Pepper Furnival İstanbul'dan bildirdi: 2010
Hayatımı film, bunu da soundtrack yapıcam.
Bunu ben yazabilmeliydim.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 14:41
Şu hayatta en çok övündüğü şey; her hareketinin mantıklı bir açıklaması olması. Ararsın, açmaz. Neden dersin. Telefonuna en sevdiği şarkıyı melodi yapmış. Çalınca mutlu oluyomuş, Kendini dinlemeye kaptırıyomuş ve o açana kadar kapatıyomuşuz. Canım benim ya. canım. canım.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 14:20
Er kişilerimiz için askerlik büyük bi dert evet. Ama bizim için değil mi? Ben nefret ediyorum mesela. Önce bi karar aşaması olur, gitsem mi gitmesem mi diye başının etini yer, daha sonra nereye çıkıcak benim kesn Hakkari olur muhabbetleri, hele de ortamda 2 asker adayı varsa dinlen dinlen kaç. Bitmez o muhabbet. Gittikten sonra vay çok zor, vay çok kötü. Neyse sonra biter, kurtulduk sanırsın ama yok aa cık. Sonra da bitmek tükenmek bilmez askerlik hatırları başlar.
Bu girizgahın ardından erkekleri bi kaç grup altında toplayıp bu askerlik mevzusuna el atıyorum.
1. grup er kişiler: Bunların çok sevdiklerini iddaa ettikleri sevgileri vardır. Askere gitme zamanı yaklaştıkça o sevgi pıtırcığı gider yerine dengesizin teki gelir. Senin için dünyayı yakarım cümleleri yerini ''peki ya ben dönünce olmazsa napıcaz? O zaman sen beni o kadar beklemiş olcaksın ve bu büyük bi stres olucak'' Ah canım benim, hani sen her sabah uyanıp beni görmek istiyodun. Hani bu dünyanın en güzel şeyiyidi? Koca bir tükürük eşliğinde ''şerefsiz'' denilip, terkedilmesi makbuldur. Zaten istediği budur. Sen sağ, o selamet.
2. grup er kişiler: Tanıştığında askere gideceğini bilmezsin. Günler birbirini kovalar, arkadaşlarıyla tanışırsın, her şey süper, daha sonra o arkadaş ağzından baklayı çıkarır ''ehe ehhee siz biliyo musunuz bu adam 2 hafta sonra askere gidicek''. Al sana şokun kralı, güle güle kullan. Hikaye burda bitiyo mu? Tabi ki hayır. Er kişimiz askerde arar, sorar, özledimler, sevgilin yok dimiler havada uçuşurken askerlik biter. Adam ne dönünce arar, ne sen arayınca koşar gelir. Sonunda bi sevgili bulur, yaşasın sivil hayat!
3. grup er kişiler: Bu insanlar etraflarında duyduğu onca şeyden sonra, hayatlarında birisi yokken ve bu son dönemeçte kimseyi de almadan tek başlarına kafaları rahat gider gelirler. Takdir ediyoruz kendilerini. Hepsine benden bi kavanoz nutella!
4. grup er kişiler: Benim hayallerimin erkeği bu grupta. Bu er kişiler, askerliği yapmış bitirmiş, askerlik hatıralarını hatırlamakta zorlanan insanlardan oluşuyo. Kafaları rahat. En sevdiklerim.
İşte böyle. En zayıf halka sıralamasına göre 1. ve 2. grup erkeklerin yanına yaklaşmamanızı ümit eder, öperim.
ps: Hepsi tarafımdan deneyimlendi. Yani hazır burda yapılmışı var. Siz evde denemeye kalkmayın.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 14:23
Yazdan kalanları kapattım artık. Kış geldi, soğuk tanımlarım değişti. İnsanlar kışı neden sever anlamıyorum cümlesini telafffuz etme sıklığım gittikçe artmaya başladı. Yeni insanlar aldım hayatıma. Kareli battaniyelerimizi birleştiririz belki diye. Giderlerse el mahkum kalorifere yanaşırız yine. Kısmet...
