı, tabii ben de bırakmadım denemeyi. Çaba göstermekten bıkmayan bir Gece vardı karşımda. İlk duyduğumda kadın sandığım Bilge Karasu ise bana bakıyor ve dalga geçiyordu yazdığı şeylerin kapalı anlamlarıyla. Açıklık onun mizacı değildi.
1000kitap 3. İstanbul Kitap Buluşması için seçilen kitap aslında seçilmemişti. Eminim ki Gece kitabı bunu duysaydı kendisini seçilmiş olarak görmezdi, çünkü o bizi seçmişti.
Düzenlendi: 17 Şub 01:46Gönderiyi direkt paylaşGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@zikodima·16 Şub 23:52·Kitabı okudu·Beğendi·Puan vermedi
Metnin serbest çağrışımlı, anlatıcıların güvenilmez olması, bolca kullanılmış imgeler yoluyla, ki bir deformasyona sebep oluyordu bu, ekspresyonist bir tarzda (Necip Gerboğa tespiti #26781789) yazarın kendi iç dünyasını dışa vurması, eseri oldukça zor bir hale getiriyordu. Bu eser otobiyografik bir dışavurum metnidir. Evet, biz böyle bir okuma yaptık. Yazar kendi iç dünyasını yoğun bir deformasyondan geçirip aktarıyordu. Amacı bir şey olduğunu göstermek değil, o şeyin bir varlık olduğunu göstermekti.
Ebru Ince, Gece'yi inceledi.
Düzenlendi: 10 Şub 23:26Gönderiyi direkt paylaşGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@black·10 Şub 23:23·Kitabı okudu·4 günde·Puan vermedi
Dip not : Önyargısız. ..
Bu 4 gecenin sonunda bir inceleme fırtınası bekliyorsunuz ama "yok öyle bir şey :) "
"Gece"den bana kalan bir "kızgınlık ve katil olma dürtüsü "
Öncelikle (taşa tutulmayı göze alarak ) söylüyorum ki ...post modern bir kitap yazmak "bana göre " en kolay yazım kolu edebiyatta. .kimseye hesap vermek ,birşeyleri birseylere bağlamak ,karakterler ,kurgularla ,sebepler,sonuçlarla ,tarihsel detaylar yada hata yapma kaygımız olmadan "çala kalem " her istediğinizi yazabilir, beyninizi ,yasanmışlıklarınızı sadece.kendi bildiğiniz ipuçlarıyla kağıda dökebilirsiniz ...zaten okuyucunun bu kitaba dahil olma gibi bir lüksü yoktur ..
Sayın Karasu 'yu benimseyemedim ve dünyasında pek keyif almadım ..
Zaman zaman beni yakaladığı yerlerde oldu yalan yok ,bir cok kelimenin altını çize çize okudum kitabı .yazarın en beğendiğim yanı artık okuyucunun sabrının son demlerinde olduğunun farkında olmasıydı ..sanırım onun da istediği buydu ya da kimbilir belki gerçektende "çok ta umurunda değildi "
Bir kac bölümde cümleleri alt alta dizeleyip şiir bile çıkarttım kitaptan ..o zaman belki daha mutlu okurum diye ..ama olmadım :) Masumdum. ..sayın Karasu nun kisisel hezeyanları beni gerdi okumasammı ? sorusunu bir kaç kez sordurttu alt benligime. .ama okundu bitti.
Bir başka okuyucuya belki bambaşka bir dünya yaratabilir ama benim sayın Karasu ile ilk ve son buluşmam oldu..sevenlere saygım sonsuz ama ben kitabı az ..."şahsını "hiç sevmedim " affola. ..
Son Dip Not:
BU BIR KILIÇ BALIĞININ ÖYKÜSÜ ...
YAZILMASA'DA OLURDU ...
(halâ kafamda Ahmet.Kaya şarkıları )
Eyüp Tatar, Gece'yi inceledi.
@Nous·03 Tem 2017·Kitabı okudu
Selman Ç., Gece'yi inceledi.
