Nasıl bir ülkede yaşıyor olduk?
İşçilerinin alın terinin karşılığını alamadıkları, iktidar yanlısını ballı börek ikramların yapıldığı, muhaliflere cehennem azabı yaşatıldığı bir ülkede yaşamanın ne denli güzel! Olduğunu bilmem anlatmama gerek var mı?
Emeklisine üvey evlat muamelesi gösteren, fakirini doyurmadan milyonlarca Suriyeliyi ülkenin kapılarını açan, saraylar yaparak halkın yaşam standardını insan onuruna yaraşır bir düzeye ulaştırmayı asla düşünmeyen, eylemlere, protestolara orantısız güç kullanarak ülke insanını sindirme politikasını güden, Fakiri açken kendi cebini doldurmakla meşgul olan bir zihniyetin esiri olmuş yöneticilerle ülkeyi yönetmeye kalkışan bir ülkede insan mutlu olduğunu iddia eder mi?
Emeklisinin pazar artıklarından sebze ve meyve topladığı, aldığı maaşla kesinlikle geçinemeyen bir zamanların emek kahramanlarını yaşıyorken ölenler sınıfına koyan, memuruna sadaka gibi çam vererek onları büsbütün ezilmeye mahkum eden bir düşünce ile ülke idare ediliyorsa o ülkede eşitlikten, kalkınmadan ve adalet kavramından söz edilebilir mi?
40 yıl süren Kürt sorununa bir türlü çözüm bulamayan, ancak çözüm bulurum diyerek vatandaşları yıllardır oyalayan, oyaladıkça da ülkedeki kaosları görmezlikten gelen bir yönetim ülkeye refah getirebilir mi? Yıllardır iktidarda bulunan iktidar partisi sadece şiirlerle kahramanlık duygularını kabartmaya çalışan, bunun yanında ülke vatandaşı aç mı tok mu diye bir düşünceyi asla düşünmeyen bir iktidarın yönettiği ülkede huzur ve güven ortamından söz edilir mi? Nasıl böylesine yarınlarından umut besleyemeyen bir duruma düştük? Umutsuzluk tüm vatandaşın beynini kemirirken, karnı tok sırtı pek olanlar nasıl oluyor da TV ekranlarına çıkıp ahkam kesiyor anlamak mümkün değil.
Oysa bu ülke bir zamanlar ne kara da mutluydu. Az nimetlerle kanaat edip kardeşçe yaşamanın hazzını yaşıyordu. Şimdi öylemi ? Biz böyle değildik. İçten pazarlıklı insanlar değildik. Her şeyimiz dobraydı, birbirimizi sözle değil özde seviyor sayıyorduk.kandırıcı sahte dostluk gösterilerine yer yoktu bizim güzelim dünyamızda.
Siyasetçilere itibar edip birbirimize düşmez, fikir ayrılıklarında saygılıydık birbirimize. Saygın siyasetçiyi baş tacı eder yıllarca ona minnet duygumuzu yüreğimizde taşırdık. O dönemin siyasetçisi kendisine oy vermeyene asla küskün olmaz aksine onu da kazandırmanın yolunu seçerdi. Şimdi bizden değil modasıyla hareket eden siyasetçiler ne yazıktır ki ülkedeki vatandaşı da karşı karşıya getirmiştir.
Öyle bir döneme girmişiz ki işçisi, memuru emeklisi, asgari ücretlisi halinden memnun değil aksine yaşamından bile bezmiş bir duruma getirilmiştir. Bizlere böylesine olumsuz yazıları yazdıranlara söylenecek çok sözümüz var ama biz gazetecilik etiğine riayet ederek bunları yazmamak için de kendimizi zorlamaktayız. Ne demeli vatandaşı bu denli karamsarlığa itenlere, huzur ve güven ortamının sağlanmadığı için yaşamından gına getirmeye sebep olanlara bu ülkenin insanı hala itibar edecekse kendi kaderimize rıza göstermekten başka hiçbir diyeceğimiz olamaz.