İn Oradan! - Ahmed Hulusi - okyanusum.com
19 Temmuz 2011	AH 3,876 Views
SECDE ETTİLER; SADECE iBLİS ETMEDİ…” (7-11)
“YANLIZCA iBLİS (secde etmedi); BÜYÜKLENDİ VE KAFİRLERDEN (gerçeği örtenlerden) OLDU!..” (38-74)
– BEN ONDAN HAYIRLIYIM!.. BENİ ATEŞTEN (dalga-wave) kökenli olarak),
ONU iSE ÇAMURDAN (moleküler kökenli) YARATTIN!..
-ORADAN iN!… KENDİNİ BÜYÜK GÖRMEK ORADA YAKIŞMAZ!.. ÇIK GİT;
ÇÜNKÜ SEN KÜÇÜLENLERDENSİN!..” (8-12/13)
KİM ŞEYTANI VELİ, HÂMİ, DOST EDİNİRSE, O KESİNLİKLE ZARARA GİRER!..”
ŞEYTAN ONLARI BOŞ VAADLERLE HIRS SAHİBİ YAPAR; ONUN BÜTÜN VAADLERİ HEP
ONLARI ALDATMAK İÇİNDİR!.. (4-118/120)
“EY ADEMOĞULLARI, BEN SİZE YEMİN VERMEDİM Mİ, ŞEYTANA KULLUK ETMEYİN
O SİZİN KESİNLİKLE APAÇIK DÜŞMANINIZDIR; DİYE…
ANDOLSUN Kİ, O, SİZDEN NİCE NİCE NESİLLERİ BAŞTAN ÇIKARDI; SİZDE BUNU
FARKEDECEK AKIL YOK MU?…” (36/60-62)
ONUN TASARRUFU ANCAK KENDİSİNİ DOST KABUL EDİP BÖYLECE ŞİRK İÇİNDE OLANLARADIR!…”
“ŞEYTANİ CİNLER ONLARI GAFLETE DÜŞÜRÜP “ALLAH” ZİKRİNDEN ALAKOYMUŞTUR!..
CİNLERİN TOPLULUĞUNA KATILMIŞLARDIR ONLAR !…
ŞEYTANİ CİNLERLE İLİŞKİDE OLANLAR HÜSRANA UĞRAMIŞLARDIR !..” (58/19)
Evet, en büyük önderleri “İblis” lâkaplı, “şeytâniyet” vasıflı, “AZAZİL” isimli Cinin, ALLAH`a karşı;“Tüm insanları saptırma”sözüne uymak amacıyla;islamı ve Hz. Muhammedi kabul etmeyen
cinlerin en büyük gayesi ve zevki, insanları aldatıp iman esaslarından saptırmaktır!..
“ALLAH” kudretiyle, “insan” denen varlık moleküler yapıdan oluşan bedenle dünya üzerinde meydana
geldiği zaman, melekler onun hangi üstün meziyetlere sahip olduğunu farkedemediler…
Ne var ki “insan” hakikati itibariyle “NEFS”in “sâfiye” halinde yaşanacak “ALLAH” yakînine istidatlı
varlıktı; ve bu yüzden de “HALİFE” olmak şerefi üzere fıtratlanmıştı! ..
“AZAZİL” denen, surete bürünmüş yeryüzü meleklerini de algılayan “mülhime nefs” mertebesinde olan
cin; daha sonra vahiy yollu insanın özündeki yüceliğe secde eden meleklere uymadı ve secde etmedi!…
“Azazil” esas itibariyle, tasavvuftaki “MÜLHİME NEFS” mertebesinin irfanına; yani “ilm-el yakîn”mertebesinde “TEK“lik bilgisine sahipti!… Bu yüzden de diğer bütün cinlerin önderi durumundaydı!…
İblis`in bu özelliğini ortaya çıkarma kararı, artık hem kendisinin hem de onun önderliğini kabul eden
tüm cin nesillerinin “ŞEYTAN” diye anılmasına; ve bu lâkapla çağrılmalarına vesile olmuştur..
BİRBİRİNİZE DÜŞMAN OLARAK İNİN !….” (7-24)
`Birbirinize düşmansınız` sözü, CİNLERLE İNSANLAR arasında düşmanlığın kökleştiğini,
bunun hiç kalkmıyacağını ifade eder.”