@Seladam·03 Şub 23:02·Kitabı okudu·3 günde·Beğendi·8/10
Okuması kolay ancak anlaması ve anlamlandırması tam tersine zor bir kitap.
Metin T. abinin sürekli değindiği “derin okuma” durumunun en lazım olduğu kitaplardan birisi. Belli bir edebiyat, felsefe birikimine sahip olmak gerekiyor sanırım bu kitabı anlamak ve anlamlandırmak için. Ancak bu demek değildir ki bu birikimlere yeterince sahip olmayan okurlar bu kitaptan bir şey çıkaramaz, bulamaz. Zaten yazarın da bir röportajında dediği gibi
“Her okurun bir metinde bulunabilecek her şeyi görmesi söz konusu değil; kimi buna takılır, kimi ona takılır, kimi onu görür, kimi bunu görür. Ama dediğimiz gibi değişik okurların okumaları günün birinde bir araya gelince ya da gelirse, bir yazarın yapıtları üzerine biraz daha geniş, daha ayrıntılı sözler edilmiş olur.” her okur farklı anlamlar farklı duygular bulacaktır bu kitapta. Ayrıca bizim okur toplantılarının da amacı budur.
Başlarda anlamlandırmak güçtü benim için gece, gündüz, çatışmak, durmak, aydınlık karanlık… Birçok terim vardı.
Bir bölümde gece ile gündüz çatışıyordu.
“Bir uçtan ‘Gündüz’ diye bir ses çıktı bütün ağızlardan. Karşı uçtan, hep bir ağızdan ‘Gece’ diye karşılık verildi. Bu sözler kafamı bir daha karıştırdı. Sonra silahlar teker teker kalkmağa başladı."
Buradan sonra biraz daha oturdu bazı şeyler. Karşıt durumlar ön planda. Ben buradaki çatışma iyi ile kötü, toplum ile toplumun dışına itilmiş kişiler olarak algıladım. Ayrıca bu bölümlerde yazarın darbe dönemlerinden etkilendiğini hayatını az çok bilenler o dönemlerin izlerini görecektir.
Gecenin işçileri tabiri çoğu yerde geçiyor. Kim bu gecenin işçileri diye sorduğumuzda karşımıza cevap olarak
““Gecenin işçileri içinde, zincir, sopa, kamçı, ip taşımayan bir küme vardır. Bunların tek savutu, koltuklarının altındaki, şiş kadar uzun, şiş kadar ince kamaları; bu kamaları da sanki taşımazlar, etlerinin bir parçası haline getirirler. Kollarını kavuşturmuş, elleriyle koltuk altlarını hafif hafif okşamalarına bakan, ister istemez öyle düşünür. Pek seyrek kullanırlar bu kamayı. Asıl işleri başkadır; bu işlerini görürlerken de tedirgin edilecek olurlarsa, kendilerini tedirgin edenleri ortadan kaldırmak için başka yollar, doğal yollar kullanmayı yeğlerler."
bu alıntı çıkıyor.
Bu alıntıdan anlaşılacağı gibi baskı dönemlerine atıfta bulunuyor yazar. Farklı görüşlerin, düşüncelerin, kişilerin işkencelerle, zorlamalarla, baskılarla susturulmasına atıfta bulunuyor.
Zaman zaman Kafka’nın Dönüşüm’üne (#26958459 ) zaman zaman Camus’nün Yabancı’sında ki Meursault karakterine (#26977710) atıfta bulunuyor yazar.
Bazen bireysel, bazen toplumsal olarak verir mesajlarını. Bireyin yanlızlaşması toplumdan kendini soyutlaması ön plandadır.
Çok farklı bir okuma deneyimi sunacak bir kitap Gece. Ancak kendi adıma anlamlandırmak güç bir kitap. Çok eksik var bu incelemede farkındayım. Edebi olarak, felsefik olarak yapılmış birbirinden güzel incelemeler var. Ben de olaya biraz farklı bir yönden bakmak istedim ve bu şekilde bir şeyler çıktı.
ÖZLEM, Gece'yi inceledi.
