Evlat,ana-baba elinde emanettir.Çocukların tertemiz kalbleri kıymetli bir cevher gibidir. Mum gibi her şekli alabilir. Temiz bir toprak gibidir.Temiz toprağa hangi tohum ekilirse,onun meyvası hasıl olur..Çocuklara İMAN,KUR’AN, ALLAHÜ TEALA’nın emirleri öğretilir,neden dünyada bulunduğumuz,neden var edildiğimiz anlatılır,İslamiyyete uymak nimeti kazandırılırsa dünya ve ahiret seadetine ererler...Bu seadette ana-babaları ve hocaları da ortak olurlar.. Eğer çocuklara bunlar öğretilmez ve alıştırılmazsa, o çocuklar dünyada da ahirette de bedbaht olurlar..Yapacakları her kötülüğün günahı,ana-baba ve hocalarına da verilir.. Tahrim suresinin 6. ayet-i kerimesinde ’’Kendinizi,evlerinizde ve emirlerinizde olanları ateşten koruyunuz ! ’’ buyurulmaktadır. Bir babanın evladını Cehennem ateşinden koruması,dünya ateşinden korumasından çok daha mühimdir..Cehennem ateşinden korunmak ta imanı,farzları,haramları öğretmekle,ibadete alıştırmakla, dinsiz ve ahlaksız arkadaşlardan korumakla olur.. Peygamber Efendimiz, ( Bütün çocuklar,Müslümanlığa uygun,elverişli olarak dünyaya gelir.Bunları sonra ana-babaları hristiyan,yahudi ve dinsiz yapar.) buyurmuştur...
Bundan dolayı,her Müslümanın birinci vazifesi,evladına İslamiyyeti ve Kur’an-ı Kerimi öğretmek olmalıdır.Evlat büyük nimettir..Bu nimeti Allah ve Resulünün istediği şekilde yetiştirmezsek,bunun hesabını veremeyiz.. Yemek,içmek bedenin rızkıdır..Kalbin,yani ruhun rızkı ise imandır,din ilimleridir. İmandan mahrum kalan bir kalb,günah işlemeye devam eder,hasta olur ve ölür...Kalbin ölmesi demek,(Allah korusun) kâfir olmak demektir.. Evladına Allahü tealayı,Peygamber Efendimizi,haramlardan kaçmayı,namaz kılmayı,İslamın güzel ahlak anlayışını öğretmeyen bir baba,evladının hem dünyada,hem ahirette katili olmaktadır.. Böyle bir ana-baba, dünyanın en merhametsiz ana-babasıdır..
Çocuğun bedeni ihtiyaçlarını,yemesini,içmesini temin etmek,onu sıcaktan,soğuktan korumak, ana-babanın vazifesidir..Bunları yerine getirmek,çocuğa karşı bir merhamet ise de,asıl merhamet,çocuğu Cehennem ateşinden korumaktır..Çocuk yoruluyor,zorlanıyor,uykusunu alamıyor diyerek namaza alıştırmamak,sabah namazına kaldırmamak ona merhamet değil,onu ateşe atmaktır. Bir doktor,hastasını iyi edebilmek için,acı ilaçları veriyor,hastasına dokunan yiyecekleri yasaklıyor..Hatta, gerektiğinde canını yakıyor,ameliyat ediyor..Bu doktor,hastasına düşman olduğu için mi böyle yapıyor?! Hastasına acıdığı,merhamet ettiği için,onu sıhhatine kavuşturmak için tabii ki ! Evladına acıdığını,merhamet ettiğini söyleyen ana-baba da,tıpkı bu doktor gibi,acı da olsa,zor da gelse,yorulsa da çocuğuna Allahü tealanın emir ve yasaklarını öğretmek ve yaptırmakla vazifelidir.. Ana- baba,evladına ne kadar çok merhametli ise,o derece çok seviyede İslamiyyeti öğretmekle mükelleftir.. Ana-baba ne kadar merhametsizse,evladına o derece dünyayı öğretici,ahireti unutturucudur. Ölçü budur...Kaldı ki,o evlat her günah işleyişte ana-babasına da yazılır..Şunu hiçbir zaman unutmamak lazımdır ki,bir ağaç ya meyva verir,ya da odun olur..Nasıl bir evlat yetiştireceğiz ? Meyva veren mi,ateşte yanacak odun mu?
Ateşe hiç kimse dayanamaz..Bu sebeptendir ki,insanın önce kendisine merhamet etmesi,kendisini ateşten,Cehennem azabından koruması lazımdır..Tabii ki bu arada evladını da ! Çoğumuz,evladım okusun,yurt dışında eğitim görsün,makam sahibi olsun,zengin olsun diye düşünürüz..Elbette,ebeveyn olarak evladımızın bilgisinin,kültürünün,görgüsünün artmasını istemek hakkımızdır..Ancak hep dünya menfaatlerine göre programladığımız evladımız,bizim yüzümüzden Cehenneme giderse,o zaman ne olacak ?! Yüreğimiz buna yanmayacak mı?! Tabii ki,çalışması,helal rızık kazanması,dürüst yaşaması,mal ,mülk sahibi olması istenebilir..Tabii ki,dünya istikbalini kurtarması istenir,istenecektir...Ama önce Ahiret istikbalini kurtarmak için çalışmalı,gayret etmelidir..Çünkü,dünya hayatı çok kısa ve geçicidir..Zaman da çok az ve dardır..Biricik evladımızı nasıl,göz göre göre,bile bile Cehenneme atarız?! Nasıl kıyarız?!
Netice olarak:Eğer bir ana-baba evlatlarına,İslamiyyetin ve Din büyüklerinin sevgisini veremiyorsa,çocuklarını sadece nefsleri için seviyorlarsa, kendi çocuklarının baş düşmanıdırlar..Çocuk bir emanettir ve emanetin de kıymeti bilinmelidir..