Çünkü “mülhime nefs” mertebesi “TEK”liği biliş mertebesi; yani “ilm-el yakîn” halidir; ki,
orada birimsel “BEN“liğe, yani “tekebbür“e, yani büyüklenmeğe asla yer yoktur!…
Çünkü “TEK”lik anlayışında birimsel mânâda “ben”liğe yer yoktur…
Bu anlayış bir alt basamak olan “levvame” mertebesinde olabilir…
“Mülhime nefs”(1) ilhamlarının idrakında tüm varlık “TEK”tir,
ve dolayısıyla secde edilen varlık da “TEK”tir!…
Şayet secdeden kaçınırsan, Adem`e değil, “TEK”e secdeden kaçınmış olursun!… O takdirde de orada, yani “mülhime nefs” mertebesinde kalamazsın!. ALLAH`tan ayrı varlıklar görme
mertebeleri olan “levvame” veya “emmare” basamaklarına inmen icabeder!.
“Mülhime Nefs”in ne olduğunu tasavvufa yakınlığı olmayanlar pek bilemez…
Bu nedenle, kısa bir şekilde bunu anlatmaya çalışayım…
Kendini beden kabul eden insan tamamiyle bedene ait tatmin ve zevkler doğrultusunda yaşar ki,
bilinç bu düzeydeki düşünceleri itibariyle “emmare nefs” adını alır…
Bilinç, kendinin beden olmayıp, bedenden sonra da yaşamı devam edecek madde ötesi bir varlık olduğunu farkettiği zaman; gerek kendi özünü, hakikatını tanıma yolundan alıkoyan davranışları, günahları, gerekse de düşünceleri dolayısıyla pişmanlıklar içine girer; yani arapçasıyla kendisine “levm” eder… Bu yüzden de“levvame nefs” adını alır… Bu anlayış içinde olan kişiye, abid, zahid, derviş gibi isimler verilir…
Bu pişmanlığın sonucunda kendi hakikatını araştıran bilinç, yaptığı çalışmalar ve aldığı ilhamlarla da farkeder ki, evrende varolan her şeyin aslı ve hakikatı “TEK“tir!.. Her şeyi vareden varlık her şeyiyle “TEK“tir ve
“O”ndan gayrı da mevcut değildir!.
Öyle ise yine farkeder ki, “ben” dediği zaman işaret ettiği varlık eskiden beri zannedegeldiği
kendisi değil, herşeyin hakikatı olan “O”dur!…
NEFS, bu noktadan çıkışla ve aldığı ilhamlarla, çok değişik tesbitlere erer ki; ilhamlar alan anlamına “mülhime nefs” diye isimlenir… Bu kişiye de “arif” denilir.. “NEFS” mertebelerini bu güne kadar hiç anlatılmadık yönüyle“NEFS” isimli 90 dakikalık ses kasetinde açıklamaktayız… Arzu edenler detayları oradan dinleyebilirler…
Ayrıca “KENDİNİ TANI” isimli kitapta da bu konuya çok geniş yer verdik, Allah takdir etmişse…
Evet, “Büyüklenmekle“, kişi o mertebeden, “nefsi emmare” düzeyine “inme” durumuna girer; ki bu da
mecazi ifadeyle “ALLAH`TAN UZAKLAŞMAK”; yani “ALLAH`ın la`netine uğramak” demektir!
“Mühlet isteme“, “mülhime nefs” ilmiyle yaşayarak bu ilmin marifetiyle insanlar üzerinde
tasarruf etme gücünün muhafazasıdır!..
Cinlerin, “mülhime nefs” irfanından ileri gelen tasarruf gücüne karşı, insanın savunma silahı ya
“İMAN“dır; ya da “mülhime”nin bir üstü olan “mutmainne nefs” durumundaki “İKAN” halidir!…
Rabbî inniy messeniyeş şeytânu binusbin ve azâb; Rabbi eûzü bike min hemezâtiş şeyâtıyni ve eûzü bike
rabbi en yahdurun.Ve hıfzan min külli şeytanin marid. (Sad:41, Mü’minun 97/98, Saffat:7)
“CİNLERİN”, Ruhçulara verdikleri tebliğler; uzaycılara verdikleri tebliğler; Anadolu`da “ben evliyayım” diyerek insanların karşısına çıkıp verdikleri tebliğler; “biz falanca büyük zatız, seni yetiştirmek ve insanlara
faydalı olmak için sana yardımcı olmaya karar verdik” gibisinden verilen söyleşiler hep aynıdır…
Amaç, insanları “İMAN ESASLARINDAN”, din esaslarından, din hükümlerinden saptırmak;
ibadetten, dinin getirdiği çalışmalardan uzaklaştırmak!..