@sabine·25 Oca 12:29·Kitabı okudu·7 günde·7/10
Bu ayın ortak okuma kitabı idi Geceler,bir çok arkadaşın ilgisini çekmiş,(aslında başlarda benim de ilgimi çekmişti:)ben ise kitapla bütünlük kuramadım bir türlü,okuduğumdan hiç bir şey anlamadım,her bölümde yeni kitaba başlıyormuşum gibi hissettim.Bölümler (bir kaç bölüm hariç)birbirinden kopuk.Bazı karakterlerden bahsediyor,tam onlara konsantre oluyorum,sonra yazar diyor ki "ben öyle demiş bulundum ama aslında öyle biri yok":)
Geçen bir arkadaş profilimde sormuştu,kitap nasıl gidiyor diye şu cevabı vermiştim,"Hani bir resmin karşısına geçersin de "ressam bu eserde ne anlatmak istemiş acaba" dersin ya,aynen o duygulara sahibim,yazar birşeyler anlatmak istiyor ama ne" :)
Bir de bu kitabı kesinlikle istediğin zaman okumalısın bence,ben buluşmaya yetiştireceğim diye seri okumaya çalıştım,zaten anlam veremediğim kitap kafamda allak bullak oldu.Zaten yazar da ne yaptığının farkında,buyurun işte;
"Her neyse..Bu kitabı bitirip bitiremeyeceğini bilmem.Bu durumda kaldıkça,sen de bilemezsin.İstesen de bitiremezsin belki.Belki bitirirsin gene de ...Ne olacağına daha kimse karar verememiş durumda."
Yeni bir deneyim yaşamak isteyenler için biçilmiş kaftan:)
Ayça, Gece'yi inceledi.
Düzenlendi: 18 Mar 11:54Gönderiyi direkt paylaşGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Phoneix·17 Mar 23:28·Beğendi·9/10
Gece merak uyandırır,
Gece kötülüklerin yansımasıdır.
Gece aynı zamanda bir bitiş,bir sonlanıştır.
Geceye bir inceleme yazmak benim harcım değil.ama bir kaç cümle kurmadan da kendimi eksik hissedeceğim.Edebi,felsefi,psikolojik,sosyolojik açıdan güçlü bir birikime sahip olmak gerekiyor.Benim elimde ise bir tek’ben ‘ varım.
Bilge Karasu,imgelemlere kaleminde can veren oyun bozan bir yazar Belirliliğin içinde belirsizlik yaratmak gayesinde.Mesela kurgusal karakterlerin cinsel kimlikleri bile değişkenlik gösteriyor.Erkek diye düşündüğüm kadın olarak karşıma çıkıyor ileriki sayfalarda.
Veya Okuru var ediyor;aynı zamanda da okura acaba ben var mıyım gerçekten? diye düşündürüyor.
Yine de Bir şeylerin gizli kalmaması için uğraşmış.İçindeki bütün duyguları cümlelerine nakşetmiş.Olayın içinde olay,kurgunun içinde kurgu,anlamsızlığın içinde anlamlılık,yalnızlığın içinde kalabalık.Karşıtlık,kuramsal karışıklık,önemli olayların bağlamlarla anlatılması.Okuduğumu anlatırken,cümlelerimdeyüklemlerim bile olmayacak belki de.Çünkü nokta olmadan sadece virgüllerle,noktalı virgüllerle,üç noktalar kullanılarak yazılmış bir kitap okudum.
Karman çorman bir kurgu.Anlatan,yaratan,düzelten,okuyan hepsi birbirine içine geçmiş.Cümleler devamlılığın içinde kesiliyor.Tam alıştım diyorum;bir bakmışım ki başladığım noktadayım.Bütün anlamlandırmaların sıfırlanmış,yanılgıların içinde kaybolmuşum.
BK,bu kitabı yazarken hangi duyguların esiriydi acaba? diye düşünüyorum şimdi.Artık yeter mi!”demişti.Gizli kalan bir şey kalmasını istememiş sanki.
