Sinirlendiğinizde bu öyküyü hatırlayınız.. | | Burak Kaşıkcı
30 Mart 2010 Burak Kaşıkcı
Merhabalar tekrardan.. Uzun bi aradan sonra tekrar yazıyorum.. Bu uzun aranın oluşmasındaki nedende benim üşengeçliğim ama yapacak birşey yok, azıcık üşengeç insanım ne yazikki 🙂
Neyse öyküye geçeyim ben çok uzatmadan.
Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çıktığında ,üç yaşındaki oğlunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle kamyonunun kaportasını mahvettiğini görmüş.Hemen oğlunun yanına koşmuş ve çocuğun eline çekiçle vurmaya başlamış.Biraz sakinleşince oğlunu hemen hastaneye götürmüş.Doktor,çocuğun kırılan kemiklerini kurtarmaya çalıştıysada elinden birşey gelmemiş ve çocuğun iki elinin parmaklarını kesmek zorunda kalmış.Çocuk ameliyattan çıkıp gözlerini açtığında bandajlı ellerini farketmiş ve gayet masum bir ifadeyle ,’babacığım , kamyonuna zarar verdiğim için çok üzgünüm.’demiş ve babasına şu soruyu sormuş:’parmaklarım ne zaman yeniden çıkacak.’ Babası eve dönmüş ve hayatına son vermiş…
Birisi masaya süt döktüğünde yada bir bebeğin ağladığını işittiğinizde bu öyküyü hatırlayın.Çok sevdiğiniz birine karşı sabrınızı yitirdiğinizi anladığınızda, önce biraz düşünün. Kamyonlar onarılabilir,ama kırılan kemiklerve incinen duygular hiçbirzaman onarılamaz;genellikle kişiyle performansı arasındakifarkı göremeyiz. İnsan hata yapar. Hepimiz hata yaparız.Fakat öfkeyle ve düşünmeden yapılan şeyler,insanı sonsuza kadar rahatsız eder.Harekete geçmeden önce durun ve düşünün.Sabırlı olun.Anlayış gösterin ve sevin..
Yeni anasayfa tasarımım