“Levvame nefs“, yani nefs mertebelerinin ikincisindeki İMAN, taklit yolludur ki; bu düzeydeki kişiyi, cinler,kendisine zarar verecek fiillere sürüklemek; ve “ALLAH”ı kimi işlere karışıp kimi işlere karışmayan
bir gök tanrısı gibi kabul ettirmek yoluyla saptırmaya çalışırlar…
Cinlerin, “ârif”leri kandırmaları ise, “varlıklarının “Hak” olması sebebiyle hiç bir ibadet ve taate ihtiyaçları olmayacağı, ne yaparlarsa yapsınlar cehennemin onları yakmayacağı” yolundaki telkinlere dayanır!.. Ancak burada farkedilemeyen son derece önemli bir husus vardır:
Yani, zât boyutunun, veya esmâ boyutunun gerçeği, efal boyutunun kurallarını ortadan
kaldırmaz, veya geçersiz kılmaz!..
Bu sebebledir ki… Yeterli çalışmayı yaparak gerekli enerjiyi ya da nuru toplamayan kişi, hakikatı itibariyle “HAK”da olsa, cehennem ortamına gittiği zaman yanar!… Tıpkı bugün, hakikatı
“HAK” olan kağıdın, hakikatı “HAK” olan ateşte yanması gibi!…
“Ârif”in şayet bu basamaklardan geçmiş bir yetiştiricisi yoksa, buradayken rahatlıkla “mülhime mârifetine sahip cinin” yoldan çıkartıcı telkinlerine kapılarak, “Mülhime nefs” mertebesine gelmişken
yeniden “emmare nefs” düzeyine düşer!..
Ne zaman beyin ortadan kalkar bu ölüm denen olayla birlikte, ondan sonra zaten bu çalışmalar da biter; böylece ruha yeni enerji ve ilim yükleme olayıda sona erer.. Ruh artık, o güne kadar
yüklenmişiyle başbaşa kalır.
Eğer hakikat bilincini taşıyan madde bedenin, o bilinci taşıyacak dalga(wave) bedeni,
yani ruh gücünü dünyadayken elde edememişse; vay haline!.
Zira ruh bedenin, bu enerjiden yoksun kaldığı için, güçsüz bir hal ile son derece güçlü
bambaşka varlıkların ortamına gidecektir!.
Yani, şu anda sen hakikat bilincini ruhuna yükledin ama maddi çalışmalar yapmadın, namaz, oruç,
zikir, hac gibi… Dolayısıyla da bunların sağlayacağı enerjiden de mahrum kaldın!…
İşte aynı şekilde, öbür dünyada, yani ikinci bedenle yaşamda, eğer bu hakikat bilincini taşıyabilecek düzeyde bir enerji potansiyeline sahip değilse ruh bedenin; içine gideceği ortamda ister istemez karşılaşacağı
şartlar altında, o hakikat bilgisi yavaş yavaş kaybolup silinecek; neticede, azap verecek olan
bir ortamın yaşamı seni kuşatacaktır.
İşin bu yanlarına, yani mârifetullaha dayanan bu sırlarına vakıf olmayan gerek tarikat ve gerekse hakikat ehli olduklarını kabullenen kişiler; o hissettikleri halin veya saptırıcı fikirler ilham eden
cinnin etkisi altında, yapılması zorunlu çalışmaları ihmal ederler.
Hakikati bilmenin getirdiği sarhoşluk ya da cinlerin bilincine yolladığı saptırıcı fikirler, mesajlar eğer seni bir
takım çalışmaları yapmaktan alakoyuyorsa, bu hakikat bilgisi senin için yaralı değil zararlı oluyordur!.
Kim ki bu dediklerimin aksini söylerse, o hal lisânı ile “henüz benim mârifet konusunda ilmim yoktur”
diyerek kendini târif etmektedir…
Öyle ise şimdi geldik Dini değerlendirebilmek için gerekli olan “iman nuru”nun kişide
ne şekilde oluştuğuna; yani “hidâyet” haline…
Bu konuyu şimdiye kadar hiç açıklanmamış hâliyle “Hz. MUHAMMED NEYİ OKUDU” isimli kitabımızda
tüm detaylarıyla yazdıysak da, gene de, konuyla ilgisi sebebiyle burada bir miktar anlatalım…
O “iman” nuru denen “iman“ı Güneş sisteminin son yıllarda keşfedilen gezegenlerinden
Şiron`un yansıttığı etkiler meydana getirir.
