Tamamlanmamış aile: Aile hayatı
Aile, çocuk yetiştirmenin ana kurumudur, çünkü içinde yaşamının önemli bir kısmı vardır. Ailenin karakteri ve kişiliğinin atıldığı ailedir.
Tamamlanmamış bir aile, bir ya da daha fazla küçük yaştaki çocuğu olan bir ebeveynden oluşan bir yakın akraba grubudur. Bugüne kadar, ailenin parçalanması modern toplumun akut bir problemidir. İstatistikler, son yıllarda, eğitimcinin anne olduğu tek ebeveynli ailelerde ortaya çıkan okul öncesi çocukların sayısının önemli ölçüde arttığını göstermektedir. Uygulama, eksik bir ailede bir çocuğu büyütme yaşamının ve koşullarının, tam bir ailede bir çocuğun hayatından önemli ölçüde farklı olduğunu göstermektedir. Tek ebeveynli ailelerde sürekli olarak mevcut olan maddi zorluklara ek olarak, bekar anneler anne ve baba pozisyonlarını eşzamanlı olarak gerçekleştiremezler. Bir çocuğun hayatının bu koşulları kişisel gelişimini etkiler.
Tamamlanmamış aileler çeşitli nedenlerle oluşturulmuştur:
evlilik dışı bir çocuğun doğumu;
ebeveynlerden birinin ölümü;
Dolayısıyla, tek ebeveynli ailelerin türleri ayırt edilir: gayri meşru, yetim, boşanmış, parçalanmış. Ayrıca, babanın ve annenin ailelerini ayırırlar.
Anne-baba aileler tek ebeveynli aileler arasında çoğunluğu işgal ederler. Böyle bir ailede çocukların yetiştirilmesinin birtakım özellikleri vardır. Ebeveynlerden birinin yokluğundan ötürü diğeri, ailenin maddi ve günlük sorunlarını çözmelidir. Ayrıca, kalan ebeveynin bu durumda ortaya çıkan eğitim etkisinin eksikliğini telafi etmesi gerekmektedir. Aynı zamanda, belirlenen tüm görevleri yönetmek kolay değildir. Bu nedenle, çoğu durumda, eksik aileler çeşitli materyal sorunları, günlük, pedagojik doğa ile karşı karşıyadır.
Ebeveynlerden birinin kaybı, ailede psikolojik iklimi etkileyen acı verici deneyimlerin ortaya çıkmasına katkıda bulunur. Babanın geri çekilmesi nedeniyle tek ebeveynli ailelerin büyük bir yüzdesi oluşmaktadır. Bu gibi durumlarda, annenin olumsuz duygularını eski kocasına doğru tutması oldukça zordur ve rahatsızlığı ve hoşnutsuzluğu genellikle bilinçsizce ortak bir çocuğa dökülür. Anne, çocuğa odaklandığında, masum bir kurban olarak gerçekleşir ve tam tersi olur. Çocuğun etrafını aşırı derecede okşarlıkla kuşatan ebeveyn bakımı ve gözaltı eksikliğini doldurmaya çalışır. Her iki durumda da, ailenin eğitici atmosferi büyük ölçüde çarpıtılmış, bunun sonucunda çocuğun bir birey olarak gelişimini olumsuz yönde etkilemektedir.
Büyük önem taşıyan şey, ebeveynlerden birinin yokluğunun, çocuğa, cinsiyetinin davranışının bir klişesini tam olarak oluşturma fırsatını mahrum bırakmasıdır. Örneğin, ailede bir babanın yokluğu, çocuğun dişil özelliklerinin oluşumuna katkıda bulunur, çünkü erkek davranışlarına dair bir örneği yoktur. Ayrıca kız için anne mevcut durumdaki maternal ve baba rollerini birleştirerek tartışmalı psikoseksüel gelişime neden olur. Çoğu eşcinselin tek ebeveynli ailelerde yetiştirildiği kanıtlanmıştır. İstatistikler, tek ebeveynli ailelerde ortaya çıkan çocukların, aileleri dolu olan sınıf arkadaşlarına kıyasla, okul müfredatının önemli ölçüde arkasında olduğunu, bu tür çocukların nörotik ihlallere ve yanlış davranışa daha yatkın olduklarını göstermektedir.
