‘Uyandım ben ıpıssız bir tokatla’: Yalnızlık
Eki 19, 2017 | Gazete Yazısı, Psikiyatri-Psikoloji | 0 |
Bir gün bizim de kalemimizin yalnızlık mevzuuna uğrayacağı kesindi. Değil mi ki, günümüz varoluşçuluğunun üstatlarından Irvin Yalom, yalnızlığı, “ölüm”, “özgürlük” ve “anlamsızlık” ile birlikte insanın temel açmazları arasında sayıyordu, bize de bizim buralarda, Müslüman diyarlarda bu konuya nasıl bakıldığı hakkında birkaç kelam etmek düşerdi. Ancak yalnızlık meselesinin burada o kadar aciliyet kesbetmediğini düşünerek beklemeye almıştım. Ama artık konuşmasak olmayacak. 50 yıldır giderek artan bir yalnızlık literatürü var Batı’da. Yalom, 1980’de “yakınlaşmayı destekleyen kurumlardaki – geniş aile, komşuluk, kilise, yerli dükkânlar, aile doktoru- azalma, en azından Birleşik Devletler’de kişilerarası yabancılaşmayı, yalnızlığı karşı konulmaz biçimde arttırmıştır” diyordu. Sorun giderek o kadar çok büyüdü ki, özellikle ABD’de yalnızlık sızlanmaları arşı alaya ulaştı. Psikolojiyle hatta tıpla ilgili hemen her yayında yalnızlıkla sorunu hakkında bir yazıya rastlanıyor. Yalnızlık, halk sağlığının en büyük tehdidi olacak kadar yaygın bir hal aldı deniyor.
Yalnızlığın böylesine artması, çeşitli nedenlerle çok sık yer değiştirmeye, aile ve arkadaş çevresinden uzaklaşmaya bağlanıyor. Yani Yalom’un 40 yıl önce saydığı yalnızlık nedenleri tekrar ediliyor ama onlarla yetinilmiyor, yeni teknolojilerin insanın iş ve gündelik hayatında yaptığı değişikliklere de vurgu yapılıyor. Yeni teknolojiler, insanların internetten, evden çalışabilmeleri gibi esneklikler getirdi ama bunu yaparken insanların birebir iletişimde olmalarını da engelledi. Sosyal medyalara artan bağımlılığımız, bizi bir yandan daha çok insanla bağlantılı yaparken bir yandan da gerçek hayatta daha bağlantısız kıldı. Kaldı ki ofiste çalışanlar açısından da insan iletişiminin artık eskisi gibi değil. Herkes bilgisayarına yapışıp kalmış durumda, başını kaldırıp insani ilişkilere yönelemiyor. Ortalama olarak bakıldığında iş arkadaşlarıyla geçirilen zamanın aileyle geçirilenden daha fazla olmasına rağmen, işyerlerinde insanlar birbirlerinden habersiz. Aynı yerde dip dibe çalışanlar, yanındaki arkadaşının nelere ilgi duyduklarını dahi bilmiyorlar. ..
Yalnızlığın birçok olumsuz yan etkisi var diyor Batılı yayınlar ve her fırsatta şu tür ifadeler kullanıyorlar: Azalmış sosyal iletişim, yaşam beklentisini düşürür, sanki günde 15 sigara içiyormuşuz gibi bir etki yapar. Öyle ki, yalnızlığın sağlık üzerine olumsuz etkisi, obeziteden bile fazla olabilir. Yalnızlık, iş yerinde verimi düşürmenin, yaratıcılığı sınırlamanın, karar alma ve düşünme süreçlerini olumsuz yönde etkilemenin yanı sıra kalp rahatsızlığını, bunamayı, depresyon ve kaygı bozukluğunu tetikleyici bir etkiye de sahiptir.
Önceki İnsan dünyaya ‘aile’ olarak geldi!
Bir sonraki Yalnızlık ve mızmızlanması
Kimler psikolojik bakımdan sağlam?
Çılgın vahşet ve liderlik