Yeni yıl yaklaştıkça stres olurum ben. Ama düşündün taşındım. 2010 güzeldi. İstanbul Kültür Başkenti olamadı belki ama 2010 İstanbul Pepper'ın Başkenti oldu nazarımda.
Ps: en güzel yılbaşı, ne giyicem derdi olmadan, stressiz, plansız geçen bi yılbaşı gözümde. Ben evde olurum. Yeni hobim evin camından karı izlemek. Epey yeni ve zevkli bi'şey. Belki sıcak şarap yaparım. Bi kısmını içine atarım tarçınların, bi kısmını koklar, gülümserim sıcacık. Kedilerimi özlerim sonra. Çok özlerim.
İçimin de dışımın da olmadığı, ya da içimi de dışımı da bilmediğim bir dünya zamanıydı; sanırım 8-9 yaşlarındaydım.
Sokağın sonuna doğru uzayıp giden bir tepenin ağzına oturmuştu.
Yüzünde yaz esmerliği, ağzını rüzgara karşı açmış; mırıldanıyor muydu yoksa rüzgarı mı yalamaya çalışıyordu? Anlamamıştım.
Mevsimler birinden öbürüne devrilirken, elimizi arı sokarken, bisikletten düşüp dizlerimizi kanatırken canımıza bir şey olurdu; hissederdim. Ama acıya dahil değildi yine de bunlar.
Zaman, hayatı parçalara ayırıp "parça parça" görmeye başladığımızda, acı, o yekpâreliği yitirdiğimizde oluşacaktı.
Şimdilik dünya geniş ve ılıktı. Biz kendi ılık dünyamızın içinde salınan, uçuşan perilerdik.
Gün ortasında yazlık sinemanın arka duvarından atlar, orada kurardım hışırtılı sessizliğimi. Sayamayacağım kadar çok sayıda, yeşilli mavili tahta sandalyelerin arasında, geceden kalmış ve öğlen güneşiyle gevremiş milyonlarca çekirdek kabuğunun ortasına yayılır, ılık güneşin ensemi yalamasına gözlerimi yumardım. Nereden geldiğimin, niye geldiğimin sorusunun olmadığı zamanlardı.
Biz periler o zamanlar en çok ılık, beyaz yaz günlerini severdik.
Kış mart demekti; ve mart hakkında hiç de iç açıcı olmayan bilgilerim vardı.
Mecaz bilmezdim. Annem mart dokuz donludur derdi.
Yazın ilk günleri benim "öylesine oluş"um gibiydi. Ilık ve uçucu, yekpâre ve sonsuz ve doya doya beyaz gün.
Periliğimin yeşil vadisindeydim, uçuşmaktaydım ama sanki vadi bitmekteydi.
Gözüm kendi içime ve dışıma bakmaya ayrılmaktaydı.
Sanki dünyaya "yayılma hali" çatlamaya başlayacaktı.
Bacak boyumun yetmediği bir bisikletle bisiklete binmeyi öğreniyordum.
Bir öğretenim yoktu, karar vermiş kalkışmıştım, o kadar...
Boyumdan büyük heyulayı sürüyerek dışarı çıkartır, bahçe duvarına yaslar, ayağımın altına yerleştirdiğim yüksekçe bir taş yardımıyla atlardım bisikletin tepesine. Pedallara bastığımda, duyduğum tek kuralı uygular, önüme değil ileriye bakardım. Sokağın sonundaki bayıra dek giderdim böylece. Ama sokağın sonunda, her seferinde düşerek inerdim durdurmayı bilemediğim o kocaman tekerlerin üstünden.
Kaş, kafa, diz filan yarardım. Kaşım, kafam, dizim filan acırdı, ve bunların hiçbiri acı değildi.
O günlerden biriydi. Öğlenin ıssızlığı vardı sokakta. Ve ben birazdan düşeceğim noktaya doğru hızla pedal çeviriyordum. Onu tepenin ağzında oturmuş gördüm. Eve, evlere, bahçelere ve hatta ağaçlara olan küsmüşlüğüyle, öylece oturmuş, anneannesi hariç her şeyden istifa etmeyi düşünen yüzüyle karşılaştım. O rüzgarı yalamaya çalışıyordu. Benimse durdurmayı da döndürmeyi de bilemediğim bisikletten düşerek inme vaktim gelmişti.
