Batıdan doğunun en batılısına (14)
Yayın Tarihi: 18 Şubat 2019 Pazartesi, 06:34
Sarıkamış Şehitliği ziyaretinin yaşattığı duygusallıkla otobüse binerek kayak merkezine doğru hareket ettik. Kars gezimiz boyunce, hatta şehitliği ziyaretimizden de önce, içimde hep bir burukluk vardı. Kars'ta ilk durağımız olan Kars Harp Tarihi Müzesi Kanlı Tabya ziyaretinden sonra kulaklarımdan uzun süre top sesleri gitmedi. Aslına bakarsanız zaman zaman kendimi hala Kars'ta gibi hissediyorum.
Sarıkamış tipik bir kış merkezi, hatta bir miktar Avrupai bir havası var. Bu tabi ki yörede bu dağ ve kış sporunun yapılmasıyla ilgili. Dükkanlarda satılan malzemeler normal bir kent ve ilçeden çok farklı. Edirne'de hiç satılmayan kayak malzemeleri burada satılıyor. Rehberimiz, Sarıkamış'ta yaşayan herkesin kayak yapabildiğini söyledi. Ve Sarıkamış'a gelmişken volkanik doğal camdan (obsidyen) takı yapıp satan bir mağazaya da girmeden edemedik. Arkadaşlar sıkı pazarlıklar yaparak hayli fazla hediyelik aldı.
Alışveriş molasının ardından çam ağaçları ve karın yarattığı güzellikleri takip ederek kış sporları ve kış turizmi bakımından Türkiyenin birinci derece öncelikli 5 merkezinden biri olan Kars-Sarıkamış Kayak Merkezi'ne ulaştık. Çevresi ünlü sarıçam ormanları ile kaplı, 2 bin 200, 2bin 900 metre yükseklikte bir plato üzerinde yer alan merkez, Kars'a 54, Erzurum'a 153, Kars Havaalanına 40 dakika mesafede bulunuyor.
Arkadaşların bir kısmı ototbüsümüzü parkettiğimiz yerdeki kafelere girmeyi tercih etti. Ben de onlara takılmak istedim ama Nevin ve Nesrin bırakmadı ve beni zorla telesiyeje doğru sürükledi. İyi ki böyle yapmışlar önce buzdan yapılmış asker heykellerini gördük sonra da kayak pistinin otellere doğru uzanan bölümünü geçerek telesiyej noktasına ulaştık.
Telesiyejle zirveye iki etapta çıkılıyor. Dört kişilik alet gelip önünüzde pıt diye durmuyor, o ring halinde dönerken sizin yere kapaklanmadan dört kişi binmeniz gerekiyor. Valla ben bunu nasıl başardıysam hala hayret ediyorum ama sonuçta Nevin Ağır, Nesrin ve Hayrettin Beynek ile kendimi yükselirken buldum. Telesiyejimiz tatlı bir eğimle her iki tarafı sarı çamlar ve karlarla kaplı ormanın ortasından süzülmeye başladı. İyi ki binmemekte inat etmemişim diye düşündüm.
Ama yükseldikçe yüzümüze çarpan rüzgarın şiddeti de artıyordu. Kayaklarıyla zirveye tırmanan sporcular yüzlerini ve gözlerini kocaman kar maskeli gözlüklerle koruyorlar. Bizde bu tür bir ekipman olmadığı için yüzümüz gözümüz rüzgara açık. Kuzenim hemen imdadımıza yetişti. Sırt çantasından minik bardaklara, 'şimdi ısınırsınız' diyerek bir sıvı doldurdu. Kendisi sıcak olmasa da geçtiği yerleri anında ısıttı.
Manzaranın keyfine, sessizliğine, aşağıda kayan sporcuların çıkardığı sesler eşlik ediyordu. Keyifliydi, keyifli olmasına da benim kahramanlığım da zirvenin yarısına kadardı. Ben ilk etapta indim, diğerleri zirveyi gözlerine kestirdi. Bana da caminin yanıbaşındaki kayak merkezinin kafeteryasında onları beklemek düştü.