10 Ekim 2019 | Osman Nuri Topbaş Hocaefendi
Câhiliye insanı bir yanlıştan kurtulmak için daha beter bir yanlışa sürüklenerek kız çocuklarını diri diri toprağa gömmek gibi insanlık dışı bir vahşet ve cinayet işliyordu. Nitekim Cenâb-ı Hak bu cinayetlere işaretle, âhiretteki mahkeme-i kübrâdan bir manzarayı bildirerek;
Günümüzde de hiçbir meşrû gerekçesi olmadan, sırf rahatı kaçmasın, beden şekli bozulmasın, maddî bir yük gelmesin gibi nefsânî ve dünyevî bahanelerle yavrusunu istemeyip kürtaj kasabına teslim edenler de aynı vahşetin bir benzerini işliyorlar.
O vicdan mahrumlarına sormak gerek:
Allâh’ın verdiği canı almaya ne hakkın var! Hem gaybı biliyor musun?! İstikbâlin ne getireceğinden haberin var mı?! O canına kıydığın yavru, belki yarın sana sığınak, barınak ve dayanak olacak. Kimsesiz ve bakıma muhtaç kaldığında sana sahip çıkacak, seni koruyup kollayacak…
Tarihin ne ibretli bir tekerrürüdür ki, câhiliyyede olduğu gibi; günümüzün modern câhiliyyesinde de çocuğa bakmanın zor geldiğini söylediği hâlde, onun yerine sanki bir evlât büyütürmüş gibi köpek besleyenler çoğaldı. Bu da insan fıtratına zıt bir câhiliye âdetidir.
Maalesef câhiliye devrinin pek çok yanlışı günümüzün modern câhiliyesinde de tekrar ediliyor. Merhum Âkif’in dediği gibi:
Hiç ibret alınsaydı tekerrür mü ederdi?!