Elbette, bu bir eğitim planında tamamlanmamış bir ailenin başarısız olduğu anlamına gelmez. Basitçe bu doğanın sorunları tek ebeveynli ailelerde ortaya çıkma olasılığı daha yüksektir, ancak bu tam bir kesinlik ile ortaya çıkacakları anlamına gelmez. Eksik olan bir ailedeki psikolojik ortamın yeterince elverişli olduğu ve sağlıklı bir kişiliğin oluşmasında zorluklara neden olmadığı durumlarda, vakalar vardır ve bunlardan azı yoktur. Aynı zamanda, işlevsiz psikolojik iklime sahip tam bir aile çocuğun psikolojik özelliklerle ilgili ciddi sorunlarla karşılaştığı durumlarda da tersi olur. Bu nedenle, birbirleri için duygusal ve manevi bir ilgiyi yitirmiş, ancak sadece çocukların iyiliği için birlikte yaşayan bazı ebeveynler boş yere yaparlar.
Sonuç olarak, tamamlanmamış bir aile çok sayıda zorlukla karşılaşsa da, çocukların normal yetiştirilmesinde hala yeterli potansiyele sahiptir. Koşullardan dolayı ailenin başı haline gelen ebeveyn, durumun psikolojik özelliklerinin farkında olmalı ve olumsuz sonuçları önlemek için her şeyi yapmalıdır.
Tek ebeveynli ailelerin oluşumu kaynakları:
Tamamlanmamış ailelerin birkaç kaynağı vardır. En yaygın olanı, ailenin parçalanmasıdır. İstatistiğe göre boşanmanın en yaygın nedenleri, karakterlerin, vatana ihanetlerin, alkolizmin, başka bir ailenin yaratılmasının farklılığıydı. Kural olarak, kadın boşanmayı başlatır. Ve erken evliliklerde olduğu gibi, düzenli evliliklerden daha az dirençlidirler. Erken evlilikler, eşlerin sosyal ve medeni olgunlaşması, aile yaşamı için eşlerin hazırlıksızlığı, aileye karşı sorumsuz ve ihtiyatlı tutumları nedeniyle ayrılmaktadır. Ayrıca, çalışma çağındaki doğal olmayan nedenlerden erkeklerin ölüm oranı, eksik ailelerin ortaya çıkmasına (sanayi yaralanmaları, zehirlenme, askeri eylemler, vb.) Katkıda bulunur.
Cinsiyet ilişkisindeki ahlaki normlardaki değişiklikler, evlilik öncesi ilişkiler ve bunların dağıtımı, gençlerin evlenmeden hazırlıklarının, bir partnere yönelik aşırı taleplerin, evlilik dışı doğan çocuk sayısındaki artışa katkı sağlamasıdır. Tek ebeveynli ailelerin sıraları da, eşlerin aslında ayrı yaşadığı, bekar annelerin bir çocuğu evlat edeceği ve çocuğun tutuklanması, vesayet, vesayet ya da evlat edinme sonucu ortaya çıkan aileler tarafından yenilenir.
Tek ebeveynli ailelerin sorunları.
Tek ebeveynli ailelerin sorunları ile ilgili olarak, ama bunların birçoğu vardır. Ekonomik, pedagojik, tıbbi ve psikolojik olarak ayrılabilirler. Bu problemlerin en akutu ekonomik bir problemdir: her ana-baba ailesinin yaşadığı maddi ve maddi zorluklar. Böyle bir ailenin bütçesi, boşanma durumunda annelerin (babanın) kazançları, emekli maaşları, harcırahlar, devlet tazminatları ve yardımları, nafakalarından oluşur.
Çoğu zaman tamamlanmamış bir ailenin başı bir kadın olduğu için, bugün istihdam politikasına odaklanmak gerekir. Zamanımızda kadınlar işgücü piyasasında veya kazançların ortalamanın altında olduğu bütçe kurumlarında işten atılıyorlar. Bu nedenle, çocukların paralarının bakım ve yetiştirilmeleri için, yüksek maaşlı işlerin yanı sıra ek kazanç arayışında kadının “atlatması” gerekir.
Son yıllarda, sosyal güvence seviyesinin yanı sıra sosyal koruma seviyesinde de bir azalma olmuştur. Çocuğunu kocası olmayan bir çocuğu yetiştiren bir anne, ailesinin kendi refahı ile ilgilenmeye zorlanır. Özellikle eksik ailelere ihtiyaç duyulduğunda, çocukların çeşitli zihinsel ve fizyolojik anormalliklerle, özürlülerle birlikte büyüdüğü yerlerdir. Engelli bir çocuğun sürekli bakım ve denetime ihtiyacı vardır, bu nedenle tek bir kadın, ailesinin refahını geliştiremez, bunu yapması fiziksel olarak zordur. Bu tür aileler engelli yardımları ve çocuk parası ile yaşamak zorunda kalıyorlar.