Şiddetin ,kötülüğün soğukluğunu hissedin;ama bunu size öyle bir anlatmalıyım ki hem korkun hem merak edin;düşünün,sorgulayın aklınızın ve
duygularınızın en uç noktalarını yaşayın diye de gecenin kapılarını sonuna kadar açıyor.
Gecede gizlilik esastır.Tek bir kişi bilmeli aynı zamanda bir çok kişide bilmeli.Şimdi düşünelim birine bir şey söyleriz “Kimse bilmesin.”deriz.Karşımızdaki insan kendini önemli değerli güçlü hisseder bu durumda.İpler gizliliğin içinde asılı kalır.gerektiğinde kullanılmak üzere.İşte Karasu gecenin işçileriyle bu durumu yaratmış.Kitle imha uzmanları gibi olan bu işçilere insanların içindeki neşeyi sevinci umudu yok etmeleri ve haleflerini oluşturmak için emir verilmiş sanki. Şüphe en tehlikeli silah olarak ellerinde vücut bulmuş.Sadece Gece’nin ruhunun içselliğini çözebilenler var olabilir ve savaşabilir algısını yarattı yazar ben de.
Kitabı okurken beynimle oyun oynandı.Önce tamir edilebilir,engellenebilir olgusu yaratıldı sonra da yaratılan bu olgu yalanlandı.Aslında tüm bu düşünceler yazarın kendi dünyasını bize yönlendirmesinden başka bir şeydeğil.Yaratman,düzeltmen,söyletici hepsi Karasu.Ve bu durumda bir kaosun içine atıyor insanı.Hangi zamandaydım onu bile tam anlamıyla algılayamadım.Metinler ve olaylar arasında geçişler oldukça sancılı oldu benim için.
Yazar ve kitapla ilgili ise olumlu düşüncelerim var.Her okuyana farklı hisler uyandıran bir roman yazabilmek Karasu’nun en büyük başarısı olmuş bence.Kendine has kelimelerle var olan ,çoklu kişilik evrenleri arasında kendince kendini anlatan bir yazar olarak benim gönlüme taht kurdu.
@nahira·13 Oca 15:44·Kitabı okudu·İnceledi·9/10
Düzenlendi: 25 Oca 20:28Gönderiyi direkt paylaşGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Galeyan·25 Oca 20:28·Kitabı okudu·9/10
Arada bir, inanılmaz şeyler de oluyor; olmasa, umut diye bir şey kalır mıydı zaten?
Sayfa 72 - undefined
Benden seni anlatmamı istiyorlar
Anlatmamı istiyorlar seni
Anlayabileceklermiş gibi senin eşsizliğini
Ben anlatamıyorum seni
Ne zaman söze başlasam gözlerim doluyor
Adını söyleyemiyor dilim
'O' diyorum düğümleniyor kelimeler boğazımda
Kelimeler nefes aldırmıyor bana
Nefesim oluyorsun bir anda
İçime çekiyorum ismini
İsminle birlikte seni
O an dünya üzerimi örtüyor
Siyah ötesi oluyor her şey ve her yer
Yine o an yok oluyor herkes
Sorular yok oluyor cevaplar da
Şimdi benden seni anlatmamı istiyorlar
@distopikokur·03 Şub 13:11·Kitabı okudu·Beğendi·İnceledi·9/10
Gazete okurken, birileriyle konuşurken, anlatılan, iletilen acılar, kötülükler, cinayetler karşısında, ölümler, kıyımlar, kırımlar karşısında içi oynaması gerektiğini duyduğu halde gönlünden herhangi bir kıpırtı, herhangi bir ürperti geçmeyenler vardır: Bundan ötürü kaygı duyarlar. Kimi ise, herhangi bir şey duyması gerektiğini de düşünmez, herhangi bir şey de duymaz; bundan ötürü kaygılanmaz; kaygılanmayı anlayamaz...
Sayfa 155 - Metis Yayınları
@Sinka·25 Tem 2017·Kitabı okudu·Puan vermedi
" Ancak, gece, ine dönüştür; ılık sularda yüzüş, yalanlardan pek çoğunun gerisine, öncesine dönüştür. Kendisi de bir yalana dayansa bile. "