BİR FİLM ANALİZİ - Ege Meclisi - Ege'nin Ortak Sesi -
2017 Oscar’larına Meryl Streep’in 20. kez aday olduğu filmi. Gerçek bir hikaye:
Jenkins, dünyanın gelmiş geçmiş en kötü opera sanatçısı. Kadın gerçekten şaka gibi.
Kendini bilmezliğin, ölçememenin, kendini kandırarak gereğinden çok daha önemli hissetmenin bir örneği.
Her şeyden önce, insanın böyle bir karakterin yaşamış olduğuna inanası gelmiyor ama; gücünü çevresindeki şak şakçılardan alan, aynası gittikçe devleşen, eğitimli olmadığı halde kendisini bilirkişi kabul eden, çok önemli bir kişilik olduğunu zannedenler yok mu aramızda?
Jenkins, böylesi zavallılar için bir ayna.
Doğrusu hiç alakalı olmasa da ben bu muhteşem filmi izlerken , kafamda başka bir film ve karakter oluştu. Bilmem siz de fark edecek misiniz?
Florance Jenkins bir şekilde, büyük bir mevki elde etmiş. Zengin ve güçlü.
Kendisini çok doğru ve başarılı görüyor. O nedenle gözü pek. Fazlasıyla cesur, atak ve korkusuz. Zaman zaman gülünç denecek çıkışları var.
İcraatındaki hataları, halkın bir kısmı görmezden geliyor, bir kısmı da sağır ve kör. Sosyal statülerini alkışlayarak koruyabilen bu menfaatçilerin, zaman zaman yağ çekme ölçülerini kaçırdıkları, gülünç derecede söylem ve davranışlarda bulundukları da oluyor. Böylece o; çevresinin dolduruşu ile, zaten inanmak için hazır olduğu önemdeki kimliği benimseyerek bulunmaz bir öncü olduğuna inanıyor.
Yakın çevresi ve hatta bazı saygın otoriteler dahi, çevresinde olup bitenleri ve düştüğü durumları kendisine sezdirmemeye kurgulandıklarından, egosu her gün bir öncekinden daha fazla alıp başını gidiyor.
İnsanları öylesi manevralarla kendisini dinlemeye, görmeye davet ediyor ki, gitmemek, alkışlamamak olmaz! Show yapıyor. Konuşuyor. Kendini bilmen görmeden…
Basın satın alınıyor tabii. Davetiyelere iliştirilen jestler ve zarif hal hatır sormalar(!) yerini buluyor, işlevini yapıyor. Parayla satın alınamayan birkaç doğrucunun salona girmesi ve gerçekleri görmesi engelleniyor. O kadar basit.
Kısacası bir nevi Kral Çıplak Masalı. ‘Dur’ diyen olmadığından, her geçen gün şişen egosu ile benzersiz olduğuna iyice inanıyor Jenkins.
Ya kariyer sahipleri? Bilirkişiler? Eğitimliler? Otoriteler? Kültürlü ve bilgili halk?
Ehhh! Filmin sonu söylenmez herhalde. Ama….Bir gün. Bir şekilde.
Ve….O gün mutlaka geliyor.