Bir çocuğun yardım almadan bir çocuğa bakma ihtiyacı nedeniyle, bir kadın mesleki alanda kendini bir şekilde ifade edemez, kariyer ve profesyonel başarıyı bir kenara koyamaz. Bununla birlikte, çoğu kez, çeşitli işlerde ve maddi refahta aşırı istihdam, en bakıma muhtaç kadının bile çocukla ilgilenmesine izin vermez ve kendisine bırakılır.
Tek ebeveynli ailelerin daha az önemli bir sorunu da, çocukların yetiştirilmesi ve sosyalleşmesi için bir kurum olarak işlev görmesidir. Tamamlanmamış bir ailenin yaşam tarzı, eğitim sürecini etkileyen belirli özelliklere sahiptir. Çocuğun (çocuklar) başarısız ve eksik yetiştirilmesine yol açabilecek herhangi bir ebeveynin yokluğudur. Babaların olmadığı maternal ailelerde, erkekler, sosyalleşme sürecinde erkek örneği görmediği için babanın, kocanın ve erkeğin rol fonksiyonları hakkında yetersiz, çarpık fikirler oluşturuyorlar. Eksik maternal ailelerde, eş, anne ve kadının rol fonksiyonları kavramı da kızlarda çarpıtılmaktadır. Evlenmemiş bir anne ve davranışı, kızın sosyalleşmesi konusunda belirli bir baskı yarattığından beri.
Tek ebeveynli ailelerde yetişen çocuklar, erkekler ve kadınlar arasında bir aile ilişkileri örneğinden yoksun olduklarından, çocukların aile yaşamının geleceğine ve genel olarak sosyalleşmeye hazır olmaları üzerinde olumsuz bir etkisi vardır. Sonuçta, aile yetiştirmenin etkinliği, çocukların ebeveynleri ile özdeşleştiğinin göstergesine bağlıdır. Çocuk, ebeveynlerinin ahlaki ve ideolojik normlarını kabul eder ve tamamlanmamış bir ailede eğitim sürecinin bu bileşeni deforme olur. Tamamlanmamış ailelerde, babanın eğitimci olarak kaldığı yerde, yukarıdaki sorunlara ek olarak, çocuğun tam eğitimine katkıda bulunmayan anneden sevgi eksikliği de eklenebilir.
Eğitim sürecinde, bir ebeveynin çocuğun davranışını kontrol etmek ve etkilemek çok zordur. Bu, iş yerinde aşırı istihdam ile açıklanır, bu da çocuklara yeterince ilgi gösterme fırsatı vermez.
Tek ebeveynli ailelerin ele alınması gereken bir başka sorun da çocukların sağlığının kalitesidir. Tamamlanmamış ailelerden gelen çocukların, çocuk doktorları tarafından kanıtlandığı gibi, akut ve kronik hastalıklardan muzdarip olma olasılığı daha yüksektir. Bu nesnel sebeplerden kaynaklanmaktadır. Bir çocuğu tek başına getiren bir kadın, her şeyden önce, ailenin maddi refahına dikkat çekmek zorundadır ve arka planda çocukların sağlığını güçlendirmek ve güçlendirmek için acil görevlerini bir kenara bırakır. Buna ek olarak, eksik ailelerin kötü alışkanlıklara (sigara içme, alkolizm), huzursuz sosyal ve hanehalkı koşullarına, yaşamın hijyen standartlarına uymamalarına veya bunlara uymamalarına ve aynı zamanda çocukların ve çocukların hastalık durumlarında kendi kendine tedaviye sahip olma olasılıkları daha yüksektir.
Çocukları tamamlanmamış bir aileye getiren ebeveynlere tavsiye.
Çocuğa mümkün olduğunca sık konuşmaya çalışın ve onunla sürekli iletişim halinde olmak için onu dinleyin;
Çocuğun başarılarından dolayı övgüde bulunma ve özellikle cezalandırılmadan, aile içinde duygusal olarak istikrarlı ve iyimser bir atmosferin cezalandırılmaması, çocuğun dünyaya olan güvenini koruyacak, özgüvenini ve özgüvenini güçlendirecektir;
Geçmişi hatırlarsa çocuğa anlayışla davranın;
Olmayan ebeveynin rolünü çocuğunuzun omuzlarına koymayın;
çocuğuna, cinsiyetine karşılık gelen davranış becerilerini öğrenmek için yardım etmeye çalışın;
ailenizin sosyal bağlarını geliştirmeye çalışın; bu, çocuğun aktif olarak iletişim kurmasına ve tanıdık erkeklerle ilişki kurmasına yardımcı olacaktır.
Değerlendirme: 3.5 / 6