DÜŞMAN NASIL VURULUR | - beskoyluyuz.biz
14 Haziran 2020 00:34:34
Yazarın Diğer YazılarıBU OCAK SÖNMEMELİEĞİTİM HER ŞEYİN İLACIDIRDÜŞMAN NASIL VURULURKORONA VE EĞİTİMMERHABA MAH-l SULTANKORONAYI NASIL YENECEĞİZ ?Baharda uyanıp akar yüreğimYAN EY GÖNÜL YANÇANAKKALE’Yİ ANLAMAKHER GÜN YENİDEN DOĞARIZTüm Yazıları
Kurem çıktı Yemen'e
Kanum akti çimene
DÜŞMAN NASIL VURULUR?
Alaybeğ Dayı, son anlarını yaşamaktadır. Bir ara yatağından doğrulup: “Geliyor! Palamı getirin!” diye bağırır. Kılıcını getirirler. Kılıcını yarıya kadar kınından sıyırır ve iki eli iki yanına düşer. ‘İnna lillah…’ ‘Nasıl yaşarsanız öyle ölürsünüz.’ Alaybeğ Dayı’nın ömrü Yemen ellerinde cephelerde geçmişti. Acaba gelen kimdi? Kılıcına sarıldığına göre kendisini öldürmeye gelen bir düşman olmalıydı. Aile arasında Azrail’in kendine gözüktüğünü, canını almak istediğini, buna karşılık Alaybeğ Dayı’nın Azrail aleyhisselama: “Canımı alıp ne yapacaksın, etim yenmez, gönüm giyilmez.” dediği rivayeti çok meşhurdur. Gerçi Türk efsanelerinde Azrail’e kafa tutan Deli Dumrul gibi yiğitler çoktur, lakin karşısındakinin gerçekte ölüm meleği olduğunu anlayınca bütün yiğitler çaresizce diz çöküp yalvarmaktan başka bir şey yapamamıştır.
Dedenizin askerlik yaptığı, mezarının bulunduğu yer, sizin vatanınızdır. Vatan düşman tarafından gasp edilince vatan olmaktan çıkmaz. Şimdi, Suriye’de, Irak’ta, Libya’da ne işimiz var diyen zavallılara acıyım mı, kızayım mı bilemiyorum. Fakat bu milletin evlatlarını milli ve tarihi hafızasını kaybetmiş bir mankurt gibi yetiştiren sisteme ne desem, yine de az gelir. Alaybeğ Dayı, 12 yıl Yemen'de savaştıktan sonra, artık geri gelmez denilen bir zamanda ansızın çıkagelir. Yemene giden gelmezdi. Giderken, 'Yemen'e gidiyoruz/Dünyadan çıkıyoruz(Eşipame Soyemen/Asondünyaeğvalmen). diye yanık yanık ağıtlar yakılırdı. Lakin insanı ölümden eceli korur. Hiç kimse eceli gelmeden ölmez. Hatta kitaplarda 'bir kimse ölünce, ecelsiz öldü diyenin imanı gider.' buyurulur ki, ‘ne bir an evvel, ne bir an sonra’ demektir. Alaybeğ Dayı’nın Süleyman isminde bir erkek kardeşi vardır. Süleyman, yıllarca cepheden cepheye koşmuş ve nihayet rütbelerin en yücesi olan şehadet rütbesiyle şereflenmiştir. Elimizdeki belgelere göre İspiroğlu Süleyman’ın, Balkan ve Çanakkale savaşlarına katıldığı ve her iki savaşta da ordunun ileri harekatında savaştığı yazılıdır. Büyüklerimizden öğrendiğimize göre, Çanakkale mahşerinden de sağ olarak kurtulup Erzurum Kop dağında Ruslar’la savaşırken şehit düşmüştür. Yetim kalan Mustafa ismindeki bir oğlu, AlaybeğDayı tarafından büyütülmüştür. Alaybeğ Dayı, bu şehit emanetine öz evladı bakmış, hatta küçükler büyüyüp yaşları kemale erinceye kadar, Mustafa amcalarını öz amcaları zannetmişlerdir. Bu Mustafa amcanın bir oğlu 90'lı yıllarda Sakarya Karasu ilçesinde iki dönem belediye başkanlığı yapmıştır.
12 yıl hiç haber alınamayan Alaybeğ Dayı’yı da kardeşi gibi öldü bilen bazı haramzadeler, geride kalan bazı mal ve mülklerini gasp ve talan ederler. Lakin öldürmeyen Allah öldürmez. Bir gün yiğit Alaybeğ çıkagelir işte. Olanı biteni öğrenince tüfeğini omzuna vurup itin döllerinden hesap sormak için yola düşer. Yolda bir baba dostu dedeyle karşılaşır. Zira sofrası da gönlü gibi zengin olan Alaybeğ’inbabası Mahmut Çavuş’un seveni de çoktur. Selam kelamdan sonra dede sorar: “Hayırdır Alaybeğ, omzunda tüfek burnundan soluyarak nereye gidersin?” Alaybeğ Dayı: “Biz cepheden cepheye kefere ile vuruşurken, bir kardeşimizi şehitverirken, birileri de buraları sahipsiz sanıp malımıza- mülkümüze çöktü, sen de biliyorsun amca. Şimdi hesap sorma vakti. Hepsini vuracağım.” der. Bugün adını bilemediğimizdede, Alaybeğ’in karşısına dikilip: “Bak Alaybeğ, düşman öyle vurulmaz. Yanlış yapıyorsun. Kendini yakacaksın. Bu hırsızları vurup eline ne geçecek. Girdiğin bu yolun sonu felakettir. Düşman öyle vurulmaz. Düşmanı öldürmek istersen,çok çalışacaksın. Varlık sahibi olacaksın. Bak ucu bucağı olmayan arazilerin var. Bu araziler senin torunlarına da yeter. Sen çalıştıkça, ailenle rahat içinde, mutlu mesut yaşadıkça düşmanların her gün ölecek. Düşman çalışarak vurulur oğul. Düşman, her gün hasedinden ölür.” diyerek Alaybeğ Dayı’ya mani olur. Sonra bahçedeki yeşil çimenlerin üzerinde soğuk bir yayık ayranı içerler beraberce. Yemen ellerinden, gidip de gelmeyen yavrulardan, geride çaresizce ağlaşan analardan, genç yaşta bebesiyle dul kalan gelinlerden, cephelerde aç, biilaç ve salgın hastalıklardan şehit düşenlerin, çatışmalarda şehit düşenlerden kat be kat fazla oluşundan, atların pisliklerinden arpa toplayıp yiyerek hayatta kaldıklarından,orduya hastalık bulaştırmasın diye koleraya yakalanan kapı komşusu asker arkadaşını Yemen ellerinde nasıl öldürmek zorunda kaldığından, bir yemeli kadının kendisine annelik ettiğinden ve daha neler neler konuşurlar.
Kimdi bu isimsiz kahraman? Zor zamanda insanın imdadına yetişen Hızır mıydı yoksa, bilen yok. Öğüdü nesilden nesile rehber oldu o günden sonra. Alaybeğ Dayı’nın torunlarına en büyük mirası oldu. Düşman çalışarak vurulur. Hasetçi her gün ölür. Dostları sevindirmek, düşmanları da kahrından öldürmek için gece gündüz demeden çalışmanın önemini anlatırken bu mübarek insanın öğüdü örnek olarak anlatılır o gün bu gün. Babadan oğula vasiyet edilir. Cümlesinin ervahına dua edilir.