Üstün aklı ise Uranüs meydana getirir. Uranüs`ün getirdiği feyz eğer Şiron`un da nuruyla desteklenmişse,
o kişi velâyet mertebelerinde yüksek derecelere gider. Bunlara ilâveten Plüton`un da uygun
açıyla kişinin din evinde yer alması ise “müceddid“lik görevine imkan sağlar…
Hani “bir melek gelir said mi, şaki mi olduğunu yazar” diye Rasûlullah Aleyhisselâm’ın tarif
ettiği olay Şiron`un 120. gündeki diğer gezegenlerle açılarından doğan tesirdir.
Şiron`un yükselen burçtaki, doğduğu dakikadaki tesiri de kişinin kabiliyetini meydana getirir…
Elbette burada mâneviyata dönük kabiliyetten söz ediyoruz.
“Cennet ehlinin çoğunluğu bühldür” der Hz Muhammed Aleyhisselâm… Yani çoğunluğu ahmak veya safkişilerdir cennet ehlinin!. Hiç bir şeyi bilmez, anlamaz, kavrayamaz!… Ama, yap, dendiği için bir
takım şeyleri yapar ve cennete gider!.
Aklın kavramakta zorluk çektiği konularda iman noktasına gelinmiş demektir ki,
burada aklı zorlamayıp, imanın gereğini yapmak gereklidir.
Yani; imanın gerekeceği noktaya kadar, aklı kullanıp, ilerliyebileceğin kadar akılla yürüyecek ve
iman noktasına ulaşacaksın… Burada aklın yapısı dolayısıyla yetersizliğini kavradığın için de
“İMAN”a gerek olduğunu farkedecek ve iman kapısından içeri gireceksin!.
Bunun neticesi; “zındık” denen, “ALLAH” kavramını inkar ederek; kendini bir birimsel yapı kabul edip,
tümüyle bedene dönük zevk ve arzular peşinde, hiç bir korkusu kalmaksızın yaşamayı doğurur.
Eğer ki; şartlanmalar perdesini kaldırmakla birlikte tabiat perdesini kaldırmışsa, ancak dikkat edelim bunu
akıl yolu ile başarıyor; iman nuru yok!… O zaman bu kişide olağanüstü haller gözükebilir!…
Onda gözüken bu olağanüstü haller, “istidraç” adını alır.
Eğer bu kişi, tabiat perdesini iman nuru ile kaldırmışsa o zaman ondan gözüken olağanüstü hallere “keramet” adı verilir… “ALLAH” ikramı anlamında!. Yani kişi bu halde iman nuru ile hareket ediyor…
Akıl, iman nuru ile hareket ediyor!.
İman nuru olmayan kişi, felsefe yolu ile kendisindeki şartlanmalar, adet perdesini
ve de değer yargıları perdesiyle duygular perdesini kaldırabilir.
İman nuru ile hareket eden de bu iki perdeyi kaldırabilir. Fakat bunlardan sonraki ana perde olan
“NEFS” perdesinin kalkması iman nuruna bağlıdır.
Eğer 120. günde saadet hükmünü almamışsa, o kişide nefs perdesi kalkmaz!… Niye? Çünkü iman nuru yok!.İman nurunun varlığı kişide ana rahminde 120. günde saadet hükmünü, açılımını almasına bağlıdır.
Onu almadıysa ne yaparsa yapsın bu mümkün olmaz!.
Esasen, Eflatun âdet yani şartlanmalar ile tabiat perdesini kaldırmıştı. Eflatun`da istidraç
denen haller de görülmüştü!.
Tabiat perdesinin kalkmaması yüzünden kişi “NEFS”ine ârif olamaz, kendini beden
kabullenmekte devam eder…
Kendi kabul ettiği bedenine güç geldiği için de yapmakta zorunlu olduğu ibadet adı verilen çalışmaları
yapmaz!. Bu yüzden deister istemez cehennemeden uzun bir sürede geçer…
Zira, iman nuru var olmadığı için, kendini cehennemden kurtaracak olan o nur, veya anti-çekim dalgalarından oluşan dalga(wave) enerji ruha yüklenmez!.. Ruha yüklenmeyince de ister istemez cehennem ortamında
kalır; dışarıya çıkamaz!… İşin ilmine, hakikatına bilgi yollu vakıf oluş, kendini bu olaydan kurtaramaz.
KESİNLİKLE “ALLAH” iNDİNDE DİN İslâm”dır.
Yani, Din denen olayın aslı; varlığın Mâlikel Mülk olan “ALLAH”`ın hükmü, iradesi, kudreti,
ve tasarrufu altında olduğu gerçeğinin farkedilmesidir…
Bu anlayışı getirmiştir Hz. İbrahim Aleyhisselâm, Hz Nuh Aleyhisselâm, Hz.İsa Aleyhisselâm, Hz MusaAleyhisselâm… Hepsi de bu Dini, bu esası getirmiştir!.
