GÜNEŞİ KAPATAN ADAM
Güneşin doğmasını istemediğim sabahlar oluyor bazen. Sinsice, inatkarca ellerimi güneşin hizasına getirip o sabah güneşin doğmasını engellemek istiyorum. Kuşların, o sabah cıvıldamamasını, denizlerin üzerinden martıların uçmamasını ve balıkçıların olta atmamasını istiyorum; bazı düşlerin bitmemesini istediğim gibi güneşin o gün doğmamasını istiyorum o gün.
Ayçiçek tarlalarında ki ayçiçeklerin açmamasını, işe giden işçilerin çay paydosunu vermemelerini ve onları tarlaya götüren işçi başının traktörü çalıştırmamasını ister gibi. Sanki ilk ışınla horozlar her zaman ki gibi ötecek, tekir kedi mavi düşemeli evin ahşap merdivenlerinden koşarak uyuyan ev halkına güneşin kızıllığını haber verecek gibi. Mustafa dayı inekleri tarlaya sürecek, uzaklardan okulun zili çalınacak ve yeni talebelerin harfleri öğrenmesinde ki o ezgi kırı, obayı, tüm köyü saracak gibi. Mahallenin yukarısındaki kahvede Ali dayı ile Mehmet beyin tarladaki yenilgi tartışmaları kahkahalarla kahveyi saracak gibi. Mahalle kahvesinde maçtan sonraki şampiyonluk bağrışmaları duyulacak gibi.
Halen inatla ufak, tombul ellerimin kısa parmaklarıyla güneşin doğmasını engellemek istiyorum. O gün o parlak güneşin doğmamasını istiyorum. Belki kaygıdan, belki hüzünden, belki acıdan, adaletsizlikten, belki yalandan, belki…
Ve acımasız güneş o gün yavaş yavaş doğdu efkarlı dağların ardından. İçimi kaplayan telaşlı bir korku. Narin ışıklar yavaş yavaş aydınlattı, kuşattı yerküreyi. Ama öten horoz olmadı. Camiden ezan sesi de yükselmedi. Ne tavla kahkahaları ne maç bağrışmaları ne de okulun zili. Parmaklarımı kaldırdım hafif hafif. Gökyüzünde dumanlı, sisli bir hava ve ufak parmaklarımla kapatmak istediğim güneşin altında ezansız cami, çocuksuz okul, sessiz balkonlar ve bombalarla alt üst olmuş ölü bir şehir yatıyordu.