MOMENTOS: atıl aşklar-4 (*)
Tüm bu olaylar esnasında, aynı mahallede yaşayan ve o zamanın şartlarına göre sadece kaçamak bakışmalarla iki genç arasında heyecanlı günler başlar. İkisi de komşu çocuklarıdır. Delikanlı kızın güzelliğine ve iyilik dolu kalbine aşık olur. Kızın ise; babasının sertliğinden sonra, güldüğünde yüzü aydınlanan bir erkeğin bakışlarıyla kalbi ısınmıştır.
Yola çıkmadan 2 gün önce genç kızla delikanlı bahçede karşılaşırlar. Gözleri milim kıpırdamadan birbirlerine mühürlü dururlarken, uzaktan gelen kadınların sesleri onları kendilerine getirir ve oğlan hemen cebinden bir kağıt parçası ve incecik tel biçiminde bir yüzük sıkıştırıverir genç kızın eline. Sonra duvarın arkasında kaybolur.
Ece Evren 24 Mart 2017 00:35
İşte başlama şansını yakalayamayan aşklardan biri daha... Ölümsüzdür bence. İnanır mısın Sezer, çok benzer bir yaşanmışlık biliyorum.
Annem babamdan on iki yaş küçükmüş ve evlendiklerinde on yedi yaşında imiş. Babam öldüğünde kırk iki yaşındaydı ve ben o zamanki saflığımla annemi yaşlı zannediyordum. Rahmetli ablamla dertleşirmiş, sanırım ben yanlış anlarım diye duymamdan çekindi. Meğer annem, birini severmiş, biri de onu. Hatta avlanırken ağabeyinin tüfeğinden sıçrayan saçma parçasıyla tek gözü kör olan bir delikanlıyı.
Annem Trakya'lı, Hayrabolu'nun en güzel kızı diye hep söylenirmiş. Nihayet babam oraya savcı olarak tayin olmuş. Nerede gördü bilmem, annemi beğenip ailesinden istemiş. Dokuz kardeşlermiş annemler. Rahmetli dedem Selanik göçmeni, anneannem de yugoslav göçmeni, lakin anneannemin her sözü emir gibiymiş. Anneme sormamış bile, güzel kısmet deyip vermiş ama ablam anlattı bana, günlerce ağlamış anneciğim. Tabii birini sevdiğini de söyleyememiş. Babam Konya'lı idi. Bloğumda 'Tek Kişilik Kalabalık' öykümde ki onunla Kaşgar'lı Mahmut Öykü Yarışması'na katılmıştım. İşte annemin çektikleri, beş çocuk sığdırdığı hayatı ve sonrası. Hiç unutmamış o sevdiğini annem.
Anneciğimin adına çok üzülmüştüm duyduğumda. Biraz fazla yazdım ama öykülerin beni çok hislendiriyor. Birbirinden özgür öyküler olduğu için geriye doğru okumam yanlış olmaz diye düşündüm. Yine çok güzeldi. Kalemine sağlık canım. Sevgilerimle :)
Momentos 24 Mart 2017 10:16
Hissediyordum, demiştim ya epey benzerlikler var diye.. işte bu da benim annemin gençliğinden. Ve evet o zamanki yugoslavya -şimdinin dağılan ülkesi- dan göçmüşler 7 çocukla (8. cisi istanbulda doğmuş, doğup ölenler de cabası) Annemlerde de dedem ağırlıktaydı ve kendi bildiği topraklardan olsun diye babamın ailesi istemeye gelince vermişler. Düşünsene ilk defa evlendiğin gün görüyorsun o kişiyi. Zor durumlar bunlar. Annemle hep böyle sohbet etmek isterdim ama olmadı.. hayat gailesi, üzüntüler, sıkıntılar...
Çok teşekkür ederim.. çok mutlu oldum, karşılıklı sohbet ediyor gibi hissettim.. bu sayfada başka da yorum yokmuş, kimseyi de anlattıklarımla meşgul etmeyeceğim diye sevindim :)