Toparlanmaya, bacaklarım ve avuç içlerimdeki tozlu acıyı silkelemeye çalışırken beni seyrettiğini ve bana güldüğünü gördüm. Bir de mahcup oluşu; insanın rengi değişiyor, ısısı artıyordu.
Bu ânı böylesine net hatıra etmiş olan zihnim, sonrasını hatırlamıyor. Nasıl oldu da tanışmıştık, ben mi onun yanına gitmiştim yoksa o mu benim yanıma gelmişti, bilmiyorum. Bildiğim bir yabancıya, ötekine yakınlık duymuştum. Esmer tenli, beyaz gülüşlü bir öteki "peri".
En az benim kadar sessizdi. Benden de sessizdi. Kendi sessizliğimi bir kenara koyup, onun bana dokunan sessizliğini kırmaya çalıştım.
Bir şey hoşuna gittiğine gülümserdi.
Kış (tekrar) gelmişti. İçerilere, yaza benzeyen sıcak odalara, camlarından damlalar süzülen pencere arkalarına geri çağrılmıştık.
Neden, sebep, özlem, isyan tanımazdık. Ve tabii böylece alınganlık ve kırgınlık da. Ne ben onu aradım ne de o beni. Kış gelmişti işte, ve biz içeriye çağrılmıştık o kadar.
Yaz beni kendi vadimden çıkarmış, onun beyaz gülüşüyle tanıştırmış, onunla doyurmuştu.
Yazlık sinemanın tahta sandalyeleri büyük alanın bir köşesinde üst üste istif edilmiş, üstleri geniş bir naylonla örtülmüştü.
Hayattı; hâlâ yekpâreydi.
Kış gelmişti işte ve biz içeriye çağrılmıştık.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 13:22
Vay arkadaş: manik, tik, dildo filmini izlemediyseniz kesinlikle görün derim. Hakkaten eğlenceli, çok zekice esprilerle dolu bi film. Sinemadan çıkıp durağa gidene kadar güldüm.
Body Worlds'u duymuşsunuzdur. Bende uzun zamandır gitmek için fırsat kolluyordum ki haftasonu muradıma erdım. Biraz şaşkın, biraz ürkerek gezdim sergiyi ama şöyle diyebilirim ''herkes bu deneyimi yaşamalı''.
ps: zürafaya dikkat!
Av mevsimini pek bi hevesle bekleyen ben, kimse filmle ilgili bişeyler anlatıp iştahımı kaçırmasın diye vizyona girdiği ilk gün izledim. Yavuz Turgul'a saygı sonsuz ama bu sefer biraz hayal kırıklığına uğrattı.
Şener Şen'i izlemek her zaman büyük bi keyif ama Cem Yılmaz'a da hakkını teslim etmek gerek.
Ps 1: Hayde şarkısından nefret edeceğimizden adım kadar eminim. Zira gördüğüm kadarıyla sıkça paylaşılmaya (!) başlamış!
Ps 2: Uğur İçbak sen insansan ben neyim? Görüntü yönetmenliğinde Türkiyenin geldiği nokta bu adam bence.
Lokomotif kültür ve sanat derneği İspanya'nın Losdadae grubunu getirdi İstanbul'a. Biz de Deprenderse gösterisini izleme fırsatı bulduk. İstanbula tek bir gösterim için gelmiş kendileri. Gayet şükela bi gösteriydi.
Dansçılardan biri, gösteri esnasında fotoğraf çeken birini ''dans ediyoruz, lütfen saygı duy'' diyerek uyardı. Vallahi ben utandım.
Hiç anlamam zaten gösteriyi izleyip keyfini çıkarmak yerine fotoğraf çekme çabasını.
