Sevan Nişanyan / En son yazıları: Rohingya soykırımı
Spiegel’in 28 Nisan sayısında, Myanmar’da geçen sene 700.000 Rohingyalı Müslümanı sürdükleri topraklarda basın turu. Adeta 1920’lerin Türkiyesi. Ya da o yıllardan bugüne herhangi bir günün. Silinmiş izler, resmi yalanlar, yalanlar deryasında başı dönmüş gariban resmi kurum görevlileri, her yanda dozerler, inşaat, “yeni Myanmar” kurma hayalleri, geride kalmış tek tük Rohingyalının korkuyla karışık çaresizliği, ahlaki çıkmazını kalıplaşmış nefret söylemiyle örtmeye çalışan Budist rahip... Katiyen soykırım olmamış, giden Rohingyalar isterlerse dönebilirmiş, yakılan köyler zaten yokmuş, dozerle düzlediklere yerlere modernlik gelecekmiş.
Bazen araya mesafe koyup bakınca bazı şeyleri daha iyi görüyorsun. Duygusal bagajından kurtulup Türkiye’ye objektif bakamıyorsan mesela Myanmar’a bak. Türkiye’yi göreceksin.
Oradaki askerli fotoğrafa iyi bak. Oturan askerlerin yüzündeki aşağılanma ve dayak yeme korkusunu, fırsat bulunca aşağılama ve dayak atma eğilimini gör. Yüzbaşının ve soldan ikinci başçavuşun yüzündeki örtülü sadizmi gör. Yeni alınmış plastik sandalyeleri, ucuz prefabrik duvarları gör. Yabancı ve aklın alamayacağı kadar üstün bir uygarlığın teknolojik ürünlerinin, nasıl bir aşağılık bürokratik tahakkümün aletlerine dönüştüğünü gör. “Mıntıka temizliği yapıyoruz” (Flurreinigung) demişler. Silmeye çalıştıkları şey vicdanlarıdır.
“20. yüzyıl Türkiye’sini tek karede özetle” desen daha iyisini bulabilir misin?
Rohingyalara sempati duyuyor muyum? İtiraf edeyim, çok ilgilenmedim; göz ucuyla okudum. Acı bir şey şüphesiz, ama daha geniş açıdan bakarsan çok da değil. Mali’den Nijerya’ya, Kenya’dan Hint Okyanusu kıyılarına, Filipinlere kadar İslam dünyasının dış çeperlerinde İslam yayılmacılığı büyük bir bela. Kendilerince o belayla mücadele ediyorlar. Büsbütün haksızlar diyemezsin. Gariban Rohingyalar, kendi dünyalarını çok aşan bir kavgada piyon.
Peki 1915 çok farklı mıydı? Neden bütün bir millet, Ermeni ve Rum komşularına karşı o denli yakıcı bir nefrette birleşti? O devirde Hıristiyan dünyasının dış çeperlerinde Hıristiyan yayılmacılığı büyük bir bela idi, belki de kendilerince o belayla mücadele ettiler. Büsbütün haksızdılar diyebilir miyiz? Gariban Ermeniler, kendi dünyalarını çok aşan bir kavgada piyon oldular desek yanılır mıyız?
Daha sorarsan, Hıristiyan yayılmacılığı medeniyet getirdi, İslam yayılmacılığı medeniyet götürüyor derim, polemiği oradan sürdürürüm. Ama emin miyim? Son kararım mı? Konuşalım bir ara.
Soldaten im leeren Rückkehrerlager: »Wir machen eine Flurbereinigung«
Bild: FIONA EHLERS / DER SPIEGEL
Stammesangehöriger, Journalisten: Bestellte Wahrheiten der Regierung
Laedri 22 Mayıs 2018 16:16
Myanmarlı Müslümanlar için durum iç açıcı değilmiş.
Daha mühimi, Rohingyaların sığındığı Bengladeş'de de durum şöyleymiş.
tao pai pai 22 Mayıs 2018 16:38
Hıristiyan yayılmacılığında ve Hıristiyan mezhep savaşlarında dökülen kana İslam'ın rakip olabileceğine pek ihtimal vermiyorum, belki komünizm rakip olabilir. İslam'da en azından kelle vergisi ödeyip kurtulma şansın vardı. Abbasiler Bizans'tan daha mı az medeniydi? Sanmıyorum.18-19. Yy emperyalizminden bahsediyorsak durum farklı tabii. Emperyalistlerin 3. Dünya ülkelerine ciddi yatırım yaptığı bir gerçek fakat onu Hıristiyan yayılmacılığı kategorisinde değerlendirmek zorlama olur.