İş yoğunluğu, eşim ve çocuklar derken annemle pek fazla görüşme fırsatım olmuyordu.
06 Ocak 2018 - 4:34 'de eklendi ve 1526 kez görüntülendi.
İş yoğunluğu, eşim ve çocuklar derken annemle pek fazla görüşme fırsatım olmuyordu. Bir akşam annemi dışarıda birlikte yemeğe ve ardından sinemaya davet edince endişelendi ve hemen “İyi misin, bir şey yok ya,her şey yolunda mı” diye sordu.
Annem de rutin dışı sürpriz bir gelişmenin mutlaka kötü bir anlamı olacağından şüphelenen bir yapısı vardı. “Beraber ikimizin biraz zaman geçirmemiz güzel olur diye düşündüm” diye yanıtladım.
“Sadece ikimiz mi?” Biraz düşündü ve “Çok isterim” diye cevap verdi. O gün, iş çıkışı onu almaya giderken kendimi biraz gergin hissediyordum. Eve vardığımda kapısının önünde, çoktan hazır bir şekilde bekliyordu.
Üzerinde babamla kutladıkları son evlilik yıl dönümlerinde giydiği elbise vardı Arabaya bindiğimizde: “Arkadaşlarıma oğlumla dışarı çıkacağımı söyledim gerçekten çok etkilendiler” dedi. “Randevumuzun nasıl geçtiğini duymak için sabırsızlanıyorlar.”
Gittiğimiz restoran, çok lüx olmasa da sevimli, sıcak ve kaliteli bir mekândı. Yerimize oturduktan sonra ona menüyü okumam gerekmişti. “Artık küçük yazıları göremiyorum .Eskiden, sen küçükken, menüleri okuyan bendim, sense meraklı bakışlarla beni dinlerdin” dedi. Ben de gülümsedim.
“O zaman, şimdi senin rahat rahat oturma sıran ve ben de okuyarak borcumu ödeyebilirim” dedim. Yemek boyunca muhabbetimiz çok güzeldi, eskilerden ve hayatlarımızdaki yeniliklerden bahsederek kaybettiğimiz zamanın birazını telafi etmeye çalıştık. O kadar çok konuştuk ve eğlendik ki film saatini kaçırdık.
Akşam annemi evine bırakırken; “Seninle tekrar yemeğe çıkmak isterim ama ancak bu sefer sen benim davetlimsin” dedi ve tam bir ay sonra akşam tekrar buluşmaya karar vererek ayrıldık.
Eve geldiğimde eşim yemeğin nasıl geçtiğini sordu: “Çok güzeldi, Düşünebileceğimin çok üstündeydi.” diyerek ona da ilgi ve anlayışından dolayı teşekkür ettim. Bir hafta sonra annem bir kalp krizi sonucu vefat etti.
Bu o kadar ani gerçekleşmişti ki, onun için bir şey daha yapma şansım olmamıştı. Yaklaşık üç hafta sonra evime,annemle yemek yediğimiz restorandan, bir davetiye içinde ödenmiş iki kişilik bir yemek faturası ve üzerine iliştirilmiş bir not yollanmıştı,
“Oğlum, bu faturayı önceden ödedim, çünkü seninle kararlaştırdığımız randevu gününe gelemeyeceğimden neredeyse yüzde yüz emindim. Yine de iki kişilik bir yemek ayarladım çünkü bu sefer eşinle beraber gitmenizi istiyorum.
Seninle olan o randevumuzun benim için ne anlam ifade ettiğini bilemezsin. Seni Seviyorum.” O an, “Seni Seviyorum” demenin ve değer verdiğimiz insanlara zamanı ayırmanın ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anladım.