Pepper Furnival kültür mantarlarının arasından bildirdi efenim.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 17:53
Selam. Bir konuda çığır açtğımı düşünüyorum. Aksini iddaa eden varsa hodri meydan.
Evet, eski sevgilinin feysuk sayfasına günde150 kere bakmak, onun gitme olasalığı olan yerlere gitmek, blogunu okumak artık hepimizin kanıksadığı şeyler. Ama ben az önce eski sevgilimin yeni yazdığı bilimsel makaleyi okudum. Kafaya bak!? Ne olucaktı adam nanoteknolojinin tekstilde kullanımını anlatırken, Mango kapısında beklemeyi özledim mi yazıcaktı. Ya da makalenin başına Pepper için mi yazıcaktı. Akla gel! Ruh hastası.
Yapımda ve yayında emeği geçen herkese teşekkürler. (bkz: yiğit özgür)
Gönderen Pepper Furnival zaman: 13:10
İddaa ediyorum; her kadın hayatında en az bir kere ''keşke benimde penisim olsa'' demiştir.
Üniversite zamanı. Kalabalık bir grup. Ucuz olduğu için tercih hep ''bira''. Herkesin içki eşiği kendine tabi ama sıra boşaltıma geldi mi o son şansı kullanmak şart. Hesaplar ödenirken wc'yi kaptın kaptın. Kapamadın, beklemiyo tabi adiler. Kingiri kingiri eve yollanırken, er kişiler sırayla köşe başı betonlarını sular. İş te tam o an, senin sidik torban patlamaya yakın, sinirlerin bozulmuş ''ah be, ne vardı benim de penisim olsaydı dersin''
Bkz: Jessica Alba da olsan farketmez. Öyle hopullarsın işte.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 14:04
Olduğum gibi mi görünsem, göründüğüm gibi mi olsam?
Ah bi karar verebilsem!
Gönderen Pepper Furnival zaman: 09:46
Bu yazıyı yazmak için çok uğraştım. Tom waits'i çok severim çünkü. Özel olsun diye uğraştıkça gerildim. Neticede; female tribute içinde dinlemeye doyamadıklarımı sıraladım. Belki severseniz, belki bigün anılarla sarar sarmalarsınız. Ne güzel olur! Keyifle dinleyin efenim.
Linda Thompson-Day After Tomorrow (http://fizy.com/#s/1q0nk4)
Liz Durret- November (http://fizy.com/#s/1mufa6)
Agathe&Fine-Green Grass (http://fizy.com/#s/19x3es)
Diana Krall-The Hearth Of Saturday Night (http://fizy.com/#s/1o38xo)
Clara Bekker-Temptation (http://www.youtube.com/watch?v=FLbC0Eulu_4)
Tori Amos- Time (http://fizy.com/#s/1n20sk)
Norah Jones-Long Way Home (http://fizy.com/#s/103ew7)
10.000 Maniacs-I Hope That I Don't Fall İn Love With You (http://fizy.com/#s/1o8r61)
Cat Power-Sea Of Love (http://fizy.com/#s/1lsatd)
Claire Martin- Old Boyfriends (http://fizy.com/#s/1nelpi)
Gönderen Pepper Furnival zaman: 13:51
Sebebini merak ettiğim ama sorup cevabını almadığım ne kadar şey varsa hepsi kafamın içinde. Hele gece uyku kaçınca karanlığı fırsat bilip saklambaç oynuyorlar. Kafamı kaldırıp bakıyorum, yatağım yine cam kenarında ama artık sokak lambasını göremiyorum. Şifonyerin üzerinde akşam boynumdan çıkarıp astığım kolye diğerlerinin yanında yerini almış, mutlu. Bi de kafadakiler için bi askı olsa diyorum. Çıkarsam, assam, mışıl mışıl uyusam.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 08:54
Grip sezonu açılmıştır. Vatana millete hayırlı olsun efenim.