“Bu dünya fanidir, geçicidir. Sahip olduğunuzu sandığınız her şey bu madde dünyasında kalacaktır..
Siz “ALLAH”`a ve ölümötesi yaşam boyutuna yalnız ve hiç bir şeyinizi götüremeden geçeceksiniz.
Ona göre hazırlanın.”
Biz “İslâm Dini” deyince, sadece Hz Muhammed Aleyhisselâm’ın getirdiği
“Din” zannediyoruz; ki bu yanlıştır!..
İşin ve Kur`ân ‘ın özüne vakıf olmayışımızdan ileri gelmektedir bu hata!.
Bu konuya ileride “İslam” bölümünde tekrar geleceğiz…
Tabiat ve şartlanmalar perdelerinin kalkması akılla mümkündür.
Ancak nefs perdesinin kalkması ancak ve ancak iman ile mümkündür.
Mesela, ben sana derim ki; bu toplumda şöyle bir âdet var… Sen bu âdetlere değer veriyorsun; bunların kaydına giriyorsun; herkes böyle yapıyor diyorsun; ancak sen bu toplumdan çıkıpta falanca
yerdeki bir topluluğun içine girersen, şu ana kadar edindiğin bu adet orada yanlıştır.
Demek oluyor ki değer yargıları ve âdetler, yani şartlanmalar kesinlikle
rölatif yani izâfi yani GÖRESELDİR!..
Derim ki.. Bu madde beden.. Bu bedende şu organların şu çalışmaları nedeniyle şu fonksiyonlar vardır. Sen yemeğe, içmeğe, sekse, uyumaya, rahatına düşkün olursun… Sebebi, kendini bu beden olarak kabul ediyorsun ve bu bedenin belli özellikleri de bu istekleri meydana getiriyor. Öyle ise sen kendini bu
bedenin ötesinde bulmak için, bu bedenin istek ve arzularını frenle veya kes, ki bu bedenin
ötesindeki varlığını bulup hissedesin, tanıyasın.
Akıl bunu da kavrar!. Bu çalışmalara da girer!. Nitekim doğuda birçok ekoller bunu anlıyor,
kavrıyor ve bu çalışmalara giriyor.
Yani, sen ancak, Rasûlullah Aleyhisselâm’ın söylediğine iman edip, bu inancın istikametinde O`nun dediğini yaparak; akıl yoluyla geçemediğin bu engeli iman desteğini kullanarak geçebilirsin…
Zira başka türlü takıldığın o engeli geçme imkanın yoktur!.
“Hayır! Sen bu kadar senedir biliyorsun, bu bedensin veya ruhsun, birimsin; senin hakikatın nasıl “ALLAH” olur. “ALLAH” nerede sen nerede.. “ALLAH” o kadar büyük ki, sen çok ufaksın.
Sen ondan ayrı bir şeysin!…”
İşte bu noktada sen, eğer şartlanma yollu edindiği değerlere dayalı mantığını kullanan aklını bir yana koyar; Allah Rasûlü’nün tebliğini, Kur`ân`ın açıklamalarını esas alır; oradaki işaretleri çözersen,
veya en azından bu bildirilen gerçeklere aklın ermese de “İMAN EDERSEN” yaşamının
en büyük hazinesine ulaştın demektir..
Gerçekte kim, “BEN” derse, bu “BEN” kelimesiyle özündeki varlığını oluşturan
“ALLAH“ın isimler bileşimine (terkibine) işaret etmektedir!..
Bu noktaya kadar akılla gelinir… Ancak, bu “hakikat” sırrına ermek; “hakikat“ı yaşamak; “benlik“ten yani “nefis”ten kurtulmak; veya dini tâbiriyle “şirki hafi“den arınmak, ancak ve sadece
“iman” ve Rasûlullah`a teslimiyetle mümkündür.
Veya senin ters bildiğin bir şeyi sana söyleyecek; sen onu yapacaksın; gibisine!… Ama böyle bir şey
denir mi; elbette denmez!.. Bunu iman ve teslimiyete bir ölçü, misâl olsun diye anlatıyorum..
Yani, cinler seni “ALLAH” yolunda mantık oyunlarıyla vurmak isteyeceklerdir ki;
bundan da tek kurtuluş yolu “İMAN” ipine sarılmaktır!
Onun için teslimiyet şarttır!. Rasûlullah`a teslimiyet olmadığı sürece, yetiştirici yardımcı olamaz.
