BEKLEMEKLE DE OLMAYACAK GİBİ
20 Şubat 2016 · ihramcizade	Bir gönül, hayale düştü mü delil getirsen bile hayali artar. Söz, o gönülde illet haline gelir; gazinin kılıcı hırsıza âlet olur. Bu takdirde, öyle adama verilecek cevap susmaktan ibarettir. Ahmakla konuşmak deliliktir. Ey ahmak, benim şerrimden Tanrı’ya ne ağlayıp sızlanıyorsun? Sen, o aşağılık nefsinin şerrinden ağla, sızlan! Sen helva yersin, çıban olur; sıtmaya tutulursun, sıhhatin bozulur. Sonra da İblis’e suçu yokken lânet edersin. Niçin o şeytanlığı kendinde görmezsin? Bu, ey azgın, İblis’ten değil, sendendir. Tilki gibi kuyruk peşinde koşup durmaktasın. Yeşillikte bir kuyruk gördün mü o tuzaktır, bunu niye bilmiyorsun? Bilmiyorsun, çünkü kuyruğa meylin seni bilgiden uzaklaştırdı, gözünü, aklını kör etti. Sevdiğin şeyler seni kör ve sağır eder; düşmanlığa kalkışma, bu cinayeti, kara nefsin işledi. Bana suç bulma , aykırı görme. Ben, kötülükten de bizarım, hırstan da, kinden de! Bir kere kötülük ettim, hâlâ pişmanım; gecem gündüz olsun diye bekleyip duruyorum. Halk arasında müttehem [suçlanan] oldum, herkes, kadın olsun erkek olsun kendi işini bana isnat ediyor. Zavallı kurt, aç bile olsa uyduruyor diye itham edilir.
Zayıflıktan yol yürümeye kudreti olmasa bile çok yemeden imtilâ [şişkinliği] olmuştur derler” dedi.
Mesnevî-i Şerîf, c. II,b.2715-2729
Peygamberler dediler ki: ” Bu da o illetten, körlüğünüzden, söylediğimiz sözlerin hakikatini göremiyorsunuz.
Dâvamızı duyuruyorsunuz da elimizdeki mücevheri görmüyorsunuz. Elimizdeki bu mücevher, halka bir imtihandır.
Onu gözlerin önünde dolandırıp durmaktayız. Kim, nerede mücevher? derse bu sözü, körlüğüne, mücevherleri görmediğine şahittir. Güneş söze gelse de ” Kalk, gündüz oldu, yatıp durma.”
Dese, sen de, ” A güneş, şahidin nerede?” desen güneş “Kör herif, Tanrı’dan kendine göz iste! Apaydın gündüz vakti birisi mum arasa onun bu araması körlüğüne tam bir delildir. Bari görmüyorsan, gündüz olduğundan şüphen varsa, daha sabah olmadı sanıyorsan, Sus, bir şey söyleme de kör olduğunu meydana vurma, Tanrı ihsanını bekle!” der.
Gündüzün ” Gündüz nerede” demek kendi kendini rezil etmektir a gündüz arayan! Sabır ve sükût, Tanrı rahmetine sebep olur. Bu araştırmaysa hastalık nişanesidir. ” Susun, dinleyin” emrini canla, başla kabul et de sevgilinin mükâfatına eriş, rahmetine nail ol.
Mesnevî-i Şerîf, c.III, b.2715-2726
Velîlere uymadın, onları bekletip durdun, orada da kıyamet gününün beklenmesi sana yâr olur, bekler durursun.
O uzun günde hesap için, canlar yakan güneşin altında bekler kalırsın…
Mesnevî-i Şerîf, c.III,b.3475-3479
Yusuf da, zindanda bulunan birisine yalvardı, yakardı.
Ondan yardım diledi, dedi ki: Buradan çıkınca ve Padişahın tapısında işin düzelince, O azizin huzurunda beni an, halimi söyle de beni bu hapisten kurtarsın. Hiç sıkıntı içinde bulunan bir mahpus nasıl olur da başka bir mahpusu kurtarabilir?
Mesnevî-i Şerîf, c.VI,b.3400-05
Bundan geç de öğüdümü dinle. Âşıkları aşk gözüyle gör.
Mesnevî-i Şerîf, c.V,b.2765-69
Bu yazı ahlak, aşk, edebiyat, hikmet, Mevlana içinde yayınlandı ve bekleyiş, Mevlana olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.
« BENİ ÖLDÜRMENE DEĞER MİYDİ?	GÜL – KÜLL ve AŞK »