Tekrar ve terbiye - Caner KUTLU
06:2926 Mart 2015
Tabiat 'fikri küfri'si, tekrarı taklidden ibaret gördüğü için, kendi makinesi olan nefsini de bu biçimde tahkim etmeye çalışırken bozar.
Batı'nın kendini tekrardan ibaret gördüğü otomasyon, ustalık ve sistematize olmak, aşınmanın 'asıl'da getirdiği yok etme sürecini engelleyememektedir. Dolayısıyla herşey bir düşüş ve yokoluş içindedir.
Bu, ancak Allah'ın Kayyum olması ile karşılanabilir.
"Tohum olacak bir habbenin kalbi, yani içi delindiği zaman, elbette sünbüllenip neşv ü nema bulamaz; ölür gider.
Kezalik ene ile tabir edilen enaniyetin kalbi, Allah Allah zikrinin şua ve hararetiyle yanıp delinirse, büyüyüp gafletle firavunlaşamaz. Ve Hâlık-ı Semavat ve Arz'a isyan edemez. O zikr-i İlahî sayesinde, ene mahvolur.
Kezalik Kàdirîler de zikr-i cehrî sayesinde tabiat tagutlarını târumâr etmişlerdir."
Bunun için yerin ve göğün, nefsin ve tabiatın (doğrusu fıtratın) Nur'u olan Allah'ın isimleri O'nun ışınlarına (şua) birebir muhatap olarak, içindeki ışık ve harareti ile nefsin varlığından gelen siyahlıkları yakmak ile varlığını parlatmaktır.
Yani, Allah'a muhatap olmak için hem ateş hem ışık beraber gereklidir.
"Nâr nuru yakmaz, belki ateş ışığa meded verir."
Hayat dersleri(II)‘Harikalar asrındayız’