Çünkü herşeyi akılla izah etmesi mümkün değildir..
1. ve 2. aşama yani tabiat ve şartlanmaları terk bâbında her ne kadar olayı akılla izah mümkünse de; nefsiyani vehmi (varsayılan) benliği terkin, misâli ve benzeri yoktur!… Misâl ve benzeri olmayan konuda
akıl hükmünü yitirir!. Zira akıl daima örneğini gördüğü veya kavradığı şeyleri birbirine
bağlayarak bir netice çıkarır.
Nebi ve Rasûlde mutlak hakikatı kabul babında iman da olmaz, akıl da olmaz!… Çünkü vahiy gücü var!.
Vahiy gücünün olduğu yerde vahyi kabullenmek için akli delillere veya imana yer yoktur!..
Esasen iman da sonuçta hedefe varıldığında terkedilen bir şeydir!.. “İman” araçtır; amaç değil!..
Bunu çok iyi kavramak gerektir!
Nasıl, akıl seni bir noktaya kadar götürür; ve sonuçta da belli bir hedefe erdirirse; aklın durduğu yerde deiman başlarsa; iman da, sana belli bir aşamayı yaptırıp, belli bir hakikatı gösterinceye kadardır!.
İman görmediğini kabullenmektir, inanmaktır!. Gözünün önünde olan; görmekte olduğun
bir şeye artık “iman” diye bir kavram kalmaz.
Yani, gerçeğe öylesine vakıfım ki, gözümle görmem buna bir ilave sağlamaz..işte bu
“yakîn” haline “İKAN” denir..
Henüz nefs ortadan kalkmamıştır… Yani, şirk-i hafi dediğimiz şey halen mevcuttur!.
Varsayımın olan nefsin vardır!.
Ancak buna rağmen, nefsinin yöneldiği “ALLAH” ve ALLAH`a ait bazı hakikatlar sana açılmaya başlar…
Bu açılan hakikatlar dolayısıyla belli sırlara agah olursun.
“Mâarifi “B”illah”a gelince…
Birisi “ALLAH”ın izhar ettiği mârifet“; diğeri ise “kulun “ALLAH”a olan irfanı“…
Hadde hesaba, kıyasa gelmez bir olay!.
Büyük kutuplar yani “Kırklar” ve üstündekiler “Ârif-i Billah” hükmündedir… “Ârif-i Billah” olanlar
her şeyin sırrını bilirler. Neyle? Kendilerindeki ilmi ilâhi ile!
Zira varlığı “ALLAH”`a teslim ettikleri için, onlarda izhar olunan ilim, ilmi ilahidir!.
Artık orada vehmin yeri yoktur!. Artık orada fikre yer yoktur!.
İnsanın “ALLAH”a yakıyn sahibi olabilmesi için önce akla ihiyacı vardır.. Bu akıl yolu ile önceşartlanmalardan yani âdetlerden oluşan bakış ve değerlendiriş açısından kendisini kurtarması gerekir…
Ayrıca, tabiatı ile mücadeleden yani bedenin doğasından gelen gelen istek ve
bağımlılıklarıyla mücadeleden başlayarak yola çıkması gerekir.
“Men arefe nefsehu fekad arefe rabbehu”,
Ben kendi düşüncemdeki “ALLAH”a teslim oluyorum, diyen kişi; ben Rasûlullah’ı kabul etmiyorum,
ben Rasûl’süz “ALLAH”`a teslim oluyorum diyen kişiye benzer!..
Bugün sayısız insan “ALLAH”a inanıyorum” diyor.. Ancak, araştırmacılar bir yana, hiç kimse
“Rasûlullah Hz. MUHAMMED`in açıkladığı Kur`ân ‘ın târif ettiği “ALLAH”a iman etmiyor!..
<“İNSANLARDAN BİR KISMI ALLAH`A VE GELECEĞİMİZE İMAN ETTİK, DERLER; AMA “B“NİN İŞARET
ETTİĞİ MÂNÂNIN BİLİNCİNDE OLARAK İMAN ETMEMİŞLERDİR.” (2-9)
Hepsi de kendi kafasında, hayâlinde, şartlanmaları neticesinde oluşan “ötesindeki” bir gök tanrısınainanıyor; ve ona “ALLAH” adını veriyor!.
Kendi kafasında yarattığı tanrısına eksiklik atfediyor!. Neden?… Çünkü, Allah Rasûlü’nün bildirdiği
“ALLAH”tan haberi yok!.