Yav arkadaş nası bahtsız nası gudubet bi insanım anlamadım. Hani 3 gün tatil, havalar güzel biz de bi adaya gidelim, kafa dinleyelim, bisiklete binelim, akşam İstanbul'a karşı rakı içelim dedik ya hemen yatak döşek hasta olmalıyız. Bırak adaya gitmeyi 3 gün boyuna salondaki kanepeden yatak odama gidecek mecalim yoktu. Allahtan Barış Manço'dan öğrendiğimiz çay var da bir nebze olsun yırtıyoruz. Gerçi ben abartıp nane limon komasına soktum kendimi ama olsun.(bkz: nane limon kabugu evet ama tarcınla zencefılı unutmus, o ayrı)
3 gün boyunca, ekmek bulamadım pasta yedim. Valla bak! Sabah evde bulduğum kuru pastalarla kahvaltı yapıp, üzerine ilaç içtim sayın okur. Hasta olmanın verdiği duygusallıkla buna bi üzüldüm, sorma gitsin!
Gudubetlike sınır tanımayan ben, dedim ki bi ton film var evde bari bunları izliyim. Canım canım nasıl iyi niyetliyim bak! Len sen gudubetsin, çalışır mı o bilgisayar, hemen bozucak tabi, ne sandın! Dolayısıyla, bu 3 gün boyunca tv'de ne var ne yok izledim. Hiçbirini ayırt etmedim. Anladım ki 40-60 yaş arası evli kimse yok. Herkes bekar, herkes evlenmek istiyo. Bize daha çoookkk var yani.
Mesela Cuma günü bi dizi izledin, hani maazallah unutursun falan diye Cumartesi tekrarını veriyorlar. Cumartesi izledin mesela, tekrarı Pazar günü. Bi de anlamadığım bi şekilde (heralde oyuncularaç ok para vermeyelim, hazır bunlara para veriyoruz diye düşünündüklerini düşünüyorum.) bi sezon sevgili olanlar, diğer sezon kanka, bi sezon kanlı bıçaklı düşman olanlar yeni sezonda hoopp mutlu mesut evli çift olmuş. Size sesleniyorum, dizi izleyip şaşırmak istiyorum, bi hafta kaçırdım diye diziyi anlamamaktan korkmak istiyorum! Bilmem anlatabildim mi?
Ha bi de Derya Baykal'ın bize kattığı tek şey, aldığın eldiven, atkı, çanta vb şeylere ''aa, ben bunun yapılışını Derya'da gördüm, çok basit, sen onca para verdin kızım'' diyen ama hadi yapsana kırmızısını bana diyince amann uğraştırma beni git al işte diyen anneler yaratmak. Hiç görmedim, orda gördüm bende yaptın diyen birini.
Ali Poyrazoğlu'nun sunduğu bi programa denk geldim dün. Müjdat Gezen'in konuk olmasından mıdır bilmem ziyadesiyle eğlendim. Sonunda izlenebilir bi'şey bulmuş olmanın sevinciyle haftaya noktayı koydum.
ps: grip olan beni arasın. Her türlü ilaç, ot, çöp konusunda bilgi sahibiyim. Ayrıca Nasıl Grip Olunur? isimli bir sunum hazırladım. Çok şık oldu.
ps 2: Kasım geldi. Benim ayım. Ooo yeee!
ps 3: karikatür: mizahvecizgi.com
Gönderen Pepper Furnival zaman: 12:26
Bu şarkıyı dinlediğimde bu sahne aklıma gelmiyor diyin, bileklerimi keserim.
ps: video'yu yüklemeye çalıştım ama olmadı olamadı. neyseki teknoloji özürlü olduğumu biliyosunuz.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 13:07
Mesela ben en çok kendimi avutmaktan yoruldum.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 12:35
Hediye ettiği kitabın önüne ''Aşklar mı diyordun, anladım. Senin üzüldüğün, benimse yollara düştüğümdür yeniden'' yazmışsa, 2 sene sonra kitabı eline alıp, yazıyı gördüğünde söyleyeceğin söz ''güzeldi yine de'' olmalı.
Ahmet Telli'ye saygılar.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 11:40
Yapılacaklar- Yapılmayacaklar Listesi
Jason mraz-John mayer dinleyerek çalışmaya çalışmaktan vazgeç. Zira çok başarılı değilsin.
