Yaz gecelerinde balkonlarda oturan insanların, ilk önce tabak çanak şıkırtılarını duyar, zaman geçtikçe sessizleşen ve sönen ışıklarla beraber kararan bahçede, arada tek tük gelen kahkaha sesleriyle, o sırada karanlık koridordan cesaretle geçip vardığım küçük ve karanlık balkonda olan ben, irkilir ve biraz da o an o sohbet ortamında olmak istediğimi anlardım. Bazen yağmurdan sonra bütün güzelliğiyle kokan çim ve toprak kokusunu sevinçle duyarak, henüz kimsenin inmediği bahçede tek başıma yürür ve ellerimle dokunarak yürüdüğüm ağaç gövdeleri arasından geçerken hayaller kurar, sıkılırsam arkadaşlarımın oturduğu dairelerin pencerelerine bakar ve acıkır da eve gitmeye üşenirsem küçük dut ağacının altına girip daha olgunlaşmamış dutları iştahla yerdim. Yazın gelişiyle, bahçeyi bir uçtan bir uca kaplayan papatyaları toplayarak, çardakta oturan annelere götürür, onlara taç yapmaları için gereken malzemeyi vermiş ve kimin bu konuda daha yetenekli olduğu ile ilgili aralarındaki gizli yarışı başlatmış olur, daha sonra biz, sokaktan bulduğumuz içi boş pet şişelere doldurmak için, bahçede uçuşan kelebeklerin peşine düşerdik.
Yazan: fildişinden kule Tarih: Pazartesi, Mart 03, 2014
Nermin Güngör 10 Mart 2014 14:14
Ne güzel anlatmışsın çocukluğuna olan özlemini, kalemine sağlık..
fildişinden kule 10 Mart 2014 21:32
Şimdiden bir özlem var, evet. Teşekkür ederim
Belgin Guven Takunyacioglu 10 Mart 2014 14:56
ah ne güzel yazmışsın, yazlık evimiz geldi aklıma:) Ama ben de gece çok geç saatlerdeki gürültülü konuşma ve kahkahalara uyuz olurdum:)
Belgin Guven Takunyacioglu 10 Mart 2014 14:57
yazını yayınladım canım:)
fildişinden kule 10 Mart 2014 21:33
Çok teşekkürler Belgin Abla, sayende yazıyı okuyan bayağı kişi oldu. Bu arada benden yaşça büyüksünüz ama yazdıklarım neredeyse okuyanlar için de geçerli gibi. Bu da 90'lara kadar ayrı ve 2000'lerden sonra ayrı bir dönem yaşadığımızı gösteriyor bence. En azından çocuklar için.
Hazel Çelik 10 Mart 2014 23:18
Hazel Çelik 10 Mart 2014 23:20
Belgin ablayla aynı yazıyı yayınlayacağız desene :))) demiştim ama sildim haha şimdi tekrar yazdım :)) çok güzel bir yazı olmuş eline sağlık :))
fildişinden kule 11 Mart 2014 14:28
Yok Belgin Abla, yayınlanmış yazı istemedi :D Teşekkür ederim.
Hazel Çelik 11 Mart 2014 19:43
küstüm :)) bana niye sıfırdan yazmadın şaka bi yana kendi yazımı düzelteyim sıfırdan yazın diiiim ^.^
fildişinden kule 11 Mart 2014 23:47
Sıfırdan yaz dememiştin :D Çok da önemli değil ya
Hazel Çelik 12 Mart 2014 08:32
:)) evet aslında önemli olan bloğu duyurmak zaten
Ruhsuz Atmaca 11 Mart 2014 00:41
Ne kadar istesem de gelmiyor o çocukluğum geri :)
Gelmiyor, maalesef :(
bücürükveben 13 Mart 2014 13:14
Merhaba, yazınızı ve dolayısıyla blogunuzu sevgili Hazel'den öğrendim. Onun blogunda okudum bu samimi, sıcacık hatıralarınızı. Ben 90'larda çocuk değildim ama 90'larda çocukluk neymiş gayet güzel hissettirdiniz. Elinize sağlık.
fildişinden kule 15 Mart 2014 00:00
Hazel destek oluyor gerçekten sağolsun. Bu yazı gibi dili ağır kısmen uzun diyebileceğimiz yazıların, okunup sevilmesi beni mutlu ediyor. İnternette pek rastlanılan bir durum değil. Dolayısıyla bu tarz yazılarıma devam edeceğim. Teşekkür ederim :)
Esra 8 Nisan 2014 08:56
Ağzına sağlık sabah sabah güzel anılarımı anımsattın... Bizim yaşımızdakiler şanslıydı valla kim ne derse desin :)
fildişinden kule 8 Nisan 2014 14:26
Teşekkürler Esra, gerçekten de son şanslı çocuklardanız :)