Hz. Muhammed Aleyhisselâm efendimizin bize bildirdiği “ALLAH” ile, bugünkü sayısız insanın inandığı ve“ALLAH”ın adını verdiği tanrısının hiç alakası yok!. Zira bugünkü insanlar tasavvurlarında yarattıklarıötelerindeki bir gök tanrısına “ALLAH” adını veriyorlar!.
Bu ikisinin arasındaki anlam farkı kavranılmadan Hz. Muhammed`in bildirdiği
“ALLAH”a iman etmek asla ve asla mümkün değildir!.
Bu fark anlaşılmadığı takdirde de, düşüncende tasavvur ettiğin, aklının gücüne göre
kendi hayâlinde oluşturduğun bir tanrıya “ALLAH” adını verirsin!…
İşte bu sebepten dolayı, Rasûlullah Aleyhisselâm’ın vahiy yoluyla alıp bize bildirdiği “ALLAH”a iman etmek;
ve aklı o istikamette kullanarak değerlendirmek, ancak ve ancak yaratılışında “iman nuru”
nasib olmuş kişiye mümkün olur. Başka türlü mümkün olmaz!.
Olmadığı zaman da biz o kişiyi eksik kusurlu görmeyiz!. Şükrederiz, bize nasib etmişse; ne âlâ!..
Nasip etmemişse, takdiri ilahi, deriz.. Hükmüne razı olmaktan başkaca bir şey elimizden gelmez!.
Eğer bir Nebi, yeni bir çalışma, yaşama biçimi getiriyorsa; o günün şartlarına göre geçmiş Nebilerin tatbik ettiğinden daha farklı bir çalışma sistemi getiriyorsa; veya dini ifade ile yeni bir şartlar bütünü
getiriyorsa o zaman “Rasûl” denir.
Eğer yeni bir çalışma biçimi ve yeni şartlar getirmiyorsa; o zaman kendisinden evvelki son yeni
şartları getirmiş olanın getirdiklerini yürütür ve “Nebi” adını alır.
Veli ise ilhama dayanan bir sistemle faaliyet gösterir ve nebilerin işaret ettiği gerçekleri
kendi içinde yaşar; veya görevliyse halka da bu konuda yardımcı olur.
Nebinin herhangi bir çalışması, gayreti ve emeği söz konusu değildir!. Tamamen Hak`tan gelen bir
biçimde, kendisinde birtakım gerçekler fışkırır ve bunlar halka sunulur. Yararlı olma gayesiyle.
Nübüvvet ise nebinin herhangi bir say`ı, gayreti olmaksızın, Hak`kın kendi hakikatlarını
o nebinin dilinden açığa çıkarmasıdır.
Halkın içinde belli bir şeriatı anlatıp, izah edip; onlara kabul ettirmekle görevli kişidir.
Ama bunda muvaffak olur veya olmaz!. O ilahi takdire bağlıdır.
Ama sakın ola ki bu mârifet kemalatını, velâyet kemâlâtı gibi anlamayalım… Belki, velideki kemâlât nebideki
bu kemâlâttan bir hissedir!.. Meselâ Hızır Aleyhisselâm’ın nübüvveti, Lokman Hekim`in
nübüvveti hep bu “nübüvveti târifiyye” hükmündendir!
Bu basamağın kemâlâtı çalışmakla elde edilen bir kemâlât değildir.
Tamamen ilâhi ihsan yollu kişide meydana gelen bir açılm neticesi olur.
Hz. Muhammed`den sonra “Nübüvvet-i teşriye” söz konusu değildir. Fakat nübüvvetin irfanı,
Hz. Rasûlullah`dan sonra gelen velilerden bazılarına ihsan olunur.
“Benim ümmetimin velileri Beniisrail nebileri gibidir” buyuran Hz. Rasûlullah Aleyhisselâm
velâyetin bu mertebesine işaret etmiştir.
Buna “Nübüvvet-i târifiye” denir. Yani kişinin kendi çalışması karşılığı olmaksızın, ilâhi lütuf gereği bir
takım ALLAH mârifetinin onda zâhir olması şeklidir. Tasavvuf dilindeki adıyla “velâyeti uzmâ“dır..
Ancak, akıl belli bir kemâle gelmişse, beş duyuya dayalı örnekleri alıp kendi bünyesinde değerlendirir ve buna dayalı bazı çalışmalar yapabilir… Bu arada altıncı, yedinci, sekizinci duyular durumunda olan sezgi veya sezginin ötesinde olan feraset, veya ilham yolları ile gelen çeşitli bilgileri de bir potada eritip
değerlendirir ve bunun çok üst neticelerini yaşar!…işte o zaman “akl-ı kül”e yaklaşmağa başlar.