Kendine sosyal bi partner bul. Sinema, tiyatro ve sergiler için. (Hadi sinemaya gidelim, bu filmi görmeyi çok istiyorum diyosun, bak şurda yeni bi yer açılmış tekila 5 tele diyo ve konu burda kapanıyo. Ya da body worlds'e gitmek istiyorum diyosun, sen şaşırdın heralde 25 teleymiş cevabını alıyosun.)
Çift kişilik yatağın olmadığı halde sürekli çift kişilik nevresim takımı almak niye kuzum? Niye?
Alnındaki ben bekarım yazısını sil.
Haftasonu 80'ler partisine gitmek için Didem'i ikna et.
Eşek kadar insan oldun hala eşekle yatıyosun. Çok ayıp. Bkz: eeyore
Artık nerde indirim olduğu seni kesinlikle ilgilendirmiyo. Sen vitrinlere takılmadan, dümdüz önüne bakarak yürü.
Her sakallıyı beyaz atlı prens sanma. Onlar sakal değil kir!
Haftasonu 10 mu yeriz acaba 11 mi diye düşünmek vazgeç. Her zaman olduğu gibi yine baban arayıp, noldu güzel kızım, yüzünde forman gibi kırmızı mı? sorusundan kurtulamicaksın nasılsa. Yeri gelmişken Fenerbahçe'den nefret ediyorum.
ps: bi şarkıya aşık olmak da mümkün.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 09:51
Ben sonbahar'ı ilk kez görüyorum İstanbul'da. Pek bi nazlı aslında ama sevdim ben.
Buraya taşındığımdan beri algıyamamıştım aslında bir daha İzmir'e dönmeyeceğimi. İşim burda, evim burda ama benim çoçukluğum orda kaldı sayın okur. Ailem, arkadaşlarım, Güzelyalı'm. Ben Antalya'da üniversite okurken de özlerdim İzmir'i. Benim gitmem lazım diyip kaçardım haftasonu. Nasıl iyi gelirdi. Şimdi sanki bu kadar özlemeye hakkım yokmuş gibi hissediyorum, çok garip. Ben istedim, ben geldim mutsuz değilim ama özlem katlanarak büyüyo sanki.
Artık boğaza aşık bi pepper olucak dediler hep ilk geliğimde. Ben hiç boğaza aşık olmadım, hala da değilim. Burda şehirle beraber nefes alıp vermekten ölesiye mutluyum ama. Bir sürü ritüelim var artık, bi kaç da arkadaşım. Heralde yeterince yalnız kalan insanlar artık yalnızlıktan korkmuyor.Kendiyle yetinmeyi öğreniyor hatta yabanileşiyor bazen. İşte böyle zamanlarda diyorum, anneme sarılsam kocaman, yatsam kucağına. Her şey geçer. Ne var ne yok.
ps: daldan dala atlamışım sanırım.
ps 2: gökhan kırdar- fayton http://fizy.com/#s/1lu6wj
Gönderen Pepper Furnival zaman: 14:38
Bi Fikrim Var-3
Ferhat Göçer'i, bi gün içmeye götürücem. Sonra dicem ki; efkarlandık be abi hadi bize bi şarkı söyle. Şarkı bittiğinde ''Abi gördün mü sen şarkı söylerken yüzümüzdeki ifadeyi, o acıyı gördün mü? Yapma bunu bize, n'olur artık şarkı söyleme. Bak arka tarafta iki çocuk kendini denize dökmüş, kıyma bize.''
Bence onu bi daha şarkı söylememesi için ikna edebilirim. Ama yardımınıza ihtiyacım var. Ne dersiniz, hoş olmaz mı?
Gönderen Pepper Furnival zaman: 10:20
Kendimizi pamuklara sarıp sarmalamaya öyle alışmışız ki, beklemediğimiz bi tepki alınca hırçınlaşıyoruz. Hepimiz harikayız di mi? Hepimiz hep en iyiyi hakediyoruz. Bizi herkes sevmeli, biz sevmesek bile istediğimizde sessiz sakin çekip gitmeyi bilmeli. Onlar hep olgun olmalı, biz çocukça hareketler yapabiliriz, o ayrı di mi? İlgimizi, sevgimizi fazla göstermeyelim ki hemen kendilerini nimetten saymasınlar ama onlar bize her daima ilgi göstersin, sevgisini hissetttirsin.
Bu kadın erkek mevzusu değil.Arkadaşın, sevgilin, ailen hepsinden anlayış bekliyosun işte. Genel olarak hepimiz egoistiz. Nokta.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 09:45
Sabah uyandığında evin içi en az yatağın kadar sıcaksa, telefonunda günaydın mesajları varsa, ellerin tarçın kokuyorsa, yeni aldığın pembe gömlek sana çok yakışmışsa, inceden inceden yağmur varsa ve sen İstanbul gibi bir yerde evden işe yürüyerek gidebiliyorsan, kulağında 90'lar şarkıları varsa, pastaneden içeri girdiğinde artık ''bi gevrek sar oğlum'' diyorlarsa, işe geldiğinde karanfilli çayın hazırsa, hakkaten hayat güzel.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 09:16
Aşktan meşkten bahsetmek haddim diil efenim. Aman şöyle sevdim, şöyle üzüldüm falan. Ama insan hayatın ta kendisiyse, ve insan tavırları bu kadar anlaşılmaz ve değişkense hayat gerçekten zor (bkz: en sevdiğim cedric)
Şimdi tavlayana kadar etrafında dört dönen, sonra sen aramaya başlayınca müsait değilim canım tipler var ya bence bi kaşık suda boğulmalı.
Daha sen sevgili olduğunuzu idrak edememişken canım, balım, hayatım tipler var ya bence bal dolu tekneye kafalarını sokmak suretiyle boğulmalı.
Sen yok yapamadım diyince ''ben bunu haketmedim, sana hep iyi davrandım'' diyen tipler var ya; arkadaşım bi denesek ne çıkar diyosun olmuyo diyince bozuluyosun. Yapma bunu, yapma.
Ha bi de kazara gerçekten hoşlandıysan yandın. Aman kendini bi naza çekmeler, bi nimetten saymalar. Bi de bunlar genelde sevgilileri yokken, bu tip erkeklere ''şerefsize bak nası naza çekiyo kendini'' diyen tiplerdir. Unutmayınız.
Bi de şartlar olgunlaşsın tipler var. Şu an şartlar müsait diil ama ben ölüp bitiyorum der, şartlar olgunlaşınca görünmez adam olur. Biravo.
İçimi döktüm sayın okur, hor görme. Her genç kızın başına gelen şeyler bunlar :)
Ps: Fazıl Say abim kusura bakmasın, en sevdiğim: http://fizy.com/#s/1ai6rm
Gönderen Pepper Furnival zaman: 09:55
Eylül'den bana kalan kocaman bi hayal kırıklığı oldu. Aslında çok severim...
Kollarımı açtım, Ekim'i karşıladım.
Ps: O zaman Sezen söylesin----> http://fizy.com/#s/1aaimh
Sonbahar da hediye gibi geldin, hoşgeldin demiş hatun. Daha ne desin!
Gönderen Pepper Furnival zaman: 09:52
Uzun zamandır heyecanımı paylaştım, şimdi de evden bi'şiler paylaşmak istedim.
PS1: Yüklediğim fotoğrafları bile isteiğim gibi düzenleyemezken blog benim neyime arkadaş. ühü ühüh ühhüüüüü
PS 2: Tuzlukların adı romantik tuzluk. Bi heves alıyosun, ama o kadar ufak delmişler ki ne tuz dökebilyosun ne karabiber. İsyan ediyorum vallahi.
PS 3: Tablo çok sevdiğim arkadaşlarımın hedayesi. Taaa Antalayalardan. Sağolun varolun efem.
PS 4: Dolabın üstüne yapıştırdığum uğur böcüğü o kadar küçük değil aslında. Ayrıca; kırmızıya boyama hayalimden vazgeçmedim, yapıcam.