İnsanı ilâhi mânâlara yaklaştıran en değerli yol ilhamdır!… Vahiy ile yeni düzen getirme yolu,
Hz. Rasûlullah Aleyhisselâm’dan sonra kapanmıştır.
“Vahiy“; özden dışa gelen, yani “Hak`tan halka” gelen sezginin adıdır.
Melek aracılığıyla direkt özden gelen akıştır!.
“İlham”lar ise kişinin kendi çalışmaları sonucu, kendisinden meydana gelen fiillerin hasılası olarak
kendisinde oluşan hassasiyetin kazandırdığı algılamalarıdır.
“Vahiy“, Hak`tan direkt olarak, herhangi bir çalışma söz konusu olmadan kendisine nazil olan,
ve kendisinde fışkıran ilâhi ilimdir.
Dolayısıyla, her ne kadar genelde, “vahiy” ile “ilham” arasında fark yoktur,
derlerse de aslında çok büyük fark vardır!.
Bu ana neden yüzündendir ki, insanlar velilere itaat ve teslimiyet için mecbur tutulmamışlardır…
Çünkü, ilhamlarda bazı yanılmalar söz konusu olabilir… Fakat vahiyde yanılma olmaz;
bireysel değer yargıları asla gerçekleri bulandırmaz!..
Çünkü, beyin faaliyetlerinin ve verilerinin, o gelenin üzerinde bir rolü yoktur!.
Direkt olarak beyinde o mana oluşur.
O kapasitenin oluşumunu meydana getiren yan faktörler velide hasıl olan manayı etkileyebilir!. Meselâ
o anda duyguları, istek veya arzuları o gelen nesneye karışabilir… Ve o gelen nesneyi o
istikamette değerlendirebilir…işte bu durum, ilhamda yanılmalara yol açabilir.
Ama nebi için böyle değildir… Nebi`deki vahye hiç bir şey karışmaz!.
Ondan sadır olan mana tamamiyle ilahi hakikatlardır.
Demek ki, ilhamda kişinin birtakım yanılmaları, duyguları, arzu veya istekleri,
ya da o şeyi alış anındaki ruh hali yanılmalara yol açabiliyor.
Diyelim ki kişi “Nübüvveti târifiye” sahibidir… Fakat o görev yüklenmeden evvel, velayeti hükmüyle yaşar. Görevle birlikte ondaki olay “vahiy” hükmüne dayanır. Fakat zahiren nübüvvet görevi açıklanmadığı için aldığına ilham denir. O, doğuşundan görev alışı anına kadar velâyeti hükmüyle yaşar, aldıkları ilhamdır. Görevinin başlamasından itibaren aldığının şekli değişir. Fakat bu değişmeyi de ancak kendisi bilebilir.
Başkası dışarıdan bunu bilemez. Çünkü dışarıdan ancak “velâyet” söz konusudur.
Ayrıca o mertebedeki bir kişiyi tanıyabilende ancak yeryüzünde iki veya üç kişidir. O düzeydeki bir kişi zaten zamanın ya “Gavsı”, ya “Kutbu Aktabı” ya da “İnsan-ı Kâmili”dir… Ve o düzeydeki bir kişiyi
de ancak ya “Gavs” veya “Kutbu Aktap” bilebilir.
Gece bir rüya gördünüz.. Ertesi sabah kalktığınızda haliniz bambaşka olur!.. Ve o rüyanın tesiri altında, siz o güne kadar yapamadığınız bir işi kolaylıkla yapabilirsiniz… Size bunu yaptırtan, “rüya” dediğiniz “ilham“dır.. Yani, o şeyi hissediş sonucu. Bu hissediş size o işi kolaylaştırmıştır!. işte bu, “ilham“ın “akla”
Normal şartlarda “aklınızla” bir gerçeği bilmenize rağmen; duygularınız ya da şartlanmalarınız, ağır basarak o şeyi size yaptırtmaz.. Ama o yapamadığınız şeyi gecenin çok kısa bir süresi içinde; 30-40 saniyelik bir sürede gördüğünüz şeyler yani aldığınız ilham, sizi kolaylıkla o işi başarır hale getirir..işte bu, bütün yaşamınız
boyunca elde ettiğiniz bilgilere, yani “aklınıza” “ilham“ın galebe çalmasıdır.
ahmed hulusi akıl ve iman oradan in	2011-07-19
Tags ahmed hulusi akıl ve iman oradan in
Previous Bağırsaktaki Beyin
Next Bir Mesaj