PS 5: Göründüğü kadar kokoş değilim aslında. Valla bak
PS 6: Uzun zamandır aradığım Capote kitabını bulmamı sağlayan arkadaşıma teşekkürü borç bilirim.
PS 7:Gördüğünüz üzere artık kahve fincanım da var. Çıkın çıkın gelin bkz: seda sayan
PS 8: Şu aptal gülen surat da çaydanlık altı. Ben de gördükçe gülüyorm.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 11:27
Hani kötü bir rüya görürken uyanmaya çalışır uyanamazsın, zar zor uyandığında kendini tutamaz tekrar dalarsın ve o iğrenç rüyaya kaldığın yerden devam edersin ya. Heh işte, o güzel rüyalarda hiç aynısı olmaz. Sıkarsın gözlerini biraz daha uzun sürsün, uyanmıyım diye ama yok aa cık olmaz.Bana göre bugün hayatın tanımı bu işte.
Son zamanlarda hiç bu kadar kötü uyanmamış, güne bu kadar rezil başlamamıştım. Saat olmuş 10:30 hala lanet bi gün. Umarım bu günü değiştiricek bi'şi olur zira hayatımın en iğrenç günleri tablosuna adını altın harflerle yazdırma ihtimali çok yüksek. İçinizi kararttım kusuruma bakmayın artıkın.
Ps: Inception'ın etkisi olduğunu sanmıyorum bu durumun. Benimkiler bildiğin kabustu.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 10:41
Bir zamanların azan, coşan deli Tarkan'ına, hüp diye içine çek beni diyen seksi adamına noldu yaa. Günlerdir ''ayda yılda bir olsa da muhakkak ara'' diye yalvarırken, ''ben hiç haketmedim ki böyle unutuluşu'' diye sızlanırken, ''ne kadar çok uğraşsan da, beni kırmaya çalışsan da, senden ayrılmam mümkün değil'' diye saçmalarken duyuyorum, hiç hoşuma gitmiyor. Tarkan! Sözüm sana, silkelen kendine gel yavrum. Hadi kuzum, hadi bidenem.
Ps 1: Kuzu kuzu klibinin de gönlümüzde yeri ayrıdır. Söylemeden geçemicem. bkz: oyna yavrumm
Ps 2: Bu da klibi. Bu kıyağımı da unutmayın.http://www.dailymotion.com/video/x56ez3_tarkan-kuzu-kuzu_music
Gönderen Pepper Furnival zaman: 11:37
Hani seninle dışarı çıkmak için 10 takla atan, buluşucağınız gün sen ''biraz işim çıktı geç kalabilirim'' dediğinde ''8'e kadar haber ver mutlaka, başka bi planım daha olabilir'' ya da sen ''yarın görüşelim olmazsa'' dediğinde ''aa, benim yarın arkadaşlara sözüm var'' diyen tiplemeler var ya...
Heh işte onlarla ilgili şöle bi fikrim var.
Şimdi bunları bı odaya kapatıp, yan taraftaki okuldan çaldığım kara tahtayı (okulun hademesini tanıyorum valla çok kral adam) odanın en güzide köşesine koyup, takma tırnaklarımı takıp, tahtanın üstüne bir aşağı bi yukarı, bi sağa bi sola gezdirmek suretiyle çıldırtmayı planlıyorum. Ne dersiniz, hoş olmaz mı?
Ps 1: Hademe abiye ve bana kışın şu çocukların taktığı tavşanlı kulaklıklar var ya onlardan takıcam.
Ps 2: Derya Baykala söylesem belki bize yapar iki kulaklık. Neden olmasın?
Ps 3: Sizinde varsa odaya getirmek istedikleriniz, seve seve kabul ederim efem.
Gönderen Pepper Furnival zaman: 14:24
Şu hayatta en çok övündüğü şey; her hareketinin ...
Kendimizi pamuklara sarıp sarmalamaya öyle alışmış...
Sabah uyandığında evin içi en az yatağın kadar ...